Gi1651b Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

 Meditationes Sacrae, Ad Veram Pietatem Excitandam, Et Interioris Hominis Profectum Promovendum Accommodatae Gerhard, Johann UIHIIIRIIINIIIIINING U8 Töbingen PrArrON SACRA arPARTTTUN W eenn Er sSrvDIO i. GERHAHII JS. TR. D. 1 IN A v. IENENS. PEBOE. negue iClan Kata Juam jzs. 1 E. kvin in ur veneit: Aeres S enel- aile in vecdr. „ iur r erzn n zitde, g er 7 22* „ C2. MED 8A VERAI EXC INTEN DROFCT 400 Va Dr DN HATN ODER O. — u 4 MEDITATIONES SACRE., VERAM PIETATENM EXCITANDAM, E L INTERIORIS HOMINIS PROFECTUM PROMOVENDUM ACCOMMODATE. 1ITEM EXERCITIUM PIETATIS QVO TID IANU OVADRIPARTITUIM. EDITIO EMENDATIOR, ADDITYISQUE SCRIPTUR S. ET PATRUM TESTIMONIIS, OPERA ET STUDIO JOH. GERHARDI, SS. THEOL. D. ET IN ACAD. JEN. PROFESS. CUM PRIVILEGIO. LIPSIM, Sumt. JOHI. FRID. GLEDITSCHII B. FILII. MDCCLIX. — AAMDL. NAS VIRIS 70T1. 107 HAL. 504, 105. WT un opcare leclein Te hume amiſam Jud dplicen nmdne atis libe din Er eclein⸗ 1 eo e ciam in e Mecl Wyer ſe. qnei n quit Rrar; eolog Mrineidin & Ape m, cun eptar Dedicatio. AMPLEISSTMIS, CONSULTIS. Sials 4AC PRUDENTIISSIMIIS VIRIS. D NN. COS§. EXCOSS§. 70TIQUE ORDINI SENA- TORIOINCLVI REIPFPUBL. H ALBERSTADIENSIS, DOMINIS ET PROMOTORI „ US &SUIS OMNI 0O⅓½ SER- VANTIA HONO- RANDIS. Ui Theologiam Medicinæ confe- runt, & multi ſunt, & rem recte explicare videntur. Ut enim duplex Medicinæ finis, ſanitatem in corpo- re humano conſervare, eandemque amiſſam recuperare: Ita Theologia, quoad animæ morbos, eodem modo duplicem agnoſcit ſinem; oſtendit namque non ſolum, quomodo à pec- catis liberemur, ſed etiam, quomo- do in gratia conſervemur. Utraque znedicina tam corporis, quam animæ, a Deo eſt, dicebat Gregorius: ergo etiam in autore conſentiunt. Ha- bet Medicina certa ſua principia, Aé†oν ſc. αα r“α que ob id cru- ra quædam ejusdem appellantur, cum quibus quod conſonum, acce- ptat; quod diſſonum, reſpuit: Sic Theologia certum & immotum haber Principium, verbum Dei Propheti- cis & Apoſtolicis ſcriptis comprehen- ſum, cum quo quod conſentit, ac- ceptat; quod diſſentit, reſpuit. Alii A 2 pro⸗ —R— Dedicatio. progrediuptur ulterius & oſtendunt, quod omfhs vera Medicina ex rege- neratione, ſiquidem nihil porteft re- generare, quod non ipſum regene- ratum: ad emundationem ergo ſpiri- tus vitalis ab impuris morborum tin- Ruris, quæ eſt quaſi regeneratio quæ- dam, requiruntur corpora regenera- ta, id eſt, ſpiritus, qui ſunt corpora ſpiritualia propter penetrationem & tincdturam: ac nihilominus ſunt etiam ſpiritus corporei: ita quoque verusg Theologiæ finis eſt ſpiritualis illa in- terioris hominis regeneratio, quam ex aqua & Spiritu fieri teſtatur veritas. « Addunt etiam collationem Lapidis Phileſophici cum lapide benedicto in Eccleſia: ſed quia hæc nec omnibus nota, nec ab omnibus concefſa, eis immorari nolo; ſuſficit inſtiruto meo, quod ex collatione Theologiæ cum Medicina optima ratione colligere poſſim, Theologiam eſſe doctrinam practicam, ac proinde minus reëte eos ſentire, qui ſpeculativam eam eſſe contendunt, quo in numero ſunt qui- dam ex Scholaſticis. Quamvis enim non ſolum agenda, ſed etiam cre- denda, ſperanda, in hac cœlefti Phi- loſophia proponantur; id tamen non impedit, quo minus practica adhuc dicatur: nam & Medicina in quorun- dam Seagiz occupata eſt, nec tamen propterea Theoretica diſciplina eſt, quia 4) Zob. 3. — guia han tione ae Derinde It jam Genclis1 dam not i quen Aum, ic Theolo⸗ ale eti⸗ Fnte, 8 Ppkaxis. ſiſecer los. 4 is nol cit uct a) i, tins. leeſti 4lenlin Maelur, 6 er, 61 ſunæ 1 elt os h IN! M. entie Cne, on en ſe⸗ — kendunt, ex rege⸗ dtelt te⸗ regene⸗ 60 ſpiri. umn tin⸗ io qua⸗ egenera⸗ cotpota onem & t etiamn e verus ia in⸗ , quan eritas. cicto in unnibus ſa, eis 1o meo; e cuum ctrivem 15 telte a elle nt qul⸗ Renim m (re⸗ gi Phi⸗ en non adhue uorun⸗ tamen ina el quis S- Dedicatio. quia hanc ipſam Szaeiay praxeos ra- tione ac in ordine ad praxin ſectatur: perinde ſe res habet in Theologia: ut jam non addam, in illis ipfis cre- dendis five in fidei articulis non nu- dam notitiam, ſed & aſſenſum requi- ri, quem eſſe ex parte voluntatis a- um, idoneis argumentis confirmant illi, ad quos hæc cura pertinet. Quod ſi Theologia eſt doctrina praclica, uti- que etiam finis ejus non erit nuda ruρας, & ſüubtilis Seραπα. ſed potius praxis. Heœc ſi ſciveritis, beati eritis, ſi feceritis, dicit Salvator ad diſeipu- los. Non in verbis, ſed in factis res noſtræ religionis conſiſtunt, di- cit Juſtinuzg: b s& évααν sv*G, 4XXX a gεναα. ros* Xgεςαι , dicit Igna- tius. c Summa Chriſtianæ religio- nis eſt, imitari eum, quem colis, dicit Auguſtinus: d ni eo. X αισιιναιοας; JeS οινσι ια*ει T evdeYεπνον „ορατα Obσρ, dicit Baſilius., e Quod ſi Chri- ſtianæ religionis finis ac perfectio non eſt nuda udααι, ſed r gaâςS ε. qua paucos hodie invenies vere Chriſtia- nos! Multum ubique ſcientiæ, con- ſeientiæ parum: Rede quidem fit, quod +‧¹s libris, diſputationibus, concionibus & modis omnibus defen- datur, ſed & vita profeſſioni Chriſtianæ 2 ut a) Zob. 13, 17. b“) In Pazænet. I. ad Græcos, p. 25. 6&) Epiſt. 3 ad Magneſ.- 6. 2. de civit. Dei c. 17. e) Hom. 10. hexaem. Dedicatio. ut reſpondeat, opera danda. Si omnium myſteriorum notitiam habe- am, caritatem non habeam, nihil ſum, inquit Apoſtolus: a Quid erge olim reſpondebunt, qui non omnium, ſed paucorum; non perfectam, ſed tenuem ſaltem myſteriorum notitiam habent, & tamen ob eam ſuperbiunt- alios contemnunt, aliis invident, vix ulla caritatis Chriſtianæ habita ratio- ne? Adſeribam huc locum ex egregio quodam libello: Qui vulr plene & ſapide verba Chriſti intelligere, apeer tet, ut totam vitam ſuam ſtudeat i conformare. Qbid prodeſt tibi alta de Trinitate diſputare, ſi careas hu⸗ militate, unde diſpliceas Trinitati? Si ſcires tota Biblia, & omnium li. loſophorum dicta, quid totum g - eſſet ſine caritate Dei & gratia: Va- nitas vanitatum & omnia vanitas prætter amare Deum, & in lolt lervi re. &Scientia ſine timore Dei qinid importat? Si ſcirem omnia, quæ i mundo ſunt: & non eſſem in caritate, quid me juvaret coram Deo Quante plus & melius ſcis, tanto gravius in ergo extolli de ulla vel arte vel ſcien- tia: ſed potius time de data tibi ne⸗ titia. Pertinet etiam huc Eraſmi lo- : rſum attiner decertare, cus: à Quorſu guor 2ℳ) I Cor. 13, 2. b) Kempifius de ei tat. Cbriſti I. I. 6. I. c) Cap. 2. 9) I. annor. I Tim. I. . 464. —— judi is, niſi ſanctius vixeris: noli judicaberis, niſi ſanctius vixeris — guot mo tio du lens ni lus, i le pec ieai⸗ numqn lrio, & Uhum nul elentia! Det, ho- Trinita lorukarn lamus Cordian i, u contine ſeilei feri P. deundur maeri keam totis bis re t. kem rece dccur⸗ Gelin kis 60 in ſtan⸗ ſere, carita da. am habe. m, miil ic es⸗ ommiom, m, ſel mnotitiam bperbiunt jident, bita ratio⸗ eregtegi⸗ plenes ele, ot⸗ ugent ii tibi dt aten d Tinirmi niumki m prot ial N 1 Witt ſolrlerſi ei gui u caritin ) Cam etis n evelſeien alnil⸗ ecertat wo 2,91 Dedicatio. quot modis accipiatur peccatum, pri- vatio duntaxat ſit, an macula inhæ- rens animæ? hoc potius agat Theo- jogus, ut omnes horreant, oderint- que peccatum. Digladiamur ſine fine, quid diſtinguat Patrem a Filio & utrumque a Spiritu ſancto, res an re- latio, & qui conſiſtat, tres dici, quo- rum nullus ſit, qui alius, cum ſint una eſſentia? quanto magis ad rem perti- net, hoc modis omnibus agere, ut Trinitatem illam, cujus majeſtatem ſcrurari fas non eſt, pie ſancteque co- lamus & adoremus, illiusque con- cordiam ineffabilem, noſtra concor- dia, quoad licet, exprimamus, quod contingat aliquando & in illius ad- ſciſci conſortium? Diſputamus, qui fieri poſſit, ut ignis, quo crucia- buntur impiorum animæ, cum ſit materialis, agat in rem incorpo- ream? quanto magis referebat, huc totis viribus eniti, ne quid in no- bis reperiat ignis ille, quod exu- rat? &c. Repeto autem denuo, non rem ipfam, ſed abuſum rei taxari: recte fit, quod opera ac ſtudium accuratæ cognitioni articulorum fi- dei impenditur; recte fit, quod ρρα— Sofia contra hæreſes defenditur, mo- do in illis ſumma perfectio Chri⸗= ſtianæ religionis non judicetur conſi- ſtere, modo etiam vitæ Chriftianæ ac caritatis habeatur ratio. Male vivi- tur, ubi de Deo non bene creditur: A 4 ſed Dedicatio. ſed viciſſim inutiliter creditur, ubi non bene vivitur: vera fides non eſt interius, ubi opera non apparent ex- terius; a qui non ambulant in luce, nondum ſfunt filii lucis. Chriſtiani non ſunt, qui non Chriſtiano dignam Vitam agunt. a) Eph. 3,6. Ut igitur extinctæ fere in hac frigi- diſſima mundi ſenecta pietati bννααναον u, tardis in via Domini νναριιιαν adderem, ac me ipſum, & alios officii commonerem, horis ſucciſivis libel- lum hunc ſacrarum meditationum conſcripſi: Auguſtini, Bernhardi, Anshelmi, Tauleri, & alierum hoc genere veſtigiis infiſtens, quorum di- cta huic Enchiridio aliquoties inſper- go, nuſpiam tamen, quod factu fuiſ- ſet facillimum, in prima editione au- torum nomina addidi, ſicut nec Scri- pturæ loca annotsvi: Verebar enim, ne legentium meditatio turbaretur. Non arbitror, multum referre ſcire, an Patrum, an meis verbis aliquid exprimatur, modo, quid dicatur, ſe- dulo attendatur; ſi cui placet omnia, quæ in hoc libello apte & conve- nienter dicta, S. Patribus tribuere, mihi ea, quæ minus commode pro- lata, aſſignare, non repugno; id ſo- lum quæro, ut fructus inde aliquis ad Eccleſiæ filios redundet: & ſane voti me participem ſtatuam, ſi vel uni ani- mæœæ uno momento una aliqua pia & ſancta — lnlkn c⸗ Rione e⸗ Ciceron 6o etian e Min ero) o⸗ iciat ens do Penus d. CInatum teſeti 8as i orun Non leg, ſei hortiti les ia nies, Khercez te⸗ ur et, tranet Nendun dun, Sed Jlare ler⸗ dun loribr — tur, ubi hon elt Arent ex⸗ in luce, Ohriſtani digram nae fuͤgi⸗ rkee/. fumin s offeil tationum rhardi-. uum hoe⸗ grum di⸗ 8 inlper⸗ tione an- vec deri⸗ et enim tharetut. re ſcirer aatut, ſ⸗ tonnin . cohve⸗ tiibueren de hio⸗ id ſo⸗ iguis 4 ine 1ot! uni ani⸗ hie laoctt Dedicatio. —,— — — ſancta cogitatio ex hujus libelli le- QRione exſurgat. Si cui verba minus Ciceroniana, minus apte adhibita, ad- do etiam, voculæ guzdam analogie Edei minus commodæ (quod tamen non ſpero) ocurrerint, non ſiatim totum abjiciat librum, neque ſtatim hære- ſeos notam mihl imnat, ſed ſcripti genus perpendat: ſacra tracto, quæ ornatum Rhetoricum non admodum deſiderant: homilias ſcribo, non ex- actas diſputationes, rerum quam ver- borum majorem habere volui curam. Non hic invenies ſpinolas quæſtio- nes, ſed ad vitam ſanctam ſedulas co- hortationes: non hic invenies ſcur- riles facetias, ſed ſpirituales interio- ris hominis divitias: non hic inve- nies, quod ſubtilitate diſputandi te exerceat, ſed quod in humilitatis via te inſtruat. Allegorias interdum ſe- Ror, non quod omnia in allegorias transformanda cenſeam, ſed quia ſcripti genus ad docendum ac mo- nendum, non ad pugnandum dire- dum, eas non videbatur reſpuere. Sed quid plura hac de re addo, & quare tam multa ad muniendum me affero, cum æquis lectoribus jam- dum ſatisfa dum fit, iniquis vero cen- ſoribus nunquam ſatisfieri poſſit? Vohis autem, Viri Ampliſſimi, Con- ſultimimi ac Prudentiſſimi, haſce ſacras Meditationes inſcribo atque offero., ur A § publi- Dedicatio. publicum aliquod obſervantiæ erga VV. AA. meæx extet teſtimonium. No- ta & deprædicata omnibus veſtra in puritate religionis confervanda con- fantia, in Reipubl. gubernatione ſin- gularis prudentia, erga literatos quos- vis benevolentia: hæc & ſimilia a, me facile impetrarunt, ut qualescunque has ſtudiorum meorum primitias, otii mei hyemalis uſuram qualemcunque VV. AA. debita cum reverentiæ fi- gnificatione offerre non dubitarem, maxime cum propter avos paternum ac maternum, piæ memoriæ, quidam ex inclyto VV. AA. ordine conſan- guinitate ac affinitate me attingant. Accipite ergo, Viri Præſtantiſſimi; hilari fronte ac æquo animo, charta- ceum a mea tenuitate munuſculum, recipite me in clientelam veſtram, meisque ſtudiis, ut antehac, ita in poſterum favere pergite. Deum Opt. Max. ſupplicibus oro gemitibus, ut bona veſtra Vobis velit eſſe perpetua, id eſt, ut ſandtum verbi depoſitum, pacem & tranquillitatem, felix Rei- publ. incrementum ac omnia omni- no, quæ largiſſime in civitatem ve- ſtram contulit bona, clementiſſime conlervare, ac ad poſteritatem, ſi qua futura eſt, transmittere non dedigne- tur. JENEÆ, menſe Aprili, A. 1606. . PrV. AA. Olbſenv. M. JOHANNES GERHARDIL, Quedlinburg. De — tie etgt ium. N. Velttnin nda cob⸗ tionei⸗ 10s ll⸗ lia a,ne escuugee itias,oull meunque lentie l⸗ bitarem, Pernun gbitan coolal⸗ Atingoot⸗ unrihni, chalt⸗ uleulos⸗ Feltrann, 0 ita 1 eum 09. ſibe, etpern epoſtun elir Ne⸗ 1 omni gtem ebtiſim, Au lecigle. lbob. . De Meditationibus DN. JOHANNIS GERHARDI, §§. Theologiæ Doctoris & Pro- Jeſſoris illuſtris Academiæ Jh- NENSIS eximi. Ea BREVIS in verbis at MULTUS pondere CODEX, Res certant Verbis, fingula pondus habent. Quæ PATRES multis, paucis complectitur UNU 8, Nobilis UNIUS continet OM NF liber. RES, ORDOQUE probant: arguta perlege mente, Atque DEI digito ſcripta fuiſſe putes. CHRISTOPHORUS S CHWANMAN, Srtadenſis, Gyndicus Reipubl. Buxtehu- denſis ſubſcr. INDEN us N Dl, Grr nie l. N. etbis 1 00N. ngol 05 continet robant: te, ſiu W (0%) ☚π INDEX MEDITATIONUM. 2 De vera peccatorum agnitione. 2. Exercitium pœnitentiæ ex Domini- ca paſſone. 3. De frulctu veræ & ſeri pœnitentig. 4. Meaitatio de nomine Zeſu. 5§5. Exercitium fidei ex amore Chriſti. 6. Conſolatio pœnitentis ex paßione Chriſti. 7. De fructu paſſonie Dominicæ. 8. De certitudine ſalutis noſtræ. 9.‧ De amando ſolo Deo. 10. De noſtra cum Deo reconciliatione. 1II. De ſatisfuctione pro peccatis noſtris. 12. De natura ac pr. ogriet aribgs veræ ldei. 13. De Hirnnali conjugio Chriſti & animæ. I4. De myſteriis incarnationis. I5. De ſalutari Fructu incarnationis. 16. De ſpirituali piorum refectione. 17. De baptiſmi Fructibus. 18. De ſalutari corporis & ſanguinis Chriſti participatione. 19. De cœnæ Dominicæ myſterio. 20. De ſeria ante uſum ſacræ Cæne præparatione. 21. De Chriſti aſcenſione. 22. Homilia de Spiritu Sancto. 23. De Eccleſiæ dignitate. 24. Meaitatio de prædeſtinatione. 25. De ſalutari precum effcacia. 26. De ſanctorum Angelorum cuſtodia. 27.‧ De Nℳ(— Index Meditationum. 27. De inſidiis Diabolicis. 28. Generales pie vivendi regulæ. 29. De ſecuritate excutienda. 30. De ſancta vitæ Chrifti imita- tione. 31. De ſui abnegatione. 32. De vera guiete animæ. 33. De conſcientiæ puritate. 34. De ſtudio veræ bumilitatis. 35⁵. De avaritia fugienda. 36. De proprietatibus veræ caritatis⸗ 37. De ſtudie caſtitatis. 38. De præſentis vitæ fugacitate. 39. De munai vanitate. 40. De utilitate tentationum. 41. Fundamenta Cbriſtianæ patien- tiæ. 42. Quomodo vincenda tentatio de per- Jſeverantia. 43. De guotidiana mortis noſtræ con- lideratione. 44. Conſolatio in morte amicorum. aS. De Judicio extremo. 46. De vitæ æzternæ deſiderio. 47. De Beatißima Dei in cœle vi- ſone. 48. De ſuavißima Angelorum in cœle aſſociatione. 49. De tormentorum infernalium gra- vitate. 50. De pæœnarum infernalium ater- neitate. 5I. De ſpirituali pierum reſurre- Ctione. . DE D V S W ſantun in ommi notg im Cieredde cutio vin mp te che locntio gitior en, ſe inez ir eien um Lcor gium. i ſncn Onne⸗ nepſi uuleg 1e t, Au. ſi Uls o . — Lule. u. Hi inie tit caritati⸗ Citute⸗ . ghtie⸗ odi. re 60,. conm. A/1. ir t unge⸗ n ℳ. ſer. N (1) ℳ* 1. DE VERA PECCATOR UM AGNITIONE. Sanat confeſto worbi. Andce a Deus, bjuſte Jjudex, obver- ſantur oculis & animo pecceata mea: in omni hora de morte cogito, quia mors impendet omni hora: in omni die de judicio cogito, c quia de omni die reddenda erit ratio in judicio. Ex- cutio vitam meam, & ecce, tota eſt va- na aut profana. Vanæ & inutiles mul- tæ actiones meæ, vanæ adhuc plures locutiones, vanæ inſuper plurimæ co- gitationes: Nec ſolum vana eſt vita mea, ſed etiam profana & impia: nihil in ea invenio boni; ſi quid enim in ea videtur boni, vere bonum & perfe- Rum non eſt, quia peccati originalis & corruptæ Naturæ vitiavit id conta- gium. Dicebat ſanctus Job: à Vere- bar omnia opera; ſi ita conqueritur ſanctus, quid facere debet impius? e Omnes noſtræ juſtitieæ ſunt ſicut pannus menſtruatæ; ſi tales noſtræ juſtitiæ, quales tandem erunt noſtræ injuſti- tiæ? S& omnia feceritis, f dicit Salva- tor, gquz mandata ſunt vobis, dicite, Jervi inutiles ſumus; ſi- inutiles ſu- . . . . mus obediendo, certe abominabiles erimus 24) Lev. 11, 45. b) Pſ. 7, 12. c) 2 Cor. 5§5, I0. 4) Zob. 9, 28. e) Eſa. 64, 6. F) Luc. 17: 10. 2 uea. I. De haccarorum erimus transgredicndo. 4 Si⸗ meipſum & quicquid poſſum, etiam quando non pecco, tibi, ſancdte Deus, debeo, quid erit, quod pro peccçato reddere poſſim? Ipia noſtra, quæ talis vide- tur, juſtitia, divinæ juſtitiæ compara- ta, eſt mera injuſtitia; lucerna in te- nebris fulgere cernitur, ſed insolis ra- diis poſita obtenebratur; ſæpe lignum creditur redum, ſi ad regulam non ducitur, ſed tamen ſi regulæ conjun- gitur, per quandam tortuoſitatem, ubi tumeſcat, invenitur: ſœpe imago ſigilli videbitur perfecta in oculis in- tuentium, & tamen mukum eſt im- perfecta in oculis artificis: ita ſæpe ſordet in diſcretione judicis, quod in æftimatione fulget operantis: alia enim Dei, alia hominum judicia. 6⁶ Multorum me peccatorum terret me- nmioria, ſed plura adhuc cognitionem meam fugiunt: delida quis intelligit? ab occultis meis munda me, Domine. e Ad cœlum oculos levare non audeo, quia offendi eum, qui in cœlis habi- tat: d nec in terra invenio refugium, quem enim favorem ſperare auſim a creaturis, cum offenderim creatura- rum Dominum! e Adverſarius meus, Diabolus accuſat me: f Kqui fme judex, ℳ) Ansh. I. I. cur Deus homa c. à0. Gregor. in moral, b) Agathon. Erem. ex Ha. 55, 8. C) P/19,13. à) Luc. 18,13. e) Ap. 12, 10. „² Tng. ſerm. contra Pagan. Jcrs Arrian. — jnder, 4 meum el eleperg melss ell tiam t Per ſuaſe obedliens K innoce Pünnoſan tum vel Fenit. n Cumn gan ontia E lucem 4 Ar gie leodiee d elum VInem amenhi toris no Nolti b Uratbr. tur: Aet 1 ieit, ne Au ſens 30 3 con ſando t E Pil rſil ⁴) NH imeipfun mn qlunen s, debeo 10 keckete talis vice⸗ (oMNPalt⸗ erla in le⸗ insolisnr. peligoun gulam Wn 1e conjur. goſtaten, ſheimen joeulis in⸗ In el in⸗ in ſene , rol 1 Ntis: A lenet ne ptoen mnellisnt Domhe,l veligiun, e Ain 3 . cleutult. ius neld Lauiskne jdey n 140 Eyen.4 . 18l, I. MAni agnitione. 3 judex, dicit ad Deum, judica, iſtum meum eſſe ob culpam, qui noluit tuus eſſe per gratiam: tuus eſt per naturam, meus eſt per delictorum complacen- tiam: tuus eſt per paſſionem, meus per ſuaſionem: tibi inobediens, mihi obediens: a te accepit immortalitatis & innocentiæ ſtolam, a me accepit pannoſam hanc peſſimæ vitæ tunicam; tuam veſtem dimiſit, cum mea ad te venit. Judica, iſtum meum eſie & me- cum damnandum eſſe. a Accuſant me omnia Eiementa. Cœlum dicit: Ego lucem tibi miniſtravi ad iſolatium: Aêr dicit: Ego omne genus avium tibi dedi ad obſequium: Aqua dicit: Ego diverſa genera piſcium tibi dedi ad eſum: Terra dicit: Ego panem & vinum tibi dedi ad nutrimentum; ſed tamen his omnibus abuſus es ad Crea- toris noſtri contemptum, omnia ergo noſtra beneficia convertantur tibi ad ſupplicia. Ignis dicit, in me com- buratur: Aqua dicit, in me demerga- tur: Aêr dicit, in me ventiletur: Ter- ra dicit, a me abſorbeatur. Accuſant me Angeli ſancti, quos mihi dederat Deus ad miniſterium, & in futura ad conſortium, ſed peccatis meis ſancdto eorum miniſterio in hac vi- ta & ſpe conſortii in futura vita me privavi: Accuſat me ipſa Dei vox, lex ſcilicet divina; aut implenda eſt lex 4) Hugo de S. Pictore. 4 Med. I. De peccatorum lex divina, aut mihi pereundum; ſed legem a me impleri impolſſibile, in æternum perire intolerabile: Accu- ſat me Deut, Judex ſeveriſimus, execu- tor æterna ſuæ legis potensiſſimus, illum fallere non poſſum, eſt enim ipſa ſa- pientia, a ab eo fugere non poſſum, eſt enim uhique regnans potentia. Qua ergo fugiam? lAd te, o pie Chri- ſie, Redemtor & Salvator noſter uni- ce: magna ſunt peccata mea, ſed major eſt ſatisfactio tua; magna eſt injuſtitia mea, ſed major zua juſti= tia: Agnoſco ego, tu ignoſee; ape- rio ego, tu operi; detego ego, tu te- ge; in menihil eſt, niſi unde damner; in te nihil eft, niſi unde ſalver: com- miſi ego multa, unde juſtiſſime da- mnari poſſim, ſed tu non amiſiſti, unde miſericorditer me ſalvare poſ- ſis. Audio vocem in Cantico, cquæ jubet me abfceondere in foraminibus petræ, qtu es petra firmiſſima, fora- mina petræ ſunt vulnera tua, in illis me abſcondam contra accuſationes omnium creaturarum: Clamant ad cœlum peccata mea, ſed e fortius cla- mat ſanguis tuus pro peecatis meis effuſus: valida ſunt peccata mea ad me coram Deo accuſandum, ſed va- lidior eſt tua paſſio ad me defenden- dum: injuſtifſima vita mea potens eſt a) Pſal. 139, 7. b) Aug. in Pſal. 32. e) Cant. 2, 14. 4) I Cor. 10, 4. e*) Hebr. 12, 24. — 1ad me Uin tun p Aopello mum mile Vehite eu ter me & nerito. — EER 1IA1 Mofe 14 iis Gdenun Ku Deit Clum N — adum;el ollibile, in lle: Aeel⸗ mut, eriett⸗ Gnut lon in ilil⸗ on voftn, 6 Potent noler n mea, 4 magn t na lt noſee, 4. eth, tu ⸗ 6e ume gver: cn. liline tr elare tico, q rminihu ſina, n tnj U Acultions ClamN ſonis er ccari⸗ Nel u nei 1 ſed 11. Helenten a⸗ 1Pi 10, agnitione. 5 ec ad me damnandum, ſed juſtiſſima vita tua potentior ad me ſalvandum: Appello a throno juſtitiæ ad thro- num miſericordiæ, nec ad judicium venire cupio, niſi ſanctiſſimo tuo in- ter me & judicium tuum interpoſito merito. II. EXYERCITIUM POENITEN- TIAE EX DOMINIGCA PASSLONE. Patientem reſpice Cbriſtum. A Sbice, fidelis anima, dolorem in cruce patientis, vulnera penden- tis, cruciatum morientis. 4 Caput illud, Angelicis tremendum ſpiriti- bus, denſitate ſpinarum pungirzur; facies pulchra, præ filiis hominum, ſputis impiorum deformatur. Ocu- li lucidiores ſole caligant in mor- te: aures, quæ audiunt Angelicas laudes, peccatorum inſultibus & ſar- caſmis perſtrepunt: os, quod divina profert eloquia, & Angelos docet, felle potatur atque aceto: pedes, ad quorum ſcabellum adoratur, cla- vis affiguntur: manus, a quæ teten- derunt cœlos, in cruce extenſæ ſunt & clavis affixæ: corpus, ſanctiſſima Deitatis ſedes & puriſſimum habita- culum, verberatur & lancea' perfo- ditur; ) Bernb. Pſ. 45, 3. b) Sir. 12, 28. c) Eſa. 66, I. à) Eſa. 45, 12. — 6 Med. II. de Exereit. — ditur, nec remanſit in eo niſi lingua, ut pro crucifigentibus oraret. a Qui in cœlis regnat cum Patre, triſtiſh- me affligitur a peccatoribus-in cru- ce. Deus patitur, Deus ſanguinem fundit. bEx pretii magnitudine peri- culi æſtima quantitatem: ex remedii pretio morbi æſtima periculum. Ma- gna omnino vulnera, quæ non niſi vulneribus vivificæ & vivificantis car- nis potuerunt ſanari: magnus certe morbus, qui non niſi morte Medici curari hornit. a) Luc. 23, 34. b) Act. 20, 20. Conlſidera, fidelis anima, flagrantiſ- ſimam Dei iram: Deprecator erat fa- Qus poſt primi parentis lapfum æter- nus ipſius & unigenitus & unice dile- Gtus filius, nondum tamen averſus furor ejus; intercedebat is, per quem condidit ſecula, «& miſerorum cau- ſam in ſe recipiebat ſummus ille ſalu- tis noſtræ Advocatus, d nondum ta- men averſus furor ejus: Carnem ſi- bi induit Salvator, ut divinitatis glo- ria carni communicata peccatricem carnem expiaret, ut vis medica ju- ſtitiæ perfecte carni communicata venenatam peccati qualitatem in noſtra carne hærentem extergeret, & carni noſtræ gratia obtingeret, nondum tamen averſus furor ejus: Peccata & peceatorum merita in ſe transfert: corpus ligatur, cæditur, vulne- c) Hebr. I, 2. 4) I Job. 2, I. u Ungi lta ent — fülneratt ſepllchrt ole inl membra ſuhrn me le adme ihlerniſ dlimat 5 lngtinei ttos an conſottati 08 Omne Onnidls ) M ) Uun. 2 Cif⸗ VIid! 4 hoef I 1 In Puniete in den Dethero ter ant Osre⸗ Unice delo non Etofentt (l Peee⸗ Decczto Ge dum Olue it. Pœnitent. er pagione Dom. 7 — nikiligu vulneratur, configitur, crucifigitur, in tet, C ſepulchrum deponitur: ſanguis co- te, ui pioſe inſtar roris per omnia patientis busenen membra profluit: ſanctiſſima anima ſonguinen ſupra modum contriſtatur, imo us- cine e que ad mortem triſtis eſt, a doloribus ey temed inferni ſubjicitur; derelinqui ſe a Deo um. N. clamat æternus Dei Filius: tantam 4 oNI ſanguinei ſudoris copiam profundit, cantst tantos angores perſentiſeit, ut Angeli gnus cert confortatione indigeat, 4 qui Ange- te Medid 1os omnes confortat; moritur, qui omnibus vitæ dater. 10. ℳ)] Matth. 6, 38. ⁵) gap. 27, 46. lignnt, . DPuc. 22, 23. . . . dhretit a. Quid fiet in arido ligno, ſi hoc fit in lim aur. viridi? 4 quid fiet Peccatoribus, ſi nee dle hoc fit in juſto & ſanéo? quomodo en netlu Puniet peccata propria, qui ſic ſæviit pergren in aliena? quomodo id tolerabit owen car. Perpetuo in ſervis, quod tam atroci- sileſie ter punit in Filio? quid Paſſuri ſunt, dum quos reprobat, ſi tanta patitur, quem Cumem unice amat 2 Si Chriſtus ſine fla- Urah⸗ gello non exiit, qui tamen ſine Pec- ttcen cato venit, quantis flagellis digni, qui dle „ cum peccato in mundum veniunt, in he⸗ nien Peccato vivunf & cum peccato exe- nee unt? Lætatur ſervus, dum pro deli- e, Gto ipſius tam graviter dilectus dolet S Filius. Iram domini accumulat ſer- de vus, dum pro lenienda & placanda 8 E Datris ira tantum laborat Filius. O in- S finitam ( Fulbe⸗ 9) Luc. 23 31 .— 1,1. 8 Med. II. De Exercit. &ä. — — — finitam Dei iram! o furorem ineffa- bilem! o juſtitiæ rigorem inæſtima- bilem! Qui in unicum, diledtiſ- mum, ſuæque eſſentiæ participem Fi- lium ſic ſævit, non propter aliquod delidum proprium, ſed quia pro ſer- vulo deprecatur: quid ſervo faciet, qui in peccatis & offenſonibus ſecuie perſeverat? Timeat ſervus & exhor- reſcat & contriſtetur de ſuis metitis, dum ob merita non ſua punitur Fi- lius: timeat ſervus, qui peccare non ceſſat, dum pro peccato ſie laborat Filius: timeat creatura, quæ crea- torem crucifixit: timeat fervus, qui occidit Dominum: timeat impius & peccator, qui pium & ſanétum ſic af- flixit. Audiamus, chariſſimi, claman- tem, audiamus lachrymantem; cla- rnat de cruce: a Vide, bomo, guæ pro te patior, ad te clamo, quia pro te morior, vide pœnas, quibus afficior, vi- dge clavos, gquihbus confodior; non eſt dolor, ſficut quo erucior: cum ſit tan- zus dolor exterior, interior planctus elt gravior, cum te tam Ingratum exX- perior. Miſerere, miſerere noſtri, miſe- rator unice, & ſaxea noſtra corda ad te converte. III. DE 4) Bernb. in ſorm. de pag⸗ ³⁶) Ezech. I1, 19. age vit Uhienim 10 Peccat miſio, ibi iiChui merium ſitfii io o ſiit be n: Vbi dutinns Aun idi 1ed Liern. ibi Dece Eratig, n 4 unm he uliti, nee S Kel Tcimns: Deenten hotentin 1, Ked 4) S tem inelt⸗ ticipemk,. ter alguol nin pro li ry0 ſicſth nibusſeche 1 & erna ſuis meütt gumturkt peecäte l abon (s e I lenc =v — EE= nahtel ; mnu, e crutmt6 volti,ni coc ? I.01 (9 BD 111. DEFRVUCTVUVERNET Se RI POENI- TENTI. Cbriſtus, Reſipiſcite, clamat. Fndamentum & principium ſan- tæ vitæ eſt ſalutaris Pœnitentia. Ubi enim vera pœnitentia, ibi remiſ- ſio peccatorum: Ubi peccatorum re- miihio, ibi gratia Dei: Ubi gratia Dei, ibi Chriſtus: Ubi Chriſtus, ibi ipſius meritum: Ubi Chriſti meritum, ibi ſatisfactio pro peccatis: Übi ſatisfa- Gio pro peccatis, ibi juſtitia: Ubi ju-⸗ ſtitia, ibi læta & tranquilla conſcien- tia: Ubi tranquillitas conſcientiæ, ibi Spiritus Sanéktus: Ubi Spiritus San- Gus, ibi tota ſacroſancta Trinitas; Ubi ſancta Trinitas, ibi vita æterna. Ergo ubi vera pœnitentia, ibi vita æterna. Ubi vera pœnitentia non eſt, ibi nec peccaterum remiſſio, nec Dei gratia, nec Chriſtus; non ipſius meri- tum, nec pro peccatis ſatisfactio, nec juſtitia, nec tranquilla conſcientia, nec Spiritus ſanctus, nec ſancta Tri- nitas, nec vita æterna. 4 Quid ergo pœnitentiam noſtram differimus? cur in craſtinum eam re- jicimus? nec dies craſtinus, nec vera Pœnitentia in noſtrarum virium ſunt potentia. Neque ſolum de die craſti- no, ſed etiam de hodierno reddenda B 2 eſt 3) Bir. 5. 8. 10 Medit. III. De Fructu eſt aliquando ratio in judicio. Non tam certus dies craſtinus, quam cer- tus eſt impœnitentibus interitus. Promiſit Deus pœnitenti veniam, ſed diem non promiſit craſtinum. a Non habet locum Chriſti ſatisfactio, niſi in corde vere contrité. Pecçcata noſtra dividunt inter Deum & nos, teſtatur Eſaias Propheta; b per pœnitentiam autem ad ipſum revertimur. Agno- ſce & dole ob peccati tui reatum, ſic Deum in Chriſto tibi ſenties pla- catum. c Deleo iniquitates tuas, dicit Dominus: Ergo peccata noftra con- ſeripta erant in cœ&leſti ouria. Averte faciem tuam a pecratis meis, perit Pro- pheta: 4 Ergo ponit Deus iniquita- tes noſtras in conſpectu ſuo. e Conver- tere ad nos Deus, orat Moſes. Ergo peccata dividunt nos a Deo. Pecca- za noffra zeſponderunt nobis, conque- ritur Eſaias: Ergo accuſant nos coram trihunali divinæ juſtitiæz. A peccatis meis munda me, orat David: g Ergo peccatum turpiſſima foœditas coram Deo. Sana animam meam, quia peccavi tibi, orat idem: b Er- go peccatum eſt animæ morbus. Quicungue peccaverit mihi, delebo eum de libro meo, dicit Dominus: Er- go propter peccata ex libro vitæ dele- 4) Aug. hom. 2. de Inaoc. b) Eſ. 59,2. c) EI.44, 22. 4) Eſ.5kt, I1. e) PEſ. 90, 9. ρ14. f) E. 59,2. & 12. g) H. 514. b) Pf. 51, 6. 1) Exod. 32, 33. — elemun Orat Pia 4 Deo ne aufe kemplo tlnn ſen lumbe n, ſalei mum an- huntinnt ſoriker 5 Clamat conlgi he yefi dun den izpern Deteltum ece⸗ un D Prehendd Mitete Ubile n. onum, mlum: veta Ial ltbon: niette l Den nbonn klltet ehl lb2, uchu vœnitentiv. 1II io. Re⸗ delemur. Ne projicias me a facie tua, line orat Pfaltes: a Ergo propter peccata ihetiu a Deo projicimur. Soinritum S. tuum eniamn „e auferas a me: b Ergo peccatis ex m 6 1 templo cordis Spiritus Sanctus ejici- ſaltio, u tur, ſicut fumo apes, & fœtore co- um bæ fugantur. c Redde mihi latiti- 1, teti , ſalutat is tui: d Ergo pecgata ani- Enitentun r angunt, atque cordis ſuccum ex- Ir. hauriunt. Terra infecta elt ab habita- teatumn 1 zoribus ſuis, qui transgreſſ Junt legem, mies i clamat Eiaias: e Ergo beccatum eſt contagioſum quoddam venenum. F ln De profundis clamavi ad te, Domine, HHait Pialtes: Ergo peccatis ad infer- ertk num deprimimur. Olin eramus mor- niie zui in peccatis, g dicit Apoſtolus: Ergo peccatum eſt fpiritualis mors animæ. eS. I Per peccatum mortale homo amittit . α Deum, Deus eſt infinitum & incom- CANeE Prehenlibile bonum: Deum ergo a- elim mittere eſt infinitum & incomprehen- Ktig.“ ſibile malum. Sicut Deus ſummum uDits bonum, ita peccatum eſt ſummum n ef malum: pœnæ & calamitstes non ſunt 0 M vera mala, qula ex illis multa eliciun- G: tur bona: quin imo, quod & bona ſint, no inde patet, quia ſunt a ſummo bono, ehen ſcil. Deo, a quo non poteſt procedere S M niſi bonum, fuerunt in ſummo bono, llbro g ſcilicet Chriſto, ſummum autem bo- Nel B 3 num 1/50% Mhoh a) P31, 13. ibid. &) Baſil. in Pſ.33. /5f 2) ſ¹. 51, 10. ) Ma.2 4, 5. †) E 130,I. „ K8 Eph. 2, I. ) Gran. l. 2. memor. c. I. 12 Med. III. de Fructu num non eſt particçeps veri mali, du- cunt etiam ad fſummum bonum, ſcil. vitam æternam: per paſſionem Chri- ſtus intravit in ſuam gloriam, per rribulationes Chriſtiani ingrediuntur vitam æternam: a Summum ergo malum peccatum eſt, quia abſtrahit a ſummo bono; quantum appropin- quas Deo, tantum recedis a peccato; quantum appropinquas peccato, tan- tum recedis a Deo. Quam ſalutaris ergo pœnitentia, quæ a peccato nos abſtrahit, & ad Deum nos reducit? Vere tam magnum eſt peecatum, quam magnus is, qui peccato offendi- tur, eum vero cœlum & terra non ca- piunt. Viciſſim vero tam magna eſt Ppœnitentia, quam magnus is, ad quem per pœnitentiam redimus. Ac- euſat peccatorem conſcientia, quam polluit, creator, quem offendit, eulpa, qua transgreſſus eſt, creatura, qua ab- uſus eſt, Diabolus, cujus impulſum ſecutus eſt: quam ſalutaris pœm- tentia, quæ a tantis accuſationibus liberat! Properemus bergo, properemus ad tam ſalutarem tanti morbi medici-= nam! In morte ſi agas pœnitentiam, non relinquis peccata, ſed peccata te relinquunt: vix invenies quemquam veram pœnitentiam egiſſe in mortet . nitt a) Akck. 14, 22. b) Aug. de vera & IJalſa pœnirz. — nilunie tuordec aobre ſician huie m Eegbumn ſughlis Celich, Der poen tuls eſt bis here ir Kre cii N mortun Chri Per gra eipuret ineitl in ie Motif Dolte tlonen ſetium dit hel liis ſonen terene comme Nem CUtIS luzi — f malie. onum, l onem (n. Criam, N Ugreciunm hmunm en eblrehit 4Ppropt⸗ aetlt eccelcn bil 1mn ſeluuri ſecend 1 nos ledit Uelen co olen- ternnon n IGN? ns 61 limns1 inpulu tetß nn culnionn pœnitenticg. 13 niſi unieum latronem in cruce. Qua- tuordecim annis ſervivi tibi, dicebat Jacobus Labano, a tempus eſt, ut pro- ſpiciam domui meæ, & tu ſi tot annis huic mundo & vitæ ſerviviſti, annon æquum, ut animæ incipias providere? ſingulis diebus caro noſtra cumulat delicta, ſingulis ergo diebus ſpiritus per pœnitentiam eadem lavet. Mor- tuus eſt Chriſtus, ut moreretur in no- bis peccatum, & nos volumus, ut vi- vat & regnet in cordibus noſtris id, cui ut vitam auferret, ipſe Filius Dei mortuus eſt. a) Gen. 31, 41. Chriſtus non intrat in cor hominis per gratiam, niſi Joh. Baptiſta viam ei paret per pœnitentiam: b Non ef- fundit Deus miſericordiæ oleum, niſi in vas probe contritum: « Deus mortificat prius per contritionem, ut poſtea vivificet per Spiritus conſola- tionem, prius in infernum ducit per ſerium dolorem, ut ex inferno redu- cat per gratiæ ſaporem. Audiit He- lias 4 prius ſpiritum grandem & fortem, ſubvertentem montes & con- terentem petras, & poſt ſpiritum commotionem, & poſt commotio- nem ignem; tandem vero ſubſe- cutus tenuis & tranquillæ auræ ſibi- lus: ita quoque guſtum amoris di- vini præcedit terror, conſolationem B 4 præce- b) Bern. c) I Jam. 2, 6. 9) I Reg. 19, 1. . 14 Meditatio W. —— —— præcedit triſtitia. Non alligat Deus vulnera tua, niſi prius illa agnoſcas & deplores: non tegit Deus, niſi prius detegas; non ignofett, niſi prius agno- ſcas; non juſtifieat, niſi prius teipſum damnes; non conſolatur, niſi prius in te deſperes. Hanc veram pœniten- tiam efficiat in nobis Deus per Spiri- tum ſuum. IV. M EDITATIO DE NOMINE J E&U. Nomine guid Zeſu ſuavius eſſe poteſt ² Bone Jeſu, ſis etiam mihi Jeſus, propter ſanctum tuum nomen miſerere mei: condemnat me vita mea, ſed nomen Jeiu ſalvabit me. 6 Propter hoc nomen tuum, fac mihi ſecundum nomen tuum; cumque ve- rus & magnus fis Salvator, utique etiam veres & magnos reſpicis pec- catores: b miſerere mei, bene Jeſu, in tempore miſerendi, ne damnes me in tempore judicandi. St me intra miſericordiæ gremium receperis, non eris propter me anguſtior; ſi mihi micas bonitatis tuæ diſtribueris, non eris propterea indigentior; mihi natus es, c mihi circumeiſus, mihi etiatmn Jefis es. (mam hoc nomen ſuave & delectabile! quid enim Je-- ſus, niſi Salvator? quid autem fal- Vatis a) Bernh. ) Ansh. in mea. c) Eſ. 9,6. — ais in (uid ulrr eupeltere mie ſe. merum, ſiliiheun in. § eni, nun tam Per Mnare m Rere m olN Detcad corcien ſtnre de werſto t un mein ntn ſornn, Uis her ſien Tin nn gui me Gummnt neritum Uin ſeti cun eneunn il der ſtotl 4)1. — ligaen Ggnft ns teßlin n it Pri 1 Dognt per pir⸗ — ONN me urt De nomine Jeſu. 15 vatis incommodi accidere poſſit? quid ultra ſaltem adhuc aut petere, aut expe ctare poſſumus? Accipe me, Do- mine Jeſu, intra filiorum tuorum nu- merum, ut una cum illis ſanctum & ſalvifieum nomen tuum laudare poſ- ſim. Si mihi integritatem meam ad- emi, nunquid tibi miſericordiam tuam peremi? Si me perdere & da- mnare miſer ego potui, nunquid pro- pterea miſericors tu ſalvare me non poſſis? Noli, Domine, ſic attendere ad peccata mea, ut obliviſcaris miſeri- cordiæ tuæ; noli ſic expendere & pen- ſitare delicta mea, ut præponderent merito tuo, non ſic attendere ad ma- lum meum, ut propterea obliviſcaris boni tui. Ne memineris iræ adver- ſus reum, ſed memor eſto miſeratio- nis adverſus miſerum. Qui ded iſti mihi animum, ut te deſiderare potue- rim, num deſiderio meo te ſubtrahes? 1 qu meam indignitatem & juſtam damnationem mihi oſtendiſti, num meritum tuum & vitæ æternæ pro- miſſionem a me abſcondes? Co- ram cœleſti tribunali cauſa mea a- genda, ſed folgtur me, quod in cor- leſti curia Salvatoris nomen tibi aſ- ſgnatum, quia de cœlo nomen iſtud per Angelum delatum. 4 mi- ſericordiſſime Jeſu, cui eris Jeſus, ſi. miſetis peccatoribus gratiam & ſa- 6 5 lutem a) Luc. 2, 21 1r6 Meditatio IV. lutem quærentibus non eris Jeſus? ui ſuæ juſtitiæ, ſuæque confidunt ſanctitati, illi in ſe quærunt ſalutem: ego autem, quia in me nihil in æterna vita dignum invenio, ad te Salvato- rem confugio. Damnatum ſalva; peceatoris miſerere, injuſtum juſti- nca, accuſatum abſolve. Tu, Domi- ne, veritas es, a nomen tuum ſanctum & verum, ſis etiam mihi Jeſus & Sal- vator! 4 Sis mihi Jeſus in vita præſente, ſis mihi Jeſus in morte, ſis mihi Jeſus in extremôò judicio, ſis mihi Jeſus in æterna vita: Utique eris, bone Jeſus, quia ut ipſe invariabilis es in eiſentia, ita invariabilis in miſericordia: non mutabitur tibi nomen tuum, Domi- ne Jeſu, propter me unicum miſerum peccatorem, quinimo etiam mihi eris Salvator, venientem enim non ejicis foras: qui dediſti, ut venire volue- rim, dabis etiam, ut veniens recipiar, verba enim tua veritas & vita. 5 Damnet me peccati originalis in me propagatio, tu tamen mihi Jeſus es: damnet me conceptio mea in pec- gatis facta, tu tamen mihi Jeſus: da- mnet me formatio mea in peccatis & ſub maledictione facta, tu tamen Sal- vator meus es: damnet me corrupta nativitas mea, tu tamen ſalus mea: damnent me juventutis meæ peccata, tu *) Zob. 14,6. ½) Joh. 6, 63. JZob. 14,6. — tn tamen tius Virn latr tg Manes: Uiseerl tamen Elrici tld ti t. eRnan orin mine D ucicio Momine B dur! co Etelit, neſo llud l, e Ulet, 4 ſiliße ht ſaloten l in eren te alrne atun ſi Kun r Tu Don- Um ſandlu ſels eſelth Pineſts ni zenel one gin elennn cle: N Num, Dn n nie n miner non e vire vce ens ehi Ain) igͤnie wenin e leiute ercati! pecc 18 tanen mer ne culltſl ſas Ne. pecll eee P 4 De nomine Joſn. 17 — tu tamen Jeſus meus: damnet me to- tius vitæ peccatis graviſſimis macu- latæ transactio, tu tamen Jeſus meus manes: damner me mors pro pecca- tis & culpis variis mihi infligenda, tu tamen Salvator meus: damnet me diſtrictiffſima extremi judicii ſenten- tia, tu tamen jeſus meus. In me peccatum, reprobatio, da- mnatio; in tuo nomine juſtitia, eleétio, ſalus: ſed in nomen tuum baptizatus ſum, in nomen tuum cre- do, in tuo nomine moriar, in tuo no- mine refurgam, in tuo nomine coram judicio comparebo. Omnia in hoc nomine nobis parata, & inſtar the- ſauri concluſa: tantum de bonis illis decedit, quantum diffidentia mea de- traho; quod a me ut abeſſe jubeas, Per illud ipium nomen Pprecor, o bone Je- ſu, ne mea culpa & incredulitate da- mmher, quem pretioſo tuo merito & ſalviſeo nomine tuo ſervatum cupis. —— V. EYERGITIUM FIDEI EX AMORE CAHRISTI IN 4GONE 440 & S. WMibi Zeſu gratia quaſtus. VIe, Domine jJeſu, quam injurius ſim in paſſionem tuam: cor meum angitur, & contriſtatur anima mea valde, quia non adſunt opera mea, ne- dque 19 Med. V. Exercititim fidei que præſto ſunt quædam merita, cum tamen tua paſſio mea ſit actio, tua opera ſint mea merita: Injurius ſum in tuam paſhionem, quia, cum illa ſit ſufficientiſſima, ſupplementum ope- rum meorum anzxius adhuc quæro. Quod ſi juſtitiam in me invenirem: juttitia tua nihil mihi prodefſet, vel rem; ſi opera legis requiro, ex lege damnabor. Scio autem, quod jam non amplius ſim ſub lege, ſed ſub gratia. a Perdite vixi, peccavi, ſan- Re Pater, in cœlum, nec ſum dignus vocari filius tuus, ° non tamen re- nues me appellare ſervum. Ne quæ- ſo denegetur mihi ſandiſſimus tuæ paſſionis fruétus: non ſterileſcat tuus ſanguis, quin fructum in libe- randa anima mea proferart. Semper vixerunt in carne mea peccata, tan- dem quæſo mecum moriantur. Sem- per hucusque dominata eſt mihi caro mea, tandem triumphet ſpiritus: Exterior homo putredini & vermi- bus ſubjiciatur, ut ad gloriam emer- ſecutus ſum dæmonis ſugseſtioni- bus, tandem quæſo conteratur ſub meis pedibus. c Præſto eſt Satanas, & accuſat me, ſed in me non ha- bet quicquam; terret me mortis ſpecles, ſed mors finis erit meorum pecca- a) Rom. 6, I4. b) Luc. 15,19. ) Kom. 16, 20. certe eam tantopere non deſidera- gat interior. Semper hucusque ob- — Peccator lum de Potero, in donin Tertet eum, (lem P Dominln kuum ve guum de Eirltiis letmne, Perſolva Um kece E ecen Inls; 1 illock de⸗ ribue fadumn Deccm uſätin metuo morten Mez; erſtas neino, Colores Kandin taem mez, er t⸗ 4) . ) H 6 i — etita, eun alkio, tul urius Iin cum ilal tum Ce⸗ guc eele. inwebiten oeſeh mn Celten⸗ ro er ſen ex amore Chriſti. 19 peccatorum, & initium ſanctæ vitæ. Jam demum perfedte tibi placere potero, Deus meus: Jam demum in bonitate & virtute confirmaber. Terret me peccatis meis, ſed accuſet eum, qui ſuſcipit infirmitates meas, quem propter peccata mea percuſſit Dominus: 4 debitum meum ma- gnum valde, neque perſolvere quic- quam de eo potere; ſed in ſponſoris divitiis & benignitate confido: libe- ret me, qui ſponſionem fecit pro me: perſolvat pro me, qui debitum me- um recepit in ſe: Peccavi, Domine, & peceata mea multa & magna ni- mis; nolim tamen atreciſfſimum illud peccatum committere, ut men- dacii te arguam, qui verbis & ope- ribus & juramento teſtaris, ſatis- factum eſſe pro iniquitatibus meis; peccata mea non metuo, quia tu juſtitia mea; ignorantiam meam non metuo, quia tu ſapientia mega; 6 mortem non metuo, quia tu via mea; c errores non metuo, quia tu veritas mea; corruptionem non metuo, quia tu reſurrecdtio mea; dolores mortis non timeo, quia tu gaudium meum; Judicii ſeveri- tatem non timeo, quia tu juſtitia mea. Inuſtilletur exareſcenti apimæ meæ ros tuæ gratiæ & conſolationis viviſicæ, Exareſcit ſpiritus meus, ſed B 7 Previ 4) Eſa. §53, 4. ) IL Cor, I, 30. c) Joh. 14, 6. 20 Med. V. Exercinum fidei brevi in te exultabit; languet & flac- eida eſt caro mea, ſed propediem ger- minabit; eorruptionem fſubire co- gor, ſed ex corruptione liberabis me, quia ex omnibus malis liberaſti. GCreaſti me, quomodo figmentum manuum tuarum diſſolvi poterit? Redemiſti me ab omnibus hoſti- bus, quomodo unica mors prædomi- neri poterit? Corpus & ſanguinem & omnia tua, imo te ipſum impen- diſti pro ſalute mea, quomodo mors detinebit ea, quæ tam pretioſo Xbr ſunt redempta? Juſtitia es, Domine Jeſu, non prævalebunt tibi peccata rnea: Vita es & reſurrectio, non præ- valebit tibi mors mea: Deus es, non prævalebit tibi Satanas. Dediſti mihi arrham Spiritus tui, a iſthac glorior, iſthac triumpho, & firmiſſime credo, nullatenus dubitans, quod ad nupties Agni introire mihi concedetur: Tu veſtis mea nuptialis, Spenſe caritſhi- me, quem in Baptiſmate indui: c tu operies meam nuditatem, neque huic pretioſæ & pulcherrimæ veſti ſupple- mentum juſtitiæ meæ afluam: quid hominis juſtitia, niſi pannus men- ſtruatæ? A quomodo ergo abomina- bilem iſtum pannum pretioſiſſimæ juſtitiæ veſti afluere auderem? Ia hac veſte apparebo coram facie tua . in 2) ² Cor. I, 22. b) Apocal. 19, 7. 6⁶) Gal. 3, 27. d) Eſa. 64, 6. e. — in fudici⸗ bem tert Inhecven in celel Deam e⸗ Deum, D gbis nebo glor hac e⸗ berriſimn Uutemn De am in Jei, & 69 46 — (0e 11 E 4 nin⸗ On min nnis dus dlr i daltar icort tens De led 101 le, t 2) in H mait⸗ ecien, 1e ſubire e lberabisne 1 libenli nll figmennut heentn lbus foſ⸗ 5 Urton⸗ ſinguinen . m im)er mocdo mo etiolo Mf es⸗ Dome bbi pecgel o, non re eut en ediſt ot llueg in er amore Chbriſti. 21 in Judicio tuo, quande judicabis or- bem terrarum in juſtitia & æqquitate. a In hac veſte apparebo coram facie tua in cœleſti regno: hæc veſtis teget meam confuſionem & opprobrium meum, ne in æternum recordetur ejus quisquam amplius. lbi appa- rebo glorioſus & ſanctus in facie tua & hæc caro mea, hoc corpus meum beatiſſima induetur gloria; gleria autem perenni & æternis ſeculis nun- quam intermoritura. β Veni Domine Jeſu, & qui te amat, dicat: Veni! a) Adtor. 17, 31. b) Apoc. 22, 20. — VI. CONS OLATIO POENITENIIS EA PASSIONE CHRISTI, EX ANSHELMO POTIS. IMUM. Crux Chriſti noſira corona eſt. Onis a piorum gloria eſt in Do- minicæ paſſionis ignominia. O- mnis piorum requies eſt in vulneri- bus Salvatoris noſtri. Vita noſtra in ipſius morte, gloria noſtra in ipfſius exaltatione. Quam magna eſt miſe- rieordia tua, cœleſtis pater, omnipo- tens Deus, potui per me te offendere, ſed non potui per me te mihi placa- re, tu igitur in Chriſto me reconcilias tibi *.) Bernh. ſerm. 4. in af. Mar. R— 22 Med. VI. Conſolatio tibi ipſi. a Vide ergo, ſancte Deus, carnis ſacramentum, & carnis meæ remitte reatum. Reſpice, quod bo- nus perpeſſus eſt flius, & obliviſcere, quod malus operatus eſt ſervus. Ca- re mea laceſſivit ad iram, caro Chri- ſti te inflectat, precor, ad miſericor- diam. Magnum eſt, quod mea me- retur iniquitas, ſed longe majus; quod Redemptoris mei promerita eſt pietas, magna eſt mea injuſtitia, ſed multo major Redempteris mei juſtitia. Quanto enim Deus ſupe- rior homine, tanto mea malitia eſt inferior ipfius bonitate; ut qualita- te, ita etiam quantitate. Totum quod ſum, tuum eſt conditione, fac, ut ſit etiam totum tuum diledtione. Qui me facis petere, b fac & accipe- re; das mihi quærere, da etiam inve- nire; doces pulſare, aperi ergo mihi pulſanti. A te habeo deſiderare, a te habeam impetrare! a te habee velle, a te habeam perficere. c Sancte Deus, juſte judex, ſi peecata mea ce- lantur, d ſunt inſanabilia; ſi viden- tur, ſunt deteſtabilia; urunt me do- lore, ſed magis terrent timore. Ne contineas, precor, tam veram mi- ſericordiam, ubi tam veram agnolcis miſeriam. Magnum hic peccatum invenis, major adhuc ſit & uberior tua gratia. Sancte Pater, ne, quæſo, effundas a) Ansh. lib. de Redempt. gen. hum. b*) Matth.7, 7. c) Pbil.2, 13. 4) . 32,3. — benient — efuncas Nropter pe erenlerie, arlieg lligteli crlee. öue conſlrio Uimngeſio tbis & c nde D Io g la ln ſ⸗ lum en in imkern ades biten inn Mann t Ger ne gen niin, ancem ſhiees tocpn lbarte ſ orum ne Uis fli Manime t 1 Cblar 4) Dl ) ler⸗ dnc neyin 1 clſl totn hatet: ur, ſie el 4Au; mi Peœnitentis ex pagione Chriſti. 23 — znce Der carnis me ,gol de obliiſce erwus. . ,cn C d miſeni⸗ 0d mes N⸗ oge niſi Ponell mmiltiin npteis i Dels I . malti t gult Kitione, 1 ciekiot 1e Nunh⸗ etien ini engo iii ftennei, wbet ſei⸗ . Nanck n nl⸗ ,AN tunt ne 8 ne. effundas ſuper me iram tuam, cum propter peccata mea Filium tuum percuſſeris. Sancte Zeſu, libera me ab ira divina, qui in te ſuſtuliſti eam propter me in cruce. Sancte öpiritus, protege me tua conſolatione contra iram Dei, qui in Evangelio miſericordiam pœniten- tibus & contritis annunciaſti. Sancte Deus, juſte Judex, non inve- nio a lacum, in quem confugere poſſim a facie iræ tuæ. Si in cœ;=- lum afſcendero, illic præſens es: Si in infernum defcendero, ecce tu ades: ſi afſumam alas auroræ, & ha- bitem in novithmo maris, etiam illic manus tua deducet me, & apprehen- det me dextra tua: ad Chriſtum igi- tur fugiam, & in illius vulneribus me abſcondam. O miſericors Deus, re- ſpice corpus filii tui vulneribus omni ex parte ſauciatum, & vulnera pecca- torum meorum ne reſpexeris: ſan- guis filii tui lavet me ab omnmibus pPeccati maculis: audi preces ipſius ardentiſſimas, pro lalute electorum tibi oblatas. c 2) Pl. 139, 7.8.9. 10. ) I Joh. I,7. c) Zob. 17, I1. d Sandte Deus, juſte Judex, terret me vita mea, namque diligenter dis- cuſſa tota, aut peccatum, aut ſterilitas apparet: & ſi quid fructus in ea vide- tur, ſic eſt aut ſimulatum aut imperfe- Kum, ) Ans. in medit. n = 24 Med. VI. Conſolatio Rum, aut aliquo modo corruptum, ut poſſit aut non placere, aut etiam dis- plicere oculis tuis. Certe tota mea vita in peccato eſt & damnabilis: aut infruduoſa & contemtibilis: ſed quid ſeparo infructuoſam a damnabili? utique ſi eſt infructuoſa, eſt damna- Pilis: omnis enim arbor, quæ non facit fruétum bonum, in ignem pro- jicietur: a non ſolum illa arbor igni traditur, quæ malos, ſed etiam quæ nullos profert fructus. Terrent me hoœdi ad ſiniſtram judicis conſtituti, non quia aliquid mali fecerunt, ſed quia nihil boni egerunt: eſurienti- bus non dederunt cibum, nec ſit ienti- bus potum. O ergo lignum aridum & inutile, æternis ignibus dignum!. Quid reſpondebis in illa die, cum exigetur a te uſque ad icdtum oculi omne tempus vivendi tibi impenſum, qualiter a te fuerit expenſum? non peribit capillus de capite, neque mo- mentum de tempore. O anguſtiæ binc erunt peccata accuſantia, inde terrens juſtitia; Jubtus patens horrendum chaos inferni, deſuper iratus judex; intus conſcientia urens, foris mundus ardens. Vix juſtus falvabitur; & pec- cator ſic deprehenſus in quam partem ſe convertet? latere erit impoſſibile, apparere intolerabile. Unde a) Matth. 3, 10. b) Masth. 25, 32. c) 2 Petr. 4, 18. d) Bernb. de inter. dom. 38. orniten — Unde conilun conſlii ell ucen Nehin, Ineo, 3 guo de nom Momen ocamen Miſeris tur ſon Zullior. ſeientis Deniten faltione ſeorcl ſonem. non cor — 5 1 o git CKornn no pr⸗ hnden Mandu n, on — rruptumt etiam & r gur 1 ignenn 1 l ubor ttian 6 1 Tetrent Sconlttun retn! : eluten nn i dus dinn la die ſdumn ⸗ inpenre nlum!3 nelen rknten⸗ ite tett Hofren. dtus ne mn. Hitur; 16 inpee ſvttb.,) ,b. &N deœnitentis ex pagione Chriſti. 25 Unde ergo animæ meæ ſalus, unde conſilium? Quis eſt, qui dicitur magni conſilii a Angelus? Ipſe eſt Jeſus, idem eſt judex, inter cujus manus tremo: Reſpira, o anima, ne deſperes! Spera in eo, quem times, confuge ad eum, a quo fugiſti. Jeſu Chriſte, propter hoc nomen tuum fac mihi ſecundum nomen tuum, reſpice me miſerum in- vocantem nomen tuum. Si me ad- miſeris intra latiſſimum miſericordiæ tuæ ſinum, non erit propter me an- guſtior. Verum eſt, o Domine, con- ſcientia mea meruit damnationem, & pPœnitentia mea non ſufficit ad ſatis- factionem; ſed certum eſt, quod mi- ſericordia tua ſuperat omnem offen- ſionem. In te, Domine, confido, non confudar in æternum! a) Ma. 9, 6. VII. DE FRUGCTU PASYONIS DO MINICCD. Mea ſpes eſt paſſio Cbriſti. Qneies a de paſſione Domini co- gite, toties de amore Dei & pec- catorum meorum venia magna omni- no præſumo. Inclinat caput ad oſcu- landum, brachia diſtendit ad ample- Xandum, manus aperit ad elargien- dum, latus aperit ad cor amore ar- dens aſpiciendum: exaltatur de terra, 4 ut a) Bernh. ſerm. de paſſ. 26 Medit. WII. de Pructu — ——— « ut omnes trahat ad ſeipſum; vulnera ejus ſunt dolore livide, amore fulgi- da: bideo per aperturam vulneris in- trare debemus ad ſecretum cordis: Prorſus c copioſa apud eum redem- ptio, quia non gutta aliqua, ſed unda ſanguinis largiter per quinque partes corporis emanavit: 4 ſicut uva in torcular conjecta onere ſuperimpoſi- to frangitur, ac undique liquorem effundit; ita caro Chriſti pondere iræ divinæ & gravitate peccatorum preſ- ſa, liquarem ſanguinis undiquaque diffundit. Cum Abraham filium fu- um in ſacrificium offerre vellet, dice- bat Dominus: munc vere cognovi, quod me diligas: e tu quoque im- menſam æterni Patris dilectionem agnoſce, † quod filium unigenitum pro nobis in mortem tradere volue- rit; dilecti ſümus, g cum adhuc ini- mici eſſemus, an noſtri obliviſcetur, cum per mortem filii jam reconciliati ſimus? an in oblivione coram ipſo eſſe poterit tam pretioſus filii fui ſan- guis, cum etiam b lacrymas & greſ- ſus piorum hominum numerer? an Chriſtus eorum in ſua vita obliviſci poterit, pro quibus mortem ſuſtinere voluit? a) Zob. 12,22. b*) Kempiſ. de quatuor mod. vid. Chriftum. Granat. praf. lib de vita E&hbriſt. c Pſ.t30,7. dà) Bernhard. Jerm. 22. in Can. e) Gen. 22, 12. f) JZob. 3, 16. g) Rom. 5, 6. b) Pfſ. 56, 9. . grem Polnit? n glorin tortnegta InI, mul frullum. Obinenmn Cilim ehimere te de in Ulietgten gle a 1t Reran Des ted anmicitie⸗ Prodi vo iun puine Ullris de Ubuerenn Uolit ur 108, & 1 Caritſen ſert olu Dnatet pen tiadil han ieo aon In ns Prohri lrdi 3A Rel 1ii Retung Cuutenn herent cllt, gli Ilur pagionis Dominicæ. 27 ———--- — ———— voluit? an obliviſci eorum poterit in gloria, pro quibus tanta ſuſtinuit tormenta? & Confidera, fidelis ani- ma, multiplicem paſſionis Domini frudum. Chriſtus pro nobis ſan- ne suineum ſudorem fudit, ne frigi- n e qiſſmus in mortis agone ſudor nos e i opprimeret: luctari voluit cum mor- enn a re, ne in agone mortis deficeremus: anxietateim graviſſimam & triflitiam usque ad mortem ſuſtinere voluit, ut æternæ letitiæ in cœlis partici- toune pes redderemur. Olſculo, quod amicitiæ & benevolentiæ ſignum, Prodi voluit, ut peccatum, quo Sa- tan primos parentes ſub ſpecie ſin- Sularis benevolentiæ prodidit, ex- tingueretur: a Judæis capi & ligari voluit, ut nos peccati vinculis liga- tos, & in æternam damnationem " conjiciendos, ſolveret: In horto fieri voluit paſſionis initium, ut ex- piaret peccatum, quod in horto pa- radiſi habuerat principium: ab An- gelo confortari voluit, ut Angelo- rum nos redderet in colis ſocios: a propriis deſeritur diſeipulis, ut nos turpi defectione a Deo avulios ſibi agglutinaret: coram concilio a falſis teſtibus eſt accuſatus, ne nos àa Satana per legem Dei accuſaremur: Condemnatus eſt in terris, ut nos ab- ſolveremur in cœlis; pro peccatis ta- cuit, qui peccata non fecit, ne pro- . pter ve liguun vonceren ſe go ⁵) Luth. in hom. de paſ. 29 Medit. VII. de Fructu pter peccata noſtra in judicium Dei adducti obmuteſcere cogeremur: ala- pis cædi voluit, ut nos a conſcientiæ & Satanæ ſtimulis abſolveremur: il- ludi ſibi paſſus eſt, ut nos inſultori Satanæ illudere poſſemus: facies ipfius tegitur, ut a nobis removeret velum peccati, quod in nobis aſpe- Rum Dei impedit, & damnabilem ignorantiam inducit: veſtibus exui voluit, ut innocentiæ veſtis per pec- catum amiſſa nobis reſtitueretur: ſpinis compunctus eſt, ut cordis no- ſtri compunctiones ſanaret: crucis pondus portavit, ut onus æ&ternæ pœnæ a nobis ſubmoveret: a Deo ſe derelictum clamavit, ut æternam Dei cohabitationem nobis pararet: ſitivit in cruce, ut rorem divinæ gra- tiæ nobis promereretur, ac ne æter- na ſiti perire cogeremur: æſtu iræ divinæ torreri voluit, ut infernalem ignem aà nobis tolleret: judicatus eſt, ut a Dei judicio nos liberaret: reus peractus eſt, ut nos reos abſol- veret: iniquis manibus cæſus eſt, ut Diaboli verbera a nobis tolle- ret: præ dolore clamavit, ut ab ternis ululatibus nos ſervaret: lachrymas profudit, ut noſtras ab⸗ ſtergeret lachrymas: mortuus eſt, ut nos viveremus: dolores infer- ni perſenſit, ut nunquam illos ſen- tiremus: humiliatus eſt, ut noſtro tumori medicina afferretur: corona ſpines — Hinea to nam ne dus pagi Preliaret motte,ut mus glor contumel bllation lehelei Mu Per ſc infimt Un: ue IIn, ſed Deccatis, Ciclts tun, ſed fuo: Ium Fuln Ulinis Gun te Iin ſern⸗ in lbo as eſtn coner t⸗ Mhum, ſe⸗ getn. 9 4 Der Cen )ez, oh 5 der, rucke — ieium 1 remut:1: conlcient erenhut 1 S inilſe nus: ſees tenore⸗ nobis 46 Gammbie ellibus en elis per e telliwverer naret: i⸗ onus Eite eret: Ut Eiemn ddis ſinn . irineß , Ne 1 : alli inſeni 1: iſe n0s ſbenne 6 1els i 5 cis 6 nobs n n nuit, N os enn. paſſionis Dominiczk. 29 ſpinea 4oronatus eſt, ut cœleſtem co⸗- ronam nobis promereretur: ab omni- bus paſſus eſt, ut omnibus ſalutem Præſtaret: caligaverunt ejus oculi in morte, ut nos in luce cœleſtis vivere- mus glociæ: audivit ignominias & contumelias, ut in cœlis audiremus jubilationes Angelicas. Ne igitur deſperes, fidelis anima, infnitum bo- num per peccata rua eſt offenſum, ſed infinitum perſolutum eſt preri- um: judicanda es propter peccata tua, ſed Dei Filius pro totius mundi pPeccatis, quæ in ſe receperat, jam ju- dicatus eſt: punienda funt peccata 10 tua, ſed Deus ea jam punivit in Filio iuo: magna ſunt peccatorum tuo- rum vulnera, ſed pretioſum eſt ſan- guinis Chriſti balſamum: maledi- ctum te pronunciat Moles, a quia non ſervaſti omnia, quæ ſcripta funt in libro legis, ſed Chriſtus pro te fa- Guas eſt maledictum: ſcriptum eſt contra te in cœleſti curia chirogra- phum, ſed illud Chriſti ſanguine eſt deletum. Tua ergo paſho, o pie Chriſte, ultimum meum refugium. 2 VIII. DE a) Deae. 27. v. alt. *“) Galat. 3, 13. c) Coloſj. 2, 144. 4) Bernh. ſerm. 22. in Can. 30 Med. VIII. De certitudine VIII. DE CERITUDINE SAL UTIS NOTRS. Bona ſpes confundere neſtit. Uid turbaris, anima mea, quid de miſericordia Dei adhuc dubitas? Memento creatoris tui: Qui creavit te ſine te; qui formavit corpus tuum in occulto, a quando formatum cor- poris tui habitaculum in inferioribus terræ? Qui igitur curam tui ſuſce- pit, cum nondum effes, nonne & is euram tui ageret, poſtquam ad ima- ginem ſuam te condidit? Creatura Dei ſum, ad creatorem me converto. Quod ſi natura mea infecta eſt a Dia- bolo, ſi ſauciata & vulnerata eſt a la- tronibus, ſcilicet peccatis, vivit ta- men adhuc creator meus; qui me potuit facere, ille poterit etiam refi- cere: qui me creavit ſine ullo malo, poterit a me tollere omne malum, quod Diaboli ſuggeſtione, Adami prævaricatione, propria etiam mea actione ad me ingreſſum, peruaſit omnem ſubſtantian: meam; poterit igitur creator meus me reficere, mo- do etiam velir. Utique vult, quis enim opus ſuum odio habet? non- ne coram eo ſumus, ſicut lutum in manibus figuli? c quod ſi me o- dio haberet, ex nihilo utique non creaſſet, 4a) Pſ. 139, 15. ) Lac. 10, 30. 2) Zer. 153. 5. 64) 3 dune⸗ N — Uigue no ommiunh Mirhilie men reder rin⸗ o infiu lginr, imlp len den Ne leli, Rteſen IN nkem Del ſi tur Mne compfecti, Mühi jele tnacicit 4 6nnifene e nuenl N Unns. nehnn ſiaſen enareeei flinm ni⸗ Alinhen nod Uo Non S⸗ l ſin d un eleni AI. 14. 41 l 132,2 titucit Salutis nuſtræ 31 utique non creaſſet; ipſe Salvator eſt omnium, a maxime vero credentium. Mirabiliter me creavit, mirabillus ta- men redemit. Nunquam illuxit cla- rius, quod nos dilexit Dominus, quam in iphus paſſione & vulneribus. b Vere diligitur, propter quem unigenitus ex fſinu patris mittitur. (Qod ü fa- Dmatun lutem meam non deſiderares, Domi- ihkrim ne Jeſu, quare de cœlo deſcendertes? N tII MESed deſcendiſti in terram, in mortem, ponel in crucem. Ut ſervum redimeret ums“ Deus, filio non pepercit. a Vere igi- tur magno amore genns humanum complectitur, qui propter generis hu- mani redemptionem Filium iintm htradidit affligendum, occidendum, crucifigendum. Carum omnino & vere magnum pretium, quo redem- Stetunt Pi ſumus; cara igitur & magna e uloni redemptoris miſericordia. Videci a- nhe N licui poſſet, quod Dens que magno ne, 4 amnore electos ſuos filios diligat, quo erin 6 filium unigenitum: cui enim ali- quid impendimus, illud carius eſt eo, quod impendimus: Ut adoptivos ha- n 4 Filio non pepercit. Quid ergo ma- Snum eſt, quod in domo cœleſti man- m ſiones nobis paraverit, y cum filium ſuum dederit, in quo eſt toca plenitu- ek 2) I Tim. 4, 10. b) Bernbard lem. Alex. I. I Paædag. c. 3. c) Phil. 2, 8. d) Rom. 8,32. err. I, I8. F) Jr 14: 3. 1t AKne 32 Med. IIX. De certitudine do divinitatis. Certe ubi divinitatis plenitudo, a ibi quoque plenitudo æternæ vitæ & glotiæ: Quod fü in Chriſto dedit plenitudinem vitæ æ=- ternæ, quomodo parvulam ejus par- ticulam denegabit? Vere magno amo- re nos adoptivos filios cœleſtis pater amplectitur, propter quos unigeni- tum Filium tradidit: Vere magno amore Filius nos complectitur, qui propter nos ſeipſum tradidit; ut di- vites nos faceret, extremam tolera- vit pauperiem, non enim habuit, ubi caput reclinaret ſuum; ut nos Dei fi- lios faceret, ipſe homo naſcitur, neque peracto ſemel redemtionis opere in poſterum nos negligit, ſed adhuc in dextra majeſtatis divinæ conſtitutus interpellat pro nobis. c Quid ad ſalu- tem neceſſarium mihi non impetra- bit, cum ad ſalutem mihi promeren- dam ſeipſum impertiverit? Quid Pa- ter denegabit Filio, qui obediens eſt ficdus usque ad mortem, mortem au- tem Euci⸗? 4 Quid Pater denegabit Filio, qui Xôρο àa Filio præſtitum jam ante acceptavit? Accuſent me peccata mea, in hoc interceſſore con. ſido; major eſt, qui excuſat, quam qui accuſat. Terreat me imbecillitas mea, in ipſius virtute glorior. Accu- ſet me datanas, modo excuſet me hi . Me- 2) Col. 2, 9. b) Matth. 8, 20. 6) Rom. 8, 34. 4) Phil. 2, 8 Retiato 1n Kin hant, l eterr⸗ Dreeatut. ſei e, g. ſcheiten aiſoli Mhotare Mnfueri Peceara n Dikiter ter, uch niſ nor 1 Ne eihl I l, ee eere ne Ulkig ) de ceine, 39, 9. 1 . — 0 4 De Dr luc . iden m don 4 dine — lvinieni lenitude nod te e ejos Ui. Vnc nd ellis ate D e mignt tut, 4 it; uc un tolet noboir, ⸗ nos Dei; jrunznee oheſe Raudhue! conlitue idal⸗ n imen rotmere hechens holten 4 rdenegin rrſin⸗ cenſent 1 elore vann Salutir noſtræ 33 Mediator. Accuſet me cœlum & ter- ra, & iniquitatis meæ reum me per- agant, ſufficit mihi, quod pro me cœ- li & terræ creator, & ipſa juſtitia de- precatur. a Sufficit mihi ad meritum, ſcire, quod non ſufficiat merirum: ſufficit mihi, eum habere propitium, cui ſoli peccavi, quicquid ille non imputare decreverit, ſic erit, quaſi non fuerit. Neque me mover, quod pPeccata mea & gravia & varia, & ſæa- Pius iterata: niſi enim peceatis onera- rer, juſtitiam illius non deſiderarem; niſi morbum haberem, medici opem non implorarem. c Ipfe Medicus eſt, c ipſe Salvator, à ipſe juſtitia eſt, e ſeipſum negare non poteſt: ego ægro- tus, ego damnatus, ego peccator, meipſum negare non poſſum. Mi- ſerere mei, o Medice, Salvator, o Juſtitia, Amen. SS 2) Bernb. ſerm. 68. ſuper Cant. Idem de inter. domo c. 31. b) Aug. 10. Conf. 7. 28. 6) Matth. 9, 12. à) Matth, 1, 21. *) I Cor. I, 30. IX. DE AMANDO SOLO DEO. Domino jungaris amore. D ERise 4 te, fidelis anima, & ama illud ſummum bonum, in quo o- mnia bona, ſine quo nullum aliud ve- rum bonum. Nulla creatura volun- C2 tatem ⁶ł) Ansh. in perſol. c. 25. 34 Meditatio IX. tatem noſtram exſatiare poteſt, quia nulla creatura perfectum bonum ob- tinet, ſed tantum participatum. Ri- vulus quidam boni a divinitate ad eam traducitur, ſed fons in Deo ſem- per manet: quare ergo fonte relicdo rivulos conſectari velimus? Omne bonum in creaturis eſt imago quæ- dam perfecti illius boni, quod in Deo, imo quod ipſe Deus eſt; quare ergo arrepta imagine ipſam rem deſerere velimus? Columba ex arca Nohæ emiſſa non poterat in aquarum volu- bilitate invenire, ubi requieſceret pes ejus: a ita anima noſtra in omnium rerum ſublunsrium numero non pot- eſt quicquam invenire, quod deſide- rium ejus plene impleat, propter ſummam earum inconſtantiam & fra- giliratem. Annon ſibi ipfi injuriam fa- cit, qui infra dignitatem ſuam aliquid amat? Jam vero anima noſtra omni- bus creaturis nobilior, quæ Dei palh- one & morte redempta: quare ergo creaturas amare velit? Annon id ma- jeſtati, in quam evexit illam Deus, conhtrarium? Quicquid amamus, id vel propter potentiam, vel propter fapientiam, vel propter pulchritudi- nemamamus: quid vero Deo poten- tius, quid Deo ſapientius, quid Deo pulchrins? omnis Regum mundano- rum potentia ab eo & lub eo: omnis hominum fapientia as divinam col- lata, 4) Gen. 8, 8. un, ſtule uchritne lumnites glipiam 1tionis r ntio t la entichn Pemnunet 66 Per⸗ ehutue ini A 1e ego 6 rius ternuneis ühetet Jue noh wbi fhe iin oln ltiare . atoren n mor eturir naryit untg, ne, ( itene glinn lundts t D hemg. n uc in it RI. — tell, Gi num r. um. N nitate 1 Deo ſenn⸗ nte jelich 65 On go er. odinben gare e geſerett lc Nonn grunm Vole⸗ jeſteſet⸗ nomni 0 10N l Lol tefte⸗ , heſ ium Kin ligul ſtra ond eDei i. ore en n id n mn Den amis el goſte chritle: eb hte nid mulene 9: m co! nam 6 10e De amando ſolo Deo. 35 —— lata, ſtultitia eſt: omnis creaturarum pulchritudo ad divinam collata, de- formitas eſt. Si potentiſſimus Rex quispiam cum tenuis ſortis ac con- ditionis virgine per internuncios de conjugio ageret, an non ſtolide age- ret illa virgo, ſi prætermiſſo Rege potentiſſimo, egenis vellet adhærere internunciis & Regis miniſtris? Sic Deus per omnem illam creaturarum pulchritudinem nos ad ſe vocare, ad ſui amorem excitare voluit; qua- re ergo anima noſtra, quam ſponſus Chriſtus expetit, creaturis velut in- ternunciis hujus ſpiritualis conjugii adhæret? Ipſæ creaturæ clamant, quare nobis adhæreſcitis? quare in nobis finem deſiderii veſtri ponitis? non poſſumus appetitum veſtrum exſatiare, ad utriusque noſtrum creatorem accedite: a creaturis nul- lus amor reciprocus ſperandus, à creaturis etiam nullus amor erga nos cWαρρ: ſed Deus, qui eſt ipia caritas, a amantem ſe non poteſt non amare, quinimo amore ſuo omnia defideria noſtra & omnem amorem noſtrum prævenit, quantum erge diligendus, qui prior tantum nos di- lexit? Dilexit nos, cum nondum eſ- ſemus: nam diledtionis divin. eſt, quod in hunc mundum nati ſumus. Dilexit, cum inimici eſſemus: bnam 3 miſeri- a) 1 Joh. 4, 16. b) Rem. 5, §. 36 Me ditatio IX. miſericordiæ & dilectionis divinæ eſt, quod Filium redemtorem miſerit: Dilexit, cum in peccata prolapſi era- mus: nam dilectionis divinæ eſt, quod non continuo, ſi delinquimus, morti nos tradit, ſed converſionem noſtram expectat. Dilectionis divinæ eſt, quod præter noitrum meritum, imo contra meritum, ad cœleſtia nos tra- ducit palatia. Sine amore Dei nun- quam ad ſalutarem ejus cognitionem pervenies: ſine amore Dei omnis ſcientia inutilis, imo noxia. Quare caritas excedit omnium myfſteriorum notitiam? a quia hæc etiam in Dia- bolis, illa non niſi in piis. Quare Dia- bolus infeliciſſmus? quia tummum bonum amare nequit. Quare Deus contra feliciſſimus & beatiſſimus? quia omnia amat, delectatur in omni- bus operibus ſuis. ́ Quare amor Dei in hac vita perfectus non eſt? quia tantum diligimus, quantum cogno- ſcimus. Jam vero in hac vita ex par- te ſolum cognoſcimus & in ænigma- te. c In æterna vita perfecte beati erimus, quia perfecte amabimus De- um; perfecte amabimus, quia per- fecte cognoſcemus. Nemo poterit ſpem habere perfecti amoris divini in futuro ſeculo, qui in hoc non incipit Deum amare: regnum Dei in corde hominis in hac vita incipere debet- alias 4) 1 Cor. 13. 2. b) JSap. II, 25. c) I Cor. 13, 12. — lias non Uine ama Uledeße ſunmide enet? gn entde 4,gbin Ur amor mins r Den u ot, UItum di fniens, ) Aateut, infinitun lemn & 2 nünte in nlr Deo⸗ nbims. leamali Gumama lero can enum N eſt CNIN: nentk, Iudhm fandn elilrq Eenete — linine l miletit: lapte e elt gool dus, noi m voltnnn ine tum, ine lin nostir. eDei nun. Gntioen Dei Otnhl a. En nfſtetonn n in D atehe , umen are D irſind lrin onn teamot tunn c cont critsen e e De amando ſolo Deo. 37 alias non conſummabitur in futura. Sine amore Dei nullum eſt æternæ vitæ deſiderium, quomodo ergo illius ſummi boni particeps erit, qui non amat? qui non quærit? qui non deſi- derat? a Qualis amor tuus, talis ipſe es, quia amor tuus te in ſe transmu- tat: amor eſt ſummum vinculum, quia amans & res amata fiunt unum. Quid Deum juſtiſſimum & peccatores per- ditos, quid hæc a ſe invicem in infi- nitum diſtantia conjunxit? amor in- finitus. Ne tamen juſtitia Dei labefa- Qaretur, interceſſit pretium Chriſti infinitum. Quid adhuc Deum creato- rem & animaâam fidelem creatam, res infinite diſtantes, conjungit? amor. In vita æterna ſummo gradu junge- mur Deo, quare? quia ſummo gradu a- mabimus. Amor unit & transmutat: ſi carnalia diliges, carnalis es; ſi mun- dum amas, mundanus efficieris. JIam vero caro & ſanguis non poſſidebit regnum Dei. ° Si Deum & divina diligis, efficieris divinus. c Amor Dei eſt currus Eliæ aſcendentis in cœlum: Amor Dei jucunditas eſt mentis, paradiſus animæ, excludit mundum, vincit Diabolum, claudit infernum, aperit cαm. Amor Dei eſt illud fügillum, 4 quo Deus eledos & credentes obſignat: nullum Deus C 4 in a) Renovar. in Pſ. 5'I. b5) I Cor. I5= 50, c) Kemp. in hort. Wr. c. 16. ) Apec. 7, 3- . in judicio extremo agnoſcet pro ſuo, qui non hoc ſigillo obſignatus. Ete- nim ipla fides, unica juſtitiæ & Salu- tis noſtræ caula, vera non eſt, niſi per charitatem ſe exſerat: non eſt vera fides, niſ ſit firma fiducia; non eſt fi- ducia ſine amore Dei: non agnoſci- rur beneficium, pro quo non aguntur gratiæ: non agimus ei gratiss, quem non amamus. Si ergo vera tua fides eſt, agneſcet Chriſti redemtoris bene- ficium: agnoſcet & gratias aget; gra- tias aget & amabit. Amor Dei eſt vita & reqtuies animæ noſtrœæ, reçe- dente anima per mortem, interit vita corporis: recedente Deo ab anima per peccata, interit vita animæ. Vi- ciihin Deus habitat per fidem in cor- dibus noftris, “ habitat per amorem in anima noſtra, quia c caritas Dei effunditur in cordibus eledkorum per Spiritum ſanctum: nulla animæ tran- quillitas absque amore Dei, mundus & Satanas maxima illius perturbatio. Deus autem ſumma animæ requies: Nalla eſt pax conſcientiæ, nint in iis, qui filiali fiducia erga Deum affedti. Moriatur ergo in nobis amor noſtri, amor mundi, amor creaturarum, ut vivat in nobis amor Dei, qui incipiat in hoc ſeculo, ur perficiatur in futuro, X. DE g) Galat. §. 6. *) Erb. 3, 17. e) Rom. §5, F. 38RIed. X. De amando ſolo Deo. N bie tult, tartt. 4 Ui metet Eeitansrul Mm Uad e teeepi Rer⸗ ini 1e ſaneti Einiglit⸗ ſer in te Uin idi em. 1 wto b Pirte hl udobis n ops, nn lo Ueſdales e vunhtie 61,Den. — Pto ſo⸗ n, e⸗ Falr. b niü pei eſt verd nonel f⸗ n noſe⸗ n 48bnuu 155, gben ti ſcdes orig bene dpet; Ar⸗ r Dei e ſtre, leiß. inketit u auin emn in er unoltl caritis I Gorumn ſe llab ei, munet Beltlbſe lellie⸗ nii in in mn Alt not golen urun, 1 pl u incl r in futiie AN 66& (39) B5 DE NOSTRA CV DEO RE. CONGIEIATIONE. Solvit mea debita Cbriſtus. VEre languores noſtros Chriſtus tulit, & dolores noſtros ipſe por- tavit. à U Domine Jeſu, qued in no- bis meretur æternas pœnas, illud in te transtuliſti; onus, quod ad infer- num usque nos depreffurum erat, in te recepiſti: Vulneratus es b pro- pter iniquitates noſtras: Tuo livo- re ſanati ſumus, poſuit Dominus in te iniquitates omnium noſtrum. Mi- rabilis omnino commutatio: trans- fers in te peccata noſtra, & donzs tuam juſtitiam; mortem nobis de- bitam tibi irrogas, & donas nobis vitam. Non igitur iam poſſum ullo modo dubitare de tua gratia, aut de- ſperare propter mea peccata. Quod in nobis peſſimum, in te transtu- liſti: quod optimum in nobis, & tu- um opus, videlicet corpus & ani- mam, quomodo deſpicies? Non de- relinques animam meam in inferno, neque dabis, ut ſandus tuus videat eorruptionem. Vere enim ſanétus eſt, cujus peccata abelita atque ablata: beatus, cui remiſſæ ſunt iniquitates, C 5 beatus, 4) EFſa. 532, 5. by) verſ. 6. *) Pj. 16, I0. 5 40 Med. X. De Reconciliatione — beatus, a cui Dominus non imputat peccata. Quomodo peccata noſtra imputare nobis poterit Dominus, cum imputaverit ea alteri? propter ſcelus populi ſui filium percuſſit dile- Qicähmum, ipſe ergo in ſcientia b ſui juſtificabit multos & iniquitates eo- rum ipſe portabit. Qnomodo juſtifi- cabit ſuos? audi, anima, & attende: juſti ficabit eos ſui ſcientia, id eſt, ſa- lutari divinæ miſericordiæ & gratiæ in Chriſto agnitione, ac firma per fi- dem apprehenſione. Heæc c eſt vita æterna, ut cognofſcant te ſolum ve- rum Deum, &, quem miüſti Filium tuum Jeſum Chriſtum: ac proinde, ſi confiteris à ore tue Dominum Jeſum, & in corde tuo credideris, quod Deus illum ſuſcitavit a mortuis, ſalvus eris. Apprehendit autem fides Chriſti ſa- tisfactionem, iniquitates enim ſuo- rum ipſe portavit, peccata multo- rum tulit, & pro transgreſſoribus ro- gavit. Vere enim paucos habuiſſet juſtos, niſi peccatores miſericorditer recepiſſet. Paucos, o Jeſu, haberes juſtos, niſi peccata remitteres inju- ſtis. Quomodo igitur ſevero judi- cio peccata pœnitentium judicabit Chriſtus, quæ in ſe recepit? quo- modo damnabit reum peccatorum cum e& ipſe faRus ſit peccatum lu- ica- 4) Eſ. 32, I2. b) Eſa. 53,: 12. c) Zob. 17,: 3. %) Rom. IO, 10. 2) 2 Cer. 5; 21. — lcabiili n di Uanitd zue mornus? Peccstonun obltuehee N eccat Fimm, e Co⸗ llis meis Ahue aub ſulione lns I npelce niqne a kükmtioni is nelin ned dd perſo 1t ſuſie E dhn Nivetſe 4 Verita juſtum 1 unbenig Kioriie e quod Iine Pr marzer 4 Nolle opter tione — imputat 2 noltra hominus, propter ullit dile⸗ nin ,li itates . Attence! gatie ma per ſ. e e Vir ſolum e⸗ ſti Ffiun toinde, 1 m eſm nod Deu falvns ent Chniiih. enim gtn ſnulte⸗ ſonibus to rliſit ſeieorfe hehett tetes in noſtra cum Deo. 41 dicabit illos, quos a amicos ſuos vo- cat? Judicabit illos, pro quibus ro- gavit? Judicabit illos, pro quibus mortuus? Erige te, anima mea, &t peccatorum tuorum obliviſcere; quia oblitus h eorum Dominus. Quem ti- mes peccatorum vindicem, niſi Do- minum, qui pro peccatis ſatisfecit ipſe? Quod ſi aliquis alius pro pec- catis meis Xτ—ον perſolviſſet, utique adhuc dubitare poſſem, an etiam ſa- tisfactionem illam acceptare velit juſtus Jjudex? Quod ſi homo aut Angelus aliquis pro me ſatisfecifſet, utique dubium eſſet, an ſufficiens ſit redemtionis pretium? Jam vero nul- lus relinquitur dubitationi loeus. Quomodo non accipiet pretium, quod perſolvit ipſe? quomodo non ſit ſufficiens, quod ab ipſo Deo? Quid adhuc conturbaris, anima mea? Univerſæ c viæ Domini miſericordia & veritas: Juſtuz enim Dominus & juſtum ipfius judicium. Quid con- turbaris, anima? Erigat te divina mi- ſericordia, erigat etiam divina juſti- tia; quod ſi enim juſtus Deus eſt, utique pro delico unico duplex non exiget pretium. Propter pecca- ta noſira percuſſit Filium, quomodo propter eadem nos fſervos percu- C 6⁶ teiet? a) Zob. I5, 14. b) Eecb. 10, 12. 9) P. I19, 137. 42 Med X. de Reconc naſtr. &. ta, in nobis quoque puniet? Veritas à etiam Domini non labefactabitur in &ternum: nolo mortem peccatoris, ſed ut conventätur & vivat, clamat Deus noſter; b Venite c ad me, qui laboratis & onerati eſtis, & ego reſiciam vos, ex- clamat Salvator noſter; num mendacii arguemus Dominum, & peccatorum noſtrorum pondere milerieordiam iphus deprimere conabimur? Men- dacii arguere Dominum & miſericor- diam iphus negare, majus eſt pecca- tum, quam omnia totius mundi pec- cata, unde etiam plus peccavit Judas deſperando, quam Judæi Chriſtum crucifigendo. ϑ Quin potius ubi ab- undavit delictum, ibi quoque abun- davit gratia, s quæ peccatorum no- ſtrorum lanci infinitis modis præpon- derar; peccata enim hominum ſunt, ſed gratia Dei eſt: peccata tempora- lia, gratia autem Domini noſtri ab eterno in æternum. Pro peccatis ſa- tisfaétum, gratia Dei Chriſti morte reparata, & in æternum ſtabilita, ad aguam confugio devotus & ſupplex. XI. DE ) PEſal. 117, 4. *) Exech. 33. II. *) Mattb. 11, 28. *) Augx. e) KRem. 5, 10. tiet? quomodo peccata in Filio puni- — 059 PF 4 hn, tieß Rlatori ſhonere Pondere glev mide je Niad Aüme. Anie t⸗ Algnn heiſen Anrſe te N aigtan Recaton ſe doße Pilerer ts latrn Reccrti i Proe chen . kis Ium. li — liopuni⸗ 1 Verins Abitur in torie , nat Deus beruti non el⸗ mehbelt eceatorun r! NMer. mlericol⸗ en herer uodt e⸗ 1ejt dn Chriun usbitn gue 4bin⸗ Oruim i. 6ptep num ſuon iempo⸗ Hoſtti N eccntis ſi non bilita, plen NN 0, 6ε66 (43) 9 DESATISFACTIONEPRG PECCATIS NOSTRIS. Mors Chriſti vita piorum. Enite ad me, qui laboratis & onera- ti eſtis, ego reſiciam vos, ver ba ſunt Salvatoris noſtri. à Vere, Domine Je- ſu, oneratus ſum nimis, & ſub peccati pondere ingemiſco, ſed ad te, fontem aquæ vitæ, propero. Veni ad me, Do- mine Jeſu, ut poſſim venire ad te. Ve- nio ad te, Domine, quia prius veniſti ad me. Venio ad te, Domine Jeſu, & anxie te delidero, neque enim in me quicquam boni invenio. Quod ſi in me aliquid boni invenirem, non tam anxie te deſiderarem. Vere, Domine Jeſu, laboro & oneratus ſum; neque cuiquam ſanétorum tuorum vel etiam Peccatorum pœnitentium me confer- re poſſem, niſi forte latroni in cruce. Miſerere mei, Domine, qui miſertus es latronis in cruce. Perdite vixi, in peccatis vixi, ſed pie mori, ſed in juſti- tia procul a corde meo, ideoque ad tuam pieratem & juſtitiam confugio. Subveniat mihi, Domine Jeſu, anima tua, quam poſuiſti in 4ντννν%ν = ε multis. 5 Subveniat mihi ſanctichmum tuum corpus flagellis, ſputis, colaphis & ſpinis pro me afflitum, & crucis C 7 pati- ) Matth. 1II, 28. à⁵) Matth. 20, 28. 44 Med. XI. de Satigactione — patibulo affixvum. Subveniat mihi, o Jeſu, ſacroſanctus tuus ſanguis e pa- tientis & morientis latere effuſus, a qui ab omnibus peceatis nos emun- dat. b Subveniat mihi ſanctiſſima tua divinitas, quæ humanam naturam in paſſione ſuſtimuit, & qua requieſcente neque ſe exerente peractum eſt ado- randum redemtionis meæ myſteri- um: c & quæ ſanctæ tuæ paſſioni in- finitum robur ac pondus addit, ita ue Deus ſuo à ſanguine me miſerum ſibi acquiſiverit. Subveniant mihi tua vulnera, in quibus omnis mea medi- cina. Subveniat ſanctiſſima tua paſſio. Subveniat tuum meritum, ultimum meum refugium, & adverſus peccata remedium. Quod enim paſſus es, hoc mihi paſſus es. Quod igitur mereris, itidem mihi & indignitati meæ pro- mereris. Commendat e igitur cha- ritatem ſuam Deus in nobis, & teſti⸗ monio emnium hominum, imo An- gelorum intellecdtum cxuperante, eam comprobat, quod Chriſtus pro nobis mortuus, cum adhuc eſſemus pecca- tores & inimici Dei. Quis non admi- retur? Quis non obſtupeſcat? a ne- mine rogatus, imo ab hominibus odio habitus, pro peccatoribus & ho- ſtibus ſuis miſericordiſſmus Dei Fi- lius 4) Zob. 19, 34. b) I Job. I, 7 £&) Iren. Iib. 2. 6. 36. lib. 3. C. 21. d) Act. 20, 28. e) Rom, 55 8. — Gep car, ſe ioden tinn pit m, ODon ele, e Eenam 1 Eeicerat Merolten Nod ſteig tr il er poft ſencfum Lemitibr Der hadnn alge; P Dl in er Melmge Nd e Khem len! V lern, loenmn⸗ 1e ven Uni. I ne⸗ 1 er Piatamn Vero Ntein one — t mihri,. nis e he⸗ fuſus, ¹ 1s emun⸗ llmatun kutam in hiieſcen⸗ ell a. nſteri⸗ it itn ſetum 1di mihi un pes mel⸗ tua zuſe⸗ Ultimun 1 perlin is ehbe⸗ weleit⸗ mer o tur 8 teli⸗ imo 4 Pe eal volhi⸗ ,l, 1. ,611. 9 pro peccatis noſtrir. 45 lius deprecatur, neque ſolum depre- catur, ſed etiam divinæ juſtitiæ ſatis- factionem præſtat nativitate pauper- rima, vita ſanctiſſima, paſſione acer- biſſima, morte crudeliſſima. O Domine Jeſu, qui pro me depre- catus, paſſus atque mortuus es, an- tequam meritum & paſſionem tuam deſiderarem aut precibus ad Aρον perſolvendum te ſolicitarem, quo- modo me projicere a facie tua pot- eris? quomodo frudum ſanctiſſimæ tuæ palhionis denegabis, poſtquam ex profundis 4 jam ad te clamo, & frucdum meriti tui lachrymis atque gemitibus expoſco? Inimicus eram per naturam, quando pro me mor- tuus es; fadtus ſum amicus, frater & filius per gratiam. Exaudiviſti ini- micum nondum te deprecantem, quo- modo deſpicies amicum tuum cum lachrymis & precibus ad te acceden- tem? Venientem b ad te non ejicies forag, quia ſermo tuus veritas eſt. Locutus es nobis in ſpiritu & verita- te, & verba c vitæ æternæ a te acce- pimus. Attende atque erige te, ani- ma mea, antea eramus peccato- res per naturam, jam vero juſti per gratiam: antea eramus inimici, jam vero amici atque propinqui: antea ſubſidium noſtrum in morte Chriſti, . jam 4) Pſ. 130: 1 1. b) Joh. 6, 37. 46 Med. MlI. de ſatigf. pro pecc. jam vero in ipſius etiam vita; antea eramus a mortui in peccatis noſtris, jam vero vivificati in Chriſto. O ni- miam Dei charitatem, qua dilexit nos! O abundantes divitias divinæ gratiæ, qua nos conſedere fecit in cœleſtibus! Ob viſcera miſericordiæ Dei noſtri, in quibus nos viſitavit ori- ens ex alto! Quod ſi Chriſti mors juſtitiam & vitam nobis attulit, quid ipſius vita poterit? Si Salvator pre- tium patri perſolvit moriens, quid faciet vivus & pro nobis intercedens? Vivit enim & habitat & in corde no- ſtro Chriſtus, modo vivat atque vi- geat in eo ſanctiſſimi ipſius meriti re- cordatio. Trahe me, Domine Jeſu, ut poſſideam in rei veritate, quod hic expecto in ſpei firmitate: ſit tecum, quæſo, miniſter tuus & videat à cla- ritatem, quam dedit tibi Pater, inha- bitet manſionem, quam e paraſti illi in domo patris tui. Beati, qui ha- bitant in domo tua, Domine, lauda- bunt te in ſeculum ſeculi. XII. DE 2) Epb. 2, 5. b) Luc. 1, 78. *) Eph. 2; 1I7. 4) Job. 17, 24. e) Joh. 14, 2. ) Pſal. 84, F. . DE. M. 1V Nrg Dile ) conli Ueo,grati⸗ tei noltr Ukletig , Ns ey i ſem haut grara De miſt ſun n eratian. in nobis ten; Ch ndig ha lignti ecitae mnſen Cin 1 mus Deo Iumnfſurus DMlnen nuet, nenim Inhno Nenüſn. n 4 oh. 16,0 0. . pece. — ta, antel 8 nolti . 0 n. a dilerit as dirine ſeeit in ſerieoriis taritot⸗ hricti nons ilit gid vator he. ens, gu eteten cClge ii⸗ igle . metiti⸗ mine 19 noc ſt tecinn ſenr lter, iun in oraciil fonit⸗ ine, lll⸗ NIN e&& (47 ) Bo XII. DE NATURA AC pROPRIETA- 71US VERA FIDEI. Viva eſt & victrix, ſi modo vera fides. Dilecta anima, fidei virtutem conſidera & Deo, fidei datori u- nico, gratias age. Fides unica Salva- tori noſtre viciſim nos inſerit, ut veluti a palmites ex vite ſuccum, ita nos ex ipſo vitam, juſtitiam & ſalu- tem hauriamus. Excidit Adamus gratia Dei, & imaginem divinam a- miſit ſua incredulitate, ſed viciſſim in gratiam recipimur, & imago Dei in nobis reformari incipir. Per fi- dem b Chriſtus noſter efficitur, & in nobis habitat: ubi autem Chriſius, ibi gratia Dei; ubi gratia Dei, ibi hærediras vitæ æternæ. Fide c Abel majorem hoſtiam obtulit Deo, quam Cain: ita ſpirituales hoſtias offeri- mus Deo per fidem, frudtum fſcilicet labiorum noſtrorum. Fidee Henoch transiatus eſt: ita fides ex conſortio humano in ſocietstem cœleſtem nos transfert, etiamnum in hac vita. Jam enim Chriſtus in nobis habitat, jam in nobis eſt vita æterna, ſed ab- ſcondita. JFide Noag arcam appa- ravit: ita de ingredimur Eccleſiam, in a) Joh. 15, 4. b) Eph. 2, 17. c) Heb. II, 4. à) Heb. 13, 15. e) Heb. I1, §. J) Col. 3, 3. g) Heb. 11,7. 49 Mecditatio XII. in qua animæ ſervantur, reliquis o- mnibus in vaſto mundi pelago pere- untibus. Fide aà Abraham terram ido- lolatricam relinquebar: ita fide exi- mus ex mundo, parentes, fratres & cognatos relinquentes, & Chriſti vo- cantis verbo adhærentes. Fide pere- grinatus eſt, & expecdtavit promiſſam terram: ita & nos fide expectamus cœleſtem 6 Hieroſolymam, quam De- us in cœlis præparavit: advenæ c ſu- mus & peregrini in hoc mundo, ad cœleſtem patriam fde adfpirantes. Fide 4 concepit Sara in ſenectute fili- um lſaac: Ita & nos ſpiritualiter e- mortui accipimus virtutemn Chriſtum ſpiritualiter concipiendi. Ut enim Ghriſtus in ſanctis Mariæ virginis vi- ſceribus ſemel conceptus: ita quoti- die in fideli anima, quæ ſe puram con- fervat mundanis congreſſibus, ſpiri- tualiter naſcitur. Fidee obtulit Abra- ham Iſaac: ita & nos propriam vo- ſpiritualiter mactamus & ſacrifica- mus: qui enim Chriſtum fſequi deſi- derat, ſemetipſum abnegare debet, id eſt, propriæ voluntati, proprio ho- nori, proprio amori renunciare. Fi- de g lſaac benedicit Jacob, ita fide participes reddimur omnium divina- rum ½) Heb. II, 8. *) Apoc. 21, 2. c) Pſ. 39: 14. 4) Heb. II, II. e) Heb. II, 17-⸗ F) Matth. 16, 24. g) Heb. II, 20. — un bene Abiahe, benes ben turit lole Kefpooe itn ice en Keppeo,l um corpo lles del in ſces ſonclt, Ninum Unnles eegit, ticepg el Kori vi nobiscon Fttiarum e k lie ei Chili, all. N luntatem, dilectum animæ filium, fide Dum, ſe hces ninbT kamur N Dee ſcel nos Dae nor lſinc: 460 r. — — — giquis o⸗ ago pere⸗ erramnide⸗ 1 ßee ei⸗ ftattes l Ohriſti o⸗ Fige pere⸗ Promilin peltanlt gumdhe⸗ ene el lndo,1 lpirunet heſtute l⸗ itnltere⸗ Chiſtni U enn rgnigte ita gor⸗ uramn . 1s, ſt. tulit U Ptiam . um it. . ſci ſecticeſ 4 icet 4 anto fo⸗ dine. b, ita n Givior 4 . de natura veræ ſidei. 49 rum benedictionum: nam in ſemine àa Abraheæ, id eſt, in Chriſto, omnes gentes benedicuntur. Fide b6 prophe- tavit Joſeph de exitu Iſfraelitarum ex gypto, & de ofibus ſuis mandabat; ita fide expectamus ex hac ſpirituali gypto, ſcil. mundo, exitum, & bea- tam corporis reſurrectionem. Fidec Moſes per tres menſes ſervatus eſt: ita fides a Satanæ Lyrannide nos ab- ſcondit, donec tandem in regale Dei palatium adducamur, & in reges ſpi- rituales adoptemur. Fide Moſes elegit, calamitatum populi ſui par- ticeps eſſe potius, quam in Ægypti gloria vivere: ita fides excitat in nobis contemtum gloriæ, honoris, di- vitiarum & voluptatum hujus ſe- euli & deſiderium cœleſtis regni. Fide eligimus potius ignominiam Chriſti, quam theſauros hujus ſe- culi. Fide e reliquit Moſes Ægy- ptum, nec meruebat Regis iram: ſic fides nos animat & confirmat, ne minis Tyrannorum hujus mundi ter- reamur, ſed forti & conſtanti ani- mo Deo vocanti obediamus. Fi- de celebravit Iſrael Paſcha; ita & nos Paſcha celebramus fide: Paſcha g noſtrum immolatus eſt Chriſtus. cujus caro b vere eſt cibus & cujus ſanguis . Gen. 21, 18. b) Gal. 3, 8. c) Heb. II, 22. 23. 4) v. 23. 2) v. 25. v. 27. f) Hebr. 11, 28. 1I Cor. 5, 7. b) Zoh. 6, 55. . 50 Meditatio XII. ſanguis vere potus. Fide a Iſraelitæ tranferunt per mare rubrum; ita fide pertranſimus mare hujus ſeculi. Fide conciderunt ; muri Hierichumtos; ita fide c deſtruimus omnes munitiones Satanæ. Fide 1 Rahab ſervata eſt; ita in illa univerſali hujus mundi pano- letria fide ſervabimur ab interitu. Fidee Patres devicerunt regna, leo- num ora obturatunt, ignis vim extin- xerunt; ita & nos fide regnum Sata- næ deſtruimus, infernalis leonis inſi- dias & furorem evadimus, & ab ignis infernalis ardore liberamur. a) Heb. I1I, 28. b) Joſ. 6, 20. ) 1 Cor. 1o, §. 4) Heb. 11, 31. e) v. 33. Fides autem non eſt nuda opinio & profeſſio, ſed viva & efficax Chriſti in Evangelio propoſiti apprehenſio; eſt pleniſſima de gratia Dei perſuaſio, fi- ducialis cordis noſtri quies, & pax in Chriſti merito recumbens. Naſcitur hæc fides ex verbi divini ſemine; nam fides & ſpiritus unum ſunt, verbum autem Spiritus ſancti vehiculum: fru- Gus ſequitur naturam ſui ſeminis, fi- des divinus fructus eſt, ergo & ſemen divinum adeſſe oportet, ſcilicet ver- bum. Sicut in creatione lux oriebatur ex verbo Dei, nam dixit Deus, à & fa- Sa eſt lux: ita lux fidei oritur ex luce verbi divini: in lumine tuo b videbimus lamen, ait Pſaltes. Cum fſides nos Chriſto 3) Gen. 1, 14. *) Pſ. 36, 10. Chrilo e Unlar, ge⸗ omhinm Cheſtnsr ſeſiet ve uth, Verd ils ſand rics Uho bi iüitdi Chrihus; elAner er Iite, Conjungn (hriſoſn lnn er Arium 5 Mniuntn onotume nlihei Eun el ntopen uel, Eerrhris⸗ ne es ieris Pliiennt lultee IupN v — 7 . Iſtueliz n; ita hi culi. Tite unnos; in munitiones Nla el; itn undi pano⸗ b interitn. tegna, er. Vinn ertin⸗ emn der leopis inlr. . 20. a1 A) 1 Cinot 1Chrifii 4 Henho; el lveſio, f l Naeinr minez hen 1, vetn Hlum: in. . emninic⸗ . lenen lcet ver⸗ otieballl Ar urerue niletim es 10 Chrie ⸗ de natura veræ ſidei. 51 Chriſto conjungat, nos cum Chriſto uniat, ideo etiam eſt in nobis mater omnium Virtutum: ubi fides, jbi Chriſtus: ubi Chriſtus, ibi ſancta vita, ſcilicet vera humilitas, vera manſue- tudo, vera dilectio: Chriſtus & Spi- ritus ſanctus non divelluntur: ubi Spiritus ſanctus, ibi vera ſanctitas. Ergo ubi non eſt vita ſancta, ibi non eſt ſanctificans Spiritus: ubi non eſt Spiritus, ibi nec Chriſtus: ubi non eſt Chriſtus, ibi nec vera ſides. Quicunque palmes non haurit vitam & ſuccum ex vite, non judicandus eſt cum vite conjunctus: ira nondum per fidem Chriſto ſumus conjuncti, niſi vitam & ſuccum ex ipſo trahamus; fides eſt quædam ſpiritualis lux, corda enim il- luminantur fide; ergo ſpargit radios bonorum operum: ubi vero non ſunt radii ſpiritualis vitæ, ibi etiam non- dum eſt vera lux fidei. Opera mala ſunt opera tenebrarum, b fides autem lux eſt, quæ vero ſocietas c luci cum tenebris? opera mala ſunt ſemen 1 Sa- tanæ, fides eſt ſemen Chriſti, quæ vero ſocietas Chriſto cum Satana? Fide e purificantur corda, quomodo vere poteſt eſſe interna puritas cordis, ubi impura verba, & impura opera exte- rins apparent? Fides f eſt vidoria no- ſtra, ) Zob. 15, 4. b) Rom. 13. 12. c) 2 Cor. 6, I4. d) Marth. 13, 25. e) Act. 15, 9. F) 1 Job. 5, 4. 52 Med. XIII. De ſpirituali ſtra, quomodo ergo ibi poteſt eſſe ve- ra fides, ubi caro vincit ſpiritum, & captivum quaſi ducit? Per fidem ha- bemus Chriftum, & in Chrifſto vi- tam æternam: ſed nullus/impoœni- tens, & in peccatis perſeverans vitæ æternæ particeps; quomodo ergo Chriſti? quomodo fidei? Accende in nobis, o pie Chriſte, veræ fidei lu- cem, ut per fidem conſequamur æter- nam falutem. XIII. DE SPIRIIUALI CONIVUGIO CH RISTI ETV ANIMlA. Animarum Sponſus Zeſus. DMonſuhe a te mibi in ſempiter- num, dicit Chriſtus ad fidelem ani- mam. Chriſtus nuptiis“ in Cana Ga- lilæa celebratis intereſſe voluit, ut o- ſtenderet, quod ad nuptias ſpirituales in mundum venerit. «Gaudens à gau- de in Domino, & exulta, fidelis anima, in Deo tuo, qui induit te veſtimemis ſalutis, & indumento Iuſtitiæ circum- dat te, tanquam ſponſam ornatam monilibus. Gaude propter ſponſi ho- neoerem, gaude propter ſponſi decorem, gaude propter ſponſi amorem. HO- NOR illius maximus: eſt e enim ve- rus Deus in ſecula henedictus: quanta ergeo a) Hoſ. 2. 19. b) Zob. 2, 2. c) Aug. tract. 8. in Joh. 4) Eſa. 61, 10. e) Rom. 9, 5. (¶i –— erso gi ifſeetan ſb Vulr mnximus Dre fliis dmeheo ienti i ſeut m if dis eiis, nimns: Alod ſ Mam Pee tn in eltere, luz, ſ niuts ſt l une min, 8 fon ertt Ponon II min no ete tmn in I gui⸗ ituol —— eſt eſe ſe piritum, 4 rſdem le Chriſto . S,impen. etans in. modo egt Aecencent r Pceil lamur Eter — yUIH VN , ſunpite⸗ ſGelemani C . luit, n. ſpittule gens6gi elisninn veſimehti ſ ſtunn orhatan hmnit orenm ſtN 6 Conjugio Chrißi & animæ. 53 ergo dignitas hujus creaturæ, fidelis ſcilicet animæ, quod ipſe creator eam ſibi vult deſponſare! DECOR ipfius maximus: eſt a enim ſpecioſus forma præ filiis hominum, ſiquidem vide- bant gloriam ejus, gloriam quaſi u- nigeniti a Patre, ſplendebat c facies ejus ſicut Sol, veſtimenta erant ſicut nix: diffuſa q etiam eſt gratia in la- biis ejus, gloria e & honore eſt coro- natus: quantæ ergo eſt miſericordiæ, quod ſumma illa pulchritudo ani- mam peccatorum maculis deforma- tam in ſponſam non dedignatur ſibi eligere? ſumma ex parte ſponſi ma- jeſtas, ſumma ex parte ſponſæ infir- mitas: ſumma ex parte ſponſi venu- ſtas, ſumma ex parte ſponſæ defor- mitas; & tamen major adhue amor ſponſi erga ſponſam, quam ſponſæ er- ga honoratiſſimum & pulcherrimum illum ſponſum. Vide A1OREA im- menſum tui ſponũi, o fidelis anima, f amor e cœlo ad terram eum traxit, ad columnam ligavit, cruci affixit, ſe- pulchro clauſit, & ad inferos attra- xit: quis fecit hæc omnia, niſi amor erga ſponſam? ſed cor noſtrum ſa- Xo & plumbo gravius, quod tanti amoris vinculum non trahit ſurſum ad Deum, ex quo prius traxit Deum . ad a) Pſal. 45, 3. b) Job. 1, 14. c) Marth. 17, 2. 2) Pſal. 45, 3. *) PEſ. 8, 6. F) Ansb. de lib. ſimil. 54 Med. XIII. De ſ Piricuali ad homines, nuda a erat Sponſa, nec poterat ad regale eœleſtis regni pala- tium ita nuda introduci: ipſe induit eam veltimentis falutis & juſtitiæ, cum in ſordida peccatorum tunica, & turpiſſimo iniquitatis panno involuta jaceret; dedit illi, eut cooperiret ſe byſſino ſplendenti & candido, byfſi- num juſtificationes ſunt ſanctorum: veſtis illa eſt juſtitia, morte & paſſio- ne ipſius ſponſi parta. Laborat à Ja- cob quatuordecim annis, ut Rache- lem obtineret ſponſam: Chriſtus per triginta quatuor fere annos ſuſtinuit famem, ſitim, frigus, paupertatem, ignominias, contumelias, vincula, flagella, fellis amaritudinem, mor- tem, crucem, ut fidelem animam fſibi parare & acquirere poſſet ſponſam. Deſcendebat e Samſon, & ex Phili- ſtæis exitio adjudicatis populis ſibi ſponſam quærebat: deſcendit Dei fi- lius & ſponſam ſibi elegit ex damnatis & æternæ morti addicdtis hominibus. Inimicum erat ſponſæ genus c&leſti patri, ſed ipſe illud per acerbiſſimam paſſionem patri reconciliavit. Con- culcata erat fponſa in fanguine ſuo, projecdta ſuper faciem terræ: ſed ipſe eam lavit baptifmi aqua, g & lavacro mundavit ſfanctiſſimo; emundavit Sponſæ 4a) Ezech. 16, 22. b) Eſa. 61, 10. 6) Apoc. 19, 8. 4) Geneſ. 29, I7. e) Zud. 14: 3. Exzech. 16, 22. g) Eph. 5, 26. nz Ponle ſ Nine,gi in ddom Cetonig nnit eo Sretis. N ſunlzſec Unltes, 0 Püinsfn Prinn e le Eret gnit g: Carhis be um ſchin ſhein Eit. i nenine P meterne 1 lee initannr eler; mme lnenm t ſin conve nſte, nni in lis min er nore Uteins sus eih N N 6 Il. 15 6 18 . a pituol — Sponſaxſe regni gl⸗ Ple Incrit. & ltiie mn tubicinl no involun ooeint, ſancorum ite & ſe⸗ Liboretel 8, u Nuche Chridus ſe nos ſuſtivun npertitd⸗ 6, Fuchle. inem, N znimun 1 et ſoblin E er! vopulis 4 ex damvan foninb enus en cethinimn SS une ſo Conjugio Chriſti & animæ 55 Sponſæ ſanguinem proprio ſuo ſan- guine, quia a filii Dei ſanguis emun- dat ab omnibus peccatis. Sordida & deformis erat Sponſa. Sed ipſe eam unxit oleo, b miſericordis ſcilicet & gratia. Non erat honorifice veſtita ſponſa; ſed ipſe dedit ei c armillas & inaures, ornavit eam virtutibus & Spiritus ſanti variis muneribus. Pau- perrima erat Sponſa, & quod arrhæ loco daret, non habebat; ideo reli- quit ei 4 arrham Spiritus & arrham carnis ab eadem accepit, & in cœ- lum adduxit. Famelica erat Spon- ſa; ſede ipſe ſimilam & mel & oleum dedit ei ad comedendum, carne & ſanguine proprio eam paſcit ad vi- tam æternam. Immorigera eſt Spon- ſa, & ſæpe fidem conjugalem frangit, fornicatur cum Mundo & Diabolo; ſed ex immenſo amore in gratiam vi- ciſſim eam recipit Sponſus, quoties in vera converfione ad eum revertitur. Agnoſce, o fidelis anima, tot ac tanta infiniti amoris indicia: ama, 0 fidelis anima, amorem illius, qui ex amore tui deſcendit in uterum virginis: ftanto eum amare debe- mus plus nobis ipfſis, quanto major ipſe eſt, qui ſe pro nobis tradidit: g omnis 2) I Job. 1, 7. b) Exech. 16, 9. c) v. II. 4) Eph. 1, 24. Tertall. e) Exech. 16, 19. F.) Aug. de Cate. rudib. 2) Ansh. de ſimilit. c. 180. D emnis vita noſtra conformis illi red- datur, qui ex amore noſtri totum ſe nobis conformavit: ingratiſſimus me- rito habetur, qui amantem ſe viciſſim non amat, quantum ergo diligendus à nobis is, qui ex amore noſtri ſuæ quaſi majeſtatis oblitus! felix anima, quæ ſpiritualis hujus conjugii vineu- 10 Chriſto conjungitur, illa omnia Chriſti beneficia tuto ac confidenter ſibi applicat, quemadmodum alias in conjugio coruſcat uxor radiis ma- riti: participes autem reddimur bea- ti & ſpiritualis hujus conjugii ſola ſi- de, ſicut ſcriptum eſt a: deſponſabo te mihi in fide: fides Chriſto tanquam ſpirituali “ viti nos palmites inſerit, ut vitam & ſuccum ex eo trahamus, & veluti, qui in conjugio vivunt, c non amplius ſunt duo, ſed una caro: ita qui à per fidem Domino adhærent, funt unus ſpiritus cum eo, quia per üdem Chriitus e habitat in cordibus 4 noſtris, fides illa, ſi vera eſt, per di- letionem efficax eſt. Quemadmo- dum in V. T. g ſacerdotes ducere co- gebantur virgines: ita ccœleſtis ille ſacerdos talem ſibi virginem ſpiri- tualiter copulat, quæ Diaboli, mundi ac propriæ carnis complexibus ſeſe inte- a) Hoſ. 2, 19. *) Yob. 15, 5. c) Matth. 19, 6. 4) 1I Cor. 6, 17:. e) Eph. 3, 17. F) Gal. 5, 6. g) Lev. 21, 7. 13: 56 Mez. III. De ſpirüuanf njuu — inegtam kee,0 0 Drine e Amen, — 0I NM) il Müucan Krose keiig dant lemtt. Leſteneit, Conſegnan no din epefat, liCnſ eunetioni⸗ h, ſed ine 4 ul kumt ct. T. nſi pol hler . 8 Danin regnn do. N ie, ſe ſn cor Fit jiteli Conjugio Chriſti & animæ. slint integram ac immaculatam ſervat, 4 wtunm Effice, o Chriſte, nos dignos, ut ad nu- ſimng ne ptias & Agni aliquando introducamur, ſe ieft Amen. a) Ap. 19, 7. Ciligenet . — neſtiſn XIV. lma D E MVSTERIIS TINCGAR-. ila orn Fulgent cunabula Chriſti. conſtent ABducamus pauliſper animos no- odum X (ros ab his temporalibus, & my- tndism ſteria nativitatis Dominicæ contem- Gimu d plemur. Filius Dei a ad nos de cœlo giſe deſcendit, ut adoptionem filiorum H;α conſequamur. Deus homo fit, ut ho- ounu mo divinæ gratiæ & % naturæ parti- ites nlen ceps fiat. Cirrca mundi veſperam na- tahigg ſci Chriſtus voluit, ut ſignificaret, in- wubt carnationis beneficia non præſentem crol1 hanc, ſed æternam vitam attingere. aAled Tempore Auguſti paciſtci naſci voluit, 0, di qui humanum genus cum Deo paci- nc ficavit. Tempore ſervitutis Ifraelitica ebfhet naſci voluit, qui vetus liberator & Cem vindex populi ſui. Sub imperio alie. ee ni Domini naſci voluit, utpote & cu- elele jus regnum non erat de hoc mun- en hi do. Naſcitur de virgine, ut ſigni- bolem ficet, ſe non concipi aut naſci, ni- eibes ſi in cordibus eorum, qui ſpiritua- les à virgines ſunt, hoe eſt, quorum “ D 2 men- 1,6, a) Gal. 4, 4. §. b) 2 Perr. I, 4. E c) Zob. 18, 36. 6. 4) 2 Cer. II, 2. INn 58 Med. XIV. De myſteriis mentes nec mundo, nec Diasbolo, ſed Deo inm uno Spiritu adhærent. Naſci- tur purus & ſanctus, ut impuram & contaminatam nativitatem noſtram ſanctificer. Naſcitur a virgine viro aeſponſuta, in matrimonii divinitus inſtituti honorem. a Naſcitur in no- ctis tenebris, qui erat vera lux mundi tenebras illuminans. Reponitur in præſepe, qui eſt verum animæ noſtræ pabulum. Naſcitur int er bovem S& aſß- nuim, ut homines, qui jumentis per peccatum aſſimilati erant, ad priſti- nam dignitatem reducat. Naſcitur in Bethlehem, id eſt, domo panis, qui uberrimum divinorum beneficiorum ſecum afferebat pabulum. Primegeni- tus eſy G&unigenitus matris ſuæ in terris, qui ſecundum divinam Naturam eſt primogenitus & unigenitus Patris in cœlis. Naſcitur pauper & inops, but cœleſtes divitias nobis comparet. Naſcitur in vili pecorum ſlabulo, ut ad cœ&leſlis aulæ nes deducat palatia. E cu&lis tanti beneficii mittitur nuncius, quia nemo in terris illins magnitudi- nem intelligebat. Cœleſtium mune- rum merito etiam c&leſtis nuncius eit. Gaudent Angelorum exercitus, qui nos ob incarnationem Filii Dei beati- midinis ſuæ poſſunt habere ſocios. Pa- Loribus tandem miraculum prius nun- ciatur, quia verus animarum paflor vene- *) Tercull. lI. 5. adv. Marc. b) 2 Cer. 8, 9. — ſeerit Corns. 6 Laudiina eusharti delſeſis ulakye lis non i lquorun imner rlſieni Uentis culp u. Clart daretigg geſhice⸗ nimn i, hgliom Enn ſüblen intur, u Nor Ueg Gmnis 1. Chr Aum prin umntpreſte firhee nn⸗ ineg e Uerſi s iNe 3 en, Pe, lhent ſthe Enhie ſen tai um. ingarnationis. — eri 56 — . . . behee venerat perditas oves in viam redu- t. M Surus. Contemtis & ignokilibns tauti mpunnt Adudii materia nunciatnr, quia nemo n W. ejus particeps ſieri poteſt, qui non in teine Oculis ſuis ſibi diſplicet. Vigilantibus idenn Juxta gregem baæc nativitas nuncçiataur, urin quia non illi, qui in peccatis ſtertunt, lurmu ſed quorum cor ad Deum vigilat, tan- enmiu ti muneris participes fiunt. JZubilat Gimr ol &leſtis militia borus, qui ob primi pa- nunb rentis culpam miſere erar contriſta- menef kus. Claritas Domini & Regis illius ap- AU BParet in &lis, cujus vilitatem homines 1, Nin deſpiciebant in terris. Timorem di- iet mirttere Jubet Angelus, quia natus erat is, qui omnis timoris cauſas e medio erat ſublaturus. Gaudium e œœlo nun- geirtui ciatur, quia natus erat omnis gaudii ſeun autor & dator. Gaudium præcipitur, Pirt quia inimicitia inter Deum & homi- e e nes, omnis triſtiti æ cauſa, erat remo- o panig beneftlln⸗ Prints“ norn 8 ir. igen ta. Gloria in excelſis Deo redditur, , u quam primus parens illicita mandati abl S transgreſſione rapere voluerat. Vera Dpax hac nativitate parta eſt, quia antea uu homines erant Dei inimici, antea ad- verſa ipfſis erat propria conſcientia, antea a ſemetipfis diſſidebant invi= cem. Vera pax terris eſt redadita, quia ſuperatus is, qui nos captivos deti- „nebat. Adeamus & nos cum pa- 4 ſtoribus Chriſti præſepe, hoc eſt, EKc- cleſiam, & in faſciis, id eſt, ſeripturis facris involutum inveniemus hunc in- „fantulum. Conſervemus & nos cum D 3 Maria, 60 Med. YXIV. De myſteriis Marja, landa Domini matre, tanti myſterii verba, & quotidiana memo- rià jugiter ea recolamus. Subſequa- mur voce noſtra præcinentes Angelos, & meritas pro tanto beneficio aga- mus gratias. Jubilemus & læœtemur cum toto cœleſti exercitu. Si enim Angeli tantopere gaudent noſtri cau- ſa; quanto magis nobis gaudendum erit, quibus a narus, & datus hic in- fans? Si 5 voces & jubila tollebant Jſraelitæ, cum arca fœderis ad illos adduceretur, quæ figura & umbra fuit incarnationis Dominicæ; quanto ma- gis nobis lætandum, ad quos ipſe Do- minus in affumta carne noſtra de- ſcendit? Si Abraham c gaviſus eſt, cum diem Doinini videret, & d in ſpecie humana ad tempus aſſumta Dominus ipſi appareret; quid nobis faciendum erit, ceum jam Naturam noſtram per- petuo & indifiolubili fœdere ſibi jun- verit? Miremur hic immenſam Dei bonitatem, qui, cum ad ipſum nos a- ſcendere non poteramus, ipſe ad nos deſcendere voluit. Miremur immen- ſam Dei potentiam, qui ex duobus diſtantiſſimis, divina ſcilicet & hu- mana natura, facere potuit unum conjundihmum, ut jam unus idem- que ſit Deus & homo. Miremur im- menſam Dei ſapientiam, qui de noſtri redem- 4) Ef. 9, 6. 4) 2 Cam. 6, 16. *) gob. 8, 56. 92) Gen. 18, 2. — tecemtie cum nee iderent erat,inl honoD- tetlireh nienee itficio, Potekat . öztore lt, ſutis niton lemurhe lricorl nocd n mnielt Pblenen Dadhere ioline Hümne, ſtern iam, 1— Eentiam. 6) 4, — Dr g I St Nn Eiei befir e )l lerit — atre, mi 2nd mend Sublegnn es Aogee nefio & Feem 1. Keni, noſtti Gnllne tus hie d lrrlern ers ad unnbnrt gbuntd 6 ſorieh⸗ golt 48 iſin ſuelhte 4 10 Doni⸗ 5 ſi ciele⸗ voltans ere ſbi peſem . ſun Nit ſple NN immine o murt er cet otit n⸗ un nns i ie incarnatiouinr., 61 redemtione modum invenire potuit, cum nec Angeli neg homines modum viderent: infinitum bonum offenſum erat, infinita requirebatur ſatisfactio: homo Deum offenderat, ab homine requirebatur ſatisfactio; ſed ab ho- mine nec infinita præſtari poterat ſa- tisfactio, nec juſtitiæ divinæ ſatisfieri poterat ſine infinito pretio. a Factus igitur Deus homo, ut & qui peccave- rat, ſatisfaceret; & qui infinitus erat, infinitum pretium perſolveret. Mi- remur hoc ſtupendum juſtitiæ & mi- ſericordiæz divinæ temperamentum, quod nulla creatura, antequam Deus manifeſtaret, invenire poterat, nec, poſtquam manifeſtatum eſt, plene Percipere poteſt. Miremur hiec. non curioſius rimemur: introſpicere cu- piamus, etſi totum non capiamus, fateamur potius noſtram ignoran- tiam, quam Dei negare velimus po- tentiam. a) Ansh. 2. cur Deus homo e. 18. XV. DE SALUTARI FRUCTVU INCARNATIONIS. Sie grata redemtio Chrifti. A Nnuncio a vobis gaugium magnum, dicit in nativitate Salvatoris noſtri Angelus. Vere magnum id eſt, & ma- jus, quam humana capit intelligentia. D 4 Maxi- 4) Lar. 2 2, 10. 62 Meditatio X. Maximum erat malum, quod ſub ira Dei, ſub poteſtate Diaboli, ſub æter- na damnatione captivi tenebamur; majus adhuc erat malum, quod maxi- ma illa mala vel ignorarent, vel negli- gerent homines: jam vero magnum nobis nunciatur gaudium, quia ve- nerat in mundum, qui nos ab omni- bus illis malis liberaret. a Venit Me- dicus ad ægrotos, redemtor ad capti- vos, ad errantes via, ad mortuos vita, ad damnatos ſalus. Sicut Moſes b miſſus a Domino ad populum Ifrae- liticum e ſervitute Ægyptiaca Hibe- randum: ita Chriſtus a Patre miſſus ad totum genus humanum redimen- dum a captivitate Diabolica. Sicut e columba, ſiccatis poſt diluvium ter- ris, olive ramuſculum ad Arcam Noæ ferebat: ita Chriſtus in mun- dum venit ad prædicandam pacem, ad generis humani cum Deo reconcilia- tionem. Merito ergo lætamur, & de miſericordia Dei magna concipi- mus. Quia nos adhuc inimicos exi- ſtentes adeo dilexit, ut naturam no- ſtram in arctiſſmum divinitatis com- plexum aſſumere non fuerit dedigna- tus, quid per carnis participationem ſibi conjunctis denegabit? e quis un- quam carnem ſuam odio habuit 2 quo- a) Hugo de præto, dom. I. Advent. *) Exod. 3, 10. &£) Gen. 8, II. 9) Rom. 5§, 8. e) Eph. 5, 29. Ddel — omode Miericor Danichen erit) Cem Cogitetion Potell?n vilitas Ammn in lu & ſn Ublimius Dotentius Deogon ſe lumm un go nl jal Cefhtatem Utinemn 6 Dere Poten m Pretit Lonigis, eDec,h inito 10 loſ le b lun rin n de 4 Mtarnr, nin, dor nintte n uun hr ir De 4n 8 1b. — od ſubin ſub eter⸗ enebamtt; Uod nnan⸗ vel dezt⸗ 0 megnun . quin Ne⸗ olnhl⸗ . jvenite S Nltuos itl t Noſsl lum Ile⸗ tart ſte bPitte mnill 1 jediner⸗ uviunn tet 30 Aon ls in n 1pacen teroneii, amh A ol⸗ 1 conel⸗ limicos tlr Gturan 1o. ſtatis on 1t Gecign⸗ piten 4 ußs . De Frudctu lncarnationis. 63 quomodo ergo ſumma illa & infinita miſericordia nos ſuæ Naturæ jam Participes factos a ſe repellere poôt- erit? Quis magnitudinem hujus myſterii cogitatione, nedum verbis aſſequi poteſt? Summa ibi ſublimitas & ſum- ma vilitas, ſumma ibi potentia & ſumma infirmitas, ſumma ibi maje- ſtas & ſumma fragilitas, quid Deo fublimius & homine vilius? quid Deo potentius & homine infirmius? quid Deo glorioſius & fragilius homine? ſed ſumma illa potentia invenit mo- dum, quo hæc jungerentur, cum ſum- ma illa juſtitia talis conjunctionis ne- ceſſitatem requireret. Quis magni- tudinem etiam hujus myſterii perci- Pere poteſt? འÆquivalens & infini- tum pretium requirebatur pro offenſa hominis, quia ab infinito bono, fcili- cet Deo, homo ſe averterat; ſed quid infinito Deo æquivalens eſſe pote- rat? Ipſa igitur infinita juſtitia quaſi de ſe ipſa ſumit ſibi æquivalens pre- tium, ac in c carne patitur Deus cre- ator, ne creaturæ caro in æternum patiatur. Læſum erat infinitum bo- num, non poterat intercedere niſi infinitæ poteſtatis Mediator, quid autem præter Deum infinitum? Ipſe igitur Deus ſibi reconciliavit mun- D 5 dum, 42) Ansb. ib. 2. cur Deus homoc. 7. *⁵) I Petr. 4, I. c)2 Cor. 5, 19. 64 Moeditatio X. dum, ipſe Deus fit Mediator, ipſe a Deus ſuo ſanguine humanum genus redemit. “D 4) Adtor. 20, 28. Quis magnitudinem hujus myſterii percipere poteſt? offenſus erat ſum- mus creater, nec de placatione & re- conciliatione creatura erat ſolicita, idem, qui offenſus erat, creaturæ car- ne aſſumta, fit reconciliator. Deſe- ruerat homo Deum, atque ad inimi- cum Dei Diabolum ſe converterat, ſed idem, qui deſertus erat, deſer- torem ſuum ſolicitus inquirit, & ad ſe benigniſſime iterum invitar. Re- ceffſerat homo ab innnito ilio bono, & prelapſus erat in infinitum ma-= lum, ſed idem illud infinitum bo- num ,„ dato infinito redemtionis pretio, ab infinito illo malo creatu- zam liberat. Annon hæc infinitalmi- ſericordia, omnem hominis finitum intelledum & cogitationem exce- dens? Glorioſior eſt effecta Natura aofſtra per Chriſtum, quam per Adami peccatum dedecorata fuerat: plus in Uhriſto recepimus, quam in Adame amiſimus: Abundaverat peccatum, ſed ſuperabundavit divina gratie. Perdidimus a in Adamo innocentiam, in Chriito recipimus plenam, juſti⸗ tiam. Mirentur alii divinam poten- tiam, magis adhuc miranda eſt di⸗ vina beneficentis: quamvis in Deo æua- *) Rony. F, 132. dy — 2elis i Uragveſci Creationen Redemtone relento Mapum guun meri ſentenſen Ealt, hon inete, tmppere, noſtn ſumnn; iſe Deing o de olſt nnimn ne⸗ kecrezyit, wſeni, 11 les, ſe ir Raudi 4 5. — 0 85, 1 Wüe M Deri cori 34 ui Non ) k — lor⸗ be⸗ nuin Eenn s nftei 8 etat kun tione An t ſolen reaört 1or. De’ he MMiin⸗ conerielh elt, eſt⸗ Uritar, d illo ban nitun Nr Tedentid renl⸗ De Fructu Incarnationis. 65 æqualis ſit potentia & miſericordia, utraque ſcilicet infinita. Mirentur alii creationem, mihi magis libet mirari redemtionem, quamvis & creatio & redemtio ſit infinitæ virtutis actio. Magnum eſt, hominem nihil quic- quam meritum, quippe nondum exi- ſtentem, creare; majus adhuc eſſe vi- detur, hominem male meritum red- imere, & debiti ſatisfactionem in ſe recipere. Mirabile eſt, quod caro noſtra & oſſa noſtra a Deo nobis ſunt formata; mirabilius adhuc eſt, quod ipfe Deus a caro de carne noſtra, & es de oſſibus noſtris fieri voluit. O anima mea, eſto grata Deo tuo, qui te creavit, cum nondum eſſes, qui te redemit, cum per peccatum damna- ta effes, qui tibi per fidem Chri- ſto adkærenti c&leſtia præparavit Zaudia. ) Epb. F, 30. XVI. W DE S PIRITUALIPIORUM REFECTIONE. Quid Deus eſt?s animæ lax, medicinas cibus. Msnum benigniſſimus Deus 4 paravit convivium, ſed famelica corda ad illud afferenda ſunt. Non percipit cœleſtis convivii ſuavitatems qui non guſtar; non guſtat, qui non D 6 eſurite. ) Luc. 14: 16 66 MLeditatio XVI. convivium cœleſte accedere: nemo autem poteſt credere, niſi qui peccatis ſuis agnitis vere conteritur atque pœ- nitet. Contritio eſt animæ ſpiritualis eſuritio: fides eſt ſpiritualis paſtio. à lfraelitis Deus in deferto dabat manna b Angelorum panem; in hoc convivio N. L. Deus cœleſte manna, ſcilicet gratiam ſuam, peccatorum condonationem, imo Filium ſuum, Angelorum Dominum, nobis donat. g Chriſtus eſt verus ille cœleſtis pa- nis, qui de cœle deſcendit, ut daret vitam mundo. Plenus porcorum ſi- liquis, hoc eſt, hujus mundi delitiis, non deſiderat illam ſuavitatem. Ex- terior homo non percipit, quid inte- rioti dulce ſit: in deſerto dat Deus ſuum manna, id eſt, ubi omnis terre- nus cibus, omnis terrena conſolatio animæ ſubtracta. Qui uxores habent, à venire detrectabant: caſtæ virgi- nes, id eſt, animæ nec Diabolo per peccata, nec mundo per delitias ad- hærentes, accedunt ad hoc convivi- um: Deſpondi e vos caſtam virginem uni viro, inquit Apeſtolus: anima noſtra non debet adulterio ſpirituali indul- gere, ut Deus cum ipſa ſpirituale sonjugium poſſit contrahere: qui agri 4) Exed. 16,4. b*) Pſal. 78, 26. ⁶) Zoh. 6, 51. 4) Luc. I4, 20. ⁹) 2 Cor. II, 2. †) Luc. 14, 18. R eſurit. In Chriſtum credere, eſt ad Dehii egri viſen jenite ree oluptere Ulienn Pes aimne 4Cconrin leltern; Mundi 0r Ruittte enis 4 Ciitiis, Drredad tiltis⸗ 4 non infin t⸗ niſt Utecielt Dilg exe NNNdi. tor Nolrn Nndm, (Amorg ns, tere mtatinn, r, itias de Ranime II lan ) Aar⸗ Uue — e, el il te: dend niperat⸗ atlee Girinuit iis galie erto Caber m; in oe ſte MmanNI, heceltol um ſuun Obis coni t, un Otcorun 4 atenn. 57 1 gil in t0 t Des mnis telt⸗ conlolne eslaben⸗ Calr iid: Dunbeb ⸗ 65 De ſpirit. piorum refectione. 67 agri viſendi delectatione tenebantur, venire recuſabant: qui hujus mundi voluptates amant, ad cœleſtem ſua- vitatem non aſpirant: deſiderium eſt pes animæ, non accedit anima noſtra ad cenvivium hoc myſticum, ſi non deſiderat; non poôteſt anima hujus mundi conſolatione repleta cœleſtem ſuavitatem deſiderare. Cum à dives juvenis audiret, propter Chriſtum divitias, quibus anima ejus ad- hærebat, eſſe deſerendas, diſcedebat triſtis: cœleſtis b Eliſæus Chriſtus non infundit oleum ccœleſtis ſuavita- tis, niſi omnia vaſa prius vacua: non ingfeditur in animam amor Dei, niſi prius exeat amor proprius, & amor mundi. Ubic theſaurus noſter, ibi cor noſtrum: ſi pro theſauro habes mundum, cor tuum eſt in mundo: Amoris vis eſt unitiva, ſi terram a- mas, terræ unitus es: amoris vis im- mutativa, ſi mundum amas, munda- nus efficieris, ſi cœlum amas, cœleſtis eris. Qui boves e emunt & negoti- antur, non veniunt ad Chriſtum. Qui corde ſuo divitiis adhærent, cœleſtes divitias non requirunt: divitiæ ter- renæ falſa quadam ſufficientiæ ſpe- cie animæ deſiderium explent, ne ve- ram ſuam ſufficientiam, quæ plane D 7 ſatiat a) Matth. 19, 22. b) 2 Reg. 4, 4. *M Mattb. 6,21. 4) Vavanar. inkſ. &. e*) Luc. 14, 19. J) Pſ. 62, II, 1 68 Meditatio XVI. ſatiat appetitum, in Deo requirat; omnes divitiæ terrenæ conſiſtunt in creaturis, in argento, auro, ædificiis, fundis, pecoribus: nulla autem crea- tura vere ſatiat animam noſtram, quia illa eſt omnibus creaturis præ- ſtantior, omnes enim in ipſius uſum conditæ: quam infirmæ ſint creatu- ræ ad noſtra deſideria implenda & ſatianda, patet in morte, in qua ab o- mnibus deſerimur creaturis; mirum eſt, nos tam firmiter creaturis adhæ- rere, cum tam infirmiter & inſtabili- ter illæz adhærent nobis. a Adamus, cum a Dei conſolatione ſe averteret, & arbore ſcientiæ boni & mali dele- Qationem quæreret, e Paradiſo ex- pellebatur: anima noſtra, ſi a Deo ad creaturas ſe averterit, cœleſti con- ſolatione privatur, & ab arbore vitæ penitus arcetur. Quid vero reſtat il⸗ lis, qui hoc convivium negligunt?. 6 tranſit mundus & omnes, qui adhæ- rent ipfi, transeunt creaturæ, & o- mnes, qui ſpem poſuerunt in eis: ju-= rat cœleſtis Pater, « non guſtaturos illos cœnam, qui boves, agros, uxo- res, hoc eſt, quicunque terrena cœ- leſtis convivii ſuavitati præferant: poſt cœnam non ukerius cibus ap- Paratur; neglecto Chriſto, nullum amplius reſtat remedium: contemto- res a) Gen. 3,24. ⁶) 1 Con. 7, 31. 1t. 2, 7. „) Luc. I4, 24 eß, 1es etern. Nis vwent tehe fe ſlllas nldi eci; nite! igne lothi con Citi ven Gin ſoro ſimet i worndi ee onlo lumpates ns ne Wr: guor deo lon! omnit ter nn, Hd len Ula conſe . ndie, Ul adhre deatd, 1r ilent ſus ſan Uitſbus V (ui Eünmm Uit e — regaitnt nliſtunt in ,difeitn ntemeter⸗ nolttam dutis prr⸗ lins Ulon int ctent-⸗ nplendn 4 gue 4 . s; mirunn tolisabit⸗ E inſupli⸗ 4 Adanun ſ areſteiß ali ee⸗ agiſo e⸗ 1,1 400 celelti n urbore ir o rlui egiguntei goi 1tſn⸗ ure n en llnuue gnt lenenn e 1eletun abus 49 oulel coltenne De ſpirit. piorum refekzione. 69 — = — — — — res æ=terna fame punientur, & in æter- nis vivent tenebris: qui noluerunt au- dire Chriſtum vocantem: a Venite ad me, qui laboratis & onerati eſtis; audi- ent aliquando ipſum præcipienten: Ite maledicti in ignem æternum. b Sodo- mitæ igne ablumebantur, cum per Lothi concionem ad hoc convivium vocati venire recuſabant: ignis di- vini furoris in æternum durans ab- ſaumet illos, qui per Evangelium vocati convivium hoc ſpreverunt: ſponſo e veniente virgines, quarum lampades oleo deſtituebantur, mo- ras nedtunt, interim janua claudi- tur: quorum corda Spiritus Sancti oleo non repleta in mundo, non in- tromittet illos Chrifſtus ad ſuum gaudium, ſed claudetur illis janua jiadulgentiæ, janua miſericordiæ, ja- nua conſolationis, janua ſpei, janua gratiæ, janua bonorum operum. Eſt adhuc æterna quædam Chriſti vocativ, felix, qui audit eam! e pul- ſat ſæpius januam cordis noſtri Chri- ſtus ſanctis deſideriis, devotis ge- nuütibus, piis cogitationibus, fe⸗ lix, qui pullanti aperit! f Quam primum fanctum aliquod ccleſtis Sratiæ deſigerium in corde ſentis, certo 2) Matih. I11, 28. 5) Matthb. 2 5, 41: 7) Gen. 19, 24. 4) Matth. 25, 10. e) Granat. lib. I. memorial. s. I. V) Apoc. 3, 20. 70 Meditatio XVII. D — — certo ſtatue, Chriſtum cor tuum pul- ſare, intromitte eum, ne tranſeat, ne tibi miſericordiæ ſuæ januam ipſe poſlea occludat. Quam primum flam - mulam aliquam piarum meditatio- num in corde ſentis, judica a fervore divini amoris, ſancti ſeilicet Spiritus, eam accenſam, fove & ale flammam illam, ut in ignem amoris excreſcat, cave a ne Spiritum extinguas & opus Domini impedias: Qui deſtruit templum Domini, ſeverum ejus judi- cium ſentiet. Lemplum Domini eſt cor noſtrum: illud deſtruit, qui Spi- ritui ſancto interius per verbum vo- canti locum dare renuit. In V. T. Prophetæ c interius loquentem audire poterant Dominum: in N. T. omnes vere pii internos illos Spiritus ſancti motus atque tractus ſentiunt: Beati omnes, qui audiunt & ſequuntur. a) I Theſſ. 5, 19. b) 1 Cor. 3, 17. *) 2 Petr. I,; 21. xXvII. DE BAPTISMI FRUCTIB US. Sacrum baptiſina lavacrum eſt. Ecordare, fidelis anima, magnæ Dei gratiæ in ſalutari Baptiſmi lavacro tibi præſtitæ. Baptiſmus a eſt lavacrum regenerationis, ergo Ba- ptiſmi lavacro tinctus non amplius totus .) Tit. 3, F. De! — totus eſt is, lete am ſeil Dei Flins Ternd fel KTlennus in emn: N unntqui fiat zo (hri ſeeie colt ſtobepti buitzime ferurcte motus eſte ſenente, . Fient⸗ ſe 1eg ſe Uone, In Pl nonin tllen Fim Gle in Gitins Eheration Rheror n t teſ Miſnunn 6 nektimn . eunſeini nkticlam ſh y. 4)) 1 gbamg — twum d rnſeintt nunm i mom ſun⸗ mekit⸗ cn2 kenon et Gplinmn . e Eummmn 8 eitteſch s A Cil elni neſuſll Donrioit t giſ vetbonm e⸗ IuV. temn zucit L.ong rns ni unt: ben untur, . 1i. — mma. ntene ihinlu De Baptiſmi frudtibus. 7I totus eſt in vetuſtate carnalis nativi- tatis, ſed quia æ ex Deo natus, per a- quam ſcilicet & Spiritum, ideo etiam Dei Filius, & quia filius, “ ideo etiam æternæ felicitatis hæres. Ut c Pater æternus in baptiſmo Chriſti edit hanc vocem: Hic eſt Filius meus dilectus: ita omnes, qui credunt & baptizantur, in filios adoptat. Sicut in Baptiſmo Chriſti Spiritus ſancdtus apparuit in ſpecie columbæ; ita quoque in no- ſtro baptiſmo adeſt, eique vim tri- buit; imo etiam per baptiſmum con- fertur credentibus, atque in eis novos motus effieit, ut ſint 4 prudentes ſicut ſerpentes, & ſimplices ſicut colum- bæ. Sicut erat in creatione; ita quo- que res ſe habet in noſtra regenera- tione. In prima rerum creatione Spi- ritus Domini e incubabat aquis & vi- talem vim eis conferebat: ita quo- que in aqua baptiſmatis adeſt ſanctus Spiritus, eamque ſalutare noſtræ re- generationis medium efficit. f Ipſe Salvator noſter Chriſtus baptizari vo- luit, ut teſtatum faceret, nos per ba- ptiſmum ejus membra effici; ſæpius medicina capiti adhibetur, ut alia corporis membra ſanentur; caput no- ſtrum ſpirituale Chriſtus eſt, baptiſmi medicinam pro ſalute myſtici cor- poris a) Zob. 3, 5. b) Rom. 8, 17. c) Matth. 2, 17. d) Matth. 10, 16. e) Gen. I, 2, F) Rabanus l. 5. de ſer. prop. l. I1. „ 72 Meditatio WII. poris aflumſit: In circumciſione Deus a ſœdus inibat cum ſuo populo in V. T. ita per baptiſmum recipimur in fœdus Dei in Nov. T. bquia in lo- cum circumciſionis baptiſmus ſuc- ceſſit: qui ergo eſt in Dei fœdere, non timeat a Diaboli accuſatione. In Baptimmo c Chriſtus induitur, hinc ſancti dicuntut 4 dealbaſſe ſtolas ſuas in ſanguine agni: perfedta Chri- ſti juſtitia eſt veſtis illa pulcherrima: qui ergo hac indutus eſi veſte, non ti- meat a peccatorum labe. Erat e Hie- roſolymis piſcina circa probaticam, in eam certo tempore deſcendebat Angelus, eamque turbabat, qui pri⸗ mus poſt turbationem in eam deſcen- debat, ſanabatur, a quocunque de- tineretur morbo; aqua baptiſmi eſt piſcina iſta, quæ ab omni peccato- rum morbo nos ſanat, quando Spiri- tus ſanctus in eam deſcendit, eamque ſanguine Chriſti, qui pro nobis vi- ctima factus, turbat: ſicut & olim in Hieroſolymitana iſta piſcins vidimæ abluebantur. Circa / baptiſmum Chriſti aperiebantur cœli: ita quo- que in noſtro baptiſmo cœleſtis ape- ritur janua. In Chriſti baptiſmo aderat tota ſacroſancta Trinitas: ita quoque in noſtro baptiſmo adeſt: . & 4) Gen. 17, II. b) Col. 2, II. c) Gal. 3, 27. 4) Apoc. 7, 14. De — Kleiny annexunm cpir er eritum enn Hi Phano 5 Zebantur Eine⸗ daptiſno 1ls ritior Miſacn ewwemin elte mar Dat ſohn tumn gu 1n mente INbzoni etur ſan ebirh denteze ſindant Hirni adhl 4 Auürum Deecdta onmia, 4 ſhtifmt om cutmeſcne fo pehin tecipinm gbin inſt Ulmnds I ei Elen celſite e 8 indunt baſeſ elſech (. nlcherimn ele, non te Pent ehe robaticn Geſcenteit cam leſee henngte 6⸗ bap tlinie ni henn ncocht⸗ Gineng 10 Pobis l u belnt in ili⸗ vhuptint in Elels⸗ 6 lsen⸗ ib⸗ baptift linn oak, „II. 5, 14, 4 16. De Baptiſini Fructilut. 73 & ſic in verbo illo promiſſionis, quod annexum eſt elemento aquæ, fides ac- cipit gratiam Patris adoptantis, & meritum Filii mundantis, & efficaci- am Spiritus ſanécti regenerantis. a Pharao b & omnis exercitus ſubmer- gebantur in mari rubro, Iraelitæ ſal- vi & incolumes pertranſibant: ſic in baptiſmo ſubmergitur omnis exerci- tus vitiorum & fideles ſalvi ad pro- miſſam cœleſtis regni hæreditatem perveniunt, ideo quoque baptiſmus eſtc mare illud vitreum, quod vide- bat Johannes, per eum, velut per vi- trum quoddam, ſplendor Solis juſti- tiæ mentes noſtras intrat: erat au- tem illud mare ante thronum. Thro- nus agni eſt Eccleſia, in qua ſola ha- betur ſancti baptiſmatis gratia. Vi- debat à Propheta Ezechiel aquas egre- dientes ex templo, quæ vivifieabant & ſanabant omnia: in templo Dei ſpirituali, hoc eſt, Eccleſia, ſcaturiunt adhuc ſalutares baptiſmi aquæ, in quarum e profundum projiciuntur peccata noſtra, ſanabuntur & vivent omnia, ad quæ venerit torrens iſte. Baptiſmus eſt ſpirituale diluvium, quo omnis caro peccati mergitur; corvus a) Luth. artic. 5. cone. Mattk. *⁵) Exod. 14, 28. c) Apoc. 4, 6. Dion) ſ. Cart. iß. 4) Ezech. 47, I. e*) Mich. 17, 19. 74 Meditatio YVII. — columba vero ſeu Spiritus ſanéctus de- volat, & folium olivæ, id eſt, pacem ac tranquillitatem mentibus inſpirat. Recordare ergo, fidelis anima, maxi- me iſtius gratiæ in baptiſmo tibi præ- ſtitæ, & debitas Deo gratias age- Cæterum, quo uberior in nos colla- ta eſt per baptiſmum gratia, eo dili- gentior collatorum donorum eſſe de- bet cuſtodia. Sepulti ſumus cum Chriſto per baptiſmum in mortem, ideo, ut Chriſtus excitatus ex mortuis in gloriam patris, ita & nos in nova vita incedamus. Sani facti ſumus, ergo non peccemus amplius, ⅛ne quid de- terius nobis contingat: induimus Chriſti juſtitiam, veſtem longe pre- tioſiſnmam, ergo peccaterum macu- lis eam non inquinemus; vetus noſter homo crucifixus & mortuus eſt in ba- ptiſmo, vivat ergo novus homo: c re- generati ſumus, & Spiritu mentis re- novati in baptiſmo, ergo caro non dominetur Spiritui: q vetera tranſie- runt, ecce nova facta ſunt omnia, ve- tuſtas ergo carnis non prævaleat no- vitati Spiritus: Filii Dei facti ſumus per ſpiritualem regenerationem; a- gamus ergo vitam tali patre dignam: templum ſancti Spiritus facti ſumus, paremus ergo gratam tanto hoſpiti ſedem a) Rom. 6, 4. b) Zoh. 5, 14. *) Eph. 4, 23. d) 2 Corintb. 5, 17. corvus immundus ſeu Diabolus exit, SJðZMD We⸗ Abi 1n Rernn De — ſedem; caveamn Mereamu D beeiſck Celilit, i ctam tam — 0 84 UTS 54 Snumn om lefcin, Uolrann lie Ihron re nun nos MIne el ImI 0 dun . Elin me lſzicer uaheſe dieda lelis Uoyim )b Il. olus ein Vandust⸗ ell, pacen 6 inſpin ma, nen⸗ Otibi er⸗ 48 48er poscolt en cl n ele t⸗ ſumus cun n norten er nonlit vs in M ſumus t e guiee induindl ſooge he⸗ tum Nl- etus Do ek int⸗ onoten mentisſ. card M d tranle. omni, 1 aleit e ſnn vonen; 7 ecignin di ſnn 1 holont ſecen S De Baptiſini fructihus. 75 ſedem; in fœdus Dei recepti ſumus, cavea mus ergo, ne Diaboli ſtipendiis mereamur, & ſie fœderis gratia exci- damus. Effce in nobis hæcomnia, o benedicta Trinitas, unus Deus, qui dediſti tantam in baptiſmo gratiam, da etiam in tanta gratia perſeveran- tiam! XVIII. DESALVrUTARIGORPORIS E &ANGUINIS CIRISTI P AKTICIFPATIONE. Vitæ fons eſt caro Cbriſti. Uiæg manducat carnem meam, & bibit ſanguinem meum, vivet in æternum, dicit Chriſtus. Ma- gnum omnino Salvatoris noſtri be- neficium, quod non ſolum carnem noſtram affumſit, & in cœleſtis glo- riæ thronum evexit: ſed etiam cor- pore & ſanguine ſuo ad vitam æter- nam nosmet paſcit. O ſalutares a- nimæ delitias! O exoptatum convi- vium! 0cο1ſtem & Angelicum ci- bum! Quamvis Angeli b deſide- rent in magnum illud myſterium in- troſpicere; non tamen e Angelos, ſed Abrahæ ſemen afſumlſit: propinquior nobis Salvator noſter, quam iplis An- gelis, quia dilectionem ipfſius ex eo cognovimus, 4 quod de Spiritu ſuo dedit 2) YZoh. 6, 54. *ν) I Petr. I, 12. *) Heb. 2, 16. 2) I Joh. 4, I3. — 76 Med. XIIXY. De participat. dedit nobis: neque ſolum de Spiritu, ſed etiam de corpore & ſanguine ſuo: ſic enim de pane & vino Euchariſtico dicit Veritas: a Hoc corpus meum, bie Janguis meus: Quomodo obliviſci eo- rum poterit Dominus, quos ſuo cor- pore & ſanguine redemit, quos ſuo corpore & ſanguine abluit? Qui 5 manducat carnem, & bibit ſangui- nem Chriſti, manet in Chriſto, & Chri- ſtus in ipſo. Non igitur magnopere admiror, quod c capilli capitis noſtri numerati, quod g nomina noſtra in cœlo ſcripta, quod e in manibus Do- mini deſeripti ſimus, & in ſinu ejus ac matrice portemur: quia Chriſti corpore & ſanguine paſcimur. Magna profedo dignitas animarum noſtra- rum, quæ pretioſo redemtionis ſuæ X6rεν paſcuntur. Magna etiam di- gnitas corporum noſtrorum, quæ animæ Chriſti corpore redemtæ, Uhriſti corpore ſaturatæ habitacu- la, Spiritus ſancti Templa, totius- que ſacratiſimæ Trinitatis domi- cilia: g fieri non poteſt, ut eadem in ſepulchro maneant, cum nutrita ſint corpore & ſanguine Domini no- ſtri. Hlic ille cibus grandium, man- ducamus eum, nec tamen mutamus eum a) Matih. 26, 26. b) Zoh. 6, 56. e) Matth. 10, 30. d) Luc. 10, 20.⸗ e) Eſa. 49, 16. f) Ea. 46, 3 2£) Iren. lib. 4. c. I4. Aug. ehrpori — alm ince nnipſum. Pfus Hn ſihlire lice c NlNdo, net in ke m nederit ſuiizſt e ioſns kinishie 4 ſel e Manduen anis lie ſolun c iien cel etKi lehes tr ſlin o⸗ Nllitin aun, gui e, Uon Lundati Eemmntio ““ 10 ein ten. I hond den, t Uer Chri ſete ell on. 1E. ebe ieiptt — lehiin ine lui chatilich meumkhi lirilce⸗ d8 ſuo et. ,glos 1 ite E bit lunl⸗ o0,. ngnoet Giistan na nolnt mmibuee uin Cn nr. lun balt⸗ Ntioniss 1 etiem6 rum, 1 tedem corporis & ſanguinis Chriſti. 27 ecum in corpus noſtrum, ſed mutamur in ipſum. Chriſti membra ſumus, & ipfſius Spiritu animamur, corpore & ſanguine paſcimur. Hic a panis eſt, qui de cœlo deſcendit, & dat vitam mundo, de eo ſi quis comederit, non cliutiet in æternum. Panis hic gra- tiæ & miſericordiæ, quem ſi quis comederit, b guſtat & videt, quam ſuavis ſit Dominus, & c ex plenitudi- ne ipfius accipit gratiam pro gratia. Panis hic vitæ eſt, non ſolum vivens, à ſed etiam vivificans, ſi quis ex hoc manducaverit, vivet in æternum. Panis hic de cœlo deſcendit, neque ſolum cœleſtis eſt, ſed etiam con- vivas cœleſtes efficit, qui ſalutari- ter & in Spiritu illum comedunt, cœ- leſtes erunt, quia non morientur, ſed in noviſſimo die reſuſcitabuntur. Reſuſcitabuntur autem non ad judi- cium, quia, qui manducat de hoc pa- ne, non venit ad judicium, non ad damnationem, quia, e nulla eſt con- demnatio his, qui ſunt in Chri- ſio Jeſu; ſed ad vitam & ſalu- tem. Qui enim manducat carnem filii hominis, & bibit ejus ſangui- nem, vitam habet in ſeſe, & pro- Pter Chriſtum vivet. Caro illius vere eſt cibus, ſanguis illius vere eſt potus. a) Fob. 1, 51. b) Pſ. 34, 9. c) Job. 1, 16. 4) Job. 6, 33. e) Rom. 8, 1. F) Zob. 6, 57. 58. 78 Med. MIX. De participat. potus. a Saturemur bigitur non o- perum noſtrorum, ſed Domini cibo, inebriemur « ab ubertate, non do- mus noſtræ, ſed Domini. Hic verus vitæ fons eſt, qui à biberit illius a- quam, fiet in eo fons aquæ ſalientis in vitam æternam. Omnes ſitientes venite ad has aquas, & qui non habe- tis argentum, Properate, emite, com- edite. Veniant fitientes, veni et- jam ſitiens anima mea, peccatorum- Eſtu exagitata. Quod ſi argento me- ritorum deſtitueris, eo magis prope- ra: meritis tuis deſtitutus ad Chriſti meritum ardentius propera. Propera igitur, & eme absque argento. -Cu- biculum hic Chriſti & animæ, a quo non deterreant peccata, neque etiam intrent merita. Sed quæ eiſe poſſint noſtra merita? Appendunt argentum neon in panibus, & laborem non in ſaturitate, dicit Propheta: g labo- res noſtri non exſaturant, neque me- ritorum argento divina emitur gra- tia. Audi igitur, anima mea, & com- ede bonum, & delectaberis in craſſi: tudine. Verba iſthæc h Spiritus ſunt & vita, & verba vitæ æternæ: Calix benedictionis communicatio ſan- guinis 4) Zob. 6, 55. b“) Eſa. 55, 2. *) HM. 36, 9. d) JZob. 4, 14. e*) Eſa- 55, I. F) D. Lather. 49) Eſa. §S5, 2. b) Zob. 6, 63⸗ 5*) 1 Cor. 10, 16. yppori — (peninis linc, . Ac Shirnſe nun i, . ole, ſe Nu pattie Cun ſude odig arn eniim? nodo ce nglin tribult Dotentiaan n. Mon aerot h 0 Preſen lumnmn And ſeio, Dort 4 s . hrin eo. ilanet nInd nen memit, ſe⸗ nmm, Muin b 1l 1 9h. h. tieſet — tur none. ommini chn , non lic ven tir iliusr. eſtlienti 8 g ſtient emnite, ⸗ es, Keli 4 Perelann argenta e D corporis & ſanguinis Cbriſfi. 79 ſanguinis Chriſti; panis, quem fran- gimus, participatio corporis Domi- ni. Adhæremus Domino, igitur æ Spiritus ſumus unus cum ipſo. Uri- mur ipſi, non ſolum Naturæ commu- nione, ſed etiam corporis & ſangui- nis participatione. Non igitur dico cum Judæis, b quomodo poteſt hic nobis carnem ſuam dare ad mandu- candum? Sed potius exclamo: Quo- modo carnem ſuam ad comedendum, & ſanguinem ſuum ad bibendum dis- tribuit nobis Dominus! Non miror galCi potentiam, ſed miror benevolenti- en. Noe ento. mninti Renteen = 2 ele oe Neln “ 6 eti! 5 n relle⸗ enmitu , nos in eo. In hujus profundiſſimæ am. Non ſcrutor majeſtatem, ſed veneror bonitatem. Præfentiam cre- do, præſentiæ modum ignoro: ar- Qifſimum & penitiſſmum eum eſſe certo ſcio. Membra c ſumus cor- poris ejus: habitat ipſe in nobis, & abysſi cogitatione ſubmergi deſiderat anima mea, bonitatem illam, quibus verbis proferat aut declaret, nondum „Linvenit, ſed maximæ illius gratiæ in nen bc⸗ D etis i Hpiitu⸗ eme: 4 vicnto 4 . H 1 6,4 Domino, gloriæ in beatis intuitu “ Penitus obſtupeſcat. ) 1 Cor. 6, 17. b) Zoh. 6, 52. ) kob. 5, 30. 980 Meditatio XIX. XIX. PDE GOEN DOMINICZ MVSTERIO. Mirari, non rimari, fapiemia vera eſt. IN Sacra Domini cœna tremendum & modis omnibus adorandum no- bis proponitur myſterium; eſt ibi di- vinæ gratiæ theſaurus & gazophyla- cium. Arborem a vitæ plantatam a Deo novimus, cujus fruétus in con- creatæ immortalitatis felicitate pri- mos noſtros parentes eorumque po- ſteros conſervaret; conſtituta etiam erat in Paradiſo arbor ſcientiæ boni & mali: ſed enim illud ipfum, quod a Deo in ipſorum ſalutem & vitam, at- que ad obedientiæ exercitium datum, illud mortis & damnationis fuit oc- caſio, dum miſeri illi Satanæ illece- bris, ſuisque obſequuntur deſideriis, hic parata viciſſim vera arbor vitæ, dulce illud lignum, cujus folia funt in medicinam, fruétus in ſalutem: ejus dulcedo omnem malorum, ipſi- us etiam mortis amaritiem tollit. Iſraëlitis c manna dabatur, ut ccœleſti nutrirentur cibo; hic eſt verum illud manna, quod de cœlo deſceen- D dit, ur vitam daret mundo; hic eſt pa- nis coœleſtis & angelicus cibus, e de quo a) Gen. 2, 9. b) Ezech. 47, 12. Apoc. 22, 2. c) Exod. I6, 15. 4) Zob. 6, 51. *⁶) v. 25. De M n ſi Unquam. Cam ſcede Dominun Audire do nh ſand ingto o 1 ſhient eſerune hnenie, Nind glitur Der ſed⸗ in nel cleſtim Doftecl erincgt 1n eclo, uinme lnane M, ſed liegtieſd in cen finian hoe in n: cl. Ueder Uidn Man e Hum den bet be if. g De M ſterio Cœnæ Domimicæ, 9r quo ſi quis comederit, non eſuriet unquam. IIſraelitæ ag habebant ar- INIA cam fœderis & propitiatorium, ubi ) Dominum ab ore ad os loquentem audire poterant; hic vera fœderis arca, ſanctiſſimum Chriſti corpus, 4 tent in quo omnes ſcientiæ, cognitionis & ſapientiæ theſauri reconditi: hic AIE gVerum eſt propitiatorium in Chriſti nii ſanguine, qui efficit, q ut dilecti ſi⸗ lmmm mus in dilecto, neque ſolum nobis lo- Asn quitur per internam conſolationem, fiineß ſed in nobis habitat, non cibat nos Uueÿ cleſti manna, ſed leipſo. Hic e vere nn Porta ceœli & ſcala Angelorum; num genrie de enim eœlum majus eſt, quam is, qui Dun e in eclo? num coœlum Deo ardlius ium unitum, quam caro & aſſumta Natura GumA humana? Cœlum f quidem ſedes is itd Dei, ſed in Natura aſlumta Chriſti une „ requieſcit Spiritus ſanctus. Deus celt eſt in cœlis, ſed in Chriſto habitat Gbet i divinitatis plenitudo. Vere magnum sSlhk eſt hoc infallibile ſalutis noſiræ pi- gnus: quod majus dare poterat, nen Cum"habebat: qnid enim ipſo majus? Gen quid tam arcte ipfi unitum, quam MAu natura ejus humana, quæ in conſor- Eα tium beatiſſimæ Trinitatis aſſumpta⸗ & cœleſtium bonorum theſauraria Hcl E 2 fata & cldc/ 6 ang nigvemn, 1 ℳ a) Exod. 25,21. ) Col. 2,3. c] Rom- t 3 25. a) Eph. I, 6. e) Geneſ. 28, 12. PF) Eſa. 66, I. g) Eſa. I1, 2. Cel. 2, 9* 82 Meditatio YI XT. facda? a quid tam arcte ipſi conjun- Rum, quam caro & ſanguis? his autem vere cœleſtibus alimentis nos miſe- ros vermiculos reficit, & ſuæ Naturæ participes facit, quomodo non & gra- tiæx? Quis b unquam carnem ſuam odio habuit? quomodo ergo nos de- ſpicere poterit Dominus, quos ſua carne, ſuoque ſanguine paſcit? quo- modo obliviſci eorum poterit, quibus arrham ſui corporis dedit? quomodo ſubvertere nos poterit Satan, cum cœ- leſti reficiamur cibo, ne deficiamus in prœlio? Caros nos haber Chriſtus, quia care nos emit: caros nos habet, quia caris & pretioſis paſcit; caros nos haber, quia c ipſius caro & membra ſumus. Hæc unica omnium morbo- rum ſpiritualium panacæa, 4 hoc is adavaslsς ρνααον. e Quod enim peccatum tantum, quod ſancta Dei caro non expier? qued peccatum tan- tum, quod vivifica Chriſti caro non ſanet? quid tam ad mortem, quodilii Dei morte non tollatur? quæ tam mortifera Diaboli tela, quæ in hoc di- vinæ gratiæ fonte non extinguantur? quæ tanta conſcientiæ labes, quam Aanguis hie non emundet? Iſraelitis . in / . ) Ambroſ. de reſurr. *⁶) Eph. 5, 29. c) Epb. 5, 30. d) Ignat. Epift. II. aa Eph. 6) Bernb. ſerm. in hebd. per nos. T) BEBxog. 13, 21. De N in nube Vero non tie, mnin ſend hie I fenor ca cetitanot s ſzejt, ntſum, Mum, tueiis 4 ln cren qulum. hoe ocd Tatut ere Möndtur Dore Chr Menbra . Uſinr ſn an ne ange emunm nes ii ii. la 1 nais At coien thisalkt 005 ne ſur Nuun pon ſ tnen in go tail 3, gs 1 terit, . 1 gbontt tan,nit geheiamns de Cil wii itenni⸗ ſnemne ium no l, 4 fo (e⸗ ſao ceitun - ſian⸗ ) gen einta⸗ eiggunn Melni, 4 De Myſterio Cœnæ Domikicc. 3 in nube & igni aderst Dominus, hic vero non nubes, ſed a ipſe Sol juſti- tiæ, animarum noſtrarum Lux præ- ſens, hic non ignis divini furoris, ſed fervor caritatis ſentitur, neque re- cedit a nobis, ſed ' manſionem apud nos facit. Primi c parentes in Pa- radiſum, hortum illum fragrantiſſi- mum, & ſuaviſſimum, æternæ beati- tudinis typum introducebantur, ut divinæ benignitatis admoniti, debi- tum creatori ſuo præſtarent obſe- quium. Ecce plus quam Paradiſus hoc loco; creatoris enim carne ſatu- ratur creatura. Filii Dei fanguine mundatur pœnitens conſcientia, cor- Pere Chrifti aluntur Chriſti capitis membra: divinis & cœleſtibus epulis paſcitur fidelis anima. Sandta Dei Gro, quam adorant in unitate per- ſonæ Angeli, venerantur Archangeli. tremunt poteſtates, admirantur vir- tutes, illa fit ſpiritualis noſtra alimo- nia. Lætentur a cœli & exultet ter- ra, magis autem fidelis anima, cui tanta ac talia impenduntur munera. E 3 XX. DE a) Mal. 4, 2. *) Zob. 14, 23. *) Gen. 2, 8. 4 84 Meditatio YXX. DE SERIA ANTE USUM SACR, COENEPRA- PARATIONE. Chriſti ſis providus boſpes. Non vulgares quædam epulæ, nec Regis quoddam convivium, ſed ſanctiſſimum corporis & ſanguinis Ghriſti myſterium nobis proponitur tratandum. Utique igitur digna re- quiritur prœparatio: ne pro vita inve⸗ niamus mortem; pro milericordia accipiamus judicium: quam trepi- dat, quam timet ſanctiſſimus ille ba- triarcha a ſidei fortitudine infignis, cum aliquande Dei filius in hominis forma ipſi appareret, & Sodomam ſe everſurum prænuncisret: hic non a- ſpiciendus proponitur Dei agnus, ſed guſtandus & eſitandus. Uſias, b cum Incultius ad arcam fœderis accederet, lepra a Domino percuſſus eſt proti- nus: quid igitur mirum, ſi judicium ſibi edit & bibit, qui indigne de hoc pane edit, & de hoc vino bibit? hic enim vera Novi fœderis arca per il- lam verterem præfigurata. Veram autem præparationem d unico ver- bo docet Apoſtolus: Probet ſeipſun (inquit) bomo, & ſic edat de pane hoc. Ut autem omnis probatio divina a a) Gen. 18, 2. b) 2 Paral. 26, 16. *) I Cor. II, 29. 4) 1I Cor. 11, 28. Depre 1d dfvin (hari gbint . mhi AAbonmo nilimut kerertim mum. NCn ad llere, lelt ten tepletus ken r Aine f ſunnne 1aſs an Ita Coſe Coſier⸗ mnituen rfehte eniil: Dundus nu eſt remn ſi 1lent lentir netlinn Unnten i VNI Phl. 1. leſeen eyllr 1 Wijum, k. & Doenm niſetcon glan te⸗ mnus ilel⸗ in hon⸗ Soconm hic N0; apns 4 llas, u dee 6 ncelaſt 6 ſte lfulſe igne e N De præparatione ad cœnam. 95 ad divinæ Scripturæ normam erigen- da, pari ratione etiam hæc, quam re- quirit Paulus. Conſideremus igitur primo loco noſtram infirmitatem. Quid eſt homo? a pulvis & cinis: e terra naſcimur, de terra vivimus, in terram revertimur. Quid homo? ſperma fœ- tidum, ſaccus ſtercorum & cibus ver- mium. b Homo natus ad laborem, non ad honorem: Homo c natus de muliere, & ob hoc cum reatu, brevi vivit tempore, ideoque cum metu, repletus multis miſeriis, ideoque cum fletu, & vere multis, quia corporis & animæ ſimul. Neſcit homo ortum ſuum, neſcit obitum; ut herba ſolſti- tialis pauliſper ſumus, ac brevis illa vita dolores haber minime breves. Conſideremus ſecundo loco noſtram in- dignitatem: omnis quidem creatura reſpectu creatoris, umbra, ſomnium, e nihil; utique etiam homo. Sed pluribus & gravioribus modis indi- gnus eſt homo; peccatis enim crea- torem ſuum offendit. Deus Natura & eſſentia juſtus eſt: Natura igitur & eſſentis peccatis iraſcitur. Quid nos ſtipulæz ad f ignem illum con- ſumentem? quomodo fœdiſſima no- ſtra facta confiſtent? quomodo ini- E 4 qui- a Gen. 18,: 27. b) Bernb. l. Medit. c. 3. 4) JZoh. 14: I. d) Dernh. l. rad Eugen. e) Pſ. 39, 7. F) Deut. 4, 14. Meditatio X. quitates noſtræ, a quas ponis coram te, & errores noſtri, quos collocas in lumine vultus tui? Infinitus Deus & ſemper ſui ſimilis, infinitæ juſtitiæ & infinitæ iræ: quod ſi in omnibus ope- ribus, utique etiam in ira, in juſtitia & vindicta Deus magnus eſt & admira- bilis prorſus. Qui non pepercit filio, nunquid parcet figmento? qui non pepercit ſanctiſſmo, nunquid parcet ſervulo nequam? In tanto apud Deum odio peccatum eſt, ut puniat illud in dilectiſſimis, quod patet in Lucifero, Angelorum primario, Pro- batio autem, non ſolum nos reſpiciat, ſed etiam benedictum bune panem, qui eſt communicatio corporis Chriſti: cum verus gratiæ fons, & inexhauſta miſericordiæ ſcaturigo apparebit; prorſus negligere nos non poterit Dominus, quos ſuæ carnis participes facit: quis b enim carnem ſuam un- quam odio habuit? hæ igitur ſanctæ epulæ transmurabunt animas no- ſtras: hæ divipiſſimæ epulæ divinos homines nos effcient, donec tandem futuræ felicitatis conſortes efficie- mur, 5 86& 5X8& 2α ν αοοτοαποα 3X Oeοσαπαο d/äzτις: cquod hic in fide & my- ſterio, illic in re & apertiſſim e habe- bimus. Ipſa quoque corpora noſtra hanc dignitatem conſequentur, ut qin illis Deum a facie ad faciem vi- dere a) Pſ. 90, 9. b) Eph. 5, 29. *) Nazi- nz. oraz. 4. ge 15eol. 4) I Cor. I3, 12. „ De pre, terepoſſi lndi tem (orete N Uiitcontn cinn ſanar 1I hrc v Prestom Momiſhon loc cote Dekumnus: te Vita (nig bennu ein Per betemidt omoco tnezdi mbit, gl (e k lengns )r mni ro⸗ eiein Ueniatur ſti, tian ihtieis Illeris ei 34 len tu cherum Tlat Ndi 4) R 4) M. 2 — oliss corn collocnst us Deul ſlitie mmibusce⸗ ioſalſtrt & uni hetet 1 g uic pn 4 tato I Dunn od geteil mario, 8 steſiic⸗ pluen rs Cnii , inetni 4rinti go el ottoß⸗ n wuan i gitur lult 577 1o Pninmd le Girnnd Cer uſte⸗ tes e onudn n holt jentut, 1 De præparatione ad œnam. 87 dere poſſimus, quæ jam ſunt Spiritus ſandti templa, & Chriſti inhabitantis corpore & ſanguine fanctificantur & vivifcontur: hæc ſancticima Medi- cina ſanat omnia peccatorum vulne- ra: hæc vivifica caro omne mortale Pecestum ſuperat; hoc ſancdtiſimum Prômiſſonum divinarum ſigillum eſt, quod coram judicio divino oſtendere pofflumus: hoc pignore nobis dato de vita æterna ſatis tuto gloriamur, ſi Chriſti corpus & ſanguis nobis ex- hibentur, utique etiam omnia bene- ficia, per ſanctiſſimum illud corpus & benedictum illum ſanguinem parta: quomodo, qui minora dedit, majora“ denegabit? qui filium a ſuum dedit nobis, quomodo non omnia cum eo dabit? Exultet b igitur Sponſa, quia tempus prope eſt, quando ad nuptias agni vocabitur, induatur pretioſis, accipiat e nuptialem veſtem, ne in- veniatur nuda: veſtis illa Sponſi ju- ſtitia, quam in baptiſmo induimus: Juſtitia nofira tantum aheſt, ut veſtis nuptialis ſit, ut etiam ſit pannus mulieris menſtrustaz. Timeamus igitur ad ſolennitatem illam nuptia- lem turpiſmas illas & fœtidiſhmas operum noſtrorum veſtes afferre; in- duat nos Dominus, ene inveniamur nudi. F E S XXI. 4) Rom. 8, 32. b) Apocal. 19, 7. e*) 2 Cor. 5, 3. 1 — 886 Meditatio YXI. XXI. iſnorb 4 lalis ar DE CHRISTI ASCEN Is& in &ONE. or dol Gere, Ol Cum Chriſto aſcendere noſtrum eſt. Meutet Ogita, fidelis anima, aſcenſionem oite Sponfi tui: Chriſtus vifibilem aitz præſentiam ſidelibus ſuis ſubtraxit, More: ut fides haberet exercitium, beati aæ unnc amque non vident & credunt. Ubi (intſl eiſt b“ Theſaurus noſter, ibi ſit etiam Acchel cor noſtrum. Theſaurus noſter Chri= ieikeri ſtus in cœlo eſt, cœleſtibus c ergo ad- ull ſl hæreat cor noſtrum, & ea, quæ ſur- Cen i ſum ſunt, cogitet. Sponſa reditum umin ſui Sponſi ardentiſſimis exoptat ge- tirhe, mitibus: ita fidelis anima ſemper exx- Umn, lot optet adventare diem illum, in quo à Kteign ad nuptias agni introducatur, confi: (kinan dat in arrha ſancti Spiritus, quam Ullet, aſcendens reliquit ei Dominus: con- Mtui fidat in corpore & ſanguine Domini, mine R quæ in cœnæ myſterio accipit, & 1tl, itn credat corpora noſtra cibo hoc in- Mundane corruptibili ſaturata aliquando re- an 4 ſuſcitatum iri; quod jam credimus, Urian tunc videbimus; & noſtra ſpes tune Mh hen erit res; ſub ſpecie F aliena adeſt lzdit via- (Al a) Zob. 20, 29. uuien *) Mattb. 6, 21. c) Col. 3, 2. . 4) Apoc. 19, 7. 14n *) Iren. lib. 4. c. 34. Ang. in Eſ. 74. NS Ff) Luc. 24, I5. ſon CEN umc. ſenſonen iblen ſütenni⸗ n, denti 4 Cont. UV Piſtelin nolerCh t ego 4, glel⸗ A eelimn eroptet ſent 4 n, in o/ rut, n tus; n inos,., ne⸗ Dumt, giet, uno n 1 dedinih 1 ſeurni Aien , 40el — 5 it N. 4 De Chriſti aſeenſione. 89 „ . 6 ;— . viatoribus nobis Dominus, ſed in cœ- leſtis patriæ diverſorio eum agnoſce- mus & intuebimur. Voluit autem Sal- vator noſter a monte a oliveti aſcen- dere; oliva pacis & gaudii inſigne, merito ergo ab oliveti aſcehdit mon- te, qui territis & conſternatis conſci- entiis tranquillitatem peperit ſua paſſione: merito ab oliveti aſcendit monte, qui maxima cœleſtis curiæ ac- cipitur jubilatione. Montana illa nos ad cœlleſtia vocant, ſequamur ſanctis deſideriis, quia pedibus non poſſu- mus ſequi corporeis. Moſes b ibi- dem in monte aſcendit ad Domi- num, in montee ſanécti adorarunt Pa- triarch?, montana àa elegit Abra- ham, Loth vero planiciem: relinquat fidelis anima mundi planiciem, ſi ad cœli montana ſancta devotione con- tendat, ita dulcisſima ſentiet DEI interius loquentis alloquia, ita in o- ratione ſua poterit e adorare in Spi- ritu, ita conflagrationem æternam mundanæ planieiei paratam poterit cum Abrahamo effugere. Betha- nia villam humilitatis & afflictionis notat, per quam ad regnum cœlorum nobis patet aditus, ſicut & Chriſtus † ex villa afflictionis ad cœleſtia pene- travit gaudia. Hactenus cœlum clau- 5 ſum a) Actor. I, 12. b) Exod. 19, 3. c) JZoh. 4, 20. 2) Gen. I3, II. e) Zoh. 4,20, F) Luc. 24, 20. 90 Meditatio XXI. ſum videbatur, & Para diſus ſuperior « per romphæam rutilantem cuſto- ditus, nunc victor Chriſtus cœlum aperit, ut nobis in cœleſtem patriam, unde excideramus, viam monſtraret. Stabant b diſcipuli ſublatis oculis cœlum intuentes, ita veri Chriſti diſcipuli cordis oculos ad ccœleſtia contemplanda attollant. c O Do- mine Jeſu, quam glorioſa pasſionem tuam conſecuta eſt clauſula! quam felix hæc & quam ſubita mutatio! qualem te vidi patientem in monte Calvariæ, & qualem te nunc con- ſpicio in monte oliveti? Ibi eras ſo- lus, hic multis Angelorum millibus comitatus: ibi aſeendebas in cru- cem, hic in nube aſcendis ad cœ- lum: ibi crucifigebaris inter latro- nes, hic exultas inter Angelorum cho- ros: ibi clavis cruci affixus & damna- tus, hic liber & damnatorum libera- tor: ibi moriens & patiens, hic gau- dens & triumphans. Chriſtus a eſt caput noſtrum, noes ipſius membra: gaude igitur & exulta in aſcenſione capitis tui, fidelis anima! e Gloria capitis membrorum etiam gloria eſt: ubi caro noſtra regnat, ibi nos regna- re credamus: ubi ſanguis noſter do- minatur, ibi nos glorioſos futuros ſpe- remus, *) Gen. 3, 24. b) Aktor. 1, II. ) Grana. de vita Chriſti merit. 2. d) Epb. 5, 23 e) Max. de reſur. — temus, e bennt, non kehe teligun Crun cc etpo eqr erinct P Ultem ho⸗ uem zece ſu de ( Et Leſn turus: elhigt Paſtone Lecione (ore kem 4 lon lolen ttlam 0 Uun illn iſcid enum mn veni elibus centiz ihn e; nec 4 Nee C aum ſlig n ie enren 5 luſe — De Chriſti aſcenfione. 91 remus, etſi peccata noſtra nos prohi- beant, Naturæ tamen communio non repellit: Ubi caput eſt, ibi etiam reliqua membra erunt: caput no- ſtrum cœlum ingrefflum eſt, habent ergo æquiſſimam rationem de cœlo ſperandi reliqua membra, non ſolum autem hoc, ſed in cœlo jam poſſeſſio- nem accepere. a Deſcendit Chri- ſtus de cœlo nos redemturus, aſcen- dit viciſſim ad cœlum nos glorifica- turus: nobis natus eſt, nobis paſſus eſt, igitur & nobis aſcendit. Chriſti paſſione noſtra caritas, Chriſti reſur- rectione fides noſtra, Chriſti aſcen- ſione ſpes noſtra ſolidatur. Sequi autem debemus Sponſum noſtrum non ſolum ardentibus deſideriis, ſed etiam operibus bonis: in b ſuper- nam illam civitatem non intrabit aliquid coinquinatum, in hujus rei ſignum Angeli ex cœleſti Hieroſoly- ma venientes apparuerunt c amicti veſtibus albis, quibus puritas & in- nocentia denotatur: Cum humi- litatis magiſtro non aſcendit ſuper- bia, nec cum bonitatis autore malitia, nec cum pacis amico diſcordia, nec cum filio virginis libido & luxuria: non aſcendunt vitia poſt virtutum Parentem, nec peccata poſt juſtum, E nec a) Euſeb. Emiſſ. bom. de Aſcenſ- Bernb. b) Apoc. 21, 27. c) Ack. 1, 10. ) Euſeb. Emif. I. d. 92 Meditatio YXII. nec infirmitates ire poſſunt poſt Me- dicum. Qui Deum coram aliquando intueri deſiderat, is etiam digne in ejus conſpedu vivat: qui coleſtia ſperat, terrena contemnat: Trahe ad te corda nofira, bone Jeſu XXII. HOMILEIA DE SPIRITYV S5ANCTO. . Electos Deus obſignat ſpiramine ſancta. Scendens Dominus noſter in cœ- los, & intrans in gloriam ſuam, a miſit diſcipulis Spiritum ſanctum in ipſo penteceoſtes die. Sicut in veteri Teſtamento Deus legem promulgans in monte Sinai, ad ipſum Moſen de- ſcendebat: ita, cum Evangelium per Apoſtolos orbe terrarum propa- gandum, ipſe Spiritus ſanctus ad Apo- ſiolos deſeendebat; ibi tonitrua & fulgura & clangor buccinæ intenſis- ſimus, quia lex contra inebedienti- am noſtram detonat, & nos iræ divinæ reos arguit: hic vero ſonitus leniter ſtrepentis auræ, quia Evangelii con- cio conſternatas mentes erigit: ibi totius populi expaveſcentia atque terror, quia c lex iram operatur; hic vero tota multitudo confluit & mirs- bilia c) Rom. 4, 14. =Sè ln, — Iar wbisac ondelc rotis 4 Sndbe airie moris 6 Doyeture 1ota ten Cdmi lelimin cumbin Mau Chriſti mondot Ulisthe Pnilimnn Mrrſt bemn, ſe aſenire lonen. Ungte nobis endam ulnck retent eheoln hemat mknol ſ, e uls ni 12 I. — . hok e- ligumntn dignen 1 (Clelie Inkes 1 — IENIU Pranine ſter in c Aim ſum ſancun Gkin ven Nolnblenn Noſen geliun 6 ſrar. tonitruu e itenl⸗ becient ire iplee nus lenn erigiti t e Homilia de Spiritu Sanco. 93 bilia DEl audit, quia per Evangelium nobis ad DEUMM patet aditus: ibi Je- hova deſcendit in igne, ſed in igne iræ & furoris, ideo mons commovebatur, & fumabat: hic vero deſcendit Jeho- vVa Spiritus ſanctus in igne, ſed in igne amoris & dilectionis, unde non com- movetur domus divina ira, ſed potius tota repletur Spiritus ſancti gioria. Quid mirum, Spiritus ſanctus e cœ- leſti mittitur curia ad ſanctificandum, cum filius miſſus fuerit ad genus hu- manum liberandum? non prodeffet Chriſti paſſio, niſi per Evangelium mundo fieret annunciatio: quis enim uſus theſauri abſconditi? ideo beni- gniſſimus Pater non ſolum magnum paravit beneficium per Filii paſſio- nem, ſed etiam toti mundo illud offerti voluit per Spiritus ſancti mis- ſionem. Fidelis mater tenello Filio utraque prœæhet ubera: fidelis Deus nobis miſeris & Filium & Spiritum ſancdtum mittit. Venit autem Spiri- tus ſanéctus ſuper Apoſtolos, cum per- durarent concorditer in oratione; & precum enim Spiritus eſt, precibus impetratur, & ad preces impellit, quare? quia eſt vinculum illud, quo corda noſtra uniuntur cum Deo, nicut Filium unit cum Patre, & Patrem cum Filio, eſt enim batris & Filii mu- tuus ſubſtantialis amor: heæc ſpiri- tualis noſtri cum Deo conjunctio fit ü 4) Zach. 12; 102 94 Meditatio XXII. fide, fides autem, donum Spiritus, imperat precibus, ſed veræ preces fiunt in Spiritu. In templo Salomo- nis cum Domino adoleretur incen- ſum, a gloria Domini templum re- plebatur: ita ſi precum odoramenta offers Deo, templum cordis tui Spi- ritus ſancti replebit gloria. Mire- mur hic Dei miſericordiam & grati- am: b Pater exauditionem precum promittit: c Filius intercedit pro nobis: Spiritus ſanctus orat in no- bis: e Angeli preces noſtras ad De- um deferunt, atque ita tota ccleſtis curia noütris precibus eſt aperta: Miſericors Deus dat orationis affe- Gum, quia denat nobis Spiritum gra- tiæ & precum; dat etiam orationis effe dum, quia preces noſtras ſemper exaudit; ſi non ad voluntatem no- ſtram, tamen utilitatem. Venit Spi- ritus ſanctus, cum omnes concordi- ter in eodem verſarentur loco, nimi- rum eſt Spiritus caritatis & concor- diæ; conjungit nos Chrifto per f- dem, conjungit nobis Deum per ca- ritatem, unit etiam nos ocum proximo per dilectionem. Diabolus, diſcor- diæ & ſeparationis autor, per pecca- ta ſeparat nos a Deo: per odia, con- ten- 7 Reg. 8, II. b) Pſalm. 5o, 15. 4) Rom. 8, 34. ) Gal. 4, 6. e) Tob. 12, 12. 7) Aug. Epiſt. 105. on — tentione Giem ſe in Ch Nuunam tone con Ulinnen Deum he linho ſugenie Münet u homo D egritate, ſeharern maillan luhet, Auin per lici rt ſont Clann ne etlam ini 1ie Don mindad e0, 4. rir ſin nihil dlin a bet, m omnid du ſe II en ſ hnn⸗ Ultus lu 3) L 10 l. — Spirins 1r lect Salono⸗ tur incel nplum le⸗ dorament 6 tui N⸗ ia. Ur. mn Ner Pleelt etcecit i Clet in de⸗ tas AD- dn Celelt Papers: tions intun e 1 Orations tus ſene Heten e Penitc⸗ coneld⸗ loo,nin- & Cnee⸗ o e Homilia de Spiritu Sancto. 95 tentiones & rixas homines a ſe in- vicem ſeparat; ſed ſanctus Spiritus, ut in Chriſto divinam & humanam Naturam mirabili ſua à obumbra- tione conjunxit, ita quoque ſuis do- nis in nos effuſis, & homines Deo, & Deum hominibus conjungit. Quam- diu in homine manet Spiritus ſanéctus ſua gratia & ſuis donis, tamdiu homo manet unitus Deo. Quamprimum homo per peccata excidit a fide & caritate, & Spiritum ſanctum excurit, ſeparatur a Deo, & tollitur beatiſſi- ma illa unio. Qui Spiritum ſancum habet, non odit fratrem: quare? quia per Spiritum particeps factus myſtici corporis Chriſti, cujus mem- bra ſunt omnes pii, b quis vero un- quam membra ſua odio habet? imo etiam inimicos ſuos diligit, qui Spi- ritu Domini regitur: quia, c qui do- mino adhæret, fit unus Spiritus cum eo, d jam vero Deus ſolem ſuum Oriri ſinit ſuper bonos & malos, & e nihil quicquam eorum, quæ fecit, odio habet: Qui Spiritum Dei ha- bet, omnibus inſervire promtus eſt, omnibus [pro virili besefacit, omni- bus ſe utendum præbet, quia eriam Deus fons eſt omnis miſericordiæ & gratiæ erga omnes: jam vero Spi- ritus ſan tus tales motus in homine D efficit, a) Luc. 1, 35. b) Epb. 5, 29. c) 1 Corinth. 6, 17. 4) Mattb. 5, 45. e) Jap. I1, 25. 96 Myoeditatio XI. efficit, qualis ipſe eſt, ſicut anima cor- pus reddit animatum, ſentiens, mo- bile: ita Spiritus hominem effiit ſpi- ritualem, imbuit mentem ſuavitate dulcedinis divinæ, & omnia membra ad obſequia Deo & proximo præſtan- da dirigit: E cœlo factus eſt ſonitus ille, qui fuit Symbolum venientis ſancti Spiritus, quia cœleſtis eſt Na- turæ ſanctus ille Spiritus, nimirum ejusdem eſſentiæ cum Patre & Filio, a quo Patre & Filio ab omni æterni- tate procedit; efficit etiam homines cœleſtia cogitantes, & ea, quæ ſur- ſum ſunt, quærentes; qui terrenis adhæret, & amore ſuo mundo unitus eſt, ille nondum cœleſtis Spiritus par- ticeps factus. Venit ſub flatus Sym- bolo, quia vivam conſolationem atf- flictis fuppeditat; quia etiam recipro- co flatu ac reſpiratione ſpiritus aërei vivimus juxta carnem, ideo ſub Spi- ritus & flatus Symbolo adventabat, qui largitur, ut vivamus juxta melio- rem noſtri partem. Ventus, 4 quo vult, ſpirat, & ſonum ejus audis, ſed neſcis, unde veniat & quo vadat; ita eſt omnis, qui genitus eſt a Spiritu. Congruenter etiam ſub flatus ſymbo- lo venit, qui a Patre & Filio una ſpi- ratione ab æterno procedit. b Vehe- mens erat flatus ille, quia neſcit tarda moli- a) Zob. 3, §. b5) Amb. I. 2. in Luc. c. 6. Homn — wolimit moyet guihsh le iti mine, olin cut Pburumn tetram ſege . oena fu inedife el, Der taten dochre⸗ linonen ſirri 1 nez: ui Verda D krckehe, un he Titüs an 1 0 4 2 — Dr anima Niens, . n ſumut iämentt mo ue n W R elt) N , ginint te Alitt mnieten⸗ n hopte 1 eſt ani kelti iins ſ etls tiohen 4yennten 1 untin el ns, li⸗ 5 nii Homilia de Spiritu Sancto. 97 molimina Spiritus ſancti gratia; 2 movet ille ſanctus Spiritus pios, in quibus habitat, ad omne bonum, at- que ita movet, ut nec Lyrannorum minas, nec Satant inſidias, nec mundi odia curent. Confert Apoſtolis lin- guarum donum, quia b in omnem terram ſonus ipſorum exire debebat, ſicque c confuſio lingusarum, quæ pœna fuerat ſuperbiæ & temeritatis in ædificanda turre Babylonis, ſubla- ta eſt, jamque diſperſæ illæ gentes per diverſitatem linguarum, in uni- tatem fidei Spiritus ſancdti munere congregatæ ſunt: congruenter ſub linguarum figura venit, a quo q in- ſpirati locuti ſunt ſancti Dei homi- nes: qui in Apoſtolis locutus eſt, qui verba Dei ponit in os miniſtrorum Eccleſiz. Pro tantis donis laudan- dus & benedicendus ſanctus ille Spi- ritus cum Patre & Filio in ſeculum. 2) Rom. 8, 14. b) Pſ. 19, 5§. c) Gen. II, 7. d) 2 Petr. 1, 21. XXIII. DE ECCLESIE DICGNI- TATE. Chriſti eſt Eccleſha Sponſa. CCOsita, dewora anima, quantum tibi præſtitit Deus beneficium, quod 8 ad 989 Meditatio XXIII. ad Eccleſiæ ſuæ te vocavit conſorti- um. a Una eſt dilecta mea, dicit Spon- ſus in Cantico: vere una, quia una ſolum vera & orthodoxa Eccleſia, di- lecta Chriſti Sponſa. Extra corpus Chriſtus non eſt Spiritus Chriſti, 5 qui autem Spiritum Chriſti non ha- bet, non eſt ejus: qui Chriſti non eſt, æternæ vitæ particeps fieri non pot- eſt. & Extra arcam Noæ omnes peri- re cogebantur in diluvio: extra ſpi- ritualem arcam Eccleſiæ omnes æter- no involvuntur exitio. ₰ Non ha- bebit Deum patrem in cœlis, qui non habet Eccleſiam matrem in his terris. Cogita, devota anima, quod ſingulis diebus multa animarum mil- lia deſcendunt ad infernum, ideo quod ſunt extra Eccleſiæ gremium: non ſeparavit te ab illis Natura, ſed ſola Dei miſerentis gratia: Cum e Ægyptus tenebris palpabilibus in- volveretur, apud ſolos IIraélitas erat lux; ita ſola Eccleſia eſt lux divinæ agnitionis: qui ſunt extra Eccleſiam, a tenebris ignorantiæ in vita præſente transeunt ad te- nebras damnationis æternæ in vita ſequente: y qui non eſt portio Eccleſiæ militantis, nunquam erit portio Eccleſiæ triumphantis, hæc enim a) Cant. 4. I. ⁹) Rom. §, 9. c) Gen. 7: 21. 4) Aug. I. 4. de ſymb. C. 10. e) Exod. 10, 23. F) D. Cbemi. in Ench. loc. De — enimn ſun Verbum, Vinn eter Mlter, glineo floe mundi ſe dus: Gen liceſvon Gle zrhe elnaris iſcipete tars ee Marigat naculof Mate, ueſos Infum lenele bos ſanr tenqnie nnellbr huſs n igii, liten conlir 6r er in uemie hdtae Aliten Nibs ne le⸗ 4) ) ) 4 II. t conſon⸗ ete⸗ glat UIId ccleſtt, ſin tra colpe Chridi! i nonk i none⸗ i non . Olhnesſen⸗ , euti ſi mdes ele⸗ N 1. celis, G gen in mimacre marumn un, grnin runt, gi: Cn iibugi⸗ Intii II ſunt enrn nonni r Al e in n el ſora De Eccleſiæ dignitate. 99 enim ſunt intime conjundta: Deus, verbum, fides, Chriſtus, Eccleſia, & vita æterna. Sancta Dei Eccleſia eſt Mater, Virgo & Sponſa. Mater eſt, quia Deo quotidie ſpirituales generat filios: Virgo eſt, quia a Diaboli & mundi ſe integram ſervat complexi- bus: Sponſa eſt, quia Chriſtus eam ſi- bi deſponſavit fœdere ſempiterno, ei- que arrham Spiritus dedit. Eccleſia eſt navis illa, 4Qquæ Chriſtum & ejus diſeipulos vehit, ac ad portum felici- tatis æternæ tandem nes perducit: navigat Eceleſfia inſtructa fidei guber- naculo felici curſu per hujus ſeculi mare, habens Deum gubernatorem, Angelos remiges, portans choros o- mnium ſanctorum, eredcta eſt in me- dio ipſa ſalutaris crucis arbor, in qua Evangelicæ fidei vela ſuſpenſa, qui- bus flante ſancte Spiritu ad ſecurita- tem quietis æterne deducitur. Eccle- ſia eſt b vinea illa, quam Deus in agro hujus mundi plantavit, ſanguine ſuo rigavit, ſæpem Angelicæ protectionis ei circumdedit, torcular paſſionis in ea conſtruxit, lapides & offendicula ex ea ſuſtulit. e Eccleſia eſt mulier illa amicta Sole; quia Chriſti juſtitia induta eſt: Lunam ſub pedibus calcat; quia terrena, variis obnoxia mutatio- nibus deſpicit. Conſidera ſummam hanc Eccleſiæ dignitatem, devota ani- a)à Matth. 8, 23. Chryſoſt. in Montb⸗ 1) Mares. 21, 33. HMa. 2. c) Apec. 21, I. 109 Meditatio XXIII. ma, & debitas Deo gratias age. Ma- gna quidem in Eccleſia ſunt Dei be- neficia, ſed ea non ſunt omnibus ob- via; eſt a hertus concluſus, & fons ſignatus; nemo pulchritudinem hor- ti concluſi videt, niſi qui in eo eſt: ſic nemo ſumma hæc in Eccleſia be- neficia agnoſcit, niſi qui & ipſe in ea eſt. b Nigra eſt exterius hæc Ohriſti Sponſa, ſed formoſa interius, comnis enim gloria Filiæ Regis eſt ad intra. Navis d hæc variis perſecutionum concutitur tempeſtatibus; vinea e heœæc ligata erigitur, & reciſa augetur: Ffmulieri huic ipſe infernalis Draco variis mo dis inſidiatur. Pulchrum g eſt Eccleſia lilium, ſed tamen inter ſpinas. h Hortus pulcherrimus eſt Ec- cleſia, ſed quando Aquilo tribulatio- num eum perflat, tunc demum fluunt aromata illius. Dei Filia eſt Eccleſia, ſed mundo admodum exoſa, coœle- ſtem expectat hæreditatem, igitur co- gitur in hoc mundo peregrinari, in peregrinatione premitur, in preſſione ſilet, in ſilentio fortis eſt, in fortitu- dine vincit. Mater ſpiritualis eſt Eccleſia, i ſed cogitur ſtare ſub cruce, ſicut etiam Maria, ex qua Chriſtus in hunc mundum natus, ſub cruce ſtabat. Eccleſia a) Cant. 4, 12. b) Cant. 1I,.5. c) Pſal. 45, 14. 4) Matth. 8, 24. e) Zoh. 15, 2. F) Apoc. 12, 7. g) Cant. 2, 1. b) Amb. 1. 9. in Luc. c. 10. ¹) Johb. 19, 25. — * t keeleſia tribulzti celcke. ceſte er iien Narlein, Conkemnn Dipus lerleſſe Menta: V Ius es e Com en Letſele Prohlin catl ſecl gelit ago, Ne Chrict ee unliu pelet elles e onſis go, ne iitte 1n ten kamhe kerkt 1e ſe Pr⸗ tum de II. — ge, N . lnt Deike mmibus 18, & ſ inen be⸗ n in eo t⸗ Pecleln E ipſeine hec Crt ins konnl eſt dionn tſeetiont 6: ihen ſn Aetll nils Ded Pulchnm tumen! in enuelli tebllti⸗ aninkun llalin rol, .a⸗ igtunce egrinut 10 1 elei in ſlit in 4 ſub l⸗ Chri in uceltihl bt⸗ Leck e de Eccleſiæ dig guitate. 101 Eccleſia eſt palma, quia ſub pondere tribulstionum ac tentationum magis creſcit. Cogita, devota anima, Ec- cleſiæ dignitatem, & cave quicquam ea indignum committas. Mater eſt Eccleſia, cave igitur, ne vocem ejus contemnas: Marter eſt, ſemper igitur ab ipfius pendere debes uberibus. Eccleſiæ ubera ſunt verbum & ſacra- menta: Virgo eſt Eceleſia, ſi ergo ve- rus es ejus filius, a mundi abſtine complexibus: membrum es Virginis PEccleſiæ, vide, ne virginea membra proſtituas, & cum Diabolo per pec- cata ſcorteris: Sponſa Chriſti eſt Ec- cleſia, & omnis devota anima, caveat ergo, ne Satanæ adhæreat: Sponſa Chriſti es, vide, ne arrham, Spititus Sandi tibi datam, amittas: Sponſa Chriſti es, aſſiduis ora precibus, ut properet Sponſus, & ad nuptias co-⸗ leſtes te introducat: veniet autem Sponſus a in ſecuritatis nocte, vigila ergo, ne, cum venerit Sponſus, inve- niat te dormientem, & januam ſalu- tis æternæ tibi præcludat: luceat o- leum ſidei tuæ, ne in adventu Sponſi cogaris fruſtra id deſiderare. Vehe- ris in navi, vide, ne in mundi ma- re te præcipites, antequam ad por- tum pervyenias: veheris in navi, ⁵ precare, ne tempeſtatibus afflictio- num, & fluctibus tentationum abſon- bearis. a) Matib. 25, I1I0. *) Marth. 2, 25. 102 Meditatio XIV. bearis. In vineam Domini a voca- tus es, vide, ut ſtrenue labores: con- ſideratio denarii minuat labores diei: vinea demini es, abjice inutilia ſar- menta, infrugifera carnis opera, to- tum vitæ tempus æſtima eſſe putatio- nis tempus: b palmes es in vera vite Chriſto, vide, ut in eo maneas & fructum feras multum, quia palmi- tem non ferentem fructum ccleſtis agricola tollet, & ferentem fructum purgabit, ut copioſiorem ferat: c in- duiſti Chriſtum per fidem, & à Sole hoc juſtitiæ amictus es, vide, e ut Lunam, id eſt, omnia terrena ſub pe- dibus calces, atque omnia reſpectu wternorum bonorum parvi æſtimes. O bone Jeſu, qui nos duxiſti in Eccle- ſiam militantem, deduc aliquando etiam ad triumphantem. a) Matth. 20, I. 5) Zob. 15, I. ₰) Gal. 3, 27. 4d) Mal. 4, 2. e) Apoc. 12, I. XXIVv. MEDITATIO DE PRDE- S§STINATIONE. In Cbtiſto electio facza. Qores, devota anima, cogitare Vis de prædeſtinatione tua, aſpice Chriſtum in cruce pendentem, a pro peccatis totius mundi morientem, 8 . propter a) Rom. 4, alt. De⸗ — Moptet tem. In ſehid ſe⸗ let tna d tio. 64E. nuhndi fan Chrto eſt oqde De n cordis lealbites 10. 5i Verbi vis Gelimtin lis in Uun Chr; unen⸗ (e Nohincne Crici ſiti nr enſi ne eo, ni mſſer omne mtiones, ne cdi N lee in eris ten di Den t s ſecen ſenmn l h ey; e Nb, ,1 . nini /ror bores: xI labores ti ntliiſ is open, 1. eſe puunt 9 in velrſt o ent qli N Gum (Gel ſert: emn 8 ,ben en⸗ nenn iß nnie ſe⸗ rri Aln riſtinte⸗ e dinnd . b. 1l — pNk 1. De Prædeſtinatione. 103 Propter juſtitiam noſtram reſurgen- tem. Incipe a Chriſto jacente in præ- ſepio, ſic demum recto ordine proce- det tua de prædeſtinatione diſputa- tio. àa Elegit nos Deus ante jacta mundi fundamenta, ſed tamen in Chriſto eſt electio facta: ſic ergo es in Chriſto per fidem, ne dubites, ad te quoque pertinere eledionem: ſi fir- ma cordis fiducia adhæres Chriſto, ne dubites te eſſe in electorum nume- r0. Si vero a priori extra limites verbi vis ſcrutari profundum præ- deſtinationis, metuendum valde, ne cadas in profundum deſperationis. Extra Chriſtum Deus eſt - ignis con- ſumens, cave ergo, ne huic igni ap- propinques, ne conſumaris. Extra Ohriſti ſatisfactionem Deus voce legis ſuæ accuſat omnes, damnat omnes: cave ergo, ne ex lege prædeftinatio- nis myſterium haurias. Non inqui- ras omnes conſiliorum divinorum rationes; ne te multum ſeducant tuæ cogitationes; habitat Deus in luce inacceſſibili, ad eam ne co- neris temere progredi; ſed revelavit nobis Deus lucem Evangelii, in hac tute inquirere poteris doctrinam hu- Jus ſecreti, e in hoc lumine videbis verum lumen. Relinque æterni hu- jus & ab æterno facti decreti pre- 4) Epb. 1, 4. b) Auguſt. Jerm. 7. de verb. Apaoſt. c) Deuz. 4, 24. 4) 1 Ti- moth. 6, 16. e) Pſ. 36, 10. – fundi- 104 Meditatio XXIV. funditatem, & converte te ad manife- ſtationis in tempore factæ claritatem; juſtificatio facta in tempore, ſpeculum eit electionis factæ ſine tempore. 4 Agnoſce ex lege iram Dei propter peccata, & age pœnitentiam; agnoſce ex Evangelio miſericordiam Dei pro- pter Chriſti meritum, & applica ti bi per fiduciam: agnoſce fidei Naturam, & oſtende eam per converſationem piam; agnofſce in cruce caſtigatio- nem paternam, & ſuſtine per patien- tiam: tunc demum incipe tractare prædeſtinationis docrinam: hanc methodum oftendit Apoſtolus, hanc methodum ſequatur verus Apoſtoli diſcipulus. Tria ſunt, quæ in hoc my- ſterio ſemper obſervanda: Milſeri- cordis Dei diligentis; meritum Chriſti patientis; gratia Spiritus ſancti per Evangelium vocantis. Univerſalis ef Dei miſericordia, quia totum mun- dum dilexit: b milericordia Domini plena eſt terra, imo major eſt cœο & terra, c tanta enim eſt, quantus Deus ipſe, quia a Deus eſt caritas: teſtatus e elit in verbo ſuo, ſe nullius mortem velle: ſi parum hoc eſt, etiam juramen- to confirmavit: Fſi non potes crede- re Deo promittenti, crede ſaltem pro ſalute tua juranti: Vocatur pater miſeri- 42) D. Lutb. in præf- Ep. ad Rom. *⁵) Pſ. 33, 5. c) Eccl. 2, 23. 4) I Joh. 4,9. *) Erech. 33, 11. f) Hier. ep. 46. D — miericore el milere Caak kiennti, alieno, ut milertio, Eeleretie Detſtum 6 Mundi bee Rticordian Aun quo elemns cteati un Vetſi ene glol Fi t: . ec⸗ ucſearo benli, ipenitn Piug di l can ln, gui lgnibn Pertus: nemerit o crueif ufnde ungeden un Dyn De Preædeſtinatione. 105 Amée miſeriçordiarum, quia ei proprium chrtmms eſt miſereri & parcere: a miſerendi e,een cauſam & originem ſumit ex proprio, enpet. judicandi, vel ulciſcendi magis ex Dei et alieno, ut longe aliter de corde ipfius n; ed miferatio, quam animadverſio pro- m Dite cedere videatur. Univerſale etiam eſt 4nicin meritum Chriſti, quia pro totius eNuumg mundi peccatis paſſus. Quid ergo mi- Velitem ſericordiam Dei probaret apertius, e ee quam quod dilexit nos, cum nondum erie eſiemus, quia dilectionis eſt, quod che mnn creati ſumus: dilexit inſuper, cum unM averſi efſemus, quia dilectionis eſt, ſols, quod Filium redemtorem nobis de- A dit: Peccatori tormentis eternis ehke adjudicato, &, unde ſe redimat, non N W, habenti, Deus Pater dicit: Accipe undi nigenitum meum, & da pro te: i Ppſe E Filius dicit: zoke me & redime te. gietl A Flos campi, non Flos horti eſt Chri- un ne ſtus, quia odor gratiæ ipſius non Gam eſt quibusdam claufus, ſed omnibus elett apertus: &, ne dubites de univerſali- uns tate meriti, e orabat Chriſtus patiens Su“ Pro crucifigentibus ſe, & ſanguinem snim ejus fundebat Pro illis, qui ſapyguinem mſnune fundebant ipſi . Univerſales etiam Cre ſunt Evangelii Promiſſiones, quia lenß F2 ornmni- ur a) 2 Corinth. I, I13. Bernb. ſer. 5. in nat. Dom. Ale 5) I1 JZoh. 2, 2. c) Rom. 5§, 8. ,9t „ Cant. 2, I. Joh. de Vorag. in Ev. ,6 *) Luc. 23, 34. —.—— 106 Meditatio YXXI. omnibus dicit Chriſtus: a Venite ad me omnes, qui laboratis. Quod pro omni- bus præſtitum, omnibus etiam offer- tur: quantum in his bonis pedem fi- duciæ porrexeris, tantum etiam ob- tinebis: b nemini Deus ſuam denegat gratiam, niſi qui ſeipfum indignum ea exiſtimat: Conſidera ergo, fidelis anima, hæœæc tria prædeſtinationis ful- cra, & firma cordis tui eis innitere fi- ducia: conſidera prœterita miſericor- diæ divinæ beneficia, & de finali non dubitabis perſeverantia. Quando nondum eras, creavit te Deus: quan- do per Adami lapſum damnatus eras, redemit te: quando extra eecleſiam in-mundo vivebas, vocavit te: quando ignorabas, inſtruxit te: quando erra- bas, reduxit te: quando peccabas, cor- rexit te: quando ſtetiſti, tenuit te: quando cecidiſti, erexit te: quando iviſti, duxit te: quando ad ipfum ve- niſti, ſuſcepit te: affuit tibi in expe- Gando longanimitas, & in condonan- do facilitas: miſericordia Dei præcedit te, firmiter ſpera, quod a etiam ſubſe- quetur: e prævenit te miſericordia Dei, ut ſaneris, ſubſequetur etiam, ut glorificeris: prævenit te, ut pie vivas, ſubſequetur etiam, ut in æternum cum illo vivas: quare cadens non es contri- a) Matth. II, 28. b) Bernb. ſerm. 31. in Can. C) Ia. in Pſ. 116. Theol. Myſt. Harp. l. 1. C. 1. d) Pſ. 23, 6. e) Aug. de Nat. & grat. c. 23. Javan. in Eſ. 31. — contritu gbis nii. umin Katnen niter he ſilnis tn Auum in Int &te 6hrerian ſumninn Cozir Deo ſundl 8 hur erge Alum, 3 Iis hene Crrito, len eſce llietgone Ubi one hi hon e fimon tum Dej Dninns Men eiſce⸗ n domen no rpi Ne Ufe; 6 =. == S 41 Deny e. ſSob. V. — Veniteti Apoon⸗ etiam le 65 Uelen; m etian e famenen minlen natlons ⸗ s ineſter ttamiſeiet . En Dens: emnatut Etti etce⸗ tteigi Ottl 6 peretbiſ⸗ , teni te: e 2 ipnnn ttbi na 1Deites eni⸗ nienn. De Prædeſtinatione. 107 contritus? quis ſuppoſuit manum? quis niſi Dominus? confide ergo et- iam in poſterum in Dei miſericordia, & a finem fidei, ſalutem æternam, fir- miter ſpera. In quibus enim manibus ſalutis tuæ materia tutius conſiſtat, quam in iis, quæ b colum condide- runt & terram, in iis, c quæ nunquam abbreviantur, in iis, quæ affluunt miſericordiæ viſceribus, nec deſunt foramina, per quæ effluant? Cogita autem, devota anima, quod a Deo eledti ſumus, e ut efſſemus ſancti & irreprehenſibiles; in qui- bus ergo non eſt ſanctæ vitæ ilu. dium, ad illos non pertinet electio- nis beneficium; electi † ſumus in Chriſto, in Chriſlo ſumus per fi- dem, g fides ſe exerit per dilecionem: ubi ergo non eſt dilectio, ibi nec fides: ubi non eſt ſides, ibi nec Chriſtus: ubi non eſt Chriſtus, ibi nec eledtio: b firmum quidem ſtat fundamen- tum Dei, habens ſignaculum hoc: Dominus novit, qui ſunt ſui: ſed ta- men diſcedat ab injuſtitia, qui invo- cat nomen Domini: i oves Chriſti nemo rapiet ex ipſius manu, ſed ta- men oves Chriſti audiant etiam ipfius F 3 vocem, a) I Petr. 1, 9. b) Eſ. 66, 2. *) Eſa. 59, 1, à Bernh. in Pſ. 31. e) Eph. I, 4. †)) v. 4. 42) Gal. 5, 6. b) 2 Tim. 2, 19. 54) ZRoh. 10, 27. 28. — 108 Meditatio X. ſum ſed fidu- us Dei ſumus, u⸗ ree dornann ſpei Rdue 2d ran ſma retineamus. Domi e6 Kemain reline da etiam ker dee) Hebr. 3, 6. 5) Phi 12, 3 XXV. * E SALUTARI PRECU E EFFCACIA. Penetrant ſiſpiria Cœlu N Axim . benefici z1 Precum pia- um, quod familiare treſ⸗ nar . m requinit lodnen euam donat orationis affectum, ipe Erne vis ora⸗ orationis effe tum. nBrur, ſed in is, quæ in terra fur ſuſti elavis rienis⸗ Wratut: 4 Oratio jr , & de- oyp . . 1 — eſt ocrl⸗ . aſeendit pe ca to dratio eſt Tendit Dei liberatio: nnig adver⸗ 0OE ſaſurare ſeutum, quo Moſks cum ii tela repelluntur. valebat ſarii idebat manus ſuas, br⸗ ⸗ en conten Amalecitas; ſa⸗ dir. ien rrronger manus tinat olti op⸗ lebie tibi Satanas. ien ſemelorum ponirur murus, ita Dei i ſeagalvstor an itur precibus. e lr aliquam ſtr⸗ orabat non propt um dobis necelſitatem „ ſed ut prec Orario . ret dignitatem. ſis commendaret ren . 226. a) Aug. Ep. 10 5. b 1 n Era. deitem. c) Amb. Ep . Ertrgeaug: 21. 17, II. e) Hieronym. in gen, So Sar. P Rob. QHolkos. lct. 139. in lib. Naz. orat. ad Eun. cenlus el Drrcinit ſpiriene ſenhons Ja cue Ulnatio: ſlnteri ſteebus ibls: en liaadt d ſen Ue: ahie fruſteann Delg ſ tamnen 4 inenbei tan Nlcantd ud, Dans ſin ſeiet ftione, Uitne do ke prece ubemnen niun, Pohüum: eneſor Ueſunt 1nenan len Nn riſ 6 1 — e 1d fnen mine, erhcete . 1 13. — 4 (el. hei ern dtur, ſe Cltur, 33 ſolicn . orare 4 “ ,Mole Iteilin De ſalutari precum eſpcac. 109 cenſus eſt noſtræ ſubjectionis, quia præcipit nobis DFUS, ut preces velut ſpirituale quoddam tributum quoti- die ei offeramus: eſt ſcala noſtræ a- fſcenſionis, quia nihil aliud eſt oratio, quam quædam mentis ad Deum pere- grinatio: eſt ſcutum noſtræ defen- ſionis, quia anima hominis viventis in Precibus tuta eſt a Dæmonum inſul- tibus: eſt nuncius fidelis legationis, quia ad thronum Dei aſcendit oratio, & ad ferendum auxilium eum invi- tat: a hic nuncius fine ſuo nunquam fruſtratur, ſemper enim exaudit nos Deus, ſi non ad noſtram voluntatem, tamen ad utilitatem & ſalutem: unum indubitantere duobus ſpérare pohu- mus, aut dabit id, quod petimus, aut illud, quod novit utilius. Dedit Deus filium ſuum, donum illud ex- cellentiſimum, non rogatus, quid faciet rogatus? nec de Patris exau- ditione, nec de Filii intercemone dri- bitare poſſumus; in qualibet cauſa per preces b cum Moſe intres in tabernaculum ad conſulendum Do- minum, & cito audies divinum re- ſponſum: c Chriſtus cum Graret, transfigurabatur; ita in oratione ma- gnæ fhunt in anima mutationes, quia lumen animæ eſt oratio, quæ ſæpius . 4 eum, a) Bern. ſer. de triplici modo orandi. b) Num. 7, 8&9. Kemp. lib. 3. de imit. Chriſti 6, 38. c) Lauc. 9, 29 2 I110 Meditatio XXYV. eum, quem invenit deſperantem, re- Hlinquit exultantem: a qua fronte So- lem intueris, niſi prius adoraveris eum, qui lumen illud dulcimmum oculistuis mittit? quo padcto frueris menſa, niſi prius adoraveris eum, qui tantum bonum largitur ac ſuppedi- tat? qua ſpe trades teipſum nocturno tempori, niſi te premunieris orando? quem fructum ſperare poteris ex la- boribus tuis, niſi prius adoraveris eum, ſine quo labor omnis inutilis? Si ergo dona ſpiritualia, aut corpora- lia deſideras, pete & accipies: ſi Chriſtum deſideras, per preces quære & invenies: c ſi oſtium divinæ gratiæ & ſalutis æternæ aperiri tibi deſide- ras, per preces pulſa, & aperietur tibi; ſi in deſerto hujus mundi ſitis tentationum & penuris bonorum ſpi- ritualium te affligit, accede ad à pe- tram ſpiritualem, quæ eſt Chriſtus per devotionem, eamque percute vir- ga orationis, & ſenties, quod fuen- ta divinæ gratiæ refſtinguant ſitim tuæ penuriæ. Vis gratum Deo exhi- bere ſacriſcium? offer preces, e ſen- tiet DEUS odorem ſuavitatis & ces- ſabit ipſius ira. Vis aſſidue vxum Deo ver- *) Bernh. ſer. 32. in enn. Chryſelt. lib. I. de onand. b) Maith. 7, 7. c) Bernh. in lib. allegor. Ev. 17, 2. 4) I Cor. 10, 4. e) Gen. 8, 21. 4 Deſi Ferſari? Tituale gufum. ſit Dom umad cet Deo Eitur; boerſu ſtelter, tere Ore ln (i ſaut ſe U ere mocdum Preſerib künpant Auuntor, ſe erge lomittit CoNdtion elitidem Nullo n Nullo no g, 660 Chl Een glen rzquon ens diss intun „ De ſalutari precum effcac. 111 — gtenn ke ftonte 4dorneit ulciännue ilo ſuen Seunn l telset Morne iswrrite meclſet⸗ Trinesel e 1d4* etelleſt⸗ nod n ſtit nant Deo en ces⸗ G tis etunm ſel⸗ verſari? preces ama, a quæ ſunt ſpi- rituale Dei & devotæ animæ collo- quium. Vis guſtare, quam ſuavis ſit Dominus? invita precibus Domi- num ad cordis tui domicilium. e Pla- cet Deo oratio, ſed debito mododin- ſtituta; qui ergo exaudiri deſiderat, is oret ſapienter, ardenter, humiliter, fideliter, perſeveranter, & confiden- ter. Orer ſapienter, ut ſcilicet oret ea, quæ divinæ gloriæ & proximorum ſaluti ſerviunt. Omnipotens eſt DE- US, ergo non ſtatuas ei in precibus modum: ſapientiſſimus eſt, ergo non præſeribas ordinem: non temere pro- rumpant, ſed fidem præeuntem ſe- quantur, fides autem reſpicit verbum: quæ ergo abſolute DEUS in verbo „Promittit, abſolute ores; quæ cum conditione promittit, ut temporalia, ea itidem cum conditione ores: quæ / nullo modo promittit, ea etiam nullo modo ores: ſæpe Deus dat ira- tus, quod negat propitius: ſequerz ergo Chriſtum, qui à ſuam volunta- tem plene Deo reſignat. Ores arden- ter; quomodo enim requirere potes, ut Deus te audiat, cum te ipſum non audias? Deum tui memorem eſſe Vis, cum tui memor non ſis? Cum . F 5 drare a) Opr. lIib. 2. Eph. 2. b) Pſ. 34,9. c) Ansh. I. de menſurat. &rucis. à) Matth. 26, 39. & 44. Bernh. in ied. devot. cap. 8. ex Aug. 112 Mditario XV. orare vis, à intra in cubiculum tuum & fores claude: eubiculum eſt cor tuum, in illud debes intrare, ſi vis debito mo- do D fores ejus debes occludere, ne mundanorum negotiorum cogita- tiones te poſſint turbare: non ſunt vo- ces ad aures Dei, niſi animi affectus: mens ardore cogitationis debet eſſe incitata, ut totum longe ſuperet, quod lingua exprimit, atque hoc eſté; Spi- ritu & veritate adorare, quod requirit Dominus. Chriſtus corabat in mon- te, & oculos ad cœlum levabat: ita mentem ab omnibus creaturis averſam ad Deum debemus conver- tere: injuriam Deo facis, ſi precaris eum, ut tibi intendat, tu vero tibi ipi non intendas: e indeſinenter ora- re poſſumus, ſi in Spiritu oremus, ut ſcilicet mens noſtra ſanctis deſideriis ſemper ad Deum vigilet. Non ſem- per clamore opus eſt, quia Deus etiam ſuſpiria cordis audit, cum ha- bitet in piorum cordibus: non ſem- per opus eſt multis verbis, quia etiam cogitationibus noſtris intereſt: unus interdum gemitus a Spiritu ſancto ex- ciratus, & in Spiritu Deo oblatus, gratior eſt Deo quam prolixæ precum recitationes, ubi lingua loquitur, fed cor a) Masth. 6, 6. Aug. in Pſ. 5§.conc. 3. Igem de catech. rud. 5§, 9. b) Jobh. 4. 23. %) Luc. 6, 12. Ren. 17, 1. e) 1 Fa. 5. 17. . Deſahi corplane Umonce rnDe Per ſine3 , u landen Ornto, aſchti rololyn uga0 Einiei i in . in kenan, il znim lin c It ad 4 Imhis e Plisortt bofeitg ſehlils, elſuern, Cminn titf & 9). 1 11 55. ) liene wt 4 1ep — mtuumd cor tlum jebiton⸗ Oeclucen unn crhin on ſuotſe⸗ i Keluut Ceberch Perehet d elN nodtenlni brtin l In leneet , genui nus Colhe⸗ ,(ann tl vele 114 Cnentetc Cren s Eeilel Nonen gli Ne En an , 0 8 Uinetui eteln tuſi . Cblang r ſein⸗ De ſalutari precum eſſicac. 113 cor plane mutum eſt. Oret bumiliter, ut non de ſuo merito, ſed tantum de gratia Dei confidat, a ſi preces noſtræ nituntur dignitate, damnatæ ſunt; etlamſi præ devotione cor ſanguinem exſudaret: nemo placet Deo, niſi in Chriſto, ergo etiam nemo recte orat, niſi per Chriſtum & propter Chri- ſtum: b non piacebant Deo ſacrifi- cis, quæ non offerehantur in unica illa tabernaculi ara: non placet Deo oratio, quæ non in hac unica ara Chriſto offertur: Ilraëlitis c precum exauiditio promiſſa eſt, ſi facie ad Hie- roſolymam verſa orarent, ſic in preci- bus ad Chriſtum, 4 qui eſt templum divinitatis, nos convertamus. Chri- ſtus in paſſione oraturus, e abjicit ſe in terram, vide, quomodo ſanctiſſima illa anima humiliet ſe coram maje- ſtate divina. Oret fdeliter, ut ſe offe- rat ad omnis gaudii carentiam, & omnis pœnzæ patientiam: f quanto quis orat citius, tanto utilius: quan- to ſæpius, tanto utilius: quanto fer- ventius, tanto Deo acceptius. Oret perſeveranter, quia, cum tardius dat Dominus, commendat dona, non ne- gat: defiderata diutius, obtinentur dulcius. Oret configenter, ut ſcilicet FTF 6 vpoſflu- 4) D. Lush. Domin. Rogat. b) Dene. 12, 5. c) I Reg. 7, 44. 4) Joh. 2, 19.2I. e) Marc. 14, 35. ) Ansbh. I. de Kesnp. bort. cap. I2. Aug. ſer. L.de verb. Dem. 114 Med. VI. De ſandtorum poſtulet in fide, nihil hæſitans. O clementiſſime Deus, qui orare nos justiſti, da, ut etiam recte oremus! XXVI. DE *SANCTO RUAM ANGE- LORUM CUSTODIA. Saaunktis ſacer Angelus aſtat. (Osita, devota anima, quanta ſit divina gratia, quod Angelorum tibi conſtituta eſt cuſtodia! Cœleſtis Pater Filium ſuum mittit ad nos libe- randos, Filius Dei incarnatus ad nos ſalvandos, Spiritus S. mittitur ad nos ſanctificandos, Angeli mittuntur ad nos protegendos, ſic ergo tota cœle- ſtis curia nobis quaſi inſervit, & ſua ad nos tradunt beneficia; non miror amplius, quod omnes creaturæ infe- riores propter hominem conditæ, eum ipfſi Angeli, qui longe digniores creaturæ, ſua non denegent nobis miniſtetia. Quid mirum eſt., quod cœlum miniſttat nobis lucem in die, ut laboremus, tenebras nocte, ut qui- eſcamus, cum ipſi cœleſtis regni in- colæ nobis miniſtrent? Quid mirum, quod aër vitalem nobis præbeat fla- tum, & omne genus avium ad ob- ſequium, cum cœleſtes Spiritus vi- tæ neſtræ conſervandæ invigilent? Quid mirum, quod aqua det potum, ſor⸗ 4 — ſordes P Aueale krinit Creent) ortet, buzenen Mehſas en g Uorigon lontent, en des deli de colcepti s et bens in egypeli Uel eimin Mminiſte Uoriigase Pns reit unt in 4 Uelin n E. Ue llae i eſolet Rer fben I Nod 6 1 4 er⸗ lue. 94 att 46. nforus — ſtans. 0 Orare 0 orelnns! — 40N 014. 15 r. . gvuntt 4 31 Ccelt d nos ſte atnse1 N aturadn 6truotur¹ toin eet eaih A non Plet Altr ii⸗ 8 cCNn ent Neb en in 66 t⸗⸗ ⸗ le, g tesnin Il d ninm, rebett ⸗ 1 00 Angelorum Cuſtodia. I15 ſordes purget, arentia riget, & varia piſcium genera præbeat, cum nobis æſtu calamitatum & tentationum de- fatigatis ipſi Angeli præſto ſint, ut re- creent? (Auid mirum, quod terra nos portet, pane & vino nutriat, omni- bus generibus fructuum & animalium menſas noſtras repleat: cum Ange- lis a mandatum ſit, ut cuſtodiant nos in omnibus viis, in manibus nos bortent, ne forte impingat ad lapi- dem pes noſter? Soliciti erant An- Beli de Chriſto, b quia Angelus ejus conceptionem nunciat: c Angelus ejus nativitatem manifeſtat: An- gelus in Ægyptum fugere mandat: *E Angeli ſerviunt ei in deſerto, An- geli ei miniſtrant in toto prædicatio- nis miniſterio, † Angelus ei adeſt in mortis agone, g Angelus apparet in ipſius reſurrectione, H Angeli præſto ſunt in aſcenſione, aderunt An- geli in futura ad judicium reverſio- ne. Ut ergo Chriſto in diebus car- nis ſuæ inſervierunt Angeli, ita quo- que ſolieiti ſunt de omnibus illis, qui Per fſidem Chriſto ſunt incorporati: quo modo inſervierunt capiti, eo mo- PF 7 do a) Pſalm. 91, 1II. 5⁵) Lac. I, 31. c) cap. 2, 9. 10. 11. 2) Matth. 2, 13. e) cap. 4, 11. F) Luc. 22, 43. SZ 4) Matth. 28, 2. & qf. *) Act. 1, 10. ¹) Matth. 25, 31. II6 Med. XXYVI. De ſandtorum do inſerviunt etiam membris: gau- dent infſervire illis in terris, quos ali- quando ſocios habebunt in ccœlis: non renuunt illorum miniſteria, quo- rum dulciſuma aliquando ſperant conſortia. aà Iacobo in via ad patriam apparent Angelorum caſtra: fic piis in hac vita, quæ eſt ad cœleſtem pa- triam via, Angelici cuſtodes addun- tur. bDanielem inter medios leones Angeli protegunt, ſic ab inſidiis in- ſerualis leonis omnes pios tutos præ- ſlant. c Angeli Lothum ex Sodomo- rum eripiunt incendio, ſic ſanctis in- ſpirationibus & contra Diabolicas tentationes protectionibus ex infer- nalibus flammis ſæpius nos eripiunt. à Lazari animam in ſinum Abrahæ deportant Angeli, ſic omnium eledo- rum animas transferunt ad palatium ecleſtis regni. e Petrum ex carcere educit Angelus, ſic ex præſentiſſimis quidem eſt adverſarii noſtri Diaboli potentia, ſed erigat nos angelorum cuſtodia: nec dubites in omnibus quia Scriptura ſub figura † Cheru- ut certe ſtatuas, incredibili celeritate a 4) Gen. 32, F. *) Dan. 6, 22. c) Gen. 19, 15. 2) Luc. 16, 22. e) Altor. 12, 7* J) Ex. 25, 8. Ma. 6, 2. pios ſæpe eripit periculis. Magna periculis hos auxiliatores tibi adeſſe, bim & Seraphim alatos eos depingit, — 1 ſerendl turos: an Nosrre ſubtilicim dblllteor tunlibet ſ 6lunt 4 l z ſi, gli ecelisbe medine eiem ho; mel ſeri niinco inlns Pelorumn 4 unnilor Uhibe tuo bed ggein Uinis fiee iöhirin dionibr ns, col albſes ie rn 4 Detr Pec⸗ Eelulzer tejintis onoto lorum e, Perz; nih er 1 nckerte — bris: gur⸗ ques 1. in C lteria,e⸗ 40 Herut 1Adenin a: Kſi lelenf odes e⸗ ebios keo b inhols s tncs et ner oet⸗ he ſoligt ls. e volti Ne unle in om, eibiite⸗ Angelorum Cuſtodia. 117 ad ferendum auxilium eos præſto fu- turos: a ne dubites, in omnibus locis hos prote tores tibi adeſſe, quia ſunt fubtiliſſimi Spiritus, quibus nullum obſiſtit corpus, cuncta illis cedunt vi- ſibilia, cuncta æque corpora, quan- tumlibet ſolida vel ſpiſſa, penetrabilia eis ſunt ac pervia: ne dubites, peri- cula & afflictiones tuas hos Spiritus ſcire, quia b ſemper vident faciem c&leſtis Patris, & ad omnia promptis- ſime ei præſto funt miniſteria: Cogi- ta etiam, devota anima, ſanctos eſſe hos Angelos, ſanctitati ergo ſiudeas. ſi eos vis habere ſocios: morum fſi- militudo maxime conciliat amiciti- am, ſanctis aſſueſce a ctionibus, ſi An- gelorum deſideras cuſtodiam. c In omni loco atque angulo reverentiam exhibe tuo Angelo, neque præfen- te eo facias, quæ in conſpectu ho- minis facere erubeſcis. Caſti ſunt hi Spiritus, igitur ſpurcis abiguntur actionibus: ₰ Apes expellit fu- mus, columbas fœtor; ſic vitæ cuſtodes Angelos fugat lachryma- bile & graveolens peccatum; amis- ſis per peccata his præſidiis quomo- do tutus eris a Diabolorum inſidiis? deſtitutus Angelorum protectione, quomodo tutus eris a periculorum variorum incurſione? ſi anima tua ca- ret a) Hier. in e. 6. Eſa. Bernb. hom. 3. Iuper miſſus eſt. ) Matth. I8. 10, c) Bernh ſer, I2. in Pſ.9 1. d) Ball. in Pſ.3 3. ret muro angelicæ defenſionis, facile expugnabit eam Dæmon fallacia pra- væ ſuaſionis. a A Deo ad miniſteria ſancti illi Angeli mittuntur, reconci- liandus ergo prius es Deo per fidem, ſi Angelum vis habere cuſtodem: ubi non eſt Dei gratia, ibi quoque non eſt Angelorum cuſtodia. Intueamur Angelos tanquam ſalutares quasdam Dei manus, quæ nullum ad opus niſi ipſo dirigente ſe moveant. ⁶ Gau- per uno peccatore reſipiſcente: la- chrymæ peœnitentium peceçatorum ſunt quaſi vinum Angelorum; cor autem impœnitens fugat cuſtodes Angelos: Agamus ergo pœnitentiam, ut angelis excitemus lætitiam. Cœ- leſtis & ſpiritualis naturæ ſunt Ange- li, cœleſtia ergo & ſpiritualia cogite- mus, ut nobis adeſſe eis volupe ſit: humiles ſunt Angeli, & ſuperbia pe- nitus eis exoſa, « qui etiam tenellis pueris inſervire non erubeſcunt; 4 quid ergo ſuperbit terra & cinis, cum tantopere ſe humiliet Spiritus cœle- ſtis? In morte metuenda potiſſimum Dæmonis aſtutia, quia e ſcriptum eſt, quod ſerpens inſidietur calcaneo, ex- trema pars corporis calcaneus eſt ex- tremus vitæ tuæ terminus: in uleima iſta b*) Luc. 15, 10. c) Matth. 18, 10. 4) Eccl. 10, 9. e) Gen. 3, 15. dium eſt in cœlo coram Angelis ſu- a) Hebr. I, 14. Lutb. in c. 2. Hebr. 1IS Med. XxVI. De ſanctorun h mott l Angel Diabolit Donis don Dargſum tiizin ten Uiebat: ſi kuutegee ucere pi entlime lelorceln mun, & 2 ccllele A)lur. — U5 M, i 4 itl, Herſert impende 10: hoſtis iſfimus, . nu, Dugn komnes ſc ciminn lertt coran 1 Deum Deum ſien el Alonem lag . 7. aner. Vtchene — onis, iu ſalleei e minlei tue, tecon o per ien ſtodem! 1 grogre 7 luttenn es nid 1d hun n 1501 Anritt öſene: ſereani eonuni t D Neriene itan 1e ſunt 4 (bri⸗ tueli chn oen ginn etl beltii 8 cinig . D iiie ſcipuun 6 6r ng, cnelsi ,: itel 6 ☛☚ 15 51 Angelorum Cuſtodia. 119 — iſta mortis agonia maxime neceſſaria eſt Angelorum cuſtodia, qui ab ignitis Diaboli telis liberant, & animam cor- poris domicilio egreſſam ad cœleſtem Paradiſum deportent. Cum a Zacha- rias in semplo ſacro fungeretur mini- ſterio, Angelus Domini ad ipſum ve- niebat: ſic eriam, ſi verbi & precum gaudes exercitio, Angelorum quoque gaudere poteris patrocinio. O cle- mentiſſime Deus, qui per ſanctos An- gelos deducis nos per hujus vitæ ere- mum, da, ut per eosdem deducamur ad cœleſte regnum. a) Luc. I, II. J XXVII. DE INSIDIIS DIABOLICIS. Quis norit dæmonis aſtus 2£ Ogita, fidelis anima, in quanto — verſeris periculo, quod ſemper ti- bi impendet a Diabolo tuo adverſa- rio: hoſtis ille eſt audacia promtisſi- mus, viribus robuſtiſſimus, artibus cal- lidiſſimus, machinis omnibus refertis- ſimus, pugnandi ſtudio infarigabilis, in omnes formas variabilis. a In va- ria crimina ipſe illicit, & poſtquam illexit, coram tribunali Dei nos accu- ſat. Deum apud homines, homines apud Deum, & homines inter ſe in- vicem accuſat. Uniuscujusque pro- penſionem exacte prius perſpicit, & Poſtea 4a) Lact. I. 2. C. 8. Chryſ. bom. 2. in 2 Cor. Camer. part. 2. medit. Hiſtor. c. 17. 1220 Meditatio XYVII. poſtea laqueos tentationum opponit: quemadmodum in oppugnationibus non ad firmas & munitas partes acce- dunt oppugnatores, ſed ubi æſtimant muros efie fluxos, fofas planiores & turres incuſtoditas:; ſic perpetuo ani- mam hominis oppugnans Diabolus, id primum adoritur, quicquid ſenſerit molle & affectum in animo. demel vidus non penitus cedit, ſed ad ten- tandum fortius inſurgit, ut vincat eos tædio & negligentia, quos vincere non potuit tentationum violentia. A quo dolos ſuos iſte contineat, a qui ipfum majeſtatis Dominum auſus eſt calliditatis ſuæ fraude aggredi? à quo Chriſtiano is abſtineat, qui ; ipſos Chriſti Apoſtolos expetiit cribrare ſicut triticum? c decepit Adamum in Natura inſtituta, quos non poterit de- cipere in natura reſtituta? decepit Ju- dam in ſchola Salvatoris, quos non poterit decipere in mundo, ſchola er- roris? in omnibus omnino Diabolicæ metuendæ ſunt inidiæ. In proſperis invitat nos ad animi elationem; in adverſis invitat ad deſperationem. Si parſimonia aliquem videt delectari, eum inexplebilis cupiditatis compe- dibus gaudet illigari; ii quem herei= cus piritus animat, eum irarum ſti- mulis inflammat; ſi quem videt paulo ltiorem, eum ad inſanæ libidinis in- citat a) Matih. 4, 3. b) Luc. 2, 31. *) Gen. 3, 2. 3. 4. 5. De, — cer ſetyo in religoo ſamn ſupen ſitnosine nispereell eccata, af- Im’ cum nplihene letenult ete kinman nidus, int ihiiig uen Imlemzt um ocenl Conneſtione fofeſunn uund in e Ubermton 1 inm, CNrde o nne poſtüd isheren noyet 449 Konniz homnibe ie. De ſeelr Jum eo tuun in entg da Kan 4 dern 1ſu . TI. De inſtdiis Diabolicig. 121 — — Ni citat fervorem: quos videt ferventes enmionte in religione, eos implicare conatur Funes at Vana ſuperſtitione: quos vider con- ubialinn ſtitutos in dignitatibus, eos ambitio- Yumurt nis percellit facibus; cum impellit ad peccata, amplificat Dei milſericordi- am; cum in pecçata præcipitavit, amplificat Dei juſtitiam; prius per- ducere vult ad præſumtionem, poſtea ducere conatur ad deſperstionem. In- terdum oppugnat externe perſecutio- nibus, interdum oppagnat interne ignitis tentationibus; interdum nos efß Mtinenn impugnat aperte & violenter, inter- un ae dum occulte & fraudulenter: a In ſ comeſtione poſuit gulam, in genera- autß tione luxuriam, in exercitatione igna- etiit ethn viam, in converſatione invidiam, in 1o! gubernatione avaritiam, in correctio- ne iram, in dignitate ſuperbiam, in corde poſuit cogitationes mmalas, in ore poſuit locutiones falſas, in mem- bris operariones iniquas, in vigilando movet ad prava opera, in dormiendo ad ſomnia turpia. Sic ergo ubique et in omnibus diaboli cavendæ ſunt in- ſidiæ. Dormimus nos, & ipſe vigi- lat: ſecuri nes ſumus, & ille b tan- quam leo circumit: Si leonem irri- tatum in te impetum facere conſpi- ceres, quam vero timore cohorreſce- res, & cum infernalem leonem tibi inſi- „420) Bernh. ſer. 3. de ſept. pan. Aug. t in gubd ferm. b) 1 Petr. 5, 8. 122 Meditatio XXVII. 1B inſidiari audias, in utramque aurem adhuc ſecure dormitas! Conüſdera ergo, ſidelis anima, potentiſſimi hu- jus hoſtis inſidias, & ſpiritualium ar- morum quære ſuppetias. Sint 4 lum- bi cindi veritate, & induti lorica ju- ſliti?. Indue perfectam juſtitiam Chriſti, & tutus eris a tentationibus Diaboli: ⅛ abſconde te in foramina vulnerum Ghriſti, quoties terreris ja- culis ſerpentis hujus maligni: Vere credens eſt in Chriſto: ut ergo c nihil juris habet Satanas in Chriftum: ita etiam nihil juris habet in vere cre- dentem. Calceati ſint pedes in præparatione Evangelii pacis: audia- tur perpetuo & ſonet in ore noſtro Chriſti confefſſio, ſic non lædet nos ulla Diaboli tentatio: verba incan- tatoris non tam pellunt ſerpentem corporalem, quam eloquia conſtan- tis confeſſionis fugant hunc ſerpen- tem ſpiritualem. e Aflumatur ſcu- tum fidei, ut tela ignita extingvamus hoſtis nequiſſimi. Fides eſt, quæ etiam / montes transfert, montes intellige dubitationum, perſecutio- num & tentationum. Nong percu- tiebantur a vaſtatore Iſraëlitæ, quo- rum poſtes ſignati ſanguine paſcha- lis agni, non lædentur ab hoc va- ſtato- a) Eph. 6, 14. b) Cant. 2, 1I4. ec) ZQoh. 14, 30. d) Epb. 6, I15. e) Eph. 6, 16. F) Matth. 17, 20. g) Exod. 12, 13. ſnore, ſülneun iigene ctiam cot Dotekit, tmines er Dunne ku Neccaianol flncom ngrentnt del ſu Inlg: tie leſpicieng gentor ee Centiumeg Snnlir Dug iori, MMen, gll inene lod elty Uere ſine glamn Die⸗ Cirin⸗ . ſeho ri UuN tent Vligne i e (ONr N. 34 ey i. M. Vlt on on. 4) nalener Concet entilhmi. titualiumt. Fitt ,n n tentationli in und es leneis⸗ ieni ſe reto i hticum: tin eett ſele is: M 1 e M 1 on rieli D les el, elt, nnt etlertc⸗ Lons hen elts,d 4 1. vine irn 4 oeſt ſo⸗ /5t ,14 . Lti lorier, De inſidiis Diabolicis. 123 ſtatore, quorum corda per ſidem Chri- ſti ſanguine aſperſa. Fides recumbit in Dei promiſſiones: at promiſſiones Dei evertere non poteſt Satanas: ergo etiam contra fidem prævalere non poterit. Fides eſt animæ lumen, ten- tationes ergo maligni ſpiritus in hoc lumine facile apparent. Per fidem peccata noſtra a projiciuntur in pro- fundum miſericordiæ divinæœ mare, in illo ignita Diaboli tela facile ex- tinguentur. b Galeam etiam ſalutis, id eſt, ſanctam ſpem aſſumere debe- mus: tolera tentationem, tentationis reſpiciens exitum, eſt enim Deus mo- derator certantium & corona vin- centium: ſi nullus hoſtis, nulla pugna: ſi nulla pugna, nulla victoria: ſi nulla eſt victoria, nulla corona: melior illa pugna, quæ Deo proximum facit, quam illa pax, quæ a Deo abalienat: Aſſumendus etjam c gladius Spiritus, quod eſt verbum Dei: plus apud te valere ſinas Scripturæ conſolationes, quam Diaboli contradictiones. Chriſtus omnes Satanæ tentationes verbo vicit: verbo adhuc omnes Sa- tanæ tentationes vincunt Chriſtiani. Denique in precibus maximum ha- bes contra tentationes ſubſidium: quoties navicula animæ fluctibus ten- tatio- ) Mich. 7, 19. b) Epb. 6, 17. Gre- gor. M'ſj. I. de beatit. Savan. in exeg. orat. dom. Nazianz. in Apol. c) Epheſ. 6, 17. 4) Matth. 4, 4. 124 Meditatio XXVIII. tationum obruitur, a Chriſtum preci- bus excita: hoſtes viſibiles vincimus feriendo, b hoſtem inviſibilem vin- cimus preces fundendo. Pugna, o Chriſte, pro nobis in nobis, ut etiam in te vincamus. a) Mattb. 8, 25. b“) Aug. XXVIII. GENERALES PTE VIVENDI KEG ULA. Pietas ſapientia ſumma eſt. Uolibet die morti, judicio & æ=- Qrimiset magis appropinquas, cogita ergo quolibet die, quo- modo in mortis & judicii ſevera dis- cuſſione conſiſtas & quomodo in æter- num vivas. Omnium cogitationum, verborum & actionum accurata cura habenda, quia a de omnibus cogita- tionibus, verbis & actionibus olim accurata ratio reddenda. Mortem hac nocte inſtare cogita tempore ve- ſpertino; mortem hac die inſtare co- gita tempore matutino. Converſio- nem & bonam operationem ne differ in craſtinum; quia incerta eſt dies craſtina, ſed mors impendens ſemper eſt certa: nihil magis adverſum pie- tati quam dilatio; ſi contemnis inter- nam Spiritus ſancti vocationem, nun- quam pervenies ad veram conver- ſionem. a) Eccleſ- 2, 9. . 1 — ſonen. hertione ſokerd temn ineer ing Pkatn ilernns: 1 t, uini ien Dnls drati len mlam letdet t en. lne tam un geo uani Elelegen; eerin ler ellenn ndlire. unnibit es n e hn 1 Ertiann Aunlhus 20 1 40 9 zfletiti te Pp, ei Mllen Ei i . Regulæ pie vivendi. 125 — — . iſum ei ſionem. 4 Gonverſionem & bonam esie Operationem ne differ in ſenectutem, bilen” ſed offer Deo iplam floridam juventu- Pugne tem: incerta eit juveni ſenecus; cer- d en tus paratus eſt juveni impœnitenti interitus: nulla ætas ſervitio Dei ma- gis apta, quam viribus corporis & 4 animi vigens juventa: In nullius ho- — minis gratiam ſuſcipere debes actio- nem malam; non enim homo iſte, ſffegdd Deus trulam aliquando judicabit VIYENI vitam: Nullam ergo hominum gra- . tiam divinæ ſtatuas gratiæ præferen- n dam. In via Domini aut proficimus, aut deficimus: ſingulis ergo diebus vitam tuam examina, an in pietatis ſiudio proncias aut deficias. Stare in a„ via Domini eſt retrogredi, non ergo elt ſeen te delectet in cur ſu pietatis ſtare, ſtu- nnteſie, deas autem ſemper in via Domini tlgftli ambulare. b In converſatione tua Aelne omnibus ſis ſuavis, nemini gravis, paucis familiaris, Deo vivas pie, tibi caſte, proximo juſte: amico utaris ad gratiam, inimico ad patientiam, omnibus ad benevolentiam; quibus potes, ad beneficentiam: in vita tibi tuisque vitiis quotidie morere, ſic in morte DEO poteris vivere. Ap- 6 Pareat miſericordia in affectu, beni- e Enitas in vultu, humilitas in habitu, mo- —— ltonce die, 4) Sir. 18, 22. *⁵) Bernb. de conſcient. col. 1748. *) Hugo de clauliro animæ lib. 3 126 Meditatio XXVIII. modeſtia in cohabitatione, patientia in tribulatione. Semper cogites tria præterita: malum commiſſum, bonum omiſſum, tempus amiſſum. Semper cogites tria praſentia: vitæ præſentis brevitatem, ſalvandi difficultatem, ſalvandorum paucitatem. Semper cogites tria fütura: mortem, qua ni- hil horribilius; judicium, quo nihit terribilius; pœnam inferni, qua nihil intolerabilius. Preces veſpertinæ præterlapſi diei emendent peccata: ultimus ſeptimanæ dies præcedenti- cogita, quam multi ad infernum eo quod tempus tibi conceſſerit pœni- rendi. a Tria ſunt ſupra te, quorum cogitatio nunquam recedat a memo- ria tua. Oculus omnia videns, auris mnia ſeribuntur. Totum ſe Deus tibi communicavit, totum te communi- ces etiam proximo tuo: optima vita eſt, quæ tota aliis inſervit: exhibe ſuperiori obedientiam & reverenti- am, æquali conſilium & auxilium, animus àa) Veteres Hebræi. b) Bernb. ſer. 3. de Advent, Idem de inter. domo é. I. Petrar. de. remea. utriusque fort. l. 1. Dial. 8. Bernh. de converſ. ad eleric. c. 30. um dierum emendet delicta. Veſperi die præcipitati, & Deo gratias age, omnia audiens, & libri, in quos o- inferiori cuſtodiam & diſciplinam. b j Corpus tamen ſubjiciatur animo, & ſ. — mimus lelen, Et, ltun ti corel ti t do (elnas: n iineng Cnine, De 6 2 mun tio Donin Der cita ltis hn ttem in Detin hi Etimeis, m, t oc iben ud ſinn ſhulsei lezt Dei Eenncumn Vano Nerl tl ausln enſeninn III. — e, pulett cogite ſum,bom m. den te hreltt lcheutane n. denf tenmn, uur n, Con ni,gun veſheln. Gent hecc 5rerttel e. ſie Ainkemm: gerin 4 eſeithe⸗ en Regulæ pie vivendi. 127 animus Deo. Mala tua præterita defleas, præſentia bona Parvipen- das, futura bona toto cordis delide- rio concupiſcas. Memento pPeccati tui, ut doleas: memento mortis, ut deſinas: memento juſtitiæ divinæ, ut timeas: memento milericordiæ divinæ, ne deſperes. Quantum pot- es, a mundo te abſtrahe, & ſervi- tio Domini te totum devove: ſem- per cogita periclitari caſtitatem in delitiis, humilitatem in divitiis, pie- tatem in negotiis: Nulli placere ap- petas, niſi Chriſto; nulli di ſplicere timeas, niſi Chriſto. Semper ora Deum, ut jubeat, qued velit, & det, quod jubeat; quod factum eſt, tegar, quod futurum, regat: qualis videri vis, talis etiam effe debes: non enim judicat Deus ſecundum ſpeciem, ſed ſecundum veritatem. In verbis cave multi loquium, quia a de omni ver- bo vano rationem exigit judicium. m Opera tua qualiacunque fint, non transeunt, ſed velut æternitatis quæ- dam ſemina jaciuntur: ſib ſeminas in carnem, a carne metes corruptionem 3 ſi ſeminas in ſpiritum, a ſpiritu metes æternæ retributionis Ppræmium. Non ſequentur te poſt mortem honores mundi, nec ſequentur te divitiarum cumuli; non ſequentur te voluptates; nec ſequenturte mundi vanitates, ſed a poſt *) Mattb. 18, 36. *) Gal. 6, §. 6 1 128 Meditatio XXIIX. a poſt ultima vitæ fata ſequentur te omnia tua opera. Qualis ergo vis eſſe in judicio, talis hodie appareas in Dei conſpectu; non æſtimes, quæ tibi ad- ſunt, ſed potius æſtimes ea, quæ tibi deſunt; non ſuperbias propter id, quod eſt datum, ſed humilieris potius propter id, quod eſt negatum; diſee vivere, dum adhuc licet vivere; in hoc tempore æterna vita acquiritur aut amittitur, poſt mortem non reſtat tempus operanhdi, ſed incipit tempus compenſandi: in futura vita non ex- pectatur operatio, ſed operum retri- butio. «& Sancta meditatio pariat in te ſcientiam, ſcientia compunctio- nem, compunctio devotionem, devo- tio faciat orationem: ₰ Magnum bonum pro pace cordis ſilentium eſt oris: quanto magis fueris a mundo ſeparatus, tanto magis Deo eris gra- tus: quicquid habere deſideras, a Deo pete; quicquid habes, Deo tri- bue: non eit dignus dandis, qui non agit gratias pro datis; cefſat gratia- rum decurſus, ubi non fuerit recur- ſus. e Quicquid tibi accidit, in bo- num converte; quoties tibi obveni- unt 2) Apos. 14, 13. b5) Chpr. zract. 8. cont. Dem. c) Theol. myt. c. 34. 4) Kemp. beort. roſ. . 6. e) Bernh. is ap. jezitn., Jor'., 2 „ — In prol tur hehen oties Modpee onitor, lenie in 1n enndie lekkenc liz en I Lopns Patis in i I mreſin Is: ele Im, ut e tom lun En Dein ninntn Gi ance, Dde Uttenpie iozclle Guam, fm Kumn: 1 m, 3 Riuhre eciſc — glerinnt 1go vis et Negsioe netſbi 4 topter etislil um; l ſhete, Ngui oG Uta hon detun ni o un D onen, den Mn⸗ Gelceng 0 es, Ve Regulæ pie vivendi. 129 unt proſpera, æſtima, quod exhibea- tur benedicendi & laudandi materia: quoties obveniunt adverſa, æſtima, quod pœnitentiæ & converſionis ſint monitoria. a Vim potentiæ tuæ o- ſtende in juvando, vim ſapientiæ tuæ in erudiendo, vim divitiarum in be- nefaciendo. Non frangat te adver- ſitas, neque extollat te proſperitas: ſit ſcopus vitæ tuæ Chriſtus, quem ſe- quaris in via, ut eam aſſequaris in pa- tria In omnibus maxime tibi curæ ſit profunda humilitas, & ardenz ca- ritas: elevet cor tuum caritas ad De- um, ut ei adhæreas; deprimat cor tuum humilitas, ne ſuperbias. b .- ſtima Deum, patrem clementia, Do- minum diſciplina: patrem poteſtate blanda, Dominum ſevera: dilige ut patrem pie, time ut Dominum neceſ- ſario; dilige eum, quia vult miſericor- diam, time eum, quia non vult pec- catum: Time Dominum & c ſpera in eum, agnoſce tuam miſeriam, & ipſius prædica gratiam. O Deus, qui dediſti velle, da etiam Pperficere! G 2 XxxXIX. DE a) Ludov. Viv. in ſatel. anim. *) Tertull. lib. 2. ad Marcoin. 2) Péil. 2, 13. 130 Meditatio XXIX. — — XXIX. DE SECURITATE EXCU- TIENDA. 4 Secure vivere mors eſt. Ogita, devota anima, ſalvandi difficultatem, & facile excuties omnem ſecuritatem. à Nunquam & nullibi ſecuritas eſt, neque in cœ- lo, neque in Paradiſo, multo minus in mundo. Cecidit Angelus ſub præ- ſentia divinitatis, cecidit Adam in loco voluptatis. Adamus creatus erat b ad imaginem Dei, nihilomi- nus inſidiis deceptus eſt Diaboli. c Salomon omnium hominum erat ſa- pientiſfſimus, nihilominus a Domi- no d per mulieres eſt averſus. e Ju- das erat in ſchola Salvatoris, & quo- tidie percipiebat ſalutaria verba iſtius ſummi Doctoris, nec tamen tutus fuit à laqueis ſeductoris, præcipitatus eſt in barathrum avaritiæ, & ex avari- tia in barathrum æternæ triſtitic. David f vir erat ſecundum cor Dei⸗ & erat Jehovæ cariſſimus filius, ſed per homicidium & adulterium fa- Gtus g erat mortis filius. UÜbi ergo in hac vita ſecuritas? adhære firma cordis fiducia Dei promiſſionibus, & tutus eris a Dæmonis impugnario- nibus; nulla in hac vita ſecuritas niſi quam a) Bernh. de ſer. Dom. in monte. *) Gen. I, 27. c) 1I Reg. 3, 12. 4) I Reg. II, 3. e) Luc. 22, 6. F) I Jam. 33, 14. ) 2 Jam. 12, 5. e/. — guumn cre ambolent infalibin iimufeli Nam u keſine doo, nee 1n de ſi Atennan nnn tu⸗ Uln Cerl knele n. Peerganun 0Ahn Ne⸗ ſeumu, inſin, Ultor: mnn eni Pelent nen in eſelcie üneſt lelein⸗ Moar. Dwerian ſn kenti Kun, D ng: g Melimn nmniüi ul ine ,) 3 1 , le 4 De ſecuritate excutienda. 131 quam credentibus & in via Domini ambalantibus promiſſionum præſtat infallibilitas; ſi ad futuram pervene- „ rruimus felicitatem, tune demum ple- „d nam habebimus ſecuritatem: a in e eiciie hac vita connexa ſunt timor & reli- Nuun gio, nec alterum debet eſſe ſine alte- geie ro: ne ſis ſecurus in adverſis, h ſed Atonin quæcunque accidunt adverſa, pecca- bee torum tuorum cogita flagella: ſæ- Amü pius occulta delicta punit Deus per us genmn flagella manifeſta: cogita gravem Dihlene pPeccatorum tuorum labem, & time Deboi juſtum Peccatorum vindicem; ne ſis n enth⸗ ſecurus in proſperis, illi enim Deus 6 14 Dn- iraſcitur, qui in hac vita non corri- le Pitur: c quid ſunt afflictiones pio- r rum? amaræ ſagittæ ex dulci Dei eiba ild manu emiſiæ; multos Deus indignos tutu ü Proæſenti punitione æſtimat, quos ta- em men in æternum reprobat ſucceſ- er alr ſus felicitatis humanæ ſæpius indi- vli cium eſt damnationis æternæ: nihil n cr infelicius peccantium felicitate, ni- ,ffis hil miſerabilius eo, qui miſeriam eun ignorat. Quocunque vertis oculos, Din materiam dolorjis invenis, & con- Pere int tra ſecutitatem réêmedia aſpicis, 4 ſoibup ſurſum, Deum cogita, quem offen- N , dimus: deorſum, infernum, quem gN meruimus; retrorſum, peccata, quæ nd commiſimus; antrorſum, judicium, ,met quod timemus: introrſum, conſcien- 12 G 3 tiam 496, a) Bernbh. b) Gerſ. I. 4. de conſol. Theol. prof. 5. c) Naziaxz. àa) Aug. 7. 132 Meditatio XXIX. tiam, quam fœdavimus: extrorſum, mundum, quem amavimus. Vide, un- de venis, & erubeſce: a ubi es, & in- gemiſce: quo iturus es, & contremi- ſce: h Arcta eſt ſalutis porta, ſed ad- huc arctior ſalutis via. Theſaurum fidei dedit tibi Deus, ſed etheſaurum iſtum portas in vaſis fictilibus. 4 An- gelos tibi dedit Deus ad cuſtodien- dum, ſed non longe abeſt Diabolus ad ſeducendum; e renovavit te Spiritu mentis tuæ, ſed habes adhuc multum de carnis vetuſtate: conſtitutus es in Dei gratia, ſed nondum conſtitutus es in æterna gloria. Parata eſt in cœle manfſio, ſed tamen affligit prius mund' impugnatio. f Promiſit Deus veniam poœenitenti, ſed voluntatem pœnitendi dare non promiſit delin- quenti: expectant te æternæ vitæ conſolationes, ſed g tamen per mul- tas te oportet ingredi tribulationes: promiſſa eſt æterni præmii corona; fed gravis prius ſuperanda reſtat pu- gna: b non mutat Deus ſuum pro- miſſum, ſed nec tu mutare debes ſan- tæ vitæ ſtudium: non faciente ſervo, quod præcipitur, facier Dominus, quod minatur. Ingemiſcendum ergo . jugiter, a) Bernb. “) Martb. 7, 14. 6c) I Co- rinth. 4,7. 4) Pf9I,II, e) Eph. 4, 23. f) Ansb. de ſimilit. c. I15. g) Altor. 14,22. b) Cypr. ſer. de eleem. Iid.l.2. de Jumm. bono c. 3. Bernb ſer. 2 I. in cant. eſtr eten Gam e ond deſ⸗ elhe De uncins⸗ umum amnſorted emxerit dentkon mnm Inenrin, ,e de erntn Vennta . — erttotlun, . Vide, u⸗ es Ain contlem⸗ ttan ſed 1l Tbeſaurun theunn Pns 49r. clotiet. Diebolustl kehi zue hulltin fimkeit palam &l Kigir nen⸗ oniite 6olounmue miſt Eenn⸗ Ptelne en her in brlation, nii cbitn 4 ſelti Nr. Lun e e iene⸗ 1, beteſn .Domi ſloteh 4 De ſecuritate excutienda. 133 jugiter, & poſtpoſita ſecuritate lugen- dum, ne juſto & feereto Dei judicio homo deſeratur, & perdendus in po- teſtate Demonum relinquatur: Sic quamdiu adeſt divina gratia, deléctare in ea, ut tamen non exiſtimes, te do- num Dei jure heæreditario poſſidere, ita ſcilicet ſecurus de eo, tanquam nunquam perdere poſſis, ne ſubito, cum forte Deus fubtraxerit donum & retraxerit manum, tu animo conci- das, & triſtior, quam oportet, fias: 4 beatus omnino, ſi omni ſatagas cura, malorum omnium parentem, cavere incuriam. Non te deſeret Deus, ſed cave, ne a te deſeratur Deus: dedit Deus gratiam, ora, ut det etiam per- ſeverantiam: jubet Deus, ut fis de fa- lute certus, non autem juſſit, ut ſie ſecurus. ⅛ Pugnandum tibi eſt forti- ter, ut tandem triumphes ſuaviter: Caro tua intra te contra te pugnat, hoſtis quo propinquier, eo formida- bilior: mundus circa te contra te pu- gnat, hoſtis quo copioſior, eo formi- dabilior; Diabolus fupra te contra te pugnat, hoftis quo potentior, ee formidabilior: in virtute Dei ne ti- meas cum his hoſtibus congredi, in virtute Dei vicdoriam poreris conſe- qui. Non autem vinces tantos ho- ſtes ſecuritate, ſed pugnandi aſſidui- tate, tempus vitæ, tempus pugnæ; . 4 a tune aã) Idem I. 3. de conſid. b*“) 2 Tim. 4, 7. 134 Medirnio XXIX. otiſſimu . impugnari neſcis; quasdam cohignt vires ſuas, lucias. Vigi- Videnrur concedere 152 parant ſe illi viden mis? d ant illi, & tu dor aras te a lau cindum, & tu non unt in via; Pehſteadunn⸗ multi aefein patria.: reſi m locus illis detu in Neſerto Oach matg b Ifraelitæ llus. pro- Qbam 1 m nu . ien teriani Wenlontehannt: quam miſte terram conſeque filii in vitæ miſſam rerrs⸗ Abrahæ . ulti ſpirituales antequa muliti 1p ereunt, . . erto p i hæredita- §s deſert i hæ jas de c&œleſtis SS ad excu- Temadeunt nihil zläicacdus⸗ ſi cogi- tiendam ſecuritatem, ee em. e teas perſeverantium loricæ in no- Panan H cœleſtis g Rervenien⸗ ur 809 0 Tant derium, & e 3 10d bis ſit deſide s ſit dolor, ſi ti u 1t ti⸗ . rx, tant 1 tus di amo pervenerimus, tt nullam nondum PPerveniamus, uU mor, ne iendi ſpem iendi ilium aut perven ci et. Preclen Qid enot in ris luge- brrce in æterno os⸗ s ae⸗ i Holit eſſe in Rice eit nor 2 11 . clect⸗ 76: A tranſit, quod cgts euri titia, ranfit, quod cru den aici vivimus uaſi horam morti a vivimus, us ‚Dicit Chriſtus, R ad indiiuminenturds ſit, ꝗ ad judic t. I, I5. 4) Hieron. b) Deu ,: . ) Ansh. lI. cur Deus h a) Matth. 24, 44. 1 te 1 Ss, cum tunc maxime impugnaris, ℳ t 1 1 DI1 quæ mus leœtiti m, niſi entta — non l Alen Rrenturn u mnp le, De inp ls: mdo ſrlt Kerlſiere nin no Nonento, emmiſer (tirbre in emnn . Mnento n, Dona Puiahin ono e . ) r Et 1. Coa Umunntn — — 8 Nl !e hotilümnn guutn 1. Ni⸗ gtant ſeil arus 4 unt in vn rin itin nullus hlo⸗ ut, gian fli in e tegin hrtelit 1ns A eiel. nam 1 itſtenn Cie intd⸗ hetzenet pſot, gi ntus ſi lj ut Cullim ien hen noueni vrni ⸗ ge Nin e lellah in 1slen , /le ,Au l 4 1 De ſecuritate excutienda. 135 ra non putamus: dicit hoc veritas, & altera vice repetit, audi & time: Si venturus eſt Dominus in ea hora, qua non putamus, metuendum val- de, ne imparati ad judicium acceda- mus: Si accedimus imparati, quo- modo fuſtinere poterimus ſeveram discuſſionem hujus judicii? nihile- minus quod in uno koc amittitur D momento, non poterit reparari in omni ſeculo, in unius momenti judi- cahitur brevitate, quales futuri ſimus in omni æternitate: in unico hoc momento Vita & Mors, Damnatio & Salus, Pœna & Gloria æterna cuilibet adjudicabitur. O Domine, qui de- diſti ad bonum gratiam, da inſuper in bono perſeverantiam! —— — XXX. DE SANVUTYA VUITX CHRI- STI IMITATIONIE. Sit vitæ regula Chriſtus. Ancta Chriſti vita eſt perfectiſſima virtutum ides, æ omnis Chriſti atio eſt etiam noſtra inſtitutio. Multi volunt Chriſtum conſequi, ſed detrectant ſequi: Volunt Chriſto frui, ſed non & imitari: Diſeite a me; quia mitis ſum & bumilis corat; dicit Salvator: niſi Chriſti velis effe C 5 diſci⸗ a) Gregor. b) Bernh. ſer. 21. in cant. C) Matth. I1, 29.: — 136 Meditatio XXX. diſeipulus, nunquam eris verus Chri- ftianus. Non ſolum Chriſti paſſio ſit tuum meritum, ſed & Chriſti actio ſit vitæ tuæ exemplum. Dilectus a tuus candidus, & rubicundus: ſis & ipſe rubicundus ſanguinis Chriſti afper- ſione, & candidus vitæ Chriſti imita- tione. Quomodo vero Chriſtum amas, fi ipſius ſanctam vitam non amas? Gi diligitis me, b dicit Salvator, præcepta mea Jervate. Qui ergo man- data ejus non ſervat, eum etiam non diligit. Sancta Chriſti vita eſt per- fedta vitæ noſtræ regula. Omnibus regulis Franciſci & Benedicti præfe- renda eſt unica regula vitæ Chriſti. Si vis eſſe adoptivus Dei Filius, vide, quomodo converſetur Filius ille uni- genitus. Si vis eſſe cohæres Chriſti, debes etiam eſſe imitator Chriſti. Qui vivere vult cum vitiis, ille Diaboli ſe dedit obſequiis. Qui vero vult eſſe cum Diabolo, quomodo poterit eſſe cum Chriſto? Vitia amare, eſt Dia- bolum amare, quia « omnia peccata ſunt a Diabolo; quomodo ergo poterit eſſe verus amator Chriſti, qui eſt ama- tor Diaboli? Deum amare eſt ſan- Qam vitam amare, quia a Deo omnis fancta vita; quomodo ergo poterit eſſe amator Dei, qui non eſt amator ſan- & vitæ? à Probatio dilectionis eſt exhibitio operis; veri amoris pro- prium a) Cant. 5, 10. b) Zoh. 14, 23: 6) I Joh. 3, 8. 4) Gregor. Der — Mrumelt, nnd vel . g minctice ſiiglne gelin en ſmaktiio unnona Ulit: I cunſbetri emn hon i gui⸗ nn em unid te lcite ln aty Ailun 1 ien atise Rvekon i lik, N e dhin aaumc 4 ſeo f uinch, an ſces en leſet ſi N nn. 4 N — elns Cli. kpenon ſtiaion lsel 6s S ie ritiimit⸗ Chnin Vitam Nl ei Aeleanch ierzo nin. etinn uIl n el e⸗ Oinndbu i met Filius, Ne ns e u eres Critn rili⸗C. Diebol 4 eto w 6 otentei elgo hui re l N Den ni/ Ctette⸗ mntot nors h⸗ Drun 8 14 4 1. De Chriſti imitatione. 137 prium eſt, amato obſequi, idem cum amato velle, eadem cum amato ſen- tire. Si ergo vere Chriſtum amas, mandatis ejus obſequentem te præ- ſtabis, ſanctam vitam cum ipſo ama- bis & ſpiritu mentis tuæ a renovatus cœleſtia cogitabis. Vita æterna eſt in cognitione Chriſti: qui vere Chri- ſtum non amat, eum etiam non cog- noſcit: qui humilitatem, caſtitatem, manſuetudinem, temperantiam, cari- tatem non amat, etiam Chriſtum non amat, quia Chriſti vita nihil aliud erat, quam humilitas, caſtitas, man- ſuetudo, temperantia, caritas. Chri- ſtus dicit, cſe non noſſe eos, qui volunta- sem patris non adimplent; Ergo etiam Chriſtum non norunt, qui volunta- tem patris cœleſtis non faciunt. Quæ vero eſt voluntas patris? Sanckificatio veſtra, dicit Apoſtolus. o Non e eſt Chriſti, qui Spiritum Chriſti non ha- bet: ubi vero Spiritus ſanctus, ibi et- iam cum donis & fructibus ſuis adeſt: qui vero fructus Spiritus? F caritas, gaudium, pax, lenitas, benignitas, bo- nitas, fides, manſuetudo, temperan- tia. Sicut g ſuper Chriſtum requie- ſcebat ſanctus Spiritus: ita etiam re- quieſcet ſuper omnes illos, qui in Chri- 42) Epheſ. 4, 23. bN) Fob. 17, 3. * Matth., 21. 2 ů³. 4d) 1 Theßj. 4, 3. e) Rom. 8,9. F) Gal. S, 22. g) Ma. II, 2. 138 Meditatio XXX. Chriſto ſunt per veram fidem, quia Sponſa Chriſti currit a in odore un- guentorum Chriſti. Qui b Domino adhæret, eſt unus Spiritus cum eo. Sicut c carnalis copula viri & uxoris facit ex eis carnem unam: ita ſpi- ritualis conjunctio Chriſti & fidelis animæ facit ex eis Spiritum unum. Ubi vero Spiritus unus, ibi eadem voluntas: ubi voluntas eadem, ibi etiam actiones eædem. Qn ergo vi⸗ tam ſuam Chriſti vitæ non confor- mat, nec Domino adhæxere, nec spi- ritum Chriſti habere convincitur. An non æquum eſt, ut omnis vita noſtra illi conformis reddatur, qui ex amore ſe totum nobis conforma- vit? Deus e in carne ſe manifeſtans exemplar ſanctæ vitæ nebis propo- ſuit, ne quis ſanctam vitam detre- Qans ad carnis cenfugeret excuſa- tionem. Nulla vita jucundior aut tranquillior quam Chriſti vita: quia Chriſtus verus Deus: quid vero Deo tanquam ſummo bono jucundius aut tranquillius? ſeculi vita brevem af- fert lætitiam, ſed æternam ſecum trahit triſtitiam. Cui in vita te con- formas, ei exiam in reſurrectione con- formaberis: ſi Chriſti vitæ te hie con- formare incipis, illi in reſurrectio- ne etiam plenius conformaberis; ſi Diabolo „) Cane. 1, 3. b) 2 Con. 6, 17. c) Matth. 19, 6. d) Granat. ge vité Sbriſti, c. I. eg) 1 Tim. 3, 16. Diabolo te telutrelkion Cormenta ſian uurin ehlum, Cl Eofuo. honon luntatiin r ſolunt rſſ Rrn nn IUI Fartte Part r 6 Ulltt ani ntr wi Uh inkunr Eiibltione alli ennen Nn ſolun tam vitr Conſit Wn ile eg⸗ ſeaet. 1, — dem, dot odore ul. Domine 1s cumm ed & Unor ni in ſhr. i & ſcels tum Unum, bienten ien⸗ d Ci ego non co or te, hee ⸗ mirimt. onmnis i ACarur, corfoln⸗ munikelut bis Proe. tm dene. tet Elellt⸗ enncict a Ets: guu rero Deo uneilsa hieſen i un tatecn. donecan. eehlecen⸗ lneli. el 6 nbens: Hiebo 6, 17, ſt. Nr ill . ſecun De Chriſti imitatione. 139 Diabolo te conformas per flagitia, in reſurredtione ei cenformaberis per tormenta. Qui a me ſegui vult, abneget ſeipſum, dicit Salvator, & tollat crucem Jnam gquotidie. Si in hac vita abnegas teipſum, Chriſtus in judicio agnoſcet te pro ſuo. Si propter Chriſtum pro- prio honori, proprio amori, propriæ voluntati in hac vita renuncias, Chri- ſtus in futura ſui honoris, ſui amoris, ſuæ voluntatis compotem te faciet. Si in hac vita particeps es crucis, in fu- tura particeps eris æternæ lucis: ſi in hac vita Particeps es tribulationis, in futura particeps eris conſolationis: ſi in hac vita particeps es perſecutio- nis, in futura particeps eris largiſſimæ retributionis. b Qui me conhktetur in hboc ſeculo, inquit Chriſtus, confitebor & ego eum coram Patre cœleſti: Jam vero non ſolum doctrinæ profeſſione, ſed etiam vitæ conformatione Chriſtum nos confiteri debemus, ita demum pro ſuis nos agnoſcet in judicio. Qisquis me negaverit coram homi- nibus, negabo & ego eum coram Pa- tre cœleſti. Chriſtus non ſolum ver- bis, ſed etiam, & multo magis im- pia vita negatur. Qui ergo factis ne- gat Chriſtum in hoc ſeculo, eum et- jam factis negabit in judicio. Chri- ſtianus non eft, qui veram Chriſti ſidem non habet, vera autem fides G 7 Chriſto, 4) Matth. 16, 24. ) Matth. 10, 32. 140 Meditatio XXXI. D. — “ — Chriſto, a ſpirituali viti, nos inſerit miaur: tanquam palmites: omnem palmi- Danimn: tem in Chriſto non ferentem frudum ment cœleſtis agricola tollit: qui vero in mmhmiae Chriſto manet, & b in que Chriſtus Mn . per fidem habitat, hic fert fructum mhletn multum. Non eſt palmes in vite, qui upattig: non trahit ſuecum ex vite: non eſt fi (p anima in Chriſto per fidem, quæ¶ non m nee ſpiritualem caritatis ſuccum ex Chri- mmo. ſto trahit per filſem. Conforma nos me vitæ tuæ, bone Jeſu, in hoc ſeculo, ut inegr plene ei conformemur in futuro! Petanct; «g) Zob. 15, 4. b) Epbh. 3, 17. inu: n Unrbenec, XXXI. U Urichn DE SUI ABNEGATIONE. ne Ille negat Chriſtum, gui ſe non abne- IIn “ gat ipfum. Elit it Ui a me ſegui vult, ſeipfim abne- ſiſin g get, dicit Salvator: Seipſum ab- m. nn negare, eſt proprio ſuuo amori renunci- Vlrebon are: amor proprius amorem Dei pro- ummmm hibet: Si vis eſſe Chriſti diſcipulus, , i neceſſe eſt, ut radix amoris proprii moriatur in te penitus: nemoChriſtum diligit, niſi qui ſeipſum odit. b Niſi ſiil grapum frumenti, lapfum in terram, RM fuerit mortuum, fructum non affert: Imn ita quoque fructus Spiritus ſancti per. n 4 cipere non Ppoteris, niſi in corde tuo inde moria- a) Marc. 16, 24. den 5) Zahen 12, 24. I Cor. 15, 36. Cinu I. — os iblett en pilni. n fruchun ii tenn 1 o Chri t ftuhimn inpite, gl e: nonel 1 gu Non mer Chr- nforma N e leerlo furarol 6. 3 I7. — ToNH zon aN ſin N Ar⸗ ſinf 1 dtitenun ri nDei i. iſciyulu⸗ is Urlri Chikum . N n tentalh 0n zkert: nciher ordet to nolir⸗ 6, 1 De ſui abnegatione. 141 moriatur amor proprius. Dicebat Dominus ad Abraham: a Egredere e tzerra tua, & e cognatione tua, & e domo patris tui ad terram, quam oſtendam ti- Gi: Non poterat Abraham tantus fieri propheta, niſi prius egrederetur ex ſua patria: non eris prius verus Chri- ſti diſcipulus, & vere ſpiritualis ho- mo, antequam ab amore diſcedas proprio. b lacob ex contactu Angeli uno pede claudicabat, altero ſano & integro: c per duos hos pedes du- plex amor intelligitur, proprius & di- vinus: tunc homo particeps erit di- vinæ benedictiomis, cum pede amoris proprii claudicabit, altero illo amoris Dei manente ſano & integro: 4 fieri non poteſt, ut uno eodemque oculo coœlum intuearis & terram; ita fieri nequit, ut una eademque voluntate ſeipſum ordinate quis amet ac De- um. Amor eſt ſummum animæ noſtræ bonum, tribuendum ergo hoc ſummum animæ bonum ſummo bo- no, ſcilicer Deo. Amor tuus, Deus tuus, id eſt, quicquid ſumme amas, id in Dei locum collocas; quicquid ſumme amas, id ſummum eſſe judicas; Deus autem vere eſt fummum Ens: qui ergo ſeipfum amat, ſeipfum Deum judicat, & in locum Dei collocat, quæ eſt omnino maxi- 4) Gen. 12, 1. b*“) Gen. 32, 25. *ͤ Granat. de amore Dei. à) Zoh. Climacus. 142 Meditatio XXXI. maxima idololatria. Quod ſumme amas, hoc rerum omnium finem æſti- mas, & deſideriorum tuorum ulti- mum complementum judicas: a ſo- lus autem Deus eſt principium & finis creaturarum, ipſe eſt primus & noviſ- ſimus, ipſe ſolus implet deſiderium cordis noſtri, & nihil quicquam crea- tum tua poteſt ſatiare deſideria: amo- rem ergo Dei præferre debes ameri proprio. Deus b eſt principium & fi- nis: in illo ergo debet amor noſter incipere, in illo etiam debet deſinere. Dei eſſentia eſt extra omnes creatu- ras, ſicut ab æterno fuit Deus in ſe- ipſo: ab omnibus ergo creaturis amorem tuum abſtrahas. Qualis a- mor tuus, talia etiam opera tua: ſi opera tua procedunt ex vera fide & Dei amore, Deo ſunt grata, & coram oculis ejus magna, licet coram omni- um hominum oculis ſint parva: ſi procedunt ex amore proprio, nun- quam poterunt placere Deo: amor proprius præſtantiſſima quæque ope- ra contaminat. & Cum eſſet Chri- ſtus in domo Simonis, d mulier quæ- dam unguenti pretioſi vas confrin- git, & caput Chriſti inungit: appa- ret opus parvum, nihilominus Chri- ſto erat gratum, quia procedebat ex ſide vera, caritate pura, contritione ſeria: a) Eſ. 44, 6. b) Apoc. I, 8. c) Job. Arnd. de vero Chriſtian. 4g) Matth. 26, 6. ſera: Se tum in . ehlt, l Eiarun- ſprebar Cetehit er Deun dile Ontibus 1 tanſlet Eewioen Henimer un Gn len i l ſendet ns hon 1 Urſum gere, 4 Kiſin 4 ſe 1 Wtenunei Uernk ſumen anumel. wydon do alt Fele noce HI b I. — d ſumme inemn ali⸗ rum ul⸗ (as: 1l umn Kfni & nori⸗ gelideriun am ler. erig:amd. bes inl piumh. mor vole et eßnere. hes cleill eng inſe ckedtnI ulsr la tiil ea ſide 4 Lconn m ohn, Punti 4 rio, Ilr. eo: Al ler I⸗ lier ur cobtir it An ns Ohn. edebir el Ctnitln ſeta 1 5 . De ſui abnegatione. 143 ſeria: Sacrificium erat opus Deo gra- tum in V. T. interim tamen Deo non placebat, quod Saul a prædam Ama- lecitarum ad offerenda Deo ſacrificia ſegregabat: quare * quia hoc non pro- cedebat ex amore Dei: ſi enim vero Deum dilexiſſet, mandatum Dei de omnibus prædis exurendis non con- temüſſet, ſeipſum diligebat, & ſuam devotionem. Amor eit quidam ignis, ita enim orat Eccleſia: Veni, ſanctebpi- ritus, & tui amoris ignem accende in ſi- delibus: ignis non hæret in terra fixus, ſed ſemper tendit ſurſum, ſic amor tuus non debet in te conquieſcere, ſed ſurſum ad Dominum ſe debet elevare. 4) 1 Jam. 15, 19. Seipſiin abnegare eſt inſuper honori ſuo renunciare: fummo bono ſoli de- betur ſummus Honor: Deus ſummum bonum eſt. Qui à ſuam quærit glori- am, non poteſt Dei gloriam quærere, ſicut Salvator dicebat ad Phariſæos. Quomedo poteſtis credere, qui glo- riam ab invicem accipitis? Chriſti exemplum intuere & ſequere: ſæpius de ſe teſtatur, quod non quærat ſuam gloriam, c quod non accipiat honorem ab hominibus, quod ſit 4 ex corde humilis. Omnia tua dona a Deo accipis, omnia ergo Deo viciſſim tri- buas, ) Zob. 5, 44. b) Zob. 8, 50. *) Joh. 5,41. 4) Matth. 1, 29. 144 Mediinio XXXI. — — buas, omnes bonorum rivuli ab hoc fonte bonitatis divinæ procedunt, omnia ergo bona vieiſſim in hoc ma- re transferenda: herbæ, quæ ſolſe- quia dicumur, ſemper convertunt ſe ad Solem, a quo vitam & ſuccum hauriunt: ſie cum omnibus tuis do- nis & omni tuo honore ad Deum te converte, & nihil quicquam tibi tri- bue. Si aliquid a teipſo habes, hono- rem tuum quærere, & tibi ipfſi tua do- na tribuere potes: ſed quia nihil ha- bes a teipſo, omnia vero a Deo, ideo non tuum, ſed Dei honorem quærere debes. Proprius honor avertit ho- minem a Deo; exemplum eſt in Ne- bucadnezar, qui dicebat: a hæc eſt illa Babylon, quam zdificavi in doamum re- gni, in robore fortitudinis meæ, & in glo- riam decoris mei. Sed quid ſequitur? badhuc ſermo erat in ore Regis, & vox e cœlo ruit: Tibi dicunt, Nebucadnezar, regnum tranſvit a te, ab hominibus te ejicient & cum beſtiis agri erit habita- tio tua: ſic ſi ex proprio honore, & ſu- perbia ſpiritualem tuam Babylonem, id eſt, operum bonorum ſtrusturam æſtimas, & gloriam eorum tibi tri- buis, & non ſoli Deo, abjicieris a con- ſpectu Dei. Seipſum denique abnegare eſt pro- priæ voluntati renunciare: optimæ voluntati ſemper parendum, Dei au- tem voluntas ſemper eſt optima: il- lius a4) Dan. 4, 26. b) v. 27. — us volun nnin nol Olnin 14 luntu n imm kit n ſem d D dedi hei 1 nnitioen Dumnsnon ln ſlar en roln un Pt Ken, Ptẽ n Klu lern e intni 1 Untltemn Kiim 4 u Utus Dr. uam gri tar Kn⸗⸗ of ulineten Criſtis re omine, D uli a be⸗ tocetan, n hoc m- nvertunt E X ſuccon us tus t⸗ d Deumt amn tbiti. hubet holt⸗ in tuude⸗ Uin oirlͤbr. 4 Peo⸗ er tecn Ilktei rertit th. 1NaM ir e,Gin. gegisA N ucocher oninihmnt jeprlelit⸗ oore,ll. ebrlobenn Ikirkuts- n tibi trl⸗ 16 ach neeln⸗ , oplimm . I⸗ tima: lius . d leqnit . De ſui ebnegatione. 145 lius voluntati parendum, a quo a o- mnia noſtra habemus: a Deo autem omnia ad nos devenerunt; illius vo- luntati parendum, qui nos ſemper ad vitam & ad bonum deducit: Dei vo- luntas ſemper dueit ad vitam & bo- num. Deledctare b in Domino, & ipſe dabit tibi petitiones cordis tui. Propria voluntas ad mortem & da- mnationem nos deducit. cPer quid primus neſter parens ex Dei gratia & ſtatu ſalutis in æternam damnatio- nem prolapfſus eſt? Sepoſita Dei vo- luntate propriam ſequebatur volun- tatem, præceptum Domini neglige- bat, & ſuaſionem Diaboli audiebat. Verus ergo Chriſti diſcipulus propriæ voluntati renunciat, & divinam vo- luntatem ſequi deſiderat. Afſpice Chriſtum, q is in agone paſſionis con- ſtitutus propriam voluntatem, tan- quam gratiſſimum ſacrificium, Deo offert: offeras & tu propriam Deo voluntatem, & ſic perficies eam, quam Chriſtus requirit, tui abnegationem. O Domine, etua ſancta voluntas fiat, ſicut in cœlo, ita & in terra! XxxXII. DE a) I Cor. 4, 7. 5⁵) Pſal. 37, 4. c) Gen. 3. 4) Matth. 26, 39. Tbidem. e) Mattb. 6, 10. 146 Meditatio XXXII. XXXII. DE VERA QVIETE ANIM A. Domino mens nixa quieta eſt. IN tranſitoriis & mundanis rebus quietem ſuam anima ſæpe quærit, ſed non invenit. Quare? quia anima omnibus creaturis dignior, non ergo poteſt in illis vilioribus quietem & pacem invenire. Omnia mundana fugacia ſunt & tranſitoria, anima au- tem immortalis; quomodo ergo ve- ram quietem in illis inveniret? o- mnia illa terrena ſunt, anima autem neſtra cœleſtis eſt originis; quomo- do ergo illis deſiderium ſuum explere poſſet? In 4 Chriſto requiem inve- nit, ille poteſt ſatiare & explere deſi- derium illius. Contra iram Dei qui- eſcit in vulneribus Chriſti: contra accuſationem Satanæ in potentia Chriſti: contra terrorem legis in prædicatione Chriſti: contra pec- cata accuſantia in ſanguine Chriſti, qui b melius coram Deo loquitur, quam ſanguis Abel: contra mor- tis terrorem in ſeſſione Chriſti ad dextram patris acquieſcit & confi- dit. Atque ita fides noſtra quie- tem invenit in Chriſto, ſed & cari- tas noſtra ſummam quietem ibi inve- nit. Qui amore rebus terrenis inhæ- ret, non habet veram quietem, quia ipſæ ) Matth. II, 29. b) Hebr. 12, 24. De 7. letezten lunke gungon en poltra Kitun in mmſnt r mull er tbet, E Mune me Süren de ungori Del inpelit noten dei In ¹ ſon i heret Meihahi un Ee d⸗ Kiir e⸗ Minine Bie er. . ib z Keck. Non Dominn egne dann e Leon N extra n tecer oottet ebit an et relin Ennd Il. — IETI liete . danis etn ſehe Oein 9 quin ant ot, non e 6 Iuſeten nis monnn , animn 1 0 etsd N enitel! mini Autes inis; lone ſuudn enpet eihlen lam Deig ili: cunt . Ptent en 11 connn Ne ine Cnſ 20 giu vana Chnlin 1 ⁵ con. nolit gu ſel & r. n ibiine⸗ renis iüe etem⸗ in⸗ ile . 1 De vera quiete animæ. 147 ipſæ res terrenæ eam non habent, nec poſſunt plene appetitum animæ ſatia- re, quia omnia finita ſunt, anima au- tem noſtra ad imaginem Dei facta in- finitum illud bonum, in quo omnia bona ſunt, appetit. Ut ergo fides no- ſtra nulli ex omnibus creaturis inniti debet, ſed ſoli Chriſti merito: ita quoque amor noſter nulli creaturæ adhærere debet, imo nec nobis ipfis. Nam proprius amor itidem amorem Dei impedit: omnibus debemus a- morem Dei præferre. Anima no- ſtra a ſponſa Chriſti eſt, huic ergo uni adhærere debet: anima noſtra b Dei habitaculum, huic ergo foli lo- cum dare debet. Multi quærunt in divitiis quietem, ſed extra Chriſtum nulla animæ quies: ubi autem Chri- ſtus, ibi paupertas, ſi non actu, tamen affectu. Non habebat ille cœli & ter- ræ Dominus, c quo caput reclinaret, ſieque paupertatem nobis commen- dare & conſecrare voluit. Divitiæ ſunt extra nos, at, quod ani mam quie- tam reddere debet, illud internum eſſe oportet: cui vero in morte ad- heærebit anima, quando omnia in mundo relinquenda? aut nos divitiæ deſerunt, aut nosmet illas, ſæpius in vita, ſemper autem in morte: ubi ergo tunc pacem & quietem inveniet anima? 4) 2 Cor. 11, 2. *) 1 Cor. 3, 16. c) Matth. 3, 20. 148 M. Srorto XXXII. anima? Mult lti in vougratins quærunt quietem, ſed corporis hæc aliquandiu quies & delectatio eſſe poteſt, non au- tem animæ; tandem ſequitur comes, dolor & ludus. Voluptates ad hanc vitam ſpectant, anima autem non eſt creata hujus vitæ gratia, quia per mortem exire comgellitur, quomodo ergo in voluptatibus quietem inveni- re poſſit? Extra Chriſtum non eſt animæ guies: qualis autem erat vita Chriſti? Summus dolor a primo na- tivitatis tempore usque ad mortem. Sic ille verus rerum æſtimater docere nos voluit, de voluptate quid nobis ſentiendum ſit. Multi in bonoribus quærunt quietem, Miſeri vero, qui ad quamlibet popularis auræ muta- tionem quiete carere coguntur: ho- nor eſt exterius & fugaciſſimum bo- num, quod autem quietem animæ largiri debet, id in nobis eſſe oportet: quid de humana laude & gloria plus referes, quam Apellis pictura lauda- ta? à conſidera angulum, in quo la- titas, quanta ejus proportie ad rotam provinciam: ad Europam! ad totum orbem habitabilem! ille demum verus honor, qui à Deo electis olim obtin- get. Quies rei eſt in ipſius ſne, nec quieſcit res naturaliter, niſi poſtquam finem & locum ſuum adepta eſt, finis creatæ animæ Deus eſt, facta ſiqui- dem eſt ad Dei imaginem. Ergo non 4) LEud. Viv. introd. ad ſap. 2h. 502. 1on porelt 1 llo ſuo orporis Deug ſen An ſoirin Holtua eſta unen gon Eellizn Non In bee 1 kan ntete lrione fen Nnl in rebletri tae g (lſes, ſelne Hinn Uin con delits Pacde RMoN (tat Kau Eer Gtſeg Ina Uin N Venſoln nge, gui uſel ud Cirin, n 1eltade e retan N nd Dei ſd eir No *“ 8 l III. s guetun caliqumncit telt, nobel⸗ ditur cone, tes adͤhn tem Non I uOnt . zetemihieni lum mon 61 ten enlfil 4 Mrine 1 1d molten, ntericte⸗ e glid in oueni eri veio Alura ii. guntul: in cilmnun etenn nn eſeofonn⸗ gornſis Gprn laue in P ioad in aa tonun lenimſenl olimobl- ſns ne nn n . t el, NN De vera quiete animæ. 149 tantem non habet, quæ vero poteſt ſanctus Spiritus efficaciter eum inte- Non turbatur hominum contumeliis, non poteſt eſſe quieta & pacata, niſi in illo ſuo fine, ſcilicet in Deo. à Ut corporis vita anima, ita animæ vita Deus: ſicut ergo vere vivit anima, in qua ſpirituali gratia Deus habitat, ita mortua eſt anima, quæ Deum inhabi- eſſe quies mortuæ animæ?: prima iſta mors in peccatis neceſſario ſecum tra- hit b ſecundam mortem damnatio- nis. Qui proinde amore ſuo firmiter adhæret Deo, & interius divina con- ſolatione fruitur, illius quietem exte- riora mala perturbare non poſſunt: in rebus triſtibus lætus eſt, in pauper- tate dives, in tribulationibus ſeculi ſecurus, in turbis mundanis tranquil- lus, in conviciis & hominum contu- meliis pacatus, in ipia morte vivus. Non curat IL yrannorum minas, quia interius ſentit divinæ conſolationis divitias., In adverſis non triſtatur, quia rlus conſolatur. Non angitur in pau- pPertate, quia dives eſt in Dei bonitate. quia divini honoris fruitur deliciis. Non curat carnis voluptatem, quia magis gratam habet Spiritus ſuavita- tem. Non quærit amicitias mundanas, quia Dei ſibi propitii ac amici ſentit delicias Non inhiat theſauris terrenis, quia ſummum theſaurum habet re- condi- 4) Auguſt. paſyim. *) Apoc. 20, 6. 1 50 Med. XXXII. De ver. quiet. conditum in cœlis. Mortem non metuit, quia in Deo ſemper vivit. Non deſiderat magnopere ſapientiam mundanam, a quia habet interius docentem ſanctum Spiritum: b per- fectum tollit imperfectius. Non ti- met fulgura & tempeſtates, incendia & aquarum vaſtitates, triſtes plane- tarum configurationes, & lumina- rium cœleſtium obſcurationes, quia ſupra Naturam evectus in Chriſto fi- de recumbit, in Chriſto vivit. Non abſtrahitur blanditiis ſeculi, quia au- dit in ſe ſuaviorem vocem Chriſti. Non timet Diaboli potentiam, quia divinam ſentit indulgentiam; for- tior eſt, qui in ipſo vivit & vincit, quam Diabolus, qui vincere eum fruſtra ſatagit. Non ſequitur car- nis illecebras, quia in Spiritu vivens Spiritus ſentit divitias; morti ficat & ec crucifigit carnem Spiritus vivifica- tio. Non meruit Diabolum accuſa- torem, quia Chriſtum nocxit efle 4 ſuum interceſſorem. Hanc yeram quietem animæ noſtræ velit conce- dere autor & dator illius unicus, Do- minus noſter, Deus in ſecula bene- dictus! XXXIII. a) I Joh. 2, 10. 5) 1 Cor. 13, 10. *&) Gal. 5, 24. 4) I JZob. 2, 2. 0 (0 lenr, Nonni tini habe Ee Ditbolus Umm ce ene Dre ſun teye r inernnn tlt Aum ey Deccztr t n Kellari ee lettliheati teſbtoril Kkumr 1 I Fiuſte 1 Madi Onind dor Ulum gen ul elt Vit er. auit — ottenn No nper it ſapienrim et intertun Umn: bper⸗ . Non i s ineenti ſtes pene & lunin. iones g Chrlte⸗ Vivit. N li,i tenn Cnrli entiamn qui ntaum; t & Nnenn incete enn gultut l. ititl iien nonifer us lißer lumnacelt⸗ gori Hane “ elit ne⸗ Gnicns⸗ N. clli dn N. e&⅜ (151) f XXXIII. DE CONSCIENTIE P. KITATE. Mens recti conſcia vita eſt. IN omni tuo opere maximam cu- ram habe cooſcientiæ: Si inſtigat te Diabolus ad quoddam peccatum, internum conſcientiæ reverere judi- cium. Si times in aliorum hominum peccare præſentia, multo magis a Peccate revocet te propria conſcien- tia: internum teſtimonium efficacius eſt quam externum: quamvis ergo Peccata tua fugiant omnium homi- num accuſationem, nunquam tamen effugere poteris internam conſcien- tiæ teſtificationem. Conſcientia erit inter libros illos, quos Apocalypfſis a teſtatur in judicio olim aperiendos: Primus liber eſt divinæ omniſcientiæ, in quo manifeſte relucebunt omnium omnino hominum facta, verba, co- gitata: Secundus b liber eſt Chriſtus, qui eſt vitæ liber; in hoc qui ſcri- Ptus invenitur per veram fidem, is ab Angelis deducetur in curiam cœ- leſtem: Tertius liber eſt Scriptura, Juxta cujus præſcriptum judicabun- tur fides & noſtra opera; ſermo, quem locutus ſum, dicit Salvator⸗ “ judicabit eos in die noviſſimo: Quartus a) Apoc. 20, 12. & Apoc. 5. *) Apoc. 13, 8. e) Zob. 12, 48. H 152 Meditatio XXXIII. — 7 Quartus liber continet externa teſti⸗ monia pauperum, quis a in die judi- cii recipient nos in æternum taberna- culum: Qaintus liber continet inter- num teſtimonium conſcientiæ, b quia conſcientia eſt codex, in quo omnia ſcribuntur peccata: Grande volu- men conſcientia, cui omnia ſiylo ve- ritatis inſcripta: non poterunt da- mnati negare peccata ſua in judicio, quia propriæ conſcientiæ convincen- tur teſtimonio: non poterunt fugere a peccatorum accuſatione, quia tribu- nal conſcientiæ internum eit & dome- ſticum. « Conſcientia pura eſt ſpecu- lum animæ clariflimum, in quo ie in- tuetur & Deum: veri luminis iplen- dorem ſordens facies videre nequit. Hinc dicit Salvator: 4 beati mundi corde, quia Deum videbunt. e Sicut pulchra & munda facies hominis a- ipecdtui grata: ita pura & munda con- ſcientia coram oculis Dei accepta, ſed —.7— putrefacta conſcientia vermes pro- gignit immertales. J In præſenti igitur confcientiæ vermis ſentiendus & ſuffocandus eſt, non autem in im- mortalitatem fovendus: ad hunc li- DPrum emendandum omnes alii isven- t1 a) Luc. 16,9. b) Bernb. de conv. ad Cler. cap. 3. c] Nazianz. Leo KRom. a) Matth. 5, 8. e) Camer. pait. I. med. Hiſt. I. Cbryſoſt. f) Bernb. de gonv. C. 6. Id. de inter. domo c. 28. Deca — iſunt: 1 Alt in er ſienti Gicrbers: 10: fhnn ſcübe eun tr: lib UMormnam d gotel e Chri ſeictus. Uubeis ine linten, (onſcien, nnibu . Alence de ie cie . or, t 4 Lellum, un hiepe nlise de dect Nkelt, Gemiage lomnes 4 Ckrct daeelli Enmnen ler nee uuummn u eh W 4) Il. — erna el⸗ n iell⸗ n tabeln⸗ tiner int⸗ ien, an 10 Clnu nce wor⸗ 1 llo ietliit dl conkiore, lt iükeee uia tir eit Cone inctolet⸗ Vims Her bete lelli begti nnd üt. 6 Un hominis ¹ nancate 1,14 ceDl; G acceie, De conſcientiæ puritaie. 153 rt⸗ ti ſunt: quid prodeſt magna ſcientia, ſi adſit immunda conſeientia; non ex ſcientiæ, ſed conſcientiæ libro ju- dicaberis aliquando coram Dei thro- no: ſi hunc librum recte vis ſcri bere, ſcribe eum ſecundum exemplar libri vitæ: Liber vitæ Chriſtus eſt; ad normam doctrinæ Chriſti conforme- tur profeſſio tuæ fidei: ad normam viteæ Chriſti conformetur vitæ tuæ ductus. a Bona erit conſcientia, ſi habeas in corde puritatem, in ore ve- ritatem, in actione honeſtatem: ⁵ Conſcientia pro lucerna utere in o- mnibus actionibus; ea enim, quæ in vita bonæ ſint actiones, quæ malæ;, oſtendet penitus. «Fuge hoc conſci- entiæ judicium, in quo idem ſimul re- us, actor, teſtis, judex, tortor, carcer, flagellum, executor, carnifex: quod- nam hic poſſit eſſe effugium, ubi ipſa teſtis eſt, quæ aceuſat, & nihil poteſt eſſe occultum ei, qui judicat? quid prodeſt, ſi omnes te laudent, & con- ſcientia accuſet? quid obeſſe poterit, ſi omnes derogent, & ſola conſcientia defendat? ſolus hic judex unicuique ad accuſandum, ad judicandum, ad damnandum ſufficit: incorruptus hie judex nec flecti poteſt precibus, nee corrumpi muneribus: Qaocunque Ha wagdis, a) Ibid. cap. 27. b) Nilus Epiſc. inl. pracep. c) Cypr. ſer. de cœna Dom. Gre gor. d) Bernh. in med. de vot. c. 13. 154 Mediratio XXXIII. vadis, ubicunque es, ſemper conſci- entia tua tecum eſt, ſecum porrans, quicquid in ea poſuiſti, ſive bonum ſive malum: ſervat hæc vivo, & re- ſtituit defuncto depoſitum, quod ac- cepit ſervandum: « Sic vere inimici hominis domeſtici ejus, ſic in domo propria & a propria familia habes accuſatores, obſervatores & tortores. Quid prodeſt vivere in copia omnis abundantiæ, & torqueri flagello con- ſcientiæ? b fons humanæ felicitatis & miſeriæ in ipſo animo eſt: quid prodeſt febribus æſtuanti in aureo collocari ledo? quid prodeſt conſci- entiæ facibus agitato externæ felici- tatis lætari cumulo? quanta cura eſt ſalutis æternæ, tanta etiam cura ſit conſcientiæ: amiſſa enim bona con- ſcientia, amittitur fides; amiſſa fide, amittitur Dei gratia; amiſſa Dei gratia, quomodo poteſt ſperari vita zterna? Quale eſt conſcientiæ tuæ teſtimonium, tale exſpectabis a Chri- ſto judicium: Peccatores, nullo ar- guente, vel in medium quippiam afferente, ipſi ſui ipſorum accuſato- res fient. &Sicut ebrius, quanto mul- tum vini ingurgitat, nullum ſentit a vine damnum, poſtea autem e ſopore excitatus, ehrietatis ſentit incom- modum: ita & peccatum, donec con- ſummetur, obtenebrat mentem, & 3 quaſi a) Matth. 10,36. b) Lud. Viv. in Iat. un. cρε⅓u1„ſoſt, bomil. 46. in Geneſ, Mee — guuſ gen (lem ol ſigit co aged (einzt ſud (Lpein (e einee n te et MuNdl: niuns hie ur te p unnio ſumnguſi It ge ucebis 6 lin, con Oberag,,: Nrechtin ſte e en gte Ulbe nol ſto Uin: enn K Oerunt dei ni, 10. eſin mnſiente Dem fiti nnt an le: Ee: nulle 4) Aug en i III. — et colſ⸗ 1 Porting ve bomnn iv0, &N. gobi ere Intnenet e in dom Plia habe tortoſes Gi omn’ 1gello co⸗ . ſiriti el: ali f in Aun Gelt conet ernr ſl⸗ tn lndl m cuta N bonn amniſar n miſe N Penei IIl jentie i⸗ bis10, Dolo 1. uigin eelinm⸗ nto n n ſegtit e o it inen. ſopeccht tenn, . Gul . jrCh De conſcientiæ puritate. 155 quaſi denſa nubes veri judicii ſplen- dorem obfuſcat: poſtea demum in- ſurgit conſcientia, & quovis accu- fatore gravius arrodit: tria ſunt ju- dicia: judicium mundi, judicium tui, & judicium Dei. Ut autem non pot- es effugere judicium Dei: ita efiam non poteris effugere judicium tui, licet aliquando effugias judicium mundi: mulli obſiſtunt parietes, quo minus hic teſtis videat tuas actiones: quæ te poterit defendere excuſatio, quando damnat interna accuſatio? tranquillitas conſcientiæ initium eſt vitæ æternæ, verius & jucundius gaudebis de bona conſcientia inter anguſtias, quam de mala inter de- licias; contra omnem malevolorum obtrectationem confidenter obver- tere poteris conſcientiæ excuſatio- nem: a te interroga de te, quia te longe noſti melius quam ullus ho- mo alius: b in extremo judicio quid proderunt aliorum falſæ laudes, quid oberunt aliorum falſæ obtrectatio= nes? Dei & tuo ſtabis aut cades ju- dicio, non aliorum ſtabis aut ca- des teſtimonio. Nunquam finitur conſcientia, quemadmodum nun- quam finitur anima: tamdiu pre- ment damnatos infernales pœnzæ, quamdiu durabit accuſatio conſcien- tiæ: nullus exterior ignis tantopere H 3 corpus a) Auguſt. ) Bernh. Epiſt. I. col. 756. Igem in prafat. de int. domo. 156 Madinari XXXI. corpus affi git, quam graviter hæc in- terior flamma animam adurit; æterna eſt anima, quæ uritur, æternus conſci- entiæ ignis, qui urit: nulla exteriora flagella corpori tam funt moleſta, quam gravia ſunt animæ heæc interio- ra verbera. Fuge ergo peccati reatum, ut conſcientiæ effugias cruciatum: dele per veram pœnitentiam peccata ex libro conſcientiæ, ne in judicio ea legantur & metuenda ſit tibi vox di- vinæ ſententiæ: extingue vermem Daſeus tur 1 De Iibuk, al Ctlr ti inbas ktins n en ſle ſili ante licinni Ul won icigten i mih Ubil erbo⸗ conicientiæ per devotionis fervorem, N ne morſus ejus æternum tibi pariat horrorem: extingue hunc interiorem ignem per lachrymas, ut ad cœleſtis refrigerii pervenias delicias. O Do- mine, da, ut militemus bonam a mili- tiam, retinentes fidem ac bonam con- ſcientiam, ut tandem ſalvi & incolu- mes perveniamus ad cœleſtem pa- triam! a) 2 Tim. 4, 7. XX (XI pE STPUDI10 VE HUUI- LIIATYS. Quia bomo? guid bulla? nihil ſunt. ¶Vsira. o fidelis anima, miſeram hominis conditionem, & facile effugies omnes ſuperbiæ tentationes. a Hoamo vilis in ingreſt u, miſer in pro⸗ greſſu, flebilis in egteſſu; impugna- tur a) Sir. 10, 9. Bernbh. , med. 6, 3: Unictelse mini luin n exem (Momnir beltee mNummn (lmtd is giin it⸗ lensli Ki nitne Uicere kbeſen nl, O udon, une imn e Unnr to⸗ N lben 1 S lin IV. — tet hee in Uit; elen tnscN⸗ la eitetiet nt nolelt ec inteni⸗ cati tenmn, crucinum. lamn eccit ibi vord nis feoen⸗ n tbipmne onefn6 ni⸗ bonam r vis inen Clelen Nr i nie 1 ſaſt entatlone⸗ niletinpe⸗ imboent I! ike )7 Deſtudio veræ bumilitatis. 157 minibus, denudatus eſt virtutibus, ir- poſt mortem? cibus vermium. Si ſolus eſt vera gloria, & tamen omnem Verus Chriſti amator eſt etiam Chri- fimus flos eſt, naſeitur & conſerva- tur a Dæmonibus, laceſſitur tentatio- nibus, allicitur delectationibus, deji- citur tribulationibus, implicatur cri- retitus malis conſuetudinibus. Unde ergo ſuperbis, terra & cinis? quid fuifti ante ortum? ſperma fœtidum; quid in vita? ſaccus ſtercorum: quid quid in te boni, id tuum non eſt, ſed Dei: nihil tuum eſt niſi peccata; nihil ergo arroges tibi ex his, quæ in te ſunt præter peccata tua: Fatuus & infidelis eſt ſervus, qui de bonis Do- mini ſui vult ſuperbire: Vide, o ho- mo, exemplum Chriſti, famulatur ipſi omnis gloria cœlorum, imo ipſe mundanam a ſe abjicit gloriam; clamat is adhuc: b Diſcite a me, quia mitis ſum, & humilis corde: ſti imitator: cui Chriſtus carus eft, huic eriam ipfius humilitas cura eſt. Erubeſcat & confundatur ſuperbiens ſervus, quando ita humilis eſt cœlo- rum Dominus: &Dicit de ſeſe Salva- tor noſter, quod ſit lilum conval- lium: ſcilicet, quia ipſe, qui nobiliſ- H 4 tur a) IUd. ſer. 27. de mod. bene viv. KRemp. in hort. roſ. c. II. Bernh. tract. Super ego ſum vitis c. 2. *⁵) Matth. II, 29: c. Cans. 2, I. 158 Meditatio XXXIV. tur non in montibus, 8s, id eſt. ſuper- bis & elatis cordibus, ſed in humi- lioribus vallibus, id eſt, contritis & humilibus piorum mentibus: a ve- re enim anima humilis eſt ſeſſio & delectabile cubile Chriſti, ut dicit quidam Sanctus: Vera gratia non extollit, ſed humiliat: nondum er- go particeps veræ gratiæ, qui non ambulat in cordis humilitate: fluen- ta divinæ gratiæ deorfum, non ſur- ſum fluunt. Ut aquæ per Naturam non quærunt loca ſublimia: ita gra- tia divina non fluit niſi ad corda hu- milia. Dicit Pfalmus: ? Dominus in altis habitat, & humilia reſpicit in cœlo & in terra: vere hoc mira- bile eſt, quod ad ſummum & altiſſi- mum Deum non niſi humilitate ap- propinquamus. Qui ſibi vilis, Deo magnus: qui ſibi diſplicet, Deo pla- cet. & Ex nihilo fecit Deus cœlum & terram: ut fuit in creatione, ita ad- huc eſt in hominis reparatione: creat Deus a ex nihilo, reparat ex nihilo. Ut ergo particeps fias regenerationis & reparationis, ſis nil in Oculis tuis, id eſt, nihil tibi tribuas, nihil arro- ges. Omnes ſumus infirmi & fragiles, te autem judica fragiliorem nemi- nem. a) Aug. de ſalutar. doc. cap. 23. Theol. myſſt. I. I. p. 2. C. I6. Bernh. lI. 2. de conſid. ⁵) Pſ. 113, 5 c) Bernhb. 33. de conv. cap. 10. 4) Hebr. II. 3. e ſuch — bemn. 4N tmiorem lem omnit iimumn No m, pi bich t tones tunk (ad heit in ſn⸗ ſuus in 41 glic feiat gerrori (it lius ve (Iencdt lee Mrnnin anen, 4 (ih ſe n lage le n Niitir lus ſnne big! e e un Chr! lnin ſ en l⸗ lunis ine e In In cl der 11 len V. — eſt, ſyyer⸗ in huni. , conttlit bust are. ſ leſto 8 , it dct gratin nn londum et⸗ gui non te: fuen⸗ n, Hon r er Naturin 2: inn glt⸗ Acorce h. ,Dominut la ehie ,hoe nirf n E alil. hilitate 40. hilie, 1 Deo d⸗ Cebt ne,! 1 voneicten er I anenti conit ells ic gil und. Eeiglen enn hen. le 499˙. Thec eußſt . H/10. 1 1. bil. . De ſtudio veræ humilitatis. 159 nem. a Non nocet, ſi omnibus te in- firmiorem judices, & per humilita- tem omnibus te ſupponas, ſed plu- rimum nocet, ſi vel uni te præpo- nas. y“ Viginti quaruor ſeniores, id eſt, tota triumphans Eccleſia abji- cit coronas ante thronum, omnem juſtitiam & gloriam Deo tribuit; quid ergo faciat vilis peccator? e Sera- phin, ſancti Angeli, velant facies ſuas in aſpedtu majeſtatis divinæ; quid faciat homo tam vilis creatura, & creatori ſuo tot modis ingrata? Chriſtus verus & unigenitus Dei Fi- lius ex admiranda humilitate de- ſcendit de cœlo, & fragilem noſtram Naturam in ſe ſuſcepit, demiſit ſe in carnem, à in mortem, in crucem: quid faciat homo, qui per peccata tam longe receſſit a Deo? Vide, 0 fidelis anima, quam ſtupenda hu- militate ſuperbiam noſtram Chri- ſtus ſanaverit, & tu adhuc ſuperbire cupis? per ehumilitatis & paſſionis viam Chriſtus ingreffus in gloriam, & tu in ſuperbiæ via incedens ad cor- leſtem gloriam pervenire te poſſe ſtatuis? Diabolus propter ſuper biam ex cœleſti regno expulſus, & tu, cum in cœleſti gloria nondum fue ris, per ſupetbiæ viam eo contendis. H S Ada- a) Kemp. I. de imit. Chriſti c. 7. b*“) Apor. 4, 4. 4) El. 6, 2. à) PEhil. 2, 8. e) Luc. 24, 26. 160 Meditatio XXXIV. — —— —— * Adamus propter ſuperbiam ex pa- radiſo ejectus, & tu ad cœleſtem pa- radiſum per ſuperbiæ viam pervenire cupis? à Optemus potius ſervire & lavare pedes aliorum cum Chriſto, quam digniorem locum ambire cum Diabolo: humiliemur in hac vita, ut exaltemur in futura. «Non quid ha- beas, ſed quid tibi deſit, o fidelis ani- ma, ſemper cogita; magis dele de virtutibus, quas non habes, quam quod gloriari velis de virtutibus, quas habes: virtutes cela, peccçata mani- feſta: g valde enim metuendum eſt; ne, ſi theſaurum operum bonorum manifeſtes per gloriam, Diabolus tibi eum deprædetur per ſuperbiam. Ignis optime ſervatur, ſi cinere tegatur: ita ignis caritatis nunquam ſecurius euſtoditur, quam cum cineribus hu- militatis ſepelitur. Superbia eſt o- mnium peccatorum ſemen, caveas ergo extolli, ne contingat, te in abyſ- ſum peccatorum præcipitari. Su- perbia eſt gratum cubile Diaboli, ca- vVeas ergo extolli, ne contingat, miſe- ram tuam animam a Diabolo ſubjnu- gari. Superbia eſt ventus urens & exſiccans divinæ gratiæ fontem, ca- Veas ergo extolli, ne contingat, te à divina gratis ſeparari. Sana, o Chri- D ſte⸗ 4) Gen. 3, 24. ) Gran. de amore Dei f. 4, 6c) Beda. *) Bernh. ſer. 37. ae modo ben. viv. — . Sudi ſe tumon r hunil leriumn, Un bee imſter 1n (nlen o 4 Cr⸗ G 3 Niolt atiir: nel, ſey nm ennin uemiemb NR etdi n uriin ker Dere UInunt knthtt unt 4 Pejn lnger It: a le g. )Sn G . — jamn er ſr elellemn Nr. h gentenn ſeteite mbire an ac it ſdelsn⸗ bes, gin ribugi Cnts N Uendun 41 n boponn balti biam. En 1e legint n ſalin neribus glin ee 41 Ontemnd⸗ ngih t: 110 Chr n NN. N De ſtudio veræ bumilitatig. 161 ſte, tumorem ſuperbiæ noſttœ, ſancta tua humilitas ſit nobis vitæ æternæ meritum, ſit etiam vitæ noſtræ ezxem- plum: fides noſtra humilitatem tuam firmiter ampledtatur, & vita noſtra eandem conſtanter ſequatur. XXXV. IDE AVARITIAFUGI- ENDA. Quis vere pauper? avarus. Uam grata eſt ſalus animæ, tam odioſum eſſe debet peceatum a- varitiæ: avarus omnium pauperri- mus eſt, quia tam deeſt illi quod ha- bet, quam quod non habet: avarus eſt omnium afflictiſſimus; quia i neminem bonus eſt, in ſe autem pel ſimus. a Initium omnis peccati ſu- perbia, radix malorum omnium ° avaritia: illa per averſionem a Deo. hœæc per converſionem ad creaturas; c pariunt divitiæ ſudorem in acqui- rendo, creant timorem in poſſidendo, pariunt dolorem in amittendo, &: quod pejus eſt, avarorum labor nen ſolum periturus, ſed etiam peremto: rius; aut divitiæ te deſerunt, aut tu illas, à Si ergo ſperas in divitiis; gug 4) Sir., 10, 15. b) I Tim. 6, 10. c) Savan. in Pſal. 80. Hieron. ) Bernh. de conv. Ie I5. 162 Maeditatio XXXV. quæ erit ſpes tua in hora mortis? quomodo animam tuam Deo credes, ii corporis tui curam ei non credis? omnipotenti Deo curæ es, quare du- bitas, ne ſuſtentate te poſſit? ſapien- tiſſimo Deo curæ es, quare ambigis, quomodo te ſuſtentare velit? largiſ- ſimo Deo curæ es, quare dubitas, an ſuſtentare te velit? a habes ſyngra- pham Chriſti, univerſorum in cœlo ac terra Domini, nihil eorum, quæ opus ſunt homini, defuturum iis, 5* qui quærunt regnum Dei: confide huic Chriſti promiſſo, non fallet: e eſt enim veritas. Avaritia eſt ſum- ma idololatria, quia creaturas in lo- cum Dei collocat: avarus fiduciam Deo debitam ad creaturas transfert; quicquid plus diligitur quam Deus, id Deo præfertur; quicquid Deo præ- fertur, id in locum Dei collocatur: Eſau e jus primogenituræ vendebat edulio: ita multi hæreditatem regni cœleſtis a Chriſto partam amittunt pro acquirendis temporalibus bonis. Judas † Chriſtum vendidit triginta argenteis, avari gratiam Chriſti pro ctemporalibus vendunt divitiis: quo- modo poteſt aſpirare ad regnum cœ- lorum, plenus quotidie ſiliquis por- corum? quomodo poteſt ad Deum . cordis *) Lud. Viv. in introd. ad ſap. th. 326: 5) Matth. 6, 33. 6) Job. 14,6. 9) Coloff. 3, 5. e) Gen. 25, 33: J) Marth. 26, I5. De — corcſs ele Or glieten 1e!Ditie gli 60 1 iop: 1 tikanine ſi oſen en ſiti n. H Uunt: ita um berin ſuligsthe Aos cO ifruges i tecond n,ib Un gol Eundelcſe (Amnoi it Miſe co Muln uan Agern heis Ee Uarum 4 Dun 8 N 4 0l i⸗ 4 — 2a moni eo clete on ſeni Iuue r lu ſpeer. *M lin lint gubitis,1 begz ſler⸗ n in e Crum e umm ie e: cCNne 00 nler ia & n⸗ umg in 1s Kanrenn Otrungfel⸗ nam Ders⸗ Deoh' collocatata e velliil ner ec umituit bos hont⸗ ſt tieiii Cprilipe⸗ tiis: . gnum ch. iguis h 44 Deid acch 4, 1ß. De avaritia ia fugiende. 163 cordis elevatione contendere, qui ani- mæ quietem in divitiis ſtudet inveni- re? Divitiæ a ſunt ſpinæ, dicit Veritas: qui ergo amat divitias, is vere amat ſpinas: o ſpinæ, quam multas ſufſfo- catis animas? Spinæ impediunt ſemi- nis proventum: ita divitiarum ſoli- citudo ſpiritualem verbi impedit fru- Rum. Spineæ corpus pundcturis affli- gunt: ita divitiæ animum curis an- gunt. Periturus es, ſi perituros ſolum colligis theſauros. ⁶ Qui in terris the- ſauros congregant, ſimiles ſunt iis, qui fruges ſuas in imis & humidis lo- cis recondunt, non animadvertentes, fore, ut ibi quam citiſſime putreſcant. Quam ſtolidi ſunt, qui in divitiis fi- nem deſideriorum ſuorum collocant! c quomodo res corporalis animam, quæ Spiritus eſt, implere poſſit, cum potius ſpiritualis Natura virtute pro- pria ſic comprehendat corporalia, ut nulla quantitate diſtendatur? Anima ad æternitatem creata eſt, injuriam ei facis, ſi deſideriorum ejus finem in temporalibus & momentaneis con- ſtituis. Anima, quo magis ad Deum eleyvatur, eo magis ab amore divi- tiarum abſtrahitur: omnia, quo cœ- leſtibus viciniora ſunt, eominus cu- piunt & congregant pauciora: ſic- ut 4 volatilia cœli nee ſerunt, nec H 7 me- 4) Mattb. 13, 1. 22. b) Auguſt. in Pſ. 48. c) Billius in Antboc. a) Matth. 6, 26. — 164 Meditatio XXXV. metunt: magnum eſt indicium, quod anima cogitet c&leſtia, ſi parvi æſti⸗ mat & contemnit bona terreſtria; Mures & reptilia congerunt in caver- nas, deterioris enim conditienis ſunt & ignobilioris naturæ quam aves: Magnum ſignum, quod anima a Deo averſa, & terrenis affixa, fi divitiis in- ordinato amore adhæret. Animam tibi dedit Deus, & tu carnis curam ei non concredis! volucres cœli paſcit Deus, & tu dubitas, an velit te ſuſten- tare, cum ſis ad imaginem ipfius crea- tus? Lilia a agri veſtit Deus, & tu du- bitas, an proſpecturus ſit ti bi de veſti- bus? pudeat nen poſſe efficere fidem & rationem in homine, quod natura- lis inftinctus efficit in volucre? b Nec ſerunt, nec metunt volucres, ſed cor- puſculi ſui curam Deo commirttunt: avari verbis Dei fidem non adhibent; antequam ſibimetipfis de ſuſtentatio- ne proſpiciant. Avarus eſt injuſtiſt- mus: quare? quia « nihil ſecum in mundum intulit, & tamen ita de bo- nis terrenis eſt ſolicitus, ac ſi pluri ma omnino ex mundo ſecum auferre ve- lit. Avarus eſt ingratiſtimus: quia multis Dei fruitur bonis, & ninquam ad bonorum datorem cordis fiducia evehltur. Avarus eſt ſtolidiſfmus: quare? quia relinquit verum bonum, ſine quo nihil vere bonum, & adhæ- ret ei, quod ſine Dei gratia non eſt be- num. ) 7. 29. b) v. 26. c) 2 Tim. 6, 7 Eeii Dey — 4 Mm. 70 inae, no A ennmnenirur 1ngnia h uncooht lernn Un gnia unih tunt Cacgnrit Euhenr, Dteria ſu ſ digni, ttherit mnnin umenlumn um cpic 8 S 1 1 li in Plen chus un Ewun um Utnu uang, en 8, flge incien Pheribin nn, N Ute non 4 in. ( 4 1. 6e naſ. V. — umgutl tertelltnn t in ner⸗ tionis lun nmn Me imn ¹ Del Ginitiin⸗ Animin 6s Cllam clli llet ſtteſllen⸗ ipfus ete⸗ , Ein r öbicerelt Feere e lod Narut. uere, Ne⸗ es, ſed (l⸗ ömininon Nauhiben ſutenne⸗ run 1 ita le le el pim Zlefle ⸗ ſnu gu nſoun tis es liſen bou, h 4 te⸗ non tbe nu 1.606 Ades tibi: quicquid pauperi non dede- De avaritia fugienda. 165 num. a Qui terrenorum obſtringitur amore, non poſſidet, ſed poſſidetur ipſe. Avaritia nec copia nec inopia extinguitur: inopia ideo non minui- tur, quia habendi creſcit deſiderium, quando obtineri nequit, quod diu eſt deſideratum: copia ideo non minui- tur, quia avarus, quanto magis ac= quirit, tanto amplius quærit; quan- do acquiritur, quod ab avaritia deſi= derabatur, ſimul nova deſiderandi materia ſubminiſtratur: à & ſic mo- re ignis, cum ligna, quæ conſumit, exceperit, accreſcit: avaritia torrens eſt in principie parvus, ſed poſtea in immenſum creſcit: fige ergo divitia- rum cupiditati terminum, ne cupidi- tas iſta ad æternum te trahat exitium. « Multi in hac vita devorant, quod poſtes apud inferos digerant: multi dum fitiunt lucrum, ad præſentiſſi- mum currunt intetitum, Hæc co- gitans, devota anima, quantum pot- es, fuge ab avaritia, nihil de bonis ad judicium tecum feres, niſi quod pauperibus dediſti: ne deneges pauperibus peritura & cçaduca tua bona, pro quibus Chriſtus vitam dare non recuſavit: da pauperi, ut ris, 4) Augiſtin. ſent. 197. Salluſt. ge conjur. Catil. b) Gregor. in moral. c) Aug. in Pſal. 41. d) Lea Jſerm. 9. 166 Meditanio XXXV. — — — ris, habebit alter. a Nimis eſt avarus, cui non ſufficit Dominus: nondum vere ſperat cœleſtia, qui magoi Eſti- mat bona terreſtria: quomodo b pro fratre poneret animam, qui fratri petenti denegat temperalem ſubſtan- tiam? theſaurus cœli eſt manus pau- peris, quod ſuſcipit, ne in terra per- eat, in cœlo ponit: Vis gratum Chriſto præſtare officium? exhibe pauperi beneficium: cmembris quod bene fit, id tanquam ſibi factum ca- put accipit. Dicit tibi Chriſtus, 4 da mihi de eo, quod dedi de meo; fac bonum de bono, unde non es bo- nus, ut acquiras tibi bonum: largire terrena, ut ea ſerves, quia ea parce nimis ſervando amittes. Audi Chri= ſtum monentem, ne cogaris in judi- cio eum audire dicentem: e ite in æternum ignem, maledicti, quia non cibaſtis me, quando eſurivi. Sancktum ſemen Eleemoſyna, f prout parce vel large fuit ſparſum, meſſis erit vel par- ca vel copioſa: ſi vis eſſe in numero ovium, exhibe etiam ovibus benefici- um. g Terreant te hœdi ad finiſtram conſtituti, non quia rapuerunt, h ſed quia non paverunt. Inclina, o Deus, cor àa) Bernh. ſerm. 46. de mod. bene viv. b) I JZob. 3, 1, 16. c) Matth. 25, 2. 40. d) Aug. ſer.5. de verb. Dom. e) Matth. 25,4 I. F) 2 Cor. 9, 6. Gal. 6, 8. g) Nazianz, in 12. Luc. b) Eſ. 119, 36 eryo⸗ cor noltru Cwwariti⸗ Pioru ſimg ſn⸗ iines vb lietann 1 enn 3 1 rne e etet Pilinz⸗ inrion n lel Non u ſeli ſanii Hiinuel hnoſciti nod Pert 840 1 Gthor uni anetg un ſnge Unu. MIi ur ) zer A balat, 1. P . — ſt wurs nondun odo , O gu ſtan mn lublin⸗ nanusir terta her⸗ is grullil n: erhube nbris glol fallumnce⸗ e eo; voneitb⸗ um:hn is ei Auci⸗ in , len 0 1 din 1enii 292. 60 ) 6, 9. 19 119, De propriet. veræ caritatis. 167 cor noſtrum ad teſtimonia tua, & non ad avaritiam. XXXVI. DE PROPRKIETATIBVVS VERAE CARILATISV. Sankctos dilettio ſegnat. Era & ſincera caritas eſt conſtans piorum proprietas: nullus Chri- ſtianus ſine fide, nulla fides ſine ca- ritate; ubi non eſt caritatis ſplendor, ibi etiam non eſt fidei fervor: remo- ve lucem a Sole, & removere pote- ris caritatem a fide. Caritas eſt a- Gus exterior interioris vitæ hominis Chriſtiani: corpus mortuum eſt ſine reſpiratione: a ita fides mortua eſt ſine dilectione. Non eſt Chriſti, qui non habet Spiritum Chriſti: non habet Chriſti Spiritum, qui non exe- rit caritatis donum, quia fruéctus e Spiritus eſt caritas: arbor d bona non cognoſcitur, niſi ea fructus proferre bonos perſpicitur: Caritas e vincu- lum eſt Chriſtianæ perfectionis: ſic- ut corporis membra per Spiritum, id eſt, animam conjunguntur; ita vera corperis myſtici membra per Spiri- tum ſancdtum caritatis vinculo uni- untur. In templo Salemonis e- mnia auro obducda erant intus & ex- . terius: 4) Zac. 3, 26. b) Rom. 8, 9. c) Galat. 5, 22. d) Matth. J, 16. e) Cel. 3, 14. F) I Reg. 6, 21. —nĩ 168 Mediiario XXXVI. terius: ſic in Tpirituali Dei templo ca- ritate omnia ornata fint intus & exte- rius: caritas moveat cor ad compati- endum: caritas manum moveat ad elargiendum: non fufficit compaſſio, n. ſi non accedat exterior elargitio; nec ſuſſicit elargitio exterior, ſi non acce- dat compaſſio interior: a omnia ac- cipit fides a Deo, caritas viciſſim o- mnia ſua donat proximo: per ſidem b divinæ Naturæ conſortes reddimur, Deus c autem caritas eſt; Ubi erge non ſe exerit caritas exterius, nemo credat, quod adſit fides interius. Ne- mo in Chriſtum credit, qui non Chri- ſtum diligit: nemo diligit Chriſtum, niſi qui etiam diligit ſuum proxi- mum. Nondum vera cordis fiducia apprehendit Chriſti beneficium, qui proximo debitum denegat officium. Non eſt vere opus bonum, quod non procedit ex ſide: nec eſt vere opus bonum, quod non procedit ex caritate: e caritas enim ſemen eſt o- mnium virtutum: non eſt bonus fru- us, niſi qui de radice caritatis ex- ſurgit; caritas eſt ſpiritualis guſtus animæ, huic enim ſoli ſapit omne bo- num, omne arduum, omne adverſum, omne laborioſum, caritatis guſtus etiam mortem facit ſuaviſſimam, quia 2ę) D. LEuth. palzm. b) 2 Pet. 1I, 4. *) Zoh. 4, I. 4) Rom. 14,23. e) Aug. ge ſpir. lit. c. 14. Theol. roſe p. 145 Mnn in Krd ſmirgn lun dect tüm , Vere Crbit 1Enn pror rnihſe i homin hommnibis Duf⸗ ſeen nſci n ſeples (. deanrrbo (le ehſin ninife. e kan An tonin o 1 em l es eiin ocdel ſn Eſſin lun Con dlin mi Mdi⸗ niun en Inneg ſi Uete 1 nl 4) ) Cant 4 ſun 1 v. ———² I. — tenplotr⸗ tus & ente⸗ dcomnet. mnorent 1l rconhalo⸗ rgltio; Ne ſi non aa omhitir Sviciſin . eS tecddimn 1, Uhien tetins beni nterius. N ionlki 1Oihun numn pror⸗ Crdis iület etelun, at offcin m, n. gec el t geit 4 leneneke⸗ bonnsff, .rtis 11 Uls ni tonne ie E cherlunn Grb gulu meicinmm 7 Pit. 1, 4 ) ℳ. ,. 45 De propriet. veræ curitatig. 169 quia a fortis ut mors dilectio, imo fortior quam mors, quia caritas Chri- ſtum deduxit ad mortem; caritas etiam vere pios, ut pro Chriſto mori non dubitent, excitat: omnia Dei opera procedunt ex caritate, etiam pœnæ ipſæ: ſic omnia opera Chriſti- ani hominis ex caritatg procedant. In omnibus creaturis propoſuit nobis Deus ſpeculum caritatis: Sol & ſidera non ſibi, ſed nobis lucent. Herbeæ non ſeipſas, ſed corpora noſtra pur- gant. Aer, aqua, bruta & omnes creaturæ homini inſerviunt: ita quo- que teipſum totum exhibeas proximi miniſterio. b Non proſunt linguæ ſine caritate, quia ſine caritate lin- guarum cognitio inflat, caritas autem ædificat. c Non prodeſt ſcientia my- ſteriorum ſine caritate, quia etiam Diabolo nota ſunt myſteria, caritas autem ſolius vere pii propria. à Fi- des etiam montes transferens non prodeſt ſine caritate, quia talis fides eſt ſolum miraculoſa, non ſalvifica. Caritas dono miracula faciendi præ- ſtat, quia illa verorum Chriſtiano- rum indubitata nota, hoc impiis in- terdum coneeditur. e Non prodeſt omnes facultates pauperibus diſtri- buere, ſi non adſit caritas, quia hy- POcri-⸗ a) Cant. 8, 6. Bernh. c. 3. Nuper ego ſam vitis. b) 1 Cor. 13, I,. e) v. 2. 4) ibidg. e) v. 3. 170 Medirario XXXTI. pocritiea eſt actio exterior, ſi non ad- ſit caritas interior. Non proſunt rivi beneficentiæ, ſi non oriantur ex cari- 1. . . . . tatis fonte. a Caritas patiens eſt, quia nemo facile iraſcitur ei, quem vere di- ligit: caritas benigna eſt, qui enim cor ſuum, bonum animæ ſummum, donavit per caritatem, quomodo mi- nora bona exteriora negaret? caritas non æmulatur, quia alterius bona aſpicit tanquam ſua: caritas non agit Perperam, quia nemo facile eum læ- dit, quem vere & ex animo diligit: ca- ritas non inflatur, quia per caritatem unius corporis membra reddimur, membrum autem unum alteri ſe non præfert: b caritas non gerit ſe inde- center, quia irati proprium eſt inde- center ſe gerere, caritas autem iræ frenum eſt: caritas non quærit, quæ ſua ſiuint, quia quod quis amat, ſibi ipſi præœæfert, ejusque commoda magis quærit, quam ſua: caritas non irrita- tur, quia ex ſuperbia omnis ira, caritas autem infra alios ſe abjicit: caritas non cogitat malum, quia cui quis ma- lum ſtruere cognoſcitur, eum non- dum vere diligere convincitur: &ca- ritas non gaudet ſuper injuſtitia, quia caritas aliorum miſeriam facit ſuam: d omnia ſuffert, omnia credit, omnia ſperat, omnia ſuſtinet caritas. Quod enim ſibi præſtare caritas exoptat, id aliis 4) v. 4. b) v. §. 6. *) I Cor. 13, 6. 4) v. 7. r nun i “ nn lngn ir bhrle ſeint, ſel nn ſit Ulini dS 5 Uigis Ainni Cre Upkenten Wellin , en Ue Ar ude Uis liis UV mori cene, nr id ong ls, kti ler⸗ 1 ommes 8 gſhin eiſten ich Url W. t,finon hproſun i önturer en bens el,l glen yefedh ſt, gui enn ne fummun, Guomocon aoret? Canie Alterins on gritas non ſacile eun 1. mollgtis er dlitinn n lettinit alteri HM gerit ſe e⸗ um el e 15 Aulenn 1 n guerid r 1 . anub ibii moc ntzt tasnol ined mmisitpcni Fiit e cli gus 1 , euſ jncitur di. facit lun. ledit, onnit Depropriet. veræ caritatis. 171 aliis præſtare non recuſat: a ceſſa- bunt linguæ, evacuabuntur prophe- tiæ, deſtruentur ſcientiæ, non ceſſabit caritas; ſed ejus imperfectio in futura vita complebitur, & ejus perfectio in futura vita augebitur. Duo altaria conſtitui Deus juſſerat in tabernacu- lo, ignis ab exteriori transferebatur ad interius: duplicem Eccleſiam Deus congregavit, militantem & tri- umphantem: ignis caritatis a mili- tante olim transfertur ad triumphan- tem. Hæc cogitans, devota ani ma, ſanctæ ſtude caritati: proximus quis- quis ſit, is tamen eſt, pro quo Chri- ſtus mori voluit. Quare ergo pro- Ximo denegas caritatem impendere, cum Chriſtus non dubitaverit vitam pro eo impendere? c Si vere Deum diligis, etiam imaginem ipfius dilige- re debes. Unum ſpirituale cor- pus omnes ſumus; ſi ergo omnium unus ſpiritualis animus, iniquum eſt, ut diſſideant in terris, qui aliquando una victuri ſunt in cœlis: dum men- tes conſentiunt in Chriſto, volunta- tes etiam conjundæ ſint: Unius e Domini ſervi ſumus, diſſidere invi- cem non eſt æquum: mortuum eſt corporis membrum, quod alterius non ſentit affedum: non ſe ve- rum myſtici corporis Chriſti mem- brum 4) v. 8. ⁵) Rom. 14, 15. *) Bernh. in med. 6. §5. 4) ERph. 4,4. Oſiandr. in illum loc. e) v. F§. . 172 Meditario XxXXIII. brum ltimet, qui alteri patienti non condolet. Unus a omnium pater Deus, quem a Chriſto edodus quoti- die ; patrem compellas, quomodo is te verum agnoſcet filium, niſi viciſſim ipfius filios pro fratribus agnoſcas? c hominem tibi a Deo commenda- tum, ſi dignus eit, ama, quia dignus eſt, quem ames: ſin indignus, ama ideo, quia Deus dignus, cui pareas: per amorem hominis inimici, amicus oſtenderis Dei: non attende, quid faciat tibi homo, ſed attende, quid tu feceris Deo: non attende injurias, quas infert inimicus, ſed attende be- neficia, quæ confert tibi is, qui ju⸗ bet, qut i inimicum diligas. e Proxi- mi ſumus conditione terrenæ nativi- tatis, & fratres ſpe cœleſtis heredita- tis, diligamus ergo invicem. Accen- de in nobis, o Deus, caritatis ignem per Spiritum tuum! 4) v. 6. b) Matth. 6, 9. c Lud. Viv. in introd. ad ſup. 383. 4) Matth. 5s 44. 45. e) Auguſt. in Bſal. 25. — — xxXxXVII. DE STUDIO CAS TITATIS. Chriſti, nens caſta, cubile. Ui vult eſſe verus diſcipulus Chriſti, ſanctæ ſtudere debet ca- ſtitati. Caſta & pura mens eſt beni- gnifhmus Deus, hunc caſtis invocare gehes 7 Dey/ — Perhrecibi n, (odl inifniine n gon 1 8 leli ſe ntlone, 10 ien 1 Ora un irſtnun Munlumme Cnn hoe m. nen Eenbr lunt, eu eri Lenbn neet, Geni cgit mucnn ennd etre he Uhum im! ri Vonine e ah t ominum ebninn Re cli ltu ſ Deng ulhiſtente Vll. — Datienti pol nium ſatet ollus guot⸗ Juomoto niſi Viciſin 5 agnolent colnmeſtt nin dinii Cignus, ,cli hilenl imici amil Ntente en ence, git abe ilicn l artente hi lo u 1. s. elini- erten⸗ iſt ltis halelſi- lcem. aeen lriatßs h 9A iad, 11). De hudio caſtittig. 173 debes precibus. a Dixit quidam ſa- piens, quod corporis caſtimonia & animi ſanctimonia ſint duæ claves re- ligionis & felicitatis. Si corpus non ſervatur purum & immaculatum a cortatione, non poterit anima exar- deſeere in oratione. ⅛ Corpus no- ſtrum Spiritus ſancti templum eſt, ca- vendum ſummo ſtudio, ne polluamus ſanctum hoc ſancti Spiritus habita- culum: membra noſtra & Chriſti membra ſunt, cavendum, ne tolla- mus membra Chriſti, & faciamus membra meretricis. Domino à per ſidem & caſtitatem adhæreamus, ut ſimus cum eo unus ſpiritus: non ad- hæreamus meretrici, e ne efficianmir cum ea unum corpus. † Sodomitæ, Eſtuantes libidinibus, percutiebantur à Domino cœcitatibus, corporali ſei- licet & ſpirituali: eadem adhuc ho- die hominum impurorum eſt pœna: 2 Sodomitarum libidines ſulphure & igne cœlitus delapſo vindicaban- tur: ſic Deus fervorem pravæ iſtius concupiſcentiæ in ſcortatoribus æ=- terno igne accendet, ignis b hic non extinguitur, ſed fumus termen- torum aſcendit, per omnia fſecula: . 4A4 foris a) Beroſus Cbald. I. 3, 5§. b5) 1 Cor. 6, 19. 2) v. 15. 4) v. 17. e) v. 16. P) Gen. 9, II. g) v. 249 *) Apor. 14, II. 174 Meditatio XXXVII. ℳ foris, id eſt, extra cœleſtem Hiero- ſolymam ſunt canes, id eſt, impuri & libidinoſi homines. Abluit nos Chri- mo, cavendum ſummo ſtudio, ne im- puris libidinibus nos contaminemus. Hoſa Natura duce, talia Hagitia eru- beſcunt impii perpetrare in conſpectu ea perpetrare in conſpectu Dei, & Angelorum: nulli b parietes oculos Dei Sole lucidiores impediunt, nulli anguli ſanctorum Angelorum præ- ſentiam excludunt, nulli ſecefſus in- ternum conſcientiæ teſtimonium tol- lunt: « Mirabile hoc eſt, quod ardor luxuriæ aſeendat, quaſi ad cœlum, cum tamen fœtor ejus deſcendat ad infernum; brevis voluptas iſta æter- num Pariet dolorem; momentaneum eſt, quod delectat, æternum, quod cruciat: brevis voluptas fornica- tionis, perpetua pœna fornicantis. Memoria crucifixi crucifigat in te carnem tuam: memoria gehennæ extinguat in te concupiſcentiæ fervo- guant in te libidinis ardorem. e Con- figat carnem tuam divinus timor, ne te decipiat carnalis amor. Cogita, quod a) Apoc. 22, 15. b) Sir. 23, 8- c) Grana 2. poſt Pent. conc. 2. ex vet. d) Beda. ) Bernb. Epiſt. I. Igden de conv. o. 12. ſtus pretioſo ſuo ſanguine in baptis- hominum, & tamen non erubeſcunt rem: lachrymæ pœnitentiæ extin- Des — glod 6pperi mietitig & ntonis i ncinis ert Enenong ien ledl Pn en eſite⸗ Aatenss; uanngrionis, umm, En Per Pereſignic Nhent tentaton Ken Prun. 9 lio: ehtenn le in ninid 6momniblehe Pe les onnnen uienpennt en une neun 4 Gen erli nr ſ ezoim urn un 8 iniar, un Uon ſi hkni kni Uiinis en Erlt chrcſin ei deellte indnii elen VIl. — tem Hie- D mplltil tnosC e in bapti⸗ dio, ne n. taminemm Uagiti 66 in conſheln jerubelent ean Dei, tietes oellt ediunt, DNII. elorum N ecelis 1 mohinmn goten 1 ad cCl geleelat tas ilti a omentilen rhum, n 1us fotnc⸗ fornican ciſget ria ehe Lentir ken eptie enl⸗ nen./l1, timond or. C1 . . 2 9. nc.2.4 conn.l4 D De Stzudio Caſtita — rir. 175 quod apperitus libidinis plenus ſit anxietatis & vecordiæ, adus abomi- nationis & ignominiæ, exitus pœni- tudinis & verecundiæ. Non blandien- tem Dæmonis ad libidinem incitantis faciem, ſed pungentem fugientis cau- dam reſpice; non cogita brevitatem dele tationis; ſed potius æternitatem damnationis. a Ama ſcientiam ſcri- pturarum, & vitia carnis non amabis: ſemper aliquid operis facito, ut, cum venerit tentator, te ſemper inveniat occupatum. ° Davidem decepit in otio: cJoſephum non poterat deci- pere in miniſterio. Cogita initan- tem omnibus horis mortem, & facile ſpernes omnem carnis voluptatem. Ama temperantiam, & facile vinces pravam concupiſcentiam: Venter mero æſtuans cito deſpumat in libi- dinem: periclitatur in delitiis caſti- tas: ſi ergo immodicis delitiis paſcis carnem, nutris tui ipſius hoſtem: Sic nutrienda caro, ut ſerviat: ſic doman- da, ut non ſuperbiat. Cogita judicii extremi terrorem, & facile extingues libidinis fervorem: revelabuntur ½ occulta cordium; quanto magis fa- da in occulto perpetrata? redden- da e erit ratio jde verbis inutilibus; quanto 4) Hieron. Epiſt. 4. 2 Sam. 11, 2. ²³) Geneſ. 39, 9. c) C. Ventr. diſt. 35. e Hier. Hugo de S. Vick. à) I CGor. 4,;3. e) Matth. 11, 36. 1I6 Meditatio XXNVII. —— —⸗ quanto magis de ſpurcis ſermonibus? reddenda erit ratio de ſpurcis verbis, quanto magis de impuris factis? quam longa fuit vita tua, tam longa erit ac- cuſatio: quot fuerunt peccata tua, tot erunt accuſatores: a Illæ cogita- tiones, quæ apud nos uſu viluerunt, indiſcuſſe non manebunt. Quid ergo prodeſt ſcortationem tuam aliquam- diun coram hominibus occultari, cum in die judicii omnium omnino oculis debeat revelari? quid prodeſt effuge- re tribunal judicis terreni, cum ta- men non poſñs effugere tribunal ju- dicis ſuperni? non poteris hunc judi- cem corrumpere muneribus, eſt enim Judex juſtitämus: non poteris eum precibus flectere, eſt enim Judex di- ſtrictiſimus: non poteris ex ipfius provincia & jurisdictione fugere, ent enim Judex portentiſſmus: non pot- eris eum fallere vanis excuſationi- bus, eſt enim Judex fapientiſſimus: non poteris a lata & promulgata ſen- tentia appellare, eſt enim Judex ſu- premus; erit ibi veritas in inquiſitio- ne, b nuditas in publicatione, ſeve- ritas in executione. 2) Bern. de int. dom. c. 38. b) Bona in ſer. Ergo, devota Deo anima, ſempet obverſetur judicis hujus terror, ſic non decipiet te libidinis feryor: a ſis roſa a) Bernk. 1 D. — Nlicatiti lun eat Ponlotuo Heocili ſemt elt (in in e⸗ lit: e ſin, n 1 Uun ninee ßenle ſnrd n Kiienn Ium 0n ſogirion futzaul ſPiciemn ſem 1 eiſskie ſorg enlintel t ene Reitog Ui, n amn Eik unie ſuenliler tNn Prl ume ſ Homc Ae lr, 3 . D tt. .. 4 Vl. — ermonibis uteis eni 1Gis:qun ngn etiter Heceiti Ule conr 1 Viluerum, in Algan⸗ cultari en mnindoe ni, cun 3 nibo⸗ 4 ishuneſod⸗ us, len⸗ voteris is er ſbu futers,6 . De ſladio caſtitatis. 1277 roſa caritatis, viola humilitatis & li- lium caſtitatis: diſce à a Chriſto, ſponſo tuo, humilitatem, diſce etiam ab eo caſtitatem: magna dignitas ca- ſtitatis, quia in Chriſti corpore con- ſecrata eſt: magna dignitas caſtitatis, quia in carne præter carnem vivere facit: Ut nihil vilius, quam a carne vinci, Ita nihil gloricſius, quam car- nem vincere. Nec ſolum exteriores fugiendæ ſunt ſcortationes, ſed etiam impuræ fugiendæ ſunt cogitationes, quia Deus non ſolum Iudex exterio- rum aduum, ſed etiam interiorum cogitationum. Vultu ſæpe læditur ca- ſtitas; audi, quid dicat Veritas: Qui e aſpicit mulierem, ad concupiſcendum eam, jam fornicatus eſt cum ea. Quam difficilis hic pugna, tam glorioſa erit victoria: a difficile eſt libidinis in- cendia reſtinguere, impuberes ſtimu- lat, juvenes inflammat, ſenes & de- crepitos fatigat, non aſpernatur tu- guria, non reveretur palatia: ſed quam difficile eſt hic pugnare, tam laudabile erit triumphare: reſtin- guendi ſtatim primi impetus, nec fo- menta pravarum cogitationum huic flammæ ſubminiſtranda. e Apoſto- lus, cum cenſuerit vitiis omnibus re- 2 luctan- a) Matth. 11,2 9. 5) Eraſin. catech. 6. Hieron. c) Matth. 3, 28. 4) Bernhb. dos int. gomo c. 29. e) Camer. part. I. biſt. meait. c. 9. 178 Meditatio XXXVIII. luctandum, adverſus ſcortationem non congrefſſus, ſed fugam indicit: a fugite, inquit, ſcortationem. Quem- admodum enim peregrinus ficta ſim- plicitate mendicus nos decipiendi gratia accedit, ſi eum non admitti- mus, recedit; ſi ſinimus eum ingredi, fſit hoſpes, colligit vires; tandem, ſi aſſentiamur, fit dominus: ita motus pravæ coneupiſcentiæ ſtimulant nos, ſi eis non blandiamur, recedunt. Si non vis hunc hoſtem tibi dominari, non recipias eum in domum cordis tui. Conſerva nos, o Deus, in animi ſanctitate & corporis caſtitate! 2ℳ) 1I Cor. 6, 18. XXXVIII. DE FPRNESENTIS VITX FUGACITATE. Hominum guid vita? cylindrus. COzira: devota anima, vitæ hujus miſeriam & fugacitatem, ut cor tuum elevetur ad deſiderandam cœle- ſtem hæreditatem. Vita hæc dum creſcit, ſimul decreſecit: dum augetur, ſimul minuitur: quicquid ei accedit, ſimul etiam decedit, a Punctum eſt mortalitas aderit. Sumus in hac vita, tanquam in domo aliena: Non ˙ ha- bebat a) Feneca. *) Cen. 23. e ne⸗ ebat Abr. Uiundi fu Uum heren engelt gi ehlhsh tordlum. ulrn: ni “ . ſeltnop M m uamlentes, unte ſſe Et ſherde Porum ſen Uukeeßn fehisn ſebig ai en el he en uore bonun. 4 hnie ln duns, treſie hrnt,nm ribii, egeit her un Dei Nel an temporis, quod vivimus, & adhuc puncto minus; dum nos vertimus, im- an. den ent l chor. U 9)e em. lenn⸗ s fln in Gecipfen oln adimit in ingrel tabbenn 1 ita mon inulant on ecedont. bi Cominuin mu cltl eis, n unin 1 1 ſtitate! — 15. Obyin Nten, N d kandan e⸗ 1 Nee dn Aumengeli d eiareth, Punilims 15 6 un ertinnsn in hacſli NN1 De præſentis vitæ fügacit. 179 hebat Abraham in terra Canaan ha- bitandi fundum, ſed tantum ſepul- crum hæreditarium: ſic vita præſens locus eſt diverſorii & ſepulcri. a Vi- tæ hujus principium ſtatim mortis eſt exordium. Naviganti ſimilis eſt vita noſtra; qui navigat, ſive ſtet, ſive ſe- deat, ſive jaceat, ſemper ad portum accedit propius, & eo vadit, quo im- pulſu navis ducitur: ſic & nées, üve dormientes, ſive vigilantes; iie ja- centes, ſive ambulante ive nolen- tes, ſive volentes, porum ſemper ad Vita hæc potius mo lis diebus morimur, ſiquis diebus aliquid de vita ablumi Plena eſt hæc vita dolore præterito- rum, labore præſentium, timore fae turorum. b' Ingreſſus in vitam flebi- lis, quia a lachrymis vitam auſpicatur infans, quan prævidens futura mala: progreſſus debilis, quia multi morbi affigunt, multæ curæ angunt: egreſſus horribilis, quia non egredimur ſoli, ſed regrediuntur nobiſcum opera no- ſtra, & per d mortem egredimur ad ſe- verum Dei judicium: conceptio no- ſtra eſt culpa, naſci mileria, vivere 13 Ppœna, a) Amb. Greg. in regiſt. 5⁵) Bern. ſup. ego vitis. c. I. Aug. 21. dge civit. Dei c. I. c) Apoc. 14, 13. 180 Meditatio XXIII. le dreſt . — ——— — pœna, mori anguſtia. a In ſordibus tnhomini generamur, in tenebris fovemur, in Ala in en! doloribus parturimur: ante exitum eſt wbis miſeras oneramus matres: in exitu teal cee more vipereo laceramus: advenæ ſu- SUmlit mus naſcendo, & incolæ vivendo, b qnod quia compellimur migrare morien-, Iltsffit déô. Prima pars vitæ noſtræ ſeſe ne- (Eemperan ſcit, media curis obruitur, ultima ſe- Mm fin nectute moleſta premitur. Omne vi- umh d taæ tempus aut eſt præſens, aut præter- In mli itum, aut futurum. Si præſens, eſt umnr: ie inſtabile: ſi præteritum, jam nihil uiner eſt: ſi futurum, eſt incertum. Putre- Wmieclſu do ſumus in exortu, bulla in omni vi- Ammneiz ta, eſca vermium in morte: terram blll le gerimus, terram terimus, terra eri- A mus: naſcendi neceſſitas abjecta, vi- vendi milera, moriendi dura.. Cor- ind ſon pus noſtrum eſt terrenum habitacu- RIadnen lum, in quo habitant mors & pecca- Aſendn tum, quæ fingulis diebus illud con- Am ſmne ſumunr. « Tota noſtra vita eſt ſpiri- aſi nn tualis militia, ſuperne in exitum ex- cubant Dæmones, a dextra & ſiniſtra mundus oppugnat; inferius & inte- rius caro excubat; militia eſt homi- nis vita, 4 quia in ea perpetua carnis & ſpiritus ludta: Quæ ergo poſſit eſſe vera a) Bernh. de inter. domo cap. 3. Iaem fer. 4. bebdo. panoſ. Aug. 4.9 1. in Lev. b) Solon Salaminius referente Guido- xe. Sidonius. Nar, SS Nat c) Zob. 7; 1. ) Gal. 5, 37. — 7 VIII. — ln ſorlbil vemut, 1 Inte exitunn 8: in eiitl adyené Iu⸗ n læ VNend. gre motien, ſtrr lele te t,ultiann l⸗ 1. Oone It aut gelt Prrſeng el m, in In ettugn Eunt⸗ ajnomhi Ote: tenin 1, tella abelt, in hablen etla an Nten 1o- ſelt 7 ur'i 1 ,. ,nre De præſent vitæ fugacitate. 181 vera hominis lætitia in hac vita, cum mulla in ea ſit felicitas ſecura? Quid poteſt nobis de præſentibus contin- gere ad deledationem, quando cun- Qis ſimul transeuntibus, non tamen tranſit, quod imminet? quando hoe penitus finitur, quod diligitur, & il- lud ſemper accedit propius, ubi dolor nunquam finitur: a Id vita longiori lucramur, ut plura mala faciamus, plura mala videamus, plura mala patiamur: id nobis prœſtat vita lon- gior, ut in extremo jàdicio ſit pecca- torum accuſatio major: Quid eſt ho- mo? mancipium mortis, viator trans- iens, bulla levior, momento brevior; imagine vanior, ſono inanior, vitro fragilior, vento mutabilior, umbra ud., e fugacior, ſomno fallacior. Quid eſt hæc vita? mortis expectatio, lucibrio- rum ſcena, miſeriarum mare, hemi- na una ſanguinis, quam quilibet le- vis caſus rumpit, quælibet febricula corrumpit. ° Curſus vitæ labyrin- thus, in illum ex utero ingredimur, per limina mortis abimus. Nil niſi terra ſumus, ſed terra eſt nil niſi fu- mus: ſed nihil eſt fumus, nos nihil er- go ſumus. Vita hœc ut vitrum, fra- gilis: ut amnis, labilis: ut militia, miſerabilis: & tamen multis appa- ret valde deſiderabilis. Pretioſa 1 4 . nux 4) Nazianz. in fun. Pair Caſar. *) Bapt. Mant. ⁶ε) Gregor. 182 Meædizario XXXVITIIn N.—.— jus, ſed ſi ita exterius, ent e Perirataeapetſos, eh ,auol n Varmes & putredo t ine : MNil ni V § put de Nateunt Pidelectant exrertor dil 1n⸗ ine, ſed contacta in pu erim beinefne ded hujus vitæ Sreriua ene el d ſi preſſiori conſi ere⸗ delectat, quo reden polti 2 apnarent. li o, dileda tione e bit. Noli ergo, len milis appare it. Nolie en, ⸗ imn rre ae hanc vitam, d mans num Er ad ur maincadirii datiß Enber ter ſe breviſſimum t alo. ner 1 quod in hae virn eis e PeRat el infinitis nur an⸗ terahnnee leeuloruen ſeen ie, Kir. um e nui eir aten, meernam ne⸗ mæa huis cnerete, gee . a ae rar amittitur. 4 Mi- quir ſt R 1y; . „ fe- E 1 n in ea eterna 9 Ca- ittitur. icitas acquiritur aut amir r mgen liei oſiſſima eſt hæc vi SS i Haumer ætefna lætitia acq tn aſhie 63 ittirur. Si ergo ad ter an aſk rasvitam. in hac fugaci v lrae, n fec tor ſ : Utere mu Reor ſidera: mde Woßp corde de SS eat n⸗ a on adhære 1. on tiarein ita, ſed mens in i in hac vita, enn uch Ruie vitæ: non norer amue⸗ e u exterior, ſi no Ere⸗ dan .Demet. *) Cprian. erafct. I. cont D. Dpraſ. Utilisan tieſtinn eeceri i tolte lelterio. Urtos: hol ae marie ſſter mn. la oiduuf Eer onn lefnet; er ſeſc, Uibort iann, ſhu IEu t, Eekitan e) eni n ge lens Vermer wunde üreſeun Gcorru Umnin meßt, umiſent lnta Aln 1 nmum D n uos i ,b g. 41 III. — rus, ſed debignol ngtimteriu gionen e⸗ etioli l n Pulvern lte extertus conſien Polzerih⸗ 1 cogituts⸗ rent 1a lettim mum tenhe⸗ D Vite w Dunngun ſitn Eri Ltermamni- bec iute erng in 47 An klem ſe ttitut. 1,. Ktinel Depræſent. vitæ fugacirate. 183 ſcat illis amor interior. In cœlo Pa- tria eſt, in mundo hoſpitium: noli ita delectari in diario hujus mundi ho- ſpitio, ut abſtraharis a cœleſtis patriæ deſiderio. Mare eſt hæc vita, æterna portus: noli ita delectari in momen- tanea maris tranquillitate, ut non aſpires ad portum tranquillitatis æ- ternæ. Labilis eſt hæc vita, & ſuis a- matoribus fidem non ſervat, quoniam præter omnem opinionem ſæpius ab illis fugit; quare ergo tu fidem illi ha- bere velis? periculoſum eſt, ſi vel u- nius horæ tibi certo pollicearis ſecu- ritatem, quia ſæpiſſime in una illa hora fugaciſſima hæc vita finitur; tu- tiſſimum eſt, omni hora præſentis vi- tæ abitum expectare, & ad illum ſeria Pœnitentia ſe præparare. a lIn hede- ra, qua deledtabatur Jonas, parabat Deus vermem, ut exareſfceret: ita in rebus mundanis, quibus amore multi adhæreſcunt, nihil eſt ſtabile, ſed ver- mes corruptionis in illis naſcuntur. * Mundus tanta rerum labe jam con- tritus eſt, ut etiam ſpeciem ſeductio- nis amiſerit: nam quantùm illi lau- dandi ſunt ac prædicandi, qui dignati non ſunt cum mundo florente flore- re, tantum increpandi & accuſandi ſunt, quos perire cum pereunte de- lectat. Abſtrahe, o Chriſte, corda no- SDYDWU 1 53 ſtra a) Jon. 4, 7. ²) Ansh. Epiſt. 45. 7 184 Meditatio XXXIX. ſtra ab amore hujus ſeculi, & deſide- rium in nobis excita cœleſtis regni. 1 1 XXXIX. DE MVUNDI VANITATE. Præſtant aæaterna caducis. Oli, anima, diligere ea, quæ ſunt in mundo. a Peribit mundus, & omnia, quæ ſunt in eo, b exurentur: ubi ergo runc erit amor tuus? ama Eternum bonum, ut in æternum vi- vere poſſis. c Omnis creatura vani- tati ſubjecdta eſt; qui vero amore ad- næret creaturis, vamus efficietur & ipſe: ama verum & ſtabile bonum, ur ſtabile & quietum reddatur cor tuum. Quid te delectat honor munda- nus? honorem hominum quærens, non poteſt honorari a Deo: qui ho- norem mundanum quærit, hic mun- do ſe conformare cogitur; e qui mun- do placet, Deo placere non poreſft. Peritura & inſtahilia ſunt omnia, quæ a perituris & inſtabilibus exhibentur, unde honor mundanus ſtabilis eſſe nequit. Quem pridie ad cœlum ſum- ma a) 1I Job. 2, 17. I Cor. 7: 31. *5) 2 Petr. 3, 10. c) Rom. 8, 20. a) Zoh. 5, 44. e*) Gal. 1, 10. 1 — meytulen idie ſun Deoheen letit iin , C (dol nont untum tanun EEriäus ad u ueſtn inenkb ledet: U er ugis te e cun Por⸗ en ſent (onctoni et 44 ſun lii e i⸗ ſon uminiam tat lai, in furdto. ut hede le Ctia ccelon len M.6 4. den, IX. — ,& beie⸗ fsregri. er 71141. utit. eie ſe t mubd, benmreonnt: tubs? Ziethumnſt. eatuld il oanorein effcient bile bonmn eedarur dn nor muner. n Guren eo: ite ,Hieu omoble, erhibenl, ablis e clunſn 11 1 De mundi vanitate. 185 ma extulerunt gloria, illum ſæpe po- ſtridie ſumma afficiunt ignominia. Deo placere deſidera, ut a Deo hono- reris, divinus honor verus eſt & ſiabi- lis. a Quid eſt homo inde melior, quod reputatur ab homine mæjor? quantum unusquisque eſt in oculis Dęi, tantum eſt, & non amplius. ⁵° Chriſtus ad regnum quæfitus, fugie- bat: quæſitus ad probra & ignominio- ſum crucis ſupplicium, ſponte ſe offe- rebat: ut ergo Chriſto conformer's, magis te delectet mundi ignominia quam gloria. Qui propter Chriſtum non ſpernit mundanum honorem, quomodo vitam ſuam pro eo profun- deret? ad veram gloriam nulla alia via, niſi per contemtum mundanæ gloriæ, ſicut c Chriſtus per crucis ignominiam intravit in ſuam gloriam. Ames ergo contemni, vilipendi, re- pudiari, in hoc ſeculo, ut honoreris im futuro. Quid de honore munda- no ſit habendum, Chriſtus nos vita ſua docuit: famulatur ipſi omnis gloria cœlorum, imo ipſe ſolus eſt 1 6 vera a) Kemp. l. 3. de imitat. Chriſt. c. 50. *⁵) Zoh. 6, 15. Bernb. ſerm. 3. de adv. Dom. 0) Lac. 24, 26. 2) Bern. in tract, ſuper ego vitis c. 2. Idem de conſid. mortis colum. 1286. Kemp. in hort. roſar. cap. 8. 186 Meditatio XXXIXY. vera gloria, ſed ipſe quaſi abjicit glo- tiam: quanto ergo quis magis hono- ratur, & pluribus conſolationibus corporalibus abundat, tanto debet profundius & intimius contriſtari, vi- dens ſe eo magis abeffe a Chriſti con- formitate. Vana eſt laus humana, ſi accuſat intus mala conſcientia: quid prodeſt febricitanti, ſi in lectulo col- locetur eburneo, cum nihilominus æſtu torqueatur interno? verus ho- nor & vera laus eſt teſtimonium con- ſcientiæ tuæz. Nemo æquior faso- rum tuorum Judex, quam Deus & conſcientia tua, huic judicio facta tua probare deſidera. Annon ſufficit, te tibi notum eſſe, & quod maximum eſt, Deo? a quid vero divitias tantopere appetis? Nimis eſt avarus, cui non ſufſicit Dominus. Via eſt hæc vita ad æternam patriam, quid ergo proſunt magnæ opes? onerant magis viato- rem, ut navem ingentia onera. Di⸗- vitiæ ſervorum Dei eſt Chriſtus, Rex cœlorum. Verus theſaurus debet eſſe in homine, non extra ipſum: Verus theſaurus eſt, quem ad judicium illud univerſale tecum afferre poteris: o⸗ mnia vero illa exteriora bona aufe- runtur a nobis in morte. Pereunt illa congregata, ſed pejus perit con- ⸗ . Ffrregatot a) Bernb. in ſerm. 46. de mod. bene vi- v-nd. Lua Viv. in introd. ad ſap. Kemp. in hbort. roſ. cap. 8&. Bernb. de conv. c. I5 N. — egntor e ſrt. lper ge Piniio azre ge Eies ſuſk frie lis tene Imno pheel ſütten. ntisee Uien limen. hfunn n u i Nort Cen mund Ctritle blrit tet Deo, Ragt⸗ Eei) O V ſa g aeri Eell, npon ne Clot un, lbo Ens . ene her utuns: Uun COrN ern./ len )Iden 3) M J. De mundi vanitate. 187 bjit l. gregator eorum, ſi non in Deo dives gs ber. fuerit. a Pauper in mundum veniſtiʒ Clariontu pauper decedes, quare medium a no ee Principio & fine diſtare debeat? uſum Utriſnef ſpectare debent divitiæ; à & quam Chrili cqa tenues ſufficient? minimum donum hummi gratiæ & virtutum præſtantius eſt ent: gid cunctis terrenis divitiis; quare? quia lelrlo cle virtus placet Deo, divitiæ non niſi per Uihinim virtutem. Ohriſti paupertas gratior ens . nobis eſſe debet, quam totius mundi dniun eet. divitiæ: ſanctificata eſt in Chriſto gliot d Ppaupertas. c Pauper is erat in na- uun Deut tivitate, pauperior in vita, pauperri- ſcoſcim mus in morte. Quid dubitas pauper- n uußiht tatem mund: divitiis Præferre, cum tinuneh Chriſtits regni c&œleſtis divitiis eam s tantoee prætulerit? Quomodo animam ſuam , Cli i credet Deo, qui carnis curam ei non Thecyinal credit? Quomodo viram ponet pro eſonin fratre, qui divitias ſuas illi non ero- gat? à pariunt divitiæ laborem in ac- ceſſu, in poſſeſſione timorem, in amiſ- Ctritop Net ſione dolorem, ac, quod magis dolen- eketch dum, labor avarorum non tantum enh periturus, ſed etiam peremterius, docente Bernhardo. e Amor tuus eigd Deus tuus: ubi theſaurus tuus, ibi e ℳα Etlam cor tuum: amans divitias illas onn 17 cor- magis in ee ) Zob. 1, 21. 5) Diongſ. in Apoc. I. N c) Bern. ſup. ego vitis. Ccap. 2. 4 erd ) Iladem de conv. cap. I2. ut⸗ n e) Idem de conv. cap. 12. , F) Matth. 6, 21. cutt, 188 Mrcdizaio XXXIX. corporales, mundanas, perituras, non poteſt amare divitias ſpirituales, c&⅞=- leſtes, æternas: quare? quia illæ de- primunt cor hominis & deorſum tra- hunt, hæ vero ſurſum erigunt. a Amor rerum terrenarum viſeus eſt ſpi- ritualium pennarum, dixit quidam ex veris Chriſti amatoribus. b Uxor Lo- thi in ſtatuam ſalis converſa adhuc nobis concionatur, ne retroſpicia- mus ad ea, quæ ſunt in mundo, ſed reéta via ad cœleſtem parriam con- tehdamus. c Apoſtoli relidis omni- bus Chriſtum ſequebantur: quare? quia cognitio verarum divitiarum tollit deſiderium falſo dicdtarum divi- tiarum. Guſtato ſpiritu defipit ca- ro, cui Chriſtus carus vere eſt, huic mundus amarus. Quid vero volupta- tes tantopere expetis? Memoria cru- cifzi crucifigat in te omne volupta- tis deſiderium. Memoria ardoris ge- hennæ extinguat in te omnem libidi- nis ardorem. Confer breviſſimum vo- luptatis momentum cum æternis fup- pliciis. Brutales ſunt voluptates, & brutis nos ſimiles reddunt. e Non ſapit ei ſuavitas regni cœlorum, qui plenus quotidie ſiliquis porcorum. D Mortifi- 4) Angult. ſerm. 33. de verb. Dom. *) Gen. 19, 26. &) Matth. 4, 22. a) Gregor. e) Bernh. Epiſt. 2. Granat. de Amo- ze Dei cap. 3. lortiücemn utes, & In Deoin un aieh hicitates Innibugve leis amn Uln rurer in in e lueigt h Ei, inter . ones: 1 Iuatumn mi ſenintel Dla eſt I. Vole lun, ne on pol entumn iocien Remment eiht e Inr ino⸗ nuter KIJ. — ituras, nol tuales, e⸗ lia ilrte⸗ otlum u enigunt. 1 ſeuselſir. 4 guicamel ,Urorle etia AA tenoſzeit⸗ mundo, 16 ttiam n. idis om. u guie Giütiumn amumchi Eetſite⸗ e l Mi 1o Voluptt⸗ einorii enn ne Voluptr. nbem ſbilt⸗ Nonmit. gtemi i. lhrneni ,N erb. Dem. . ANt De mundi vanitate. 189 Mortificemus omnes ſenſuum volu- ptates, & a cum Abraham offera- mus Deo in ſpirituali ſacrificie filium illum dile dum, id eſt, animæ noſtræ cupiditates, voluntarie renunciando omnibus voluptatibus, & aſperitatem crucis ampledtendo. Non plana & roſis ſtrata, ſed aſpera & ſpinis ob- ſita via ad regnum cœlorum ducit. Exterior homo augefcit per volupta- tes, interior per crucem & tribula- tiones: quantum augefcit exterior, tantum minuitur interior; corpori ſerviunt voluptates, ſed vere piis mi= nima eſt corporis cura, animæ maxi- ma. Voluptates captivant cor no- ſtrum, ne in amore Dei liberum ſit. Non voluptates, ſed voluptatum contemtum tecnm in morte auferes- & ad judicium adferes. Configat er- go carnem tuam divinus timor, ne te decipiat carnalis amor. à Obſerve- tur jngiter animo memoria judicii divini, ne te in ſervitutem adducat perverſum judicium appetitus ſenſi- tiyi. Ne reſpice vultum ſerpentis blandientem, ſed cogita caudam acri- ter tandem pungentem. Per Chriſti gratiam vince, ut tandem a Chriſto victor coroneris. XL. D E ) Gen. 22. 3) Berub. Epif. I. 190 Meditatio XL. XL. . DE UTILEITATE TENTA- TILONUM. Creſcit ſub pondere palma. Tile eſt fideli animæ, tentationi- bus in hoc ſeculo probari & con- firmari. Ipſe a Salvator noſter cum Diabolo in eremo luctari voluit, ut pro nobis & in noſtram ſalutem eum ſuperaret, ac noſtri certaminis fidelis promachus eſſet. Deſcendit prius ad infernum, poſtea demum aſcendit ad cœlum: Ita fidelis anima ad infer- num tentationum prius deſcendit, ut ad cœleſtem gloriam aſcendat. ⁶ Non poterat Ifraeliticus populus promiſ- ſam terram Canaan occupare, niſi devictis prius variis hoſtibus: nec ſibi fidelis anima cœlorum regnum pro- mittat, niſi carnis, mundi & Satanæ victrix extiterit. cTentatio probat, purgat, illuminat. Probat tentatio, quia fides adverſis concuſſa in ſalutis petra roboratur firmius, in boni ope- ris ramos ſe propagat latius, in libe- rationis ſpem erigitur altius. Abra- hamo, cum filium immolare juſſus, divino ſeſe promtum gereret impe- rio, poſt tentationem Angelus Jeho- væ apparet, dicens: & Nunc cogno- vi, 4A) Matth. 4, I. & ſeg. b) Zoſ. 23, I. . c) Dionyſ. de cœl. Hier. 3. 9) Gen. 22, 12. — Deun, — gvode Peeris ſli lcleg Etet Prope ionibus Den nont Uuun ſegti nsſt min nmio. Unes Pro Ain gig eo ſir Ncintg . loninn, Unntur. i 4 enktntionn enit hol enil N ihgteni Neations am zure oprii & Eendum n Chrign Eünne e Meitd ieſe ncdd iboln Aun Fud. Oernh. Neln. tennatl⸗ bari & cor⸗ noſler enn i volvit ſluten eun mini ite nditrund Aenli i ile⸗ Geſtendhn enttt N ulus gonl ccopne, bus hec ſ tegnumm Ne i & u mnio Untt bet tenul rin Uuin nlug enon ii⸗ ltius 41. olere i aett ilt gels R une ⸗ N. 66 Deutilitate tentationum. 191 vi, quod Deum timeas, cum non pe- perceris filio tuo unico propter me: ita ſi diletum animæ tuæ filium, vi- delicet propriam voluntatem, in ten- tationibus Deo obtuleris, vere timens Deum reputaberis, & in corde tuo di- vinum ſenties alloquium., Aurum probat ignis, fidem tentatio. Quam fortis ſit miles, apparet in prælio: ita, quam firma fit fides noſtra, oftendit tentatio. Quando a ventorum tur- bines & procelloſi aquarum fluctus in navem Chriſti irruunt, tunc apparet, quam exigua fide præditi quidam ejus diſcipuli. b Ifraelitæ, quos ad Midianitas vincendos deduci jubebat Dominus, apud aquas prius proba- bantur: ita in aquis tribulationum ac tentationum prius probantur, qui ſuperatis hoſtibus in cœleſtem intro- ducendi patriam. & Quicquid fideli obtingit animæ probationis, non re- probationis eſſe exiſtimet. Tentatio etiam purgat: ad peſtiferum amoris proprii & mundani humorem extra- hendum multis granis aloes Medi- cus Chriſtus utitur: tribulatio ad perſerutandam conſcientiam excitat, & peccata vitæ præteritæ in memo- riam revocat: quin etiam, ſicut me- dicina corporis a contagioſis morbis, ita tribulatio præſervat a peccatis: ſemper a) Matth. 8, 24. *⁵) Zud. 7, 4. & ſeqq. &ι Bernh. ſerm. in nativ. Marcel. 216. Meditatio XL. — — ſemper quidem ad lapſus proclivis homo, magis tamen felicitatis, quam adverſitatis tempore; a multis ſpi- næ ſunt divitiæ; evellit ergo Deus ſpinas, ne ſuffocare poſſint animas: multos varietas negotiorum munda- norum a divino impedit obſequio; immittit ergo Deus morbos, ut in ſe converſi incipiant mori mundo, vive- re Deo. Pluribus excelſa vel opum vel honoris ab arce, profuit ad mediæ ſortis cecidiſſe quietem. Multos ho-= nor mundanus ad ſuperbiam erigit: immittit ergo Deus contemptum, & ſuperbiæ fomentum ſubtrahit. Deni- que tentatio iluminat. Quam fragilis & vana ſit omnis mundi conſolatio, non niſi in tentationibus agnoſcimus. bStephanus, ecum lapidaretur, glori- am Chrili videbat: ita in calamica- tibus contritæ animæ ſeſe oſtendit Chriſtus; verum & ſolidum gaudium non niſ ab inhabitatione Dei: «Deus habitat in ſpiritu contrito & humili- ato; afflictio eſt & tentatio, quæ ſpiritum conterit & humiliat, ideo ve- rum & ſolidum gaudium eſt in anima afficdorum. Tentatio eſt via quædam ad Dei agnitionem, ideo ait Domi- nus: Cum dipſo ero in anguſtia, e- ruam eum, & videre faciam eum fa- lutem 192 *) Matth. 13, 22. b) Actor. 7, 55. cEa. §57, 15. 4) Eſ. 91, 15. De un, — em men wunm, gu üm rie Eevn Np Ueigt omn! Mertt no un ſele hkelle an lentos 11 ienmn ne Unmn c⸗ Ere go Uolcamds ttonidus ſeos ſib Hecie 1 ſe halbert Eikeſecr hr- nobis bgann, Eellkl Eln ſct ſi umngs. en homin ectetur, Ne donenn Eruns iltan 8 d in ” 8 Prochit taris, Iuun multis ſi⸗ ergo Den int avimas: dum mline 1 obeeie lbos, ntin nubdo,Nie⸗ ſa vel chn foitad nelt Aolos ho Abialn ab Nteghhlunn D n clun ſele Olent en 9. gli⸗ e Deind N dhn entt d e . Muen De utilitate tentationum. 193 lutem meam. a Tobias cœcus nihil eorum, quæ ſupra, inffa, adeoque nec „J . 4 ſeipſum videbat, ſed o a Deo per An- gelum Raphaelem illuminatus cer- nebat omnia, quæ pfius videre non poterat, non alio medicamine uſus, quam felle piſcis, ut per hoc declare- tur, felle amaritudinis oculos noſtros liniendos atque illuminandos eſſe, ut ad veram noſtri ac bonorum munda- norum cognitionem perveniamus. Quare dicit Apoſtolus, e quod cog- noſcamus in ænigmate? quia in ten- tationibus agnoſcimus, quod Deus electos ſub ſpecie triſtitiæ exhilaret, ſub ſpecie morborum ſanet, ſub ſpe- cie paupertatis ditet. Grata ergo debet eſſe cxux & tentatio ei, qui Chri- ſto pro nobis crucifio & tentato non eſt ingratus. O bone jJeſu, hic ure, hic percute, ut parcas in futuro. O bone Jeſu, qui parcendo ſæpius nos a te abjicis, feriendo enfice, ut ad te red- eamus. Afflige & preme exterio- rem hominem, ut interior creſcat & vegetetur. Pugna, o bone Jelu, in me contra me: e Sis moderator certantis, & corona vincentis! Sit robur & augmentum meæ fidei, quic- quid in vita ſentio adverſi. Suc- currey 4) Tob. 2, II. ⁵) Cap. 11, 15. Cc) I Cor. 13, 12. 42) Bernh. *) Greger. Nyſ. de beatie. 1 94 Med. XII. Fundamenta — — — curre, o bone Jeſu, infirmæ meæ fidei, ita a namque apud Prophetam ſan- Rum promiſiſti: ſicut mater conſola- tur filios, ita conſolabor vos. Majori cura fovet & nutrit mater infantem lactantem: ita, bone Jeſu, erige & confirma languentem meam fidem. b Concede, ut plus apud me valeant internæ tuæ conſolationes, quam o- mnium hoôminum & Diaboli contra- didiones, imo & proprii cordis cogi- tationes. O clemens Samaritane, c infunde vinum mordens in vitia mea, ſed adde etiam oleum divinæ conſolationis: multiplica crucem, ſed adde etiam tolerandi virtutem! a) Eſa. 66,13. 5“) Wellerus in antid. contra tentat. ) Luc. 10, 34. XLI. . FUNDAMENTA PATIEN- TIAE CHRISTIANAE. Tandem patientia victrix. Uieſce, devota anima, & crucem à Deo tibi impoſitam patienter ſionem. Paſſus is eſt pro omnibus, ab omnibus, in omnibus. Pro omnibus paſſus eſt, a etiam illis, qui paſſionem iſtam pretioſam contemnunt, & ſan- guinem ejus pedibus conculcant ne- farie. Paſſus eſt ab omnibus. A cœleſti Vatrg ) Hebr. I0, 29. tolera. Cogita Chriſti Sponſi tui paſ- ne — Mttestrad Inguitlt: : popt ſeitn, gu Pteferunt: Onnlum on Ulne ige⸗ Uun, bac id Ilkisellan Kenam c Mmeuineume Gernutlt ſn lln rbl DetrnurY Wtun cohn ankſeor: unn ene neonit en (u I Domn Mnam:.“ unmiaun ertts nol ,ng in Ilum ſoret unbri no uki⸗ n. li Nuul at 5) bſa. 1 lye. mnentt patientiæ Chriſtianæ. 195 — —.6— 4 patre à traditur, b conteritur, e dere- . enen linquitur: a dilectis di ſcipulis deſeri- end rur: a populo à Judaico peculio ſuo dtrtande rejicitur, qui latronem Barrabam ipſi e. N præferunt: a gentibus crucifigitur, kr ind omnium omnino hominum delicta ſu, e ſuſtinet, ideo etiam ab omnihus affli- kan gitur. Paſſus eſt etiam in omnibus. e Ine iu Triſtis eſt anima usque ad mortem, f e giime & ſenſu judicii divini preſſa a Deo ſe bol un⸗ deſertam clamat: omnia membra gekd ſanguineum exſudant ſudorem, caput denminn coronatur ſpinis, lingua myrrharum lens nn gulſtat boculum, g manus ac pedes oleum e perforantur clavis, latus vulneratur, so totum corpus flagellatur & in cruce Ndi kintunn expanditur: Ipſe paſſus eſt famem, uH“ ſitim, frigus, contemtum, pauperta- 10, tem, convitia, vulnera, mortem, cru- — cem. Quam vero iniquum foret, pati Dominum, & lætari ſervum! N qauam iniauum foret, Salvatorem pro ℳ beccatis noſtris tam graviter puniri, 14 N. & nos in illis jucundari! quam ini- gquum foret, affligi caput, & reliqua n onen membra non condolere! QAin poti- un Me us, ur⸗Chriſtum h oportuit per paſ- onltiße ſionem ſuam intrare in coœleſtem glo- Onmniuhe riam yy ANMa peNoren a) Rom. §. 32. urd en ,) Eſa. 53, 4. 5. c) Matith. 27, 46. cllent / 4) v. 21. 22. „Ac e) Matth. 26, 38. F) cap. 27, 26, ug g) Pſal. 22, 17. ) Lac. 24, 26. 196 Med. XEI. Fundamenta riam: a ita & nos per multas tribula- tiones oportet ingredi in regnum cœ- lorum. Cogita enim largam retri- butionem. b Non ſunt condignæ paſſiones hujus temporis futuræ glo- riæ: quantacunque paſſio noſtra ſit, temporalis eſt, imo interdum diaria, ſed illa gloria æterna. Omnia noſtra adverſa accurate obſervat Deus, c & in judicium aliquando adducet: quam igitur turpe fuerit in auguſtiſſimo il= lo orbis conwentu ſine crucis & paſ- ſionum monilibus confpici! q lpſe quoque omnes lacrymas abſterget ab oculis ſuorum. O felix lachryma, quam talis ac tanti Domini manus abſterget! O beata crux, quæ in cor- lo invenit renumerationem! David non integros decem annos verſabatur in exilio, e ſed quadraginta in im- perio: pzæfigurata hic brevitas paſ- ſionis, ſed gloriæ ſecuturæ æternitas. Punctum temporis eſt, quo exercen- tur per crucem ſani, miſerationes ſeculi, quibus colli guntur, atque ita vere matutinis adverſis proſpera ve- ſpertina ſuccedunt. Cogita inſuper omnium ſanctorum tribulationem. g Aſpice Jobum lugentem in ſterquili= nio; a) Afkor. 14,22. b°) Rom. 8, 18. *) Eccleſ.I2, ult. d) Eſa. 25,8. Apoc. 7, 17. Dionyſ.- in cap. 7. Apoc. e) 2 Jam. 5, F. 3 MW. zo. 6. Greger. g) FZob. 2, 8£ on Uor o vohe no betrun lenbun o. 4 lutis Enen gu fütls . lipinguite heint heo⸗ tin ſecenl Peleenti W Plgle, de ndin Chr kin 63 ltptglr Een ran n orte⸗ nctegen en Eeſ inn ſerl nn! in ſeu on 1 Donit n ur iirine Er Were Nerſeen 4 h . 1 Ant Auca 7 keb - = Meſttu — ltas tuiult egnum eh. engam ſenn t concigr: funntege⸗ 0 noln i tdlun dirt Onnnia noin t⸗ Deus; 41 ducet: un crueis N ibleteti t lechinn ommini mund ,que 1 s em! Di ſerlbbiti brevitus ,, Zatemnis Go eeen niertionl , Nſel gſten gita “ latioyen in Nengult⸗ i . vlt. . g Aip patientiæ Chriſtianæ. 197 ———— - nio, a Johannem eſurientem in ere- mo, Petrum extenſum in patibulo, Jacobum decollatum ab Herodis gla- dio. b Aſpice Mariam benedictam, Salvatoris matrem, ſub cruce Filii ſtantem, quæ typum gerit Eccleſiæ, ſpiritualis Domini marris. & Beati eſtis, inquit Chriſtus, ſi perſecuti vos fuerint propter nomen meum, ita enim fecerunt Prophetis. O glorioſa perſecutio, quæ nos Prophetis & A- poſtolis, adeoque omnibus ſanctis, imo ipſi Chriſto conformes reddit! ₰ Patiamur ergo cum patientibus, cru- cifigamur eum crucifxis, ut glorifi- cemur cum glorificatis: Si vere filii ſumus, ſortem reliquorum filiorum non detrectemus. Si vere Dei hære- ditatem deſideramus, integram acce- ptemus. Jam vero filii Dei non ſo- lum hæredes ſunt gaudii & gloriæ in futuro ſeculo; ſed etiam triſtitiæ & paſhionum in præſenti, e quia flagel- lat Deus omnem filium, quem reci- pit, punit ipſorum peccata, ut in fu- turo parcat judicio, multiplicat hic tribulationem, ut poſſit illic multi- plicare mercedem, atque ita non tam perſecutio, quam renumeratio augetur a) Luc. 3, 2. & ſeg. 5) Joh. 19 25. c) Mattb. 5, 11. à4) Macar. bom. l2. e) Hebr. 12, 6. 198 Med. XLI. Fundamenta — —— augetur. a Cogita beatam crucis conditionem; Radicem mundani a- moris in nobis extinguit, & ſemen di- Crux in nobis generat odium mun- hit: mortificata carne vivit Spiritus, amareſcente mundo dulceſcir Chri- ſtus. Magnum eſt crucis myſterium, quippe per eam ad contritionem, ad verum timorem, ad patientiæ exerci- tium nos vocat Deus; aperiamus pul- ſanti, & audiemus, quod in nobis lo- quatur Dominus. Contemtus eſt cru- cis aſpectus coram mundo, & coram oculis carnalibus hominis exterioris, glorioſus coram Deo, & coram ocu- lis ſpiritualibus hominis interioris. Quid Chriſti paſſione vilius & abje- Gius a Judæis reputabatur? quid ve- ro in oculis Dei eadem dignius & pre- tioſius? quippe b quæ eſt pretium pro totius mundi peccatis. Ita quo- que juſtus affligitur, c juſtus moritur, & nemo conſiderat: ſed pretioſa crux, d pretioſa mors ſanctorum in con- mitates & perſecutiones: intus for- moſa, propter divinam conſolatio- nem. † Hortus concluſus eſt Eccleſia, W 9 Bernb. b) Zoh. 2, 2. *) Ea. 5y, I. 4) Pſ. 116, 15. ?) Cant. I, §. fF) cap. 4, 12. vini amoris cordibus noſtris inſerit. ſpectu Domini. eg Nigra eſt Eccleſia, Ghriſti ſponſa, exterius propter cala- Det — qurlibet no apnolei Aliines el e lentien Ug nicar⸗ danorum ſ& animum ad cœleſtia eve- Khbit melquo Uln non po nid Prier mamden hreej, un mndi Uinttine lalete enur mnizefe annze ſemone⸗ ex n ronnan in Aenn 40 dcrem e ndidne elone ailiſporf Mennca ar Eniſ ng mel Ullihe e tencſit ll N n n ofen . (n⸗. nen Patientiæ Chriſtianæ. 199 n cnri & quælibet fidelis anima, quippe ne- mundin r nO agnoſcit ejus pulchritudinem, niſi Llenen qui in ea eſt. Nunquam plene & Per- Cris mei fecte ſentiemus conſolationem Spiri- dium a tus, niſi caro noſtra affligatur exteri- us. Si habitat in nobis amor mundi, non eſt quo intret amor Dei: vas ple- num non poreſt impleri liquore no- vo, niſi prior evacuetur; effindamus ergol amorem ſeculi, ut impleamur amore Dei. Ideo Deus ipſe per cru- cem mundi amorem in nobis extin- guit, ut divino amori locus eſſe poſſit. Præterea crux ad preces compellit, & virtutis eſt occaſio; quando a Aqui- lo hortum perflat, id eſt, quando per- ſ ſecutiones exercent Eceleſiam, tunc e u fluunt aromata ejus, tunc illius vir ni *R tutes augentur, quæ gratum coram liu " Deo odorem ſpirant. b Dilectus ani- uur „ meæ ſponſus candidus eſt & rubieun- gniei, dus, candidus innocentia, rubicun- ti dus paſſione: ita quoque, ut dilecta “Ohriſti ſponſa ſit candida virtutibus, lns ninn rubicunda redditur paſſionibus: & Rc ex duriſſimo afflictionum lapide oleum & mel divina gratia producere “ Poteſt: ſic ex amara calamitatis ra- Neſe dice novit dulciſimum fructum æter- „næ gloriæ producere, ad quam nos eadem provehat & introducat, Amen. 4 4 ccleli e⸗ vit pirt⸗ lceſett n ismffkerin Ntritionem entir elenn Permtuſt d in vobe⸗ enris elat do, ⸗ nis etetnn = XLII. QUO- 24) Canz. 4) 16. ) cap. 5, 10. K 200 Med. XLII. Quomodo — XLII. QOMOμO ονυ VINCENDATENTA- TIO DE PERSEVERANIIA. Spes confiſa Deo nunquam confuſa reledit. SAnce Domine Jeſu, Sponſe animæ mec cariſſime, quando erit, ut a ad ſolennitatem nuptiarum tuarum me perducas? peregrinus ſum, & exu- lo a te, ſed firmitime credo nullate- nus dubitans, brevi fore, ut corporeis ſolutus vinculis “ appaream coram facie tua, timor & tremor venerunt ſuper me, quia à theſaurum meum in ficilibus vaſis porto, prona eſt mens ad errores, prona eſt voluntas àad peccata, unde nec ſpiritus in me ſemper promtus; e caro autem ſem- per infirma, captivum me ducit pec- catum, & lex membrorum repugnat legi mentis; timor & tremor vene- runt ſuper me, quia Satanas inſidia- tur theſauro meo, calliditas iphius magna, nocendi ſtudium ardentifh- mum, potentia maxima: g Adamum decepit in Paradiſo, b Judam in Scho- la Salvatoris, quomodo miſer ego ab ipſius inſidiis ſecurus ero? Timor & tremor venerunt ſuper me, quia ad- huc in mundo ſum, qui totus in maligno a) Apor. 19, 7. b) Pſ. 1I7, ult. c) Pſ. 50yS5, 6. ) 2 Cer. 4, 7. e) Matth. 26, 42. F) KRom. 7, 23. 2) Gen. 3. b) Zob. 13, 27. 4) I Job. 5., 19. nce — Nulgno be Ihnndine, nini alub lebre, nſengni d efigere Dghant me ( conlter uotſenerun ien. Tjinen nontie ed ſin lun, niſing , lio Dei ige ooeen N emetit En nyir . heiͤ Ouin 4 N ſed e 8 noniiz, lu ein elt drd o vincenda Tenzatio gc. 201 — m . — —,— — maligno poſitus eſt, invitant delitiæ 4TENMA mundanæ, terrent adverſa in via Do- 4NI. mini, allubeſcunt quandoque mundi an efh illecehræ, « totus mundus laqueis repletus, miſer ego quomodo eos pot- vorlein ero effugere? oppugnant me læta, op- 6o er u Pugnant me triſtia: quomodo miſer Mum tum ego conſiſtere potero; Timor & tre- N Ker mor venerunt ſuper me, quia à%Deus n eſt, qui operatur in me velle & perfi- ee cere. Limeo, ne forte negligentia & e incuria mea cogat Deum auferre er- MMein Liam illam, quam dedit, voluntatem ee bonam: indigne utor peccatorum re- kn miſſione, & primam gratiam gratis datam reſpuo, unde timeo, ne ſecreto d, & juſto Dei judicio auferatur digne, ene quo indigne utor: vereor, ne ab in eo deſerar, quem poſt primam me- am converſionem ſæpius deſerui. Uam graviter crucior, cogitans hæc ei beneficia judicium gravius & ſeverius ſequi, ſi injuſte illis uſus fuero; ſed erigit me infinita Dei mi- ſeri cordia, qui, ut dedit velle, ita dabit etiam perfice e, & quia ipſe Deus eſt, & non mutatur: a miſeri- cordia quoque ipſius confirmata eſt uper me, & non mutabitur: e fir- mum ſtat fundamentum Dei. Utique K 2 firmum a) Viſo Antonii. 6) Pbil. 2, 13. c,, c) Malach. 3, 6. 4) Pſal. 117, 2. 2) 2 Tm. 2, 19. 1 . . 202 Med. XII. Quomodo 4 firmum, quia in ipſo Deo, apud quem nulla variatio. Utique firmum, quia Chriſti ſanguine confirmatum, a qui ſemper loquitur coram throno Dei. Utique firmum, quia certis Sacra- mentorum ⁶ ſigillis obſignatum. Si modiculum ſalutis in me quærerem, utique dnbitandum mihi forer de ſa- lute mea: ſed ut omnis mea juſtitia, ita quoque omnis ſpes ſalutis in Chrifto. Si ex voluntatis arbitrio vendum mihi eſſet, ne, mutato vo- luntatis arbitrio, Ghriſtum amitte- rem: ſed qui inventus eſt ab eo, qui ipſum non quæſiverat, is utique, poſtquam ſemel inventus, non ſele viciſſim ſubtrahet; qui «c ex umbra mertis ad lucis participationem me traduxit, non permittet, ut ad tene- bras detrudar priores. 4 Immutabi- lia ſunt dona & vocatio Dei, ex parte voluntatis Dei, utinam vero & ipfe immutabilis in bono eſſem; theſau- rus ille ſemper adeſt, ſed manus ap- prehendens aliquando languet. Ap- prehendere autem potero Chriſtum, qui, ut ſe in verbo & promiſſioni bus revelavit, ita, ut verbo & promiſſioni- bus fidem adhibere potum, concedet benignifſime. Precum adminiculo & præœſidio uſus muniam fidem meam. = a neque a) Hebr. 12, 24. b) Rom. 4, II. *) Luc. 1, 79. 4) Rom. 9. 11. Chriſtum apprehendiſſem, utique ve- ninel — negne gi lo coris OMenict 5 Dotetoad ſ (retnirti ſanrilttt in firmitten fienn; tol auabut; ſtenetn i liend iled gen dle non e gala onmmi meo kieio⸗ . 4ol Leket, n el, 3do hlkir n Elinmnerit r Me- Dr er 32 (ℳ 6 lon, Uerrh — 60N Mon R omnibe Utur omnl oln apud glen Irmuml atum, 6 gl throno De certis Nn⸗ Gnntun 1 he Iletelt i foret de? melſlit lalnis teris alii , muigte 6 mütd i eſtum zmie⸗ 1no, Non er Mi ntoben , Ut 4 ⸗ Numm Deyelſet ſeni te ſed mon 8 — incenda Tentatio Gc. 203 a neque dimittam Dominum ex cubi- culo cordis mei, antequam ſalus mihi obveniat. b Virtute Domini cuſtodiri potero ad ſalutem: erigit me & con- fortat virtus Domini, ſed deprimit & contriſtat infirmitas mea. & Atqui in infirmitate mea virtug Domini petfi- ficietur; roborabit me, a quo omne fidei robur; erigit me gratia divina, ſed terret me indignitas mea. At- qui ſi dignus eſſem, jam non eſſet gra- tia, ſed merces: ſi ex operibus, uti- que non ex gratia: Gratia enim non eſt gratia ullo modo, niſi ſit gratuita omni modo: ideo ad opera mea non reſpicio; quod erratur, corriget; quod deficit, ſupplebit; quod pecca- tum eſt, abolebit: e quod ille mihi imputare non voluerit, perinde eft, ac ſi non erit; tantum fergo ex Dee ſalus mea, proinde firma. a) Gen. 32, 26. b) I1 Petr. 1, 5. c) 2 Cor. 12, 9. 9 Rom. II, 6. Auguſt. e) Bernb. †) COl. 13, 9., mn . XLIII. DE IOoIDIANA M0ORTIS CONSITDERATIONE. Mortis meditatio vita eſt. Fidelis anima, expecta mortem omnibus horis, quia illa tibi inſi- diatur omnibus horis: mane, o homo, , 4 K3 furgens, 204 Meditmio XIIIL. ne ti fore hu ita ultimum denene cogita ult fote “ . deſperi eubirum irurn, rogi an hanc fore t Tnequid tis noct Qicquid agis, 4 ieduid nl pie⸗ er prius cogita, re⸗ H i es lentie⸗ ice fnum talia abrres zudie 1 5„ hore lmorendun &⸗ eane . enum. ibi non ap ¹ iend . ur mort non cogitas, illam nn ahe . ſ Propinciuerss vocari enore⸗ eogane Pacogit Veris? ſive de i neosirunt⸗ tis, Kye minus: ſive de ill S is, ſive m . nelii, ſwe minus, lemger vita tibi Vetir tuis; commods hac condi- H non mancigie; eondr cn l i, ut exires; a nudus e⸗ inrrrün egrinatio tione int . dus: peregriße tan⸗ iſti, abibis nu Pbrenies ran⸗ nts ii deambu znenn. diu cum ver E inq es : colonu zi⸗ nc 1S do “ etuu mi⸗ dem mundi, non perp s ſaga ſingulis horis cogita, n ſin⸗ mormenzi reeras. . 1, Juod in alano vine halitu no . uod in ultimo air no; mur, Trigimalus, Ragulis cie u. 1 . fingulis horis, ſingulis ordcht, ztne quicquid vitæ rimi 1 i ortem in m hitur: non ebente i⸗ procedi- verian us ſed minutatit racen⸗ H hæc noſtra ell⸗⸗ nar⸗ 15 ita hæ eit⸗⸗ dieal uid de ea conficien u: mors e nnrante vident eum de nen ui alteri vicinius birar, ere men ſeimper illa præterla nre VItæ&, ſer ) Zob. I, 21. ddi mul Vi itur, ſi dit: quicquid 1t&τ a recedit: Jutic De mio⸗ — Uerheeint Nee ſeßtiene nec ecsitan Uicgeid 1 ODbemus, ott 6Ppre Unſenunt, Anemnnt 8 INen nen Glackillim oricie m. MMeris pire nWinttrin tinnt 1 te teſieligte Unputrr unane ten Uus el te uſen g ei maneb emanide Epld i in r niſmne ntis hor erl. Mr I. — 1 ſore hune ltum itors, etibi in tt gis, gbieg il dokith Ai⸗ Geten itt Aei e n purnd li tibi non, voltenm 6 la cgti e U ſoun er inltarce eio in in 6; hac coN. 8olki eeg lummnt 6 luhenig 1n nbes uin⸗ etuus tn glo i⸗ . In cil ue iitun guli lein wnatie ecelit ſon Abianin⸗ e in nolet cel⸗ De mortis conß, Prarione, 205 per hæc inſtat: ut navi iter agentibus⸗ nec ſentientibus ſæpe, qui vehuntur, nec cogitantibus, finis adeſt: ita quicquid agimus, ſive edamus, ſive bibamus, ſive dormiamus, ſemper morti appropinquamus. Malti vitam tranſierunt, dum vitæ inſtrumenta querunt & fubſidia: mortem veni⸗ entem nemo hilaris accipit, niſi qui ſe diu ad illam compoſuit. In vita tibi quotidie morere, ſic in morte Deo poteris vivere, antequam moriaris, moriantur in te vitia; in vita tua mo- riatur in te vetus Adam, ſic in mor- te vivet in te Chriſtus; in vita tua cor- rumpatur quotidie homo exterior, ſi ſic in morte renovabitur in te interior. Mors ex tempore in ternitatem transfert, quia a lignum, ubi ceci- derit, manebir. Quam ergo ſolicite de mortis hora cogitandum! præterit tempus & æternitatis innnita reſtant ſpatia, in tempore ergo te ad æter- nitatem præpara: quales in æternum futuri ſimus, beati, an miſeri, una mortis hora decernitur, in uno hoc momento æterna felicitas aut poſſi- detur, aur amittitur. Quare, o fi- delis anima, quam ſolicite ad hanc horam te Præparare debes? Facile contemnes omnia mundana, ſi te mo- riturum cogitabis; cogita oculos ca- ligantes in morte, c & facile avertes kq 4 eOs 4) Eccl. 11, 3. b) Hieron. 206 Meditatio XLIII. eos a vanitate: cogita aures obſurde- ſoentes in morte, & facile tibi erit ad impia & obſcœna verba eas obſtrue- re: cogita linguam obrigeſcentem in morte, & majorem habebis curam tuæ loquelæ: obverſetur tibi mori- entium ſudor, & anxietas, ita facile contemnes mundanas' delitias: ob- verſetur tibi egredientium ex hac vita nuditas, & non erit tibi gravis in hac vita paupertas: cogita totius corpo- ris in morte horrorem, & facile con- temnes mundi ſplendorem: vide ani- mæ cx corporis domicilio egredi compuliæ cjulatum, & facile cavebis Smhhnis peccati reatum: cogita putre- dinem, mortem tuam conſequentem, & facile humiliabis carnem tuam ſu- perbientem: cogita, quam vacuus & nudus ab omnibus creaturis in morte relinquaris, & facile amorem tuum ab illis avertere, & ad creatorem con- vertere poteris: cogita, quam anxie mors ſerutetur, ne quidquam tecum ex hac vita rapias, & facile contemnes omnes mundi divitias. Qui in hac vita quotidie moritur per vitia, ille per mortem ad æternæ mortis tranſit ſupplicia: nemo ad æternam vitam tranlit, niſi qui in Chriſto hic vivere incipit: ut in morte vivas, Chriſto per ſidem te inſeras: mors ſemper ſit in tua cogitatione, quia ſemper eſt in tui expectatione: a ſemper circumfe- rimus 4) Brent. Dde mor inns mort krimus Pec Uencumme Mirtdinen Ulemonen Lnit nos Urſtolnnt, Eiritos eſl undeo em e E . n moritun bopen hnnA 0hane Lin (liu⸗ lumn pun G uun ilten uminle ſe emiun Dorte Drind inachei üper no ihcei Uet illis uutgeie ſlinſu⸗ urkione, chfin nonen 3) g. i Ang Uib etr tesoblinte⸗ etibietitl eas oblne eleenten 1 bebis eliil t tibi mi⸗ g, ite elitias: n m er Maei grnſi in totius colhe E haelle en: Niten Helke 60 cozit Uun⸗ Cnlehten⸗ nenn tun / nan Vacuu tutis indan noten ue kan n 1 er ſtin i mor 1is imn⸗ I rimus mortem, quia ſemper circum- ferimus peccatum, peccati autem ſti- pendium mors eſt. Si vero mortis a- maritudinem effugere cupis, a Chri- ſti ſermonem ſerva: Fides conjungit & unit nos cum Chriſto; qui ergo in Chriſto ſunt, illi non moriuntur, nam Chriſtus eſt ipſorum vita: qui per fidem Deo adhæret, unus eſt Spiritus cum eo, & proinde fidelis i in æternum non moritur, quia Deus eſt ipfſius vi- ta. « Populus Iſraeliticus per mare rubrum ad terram promiſſam tranſit, Pharao & ipſius exercitus in eo extin- guitur: ita mors piorum eſt ipſis prin- cipium, & janua ad paradiſum: ma- lorum autem mors non eſt malerum terminus, ſed antecedentium & ſe- quentium copula, transeunt illi de morte prima dad mortem ſecundam. Tam arcta eſt Chriſti & fidelium unio, eut per mortem ea diſſolvi nequeat; in ipſa denſiſſima mortis umbra præ- lucet illis divinæ gratiæ facula; in mortis periculoſa profectione proſpi- cit Chriſtus diletis ſuis de Angelorum protedtione; f ſancdorum corpora ſunt Spiritus ſancti templa, non per- mittet ſanétus ille Spiritus templa ſua per mortem deſtrui penitus: g ver- K § um a) Zob. 8, 51. b) I Cor. 6, 17. c) Ex. I4. d) Apoc. 20, 14. e) Rom. 8,38.39. F) 1 Cor. 6, 19. g£) ¹Petr. 12 23. 208 Med. XLIV. Conſolatio bum Dei eſt incorruptibile ſemen, non illud per mortem extinguitur, ſed occulitür in piorum cordibus, & ea ſuio tempore vivificabit. XLIV. CONSOLATIO IN MORTE 4 MICORVUNAM. Vitam moriendo lucramur. ¶ Osita, devota anima, Chriſtum tuum Salvatorem, & non timebis mortis terrorem. Si te contriſtat mor- tis violentia, erigat te viciſſim Chriſti potentia. a Iſraelitæ non poterant bibere aquas de Mara, propter ama- ritudinem, ſed Jehova oſtendebat Moſi lignum, quod projectum in a- quas cas efficiebat dulces. Si terreris ob mortis amarorem, oſtendit tibi Deus lignum, quod eam converrit in dulcorem, b ſurculum ſcilicet ex ra- dice Iſai progerminatum; ſurculus iſte Chriſtus eſt, cujus ſermonem ſi quis ſervaverit, mortem non vide- bit in æternum. Plena eſt oneris vita, bonum igitur ejus allevamentum: ₰ miſeria hominis Chriſtiani, non ho- mo Chriſtianus moritur; profectio quædam eſt, quam mortem puta- mus; non exitus, ſed tranſitus: noſtros non amittimus, ſed præmittimus: . non 4) Eron. 15, 25. b) Eſa. I1,5. *) Zoh. 6, 51. 2) Ambroſ. de bon. wortis Uzor. Cæcilig. i1 — don morinn Ducedunt, Cunt; non 1ns: giorul tlo: Piorun n 9NMor Metgre, go⸗ untſachtt, Ilnnturinhe umbra r umritam r huen, Dern ſinn nllmu dnol ils Urtnln cer bengi, i ſumde Nn omine! 6Crpore er nde eig ihiruerint olu, Mleera ns MI itr⸗ urni ſiner en, 14 onſolri⸗ ſbile lenen tinginſ —¶— V MoNI . Gtroytur. n, Cniſr. non tinel ntrittme corſent ſtllceter⸗ um; I ONed ,letnat n Mon ii⸗ Konerisi omennnn Ntil blten die Tus:olnd mittime n ſ, I1,5. lun in morte amicorum. 209 non moriuntur noſtri, ſed oriuntur: a Prœcedunt, non recedunt; non diſce- dunt; non obitus eſt, ſed potius abi- tus: piorum migratio eſt vitæ itera- tio: piorum funera ſunt quædam fœ- nora. bMoriuntur noſtri; hoc inter- pretare, quod deſinant peccare, deſi- nant jactari, deſinant miſeri efe. Mo- riuntur in fide, hoc interpretare, quod ex umbra vitæ diſcedant, ut ad ve- ram vitam transeant; ex tenebris, ut ad lucem; ab hominibus, ut ad Deum. Vita navigatio eſt, mors portus eſt tutifmfimus: non igitur dolendum, quod noſtri mortui ſint, ſed potius illis gratulandum, quod ex turbulen- to mari in portum pervenerint. Vita hæc carcer animæ eſt, mors autem liberatio; ideo moriturus Simeon ex- clamat: c Nune dimittis ſervum tuum, Domine! dimitti deſiderat, veluti corporeo ergaſtulo incluſus: gratu- landam ergo noſtris, quod ex hoc carcere ſoluti ad veram libertatem aſpiraverint; q diſſolvi rogat itidem Apoſtolus, tamquam terreno corpori miſera quadam ſervitute alligatus: num igitur triſtabimur, quod noſtri ex his vinculis eludati vere jam ſint liberi? eAccipiemusne propter illos 1 veſtes *) Tert. I. de patienn. b) Cyupr. ſer. 4. de mort. Aug. Epiſt. 6G. c) Luc. 2, 29. 4) Phbil. I, 23. ⁶) Copr. ſer. 4. de mort. 210 Med. XLIV. Conſolatio veſtes atras, cum illi ſumſerint indu- menta alba? quia ſcriptum eſt, a quod electis data ſint veſtimenta alba pro- pter innocentiam, & palmæ in mani- bus eorum propter victoriam. Num lachrymis & gemitibus nos propter eos macerabimus, cum b Deus ab oculis illorum omnes abſterſerit la- chrymas? num propter eos lugebi- mus, & in mœrore noſtro labores no- bismetipſis creabimus, cum illi ſint in tali loco, cubi nec luctus, nec dolor, nec clamor, ultra auditur, & 4requi- eſcunt a laboribus ſuis? num propter eorum obitum triſtitia immoderata conficiemur, cum ipfſi in Angelorum conſortio vera & ſolida fruantur læ- titia? num flebilem propter eos ex- tollemus vocem, cum e illi coram agno cantent canticum novum, ha- bentes citharas & phialas aureas? num dolebimus, eos ex his terris diſceſſiſ- diſceſſerint? Quantum proſit exire de hoc munde, Chriſtus oſtendit, †qui, cum diſcipuli ejus triſtarentur, quod ſe receſſurum diceret, reſpondit: ſi me diligeretis, gauderetis utique. Si te navigante, turbida & procel- loſa tempeſtas, fluctibus vi vento- . rum ) Apoc.7, 9. b) Eſ. 25, 8. Apec. 7, 7. c) Apoc. 21, 4. 4) Apoc. 14, 13. e) Apeor. 5, 8. 9. Cyor. ſer. 4. de mort. *) Joh. 17, 28. ſe, cum ſibimetipſis gratulentur, quod inn — num ercität Uulfiagig, Petetes? mi n, Emmina Daogräii gokexritun unltnzis, Immäntur? un ſtlustn nenibus Chr ind tiiil Utegnopet⸗ lbet Nolt Irun eſt illerum noluſe 14 Dnenenn amn 6irotg nidlci, Ahniäl 1 eegih igrenig, unmmnddat in lolus etgoh inhien uin don li tſepl Puke 10 I Dalii ememit hi ll. 4 olonn —— hſerint inc⸗ nell, ll ta Aba No⸗ me in Iili tiam. Nn ns geſti Dels 6 bletett k ers lgen⸗ ſo laboresdt cumilihnn , pec gn Ut, Edienn⸗ mumn Proen innodan Aogelonn ſuamure Ghtetenn 4 il an norult, 1r alleg,li S glenungit roſtel entin/1 tennch eis n & Pred⸗ NeNe —+ in morte amicorum. 211 rum excitatis, futura prænunciaret naufragia, nonne portum velociter peteres? mundus ecce nutat & labi- tur, & ruinam ſui non ſolum ſenectu- te, ſed & fine rerum teſtatur, & tu non Deo gratias agis, nomtuis gratularis, quod exitu maturiore ſubtracti ruinis, & naufragiis, & plagis imminentibus eximantur? In cujus manibus tuo- rum ſalus tutius collocatur, quam in manibus Chriſti? in quo loco tuorum anima tutius commorabitur, quam in regno paradiſi? Audi, quid de morte dicat Apoſtolus: a mors lucrum eſt, lucrum eſt evaſiſſe inerementa pecca- ti, lucrum fugifſſe deteriora, lucrum tranſiſſe ad meliora. Si illi, quos per mortem amiſiſti, fuerunt admodum cari, carior ſit Deus, qui eos voluit ad ſe traduci: ne indigneris Domino, qui b nihil abstulit, niſi quod dedit: ſua recepit, tua non abstulit. Ne in- digneris, Dominum repetere, quod commodato tantum dederat. Ven- tura ſolus Dominus proſpicit mala, tuis ergo proſpicere voluit, ne ventu- ris implicarentur infortuniis. Mor- tui in Domino ſuaviter quieſcunt in ſuis cſepulchris, quando ſuperſtites graviter torquentur in ipfis regni ſui palatiis: Si caros per mor- tem amiſiſti, crede, quod cariores K 7 olim 4) Phil. 1,21. b) Zob. I, 21. c) Apoc. 14,; 13. 4) Bernb. ſer. 26. in canunt. 212 Medit. NL IV. Conſolario olim reeipies: breve temporis ſpa- tium te ab illis ſejungit, beata & ſe- cura æternitas te illis vicifſm con- junget: à Veractiſſima enim promiſ- ſione ſperamus, nos de hac vita, unde migraturi quosdam noſtros migran- tes prœæmiſimus, ad eam vitam eſſe venturos, ubi nobis erunt quanto no- tiores, tanto cariores & ſine timore ullius difſenſionis amabiles. ⁶ Quot- quot erunt, animas, & quot nos ante fuerunt, accipient læto magna thea- tra ſinu. Fas erit hic noſtrœ vultus ag- noſcere gentis, atque dare alternis mutua verba ſonis; hic cum fratre ſo- ror, nati cum patribus ibunt. Veſpera nec feſtos finiet ulla dies. Non ergo tantum refpice tempus deſertionis, quod ſcilicet tui te deſerunt in mor- te, ſed etiam reſpice c tempus reſti- tutionis, quod ſcilicet tui tibi reſtitu- entur in reſurrectione. Uhi firma fides reſurrectionis, ibi non eſt ſpecĩes mortis, ſed potius quietis; à Tota re- rum univerſitas reſurrectionis ſpecu- lum eſt: Lux quotidie occidens, quo- tidie reſplendet: herbæ per hyemem emortuæ vere reviviſcunt. Phœnix in morte ſeipſam reſeminat: tempora ubi finiuntur, incipiunt; fructus con- ſummantur & redeunt: ſemina non niſi 4) Auguſt. Epiſt. 6. ad Vid. b“) Bapt. Mant. c) Akor. 3: 10.⸗ 4) Tertull. in Apol. ini — nid cotn ſugunt: omnis de ero frulit i rope Mentior In More ninentei uk)un 0or ſeeula Mm Reraum Pi s ti aurm n eri Kej cerͤbes 6 edenbnn Alluvit Ne ttitn . lcen ttiar Eernn 1 cito, ſein gi 6olnin — wporis ſe⸗ beataak⸗ iſim en⸗ nim prom e fits,t tos mie⸗ n Viten 4 ntgbemon ſine⸗ tlinoe les 5C ot 90 Gllt revul Gere Aen cum fune * hunt. Veben Mheß elenioni tgri iee in morte amicorum. 213 niſi corrupta & diſſoluta fœcundius ſurgunt: omnia pereundo ſervantur, omnia de interitu reformantur, num ergo fruſtra Deus tales typos in Na- tura propoſuiſſe æſtimandus? Num potentior erit Natura Deo, corpo- rum noſtrorum reſurrectionem pro- mittente? a Qui grana ſeminum mor- tua & putrefaéta vivificat, per quæ in hoc ſeculo vivas, multo magis te- ipſum & tuos reſuſcitabit, ut cum illis æternum vivas. b Vocavit Deus dile- Gtos tuos ad cubilia ſua, ne, quæſo, ſe- curam quietem illis invidere velis-, brevi aderit tempus reſurrectionis. Sperabas forſan, tuos ante obitum fo- re membra utilia Eccleſiæ militantis: ſed placuit Deo, illos eſſe membra Ec- cleſiæ triumphantis; placuit id Deo, Placeat etiam tibi. Sperabas forſan, tuos ante obitum debuiſſe variarum rerum acquirere ſcientiam: ſed pla- cuit Deo illos in cœleſti Academia veram diſcere ſapientiam; placuit hoc Deo, placeat etiam tibi. Spera- bas forſan, tuos ante obitum ex pul- vere debuiſſe prius elevari & c cum Principibus collocari: ſed placuit eo, illos cœleſtibus Principibus, Angelis ſanctis aſſociari, placuit hoc Deo, placeat etiam tibi. Sperabas forſan, a) I Cor. 15. Aug. ſerm. 34. de verb. b) Ha. 57, 2. c) Pſ. 113, 8. 214 Meditatio XLI. forſan, tuos ante obitum multas de- buiſſe conquirere divitias: ſed placuit Deo, illos c&œleſtis regni percipere delitias: placuit hoc Deo, placeat etiam tibi. Sancte Deus, tu, a quod dediſti, abſtuliſti, ſit nomen tuum be- nedictum in ſeculum. a) JZob. 1, 21. 7 xLV. DE JUDICIO ENTREMO. Chriſti reverere tribunal. PArere non judicat quemquam, ſed omne judicium dedit Filio. Scio, Domine Jeſu, quod diſtrictus arbiter omnium venturus, b clandefſtina ho- minum facta & verba & cogitata in lucem proferes. Supra erit Judex ſe- verus, ſubtus patens infernus: intus conſcientia mordens: extra ignis ar- dens: a dextris peccata accuſantia; a ſiniſtris Dæmonia terrentia: ade- runt boni Angeli a cœlis pellentes, & mali ad infernum trahentes. Domi- ne Jeſu, in hiſce meis anguſtiis ad quem confugiam? c Vereor omnia mea opera, ſciens, quod non parcis omni delinquenti. Poſitus ibi ero in- ter tempus & æternitatem; tempus Ppræteriit, æternitatis adhuc infinita reſtant 42) Joh. 5, 22. b) I Cor. 4, 5. geb. Carthuſ. I. 2. de quatuor vor/. *) Zoh. 9, 28. De — tltnt ſpati nlin tegni Uunhin ite Eucent omn tormenta ttra Getomnis Nlbuntur niiis eorin i n devin hKluna Rte munuun Ul uguun Gnſſeäutno ler eie 10 pece Dtee ol Non fun Unt ing nolo nier gum, lnn ufirſikdb Ibit en camer lReeenon l o e luerenin d onne lter tii liu’ Uiei dttaditu eg n P e N R. 4) e. De judicio extremo. 215 — muits reſtant ſpatia. Maligni Spiritus ope- elghei Fra ſua requirent: mala, quæ ſuaſe- :1 le⸗ runt, in diſtrictiſimo illo judicio pro- nn eel ducent omnia, ut animam ſecum ad ho, le tormenta trahant ſociam. a Tabe- arl ſcet omnis militia cœlorum, & com- plicabuntur ſicut liber cœli, omnis militia eorum defluet, ſicut defluit folium de vinea & ficu. ?à Erubeſcet — 8Sol, & Luna confundetur. Quod ſi hæc manuum tuarum opera, quæ TTEEM, nulla unquam commiſerunt mala, a conſpedtutuo fugient, quomodo mi- ier ego peccator coram facie tua ap- Uengunm⸗ parere poſſum? c Ccœli cœlorum tFlo. i⸗ non funt immaculati coram te, quo- rins nh modo miſer ego, qui bibo, velut ndefu aquam, iniquitatem?: à Qiod ſi ju- “S ſtus vix ſalvabitur, peccator ubi com- eiti parebit? Quo igitur fugiam, ad ſemds: ind quem convertar, nit ad te, Domine? etni T'u peccatorum meorum Judex eris, aelſ qui pro peccatis meis mortuus. e Genta Pater enim non judicat quemquam, elens ſed omne judicium tradidit Filio: es. ü Pater tradidit judicium Filio, ſed M6 PFilius f vicifſim propter peccata no- erell ⸗ ſtra traditus eſt. g Sicut enim Deus von dilexit ibi edle 7 e, 20) En 34,4. ) Eia 24, 23. nuc Iini c) Job. I15, 15. 16. hun ) I Petr. 4, 18. . e) Joh. 5, 22. „96 F) Rom. 4, ult. niſ. g) Zob. 4, 16. . konel. 216 Mediatio XI. V. —— — dilexit mundum, ut Filium fſuum uni- genitum daret, non ut judicet mun- dum, ſed ut ſervertur mundus per eum: Quomodo igitur me judicabis, Domi- ne Jeſu, cum miſſus ſis a Patre, ut per te ſerver? voluntatem Patris tui in omnibus perfeciſti, quomodo igitur in me miſero ſalvando eam non per- ficies? a Non eſt voluntas Patris tui, ut pereat unus de parvulis: Parvulus & ipſe ſum in conſpedu tuo, parvu- lus etium in conſpecdu meo: quid e- nim ſum, b niſi cinis & pulvis? ne- que ſolum cinis & pulvis, ſed etiam in pietatis profectu nimis parvulus & puſillus: perfice igitur in me parvu- lo voluntatem Patris tui. e Veniſti, o Jeſu, ſalvare quod perierat, quomo- do igitur poteris eum, qui ſalvari de- ſiderat, judicare? Accuſabunt me pec- cata mes, & diſtrictam judicis exi- gent ſententiam, ſed tu peccata mea transtuliſti in te, peccata mundi tollis, quomodo non & mea? quo- modo propter peccata mea me con- demnabis, qui pro eis mortuus es? e me 4) Matih. II. 14. . b*5) Gen. 18, 27. *“) Matih. 18: II. a) Zoh. I, 19. e) I Joh. 2, 2. IIn Glegi Mortuus es pro peccatis Mundi toti- us, quomodo non & pro meis? Uri- i que, Domine Jeſu, ſi voluiſſes diſtricte De — ne udicar⸗ beſtengen inenrem: Ues Koper, ner tegvire Ulneps N Jun libet Uet Aliege cntheninin 6 nnnk mlcum tuum um Arellid in die H um tuum. et, lgnice leſere Wrſen N Knpte ſ 1uCrſ, n ml der uei iün ibi, tenilin: . V. De judicio extremo., 217 mun me judicare, quid te coegiſſet de cœ- ſodioet in lo deſcendere in carnem, in mortem, cuspeten in crucem? Accuſabunt me Dæmo- cabisDi“ nes, & opera, quæ ſuaſerunt, ab anima bite mea requirent. Sed a judicatus eſt uns princeps hujus mundi, neque quic- omccu quam habet in te. Quod ſi in te non emn n habet quicquam, utique nec in me; ltnbimisn credo enim in te, Domine, ideo bma- uls:ud nes in me, & ego in te. Accuſabit me, au tm amicum tuum, accuſabit me, fratrem meo: guit tuum, accuſabit me, æterni patris ſi- hllis; lium dilectiihmum: Quomodo igitur is Eieit ſevere judicabis amicum, fratrem, & nis utlli⸗ ſlium tuum? Accuſabit me in judi- in neſen⸗ cio illo Moyſes, maledicum me eeii dicet, ſiquidem non ſervavi omnia, ert dl quæ ſeripta ſunt in libro legis; Verum i lehei atu, Chriſte, maledictum pro me fa- abunehrß⸗ Rus, ut a maledictione legis me libe- c⸗6 rares. Maledictus ero Moyf, ſed bene- prunt dictus tibi, audire enim deſidero vo-⸗ en ll cem illam: e Venite benedidi, poſſi- nal r dete regnum Patris mei. Accuſabit men heic⸗ me Mey ſes; tu vero non accuſabis me noltnuce aApPnd Patrem, imo f pro me interce- Nuoi ti des: Non igitur maledictionem Moy- UU ſis timeo, quia g ſuſtuliſti chirogra- phum ipfſius, quod erat contra me. Accuſabunt . a) Zob. 16, II. cap. 14, 30. *⁵) Zob. 14, 23. 3 Deut. 27, ult. à) Gal. 3, 13. *) Matth. 25, 34. F) Rom. 8, 34. 2£) Coloſſ. 2, 14. . 218 Meditatio XLV. Accuſabunt me damnati, & ſimilis culpe reum me proclamabunt. Fa- teor, o Domine Jeſu, reatus me cum illis conjungit, ſed reatus illius agni- tio & ſalvifica tui cognitio ab illis me disjungit. Qui a audit verbum tu- um, & credit ei, qui miſit te, habet vitam æternam, neque veniet in ju- dicium. Audio verbum tuum, Domi- ne, & in te credo, fide languida, ſed tamen fide. Credo, Domine, b ſed ſuccurre incredulitati meæ. Credo, Domine, ſed c adauge fidem meam. Quamvis ab omnium damnetorum peccatis non ſim liber, a ſola tamen incredulitate liberabis me, Domine. Accuſatores illi omnes terrent me, ſed tu Judex erigis me, tibi 4 Pater tradidit omne judicium, e omnia in manus tuas dedit, ſed viciſſim † pro nobis omnibus re tradidit, g ipſe et- iam tradidiſti te pro Eccleſia, ut illam ſanctificares & mundares lavacro a- quæ in verbo. Quomodo ſevero ju- dicio judicabis eos, pro quibus tradi- diſti te in mortem, b mortem autem crucis? i Carnem tuam odio non ha- bebis, membra ſumus corporis tui, de, carne tua, & de oſſibus tuis. XLVI. DE a) Zoh. 5, 2 b) Marc. 9, 2 e*) Luc. 27, . 4A) Joh. §, 22,4. e) Matthb. 1I, 27. F) Kom. 8, 32. 2) Eph. 5§, 25. 26. 6) Phil. 2, 8. ¹) Eph. 5, 29. 30. Detine Jamanenten ern n, b n Une IO htegnum ldelatte Uunt ſi lento e ſegt Ulnn el 4 anni ſie ſr untant 6gkoume 4 nuin Unis üls inebr⸗ aiue 1 t en Tlu uum . lunſei i⸗ inie R ibi erit Eei emn erdinde uen deid or c.,9. . lart ; V. — abum. atus mec g illins a,: o eb iler t vetbun 6 veniet in 1 tlun, Don e lungniluk vomine, 3 ner. (e flen ne dammnetone ,2ſol timn me Donm stenent 1 e, tibi An „: oONa! cinnf in eNer geſig l es do Nloſeleo ibus i ortenn unt Gio n corpors n us tuls l., 4. 2% Rom. 3 liln De vitæ æternæ deſiderio. 219 XLVI. DE VITA TERN. DESID ERIO. Semper, mens, reſpice ſurſum. 4 )Evota anima, non debes amare — vitam fugientem, ſed potius permanentem. Eo aſcende per deſi- derium, ubi juventus ſine ſeneéëtute, vita ſine morte, gaudium ſine triſti- tia, regnum ſine commutatione. Si delectat te pulchritudo, b juſti fulge- bunt ſicut Sol: ſi velocitas aut forti- tudo, electi erunt, c ſimiles Angelis Dei: ſi longa & ſalubris vita, ibi ſana eſt eternitas, & æterna ſanitas: ſi ſa- tietas, d ſatiabuntur electi, cum ap- paruit Domini gloria: ſi melodia, ibi Angelorum chori concinunt ſine fine: ſi mundana voluptas, etorrente volu- ptatis inebriabit ſuos Deus: ſi fapi- entia, Dei ſapientia ſeipſam eis oſten- det: ſi amicitia, diligent illi Deum plus quam ſeipſos, & invicem tan- quam ſeipſos, & Deus illos plus quam ſeipſos. Si delectat concordia, omni- bus ibi erit una voluntas: ſi poteſtas, electis omnia erunt facilia, nihil de- ſiderabunt, quod non poterunt, nihil autem deſiderabunt, niſi quod Deus ipſos vult velle, & deſiderare. Si de- lectat a) Auguſt. de Spir. &. Ansh. in phr. ſol. c. 25˙. b) Matth. 13, 34. c) Matib. 22, 30. d) Pſ. 17, 15. 9 P. 36, 9. 22⁰ Meditatio XLVI. leat honor & dwvitiæ, Deus a ſer- vos ſuos fidelés ſuper multa conſtitu- et: ſi vera ſecuritas, ita certi erunt, nunquam & nullatenus illud bonum ſibi defuturum, ſicut certi erunt, ſe non ſua ſponte illud amiſſuros, nec dilectorem Deum illud diligentibus invitis ablaturum, nec aliquid Deo potentius invitos Deum & illos ſepa- raturum. Quicquid deſiderare pote- runt electi, illic invenient, b quia co- ram a facie ad faciem intuebuntur eum, qui eſt omnia. Tam magna ſunt illius vitæ bona, ut non pofſfint menſurari: tam multa, ut non poſſint numerari: tam pretioſa, ut non poſ- ſint eſtimari: erit ibi corporum ætet- na ſanitas, erit animorum ſumma pu- ritas, erit gloriæ & voluptatis divinæ ubertas, erit perpetua Angelorum & Sanctorum familiaritas, erit ſtu- penda corporum claritas: Gaude- bunt electi propter loci amœnita- tem, quem poſſidebunt: propter jucundam ſocietatem, in qua regna- bunt: propter corporis glorificatio- nem, quam habebunt: propter mun- dum, quem contemſerunt: propter infernum, quem evaſerunt. Minima æternæ vitæ corona præſtantior erit, quam mille mundi, quia infinita illa, hi a) Martth. 25, 23. b) ICor. 13,12. Bo- nav. I. 2. comp. c. 31. Pelargus in Com- pend. loco 26. Bonav. in 9. diat. 6. 50. Deuura — liintem 0 Metuenda 1 unis, gui uus aritatis n ritten un eilit, gſog ze ſi Mllum in .uIn gaam eſ ele n Eunn ar W Deun inſt ſos in Deo⸗ Chnirn lRern inn Non E ſientian en inttedi Uerde lie Pemdno⸗ ſebont Cn umm in h uneht Uun, ner g nhln ei Uls lum B eit VI. — Dens 4ſe⸗ lta conlin⸗ certi enn ilud bonn erti etunt, miſiros ie ailtend utin N eücerne on enhellac intvebums Tum un uIt nonhet⸗ 1 Utnonpot ut onie ungunut Umn ſumcn! mui⸗ Dl lun jtat, ellt litas: in n le 5 gonfat⸗ when⸗ unt: Iiiie unt. HMin lbntig in N nia infne 4 . 1 di De vitæ æternæ deſiderio. 221 hi autem omnes fihiti: neque etiam metuenda illic invidia diſparis clari- tatis, quia regnabit in omnibus uni- tas caritatis: a propter ſummam il- lam caritatem, quicquid uni electo- rum accidit, tanto gaudio afficiet re- liquos, ac ſi illis ipſis foret datum. Nullum in cœlo & terra majus bo- num quam Deus. Ideo etiam non poteſt eſſe majus ac perfectius gau- dium, quam Deum videre, Deum poſſidere: b ideo etiam per unicum momentum Deum videre, ſuperabit omnia gaudia: videbimus enim Deum in ſeipſo, Deum in nobis, & nos in Deo: In vita hujus vitæ habe- mus Chriſtum nobiſcum, ſed ſub ver- bi & Sacramentorum velamine te- Rum, non autem cognoſcimus eum per ſcientiam; in futura vita coram eum intuebimur, quando panem æ- ternæ ſatietatis nobis diſtribuet: quemadmodum diſeipuli non agno- ſcebant Chriſtum in via, ſed de- mum in hoſpitio, quando panem illis frangebat. e Ccxleſtis illa Hieroſo- lyma non habet templum manu fa- Rum, nec Solem, nec Lunam, quia templum ejus in æternum eſt Deus, ipſius luminare, & lucerna. Fidei ſuccedat viſio, ſpei comprehenſio, dilectionĩ a) Auguſt. in Joh. b) Bernb. in med. cap. 4. &) I Cor. 13, 9. 12. 4) Lac. 24, 31. e) Apoc. 21, 2. 222 Meditatio XLVI. dilectionis perfectæ fruitio. a In ædi- ſcatione templi Salomonis b vox ſe- curis & mallei non audiebatur: ſic in cœleſti Hieruſalem, nec pœna, nec tribulatio ſentitur: quia materia hu- jus templi, c lapides ſcilicet ſpiritua- les, jam ante in mundo per tribulatio- nes præparati: d Regina ad Salomo- nem veniens, eſt anima ad Chriſtum in cœleſtem Hieroſolymam conten- dens: ingreditur cum multo comitatu ſanctorum Angelorum, cum auro & pretioſis lapidibus diverſarum virtu- tum: mirabitur Chriſti Regis ſapi- entiam, & miniſtrorum, Angelorum ſcilieet & Sanctorum, ordinem; ci- borum menſæ, id eſt, æternæ refe- Rionis plenitudinem; veſtium pre- tium, id eſt, corporum glorificatio- nem; domus pulchritudinem, id eſt, cœleſtis palatii magnitudinem; ſacri- ficiorum, id eſt, laudum divinarum multitudinem: fatebitur in ſtuporem converſa, ſe non potuiſſe credere ea, quæ jam oculis videt. Eri gat ergo ſeſe fidelis anima & parata ſibi conſideret bona, eo dirigendus eſt ſpiritus, quo aliquando eſt iturus. e In tempore eo contendendum, ubi aliquando in æternitate manendum. Non intrabit in hanc Domini ſui gloriam, qui non intrars a) Bertho. in lib. allegor. b) Reg.6,7. c) 1 Pet. 2, 5. 4) I Reg. 10, 2. & ſeg:⸗ *) Beruh. 3. in med. cap. 16. De lite. inmne ceſie iquund 69 ego ſtacenel Eus et ce Pelig conſort kiratt tepell In eterm tle tanton ltis ckrit ſengh hie . Cilum Ven hmonen Umen, Gl 4 lelen ler en lue . 1 cohta ebem ſ ſen cdint uld ii unſſte le 1De vitæ æternæ deſiderio. 223 — — . io. lnd intrare deſiderat: Coram facie Dei isu aliquando apparere ſperas, ſanctitati ebuur ki ergo ſtudendum, quia a & ipſe ſan- peen, 1 Eus eſt. Cœleſtium Angelorum ex- umatikr pectas conſortium, vide ergo, ne per ilcethiim peccata repellas ipſorum a te miniſte- ertihine rium! æterna ſperas, quare ergo tem- nd Nn poralia tantopere deſideras? futuram KCN inquiris civitatem, quare ergo deſi- an aunf deras hic locum permanentem? ad nultoconit⸗ Chriſtum venire deſideras, quare er- am m go mortem times? ejus eſt mortem lun timere, qui ad Chriſtum nolit ire: ad Iti Nege coœleſtem Hieroſolymam intrare de- n, A ſideras, quare ergo tot ac tantis pec- uihmm is te contaminas; cum tamen aume i ſeriptum ſit, quod nihil intrabit Veliun é In eam coinquinatum? ligno vitæ a- Arie liquando frui deſideras, Chriſtum, inecn 14 vVerum vitæ ligaum, in hac vita per tenzl Terarn fidem Prius apprehendas, quia un din ſeriprum eſt: beati, qui lavant ſtolas uuften⸗ nas in d ſanguine Agni, e ut ſit po- le ins teſtas eorum in ligno vitæ & per por- l tas intrent in civitatem: foris ſunt ca- nes & venefici, cave ergo impudiciti- —— ſſbi con 3 ſii am: foris ſunt homicidæ, cave erge ,In tenſe iracundiam: foris ſunt idolis ſervien- Aiqune tes, cave ergo avaritiam: foris ſunt N mi mendaces, cave ergo omnem peccati in malitiam. Si deſideras intrare ad fnu- tia 2) Lev. 11, 45. b) Hebr. 13, 4. Rpor. unei Jerm. 4. de mer. 6) Apoc.21, ult. 1) Apoc. 1o,2 7,14. Fe)] Apoc. 22, 17. 1 ) Apoc. 19, 7. 16. 4 224 Meditario XLVII. — dera. entum deſid . ias Agni, ſponſi arenrurn eßden⸗ b Spiri us & Sponfa dien s, Per quem nh Spiritus, o n ham Spi nenn habes bart 4 runler elan Nen ut veniar Voammin dren⸗ en ai evielter nuptias e incn er Fr onlus : Sponſa non e i ſpand et Sponſus: en ndven um non deſideras c nona el dabere c in novo cœlo a nn ne ib X .RDD. r gua e ergo Veterigus creatoris, Fn, quare ergo v res is particeps neri e creatu- ee ergo egenis ad es d Des, 6one 2 E erlas ædification n e Hach ormtnn non manu n eere un omum iem aat mihra bitationis diſ- MZ zzu⸗ noſtræ hab ionis dil. um hujus ig, Vunetinen 4 hende dere roſpicis, ne are ergo non b ein ſta en a eniatis iin de ira iumn enir non inhabitat rte gneni am in fu . elaitan ne nunquam unae ⸗ nhabitabit per erentoncitatis ini⸗ “ guſtas & ternæ Pereipies n gufta tium nunquam plenu tium, 1 complementum 6) Pps. 1, 1. ) Apac. 22, 17. ) 2o, Fl. Apoc. 21, 1I. — Fr,7AV1 DET IN E A TTISSTA1. 7* PE e mioX anato atria Cœlum. e. attis Pret manſioes utuu⸗ Re garnn Verba ſunt ganronnun ſt 1. Deüidero videre locu Ponn ri. e D — Domine, in Munltimanli im ereg nei. 9 Di nuniEmgl, io pertiam ifala eni ſtelo ricere fentium. tn menſun bliknntin onn re unne Domn Uuundhetih irtoint Cnocun aiunm: Er,eng enun 4 Keoncinm nined 1 ind in Umubabe Uelsätiat iones en iebre 32 i torre ing ehll p bpij. 3 l 4le. ip. uie Vjl. De Dei in cœlo viſione. 225 — — . — — uim itn Domine, in quo æternam mihi præ- cut, Eeii paraſti manſionem. a Advena enim hic usfeee ſum & peregrinus ſicut omnes patres nims, M. ei. 5 Dies peregrinationis mecœ ste imde Parvi & mali, igirur in hoc mundi exi- nendi lio Patriam cœleſtem deſidero: c 6. Vel οτ—ιπ αιenim meum in eœlo, 4 de- c n ſidero videre bona Domini in terra 6les viventium. In imagine pertranſit hæc ei orni Vita, menſurabiles ſunt dies mei, e aheteſten & ſubſtantia mea tanquam nihilum en 1al coram te, quæ igitur expectatio mea? m, eus nonne Dominus? Domine Jeſu, f enchmn⸗ quando erit, ut ad te veniam? quando inrent⸗ apparebo ante faciem tuam? Quem- ne i admodum deſiderat cervus ad fon- tes aquarum: ita deſiderat anima mea ad te, Deus! g O verum & perfectum, w & plenum gaudium! o gaudium ſu- per gaudium! vincens omne gaudium, G extra quod non eſt gaudium: quando intrabo in te, ut videam Deum me- um, qui habitat in te? Adimplebis me lætit'a cum vultu tuo, Domine, de- Ilectationes in dextera tua usque in fi- )hh nem, inebriabor ab ubertate domus tuæ, & torrente voluptatis tuæ pota- —– bis me, apud te eſt fons vitæ. & O deſi- D L. 2 deratam 10ℳ . 5l 4) Pj. 39, 14. b) Gen. 47, 9. c) Phil. 3, 20. 4) Pſ. 27, 13. e) Pſal. 39, 7. F) Eſ. 42, 3. 12. nſone g) Aug. in medit. b) Pſ. 17, ult. 1) Pſal. 36, 9. k) Aug. 22, de civ. Dei cap. ult. 226 Meditario XLVII. de ” — deratam vitam! beatam felicitatem! iment p in qua ſanctiſhma, Lrinitas erit per- nlin fedio deſideriorum noſtrorum, quæ “ ſine fine videbitur, fine faſtidio ama- fiin bitur, ſine defatigatione laudabitur. unine Deum videre ſuperabit omnia gau- enſeiſt dia: Chriſtum videre, cum Chriſto riamig, vivere, Chriſtum audire, fuperabit o- „ e mnia cordis noſtri deſideria. O Jeſu winis Chriſte, Sponfe animæ meæ ſuaviffi- it “ me, quando ſponſam tuam in regium eitcling adduces palatium? quid ibi deeſe pot- Eehune erit? quid ibi amplius deſiderari hot- H erit, aut expectari, a ubi Deus erit ſkenn omnia in omnibus? b pulchritudo H erit viſui, mel guſtui, cithara auditui, i nn balſamum olfactui, flos tactui: Omnia “ erit Deus, & diſtribuet unicuique ſe- cundum deſiderium cordis ſui bona: Si vitam deſideras, ſi ſanitatem, ſi pa- b cem, ſi honorem, ibi Deus erit omnis ine in omnibus. Quæ fummis in Eccle- iche ſia Doctoribus obſignäata modo funt iae myſteria, vel puellulis ibi erunt ob⸗ “ vin. Acdcrir nobis benedicta Cariſti altee humanitas, & de abſconditis lalutis noſtræ mylkeriis voce concionabitur ſuaviſkima. Vox ipfius dulcis, atque I facies ejus decora, d diffuſa eſt gra- tia in labiis ipſius, e gloria & hono- re incedit coronatus. Quod ſi Deus klip lon. erit omnia in omnibus, utique et- ler auauam 4) 1 Cor. 15, 2 8. b“) Bernh. 4 M., c) Cant. 2, 14. d) Eſ. 45, 3. Ar ) Pſ.S8, 6. f) Bernh. ſer. I1. in Caont. )ar⸗ VIl. De Dei in cœli viſtone. 227 feliium jam erit plenitudo luminis intelle- as elt Stui, multitudo pacis voluntati, con- orm tinuatio æ&ternitatis memoriæ. Satu- licm rabit Filius intelligentiam pleniſſima e laudb cognitione, Spiritus ſanctus volunta- tem fuaviſſima dilectione, Pater me- moriam ſecura utriusque recordatio- ne. Tu, O Deus, lumen eris, a in cujus lumine videbimus lumen, te ſcilicet in te, in ſplendore vultus tui, quando n inte“ te videbimus a facie ad faciem. Ne- bicenf que ſolum te videbimus, ſed eriam Geſtenm tecum vivemus; neque ſolum tecum Det vivemus, ſed etiam te laudabimus: neque ſolum te laudabimus, ſed gau- dii tui conſortes erimus; neque ſolum Aui tecum gandebimus, ſed b Angelis et- miite iam fimiles erimus; neque Angelis einte ſolum, ſed ipſi etiam Deo benedicto Giutemi? in ſeculum. Obſtupeſcat hic fidelis anima, & miſericordiam Salvatoris ſui adoret. Non in gratiam ſolum nos inimicos recipit, ſed peccata re- mittit, ſed juſtitiam donat, ſed ad cœſtem deducit hæreditatem, imo Angelis & ſibi ipſi nos ſimiles reddit. beatiſſima civitas! O cœleſtis Hie- ruſalem! O ſancta ſanciiſſimæ Trini- tatis ſedes, quando erit, ut ingrediar templum tuum? 4 Templum coœ- leſtis Hieroſolymæ Agnus eſt, e uigte 1 3 Asnus 2) Pſ. 36, 10. Aug. in illum lor. ) Matth. 22, 30. c) 1 Joh. 3, 2. P 2) Apoc. 21, 22. e) Zoh. 1, 29. — D 228 Meditatio XLVII. DeAng ——= —— — Agnus nimirum, qui peccata mundi tollit & pro eis a ab origine mundi Dr S occifſus. Quando erit, ut adorem in N templo illo Deum meum, Deum fſci- . licet in Deo? Quando orietur mihi Sol iſte, qui illuminat civitatem il- Crl,/ lam ſanctam? Exulo adhuc a patria Natelun mea, ſed c repoſita mihi eſt hæredi- dle nben tas ampla. Gredentibus 4 poteſtas Eienit per Chriſtum facta filios Dei fieri. e lohmn Quod ſi filii ſumus, utique etiam hæ- Uis ceſehr redes, hæredes quidem Dei, cohære- (lushomin des vero Chriſti. Erige te, anima tiiniit mea, & aſpirs ad hæreditatem tuam. J niimont Dominus pars hæreditatis meæ g & ölle l merces mea magna valde. Quid præ- iMbeiſn ter hoc donare poſſet miſericoròiſſi- ninun a ma Dei benignitas? Vitam donat: Reſani Filim donat; Semetipſum donat: Inhn. 0 Qiod fi adhuc majus aliquid in cœlo 1n undn acque terra ſciret, illud ipſum nobis Gniume donaret: b In Deo vivimus, i tem- 1! K e plum Dei ſumus, Deum poſſidemus, tenlginn hie quidem in ſpiritu atque myſterio, Nt aline illic autem in veritate, ibi noſtra Men ſpes erit res, ibi non ſolum perma- ttern nebimus, ſed etiam habitabimus in ſihten æternum. 1 XLIIX. DE GEen 3 nen nin 4) Apaoc. 13, 8. b) Apoc. 21, 23. 1 Age c) Pſ. 16, 6. 4) Zob. 1, 12. e*) Rom. 8, 17. f) Pfſal. 16, 5. g) Gen. I5, I. b) Act. 17, 28. 4) . ²) I Cor. I, 16. ) Auguſt. in Eſ. 74 N10 Orig. lib. 2. ae prine. c. 3. *) — VIl. — eccata d. tigine nmn Ut adoten ’ m, Deun oniernt t cipitaten 1dhuc d en ini et her. e eiam nDei id ite te Virim iplun in eavic ni iinn Vinng 11 Alent e, 1 wpintinu N t. 165 ug „„45. De Angelorum Aſſociatione. 229 — — XLIIX. DE SVAVISS&IMAANGELO- RUMIN COELO AS%⅓- CI ATIONE. Cœleſtis curia noſtra eſt. IN a relurrectione mortuorum ne- que nubent, neque uxores ducent, ſed erunt ſicut Ansgeli Dei in (&lo. Ecquis hanc beaterum dignitatem di- ghis celebrare poteſt encomiis? b In cujus hominis cor hæc beatorum glo- ria aſcendit? Electi gloria reſurreétio- nis innovati absque ullo mortis metu, absque ulla corruptionis labe, ſalvi- fiea Dei fruentur viſione. cVidi Do- minum a facie ad faciem, & ſalva fa- Ga eſt anima mea, exclamat D. Pa- triarcha. Quod ſi momentanea Dei vi- ſio tantum potuit adportare lætitiæ cumulum, quid poterit viſio ejus æter- na? Si Dei in forma hominis appa- rentis intuitus ſalutem & vitam attu- lit animæ, utique viſio ejus a facie ad faciem vitam & beatitudinem affe- ret æternam. Quid igitur ad hanc felicitatem accedere præterea poſ- ſit? quid præter Dei viſionem deſi- derare poterunt electi? Nihilo ta- men minus beatiſſimo & ſuaviſſi- mo Angelorum fruentur conſoertio. L 4 Neque a) Matth. 22, 30. *⁵) 1I Cor. 2, 9. c) Gen. 32, 30. I. 2 6 Meditario XLII rtio i 1fru- 1 conſortio zlorunkt ſeu. Reue ſe Beriam ſimiles i me rr, ſe leilicet agilitate, H nare⸗ nmortali te. Induemur ea len um nnortaniente ſtolis albis cora Prhne. nnie velle, ngeli⸗ æternum no Ag ir- mu D Ino cantti um, 1 m ntic ne dem V § 0 m- corona, eodem n. tutum ftatis endeblemn beiwilesio. Vumns Augclain Domin l nu⸗ rennr, lamat Manoah. imog, riemur, exc dmatdlann ne a ten Vineiine centena millia Ca . H in ue martshan um, . ique aum inn mblius, ne hetentorum all. ſimi krudincab illis ſeparemu H miliendine⸗ Naturæ becearrie⸗ ra⸗ nic, Ee nuditas noſtra & ſalu nica, & e r Ve m idiſſima . ſti ento atque emo ie la. e Ne r innocentiæ ſl⸗ iedre eigenn r, iraſcitur ne i zu. ibi læditu jditas nulla grardele⸗ ubi nemo, tie aut poteſtatis pulſa Stera⸗ 12 erraterun voners n a Srala⸗ ecc reie tio. none e tipus lackyin eflere HS tibus lacrymis d lrre eoge. Rur, ner ue metuenda zus erte⸗ ne lee Be eit uda, vicimus in te in⸗ r e Quod ſi ?σιννρ uign⸗ us omne 2. 6) Dan. WGe. 4 .z22 ber. 5 9 Eſa. 61, 10. 2 g. . 4. 2. Jaſt. ſanct. F) Apoc. Deche ficve nul Geicetium ineniscel Ib erlt ibn nec ceſeit, eſtient, boin indfontes Ee entre bie ellllgron ſeſeane . prelert nir kſh Certne, in erno p litre, ⸗ ſisſel . ſrukit nln, ltig Meil, ii, Eei lum, & irznan Cin ſit ltinet 4 erſt ne u dne 4 illorum fr es ilis enn te, clniun Ur eademea 8coramn tin etum pll ineiten i Na,eotenſ⸗ 1s Piiſei⸗ Nh. Mͦ 1 milion niliaanze: mmum. Cnl ſe mellen ecitolun genm. eccatict Kllnßck e ndi oln.? emn, Nnteſehe⸗ 8pulitii 1e non Mun md lefer iuke it ginl⸗ virtute N ℳN einig iſe 39 14 , De Angelorum aſſociatione. 231 utique nullum aderit cibi aut potus deliderium. a Deus erit cibus noſter, in cujus delectatione ſatiabimur. De- us erit cibus noſter, qui ſolus reficit, nec deficit. à“ Non eſurient beati, ne- que fitient, non percutiet eos æſtus & Sol, quia miſerator eorum reget eos, & ad fontes aquarum potabit eos, ibi c de ventre fluent flumina aquæ vitæ, ibi a paratum convivium pinguium medullatorum, convivium vindemiæ defecatæ. e Epulabimur & lætabimur, & præ lætitia cordis jubilabimus. Do- mine Jeſu, perficientur hœc in ſpiritu & veritate, J de fructu vitis bibemus in regno Patris tui, ſed in Spiritu & veritate. Verba enim, quæ locutus es nobis, g Spiritus & vita ſunt, atque hujus ſæculi verbis futuræ vitæ de- claras gaudia. Quod ſi lαιννιoο eri- mus, utique etiam mortis auferetur metus, h abſorpta erit mors in vico- ria, præcipitata erit mors in ſempiter- num, & abſterget Deus omnem la- chrymam ab oculis populi ſui. & Gau- dium igitur erit ſine triſtitia, quod continet æternam ltitiam; ſalus erit ſine dolore, vita ſine labore, lux ſine tenebris, amor nunquam te- L 5 peſcet, 2) Aug. in Pſ. 50. b) Apoc.7, 16.17. „) Zob. 7, 38. d) Ejſa. 25, 6. e*) Eſa. 66, II. F) Matth. 26, 29. 4) Zob. 6, 63. b) 1 Cor. 15, 54. 232 Moedizario XLIIX. peſcet, gaudium nunquam decreſcet, gemitus non audietur, neque dolor ſentietur, triſte nihil videbitur, lætitia ſemper habebitur, ibi ſumma & certa ſecuritas, ſecura tranquillitas, tran- quilla jucunditas, jucunda felicitas, felix æternitas, æterna beatitas, bea- ta Trinitas, Trinitatis unitas, & uni- tatis Deitas, & Deitatis beata viſio. E- rige te, anima mea, & honorem a Chriſto nobis collatum altius per- pende. Conſociabimur a Angelorum & Archangelorum cœtibus, thronis & dominationibus, principibus & po- teſtatibus: neque ſolum ſociabimur, ſed etiam ſimiles erimus. Aguoſce- mus ibi Angelum cuſtodiæ in vita o- lim deputatum: neque egebimus ipfi- us miniſterio, ſed ſuavi ejus lætabi- mur contubernio: non deſiderabi- mus ipſius protectionem, ſed ob ſua- vem gaudebimus ſocietatem, ſed cla- ritatem ipſius oculis intuebimur cla⸗ rificatis. Quod ſi lezαν*ͤsXο erimmus, utique corpora noſtra fragilia, debi- lia, mortalia immutabuntur, & ſpiri- tualia, agilia, immortalia efficientur; lucida erunt, quia Deo propinqua, 6 qui habitat in luce inacceſſibili, & ℳ luce veſtitus eſt; incorruptibilia erunt, quia Angelis, imo e corpori Chriſti a) Col. I, 16. 5) I Cor. 15, 43. 44. c) I Tim. 6, 16. —Erſ. 104, 2. e) Phil. 3, lt. = Dedh — Chriſti che untur ke in inorrn nodilit minuntur inte: ſe ierron Ui ſent Kternum. tt ilis 69 10. ) Der. — T NAl/ Eher nſern kadis one Dtatem. D nl ilis Rfroten ratum? nglin llcet Dee leor e! 8. 1d, er⸗ Ehryne, 4) Cant IIX. — in Cecleſe neque it bitur, Ktii mina A en illitus,tun ſda ſelictui, heatitihte⸗ nitacu benaviloh⸗ D honoten n Ains e⸗ 4 mebie s, troist 1 rigor frigoris, erunt ibi perpetuæ te- nebræ, erit, ihi fumus & perpetuæ lachrymæ, erit ibi aſpectus terrificus L 6 Deæmo- De Angelorum oſſociatioue. 23 Chriſti clarificato conformia; ſemi- nantur hic in corruptione, reſurgent in incorruptione; a ſeminantur in ignobilitate, reſurgent in gloria; ſe- minantur in infirmitate, reſurgent in virtute: ſeminatur corpus animale, ſurget corpus ſpirituale, quod fulge- bit ſicut b ſplendor firmamenti in æternum. Veni, Domine Jeſu, & glo- riæ illius participes nos effice! 4) 1 Cor. 15,4 3. *⁵) Dan. 12, 48. XLIX. DE TORMENTORUM TNFER- NALIU GRAVUITIAT. Semper meditare gebennam. Ogita, devota anima, pœnarum inferni gravitatem, & facile ſupe- rabis omnem pravam peccandi volu- prtatem. Erit ibi præœſentia omnis ma- li & erit abſentia omnis boni. Quid mali illis deeſſe poterit, qui puniun- tur propter ſummum malum, ſcilicet pPeccatum? Quid boni illis adeſſe pot- erit, qui ſunt remoti a ſummo bono, ſeilicet Deo? Erit ibi calor ignis, & 4) Cant.I. 3. de uat. noviſj. c. 4. ᷑ iſſer⸗ Dœæmonum, erit clamor in perpetu- unn proli um, erit ibi ariditas, ſitis, fœtor ſul- Nos petdur phuris, vermis conſcientiæ, timor, do- lre, & aſh lor, pudor & confuſio peccatorum o- in anne en mnibus manifeſtorum, invidia, odi- atiefeme um triſtitia, divinæ viſionis carentia, (ud non h omnis ſpei ablatio. Separabitur, Dei gen cuce virtute, claritas ignis ab ejus aduſtiva mbei del virtute, claritas cedet in gaudium inkitz ſanctorum, vis aduſtiva in tormen- (Md denden tum damnatorum: lucebit miſeris nmns non ad conſolationis objectum, ut vi- wigii fn deant, unde gaudeant; ſed ad miſeriæ utttig augmentum, it cernant, unde magis Poteit iin doleant. Viſus aſpectu Solis, Lunæ ac inxpetnn ſtellarum omnium privabitur, ſicut ſelth o etiam viſione Chriſti & Sanctorum enaiee omnium: punietur autem fletu, füu- Miite⸗ mo, Dæmonum ac omnium damnato- in hſenci rum aſpectu. Aures damnatorum eju- (ion & latus, & aſſiduas blasphemias, ut & hor- in om ribiles Demonum rugitus audient. (Wünhu Guſtus affligetur ſiti & fame, ac omni unoyhis ciborum ac potus privabitur volu- Uaned ſel ptate. Odoratus fœtore ſulphureo N torquebitur: tactus ignem intus & iin cumn extra urentem, atque ad medullas us- Auſe e que penetrantem ſentiet. Corpora noi en damnatorum erunt deformia, obfeu- DMn der ra, tarda, ponderoſa. Torquebitur n ſhenn memoria peccatorum recordatione, neque tam dolebit ſe peccaſſe, quam voluptates ſuas perdidifſe. Una ſcin- )An tilla gehennæ ignis plus peccatores Q hobe lædet, quam ſi fœmina in labore & hz 6) partu Deny. kormeiter. —. k in heen 8) feetot . e, iinon⸗ eccinotune inwicia, Vonisclen doribiut 1 bejuseclln in gulne a in uns Dl beelun r ſel 40 lat t,unlenm abitut, Slen ken en biun E te Ghim heſn nis metli honoribus, quia in inferno nullus erit infernalium gravitate. 235 partu prolis perſeverando mille an- nos perduret: erit ibi fletus ex do- lore, & a ſtridor dentium ex furore: in carne cruciabuntur per * conſci- entiæ vermem: Nullum erit vitium, quod non habeat ibi preprium ali- quem cruciatum. Sicut nihil in re- gno Dei deſideratur, quod non inve- niatur, ita in inferno nihil invenitur, quod deſideratur. Nihil ibi proderit damnatis, quod in hac vita deliciis variis uſi fuerint, quin potius earum recordatio gravius torquebit: nihil proderit damnatis, quod in hac vita in perpetua ſaturitate & ebrietate vi- xerunt, cquia tunc ne guttulam qui- dem aquæ obtinere poſſunt. Nihil proderit eis, quod veſtibus uſi fue- rint ſplendidis, quia induentur con- fuſione, & corpora ipſorum veftien- tur ignominia. Nihil proderit eis, quod in hac vita conſtituti fuerint in honor, ſed continuus gemitus & do- lor. Nihil proderit eis, quod in hac vita cumulaverint divitias, quia ibi æqualis erit omnium paupertas. Remoti erunt a beatifica Dei viſione, Deum non videre, omnia gehen- næ ſuperat ſupplicia: Dei faciem ſi 1 7 in a) Matth. 22, 13. Bernhb. ſerm. 8. in Qui babitat. Idem in med. de vot. cap. 3. b) Eſa. 66, ult. clι½⅛.ορ. 16,24. 42) Bernh. de gom. inter. Cap. 20. 23 7 Med. XLIX. De tormentor. — . in carcere inferni incluſi viderent da- ſentze be mnati, nullam pœnam, nullum dolo- n erit rem, nullamque triſtitiam ſentirent: (oſrim e iram Dei experientur, & tamen bea- elige in tificam Dei faciem nunquam intue- ſaie i buntur: ſentient pœnas a facie ejus, n , cujus tamen faciem nunquam con- wafonis templabuntur, ira Dei ignem æternæ mi ecl damnationis perpetuo inſtar ſulphu- ir rei torrentis ſuccendet. àa Nec ſo- in lum a Dei contemplatione remove- ee buntur, ſed etiam a Dæmonum con- en bitnen ſpectu miſerabiliter cruciabuntur: gran 4 ſentient eorum flagella, quorum in hae kincn vita ſecuti ſunt magiſteria. Si ſpectri eeze 1 alicujus intuitus hominem in hac vita ferme exanimat, quid poterit horri- ſenent bilis Demonum in æternum duratu- ne . .d aul, S Uelt, Il mneceet⸗ rus aſpectus? neque ſolum cogentur . . llt tormnen damnati Dæmonibus perpetuo con- fthe verſari, ſed etiam ſentient ſe in æter- en cr num ab illis cruciari: ſi in hac vita i ex permiſhone divina Diabelus tam Peninn graviter afffigit ſanctos, quam gra- n aun viter cruciabit damnatos poteſtati n ſuæ in æternum traditos? Damnati urm non ſolum cruciabuntur per Dæmo- D tel nes exterius, ſed etiam per conſcien- tiæ vermem interius: omnia omnino, gitæ unquam perpetraverunt, pecca- ta oculis eorum aſſidue erunt ob- jecta: tanto autem erit gravius tor- mentum, quia non amplius reſtat po- nitentiæ 4) Polycarp. c. 61. Harm. Evang. — rhtenni iuſar nal a gravitate. 237 H nitentiæ beneficium: a quando vir- oüllumde, gines paratæ intraverint cum Spon- mnſenn ſo, ſtatim claudetur janua, b januam umenk intellige indulgentiæ, januam miſe- len Iis ricordiæ, januam conſolationis, ja- afues nuam ſpei, januam gratiæ, januam unguen converſionis ſanctæ. Clamabunt da- genuns mnati, & cdicent montibus ac petris: nuſtir he Cadite ſuper nos, & abſcondite nos iN ab ira Agni; ſed clamor iſte erit fru- ode kenot ſtraneus, quia Cœlum & Terra fu- emonun gient ab ira ejus, ſicut ſeriptum eſt: Fugit omnis inſula, & montes non ln ſunt inventi: Quicquid datum fuerit h. N“ electis ad gloriæ augmentum, id eminhuſt omne cedet damnatis ad dolorum in- Nritdi⸗ crementum. Erunt quidem pœna- non iut⸗ rum gradus, ſed tamen qui minora un (Cgens ſentit tormenta, nulla exinde perci- eheittin piet levamenta: qui majoribus tor- nrſeinin quebitur cruciatibus, invidebit illi, nb⸗ qui afffigitur minoribus. Non perci- u“ pient damnati inde aliquod levamen- tum, quod quidam cognatorum vel amicorum in cœleſte recepti ſunt pa- 8 Dm latium, quia etiam eledti nullam inde per Dn ſentiunt triſtitiam, quod ſciunt quos- e, dam ſuorum cognatorum ad æternam rmvomi tranſiiſſe gehennam. T'antus ibi in uth en damnatis erit dolor & cruciatus, ut aut ü mens ad aliud dirigi non poſſit, niſi grili ad teſire enn a) Matth. 25, 10. b,) Granat. Iib. 1. memorial. red. 1. I. c) Apoc. 6, 16. d4) Apoc. 16, 20 – 238Med. XLIX. De tormentor. ad quosvis dolores impelli. Proſe- quentur damnari odio omnes Dei creaturas: proſequentur odio ſeipſos invicem: proſequentur odio Angelos ſanctos, homines electos, adeoque Deum ipfſum, non quidem in ſe & in natura ſua, ſed in juſtitiæ effectis. „ Omnia mala hujus vitæ ſingularia ſunt: unus gravatur paupertate, alter torquetur morbi gravitate: unus du- ra premitur ſervitute, alter convicio- rum oneratur mole: ſed illic ſimul omnes omnibus torquebuntur malis, dolores ibi erunt univerſales in o- mnibus ſenſibus & membris: in hac vita omnes moleſtias mitigat ſpes levationis, ſed illic nulla relicdta eſt ſpes liberationis: pœna inferni non ſolum eſt æterna, ſed etiam ne per momentum quidem interrupta. At- que hinc eſt, ſi omnes homines nati ab Adam usque ad hodiernum diem, & amplius naſcituri, viverent usque ad noviſſimum diem, & ſi unam pœ- nam, quam anima pati cogitur, pro uno peccato in inferno ex æquo pate- rentur, tunc particula quævis illius pconæ unius hominis major efſiet, quam omnia tormenta, quæ omnes roptores & malefici unquam eſſent perpeſſ‚i. O Domine, da, ut gehen- nam cogitemus, ne in gehennam in- cidamus! L. DE iſfer, — ne Dermre ſeine n Emnisern Re Auund om nit d ti umen E UPrrenoyen lt ſem rx nin Aunine ſel ut lr tern (um ſem iit Aſen lon erit ie elen t cet a Gumn letn Meentende ll, 4 deen ern iol len 9 tomem infernalium gternitate. 239 — ell. Pot L. unr DE POENARUM INFERNALlI- rocholeſe“ UM ETIERNITIATE. Odio Are Tormenta zterna malorum. 08, Aent (Okita, devota anima, inferna- en in ll lium pœnarum æternitatem, & Gte h rectius percipies earum gravitatem. a ir ind Eſt in inferno flamma furens, & ſine upeteeit fine perurens: Vita damnatorum eſt ter umsé ſine fine mori: mors eorum eſt in æ- letnd ternis peœnis vivere. b⁶ Nec, qui tor- ſed iche quet, fatigatur, nec, qui torquetur, a- huntem liquando moritur: ſic ignis ibi conſu- Getess mit, ut tamen ſemper reſervet: ſic brsimu tormenta ibi augentur, ut tamen ſem- per renoventur: ſic damnati morien- la rei tur, ut ſemper vivant: ſic vivent, ut n inleni ſemper moriantur. g Sine ullo un- etan e quam fine aliquem torquendum efſe, enh id vero ultra omnes deſperationis hompe fertur terminos. Quid enim gravius, emunté quam ſemper velle, quod nunquam ereht i⸗ erit, & ſemper nolle, quod nunquam ſounm” non erit? in æternum damnati non aſſequentur, quod volunt, & quod nolunt, in æternum pati cogentur. Quando ceſſabit Dei ira, ceſſabit et- iam damnatoris pœna: ſed æterna eſt ira, æterna igitur & pœna. Quando Ppœnitentiam veram agent damna- 0 α ti, a peccatis ſuis porerunt libe- rari, AaA) Paulinus de obitu eccleſ. bj) Bernb. in med. devotiſſ. c. 3. *) Ibi col. 1193. Ma. Clarius orat. 12. 240 Med. L. De pœnarum — rari, ſed præcluſum tempus pœniten- tiæ, nulla ergo ſpes reſtat indulgen- tiæ. Quando torquere ceſſabunt Diaboli, torqueri ceſſabunt damnati; ſed nunquam cefſabir furor Diaboli, nunquam ergo ceſſabit cruciatus ho- minis damnati. Quande mutabitur Dei juſtitia, mutabuntur etiam da- mnatorum ſupplicia: ſed invariabilis Dei juſtitia, æterna igitur erunt da- mnatorum ſupplicia. Ad diſtrieti judicii ſententiam pertinet, ut nun- quam careant ſupplicio, qui in hac vi- ta nunquam carere voluerunt pecca- to: æquum eſt, ut nullus detur damna- to terminus ultionis, qui, quamdiu va- luit, habere noluit terminum crimi- nis: damnati peccarunt in ſuo æter- no, id eſt, quamdiu vixerunt, juſtum eſt, ut puniantur in Deo æterno: cum fine deliquerunt, quia cum fine vixe- runt, non voluiffent utique cum fine delinquere, ſi potuiſſent ſine finé vive- re, ut poſſent ſine ſine peccare: ter- na quoque eſt ignis inſernalis mate- ria, peccati ſcilicet macula, merito igitur æterna etiam pœna: non temo- vebitur ab oculis Dei peccatorum in damnatis turpitudo, quomodo ergo rem overi poterit ſuppliciorum in pec- cata conſtitutorum magnitudo? Pec- catum inſuper eſt infinitum malum, quia contra infinitum bonum com- miſſum, 4) Gregor. ilfen — nium, & indltum eo gli m Mitum cont enit ig ſe n ero In ttemmt into hon Uin detn tehrnarit un roln maginem: Aurs ne⸗ ne ſte l,li ee ni, eten rii. Kennr vo Malſeretn Aenm lhrnen ihfinitoe leres teltu, Aant D. uhlis,0 ismen ineelle (untum: cla! Dolt kenger et untum el 4) C. ſecin gitur 440 niney⸗ Ellt infernalium æternitaze. 241 miſſum, & Chriſtus pro eo perſolvit infinitum pretium: merito ergo in eos, qui moriuntur in peccatis, infi- nitum conſtituitur ſupplicium. per- emit in ſe homo bonum æternum, juſto ergo Dei judicio incidit in ma- lum æternum. 2 Creavit Deus ab initio hominem ad ſui imaginem, ut in æternum ſecum vivere poſſet; reſormavit Deus hominem in pecca- tum prolapſum per Chriſtum ad ſui imaginem: paravit omnibus æterna ſalutis media, obrtulit omnibus æter- næ vitæ præmia; juſtum igitur eſt, ut, qui æternis carere voluerunt præ- miis, ternis etiam ſubjiciantur ſup- pliciis. Nunquam a damnatis au- feretur voluntas mala, nunquam er- go auferetur malæ voluntatis pœna. Elegerunt damnati momentaneam voluptatem, & finita mundi bona præ infinito bono Deo; aſpirarunt potius ad fugacis & breviſimæ hujus vitæ delitias, quam ad æternæ vitæ divi- tias; æquum igitur eſt, ut infinitas ſentiant pœnas. O æternitas intermi- nabilis! O æternitas nullis temporum ſpatiis menſurabilis! O æternitas nul- lo intellectu humano perceptibilis, quantum auges damnatorum ſuppli- cia? Poſt innumera annorum millia ſemper cogitare cogentur, hoc ipſis tantum eſſe vermentorum prineipium. / Quam . a) Gen. I. 242 Med. L. De pœnarum ilſen — Quam grave eſt in molliſſimo lecto pente com per triginta annos immobilem jace- en deſpan re, quid erit in ſulphureo iſto lacu tri- htenges: ginta millia millium annorum arde- iine: Gp re? O æternitas! æternitas! tu ſola nm hoter ultra omnem modum fſupplicia da- ien hbi mnatorum exaggeras. a Gravis eſt IWhltium. damnatorum peœna, propter ſuppli- Qn diſim ciorum acerbitatem; gravior eſt pro- in cceli5 pter ſuppliciorum diverſitatem; gra- undam v. viſſima propter ſuppliciorum æterni- ennnisdepe tatem: b mors erit ibi fine morte: Um ten⸗ erit finis ſine fine, defectus ſine defe- Iumeler Gu, quia mors ſemper vivit, & finis enſbilam ſemper incipit, & defectus deficere telſt mign neſcit: c quærent damnati vitam, & ſionporeßft non invenient, quærent mortem, & infemi mors fugiet ab eis: poſt annorum muennt el centum millena millium millia, fine Im erim ullo fine ad rediviva revertentur tor- Ilit menta: plus cruciabit eos cogitatio. (icotinner de continuatione doloris, quam ſen- eiſalitn ſus tormenti exterioris: quid poteſt Gemen eſſe miſerum magis, quam ita mori, th qtot l ut ſemper vivas, ita vivere, ut ſemper ie, Poßk moriaris? vita iſta erit mortifera, & un zce. mors immortalis: ſi vita es, cur occi- Lauhaufir dis? ſi mors, quomodo ſemper duras? Nundum Piternitas qualis fit, perfecte non cog- etenm noſcimus: non enim dubium, quin wefn id, quod nulla temporis menſura uum circumſcribitur, nulla etiam creata mnhertib mente num e 9 Dionyſ. Carthuſ. in Apoc. e. I18. *⁶) Gregor. lib. 9. moral. Apoc. 9: 6. 4) n, runr infernalium æternitate. 243 — — . Ulichnoede mente comprehendatur: ſi quid ta- nobilen ſce. ne de ſpatio æ&ternitatis vis æſtima- Hohenm re, tempus antemundanum debes co- gitare: ſi potes invenire Dei princi- e N& Pium, poteris eriam invenire, quando ſmid finem habiturum ſit damnatorum irs ſupplicium. Finge tibi montem quen- dam altiſſimum, qui magnitudine ex- cedat cœli & terræ ſpatium: finge quandam volucrem quibuslibet mil- le annis deportare ex hoc monte gra- nulum tenuiſſimi pulveris: ſperan- dum eſſet, ut tandem poſt incompre- henfibilia multa annorum millia fini- retur magnitudo illius montis, ſed non poteſt ſperari, ut finiatur aliquan- do infernalis iſfe ignis. Nunquam finientur electorum præmia, nun- quam etiam finientur damnatorum ſupplicia, quia, ut infinita eſt Dei mi- ſericordia erga electos; ita infinita eſt Dei juſtitia erga reprobos. Statue, tot eſſe tormentorum ſpecies in damna- tis, quot ſunt guttulæ magni maris: finge, poſt milleſimum quemque an- mim advolare quandam aviculam, & exhaurire tenuem maris guttulam: ſperandum eſſet, fore, ut exhauriatur tandem maris copia: ſed ſperari non poteſt, finienda eſſie aliquando damna- torum ſupplicia. O devota anima, „ſemper tibi obverſetur pœna damna- in torum æterna: a gehennæ meminiſfe Deln . po- e. e1 a) Chrouſeſt. hom. I. in 2. ag Leefſ. ee . nnorum a⸗ opler cy⸗ aniot el itaten; i IoruE Neend fellos (n Mari pium 1 nonen 3 enſe fis endd 244 Mes. LI. De Wirial prohibet in gehennam ineidere. Sit cura agendæ pœnitentiæ, dum adhuc tempus eſt indulgentiæ: a Quid a- liud dévorabit i ignis iſte, quam pecca- ta tua? que magis peccata cumulas, eco majorem comburendi materiam reſervas. O Domine Jeſu, qui pro peccatis noſtris ſatisfeciſti tua paſno- ne, cuſtodi nos ab æterna damnatio- ne, Amen. ⁸) Kemp. I. de imit. Chriſti c. 24. — LI. DESPIRITUALIFPIORUM RESURREGTIONE. Cum Chriſto ſurgere vita eſt. N On prodeſt Chriſti reſurrectio, ni- ſi in te quoque Chriſtus reſurgat. Sicut Chriſtum oportet in te concipi, naſci, vivere: ita quoque oportet eum in te reſurgere. Omnem refſurrectio- nem præcedit mors, quia nom reſurgit, niſi quod cecidit; ita quoque res ſe habet in ſpirituali hac reſurrectione. Non reſurgit in te Chriſtus, niſi prius Adam in te moritur: non reſurgit ho- mo interior, niſi ſepeliatur prius exte- rior: non prodibit novitas Spiritus, niſi prius abicondatur vetuſtas carnis. Nec ſufficit, ſemel in te Chriſtum re- ſurgere, quia vetus Adam non poteft extingui uno momento, quotidie vult in te reviviſeere vetus Adam, quoti- die ie Ge eum e Chriktusin lebet Chri llamg Roris ſu etex! e lem! i lo idi ſbet: Non onhgiun nnoc celells 9 1 riz I piri toe ſivar 1 Ie 1 Uuechie Ium, in ndet oeg 1e corhorn Uoticec eteſitgen oriebet Auitis int Ata u gle 2 10. 4 20, 6 Apoe. AMare iritnal heidete. ,dum AUn C gunnoc cata cumn ndi mienu ſelip u iſti wa gn Imn Ganbun Criſie — — 1PIoI 10N. 9 in euttligt tigus en inte nß e opot 1 n leſnnene lanon⸗ reluß⸗ en telaneniß ltus⸗ e teſi D tur rinet itn Nn lulis Chilunt nron t icen lor⸗ n, r Cam, 6 Piorum reſurrectione. 245 die eum extingue, ut in te quoridie Chriſtus incipiat vivere. a Non aſcen- debat Chriſtus in eœlum, neque in ſuam gloriam intrabat, antequam re- ſurgeret ex morte: ita non poteris ad cœleſtem intrare gloriam, niſi Chri- ſtus prius in te reſurgat, atque in te vivat: non eſt pars corporis Chriſti myſtici, in quo Chriſtus non vivit, nec deducetur a Chriſto ad Eccleſiam triumphantem, niſi qui fuerit pars corporis ejus in Eccleſia militante. Conjugium præcedit deſponſatio; non introducetur Anima ad nuptias απeäſtis agni, quæ non per fidem Chriſto in hac vita deſponſata, & ar- rha S. Spiritus obſignata. Reſurgat ergo & vivat in te Chriſtus, ut cum ipfo in æternum vivas. Hæc eſt reſurrectio prima: beatus & ſantus, qui habet partem in refurrectione prima, in hoc ſecunda mors non habet poteſtatem. Si in reſurrectio- ne corporum ad vitam vis prodire, quotidie debet Chriſtus in hac vita in te reſurgere. † Reſurgente Chriſto Sol oriebatur ita ſi ſpirirualiter Chriſtus in te reſurgat, orierur in ani- ma ftua lux ſalutaris Dei agnitionis: quomodo 2) Lac. 24, 26. b) Apoc. 19, 7 c) Oſe. 2, 19. 4) 2 Cor. I1, ult. e) Apoc. 20, 5. 6. J) Marc. 16, 2. 4 246 Meditatio EI. De ſpirituali quomodo ibi poſſit eſſe lux ſalvifi- cæ Dei cognitionis, ubi adhuc lo- cum habent peccatorum graviſſimo- rum tenebræ? a Timor Domini ini- tium ſapientiæ, quomodo ergo ibi poſſit eſſe cœleſtis ſapientia, ubi ti- mor Domini locum nunquam habu- it? Qui vero luce divinæ cognitionis deſtitutus eſt in hac vita, quomodo poteſt fieri particeps æternæ lucis in futura? Filii lucis ſolum tranſeunt ad æternam lucem. Filii tenebrarum ad æternas tranſeunt tenebras. Chri- ſtus reſurgens triumphaverat de mor- te: ſic in quo Chriſtus ſpiritualiter re- ſurgit, a ? morte ad vitam tranſit, ne- que enim poteſt vinci a morte, in quo vivit victor mortis. Chriſtus reſur- gens adduxit ſecum c juſtitiam per- fectam, 4 mortuus enim eſt propter peccata noſtra, reſurrexit propter ju- ſtitiam noſtram: ita quoque, in quo Chriſtus ſpiritualiter reſurgit, juſti- ficatus eſt a peccato, quomodo enim ibi peccata haberent locum, ubi viget & vivit perfecta Chriſti juſtitia? ap- plicatur autem nobis illa Chriſti ju- ſtitia per fidem. Chriſtus reſurgens victoriam ex Satana referebat, quia in ſuo ad inferos deſcenſu regnum ejus deſtruxerat, e palatium ejus ex- ſpolia-⸗ 4a) Pſal. III, 10. b) Zob. 5, 24. 3⁴) Dan. 9, 2 a. 94) Kom. 4, ult. e) Luc. II, 22. di⸗ — ſoliarer inl quo Sas reſi on pot 1etans, Chrigo liteſtn lillen ine ſerig titione. eltingi lam C ker in te notione ſorein 6o: non ulln pe⸗ use uld Cinteri RN . ommoti 1 hmine, ritus do ne UMni e ini (ugen Eende ſ 1 inzit, 4 I dirituo — 11 (Aliß⸗ ahne lo. riſine⸗ ommini in erbo⸗ t 3, Ub 1: damm babr. opnitlnit Auonoi D lucis n traſenn enebind. ras. C. t de mne-⸗ tualitetſs tanſt, te,ingel ſtus rein⸗ tian Ne⸗ hone roptel⸗ gin 0d an ital e Chnli⸗ allee Eeyn be⸗ . 44. l. biorum reſurrectione. 247 stse — ſpoliaverat, arma ejus confregerat: ita quoque, in quo ſpiritualiter Chri- ſtus reſurgit, illi Satanas prævalere non poteſt, neque enim poteſt vinci aà Satana, in quo vivit victor Satanæ. Chriſto a reſurgente terræ motus fa- us eſt magnus, ita quoque ſpiritua- lis illa cum Chriſto reſurrectio non fit ſine ſeria commotione & cordis con- tritione. Vetus ille Adam non poteſt extingui ſine lucta & renitentia: Ergo etiam Chriſtus non poteſt ſpirituali- ter in te reſurgere ſine magna com- motione. Non fit ſpiritualis cum Chri- ſto reſurrectio, niſi fiat peceati aboli- tio: non ſit peccati abolitio, niſi Ppræ- cedat peccati agnitio, niſi adſit ſeria cordis contritio. Ergo non fit (ſpiri- tualis Chriſti reſurrectio, niſi præce- dat interior cordis contritio. Dicebat ſanctus Ezechias: b Sicut leo contri- vit omnia ofla mea: Vide magnam commotionem. Sed ſtatim addit: c Domine, ſic vivent, & in talibus vita ſpiritus mei, corripies me & vivifi- cabis me, projeciſti poſt tergum tuum omnia peccata mea: Vide ſpiritualem a peccatis reſurrectionem. Chriſto reſurgente Angelus Domini, deſcen- dens de cœlo, ſedit ſuper ſepulchrum: ita ſi ſpiritualiter Chriſtus in te re- ſurgit, Angelorum poteris gatidere aſſ.= a) Mattb. 28, 2. b) Eſa. 38, 13. c) v. 16. 17. 4) Matth. 26, 2. M 248 Med. LI. De ſpirimali aſſociatione: ubi vivit adhuc & re- gnat vetus Adam, ibi gratum cubile Diaboli: ubi vero vivit & regnat Chriſtus, ibi habitare gaudent Ange- li. a Scriptum eſt enim, quod ſit gau- dium in cœlo ſuper peccatore agente 7 pœnitentiam. Ubi autem vera pœni⸗ tentia, ibi quoque Chriſtus ſpiritua- liter reſurgit. Ubi Chriſtus nondum reſurrexit ſpiritualiter, ibi nondum efſt Dei gratia. ⁶ Ubi autem nondum eſt Dei gratia, ibi nee Angelorum cu- ſtodia. Ubi nondum ſpiritualiter Chri- ſtus reſurrexit, ibi adhuc regnat vetus Adam: ubi autem regnat vetus Adam, ibi adhuc regnat peccatum: ubi autem regnat peccatum, ibi Dia- bolus regnat: quæ autem communio eſſe poteſt Angelorum cum Diabolo? c Chriſtus reſurgens apparuit ſuis di- ſcipulis, eisque vivum ſe exhibuit: ita, ſi ſpiritualis reſurrectionis parti- ceps factus es per fidem, oſtende te vivum Chriſti membrum per charita- tem: non judicatur homo vivus, ſi non opera vitæ manifeſtet exterius. UbiChriſtus, ibi etiam S. 8piritus: ubi S. Spiritus, ibi agit & impellit ad o mne opus bonum, quia, a qui Spiz zitu Dei aguntur, illi ſunt Filii Dei. e Si ergo in Spiritu vivimus, in Spi- ritu a) Luc. 15, 7. b) D. Luth. in cap. 2. Hebr. e) Luc. 24, I15. à) Rom. 8, 14. *) CGal. 5, 25. — titu eti Uundique 6orem, charitati dole, E lera fige u: ſiin (omode 1e Nivit! en Adan ſetns Aa Hiriruali inent 34 tultue⸗ Vus hom li 41 Uulemus tetem, llnech boninem Ils laye uuſllin en Netentis ii, ſi Eil: 4 N Prop er, )l tueli — nuc &. tum eine, lenn dent Alg⸗ noc ſigr⸗ tor dene Vera ſeer. ns höittr lus nonen ibi voNen enn Nd gelolune⸗ alltet tegnite epnnt e⸗ t ein Um, V piorum reſurreæctione. 249 — ritu etiam ambulemus. Solis Lux undiquaque ſpargit radiorum ſplen- dorem, fidei lux undiquaque diffundit charitatis fervorem: tolle lucem a Sole, & ſeparare poteris charitatem a vera fide: Peccata ſunt a opera mor- tua; ſi in mortuis operihus ambulas, quomodo tu in Chriſto, Chriſtus in te vivit? Peccata pertinent ad vete- rem Adamum; ſi adhuc in te regnat vetus Adam, quomodo cum Chriſto ſpiritualiter reſurrexiſti? peccata per- tinent ad vetuſtatem carnis; ſi in ve- tuſtate carnis ambulas, quomodo no- vus homo vivet? Excita nos, o bone Jeſu, a peccatorum morte, ut am- bulemus in novitate vitæ: mors tua veterem Adamum in nobis extinguat, reſurrectio tua interiorem noſtrum hominem ad vitam revocet. Sanguis tuus lavet nos a peccatis, reſurrectio tua juſtitiæ veſtem nobis induat. Ad te, o vera vita, ſuſpiramus nos in Peccatis mortui: ad te, o vera juſti- tia, ſuſpiramus nos per peccata ad- verſi: ad te, o vera ialus, ſuſpiramus nos propter peccata damnati: vivi- fica, juſtifica, ſalvifica nos, . Amen. a) Hebr. 9, 14. I N I . ENXERCITIUM PIETATIS. QOOTIDIANUM QUADRIPARTITUM, PECCATORUM CONFESSIONES, GCRATIARUM A0CTIO- NES, PRECATIONESN ET OBSECRATIONES COMPLECIENS;, C O L L E C T U M OPERA ET STUDIO JOH. GERHARDI, SS. FHEOL. D. ET IN ACAD. JEN. PROFESS. CUM PRIVILEGIO. LIDSIX, Sumt. JOH. FRID. GLEDITSCHI, B. FI LII. MDCCLIX. “ Lenate a KEl Donin ule⸗ ee (1) B9 ANTIOUO GENERIS SPLENDORE, PIETATE, ER UDITIONE ET VIRTIUIE NOBILISSTM0O VIRO, DN. PAULO HEIGELIO, à POLOROWITZ, Senatus numeroſioris in inclu- ta & Imperiali Norimberga Ad- ſeſſori ſpectatiſſimo, Domino Fautori & Amico ſuo lZngulariter ailecto & bonorando. lquis, Nobiliſſime & Spectatiſ- S ſime Domine HEIGELI, Fautor & Amice ſingulariter di- lecte, ſi quis, inquam, utili- tatem piæ & ſeriæ precationis, cum pari necelſitate conjuncdtam, verbis percenſere velit; næ is prius dicen- di exordium, quam exodum, meo quidem judicio, inveniet. Eſt enim pia & ex ſide profecta precatio fami- Hare cum Deo colloquium, & falu- tare in omnibus adverſis remedium; M 4 clavis 2 Doedicatio. clavis cœli, & apertio Paradiſi; cen- — eckleſten ſus noſtræ ſubjectionis & ſcala ad De- Hirtts um aſcenſtonis, ſcutum noſtræ defen- ſionis, & nuncius fidelis legationis; in æſtu calamitatum refrigerium, in morbis pharmacum; catena ad cœ- lum trahens, & vaſculum ex fonte divinæ benignitatis hauriens; gla- dius contra Diabolum & murus con- tra infortunium; ventus mala dis- pellens, & canalis bona advehens; virtutum nutrix, & vitiorum victrix; grandis animæ munitio, & lihera ad Deum accefſio; ſpirituale convivi- um, & cœleſte delitium; mœſtorum conſolatio, & ſanétorum exultatio; ſecretorum Dei cognitrix & dono- rum Dei acquiſitrix; columna mun- di, & medela populi; gaudium cor- dis, & jubilus mentis; pediſſequa gratiæ, & prævia gloriæ; hortus fe- licitatis, & arbor jucunditatis; con- ſcientiæ ornamentum, & gratiarum incrementum; fuga Dæmonum, & conciliatrix Angelorum; vitæ hujus lenimentum, & ſacrificii Euchariſti- ci odoramentum: vitœæ beatæ præ- guſtatio, & mortis edulcoratio, quarum appellationum catalogum bene longum Zobann Arndit, Theolo- gus inſignis, lib. 2. de vero Ohriſt. cap. 36. congeſſit. Quisquis vere Dei filius eſt per nidem, is filiali fiducia in precibus ſuis quotidie compellabit ccœle⸗ isuotie dor Deo cenſum, 1l füler lnr,ut 1llitione otene D tcen intere harioe l unmi nobis ge e orpus 4 nobis ge Nkor, nbs de Mor. Dei hon ie gran⸗ dum e⸗ eit u n! Pere unton ione lcer! Nolkramn terl Ve 4)4 Dedicatio 3 , er. eceleſtem Patrem. In cujus corde lnN. Spiritus ſanctus extruxit domicilium, ſre den is quotidie tanquam ſpiritualis Sacer- Eenies dos Deo offeret iſtud precationis in- Perinhi cenſum. Sunt autem quatuor immo- n ta fulcra, quibus fiducia noſtra inni- er in titur, ut de clementiſſima precum ex- lene 4. auditione poſſit eſſe certa, videl. I. omni- ns vorens Dei bonitas, ac 2. infallibilis nle & ejusdem veritas; 3. Cbriſti mediato- idees ris inz erceſſto, & 4. Spiritus ſancti con- umfrn teſtatio. Primum exauditionis fulcrum lbent eſt omnipotens Dei benitas. Quanta nobis dedit non rogatus? animam & corpus dedit, quin & Filium ſuum elluun nobis dedit, quid non dabit rogatus? NeH Majora, quæ pro nobis fecit, animent cmufi nos, ut etiam de minori bus confida- cin mus. Omnia enim, quæ petere poſ- eilen ſumus, minora ſunt, quam quod pro nobis Dei Filius dignatus eſt pati ac mori. Immenſa ac infinita eſt hæc Dei bonitas; quid ergo denegare nobis poterit? Si enim qualiscunque ac quantulacunque illa dilectio, qua Deum compledtimur, hoc in nobis eſhcit, ut in omnibus divinæ volun- gle kon Il eile . lee tati parere ex animo deſideremus, quanto magis de inæſtimabili Dei di- We lectione & bonitate idem nohis pol- 33 liceri poſſimus, niſi forte dilectionem noſtram divina majorem eſſe ſuſpi- cari velimus? a Voluntatem timen- M § tzium 4) Ansh. in lib. de menſur. crucis. 4 Deaicatio. — — —, — 2 a nimirum quia ſinceriſſima ac perfe- Qiſſima diledione eos proſequitur: jam vero perfecdta caritas ſeſe totam impendit amato, ejusque voluntati obſequitur. Omnipotens eſt hæc Dei bonitas, quid erit, quod ptæſtare no- bis nequeat? Summeæ illi poteſtati nihil quicquam eorum, quæ promilit, arduum aut difficile, nedum factu im- poſſibile. „ Alterum exauditionis fulcrum eſt infallibilis Dei veritas. Promiſit be⸗ nigniſſime aures ſuas voci precatiomis noſtræ intentas fore, promiſſum hoc eſt verbum æternæ & immotæ verita- tis, cum ipfſe ſit àναπιι ſeiplum & verbum ſuum negare nequit. Pro- miſit Deus ſe exauditurum preces: ſi parum hoc videtur, Chriſtus etiam jurejurando id confirmavit: «& Amen, amen, dicit ad Apoſtolos & ſub ipſo- rum nomine ad quosvis vere pios, N‿ guid rogaveritis Patrem in nomine mes, dabit vobis. Si nondum credis promit- tenti, juranti crede. à Cor meum pro- ponit tibi, Domine, verbum tunm, Oua- rite faciem meam: faciem igitur tuam rveguiram. Tertium exauditionis fulcrum eſt Chriſti Mediatoris interceſſio, is enim e eſt ad dextram Dei & interpellat pro e⸗ . i5 2a) Pſ. 145, 19. ) 2 Tim.2,12. c) Zob. 16, 13. 3) Pf. 27, 8. e) Rom. 8, 34. zium ſeſe faciet Dominus, dicit Pſaltes, — bie 3 6 gui i Piter 4 ile de ſicion inpetral kelacran Acänum ehe at glam re 4 num Uunnie Dater in Clorne eraucie ſetl eyr Mmtatis dalation Denttuc n eiil rn ctumelte 1einoni na hei nug: 4 (het Dei le Note inctbin uron irin ) 19 — et blale 1 Pert⸗ oegbinn⸗ ſele toin Vluntd el beih etnett. gi huchi, 1e Pomit um ſacl . ſete loh/ ehini bdlsh ,mmil SN. f5 Sitm. 4 ſalcuune . , en M I D S tte Dedicanio. 5 bis, eſt a Aavocatus noſter apud Denm, quid huic dilectiſſimo Filio cœleſtis Pater denegabit? quid benigniſſimus ille Salvator virtute ac merito fatis- fadionis ſuæ pro nobis præſtitæ non impetrabit? illi patet aditus in cœle- ſte lacrarium, is vota noſtra perfert in arcanum divinitatis confilium. Hunc- cine Pater non audiret? illine quic- quam recuſaret, cum Pater & Filius b unum ſint, cum Filius c ſit in ſinu Parris, cum Filius a fit in Patre, & Pater in Filio. Scio, e dicit hic inter- ceſſor noſter ad Patrem, quod me ſom- per audias. Ergone in diebus carnis, in ſtatu exinanitionis, in tempore infir- mitatis exauditus fuerit, & in ſtatu exaltationis, in gloria majeſtatis, in Pplenitudine omnis poteſtatis a Patre non exaudiretur? Quartum denique exauditionis ful- crum eſtspinitus ſanécti conteſtatio. f Is zeſtimonium dat ſpiritui noſtro, quod ſi- mnus Dei ſilii, g pen illum clamare poſſu- mns: Abba Pater. Ergone non exau- diret Deus illos gemitus, illos fletus, illa vota, illa ſuſpiria, quæ Spiritus ſanus in nobis operatur? hoc eſſet o- pus proprium deſpicere ac repudiare: . b Spiritus eſt, qui ſublevat infrmitates M 6 20 a) 1 Job. 2, I. b) Zob. 10, 30. c) Zoh. I, I8. 4) Joh. I4,; 10. *) Zoh. 11, 42. ) Rom. 8, 16. 2£) Gal. 4:, 6. b) Rom. &, 26. 1 BDaedicatio. noftras, nos, gquid aut quomodo orare o- porteat, neſéëimus, ſed ipfſedpiritus poſtu- lat pro nobis gemitibus inenarrabilibus; a Non humanis eloquiis pro nobis po- ſtulat, ſed more Naturæ ſuœæ ſuperfun- dat ſe precibus noſtris, ut imperitiam & improvidentiam noſtram motu ſuo operiat, & illa nobis a Deo perat, quæ Droſunt nobis. Hæc ſunt quatuor il- la fulcra, quibus cordis noſtri fiducia tuto innititur, ne in precibus fluéctuet, ac de exàuditione dubitet. bAccedamus igitur, accedamus cum fidacia ad thro- num gratiæ, ut conſequamur Miſericor- diam, & gratiam inveniamus ad oppor- tunum auxilium. c Nemo noſtrum vilipendat orationem ſuam: quoni- am ille, ad quem oramus, non vili⸗ pendit eam, ſed antequam egredia- tur de ore noſtro, ipſe ſeribi eam ju- bet in libro ſuo, & unum e duobus indubitanter ſperare debemus, quo- niam aut dabit nobis, quod petimus, aut quod nobis noverit eſſe utilius. Cæterum quam utile ac neceſſarium eſt indeſinenter orare, d tam difficile illud effe quivis cum Agathone E- remita facile intelligit, qui divinam majeſtatem ac noſtram infirmita- tem recto judicio perpendit. e Cum aſtiteris orare Dominum, cum ma- gno a) Ambroſ. in illum locum. b) Hebr. 4, 18. c)] Bernh. medit. de devotiſj. c.6. *σ) Luc. 18, I. I Theſſ. 5, 17. e) Ephrem de lucta ſpirituali cap. 2. — gno tir conſiſte ltenen niſare, hn E kentez coram e ntei, ibart em, die Goh (un⸗ itadion Uetn hominis Uls fler; fonum rem Conhleyn Erbenc ſrberer IN Datte ile cale giitge htnr . nis id nhlit N Pro o orare ⸗ ritu jrrabiltes nobis⸗ D inpenttun n motu h 0 Pets all e tquunn Oſtel Uiten buskole 5Alenu cirA. ,i tde 00 bolne n: Cn Dedicatio. 8 2 gno timore & deſiderio coram eo conſiſte, disrumpe a corde tuo vincu- la terrenæ ſolicitudinis, viriliter ago- niſare, (pugna,) ut ſit oratio tua ſan- Ga, & munda & immaculata, & vi- dentes eam portæ cœli aperiantur coram ea, Angeli cum lætitia occur- rant ei, & usque ad thronum benedi- cti Patris perducant eam, ante oratio- nem, dicit Sapiens, a præpara cor tuum, G& noli eſſe aß gui zentat Deum. Quare cum editis in publicum Me- ditationibus ſacris ac Scholæ Euie- bianæ libris quinque corda noſtra ad veram pietatem fledere, & interioris hominis profectum promovere cona- tus fuerim: cumque capita conſola- tionum omnis generis tentationi- bus opponenda Enchiridio peculiari complexus ſim: unicum illud in hoc ſcribendi genere reſtare videbatur, ut libellum quendam precationum con- ſeriberem, ac rudioribus etiam hac in parte Pro virili inſervirem. Quod uti haud invitus agg rederer, g5sdekig illa calamitatum, cum qua unus- quisque piorum in hoc ſeculo con- flidtatur, facile a me impetrare pote- rat. Huncce libellum, ſuperioribus annis ſcriptum, Veſtræ, Vir R biliſſime & Spectatiſſime, Nobil. Amplit. offerre & infſeribere Fuluns ut pro ſingulari illa benevolentia & M 7 variis 4) Ecclef. 18, 13. 8 Doegicatio. variis beneficiis mihi exhibitis gra- tum meum animum declararem, & V. N. & A. pietatem cum inſigni in lite- ratos, præſertim Eccleſiarum ac Scho- larum Doctores & alumnos, liberali- tate & aliis virtutibus compluribus omnium prædicatione dignis conjun- Gam, publico teſtimonio comproba- rem. Excurrerem in laudes V. Nob. & Amplit. uberius, niſi probe mihi conſtaret, ipſam non tam laudis, quam virtutis ſtudio præclara hacte- nus egiſſe & impoſterum etiam ſedu- lo adturam. Suſcipe ergo, Vir ho- noratiſſime, chartaceum hoc munu- ſculum, & a mea tenuitate omnem ob- ſervantiam, omnia obſequia, omnia officiorum genera impoſterum etiam expecta. Dominus Jelus vitæ longæ- vitatem, atque omnem animi & cor- poris proſperitatem V. Nob. clemen- tiſſime concedat! Dabam Jenc Cal. Jun. 1629. v. N. &. Euaiofiſ. JOAN. GERHARD, D. IND Derghoe 1) l urtie ael ( pl delcati rolit. N orun 1). XS dere 14 on⸗ M ℳ (9) B☚ bii I N D EX ENCHIRIDII en . HUIUS CQADRIPARTI TI. guie PARS PRIMA 8, lbert⸗ tra ctat DE MEDITATIONE PECCATORUM. emn ltt, F. Cap. 1. in Mu P ccati originalis gravitaten e=- 1. pendit. eliun e⸗ Cap. IlI. Peccata juventutis in memo- riam revocat. e. Cap. III. Lapſus quotidianos recenſet. onnee Cap. IV. Vitam juxia normam primeæ 6 Decalogi tabulæ examinat. lntin Cap. V. Vitam juxta normam ſecunde ic lan Decalogi tabulæ contiderat. nimihi Cap. VI. Alienis peccatis ſæpius nos h. o participare oſtendit. l Cap. VII. Undigue peccatorum nos con- vineci monet. Cap. VIII. Ex centritionis effectis de peccati gravitate nos canvinci arguit. Cap. IX. Omnia Dei benefcia de pecca- torum gravitate teſtari docet. Cap. X. Severitatem iræ divinæ adver- Jus peccata in Chriſti paſſione ac mor- ℳ te conſiderat. 1NN 70 TIudex. PARS SEGVNDA tractat DE MEDITATIONE PIVI. NORUM BENEFICIORUM. Cap. I. Rariar agit pro formatione in utero matris & ad banc vitam nativitate. Cap. II. Gratias agit pro ſuſtentatione. Cap. III. Gratias agit pro redemtione per Cbriſtum præſtita. Cap. IV. Gratias agit tro Filii incar- natione. Cap. V. Gratias agit pro Chriſti paſ- ſione. Cap. VI. Gratias agit pro vocatione per verbum. Cap. VII. G. ratias agit 1 expectatione converſionis. Cap. VIII. G. ratias agit pro conver- ſione. Cap. IXNX. Gratias agit pro Peccczo:ta condonatione. Cap. X. Gratias agit pro cuſtodia , bono. Cap. XI. Gratias agit pro omuibus eni⸗ mi, corporis & fortunæ bonis. Cap. XII. Gratias agit pro Sacramen- to baptiſmi ſibi collatto. Cap. XIII. Gratias agit pro Sacramen- to cœne Dominicæ. Cap. XIV. Gratias agit pro cuſtodia a variis malis. Cap. XV. Cratias agit pro æterna ſalu- tis gromiſſione. PARS no⸗ — 6 D 8 fat. Crh. ll. Mento 19. Il ento C. W. Mento C . Wente (e I. 4 enti⸗ r , .I. H 1th PPtoris Crb. X Verat e. . N. e FN der 1. us pecgt, — D M CN fioneinn Index. 11 PARS TERTIA tractat DE MEDIITATIONE NO. Marnie 0 ilinti 9r C neteu li un ertn i 11 Gnuikus⸗ ol. 1N. Nomd e ,mu 1 STRE INDIGENIIX.. Cap. I. Ro mortiſicatione veteris hominie orat. Cap. II. Pro conſervatione & incre- mento ſidei orat. . Cap. III. Pro conſervatione & incre- mento ſpei precatur. Cap. IV. Pro conſervatione & incere- mento caritatis orat. Cap. V. Pro conſervatione & incre- niento bumilitatis precatur. Cap. VI. Pro dono & incremento pati- entiæ precatur. Cap. VII. Pro dono & augmento man- Juetudinis precatur. Cap. VIII. Pro dono & incremento ca- ſitatis orat. . W Cap. IX. Pro contemtu terrenorum precatur. Cap. X. Pro abnegatione ſui orat. Cap. XI. Pro victoria mundi precazur. Cap. XII. Pro conſolatione in adverſis & vera quiete animæ precatur. Cap. XIII. Pro victoria in tentationi- bus & cuſtogia ab inſidiis Diabolicis precatur. Cap. 1I2 Index. Cap. XIV. Pro beato vitæ exitu & beata ad vitaz aternam reſurre- ctione precatur. PARS QUARTA tra ctat DE MEDITATIONE INDIGENTIE PROXIMI. Cap. I. Ro verbi conſervatione & Ecclefiæ incremento orat. Cap. II. Pro Pakoribus & Auditori- bus Jupplicat. Cap. III. Ero Magiſtratu & ſubaitis prebatur. . Cap. IV. Pro ſtatu Oeconomico petit. Cap. V. Pro cognatis & benefactoribus intercelit. Cap. VI. Pro inimicis ac perſecutori- bus orat. Cap. VII. Pro affiltis & erumneſis Jupplicat. — DISD “ niſe ge ngue engena 1 bece Nnde eniie Glu⸗ tomn, ti ah he, irimn in onn 9/ r 1, DISPOSITIO HUIUS ENCHIRIDII. 1MWPdirationis quotidianæ capi- ta funt quatuor, pro ra- tione ac numero objectorum, cir- 10lI ca quæ occupataieſſe debet. Ex- . pendenda enim ſunt quotidie: I. Peccata noſtra, gquorum pe- tenda a Deo propter Chriſtum remiſſio. 2. Beneficia Dei, pro A quibus offerenda eſt humilis gra- tiarum actio. 3. Indigentia no- ſtra, ubi orandum pro conſerva- 6 8i tione, G' incremento donorim Sbpiritus ſancti, ac pro ſpiritua- meſ li in omnibus tentationibus vi- αCtoria. 4. Indigentia proximi; ſum ubi orandum pro iis, guæ Junk aed hbhanc & &ternam vitam cul proxvimo neceßſaria. 114 A. l18,0. PARS X (14) ℳ ——, PARSPRIMA, DE MEDITATIONE PECCGCGATORUM. /1Editatio peccatorum com- plectitur bæac duo capita, ur gravitas peccati originalis ac peccatorum actualium cognoſca- tur. Peccata actualia perpetrau- tur cogitotione, dictis, factis: mali commiſſione, boni omigio- ne contra Deum, proximum &' nos ipſos: ſunt delicta ju- ventutis, ſüunt & quotidianæ in- Ermitutes: a carue ſemper ten- tamur, ſæpius ſuccumbimus: parricipamus gquandoque pecca- tis alienis: & in multis ipſi de- fkcimus, quinimo peccatorum no- ſtrorum ab omnibus creaturis rei peragimur, ac ſeveritatem iræ divinæ adverſus peceata in Chriſti pacſione & morte intuemur. CAPVT Ere — PECC./ 604. (Ande ſiohe Iunnttis n i CO inIme 35 beti bhin⸗ Is nolr, lle tul ohiti el h is nu ihe elt nenbris is ner, allhtn nhie menbr 6 Dlare er ne o 4 Uhiin Ultie D NOhGun en e . 10 N N. n Ce. nirn 1 illi liſ l,enni. ioie jOiN Eiltr ligiuir. per . Afrlifei rn Exerc. piet. Part.I. Cup. I. 15 CAPUT I. PECCAII OkkIGINALIS CRAVIIATEAMI EAPENDIT. SAndte Deus, juſte udex, ſeio a me in peccatis conceptum & natum, ſcio b“ ex immundo ſemine in utero matris me eſſe formatam: venenum illud peccati totam meam naturam ita corrupit & infecit, ut nullæ vires animæ ab illius contagione ſint libe- ræ. Periit in me ſanctum illud imagi- nis divinæ depoſitum, in primo gene- ris noſtri parente mihi concreditum: nullæ Iuperſunt vires ad ſalutarem tui agnitionem, timorem, fiduciam & dilectionem inchoandam; nulla ſu- pereſt igρννς ad obedientiam man- datis tuis præſtandam: voluntas mea à lege eſt averſa, & lex peccati in membris meis, repugnans legi men- tis mexæ, facit, ut tota mea Natura ſit cortupta & perverſa. Miſer ego & miſerabilis ſentio impetum peccati, in membris tenaciter inhærentis, ſen- tio pravæ concupiſcentiæ jugum gra- viter me prementis. Qamvis enim in Baptiſmi lavacro 4 per Spiritum gratiæ regeneratus ſim & renovatus: tamen a peccati jugo & captivita- te nondum liber ſum totus: ſiqui- dem e radix illa amaritudinis, in . me a) Pf. §I, 7. b) Joh. 14, 4. 6) Rom. 7, 2 ⅞. 4) TLit. 3, 5. 2) Hebr. 12, 1. 16 Ewercitii pietatis me deliteſcens, ſemper expetit pro- germinare. Lex peceati in carne ſu- rens, nititur me captivare; plenus ſum dubitationibus, diffidentia, ap- petitu honoris proprii: a Ex corde exeunt pravæ cogitationes, quæ me totum coram te coinquinant: ex ve- nenato fonte rivuli venenati proma- nant. b Ne igitur intres in judicium cum ſervo tuo, Domine, ſed e propi- tius eſto mihi ſecundum miſericor- diam tuam magnam. Abyſſus meœæ miſeriæ invocet abyflum tuæ miſeri- cordiæ. Pro hac fœditate immundæ meæ Naturæ offero tibi ſanéctiſſimam conceptionem Filii tui. Mihi e ille natus eſt: mihi ergo & conceptus. Mihi factus eſt ſanctificatio & juſtitia: ergo etiam mihi factus eſt purifica- tio & munditia. Per hunc & propter hunc Filium tuum milerere mei, al- tiſſime, & abiconditum corruptionis malum, in Natura mea hærens, né ponas g in vultus tui lumine: ſed dilectum Filium tuum, Mediatorem meum, intuere: ejus fanctiſſima & in- contaminata conceptio meæ miſetiæ ſubvyveniat, Amen. D CAPUT ) Matth. 15, 19. b) El. 143,3. c) . 5 I, I. e* Eſa. 9, 6. )1 Cor. 1, 30. 4) Pſ. 90, 9. — PECC Genck Unm eris, & Meorum r cone ruqu ſme inelism in el itrione Nelle lun enett ſikengun Sanch temer, ti: ( dar iag, 7 k ehtie Moell n e. Cnn i⸗ — petit i⸗ in carnel,. te; Pem gentin 1. 4 Er (old⸗ es Ile 4 Ann: erſt uti Mon . in lere ſede une miſetket. bjnure tur ni teimmt ſnalſinn Ninl ofelnn A auihe: re ne Partis I. Cap. II. 17 . CAPUE II. PECCATA UVENTUTIS TIN M EMORIAAM REVOCAT SAnde Deus, juſte Judex, delicto- rum a juventutis meæ ne memi- neris, & b præteritorum peccatorum meorum ne recorderis amplius. Ra- dix concupiſcentiæ vitioſa in me hæ- rens quam multos venenatos in pue- ritia mea protulit frucdtus? Peccati ori- ginalis malum quam numeroſos actu- alium delictorum edidit fœtus? ec Go- gitationes cordis mei pravæ & per- verſæ ſunt a prima inde pueritia, imo à tenera infa: tia. Siquidem cum eſſem infans unius diei, coram Deo innocens haudquaquam fui. Quot ſunt dies vitæ meæ, totidem me gravant culpæ, imo adhuc longe plures & numero- ſiores: cum e vel in una die ſepties cadat juſtus. Quod fi juſtus in die ca- dit fepties, ego perditus & injuſtus Procul dubio cecidi ſeptuagies ſepti- es. Crevit Vita, crevit peccatorum te- la. Quantum accellit vitæ ex tuo be- neficiòâ, tantum acceſhit peccatorum Ponderi ex corruptæ Naturæ meæ vi- tio. Examino vitam anteactam, & quid aliud intueor „ quam fœdilhmam & fœtidifähmam quandam Peccato- rum 2) Pj. 25, 7. Y) Jer. 31, 34. e) CGen. 0, §. d) Zob. 14, 4. *) Erov. 24: 16. »„ 18 Evercitii pietatis — rum tunicam? Attendo præceptorum tuorum lucem, & quid aliud in exacto annorum meorum curfu invenio quam tenebras & cœcitatem? Tener- rimus ille juventutis meæ floſculus virtutum coronis adaptari & in odo- rem fragrantiæ Deo debebat offerri. Optimum ætatis meæ debebatur uti- que optimo creatori Naturæ. At lu- tulenta peccatorum fœditas florem illum ætatis meum turpiſſime con- ſpurcavit: graveolens delictorum cœnum miris ac miſeris modis eum commaculavit. Prima hominis ætas inter reliquas omnes aptiſſima ſervi- tio Dei: ſed ejus bonam partem im- pendi ſervitio Diaboli. Multorum mihi obverſatur peccatorum memo- ria, quæ effrenis juventutis meæ per- petravit licentig, ſed memoriam me- am adhuc fugiunt longe plura. De- licta o quis intelligit? ab occultis ſer- vum tuum munda. Pro his juventutis meæ detidis offero tibi, Sancte Pater, ſanctiſſimam Filii tui obedientiam, ac perfectiſſimam ejus innocentiam, b qui tibi obediens factus usque ad mortem, mortem autem crucis. Cum puer duodecim annorùm effet, ſan- ctam obedientiam tibi præſtitit, & voluntatem tuam fumma promtitu- dine exequi cœpit. Hanc obedien- tiam, juſte judex, offero in pretium & ſatis- ) Pſ. 19, 13. S) hil.2,8. *) Luc.2,42. —— ligfalli tutis me⸗ — 1451 ueed um te ſe inm glotig Necumn a inor in s com corſen leibus K 4 ſeties ſi, h ſed (a D it ſehl erior. un Nor RN Etie V nrumn in 8 ee lſtie nenitn coren A Eceptotn dinendt 1n inveni m? Tene- En ehat ofeni hebulul⸗ ure, Atl Eitas foren ilime cn Gelioenn mods ein ominis en elinn en iatenin Muronm tum nend. ts nerher morim ie. plurt. N gellet⸗ ojmen Sſelich lieniun 5 ugn⸗ rucis⸗ 15 elet eliiß 1 eiix vpreimmi ſui⸗ Muaf oMtif. Partis I. Cap. III. 19 ſatisfa tionem pro multiplici juven- tutis meæ inobedientia, Amen. CAPUT III. LAPSUS OVOTIDIANOS KRECENSET. OAnde Deus, juſte judex, nemo co- ram te innocens eſt, a peccati a labe immunis nemo: deſtituor % & ego gloria illa, quam me oportebat mecum ad tuum afferre judicium: de- ſtituor innocentiæ veſte, quia indu- tus comparere debebam ante tuum conſpectum: ſepties c imo pluribus vicibus fingulis horis cado: ſeptuagi- es ſepties ſingulis diebus pecco: Spi- ritus q quidem interdum promtus eſt, ſed caro ſeinper infirma. Viget quandoque ac roboratur homo inte- rior; ſed languet ac infirmatur homo exterior. Nec enime quod volo bo- num, hoc ago: ſed, quod nolo, ma- lum. Quoties vanæ, pravæ ac impiæ cogitationes in mente exſurgunt! Quoties vana, inutilia & noxia verba prorumpunt! quoties perverſa, prava & iniqua facta me pollunt! J Omnes meæ juſtitiæ ſunt ſicut pannus mulie- ris menſtruatæ. Ergo gjuſtitiam me- am coram te ſtabilire non audeo: ſed coram juſtiſſimo tuo tribunali me . pronus 4) Zoh. 14,7. b) Rom. 3,23. &) Prov. 24,6. 4) Matth. 26,4 1. e) Rom. 7, 19. F) Ma. 64, 6. Rom. 10, 3. 20 Ewercirii pietatis pronus humilio, & a ex profundis ad mi em te clamo: Domine, ſi peccata impu- (ionun, tare decreveris, quis ſuſtinebit? ſi in mormam judicium intrare volueris, quis per- quid eun manebit? ſi ad ſeverum juſtitiæ tuæ un,k examen me volueris ſiſtere, quomodo erum. coram te potero conſiſtere? Si c exa- (otee Qam vitæ meæ rationem vis require- In iene re, ad mille ne unum quidem potero io&! reſpondere. 4Obſtruitur ergo os me- ite Dens um: dignum æternis cruciatibus me not coram te profiteor, & æterno me car- (egioni ceri jure mancipari poſſe, cum lachry- ſete De mis confiteor. Pro his quotidianis mnnn vitæ mecæ peccatis offero tibi, Sande t&in Pater, pretioſiſſimum Filii tui ſangui- u! Ren nem effuſum in ara crucis, e qui me ſher omn lavat ab omnibus meis delidtis. Pec- iſicherſe cata mea, quæ me captivant, ſunt ho- uen ſtes longe plurimi & potentiſſfimi, ſed tarl longe pretioſius & efficacius eſt Aôov heder Filii tui. IIlud perfectifimum, ple- er kitl niſſimum, & ſanctiſũmum Chriſti Mo nn pretium cedat mihi in remiſſionem pi meorum delidtorum, Amen. ealt en *) Eſ. 130, 1. 2. 5) Pl.- 134,3. ) goh. EInnndn 9,3. d) Rom. 3, 19. e) 1 Joh. I, 9. ippit ”l CAPUT IV. Denn VITAM UXTYA NORMANM KAN PRIMA DECALOoI TüBD llie⸗ EXL EXAMINAT. E ſi Oinde Deus, juſte judex, dediſti 4 nobis legem tuam in monte Si- a) Erod. 20, f. 8s Partis I. Cap. I. 21 — tofultà nai, eamque omnium noſtrarum a- Aenii Etionum, verborum & cogitationum nebit! ii normam eſſe voluiſti, adeo, ut, quic- Seg quid cum hac norma non eſt congru- lltiru um, a reputetur in judicio tuo pec- ede catnum. . . ) e Qoties lucidiſſimum illud ſpecu- nnitetit lum agnoſco, fœditatem meam per- eidenſen ſpicio & totus cohorreſco. Diligere te, Deus meus, ſuper omnia debeo: at b quoties mundum diligo & tuæ dilectionis me capit eblivio! Time- re te, Deus meus, debeo ſuper o- mnia: at quoties conſentio in pecca- ta, & timor tuus mea excidit memo- ria! Requiris, ut tibi, Deus meus, s ſuper omnia confidam: at quoties in adverſis cor meum fluctuat, ac de Paterna tua cura ſolicite atque anxie dubitat! Obedire tibi, Deus meus, debeo ex toto corde: at quoties caro mea refrataria huic obedientiæ pro- poſito renititur, c & me interdum captivat peccati carcere! Sanctæ de- bebant eſſe cogitationes mexæ, ſanéta & munda deſideria: at quoties vanis & impiis cogitationibus turbatur tranquillæ mentis gloria! Invocare te, Deus meus, debeo ex toto corde; AHUat quoties mens in precibus vagatur a ſolicite angitur de exauditione? Quam ſum ad preces remiſſus, & in EG N 2 fiducia a A) 1I Joh. 3,4. b) 1 Zoh. 2, 15. c) Rom. 7, 23 tetzocid huciatbiut etno Ne d luchf ,C N 22 Evercitii piezatis fiducia concipienda demiffus! quam ſæpe lingua quidem erat, nec tamen adoro a te in ſpiritu & veritate! Quam profunda beneficiorum tuorum læpe me capit oblivio! Quotidie beneficia tua largiter in me fundis, nec tamen quotidie pro beneficiis gratias tibi refundo. Quam frigida de immenſis & infinitis tuis in me collatis mune- ribus cogitatio! Quam tenuis in cor- de meo utplutimum devotio! Utor donis tuis, nec tamen prædico te da- torem! Hæreo in rivulis, ad fontem non propero. Verbum tuum ver- bum Spiritus vitæ eſt: ſed fructifica- tionem ejus ſæpe c impedio, & opus Spiritus ſancti in me ipfo deſtruo. Scintillam boni propoſiti accenſam ſæpius extinguo, nec incrementa do- norum anxie flagito. Pro his & omni- bus peccatis ac defectibus meis offerò tibi, Deus meus, puriſſimam & perfe- Riſſimam Filii tui obedientiam, qui te ex toto corde perfecdte in diebus carnis ſuæ dilexit, & toto corde perfe- Gtiſſime tibi adhæfit, in cujus factis, verbis & cogitationibus nulla in- venta eſt peccati macula, nulla vel minimæ culpæ labecula. Quod mihi deeſt, id fidenter ex ejus plenitudine haurie. Propter dilectum iſtum Fili- um miſerere ſervi tui, Domine, Amen. — ITA1 Recxy, 19 de Immote intsz nee preſegn E Ge ill⸗ un corei 2— OInhr Uulisprer womoee getzl niten Eunenir Funumy ſutee ſonnt ledad u 3 cr er zu det itn etian Gennnt ene tee ernte N Recat imne f ung nia 4 CAPUTYT a) Zob. 4, 23. ) Foh. 6, 63. *) MWorth. 132⸗ 7* 4) Eſa. 53 9. Partis J. Cap. V. 2¾ —— . — ſsl un CAPUT V. ee ie VITAM UXTA NORAMAM nel SECUNDXE DECALoocI TABU- onm LA CONSIDERAT. rdee⸗ SAnge Deus, juſte Judex, æterna & e immota tua voluntas eſt, ut a Pa- iiii rentes meos & Magiſtratus vero hone- kene, re proſequar: at quoties nimis tenui- lursnn ter de illorum autoritate cogito, ve- nis inee ram cordis obedientiam illis detre- wine⸗ Qo, infirmitates eorum traduco, nec “ 1 a ſeriis precibus eorum incolumitatem „Promovee, iram adverſus ees ſæpius u foveo, quibus me in patientia totum ſubmittere debeo. Sancta tua volun- tas requirit, ut proximo in omnibus, quantum poſſum, inſerviam: ſed quo- ties beneficentiæ me capit tædium, & ehenii condonationis fraterne faſtidium! nitee, Qoties ad iram, odium, invidiam & mesdi⸗ rixas a carne mea ſoliciteor! Quoties nE fervet irati cordis incendium inte- etin rius, etiamſi verba cententioſa non eh audiantur exterius! Sancta tua vo- ctlele luntas requirit, ut caſte, pudice ac iu ii temperanter vivam: ſed quoties a- 3,40 ſonn 1e mor crapulæ & libidinis animam me- 4 4 am peccato facit captivam? Quo- Ee ties intus fervent libidinum incendia, genin etiamſi cohibeantur exteriora mem- llun bra! Qui c aſpicit mulierem ad d N 3 cen- 5 4 ) F 25 2 20, 12. 66 5) I TLim. 2, 2. „FS ec) Matth. §, 28. , 7,/1 ietatis Ewercitiiſp 24 ſcatus jam fornicatu e. ſeendamn auh Ndi it veritas. eſt um ea in corde ſuo, S as⸗ ea 4 oriss oram De eiozo. aet Soi, luſus cibi, p noties e en Dei . 1 epetrar 1 bo eonzugii) inatus & nieatio conjubii) inord att E in⸗ moder us ſæpe nobis nan a verten⸗ c0 modera be mobi⸗ tir . bre 1t5 . iscum ri imludicium nob urte⸗ e le Kenatne modo in ir en Prorininin nullo irit, u qui negotiis dec 1P n; ed potius ejus 5 „ 5 1 Ilam; 11 : nævos ejus oda pemovceam r panio hauc am traduca nbetline e henddd⸗ arn, nec intembeſtir 4 temerari SSõ eum arg enlitt uotien g um quæro enm Anſun rin nmoclim Quoties de pr ecommodum! merarit 1 ium Sancta 1 1 . im profero ) dic n 1 Intas uequtrit, ut ah omnt Pra- tua volr. Va cone Spiritus, P 1 ibe ſit § 1 UI iſcentia liber ai . lib Era ſt mens, libera it a c aeun .* 4 2 r 0 1 biſcentiis & Pravis C neup Sp 1 Sicut P at! ritum contamin 1 igine aturigi renni aquarum l rigine nd dita cor meum pra Oiha pirenei erpetuo æſtua is Pinnibue n is peccçatis & ibus me omnibus offer 63 Pa perfe- me ter, tibi Sand isti 7 r0 » s ſi nam 1 ui 1 ientiam, 4 onmes homines Perfecto 3 K ind d e- X d, & n ore ejus non eſt lia abe 1 15 dolus, nec in v ulla ab- t. I, 22 a) Zer. 6, 7. b) Eſ. 53,9. 1 Pe (bnede — natio, en Prl iio ie Uintig, lten Meg, &. 4) Ku — ry/H 50 Iin e & ouimns ipent ereſtis Uer⸗ etern en de e er Eemist, allnte . 13 is Non 4 Detfehe MN 1 i cd utleren Wnlun ienchrl n bi ſalnte ART 5 — Cornicunn cit verimn dic hn llus cidi de Uts in n aAdrette ran te e iscuminn Voluntss lo molol wint⸗ NEV0 ei . ſ n enheltos AIPCan N Em Wjult, rotinni lunl n onmniN. 41 Hriun aninn 1aereht hllee int! den ſatuiei is cor⸗ lelelin emign ſt mnalet imend er Nir Partie I. Cap. VI. 25 4 erratio; nec in natura corruptio. Ad hoc a propitiatorium vera fide con- fugio, ac per fidem ex vulneribus ejus haurio, quantum mihi ad juſtitiam &. ſalutem ſufficit. Miſerere mei, Deus meus, & Pater meus, Amen. a) Rom. 3, 25. CAPUT VI. APIENIOS PECCOATS WWPIUS NOS PARTICIFPARE 0S TENDIT. Ancte Deus, juſte Judex, commi- ſiſti mihi non ſolum meæ animæ, ſed & proximi curam. At quoties proximus mea negligentia magnam facit pietatis jacturam! Quoties eum in peccatis haud ſatis libere & confi- denter increpe! Quoties vel metu vel favore retractus minus libere ipfius delidta arguo! In a precibus pro ſa- lute ejus fundendis ſum remiſſus: in peecatis b ipſius increpandis timidus: in ſalute ipſius promovenda langui- dus: ita ut juſtisſime ſanguinem per- euntis proximi a me requirere poſſes. Si perfecdta ac ſincera in me eſſer proximi dilectio, utique etiam liber- rima ex illa procederet incerepatio. Si in corde meo ignis ſinceræ carita- tis arderet, utique etiam in ſpirituale incenſum prscum pro ſalute prozimi faciendarum clarius prorumperer. Pre ſeipſo orare, eſt neceſſitatis: at pro ſalute proximi rogare, caritatis. . 4 Quo- 9) 1 Tim. 2, I. b) Ezech. 3, 21. 26 Ecxercitii pietatis Quoties igitur preces pro ſalute pro- ximi negligo, toties violati dilectio- nis mandati meipſum damno. Mo- ritur proximus eorperis morte, & ec- ce luctu ac gemitibus omnia com- pleo: cum tamen mors corporis nul- lum afferat pio homini nocumentum; ſed potius ad cœleſtem Patriam præ- beat tranſitum. Moritur proximus animæ morte, peccata mortalia per- petrando, & ecce ſecuro animo ipſum mori video, nec ulla ratione doleo: um tamen peceatum ſit vera mors animæ, per quod inæſtimabilis fit ja- Kura divinæ gratiæ & æternæ vitæ. Offendit proximus regem, qui corpus poteſt occidere, & ecce modis omni- bus quæro ipfius reconciliationem. Offendit Regum omnium Regem, qui a animam & corpus poteſt in gehen- nam mittere: & ecce ſecuro animo illud intueor, nec cogito infinitum malum eſſe iſtam offenſionem. Im- pingit proximus ad lapidem, accurro promtus, ut ipſum vel a lapſu cuſtodi- am, vel ex lapſu ſublevem: Impingit ⁶ in angularem ſalutis noſtræ lapi- dem, & ecce ſecure hoc uegligo, nec ut ipſum viciſſim erigam, debita cura ac diligentia, laboro: Mea peccata ſatis multa ac gravia ſunt, nec ta- men timui alienis etjam participare. Propitius eſto, o Deus! peccatori ma- Zno, * Matth. 10, 28. b) Pſ 118, 22. 5 — dno, & ni io mi Der Chriſt 60 40 hin nortung: R peccato Gad hane drdamn le & ſaly De in Et 4) Nb. — HM n 60. nle D oine⸗ trernni MIn. es uum ſe n ld tnio e darem ſdorum Dtibiin Kem, 8 ) lie i — ſalute pre⸗ nno. NM. otte, Aer⸗ mnin dn- orhorihn cummentun, ttian e ur grcini hotttli er nimd ſpnn lone teti t renn nin biſst,⸗ etne iin in glicni nodis onn. heilinteen Rexenn 1 eſtngee⸗ eul iin 1o Uhtninn ſonenn. 1. eialin hſici n: Inpli, uſne in eslin ſea lin⸗ ut eel aricp E 1. 11891 Pariis I. Cap. V. 27 gno, & nimis onerato. Ad tuam con- fugio miſericordiam in Chriſto, & per Chriſtum mihi promiſſam: acee- do ad hanc a vitam, ego in peccatis mortuus: accedo ad hanc viam, ego in peccatorum tramite errans: acce- do ad hanc ſalutem, ego propter pec- cata damnationis reus. Vivifica, di- rige & ſalva me, vera vita, via, ſalus mea in æternum, Amen. 4) Zob. 14; 6. CAPUT VII. UNDIQUE PECCATORUM NOS CONINCI M0ONET. OaAnde Deus, juſte Judex, ſi reſpi- cio in cœlum, cogito te Deum meum multis modis a me offenſum. Peccavi a Pater in cœlum, & coram te: non ſum dignus vocari filius tuus. Si reſpicio in terram, cogito creaturis me per peccata turpiter abuſum. Non ſolum noctis caligi- ne, ſed & diei luce ad opera tene- brarum ſæpius abuſus ſum peſſime. Si reſpicio exempla peccatorum, quos juſto judicio pœnis ſubjeciſti, invenio me delictorum pondere ipſis eſſe parem. Si reſpicio exempla ſanctorum, invenio me illis in ſan- Qo tibi inſerviendi ſtudio longe im- parem. Si de Angelo cuſtode meo , N V cogite 4) Lac. I5,. 19. 28 Ewercitii pietatis cogito, invenio eum ſœpius peccatis a me eſſe fugatum. Si de diabolis cogi- to, invenio eorum inſpirationibus a me ſæpius locum eſſe datum. Si rigo- rem legis tuæ perpendo, invenio mul- tis modis vitam meam ab illius nor- ma diſcrepare. Si me ipſum reſpicio, invenio cordis mei cogitationes co- ram judicio tuo me accuſare. Si ven- turam mortis horam cogito, invenio eam eſſe juſtiſſimum peccatorum meo- rum a ſtipendium, ac niſi ex mera miſericordia propter Chriſtum me receperis, æternæ mortis fore januam ac initium. Si venturum judicium cogito, invenio me commeruiſſe, ut peccata mea diſtrictiſſima ejus ſeveri- tate vindicentur, & ad exacéctiſſimum juſtitiæ divinæ calculum revocentur. Si infernum cogito, invenio me pec- catis meis poenas ejus juſtiſſimas commeruiſſe. Si vitam æternam co- gito, invenio ejus adipiſcendæ ſpe peccatis meis me jure ac merito ex- cidifſfe. Omnia ergo peccatorum me convincunt meorum, tu modo, 0 Deus meus, ; ne vertaris mihi in cru- delem! Ad Chriſtum, Filium tuum dilectum, mediatorem meum unicum, confugio, per illum gratiam tuam & pPeccatorum remiſſionem mihi obtin- gere firmiſſime eredo. Accuſant me greaturæ, accuſat liber conſcientiæ, acen⸗ a) Ram. 6, 23. b*) Zob. 10, 16⸗ e. — Aebſant atanag nignilin Uleipe: io Geſti neis ſtt Dutſs Dr di erin InIma columber uminib (oristli e etn Mhin’, & Vehies P inen, . I . ( Lreoy UII Onge n Pintns Rer⸗ Peee⸗ not, Pon ei, K lt: don ¹) e Spe boli ccat tis scg⸗ tionibus 1. irige⸗ Venionl. illius to-⸗ mreſzeo⸗ tationes ed⸗ le. to, lter⸗ Ioren⸗ totunnned. hili er Des⸗ hrilen n ejn wben n in mheruſſerl D e euiliin lon 8 ſget⸗ nun teſeen nionete . MI Atlinit Ttepunce⸗ liech 9 cat 1 nvin, etloet⸗ Oond 0 iince Partis I. Cap. Vill. 29 —— — — accuſant llegis divinæ tabulæ, accuſat Satanas die & nocte: tu vero, o be- nigniſſime Jeſu, patrocinium mei ſuſcipe: tibi æ« dereli cus eſt pauper, quem vides omni creaturarum ſola- tio deſtitutum: in tua pro peccatis meis ſatisfactione, in tua ad dextram Patris pro me interceſſione omne mi- hi perfugium conſtitutum. Accipe, anima mea, pennas auroræ, & inſtar columbæ abſconde te in petræ fo- raminibus, hoc eſt, in Chriſti Salva- toris tui vulneribus: b abſconde te in hac Ppetra, donec pertranſeat ira Do- mini, & invenies in ea requiem, in- venies protectionem, invenies libe- rationem, Amen. a) Pſ. 10, 14. b) Cant. 2, 14. CAPUT VIII. EX6οTRITIONIS EFFE. CTIBVSDE PECCATI GRA.- VWIIATE NOS CGONVINCI ARovII. SAnde Deus, juſte Jjudex, a cor me- um contritum eſt & humiliatum, ſpiritus triſtis, coanguſtatus, pro- pter peccatorum meorum, quo pre- mor, pondus. Defecit virtus cerdis mei, & vigor oculorum meorum per- iit: comprimitur cor meum: proinde N 6 erum- ) Eſa. 66, 2. 30 Exercitii pietatis. — erumpunt lacrymæ: comprimitur Spiritus meus, proinde obliviſcor ſu- mere panem meum: vulneratum eſt cor meum, inde ſanguis vulnerati cordis, fons lachrymarum, profluit. a Delicta quis intelligit? Proinde et- iam quis dolorum cordis ob deliéta coanguftati intelligit? Sitit “ anima mea arida & contrita ad te, fontem vitæ, Chriſte, paſce me rore Spiri- tus ac gratiæ. Gemit ad te cor meum coanguſtatum: o vera lætitia, e redde mihi pacem & quietem cordis, ut fide juſtificatus q pacem habeam apud Deum. Condemnat mee cor meum, tu me abſolve, qui fortior es meo corde. Accuſat me conſcientia mea. tu me abſolve, qui fortior es meo cor- de. Accuſat me conſcientia mea, tu me abſolve, qui conſcientiæ chiro- graphum confixiſti in cruce. Offero tibi, Deus meus, g cor meum contri- tum & humiliatum in gratisſimum quoddam ſacrificium: offero tibi ge- mitus meos veræ & ſeriæ contritio- nis nuntios: offero tibi lachrymas meas, ſerii doloris teſtes, uberrimas. In me deſpero, in te reſpiroe: in me deficio, in te reficior: in me ſentia anguſtiam, in te iterum invenio lætit- tiam. Laboro b & oneratus ſum ni- mis ⁸) Pſ. 19, 12. b) Pſ. 42, 3. c) P. 51, 00. 9) Rom. 5, 1. e) I Job. 3, 20. f) Col. 2, I4. g) Pl. §I, 19. ) Mattb. 11,32. — 4 — mis tun ner cN inhocat: untue 6 30 tee nrofune lingigcz Uon eſt 1 Recatumn .ites me⸗ ſant onn ne: ſini Peihe, e ttans Uumd Ie, ernee Ie ck, de di Ponge ie i . — W1 C 71 Fuhede I meb, unn torie de contl lanami . — nprininr liriſcot r. deratunel 6 Vulenn 1, Moolrt. Proiote ſ . tiet an 1e, foltn elteh⸗ te cor len tiat is 1 N 14 bezm 1 D euk, Ntior 65 I ſientin nen resneoch⸗ ri 3 nen entſt i ce. los n Partis I. Cap. IX. 3 mis, tu me reficies & requiem animæ meæ concedes. Abyflus a abyſſum invocat: abyſſus meæ miſeriæ abyſ- ſum tuæ miſericordiæ. De b profun- dis ad te clamo, projice c peccata mea in profundum maris. Non à eſt ſa- nitas in carne mea propter iram tuam: non eſt pax in osſibus meis propter peccatum meum: quoniam iniqui- tates mec transeunt caput meum, ſicut onus grave graviores fuerunt me: ſana animam meam, ccxleſtis Medice, ne abſorbear ab æterna mor- te: transter onus peccatorum meo- rumame, qui illud in te ſuſtuliſti in cruce, ne deſperem ſub hoc importa- bili pondere. Miſerere mei „ fons Sratiæ & miſericordiæ, Amen. 4) M. 42, 8. ) Pf. 130,: I. *) Micb. 7, 19. 2) PEfj. 38, 4. 5. CAPUT IX. OMNIA DEI BENEFIOTIA DE PECCATIORVAM GRAVUITATE TESTIARI DOCEI. Gande Deus, juſte judex, quo plura in me beneficia contuliſti, eo ma- gis doleo, quod te patrem tam bene- ſicum toties offendi. Quetcunque in me contuliſti munera, totidem mihi transmiſiſti amoris vineula. Devin- zire me tibi voluiſti: ſed ego tui tuæ- N7 gue 32 Evercitii pietatis — — —, que oblitus benignitatis, peccatorum numerum cumulavi. Peccavi, Pater, in cœlum & coram te, a non ſum dignus vocari filius tuus, fac me ſicut unum ex mercenariis tuis. Diſpliceo totus mihi, effice, ut placeam rotus tibi. Larga tua benignitas, & mirabilis b longanimitas ad poenitentiam me diu invitarunt; ſed venire hactenus de- trectavi. Sæpius cme vocaſti, beni- gniſſime Deus, per verbi prædicatio- nem, per creaturarum admonitionem, per crucis caſtigationem, per inter- nam inſpirationem; ſed obſtruxi au- res cordis mei penitus ad iſtam voca- tionem. Omnes animeæ meæ vires, omnia corporis mei membra ſunt do- na tua: omnibus igitur animæ viri- bus, omnibus corporis membris pa- ratus eſſe debuiſſem ad ſancta ſervitia, tibi debita: ſed feci ea, proh doler! injuſtitiæ & iniquitatis arma. Tuus eſt ſpiritus, quem traho: tuus eſt aer, quem haurio: tuus eſt Sol, cujus lu- cem quotidie video: omnia illa a vitæ ſanctitatem mihi debuiſſent eſſe adminicula & inſtrumenta: ſed con- verti ea, proh dolor! in peccati ſervi-⸗ tia. Creaturis utendum erat ad Crea- toris gloriam: ſed peſſime illis abu- ſus ſum ad ejusdem ignominiam. In Solis luee induenda q erant lucis ar- ma? a) Luc. I5, 19. b) Rom. 2, 4. c) Matth. 23, 37. “) Rom. 13, 12. . — ! ſedh bintum accirnr, ernn. E cedi R lundo lal in lezeli, Ilibugl 1e ledliten ius: ſecl earumal ſag! 8 eun ger kellt: 4 It a om i Hi en dealb⸗ Ne,cumd rkdicem )el — Ryper- 40 Ng ANII b, N kins tem: 1l Renitu — etcnonun bi,baehin ſicutumm Plceonn toretb, mindisl am mei hidenis⸗ ealin de⸗ Nrrlaft⸗ nonitioten, ,Eet n cPetui ihamner mner ſleh n lunte anine ii nenbſsk⸗ ndt nt ncoet. I Parti: I Cap. X. 33 ma: ſed perpetravi in eisdem tene- brarum opera. Quicquid vitæ meæ additur, ex tua benignitate mihi con- fertur. Tota igitur vita mea inſervi- re debuiſſet ei, a quo dependet tota: ſed ſando tuo miniſterio vix impenſa fuit pars illius minima. Quotquot ſenſi inſpirationes bonas’, totidem ablegaſti ad me gratiæ tuæ famulas, quibus ut per veram pœnitentiam ad te redirem, benigniſſime ſum invita- tus: ſed heu quoties amantiſhmum earum alloquium præfracte ſum aver- ſatus! Suſcipe eum, qui jam tandem cum gemitu & contrito corde ad te redit: Aſperge me ſanguine Filii tui, ut ab omnibus a inquinamentis car- nis & Spiritus mundatus, ſuper ni- vem dealber, & in cœleſti Hieroſoly- ma, cum omnibus ele dis æternum te Præœdicem, Amen. ) Cor. 7,I. b) Eſ. 5I, 9. CAPUT X. SEVERIIATIEM IRA PDIVINA ADVERSUS PECCATA TN CHRI- §TI PAS&OνNE 40C MORTIE CONSIDERAT. OaAnce Deus, juſte Judex, aſpicio 2 Filium tuum in cruce pendentem & rivos ſanguinis largiter effunden- tem: aſpicio eum, & ecce præ tertore penitus deficio. Peccata mea ſunt fer- xre1 34 Ewercitii pietatis eius perforavi: peccata mea ſunt hor- ridæ iſtæ ſpinæ, quibus ſanctiſlimum illius caput, ipfſis angelicis potefſtati- bus reverendum, coronavi: peccata mea ſunt aculeatæ iſtæ ſcuticæ, qui- bus purisſimum ipfius corpus, pro- prium divinitatis templum, flagella- vi. à Fera pesſima ceœleſtem illum Joſephum laceravit, & tunicam ipfſius ſanguine cruentavit. Ego miſer pec- cator ſum fera illa pesſima: ſiquidem in hunc dilectisfimum tuum Filium, agmine facto, b irruerunt mea pecca- ta. Si tantopere obedientisſimus Fi- lius angitur & laborat propter pecca- ta aliena, quid inobedienti ac immo- rigero ſervo metuendum erit, propter peccata propria? Vere magna & lethalia fuiſſe oportet animæ meæ vulnera, propter quæ ſananda unj- genitus Filius tuus tam miſere percu- oportet fuiſſe anime meæ morbum, propter quem curandum ipſe cœle- ſtis Medicus, ipfſa vita in ligno mo- ritur. Video ſanctisſimæ illius animæ cruciatum: audio miſerabilem ſan- Riſſimi Salvatoris mei in cruce ceju- latum: propter me ita angitur, pro- pter peccata mea ſe a Deo de relictum conqueritur. Si pondus alienorum *) Gen. 3, 33. b) Eſa. 53, 6 *) Matth. , 46. za⸗ rei iſti clavi, quibus manus & pedes titur. Vere magnum & lethalem pecca- — Peccator Potenten erprimat ubilis e erimabi Mum! 0— Kernis uungi “ Di cum ci) Chr e diini in r Corun - run ope Uitislari niſerieor te arbot mni in Ohern Penitnt 35 npuin 1 Chrigt gun en is, al ut RNNN lolun ge un E um Meor Uünum dezg abl Une ice ) u⸗ 18 heles alanthor⸗ Ddilümun Poteini⸗ i:: ekeil tice, d⸗ tpus, ⸗ m, gel⸗ ſen Unn giemirin hmiſer r⸗ : ſglien nn ülue, men eat. bſnuk: Mer ent⸗ ti Nind ihe neln nint aes . lele hent⸗ lemden bum e e ſoro n⸗ iusanine bllen Kn. rtuee eeſ⸗ ut, N liennil Pec⸗ Parris I. Cap. . 35 peccatorum tantopere premit omni- potentem Dei Filium, ut ſudorem ipſi exprimat ſanguineum, quam intole- rabilis erit Dei ira, ac furor ejus in- æſtimabilis adverſus inutilem ſer- vum! O a aridum, & infelix lignum, æternis gehennæ ignibus mancipa- tum, quid metuendum eſt tandem ti- bi, cum hæc fieri videas in ligno viri- di? Chriſtus eſt arbor viridis in radi- ce divinitatis, in caritate humanita- tis, in ramis virtutum, in foliis ſan- Rorum verborum & in frudtu bono- rum operum: eſt cedrus pudicitiæ, ac vitis lætitiæ, palma patientiæ, & oliva miſerieordiæ. Quod ſi viridem hanc vitæ arborem propter peccata alio- rum ignis iræ divinæ accendit, quan- to magis peccatorem, propter infrugi- fera opera, velut aridam arborem,» penitus abſumet! Quam grandibus & ſanguinolentis literis peccata mea in Chriſti corpore apparent ſcripta! quam conſpicua eſt, o juſtiſſime Deus, adverſus iniquitates meas ira tua! Quam arcdtam oportet fuiſſe captivitatem meam, cum tam pre- tioſum detur Aérςbι ad folvendum eam! Quantas oportet fuiſſe peccato- rum meorum maculas, cum rivi ſan- guinum ex Chriſti corpore defluant ad eas abluendas! O juſtiſſme Deus, atque idem benigniiſime Pater, re- ſpice 4) Lac. 23, 31. 36 Exercitii pietatis ſpice, quam indigna pro me paſſus Fi- lius tuus, & oblivifcere, quam indigna operatus ſit pesſunus tuus ſervus. Pro- funda ipſius vulnera intuere, & pecca- ta mea a demerge in profundisſimum miſericordiæ tuæ mare, Amen. a) Mich. 7, 19. PARS SECUNDA DE MEDITATIONE BENEFICIORUMDI. VINORUM. Editatio benefciorum divi- norum ex Naturæ & Eccleſiæ bhorto pulcerrimo varios eosdem- que fragrantziimos munerum di- vinorum flores colligit, eorum odore ſeſe in Spiritu recreat, &ι Jacrificia labiorum in odorem Juavitatis vicigtim Deo offert. Diſpeſci autem poſſunt benefcia Dei immenſa ac innumerabilia juxta tres fidei Chriſtianæ arti- culos. Deus creavit, redemit ac Janctificavit nos; cumulat maxi- nis in hac vita bonis, majora pro- miſiz in vita æterna. Confert in nos animæ &σ corporis exter- na bona; cuſtodit a malis, con- ſervat in bono: gquod factum tegit; . — nhitl un ⸗ pobrwe⸗ hinimi Inlen, lui potſt lfutur⸗ Gerrinn — CRATI4 UONE 40 Pli ho, tere anus tu tunt mete lunmmin li, ſeut am ge (( tarne . Ueris cor Kithtlir 10 tu cl ine miſ nihi pr J Uulihy, tit — epeliuli. nminlin ſennus N⸗ te, & Ped⸗ Unadisnn Amen⸗ anent. r Mu jn, 6N „— Partis II. Cap. I. 37 tegit, quod futurum regit : plures Junt gratiæ ejus privativæ, quam Ppohitivæ. Breviter, nec verbisnec cogitutione numerum ac dignita- tem beneficiorum divinorum ſſe- gui poJumus, quæ æternæ laudis in futura vita materia olim erunt uberrima. CAPUT I. GRATIAS AIT PRO FORMA- TIONE IN UTERO MATRIS ET AD HANC VIIAM NA- TIVITATIE. QUnipotens, æterne Deus, Pater, Fili, & Spiritus ſancte, tibi gratias ago, te prædico, te glorifico, quod a manus tuæ plaſmaverunt me, & fece- runt me totum in cireuitu. Sicut t lutum in utero matris meæ me finxi- ſti, ſicut e lac me mulſiſti, & tan- quam à caſeum me coagulaſti, cute & carne veſtiviſti me, atque osſibus & nervis compegiſti me; e vitam & mi- ſericordiam feciſti mecum, & viſita- tio tua cuſtodivit Spiritum meum, hanc miſericordiam tuam magnam mihi præſtitam æternis celebrabo laudihy, bonitatem tuam ſempirernis Præ- 4) Zob. 10, 8. b) Zob. 10, 9. c) v. 10. 4) v. II. e) v. 12. 38 Exercitii pietatis prædicabo cantibus. Protexiſti a me in utero matris mex. Confitebor 5 tibi, quia mirabiliter formatus ſum, mirabilia ſunt opera tua, & ani- ma mea hoc cognoſcit probe: non eſt c occultatum os meuma te, quod feciſti in occulto, quando variis membris decoraſti me in inferioribus terræ. Imperfestum meum q viderunt eculi tui, & in libro tuo ſcripti erant omnes dies, qui futuri erant, & non- dum unus extabat ex illis. Mihi e ve- ro quam pretioſæ ſunt cogitationes tuæ, Deus! quam magna eſt earum ſumma! Si dinumerare eas coner, invenio eas multiplicatas ſuper are- nam maris. Miſericordiam tuam mihi exhibuiſti, antequam eam intellige- rem: præveniſti me benefciis tuis, an- tequam ea deſiderarem: complexa me eſt benignitas tua, antequam pro ea gratias agerem. Tu es, qui non ſo- lum mirabiliter me in utero formaſti, ſed getiam de utero matris meæ me eduxiſti: tu es ſpes mea ab uberibus matris meæ: in te projectus ſum ex u- tero, de ventre matris meæ, Deus me- us es tu. Quoties multos in utero mꝗ- terno, antequam ad vitales hujus lu- minis ) Pf. 139, 13. b) v. 1I4. 3 v. 15. d) v. 16. 2) v. 17. F.) v. 18. . 2) Pf. 22, 10. I — minis an cogito, ur er! thentunm nen elu upre Flenm Poris me Leyx ¹ Uterime higed ſerde Delsne ſt hone — 11, 61 (Miin miſer DMmis er ge li Unne nn ſiig. n ; In uſti oedt i Remo 0 Nn ii pati )IT ) Ae eniltisn nkteber! formen ni An tobe: Iin te gi nto veni inſetiontau n Iiem riptienn MhA Mihi/N. ogiunln 1elt ann eas clt Perit. Ntuanmntt n inelie⸗ iistuicit. conpen ſegten uu Uibeni . ner bleiin limar. ,Dels e 4 formuin . Periir Il. Cap. I. 39 — — — minis auras prodirent, extinctus eſſe cogito, toties miſericordiam tuam, quæ ex iſto carcere in hujus mundi theatrum me vivum atque incolu- mem eduxit, admiror atque prædico. Quot præterierunt anni, in quibus ni- hil eram? Tibi vero placuit hoc cor- poris mei domicilium mihi extruere, & ex abyſſo illa & tenebris materni uteri me eruere. Animam rationalem mihi dediſti, hominem, non lapidem aut ſerpentem, me eſſe veluiſti. Tibi, Deus meus, pro hac tua miſericordia ſit honor & gloria in ſecula, Amen. CAPUT II. GRATVIAS AGIT PRO SU- *TEN TATIONE. Ratias tibi ago, omnipotens ae miſericors Deus, quod inde a primis vitz meæ diebus mirabili- ter me ſuſtentaſti. Nudus a veni in hunc mundum, tu benigne me ve- ſtiviſti. Famelicus in hunc mun- dum intravi, tu me hacdtenus largi- ter paviſti. In b te vivo, ſum ac moveor: absque te in nihilum reci- do, ac morior. In te membra mea fle- cto ac moveo: absque te vitæ ac mo- rus particeps eſſe nequeo. Tuus eſt Sol, equi mihi lucem præbet, quem oculis 4) 1 Tm. 6, 7. b“) Aft. 17, 28. c Matth. 5, 45. 40 Exercitii pietatis oeulis meis quotidie conſpicio: tuus eſt ar, quem continua reſpiratione haurio: tuus eſt dies, tua eſt nox, cu- jus viciſſitudines labori & quieti meæ ſerviunt: tua eſt terra, cujus fructus me benigniſſime alunt: tua eſt omnis in cœlo, aëre, terra ac mari creatura, uſui & ſervitio meo deſtinata, tuum eſt a argentum, tuum eſt aurum: quicquid ad vitæ hujus ſuſtentatio- nem mihi eſt neceſſarium, id omne largiſümis tuis manibus referendum eſt acceptum. (Qam liberalis in ge- nus humanum es, o Deus! omnia in uſum hominum olim creaſti: omnia propter hominem adhuc hodie con- ſervas. Quicquid creaturis exhibes, mihi exhibes: quia propter me illas omnes mirifice formas, inſtruis ac conſervas. Quædam creaturæ inſer- viunt mihi ad obſequendum; quæ- dam ad nutriendum; quædam ad ve- ſtiendum; quædam ad ſanandum; quædam ad caftigandum. Omnes au- tem ad docendum & informandum. Quis varia illa eſculentorum genera enumerarer, quæ creaſti, & e terra adhuc hodie producis ad nos ciban- dos:? Quis recenſeret varias illas her- barum ſpecies, quas quotannis e terra evocas ad nos ſanandos? Quis va- ria animantium genera ad uſum ho- minis condita, eidemque inſervientia omnis 4) Hagg. 2, 9. — onmniay. II E creqtor um. 4Al eyanelcen Vita prot eng eſſen iterem. ee, men lib bieng Keerhum, — 0NA te ven ne, tu elen infern t Uien Atand: Do Died Cſi ed aben, nenn me t,ige⸗ eer i — cio: un eſpinnine eſnon r. gleine ujusfuen 1 eſt Olnn’ Ai cteinli, nate, tünn el aunm llennto⸗ n, i nNe lelerehinn berelsnie sl onni eilti: omnt c hode a⸗ Utis elfch pten Te . inlni entrk N. ndum 6 letim 46 ſimucun Omeit. „. e⸗ nmweln Gnun Eiel cer 0os iie lis loh⸗ Leien Paerris II. Cap. III. 41 omnia verbis complecti poſſet? Tibi laus & honor in æternum, qui es creator & conſervator rerum omni- um. Absque te vero Sole, ut umbra eyvaneſcerem: absque te vera vita, ex vita protinus exciderem: absque te vera eſſentia, in nihilum repente in- ciderem. TLibi ſoli debhetur meum eſſe, meum vivere, meum moveri. Tibi ergo ſoli vivam, & adhærebo in æternum, Amen. CAPUT III. GRATIAS AGIT PRO REDEAM- TONEPER CIRISTUM PRATILA. MAaimas tibi, o æterne atque o- 1 mnipotens Deus, gratias debeo, quod creaſti me, cum mhil eſſem: donge vero majores, quod redemi- ſti me, cum perditus ac damna- tus efſem. Heærebam in faucibus inferni, tu me a extraxiſti per ſan- guinem Filii tui. Mancipium eram Satanæ: Sed tua gratia me ex re- gno Diaboli liberavit, & in regnum Ohriſti collocavit. Totum me tibi debeo, quia me totum ſormaſti: b lingua mea perpetuo debet te lauda- re, quia eam dediſti mihi. Os meum ſemper debet annumwiare laudem suamm, .) Col. I, 14. *) Pfſ. 5I, 6. 42 Exercitii pietatis . — tuam, qui tuum trahit aëärem & ſpi- mum mo⸗ ritum. Cor meum perpetuo amore W inno tibi adhærere debet: quia tu illud Uus init formaſti. Omnia membra ad tuum Mepehſb ſervitium debent eſſe promta: quia, Aiten quotquot & quanta ſunt, ea omnia ogfiin mirabiliter fabricaſti. Quod ſi jam mmſbig ante me totum tibi debeo, quia totum Eendtte feciſti me, quid erit, quod pro redem- ubiemit tione ex ſervitute & captivitate mea iumer tibi poſſim rependere? Oviculam a« nogee perditam ex unguibus infernalis lupi . On eruiſti: ſervum fugitivum ex carcere fieamn Diaboli extraxiſti: drachmam ?⅛ per- Mlnhre ditam anxie quæſiviſti. In Adamo is; ime lapſus ſum, tu me erexiſti: In Adamo aumkei captivatus ſum peccati vinculis, tu ienſhin me illis ſolviſti: In Adamo perditus idkimm ſum, tu me iterum ſalvare voluiſti. ulmm, Quis ego vermiculus, ut pro me redi= fniins z mento tam ſollicitus, atque in ſalutem tcn meam tuam prodigioſe largus eſſe Eernone volueris? Si primos homines, generis Aen noſtri parentes, poſt lapſum a te pror- Mu l ſus rejeciſſes, atque ipios, una cum o- Mdten mnibus poſteris, a conſpectu gloriæ Mn me tuæ remotos, in infimum usque in- We, z fernum projeciſſes, nemo noſtrum de ui; injuria ſibi facta jure conqueri potu- iſſet. Recepiſſent enim illi, recepiſ- ſemus etiam nos digna factis noſtris. Quid ultra a teé vel flagitare, vel exx pectare poteramus, qui ad imaginem (Dn. 4 tuam *) Zob. 10, 28. ⁸) Lurc. 15, 8. ii TPartis II. Cap. IIlI. 43 eniß tuam nos creaveras, & ſufficientibus ad innocentiam confervandam viri- bus inſtruxeras? Jam vero incom- prehenſibilem atque ineffabilem æ caritatem tuam erga nos demonſtras, quod Filium Redemtorem primis pa- rentibus poſt lapſum promittis, eun- demque in plenitudine temporis nobis mittis, per quem ex morte in vitam, ex peccatis ad juſtitiam, ex in- ferno ad cœleſtem gloriam nos revo- cas. Ohominum amator, cujus c de- litiæ cum filiis hominum, quis hanc philanthropiam dignis efferre præco- niis; imo quis eam mente ſatis digne compledi poteſt? Hæ ſunt incom- prehenſibiles bonitatis tuæ divitiæ: hic eſt immenſus bonorum tuorum nd eidt theſaurus, quem noſtra non capit ne ſcl tenuitas aut intelligentia. Adeene ſrone in ſervus carus erat, ut Filius pro ipſius leillii redemtione in mortem fuerit traden- lgus dus? Adeone inimicus erar diligen- esten dus, ut dilectiſwſimum Filium ipſi Re- mith demtorem conſtitueris! obſtupeſcit ‚umeie anima mea beneficii iſtius conſide- elriii ratione, atque in tui amerem pe- etuo anlt ra 1ad tunn mta: giin ei Gmt no Cn quletcnn frore. iritate ne Oilin keroals n er dn mam ?e lI Acane am Fills, n bege 4 nitus abit & colliqueſcit, n ,— Amen. gguert e luec CAPUT cs Hokri e, 4) Rom. 5 §8. ing ) Gal. 4, 4. ) Proverb. 8, 31. . 19,* ttii pietatis 4Ewercitii pieta 44 CGCAPUT 8 ,LII T P chaYee, 1758 . JN ibi ago Jeln Ciriſte⸗ de- Ratias ribi ago, Jeſil nummani ge. „uaie uod in e Bleunturzen neris unice! n Mur anan unn temnbporis ve ribi univiſt, Kerd , perſona irer br miet „Qoaner en e brun tua, quod rehendi- esre eu abranr apn myſleti⸗ 8 DIeta “ 1e QBedenas Deuden dege,in cai⸗ um, quod ſant voluiſti! Qr eck. ne manifeſta inclinatio, quo nita⸗ ſerationis R deſcendens Pr rer 10 Propter gine ſuſtinuiſti! niporene tem ex zirgi⸗ creaturam, amnih ebro⸗ srriifdm or, homo factus glorio- tiſſime creat Rmum Ernum ler . pter me leniin ſervile eeorpu Mi⸗ ſiſſime Homin carnem liber .l⸗ duiſti, ut car Quicquid igieu ernn ni natus norum in nacirirate z quo- ſtium bonor ie Mihilatns e; ano. affers, meum er eih rian ommse modo non u n ee mogis ell iher⸗ Natura mnee in re n ben Petcirume dendnelhar⸗ 81 quidem 1n tonuptio. achonelara. aſſumis, en Uerit em our De tantiin aicenali aremeg, labefactata: ca 6. c) 1 Tim. Gal. b) Hebr. 2, 1 . 3 2 „ in, 7. e) Epb. 5, 3 3 . — os ex Oſſ egare m tiglitate fkehes s get, legte Ponlin, Cpulaltl: Miarum 1 frato an Non amn lominen umnia, n lund: . ihehone Poterigme ſen meit Uotſus n gui ine . lolten linam tum tibi ne etelin Crals 1 Umanain Umſis leint: n nnee totus 1 4 Man 6 9 e 0, rl rl. Chiiſe, 1 glate 6 , ron a ed⸗ ſbenee Higiurc rlutte Partis II. Cap. Il. 45 Q — os ex ofſibus meis. Frater es, quid de-= negare mihi poteris, cui conſubſtan- tialitate carnis, & amoris fraterni affectu es arctiſſime conjunctus 2Spon- ſus a es, qui juxta cœleſtis Patris eÜdogiav humanam Naturam, veluti fponſam, perſonali fœdere tibi ipſi copulaſti: ad gaudium iſtarum nu- Ptiarum me quoque invitatum eſſe, rato animo prædico & agnoſco. Non amplius miror, quod proptet hominem cœlum, terra „ mare & omnia, qnæ in illis ſunt, a Deo facta funt: cum propter hominem Deus ipſe homo fieri voluerit. Prorſus non poteris me abjicere ac repudiare, cum te ipſum hominem, & proinde fra- trem meum efſe ; non poſſis negare. Prorſus non poteris mei obliviſci, quia in c manibus tuis me deſcripſi- ſti. Ioſa enim carnis communio quo⸗ tidianam ac perpetuam mei memo- riam tibi injicit. Prorſus nên poteris me derelinquere, cum arciſſimo per- ſonalis unionis vVinculo naturam humanam tibi volueris conjungere. Quamvis igitur peccata mea me pro- hibeant: tamen naturæ communio eee non repellit. Adhærebo totus tibi, qui totus totum me aſſumſiſti, Amen. 02 CGAPUT 2) Matib. 22, 2. *) 2 Tim. 2, 13 *) Eſa. 492 6⸗ 7 46 Exwercitii pietatis V CAPUT V. EAAS AGITY PRO CHRISTI PASSILONE. Uantas tibi debeo, o piiſſime Je- ſu, gratias, quod pœnas pecca- torum meorum ſuſcipiens, famem, ſitim, frigus, defatigationes, obtrecta- tiones, perſecutiones, dolores, pau- pertatem, vincula, flaga, ſpinarum compundionem, imo mortem crucis acerbiſſimam ſuſtinere voluiſti! Quan- ta eſt amoris tui flamma, quæ te im- pulit, ut pro viliſſimo & ingratiſſimo ſervo in mare illud paſſionum ſponte temetipſum immergeres! Innocentia & juſtitia tua ab omnibus paſſioni bus te reddebat liberum: ſed immenſa & ineffabilis tua caritas te noſtri loco debitorem conſtituit ac reum. Ego deliqueram, tu ſatisfacis. Ego â ra- pueram, tu exſolvis. Ego peccave- ram, tu pateris. O benigniſſime Je- ſu, agnoſco viſcera miſericordiæ & ardorem caritatis tuæ: videris me diligere plus quam te, cum tradas teipſum pro me. Quid tibi innocen- tiſſmo cum ſententia mortis? quid tibi pulcerrime inter filios hominum cum ſputis? quid tibi juſtiſſimo cum dagris & vinculis? Mihi hæc omnia debebantur: tu vero ex ineffabili zaritate in carcerem hujus mundi de- ſcendis, habitum ſervilem meum in- duiss ) Pf. 69, 6. ) Luc. 1,73. — dlis, & tiſime ſ opter) lunti inf mdtit i leme lit emm Dro⸗ is ban Datre cch Uleretis IuIn 2D vero en Do ne Güm tn lot pil nenta, t0 Eetliice tner funt ſr le, mi er in de ſolimie 1 li Umtionen unptadare en min is nbe, m tet eo Ncplern ,bidn CHN Pülne enas Henr , ſamen 6s obitki lolores , hic⸗ otten tn litit⸗ Lingntte onnI ſn nud 5 on d nenii e loltiin e teun. 5. n⸗ kgoſen kelim, letcont, itelt 1iic blimme⸗ 9N Partis II. Cap. V. 47 duis, & pœnas mihi debitas prom- tiſſime ſuſcipis. Adjudicandus eram propter peccata mea perpetuis uſtu- lantis inferni flammis; tu vero igne amoris in ara crucis excoctus ab il- lis me liberum efficis. Abjiciendus eram propter peccata mea a facie cœ- leſtis Patris: tu vero propter me a Patre cœleſti te derelicum eſſe con- quereris. Lorquendus eram in æter- num a Diabolo, & ipfſius Angelis: tu vero ex immenſa caritate teipſum Ppro me affligendum & crucifigen- dum tradis Satanæ miniſtris. Quot- quot paſſionis tuæ aſpicio inſtru- menta, totidem quoque amoris erga me tui video indicia, ſiquidem pecca- ta mea ſunt vincula illa, flagra illa, ſpinæ illæ, quæ te afflixerunt, quæ omnia ex ineffabili caritate propter me ſuſtinuiſti. Nondum erat amori tuo ſatisfactum per carnis noſtræ aſ- ſumtionem, manifeſtius eundem comprobare voluiſti per amariſſimam illam animæ & corporis tui paſſio- nem. (is ego ſum, petentiſſime omine, ut propter inobedientem ſervum tot annis ſervire volueris? Quis ego ſum, pulcerrime Sponſe, Nut propter me, turpifſimum peccati mancipium ac Diaboli ſcortum, ne mori quidem recuſaveris? Quis 6 ego ſum, benignisſime Creator, ut Propter me, vilisſimam creaturam, erucis patibulum non exhorrueris? R 3 vere 48 Exercitii pietatis Vere tibi amantiſſime, ſponſe, ſum ſponſa ſanguinum, propter quam tantam ſanguinis copiam profundis. Vere tibi, pulcerrimo lilio, ſum ſpina lædens & compungens. Impono tibi onus durum & aſperum, cujus ponde- re ita premeris, ut ſanguineæ largiter e corpore tuo promanent gurtæœ. Libi, Domine Jeſu, Redemptor ac Media-= zor unice, propter hunc amorem tu- um plſallam in ſeculum, Amen. — CAPUT VI. G RATIAS AGIT PRO VOCA- TIONE PERVERBVM. Ibi, Domine Deus meus, debe- tur laus, honor & gratiarum a- tio, quod paternam illam sονταιν & conſilium de ſalute noſtra per verbi prædicationem nobis manife- ſtare voluiſti. Natura ſumus a te- nebræ: ſedemus b in tenebris & in regione umbræ mortis: tiu vero, per clariſſimam Evangelii lucem, te- nebras illas diſpellis. In « lumine tuo videmus lumen: hoc eſt, in luce verbi, veram illam lucem, ₰ quæ illuminat omnem hominem, veni- entem in hunc mundum. Quis uſus fuiſſet theſauri abſconditi, & luminis 4 ſub 2) Eph. 5, 8⸗ *) Eif. 36, 10. 3) JZob. 1, 92⸗ N — alob me enino D cum, 4 terelti um Fili Peles ey Ccantiun ſceonſcient Danpelit Dirannnn I 108 trorum: icula: im me t 1e herdit beneße, Urtiz . lhiem; in ſen Retde Ricordie rcicire) Rtaree n enid te 6S dobis emnem h 4 nbrici r Partis II. Cap. VI. 49 done, m a ſub modio occultati? Grato igitur ohet an animo prædico ingens illud benefi- nprs cium, quod per verbum Evangelii o/nnfä revelaſti nobis theſaurum beneſicio- Irpamd rum Filii tui. Quam ſpecioſi ſunt iss pedes evangelizantium bona, præ- dicantium falutem! Hanc pacem conſcientiæ & ſalutem animæ per Evangelii verbum adhuc hodie no- bis annuncias, & ad regnum Filii tui nos vocas. Abductus eram in errorum avia, ut miſera & infirma ovicula: tu vero per verbum in vi- am me revocaſti. Damnatus eram ac perditus: tu vero in verbo Evan- gelii offers mihi beneficia Chriſti; Sin beneficiis Chriſti tuam gratiam; in gratia tua remisſionem peccato- rum; in remisſione peccatorum ju- ſtitiam; in juſtitia vitam & ſalu- tem æternam. Quis viſcera iſta mi- ſericordiæ tuæ verbis dignis poteſt Pprædicare? imo quis magnitudinem, & divitias bonitatis tuæ mente poteſt cogitare? myſterium ſalutis noſtræ, zternis temporibus tacitum, pate- facis nobis per Evangelii manitfeita- “ tionem; cogitationes pacis, quas ante jacta mundi fundamenta de no- e bis nabuiſti, revelas nobis per verbi ſ. 00 4 prædi-= 2) Martb. F. 15. b*) Eſa. 52, 7. Nahum. I, 15. Rom. 10, I5. . * Rom. 16, 25. g) Jer. 29, II. Exercitii Ppieraris 1 na a pe- cer icationem, quod eſt luferna der NSdicnciene ad rernam ln antba⸗ ll tencheicoſam Va hanc te bis na- Quid profuiſſet no dentibus. § per pecca- . r Chriſtum nos Baed rea- ſeie nin 8 atos liberaſſes? Quan imi Protuilet niſi rmenſt H za Pat beneficiurm per we unn redemrionig benefi Exrpan nnem s nobis anaur nos tota die n Ene corchs ni ri quotidie bull e de veri tuum nos omnes a verbum beni ſſime omine homi uot D ne. Qu 8 1 iImi cœci- iliſmi cæ in gentiliſim ata riades In. 8 ibus rate, & er d vivunt, bu aſfu⸗ r. tate, & leltis lux de e oretiſüimi Verln ant nobis longe annes ſit, quan ua conceſſit? An eone⸗ benitas ingratitudin aeni ane⸗ remur, ut d candelabhrum verbi 4 a- Dis aufer §: tu vero ongenimian, e autete ccata noſtra mnnm we ſeee mn illud verbi eadag⸗ Renuun Hraoamun , conſer- den len erdis adhuc n is conlet⸗ bili milercore hac nol a “ porro eur grat, imus, & ut „ ro euimn kerves, in lices petimus, . ſupp . ſerves, CAPUT a) EPſ. I19, 105. e) Apocal. 3, 2 2) Apec. 2, 5. e) Sap. II, 24⸗ be — CRAT PECT. PElen ter, Iuſonem benigni 1 peccato⸗ ium regn anganimit lud drome e, ineve . licti) morg Pprepe ent poeni boue oh⸗ orum ſo entanl ſeNutire wimis del n es cl Teia. (e Enmemi Wrenco⸗ ſikehan ͤber Kentiline ſugſe, 4 ln, ti⸗ Partis II. Cap. VII. 51 zue CGAPUT VII, ung 6 RATTLAS AGIT BRO E. , PECTATIONE CO N VER- enn ennit⸗ . Perſer⸗ Ternas tibi, miſericordiſſime Pa- Ouictt ter, debeo gratias, quod con- enlon verſionem meam tanta a kaxgosvkeig en ac benignitate expectare voluiſti, & Andstn ex peccatorum ſemita me in conſor- e uum tium regni tui adduxiſti. Quanta eſt ahat longanimitas tua, quod me, millies teſbi illud promeritum, a facie tua abjice- Gth re, inque æternas pœnas detrudere, ai diſtuliſti? Quot myriades hominum ubut Mmors prœvenit, antequam veram age- gl d rent pœnitentiam! Quot peccatores diabolus obſtinatos reddidit, ne pec- ms catorum ſuorum conſequerentur in- D dulgentiam! Ab illis non ſegregavit len u me Naturæ qualitas: ſed ſola tua lon- r8er ganimis benignitas; non levior quæ- dam mea culpa, ſed exuberans tua “ gratia. Certabat miſericordia tua di lan cum mea miſeria. Pergebam ego de- m a, linquendo: tu pergebas miſerendo. te Differebam ego converſionem: tu tenm differebas juſtiſſimam animadverſie- goeln nem. Aberrabam, & vocabas me: n Venire recuſabam, & expectabas i me. Hanc bonitatem tuam, in- dulgentiſſime Pater, non poſſum dignis extollere præconiis. Hlane anροορυνανιοι tuam, benigniſſime 05 . Deus, 4a) Rom. 2, 4. —— pyrercitii mé- . endere . on poſſum ullis D innumeris s, non ponum. ne 2 Heus, Cuſtodiviſti n minus quam Nritis. in quæ non niſſet carnis Peccakts 5 eipitare me kctio Diaboli E 2 . — . 1 „ alios D mundi ſedu eccatis mul- coôrrupti 8 nec ſolum a k illa incide- Eer rano e „ .s in ab illis, in ris e ei & conterſiouem abi expe- . 11 em; ſec benigni e⸗ incideram, igniorem duae guæ 1 Invenio tc benig abarn ego, & Staſti. abiliorem; beccè continebam u didhimulabas nan abſtinebas à Tu ſeleribus, d m multo tem- ego a ibus: prolonga n. & tu pro⸗ de zic Winaremn mea a Quæ tunc pore 1 dictatem tuam. niſi mala⸗ longabas pi ita mea? non t numero a ri 1,. . fuerunt mmer heccata Eiliee: Varie- 5 ſlima, ayviſſi * . m petlma: dere graviiimna⸗ ur gra⸗ 1 on Soli igitt e Panaima. do un refere, fate dete nitati tuæ accept converſio- riæ & honi longanimitate tor pec= ant . 1 quod t am expectaſti, E meam ex- eam expe ima em m laqueis amma ſit laus, ho gatorum Tibi Domine, en . . 5 12 Amen. alti. Imen. e üt. I in ſeculum, an col. 180, 2 b. ſer. 2. de ſept. p . ernb. 4) Bernb. . — 3APUT 290 060N. 14a &r P od Deus meus, quod ee nitere ac peri cor meum a durum, neſcium, 1 *) Ezech. 36, 17. 1 — Reſeium, lhiceun wihidedl naulum Non habi peren. Kin in wi. Pentte ne 1lg, hatl echi tentiz i mmin ne⸗ mione d ennd Nat ilbus, ſe ei 1Ut klin don et Pori UMne Geſo Uuſlimeref len poteſt erais ma beneiet⸗ lin. Tn de, E con ler te con ſn & de 1letcul tan in de 9 Crane 3) Ne. )Ter. Partis II. Cap. IIX 53 Henkeen neſcium, convertiſti, quod cor meum b innunei lapideum abſtuliſti, & cor carneum Ge mihi dediſti. Ex me ipſo habui, unde in culpam caderem: ſed ex me ipſo non habui, unde ad pœnitentiam re- ſurgerem. Aberrare per me potui; ſed in viam redire non niſi per te minus uiſet lio, 0 potui. Quemadmodum is, a qui de s ventre matris ſuæ naſcitur incurva- n tus, naturalibus remediis non poteſt it ad rectitudinem reſtitui, ſed divina (a Gne Potentia illorum oportet erigi: ita W anima mea cum ſpirituali illa incur- nde varione ad peccatum, & res terrenas erat nata: nullis igitur humanis vi- ribus, ſed ſola tua gratia potuit erigi, ut ad tuum honorem & cœ- leſtium bonorum deſiderium aſſurge- ret. Potui me peccatis variis tur- Piſſime deformare: tùvero ſolus po- tuiſti me reformare. Sicut Æthiops non poteſt mutare pellem ſuam, & Pardus maculas ſuas: ita non potui benefacere malefaétorum ſtudio de- ditus. Tu, Deus meus, & convertiſti me, & converſus ſum: poſteaquam per te converſus ſum, egi pœniten- ,ℳα tiam, & poſteaquam oſtenfum eſt mi- – hi, percuſſi femur meum. Mortuus nnliot⸗ lüma, 1 voli bui el ; amen. . , sram in peccatis, & viyificaſti me. a) Granat. l. 2. vit. Cbriſt. c. 2. b) 7oh. 13, 2 32 ae ſi⸗ 9) Jer. 31;2 15. 54 EPwereitii pietatis Quantum poteſt mortuus conferre ad ſui reſuſcitationem: tantum etiam conferre potui ad meam converſio- nem. Niſi a traxiſſes me, nunquam veniſſem ad te; niſi excitaſſes me, nunquam evigilaſſem ad te; nifſi illu- te. Peeccata erant mihi favo & melle dulciora: quod illa iam fint amara & acerba, tibi debeo, qui ſpiritualem guſtum mihi denaſti. Opera virtutis mihi erant felle atque aloe acerbio- ra: quod illa iam ſint grata & dulcia, tibi ſoli debeo, qui corruptum carnis meæ judicium per ſpiritum immu- taſti. Errabam b ſicut ovis, quæ periit, & ad viam iniquitatis declina- bam; tu vero, bone Paſtor, me re- diuixiſti. Sero te cognovi lumen verum: c erat enim nubes magna & te nebri- coſa ante oculos vanitatis meæ, quæ prohibebat, quo minus veritatis lu- men viderem. Sero te cognovi lu- men verum: quia cæœcus eram, & eæ- citatem amabam, & per tenebras pec- catorum ad tenebras inferni ambu- labam: at tu, illuminator meus, non quærentem te, quæſiviſti 3ʒ non vocan- tem te, vocaſti; non converſum ad te, convertiſti; & voce efficaeiſſima dixi- ſti: fiat lux in interioribus cordis hu- 6) Aug. mdit. minaſſes me, nunquam vidiſſem quiſiviſti, & ad ſanctorum gregem re- (R47 (47 A Dei ne g ver el on Peccat nnif, inbro lhezertt unaming enisgor I krim5 ſemn Doheee uen Ahre her jus⸗ . itli. le Eocten mali. ee⸗ ium e 9 ber b. ollette unn eiin (Onetid⸗ „Nunguun tiſes ui e P adte one ſot ann fine denl tu ce Nrh 1dlet runeet tunn HM 1s, G S tor, en gezent menſkene ert, ner, eimig⸗ cogron em 1 nehngts Darti, II. D X 55 jus, & facta eſt lux, && vidi lucem tuam, & cognevi cæcitatem meam. Propter immenſum illud beneficium prædicabo nomen tuum in ſeculum, Amen, Amen. C 4 PUT IX. GRATIAS AGIT̃PROPEC CATORVM CONDONA- 170NE. MAsnas tibi, æterne ac miſericors Deus, debeo & ago gratias, quod me a venientem ad te non ejeciſti; 3 ſed promtiſſime ſuſeepiſti, ac omnia pPeccata mea miſericordiſſime mihi remiſiſti. Ego, indulgentiſſime Pater, eram prodigus ille Filius, qui pater- nam ſubſtantiam luxurioſe vivende diſſipaverat. Siquidem dona Naturæ contaminavi; dona gratiæ repudiavi: donis gloriæ meipſum privavi. Ege- nus eram, & famelicus; tu me eſurien- tem pane ccœleſtis gratiæ cibaſti. Nu- dus eram, & omnibus bonis deſtitutus: tu me iterum juſtitiæ veſte induiſti ac ditaſti. Perditus eram ac damnatus: tu vero æternam ſalutem ex gratia mihi donaſti. Miſericordia erga me accen- ſus, me c amplexatus es & oſculatus, Filium chariſſimum, qui eſt in 4 ſinu 0 7 tuo⸗ a) Zoh. 6, 37. *) Luc. 15, 13. 7 c) Lauc. I15, 20. 7) Zob. I, 18. 56 Ecxereitii pietatis tuo; & Spiritum ſanctum, qui eſt oſculum oris tui, maximo immenſi amoris tui teſtes mittendo; induiſti me ſtola prima, innocentiam primæ- vam reſtituendo: dediſti annulum in manum meam Spiritu gratiæ me ob- ſignando; calceos mihi induiſti, Ev- angelio b pacis me armando: vitu- lum ſaginatum mei cauſa mataſti, Filium tuum chariſſimum in mortem pro me tradendo: epulari ac jucun- dari me feciſti, lætitiam cordis c & veram conſcientiæ pacem mihi red- dendo. Mortuus eram, & per te in vitam redii: paupertate conſumtus eram, & per te in poſſeſſionem priſti- nam redii. Tot peccatis pollutum, tort dęli ctis coopertum, tot iniquitati- bus corruptum, juſtiſſimo tuo judicio repudjiare me poteras, ſed miſericor- dia tua 4 exuberavit fuper peccata meg: major fuit tua benitas, quam omnis mes iniquitas. Quoties tihi januam cordis mei pulfanti eandem clauſi! juſtifimo igitur judicio mihi fores gratiæ tuæ pulſanti easdem iti⸗ dem claudere potuiſſes. uoties au- res meas obſtruxi, ne audirem vocem vocantis! juſtiſſimo igitur judicio gures tuas itidem obſtruere potuiſſes⸗ ne gudires vocem meam ad te ſuſpi- rantis: 4) Cant. 1, 1. °) Eph. 6, I5: 2) Pſ 5, 14. *) Rom. 5§, 20, mntis. ti, gua cub. Piens om npbe ea Po COrund Eutſ, ſee ii ture nehlohe Eternn N — 5 14 714 NT0. ſdo , o neuegt Deecatig end . Poceſe 4 Aent Ael Per Me Vvend els, Om Uuttes inl 1; Gi 80 Innme o; heui nam penn anmhlunt ate nech duiſi,r nando: . uln mit minnane. lori i Partis II. Cap. N. 57 rantis. Sed abundantior fuit tua gra- tia, quam omnis mea transgreſſio & culpa. Expanſis a manibus me ſuſci- piens omnes iniquitates meas velut nube deleviſti, & omnia peccata mea c poſt tergum projeciſti. Deli- orum meorum non amplius reeor- daris, ſed in ampliſſimum miſericor⸗- diæ tuæ ſinum me recipis. Pro im- menſo hoc beneficio gratias tibi agam in &ternum, Amen, 4) Eſa. 6 5, 2. H *) Mich. 7, 19. — — B CGAPUT X. GRATIAS AGIT PRO CU. TODIA IN BONO. bi, Domine, a ſit honor, & glo-= ria, & benediétio, & gratiarum actio, quod non ſolum miſericorditer me ſuſcepiſti peœnitentem: ſed etiam aàa peceçatis continendi & emendatiug vivendi præſtitiſti virtutem. Quid Prodeſſet a morbo liberari, ſi ſtatim ſequeretur pejor recidiva? Quid prod- eſſet a peccatis abſolvi, nin daretur pie vivendi gratia? Tu, fideliſſime Deus, omnes fidelis & periti Medici partes in ſanandis animæ mexæ vulne- ribus perfeciſti. Lethalia erant vul- nera mea, tu vulneribus Filljji tui ea ſanaſti, 4) Apoç. 7, 12. 58 Evercitii pietatis ſanaſti. Periculum erat, ne ſanata vulnera recrudeſcerent: tu Spiritus ſancti gratia, tanquam fomento quo- dam, illud prohibuiſti. Quam larga illorum ſeges, qui, poſt impetratam peccatorum remiſſionem, ad priſti- num vivendi morem denuo redeunt, & delictis fuis peſſime iteratis gravius Deum offendunt! heu quot videmus a peccati jugo liberatos ad priſtinam captivitatem redire, & ex ſpirituali gypto eductos, ad ejusdem ollas reſpicere! Refugerunt a mundi in- quinamenta per Chriſti agnitionem: Sed iisdem rurſus involvuntur per priſtinam vitæ peſſimæ converſatio- nem! Liberati b erant ex vinculis Satanæ per converſionem: ſed eis- dem iterum hærent per ſpirituam ne- quiorum deceptionem. Poſteriora c illorum certe pejora funt prioribus: ac ſatius illis fuiſſet, non cognoviſſe viam juſtitiæ, quam eadem cognita, a ſancti illius, quod ipſis traditum fue- verſi, & ſues poſt lotionem imm erſæ volutabro cœni. Idem mihi poterat contingere, niſi placuiſſet tibi per vir- tutis tuæ gratiam & Spiritus ſancti efficaciam, in bono me conſervare. Idem Spiritus nequam, qui illos ex- bu- 2) 2 Pet. 2, 20. b) Lac. 11, 26. c) 2 Pet. 2, 21. 4ℳ) v. 22. rat, præcepti converti tramite. Hi ſunt canes d ad vomitum fuum re- 3 — Pugmyit, Mundus, kademn ca idelezrit, lorum in kriribos urt. lne eſezn irtuc, Inpetus, 11s, omn un Me (aunlt. eni⸗ dhe eamime, ce mice ſeie u Win ne o e in ſee 4)10r. — NNS ne ſananl u Hitu gentovo⸗ umkun wpeträlin prll⸗ 10 regeubt tisgrait ot Vicdehn 4 Ulinn ſpbin tuuſt gllemn munci in ghiti jonenn gunrut e cſelte er ili m: ſed e⸗ itituamtt falea t Prihrtus cogtoni en Cgnin adimunfe⸗ tamnite⸗ n ſun n inneſ hihi hoten t tbihetſi itus ſanl corlennd- n iloser emnem ſcientiam. Si quid igitur boni IIl, 4. 2. . Partis II. Cap. XI. 59 — — pugnavit, me oppugnavit. Idem mundus, qui illos ſeduxit, me illexit: eadem caro, quæ illos ſuperavit, me ineſcavit. Sola tua gratia adverſus illorum impugnationem me protexit, & viribus ad victoriam neceſſariis in- ſtruxit. Virtus tua a in mea infirmi- tate efficax fuit: a te deſcendit robur Spiritus, quo refrænare potui carnis impetus. Quicquid in me boni, illud aàa te, omnis boni fonte, deſcendit: cum in me per Naturam nil niſi pec- catum ſit. Quotquot igitur in me in- venio opera bona, quæ tamen, vitio carnis meæ, immunda ſunt, & i imper- fecta, totidem agnoſcere cogor gra- tiæ tuæ munera. Pro hoc immenſe tuo in me collato munere gratias tibi agam in ſeculum, Amen. 4) 2 Cor. 12,9. — CAPUTXI. CGRATIAS AGIT PRO OMNIBUS ANIMI CORäVORIS ET FOR- TUNAE BONIS. Ternas tibi, æterne & miſericors Deus, debeo gratias, quod non ſolum corpus & animam mihi dediſti: ſed inſuper variis animi, corporis & fortunæ donis me inſtruxiſti. Tu, o ſumma ſapientia, a doces hominem ſcio, id exuberantem tuam erga me de- mon- a) Pſal. 94,: 10. 6o% Ewercitii pietatisg. monſtrat gratiam. Absque tuo lumi- ne mens mea tenebroſa; absque tua gratia voluntas mea captiva. Si quid eſt in me ingenii ac prudentiæ, id o- mne acceptum ferendum eſt tuæ cle- mentiæ. Oculus animi eſt pruden- tia, oculus prudentiæ divina gratia. Quicquid ſeimus, id cognoſcimus vel ex lumine Naturæ, vel ex verbi reve- latione. Atque a te, o lux æternæ ſapientiæ, oritur Naturæ colluſtratio: a te etiam eritur verbi revelatio. Uti- que ergo quicquid ſcimus, tuo ad nos deſcendit munere. Tu, o indeficiens fons vitæ, a es vita mea & longitudo dierum meorum; tu, o æterna ſani- tas, es corporis mei robur, & virtutis vigor. Nonb ſolo pane vivit homo; ſed omni verbo, quod egreditur per os tuum: ita quoque noen ſolo pane in ſanitate & robore homo conſerva- tur, non ſola medicina a morbis præ- ſervatur: ſed omni verbo, quod egre- ditur per os tuum. Tranquillitas mentis conſervat corporis ſanitatem, vera pietas parit conſcientiæ tran- quillitatem. A te, o ſummum bo- num, omnis vera pietas, inconcuſſa mentis tranquillitas, & exoptata cor- poris ſanitas. Quicquid exteriorum bonorum inſuper poſſideo, id omne tuæ benignitati debeo.,. Ne fruſtulum qui⸗ a) Deut., 30, 20,. *5) Deut. §8, 3. Marth. 4, 4. 15 — guidemn guunton me cumn cantur g. jenn ſunt idun⸗ uselit Uem, hi lhi con reſemen at me Cnhino denn . Een n dan eſe ul,. G enguie ehni 10 Miuiin — Nr AN 6N. Ti aer, etgn N luli kreleme enoſed n G Urent it, — e tmoluni. Absgne tice, e ell urc eſt Pruter Vina grund⸗ leinnue vetbi ne⸗ ux Ytenne collintet Felatio⸗⸗ ,tuo 1da oindeſcles E bvefun Etetni ii⸗ ,8 uit ivit kom gkeditut grell NNS ſlo u no colſen⸗ notbieſc. 1 vogette⸗ s ſaninten enrie iil. mmun de⸗ optnn n etetion donm Nen efinfn gir Fumtilid Pari II. Cap XII. 6r —.——— quidem panis meis debetur meritis; quanto minus hoe, quod tot ac tantis me cumulas exterioribus bonis. Vo- cantur quidem fortunæ bona: ſed re- vera ſunt gratiæ tuæ dona. Nihil bea- tius, quam aliis inſervire, & elargiri: hujus felicitatis me reddidiſti partici- pem, largiorgm exteriorum bonorum mihi conferendo ſegetem, ſparfiſti in me ſemen tuæ gratiæ, ut aliis inde ex- ſurgat meſſis beneficentiæ. Plurima omnino diſpenſationi meæ commiſi- ſti bona, ut conſervis benefaciendi daretur materia. A te, fonte omnis boni, deſcendunt in me bonorum ri- vuli. Quiequid ſum, quicquid poſſi- deo, quicquid elargior, illud totum à benignitate tua dependere fateor. Pro hac immenſa tua miſericordia gratias tibi ago in ſeculum, Amen, CAPUT XII. GRATIAS AGIT PRO SA- CRAMENTYO BAPTISMI STIBI COLLATO. Ibi, o æterne & miſericors Deus, ater, Fili, & Spiritus ſancte, ſup- plices age gratias, quod ſano Bapti- ſmi lavacre ab omnibus peccatis me abluiſti, in fœdus gratiæ recepiſti & hkeæredem æternæ vitæ ſcripfiſti. Tuum agnoſcò munus eſſe, quod ex Chriſtia- Ris parentibus natus, per eosdem ad ” ccle- 62 Ewercitii pietatis cœleſtem illum fontem ſum delatus. Quor infantum myriades in uitima gentilitate naſcuntur, qui absque ſa- lutari hoc Sacramento in peceatis ſuis moriuntur? Ab illis non ſeparavit me Natura: ſed ſola tua exuberans gra- tia. Conjunétus illis eram culpæ communione: ſed ab iisdem ſejun- us fui gratiæ tuæ participatione. Quanta hæc eſt bonitas tua, quod nondum te quærentem a inveniſti, nondum petentem exaudiviſti, non- dum pultſanti aperuiſti? Hæc miſeri- cordia tua exſuperat omnem præœdica- tionem; quinimo & omnem admira- tionem. Baptizatus ſum ; in nomi- ne tuo ſancto, invocatum ſuper me nomen tuum: utique ergo in cœle- ſtem familiam ſum receptus, filius cœleſtis Patris, frater Chriſti, & tem- plum Spiritus ſancti fadus. Sanctum hoc eſt & cœleſte lavacrum: utique ergo in eo ab omnibus immunditiis ablutus ſum ac purgatus. Lavacrum eſt c regenerationis & renovationis: utique ergo per illud Spiritus ſancti gratia regeneratus ſum ac renovatus. Quicquid ſanctifſima ſua obedientia & pretioſi ſanguinis ſui effuſione Chriſtus, Salvator meus, promeruit, id omne in ſalutarem Baptiſmi fontem veluti depoſuit. Baptiſmi igitur colla- tio ) Marth. 7, 7. b) Marth. 28, 19. «) Lit. 3, 5. — tio elt ſ⸗ tiolls s duspece⸗ ſey in co Eethum, Uer boptt Nuumze Eihi ee ihi nE urltiig ileptie Uus: ere uiti Utrolue⸗ umg Relſate⸗ Mhtur nnnio Uhincs Urns ſ adn Kro neſeh udem N un Dei . Nenſo ben lens, in ſ 1zu. 619, 6 — n Gelau. in Wümt 2bagleſ⸗ centis di eatultte bekans tam e gen lefr⸗ ticſpetſek. tn, Cl 1 ifeni⸗ willi, nor⸗ Hermiſni en tetſc⸗ en aünir 1, innoti n ſupet 90 D ptss, Un li, A. 8. indrnt m: e⸗ omudii , mtenn Moiligt ritus ſmel tenoyndi obalienil D rowelut lmiſonenl gi rlr⸗ gi 10 7b.29, 19 Pariis II. Cap XII. 6 „. XII. 63 tio eſt ſanguimi tioſus & guinis Chriſtia bus ee ie ienn an alberſe. Pre- ves ronth me mundat, & ſu omni- ternum, O becëtu Dei me AlPer? m- per Bapeiſinum Deus, er ihir- r ver Bapriſmum fdur, acl n miiſt mihi patet lam Ponitentiat- per tibi in et reditns. Deſponſaſti e ne in gratia & mleri in judicio & juſti me in Bapti ericordia: * juttitia, tua: ſed 8o non projicies enoi⸗ ntrodaecm tiic a facie rum gaud 1 me ad cerleſtium nupti⸗ medliatoris S in Baptiſmo Ohtiili, bantur cœli: i capitis mei, e riſti, connnumionem per ejusdem Banrii; am Paradiſi n aleeruſti n Babriſin Spiritus ſanc t in Baptiſmo hardi debat, & v us ſuper ipſum d hriſti hunc eſſe Pl ccœleſtis Patris di elaen⸗ jusdem Ba ium afferebat: i ile tum ritus enbiiſtni communi Ita per e- Filium DP i particeps ſum ienen Spi- menſo atadoprarus “D us, & in meus, in ſerbin gratias ti bi ago⸗ Deus a) 1 Joh um, Amen „»Deus ä 3, 16. — cN& 1 T 5 XIII. CK . 1T 4245 70 7660 5§5A- Quantas 6 Ewercitii pietutis Uantas tibi, ſumme Deus, debes gratias, quod in facratiſſimo Cœnæ myſterio Filii tui corpore & ſanguine me cibas? Quid in cœlo ac terra pretioſius ac præſtantius, quam divinum illud Filio tuo perſonaliter unitum corpus? Quodnam certius gratiæ tuæ teſtimonium ac pignus, quam pretiofus ille Filii tui ſanguis, in ara crucis pro pecçatis meis effu- ſus? ipfum redemtionis meæ mihi donas pretium, ut firmiſſimum extet gratiæ tuæ erga me teſtimonium. Quoties ex Baptiſmi foœdere per pec- cata ſum prolapſus; toties per veram pœnitentiam & ſalutarem hujus cœ- næ uſum ad illud mihi patet reditus. Novi Teſtamenti Sacramentum eſt, novis me ſemper beat charismatum muneribus. In hoc corpore ipſa vita habitat; inde ad æternam vitam me reficit ac vivificat. Per hujus ſangui- nis effuſionem præftita eſt pro pecca- tis noſtris ſatisfactio, inde ejus bibi- tione confirmatur mihi-peccatorum remiſſio. Dicit Chriſtus, dicit veri- tas: Quisquis a manducaverit car- nem meam, & biberit ſanguinem meum, habet vitam æternam, & ego reſuſcitabo eum in noviſſimo die- utique ad vitam, utique ad gloriam- Hic b enim eſt panis vitæ, aui d 6 4) FZob. 6, b) verſ. 5 — cro gel t, MON num. F Chniſdes ctamentale (ere onni ſſun in di rr egele fmiſine glod man En trac en hſd ekunnn. e de N cnbmern ats nei Eutſis Il connmu oKun hnata, dchthore K uulſechh tet, N. dik nn 1 Cidos net: li⸗ ut, N ( inh Ul * dl eſoner eus, Eedes ſacratilim corpote in ccler Ntiug, gln Petſonitr. namn cettilf 1c higu tui ſunguc⸗ mes IEI Gimunm enet eſtunoniun ere her ſe⸗ s helſetn n hrusce prte ſetient entun elr charismunu ore f an tinai Uuſes iu⸗ k golene le e i eatonn dil ſe elit . .. . . . . ee cehris, cum vivificus & ſpiritualis P 1 Snniie tham 4 Viino⸗ 49 40 lein⸗ , a Partis II. Cep. XIII. 65 cclo deſcendit, ut, qui comederit ex eo, noön moriatur, ſed vivat in æter- num. Fidei manducatie eſt, quam“ Chriſtus commendat, quam ad ſa-e cramentalem manducationem acce-“ dere omnino oportet, ut, quod ad’s vitam inſtitutum eſt, ad vitam as nobis accipiatur.,, Vera igitur fide ad cœleſte illud convivium accedo, firmiſſime perſuaſus, illud corpus, quod manduco, eſſe pro me in mor- tem traditum: illum ſanguinem, quem bibo, eſſe pro peccatis meis effuſum: prorſus non poſſum dubi- tare de peccatorum remiſſione, cum confirmetur ipfius pretii, pro pec- catis meis oblati, participatione. Prorſus non poſſum dubitare de Chrifſti inhabitatione, cum eandem mihi obſignet corporis & ſanguinis ſui communicatione. Prorſus non poſſum dubitare de Spiritus ſancti adjutorio, cum infirmitas mea tan- to corboretur præſidio. Non me- tuo a Satanæ inſidiis, cum Angeli- cus hic cibus ad pugnam me corro- boret. Non metuo a carnis ille- hic cibus virtute Spiritus me con- ſervet: Hæc ſumta & hauſta faci- unt, ut Chriſtus in me habitet, & ego in Chriſto. Non patietur bo- nus ille paſtor oviculam, ſuo corpore & ſanguine paſtam, ab infernali lu- Po devorari: nec permittet Spiritus robur 66 Eyercitii pietatis robur ac infirmitate carnis meæ ſu- perari. TLibi, o benigniſſime Salva- tor, ſit laus, honor & gratiarum actio in ſeculum, Amen. CAPUT XIV. GRATIAS AGIT PRO CUSTO- DDIA A VARIIS MALIS. W ernas tibi, o &terne & miſeri- . cors Deus, ago gratias, quod ab innumeris malis ac periculis hacte- nus me cuſtodiviſti, & ſanctorum An- gelorum patrocinio tutum præſtitiſti. Plures ſunt gratiæ tuæ privativæ, qui- bus mala a me prohibes, quam poſi- tivæ, quibus bona mihi exhibes. Quotquot animæ ac corporis mala in aliis video, totidem miſericordiæ erga me tuæ beneficia agnoſco. Si- quidem quod ab illis immunis ſim, ſoli bonitati tuæ debeo. Quanta eſt Diaboli potentia, quanta ejusdem fraudulentia! Quoties igitur mali- gnus ille Spiritus callidiſſimus, idem- que potentiſſimus noſter adverſarius damna mihi conatus eſt inferre: to- ties benignitatis tuæ ſcuto, & Ange- lorum patrocinio tutus retia iſta potui effugere. At quis Diaboli percenſere poterit inſidias? Ecquis igitur benefi- ciorum tuorum percenſere poterit di- vitias? Quando per noctem ſomnum capio, oculus providentiæ tuæ ſuper me vigilat, ne infernalis hoſtis, Leonis 4 rugientis . — erugien ſdiisa 60 inte Ias me. ne ben illepeng eiſliei un cer zangel ne mur U, vil non (llorun tr e rodtn Eloqin, nhls Ulur men der („2“ chiin lum ſeut 4 1* nibusm eiti ſera Emeiin eptum . unſt enanr tmane ncormn Atua elt Dez 15.4) / ) ,. — mee ne ile⸗ numeli — (N. 1. & nie⸗ 8 guotie lis he orunr. Nige, l wuan har⸗ erhite dcis in lercoli ofeo. N unis Cund uien unr nir. pus ieer⸗ Grernin ferte: 1o⸗ ‚LAne iſhhant elcellet urbener⸗ oteritdl⸗ ſompum Ue ſhel eon, gien Partis II. Cap. Xil. 67 a rugientis inſtar circumiens, ſuis in- ſidiis ac viribus me opprimat. Quan- do interdiu tentationibus ſuis ata- nas me aggreditur, robur dextræ tuæ me benigniſhime confortat, ne frau- dulentus ille tentator in caſſes ſuos meifliciat. Quando innumerus malo- rum cervicibus meis inſtat exercitus, bAngelorum tuorum caſtra ſunt circa me murus c igneus. Nulla eſt crea- tura, vilitima licet ſit & minimna, a qua non immineant mihi varia peri- culorum genera. Quam magnum igi- tur ac immenſum beneficium eſt, quod tua me ab illis tutum præflat cuſtodia! Anima mea ad peccatum, corpus ad lapſus pronum. Animam igitur meam, benigniſſime Pater, regis per Spiritum tuum, corpus per Ange- licum ſcutum: ſiquidem mandaſti Angelis tuis de me, ut in viis meis o- mnibus me cuſtodiant, & manibus ſuis veluti ferant: ne forte ad lapidem pe- des mei impingant. Miſericordiæ tuæ acceptum fero, quod e non ſimecon- ſumtus. Nova ſingulis diebus me cir- cumſtant pericula: nova igitur quoli- bet mane ſuper me miſericordia tua. on dormitas, f nec dormis, o fidelis ac vigil cuſtos animæ & corporis. Gra- tia tua eſt dexteræ meæ umbra, ne g meri- a) 1 Petn. 5, 8. ) Pſ. 34, 8. «) Zach. 2, 5§. 4) Eſ. 9I, II. 12. e) Thren. 3,22. 33. f) Pſ. 121,4. g) Pſ. 121, 6. P 6 8 Exercitit pietatis meridiani me percutiant apertæ & violentæ perſecutionis radii, neve no- Qurnæ occultarum inſdiarum obno- xius reddar caligini. Cuſtodis ingreſ- ſum, dirigis progrefſum, gubernas exitum. Pro quo beneficio tibi ac no- mini tuo cantabo in æternum, Amen. — CAPUT XV. GRATIAS AGIIT PRO TEKR- N 4 $4 L UTISPRGd- MISSlIONE. Ratias tibi ago, mi Pater cœleſtis, quod non ſolum dediſti mihi gra- tuitam peccatorum remiſſionem, ac interiorem Spiritus renovationem, ſed etiam certam æternæ ſalutis pro- miſhonem. Quanta hæc eſt bonitas tua, quod mihi indigno & peccatori, miſericordiam tuam toties experto, donaſti usque ad cceleſtia ſperanda præſumere, & de æternis ſupernæ do- mus palatiis inhabitandis ſpem mini- me dubiam concipere! a Eternæ il- lius & veræ vitæ bona tam magna ſunt, ur non poſſint menſurari: tam copioſa, ur non poſſint numerari: tam longinqua, ut non poſſint terminari: tam pretioſa, ut non poſſnt &ſtima- ri. àö anta igitur tua bonitas ac er- ga me immeritum benignitas, quod bonorum iſtorum certa promiſhone in a) Bernh. ſerm. 2. de ſept. panib. col- I18. b) Bonav. lib. 7. Comp. . 31. — in hor vi Plvum I ſolusre Onkune nonio mieula e ſcem ibus Enrur b omoco lee brom unmrit Uyite Ehitab 3 mefeeis: Uus eſſe ennslum ten. ſecidn monie iten UIs eſe Dnem mi . dentis on er I Alrelbi⸗ n mij ddil Prom Clam Partis II. Cap. X“V 69 — . . enet in hoc vitæ ergaſtulo me beas! ſpe a ſalvum me jam tum eſſe factum, Apo- umd, ſtolus veritatis teſtatur. Spem b non dis int⸗ confundere, evidenti ejusdem teſti- , ghen monio comprobatur. Eccur igitur vibiet navicula cordis mei, in qua Chriſtus “ per fidem vehitur, cum Procellis ac fluctibus dubitationum toties confli- —– Qatur? Promiſſionem ſalutis mihi de- . diſti, o Deus, «qui es Deus veritatis: 10 4 quomodo adhuc dubitare poſſum, an PE hæc promiſſa tua ſint verba immotæ & invariatæ certitudinis? Gratuita eſt etcei illa vitæ promilſſio, proinde non pen- Ulniii debit ab operum meorum merito. De beneficiis tuis ex gratia promiſſis tam certus eſſe poſſum per ſidem, quam eE certus ſum de exhibitis per oculorum Abe⸗ ſpeciem. Corpore & ſanguine Filii E tui me cibas: Spiritus ſancti interno ies ee teſtimonio me obſignas: quodnam a certius teſtimonium vel pretioſius pi- lem gnus eſſe poteſt, quo ſalutis promiſ- SCen ſionem mihji confirmatam reddas! Re 1Mr ipſa experior, te eſſe 1 mecum in u Ppræſentis vitæ tribulatione: quomo- ſreni do non ero tecum in æternæ vitæ beatiſſima conſolatione? Si tanta Umetuiit ene mihi præitas in hujus mundi tugurio, quanto majora præſtabis in cœleſtis onte“ Paradifi palatio? quicquid ſperan- gins dum promifiſti, tam certum mihi onken eſt, quam omnia ea, quæ in hoc mun- P 2 do i a) Kom. 8, 24. b*) Rom. 5, 5. nA c) Eſ. 31, 6. 4) PEſ. 91, 15. il eye — 70 Exvercitii pietatis do utenda contuliſti. Miſericordia a & veritas tua roborata eſt, ac robora- bitur ſuper me in ſeculum. Miſeri- cordia tua prævenit me, eadem etia b ſubſequetur me. Prævenit in juſti- ficatione: ſubſequetur in glorifica- tione; prævenit, ut pie viverem: ſubſequetur, ut tecum ſemper vivere poſſim. Ergo miſericordiam illam & veritatem tuam prædicabo in ſecu- lum, Amen. . 4) Pſ. 117, 2. 5) Pſ. 33, 6. PARS TERI11A DE MEDITATIONE NOSTRE INDIGENTIX. MEciatio indigentiæ noſtræ nos ex zobis nihbii ſpiritualium bo- norum bhabere oſtendit; idesqgue o innem propriarum virium inuciam abjiciendam, & ad ſolum mifericor- diæ divinæz auxilium, propter Chri- ſam promiſſum, confugiendum eſſe docet. Hac multiplicis indigen- giæ noſtræ cpnſideratione erigitur cor naſtr. um ad Deum, ab eo petit veteris bominis mortiſicat ionem, ac novi reno- vationem, emniens renatis quotidie ne- seſariazn. — leſari u, 5 ente, eligtor, lerenen Der lpe ea MEnemn 41t. errey izg ſii 7o9 menon. po in nummß ie, ie oy Anthen⸗ ſie tum ſin Rkentg, Uitcet i — erieottiut 10 lebltr dem tün ſe Nienn Pars II. 71 ceſſariam. Renovatio illa conſiſtit in Edei, ſpei, caritatis, bumilitatis, pa- tientiæ, manſuetudinis, caſtitatis & religuarum vintutum conſervatione ac ineremento: quod ſeriis precibus a Deo expetendum. Præterea cum quo- tidie a carne, mundo & Satana op- pugnemur, ita guidem, ut caro noſtra ad terrenorum amerem nos ſolicitet, undus ſuis odiis, & Satanas ſuis in- ſRidiis nos oppugnet, ideo pro contemtn terrenorum, pro abnegatione noſtri, pro victoria mundi, pro conſolatione in omnibus adverſis, pro vera quiete animæ, pro victoria in zentationibus, & cuſtodia ab inſtaiis Diabolicis quo- tidie Domino exercitunm, ſuenmo illi agonothetæ noſtro, ſupplicanaum. De- nique cum in hora mortis & judicii auxilium Dei cumprimis nobis ſit ne- ceſſarium, ideo pro beato vitæ exitu & beata ad vitam reſurrelkione Iſin- gulis aiebus humiliter prexandum. g— ð 72 PExercitii pietatis C A P UT 1. tul cor PRO MORTIFICATIIONE VETIE- zen RS HOMINIS ORAT. dan Ande ac miſericors Deus, Pater conobe Domini noſtri Jeſu Chriſti, te per ineroo eundem Filium tuum in Spiritu ſan- Enſt Ro ſupplex oro, ut mortificationem eſtadre veteris hominis, quotidie mihi neceſ- ſus ar ſariam, efficaciter in me velis operari, iglean ut ſecundum interiorem hominem in auen⸗ te poſſim confortari. Habitat a in ſiuit carne men peccatum, da mihi robur eitmnef Spiritus, ne concedam 5 illi in me do- cnein minium. Abſcondita mea peccata c ie, ſe collocas in lumine vultus tui, eadem, nen, quæ ſo, colloces in lumine cordis mei: in f ut ea videam & doleam, eorumque unti condonationem humiliter quæram. ſanms Nendum penitus liber ſum a peccati heble inhabitatione: concede, quæſo, pro- üiuj pitius, ut liber ſim a peccati reatu & (ſfenn condemnatione. Lex d peccati in hſeen membris meis repugnat legi mentis ngen meæx renovatæ: da mihi Spiritus tui ihe⸗ gratiam, ut legem peccati captivem, it. ne a carnis captiver vetuſtate. Caro in aſulnr me e concupiſcit adverſus Spiritum; n Spiritus adverſus carnem: Spiritus F. W quidem promptus, ſed caro infirma: ne, Spiritui igitur meo virtutis ac roboris tuiĩ „ a 4) Rom. 7, 18. b) Rom. 6, 12. A *) Gal. 5, 17. †) Martth. 26, 41. ) i e M. 54I. Deng iſin f Hyir̃ tfenien etnihinet. elis Ce, hominent flabin! 4 inhi 10 tet de nn ene To, N. G e 70 eiti Partzig III. Cap. J. 73 tui concede divitias, ut ſuperare que- at oppugnantis carnis pravas concu- piſcentias. Meretricia a illa Delila blanditiis ſuis quotidie me oppugnat: corrobora me per Spiritum tuum ? in interiore homine, ne vires ejus tan- dem frangat. O quam grave & durum eſt adverſus ſeipſum, hoc eſt, adver- ſus carnem pugnare! Quam difficile atque arduum eſt domeſticum hoſtem expugnare! niſi in hoc duello cœle- ſti virtute me induas, metuendum erit, ne ſuccumbere cogar propter abs- conditas hujus hoſtis inſidias. Preme, ure, ſeca, mortifica veterem homi- nem, ut effugere poſſim blandam ipſius fraudem ac ſeductionem. Da, ut quotidie in me moriar, ne blandi- tiis carnis a vera vita, quæ in Chrifſto eſt, abſtrahar. Accende in corde meo Spiritus ignem, ut in ſacrificium tibi offeram dilectum animæ filium, con- cupiſcentias pravas, & propriam vo- luntatem. Caro & ſanguis e regni Dei heæreditatem aecipere non poſ- ſunt. Moriantur igitur in me, ne " lexeludar a regno cœleſti. Qui ſecun- dum carnem vivunt, q morientur: Qui Spiritu actiones carnis mortifi- cant, vivent. Qui Chriſti ſunt, e carnem P 4 cum a) Zud. 16, 6. b) Epheſ. 3, 16. & I Corinth. 15, 50. A) KRom. 8, 13. ) CGal. 5; 24. 74 Ecxvercitii pietatis ecum ſuis concupiſcentiis crucifigunt. Carnem igitur meam confige & cru- cifige, o Chriſte in sra crucis pro me confixe & crucifixe, Amen. CAPUT II. PRO CO N SERVATTONE ET INCREMENTO FIDEI . 0RAT. Ccendiſti in corde meo, vive & æ- terne Deus, veræ & ſalvificeæ fidei lucem, illam ut clementer conſervare & augere velis, ſuppliciter precor tu- am bonitatem. Fidei infirmitatem quandoque ſentio, dubitationum pro- cellis ſæpe fiuctuo, ideo ut fidem mihi adaugere digneris, æ cum Apoſtolis humiliter clamo. Cor b meum pro- ponit tibi verbum tuum. Calamum contritum non confringes, & IHnum fumigans non extingues. Theſaurum meum in vaſe fictili porto, faculam fidei in vaſe fragili abſconditam ge- ſte, quid aliud reſtat, quam ut ſeriis precibus ac gemitibus ejus cuſtodiam tibi commendem, & pro incremento esjusdem quotidie ſupplicem? In hu- jus vitæ ac mundi tenebris fac me participem cœleſtis fidei lucis. Ver- bum tuum lux eſt & vita: concede mihi propitius, ut vera fide verbo ad- hære- *) Luc. 1y, y. b) ſ. 27, 8. *) Eſa. 42. 3. 4) 2 Cor. 4, 7. berenm fam. tionet tiodes Pirrtione niclet Ferbume Gteclo — me er d etbotne ti teciem. tid, ne⸗ Itorumn maipin ere, 5 toniigere, Crlene izin Uun,Uked elnmc Komnin lnde htlt, d nſene den nezß Npnn. 4 inezt: Penice lye. Eyb 3 1)M cucißzon is gont 1 Collenis 1 Precorti inürmizen Partis III. Cap. II. 55 hæream, ac lucis & vitæ filius per te fiam. Contra omnes Satanæ tenta- tiones, contra omnes mundi oblocu- tiones, imo contra proprii cordis co- gitationes prœvaleant in me verbi tui conſolationes. Unicum Scripturæ verbum cœlo ac terra eſt dignius, cum ſit œlo a ac terra firmius. Effice in me per Spiritum tuum ſanctum, ut verbo tuo firmiter credam, ut ſenſus * ac rationem ſfub fidei obſequium redigam. Promiſſiones tuæ ſunt gra- tuitæ, nec pendent a dignitatis & me- ritorum meorum conditione: Certis- Rima igitur fide in illas potero recum- bere, & ex toto corde bonitati tuæ confidere. Per fidem c Chriſtus in corde meo habitat & vivit. Con- ſerva igitur in me gratuitum fidei do- num, ut cor meum ſit & maneat per- petuum Chriſti habitaculum. Fides eſt omnium bonorum operum ſemen, & ſanétæ vitæ fundamentum. Hanc igitur, benigniſſime Pater, in me conſerva & confirma: ne ſpiritualis mea mesſis ac domus patiatur detri- mentum. CGorrobora fidem meam, ut e mundum & Principem mun- di vincat: auge illius lucem, ut F ſplendidiores radios indies exterius . P 5 ſpargat: a) Luc. 21, 33. b) 2 Cor. 10, 5. e) Epheſ. 3 16. ) Galat. 25 20. e) 1 Joh. 5, 4. V) Matth. 5, 16, 76 Exvercitii pietatis — — ſpargat: conſerva eam in mediis mor- tis tenebris, ut ad veram vitam mihi præluceat. Rege me Spiritu tuo ſan- Go, ne concupiſcentiis caàrnis conſen- tiendo & peccatis contra conſcien- tiam indulgendo fidem amittam: ſed ꝗquod in me cœpiſti opus bonum, con- firma, ut perſeveranti fide æternæ vi- tæ hæreditatem acquiram, Amen. — CAPUT III. pRO CON SERVATIONE ET INCREMENTO SPEI PRECATUR. O Oaiporens „æterne, ac miſeri- cors Deus, oro te per ſanctiſſima vulnera Filii tui, conſerva in me ful- cimentum vivificæ ſpei. Fludcuat quandoque cor meum, veluti navis in medio mari, concede mihi a ancho- ram tutam ac firmam immotæ ſpei. Compeſce fluctus tentationis ac dubi- tationis, qui es Deus ſpei & omnis conſolationis. Quam certa ac immo- bilis promiſſionum tuarum veritas, tam cerra in me efie poterit ſanctæ ſpei firmitas. Promiſſis tuis nitor, non deſtitues me auxilio: Benignita- ti etuæ confido, non deſtitues me ſo- latio: Scio, cui credidi, & certus ſum, quia 2) Hebr. 6, 19. ) Rom. 15, 13. 7*) 2 Tim. I, 12. — quiap umn in lualus Opus, in den (le m Elntemm dnt: Periut ſoni, (bemm (eleten n conſp Perner Ulciſan inr uſt tio tue uennr nio t⸗ limiſer Pro Rin e iüſern ebiidn Morun Kh n tanto undtam UArum 8 un ſuhi enits ¹) Dir 1 demn n e0). 1 — diisaer⸗ jitambifl u tuo r nis coler conſcer uam: N Onum⸗ Etetce 1 Amen. — . 8bI gilen⸗ 4 giſtrt ſenallen 1in teſl leui is lutin Pin nnmort ſe is etle ei Kon tnir inni Gmn Nellin 1 „ A elit tuis e Bebihne nnes in celtu le⸗ 6 4 Partis I. Cap. III. 77 quia potens es ſervare depoſitum me- um in diem illum: Certiſſime a per- ſuaſus ſum, quod qui cœpiſti in me opus, id ipſum etiam perficies usque in diem Jeſu Chriſti. Tria b ſunt, quæ me proſtratum erigunt, trepi- dantem fulciunt, fluctuantem diri- gunt: Videlicet caritas adoptionis, veritas promiſſionis, poteſtas reddi- tionis. Hie eſt funiculus triplex, quem mihi, e cœleſti patria, in hunc carcerem demittis, ut me ſubleves, as in conſpectu gloriæ tuæ trahas: hæe ſpes meæ ſalutis anchora, hæc ad Pa- radiſum ducens ſemita. Meditatio tuæ juſſionis facit, ut ſperem: medi- tatio tuæ promiſſionis facit, ut tran- quilletur cor meum, ſi ſperem: me- ditatio tuæ bonitatis prohiber, ne de tuis miſerationibus deſperem: medi- tatio propriæ meæ fragilitatis facit, nein me vel in meis viribus ac meri- tis ſperem. Quanto minus ſpes mea in fragibilibus ac fluidis præſentium bo- norum & humani auxilii arenulis figi- tur, tanto ſolidius ac certius fupra immotam ac firmam promiſſionum tuarum & cœleſtium bonorum pe- tram ſtabilitur. Uni cor meum tibi, ut penitus a mundo me abſtraham, P 6 & 4) Phil. I, 6. 2*) Bernb. ſerm. 2. de frag. ſopt. pa- num col. 183. 2 78 FErerciri ii pietatis & ex toto corde tibi adhæream! Ad te confugio, tanquam a ad thronum gratiæ & arcam miſericordiæ, ad ar- eam fœderis & aſylum libertatis, ad petram b roboris & portum ſalutis. In me nil niſi peccatum, mors, con- demnatio; in te nil niſi juſtitia, vita, ſalus, conſolatio. Deſpero igitur in me, ſed ſpero in te: in me collidor, in te erigor. Multiplicentur ſane tri- bulationes, adfint mode ac ſperan- em erigant vivificæ tuæ conſolatio- nos. Tribulationes pariunt patien- tiam, parientia probationem, proba- tio ſpem, ſpes e non confundit, in te, ℳ Domine, ſperavi, nen confundar in æternum, Amen. a) Hebr. 4, 16. *) Pſ. 18, 2. 69 Rom. 5, 4. §. 2) P. 13,2. CAPUT IV. PRO CON SERVUA T0NE ET' I0en, 1NCREMENTO CARITA- T & ιK A4 7. erne ac mi ſericors Deus, qui es & ipfſa caritas, concede mihi veræ ac ſinceræ dilectionis ſpiritualis divi= tias! Cor meum frigidum eſt ac ter- reum, o ignis, o caritas! accende me. Cor meum durum eſt ac lapideum, Petra, o caritas! emolli me. Cor . . menum 2) Zob. 4, 16. = — meum! fum elt tel c te,Dene Karrme 1, ſen ner. Prec es funn Ercellen ſ de ſi antun Kpreſt gnanto melins Dülanddo io eſie Umng; emtiſin Utiſtmus Innlium Demntn Meig imn in Ete i dan mnorn, Menm inn leen t,tn 5 turann Rbil ſo zs td 4) /. — eteen 4 throne hennatig 4 um ſilnn mnos ⸗ ſtitia, A izitu⸗ me cole grurſanen⸗ conlie fun nein, Partis IIl. Cap. w. 79 meum ſpinis irarum ac ſentibus odio- rum eſt repletum, o benigniſſime Pa- ter, o caritas! expurga me: diligam te, Deus a fortitudo mea, Petra mea, & arx mea, liberator meus, Deus me- us, ſeutum meum & b cornu ſalutis mex. Quicquid in ereaturis bonum ac Præſtans video, id omne in te, qui es ſummum bonum, abundantius & excellentius invenio: te igitur toto corde ſuper omnia diligam, in quo tantum agnoſco bonorum ubertatem & prœſtantiam. Lanto mihi melius, quanto magis in te ivero, quo nihil melius, Ire autem potero, non am- bulando pedibus corporis, ſed aman- do deſiderio cordis. Si pulchritudi- nem deſidero, tu es omninm pulcher- rimus; ſi ſapientiam, tu omnium ſa- pientiſſmus; ſi divitias, tu omnium ditiffimus; ſi potentiam diligo, tu o- mnium potentiſſimus; ſi fortitudi- nem, tu omnium fortiſſimus: ſi ho- „ 25. . V. norem, tu omnium glorioſiſſimus. Dilexiſti me ab æterno: diligam vicis, ſim in æternum. Dilexiſti me teipſum mihi dando: diligam te me totum per amorem viciſſim tibi reddendo. Cor meum inardeſeat, omnis creatura vi- leſcat, tu ſolus animæ meæ dulceſcas. Naruram humanam Filio tuo inſepa- sabili fœdere uniri voluiſti; quanto magis convenit, cor meum inſepara- a) Pſ. 18, 2. b) v. 3. 80 Evercitii pietatis bili amoris vinculo tibi copulari. A- mor divinus Filium tuum e cœlo ad terras traxit, columnæ ad flagellatio- nem alligavit, & cruci ad mortem affi- xit: annon tam fervida ameris flam- ma cor meum e terris ad cœlum ele- varet, ac tibi, ſummo bono, indivul- ſe alligaret? Magna & te & me inju- ria afficerem, ſi terrena, vilia ac mo- dica diligerem, quem tantæ dignitatis feciſti, ac tam larga promiſſa mihi de- diſti, ut te amare mihi liceat. Ex hoc amore tui naſcatur etiam in corde meo ſincerus amor proximi. Quicun- que te, o' ſummum bonum, diligit, a etiam mandata tua cuſtodit: cum pro- batio dilectionis ſit operis exhibitio: quare cum proximum diligere præce- peris, ideo nemo te ſincere diligit, ? qui dilectionis debitum proximo non impendit. Quisquis ſane proximus ſit, tam carum eum habuiſti, ut eum mirabiliter creares, miſericorditer li- berares, & ad conſortium regni tui benigniſſime vocares. In te igitur ac propter te proximum amare debeo, quem a bonitate tua ad tantæ gloriæ decus elevatum conſpicio. Hanc ve- ram & ſinceram dilectionem in me ro- bores & augeas, qui es æterna & inva- riabilis caritas, Amen. CAFPUT a) FZoh. 14, I5. 5*) I Joh. 4, 20. — — 580 0 M O gui uimus, e itatis, 6 Num fte Caritais corde mn 6go eorz iumbr in ſm Endbil Neo. Deyr Umorem: ie ren Kedlnt los nonte 1 lehreit Uürmitate 1r A i iniD Une oſtn RNun. i, tan⸗ bnis. Micine i — Poleti 4 e cClo ſagellie vortents⸗ noris kr elume 0, ineſe⸗ Eme ii⸗ vilirae r edgnint Hu minit⸗ at. biN n in . ⸗ ,lgn! t cunge eikibte eleſtßl re le orino K e Nrnind uen eoelletl⸗ n regn n leiginis ene ien 2 n Partis III. Cap. V. 81 — —,— CAbUT V. pRO CONSERVATIONE ET INCREMENTCO HUMILII- TATISPRECA- TUR. O Mniporens ac miſericors Deus, qui omnis ſuperbiæ oſor es acer- rimus, concede mihi, ut ſim roſa ca- ritatis, & viola humilitatis: ut bo- num fragrantiæ odorem, per opera caritatis, ſpargam & humiliter in corde meo de me ſentiam. Quid ego eoram te, Domine? Pulvis, ci- nis, umbra, nihil. Quare, cum nihi- lum ſim in conſpectu tuo, concede, ut nihil me æſtimem in conſpectu meo. Deprime conatuum cordis mei tumorem: ut ſuſcipiam cœleſtis gra- tiæ rorem. Neque enim furſum aſcendunt fluenta gratiæ tuæ in ela- tos montes: ſed deorſum feruntur in depreffas humilis cordis conval- les. Nihil quicquam meum, præter infirmitates & iniquitates. Quic- quic' in me boni, ex fonte bonitatis tuæ ad me deſcendit: proinde mi- hi nihil quicquam bonorum arro- gare poſſum, cum nihil ſit proprie meum. Quanto de te ſentio ſubli- mius, tanto de me ſentire cogor in- dignius. Ablſit a me, abſit quam longiſſime, ut de bonis tuis, beni- gniſ- 82 Evwercitii pietatis gniſſime Domine, velim ſuperbire, & alios propterea deſpicere. Theſauros bonorum tuorum in arculam cordis mei depoſuiſti, quos & quantos vo- luiſti: abſit a me, ut illos mihimetipſi adſcribam, vel meæ dignitati attri- buam. Accendiſti in corde meo per Spiritum tuum ignem pietatis & cari- tatis, concede, quæſo, ut illum obte- gere poſſim per cinerem humilitatis. Quantula eſt illa gloria, quæ homini ab homine datur? Quantula laus, qua homo ab homine decoratur? Qui tibi, 0 Creator maxime, magnus eſt, is ve- re magnus; qui tibi placet, is vere rerum æſtimatori placet. Nemo au- tern tibi placet, niſi qui ſibi diſplicet. Tu es vitæ meæ vita: tu animæ meæ anima. Ergo vitam & animam me- am in manus tuas reſigno, & humili corde tibi totus adhæreo. Excelſum tuum a reſpiciat meam humilitatem, altiſſimum tuum reſpiciat vilitatem. Ah! cur tantopere deſidero extolli in mundo, cum in illo nihil ſit mun- dum? Cur tantopere me effero, cum me graviter premat. peccati jugum? Configat cor meum ſtimulus ſandcti timoris, ne fortasſis occupetur peri- culoſisſimo morbo ſpiritualis tumo- ris! Sint perpetuo in conſpedtu mee innumera peccata mea: in oblivione vero qualiacunque mea bona opera! Plus 92 Pſ. I13, 7. — Dlus con rum men Perſecki donigſor or, gu Eerhum — PN0 D 70 4 Oin OS Auvimnla Ceg niti im. ( Uul, ho tnuit at l. zuentet, Uebore us. 0 le obe tring me dhnktte imolte Ae Gr luminhe lomenne Oneimn mebinen 4 Man, An Er. tt perbitht Theſun lam cl nbtet⸗ mihivent nitat de meo etatisac⸗ ilumcte humiftt ve hone nla lansze Ur! it guselh i⸗ laceh ſtilite zmimne h Pumitinee at aliene⸗ ſlen en i hro, e eſetcce ccal le nulus Pariis III Cap. V. 83 . Plus contriſtet me peccatorum meo- rum memoria, quam immundi & im- perfecti alicujus, quod feci, operis boni gloria! In te ſolo lætor & glo- rior, qui es gaudium & gloria mea in æternum, Amen. CAPUT VI. PRO DONO ET NCREMEN- 70 PATIENTIlA PRE. CATUR. OMnihotens, æterne ac miſeri- cors Deus, ſupplicibus gemiti- bus imploro tuam gratiam, ut conce- das mihi veram ac ſinceram patien- tiam. Caro mea ſemper expetit ſibi grata, hoc eſt, mollia & carnalia: renuit autem patienter ſufferre ad- verſa. Hunc carnis affectum in me potenter, quæſo, deprimas ac patien- tiæ robore infirmitatem meam ſufful- eias. Chriſte Jeſu, doctor patien- tiæ & obedientiæ, Spiritu ſancto in- terius me inſtrue, ut a diſcam a te voluntatem propriam abnegare b, & impoſitam crucem patienter por- tare! Graviora pro me paſſus es, quam imponis: duriora ſupplicia ſum promeritus, quam infligis. Coronam ſpineam ac crucis pondus geſtaſti, ſanguinem ſudaſti, & e torcular iræ propter a) Matth. II, 29. b) WMatth. 16, 24. . 4) Ea. 63, 3. 84 Exvercitii pietatis propter me calcaſti, cur igitur tantil- lum paſſionis atque afflictionis pati- enter ſuſcipere recuſarem? cur triſti imagini tuæ hac vita conformari de- trectarem? De a torrente paſſionum in via bibiſti, cur ex calice crucis hauſtulum exiguum renuerem? æter- nas pœnas peccatis meis ſum prome- ritus: cur paternam caſtigationem in hoc mundo non ſufferrem? Quos ab æzterno ante jacta mundi fundamen- ta præſciviſti, eos etiam imagini Fi- lii tui in tempore hujus vitæ confor- mari decreviſti: ergo ſi hanc confor- mationem per crucem patienter non ferrem, ſanctum & æternum tuum de ſalute mea conſilium deſpicerem: quod procul a me, ſervo tuo indi- gniſſimo, abeſſe jube. Probationis eſt, non reprobationis, quod variis calamitatibus me exerces: quantum imponis crucis & tribulationis, tan- tum etiam confers lucis & conſola- tionis: nec tam caſtigatio, quam re- muneratio augetur. Non ſunt con- dignæ paſſnones hujus vitæœ ad cœle- ſtem illam conſolationem, quam in hae vita ſimul immittis, & ad ccœœle- ſtem illam gloriam, quam in futura promittis. Scio àte mecum efſe in tri- a) Pſal. II0, 7. b) Rom. 8, 29. ) Rom. 8, 18. *) Efal. 91, 15. — tribulat Potins triſtrrer cina? ! er vian e pet eumntum ſentamne impones e hetli conan — 110 p. 0 aa nitns, 1 Monem e tihnem 1ncorce ubties Nelment ter goi Cirnig ne 4, u Mleice Dertult, iit — Litur tt Gionis ⸗ n! cur u hkorweni’⸗ te Palor calice aut etenn? n fum ns iae m: 3 l unkm imiii Mircn, Dinc C tienerti Num ne o tud Pchtie vod es: gun⸗ ationib t⸗ Konſt Pariis III. Cap. VII. 85 tribulatione, cur igitur non lætarer potius de tuæ gratiæ præſentia, quam triſtarer de crucis mihi impoſita ſar- cina? Duc me, quamcunque velis per viam, Magiſter ac Doctor opti- me, per ſpinas ac vepres ſequar te, tantum ut ſequi poſſim, trahe ac ſu- ſtenta me! Submitto caput meum, ut imponas coronam ſpineam, certiſſi- me perſuaſus, fore, ut olim imponas coronam gloriæ æternæ, Amen. CAPUT VII. PRO DONO ET AUGAMENTO MANS UETUDINIS PRECATUR. benigniſſime Domine, qui « &e- XavS6„ναναν es ad ponitentiam invitas, Eangodbôνρα noſtram conver- ſionem expectas, da mihi longanimi- tatis ac manſuetudinis divitias. Fervet in corde meo iracundiæ incendium, quoties exiguum a proximo oritur nocumentum. Supplex igitur precor, ut per Spiritum tuum mortifices hunc carnis meæ affectum. Quam dura ver- ba, duriora verbera ac durifſima ſup- plicia diletus tuus Filius propter me pertulit, nec “ cum maledictis in- ceſſe- 4a) Kom. 2, 4. 5 I Petr. I, 23¾. 86 Eyvercitii pietatis ceſſeretur, maledicta vicisſim retulit, ſed juſte judicanti omnia tradidit! Quæ igitur hæc eſt ſuperbia, quæ con- tumacia, quod ego miſer ac morralis, « terræ pulvis & cinis, ne quidem verbulum paulo durius posſim ſuffer- re & proximi offenſionem manſueto corde vincere! Diſcite, b diſcite a me, quod mitis ſim & humilis corde, exclamas, optime Chriſte: ſupplici- bus te imploro gemitibus, ſuſcipe me in practicam illam Spiritus ſcholam, ut veram manſuetudinem in ea di- ſcam. Quam gravibus & variis pec- catis te, benignisſimum Patrem, offen- do, quorum quotidiana remisſione indigeo Cur igitur c homo cum ſim, adverſus hominem iram velim conſervare: & a te, cœli terræque Domino, veniam auſim poſtulare? Nonne abſurdum foret erga homi- nem, mei ſimilem, nullam me capere miſericordiam, & peccatorum meo- rum abs te, Domine, petere indul- gentiam? Niſi proximo nævos ipfius remiſero e, nec meorum peceatorum remisſionem ſperare potero. Ergoro benigniseme Domine, multæ miſera- tionis & longanimitatis, da mihi Spi- ritum patientiæ ac manſuetudinis, ne Propter a) Gen. 18, 27. b) Matth. I1, 29 *) Eccleſ. 28, 3. 2) verſ. 4. . e) Matth. 18, 35. d. nopter o lian, olten fi Rleegtm. Plenorſn it ne fun luun ſon Fonti ſoro CUron d r erte entſim, derne nor Dutinor Polt pite leictbig pe inl De, 1 ningrmn Menn Per. Alin MKln Uum n h — (6 Gerde latis Pitins 1 n ſe dr⸗ — m retvlin tradidi! qun enr c mortalt⸗ ne Ivicen Uim ſule⸗ 1 munſten (ilene hilis corth ſnoler ſuſcipe ne 8 ſchohm in en ⸗ Vatiſs er⸗ nemker. temmiskoont homo an im Velin tetrelie oſulne! en hanf ne cner orummeb. tte intll. 2108 1 ectitun . Eigone ie nſe miki Udinisrte Preſte 1119. zſs Partis III Cap. IIY 87 propter offenſas proximi iram ſtatim ſuſcipiam, ſed eam, tanquam animæ hoſtem fugiam, vel certe incautius ſuſeeptam citiſſime deponam. Solis a ſplendor ſuper iram meam non occi- dat, ne furotis mei teſtis abſcedat. lratum ſomnus non opprimat, ne morti, ſorori ſuæ, iratum me tradat. Si de hoſte vindictam ſumere cupio, cur non ad iram meam me converto, quæ certe eſt hoſtis maximus & no- centiſſimus, cum animam occidat, & æternæ morti me obnoxium reddat? Da etiam ori meo cuſtodiam & in re- gendis vitæ actionibus prudentiam, ne verbis vel factis proximum offen- dam! Da, ut proximo ſim per virtu⸗ tum fragrantiam roſa redolens, non autem per offenſiones & detrectatio- nes ſpina pungens! Da, bone Jeſu, ut veſtigiis manſuetudinis tuæ inſi- ſtam, & ſincero corde proximum di- ligam! Amen. 4) Eph. 4, 16. CAPUT IIX. PRO DONO ET INCREMENTO CASIITATIS ORATI. Ancte Deus, qui es pudicitiæ & ca- ſtitatis amator, ſpurcitiei vero ac libidinis acerrimus oſor, per Chri- ſtum, caſtiſſimum animæ meæ Spon- ſum, te precor, ut veram caſtitatem, interio- 88 Ewercitii pietatis interiorem & exteriorem, animæ & corporis, Spiritus & carnis-in me ope- reris & augeas: contra vero pravæ concupiſcentiæ ignem in corde meo extinguas. Configat'ſanctus timor tuus carnem meam, ne ruat in libidi- nis proterviam. Ccœleſtis caritas ani- mam meam ad te evehat, ne terrenis fœtoribus inordinato amore adhære- ſcat. Effunde ſuper me fluenta divi- næ gratiæ, ut extinguantur in illis flammæ concupiſcentiæ, veluti in aqua extinguuntur ſagittæ igneæ. A- nima mea ad imaginem tuam creata eſt, & per Chriſtum reparata: tibi Creatori, ac Redemtori, quin & mi- hi ipſi injuriam maximam inferrem, ſi ſplendidam animæ faciem fuligine & maculis inhoneſti amoris denigra- rem. Habitat a in corde meo Chri- ſtus, habitat in corde meo Spiritus rismatum ſuorum munere me imple- at, ut & ſanctus ſim ſpiritu, ſanctus et- iam ecorpore. Absque à ſanctimonia nemo videbit te, lumen puriſſimum. (Qaqm ergo detiderabilis & amabilis beatifica tui viſio, tam deteſtabilis ac Odioſa mihi ſit eaftitatis deperditio ac labefactatio. Contriſtatur e Spi- ritus 42) Epheſ. 3, 17. ) 1 Cor. 3, 16. ) 1 Cor. 7, 34. ad) Hebr. 12, I4. ſanéctus, is gratiæ fuo robore, ac cha- 5 — Etus ſane le gnan is 4 netaris Ultoonis inis lſencit leenit in u Aliunan Rletrele s Dern nihiroben kalenile tuner d⸗ hilleſie uintpitn lin e Kiis uuhls un n nob un ert ui rhi 1 Lcone no m R ) enm — o e 50 K Gnce 40 te anine A ameope. 10 Print orde nie⸗ lus tinot in libil⸗ Uritas n⸗ netenent te adher⸗ ena i⸗ ur in veluii in igne. . nam cleit ati: bi vin nn. lenen 1 fuligine enigt⸗ mneo Chrl⸗ re, hi. me inhe⸗ ſnais e⸗ jnttinori Utiſtmun. zmebls dekiiſ tut⸗N. u 1,3 160. Partis III. Cap. IIX. 89 ritus ſanctus ſpurci ſermonis ſcintil- lis: quanto magis libidinum incen- diis? Appetitus a libidinis plenus eſt anxietatis & vecordiæ, actus abomi- nationis & ignominiæ, exitus pœni- tudinis & verecundiæ: ardor ejus aſcendit usque in cœlum, ſed fœtor deſcendit usque ad infernum. Cur igitur turpiſũmo huic hoſti velim oſtium animi pandere, eundemque in penetrale cordis recipere? Sancte ac fortis Deus, exercituum Domine, da mihi robur Spiritus, ut vincere poſſim hoſtem illum, qui pugnat in me con- tra me: da, ut abſtineam non ſolum ab illicitis complexibus & exteriori- bus turpitudinis actibus, ſed etiam li- ber ſim ab interioribus iſtorum deſi- deriis ac flammis: cum non ſolum corpus purum, ſed etiam cor mun- dum a nobis requiras, & tam interiora quam exteriora ſanctiſſimis oculis tuis reſpicias. Crucifige carnem me- am & concupiſcentiam ejus, o Chri- ſte, pro me crucifixe, Amen. a) Bernb. de converſ. c. 12. CAPUT IXN. PRO CONTEMTU TERRE- NORUM PRECATVUR. Ande Deus, Pater c&leſtis, invo- co te per diledum Filium tuum, ðJð ut 9⁰ Ewercitii pietatis ut per Spiritum ſanctum cor meum a terrenis abſtrahas, & ad c&œleſtia de- ſideranda evehas. Quemadmodum ignis per Naturam ſurſum evolat, ita ſpiritualis ignis caritatis & devotio- nis in corde meo accenſus ad cœleſlia tendat. Quæ & qualia ſunt terrena iſta omnia? vitro fragiliora, Furipo mobiliora, vento fugaciora. Stoli- dus igitur forem, ſi corde meo illis adhærerem, & veram animæ quietem in illis quærerem. In morte ter- rena omnia tandem, vel invito, ſunt deſerenda: effice in me, quæ ſo, ut cordis affectu voluntario ea prius de- ſeram. Mortifica in me amorem mundi, ur creſcat ſanctus amor tui. Cuſtodi me per Spiritus ſancti auxi- lium, ne diligam hunc mundum, ne cor meum ex eo fiat immundum. Tranſit a hujus mundi figura, tranſit momentanea ejusdem gloria, in pro- pinquo eſt cœli & terræ ruina. Flecte igitur cor meum, ut ſim amator vitæ in perpetuum permanentis, non au- tem mundi hujus citisſime fugientis. Quicquid b in hoc mundo eſt, con- cupiſcentia carnis eſt, concupiſcentia oculorum & ſuperbia vitæz. At quam vanum eſt concupiſcentiam oculo- rum diligere, quam periculoſum, concupiſcentiis oculorum indulgere, quam noxium ſuperbiam vitæ elige- re? 3 4) I Cor. 7, 31. b) 1I Joh. 2, 6. a — 17 Non Cnins, lsb el ter Uuotel S cor 44 u N inki dukeſeenl, dor nenn Uun, tol⸗ In eßfn . llun, en e n A Neſin in Dine Mer nnd zun hubt: teſ ſeie dne tn ei Ehutpin Pir, Li in ler, Ne Mor inte ninin 1. loris Chn 4 Anen. UIee, 15, lunh, meum4 eeltin e⸗ Admodun eyolat, deroti- nt tettent 1a, Einſee . Nf⸗ leo . gtieren tel⸗ norte kel Partir III. Cap. II. 9r re? Non poteſt vere ab eo diligi Ohriſtus, coœleſtis vitæ panis, qui ple- nus eſt terrenis a porcçorum ſiliquis. Non poteſt libere ad Deum evehi, cu- jus cor captivatum eſt amore hujus mundi. Non eſt, quo intret amor Dei, ubi vaſculum cordis repletum eſt a- more ſeculi. Extingue igitur, o Deus, amor meus, in me terrenorum appe- titum, tolle amoris mundani vincu- lum: effunde & expurga cordis mei vaſculum, ut ſincero amore te dili- Sam, & perfecto corde tibi adhære- am. Ah! cur velim diligere b ea, quæ ſunt in mundo, cum deſiderium animæ meæ, ad æternitatem creatæ, non expleant, nec ullum omnino a- morem mihi rependant? Illum ani- ma mea amabit, cum quo in æternum habitabit: illuc præmittam cordis mei defideria, ubi æterna mihi parata eſt gloria. Ubi e theſaurus meus, ibi etiam erit cor meum. Da mihi 4 pennas columbæ, ut in ſublime ad te u evehar, & in foraminibus petræ abs- condar, ne laqueis mundani amoris venator infernalis me capiat, meam- que animam ad terrena iterum tra- hat. Totus mihi mundus amareſcat, ut ſolus Chriſtus animæ meæ dulce- ſcat, Amen. . CAP. 1 2a) Lyc. 15, 16. b) I Joh. 2, 15. c) Matth. 6, 21. d) Pſ. 55, 7. 92 Exerkitii pietatis CAPUTI X. PRO ABNEGATIONE suf ORAT. O eſa Chriſte, Fili Dei vivi, qui in verbo tuo exclamas: Quicun- g — que à vult meus eſſe diſcipulus, abneget e Neipſum, tollat erucem ſuam & ſequatur me: oro te per ſanctiſſimam tuam mortem & crucifixionem, perfice in me eam, quam requiris, mei abnega- tionem. Novi facilius eſſe, omnes creaturas deſerere, quam ſeipſum ab- negare. Quod igitur ex me ipſo præ- ſtare nequeo, illud ut in me perficias, humiliter peto. Conticeſcant in me voluntatis propriæ deſideria, ut audi- re poſſim divina tua alloquia. Eradi- centur ex corde meo amoris proprii 1 fibræ, ut creſcant in me ſuaviſſimæ di- vini amoris plantæ. Totus mihi & concupiſcentiis meis mprlar, ut totus 89 tibi, tuæque voluntati viva Vo- N luntas mea mutabilis eſt ac mobilis⸗ vaga & inſtabilis. Dai igitur, ut volun-, tati tuæ meam ſubjiciam, & tibi ſoli immutabili ac perpetuo bono indi- , vulſe adhæream! Tum demum divinæz unnn in nobis creſcunt virtutes, quando na- turales deficiunt vires: tum demum % " in Deo fiunt noſtra opera, quando Men Pr mortificata eſt in nobis voluntas pro- ihe Pria: tum demum «vere in Deo ſu- uel mus — nsaepi ui an lo, 0 Een mean e in Momne d ihn encum. rulc Ure in neſ lalet, 1 = = d erin ) Matth. 16,4. b“) Job. . t, 3) As. 17, 18. 12 Partis III. Cap. X. 93 mus ac vivimus, quando in nobis ipſis E AlI quaſi annihilamur ac evaneſeimus. Ergo, o vera vita, mortifica volunta- Uiriei tem meam, ut vere tibi vivere incipi- Qu am! Quicquid in nobis Deo probari dud debet ac placere, illud ab ipſo opor- us tet in nos deſcendere. Soli igitur um un Deo omne bonum adſeribendum, & eieh quod ipſius eſt proprium, ipſi relin- r quendum. Quicquid in nobis fulget le e ac coruſcat, id ab æterna & incommu- epun’ tabili luce oritur, quæ tenebras menti ie. noſtræ innatas irradiat. Eo igitur lepefh modo a lux noſtra coram hominibus mſplendeat, non ut nobis, ſed ut Deo „It gloria exinde ſurgat. Hanc veræ Ui ui cognitionis lucem, o Chriſte, vera ise lux, in mente mea accende: hanc me proprii honoris abnegationem, o0 tu l Chriſte, vera Patris gloria, in corde u meo operare! Melius mihi in te, en. quam in me. UÜbi non ego, ibi feli- r NNH cius ego., Infirmitas mea fulciri deſi= ltſlin⸗ derat virtute tua, nihilum meum aſpi- Etbih rat ad robur tuum. Voluntas b tua Ho M ſancta in terra carnis meæ fiat, ut cœ- Vumdtn leſte tuum regnum in animam meam α veniat. Mortifica in me amorem ac nGeme/ honorem proprium, ne impediat re- a, Clndd ui tui adventum. Si totum hominis uns bonum eſt amare Deum, totum ho- i “ C2 minis = a) Matth. 5, 16. 131 b) Matth. 6; 10. 94 Exercitii pietatis — — — minis malum ſit neceſſe eſt, amare ſe- ipſum: ſi ea veri boni conditio eſt, ut ſe effundat, magnum malum erit a- mor proprius, qui ſua & aliorum bo- na ſibi vendicat. Si uni Deo omnis debetur gloria, maximum furtum erit henor proprius, qui aliena ad ſe tra- hit bona. Hunc amoris & honoris proprii affedum in me extingue, 0 Chriſte, in ſeculum benediéte, Amen. CAPUT XI. PRO VUICTYORIA MUVNDIi*& PRECATVUR. O Nnibotens, æterne ac miſericors Deus, Pater Domini noſtri Jeſu Chriſti, da mihi Spiritus ſancti grati- am, ut de omnibus mundi tentatio- nibus reportem vidoriam. Oppugnat me mundus odiis, blanditiis & per- verſis exemplis: doce me mundi odia parvi æſtimare, blanditias ejus decli- nare, & pravorum imitationem vita- re. Quid potuerunt contra me mundi odia, ſi inſtar ſcuti tua me protegat gratia? Quid obeffe mihi poterit, ſi omnes homines odio me proſequan- tur, modo tu Deus meus amore me complectaris? Vicifſim quid prodeſſe mihi poterit, ſi omnes homines amo- re me complectantur, tupue interim iræ tuæ furore me proſequaris? Frans- it mundus, tranſeunt mundi odia: Scla autem ſolius Dei conſtans per- ennat 1 — ennatgr ex corge motem, nes extir enimni ſi N mund berulas 1tbüsn dend Poſunt nedo mam nis een itoe, enin in Nreſentin lein ho Komniun Nee Vero Lemimen lis ne in d n he lien bube nci, u Nd. ⸗ tetnr Mmtemtns N Mund u, ni Volu Mr N 4 i — uammate ſ⸗ inioelh um erlte liorum be fortunntit 1ad len horond ertinkre, itte, Anen — l. Nho . niltün 1 ſtea/ lei ſanllig u. di teotn. . Ohen kitiis AK e nlnricti 5 eins l ſan in e fen l oten 1oegin 1mlen i noe bineten ole ii ? vol oin Oltans N en Partis III. Cap. W. 95 ennat gratia. Remove igitur, o Deus, ex corde meo inordinatum illum ti- morem, ne mundi odia & perſecutio- nes extimeſcam: inſere vero plenam animi fiduciam ac Spiritus fervorem, ut mundana odia, quippe tranſitorias nubeculas contemnere difcam. Cur aab iis mihi metuam, qui corpus oc- cidunt, animam autem occidere non poſſunt? Eum potius reverebor ac ti- mebo, qui non corpus ſolum, ſed & animam detrudere poteſt in æterni ignis gehennam. Fides ᷣ noſtra eſt vicdoria, quæ mundum vincit. Fide enim futura reſpicimus gaudia, ut præſentia perferre poſſimus adverſa: fide in bonitate divina recumbimus, ut omnium odia ſuſtinere poſſimus. Nec vero a ſiniſtris ſolum oppugnat me mundus odiis, ſed etiam a dextris ſuis me ineſcare conatur blanditiis: eaudam habet pungentem, ſed & fa- ciem habet blandientem; Da mihi, 6 Chriſte, guſtare ſuavitatem cœleſtis gaudii, ut pereat in me omnis amor mundi. Corruptus eſt animæ meæ guſtus, appetit terrena, & amarus ipſi videtur blanditiarum mundanarum contemtus: at tu, o vere rerum æſtima- tor, mundi illecebras reſpuere me do- cuiſti, & ad cœleſtia animam meam evehi voluiſti. Averte igitur, averte Q3 cor à) Matth. Ie, 28. ) 1 Joh. 5, 4 4 96 — cor meum àa mundi blanditiis, ut ad in xt te converſum veris ac ſpiritualibus m. Perfruatur delitiis. Quid profuit mue mundi amatoribus jam demortuis menee inanis gloria, brevis lætitia, tenuis pe ati Potentia? quid profuit momentanea (aintel cçarnis voluptas, & falſarum divitia- D rum ubertas? ubi funt, qui ante pau- cos dies nobiscum fuerunt? nihil de illis remanfit niſi cineres & vermes: comederunt ac biberunt ſecuri; vitam Uhllne ſuam transegerunt carnali lætitia Neln ne ebrii, nunc caro ipſorum vermibus in à Un cibum hic datur, anima vero æterno Gionn⸗ igni illic cruciatur: omnis ipſorum ilninn gloria defloruit, & velut agri fœnuᷣm Dklin exaruit. Prohibe, o Deus, ne ipſo- nn Exercitii pietatis mopere tu mepig elinlanare Nine ſe rum viis inſiſtam, ne ad eundem mi- tint ſeriæ terminum perveniam: ſed per Eenn 9 mundi victoriam duc me ad ccœleſtis käd gloriæ coronam! Amen. nai CAPUT XII. 1anen PRO CONSOLAUONE IN AD- PERSIS ET VERA OUIETE Ii ANIMAX PRECATUR. gillan BEnigniſäme Pater, Deus omnis e NR ſpei & conſolationis, concede atttte mihi in omnibus adverſis vivificam “ conſolationem, & veram animæ quie- Piner tationem! Multas b in corde meo mo ſentio anguſtias, ſed conſolationes tnn tuzæ 3) M. 4 lue a) 2 Cor. 1, 3. bâ) Pfſ. 94, 19. — is, u titvalibus d proſt Gemnottit 11, tenis omentanes Girine⸗ awte a⸗ & vermes: cuti; Wun eli leiti ermibuuin ero Eend lis ormn ggti ſonun s de il⸗ euntengn n: Eed e 14 cCleli Partis III. Cap. XII. 97 tuæ lætificare poterunt animam me- am. Vana ac fruſtranea eſt omnis mundi conſolatio, in te ſolo eſt ani- mæ meæ robur & ſuſtentatio. Premit. me variarum calamitatum pondus . ſed interiori tuo alloquio & Conſola- tione redditur levius. Nulla creatura tantopere me poterit contriſtare, quin tu magis poſſis a Spiritu lætitiæ me exhilarare. Nulia tantopere me co- anguſtare poterunt adverſa, quin cor meum is dilatari magis dilatari poſſir tua gra- e ſen æſtus variarum aſtli- ionnn: gie guſtus dulcedinis tuæ Dendum m d breoltar refrigerium. D lecde aden is lachrymarum flu- Bn ir abſtergit illas manus tua e gnifhimna. Quemadmodum Ste- phano, protomartyri, inter medios lapidantium ictus amicam faciem tu- en ehibrui contuendam : ita mihi ro in omnibus adverſis conſola- tione nem tuam exhibere velis perfruen- dam. Quemadmodum in triſtiſſima Ortis agonia Filio tuo Angelum c milli conſolatorem: ita in Rta hac Ten Shirieum mihi mittere velis ſu- Aienter ern⸗ Sine tuo robore ſub cru- dis here collabor, ſine tuo adjuto- ronl petu variarum adverſitatum l ternor. Extingue in me mundi creaturarum amorem; ſic mundi Q◻4 adver- ) Tar Sa2, 45. . Loe 7 . 98 Evercitii pietatis adverſa & creaturarum mutabilitas nullum mihi afferent amarorem. Qui Amen corde ſuo adhæret mundo & creatu- — ris, nunquam particçeps fieri poterit veræ & imperturbatæ quietis. Siqui- 590 , dem terrena omnia perpetuis muta- Rhrn tionum vicisſitudinibus ſunt obnoxia. Qui vero præſentibus hujus vitæ bo- nis non adhæret inordinata amoris cupiditate, is fugientibus iisdem non torquebitur nimiæ ſolicitudinis an- Qn Xietate. Effunde, effunde, o Deus, ex ills corde meo mundi amorem & deſide- Umn ſel rium, ut c&œleſtis Eliſæus a in vaſcu- Mlſoſ lum viduæ, hoc eſt, anime, terrena len ln conſolatione deſtitutæ infundat ce- lnerige deſtis gaudii eleum. Turbentur, mu- Kenti tentur, ſurſum ac deorſum volutentur Nolu tetrena omnia, tu nihilominus es alti cordis b mei immorta rupes ac firmis- Atblun ſima petra. Num egena & infirma creatura turbare posſit animeæ quie- Entemn zn tem, quam in te cçreatore certam & en 0) immotam pesſideo? Num fluctus t anen mundi, inquietisſimi illius maris, convellere poſſint cordis mel petram, II quam in te, ſummo & incommutahili opponer bono, fixam habeo? Qninimo pax uIn ann c tua exuperat omnem intellectum, it on eadem etiam ſuperabit omnium ad- ugle n verſitatum incurſum. Quam inte- mn riorem pacem a te, benigniſſime ni Pater, igne D 2) 2 Reg. 4, 3. ?) Pſ. 73, 25. le e) Phil. 4, 2. )Man — urabilits Nen. C & cteau⸗ ti poteit tis. Nili⸗ tuls mud. 1 Obroii s Vire bo⸗ ta mnoi isdenn on udinis ⸗ Deig Lellt . jin veler. E, lellenl fundat ec⸗ entur, N. J Volutennit 0 minns 4 ar fint 6 & iofim ime gle⸗ cetlan 4 Un Hud lus ntis eip petlan⸗ mun upil nim I tellehin, nin⸗ tam i⸗ Palen 45. Partis III Cap. XiIlI. 99 Pater, ſupplici bus gemitibus recor, Amen. — CAPUT KXIII. PRO VICTORIA IN TENTATTO- NIEUS ET CUSTODIA AB IN- SIDIIS DIABOLVICIS PRE- CATUR. Dſis mihi, Deus Zebaoth, Deus fortis & miſericors, ne tentatio- nibus ac inſidiis Satanicis ſuccum- bam, ſed tuo præſidio tutus, tueque auxilio ſuffultus, victor tandem eva- dam. Intus a pavores, foris pugnæ. Interius enim venenatis atque igni- tis tentationum telis animam meam Diabolus vulnerat: exterius variis adverſitatibus ac mille inſidiarum 6 generibus me fatigat. Serpens eſt per fallacem deceptionem, leo per vio- lentam aggresſionem, draco per cru- delem oppresſionem. Ipüum cα— leſtis exercitus Ducem auſus eſt ag- gredi: num gregario mihi parcet miliri: ² Ipfi capiti non dubira: it ſe opponere: quid mirum, ſi infir- mum corporis myſtici membrum co- gitet Prollernere: Nulla in/me vir- tus, quæ posſit adverſus hunc fortem armatum ſubſiſtere: nulla in me ſapi- entia. quæ po ſit fraudes ac retia hu- jus avgioτατννι effügere. Ad te igitur 5 ſup- a) 2 Cor. 7, 7. b) Eph. 6, Matsh. 4 3Z3 100 Exercitii pietatis ſupplicibus gemitibus me converto, cujus potentia neſcit terminos, ſapi- entia numeros. Adſis mihi, o Chriſte, «. Leo de tribu Juda fortiſſime, ut in- fernalem iſtum Leonem in te ac per te poſſim vincere. Pugnaſti & visiſti pro me: pugna & vince in me, ut vir- tus tua in mea perficiatur infirmitate. Illumina oculos mentis meæ, ut Sata- nicæ mihi conſpicuæ fiant inſidiæ: dirige pedes meos, ut occultos illius effugere poſſim laqueos. Victoria ten- tationis præbeat cordi meo teſtimo- nium cœleſtis regenerationis: pro- miſſionem victoriæ confirmet miki præſentia tuæ gratieę. Inſtrue & ar- matum me redde b fortitudinis tuæ robore, ut in hac duelli acie poſſim ſtare, ac hoſtem illum, a quo oppu- gnor, olim e judicare. Quo plures ac periculoſiores ſunt hofſtis hujus inſi- diæ, eo ardentius aſpiro ad auxilium tuæ miſericordiæ. Modo inſatiabi- iem terrenorum cupiditatem mihi in- fKillat, ut compedibus avaritiæ illiga- tum, a via juſtitiæ abducat. Modo iræ ſtimulis me inflammat, ut ad da- mnum proximo inferendum cor me- um intus exardeſcat, Ad libidinem & voluptatum amorem aliquando ſoli- citat: mox invidiam & ambitionem asnimo inſpirat. Antequam in pecca- tum 4) Apoc. 5, 5. ⁵) Eab. 6, 1. 6) 1. Cer. 6, 3. P, — tum pra ſolioten ſeelltitit in Peccan terrege Corcie Een adie s d 10 minn⸗ Vere., 4 Uinne ln,4 — 100 ), MA Rir more⸗ Prunig m 36 romenni Am batt 4 tot niti cone iſg etrel leateci⸗ Lemem i nuinmn — ohverle, 10s h. . 0Chriſe⸗ le, Ut I⸗ te 1e Eviel ne, Ut N⸗ hhrminat, ,n d⸗ t inicie ltos lus goris ten⸗ 9 tellino⸗ nis: . met mil rue A. ldinns uut je oln i⸗ eppu. bhlunze nujus Ul⸗ zuxdiun lltini nnii tie⸗ ilie⸗ t. cor Me⸗ jcineng nde bitionen in eec⸗ u 16. Mote ut 44 l. Pariis III. Cap. XII. 101 tum præcipitet, pluma levius, a&re ac folio tenuius illud eſſe perſuadet, ut in ſecuritatem impellat: mox, poſtquam in peccatum Præcipitayvit, illud cœli terræque machina majus ac miſeri- cordiæ divinæ ſtatera ponderoſius eſſe dictitat, ut ad deſperationem tan- dem adigat. Tot ac tantas koſtis hu- jus inſidias non poſſum videre; quan- to minus eas potero meis viribus ca- vere. Ad te igitur confugio, qui es virtus mea ac petra roboris mei in ſe- culum, Amoen. CAPUT XIV. PRO BEATO VITI ErITIU ET BEATA AlD ITrII ETER. NAM RESURREVTIONL PRECAYUR. O0 Jeſu Chriſte, Fili Dei vivi, cru- cifixe pro nobis & reſuſcitate, qui morte tua mortem noſtram de- Kruxiſti, ac reſurrecione tua bea- tam ad vitam reſurredtionem nobis promeruiſti, te unum verum De eum, cum Fatre & Spiritu ſanctoe, adoro ac toto pectore precor, ut bearum mihi concedas ex hujus vitæ miſeri- riis egrefſum, ac Pearum in die reſurrectionis & judici: ad vitam æ= ternam ingreſſum. Scio a vitæ ter- minum divinitus mihi præſtitutum, ac poſt mortem ſecuturum judiei- um: adſis mihi in morte, qui pro 0° aos 102n Exercitüi pietatis me mortuus es in cruce: protege me in judicii die, qui pro me judicatus es injuſte! Quando a terreſtris hujus domus meæ diſſolutum fuerit taber- . naculum, introduc animam meam in eœleſtis Patriæ domicilium. Quando in agmine mortis obtenebrantur ocu- li mei, accende in corde meo lucem ſalvificæ fſidei. Quando in hora morris occluduntur aures meæ, interno tuo al'oquio me erige & conſolare! Can- do frigidus fudor erumpit ex mori- bundis meis membris, fac me recor- dari ſanguinei “ tui ſudoris, qui pro pPeccatis meis looτον eſt pretium, ac mortis mez deYτUen ν remedium. In ſudore apparet fervor, in ſanguine pretium, in decurſu ſufficientia. Quan- do loquela in ultimo illo agone inci- pit deficere, da, ut posſim per Spiritus ſancti gratiam ad te ingemiſcere! Quando extremæ iſte cor menm pre- munt anguſtiæ, adſis mihi conſolatio- ne, & auxilio vivificæ tuæ gratiæ, & omni creaturarum adjutorio deſtitu- tum in curam & clientelam tuam re- cipe! Concede mihi patientisſimam omnium horrorum & angorum tole- rantiam, & tandem ex carcere ille educ animam meam! Oro te per ſfan- Risſima tua vulnera, quæ ſuſtinuiſti in asſione & cruce, da, ut vincere posſim ignita Satanæ tela, quibus me aggre- ditur 2) 2 Cor. 5, 1. b) Lue. 22, 44. — Giturin Inod, Petierre. femnliun Uimum Chin gue tee, ate un chate tuscom Mottem e ayerd e protey dratie Uu 6 ine P— Coligen nſßen in d Ete un tlun n 4 4 Ue. ) Meh. — 6 INDI n lin ſee . ſreac ta tim n 4 — otege ne icatus e 16 E kit thbe⸗ meamn 1 h gtur ol⸗ eo luen ra nnt terno tud rel (. er N. me lecl⸗ . gui 60 retiuni ediunn. I ſanoine tia.Cun. oniſetl vennn N. onſolti. glatie, belitn⸗ tlunn . ntiſnin run tiſe rcere 0 eheſr iouiit S ne ⸗ Citut 1 4 gone ine⸗ er in 4 Pars IV. 103 — . d'tur in morte. Oro te per acerbisſi- mos, quos ſenſiſii cruciatus, da, ut perferre ac ſuperare posſim omnes in- fernalium poteſtatum inſultus. Sit ultimum meum verbum in hac luce, cum quo conſummaſti omnia a in cruce, atque animulam meam, quam tam charo pretio redemiſti, in manus tuas commendatam ſuſcipe. Beatam mortem beata etiam ſequatur reſur- rectio: in illo ſeveri judicii die libera me a verbo aſpero, qui in hac vita tuo me protexiſti adjutorio. Peccata mea gratiæ umbraculo b maneant tecta, & in c profundum maris projecta. Colligetur a animula mea in faſcicu- lum viventium, ut cum omnibus ele- ctis ad æterni gaudii perveniam con- ſortium, Amen. a) Luc. 23, 46. b) Pſ. 32, I. e) Mich. 7. 19. à) I Jam. 25, 29. —.— PARS QUARTA DE MEDITATIONE INDIGENTIEPRO XIMI. MEarario indigentiæ proximi com- munem Eccleſiæ ac Reipublicæ ſa- lutem reſpicit: ac aliorum miſeriam at Juam aſpicit. Fructus bic eſt veræ & n- teraæ caritatis, gquæ in unum corpus myr- Nicum ſub uno Capite Chriſto nos omnes colligat, ac totius Eecleſiæ, omniumque ◻7 illius 104 Ewercitii pietatis illius wembrorum ſeriam curam nobis commenaat. Non eſt verum corporis membrum, gquod totius ſtructuræ corpo- reæ incolumitatem pro virili conſervare non nititur, vel quod alteri membro pa- zienti non compatitur: eandem ftatue rationem eſſè in oorpore Chriſti myſtico. Quicungue igitur eſt verum ac vivum Chriſtianæ Eccleſiæ membrum, quotidie oret pro Verbi Conſervatione, pro Pa- Loribus & Auditoribus, pra Magiſtratu & ſabditis, pro ſtatu œconomico. Hæ enim ſunt tres illæ Hierarebiæ, propter vitæ hujus ineolumitatem & cœleſtis re- gni propagationem divinitus inſtitutæ. Oret etiam pro cognatis & beneſactori- bus, quibus ſpeciali gquodam vinculo ſe obſtrictum agnoſcat; pro inimicis ac perſecutoribus, quorum converhonen ac ſalutem ſerio expectet; pro afflikis av arumnaſis, quorum calamitatibus ex animo ſoſe commoveri ſentiat. CAPUT I. PRO CONSERVATIONE VERBI ET INOREMENTO ECCLE- SIX ORAT. QUnipotens, æterne ac miſericors Deus, Pater Domini noſti Jeſu Chriſti, qui per Spiritum ſanctum Fc- cleſiam ex genere humano colligis & ſanctiſimum cœleſtis doctrinæ depo- ſitum — — ſkum in tet ie ti ſalut 4Puc nos Ninos 4 Eenciti n Cunhis Ii tam! Gtionum 6lenn, mmin ſ bee 1e conert Ti inneb B kienize ESerbie 12 guſten i Culeee Rihahen⸗ 4 ulet, ltis a uumezen rlet⸗ Uolreorn Eeiis ue gen n Eebi Rhiſen Canns menilil Reclegte 4 cee. 7 e; — i n corpenn ra α½⅓ anſern leinbre ir “ 4 us tiſe e, n. Muſe icu. H le, dr n el a 1 iene. ene ici. 1 giuk, jriniets nclenn n ,fihl ntatße id jot. — N N H ſenen “ nld D e Pantis W. Cap. I. 105 ſitum i in ea cuſtodis, te adoro humili⸗ ter ac precor ſuppliciter, ut verbi tui ſalutarem dotrinam inviolatam apud nos conſerves, & Eccleſiæ ter- minos quotidie latius propages. Ac- cendiſti nobis ex immenſa miſericor- dia in his mundi tenebris lucem verbi tui, eam ne patiaris humanarum tra- ditionum nebulis iterum extingui vel obſeurari. Dediſti nobis verbum tu- um in ſalutarem animi cibum: Pro- hibe, quæſumus, ne Satanæ deceptio- ne convertatur in toxicum. Morti- fica in nobis vitioſas carnis, terreſtria ſitientis, concupiſcentias, ut ſpiritua- les verbi tui abſconditi illins a man- næ guſtemus delitias. Nemo pot- erit dulcedinem illius ſentire, niſi qui voluerit guſtare. Nemo autem ea guſtat, cujus palatum mundanis delitiis adhuc abundat. Verbum 6 tuum eſtverbum ſpiritus & vitæ, ver- bum lucis & gratiæ. Tolle igitur carnales affectus & corruptos cordi- um noſtrorum ſenſus, ut nobis etiam interius luceat, atque ad æternæ vitæ lucem dueatum præbeat. Ex lu- ce verbi oriatur in cordibus noſtris lux ſalviſicæ fidei, ut in lumine tuo c videamus lumen: in lumine verbi, lumen Filii tui. Sicut olim in deſer- to cœleſte illud manna deſcendebat cum 4) Apoc. 2, 17. b) Zoh. 6, 63. c) Pſ. 36, 10. 106 Exercitii pietatis cum ſalutari rore: ita quoque per au- ditum verbi impleantur corda noſtra Spiritus fervore, quo frigiditas ac te- per carnis noſtræ excitetur: contra vero pravarum concupiſcentiarum æſtus temperetur. Radices in cordi- bus noſtris agat ſanctum hoc verbi ſemen, ut Spiritus ſanctus rore acce- dente ſalutares fructus proferat, & in uberrimam quandam ſegetem excre- ſcat. Protege, o Domine, vineam Eccleſiæ tuæ, in qua ſemen illud ſpar- gitur, & fructus ad æternam vitam colligitur. Circumda illi ſepem An- gelicæ cuſtodiæ, a ne diruant eam apri ac vulpeculæ: illi quidem vio- lentis perſecutionibus; hæ vero fal- lacibus ſeductionibus. b Erige in ea altam paternæ providentiæ tuæ ſpe- culam, ut ab omni devaſtatione im- munis ſit per tuam cuſtodiam. Quod ſi quandoque viſum fuerit uvas hujus vineæ torculari crucis ac calamita- tum ſubjicere, matureſcant prius gra- tiæ tuæ ardore, ut ſuavisſimos fruéctus fidei & patientiæ posſint exhibere. Quicquid radici palmitis opponitur, in ſuavisſimum vini liquorem in uvis convertitur: effce, quæſo, ut animæ noſtræ ſubſannationes, perſecutio- nes, laudes & quicquid in hoc mun- doi iph contingit, convertat in vinum fidei, ſpei & caritatis, in frudtum pa- tientiæ a) Ef. 80, 9. Eſa. 5, 2. — tientie ſa mili Pecleſta hoe tat cen in kleltis — 110 p T. 0 ſeli lut Ce, gulad Uiloret, orum colio e r N mir lutis de eicheii Is hume minn, meimmſ Urumret Pur men Ulmne io Uhhlanen leſ, in Mtian & bos n ſitil nt nte Un. ( b. ue Periu. ra nln litas aen⸗ lr: coNNH ſcenrunn es inon. hoc eli tote dec⸗ fentt, An eteln enche⸗ ge, Vineam iluaſe⸗ numn Iin ſeyenn 1 iruant an nien o dr ebl Piigener ie tue he⸗ t gicnin lam. d UVas ss c calumur. ginote nos os ftucts t erhiben elt litn enmn j US ut nnim hetkeit keu hoc M . e Partis IV. Cap. II. 4 107 tientiæ & humilkitatis! Ex hac Eecle- ſia militante tandem nos provehe ad FEccleſiam triumphantem: portatile hoc tabernaculum convertatur tan- dem in pulcerrimum ac perpetuum cœleſtis Hieroſolymæ templum! Am. — CAPUT II. PRO PASTORTBUS ET AUDI- TORIBUS SUPPLICATL. O Jeſu Chriſte, Fili Dei vivi, Me- diator ac Redemtor noſter uni- ce, qui ad dextram Patris exaltatus, a Paſtores & Docores verbi tui mittis, quorum opera Eccleſiam tibi inter nos colligis, te unum verum cum Pa- tre ac Spiritu ſanéto Deum ſupplex oro, ut miniſtros illos tuos in via ve- ritatis, ac corda auditorum ad veram fidei obedientiam flectas. Nullus eſt vitæ humanæ ſtatus, nullum genus homimum, quod odio ac inſidiis Sa- tanæ tam ſit obnoxium, quam Eccleſi- aſticum verbi Miniſterium. Defende igitur membra illius ſcuto gratiæ, & inſtrue robore patientiæ, ne Satanicæ ſupplantare eos poſſint inſidiæ. Da, quæſo, miniſtris tuis necefſariam ſci- entiam, & piam in omnibus affectio- nibus vigilantiam, ut a te prius di- ſcant, antequam alios docere præſu- mant. Corda ipſorum per Spiritum tuum a) Eph. 4, II. 108 Ewercitii pietatig tuum rege ac illumina, ut loco Dei nihil aliud prædicent, quam divina eloquia: paſcant a commiſſum ſibi gregem, pretioſo tuo b ſanguine em- tum ac redemtum, ex vera & ſincera dilectione, non ex avaritia vel ambi- tione: paſcant « mente, ore & opere; paſcant animi eratione, verbi exhor- tatione, & exempli exhibitione, ut inſiſtant illius veſtigiis, cui tribus vi- cibus commendabatur eura Domini- ci gregis. Excita eos, ut ſuper ani- mas ſibi commiſſas vigilent, utpote 4 gationem pro illis gravem reddituri in diſtricto examine ultimi judicii. Quicquid e verbo ſanctæ prædicatio- nis monent, ad illud ipfi prius ſtudio bonæ actionis evigilent: ne in ſeipſis opere torpentes, alios excitare fruſtra laborent. Ad quæcunque opera bo- na alios inflammant, in illis ipſi prius Spiritus fervore ardeant: Antequam verba exhortationis inſonent, quic- quid locuturi ſunt, prius operibus clament. Extrude in meſſem tuam fideles operarios, ut multos ſancto- rum colligant manipulos. Aperi g etiam auditorum corda, ut ſemen verbi recipiant ſancta fidei obedien- , tia. 2) I Pet. 5, 2. b) Actor. 20, 28. *½ Zoh.21, I7. Bernh. ſerm. 2. de reſur. col. 134. 4) Hebr. 13,17. e) Gregor. lib. 3. paſton cura cap. 6. ) Matth. 9, ue. 2g) Amsor. 16, 24. — tin. D Kum ve⸗ culkodh tenti Auciant le ſerme don a n de. Uiis e Uun do lllm,h ffe, un ze aleſo, 1 Verdi n umanon Untztum ntt, nee ſen ejs Ue leſn nenimier ges erinc und kindegrl Iltuig ſin tuo e — loco Dei. in Eirint tomn Ri gvine n. & ſincen velamli. Kopen: rbi ethor⸗ dlione nnibi r. Donii: ſupeun⸗ n ſce⸗ 8 i⸗ Precicnt⸗ ins kute eiliſi tre ui⸗ eoenir 6 igl hrns Auregun ent, Iu⸗ 6 Cheii elen un 60⸗ .. 105/ ſen i ſene ei obetſer Ny. 20 1. 9)071. Partie W. Cap. II. 109 — tia. Da illis gratiam tuam, ut ſan- Kum verbi depoſitum in corde puro a cuſtodiant, ac fructum copioſum in patientia ferant. Audiant attente, audiant ſolicite, audiant fructuoſe: ne ſermo, b qui prædicatur eis, fidei non admixtus judicet eos in noviſſi⸗ mo die. & Extat diſertum benigni- tatis tuæ promiſſum, quod verbum tuum non debeat reverti d ad te va- cuum; hujus promiſſionis tuæ memor effice, ut benedictus ſit e plantanti- um ac rigantium labor. Prohibe, quæſo, ne infernalis corvus ſanctum verbi tui ſemen f ex agro cordium humanorum eruat, nec ſpinetum vo- luptatum ac divitiarum illud compri- mat, nec petræ durities fructificatio- nem ejus impediat, ſed rore gratiæ tuæ deſuper infuſo cœleſte illud ſe- men irriga, ut bonorum operum ſe- ges exinde ſurgat largiſſima. Paſto- rum & auditorum corda invicem con- ſtringe ar iſſimo caritatis vinculo, ut mutuis ſimul pugnent precibus, ac mutuo ſeſe erigant ſolatio, Amen. GAPUT a) Luc. 8, 15. b) Hebr. 4, 12. c) Joß. 12, 48. g) Eſa. 55, II. e) 1 Cor. 3, 7. F) Matsb. 13, 4. Luc. 8, 12. 13. 14. Ie Ewercitiipietatis CAPUT III. PRO MAGTSTRATU 40 S§UB- DIIIS ORAT. Qnipotens „ Eterne ac miſeri- cors Deus, Domine exercituum, qui a transfers & ſtabilis regna, a quo b'omnis poteſtas in cœlo ac in terra, quem in cœlis adorant Angeli, lau- dant Archangeli, venerantur Throni, cui ſubjectæ ſunt dominationes, ſer- viunt principatus, quem colunt pote- ſtates, reverentur virtutes, cum illis ſanctis ac potentiſſimis ſpiritibus hæc qualiacunque mea vota conjungo & humiliter invoco, ut noſtrum quoque in terris Magiſtratum Spiritu Sapien- tiæ impleas, ac robore fortitudinis tuæ protegas. Adlis tua gratia omni- bus Chriſtianis Regibus ac Principi- bus, ut, quo in majori verſantur peri- culo propter ſtatus ſui ſublimitatem, eO majorem erga ſé experiantur beni- gnitatis tuæ ubertatem. Accende in cordibus ipſorum cœleſtis ſapientiæ lucem, ut agnoſcant ſe tibi, omnium Domino, cujus vaſalli audiunt, eſſe ſubjectos, atque ad reddendam olim regiminhis ſui rationem obſtrictos. Paci ſtudeant, eum tibi pacis Principi ſerviant: juſtitiæ ſtudeant, cum tibi juſtiſſimo judici ſerviant: clementiæ ſtudeant, cum tibi benigniſſimo Patri ſervi- ) Daniel. 2, 21. *) Rom. 13, 1. — ſerwiant calogi hoc mu numer ſemner ſtahe ce ue e lehat i Vera die ſenlo, Potelſat Mtantur. hoe ſeenl hein Der Trgnent, is ſeent fium ( Netftann int, AE pt⸗ len, Lerm Miletlac ent. N int lhe leng & elbin llietun Uite N 1o rem & inn i nniu Rorum Prtipen 4 Ma NIT. 4 — 40 N). c niſei⸗ ereitun, nd 14 e in tenn Ugeli r. ur Than ,cunn N ſtibus ket Cjnzol n gvo⸗ itu Apler⸗ vortitlend mnhom⸗ ntun her⸗ limitnen zntur ben⸗ Lente n ſiſienit 6 omrlid iunt, e dan in oblileg cum t lenente Inoid lend Partis Iv. Cap. III. rI ſerviant. Cuſtodes ſint utriusque De- calogi tabulæ, & nutricii afflictæ in hoc mundo Eccleſiæ: induant pater- num erga ſubditos affedum & rectum ſemper adminiſtrent judicium. Ab- ſtrahe corda ipſorum a ſplendore ter- renæ & egenæ illius poteſtatis, ne ſur- repat illis oblivio cœleſtis regni ac veræ pietatis. Rege eos Spiritu tuo ſando, ne forte animo efferantur, ac poteſtate ſibi conceſſa ad malum ab- utantur. Da, a ut partes officii ſui in hoc ſeculo ita adminiſtrent, ut ſine fi- ne in perpetuum cum omnibus eledtis regnent, ac de fugaciſhma gloria hu- jus ſeculi tranſeant ad æternam glo- riam cœleſtis regni. Prohibe, quæſo, ne tyrannidem in populo tuo exerce- ant, ac propterea poſt veſtium fulgo- rem, gemmarumque nitorem nudi & milſeri ad infernum torquendi deſcen- dant. Nabis vero, quos vicariis illis tuis ſubjectos eſſe voluiſti, da cor obe- diens & omni promtitudine ſerviens, ut ſub imperio eorum vitam agamus quietam & tranquillam, in omni pie- tate ac honeſtate: præſtemus illis ho- norem & obſequium, quorum agno- ſeimus juſtum in nos imperium ac dominium: obtemperemus honeſtis eorum mandatis, ut legibus ſerviendo participes reddamur veræ libertatis. Nam- 4.) Midor. lib. 3. ſent. cap. 48. *) I Tim. 2, 2. 112 Exercitii pietatis Namque ea demum vera libertas eſt, Deo, Magiſtratui & legibus ſervire. Honoremus illos corde, ore, & opere, quos, o benigniſſime Deus, tui vicem in terris voluiſti gerere. Sint a oculi Magiſtratus vigiles ac videntes, ſint aures ſubditorum apertæ atque audi- entes, ſint utrisque cœlorum portæ olim recluſæ ac patentes, Amen. a) Prov. 20, 21. — CAPUT IV. PRO NIATUV 0BCONOMILCO PETIIT. O Mnipotens ac miſericors Deus, Pater Domini noſtri Jeſu Chriſti, qui ſapientiſſimo conſilio præter mi- niſterium Eccleſiaſticum ac regimen Politicum inſtituiſti etiam ſtarum œ- eonomicum, te adoro ac precor toto pectore, ut conſerves ſanétum illud Eccleſiæ ac Reipubl. ſeminarium. Da virginibus, viduis, ac conjugibus ve- ram animi ſanctitatem ac puram cor- poris caſtitatem. Virgines absque ulla diſtractione tibi adhæreant: a Viduæ orationibus b nocte ac die inſiſtant: conjuges ſincero amore ſeſe invicem diligant: om nes in juſtitia & ſanctita- te ex toto corde tibi ſerviant; ſit e con- jugum torus impollutus, ſit omnium animus immaculatus. Sint violæ hu. milita- 4) 1 Cor. 7, 34. ⁶5) 1 Tim. 5, §. c) Hebr. I . 2 7 miltati caritatis Conſtrin tälliamn Cnles opetſe nd iicem lie ſi Drrbeit Dbile vi 1norisin eennen glheltar orntone Uuodno tibig, Elrnr in ſiperen ſlteilte Uons N Ltent Einione lcen, ſe hrni beee n cnt Ehee iedlen ke e 4) U En — ertas el, ſerwite, & opere⸗ ui Vcen t cli gtes, i gle zudl⸗ m Potmz inen II00 s Delg reter Il⸗ eginien harum e⸗ recot 1o0 tlum. D gibusſe⸗ ram col⸗ begbelli ,YVidue inllam innicen elauctin. ſttcor . . omniun jole iu miit 55. Partis IV. Cap. I. 113 militatis & lilia caſtitatis: ſint roſœ caritatis, & baliamum ſanctitatis. Conſtringe piorum conjugum corda caſti amoris vinculo, ut mutuo ſeſe complectantur obſequio, & in ſancto ſuo perſeverent ſervitio. Cuſtodi il- los ab a Aſmodæi inſidiis, ne mutuis invicem exardeſcant odiis. Uxor ⁵ viro ſit adjutorium, & in adverſis præbeat ſolatium. Conjugii indiſſo- lubile vinculum ſit nobis omnibus amoris inter Chriſtum & Eccleſiam e Sacramentum. Conjugum ſocietas quo eſt arctior, eo & zelus ipſorum in oratione ſit ferventior: quo majori- bus obnoxii ſunt periculis ac calami- tatibus, eo conjunctiori animo ver- ſentur in pietate ac precibus. Adſis piis parentibus tua gratia, ut liberos ſuos educent in a ſanctis admonitio- nibus ac diſciplina. Prauctus illos conjugii donum tuum eſſe agnoſcant, eosdemque per piam ac fidelem in- ſtitutionem viciſſim tibi reddant. Præluceant eis ſanctæ vitæ exemplo, nec graviſſimo ſe obſtringant ſcan- dali peccato. Flect etiam libero- rum corda, ut parentibus ſuis debi- tæ obedientiæ præſtent obſequia: ſint ſuaveolentes cœleſtis Paradiſi plan- tulæ, ne fiant inutilia ligna obnoxia dammis gehennæ. Spargant ex ſe gratiſſi- ———,.x˙,— ⸗tMe9“·˙ 2) Tob. 3, 8. b) Gen. 2, 18. *) Krh. 5, 32. d) Eph. 6, 4. II4 Exercitii pietatis — — gratiſfimum pietatis, obedientiæ, re- verentiæ ac omnigenæ virtutis odo- rem, ne in teterrimum peccatorum ac inferni incidant œαtorem. Memores ſint præcepti de honorandis paren- tibus, ſoliciti ſint de rependendis àνττιπαοαααις vιbς, memeres ſint Segνριοι reddendorum, ne ſemet- ipſos præcjpitent in profundum va- riogrum malorum. Parentes ac liberi conjundctis ſtudiis in hac vita te verum Deum colant, ut in æterna vita con- junctis laudibus te extollant. Servi a dominis ſuis promte obtemperent ac intimore, ac ſimplicitate cordis ſui illis non ad oculum tantum ſervire, vel hominibus placere ſtudeant, ſed Chriſto hæc ſervitia dependi ſtatuant. Viciſſim vero domini complectantur eos paterna benevolentia: ne ex juſto imperio fiat erudelitas Lyrannica. So- cietas &conomica ſit Eccleſia dome- ſtica, Deo & Angelis dilecta, Amen. 4) Epb. 6, 5. 6. CAPUT V. PRO COGNATIS 40 BENEFA- CIORIBUS INTERCEDII SAnde ac miſerieors Deus, àa quo lar- giſſimus variorum bonorum ad nos deſcendit cumulus, qui per cognatos ac benefactores plurima hujus vitæ mihi contuliſti ſubſidia, oro te, ut æterna . — Rterna min. 6 1e N ſa leſe ibi com ſeriten Ularem bnn ſeri efero, locis e heriten n ete tlinarci ſeuncn yegtl mopre mor⸗ Corm te er, . Dod i tui, Uipnlo uum, Mem 1 m. de Partis IV. Cap. V. 115 — ntie,te⸗ 11:— . . . ee vterna illis viciſſim rependas præ- 15 0 . . im “ mia. Quos ſpeciali quodam natu- IIN4 2 . 1 am . 1 ræ ac ſanguinis vinculo mihi volui- henad ſti eſſe conjunctos, eos ſpecialiter 3e tibi commendo ſervandos. Quibus S ſpecialem quendam amorem ac fin- eMi gularem curam debeo „illorum ſalu- eſm: tem ſeriis &c ardentibus precibus tibi Won defero. Da, ut conjundtis animis & ii ſtadiis cognati mei in vera fide ac ie cmn pietate tibi ſerviant, ut immarceſſibi- lem æternæ gloriæ coronam omnes . Nenid olim accipiant. Parentibus meis, quos henkett ſecundum te vitæ autores mihi de- olcis diſti, ac in vera pietate informato- ſene res, nequaquam pofſſum reddere con- n, digna præmia. Te igitur, omnis bo- nnun ni autorem, omniumque benefi- idd ciorum remuneratorem, humiliter e K precor, ut temporalibus ac æternis c præmiis compenſes illorum benefi- t cig. Doceat me exemplum Chriſti, Amed. PFilii tui, qui circa agonem mortie diſcipulo ſuo commendavit matris curam, ad ultimam usque reſpira- —– tionem parentum habere diligen- tiam. Doceat ipſa Natura in cico- EVt niæ exemplo, quod perpetua debea- . tur gratia parentum merito. Tibi quoque, benigniſſime Pater, fratrum quolt. ac ſororum, adeoque omnium cog- malitt natorum meorum incolumitatem ααcommendo. Sint fratres ac ſorores us IIe Chriſti, ſint hæredes cœleſtis regni. te, u Conjungantur mecum in regno gra- Eteri R tis⸗ . 6 Evercitii pietatis d tiæ, quos conjunxiſti mihi in vita oo cnn Neturæ, & quos cum lachrimis & do- e eon loribus jam tum à me ſejunxit mor- centium tis violentis, eos noviſſimus tanmis ad- feentie ventus cum æterna mihi reddat lœ- donis p titia. Fac nos omnes cives ccleſtis nnt a Hieroſolymæ, quemadmodum in hac In ben vita fecifti nos membra veræ Eccle- ſæ. Idipfum quoque omnibus be- — nefa toribus meis ex animo precor: quorum ſeria cura ac deliderio ſa- lutis ipio Naturæ jure teneor: reci- pe a eos in æterna ſupernæ civitatis 5) tabernacula, per quos tam varia & 0. copioſa mihi exhibuiſti beneficia. CGor b meum proponit tibi infallibi- Dor le verbi tui promifum, quod ex gra- Uee tia remunerari velis etiam frigidæ c D aquæ potum, quanto magis æquum ezi erit, ut liberalem ac beneficum te icty, ſentiant, qui tam larga manu omnis age generis beneficia indigentibus præ- umc ſtant. Non ceſſet gratiarum tuarum hogt ad eos recurſus, a quibus tanti fiunt ine beneficiorum ad alios decurſus, per-iine petuo eis ſcaturiat fons tuæ bonita- ntonen tis, a quibus tam largi promanant ri- deeri vuli benignitatis. Effice, quæſo, mi-Ai ſericordiſſime Deus, ut, qui carnalia l tam d large ſeminant, ſpiritualia ma-uni 11 ihls dhne ex⸗ 2n) Luc. 16, 9. efamm c) Marth. 10, 42. 9) I Cor. 9, II. . )N n in in mis Ele lnit Ne- s ulnet⸗ jecei 6s Celt gamn ioe ſeng bul⸗ nibis de⸗ no Pec eſeid ( 1n Win benttil Pi irelin⸗ 10 der enefcun 6 un on nͤbus e tun ton untifu tr ulii onmnan 1 eſ ni 8 catnlnn bnnline g Partis Il. Cap. VI. 117 gno cum fœnore recipiant: adim- ple eorum animas lætitia, qui eſuri- entium paſcunt viſcera, fructus bene- ficentiæ illis non pereat, quamvis de bonis pereuntibus fiat: da illis, qui dant aliis, dator omnis boni in ſecu- lum benedicte, Amen. CAPUT VI. PRO INIMICIS AC PERSE CTORIBUS'OURAT LDOmine Jeſu Chriſte, Fili Dei uni- genite, qui in verbo tuo hanc cari- tatis regulam nobis præſcripſiſti: Di- ligite a inimicos veſtros, benefacite bis, gui oderunt vos, ac orate pro perſequen- tibus & devoventibus vos: te benigniſ- ſimum condonatorem, pro meis etiam oro hoſtibus atque Eccleſiæ perſecuto- ribus. Da mihispiritus ſancti gratiam, ut inimicis meis non ſolum ex corde condonem, ſed etiam pro ipſorum ſa- lute ex animo orem. Ne, quæſo, exa- cuas ſuper eos gladium ſeveræ ultic- nis, ſed impingua caput ipſorum oleo miſerationis. Extingue in cor- dibus ipforum iræ atque odii favil- las, ne excreſcant in infernales gehen- næ flammas. Agnoſcant vitam no- R 2 ſtram a) Matth. 5, 44. Luc. 6, 35. 118 Ewercitii pietatis ſtram eſſe a vaporem ac fumum cito evaneſcentem, corpus noſtrum eſſe b cinerem ac pulverem fugientem, ne in corpore mortali immortales iras gerant, neve in fragilem teſtacei cor- poris domunculam hoſtem animæ ſuæ recipiant. Agnoſcant, quod in- veteratum iſtud odium ſit hoftis ipſo- rum maximus, cum animam occidat, & vitœæ cœleſtis participatione ipſos excludat. Hlumina ipſorum men- tes, ut divine miſericordiæ ſpecu- lum intuiti, iræ atque odii deformi- tatem agnoſeant: rege ipſorum vo- luntates, ut divinæ condonationis ex- emplo moti, ab iraſcendi ac lædendi propoſito deſiſtant. Concede mihi propitius, ut, quantum in me eſt, c cum omnibus hominibus pacem poſſim habere, & corda inimicorum meorum ad fraternam reconciliationem con- verte. Ambulemus concordes in hujus vitæ via, cum unum ſperemus locum in ecelefti patria: ne diſſidea- mus in terris, cum aliquando una Vi- vere deſideremus in cœlis. Te unum invocamus in clis Dominum ac Deum: unius Domini ſervos invi- cem diſſidere haud eſt æquum. U- mum ſub Chriſto capite ſumus cor- pus/myiticum: unius corporis mem- bra invicem pugnare admodum tur- ) gac. 4, 14. ) Eecleſ. 10, 9. l. — jeelk, at tumn una eorum e irtus No prir tinn leperſee 0 lumm. loglun M poten leritaris iat, Ut Uuncem ſt. g 6 fruük Ullolum erſus ſii untur fi Mmmn ſe cri melünen lispi i efiuch bo, oe kertantun Ue In h. U, An 4 4 10 8 Mn umunn etd trum eſe, jentein, 1e olteles ii eltacei eo⸗ emn eniie Hld in⸗ holks o. n Occieti tione it ronm Ner. (ie her⸗ idetont⸗ gun 4 Gtionite lelel Neelet Eelblen emn Poln m meonn ohenn n. gcorees 11 ſerenni/ Neclier o une i Teumn Minun 1 enti un mnus . olis ſen. oduo n 110,, 4 Partis I. Cap. VI. 119 an— pe eſt, atque ignominiòſum. Quo- rum una fides atque unus baptiſmus⸗ eorum etiam, convenit, ut unus lit Spiritus atque animus. Nec ſolum pro privatis meis inimicis oro, ſed etiam pro publicis Eccleſiæ hoſtibus ac perſecutoribus. Ad veritatis viam, o ſumma veritas, illos converte, & ſanguinarios ipſorum conatus, o ſum- ma potentia, everte! Frigor cœleſtis vVeritatis clauſos ipſorum ſoculos fe- riat, ut rabioſus perſequendi furor tandem in ipſorum animis conquie- ſeat. Agnoſcant, agnoſcant, non mo- do fruſtraneum fore, ſed etiam peri- culoſum, ſi a calcitrare pergant ad- verſus ſtimulum. GCur luporum imi- tantur furorem, qui norunt COhriſti, immaculati Agni, pro nobis effuſam eſſe cruorem? Cur innocuum illum fanguinem effundere ſitiunt, pro quo iphus Filii Dei ſanguinem in ara cru- cis effuſum eſſe ſciunt? Converte il- los, o Deus, ut ad te ex animo con- vertantur, & fructum converſionis ſuæ in hac & futura vita conſequan-= tur, Amen. 4) Actor. 9, 5. CAPUTVII. PRO AFFPLICTIS EL — RUANO- SS SPPLICAT. Mnipotens, æ& æterne ac miſericors Deus, qui & es Salvator omnium a) I TLim. 4, 10. R 2 ko- 120 Ewercitii pietatis hominum, maxime fidelium, ac « preces pro omnibus hominibus fieri mandaſti per Apoſtolum, oro te pro omnibus affi tis atque ærumnoſis, ut conſolatione gratiæ tuæ illos fulcias atque auxilio potentiæ tuæ illis ſub- venias. Indue illos cœleſti virtute ac robore, qui in graviſſimo Satani- carum tentationum ſudant agoône, redde eos parricipes victoriæ tuæ, O Chriſte, victor Diaboli potentiſſime. Quorum offa triſtitiæ ignis ex ſiccat, eos refrigerium cœleſtis tuæ conſo- lationis erigat, ſuſtenta b“ omnes cor- ruentes atque erige omnes incurva- tos. Pgrotis concede propitius, ut morbus corporis ipſis ſit medicina ſpiritualis, & carnis adverſa ſint illis ankmæ remedia: Agnofſcant, morbos efſe pediſſequas peccati, prodromos autem lethi. Da illis robur fidei ac patientiæ, o animarum ac corporum Medice veriſſime; reſtitue eos pri- ſtinæ ſanitati, modo commodum ſit ſempiternæ ipſorum ſaluti. Prote- ge gravidas, ſubleva puerperas. Tu es, qui ex materni uteri anguſtiis fœ- tum liberas, ac benedictione tua ge- nusthumanum propagas. Adſis par- turientibus, o amator ac dator vitæ, ne immodica dolorum opprimantur mole. Orphanos, omni auxilio de- ſtitu⸗ 3) I T’m. 2, 1. 5) PI. 145 14. 5 — Kirndos, drio fut ppellas Mum P mum vi r, (l Eenrum Aſolin l, l d te krisge lecapti de tun Confirm Oitiunr mibu lan & onam perien i nt nd ſins Moprian clane IN len nin ern eange unllitnt en vetl lole tor 4) ke⸗ 1) M. 4 lu 9 m, 4 bes fei ro te 0o nnols, In 09 fllein ilis ſid. Kiwimme o An⸗ t 99one, it “ e. eſccn 6 e coni⸗ mdes (l. inennn. pitins l netſeii ſor is t not⸗ focron Rtei anan⸗ evs ⸗ notun ſt nc. ne. I Ugisl⸗ e tun 6e dis e⸗ iot Mt, * loce ſitu⸗ PortirI. Cop. VII. 121 ſtitutos, ale, viduas, omnium oppro- brio ſubljectas, defende, qui teipſum appellaſti orphanorum benigniſh- mum patrem ac viduarum juſtiſſ- mum vindicem. Viduarum lachry- mæ, quæ per genas defluunt, nubes perrumpant, nec conquieſcant, donec ad ſolium tuum veniant. Fxaudi il- los, qui in maris perieulis conſtituti ad te clamant & naufragio proximi ſeriis gemitibus ad te ſuſpirant. Red- de captivis libertatem, ut grato cor- de tuam prædicent benignitatem. Confirma illos, quié“ perſecutionem patiuntur propter juſtitiam, ut, ab o- mnibus inimicis ſuis reportenr victo- riam & æternam Martyrli acquirant coronam. Adſis omnibus, quotquot in periculis & calamitatibus conſti- tuti ſunt, ut in vera patientia ani- mas ſuas poſſideant, ac voluntatem propriam abnegantes, crucem ſuam tollant. Sequantur eum ſub cruce, in quem credunt pro nobis mortu- um, in eruce. Cumprimis vero, Lenfi- gniſſime Pater, illos tibi commendo ſervandes, qui circa portas mortis conſtituti, inter tempus ac æternita- tem verſantur, & cum extremo iſte hoſte totis viribus luctantur. Con- R 4 firma a) Eccleſ. 35, 19. b) Matth. §5, 10. c) Luc. 31, 19. 4) Matth. 16, 24. 122 Exerc., piet. Part. IV C. VII. firma eos, o mortis victor potentiſſi- me: libera eos, o vitæ Dux glorioſis- ſime, ne tentationum fluctibus obru- antur, ſed ad portum æternæ tran- quillitatis perducantur. Miſerere o- mnium hominum, qui es Creator omnium! miſerere omnium, qui es Redemtor omnium! Tibi ſit laus & gloria in ſempiterna ſecula! Amen. FINIS. 1 1 r. AE 14 D eI. — Ctentiſ. orioſe⸗ 1s ohr⸗ N tlal⸗ ſerere t⸗ Crextet EWMEDITATIONIBUS cul! S ACRIS INSUPER MATUTINX. ET VESPERTIN £ BENEDICTIONES. EX JOHANN. AVENARII MANUALI, IN USUM S10DOSORU. ADIUNCTXE SUNT-. 50 tmam; Plum ehova e coral Der ſem litues lis me nus tua e ſance entiun ermaeula lrpil ttie jehe nur & in Nus cor niole⸗ Ulinens late ſeh enrake Meam 40 . re dene nultitudi di me, e, Ane INGRESSURUS TEMPLUM DICAT ET ORET. Mnipotens Deus, Pater cœ- leſtis, in multitudine miſeri- cordiæ tuæ introibo domum tuam; incurvabo me verſus tem- plum ſanctitatis tuæ in timore tuo. Jehovah, duc me in juſtitia tua; diri- ge coram te viam meam. Deduc me per ſemitam mandatorum tuorum, qui tu es Deus meus, & Dominus ſa- lutis meæ. Dilexi habitaculum do- mus tuæ, & gaudeo intereſſe Eccle- ſiæ ſanctorum, laudantium te, & con- fidentium tibi. Quam amabilia ta- bernacula tua, Jehovah exercituum? Concupiſcit & deficit anima mea ad atria jehovæ. Venite, proſterna- mur & incurvemus nos; genu flecta- mus coram Jehovah, factore noſtro: quia ipſe eſt Deus noſter, & nos po- pulus ejus, ac oves paſcuæ ejus. Ex- altate jehovam, Deum noſtrum, & incurvate vos ſcabello pedum ejus, quia ſanctus eſt. At ego orationem meam ad te converto, Jehevah, tem- pore beneplaciti tui: Deus, propter multitudinem miſericordiæ tuæ ex- audi me, propter veritatem ſalutis tuæ, Amen. R 6 INVO- 2 Invocatio — INVocaTIO AD DEUMPRO SPIRITU ET GRATIA RECTE ETVERE ORANDI. Terne, miſericors Deus, cum non noverimus, quid & quan- tum oremus, ut oportet; Tu autem infinita cum redundantia facere pot- es omnia, ſuper ea, quæ mente con- cipimus, aut petere poſſumus: Cla- mo igitur ad te, effunde ſuper nos, ſecundum promiſſionem tuam, Spi- ritum gratiæ, & precum, qui inter- cedat pro nobis gemitibus inenarra- bilibus; ut te ore & corde devoti, ſe- rio & ardenter invocemus, & ho- locauſtum laudis gratum tibi offe- ramus. Domine, labia mea aperi, ut os me- um annunciet laudem tuam. Excita mentem & animum meum, ut non ſaltem ore meo adpropinquem, & tantum labiis meis te honorem, cor autem procul a te abſit: ſed conce- de propitius, ut te, quemadmo- dum veri adoratores, Spiritu & ve- ritate adorem, cum intima cordis at- tentione, ſine hyprocriſi, & ambitio- ne: Et ut nihil a te petam, quam quod divinæ tuæ voluntati, laudi & gloriæ tuæ, nec non animæ meæx ſa- luti conveniat. Largire etiam, ut, quidquid a te pe- tiero, firma fide & certa fiducia, a bonitate tua propitia me impetratu- rum, — tum, unh lii & clemen l o- ſe lte Adt conſt tones i, i Det qn thronn clamit Dar late vi⸗ IIIs, Aee It in g lnc, le, K Mecqtio lets, Ora s hon niſſione Doralig, ns, 4 9. 0n un nutatio tio, e — IPNO 114 5. , cn E glan⸗ Auen ete hol⸗ Nle ⸗ ns: (l:⸗ het l 1en Ne⸗ li iner enattr⸗ oi, ⸗ Eh bi oke⸗ t osnme⸗ Eica Ut Doñ UI vem, Nenncel cone⸗ N. n Ae⸗ ordis 4. mbi⸗ n; gui liniß date e⸗ ucia, 4 etratu⸗ ruN pro ſpiritu & gratia. 3 rum, indubitanter ſperem; nec tibi tempus, modum aut terminum auxi- lii & exauditionis præſcribam; ſed clementi voluntati tuæ, quæ ſemper eſt optima in rebus omnibus, firma ſpe & patientia, me totum in humi- litate cordis ſubjiciam. Adhæc tribue nobis gratiam, ne in conſpectu tuo proſternamus depreca- tiones noſtras in juſtificationibus no- ſtris, ſed in miſerationibus tuis mul- 7 tis, & in nomine Jeſu Chriſti Filii tui, per quem cum fiducia accedimus ad thronum gratiæ, & filiorum affectu clamamus, Abba, bater. Da nobis fortitudinem, ne indigni- tate vitæ noſtræ ab orando ſegneſca- mus, nec deterreamur. . Succurre igitur, clementiſſime Deus, ut in quovis loco attollamus manus ſanctas, absque ira & diſceptatio- ne, & inſtanter apud nos fiant de- precationes, orationes, poſtulatio- nes, gratiarum actiones, pro quibus- vis hominibus, ut ſecundum pro- miſſiones tuas propitias tam cor- Poralia, quam cœleſtia bona accipia- mus, Amen. PRO VERA FID E. Omine, Deus omnipotens, Pater luminum, apad quem non trans- mutatio, aut converſionis obumbra- tio, a quo omnis donatio bona, & 0- mne donum perfecdtum ſuperne ad R 7 nos 4 Pro vera fide. nos venit: rogo te, quoniam non o- mnium eſt ſides, ut per Spiritum ſan- Rum tuum veram agnitionem Filii tui Jeſu Chriſti in corde meo plan- tes & conſerves, ac de die in diem uberiorem & auctiorem reddas, quo implear omni agnitione voluntatis tuæ, cum omni ſapientia & intelli- gentia ſpirituali; vt incedam ſicut Domino dignum eſt, vt per omnia placeam, omni opere bono fructum ferens & creſcens in agnitione Dei, omni robore corroboratus, ſecun- dum glorioſam vim ejus, ad omnem tolerantiam & animi lenitatem cum gaudio. Da mihi virtutem pro divite glo- ria tua, fortiter corroborari per Spi- ritum tuum in interiori homine, ut inhabitet Chriſtus per fidem in cor- de meo. O bone Deus, quoniam ne- mo Filium tuum novit, niſi tu ſo- lus Pater; neque te Patrem quis- quam novit, niſi ille idem Filius tuus, & cuicunque voluerit revelare: pro- pterea te oro, trahe me ad ipſum, & ipfe me perducat ad te. Da mihi ſcientiam ſalutis per remiſſionem peccatorum. Succurre, quæſo, infir- mæ fidei meæ, qui grano finapis mi- nor eſt, ut illa in dies ſucereſcens augmentum adſumat, & ego in te ra- dices agam, ſuperſtructus, adhæc firmus & immobilis ſubſiſtam. O piiſſime Deus, qui ſcintillam fi- dei he — deiin opls Perae meie cogni nus gams frubti rim 4 ed in tentati Con da cor Komni teloß Cubiten Adh AWnee Tlbus n eßfe Per ezti leporten ner, 4 — non o: um ſin. mn Fli o pun. in dien 19 gl Nuntatis inteli⸗ ſcu t omni ftudnn ne De; ſecut. olnden en cun ite go⸗ er Hi. ine, u in cor⸗ lum ne. ſe li⸗ stuus, ro⸗ in Dunfi tonem boir⸗ ni⸗ eſen inten⸗ zahe⸗ ſ⸗ 1 1 Benedictio matut. die Solis. 5 dei in nobis accendiſti, & in nobis opus bonum cœpiſti: ad te clamo, ut perficias quoque usque ad finem, quo magis atque magis redundemus in cognitione omnique judicio, ut ſi- mus ſinceri, ac inoffenſo curſu per- gamus ad diem usque Chriſti, pleni fructibus juſtitiæ in laudem & glo- riam ejus. Confirma, quod operatus es in nobis, o Deus, ne ſub cruce & tentationibus fides mea decreſcat. Confirma me in vera & Chriſtia- na confeſſione, ut præfixum ſalutis ſcopum apprehendam. Protege me, Deus meus: ne inter tot errores, ſchiſmata & hæreſes hujus ſeculi ſe- ducar. Cuſtodi me a ſuperſtitione & omni impio cultu, ne in aliquo ar- ticulo ſidei errorem committam ſive dubitem. Adhæc quoque gratiam largire tu⸗ am, ne eadem fides mea mortua, ope- ribus nuda, ſive infirma inveniatur, ſed efficax & operibus adornata, & per caritatem operans, ut finem fidei reportem, nempe ſalutem animæ meæ, Amen. ENEDICTO M ATVUTINA DIE SOLISJID. Omine, Pater cœleſtis, æterne De- us, benedicta ſit majeſtas & omni- Potentia tua divina, laudetur infinita bonitas & miſericordia tua; celebre- tur ſapientia tua æterna & veritas: quod me hac noste manu tua prote- * xiſti, 6 Benedidio matut. die Solis. xiſti, & ſub umbra alarum tuarum ſe- cure quieſcere & dormire dignatus es: tum etiam quod contra hoſtem inſenſum, & ab omnibus impoſturis atque inũdiis ejus me cuſiodire & pa- terne defendere voluiſti. Propterea laudo te propter bonitatem tuam, & propter mirabilia tua, quæ filiis ho- minum feciſti, & celebrabo nomen tuum in Eccleſia: laus tua ſemper in ore meo erit; benedicat anima mea Domino, & omnia interiora mea no- mini ſandtitatis ejus, & munquam ob- liviſcar beneficiorum tuorum, quæ mihi præſtitiſti. Placeat ergo tibi nunc hoſtia oris mei, quam tibi mane in ſimplicitate cordis mei offéro: ex intimo cordis adfectu invoco te, digneris me hac die ab omni periculo corporis & animæ defendere, & Angelis tuis de omnibus viis meis. S Circumda me clypeo tuo, & deduc me in ſemitam mandatorum tuo- rum, ut innocens ambulem, tibi ſer- viendo, tanquam filius lucis, ſecun- dum beneplacitum tuum. Arce ho- ſtem malum, & omnia hujus mundi ſcandala repelle. Carnem quoque & ſanguinem meum compeſce, ne ca- ptus ipſotum malitia graviter con- offendam. Rege me Spiritu tuo ſancto, ut ni- hil me mandare, ut cuſtediant me in tra te delinquam, & te peccatis meis hene — Hil aln ucog Kadho tecak. lece, Vounta i⸗ cor⸗ letnis, conſeere eultum reſtare lugn⸗ Nu, ſ. Cübernz ellm, 1 lineſii Memn N untianen Ebe te, Rum Ch Münum 1 — Dryey⸗, Tern ele un veſe lude, te⸗ ne e nee, 0 ngeſonn nſiciis 8 10 te⸗ Imni dee Benedidio veſpert. die Solir. 7 hil aliud proponam. faciam, loquar aut cogitem, quam quod tibi placear, & ad honorem divinæ tuæ Majeſtatis cedat. Ecce, bone Deus, totum me tibi & voluntati tuæ, corpore & anima, cun- Gtis corporis & animæ viribus, tam in-= ternis, quam externis, hodie offero & conſecro. Effice, ut ſim & maneam tibi hoſtia viva, ſana & accepta; ut cultum rationalem & gratum tibi præſtare posſim. Itaque, ſancte Pater, omnipotens Deus, fac, ut ſim tua ſola poſſefno. Guberna cor, mentem & animum meum, ut nihil aliud, præter te, ſciam & inrelligam. Jehovah, mane audias vocem meam; mane præparabe tibi orationem & ſpeculabor, mane lau- dabo te, & veſperi non deſiſtam, per Jeſum Chriſtum, Filium tuum, Do- minum noſtrum Amen. BENEDICTIO VESPERTINA DIE SOLIS. Terne Deus, miſericors Pater, elevo manus means, ut ſacrifici- unm veſpertinum in conſpectu tuo, te laudo, te adoro, tibi gratias ago, quod me hac die & omni tempore vitæ meæx, ab omni malo ac periculo, per Angelorum tuorum cuſtodiam, contra inſidias Satanæ clementer protexiſti. Oro te, ut velis mihi condonare omnia Peccata mea, quæ injuſte per- petra- 8 Bonediflio io veſpert. die Solis. petravi, vi, velisque me hac nocte Ange- lis tuis circumdare, ut mihi aſſiſten- tes inſtar propugnaculi me mumiant; ut eo facilius reria fallacia & latentes Satanæ infidias effugere poſſim. - Fac, ut ego, manuum tucrum opus miſerum, bonitati & miſericordiæ tuæ commendatus ſim. QCuſtodi me extenſo hrachio tuo. Nam ex intimo cordis adfe du nodte te deſideroe: ad- hæc ſpiritu meo ſemper ad te vigilo. Expecto bonitatem ruam, & anima mBezas ſperat in te, Deum vivum. Tu enim es Salvater meus & refugium meum. Ecce, Domine, ſive vigilamus, ſi ſive dormimus, tui ſumus: ſive vivimus, ſive morimur, tu noſter Deus es, qui creavit nos. , Ad te igitur clamo, ne procul a me ſit gratia tua, protege me ſcuto tuo. Conſerva me, ut in pace quieſcam, placide dormiam, & rurſum ſanus ecvigilem. Abſconde me in tabernaculo tuo, in die malo: abſconde me in abſcondito tabernaculi tui, exalta me in petra: non timebo mihi mala. Nam erſi ambulavero per vallem umbræ mor- tis, non timebo malum, quoniam tu mecum es: virga tua & baculus tuus, ipſa conſolantur me. Concede mihi gratiam tuam, ut dormiente corpore anima mea ſemper ad te vigilet; ut te ſemper in corde meo habeam, & nun- quam hen quam ſerna n mniis, üülbus Nibus, Ree protect niman res E coplan juncki as, Dworege tin u, tam, mut, Uoſtri um — r Auc Alt ſerl: Pore, ſe N te lar Uratia & Hode dorporig rn ache terne en auxili 1 maſa Anus rei Merit enen Golt. — he Ane⸗ alſten⸗ mmmiart; laentes n. umn opis icorcie Coci ne 1intine elo: . viee K ooINd m. II tefupiun mus, re Vivimms, es; gll cbla me euto tüdt . nieſcim ſinus otoin Nrlin 1 het: Vann cllt R—KH iam u lustunn ede nn colpot⸗ t; ur Snon⸗ glun Benedictio matut. die Lunæ. 9 quam ex animo meo elabaris. Con- ſerva me a malis & turpibus inſo- mniis, a vigiliis inquietis, a curis inu- tilibus, a noxiis & gravibus cogitatio- nibus, tandem ab omni anxvietate. Ecce, Deus meus, clementiſſimæ protectioni tuæ commendo corpus & animam, chariſſimos parentes, fra- tres & ſorores & omnes, qui mihi aut conſanguinitate, aut adfinitate con- juncti ſunt. Extende ſuper nos manus tuas, & bonitate tua hac nocte nos protege; circumda nos undique gra- tia tua, ſuppone nobis miſericordiam tuam, ut anima & corpore defenda- mur, per Jeſum Chriſtum Dominum noſtrum, Amen. BENEFDIGCTIO MATVUVUTINA DIELUNAM. Audo te, mi Pater cœleſtis, & ex- altabo nomen tuum in ſeculum ſeculi: benedicam te in omni tem- pore, ſemper laus tua erit in ore meo: In te laudabitur anima mea, quod me gratia & miſericordia tua magna, hac node, ab omni malo ac periculo corporis & animæ conſervaſti, & con- tra adverſarium meum ſatanam pa- terne cuſtodiviſti. Nam ſi tu ſcutum & auxilium meum non fuiſſes, infini- ta mala me perdidiſſent, quo minus ſanus reſurrexiſſem. Merito igitur tibi gratias ago, pro clementi tna protectione. DWZ Porro 10 Benedicio matut. die Lunc. mei adfectu, oratio mea mane præve- nit te, mane quæro te, & obſecro, ut me & omnia, quæ ad me pertinent, fendere velis. Præveni me, hac ma- tutina hora, gratia tua, quandoqui- dem te ſine nihil præſtare poſſum. Adjuva me, ut hodierno die omnia opera mea in nomine tuo religioſe incipiam & pie perficiam, in honorem majeſtatis tuæ divinæ, & ad utilita- tem proximi. Cuſtodi animam meam, intellectum, rationem, ſenſus & cogi- tationes meas, omnia demum opera mea, dicdta & facta, ne ſceleſtus ille diabolus mihi obefſſe valeat. Protege me a peſte, quæœ vaſtat in meridie: defende me ab omnibus inimicis meis, tam viſibilibus, quam inviſibilibus, ne inſidiis & malitiis ſuis, incantationibus & veneficiis, neve potentia atque nequitia ſua, ſive clam, ſive aperte, mihi obeſte & no- cere valeant. tæ meæ, conſerva me quoque a quo- cunque immodeſto adſpectu, & aver- te a me concupiſcentias pravas. Fac, quæſo, ne me comprehendat appeti- tus commefſſationum aut incontinen- me. Largire, precor, ut ex gratia tua oculum, qui me offendit, eruam, & a me abjiciam, amovendo noxias & impu- Porro ad te clamo ex intimo cordis hodie ab inſidiis omnibus malis de- Domine Deus Pater, & Domine vi- tiæ, nec animæ impudenti permittas — impun fer mihi Uigu erit, Deus hodie tem cehtat ſeniit mino —— 5eN. Po⸗ 90 gi n otech Perieul ei ferarun ie 1 koltez mines Der fu tint, II. lo gt nping mots Verbo ſoru ineicen ſeüien nom Lune. 0 corii Plee⸗ ſecro,u ertinent, nalis Le⸗ hac me- acogui um. eonnni teltgne onen utilet⸗ n meid, cori⸗ n Oett ltis le aſat in mnibus 4 Guc miltis heßec⸗ n Ne lo. nheri⸗ le. Kel⸗ Fx, Ahei⸗ ntien⸗ rmittus tia tus lam, 4 . ias & jmpu⸗ Benedictio veſpertina. I1 impuras concupiſcentias cordis. Au- fer a me, quicquid tibi diſplicere, & mihi obeſſe poterit: tribue vero mi- hi, quod tibi acceptum, & mihi utile erit, ut tibi vera fide ſerviam. En, Deus fidelis, offero & dedico me tibi hodie totum, ut ſecundum volunta- tem tuam vivam. Effice me tibi ac- ceptam hoſtiam, ut acceptum ſit tibi ſervitium meum in Jeſu Chriſto, Do- mino noſtro, Amen. 8 — — BENEDICIIO UESPERTINA. LOrtis & vive Deus, Pater Domini noſtri Jeſu Chriſti, gratias tibi ago, qui me hoc die per divinam tuam protectionem ab omnibus malis ac periculis clementer cuſtodiviſti, quod nec aquarum undis ſubmerſus, nec ferarum ſævitia decerptus, nec gladii acie percuffus fuerim; quod etiam hoſtes me non interemerint, nec ho- mines malitioſi vulnerarint; quod nec fures, nec raptores me occide- rint, aut aliquid mali mihi intule- rint. Adhæc quod nec lapfu ali- quo gravi extinctus, aut inopinanter impingens, aut allis quibuscunque modis læſus fuerim: Et, ut unico verbo comprehendam, quod nec in corporis nec vitæ periculum ullum inciderim: Hoc totum divinæ tuæ mi- ſericordiæ acceptum fero, qui ſolus in omnibus viis ac ſemitis meis me ⸗= 4 1I2 Benedictio veſpert. die Lunæ. protegis. Oro prarerea, ut mihi re- mittere velis omnia mea peccata, quæ contra te commiſi, & me una cum cognatis & domeſticis omnibus, hac noëcte & poſthac omnibus diebus vitæ noſtræ clementer conſervare ve- lis, ab omni anguſtia atque offenſio- ne, ab inſidiis & fallaciis Satanæ, qui- bus nos noctesque diesque illaqueare conatur. * Protege nos a peſte nociva, quæ in caligine ambulat, a gravibus infirmi- tatibus & doloribus, a metu & ter- rore Satanæ, ab omni denique tam corporis, quam animæ periculo: quia tu præſidium mei potens, firmamen- tum validum, tegumentum ab æſtu, umbraculum a meridie, ab offenſione tuitio, & in ruina auxilium. Propterea, fidelis Deus, ſis ſpecu- lator noſter, protectione tua nos circumda, ne callidus dæmon nobis obeſſe valeat. Nam in te fſolo ſa- lus noſtra eſt; ad te ſolum levo ocu- los meos, unde veniet auxilium meum. Auxilium meum a Domi- no, qui fecit cœlum & terram. Ecce, ſicut oculi ſervorum intenti ſunt ad manum Dominorum ſuorum; ſicut oculi ancillæ ad manum Dominæ ſuæ: Ita oculi noſtri ad Jehovam, Deum noſtrum, donec miſereatur noſtri. Miſerere noſtri, Jehevah, miſerere noſtri, quia pauperes ſu- mus & egeni. Leva ſuper me lumen vul⸗ hene Vultus los m Morie ſeenlo — 5EAN t ſacit vonen diem crezi doner ſirent te gui leat, E ſunt 0 inſapi Doſen Llis H. Preyen ttumn gue a Kre letam cONtA Odl Manus dro he r Kiculis Line. mihi re Peccatt me N mnibus 1s diebus tware e⸗ olenlo⸗ ne, t. leqnen 7 ,gue in inſim⸗ er lue lin lor gon rmenmer 3 A, Kenſiohe ſpedr. tun N n Pobis ſolo lr eocel⸗ Criſium Doni . ecer Cot 10 3 ſcut homins horac ſereni noſe⸗ 1es i⸗ Jumen ful⸗ * Benedictio matut. die Martis. 13 — —— vultus tui, Domine, & illumina ocu- los meos, ne forte obdormiam in morte, qui vivis & regnas in ſecula ſeculorum, Amen. BENEDICGTYIO MATVTINA DIE MARTIS. Enedictus Deus, Creator cœli & terræ! Benedictus Jehovah, qui facit mirabilia ſolus; & benedictum nomen gloriæ ejus in ſeculum! qui diem & noctem ſapientia ſua divina creavit & diviſit: Adhæœc conſtituit, ut, donec terra erit, nox & dies non ceſ- ſarent, quo homini nodurno tempo- re quieſcere, diurno autem laborare liceat. Quam multiplicata & magnificata ſunt opera tua, Domine! omnia ipſe in ſapientia feciſti: impleta eſt terra poſſeſhionibus tuis. Pro his benefi- ciis Solem ad gratias tibi agendas prævenire oportet, atque ſub lucis oOrtum ſalutare: itaque te nunc quo- que laudo, quod hac nocte me ſe- cure quieſcere & dormire, & rurſus letum & ſanum excitare, nec non contra omnem hoſftis potentiam ac malitiam paterne defendere volueris. Obſecro te, ut animam meam in manus tuas includere, corpus meum, pro beneplacito tuo, ſanum conſer- vare, & me ab omnibus malis ac pe- riculis cuſtodire velis. mi- 4 1I4 Benedictio matut. die Martis. O miſericors Deus, cum tempeſti- vum jam ſit, nos a ſomno peccato- rum & omnis injuſtitiæ expergiſci, quandoquidem ſalus noſtra jam pro- xima eſt; ſuccurre igitur, ut abjicia- mus opera tenebrarum, & induamur habitu, qui luci conveniat, ut interdiu compoſite ambulemus, non in com- meſſationibus & ebrietatibus, non cubilibus ac proterviis, non lite & invidia: ſed induamur Domino Jeſu Chriſto, in vera fide, & Chriſtiana converſatione. Quotidie itaque me excita: excita mihi aurem ad audiendum corde cre- dulo verbum tuum ſanctiſſimum, ut illud memoria firma retineam, & ut aurem meam ad clamorem & gemi- tus pauperum & afflictorum incli- nem, ne eos in tribulatione deſe- ram; & cum in die anguſtiæ meæ ad te clamavero, auſculta oratio- nem meam, intende voci depreca- tionum mearum, & gemitus meos in extrema neceſſitate noli deſpi- cere. . Mane præveniat te oratio mea, in- clina aurem tuam ad clamores meos. Satura nos mane miſericordia tua, & exultabimus & lætabimur in te omni- bus diebus noſtris: per eundem Fi- lium tuum dilectum Jeſum Chriſtum, Dominum noſtrum, qui tecum & cum Spiritu S. vivit & regnat in ſecula ſe- sulorum, Amen. à ENE. lar te mes eſgeri cotci imn vei ſei lig, ſi mnitne, unis ſent in Mroriſi Jloc te leure Ubinen Pnl ven i, e metian icno f krot ratin Rer ame 1 velis itetes, Mi; ve Eeller KIumn 1 Nem 8 eſto⸗ . arti enpeli⸗ eecd pergiſh nro. abict⸗ duamu interit in con⸗ 18, N0l lie no Kl grifiun . excitl . tde cle⸗ uln, I uu ken⸗ incl⸗ e e e ee otato⸗ epter⸗ meal lep. quitates, quas hodie contra te perpe- nes, ⸗ meos L tu onnt. en riltun, Kan Ual⸗ 91. Benedicd. veſpert. die Martis. I5 BENEDICIIO VESPERTINA. Ohmine, miſericors Deus, ſancte — Parer, in die clamo coram te vo⸗ ce mea, in anguſtia mea invoco re, Sc veſperi recordor bonitatis ac miſeri- cordiæ tuæ, quam præſtitiſti mihi: jam vero, quod maximum eſt, laudo te, qui me ex ſola gratia & miſericor- dia, ſine ullis meritis, aut ulla di- gnitate, elapſo hoc die ab innumeris damnis ac periculis, quæ me potuis- ſent invadere, tam paterne cuſtodi- viſti; quod Satan ſubitanea aut im- proviſa morte me non interemerit; quod tempeſtate aliqua, grandine aut fulgure, non ſim perterritus; quod turbines ſœvientes mihi non obfue- rint, & quod hoſtis malitioſus in eſu, potu, veneno aut aliis ſuis mille ar- tibns, me non perdiderit; quod nul- lum etiam brachium aut pedem lapſu aliquo fregerim. Propterea jam tibi & omni tempe- re gratias ago maximas, & oro pro- pter amaram paſſionem Jeſu Chriſti, ut velis mihi condonare omnes ini- travi; velisque me futura nocte cle- menter defendere, contra adver- ſarium meum diabolum, contra pa- vorem & terrorem noctis, ne larve mœſto aſpectu triſtes mihi illudant aut noceant. Conſerva me cum omnibus, quæ- cunque poſſideo, ab aquæ ignisque 8S8 peri- 16 Benedictio matutina periculo, ab omni corporis & animæ malo. Concedas, me placide absque dn omni cura atque angore obdormire, gden ut & in tenebris lucem ſplendoris tui ſohez divini ſuper me lucentem oculis cor- prateh dis mei videam. T'u enim lux illa vera grei es & clara, quæœ cunctas tenebras, quæ knebri circumdederunt nos, illuminat. lten Tu, Domine Deus, mecum es, tu petra mea, & arx mea, liberator & ad- nſe jutor meus, in quo ſperabo, ſcutum lenmn meum, & cornu ſalutis meæ, & ſuſce- 3 dn ptor meus. Domine, Deus meus, no- mn Ge expando ad te manus meas, velo- Cuen citer exaudi me, & protege me hac M nocte, ne ſpiritus meus in peccatis ob- hlete dormiat & corpori meo aliquid ma- cſen li contingat. Excita me convenien- re⸗ ti & opportuno tempore, ut lucem craſtini diei, pro clementi voluntate id tua, rurſum vivus aſpiciam. Tu enim de ſolus vitam meam ſervare, & mihi Nine emni benedictione ſpirituali benedi- * cere potes, in Jeſu Chriſto, Domino len noſtro, Amen. ern BENEDICTIO MATUTINA unuB — Lternn DIE MERCURII. O nipotens, miſericors Deus, cum in ro tibi ſerviat univerſum opificium tuum, & omnes creaturæ ſine inter- nd miſſione te laudent ac celebrent, „ quod etiam aviculæ ſub cœlo præ- nl ſtant, quæ mane exorto Sole quam de ſuaviſſime linguis & vocibus Iuis te, con Xter- Mibn 6 — aian e abog dormi dotistl culis le⸗ ille en hras r nimat. uim es, I tor & & Me mebgo⸗ eng Ne e ne D ccib vic nr⸗ Onvenit Ut ue voluutn Tuenin & Mtl betet Domin — U 1 l. elgzen Dlimn ne in⸗ ehen G ⸗ le die Mercuri. 17 æternum Deum & creatorem ſuum, laudant: Et ege jam tibi ex intimo corde gratias ago, quod me præterita nocte & toto vitæ meæ tempore, ſub protectione, & tutela, in præſentem usque horam conſervare, ex ſomno & tenebris hujus noctis excitare, atque hilarem & ſanum reſurgere voluiſti. Oro te per ſalutarem reſurredio- nem Jeſu Chriſti ex mortuis, ut in po- ſterum quoque me conſervare velis ab omni malo ac periculo, una cum omnibus iis, qui mihi adfinitate, aut quacunque ratione jundti ſunt: adhæc matutina hac hora miſericordia tua replere me digneris, ut cum gaudio hodiernum diem in mandatis tuis absque omni mortali Peccato, trans- igam. ⸗ Exhibe mihi gratiam tuam, ut, ſieut nubes aquoſa ſub aurora, & ros ma- tutinus, ſeſe extendunt, & terram humectam: Sic bonitatem tuam ſuper me extendere & animum lan- uidum mihi reficere digneris, ut promtus & alacer voluntati tuæ ſatis- faciam. SGuberna me Spiritu Sancto tuo, ut tibi puro corde inſervire queam, cum juſtitia & ſanctitate, coram te, cunctos dies vitæ meæ. Cuſtodi me, Domine, ne hoc die ali- quod peccatum contra te admittam, aut conſcientiam meam carnis cupi- ditatibus, quæ militant adverſus ani⸗ mam, polluam. Cuſtodi etiam lin- guam meam a malo, & labia mea, ne loquantur dolum ſive mendacium: Obſeœnitates & ſtultiloquia, quæ non conveniunt Chriſtianis, procul ſint a me. Præſta auxilium, ne labiis meis cui- piam ſim ſcandalo, aut aliquem tra- ducam, judicem ſive damnem, nec quoque aliquem objurgem, aut con- vitiis diffamem. Quis adponat ori meo cuſtodiam, labiisve meis ſigil- lum prudentiæ? ne ſubito his cor- ruam, nec lingua mea perdat me? Concede mihi gratiam, obſecro, ut ego ipſe defectus meos agnoſcam & corrigam, ne in ſeveram tuam ſen- tentiam & judicium horrendum in- cidam. Hæc mihi, æterne Deus, lar- gire, per Jeſum Chriſtum, Filium tu- um dilectum, Amen. BENEDICTIO VESPER- TINA. Sancta Trinitas, in una eademque divina eſſentia, tu vita es mihi, ſalus & perpetua conſolatio, gratias tibi ago, ore & corde, quod me per hunc diem clementer tutatus es. Oro divinam bonitatem tuam, ut omnes iniquitares meas tegere velis, maxime vero, quicquid hodie contra —. te & contra ſancta præcepta tua, lin- gua mea, inutilibus & futilibus ver- bis, detraétione aut alio quocunque modo 18 Benedictio veſpert.die Merc. Den. — mod tura ne mni de Cui⸗ nusme uas . meam. Dene mijeſt 145: 0 tedtun keſeng. kerißtce kat we Met me li, el Domin Crati fülum Utte mn ne; em. Benee ull am ſ lnolla Edet n llee nius 5 ie, 8 1 Nneg i— Mere — . tiam mea, N4 ncaciun 9 Mroa weiscl⸗ en . len, de Aut le⸗ it l dess ſgl his ⸗ t ne! ſecto/ 1 P olcanm 4 um ler umn in⸗ heus, n. lium t⸗ — LN denmnte niti⸗ geti me es. bann N re elih . cobtn , r. hus gel⸗ cungle . Benedictio veſpert. die Merc. 19 modo peccavi: velisque me hac fu- tura nocte quoque conſervare ab o- mni damno & periculo. ia in te ſolum confido, tu Domi- nus meus es, & Deus meus: in manus tuas commendo corpus & animam meam. S Benedicat igitur nunc me divina majeſtas; protegat me ſancta Trini- tas; conſervet me ſempiterna unitas; tueatur me immenſa miſericordia: defendat me ineffabilis clementia; lætificet me infinita dulcedo; conte- gat me ſuprema veritas Dei; confir- met me profunda cognitio Jeſu Chri- ſti, cuſtodiat me ineffabilis bonitas Domini! Gratia Patris regat me; Sapientia Filii reficiat me; virtus Spiritus San- ti illuminet me! Creator meus ſuc- curre mihi; Redemtor meus adju- va me; Conſolator meus fer mihi opem. Benedicat mihi Jehova & cuſlodiat me! Lucere faciat Jehova faciem ſuam fuper me, & miſereatur mei! Attollat Jehova faciem ſuam ad me, & det mihi pacem Hæc protectio, & hæc invocatio unius & ſempiternæ Deitatis ſit ho- die, & nunc & ſemper inter me & o- mnes inimicos meos, viſibiles & in- viſibiles, ne ad me accedere, me occi- dere, vel lædere valeant: quemad- modum columna nubis in deſerto ſte- §. 3 tit 20 Benedidtio matutina tit inter caſtra Ægyptiorum, & caſtra filiorum Iſrael, nec adpropinquavit alter alteri, quo minus aliquid mali filiis Irael evenire poſſet: ita inter me & omnes inimicos meos murus igneus & interſtitium eſſe velis, ne adpropinquent inimici mei ad læden- dum me. Conſerva me etiam in ultima hora vitæ meæ, tunc quando oculi mei non videbunt, aures non audient, nec Iingua amplius loquetur: quande etiam manus nihil adprehendere & pedes non amplius incedere pote- runt, tunc mihi ſuccurre, Benedicta Trinitas Sancta, ne ſatanas aliquid poteſtatis in me inveniat, Amen. BENEDICTIO MATUTINA DIE ZOVIS. LDmine Jeſu Chriſte, qui es vera — & æterna lux, quæ repellit noctis tenebras & umbram mortis, laudabo nomen tuum, tibi pſalmum dicam & gratias sgam, quod ine hac nocte tam clementer protexiſti, & ex tenebris ad lucem hanc deduxiſti. Cuſtodi- viſti me a timore noctis, & terrore & ſpectris diaboli, a peſte, quæ in ca- ligine ambulat, a variis morbis & in- firmitatibus, quæ mihi obvenire po- tuiſſent. Scuto etiam tuo animam meam cir- cumdediſti & protexiſti, ſicut paſtor gregem ſuum protegit & paſcit. Ad- hæc — hrc 0 leſtee ſerieor No E om une, Def ab enimr titud conid 1 core mezm. Oo Anar luper Nrhr Cne, 5 lümt llr r obe 1 cott⸗ erng Minat; ot ilo, ertpeck Matuti Dore Dele De gee⸗ dle pl lellas 4 — „Sein hunu guid Nul ita inet 0 Mi felis, 1 Adlecer ftinton Celli i tdiennts. Cin enden ere ſet⸗ Penebit 8 Aiul Amel⸗ — G1194 ii es ſenn lir tode ,U Gno lamt ocetun nocte ktit Culot⸗ enore e* In ⸗ s Eir . Uiteß N⸗ eum e- 21 ſor die Yovis. 21 hæc omnia, quæcunque poſſideo, il- læſa conſervata ſunt per magnam mi- ſericordiam tuam. Pro hac clementia & protectione, & omnibus beneficiis tuis, ſit tibi laus, honor & gloria. De fortitudine tua cantabo, & lau- dabo mane miſericordiam tuam; tu enim refugium es & viftus mea, for- titudo mea, & fidelis Deus, in quem conido. Tu dediſti mihi lœtitiam in corde meo, & lætificaſti faciem meam. Oro te per ſanctam incarnationem & nativitatem tuam, ut ſinas hoc die fuper me miſericordiam tuam oriri, quæ procedat tanquam aurora lætiſfi- cans, & ad me veniat, tanquam Plu- via matutina. Hlumina cæcam meam naturam, & cor obtenebratum ſplendore tuo, ut in corde meo exoriatur Lucifer ille verus, & vera lux, quæ homines illu- minat ad vitam Ltetnam. Protege me quoque hodie ab omni malo, miſerere mei, Jehovah, quia te exſpecto: Eſto brachium meum in matutinis, ſalus etiam mea in tem- pore anguſtiæ. Detfende corpus & animam meams ne accidat mihi malum aliquod, ne- que plaga mihi appropinquet. Omnes ſpiritus noxios a me procul repelle: fer mihi opem contra ſce- leſtos. Deus in adjutorium meum in- . § 4 tende 22 Benedictio veſpertina — — —,— tende adverſus maleficos, & ad auxi- (gliet, lium meum feſtina; quia anima mea itute exſpectat te a vigilia matutina usque dNem ad aliam vigiliam matutinam. tin ſe O Domine Deus noſter, opus ma- (oli nuum noſtrarum dirige ſuper nos, mnial opus, inquam, manuum noſtrarum len dirige, & brachium noſtrum confir- (oti mma; digites quoque noſtros doce mer, rnandata tua obfervate, ne hodie con- c(or m tra te peccemus. Hæc omnia propter mme miſericordiam tuam concede, Amen. ium, ———— — — — . kera t BENEDICTIO VESFPER- hrahl TINA. U m Enedidus Deus ac Pater Domini kecc- noſtri Jeſu Cbriſti, in Spiritu San- kſpon Ro, unus & æternus Deus, qui multi- muds plici ſua miſericordia, me miſerum (Mrtli; peceatorem, & hominem egenum, ho- (uß n dierne die clementer defendit, ab nilr omnibus ignitis fagittis Satanæ, vo- nima! lantibus per diem; a peſte, quæ va- it me. ſtat meridie; fubitanea & improviſa Ole morte, & ab omnibus malis paterne Ete cuſtodivit. ner 3 Bone Deus, quam magna eſt ſupra Go n cœlos bonitas & miſericordia tua, & (liem, usqtue ad nubes veritas tua. Oro te, (Wo in Deum munificum, ut ex gratia mihi iunep condonare velis, quicquid contra te, (bdorn tam opetibus, quam verbis, ſive cogi- len tationibus perpetravi. Miſericordiam Ulem, quoque tuam largiri mihi velis, & me rats fitura hac node obdormire & quie- nigt; ſcere ſinas, ut te, qui es æterna re- quies, — 4d au. ima me hna od . pns nr. pet neh oltraron coir. ros die r⸗ 1 Ptoet e,Anen 5 5I Doniti iin er i mulu⸗ nilerun um,ho⸗ dit, 4 ne, N. gue⸗ roli⸗ hatente Np n Oro ie i mini ntla te . ⸗ Otciin An . gule⸗ u re⸗ gnieh die Jovis. 23 quies, nunquam nec in omnem æter- nitatem relinquam, ſed in te ma- neam per fidem, & ſub protectione tua ſecurus habitem, ne malignus hoſtis ad me adpropinquare, & da- mni aliquid mihi inferre valeat. Jehovah, lux mea & ſalus mea, à quo timebo? Jehovah, fortitudo vitæ meæ, a quo pavebo? in te confidit cor meum, & adjutus ſum. Tu fir- mamentum meum es & potens præſi- dium, dextera tua roborat me, dex- tera tua conſolatur me, & ſub um- braculo brachiorum tuorum refugi- um meum eſt. Ecce, mi Deus, clamo per diem, & reſpondes mihi, & non ſileo, attamen exaudis me. In cubilibus meis recor- dor tui, & in vigiliis meditor de te, quia fuiſti mihi auxilium, & in um- bra alarum tuarum exulto. Adhæſit anima mea tibi, dextera tua ſuſten- tat me. O benigne Deus, gratiam mihi con- cede, quæſo, ut, ſi extrema hora vitæ meæ adpropinquabit, & ego me in lecdo mortis ad ſempiternam re- quiem componam, ut frètus auxilio tuo, in vera & firma fide, conſtans & intrepidus, pie in æternam vitam obdormiam. Interea conſerva me, ut ſemper vi- gilem, ſobrie & compoſite vivam, & paratus in Chriſtiana pietate inve- niar; quandoquidem plane ignoro, § § qua 24 Benediktio matutina qua horæ tu, Deus noſter, veniens me hine avocabis. Hæc largire mihi, quæſo, per Jeſum Chriſtum, Domi- num noſtrum, Amen. — B ENEDCTIOM ATUTINA DIE VUENERIG. Enedidctus ſit Deus, Creator meus, benedictus ſit Deus, ſalutaris meus, benedictus ſit Deus, ſumma conſolatio mea; qui dat mihi ſani- tatem, vitam & proſperitatem; qui protector & auxiliator meus eſt; qui me in corpore & anima, ſecundum magnam & infinitam miſericordi- am ſuam, hac præterita nodte, a va- riis ſatanæ incommodis defendit, & ſalvum ad hodiernum diem reſurge- re voluitt. Oro te, mi Pater ccœleſtis, per ſan- guineum ſudorem Filii tui dilecti Je- ſu Chriſti, digneris & me hodie in di- vinam protechnnem tuam recipere- me tueri atque cuſtodire, tam in- terne, quam externe, ne quid mali mihi eveniat. Quia in manus tuas hodie & omnibus diebus vitæ meæ commendo animam meam indigen- tem, corpus meum infirmum, ſenſus meos, mentem, intellectum & conſi- lia mea; adhæc omnes cogitationes meas, verba & opera, diéta & fadcta, introitum meum, & exitum meum, me ambulantem & ſtantem, me ſe- dentem & cubantem, meam volun- taeem — tatem nes & ſonem quam fiem morts meam. 0 b ſenti temno lutem ſ Peccaye memil gecline uxilin Nim ſernato nd, Mum ler te lmn imn tua. Eien tuam, meog len in upece ſerilorl legetli enepe die ae Krum 1 cumde ſeella die Veneris. 25 iens e tatem & confdlia; meas imaginatio- e miſ⸗ nes & poſtulationes, fidem & confes- „Dom ſionem, & quicquid tam externis, quam internis viribus ſum & valeo, — finem vitæ meæ, diem & horam IME mortis, mortem & reſurrectionem . meam. Nr e O◻ Domine Deus, tu mecum agito s ſicuti vis & noſti, quicquid in hono- umm rem nominis tui, & animæ meæ ſa- i. lutem cedere poterit. em; l Et ſi forte contra te ex infirmitate l; A peccaverim, obſecro te, ne recedat a cuddu me milericordia tua, neve gratia tua eicd. declinet a me, & ne ſubtrahas, mihi je auxilium tuum. cit,jA Nam præter te non eſt Deus, neque lel. Servator, ante te non eſt formatus alius, neque poſt te alius erit. Tu, getſi inquam, primus & noviſſimus, & prœæ- eliſe ter te non eſt Deus. Itaque te ſo- einde lum invoco, præſto. ſit mihi bonitas en tua. umn i. Fac me audire mane miſsricordiam ndi tuam, quia in te ſpero. Deduc pedes s ms meos per ſemitas juſtitiæ, ne ambu- ee lem in conſilio impiorum, nec in igen via peccatorum ſiem, nec in cathedra els deriſorum ſedeam: ſed ut in verbo & cel⸗ lege tua totius cordis mei voluntas & s beneplacitum ſir, & in ea mediter e die ac nodte, per Dominum no- nti ſtrum Jeſum Chriſtum, qui tecum & gele curm Spiritu ſan to vivit, & regnat in me ſecula ſeculorum, Amen. 26 Benediktio veſpertina — BENEDICTIO VESPERTINA. B'knedidus Jehovah, qui facit mi- rabilia ſolus, & benedictum no- men gloriæ ejus in ſeculum, & replea- tur gloria ejus univerfa terra. Gele- brabo nomen Dei per ſingulos dies, & veſperi ſemper laus ejus erit in ore meo: Nam cum clamavero, exau- dit me: cum deprecatus fuero ipſum, Inclinat ad me aures ſuas; & cum ora- vero, ad vocem meam intendit. Do- minus mihi protectio & fortitudo, auxilium in anguſtiis invenimus ab- unde. 1t: = Quapropter, æterne Deus, tibi lau- dem & gloriam dico, quod me hoc die paterne defendiſti ab omni da- mno & periculo, quæ mihi accide- re potuiſſent. Cor meum exultat, & anima mea laudat te propter bo- nitatem & miſericordiam tuam. Lo- quetur lingua mea eloquium tuum, &ρ dicat ſemper: magnificetur Do- minus, benedictum ſit nomen efus ſanctum. =ðèð Oro te, ut velis mihi hodie, quic- quid contra te peccavi, ex chemen- tia remittere, & me, adventante no- cte, cum omnibus, quæ ad me per- tinent, protegere. Jehovah, cuſtodi me, Jehovah um- bra mea ſtans ſuper manum dexte- ram meam: Cuſtodi me ab omni ma- Ilo; cuſtodi animam meam. Miſe- rgre mei; quoniam in te ſperat ani- . ma mam nO miler all cr bit, n duſte is, ſelli ll ſerbu meb form turbi le c 0 Uem lepat ſls (pr 1 33, Kend do ſo meis Dens gem tur, umci tecum ritis — 5E 5 4 — 1N. eit in no⸗ 4 teple l. dles 6 in exil. n uſnor;. . itutn⸗ lg dhe bi lar⸗ me hr nni r⸗ cite⸗ Loltetn tet bo⸗ . l. twum 8 gole⸗ enen. ſte 0. 1e Her⸗ n. derte⸗ DiN. Mie⸗ m. M die Veneris. 27 ma mea: ſpero in Dominum, & cla- mo ad Deum altisſimum, qui finiet miſerias meas. Ecce, non dormitabit, qui cuſtodit me: Ecce, non dormita- bit, neque dormiet, qui cuſtodit lſfrael. Suſtentabit greffus meos, in viis re- ctis, ne declinent pedes mei, neve veſtigia mea moveantur. Pedes meos a lapſu eripiet; quia lucerna pedi meo verbhum ſuum, & lumen ſemitæ meæ. Quapropter ſi lecto incumbam, non timebo, ſed ſuaviter dormiam, neque formidabo ſubitos terrores, neque turbines impiorum, ſi qui forte irrue- re conantur. O Domine Deus, eleva ſuper me lucem vultus tui, ut accubem & in pa- ce pariter dormiam: quia tu Jehovah ſolus confidenter habitare me facies ſub protectione tua: Tu Domine ſo- lus adjuvas me. In nomine tuo ad- ſcendam ſuper lectum ſtrati mei, da- bo ſomnum oculis meis & palpebris meis dormitationem. Tu Domine Deus alacrem me recuſcitabis, in lau- dem & gloriam divinæ majeſtatis tuæ, per Jelum Chriſtum, Filium tu- um dilectum, Dominum noſtrum, qui tecum vivit & regnat in unitate Spi- ritus Sancti, Amen. . B EN EDIGTIOMATUITIINA DIE SATUR NI. Ere & immortalis Deus, Pater Domini noſtri jeſu Chriſti, ad te 5 7 elevo 4 2⁹ Benedic, matut. die Saturni. elevo animum meum, debita gratia- rum adione: tuam juſtitiam non ab- ſcondam in corde meo, veritatem & ſalutem tuam dicam. Non celabo miſericordiam tuam, & veritatem tuam in cœtu multo, & omnia bo- na, quæ feci ſti mihi, non taceho. Quoniam hbonum eſt celebrare le- hovam & pfallere nomini tuo, Altiſſi- me; annunciare mane miſericor- diam tuam, & veritatem tuam in no- Kibus. Propterea laudat te anima mea, quod hac node per ſuperabundan- tem miſericordiam tuam me protexi- ſti. Benedictus es, Jehovah, Deus ex- ercituum, qui clementem te præbes omnibus, qui quærunt te, & ſalutem tuam diligunt. Benedidtum ſit nomen tuum ma- gnum in omni terra, quod protectie atque adjutorium nobis eſt. Bene- dicta ſint omnia opera tua, quæ filiis hominum præſtitiſti. Oro te, ur velis me hac die quoque conſerva- re, ne Satanas aliquid damni mihi inferat, & manus impiorum mihi noceat. Domine Deus, Salutare meum, ma- ne te quæro, mane oratio mea præ- venit te, da mihi, ut opera vocatio- nis meæ, & quicquid mihi demanda- tum eſt, diligenter & fideliter expe- diam, ad nominis tui laudem, & ad Proximi emendationem, ne hujus diei hene — dieil vel Ba C0 ſugin Eepiin animn. eg, dente uodh Peces lum, mend terſt is 3 hera hrit nolro, mitate llorun — 9) A De Emie ſhient dierno malo⸗ 0e epjus ter Per h tf⸗ ri — gretir⸗ non al dtemn 4 celabe itaten nia be⸗ tacebo⸗ tare Ati⸗ ſentor. in e 1 me lnde. roterr ense. luen n Ne Gtelli⸗ Pere⸗ 1efis lt/ I erne. nci 8 ni m,mr. uhle⸗ Ocat⸗ nanr . eigr , ki hun diel B enediét. veſtere. die Sannr ni. 29 diel luce ad peccatum abutar, neve te vel didtis, vel factis offendam & ſan- cti Baptiſmatis mei fœdus violem. Goncede quoque mihi gratiam, ut fugiam tex iſta, quæ tu odio habes, & ſeptimum, quod abeminationi eſt animæ tuæ, nimirum, oculos ſubli- mes, linguas mendaces, manus effun- dentes ſanguinem innocentis, cor, quod molitur cogitationes iniquas, pedes feſtinantes, ut currant ad ma- lum, teſtem mendacem, qui loquitur mendacia, & immittentem jurgia in- ter frarres. Ab his & fimilibus deli- Gis protege me, Deus meus, & gra- tiam clementer largire, ut omnia mea opera & vita tibi placeat, in Jeſu Chriſto, Filio tuo dileco, Domino noſtro, qui tecum vivit & regnat, in unitate Spiritus Sancti, in ſecula ſe- culorum, Amen. BEN EDICGTIO VESPER.- 71NA. Aus tibi ſit ſimmo & immortali Deo! laus ſit bonitati, clementiæ & miſericordiæ tuæ! Laus ſit æternæ ſapientiæ & veritati tuæ, qui me ho- dierno die ab omni detrimento & malo protexiſti. . Oro te, ut velis bonitatem tuam, cujus in me initium feciſti, clemen- ter perficere, & me hac quoque nocte quieſcere ſinas ſub abſcondito Altiſſi- mi, meque alis tuis tegere velis. Sit 30 Benediktio veſpertina Sit refugium meum ſub umbra bra- chiorum tuorum, ne mihi malum ti- meam. Cuſtodi me, Deus meus, ut nigrum pupillæ oculi, in umbra alarum tua- rum abſconde me. Jehovah, tu es pars portionis meæ; in manibus tuis ſalus mea eſt. Adjuva me per bonitatem tuam, ne ti mor & tremor ſuper me ve- niant, neve noctis timor me operiat. Miſerere mei, quoniam in te con- fidit anima mea, & ſub umbra alarum tuarum ſperabo. V In die anguſti? meæx Dominum quæro: manus mea noctu ad eum ex- panſa eſt, nec quieſcit, renuit conſola- ri anima mea, neque etiam alium an- xiliatorem ſcio, in cœlo & in terra, niſi te ſolum. 5 Media nocte ſurgo, & recordor no- minis tui, quod tam ſuave eſt, & boni- tatis ac veritatis tuæ, quam præſtitiſti mihi, & gratias ago tibi, pro juſtitia juſtificationis tuæ. In die tribula- tionis recordor Dei, & ſi anguſtiis ad- ficitur cor meum, loquor de ſaluta- ri meo. Quoniam eripit animam ab interitu, & a laqueis mortis libe- rat me. . Domine, Deus ſalutaris meus, no- Gtesque diesque coram te clamo & in- voco te, ut velis mihi condonare o- mnes iniquitates meas, quas præter- ita ſeptimana & hodie contra te per- petravi. O Domine, libera animam meam 4 — bra ar alumn t. thignn tum tr tuesen inssſcu Dniunn etneſt heii te 1 dun oninun euln el⸗ eoe lium,r. in ketn Nor . t⸗ relieke tribuir⸗ is⸗ zioncn us; 4 un nares⸗ Prrtt te he nimin Netmn Confesſio publica. 31 meam propter miſericordiam tuam: Tu clemens & juſtus es, & Deus no- ſter miſeretur: Cuſtodit fimplices Je- hova, attenuatus eram, & me ſerva- vit. Propterea gloriabor, exultabo & confitebor tibi in cubili meo. Itaque commendo in manus ktuas corpus &ͦ“ animam meam, redemiſti me, Domi- ne, Deus veritatis, per Jeſum Chri- ſtum, Dominum noſtrum, Amen. CONFESSIOPUBLIOCA. Eus juſte, Pater miſericors, ego miſer & indignus homo confi- teor, me non ſolum in peccatis conce- ptum & natum eſſe; ſed etiam totum vitæ meæ tempus, ab ineunte ætate, usque ad horam præſentem, in multis & graviſſimis peccatis tranſegiſſe. Non enim te, Dominum ac Deum meum, ex toto corde, ex tota anima, ex totis viribus & ex tota cogitatione mea dilexi ac timui, in te etiam ſuper omnia non ſum confiſus, nomen tu- um ſandum ex toto corde non invo- cavi, neque laudavi, ſed eodem abu- ſus ſum blaſphemando, jurando, mentiendo & defraudando. Concionem verbi tui ſancti ſæpius neglexi, contemſi, & juxta illam pa- rum admodum vitam compoſui & emendavi. Parentibus charifſimis, & ſuperioribus meis inobediens fui: ad- hæc proximum meum non dilexi ut meipſum: 32 Confeſſtio pieblica. meipfum: ſed odio eum fum proſe- cutus, eum contemſi, offendi, detri- mento ipfi fui, &, ut alii ipſ damna inferrent, permiſi. In verbis & operi- bus levis & obſcœnus fui: in nego- tiis & actionibus meis quotidianis variis uſus ſum impoſturis contra ca- ritatem proximi: proximum quoque meum falſis mendaciis involvi, pro- didi, tradidi, & infamia quacunque affeci. Summa, malis cum delecta- tione irretitus fui. Superbus, avarus, libidinoſus, iracundus, luxurioſus, in- vidus & deſidioſus fui: Inſuper pro⸗ ximo ad peccandum incitamento & adjumento fui: &ita padum & fœdus ſacratiſmi Baptiſmatis mei trans- greſſus ſum. Et ſi quid unquam contra te pPecca- vi, aut verbis, aut operibus, aut cogi- tationibus, clam vel aperte, omnia item delicta mea tam occulta, quam abſcondita, quorum tu, cordium feru- tator, me reum agnoſcis, melius quam ego mihi ipſi conſcius ſum: Ea, inqtam, omnia corde contrito & hu- miliato confiteor: imo inutilis ſum ſervus, & peccavi in c&lum & coram te, neque amplius ſum dignus voca- ri hlius tuus, aut oculos meos ad te attollere. Multis enim & gr. aviſſimis peccatis te vehementer offendi; animam me- am milſeram & tonſcientiam meam ſupra modum gravavi iniquitatibus . per- Oet — perpe onns ni temhe finitat Dom miſen Cdta Do N is & mki. quam N dalti, o er lenit fi edendk in Vin No 34 te, ſonten Mni itra Purgen NNE rtn l. 6 e⸗ Oratio ante cœnam Donzigt-. 33 perpetratis; quæ me premunt, & Eicut onus grave graviores fuerunt me. Ve- nio itaque gratiæ & miſericordiæ tempore, & a rigida tua juſtitia ad in- finitam miſericordiam appello. O Domine Deus, propitius eſto mihi miſero Peccatori, dimitte mihi pec- cata mea, in eorundem perſolutio- nem accipe, obſecro, innocentem Jeſu Chriſti, Filii tui diledti, mortem & mihi vitæ meæ emendationem con- cede, Amen. 0RATIO ANTE COENA DOMINIOAAM. Pomive jeſu Chriſte, Dei æterne Fili, qui in vera humanitate tua pro nobis mortem pafſus, aà pecca- tis & damnatione æterna nos rede- miſti . Et ut tantæ bonitatis tuæ nun- quam obliviſceremur, in uitima Cœ- na tua ſempiternam memeriam fun- daſti, novumque fœdus erexiſti, in quo credentium peccata oblivioni ſempiternæ traduntur, ubi conſtitui- ſti & legaſti verum corpus in pane edendum, & ſanguinem ſaçroſandtum in vino bibendum, cum annexa pro- midhone remiſhonis peccatorum. Nos miſeri ac ærumnoſi homines ad te, omnis gratiæ & miſericordiæ fontem, venimus, orantes, ut o- mnia peccata & inquinamenta no- ſtra abluere, conſcientias noſtras purgare atque reficere velis, ut ve- ra PEnitentia & contritione in vera 3° — 34Oratio ante cœnam Dominic. ac firma fide, cum intentione pia, & decenti reverentia præparati ac di- ni, ſacroſanctum tuum corpus & ſan- guinem ad ſalutem noſtram accipia- inus. Adjuva nos, ut per hoc Teſta- menti novi myſterium fides in nobis augeatur, ſpes corroboretur, charitas accendatur, confſcientia debilis con- ſolationem accipiat, omnis afflictio ſuperetur, ac in cordibus noſtris di- vinæ tuœ gratiæ & ſempiternæ re- demtionis participes confirmemur, ac obſignemur, ita, ut ſupereminen- tem obtineamus gratiam, quæ in hoc abſcondita eſt ſacramento. O cle- mentiſſime Deus, da nobis illumina- tos oculos mentis noſtræ, ut cogno- ſcamus, quæ ſit ſpes illa hæreditatis noſtræ, & quænam ſint divitiæ Cœnæ tuæ magnificæ, in qua una cum cor- pore & ſanguine tuo nobis quoque communicas remiſſionem peccato- rum, veram juſtitiam & omnia bona cœleſtia, ut ſæpius ex intimo cor- dis affectu, & deſiderio pio ſacramen- tum hoc digni accipiamus, tuamque dulcedinem deguſtemus. Aufer a nobis, quicquid tibi diſplicet, aut quicquid nobis impedi mento eſt, nos- que a te avertit. Largire vero no- bis, quicquid 'nos ad te convertit at- que promovet, ut fructus hujus ſalu- taris menſæ participes, animæ no- ſtræ eſurientes & ſitientes, hic cibum Potumque conſequantur, & in futura vita Gru din omni⸗ Dropr: ſemel Dtione ioſam Dutbar tllis 0 fvo. torce, ſal, mn, ltem tul iuis, Mocens bus det tandum ctamen Morian ois 5 Der dor itmat obis os 37 Nem e knarns cnleie ninie, pin e Ci⸗ & ſen. ccipir⸗ Telli. nobis harita 8 (Ol Mihio tis dr⸗ nee le⸗ nennut ninen⸗ in hoe cke⸗ mminn. obo⸗ itatis N cok⸗ vogne cc⸗ bon cor⸗ amen⸗ ungbe ufer ¹ , aut ,nos⸗ 0 no⸗ tit ⸗ ſalr. e 1. ibun futurs VIta Gratiar. act. poſt cœnam Dom. 35 vita pane & potu cœleſti tecum in omnia ſecula fruantur, Amen. GRATIARUM ACTIO P0OST COENAM DOMINICAM. Jeſu Chriſte, vere ac æterne pon- tifex noſter, qui ſedes ad dexte- ram throni majeſtatis illius cœle- ſtis, miniſter ſantuarii ac veri illius tabernaculi non manu facti. Tu per proprium ſanguinem ingreſſus es ſemel in ſacrarium, æternam redem- ptionem nacus, ubi obtuliſti te ipſum inculpatum patri tuo dilecto, purgare conſcientias noſtras a mor- tuis operibus, ad ſerviendum Deo vivo. Gratias agimus tibi ex toto corde, quod maledictum pro nobis fadus, mortem crucis ignominio- ſam, obedientia voluntaria erga Pa- trem tuum cœleſtem, ex ardore cha- ritatis, & patientia ineffabili, in- nocens pro nobis miſeris peccatori- bus paſſus es: adhæc quoque vene- randum corporis & ſanguinis tui ſa- cramentum, in ſempiternam me- moriam & recordationem divini fa- voris & benevolentiæ tuæ erga nos; nec non in pignus, ſigillum & con- firmationem remisſionis peccatorum nobis inſtituiſti: tum etiam, quod nos ad ſocietatem & communio- nem ejusdem vocare & venire di- gnatus es, & eſurientes ac fitientes conſcientias noſtras ad vitam cibaſti & potaſti. O Domine Deus, quam magna eſt charitas tua, quam ineffa- bilis eſt miſericordia tua, quam im- perſcrutabilis eſt gratia tua, quando- quidem neminem a cœna hac tre- menda excludis, modo nemo ſeipſum ab ea ſeparet, & ſe indignum reddat. Si ergo quis eſuriens ac ſitiens dere- linquitur, is hic ſatiatur: ſi quis ege- ſtate & paupertate premitur, is hic conſequitur omnes theſauros & divi- afficitur, is hic requiem invenit: ſi quis male afficitur, aut valetudine ad- verſa laborat, is hie pharmacum & a- nimæ ſuæ ſanitatem impetrat: ſi quis peccatis fatigatus & oneratus eſt, is hic refocillationem conſcientiæ ſuæ reperit: ſi quis in morte eſt, is hic vi- tam æternam habet. Adjuva igitur nos, o bone Deus, ut ſacroſanctum hoc ſacramentum ad ſalutem nobis eveniat, & ut poſthac confeſſionem in fide retinentes non declinemus. Fidelis enim es in promiſſtonibus tuis. Adhæc ut etiam inter nos ſalu- tis noſtræ curam mutue geramus, ad charitatem & bona opera nos inci- tando non delerentes congregatio- nem noſtram, ſed nos invicem ad- moneamus, idque eo magis, cum o- mnes videamus, diem Judicii extre- mi & finem vitæ noſtræ appropin- quare, ut læti exſpectemus tuum ad- ventum, Amen, PKR 36 Gratiar. act. poſt eœn. Dom. tias vitæ: ſi quis anguſtiis & ærumnis eoj) 1260. Pin Vit lon po eue, el ( tli⸗ torrent ſels lünd he⸗ leitet GDani emneſe ſie d orch um me tenpor ſili Jum Peſy Dor nusd temn h Meam, queye u mihii in ſe Giem tion 8 inſane ckei Deon Pro felici ex bac vita exitu. 37 —.— —.— 220 FELICI X 40 mTr1 — min. liſſime Deus, homini terminum “ vitæ conſtituiſti, quem præterire ue. non poteſt: quia definiti ſunt dies hn ejus, & numerus menſium ejus tecum ta. eſt. Cunctos vitæ noſtræ dies nume- raſti, qui tamen cito recedunt, inſtar dele. 1 . eee. torrentis & fluvii decurrentis, haud V ſecus, quam ſi avolaremus. Defece- citr. runt ſicut fumus, aut umbra, quæ ve- lociter præterit, omnes dies noſtri. “ Omnis homo eſt ut gramen, quod cito e Ad. exareſcit, & velut flos graminis, qui facile decidit. Fac igitur me ſcire Je- ri hovah finem meum, & menſuram die- ,i rum meorum, quæ ſit, ut ſciam, quam ſoe temporalis ſum. Ecce, ut palmos po- “ ſuiſti dies meos, & ævum meum tan- gitur quam nihil coram te: profecto uni- un verſa vanitas omnis homo ſtans. i † . —- Domine, ſcire fac nos, ut numere- nobis .Z onen mus dies noſtros, & civitatem manen- gus tern hic non habeamus. Notum mi- IS⸗ bus hi fac perbrevem & caducam vitam meam, ut in omnibus, quæ dicam, ſalu⸗ quæve faciam, meminerim extremo- “ rum meorum, ut in hoc mundo non jnel⸗ . . .. . . . . “ mihi ſoli, ſed tibi vivam & moriar, ⸗ in fide alacris & hilaris, ex ſpectans diem meæ ex hoc ergaſtulo emigra- 0˙ der⸗ tionis, & apparitionis Filii tui dile- din Ri, Jeſu Chriſti, ac paratus ad eam ⸗ in ſandis converſationibus & pietatis aoffiolis quafi feſtinem. 3 8 Pro Ffelici ex hac vita ewitu. — um, & contra ſalutem meam. pParatus inveniar. æternam aperiet. tuum: ultimos quæſo gemitus cordis mei exaudi, Amen. F 7 N 1 §. Cuſtodi me a ſubitanea & impro- viſa morte & ab æterna damnatione: ne preæter expedlationem ſubito, ex. trema hora mea præventus, obruar; ſed ut vera converſione & vera vita Et me ſervum tuum in pacem tan- dem dimitte, ſecundum verbum Quia viderunt oculi mei ſalutem tuam, quam paraſti in oculis omnium populorum. Lumen ad revelationem gentium & gloriam populi tui Iſrael. Da, ut verbum meum ultimum ſit illud, quod Filius tuus dilectus in ara crucis locutus eſt: Pater, in manus tuas commendo ſpiritum meum. Er cum ſermonis uſu prorſus conſtituar, Largire quæſo mibi exitum ſaluta- rem & felicem ex hac vita, ut, adven- tante extrema hora mea, placide ob- dormiam & in vera confesſione, inte- gro rationis uſu, vitam finiam; ne mens & ſenſus debilitati, more deli- rantium, erumpant in voces blasphe- mas, impias vel abſonas a profesſione Chriſtiana, contra te Dominum me- Et cum eadem extrema hora mea venerit, fortem & intrepidum me fa- cito ad mortem temporalem perſe- rendam, quæ mihi januam ad vitam 4 te gel lasphe. ſfeslione m ne. 1 . impto. tione: 0, ex. 9bruar; 1a vi r neas me ſSi⸗ herle⸗ Vitam tun. rbum Item nium dnem. ſuel. n ſit era anns, . N. 8 = N — — 3 C =£ E — X = R VierFarbSelector Standard“* 15 Balance Focus N MEDITATIONES 2 8 11 1 12 VERAM PIETATEN EXCITANDAM, ET INTERIORIS HOMINIS PROFECTUM PROMOVENDUM ACCOMMODATE. ITEM EXERCITIUM PIETATIS QVO TIDIANVUAMP 8 OQVUADRIFPARTIITUII. EDITIO EMENDATIOR, 2 u. AbDDITISQUE SCRIPT'URXE S. ET- PATRUM TESTIMONIIS, OPERA ET STUDIO JOH. GERHARDI, K 1¹ NNDII J 10 9 1 H 8 5 Copyright 4/1999 VxyMaster GmbH wwW.VXyVmaster. com QAO 88. THEOL. D. ET IN ACAD. — JEN. PROFESS. CUM PRIVILEGIO. . LIPSITI, D Sumt. JOH. FRID. GLEDITSCHII B. FILII. — MDCCLIX. — .—