Gi1651b
author: Gerhard, Johann

UIHIIIRIIINIIIIINING

U8 Töbingen

PrArrON
SACRA

arPARTTTUN W
eenn Er sSrvDIO
i. GERHAHII

JS. TR. D. 1 IN A
v. IENENS. PEBOE.

negue iClan
Kata

Juam jzs.
1 E.
kvin in ur veneit:

Aeres

S

enel- aile in vecdr.

„
iur

r erzn n

zitde, g er
7

22* „

C2.

MED
8A

VERAI
EXC

INTEN
DROFCT
400

Va
Dr

DN
HATN

ODER
O.

—

u

4

MEDITATIONES

SACRE.,

VERAM PIETATENM
EXCITANDAM,
E L
INTERIORIS HOMINIS
PROFECTUM PROMOVENDUM
ACCOMMODATE.
1ITEM

EXERCITIUM
PIETATIS
QVO TID IANU
OVADRIPARTITUIM.

EDITIO EMENDATIOR,
ADDITYISQUE SCRIPTUR S. ET
PATRUM TESTIMONIIS,

OPERA ET STUDIO
JOH. GERHARDI,

SS. THEOL. D. ET IN ACAD.
JEN. PROFESS.

CUM PRIVILEGIO.

LIPSIM,
Sumt. JOHI. FRID. GLEDITSCHII
B. FILII.
MDCCLIX.

—
AAMDL.
NAS
VIRIS
70T1.
107
HAL.
504,
105.

WT
un
opcare
leclein
Te hume
amiſam
Jud
dplicen
nmdne
atis libe
din Er
eclein⸗
1 eo e
ciam in
e Mecl
Wyer ſe.
qnei
n quit
Rrar;
eolog
Mrineidin
& Ape
m, cun
eptar

Dedicatio.

AMPLEISSTMIS, CONSULTIS.
Sials 4AC PRUDENTIISSIMIIS
VIRIS. D NN. COS§. EXCOSS§.
70TIQUE ORDINI SENA-
TORIOINCLVI REIPFPUBL.
H ALBERSTADIENSIS,
DOMINIS ET PROMOTORI
„ US &SUIS OMNI 0O⅓½ SER-
VANTIA HONO-
RANDIS.

Ui Theologiam Medicinæ confe-
runt, & multi ſunt, & rem recte
explicare videntur. Ut enim duplex
Medicinæ finis, ſanitatem in corpo-
re humano conſervare, eandemque
amiſſam recuperare: Ita Theologia,
quoad animæ morbos, eodem modo
duplicem agnoſcit ſinem; oſtendit
namque non ſolum, quomodo à pec-
catis liberemur, ſed etiam, quomo-
do in gratia conſervemur. Utraque
znedicina tam corporis, quam animæ,
a Deo eſt, dicebat Gregorius: ergo
etiam in autore conſentiunt. Ha-
bet Medicina certa ſua principia,
Aé†oν ſc. αα r“α que ob id cru-
ra quædam ejusdem appellantur,
cum quibus quod conſonum, acce-
ptat; quod diſſonum, reſpuit: Sic
Theologia certum & immotum haber
Principium, verbum Dei Propheti-
cis & Apoſtolicis ſcriptis comprehen-
ſum, cum quo quod conſentit, ac-
ceptat; quod diſſentit, reſpuit. Alii
A 2 pro⸗

—R—

Dedicatio.
progrediuptur ulterius & oſtendunt,
quod omfhs vera Medicina ex rege-
neratione, ſiquidem nihil porteft re-
generare, quod non ipſum regene-
ratum: ad emundationem ergo ſpiri-
tus vitalis ab impuris morborum tin-
Ruris, quæ eſt quaſi regeneratio quæ-
dam, requiruntur corpora regenera-
ta, id eſt, ſpiritus, qui ſunt corpora
ſpiritualia propter penetrationem &

tincdturam: ac nihilominus ſunt etiam

ſpiritus corporei: ita quoque verusg
Theologiæ finis eſt ſpiritualis illa in-
terioris hominis regeneratio, quam
ex aqua & Spiritu fieri teſtatur veritas.
« Addunt etiam collationem Lapidis
Phileſophici cum lapide benedicto in
Eccleſia: ſed quia hæc nec omnibus
nota, nec ab omnibus concefſa, eis
immorari nolo; ſuſficit inſtiruto meo,

quod ex collatione Theologiæ cum

Medicina optima ratione colligere
poſſim, Theologiam eſſe doctrinam
practicam, ac proinde minus reëte
eos ſentire, qui ſpeculativam eam eſſe
contendunt, quo in numero ſunt qui-
dam ex Scholaſticis. Quamvis enim
non ſolum agenda, ſed etiam cre-
denda, ſperanda, in hac cœlefti Phi-
loſophia proponantur; id tamen non
impedit, quo minus practica adhuc
dicatur: nam & Medicina in quorun-
dam Seagiz occupata eſt, nec tamen
propterea Theoretica diſciplina eſt,

quia
4) Zob. 3.

—
guia han
tione ae
Derinde
It jam
Genclis1
dam not
i quen
Aum, ic
Theolo⸗
ale eti⸗
Fnte, 8
Ppkaxis.
ſiſecer
los. 4
is nol
cit uct
a) i,
tins.
leeſti
4lenlin

Maelur,

6
er, 61
ſunæ 1
elt
os h
IN! M.

entie

Cne, on
en ſe⸗

—
kendunt,
ex rege⸗
dtelt te⸗
regene⸗
60 ſpiri.
umn tin⸗
io qua⸗
egenera⸗

cotpota

onem &

t etiamn
e verus
ia in⸗
, quan
eritas.
cicto in
unnibus
ſa, eis
1o meo;
e cuum
ctrivem
15 telte
a elle
nt qul⸗
Renim
m (re⸗
gi Phi⸗
en non
adhue
uorun⸗
tamen
ina el
quis

S-

Dedicatio.

quia hanc ipſam Szaeiay praxeos ra-
tione ac in ordine ad praxin ſectatur:
perinde ſe res habet in Theologia:
ut jam non addam, in illis ipfis cre-
dendis five in fidei articulis non nu-
dam notitiam, ſed & aſſenſum requi-
ri, quem eſſe ex parte voluntatis a-
um, idoneis argumentis confirmant
illi, ad quos hæc cura pertinet. Quod ſi
Theologia eſt doctrina praclica, uti-
que etiam finis ejus non erit nuda
ruρας, & ſüubtilis Seραπα. ſed potius
praxis. Heœc ſi ſciveritis, beati eritis,
ſi feceritis, dicit Salvator ad diſeipu-
los. Non in verbis, ſed in factis
res noſtræ religionis conſiſtunt, di-
cit Juſtinuzg: b s& évααν sv*G, 4XXX
a gεναα. ros* Xgεςαι , dicit Igna-
tius. c Summa Chriſtianæ religio-
nis eſt, imitari eum, quem colis, dicit
Auguſtinus: d ni eo. X αισιιναιοας; JeS
οινσι ια*ει T evdeYεπνον „ορατα
Obσρ, dicit Baſilius., e Quod ſi Chri-
ſtianæ religionis finis ac perfectio
non eſt nuda udααι, ſed r gaâςS ε. qua
paucos hodie invenies vere Chriſtia-
nos! Multum ubique ſcientiæ, con-
ſeientiæ parum: Rede quidem fit,
quod +‧¹s libris, diſputationibus,
concionibus & modis omnibus defen-
datur, ſed & vita profeſſioni Chriſtianæ
2 ut
a) Zob. 13, 17. b“) In Pazænet. I. ad
Græcos, p. 25. 6&) Epiſt. 3 ad Magneſ.-
6. 2. de civit. Dei c. 17. e) Hom.
10. hexaem.

Dedicatio.

ut reſpondeat, opera danda. Si
omnium myſteriorum notitiam habe-
am, caritatem non habeam, nihil
ſum, inquit Apoſtolus: a Quid erge
olim reſpondebunt, qui non omnium,
ſed paucorum; non perfectam, ſed
tenuem ſaltem myſteriorum notitiam
habent, & tamen ob eam ſuperbiunt-
alios contemnunt, aliis invident, vix
ulla caritatis Chriſtianæ habita ratio-
ne? Adſeribam huc locum ex egregio
quodam libello: Qui vulr plene &
ſapide verba Chriſti intelligere, apeer
tet, ut totam vitam ſuam ſtudeat i
conformare. Qbid prodeſt tibi alta
de Trinitate diſputare, ſi careas hu⸗
militate, unde diſpliceas Trinitati?
Si ſcires tota Biblia, & omnium li.
loſophorum dicta, quid totum g -
eſſet ſine caritate Dei & gratia: Va-
nitas vanitatum & omnia vanitas
prætter amare Deum, & in lolt lervi
re. &Scientia ſine timore Dei qinid
importat? Si ſcirem omnia, quæ i
mundo ſunt: & non eſſem in caritate,
quid me juvaret coram Deo Quante
plus & melius ſcis, tanto gravius in

ergo extolli de ulla vel arte vel ſcien-
tia: ſed potius time de data tibi ne⸗
titia. Pertinet etiam huc Eraſmi lo-
: rſum attiner decertare,
cus: à Quorſu guor
2ℳ) I Cor. 13, 2. b) Kempifius de ei
tat. Cbriſti I. I. 6. I. c) Cap. 2. 9) I.
annor. I Tim. I. . 464.

——

judi is, niſi ſanctius vixeris: noli
judicaberis, niſi ſanctius vixeris

—
guot mo
tio du
lens ni
lus, i
le pec
ieai⸗
numqn
lrio, &
Uhum nul
elentia!
Det, ho-
Trinita
lorukarn
lamus
Cordian
i, u
contine
ſeilei
feri P.
deundur
maeri
keam
totis
bis re
t.
kem
rece
dccur⸗
Gelin
kis
60 in
ſtan⸗
ſere,
carita

da.
am habe.
m, miil
ic es⸗
ommiom,
m, ſel
mnotitiam
bperbiunt
jident,
bita ratio⸗
eregtegi⸗
plenes
ele, ot⸗
ugent ii

tibi dt

aten d
Tinirmi
niumki
m prot
ial N
1 Witt
ſolrlerſi
ei gui
u
caritin

) Cam

etis n
evelſeien
alnil⸗
ecertat
wo

2,91

Dedicatio.
quot modis accipiatur peccatum, pri-
vatio duntaxat ſit, an macula inhæ-
rens animæ? hoc potius agat Theo-
jogus, ut omnes horreant, oderint-
que peccatum. Digladiamur ſine
fine, quid diſtinguat Patrem a Filio &
utrumque a Spiritu ſancto, res an re-
latio, & qui conſiſtat, tres dici, quo-
rum nullus ſit, qui alius, cum ſint una
eſſentia? quanto magis ad rem perti-
net, hoc modis omnibus agere, ut
Trinitatem illam, cujus majeſtatem
ſcrurari fas non eſt, pie ſancteque co-
lamus & adoremus, illiusque con-
cordiam ineffabilem, noſtra concor-
dia, quoad licet, exprimamus, quod
contingat aliquando & in illius ad-
ſciſci conſortium? Diſputamus, qui
fieri poſſit, ut ignis, quo crucia-
buntur impiorum animæ, cum ſit
materialis, agat in rem incorpo-
ream? quanto magis referebat, huc
totis viribus eniti, ne quid in no-
bis reperiat ignis ille, quod exu-
rat? &c. Repeto autem denuo, non
rem ipfam, ſed abuſum rei taxari:
recte fit, quod opera ac ſtudium
accuratæ cognitioni articulorum fi-
dei impenditur; recte fit, quod ρρα—
Sofia contra hæreſes defenditur, mo-
do in illis ſumma perfectio Chri⸗=
ſtianæ religionis non judicetur conſi-
ſtere, modo etiam vitæ Chriftianæ ac
caritatis habeatur ratio. Male vivi-
tur, ubi de Deo non bene creditur:
A 4 ſed

Dedicatio.

ſed viciſſim inutiliter creditur, ubi
non bene vivitur: vera fides non eſt
interius, ubi opera non apparent ex-
terius; a qui non ambulant in luce,

nondum ſfunt filii lucis. Chriſtiani

non ſunt, qui non Chriſtiano dignam
Vitam agunt.
a) Eph. 3,6.
Ut igitur extinctæ fere in hac frigi-
diſſima mundi ſenecta pietati bννααναον
u, tardis in via Domini νναριιιαν
adderem, ac me ipſum, & alios officii
commonerem, horis ſucciſivis libel-

lum hunc ſacrarum meditationum

conſcripſi: Auguſtini, Bernhardi,
Anshelmi, Tauleri, & alierum hoc
genere veſtigiis infiſtens, quorum di-
cta huic Enchiridio aliquoties inſper-
go, nuſpiam tamen, quod factu fuiſ-
ſet facillimum, in prima editione au-
torum nomina addidi, ſicut nec Scri-
pturæ loca annotsvi: Verebar enim,
ne legentium meditatio turbaretur.
Non arbitror, multum referre ſcire,
an Patrum, an meis verbis aliquid
exprimatur, modo, quid dicatur, ſe-
dulo attendatur; ſi cui placet omnia,
quæ in hoc libello apte & conve-
nienter dicta, S. Patribus tribuere,
mihi ea, quæ minus commode pro-
lata, aſſignare, non repugno; id ſo-
lum quæro, ut fructus inde aliquis ad
Eccleſiæ filios redundet: & ſane voti
me participem ſtatuam, ſi vel uni ani-
mæœæ uno momento una aliqua pia &
ſancta

—
lnlkn c⸗
Rione e⸗
Ciceron
6o etian
e Min
ero) o⸗
iciat
ens do
Penus d.
CInatum
teſeti
8as i
orun
Non
leg, ſei
hortiti
les ia
nies,
Khercez
te⸗ ur
et,
tranet
Nendun
dun,
Sed
Jlare
ler⸗
dun
loribr

—
tur, ubi
hon elt
Arent ex⸗
in luce,
Ohriſtani
digram

nae fuͤgi⸗
rkee/.
fumin
s offeil
tationum

rhardi-.

uum hoe⸗
grum di⸗
8 inlper⸗
tione an-
vec deri⸗
et enim
tharetut.
re ſcirer
aatut, ſ⸗
tonnin
. cohve⸗
tiibueren
de hio⸗
id ſo⸗
iguis 4
ine 1ot!
uni ani⸗
hie

laoctt

Dedicatio.

—,— — —

ſancta cogitatio ex hujus libelli le-
QRione exſurgat. Si cui verba minus
Ciceroniana, minus apte adhibita, ad-
do etiam, voculæ guzdam analogie
Edei minus commodæ (quod tamen non
ſpero) ocurrerint, non ſiatim totum
abjiciat librum, neque ſtatim hære-
ſeos notam mihl imnat, ſed ſcripti
genus perpendat: ſacra tracto, quæ
ornatum Rhetoricum non admodum
deſiderant: homilias ſcribo, non ex-
actas diſputationes, rerum quam ver-
borum majorem habere volui curam.
Non hic invenies ſpinolas quæſtio-
nes, ſed ad vitam ſanctam ſedulas co-
hortationes: non hic invenies ſcur-
riles facetias, ſed ſpirituales interio-

ris hominis divitias: non hic inve-

nies, quod ſubtilitate diſputandi te
exerceat, ſed quod in humilitatis via
te inſtruat. Allegorias interdum ſe-
Ror, non quod omnia in allegorias
transformanda cenſeam, ſed quia
ſcripti genus ad docendum ac mo-
nendum, non ad pugnandum dire-
dum, eas non videbatur reſpuere.
Sed quid plura hac de re addo, &
quare tam multa ad muniendum me
affero, cum æquis lectoribus jam-
dum ſatisfa dum fit, iniquis vero cen-
ſoribus nunquam ſatisfieri poſſit?

Vohis autem, Viri Ampliſſimi, Con-
ſultimimi ac Prudentiſſimi, haſce ſacras
Meditationes inſcribo atque offero., ur
A § publi-

Dedicatio.

publicum aliquod obſervantiæ erga
VV. AA. meæx extet teſtimonium. No-
ta & deprædicata omnibus veſtra in
puritate religionis confervanda con-
fantia, in Reipubl. gubernatione ſin-
gularis prudentia, erga literatos quos-
vis benevolentia: hæc & ſimilia a, me
facile impetrarunt, ut qualescunque
has ſtudiorum meorum primitias, otii
mei hyemalis uſuram qualemcunque
VV. AA. debita cum reverentiæ fi-
gnificatione offerre non dubitarem,
maxime cum propter avos paternum
ac maternum, piæ memoriæ, quidam
ex inclyto VV. AA. ordine conſan-
guinitate ac affinitate me attingant.
Accipite ergo, Viri Præſtantiſſimi;
hilari fronte ac æquo animo, charta-
ceum a mea tenuitate munuſculum,
recipite me in clientelam veſtram,
meisque ſtudiis, ut antehac, ita in
poſterum favere pergite. Deum Opt.
Max. ſupplicibus oro gemitibus, ut
bona veſtra Vobis velit eſſe perpetua,
id eſt, ut ſandtum verbi depoſitum,
pacem & tranquillitatem, felix Rei-
publ. incrementum ac omnia omni-
no, quæ largiſſime in civitatem ve-
ſtram contulit bona, clementiſſime
conlervare, ac ad poſteritatem, ſi qua
futura eſt, transmittere non dedigne-
tur. JENEÆ, menſe Aprili, A. 1606.
. PrV. AA. Olbſenv.
M. JOHANNES GERHARDIL,
Quedlinburg.

De

—
tie etgt
ium. N.
Velttnin
nda cob⸗
tionei⸗
10s ll⸗
lia a,ne
escuugee
itias,oull
meunque
lentie l⸗
bitarem,
Pernun
gbitan
coolal⸗
Atingoot⸗
unrihni,
chalt⸗
uleulos⸗
Feltrann,
0 ita 1
eum 09.
ſibe,
etpern

epoſtun
elir Ne⸗
1 omni
gtem
ebtiſim,
Au
lecigle.
lbob.

.

De Meditationibus

DN. JOHANNIS

GERHARDI,
§§. Theologiæ Doctoris & Pro-
Jeſſoris illuſtris Academiæ Jh-
NENSIS eximi.

Ea BREVIS in verbis at

MULTUS pondere CODEX,
Res certant Verbis, fingula
pondus habent.
Quæ PATRES multis, paucis
complectitur UNU 8,
Nobilis UNIUS continet
OM NF liber.
RES, ORDOQUE probant:
arguta perlege mente,
Atque DEI digito ſcripta
fuiſſe putes.

CHRISTOPHORUS
S CHWANMAN,
Srtadenſis, Gyndicus
Reipubl. Buxtehu-

denſis ſubſcr.

INDEN

us
N
Dl,
Grr
nie l.

N.

etbis 1
00N.
ngol

05
continet
robant:

te,
ſiu

W (0%) ☚π

INDEX
MEDITATIONUM.

2 De vera peccatorum agnitione.

2. Exercitium pœnitentiæ ex Domini-
ca paſſone.
3. De frulctu veræ & ſeri pœnitentig.
4. Meaitatio de nomine Zeſu.
5§5. Exercitium fidei ex amore Chriſti.
6. Conſolatio pœnitentis ex paßione
Chriſti.
7. De fructu paſſonie Dominicæ.
8. De certitudine ſalutis noſtræ.
9.‧ De amando ſolo Deo.
10. De noſtra cum Deo reconciliatione.
1II. De ſatisfuctione pro peccatis noſtris.
12. De natura ac pr. ogriet aribgs veræ

ldei.
13. De Hirnnali conjugio Chriſti &
animæ.
I4. De myſteriis incarnationis.
I5. De ſalutari Fructu incarnationis.
16. De ſpirituali piorum refectione.
17. De baptiſmi Fructibus.
18. De ſalutari corporis & ſanguinis
Chriſti participatione.
19. De cœnæ Dominicæ myſterio.
20. De ſeria ante uſum ſacræ Cæne
præparatione.
21. De Chriſti aſcenſione.
22. Homilia de Spiritu Sancto.
23. De Eccleſiæ dignitate.
24. Meaitatio de prædeſtinatione.
25. De ſalutari precum effcacia.
26. De ſanctorum Angelorum cuſtodia.
27.‧ De

Nℳ(—

Index Meditationum.
27. De inſidiis Diabolicis.
28. Generales pie vivendi regulæ.
29. De ſecuritate excutienda.
30. De ſancta vitæ Chrifti imita-
tione.
31. De ſui abnegatione.
32. De vera guiete animæ.
33. De conſcientiæ puritate.
34. De ſtudio veræ bumilitatis.
35⁵. De avaritia fugienda.
36. De proprietatibus veræ caritatis⸗
37. De ſtudie caſtitatis.
38. De præſentis vitæ fugacitate.
39. De munai vanitate.
40. De utilitate tentationum.
41. Fundamenta Cbriſtianæ patien-
tiæ.
42. Quomodo vincenda tentatio de per-
Jſeverantia.
43. De guotidiana mortis noſtræ con-
lideratione.
44. Conſolatio in morte amicorum.
aS. De Judicio extremo.
46. De vitæ æzternæ deſiderio.
47. De Beatißima Dei in cœle vi-

ſone.
48. De ſuavißima Angelorum in cœle
aſſociatione.
49. De tormentorum infernalium gra-
vitate.
50. De pæœnarum infernalium ater-
neitate.
5I. De ſpirituali pierum reſurre-
Ctione. .

DE

D V

S
W
ſantun
in ommi
notg im
Cieredde
cutio vin
mp
te che
locntio
gitior
en, ſe
inez ir
eien
um
Lcor
gium.
i
ſncn
Onne⸗
nepſi
uuleg
1e
t, Au.
ſi
Uls o

.

—
Lule.

u.
Hi inie

tit
caritati⸗
Citute⸗

.
ghtie⸗

odi.
re 60,.
conm.

A/1.

ir t

unge⸗

n ℳ.

ſer.

N

(1) ℳ*

1.
DE VERA PECCATOR UM
AGNITIONE.
Sanat confeſto worbi.
Andce a Deus, bjuſte Jjudex, obver-
ſantur oculis & animo pecceata mea:
in omni hora de morte cogito, quia
mors impendet omni hora: in omni
die de judicio cogito, c quia de omni
die reddenda erit ratio in judicio. Ex-
cutio vitam meam, & ecce, tota eſt va-
na aut profana. Vanæ & inutiles mul-
tæ actiones meæ, vanæ adhuc plures
locutiones, vanæ inſuper plurimæ co-
gitationes: Nec ſolum vana eſt vita
mea, ſed etiam profana & impia: nihil
in ea invenio boni; ſi quid enim in
ea videtur boni, vere bonum & perfe-
Rum non eſt, quia peccati originalis
& corruptæ Naturæ vitiavit id conta-
gium. Dicebat ſanctus Job: à Vere-
bar omnia opera; ſi ita conqueritur
ſanctus, quid facere debet impius? e
Omnes noſtræ juſtitieæ ſunt ſicut pannus
menſtruatæ; ſi tales noſtræ juſtitiæ,
quales tandem erunt noſtræ injuſti-
tiæ? S& omnia feceritis, f dicit Salva-

tor, gquz mandata ſunt vobis, dicite,

Jervi inutiles ſumus; ſi- inutiles ſu-
. . . .
mus obediendo, certe abominabiles
erimus

24) Lev. 11, 45. b) Pſ. 7, 12.
c) 2 Cor. 5§5, I0. 4) Zob. 9, 28.
e) Eſa. 64, 6. F) Luc. 17: 10.

2 uea. I. De haccarorum
erimus transgredicndo. 4 Si⸗ meipſum
& quicquid poſſum, etiam quando
non pecco, tibi, ſancdte Deus, debeo,
quid erit, quod pro peccçato reddere
poſſim? Ipia noſtra, quæ talis vide-
tur, juſtitia, divinæ juſtitiæ compara-
ta, eſt mera injuſtitia; lucerna in te-

nebris fulgere cernitur, ſed insolis ra-

diis poſita obtenebratur; ſæpe lignum
creditur redum, ſi ad regulam non
ducitur, ſed tamen ſi regulæ conjun-

gitur, per quandam tortuoſitatem,

ubi tumeſcat, invenitur: ſœpe imago
ſigilli videbitur perfecta in oculis in-
tuentium, & tamen mukum eſt im-
perfecta in oculis artificis: ita ſæpe

ſordet in diſcretione judicis, quod in

æftimatione fulget operantis: alia

enim Dei, alia hominum judicia. 6⁶
Multorum me peccatorum terret me-

nmioria, ſed plura adhuc cognitionem

meam fugiunt: delida quis intelligit?

ab occultis meis munda me, Domine. e
Ad cœlum oculos levare non audeo,
quia offendi eum, qui in cœlis habi-
tat: d nec in terra invenio refugium,
quem enim favorem ſperare auſim a
creaturis, cum offenderim creatura-
rum Dominum! e Adverſarius meus,
Diabolus accuſat me: f Kqui fme
judex,
ℳ) Ansh. I. I. cur Deus homa c. à0.
Gregor. in moral, b) Agathon. Erem. ex
Ha. 55, 8. C) P/19,13. à) Luc. 18,13.

e) Ap. 12, 10. „² Tng. ſerm. contra

Pagan. Jcrs Arrian.

—
jnder, 4
meum el
eleperg
melss ell
tiam t
Per ſuaſe
obedliens
K innoce
Pünnoſan
tum vel
Fenit. n
Cumn gan
ontia E
lucem 4
Ar gie
leodiee
d elum
VInem
amenhi
toris no
Nolti b
Uratbr.
tur: Aet
1 ieit,
ne Au
ſens 30
3 con
ſando
t E
Pil
rſil

⁴)

NH
imeipfun
mn qlunen
s, debeo
10 keckete
talis vice⸗
(oMNPalt⸗
erla in le⸗
insolisnr.
peligoun
gulam Wn
1e conjur.
goſtaten,
ſheimen
joeulis in⸗
In el in⸗
in ſene
, rol 1
Ntis: A
lenet ne
ptoen
mnellisnt
Domhe,l

veligiun,
e Ain 3
. cleutult.
ius neld
Lauiskne
jdey
n 140
Eyen.4
. 18l,
I. MAni

agnitione. 3

judex, dicit ad Deum, judica, iſtum
meum eſſe ob culpam, qui noluit tuus
eſſe per gratiam: tuus eſt per naturam,
meus eſt per delictorum complacen-
tiam: tuus eſt per paſſionem, meus
per ſuaſionem: tibi inobediens, mihi
obediens: a te accepit immortalitatis
& innocentiæ ſtolam, a me accepit
pannoſam hanc peſſimæ vitæ tunicam;
tuam veſtem dimiſit, cum mea ad te
venit. Judica, iſtum meum eſie & me-
cum damnandum eſſe. a Accuſant me
omnia Eiementa. Cœlum dicit: Ego
lucem tibi miniſtravi ad iſolatium:
Aêr dicit: Ego omne genus avium
tibi dedi ad obſequium: Aqua dicit:
Ego diverſa genera piſcium tibi dedi
ad eſum: Terra dicit: Ego panem &
vinum tibi dedi ad nutrimentum; ſed
tamen his omnibus abuſus es ad Crea-
toris noſtri contemptum, omnia ergo
noſtra beneficia convertantur tibi ad
ſupplicia. Ignis dicit, in me com-
buratur: Aqua dicit, in me demerga-
tur: Aêr dicit, in me ventiletur: Ter-
ra dicit, a me abſorbeatur. Accuſant
me Angeli ſancti, quos mihi dederat
Deus ad miniſterium, & in futura
ad conſortium, ſed peccatis meis
ſancdto eorum miniſterio in hac vi-
ta & ſpe conſortii in futura vita me
privavi: Accuſat me ipſa Dei vox,
lex ſcilicet divina; aut implenda eſt
lex

4) Hugo de S. Pictore.

4 Med. I. De peccatorum

lex divina, aut mihi pereundum; ſed
legem a me impleri impolſſibile, in
æternum perire intolerabile: Accu-
ſat me Deut, Judex ſeveriſimus, execu-
tor æterna ſuæ legis potensiſſimus, illum
fallere non poſſum, eſt enim ipſa ſa-
pientia, a ab eo fugere non poſſum,
eſt enim uhique regnans potentia.
Qua ergo fugiam? lAd te, o pie Chri-
ſie, Redemtor & Salvator noſter uni-
ce: magna ſunt peccata mea, ſed
major eſt ſatisfactio tua; magna eſt
injuſtitia mea, ſed major zua juſti=
tia: Agnoſco ego, tu ignoſee; ape-
rio ego, tu operi; detego ego, tu te-
ge; in menihil eſt, niſi unde damner;
in te nihil eft, niſi unde ſalver: com-
miſi ego multa, unde juſtiſſime da-
mnari poſſim, ſed tu non amiſiſti,
unde miſericorditer me ſalvare poſ-
ſis. Audio vocem in Cantico, cquæ
jubet me abfceondere in foraminibus
petræ, qtu es petra firmiſſima, fora-
mina petræ ſunt vulnera tua, in illis
me abſcondam contra accuſationes
omnium creaturarum: Clamant ad
cœlum peccata mea, ſed e fortius cla-
mat ſanguis tuus pro peecatis meis
effuſus: valida ſunt peccata mea ad
me coram Deo accuſandum, ſed va-
lidior eſt tua paſſio ad me defenden-
dum: injuſtifſima vita mea potens
eſt
a) Pſal. 139, 7. b) Aug. in Pſal. 32.
e) Cant. 2, 14. 4) I Cor. 10, 4.
e*) Hebr. 12, 24.

—
1ad me
Uin tun p
Aopello
mum mile
Vehite eu
ter me &
nerito.
—

EER
1IA1

Mofe

14

iis

Gdenun
Ku
Deit
Clum

N
—
adum;el
ollibile, in
lle: Aeel⸗
mut, eriett⸗
Gnut lon
in ilil⸗
on voftn,
6 Potent
noler n
mea, 4
magn
t na lt
noſee, 4.
eth, tu ⸗
6e ume
gver: cn.
liline tr
elare
tico, q
rminihu
ſina, n
tnj U
Acultions
ClamN
ſonis er
ccari⸗ Nel
u nei 1
ſed 11.
Helenten
a⸗
1Pi
10,

agnitione. 5

ec ad me damnandum, ſed juſtiſſima
vita tua potentior ad me ſalvandum:
Appello a throno juſtitiæ ad thro-
num miſericordiæ, nec ad judicium
venire cupio, niſi ſanctiſſimo tuo in-
ter me & judicium tuum interpoſito
merito.

II.
EXYERCITIUM POENITEN-
TIAE EX DOMINIGCA
PASSLONE.
Patientem reſpice Cbriſtum.
A Sbice, fidelis anima, dolorem in
cruce patientis, vulnera penden-
tis, cruciatum morientis. 4 Caput
illud, Angelicis tremendum ſpiriti-
bus, denſitate ſpinarum pungirzur;
facies pulchra, præ filiis hominum,
ſputis impiorum deformatur. Ocu-
li lucidiores ſole caligant in mor-
te: aures, quæ audiunt Angelicas
laudes, peccatorum inſultibus & ſar-
caſmis perſtrepunt: os, quod divina
profert eloquia, & Angelos docet,
felle potatur atque aceto: pedes,
ad quorum ſcabellum adoratur, cla-
vis affiguntur: manus, a quæ teten-
derunt cœlos, in cruce extenſæ ſunt
& clavis affixæ: corpus, ſanctiſſima
Deitatis ſedes & puriſſimum habita-
culum, verberatur & lancea' perfo-
ditur;
) Bernb. Pſ. 45, 3. b) Sir. 12, 28.
c) Eſa. 66, I. à) Eſa. 45, 12.

—

6 Med. II. de Exereit.

—

ditur, nec remanſit in eo niſi lingua,
ut pro crucifigentibus oraret. a Qui
in cœlis regnat cum Patre, triſtiſh-

me affligitur a peccatoribus-in cru-

ce. Deus patitur, Deus ſanguinem
fundit. bEx pretii magnitudine peri-
culi æſtima quantitatem: ex remedii
pretio morbi æſtima periculum. Ma-
gna omnino vulnera, quæ non niſi
vulneribus vivificæ & vivificantis car-
nis potuerunt ſanari: magnus certe
morbus, qui non niſi morte Medici
curari hornit.
a) Luc. 23, 34. b) Act. 20, 20.

Conlſidera, fidelis anima, flagrantiſ-
ſimam Dei iram: Deprecator erat fa-
Qus poſt primi parentis lapfum æter-

nus ipſius & unigenitus & unice dile-
Gtus filius, nondum tamen averſus
furor ejus; intercedebat is, per quem

condidit ſecula, «& miſerorum cau-

ſam in ſe recipiebat ſummus ille ſalu-
tis noſtræ Advocatus, d nondum ta-
men averſus furor ejus: Carnem ſi-
bi induit Salvator, ut divinitatis glo-
ria carni communicata peccatricem
carnem expiaret, ut vis medica ju-
ſtitiæ perfecte carni communicata
venenatam peccati qualitatem in
noſtra carne hærentem extergeret,
& carni noſtræ gratia obtingeret,
nondum tamen averſus furor ejus:
Peccata & peceatorum merita in ſe
transfert: corpus ligatur, cæditur,
vulne-
c) Hebr. I, 2. 4) I Job. 2, I.

u
Ungi lta

ent
—
fülneratt
ſepllchrt

ole inl

membra
ſuhrn me
le adme
ihlerniſ
dlimat 5
lngtinei
ttos an
conſottati
08 Omne
Onnidls
) M
) Uun. 2
Cif⸗
VIid! 4
hoef I 1 In
Puniete
in den
Dethero
ter ant
Osre⸗
Unice
delo non
Etofentt
(l Peee⸗
Decczto
Ge

dum

Olue

it. Pœnitent. er pagione Dom. 7
—
nikiligu vulneratur, configitur, crucifigitur, in
tet, C ſepulchrum deponitur: ſanguis co-
te, ui pioſe inſtar roris per omnia patientis
busenen membra profluit: ſanctiſſima anima
ſonguinen ſupra modum contriſtatur, imo us-
cine e que ad mortem triſtis eſt, a doloribus
ey temed inferni ſubjicitur; derelinqui ſe a Deo
um. N. clamat æternus Dei Filius: tantam
4 oNI ſanguinei ſudoris copiam profundit,
cantst tantos angores perſentiſeit, ut Angeli
gnus cert confortatione indigeat, 4 qui Ange-
te Medid 1os omnes confortat; moritur, qui
omnibus vitæ dater.
10. ℳ)] Matth. 6, 38. ⁵) gap. 27, 46.
lignnt, . DPuc. 22, 23. . . .
dhretit a. Quid fiet in arido ligno, ſi hoc fit in
lim aur. viridi? 4 quid fiet Peccatoribus, ſi
nee dle hoc fit in juſto & ſanéo? quomodo
en netlu Puniet peccata propria, qui ſic ſæviit
pergren in aliena? quomodo id tolerabit
owen car. Perpetuo in ſervis, quod tam atroci-
sileſie ter punit in Filio? quid Paſſuri ſunt,
dum quos reprobat, ſi tanta patitur, quem
Cumem unice amat 2 Si Chriſtus ſine fla-
Urah⸗ gello non exiit, qui tamen ſine Pec-
ttcen cato venit, quantis flagellis digni, qui
dle „ cum peccato in mundum veniunt, in
he⸗ nien Peccato vivunf & cum peccato exe-
nee unt? Lætatur ſervus, dum pro deli-
e, Gto ipſius tam graviter dilectus dolet
S Filius. Iram domini accumulat ſer-
de vus, dum pro lenienda & placanda

8 E Datris ira tantum laborat Filius. O in-
S finitam
(

Fulbe⸗ 9) Luc. 23 31 .—

1,1.

8 Med. II. De Exercit. &ä.

—

— —

finitam Dei iram! o furorem ineffa-
bilem! o juſtitiæ rigorem inæſtima-
bilem! Qui in unicum, diledtiſ-
mum, ſuæque eſſentiæ participem Fi-
lium ſic ſævit, non propter aliquod
delidum proprium, ſed quia pro ſer-
vulo deprecatur: quid ſervo faciet,
qui in peccatis & offenſonibus ſecuie
perſeverat? Timeat ſervus & exhor-
reſcat & contriſtetur de ſuis metitis,
dum ob merita non ſua punitur Fi-
lius: timeat ſervus, qui peccare non
ceſſat, dum pro peccato ſie laborat
Filius: timeat creatura, quæ crea-
torem crucifixit: timeat fervus, qui
occidit Dominum: timeat impius &
peccator, qui pium & ſanétum ſic af-
flixit. Audiamus, chariſſimi, claman-
tem, audiamus lachrymantem; cla-
rnat de cruce: a Vide, bomo, guæ pro
te patior, ad te clamo, quia pro te
morior, vide pœnas, quibus afficior, vi-
dge clavos, gquihbus confodior; non eſt
dolor, ſficut quo erucior: cum ſit tan-
zus dolor exterior, interior planctus
elt gravior, cum te tam Ingratum exX-
perior. Miſerere, miſerere noſtri, miſe-
rator unice, & ſaxea noſtra corda ad
te converte.

III. DE

4) Bernb. in ſorm. de pag⸗
³⁶) Ezech. I1, 19.

age vit
Uhienim
10 Peccat
miſio, ibi
iiChui
merium
ſitfii
io o
ſiit be
n: Vbi
dutinns
Aun idi
1ed
Liern.
ibi Dece
Eratig, n
4 unm he
uliti,
nee S
Kel
Tcimns:
Deenten
hotentin
1, Ked

4) S

tem inelt⸗
ticipemk,.
ter alguol
nin pro li
ry0 ſicſth
nibusſeche
1 & erna
ſuis meütt
gumturkt
peecäte l
abon
(s e
I lenc

=v —
EE=

nahtel ;
mnu, e

crutmt6
volti,ni
coc ?

I.01

(9 BD

111.
DEFRVUCTVUVERNET
Se RI POENI-
TENTI.
Cbriſtus, Reſipiſcite, clamat.
Fndamentum & principium ſan-
tæ vitæ eſt ſalutaris Pœnitentia.
Ubi enim vera pœnitentia, ibi remiſ-
ſio peccatorum: Ubi peccatorum re-
miihio, ibi gratia Dei: Ubi gratia Dei,
ibi Chriſtus: Ubi Chriſtus, ibi ipſius
meritum: Ubi Chriſti meritum, ibi
ſatisfactio pro peccatis: Übi ſatisfa-
Gio pro peccatis, ibi juſtitia: Ubi ju-⸗
ſtitia, ibi læta & tranquilla conſcien-
tia: Ubi tranquillitas conſcientiæ, ibi
Spiritus Sanéktus: Ubi Spiritus San-
Gus, ibi tota ſacroſancta Trinitas;
Ubi ſancta Trinitas, ibi vita æterna.
Ergo ubi vera pœnitentia, ibi vita
æterna. Ubi vera pœnitentia non eſt,
ibi nec peccaterum remiſſio, nec Dei
gratia, nec Chriſtus; non ipſius meri-
tum, nec pro peccatis ſatisfactio, nec
juſtitia, nec tranquilla conſcientia,

nec Spiritus ſanctus, nec ſancta Tri-

nitas, nec vita æterna.
4 Quid ergo pœnitentiam noſtram
differimus? cur in craſtinum eam re-

jicimus? nec dies craſtinus, nec vera

Pœnitentia in noſtrarum virium ſunt
potentia. Neque ſolum de die craſti-

no, ſed etiam de hodierno reddenda

B 2 eſt
3) Bir. 5. 8.

10 Medit. III. De Fructu
eſt aliquando ratio in judicio. Non
tam certus dies craſtinus, quam cer-
tus eſt impœnitentibus interitus.
Promiſit Deus pœnitenti veniam, ſed
diem non promiſit craſtinum. a Non
habet locum Chriſti ſatisfactio, niſi
in corde vere contrité. Pecçcata noſtra
dividunt inter Deum & nos, teſtatur
Eſaias Propheta; b per pœnitentiam
autem ad ipſum revertimur. Agno-
ſce & dole ob peccati tui reatum, ſic
Deum in Chriſto tibi ſenties pla-
catum. c Deleo iniquitates tuas, dicit
Dominus: Ergo peccata noftra con-
ſeripta erant in cœ&leſti ouria. Averte
faciem tuam a pecratis meis, perit Pro-
pheta: 4 Ergo ponit Deus iniquita-
tes noſtras in conſpectu ſuo. e Conver-
tere ad nos Deus, orat Moſes. Ergo
peccata dividunt nos a Deo. Pecca-
za noffra zeſponderunt nobis, conque-
ritur Eſaias: Ergo accuſant nos
coram trihunali divinæ juſtitiæz. A
peccatis meis munda me, orat David: g
Ergo peccatum turpiſſima foœditas
coram Deo. Sana animam meam,
quia peccavi tibi, orat idem: b Er-
go peccatum eſt animæ morbus.
Quicungue peccaverit mihi, delebo eum

de libro meo, dicit Dominus: Er-

go propter peccata ex libro vitæ

dele-

4) Aug. hom. 2. de Inaoc. b) Eſ. 59,2.
c) EI.44, 22. 4) Eſ.5kt, I1. e) PEſ. 90, 9.
ρ14. f) E. 59,2. & 12. g) H. 514.
b) Pf. 51, 6. 1) Exod. 32, 33.

—

elemun
Orat Pia
4 Deo
ne aufe
kemplo
tlnn ſen
lumbe
n, ſalei
mum an-
huntinnt
ſoriker 5
Clamat
conlgi
he yefi
dun den
izpern
Deteltum
ece⸗
un D
Prehendd
Mitete
Ubile n.
onum,
mlum:
veta Ial
ltbon:
niette
l Den
nbonn
klltet

ehl
lb2,

uchu vœnitentiv. 1II

io. Re⸗ delemur. Ne projicias me a facie tua,
line orat Pfaltes: a Ergo propter peccata
ihetiu a Deo projicimur. Soinritum S. tuum
eniamn „e auferas a me: b Ergo peccatis ex
m 6 1 templo cordis Spiritus Sanctus ejici-
ſaltio, u tur, ſicut fumo apes, & fœtore co-
um bæ fugantur. c Redde mihi latiti-
1, teti , ſalutat is tui: d Ergo pecgata ani-
Enitentun r angunt, atque cordis ſuccum ex-
Ir. hauriunt. Terra infecta elt ab habita-
teatumn 1 zoribus ſuis, qui transgreſſ Junt legem,
mies i clamat Eiaias: e Ergo beccatum eſt
contagioſum quoddam venenum. F
ln De profundis clamavi ad te, Domine,
HHait Pialtes: Ergo peccatis ad infer-
ertk num deprimimur. Olin eramus mor-
niie zui in peccatis, g dicit Apoſtolus: Ergo
peccatum eſt fpiritualis mors animæ.
eS. I Per peccatum mortale homo amittit
. α Deum, Deus eſt infinitum & incom-
CANeE Prehenlibile bonum: Deum ergo a-
elim mittere eſt infinitum & incomprehen-
Ktig.“ ſibile malum. Sicut Deus ſummum
uDits bonum, ita peccatum eſt ſummum
n ef malum: pœnæ & calamitstes non ſunt
0 M vera mala, qula ex illis multa eliciun-
G: tur bona: quin imo, quod & bona ſint,
no inde patet, quia ſunt a ſummo bono,
ehen ſcil. Deo, a quo non poteſt procedere
S M niſi bonum, fuerunt in ſummo bono,
llbro g ſcilicet Chriſto, ſummum autem bo-
Nel B 3 num
1/50%

Mhoh a) P31, 13. ibid. &) Baſil. in Pſ.33.
/5f 2) ſ¹. 51, 10. ) Ma.2 4, 5. †) E 130,I.
„ K8 Eph. 2, I. ) Gran. l. 2. memor. c. I.

12 Med. III. de Fructu

num non eſt particçeps veri mali, du-
cunt etiam ad fſummum bonum, ſcil.
vitam æternam: per paſſionem Chri-
ſtus intravit in ſuam gloriam, per
rribulationes Chriſtiani ingrediuntur
vitam æternam: a Summum ergo
malum peccatum eſt, quia abſtrahit a
ſummo bono; quantum appropin-
quas Deo, tantum recedis a peccato;
quantum appropinquas peccato, tan-
tum recedis a Deo. Quam ſalutaris
ergo pœnitentia, quæ a peccato nos
abſtrahit, & ad Deum nos reducit?
Vere tam magnum eſt peecatum,
quam magnus is, qui peccato offendi-
tur, eum vero cœlum & terra non ca-
piunt. Viciſſim vero tam magna eſt
Ppœnitentia, quam magnus is, ad
quem per pœnitentiam redimus. Ac-
euſat peccatorem conſcientia, quam
polluit, creator, quem offendit, eulpa,

qua transgreſſus eſt, creatura, qua ab-

uſus eſt, Diabolus, cujus impulſum
ſecutus eſt: quam ſalutaris pœm-
tentia, quæ a tantis accuſationibus
liberat!
Properemus bergo, properemus ad
tam ſalutarem tanti morbi medici-=
nam! In morte ſi agas pœnitentiam,
non relinquis peccata, ſed peccata te
relinquunt: vix invenies quemquam
veram pœnitentiam egiſſe in mortet
. nitt

a) Akck. 14, 22. b) Aug. de vera &
IJalſa pœnirz.

—

nilunie
tuordec
aobre
ſician
huie m
Eegbumn
ſughlis
Celich,
Der poen
tuls eſt
bis here
ir Kre
cii N
mortun
Chri
Per gra
eipuret
ineitl
in ie
Motif
Dolte
tlonen
ſetium
dit hel
liis
ſonen
terene
comme
Nem
CUtIS
luzi

—
f malie.
onum, l
onem (n.
Criam, N
Ugreciunm
hmunm en
eblrehit
4Ppropt⸗
aetlt
eccelcn bil
1mn ſeluuri
ſecend 1
nos ledit
Uelen
co olen-
ternnon
n IGN?
ns 61
limns1
inpulu
tetß nn
culnionn

pœnitenticg. 13
niſi unieum latronem in cruce. Qua-
tuordecim annis ſervivi tibi, dicebat
Jacobus Labano, a tempus eſt, ut pro-
ſpiciam domui meæ, & tu ſi tot annis
huic mundo & vitæ ſerviviſti, annon
æquum, ut animæ incipias providere?
ſingulis diebus caro noſtra cumulat
delicta, ſingulis ergo diebus ſpiritus
per pœnitentiam eadem lavet. Mor-
tuus eſt Chriſtus, ut moreretur in no-
bis peccatum, & nos volumus, ut vi-
vat & regnet in cordibus noſtris id,
cui ut vitam auferret, ipſe Filius Dei
mortuus eſt.
a) Gen. 31, 41.
Chriſtus non intrat in cor hominis
per gratiam, niſi Joh. Baptiſta viam
ei paret per pœnitentiam: b Non ef-
fundit Deus miſericordiæ oleum, niſi
in vas probe contritum: « Deus
mortificat prius per contritionem, ut
poſtea vivificet per Spiritus conſola-
tionem, prius in infernum ducit per
ſerium dolorem, ut ex inferno redu-
cat per gratiæ ſaporem. Audiit He-
lias 4 prius ſpiritum grandem &
fortem, ſubvertentem montes & con-
terentem petras, & poſt ſpiritum
commotionem, & poſt commotio-
nem ignem; tandem vero ſubſe-
cutus tenuis & tranquillæ auræ ſibi-
lus: ita quoque guſtum amoris di-
vini præcedit terror, conſolationem
B 4 præce-
b) Bern. c) I Jam. 2, 6.
9) I Reg. 19, 1.

.

14 Meditatio W.
—— ——
præcedit triſtitia. Non alligat Deus
vulnera tua, niſi prius illa agnoſcas
& deplores: non tegit Deus, niſi prius
detegas; non ignofett, niſi prius agno-
ſcas; non juſtifieat, niſi prius teipſum
damnes; non conſolatur, niſi prius in
te deſperes. Hanc veram pœniten-
tiam efficiat in nobis Deus per Spiri-
tum ſuum.

IV.
M EDITATIO DE NOMINE
J E&U.
Nomine guid Zeſu ſuavius eſſe poteſt ²
Bone Jeſu, ſis etiam mihi Jeſus,

propter ſanctum tuum nomen

miſerere mei: condemnat me vita
mea, ſed nomen Jeiu ſalvabit me. 6
Propter hoc nomen tuum, fac mihi
ſecundum nomen tuum; cumque ve-
rus & magnus fis Salvator, utique
etiam veres & magnos reſpicis pec-
catores: b miſerere mei, bene Jeſu, in
tempore miſerendi, ne damnes me
in tempore judicandi. St me intra
miſericordiæ gremium receperis, non
eris propter me anguſtior; ſi mihi
micas bonitatis tuæ diſtribueris, non
eris propterea indigentior; mihi
natus es, c mihi circumeiſus, mihi
etiatmn Jefis es. (mam hoc nomen
ſuave & delectabile! quid enim Je--
ſus, niſi Salvator? quid autem fal-
Vatis

a) Bernh. ) Ansh. in mea. c) Eſ. 9,6.

—
ais in

(uid ulrr

eupeltere
mie ſe.
merum,
ſiliiheun
in. §
eni, nun
tam Per
Mnare m
Rere m
olN
Detcad
corcien
ſtnre de
werſto t
un mein
ntn
ſornn,
Uis her
ſien
Tin nn
gui me
Gummnt
neritum
Uin
ſeti cun
eneunn
il der
ſtotl

4)1.

—
ligaen
Ggnft

ns teßlin n
it Pri 1
Dognt
per pir⸗

—
ONN

me urt

De nomine Jeſu. 15

vatis incommodi accidere poſſit?
quid ultra ſaltem adhuc aut petere, aut
expe ctare poſſumus? Accipe me, Do-
mine Jeſu, intra filiorum tuorum nu-
merum, ut una cum illis ſanctum &
ſalvifieum nomen tuum laudare poſ-
ſim. Si mihi integritatem meam ad-
emi, nunquid tibi miſericordiam
tuam peremi? Si me perdere & da-
mnare miſer ego potui, nunquid pro-
pterea miſericors tu ſalvare me non
poſſis? Noli, Domine, ſic attendere ad
peccata mea, ut obliviſcaris miſeri-
cordiæ tuæ; noli ſic expendere & pen-
ſitare delicta mea, ut præponderent
merito tuo, non ſic attendere ad ma-
lum meum, ut propterea obliviſcaris
boni tui. Ne memineris iræ adver-
ſus reum, ſed memor eſto miſeratio-
nis adverſus miſerum. Qui ded iſti
mihi animum, ut te deſiderare potue-
rim, num deſiderio meo te ſubtrahes?
1 qu meam indignitatem & juſtam
damnationem mihi oſtendiſti, num
meritum tuum & vitæ æternæ pro-
miſſionem a me abſcondes? Co-
ram cœleſti tribunali cauſa mea a-

genda, ſed folgtur me, quod in cor-

leſti curia Salvatoris nomen tibi aſ-
ſgnatum, quia de cœlo nomen
iſtud per Angelum delatum. 4 mi-
ſericordiſſime Jeſu, cui eris Jeſus, ſi.
miſetis peccatoribus gratiam & ſa-
6 5 lutem

a) Luc. 2, 21

1r6 Meditatio IV.

lutem quærentibus non eris Jeſus?
ui ſuæ juſtitiæ, ſuæque confidunt
ſanctitati, illi in ſe quærunt ſalutem:
ego autem, quia in me nihil in æterna
vita dignum invenio, ad te Salvato-
rem confugio. Damnatum ſalva;
peceatoris miſerere, injuſtum juſti-
nca, accuſatum abſolve. Tu, Domi-
ne, veritas es, a nomen tuum ſanctum
& verum, ſis etiam mihi Jeſus & Sal-
vator! 4
Sis mihi Jeſus in vita præſente, ſis
mihi Jeſus in morte, ſis mihi Jeſus in
extremôò judicio, ſis mihi Jeſus in
æterna vita: Utique eris, bone Jeſus,
quia ut ipſe invariabilis es in eiſentia,
ita invariabilis in miſericordia: non
mutabitur tibi nomen tuum, Domi-
ne Jeſu, propter me unicum miſerum
peccatorem, quinimo etiam mihi eris
Salvator, venientem enim non ejicis
foras: qui dediſti, ut venire volue-
rim, dabis etiam, ut veniens recipiar,
verba enim tua veritas & vita. 5
Damnet me peccati originalis in
me propagatio, tu tamen mihi Jeſus
es: damnet me conceptio mea in pec-
gatis facta, tu tamen mihi Jeſus: da-
mnet me formatio mea in peccatis &
ſub maledictione facta, tu tamen Sal-
vator meus es: damnet me corrupta
nativitas mea, tu tamen ſalus mea:
damnent me juventutis meæ peccata,
tu

*) Zob. 14,6. ½) Joh. 6, 63. JZob. 14,6.

—

tn tamen
tius Virn
latr tg
Manes:
Uiseerl
tamen
Elrici

tld ti t.

eRnan
orin
mine D
ucicio
Momine B

dur! co
Etelit,
neſo
llud
l, e
Ulet, 4

ſiliße

ht ſaloten
l in eren
te alrne
atun ſi
Kun r
Tu Don-
Um ſandlu

ſels

eſelth
Pineſts
ni zenel
one
gin elennn
cle: N
Num, Dn
n nie
n miner
non e
vire vce
ens ehi
Ain)
igͤnie
wenin e
leiute
ercati!

pecc
18
tanen

mer
ne culltſl

ſas Ne.

pecll
eee P 4

De nomine Joſn. 17

—

tu tamen Jeſus meus: damnet me to-
tius vitæ peccatis graviſſimis macu-
latæ transactio, tu tamen Jeſus meus
manes: damner me mors pro pecca-
tis & culpis variis mihi infligenda, tu
tamen Salvator meus: damnet me
diſtrictiffſima extremi judicii ſenten-
tia, tu tamen jeſus meus.
In me peccatum, reprobatio, da-
mnatio; in tuo nomine juſtitia,
eleétio, ſalus: ſed in nomen tuum
baptizatus ſum, in nomen tuum cre-
do, in tuo nomine moriar, in tuo no-
mine refurgam, in tuo nomine coram
judicio comparebo. Omnia in hoc
nomine nobis parata, & inſtar the-
ſauri concluſa: tantum de bonis illis
decedit, quantum diffidentia mea de-
traho; quod a me ut abeſſe jubeas, Per
illud ipium nomen Pprecor, o bone Je-
ſu, ne mea culpa & incredulitate da-
mmher, quem pretioſo tuo merito &
ſalviſeo nomine tuo ſervatum cupis.

——

V.
EYERGITIUM FIDEI EX
AMORE CAHRISTI IN
4GONE 440 & S.

WMibi Zeſu gratia quaſtus.
VIe, Domine jJeſu, quam injurius
ſim in paſſionem tuam: cor meum
angitur, & contriſtatur anima mea
valde, quia non adſunt opera mea, ne-
dque

19 Med. V. Exercititim fidei

que præſto ſunt quædam merita, cum
tamen tua paſſio mea ſit actio, tua
opera ſint mea merita: Injurius ſum
in tuam paſhionem, quia, cum illa ſit
ſufficientiſſima, ſupplementum ope-
rum meorum anzxius adhuc quæro.
Quod ſi juſtitiam in me invenirem:
juttitia tua nihil mihi prodefſet, vel

rem; ſi opera legis requiro, ex lege
damnabor. Scio autem, quod jam
non amplius ſim ſub lege, ſed ſub
gratia. a Perdite vixi, peccavi, ſan-
Re Pater, in cœlum, nec ſum dignus
vocari filius tuus, ° non tamen re-
nues me appellare ſervum. Ne quæ-
ſo denegetur mihi ſandiſſimus tuæ
paſſionis fruétus: non ſterileſcat
tuus ſanguis, quin fructum in libe-
randa anima mea proferart. Semper
vixerunt in carne mea peccata, tan-
dem quæſo mecum moriantur. Sem-
per hucusque dominata eſt mihi caro
mea, tandem triumphet ſpiritus:
Exterior homo putredini & vermi-
bus ſubjiciatur, ut ad gloriam emer-

ſecutus ſum dæmonis ſugseſtioni-
bus, tandem quæſo conteratur ſub
meis pedibus. c Præſto eſt Satanas,
& accuſat me, ſed in me non ha-
bet quicquam; terret me mortis
ſpecles, ſed mors finis erit meorum
pecca-
a) Rom. 6, I4. b) Luc. 15,19.
) Kom. 16, 20.

certe eam tantopere non deſidera-

gat interior. Semper hucusque ob-

—
Peccator
lum de
Potero,
in donin
Tertet
eum,
(lem P
Dominln
kuum ve
guum de
Eirltiis
letmne,
Perſolva
Um kece
E ecen
Inls; 1
illock de⸗
ribue
fadumn
Deccm
uſätin
metuo
morten
Mez;
erſtas

neino,

Colores
Kandin
taem
mez,
er t⸗

4) .
) H

6 i
—
etita, eun
alkio, tul
urius Iin
cum ilal
tum Ce⸗
guc eele.
inwebiten
oeſeh
mn Celten⸗
ro er ſen

ex amore Chriſti. 19
peccatorum, & initium ſanctæ vitæ.
Jam demum perfedte tibi placere
potero, Deus meus: Jam demum
in bonitate & virtute confirmaber.
Terret me peccatis meis, ſed accuſet
eum, qui ſuſcipit infirmitates meas,
quem propter peccata mea percuſſit
Dominus: 4 debitum meum ma-
gnum valde, neque perſolvere quic-
quam de eo potere; ſed in ſponſoris
divitiis & benignitate confido: libe-
ret me, qui ſponſionem fecit pro me:
perſolvat pro me, qui debitum me-
um recepit in ſe: Peccavi, Domine,
& peceata mea multa & magna ni-
mis; nolim tamen atreciſfſimum
illud peccatum committere, ut men-
dacii te arguam, qui verbis & ope-
ribus & juramento teſtaris, ſatis-
factum eſſe pro iniquitatibus meis;
peccata mea non metuo, quia tu
juſtitia mea; ignorantiam meam non
metuo, quia tu ſapientia mega; 6
mortem non metuo, quia tu via
mea; c errores non metuo, quia tu
veritas mea; corruptionem non

metuo, quia tu reſurrecdtio mea;

dolores mortis non timeo, quia tu
gaudium meum; Judicii ſeveri-
tatem non timeo, quia tu juſtitia
mea. Inuſtilletur exareſcenti apimæ
meæ ros tuæ gratiæ & conſolationis
viviſicæ, Exareſcit ſpiritus meus, ſed
B 7 Previ
4) Eſa. §53, 4. ) IL Cor, I, 30.
c) Joh. 14, 6.

20 Med. V. Exercinum fidei
brevi in te exultabit; languet & flac-
eida eſt caro mea, ſed propediem ger-
minabit; eorruptionem fſubire co-
gor, ſed ex corruptione liberabis me,
quia ex omnibus malis liberaſti.
GCreaſti me, quomodo figmentum
manuum tuarum diſſolvi poterit?
Redemiſti me ab omnibus hoſti-
bus, quomodo unica mors prædomi-
neri poterit? Corpus & ſanguinem
& omnia tua, imo te ipſum impen-
diſti pro ſalute mea, quomodo mors
detinebit ea, quæ tam pretioſo Xbr
ſunt redempta? Juſtitia es, Domine
Jeſu, non prævalebunt tibi peccata
rnea: Vita es & reſurrectio, non præ-
valebit tibi mors mea: Deus es, non
prævalebit tibi Satanas. Dediſti mihi
arrham Spiritus tui, a iſthac glorior,
iſthac triumpho, & firmiſſime credo,
nullatenus dubitans, quod ad nupties
Agni introire mihi concedetur: Tu
veſtis mea nuptialis, Spenſe caritſhi-
me, quem in Baptiſmate indui: c tu
operies meam nuditatem, neque huic

pretioſæ & pulcherrimæ veſti ſupple-

mentum juſtitiæ meæ afluam: quid
hominis juſtitia, niſi pannus men-
ſtruatæ? A quomodo ergo abomina-
bilem iſtum pannum pretioſiſſimæ
juſtitiæ veſti afluere auderem? Ia
hac veſte apparebo coram facie tua
. in

2) ² Cor. I, 22. b) Apocal. 19, 7.
6⁶) Gal. 3, 27. d) Eſa. 64, 6.

e.

—
in fudici⸗
bem tert
Inhecven
in celel
Deam e⸗
Deum,
D gbis
nebo glor
hac e⸗
berriſimn
Uutemn De
am in
Jei, &
69 46

—

(0e
11 E
4

nin⸗
On
min
nnis
dus dlr
i
daltar
icort
tens De
led 101
le, t

2)

in H

mait⸗
ecien, 1e
ſubire e
lberabisne
1 libenli nll
figmennut
heentn
lbus foſ⸗
5 Urton⸗
ſinguinen
. m im)er
mocdo mo
etiolo Mf
es⸗ Dome
bbi pecgel
o, non re
eut en
ediſt ot

llueg in

er amore Chbriſti. 21

in Judicio tuo, quande judicabis or-
bem terrarum in juſtitia & æqquitate. a
In hac veſte apparebo coram facie tua
in cœleſti regno: hæc veſtis teget
meam confuſionem & opprobrium
meum, ne in æternum recordetur

ejus quisquam amplius. lbi appa-
rebo glorioſus & ſanctus in facie tua

& hæc caro mea, hoc corpus meum
beatiſſima induetur gloria; gleria
autem perenni & æternis ſeculis nun-
quam intermoritura. β Veni Domine
Jeſu, & qui te amat, dicat: Veni!
a) Adtor. 17, 31. b) Apoc. 22, 20.

—

VI.

CONS OLATIO POENITENIIS
EA PASSIONE CHRISTI, EX
ANSHELMO POTIS.
IMUM.
Crux Chriſti noſira corona eſt.
Onis a piorum gloria eſt in Do-

minicæ paſſionis ignominia. O-

mnis piorum requies eſt in vulneri-

bus Salvatoris noſtri. Vita noſtra in
ipſius morte, gloria noſtra in ipfſius
exaltatione. Quam magna eſt miſe-
rieordia tua, cœleſtis pater, omnipo-
tens Deus, potui per me te offendere,
ſed non potui per me te mihi placa-

re, tu igitur in Chriſto me reconcilias

tibi

*.) Bernh. ſerm. 4. in af. Mar.

R—

22 Med. VI. Conſolatio
tibi ipſi. a Vide ergo, ſancte Deus,
carnis ſacramentum, & carnis meæ
remitte reatum. Reſpice, quod bo-
nus perpeſſus eſt flius, & obliviſcere,
quod malus operatus eſt ſervus. Ca-
re mea laceſſivit ad iram, caro Chri-
ſti te inflectat, precor, ad miſericor-
diam. Magnum eſt, quod mea me-
retur iniquitas, ſed longe majus;
quod Redemptoris mei promerita
eſt pietas, magna eſt mea injuſtitia,
ſed multo major Redempteris mei
juſtitia. Quanto enim Deus ſupe-
rior homine, tanto mea malitia eſt
inferior ipfius bonitate; ut qualita-
te, ita etiam quantitate. Totum
quod ſum, tuum eſt conditione, fac,
ut ſit etiam totum tuum diledtione.
Qui me facis petere, b fac & accipe-
re; das mihi quærere, da etiam inve-
nire; doces pulſare, aperi ergo mihi
pulſanti. A te habeo deſiderare, a te

habeam impetrare! a te habee velle,

a te habeam perficere. c Sancte
Deus, juſte judex, ſi peecata mea ce-
lantur, d ſunt inſanabilia; ſi viden-
tur, ſunt deteſtabilia; urunt me do-
lore, ſed magis terrent timore. Ne
contineas, precor, tam veram mi-
ſericordiam, ubi tam veram agnolcis
miſeriam. Magnum hic peccatum
invenis, major adhuc ſit & uberior
tua gratia. Sancte Pater, ne, quæſo,
effundas
a) Ansh. lib. de Redempt. gen. hum.
b*) Matth.7, 7. c) Pbil.2, 13. 4) . 32,3.

—

benient

—
efuncas
Nropter pe
erenlerie,
arlieg
lligteli
crlee. öue
conſlrio
Uimngeſio
tbis & c
nde D
Io g la
ln ſ⸗
lum en
in imkern
ades
biten inn
Mann t
Ger ne gen
niin,
ancem
ſhiees tocpn
lbarte ſ
orum ne
Uis fli
Manime
t 1 Cblar
4) Dl
) ler⸗
dnc

neyin 1

clſl totn
hatet:
ur, ſie el

4Au;

mi Peœnitentis ex pagione Chriſti. 23

—
znce Der
carnis me
,gol de
obliiſce
erwus. .
,cn C
d miſeni⸗
0d mes N⸗
oge niſi
Ponell
mmiltiin
npteis i
Dels I
. malti
t gult
Kitione, 1
ciekiot
1e Nunh⸗
etien ini
engo iii
ftennei,
wbet ſei⸗
. Nanck
n nl⸗
,AN
tunt ne 8
ne.

effundas ſuper me iram tuam, cum
propter peccata mea Filium tuum
percuſſeris.
Sancte Zeſu, libera me ab ira divina,
qui in te ſuſtuliſti eam propter me in
cruce. Sancte öpiritus, protege me tua
conſolatione contra iram Dei, qui in
Evangelio miſericordiam pœniten-
tibus & contritis annunciaſti.
Sancte Deus, juſte Judex, non inve-
nio a lacum, in quem confugere
poſſim a facie iræ tuæ. Si in cœ;=-
lum afſcendero, illic præſens es: Si
in infernum defcendero, ecce tu
ades: ſi afſumam alas auroræ, & ha-
bitem in novithmo maris, etiam illic
manus tua deducet me, & apprehen-
det me dextra tua: ad Chriſtum igi-
tur fugiam, & in illius vulneribus me
abſcondam. O miſericors Deus, re-
ſpice corpus filii tui vulneribus omni

ex parte ſauciatum, & vulnera pecca-

torum meorum ne reſpexeris: ſan-
guis filii tui lavet me ab omnmibus

pPeccati maculis: audi preces ipſius

ardentiſſimas, pro lalute electorum
tibi oblatas. c
2) Pl. 139, 7.8.9. 10. ) I Joh. I,7.
c) Zob. 17, I1.
d Sandte Deus, juſte Judex, terret

me vita mea, namque diligenter dis-
cuſſa tota, aut peccatum, aut ſterilitas
apparet: & ſi quid fructus in ea vide-
tur, ſic eſt aut ſimulatum aut imperfe-

Kum,
) Ans. in medit.

n
=

24 Med. VI. Conſolatio

Rum, aut aliquo modo corruptum, ut
poſſit aut non placere, aut etiam dis-
plicere oculis tuis. Certe tota mea
vita in peccato eſt & damnabilis: aut
infruduoſa & contemtibilis: ſed quid
ſeparo infructuoſam a damnabili?
utique ſi eſt infructuoſa, eſt damna-
Pilis: omnis enim arbor, quæ non
facit fruétum bonum, in ignem pro-
jicietur: a non ſolum illa arbor igni
traditur, quæ malos, ſed etiam quæ
nullos profert fructus. Terrent me
hoœdi ad ſiniſtram judicis conſtituti,
non quia aliquid mali fecerunt, ſed
quia nihil boni egerunt: eſurienti-
bus non dederunt cibum, nec ſit ienti-
bus potum. O ergo lignum aridum

& inutile, æternis ignibus dignum!.

Quid reſpondebis in illa die, cum
exigetur a te uſque ad icdtum oculi
omne tempus vivendi tibi impenſum,
qualiter a te fuerit expenſum? non
peribit capillus de capite, neque mo-
mentum de tempore. O anguſtiæ binc
erunt peccata accuſantia, inde terrens
juſtitia; Jubtus patens horrendum
chaos inferni, deſuper iratus judex;
intus conſcientia urens, foris mundus
ardens. Vix juſtus falvabitur; & pec-
cator ſic deprehenſus in quam partem
ſe convertet? latere erit impoſſibile,
apparere intolerabile.

Unde
a) Matth. 3, 10. b) Masth. 25, 32.
c) 2 Petr. 4, 18. d) Bernb. de inter.
dom. 38.

orniten
—
Unde
conilun
conſlii
ell ucen
Nehin,
Ineo,
3 guo
de nom
Momen
ocamen
Miſeris
tur ſon
Zullior.
ſeientis
Deniten
faltione
ſeorcl
ſonem.
non cor

—
5

1
o
git
CKornn
no pr⸗
hnden
Mandu
n,

on
—

rruptumt
etiam &

r gur 1
ignenn 1
l ubor
ttian 6

1

Tetrent
Sconlttun
retn!
: eluten
nn i
dus dinn
la die
ſdumn ⸗
inpenre
nlum!3
nelen
rknten⸗
ite tett
Hofren.
dtus
ne mn.
Hitur; 16
inpee

ſvttb.,)
,b. &N

deœnitentis ex pagione Chriſti. 25
Unde ergo animæ meæ ſalus, unde
conſilium? Quis eſt, qui dicitur magni
conſilii a Angelus? Ipſe eſt Jeſus, idem
eſt judex, inter cujus manus tremo:
Reſpira, o anima, ne deſperes! Spera
in eo, quem times, confuge ad eum,
a quo fugiſti. Jeſu Chriſte, propter
hoc nomen tuum fac mihi ſecundum
nomen tuum, reſpice me miſerum in-
vocantem nomen tuum. Si me ad-
miſeris intra latiſſimum miſericordiæ
tuæ ſinum, non erit propter me an-
guſtior. Verum eſt, o Domine, con-
ſcientia mea meruit damnationem, &
pPœnitentia mea non ſufficit ad ſatis-
factionem; ſed certum eſt, quod mi-
ſericordia tua ſuperat omnem offen-
ſionem. In te, Domine, confido,
non confudar in æternum!
a) Ma. 9, 6.

VII.

DE FRUGCTU PASYONIS
DO MINICCD.

Mea ſpes eſt paſſio Cbriſti.
Qneies a de paſſione Domini co-
gite, toties de amore Dei & pec-
catorum meorum venia magna omni-
no præſumo. Inclinat caput ad oſcu-
landum, brachia diſtendit ad ample-
Xandum, manus aperit ad elargien-
dum, latus aperit ad cor amore ar-
dens aſpiciendum: exaltatur de terra,
4 ut

a) Bernh. ſerm. de paſſ.

26 Medit. WII. de Pructu

— ———

« ut omnes trahat ad ſeipſum; vulnera
ejus ſunt dolore livide, amore fulgi-
da: bideo per aperturam vulneris in-
trare debemus ad ſecretum cordis:
Prorſus c copioſa apud eum redem-

ptio, quia non gutta aliqua, ſed unda

ſanguinis largiter per quinque partes
corporis emanavit: 4 ſicut uva in
torcular conjecta onere ſuperimpoſi-
to frangitur, ac undique liquorem

effundit; ita caro Chriſti pondere iræ

divinæ & gravitate peccatorum preſ-
ſa, liquarem ſanguinis undiquaque
diffundit. Cum Abraham filium fu-
um in ſacrificium offerre vellet, dice-
bat Dominus: munc vere cognovi,
quod me diligas: e tu quoque im-
menſam æterni Patris dilectionem
agnoſce, † quod filium unigenitum
pro nobis in mortem tradere volue-
rit; dilecti ſümus, g cum adhuc ini-
mici eſſemus, an noſtri obliviſcetur,
cum per mortem filii jam reconciliati
ſimus? an in oblivione coram ipſo
eſſe poterit tam pretioſus filii fui ſan-
guis, cum etiam b lacrymas & greſ-
ſus piorum hominum numerer? an
Chriſtus eorum in ſua vita obliviſci
poterit, pro quibus mortem ſuſtinere
voluit?

a) Zob. 12,22. b*) Kempiſ. de quatuor
mod. vid. Chriftum. Granat. praf. lib de
vita E&hbriſt. c Pſ.t30,7. dà) Bernhard.
Jerm. 22. in Can. e) Gen. 22, 12. f) JZob.
3, 16. g) Rom. 5, 6. b) Pfſ. 56, 9.

. grem

Polnit?
n glorin
tortnegta
InI, mul
frullum.
Obinenmn
Cilim
ehimere
te de in
Ulietgten

gle a

1t Reran
Des ted
anmicitie⸗
Prodi vo

iun puine

Ullris de
Ubuerenn
Uolit ur
108, & 1
Caritſen
ſert olu
Dnatet pen
tiadil han
ieo aon
In ns
Prohri
lrdi
3A Rel
1ii
Retung
Cuutenn
herent
cllt, gli

Ilur

pagionis Dominicæ. 27
———--- — ————
voluit? an obliviſci eorum poterit
in gloria, pro quibus tanta ſuſtinuit
tormenta? & Confidera, fidelis ani-
ma, multiplicem paſſionis Domini
frudum. Chriſtus pro nobis ſan-

ne suineum ſudorem fudit, ne frigi-
n e qiſſmus in mortis agone ſudor nos
e i opprimeret: luctari voluit cum mor-

enn a re, ne in agone mortis deficeremus:
anxietateim graviſſimam & triflitiam
usque ad mortem ſuſtinere voluit,
ut æternæ letitiæ in cœlis partici-
toune pes redderemur. Olſculo, quod
amicitiæ & benevolentiæ ſignum,
Prodi voluit, ut peccatum, quo Sa-
tan primos parentes ſub ſpecie ſin-
Sularis benevolentiæ prodidit, ex-
tingueretur: a Judæis capi & ligari
voluit, ut nos peccati vinculis liga-
tos, & in æternam damnationem
" conjiciendos, ſolveret: In horto
fieri voluit paſſionis initium, ut ex-
piaret peccatum, quod in horto pa-
radiſi habuerat principium: ab An-
gelo confortari voluit, ut Angelo-
rum nos redderet in colis ſocios:
a propriis deſeritur diſeipulis, ut
nos turpi defectione a Deo avulios
ſibi agglutinaret: coram concilio
a falſis teſtibus eſt accuſatus, ne nos
àa Satana per legem Dei accuſaremur:
Condemnatus eſt in terris, ut nos ab-
ſolveremur in cœlis; pro peccatis ta-
cuit, qui peccata non fecit, ne pro-
. pter

ve liguun
vonceren

ſe go

⁵) Luth. in hom. de paſ.

29 Medit. VII. de Fructu

pter peccata noſtra in judicium Dei
adducti obmuteſcere cogeremur: ala-
pis cædi voluit, ut nos a conſcientiæ
& Satanæ ſtimulis abſolveremur: il-
ludi ſibi paſſus eſt, ut nos inſultori
Satanæ illudere poſſemus: facies
ipfius tegitur, ut a nobis removeret
velum peccati, quod in nobis aſpe-
Rum Dei impedit, & damnabilem
ignorantiam inducit: veſtibus exui
voluit, ut innocentiæ veſtis per pec-
catum amiſſa nobis reſtitueretur:
ſpinis compunctus eſt, ut cordis no-
ſtri compunctiones ſanaret: crucis
pondus portavit, ut onus æ&ternæ
pœnæ a nobis ſubmoveret: a Deo
ſe derelictum clamavit, ut æternam
Dei cohabitationem nobis pararet:
ſitivit in cruce, ut rorem divinæ gra-
tiæ nobis promereretur, ac ne æter-
na ſiti perire cogeremur: æſtu iræ
divinæ torreri voluit, ut infernalem
ignem aà nobis tolleret: judicatus
eſt, ut a Dei judicio nos liberaret:
reus peractus eſt, ut nos reos abſol-
veret: iniquis manibus cæſus eſt,
ut Diaboli verbera a nobis tolle-
ret: præ dolore clamavit, ut ab
ternis ululatibus nos ſervaret:
lachrymas profudit, ut noſtras ab⸗
ſtergeret lachrymas: mortuus eſt,
ut nos viveremus: dolores infer-
ni perſenſit, ut nunquam illos ſen-
tiremus: humiliatus eſt, ut noſtro
tumori medicina afferretur: corona
ſpines

—
Hinea to
nam ne
dus pagi
Preliaret
motte,ut
mus glor
contumel
bllation
lehelei
Mu Per
ſc infimt
Un: ue
IIn, ſed
Deccatis,
Ciclts
tun, ſed
fuo:
Ium Fuln
Ulinis
Gun te
Iin ſern⸗
in lbo
as eſtn
coner t⸗
Mhum, ſe⸗
getn.

9
4 Der
Cen
)ez,
oh
5 der,

rucke
—

ieium 1
remut:1:
conlcient
erenhut 1
S inilſe
nus: ſees
tenore⸗
nobis 46

Gammbie

ellibus en
elis per e
telliwverer

naret: i⸗

onus Eite
eret:
Ut Eiemn
ddis ſinn

. irineß

, Ne 1
: alli
inſeni
1: iſe
n0s ſbenne
6 1els i
5 cis 6
nobs n n
nuit, N
os enn.

paſſionis Dominiczk. 29
ſpinea 4oronatus eſt, ut cœleſtem co⸗-
ronam nobis promereretur: ab omni-
bus paſſus eſt, ut omnibus ſalutem
Præſtaret: caligaverunt ejus oculi in
morte, ut nos in luce cœleſtis vivere-
mus glociæ: audivit ignominias &
contumelias, ut in cœlis audiremus
jubilationes Angelicas. Ne igitur

deſperes, fidelis anima, infnitum bo-

num per peccata rua eſt offenſum,
ſed infinitum perſolutum eſt preri-
um: judicanda es propter peccata
tua, ſed Dei Filius pro totius mundi
pPeccatis, quæ in ſe receperat, jam ju-
dicatus eſt: punienda funt peccata

10 tua, ſed Deus ea jam punivit in Filio

iuo: magna ſunt peccatorum tuo-
rum vulnera, ſed pretioſum eſt ſan-
guinis Chriſti balſamum: maledi-
ctum te pronunciat Moles, a quia
non ſervaſti omnia, quæ ſcripta funt
in libro legis, ſed Chriſtus pro te fa-
Guas eſt maledictum: ſcriptum eſt
contra te in cœleſti curia chirogra-
phum, ſed illud Chriſti ſanguine eſt
deletum. Tua ergo paſho, o pie
Chriſte, ultimum meum refugium. 2

VIII. DE

a) Deae. 27. v. alt.
*“) Galat. 3, 13.
c) Coloſj. 2, 144.
4) Bernh. ſerm. 22. in Can.

30 Med. VIII. De certitudine

VIII.
DE CERITUDINE SAL UTIS
NOTRS.
Bona ſpes confundere neſtit.
Uid turbaris, anima mea, quid de
miſericordia Dei adhuc dubitas?
Memento creatoris tui: Qui creavit
te ſine te; qui formavit corpus tuum
in occulto, a quando formatum cor-
poris tui habitaculum in inferioribus

terræ? Qui igitur curam tui ſuſce-

pit, cum nondum effes, nonne & is
euram tui ageret, poſtquam ad ima-
ginem ſuam te condidit? Creatura
Dei ſum, ad creatorem me converto.
Quod ſi natura mea infecta eſt a Dia-
bolo, ſi ſauciata & vulnerata eſt a la-
tronibus, ſcilicet peccatis, vivit ta-
men adhuc creator meus; qui me
potuit facere, ille poterit etiam refi-
cere: qui me creavit ſine ullo malo,
poterit a me tollere omne malum,
quod Diaboli ſuggeſtione, Adami
prævaricatione, propria etiam mea
actione ad me ingreſſum, peruaſit
omnem ſubſtantian: meam; poterit
igitur creator meus me reficere, mo-
do etiam velir. Utique vult, quis
enim opus ſuum odio habet? non-
ne coram eo ſumus, ſicut lutum in
manibus figuli? c quod ſi me o-
dio haberet, ex nihilo utique non
creaſſet,

4a) Pſ. 139, 15. ) Lac. 10, 30.
2) Zer. 153. 5. 64) 3

dune⸗

N

—
Uigue no
ommiunh
Mirhilie
men reder
rin⸗ o
infiu
lginr,
imlp
len den
Ne leli,
Rteſen
IN nkem
Del ſi
tur Mne
compfecti,
Mühi jele
tnacicit 4
6nnifene
e nuenl
N Unns.
nehnn
ſiaſen
enareeei
flinm ni⸗
Alinhen
nod
Uo Non

S⸗

l
ſin d

un eleni

AI.
14. 41 l
132,2

titucit Salutis nuſtræ 31
utique non creaſſet; ipſe Salvator eſt
omnium, a maxime vero credentium.
Mirabiliter me creavit, mirabillus ta-
men redemit. Nunquam illuxit cla-
rius, quod nos dilexit Dominus, quam
in iphus paſſione & vulneribus. b Vere
diligitur, propter quem unigenitus
ex fſinu patris mittitur. (Qod ü fa-
Dmatun lutem meam non deſiderares, Domi-
ihkrim ne Jeſu, quare de cœlo deſcendertes?
N tII MESed deſcendiſti in terram, in mortem,
ponel in crucem. Ut ſervum redimeret
ums“ Deus, filio non pepercit. a Vere igi-
tur magno amore genns humanum
complectitur, qui propter generis hu-
mani redemptionem Filium iintm
htradidit affligendum, occidendum,
crucifigendum. Carum omnino &
vere magnum pretium, quo redem-
Stetunt Pi ſumus; cara igitur & magna
e uloni redemptoris miſericordia. Videci a-
nhe N licui poſſet, quod Dens que magno
ne, 4 amnore electos ſuos filios diligat, quo
erin 6 filium unigenitum: cui enim ali-
quid impendimus, illud carius eſt eo,
quod impendimus: Ut adoptivos ha-

n 4

Filio non pepercit. Quid ergo ma-
Snum eſt, quod in domo cœleſti man-
m ſiones nobis paraverit, y cum filium
ſuum dederit, in quo eſt toca plenitu-
ek 2) I Tim. 4, 10. b) Bernbard lem.
Alex. I. I Paædag. c. 3. c) Phil. 2, 8. d)
Rom. 8,32. err. I, I8. F) Jr 14: 3.

1t
AKne

32 Med. IIX. De certitudine
do divinitatis. Certe ubi divinitatis
plenitudo, a ibi quoque plenitudo

æternæ vitæ & glotiæ: Quod fü in

Chriſto dedit plenitudinem vitæ æ=-
ternæ, quomodo parvulam ejus par-
ticulam denegabit? Vere magno amo-
re nos adoptivos filios cœleſtis pater
amplectitur, propter quos unigeni-

tum Filium tradidit: Vere magno

amore Filius nos complectitur, qui
propter nos ſeipſum tradidit; ut di-
vites nos faceret, extremam tolera-
vit pauperiem, non enim habuit, ubi
caput reclinaret ſuum; ut nos Dei fi-
lios faceret, ipſe homo naſcitur, neque
peracto ſemel redemtionis opere in
poſterum nos negligit, ſed adhuc in
dextra majeſtatis divinæ conſtitutus
interpellat pro nobis. c Quid ad ſalu-
tem neceſſarium mihi non impetra-
bit, cum ad ſalutem mihi promeren-
dam ſeipſum impertiverit? Quid Pa-
ter denegabit Filio, qui obediens eſt
ficdus usque ad mortem, mortem au-
tem Euci⸗? 4 Quid Pater denegabit
Filio, qui Xôρο àa Filio præſtitum
jam ante acceptavit? Accuſent me
peccata mea, in hoc interceſſore con.
ſido; major eſt, qui excuſat, quam qui
accuſat. Terreat me imbecillitas
mea, in ipſius virtute glorior. Accu-
ſet me datanas, modo excuſet me hi
. Me-

2) Col. 2, 9. b) Matth. 8, 20.
6) Rom. 8, 34. 4) Phil. 2, 8

Retiato

1n Kin
hant, l
eterr⸗
Dreeatut.
ſei e, g.
ſcheiten
aiſoli
Mhotare
Mnfueri
Peceara n
Dikiter
ter, uch
niſ nor
1 Ne
eihl I
l, ee
eere ne
Ulkig
) de
ceine,
39, 9.
1 .

—

0 4
De
Dr
luc

. iden

m don

4

dine
—
lvinieni
lenitude
nod
te e
ejos Ui.
Vnc nd
ellis ate
D
e mignt
tut, 4
it; uc
un tolet
noboir, ⸗
nos Dei;
jrunznee
oheſe
Raudhue!
conlitue
idal⸗
n imen
rotmere
hechens
holten 4
rdenegin
rrſin⸗
cenſent 1
elore
vann

Salutir noſtræ 33

Mediator. Accuſet me cœlum & ter-
ra, & iniquitatis meæ reum me per-
agant, ſufficit mihi, quod pro me cœ-
li & terræ creator, & ipſa juſtitia de-
precatur. a Sufficit mihi ad meritum,
ſcire, quod non ſufficiat merirum:
ſufficit mihi, eum habere propitium,
cui ſoli peccavi, quicquid ille non
imputare decreverit, ſic erit, quaſi
non fuerit. Neque me mover, quod
pPeccata mea & gravia & varia, & ſæa-
Pius iterata: niſi enim peceatis onera-
rer, juſtitiam illius non deſiderarem;
niſi morbum haberem, medici opem
non implorarem. c Ipfe Medicus eſt,
c ipſe Salvator, à ipſe juſtitia eſt, e
ſeipſum negare non poteſt: ego ægro-
tus, ego damnatus, ego peccator,

meipſum negare non poſſum. Mi-

ſerere mei, o Medice, Salvator, o
Juſtitia, Amen. SS
2) Bernb. ſerm. 68. ſuper Cant. Idem
de inter. domo c. 31. b) Aug. 10. Conf.
7. 28. 6) Matth. 9, 12. à) Matth, 1, 21.
*) I Cor. I, 30.

IX.
DE AMANDO SOLO DEO.

Domino jungaris amore.

D ERise 4 te, fidelis anima, & ama

illud ſummum bonum, in quo o-
mnia bona, ſine quo nullum aliud ve-
rum bonum. Nulla creatura volun-
C2 tatem
⁶ł) Ansh. in perſol. c. 25.

34 Meditatio IX.

tatem noſtram exſatiare poteſt, quia
nulla creatura perfectum bonum ob-
tinet, ſed tantum participatum. Ri-
vulus quidam boni a divinitate ad
eam traducitur, ſed fons in Deo ſem-
per manet: quare ergo fonte relicdo
rivulos conſectari velimus? Omne
bonum in creaturis eſt imago quæ-
dam perfecti illius boni, quod in Deo,
imo quod ipſe Deus eſt; quare ergo
arrepta imagine ipſam rem deſerere
velimus? Columba ex arca Nohæ
emiſſa non poterat in aquarum volu-
bilitate invenire, ubi requieſceret pes
ejus: a ita anima noſtra in omnium
rerum ſublunsrium numero non pot-
eſt quicquam invenire, quod deſide-
rium ejus plene impleat, propter
ſummam earum inconſtantiam & fra-
giliratem. Annon ſibi ipfi injuriam fa-
cit, qui infra dignitatem ſuam aliquid
amat? Jam vero anima noſtra omni-
bus creaturis nobilior, quæ Dei palh-
one & morte redempta: quare ergo
creaturas amare velit? Annon id ma-
jeſtati, in quam evexit illam Deus,
conhtrarium? Quicquid amamus, id
vel propter potentiam, vel propter

fapientiam, vel propter pulchritudi-

nemamamus: quid vero Deo poten-
tius, quid Deo ſapientius, quid Deo
pulchrins? omnis Regum mundano-
rum potentia ab eo & lub eo: omnis
hominum fapientia as divinam col-
lata,

4) Gen. 8, 8.

un, ſtule
uchritne
lumnites
glipiam
1tionis r
ntio
t la
entichn

Pemnunet
66 Per⸗
ehutue
ini A
1e ego
6 rius
ternuneis
ühetet
Jue noh
wbi fhe
iin oln
ltiare .
atoren
n mor
eturir
naryit
untg,
ne, (
itene
glinn
lundts
t D
hemg. n
uc in
it

RI.

—
tell, Gi
num r.
um. N
nitate 1
Deo ſenn⸗
nte jelich
65 On
go er.
odinben
gare e
geſerett
lc Nonn
grunm Vole⸗
jeſteſet⸗
nomni
0 10N l
Lol tefte⸗
, heſ
ium Kin
ligul
ſtra ond
eDei i.
ore en
n id n
mn Den
amis
el goſte
chritle:
eb hte
nid

mulene
9: m

co!
nam 6

10e

De amando ſolo Deo. 35
——
lata, ſtultitia eſt: omnis creaturarum
pulchritudo ad divinam collata, de-
formitas eſt. Si potentiſſimus Rex
quispiam cum tenuis ſortis ac con-
ditionis virgine per internuncios de
conjugio ageret, an non ſtolide age-
ret illa virgo, ſi prætermiſſo Rege
potentiſſimo, egenis vellet adhærere
internunciis & Regis miniſtris? Sic
Deus per omnem illam creaturarum
pulchritudinem nos ad ſe vocare,
ad ſui amorem excitare voluit; qua-
re ergo anima noſtra, quam ſponſus
Chriſtus expetit, creaturis velut in-
ternunciis hujus ſpiritualis conjugii
adhæret? Ipſæ creaturæ clamant,
quare nobis adhæreſcitis? quare in
nobis finem deſiderii veſtri ponitis?
non poſſumus appetitum veſtrum
exſatiare, ad utriusque noſtrum
creatorem accedite: a creaturis nul-
lus amor reciprocus ſperandus, à
creaturis etiam nullus amor erga
nos cWαρρ: ſed Deus, qui eſt ipia
caritas, a amantem ſe non poteſt non
amare, quinimo amore ſuo omnia
defideria noſtra & omnem amorem
noſtrum prævenit, quantum erge
diligendus, qui prior tantum nos di-
lexit? Dilexit nos, cum nondum eſ-
ſemus: nam diledtionis divin. eſt,

quod in hunc mundum nati ſumus.

Dilexit, cum inimici eſſemus: bnam
3 miſeri-

a) 1 Joh. 4, 16. b) Rem. 5, §.

36 Me

ditatio IX.

miſericordiæ & dilectionis divinæ eſt,
quod Filium redemtorem miſerit:
Dilexit, cum in peccata prolapſi era-
mus: nam dilectionis divinæ eſt, quod
non continuo, ſi delinquimus, morti
nos tradit, ſed converſionem noſtram
expectat. Dilectionis divinæ eſt,
quod præter noitrum meritum, imo
contra meritum, ad cœleſtia nos tra-
ducit palatia. Sine amore Dei nun-
quam ad ſalutarem ejus cognitionem
pervenies: ſine amore Dei omnis
ſcientia inutilis, imo noxia. Quare
caritas excedit omnium myfſteriorum
notitiam? a quia hæc etiam in Dia-
bolis, illa non niſi in piis. Quare Dia-
bolus infeliciſſmus? quia tummum
bonum amare nequit. Quare Deus
contra feliciſſimus & beatiſſimus?
quia omnia amat, delectatur in omni-
bus operibus ſuis. ́ Quare amor Dei
in hac vita perfectus non eſt? quia
tantum diligimus, quantum cogno-
ſcimus. Jam vero in hac vita ex par-
te ſolum cognoſcimus & in ænigma-
te. c In æterna vita perfecte beati
erimus, quia perfecte amabimus De-
um; perfecte amabimus, quia per-
fecte cognoſcemus. Nemo poterit
ſpem habere perfecti amoris divini in
futuro ſeculo, qui in hoc non incipit
Deum amare: regnum Dei in corde
hominis in hac vita incipere debet-
alias
4) 1 Cor. 13. 2. b) JSap. II, 25.
c) I Cor. 13, 12.

—
lias non
Uine ama
Uledeße
ſunmide
enet? gn
entde
4,gbin
Ur amor
mins r
Den u
ot,
UItum di
fniens, )
Aateut,
infinitun
lemn & 2
nünte
in
nlr Deo⸗
nbims.
leamali
Gumama
lero can
enum
N eſt
CNIN:
nentk,
Iudhm
fandn
elilrq
Eenete

—
linine l
miletit:
lapte e
elt gool
dus, noi
m voltnnn
ine
tum, ine
lin nostir.
eDei nun.
Gntioen
Dei Otnhl
a. En
nfſtetonn
n in D

atehe

, umen
are D
irſind
lrin onn
teamot
tunn c cont
critsen e e

De amando ſolo Deo. 37

alias non conſummabitur in futura.
Sine amore Dei nullum eſt æternæ
vitæ deſiderium, quomodo ergo illius
ſummi boni particeps erit, qui non
amat? qui non quærit? qui non deſi-
derat? a Qualis amor tuus, talis ipſe
es, quia amor tuus te in ſe transmu-
tat: amor eſt ſummum vinculum, quia
amans & res amata fiunt unum. Quid
Deum juſtiſſimum & peccatores per-
ditos, quid hæc a ſe invicem in infi-
nitum diſtantia conjunxit? amor in-
finitus. Ne tamen juſtitia Dei labefa-
Qaretur, interceſſit pretium Chriſti
infinitum. Quid adhuc Deum creato-
rem & animaâam fidelem creatam, res
infinite diſtantes, conjungit? amor.
In vita æterna ſummo gradu junge-

mur Deo, quare? quia ſummo gradu a-

mabimus. Amor unit & transmutat:
ſi carnalia diliges, carnalis es; ſi mun-
dum amas, mundanus efficieris. JIam
vero caro & ſanguis non poſſidebit
regnum Dei. ° Si Deum & divina
diligis, efficieris divinus. c Amor
Dei eſt currus Eliæ aſcendentis in

cœlum: Amor Dei jucunditas eſt

mentis, paradiſus animæ, excludit
mundum, vincit Diabolum, claudit
infernum, aperit cαm. Amor Dei
eſt illud fügillum, 4 quo Deus eledos
& credentes obſignat: nullum Deus
C 4 in
a) Renovar. in Pſ. 5'I. b5) I Cor. I5=
50, c) Kemp. in hort. Wr. c. 16. )
Apec. 7, 3- .

in judicio extremo agnoſcet pro ſuo,
qui non hoc ſigillo obſignatus. Ete-
nim ipla fides, unica juſtitiæ & Salu-
tis noſtræ caula, vera non eſt, niſi per
charitatem ſe exſerat: non eſt vera
fides, niſ ſit firma fiducia; non eſt fi-
ducia ſine amore Dei: non agnoſci-
rur beneficium, pro quo non aguntur
gratiæ: non agimus ei gratiss, quem

non amamus. Si ergo vera tua fides

eſt, agneſcet Chriſti redemtoris bene-
ficium: agnoſcet & gratias aget; gra-

tias aget & amabit. Amor Dei eſt

vita & reqtuies animæ noſtrœæ, reçe-
dente anima per mortem, interit vita
corporis: recedente Deo ab anima
per peccata, interit vita animæ. Vi-
ciihin Deus habitat per fidem in cor-
dibus noftris, “ habitat per amorem
in anima noſtra, quia c caritas Dei
effunditur in cordibus eledkorum per
Spiritum ſanctum: nulla animæ tran-
quillitas absque amore Dei, mundus
& Satanas maxima illius perturbatio.
Deus autem ſumma animæ requies:
Nalla eſt pax conſcientiæ, nint in iis,
qui filiali fiducia erga Deum affedti.
Moriatur ergo in nobis amor noſtri,
amor mundi, amor creaturarum, ut
vivat in nobis amor Dei, qui incipiat
in hoc ſeculo, ur perficiatur in futuro,
X. DE
g) Galat. §. 6.
*) Erb. 3, 17.
e) Rom. §5, F.

38RIed. X. De amando ſolo Deo.

N
bie

tult,
tartt. 4
Ui metet
Eeitansrul
Mm Uad

e teeepi

Rer⸗ ini
1e ſaneti
Einiglit⸗
ſer in te
Uin idi
em. 1
wto b
Pirte hl

udobis

n ops,
nn lo
Ueſdales
e
vunhtie

61,Den.

—
Pto ſo⸗
n, e⸗
Falr.
b niü pei
eſt verd
nonel f⸗
n noſe⸗
n 48bnuu
155, gben
ti ſcdes
orig bene
dpet; Ar⸗
r Dei e
ſtre, leiß.
inketit u
auin
emn in
er unoltl
caritis I
Gorumn ſe
llab
ei, munet
Beltlbſe
lellie⸗
nii in in
mn Alt
not golen
urun, 1
pl

u incl
r in futiie

AN

66& (39) B5
DE NOSTRA CV DEO RE.
CONGIEIATIONE.

Solvit mea debita Cbriſtus.

VEre languores noſtros Chriſtus
tulit, & dolores noſtros ipſe por-
tavit. à U Domine Jeſu, qued in no-
bis meretur æternas pœnas, illud in
te transtuliſti; onus, quod ad infer-
num usque nos depreffurum erat, in
te recepiſti: Vulneratus es b pro-
pter iniquitates noſtras: Tuo livo-
re ſanati ſumus, poſuit Dominus in
te iniquitates omnium noſtrum. Mi-
rabilis omnino commutatio: trans-
fers in te peccata noſtra, & donzs
tuam juſtitiam; mortem nobis de-
bitam tibi irrogas, & donas nobis
vitam. Non igitur iam poſſum ullo
modo dubitare de tua gratia, aut de-
ſperare propter mea peccata. Quod
in nobis peſſimum, in te transtu-
liſti: quod optimum in nobis, & tu-
um opus, videlicet corpus & ani-
mam, quomodo deſpicies? Non de-
relinques animam meam in inferno,
neque dabis, ut ſandus tuus videat
eorruptionem. Vere enim ſanétus eſt,
cujus peccata abelita atque ablata:
beatus, cui remiſſæ ſunt iniquitates,
C 5 beatus,

4) EFſa. 532, 5. by) verſ. 6.
*) Pj. 16, I0.

5

40 Med. X. De Reconciliatione

—

beatus, a cui Dominus non imputat
peccata. Quomodo peccata noſtra
imputare nobis poterit Dominus,
cum imputaverit ea alteri? propter
ſcelus populi ſui filium percuſſit dile-
Qicähmum, ipſe ergo in ſcientia b ſui
juſtificabit multos & iniquitates eo-
rum ipſe portabit. Qnomodo juſtifi-
cabit ſuos? audi, anima, & attende:

juſti ficabit eos ſui ſcientia, id eſt, ſa-

lutari divinæ miſericordiæ & gratiæ
in Chriſto agnitione, ac firma per fi-
dem apprehenſione. Heæc c eſt vita
æterna, ut cognofſcant te ſolum ve-
rum Deum, &, quem miüſti Filium
tuum Jeſum Chriſtum: ac proinde, ſi
confiteris à ore tue Dominum Jeſum,
& in corde tuo credideris, quod Deus
illum ſuſcitavit a mortuis, ſalvus eris.
Apprehendit autem fides Chriſti ſa-
tisfactionem, iniquitates enim ſuo-
rum ipſe portavit, peccata multo-
rum tulit, & pro transgreſſoribus ro-
gavit. Vere enim paucos habuiſſet
juſtos, niſi peccatores miſericorditer
recepiſſet. Paucos, o Jeſu, haberes
juſtos, niſi peccata remitteres inju-
ſtis. Quomodo igitur ſevero judi-
cio peccata pœnitentium judicabit
Chriſtus, quæ in ſe recepit? quo-
modo damnabit reum peccatorum
cum e& ipſe faRus ſit peccatum lu-
ica-

4) Eſ. 32, I2. b) Eſa. 53,: 12. c) Zob.

17,: 3. %) Rom. IO, 10. 2) 2 Cer. 5; 21.

—
lcabiili
n di
Uanitd zue
mornus?
Peccstonun
obltuehee
N eccat
Fimm,
e Co⸗
llis meis
Ahue aub

ſulione

lns I
npelce
niqne a
kükmtioni

is nelin

ned
dd perſo
1t ſuſie
E dhn
Nivetſe
4 Verita
juſtum 1
unbenig
Kioriie

e quod

Iine Pr
marzer
4 Nolle
opter

tione
—
imputat
2 noltra
hominus,
propter
ullit dile⸗
nin ,li

itates .

Attence!
gatie
ma per ſ.
e e Vir
ſolum e⸗
ſti Ffiun
toinde, 1
m eſm
nod Deu
falvns ent

Chniiih.

enim
gtn ſnulte⸗
ſonibus to
rliſit
ſeieorfe
hehett
tetes in

noſtra cum Deo. 41

dicabit illos, quos a amicos ſuos vo-

cat? Judicabit illos, pro quibus ro-
gavit? Judicabit illos, pro quibus
mortuus? Erige te, anima mea, &t

peccatorum tuorum obliviſcere; quia

oblitus h eorum Dominus. Quem ti-
mes peccatorum vindicem, niſi Do-
minum, qui pro peccatis ſatisfecit
ipſe? Quod ſi aliquis alius pro pec-
catis meis Xτ—ον perſolviſſet, utique
adhuc dubitare poſſem, an etiam ſa-
tisfactionem illam acceptare velit
juſtus Jjudex? Quod ſi homo aut
Angelus aliquis pro me ſatisfecifſet,
utique dubium eſſet, an ſufficiens ſit
redemtionis pretium? Jam vero nul-
lus relinquitur dubitationi loeus.
Quomodo non accipiet pretium,
quod perſolvit ipſe? quomodo non
ſit ſufficiens, quod ab ipſo Deo?

Quid adhuc conturbaris, anima mea?

Univerſæ c viæ Domini miſericordia
& veritas: Juſtuz enim Dominus &
juſtum ipfius judicium. Quid con-
turbaris, anima? Erigat te divina mi-
ſericordia, erigat etiam divina juſti-
tia; quod ſi enim juſtus Deus eſt,
utique pro delico unico duplex
non exiget pretium. Propter pecca-
ta noſira percuſſit Filium, quomodo
propter eadem nos fſervos percu-
C 6⁶ teiet?

a) Zob. I5, 14. b) Eecb. 10, 12.
9) P. I19, 137.

42 Med X. de Reconc naſtr. &.

ta, in nobis quoque puniet? Veritas
à etiam Domini non labefactabitur in
&ternum: nolo mortem peccatoris, ſed
ut conventätur & vivat, clamat Deus
noſter; b Venite c ad me, qui laboratis
& onerati eſtis, & ego reſiciam vos, ex-
clamat Salvator noſter; num mendacii
arguemus Dominum, & peccatorum
noſtrorum pondere milerieordiam
iphus deprimere conabimur? Men-
dacii arguere Dominum & miſericor-
diam iphus negare, majus eſt pecca-
tum, quam omnia totius mundi pec-
cata, unde etiam plus peccavit Judas
deſperando, quam Judæi Chriſtum
crucifigendo. ϑ Quin potius ubi ab-
undavit delictum, ibi quoque abun-
davit gratia, s quæ peccatorum no-
ſtrorum lanci infinitis modis præpon-
derar; peccata enim hominum ſunt,
ſed gratia Dei eſt: peccata tempora-
lia, gratia autem Domini noſtri ab
eterno in æternum. Pro peccatis ſa-
tisfaétum, gratia Dei Chriſti morte
reparata, & in æternum ſtabilita, ad
aguam confugio devotus & ſupplex.

XI. DE

) PEſal. 117, 4.
*) Exech. 33. II.
*) Mattb. 11, 28.
*) Augx. e) KRem. 5, 10.

tiet? quomodo peccata in Filio puni-

—

059
PF

4

hn,
tieß
Rlatori
ſhonere
Pondere
glev
mide je
Niad
Aüme.
Anie t⸗
Algnn
heiſen
Anrſe te
N
aigtan
Recaton
ſe doße
Pilerer
ts latrn
Reccrti
i Proe
chen
.
kis
Ium.
li

—
liopuni⸗
1 Verins
Abitur in
torie ,
nat Deus
beruti
non el⸗
mehbelt

eceatorun

r! NMer.
mlericol⸗
en herer
uodt e⸗
1ejt dn
Chriun
usbitn
gue 4bin⸗
Oruim i.
6ptep
num ſuon
iempo⸗

Hoſtti N

eccntis
ſi non
bilita,
plen

NN

0,

6ε66 (43) 9
DESATISFACTIONEPRG
PECCATIS NOSTRIS.

Mors Chriſti vita piorum.

Enite ad me, qui laboratis & onera-
ti eſtis, ego reſiciam vos, ver ba ſunt
Salvatoris noſtri. à Vere, Domine Je-
ſu, oneratus ſum nimis, & ſub peccati
pondere ingemiſco, ſed ad te, fontem
aquæ vitæ, propero. Veni ad me, Do-
mine Jeſu, ut poſſim venire ad te. Ve-
nio ad te, Domine, quia prius veniſti
ad me. Venio ad te, Domine Jeſu, &
anxie te delidero, neque enim in me
quicquam boni invenio. Quod ſi in
me aliquid boni invenirem, non tam
anxie te deſiderarem. Vere, Domine
Jeſu, laboro & oneratus ſum; neque
cuiquam ſanétorum tuorum vel etiam
Peccatorum pœnitentium me confer-
re poſſem, niſi forte latroni in cruce.
Miſerere mei, Domine, qui miſertus
es latronis in cruce. Perdite vixi, in
peccatis vixi, ſed pie mori, ſed in juſti-
tia procul a corde meo, ideoque ad
tuam pieratem & juſtitiam confugio.
Subveniat mihi, Domine Jeſu, anima
tua, quam poſuiſti in 4ντννν%ν = ε
multis. 5 Subveniat mihi ſanctichmum
tuum corpus flagellis, ſputis, colaphis
& ſpinis pro me afflitum, & crucis

C 7 pati-
) Matth. 1II, 28.
à⁵) Matth. 20, 28.

44 Med. XI. de Satigactione

—
patibulo affixvum. Subveniat mihi, o
Jeſu, ſacroſanctus tuus ſanguis e pa-
tientis & morientis latere effuſus, a
qui ab omnibus peceatis nos emun-
dat. b Subveniat mihi ſanctiſſima tua
divinitas, quæ humanam naturam in
paſſione ſuſtimuit, & qua requieſcente
neque ſe exerente peractum eſt ado-
randum redemtionis meæ myſteri-
um: c & quæ ſanctæ tuæ paſſioni in-
finitum robur ac pondus addit, ita ue
Deus ſuo à ſanguine me miſerum ſibi
acquiſiverit. Subveniant mihi tua
vulnera, in quibus omnis mea medi-
cina. Subveniat ſanctiſſima tua paſſio.
Subveniat tuum meritum, ultimum
meum refugium, & adverſus peccata
remedium. Quod enim paſſus es, hoc
mihi paſſus es. Quod igitur mereris,
itidem mihi & indignitati meæ pro-
mereris. Commendat e igitur cha-
ritatem ſuam Deus in nobis, & teſti⸗
monio emnium hominum, imo An-
gelorum intellecdtum cxuperante, eam
comprobat, quod Chriſtus pro nobis
mortuus, cum adhuc eſſemus pecca-
tores & inimici Dei. Quis non admi-
retur? Quis non obſtupeſcat? a ne-
mine rogatus, imo ab hominibus
odio habitus, pro peccatoribus & ho-

ſtibus ſuis miſericordiſſmus Dei Fi-

lius

4) Zob. 19, 34. b) I Job. I, 7
£&) Iren. Iib. 2. 6. 36. lib. 3. C. 21.
d) Act. 20, 28. e) Rom, 55 8.

—

Gep
car, ſe
ioden
tinn pit
m,
ODon
ele, e
Eenam 1
Eeicerat
Merolten
Nod

ſteig
tr il

er poft
ſencfum
Lemitibr
Der hadnn
alge; P
Dl
in er
Melmge

Nd e

Khem
len! V
lern,
loenmn⸗
1e ven
Uni.
I ne⸗
1 er
Piatamn
Vero

Ntein

one
—
t mihri,.
nis e he⸗
fuſus, ¹
1s emun⸗
llmatun
kutam in
hiieſcen⸗

ell a.

nſteri⸗
it itn
ſetum 1di
mihi un
pes mel⸗
tua zuſe⸗
Ultimun
1 perlin
is ehbe⸗
weleit⸗
mer o
tur
8 teli⸗
imo 4
Pe eal
volhi⸗

,l, 1.
,611.

9

pro peccatis noſtrir. 45

lius deprecatur, neque ſolum depre-
catur, ſed etiam divinæ juſtitiæ ſatis-
factionem præſtat nativitate pauper-
rima, vita ſanctiſſima, paſſione acer-
biſſima, morte crudeliſſima.
O Domine Jeſu, qui pro me depre-
catus, paſſus atque mortuus es, an-
tequam meritum & paſſionem tuam
deſiderarem aut precibus ad Aρον
perſolvendum te ſolicitarem, quo-
modo me projicere a facie tua pot-
eris? quomodo frudum ſanctiſſimæ
tuæ palhionis denegabis, poſtquam
ex profundis 4 jam ad te clamo, &
frucdum meriti tui lachrymis atque
gemitibus expoſco? Inimicus eram
per naturam, quando pro me mor-
tuus es; fadtus ſum amicus, frater &
filius per gratiam. Exaudiviſti ini-
micum nondum te deprecantem, quo-
modo deſpicies amicum tuum cum
lachrymis & precibus ad te acceden-
tem? Venientem b ad te non ejicies
forag, quia ſermo tuus veritas eſt.
Locutus es nobis in ſpiritu & verita-
te, & verba c vitæ æternæ a te acce-
pimus. Attende atque erige te, ani-
ma mea, antea eramus peccato-
res per naturam, jam vero juſti per
gratiam: antea eramus inimici, jam
vero amici atque propinqui: antea
ſubſidium noſtrum in morte Chriſti,
. jam

4) Pſ. 130: 1 1. b) Joh. 6, 37.

46 Med. MlI. de ſatigf. pro pecc.

jam vero in ipſius etiam vita; antea
eramus a mortui in peccatis noſtris,
jam vero vivificati in Chriſto. O ni-
miam Dei charitatem, qua dilexit
nos! O abundantes divitias divinæ

gratiæ, qua nos conſedere fecit in

cœleſtibus! Ob viſcera miſericordiæ
Dei noſtri, in quibus nos viſitavit ori-
ens ex alto! Quod ſi Chriſti mors
juſtitiam & vitam nobis attulit, quid
ipſius vita poterit? Si Salvator pre-
tium patri perſolvit moriens, quid
faciet vivus & pro nobis intercedens?
Vivit enim & habitat & in corde no-
ſtro Chriſtus, modo vivat atque vi-

geat in eo ſanctiſſimi ipſius meriti re-

cordatio. Trahe me, Domine Jeſu,

ut poſſideam in rei veritate, quod hic
expecto in ſpei firmitate: ſit tecum,
quæſo, miniſter tuus & videat à cla-
ritatem, quam dedit tibi Pater, inha-
bitet manſionem, quam e paraſti illi
in domo patris tui. Beati, qui ha-
bitant in domo tua, Domine, lauda-
bunt te in ſeculum ſeculi.

XII. DE

2) Epb. 2, 5.
b) Luc. 1, 78.
*) Eph. 2; 1I7.
4) Job. 17, 24.
e) Joh. 14, 2.
) Pſal. 84, F. .

DE. M.
1V

Nrg
Dile

) conli
Ueo,grati⸗
tei noltr
Ukletig ,
Ns ey i

ſem haut

grara De

miſt ſun

n eratian.
in nobis
ten; Ch
ndig ha
lignti
ecitae
mnſen
Cin 1
mus Deo

Iumnfſurus

DMlnen
nuet,
nenim
Inhno
Nenüſn.

n

4 oh.
16,0
0. .

pece.
—
ta, antel
8 nolti
. 0 n.
a dilerit
as dirine
ſeeit in
ſerieoriis
taritot⸗

hricti nons

ilit gid
vator he.
ens, gu
eteten
cClge ii⸗
igle .
metiti⸗
mine 19
noc
ſt tecinn
ſenr
lter, iun in
oraciil
fonit⸗
ine, lll⸗

NIN

e&& (47 ) Bo
XII.

DE NATURA AC pROPRIETA-
71US VERA FIDEI.

Viva eſt & victrix, ſi modo vera fides.

Dilecta anima, fidei virtutem
conſidera & Deo, fidei datori u-
nico, gratias age. Fides unica Salva-
tori noſtre viciſim nos inſerit, ut
veluti a palmites ex vite ſuccum, ita
nos ex ipſo vitam, juſtitiam & ſalu-
tem hauriamus. Excidit Adamus
gratia Dei, & imaginem divinam a-
miſit ſua incredulitate, ſed viciſſim
in gratiam recipimur, & imago Dei
in nobis reformari incipir. Per fi-
dem b Chriſtus noſter efficitur, & in

nobis habitat: ubi autem Chriſius,

ibi gratia Dei; ubi gratia Dei, ibi
hærediras vitæ æternæ. Fide c Abel
majorem hoſtiam obtulit Deo, quam
Cain: ita ſpirituales hoſtias offeri-
mus Deo per fidem, frudtum fſcilicet
labiorum noſtrorum. Fidee Henoch
transiatus eſt: ita fides ex conſortio
humano in ſocietstem cœleſtem nos
transfert, etiamnum in hac vita.
Jam enim Chriſtus in nobis habitat,
jam in nobis eſt vita æterna, ſed ab-
ſcondita. JFide Noag arcam appa-
ravit: ita de ingredimur Eccleſiam,
in

a) Joh. 15, 4. b) Eph. 2, 17. c) Heb.
II, 4. à) Heb. 13, 15. e) Heb. I1, §.
J) Col. 3, 3. g) Heb. 11,7.

49 Mecditatio XII.

in qua animæ ſervantur, reliquis o-
mnibus in vaſto mundi pelago pere-
untibus. Fide aà Abraham terram ido-
lolatricam relinquebar: ita fide exi-
mus ex mundo, parentes, fratres &
cognatos relinquentes, & Chriſti vo-
cantis verbo adhærentes. Fide pere-
grinatus eſt, & expecdtavit promiſſam
terram: ita & nos fide expectamus
cœleſtem 6 Hieroſolymam, quam De-
us in cœlis præparavit: advenæ c ſu-
mus & peregrini in hoc mundo, ad
cœleſtem patriam fde adfpirantes.
Fide 4 concepit Sara in ſenectute fili-
um lſaac: Ita & nos ſpiritualiter e-
mortui accipimus virtutemn Chriſtum
ſpiritualiter concipiendi. Ut enim
Ghriſtus in ſanctis Mariæ virginis vi-
ſceribus ſemel conceptus: ita quoti-
die in fideli anima, quæ ſe puram con-
fervat mundanis congreſſibus, ſpiri-
tualiter naſcitur. Fidee obtulit Abra-
ham Iſaac: ita & nos propriam vo-

ſpiritualiter mactamus & ſacrifica-
mus: qui enim Chriſtum fſequi deſi-
derat, ſemetipſum abnegare debet, id
eſt, propriæ voluntati, proprio ho-
nori, proprio amori renunciare. Fi-
de g lſaac benedicit Jacob, ita fide
participes reddimur omnium divina-
rum

½) Heb. II, 8. *) Apoc. 21, 2. c) Pſ.
39: 14. 4) Heb. II, II. e) Heb. II, 17-⸗
F) Matth. 16, 24. g) Heb. II, 20.

—

un bene
Abiahe,
benes ben
turit lole
Kefpooe
itn ice en
Keppeo,l
um corpo
lles del
in ſces
ſonclt,
Ninum
Unnles
eegit,
ticepg el

Kori vi

nobiscon
Fttiarum
e k
lie ei
Chili,

all. N

luntatem, dilectum animæ filium, fide Dum,

ſe hces
ninbT
kamur
N Dee
ſcel
nos Dae
nor
lſinc:

460
r.

— —

—
giquis o⸗
ago pere⸗
erramnide⸗
1 ßee ei⸗
ftattes l
Ohriſti o⸗
Fige pere⸗

Promilin

peltanlt
gumdhe⸗
ene el
lndo,1
lpirunet
heſtute l⸗
itnltere⸗
Chiſtni
U enn
rgnigte
ita gor⸗
uramn .
1s, ſt.
tulit U
Ptiam .
um it.
. ſci
ſecticeſ
4 icet 4
anto fo⸗
dine.
b, ita
n Givior

4 .

de natura veræ ſidei. 49
rum benedictionum: nam in ſemine
àa Abraheæ, id eſt, in Chriſto, omnes
gentes benedicuntur. Fide b6 prophe-
tavit Joſeph de exitu Iſfraelitarum ex
gypto, & de ofibus ſuis mandabat;
ita fide expectamus ex hac ſpirituali
gypto, ſcil. mundo, exitum, & bea-
tam corporis reſurrectionem. Fidec
Moſes per tres menſes ſervatus eſt:
ita fides a Satanæ Lyrannide nos ab-
ſcondit, donec tandem in regale Dei
palatium adducamur, & in reges ſpi-
rituales adoptemur. Fide Moſes
elegit, calamitatum populi ſui par-
ticeps eſſe potius, quam in Ægypti
gloria vivere: ita fides excitat in
nobis contemtum gloriæ, honoris, di-
vitiarum & voluptatum hujus ſe-
euli & deſiderium cœleſtis regni.
Fide eligimus potius ignominiam

Chriſti, quam theſauros hujus ſe-

culi. Fide e reliquit Moſes Ægy-
ptum, nec meruebat Regis iram:
ſic fides nos animat & confirmat, ne

minis Tyrannorum hujus mundi ter-

reamur, ſed forti & conſtanti ani-
mo Deo vocanti obediamus. Fi-
de celebravit Iſrael Paſcha; ita &
nos Paſcha celebramus fide: Paſcha
g noſtrum immolatus eſt Chriſtus.
cujus caro b vere eſt cibus & cujus
ſanguis
. Gen. 21, 18. b) Gal. 3, 8.
c) Heb. II, 22. 23. 4) v. 23.
2) v. 25. v. 27. f) Hebr. 11, 28.
1I Cor. 5, 7. b) Zoh. 6, 55.

.
50 Meditatio XII.
ſanguis vere potus. Fide a Iſraelitæ
tranferunt per mare rubrum; ita fide
pertranſimus mare hujus ſeculi. Fide
conciderunt ; muri Hierichumtos; ita
fide c deſtruimus omnes munitiones
Satanæ. Fide 1 Rahab ſervata eſt; ita
in illa univerſali hujus mundi pano-
letria fide ſervabimur ab interitu.
Fidee Patres devicerunt regna, leo-

num ora obturatunt, ignis vim extin-

xerunt; ita & nos fide regnum Sata-
næ deſtruimus, infernalis leonis inſi-
dias & furorem evadimus, & ab ignis
infernalis ardore liberamur.

a) Heb. I1I, 28. b) Joſ. 6, 20. ) 1
Cor. 1o, §. 4) Heb. 11, 31. e) v. 33.
Fides autem non eſt nuda opinio &
profeſſio, ſed viva & efficax Chriſti in
Evangelio propoſiti apprehenſio; eſt
pleniſſima de gratia Dei perſuaſio, fi-
ducialis cordis noſtri quies, & pax in
Chriſti merito recumbens. Naſcitur
hæc fides ex verbi divini ſemine; nam
fides & ſpiritus unum ſunt, verbum
autem Spiritus ſancti vehiculum: fru-
Gus ſequitur naturam ſui ſeminis, fi-
des divinus fructus eſt, ergo & ſemen
divinum adeſſe oportet, ſcilicet ver-
bum. Sicut in creatione lux oriebatur
ex verbo Dei, nam dixit Deus, à & fa-
Sa eſt lux: ita lux fidei oritur ex luce
verbi divini: in lumine tuo b videbimus
lamen, ait Pſaltes. Cum fſides nos
Chriſto
3) Gen. 1, 14. *) Pſ. 36, 10.

Chrilo e
Unlar, ge⸗
omhinm
Cheſtnsr
ſeſiet ve
uth, Verd
ils ſand
rics
Uho bi
iüitdi
Chrihus;
elAner
er Iite,
Conjungn
(hriſoſn
lnn er
Arium 5
Mniuntn
onotume
nlihei
Eun el
ntopen
uel,
Eerrhris⸗
ne es

ieris

Pliiennt
lultee
IupN v

— 7
. Iſtueliz
n; ita hi
culi. Tite
unnos; in
munitiones
Nla el; itn
undi pano⸗
b interitn.
tegna, er.
Vinn ertin⸗
emn der
leopis inlr.
.
20. a1
A)
1 Cinot
1Chrifii
4
Henho; el
lveſio, f
l
Naeinr
minez hen
1, vetn
Hlum: in. .
emninic⸗ .
lenen
lcet ver⸗
otieballl
Ar
urerue
niletim
es 10
Chrie

⸗

de natura veræ ſidei. 51

Chriſto conjungat, nos cum Chriſto

uniat, ideo etiam eſt in nobis mater

omnium Virtutum: ubi fides, jbi

Chriſtus: ubi Chriſtus, ibi ſancta vita,

ſcilicet vera humilitas, vera manſue-

tudo, vera dilectio: Chriſtus & Spi-

ritus ſanctus non divelluntur: ubi
Spiritus ſanctus, ibi vera ſanctitas.
Ergo ubi non eſt vita ſancta, ibi non
eſt ſanctificans Spiritus: ubi non eſt
Spiritus, ibi nec Chriſtus: ubi non eſt
Chriſtus, ibi nec vera ſides. Quicunque
palmes non haurit vitam & ſuccum
ex vite, non judicandus eſt cum vite
conjunctus: ira nondum per fidem
Chriſto ſumus conjuncti, niſi vitam &

ſuccum ex ipſo trahamus; fides eſt

quædam ſpiritualis lux, corda enim il-
luminantur fide; ergo ſpargit radios
bonorum operum: ubi vero non ſunt
radii ſpiritualis vitæ, ibi etiam non-
dum eſt vera lux fidei. Opera mala

ſunt opera tenebrarum, b fides autem

lux eſt, quæ vero ſocietas c luci cum
tenebris? opera mala ſunt ſemen 1 Sa-
tanæ, fides eſt ſemen Chriſti, quæ vero
ſocietas Chriſto cum Satana? Fide e
purificantur corda, quomodo vere
poteſt eſſe interna puritas cordis, ubi
impura verba, & impura opera exte-
rins apparent? Fides f eſt vidoria no-
ſtra,

) Zob. 15, 4. b) Rom. 13. 12. c) 2
Cor. 6, I4. d) Marth. 13, 25. e) Act.

15, 9. F) 1 Job. 5, 4.

52 Med. XIII. De ſpirituali

ſtra, quomodo ergo ibi poteſt eſſe ve-
ra fides, ubi caro vincit ſpiritum, &
captivum quaſi ducit? Per fidem ha-
bemus Chriftum, & in Chrifſto vi-
tam æternam: ſed nullus/impoœni-
tens, & in peccatis perſeverans vitæ
æternæ particeps; quomodo ergo
Chriſti? quomodo fidei? Accende in
nobis, o pie Chriſte, veræ fidei lu-
cem, ut per fidem conſequamur æter-
nam falutem.

XIII.
DE SPIRIIUALI CONIVUGIO
CH RISTI ETV ANIMlA.
Animarum Sponſus Zeſus.
DMonſuhe a te mibi in ſempiter-
num, dicit Chriſtus ad fidelem ani-
mam. Chriſtus nuptiis“ in Cana Ga-
lilæa celebratis intereſſe voluit, ut o-
ſtenderet, quod ad nuptias ſpirituales
in mundum venerit. «Gaudens à gau-
de in Domino, & exulta, fidelis anima,
in Deo tuo, qui induit te veſtimemis
ſalutis, & indumento Iuſtitiæ circum-
dat te, tanquam ſponſam ornatam
monilibus. Gaude propter ſponſi ho-

neoerem, gaude propter ſponſi decorem,

gaude propter ſponſi amorem. HO-
NOR illius maximus: eſt e enim ve-
rus Deus in ſecula henedictus: quanta
ergeo
a) Hoſ. 2. 19. b) Zob. 2, 2.
c) Aug. tract. 8. in Joh.
4) Eſa. 61, 10. e) Rom. 9, 5.

(¶i
–—

erso gi

ifſeetan

ſb Vulr
mnximus
Dre fliis
dmeheo
ienti
i ſeut
m if
dis eiis,
nimns:
Alod ſ
Mam Pee
tn in
eltere,
luz, ſ
niuts ſt
l une
min, 8
fon ertt
Ponon
II
min
no ete
tmn
in

I gui⸗

ituol

——

eſt eſe ſe
piritum, 4
rſdem le

Chriſto .

S,impen.

etans in.

modo egt
Aecencent
r Pceil
lamur Eter

—

yUIH
VN

, ſunpite⸗
ſGelemani
C .
luit, n.
ſpittule
gens6gi
elisninn
veſimehti
ſ ſtunn
orhatan
hmnit
orenm
ſtN 6

Conjugio Chrißi & animæ. 53

ergo dignitas hujus creaturæ, fidelis
ſcilicet animæ, quod ipſe creator eam
ſibi vult deſponſare! DECOR ipfius
maximus: eſt a enim ſpecioſus forma
præ filiis hominum, ſiquidem vide-
bant gloriam ejus, gloriam quaſi u-
nigeniti a Patre, ſplendebat c facies
ejus ſicut Sol, veſtimenta erant ſicut
nix: diffuſa q etiam eſt gratia in la-
biis ejus, gloria e & honore eſt coro-
natus: quantæ ergo eſt miſericordiæ,
quod ſumma illa pulchritudo ani-
mam peccatorum maculis deforma-

tam in ſponſam non dedignatur ſibi

eligere? ſumma ex parte ſponſi ma-
jeſtas, ſumma ex parte ſponſæ infir-
mitas: ſumma ex parte ſponſi venu-
ſtas, ſumma ex parte ſponſæ defor-
mitas; & tamen major adhue amor
ſponſi erga ſponſam, quam ſponſæ er-
ga honoratiſſimum & pulcherrimum
illum ſponſum. Vide A1OREA im-
menſum tui ſponũi, o fidelis anima, f
amor e cœlo ad terram eum traxit, ad
columnam ligavit, cruci affixit, ſe-
pulchro clauſit, & ad inferos attra-
xit: quis fecit hæc omnia, niſi amor
erga ſponſam? ſed cor noſtrum ſa-
Xo & plumbo gravius, quod tanti
amoris vinculum non trahit ſurſum
ad Deum, ex quo prius traxit Deum
. ad

a) Pſal. 45, 3. b) Job. 1, 14.
c) Marth. 17, 2. 2) Pſal. 45, 3.
*) PEſ. 8, 6. F) Ansb. de lib. ſimil.

54 Med. XIII. De ſ Piricuali

ad homines, nuda a erat Sponſa, nec
poterat ad regale eœleſtis regni pala-
tium ita nuda introduci: ipſe induit
eam veltimentis falutis & juſtitiæ,
cum in ſordida peccatorum tunica, &
turpiſſimo iniquitatis panno involuta
jaceret; dedit illi, eut cooperiret ſe
byſſino ſplendenti & candido, byfſi-
num juſtificationes ſunt ſanctorum:
veſtis illa eſt juſtitia, morte & paſſio-
ne ipſius ſponſi parta. Laborat à Ja-
cob quatuordecim annis, ut Rache-
lem obtineret ſponſam: Chriſtus per
triginta quatuor fere annos ſuſtinuit
famem, ſitim, frigus, paupertatem,

ignominias, contumelias, vincula,

flagella, fellis amaritudinem, mor-
tem, crucem, ut fidelem animam fſibi
parare & acquirere poſſet ſponſam.
Deſcendebat e Samſon, & ex Phili-
ſtæis exitio adjudicatis populis ſibi
ſponſam quærebat: deſcendit Dei fi-
lius & ſponſam ſibi elegit ex damnatis
& æternæ morti addicdtis hominibus.
Inimicum erat ſponſæ genus c&leſti
patri, ſed ipſe illud per acerbiſſimam
paſſionem patri reconciliavit. Con-
culcata erat fponſa in fanguine ſuo,
projecdta ſuper faciem terræ: ſed ipſe
eam lavit baptifmi aqua, g & lavacro
mundavit ſfanctiſſimo; emundavit
Sponſæ

4a) Ezech. 16, 22. b) Eſa. 61, 10. 6)
Apoc. 19, 8. 4) Geneſ. 29, I7. e) Zud.
14: 3. Exzech. 16, 22. g) Eph. 5, 26.

nz

Ponle ſ
Nine,gi
in ddom
Cetonig
nnit eo
Sretis. N
ſunlzſec
Unltes, 0
Püinsfn
Prinn e
le Eret
gnit g:
Carhis be

um ſchin

ſhein
Eit. i
nenine P
meterne
1 lee
initannr
eler; mme
lnenm t
ſin conve
nſte,
nni in
lis min
er nore
Uteins
sus
eih N

N 6
Il. 15

6 18 .

a

pituol
—
Sponſaxſe
regni gl⸗

Ple Incrit.

& ltiie
mn tubicinl
no involun
ooeint,
ſancorum
ite & ſe⸗
Liboretel
8, u Nuche
Chridus ſe
nos ſuſtivun
npertitd⸗
6, Fuchle.
inem, N
znimun 1
et ſoblin
E er!
vopulis 4
ex damvan
foninb
enus en
cethinimn

SS
une ſo

Conjugio Chriſti & animæ 55

Sponſæ ſanguinem proprio ſuo ſan-

guine, quia a filii Dei ſanguis emun-
dat ab omnibus peccatis. Sordida &
deformis erat Sponſa. Sed ipſe eam
unxit oleo, b miſericordis ſcilicet &
gratia. Non erat honorifice veſtita
ſponſa; ſed ipſe dedit ei c armillas &
inaures, ornavit eam virtutibus &
Spiritus ſanti variis muneribus. Pau-
perrima erat Sponſa, & quod arrhæ
loco daret, non habebat; ideo reli-
quit ei 4 arrham Spiritus & arrham
carnis ab eadem accepit, & in cœ-
lum adduxit. Famelica erat Spon-
ſa; ſede ipſe ſimilam & mel & oleum
dedit ei ad comedendum, carne &
ſanguine proprio eam paſcit ad vi-
tam æternam. Immorigera eſt Spon-

ſa, & ſæpe fidem conjugalem frangit,

fornicatur cum Mundo & Diabolo;
ſed ex immenſo amore in gratiam vi-
ciſſim eam recipit Sponſus, quoties in
vera converfione ad eum revertitur.
Agnoſce, o fidelis anima, tot ac
tanta infiniti amoris indicia: ama, 0
fidelis anima, amorem illius, qui

ex amore tui deſcendit in uterum

virginis: ftanto eum amare debe-
mus plus nobis ipfſis, quanto major
ipſe eſt, qui ſe pro nobis tradidit: g
omnis
2) I Job. 1, 7. b) Exech. 16, 9. c) v.
II. 4) Eph. 1, 24. Tertall. e) Exech.
16, 19. F.) Aug. de Cate. rudib. 2)
Ansh. de ſimilit. c. 180.
D

emnis vita noſtra conformis illi red-
datur, qui ex amore noſtri totum ſe
nobis conformavit: ingratiſſimus me-

rito habetur, qui amantem ſe viciſſim

non amat, quantum ergo diligendus
à nobis is, qui ex amore noſtri ſuæ
quaſi majeſtatis oblitus! felix anima,
quæ ſpiritualis hujus conjugii vineu-
10 Chriſto conjungitur, illa omnia
Chriſti beneficia tuto ac confidenter
ſibi applicat, quemadmodum alias
in conjugio coruſcat uxor radiis ma-
riti: participes autem reddimur bea-
ti & ſpiritualis hujus conjugii ſola ſi-
de, ſicut ſcriptum eſt a: deſponſabo te
mihi in fide: fides Chriſto tanquam
ſpirituali “ viti nos palmites inſerit,
ut vitam & ſuccum ex eo trahamus, &
veluti, qui in conjugio vivunt, c non
amplius ſunt duo, ſed una caro: ita
qui à per fidem Domino adhærent,
funt unus ſpiritus cum eo, quia per

üdem Chriitus e habitat in cordibus 4

noſtris, fides illa, ſi vera eſt, per di-
letionem efficax eſt. Quemadmo-
dum in V. T. g ſacerdotes ducere co-
gebantur virgines: ita ccœleſtis ille
ſacerdos talem ſibi virginem ſpiri-
tualiter copulat, quæ Diaboli, mundi
ac propriæ carnis complexibus ſeſe
inte-

a) Hoſ. 2, 19. *) Yob. 15, 5.
c) Matth. 19, 6. 4) 1I Cor. 6, 17:.
e) Eph. 3, 17. F) Gal. 5, 6.
g) Lev. 21, 7. 13:

56 Mez. III. De ſpirüuanf

njuu
—
inegtam
kee,0 0
Drine e
Amen,
—

0I NM)
il
Müucan
Krose
keiig dant
lemtt.
Leſteneit,
Conſegnan
no din
epefat,
liCnſ
eunetioni⸗
h, ſed
ine 4
ul kumt
ct. T.
nſi pol
hler .
8 Danin
regnn
do. N
ie, ſe
ſn cor
Fit

jiteli Conjugio Chriſti & animæ.

slint integram ac immaculatam ſervat,

4 wtunm Effice, o Chriſte, nos dignos, ut ad nu-
ſimng ne ptias & Agni aliquando introducamur,
ſe ieft Amen. a) Ap. 19, 7.
Ciligenet . —
neſtiſn XIV.
lma D E MVSTERIIS TINCGAR-.
ila orn Fulgent cunabula Chriſti.

conſtent ABducamus pauliſper animos no-
odum X (ros ab his temporalibus, & my-
tndism ſteria nativitatis Dominicæ contem-
Gimu d plemur. Filius Dei a ad nos de cœlo
giſe deſcendit, ut adoptionem filiorum
H;α conſequamur. Deus homo fit, ut ho-
ounu mo divinæ gratiæ & % naturæ parti-
ites nlen ceps fiat. Cirrca mundi veſperam na-
tahigg ſci Chriſtus voluit, ut ſignificaret, in-
wubt carnationis beneficia non præſentem
crol1 hanc, ſed æternam vitam attingere.
aAled Tempore Auguſti paciſtci naſci voluit,
0, di qui humanum genus cum Deo paci-
nc ficavit. Tempore ſervitutis Ifraelitica
ebfhet naſci voluit, qui vetus liberator &
Cem vindex populi ſui. Sub imperio alie.
ee ni Domini naſci voluit, utpote & cu-
elele jus regnum non erat de hoc mun-
en hi do. Naſcitur de virgine, ut ſigni-
bolem ficet, ſe non concipi aut naſci, ni-
eibes ſi in cordibus eorum, qui ſpiritua-
les à virgines ſunt, hoe eſt, quorum
“ D 2 men-
1,6, a) Gal. 4, 4. §. b) 2 Perr. I, 4.
E c) Zob. 18, 36.
6. 4) 2 Cer. II, 2.

INn

58 Med. XIV. De myſteriis

mentes nec mundo, nec Diasbolo, ſed
Deo inm uno Spiritu adhærent. Naſci-
tur purus & ſanctus, ut impuram &
contaminatam nativitatem noſtram
ſanctificer. Naſcitur a virgine viro
aeſponſuta, in matrimonii divinitus
inſtituti honorem. a Naſcitur in no-
ctis tenebris, qui erat vera lux mundi
tenebras illuminans. Reponitur in
præſepe, qui eſt verum animæ noſtræ
pabulum. Naſcitur int er bovem S& aſß-
nuim, ut homines, qui jumentis per
peccatum aſſimilati erant, ad priſti-
nam dignitatem reducat. Naſcitur
in Bethlehem, id eſt, domo panis, qui
uberrimum divinorum beneficiorum
ſecum afferebat pabulum. Primegeni-
tus eſy G&unigenitus matris ſuæ in terris,
qui ſecundum divinam Naturam eſt
primogenitus & unigenitus Patris in
cœlis. Naſcitur pauper & inops, but
cœleſtes divitias nobis comparet.
Naſcitur in vili pecorum ſlabulo, ut ad

cœ&leſlis aulæ nes deducat palatia. E

cu&lis tanti beneficii mittitur nuncius,
quia nemo in terris illins magnitudi-
nem intelligebat. Cœleſtium mune-
rum merito etiam c&leſtis nuncius
eit. Gaudent Angelorum exercitus, qui
nos ob incarnationem Filii Dei beati-
midinis ſuæ poſſunt habere ſocios. Pa-
Loribus tandem miraculum prius nun-
ciatur, quia verus animarum paflor
vene-
*) Tercull. lI. 5. adv. Marc. b) 2 Cer.
8, 9.

—

ſeerit
Corns. 6
Laudiina
eusharti
delſeſis
ulakye
lis non i
lquorun
imner
rlſieni
Uentis culp
u. Clart
daretigg
geſhice⸗
nimn i,
hgliom
Enn ſüblen
intur, u
Nor
Ueg Gmnis
1. Chr
Aum prin
umntpreſte
firhee nn⸗
ineg e
Uerſi s
iNe 3
en, Pe,
lhent
ſthe
Enhie
ſen
tai
um.

ingarnationis.

—

eri 56
— . . .
behee venerat perditas oves in viam redu-
t. M Surus. Contemtis & ignokilibns tauti
mpunnt Adudii materia nunciatnr, quia nemo
n W. ejus particeps ſieri poteſt, qui non in
teine Oculis ſuis ſibi diſplicet. Vigilantibus
idenn Juxta gregem baæc nativitas nuncçiataur,
urin quia non illi, qui in peccatis ſtertunt,
lurmu ſed quorum cor ad Deum vigilat, tan-
enmiu ti muneris participes fiunt. JZubilat
Gimr ol &leſtis militia borus, qui ob primi pa-
nunb rentis culpam miſere erar contriſta-
menef kus. Claritas Domini & Regis illius ap-
AU BParet in &lis, cujus vilitatem homines
1, Nin deſpiciebant in terris. Timorem di-
iet mirttere Jubet Angelus, quia natus erat
is, qui omnis timoris cauſas e medio
erat ſublaturus. Gaudium e œœlo nun-
geirtui ciatur, quia natus erat omnis gaudii
ſeun autor & dator. Gaudium præcipitur,
Pirt quia inimicitia inter Deum & homi-
e e nes, omnis triſtiti æ cauſa, erat remo-

o panig
beneftlln⸗
Prints“

norn 8 ir.
igen ta. Gloria in excelſis Deo redditur,
, u quam primus parens illicita mandati
abl S

transgreſſione rapere voluerat. Vera
Dpax hac nativitate parta eſt, quia antea
uu homines erant Dei inimici, antea ad-
verſa ipfſis erat propria conſcientia,
antea a ſemetipfis diſſidebant invi=
cem. Vera pax terris eſt redadita, quia
ſuperatus is, qui nos captivos deti-
„nebat. Adeamus & nos cum pa-
4 ſtoribus Chriſti præſepe, hoc eſt, EKc-
cleſiam, & in faſciis, id eſt, ſeripturis
facris involutum inveniemus hunc in-
„fantulum. Conſervemus & nos cum
D 3 Maria,

60 Med. YXIV. De myſteriis

Marja, landa Domini matre, tanti
myſterii verba, & quotidiana memo-
rià jugiter ea recolamus. Subſequa-
mur voce noſtra præcinentes Angelos,
& meritas pro tanto beneficio aga-
mus gratias. Jubilemus & læœtemur
cum toto cœleſti exercitu. Si enim
Angeli tantopere gaudent noſtri cau-
ſa; quanto magis nobis gaudendum
erit, quibus a narus, & datus hic in-

fans? Si 5 voces & jubila tollebant

Jſraelitæ, cum arca fœderis ad illos
adduceretur, quæ figura & umbra fuit
incarnationis Dominicæ; quanto ma-
gis nobis lætandum, ad quos ipſe Do-
minus in affumta carne noſtra de-
ſcendit? Si Abraham c gaviſus eſt, cum
diem Doinini videret, & d in ſpecie
humana ad tempus aſſumta Dominus
ipſi appareret; quid nobis faciendum
erit, ceum jam Naturam noſtram per-
petuo & indifiolubili fœdere ſibi jun-
verit? Miremur hic immenſam Dei
bonitatem, qui, cum ad ipſum nos a-
ſcendere non poteramus, ipſe ad nos
deſcendere voluit. Miremur immen-
ſam Dei potentiam, qui ex duobus
diſtantiſſimis, divina ſcilicet & hu-
mana natura, facere potuit unum
conjundihmum, ut jam unus idem-
que ſit Deus & homo. Miremur im-
menſam Dei ſapientiam, qui de noſtri
redem-

4) Ef. 9, 6. 4) 2 Cam. 6, 16.
*) gob. 8, 56. 92) Gen. 18, 2.

—
tecemtie

cum nee
iderent
erat,inl
honoD-
tetlireh
nienee
itficio,
Potekat

.

öztore

lt, ſutis
niton
lemurhe
lricorl
nocd n
mnielt
Pblenen
Dadhere
ioline
Hümne,
ſtern
iam, 1—
Eentiam.
6) 4,
—

Dr g
I
St
Nn
Eiei
befir
e

)l

lerit
—
atre, mi
2nd mend
Sublegnn
es Aogee
nefio
& Feem
1. Keni,
noſtti
Gnllne
tus hie d
lrrlern
ers ad
unnbnrt
gbuntd 6
ſorieh⸗
golt 48
iſin ſuelhte
4 10
Doni⸗
5 ſi ciele⸗
voltans
ere ſbi
peſem .
ſun Nit
ſple NN
immine
o

murt
er
cet
otit n⸗
un nns i ie

incarnatiouinr., 61

redemtione modum invenire potuit,
cum nec Angeli neg homines modum
viderent: infinitum bonum offenſum
erat, infinita requirebatur ſatisfactio:
homo Deum offenderat, ab homine
requirebatur ſatisfactio; ſed ab ho-
mine nec infinita præſtari poterat ſa-
tisfactio, nec juſtitiæ divinæ ſatisfieri
poterat ſine infinito pretio. a Factus
igitur Deus homo, ut & qui peccave-
rat, ſatisfaceret; & qui infinitus erat,
infinitum pretium perſolveret. Mi-
remur hoc ſtupendum juſtitiæ & mi-
ſericordiæz divinæ temperamentum,
quod nulla creatura, antequam Deus
manifeſtaret, invenire poterat, nec,
poſtquam manifeſtatum eſt, plene
Percipere poteſt. Miremur hiec. non
curioſius rimemur: introſpicere cu-
piamus, etſi totum non capiamus,
fateamur potius noſtram ignoran-
tiam, quam Dei negare velimus po-
tentiam.
a) Ansh. 2. cur Deus homo e. 18.

XV.
DE SALUTARI FRUCTVU
INCARNATIONIS.

Sie grata redemtio Chrifti.

A Nnuncio a vobis gaugium magnum,
dicit in nativitate Salvatoris noſtri

Angelus. Vere magnum id eſt, & ma-

jus, quam humana capit intelligentia.
D 4 Maxi-
4) Lar. 2 2, 10.

62 Meditatio X.

Maximum erat malum, quod ſub ira
Dei, ſub poteſtate Diaboli, ſub æter-
na damnatione captivi tenebamur;
majus adhuc erat malum, quod maxi-
ma illa mala vel ignorarent, vel negli-

gerent homines: jam vero magnum

nobis nunciatur gaudium, quia ve-
nerat in mundum, qui nos ab omni-
bus illis malis liberaret. a Venit Me-
dicus ad ægrotos, redemtor ad capti-
vos, ad errantes via, ad mortuos vita,
ad damnatos ſalus. Sicut Moſes b
miſſus a Domino ad populum Ifrae-
liticum e ſervitute Ægyptiaca Hibe-
randum: ita Chriſtus a Patre miſſus
ad totum genus humanum redimen-
dum a captivitate Diabolica. Sicut
e columba, ſiccatis poſt diluvium ter-

ris, olive ramuſculum ad Arcam

Noæ ferebat: ita Chriſtus in mun-
dum venit ad prædicandam pacem, ad
generis humani cum Deo reconcilia-
tionem. Merito ergo lætamur, & de
miſericordia Dei magna concipi-
mus. Quia nos adhuc inimicos exi-
ſtentes adeo dilexit, ut naturam no-
ſtram in arctiſſmum divinitatis com-

plexum aſſumere non fuerit dedigna-

tus, quid per carnis participationem
ſibi conjunctis denegabit? e quis un-
quam carnem ſuam odio habuit 2
quo-
a) Hugo de præto, dom. I. Advent.
*) Exod. 3, 10. &£) Gen. 8, II.
9) Rom. 5§, 8. e) Eph. 5, 29.

Ddel
—
omode
Miericor
Danichen

erit)

Cem
Cogitetion
Potell?n
vilitas

Ammn in

lu & ſn
Ublimius
Dotentius
Deogon
ſe lumm
un go
nl jal
Cefhtatem
Utinemn 6
Dere Poten
m Pretit
Lonigis,
eDec,h
inito
10 loſ
le b
lun rin
n de 4
Mtarnr,
nin, dor
nintte n
uun hr
ir De

4n
8 1b.

—
od ſubin
ſub eter⸗
enebamtt;
Uod nnan⸗
vel dezt⸗
0 megnun
. quin Ne⸗

olnhl⸗ .

jvenite
S
Nltuos itl
t Noſsl
lum Ile⸗
tart ſte
bPitte mnill
1 jediner⸗
uviunn tet
30 Aon
ls in n
1pacen
teroneii,
amh A

ol⸗

1 conel⸗

limicos tlr
Gturan 1o.
ſtatis on
1t Gecign⸗
piten

4 ußs

.

De Frudctu lncarnationis. 63

quomodo ergo ſumma illa & infinita
miſericordia nos ſuæ Naturæ jam
Participes factos a ſe repellere poôt-
erit?
Quis magnitudinem hujus myſterii

cogitatione, nedum verbis aſſequi

poteſt? Summa ibi ſublimitas & ſum-
ma vilitas, ſumma ibi potentia &
ſumma infirmitas, ſumma ibi maje-
ſtas & ſumma fragilitas, quid Deo
fublimius & homine vilius? quid Deo
potentius & homine infirmius? quid
Deo glorioſius & fragilius homine?
ſed ſumma illa potentia invenit mo-
dum, quo hæc jungerentur, cum ſum-
ma illa juſtitia talis conjunctionis ne-
ceſſitatem requireret. Quis magni-
tudinem etiam hujus myſterii perci-
Pere poteſt? à½ Æquivalens & infini-
tum pretium requirebatur pro offenſa
hominis, quia ab infinito bono, fcili-
cet Deo, homo ſe averterat; ſed quid
infinito Deo æquivalens eſſe pote-
rat? Ipſa igitur infinita juſtitia quaſi
de ſe ipſa ſumit ſibi æquivalens pre-
tium, ac in c carne patitur Deus cre-
ator, ne creaturæ caro in æternum
patiatur. Læſum erat infinitum bo-
num, non poterat intercedere niſi
infinitæ poteſtatis Mediator, quid
autem præter Deum infinitum? Ipſe
igitur Deus ſibi reconciliavit mun-
D 5 dum,

42) Ansb. ib. 2. cur Deus homoc. 7.
*⁵) I Petr. 4, I. c)2 Cor. 5, 19.

64 Moeditatio X.
dum, ipſe Deus fit Mediator, ipſe a
Deus ſuo ſanguine humanum genus
redemit. “D
4) Adtor. 20, 28.
Quis magnitudinem hujus myſterii
percipere poteſt? offenſus erat ſum-
mus creater, nec de placatione & re-
conciliatione creatura erat ſolicita,
idem, qui offenſus erat, creaturæ car-
ne aſſumta, fit reconciliator. Deſe-
ruerat homo Deum, atque ad inimi-
cum Dei Diabolum ſe converterat,
ſed idem, qui deſertus erat, deſer-
torem ſuum ſolicitus inquirit, & ad
ſe benigniſſime iterum invitar. Re-
ceffſerat homo ab innnito ilio bono,
& prelapſus erat in infinitum ma-=
lum, ſed idem illud infinitum bo-
num ,„ dato infinito redemtionis
pretio, ab infinito illo malo creatu-
zam liberat. Annon hæc infinitalmi-
ſericordia, omnem hominis finitum
intelledum & cogitationem exce-
dens? Glorioſior eſt effecta Natura
aofſtra per Chriſtum, quam per Adami
peccatum dedecorata fuerat: plus in
Uhriſto recepimus, quam in Adame
amiſimus: Abundaverat peccatum,
ſed ſuperabundavit divina gratie.
Perdidimus a in Adamo innocentiam,
in Chriito recipimus plenam, juſti⸗
tiam. Mirentur alii divinam poten-
tiam, magis adhuc miranda eſt di⸗
vina beneficentis: quamvis in Deo
æua-
*) Rony. F, 132.

dy
—
2elis i
Uragveſci
Creationen
Redemtone
relento
Mapum
guun meri
ſentenſen
Ealt, hon
inete,
tmppere,
noſtn
ſumnn;

iſe Deing

o de olſt
nnimn ne⸗
kecrezyit,
wſeni,
11 les,
ſe ir
Raudi

4 5.
—

0 85,
1
Wüe

M
Deri
cori 34
ui Non

) k

—

lor⸗ be⸗
nuin Eenn

s nftei
8 etat kun
tione An
t ſolen
reaört
1or. De’
he MMiin⸗
conerielh
elt, eſt⸗
Uritar, d
illo ban
nitun Nr
Tedentid

renl⸗

De Fructu Incarnationis. 65

æqualis ſit potentia & miſericordia,
utraque ſcilicet infinita. Mirentur alii
creationem, mihi magis libet mirari
redemtionem, quamvis & creatio &
redemtio ſit infinitæ virtutis actio.
Magnum eſt, hominem nihil quic-
quam meritum, quippe nondum exi-
ſtentem, creare; majus adhuc eſſe vi-
detur, hominem male meritum red-
imere, & debiti ſatisfactionem in ſe
recipere. Mirabile eſt, quod caro
noſtra & oſſa noſtra a Deo nobis ſunt
formata; mirabilius adhuc eſt, quod
ipfe Deus a caro de carne noſtra, &
es de oſſibus noſtris fieri voluit. O
anima mea, eſto grata Deo tuo, qui
te creavit, cum nondum eſſes, qui te
redemit, cum per peccatum damna-
ta effes, qui tibi per fidem Chri-
ſto adkærenti c&leſtia præparavit
Zaudia.

) Epb. F, 30.

XVI.
W DE S PIRITUALIPIORUM

REFECTIONE.
Quid Deus eſt?s animæ lax, medicinas
cibus.
Msnum benigniſſimus Deus 4
paravit convivium, ſed famelica
corda ad illud afferenda ſunt. Non
percipit cœleſtis convivii ſuavitatems
qui non guſtar; non guſtat, qui non
D 6 eſurite.
) Luc. 14: 16

66 MLeditatio XVI.

convivium cœleſte accedere: nemo
autem poteſt credere, niſi qui peccatis
ſuis agnitis vere conteritur atque pœ-
nitet. Contritio eſt animæ ſpiritualis
eſuritio: fides eſt ſpiritualis paſtio.
à lfraelitis Deus in deferto dabat
manna b Angelorum panem; in hoc
convivio N. L. Deus cœleſte manna,
ſcilicet gratiam ſuam, peccatorum
condonationem, imo Filium ſuum,
Angelorum Dominum, nobis donat.
g Chriſtus eſt verus ille cœleſtis pa-
nis, qui de cœle deſcendit, ut daret
vitam mundo. Plenus porcorum ſi-
liquis, hoc eſt, hujus mundi delitiis,
non deſiderat illam ſuavitatem. Ex-
terior homo non percipit, quid inte-
rioti dulce ſit: in deſerto dat Deus
ſuum manna, id eſt, ubi omnis terre-
nus cibus, omnis terrena conſolatio
animæ ſubtracta. Qui uxores habent,
à venire detrectabant: caſtæ virgi-
nes, id eſt, animæ nec Diabolo per
peccata, nec mundo per delitias ad-
hærentes, accedunt ad hoc convivi-
um: Deſpondi e vos caſtam virginem uni
viro, inquit Apeſtolus: anima noſtra
non debet adulterio ſpirituali indul-
gere, ut Deus cum ipſa ſpirituale
sonjugium poſſit contrahere: qui

agri

4) Exed. 16,4. b*) Pſal. 78, 26.
⁶) Zoh. 6, 51. 4) Luc. I4, 20.
⁹) 2 Cor. II, 2. †) Luc. 14, 18.

R

eſurit. In Chriſtum credere, eſt ad

Dehii

egri viſen
jenite ree

oluptere

Ulienn
Pes aimne
4Cconrin
leltern;
Mundi 0r
Ruittte

enis 4

Ciitiis,
Drredad
tiltis⸗ 4
non infin
t⸗ niſt
Utecielt
Dilg exe
NNNdi.
tor Nolrn
Nndm,

(Amorg

ns, tere

mtatinn,

r,
itias de
Ranime

II lan

)
Aar⸗
Uue

—
e, el il
te: dend
niperat⸗
atlee
Girinuit
iis galie
erto Caber
m; in oe
ſte MmanNI,
heceltol
um ſuun
Obis coni

t, un
Otcorun 4
atenn. 57
1 gil in
t0 t Des
mnis telt⸗
conlolne
eslaben⸗
Calr iid:
Dunbeb ⸗

65

De ſpirit. piorum refectione. 67

agri viſendi delectatione tenebantur,

venire recuſabant: qui hujus mundi

voluptates amant, ad cœleſtem ſua-
vitatem non aſpirant: deſiderium eſt
pes animæ, non accedit anima noſtra
ad cenvivium hoc myſticum, ſi non
deſiderat; non poôteſt anima hujus
mundi conſolatione repleta cœleſtem
ſuavitatem deſiderare. Cum à dives
juvenis audiret, propter Chriſtum
divitias, quibus anima ejus ad-
hærebat, eſſe deſerendas, diſcedebat
triſtis: cœleſtis b Eliſæus Chriſtus
non infundit oleum ccœleſtis ſuavita-
tis, niſi omnia vaſa prius vacua: non
ingfeditur in animam amor Dei, niſi
prius exeat amor proprius, & amor
mundi. Ubic theſaurus noſter, ibi
cor noſtrum: ſi pro theſauro habes
mundum, cor tuum eſt in mundo:
Amoris vis eſt unitiva, ſi terram a-
mas, terræ unitus es: amoris vis im-
mutativa, ſi mundum amas, munda-
nus efficieris, ſi cœlum amas, cœleſtis
eris. Qui boves e emunt & negoti-
antur, non veniunt ad Chriſtum. Qui
corde ſuo divitiis adhærent, cœleſtes
divitias non requirunt: divitiæ ter-
renæ falſa quadam ſufficientiæ ſpe-
cie animæ deſiderium explent, ne ve-
ram ſuam ſufficientiam, quæ plane
D 7 ſatiat

a) Matth. 19, 22. b) 2 Reg. 4, 4.
*M Mattb. 6,21. 4) Vavanar. inkſ. &.
e*) Luc. 14, 19. J) Pſ. 62, II,

1

68 Meditatio XVI.

ſatiat appetitum, in Deo requirat;
omnes divitiæ terrenæ conſiſtunt in
creaturis, in argento, auro, ædificiis,
fundis, pecoribus: nulla autem crea-
tura vere ſatiat animam noſtram,
quia illa eſt omnibus creaturis præ-
ſtantior, omnes enim in ipſius uſum
conditæ: quam infirmæ ſint creatu-
ræ ad noſtra deſideria implenda &
ſatianda, patet in morte, in qua ab o-
mnibus deſerimur creaturis; mirum
eſt, nos tam firmiter creaturis adhæ-
rere, cum tam infirmiter & inſtabili-
ter illæz adhærent nobis. a Adamus,

cum a Dei conſolatione ſe averteret,

& arbore ſcientiæ boni & mali dele-
Qationem quæreret, e Paradiſo ex-
pellebatur: anima noſtra, ſi a Deo
ad creaturas ſe averterit, cœleſti con-
ſolatione privatur, & ab arbore vitæ

penitus arcetur. Quid vero reſtat il⸗

lis, qui hoc convivium negligunt?. 6

tranſit mundus & omnes, qui adhæ-

rent ipfi, transeunt creaturæ, & o-
mnes, qui ſpem poſuerunt in eis: ju-=
rat cœleſtis Pater, « non guſtaturos
illos cœnam, qui boves, agros, uxo-

res, hoc eſt, quicunque terrena cœ-

leſtis convivii ſuavitati præferant:
poſt cœnam non ukerius cibus ap-
Paratur; neglecto Chriſto, nullum
amplius reſtat remedium: contemto-
res

a) Gen. 3,24. ⁶) 1 Con. 7, 31. 1t.
2, 7. „) Luc. I4, 24

eß,

1es etern.
Nis vwent
tehe
fe ſlllas
nldi
eci;
nite! igne
lothi con
Citi ven
Gin ſoro
ſimet i
worndi ee
onlo
lumpates
ns ne
Wr: guor
deo lon!
omnit ter
nn,
Hd len
Ula conſe

. ndie,

Ul adhre
deatd,

1r ilent

ſus ſan

Uitſbus V

(ui
Eünmm
Uit e

—

regaitnt

nliſtunt in

,difeitn
ntemeter⸗
nolttam
dutis prr⸗
lins Ulon
int ctent-⸗
nplendn 4
gue 4 .
s; mirunn
tolisabit⸗
E inſupli⸗
4 Adanun
ſ areſteiß
ali ee⸗
agiſo e⸗
1,1 400
celelti n
urbore ir
o rlui
egiguntei
goi 1tſn⸗
ure
n en
llnuue
gnt
lenenn e
1eletun
abus 49
oulel

coltenne

De ſpirit. piorum refekzione. 69

— = — — — —

res æ=terna fame punientur, & in æter-

nis vivent tenebris: qui noluerunt au-
dire Chriſtum vocantem: a Venite ad
me, qui laboratis & onerati eſtis; audi-
ent aliquando ipſum præcipienten: Ite
maledicti in ignem æternum. b Sodo-
mitæ igne ablumebantur, cum per
Lothi concionem ad hoc convivium
vocati venire recuſabant: ignis di-
vini furoris in æternum durans ab-
ſaumet illos, qui per Evangelium
vocati convivium hoc ſpreverunt:
ſponſo e veniente virgines, quarum
lampades oleo deſtituebantur, mo-
ras nedtunt, interim janua claudi-
tur: quorum corda Spiritus Sancti
oleo non repleta in mundo, non in-
tromittet illos Chrifſtus ad ſuum
gaudium, ſed claudetur illis janua
jiadulgentiæ, janua miſericordiæ, ja-
nua conſolationis, janua ſpei, janua
gratiæ, janua bonorum operum.
Eſt adhuc æterna quædam Chriſti
vocativ, felix, qui audit eam! e pul-
ſat ſæpius januam cordis noſtri Chri-
ſtus ſanctis deſideriis, devotis ge-
nuütibus, piis cogitationibus, fe⸗
lix, qui pullanti aperit! f Quam
primum fanctum aliquod ccleſtis
Sratiæ deſigerium in corde ſentis,
certo

2) Matih. I11, 28. 5) Matthb. 2 5, 41:
7) Gen. 19, 24. 4) Matth. 25, 10.
e) Granat. lib. I. memorial. s. I.
V) Apoc. 3, 20.

70 Meditatio XVII. D

— —

certo ſtatue, Chriſtum cor tuum pul-
ſare, intromitte eum, ne tranſeat, ne
tibi miſericordiæ ſuæ januam ipſe

poſlea occludat. Quam primum flam -

mulam aliquam piarum meditatio-
num in corde ſentis, judica a fervore
divini amoris, ſancti ſeilicet Spiritus,
eam accenſam, fove & ale flammam

illam, ut in ignem amoris excreſcat,

cave a ne Spiritum extinguas & opus
Domini impedias: Qui deſtruit
templum Domini, ſeverum ejus judi-
cium ſentiet. Lemplum Domini eſt

cor noſtrum: illud deſtruit, qui Spi-

ritui ſancto interius per verbum vo-
canti locum dare renuit. In V. T.
Prophetæ c interius loquentem audire
poterant Dominum: in N. T. omnes
vere pii internos illos Spiritus ſancti
motus atque tractus ſentiunt: Beati
omnes, qui audiunt & ſequuntur.

a) I Theſſ. 5, 19. b) 1 Cor. 3, 17.
*) 2 Petr. I,; 21.

xXvII.
DE BAPTISMI FRUCTIB US.
Sacrum baptiſina lavacrum eſt.
Ecordare, fidelis anima, magnæ
Dei gratiæ in ſalutari Baptiſmi
lavacro tibi præſtitæ. Baptiſmus a
eſt lavacrum regenerationis, ergo Ba-
ptiſmi lavacro tinctus non amplius
totus
.) Tit. 3, F.

De!
—
totus eſt
is, lete
am ſeil
Dei Flins
Ternd fel
KTlennus in
emn: N
unntqui
fiat zo
(hri
ſeeie colt
ſtobepti
buitzime
ferurcte
motus eſte
ſenente,
. Fient⸗
ſe 1eg ſe
Uone, In Pl
nonin
tllen Fim
Gle in
Gitins
Eheration
Rheror n
t teſ
Miſnunn 6
nektimn .
eunſeini
nkticlam

ſh
y. 4))
1 gbamg

—
twum d
rnſeintt
nunm i
mom ſun⸗
mekit⸗
cn2 kenon

et Gplinmn .

e Eummmn
8 eitteſch
s A Cil
elni
neſuſll
Donrioit
t giſ
vetbonm e⸗
IuV.
temn zucit
L.ong
rns ni
unt: ben
untur,

. 1i.
—
mma.

ntene
ihinlu

De Baptiſmi frudtibus. 7I

totus eſt in vetuſtate carnalis nativi-
tatis, ſed quia æ ex Deo natus, per a-
quam ſcilicet & Spiritum, ideo etiam
Dei Filius, & quia filius, “ ideo etiam
æternæ felicitatis hæres. Ut c Pater
æternus in baptiſmo Chriſti edit hanc
vocem: Hic eſt Filius meus dilectus: ita
omnes, qui credunt & baptizantur, in
filios adoptat. Sicut in Baptiſmo
Chriſti Spiritus ſancdtus apparuit in
ſpecie columbæ; ita quoque in no-
ſtro baptiſmo adeſt, eique vim tri-
buit; imo etiam per baptiſmum con-
fertur credentibus, atque in eis novos
motus effieit, ut ſint 4 prudentes ſicut
ſerpentes, & ſimplices ſicut colum-
bæ. Sicut erat in creatione; ita quo-
que res ſe habet in noſtra regenera-
tione. In prima rerum creatione Spi-
ritus Domini e incubabat aquis & vi-
talem vim eis conferebat: ita quo-
que in aqua baptiſmatis adeſt ſanctus
Spiritus, eamque ſalutare noſtræ re-
generationis medium efficit. f Ipſe
Salvator noſter Chriſtus baptizari vo-
luit, ut teſtatum faceret, nos per ba-
ptiſmum ejus membra effici; ſæpius
medicina capiti adhibetur, ut alia
corporis membra ſanentur; caput no-
ſtrum ſpirituale Chriſtus eſt, baptiſmi
medicinam pro ſalute myſtici cor-
poris

a) Zob. 3, 5. b) Rom. 8, 17. c) Matth.
2, 17. d) Matth. 10, 16. e) Gen. I, 2,
F) Rabanus l. 5. de ſer. prop. l. I1.

„

72 Meditatio WII.

poris aflumſit: In circumciſione
Deus a ſœdus inibat cum ſuo populo
in V. T. ita per baptiſmum recipimur

in fœdus Dei in Nov. T. bquia in lo-

cum circumciſionis baptiſmus ſuc-

ceſſit: qui ergo eſt in Dei fœdere,
non timeat a Diaboli accuſatione.

In Baptimmo c Chriſtus induitur,
hinc ſancti dicuntut 4 dealbaſſe ſtolas
ſuas in ſanguine agni: perfedta Chri-
ſti juſtitia eſt veſtis illa pulcherrima:

qui ergo hac indutus eſi veſte, non ti-
meat a peccatorum labe. Erat e Hie-

roſolymis piſcina circa probaticam,
in eam certo tempore deſcendebat
Angelus, eamque turbabat, qui pri⸗
mus poſt turbationem in eam deſcen-
debat, ſanabatur, a quocunque de-

tineretur morbo; aqua baptiſmi eſt

piſcina iſta, quæ ab omni peccato-
rum morbo nos ſanat, quando Spiri-
tus ſanctus in eam deſcendit, eamque
ſanguine Chriſti, qui pro nobis vi-
ctima factus, turbat: ſicut & olim in
Hieroſolymitana iſta piſcins vidimæ
abluebantur. Circa / baptiſmum
Chriſti aperiebantur cœli: ita quo-
que in noſtro baptiſmo cœleſtis ape-
ritur janua. In Chriſti baptiſmo
aderat tota ſacroſancta Trinitas:
ita quoque in noſtro baptiſmo adeſt:
. &

4) Gen. 17, II. b) Col. 2, II.
c) Gal. 3, 27. 4) Apoc. 7, 14.

De

—

Kleiny
annexunm
cpir er
eritum
enn Hi
Phano 5
Zebantur
Eine⸗
daptiſno
1ls ritior
Miſacn
ewwemin
elte mar
Dat ſohn
tumn gu
1n mente
INbzoni
etur ſan
ebirh
denteze
ſindant
Hirni
adhl 4
Auürum
Deecdta
onmia, 4
ſhtifmt

om

cutmeſcne
fo pehin
tecipinm
gbin inſt

Ulmnds I

ei Elen

celſite e

8 indunt
baſeſ

elſech (.

nlcherimn
ele, non te
Pent ehe
robaticn
Geſcenteit

cam leſee

henngte 6⸗
bap tlinie
ni henn
ncocht⸗
Gineng
10 Pobis l
u belnt
in ili⸗
vhuptint
in
Elels⸗ 6 lsen⸗
ib⸗ baptift
linn

oak,

„II.
5, 14,

4 16.

De Baptiſini Fructilut. 73

& ſic in verbo illo promiſſionis, quod

annexum eſt elemento aquæ, fides ac-

cipit gratiam Patris adoptantis, &
meritum Filii mundantis, & efficaci-
am Spiritus ſanécti regenerantis. a
Pharao b & omnis exercitus ſubmer-
gebantur in mari rubro, Iraelitæ ſal-
vi & incolumes pertranſibant: ſic in
baptiſmo ſubmergitur omnis exerci-
tus vitiorum & fideles ſalvi ad pro-
miſſam cœleſtis regni hæreditatem
perveniunt, ideo quoque baptiſmus
eſtc mare illud vitreum, quod vide-
bat Johannes, per eum, velut per vi-
trum quoddam, ſplendor Solis juſti-
tiæ mentes noſtras intrat: erat au-
tem illud mare ante thronum. Thro-
nus agni eſt Eccleſia, in qua ſola ha-
betur ſancti baptiſmatis gratia. Vi-
debat à Propheta Ezechiel aquas egre-
dientes ex templo, quæ vivifieabant &
ſanabant omnia: in templo Dei
ſpirituali, hoc eſt, Eccleſia, ſcaturiunt

adhuc ſalutares baptiſmi aquæ, in

quarum e profundum projiciuntur
peccata noſtra, ſanabuntur & vivent

omnia, ad quæ venerit torrens iſte.

Baptiſmus eſt ſpirituale diluvium,
quo omnis caro peccati mergitur;
corvus

a) Luth. artic. 5. cone. Mattk.
*⁵) Exod. 14, 28.
c) Apoc. 4, 6. Dion) ſ. Cart. iß.
4) Ezech. 47, I.
e*) Mich. 17, 19.

74 Meditatio YVII.

—

columba vero ſeu Spiritus ſanéctus de-
volat, & folium olivæ, id eſt, pacem
ac tranquillitatem mentibus inſpirat.
Recordare ergo, fidelis anima, maxi-

me iſtius gratiæ in baptiſmo tibi præ-

ſtitæ, & debitas Deo gratias age-
Cæterum, quo uberior in nos colla-
ta eſt per baptiſmum gratia, eo dili-
gentior collatorum donorum eſſe de-
bet cuſtodia. Sepulti ſumus cum
Chriſto per baptiſmum in mortem,
ideo, ut Chriſtus excitatus ex mortuis
in gloriam patris, ita & nos in nova
vita incedamus. Sani facti ſumus, ergo
non peccemus amplius, ⅛ne quid de-
terius nobis contingat: induimus
Chriſti juſtitiam, veſtem longe pre-
tioſiſnmam, ergo peccaterum macu-
lis eam non inquinemus; vetus noſter
homo crucifixus & mortuus eſt in ba-
ptiſmo, vivat ergo novus homo: c re-
generati ſumus, & Spiritu mentis re-
novati in baptiſmo, ergo caro non
dominetur Spiritui: q vetera tranſie-
runt, ecce nova facta ſunt omnia, ve-
tuſtas ergo carnis non prævaleat no-
vitati Spiritus: Filii Dei facti ſumus
per ſpiritualem regenerationem; a-
gamus ergo vitam tali patre dignam:
templum ſancti Spiritus facti ſumus,

paremus ergo gratam tanto hoſpiti

ſedem

a) Rom. 6, 4. b) Zoh. 5, 14.
*) Eph. 4, 23. d) 2 Corintb. 5, 17.

corvus immundus ſeu Diabolus exit,

SJðZMD
We⸗
Abi

1n Rernn

De

—
ſedem;
caveamn
Mereamu
D
beeiſck
Celilit,
i ctam
tam
—

0 84
UTS
54

Snumn om
lefcin,
Uolrann
lie Ihron

re

nun nos
MIne el
ImI 0
dun .
Elin me
lſzicer
uaheſe
dieda
lelis
Uoyim

)b

Il.

olus ein
Vandust⸗
ell, pacen
6 inſpin
ma, nen⸗
Otibi er⸗
48 48er
poscolt
en cl
n ele t⸗
ſumus cun
n norten
er nonlit
vs in M
ſumus t
e guiee
induindl
ſooge he⸗
tum Nl-
etus Do
ek int⸗
onoten

mentisſ.

card M
d tranle.
omni, 1
aleit e
ſnn
vonen; 7
ecignin
di ſnn
1 holont
ſecen

S

De Baptiſini fructihus. 75

ſedem; in fœdus Dei recepti ſumus,
cavea mus ergo, ne Diaboli ſtipendiis
mereamur, & ſie fœderis gratia exci-
damus. Effce in nobis hæcomnia, o
benedicta Trinitas, unus Deus, qui

dediſti tantam in baptiſmo gratiam,

da etiam in tanta gratia perſeveran-
tiam!

XVIII.
DESALVrUTARIGORPORIS
E &ANGUINIS CIRISTI
P AKTICIFPATIONE.

Vitæ fons eſt caro Cbriſti.
Uiæg manducat carnem meam, &
bibit ſanguinem meum, vivet

in æternum, dicit Chriſtus. Ma-

gnum omnino Salvatoris noſtri be-
neficium, quod non ſolum carnem
noſtram affumſit, & in cœleſtis glo-
riæ thronum evexit: ſed etiam cor-

pore & ſanguine ſuo ad vitam æter-

nam nosmet paſcit. O ſalutares a-
nimæ delitias! O exoptatum convi-
vium! 0cο1ſtem & Angelicum ci-
bum! Quamvis Angeli b deſide-
rent in magnum illud myſterium in-
troſpicere; non tamen e Angelos, ſed
Abrahæ ſemen afſumlſit: propinquior
nobis Salvator noſter, quam iplis An-
gelis, quia dilectionem ipfſius ex eo
cognovimus, 4 quod de Spiritu ſuo
dedit
2) YZoh. 6, 54. *ν) I Petr. I, 12.
*) Heb. 2, 16. 2) I Joh. 4, I3.

—

76 Med. XIIXY. De participat.

dedit nobis: neque ſolum de Spiritu,
ſed etiam de corpore & ſanguine ſuo:
ſic enim de pane & vino Euchariſtico
dicit Veritas: a Hoc corpus meum, bie
Janguis meus: Quomodo obliviſci eo-

rum poterit Dominus, quos ſuo cor-

pore & ſanguine redemit, quos ſuo
corpore & ſanguine abluit? Qui 5
manducat carnem, & bibit ſangui-
nem Chriſti, manet in Chriſto, & Chri-
ſtus in ipſo. Non igitur magnopere
admiror, quod c capilli capitis noſtri
numerati, quod g nomina noſtra in
cœlo ſcripta, quod e in manibus Do-
mini deſeripti ſimus, & in ſinu ejus
ac matrice portemur: quia Chriſti
corpore & ſanguine paſcimur. Magna

profedo dignitas animarum noſtra-

rum, quæ pretioſo redemtionis ſuæ
X6rεν paſcuntur. Magna etiam di-
gnitas corporum noſtrorum, quæ
animæ Chriſti corpore redemtæ,
Uhriſti corpore ſaturatæ habitacu-
la, Spiritus ſancti Templa, totius-
que ſacratiſimæ Trinitatis domi-
cilia: g fieri non poteſt, ut eadem
in ſepulchro maneant, cum nutrita
ſint corpore & ſanguine Domini no-
ſtri. Hlic ille cibus grandium, man-
ducamus eum, nec tamen mutamus

eum

a) Matih. 26, 26. b) Zoh. 6, 56.
e) Matth. 10, 30. d) Luc. 10, 20.⸗
e) Eſa. 49, 16. f) Ea. 46, 3
2£) Iren. lib. 4. c. I4. Aug.

ehrpori
—
alm ince
nnipſum.
Pfus Hn
ſihlire
lice c
NlNdo,
net in
ke m
nederit
ſuiizſt
e ioſns
kinishie
4 ſel e
Manduen
anis lie
ſolun c
iien cel
etKi
lehes tr
ſlin o⸗
Nllitin
aun, gui
e, Uon
Lundati

Eemmntio

““
10 ein
ten.
I hond
den, t
Uer Chri
ſete ell

on.
1E.
ebe

ieiptt
—
lehiin
ine lui
chatilich
meumkhi
lirilce⸗
d8 ſuo et.
,glos 1
ite E
bit lunl⸗
o0,.
ngnoet
Giistan
na nolnt
mmibuee
uin Cn
nr.
lun balt⸗
Ntioniss
1 etiem6
rum, 1
tedem

corporis & ſanguinis Chriſti. 27

ecum in corpus noſtrum, ſed mutamur
in ipſum. Chriſti membra ſumus, &
ipfſius Spiritu animamur, corpore &
ſanguine paſcimur. Hic a panis eſt,
qui de cœlo deſcendit, & dat vitam
mundo, de eo ſi quis comederit, non
cliutiet in æternum. Panis hic gra-
tiæ & miſericordiæ, quem ſi quis
comederit, b guſtat & videt, quam
ſuavis ſit Dominus, & c ex plenitudi-
ne ipfius accipit gratiam pro gratia.
Panis hic vitæ eſt, non ſolum vivens,
à ſed etiam vivificans, ſi quis ex hoc
manducaverit, vivet in æternum.
Panis hic de cœlo deſcendit, neque
ſolum cœleſtis eſt, ſed etiam con-
vivas cœleſtes efficit, qui ſalutari-
ter & in Spiritu illum comedunt, cœ-
leſtes erunt, quia non morientur,
ſed in noviſſimo die reſuſcitabuntur.
Reſuſcitabuntur autem non ad judi-
cium, quia, qui manducat de hoc pa-
ne, non venit ad judicium, non ad
damnationem, quia, e nulla eſt con-
demnatio his, qui ſunt in Chri-
ſio Jeſu; ſed ad vitam & ſalu-
tem. Qui enim manducat carnem
filii hominis, & bibit ejus ſangui-
nem, vitam habet in ſeſe, & pro-
Pter Chriſtum vivet. Caro illius
vere eſt cibus, ſanguis illius vere eſt
potus.

a) Fob. 1, 51. b) Pſ. 34, 9. c) Job.
1, 16. 4) Job. 6, 33. e) Rom. 8, 1.
F) Zob. 6, 57. 58.

78 Med. MIX. De participat.

potus. a Saturemur bigitur non o-
perum noſtrorum, ſed Domini cibo,
inebriemur « ab ubertate, non do-
mus noſtræ, ſed Domini. Hic verus
vitæ fons eſt, qui à biberit illius a-
quam, fiet in eo fons aquæ ſalientis in
vitam æternam. Omnes ſitientes
venite ad has aquas, & qui non habe-
tis argentum, Properate, emite, com-
edite. Veniant fitientes, veni et-

jam ſitiens anima mea, peccatorum-

Eſtu exagitata. Quod ſi argento me-
ritorum deſtitueris, eo magis prope-
ra: meritis tuis deſtitutus ad Chriſti
meritum ardentius propera. Propera
igitur, & eme absque argento. -Cu-
biculum hic Chriſti & animæ, a quo
non deterreant peccata, neque etiam
intrent merita. Sed quæ eiſe poſſint
noſtra merita? Appendunt argentum
neon in panibus, & laborem non in
ſaturitate, dicit Propheta: g labo-
res noſtri non exſaturant, neque me-
ritorum argento divina emitur gra-
tia. Audi igitur, anima mea, & com-
ede bonum, & delectaberis in craſſi:
tudine. Verba iſthæc h Spiritus ſunt
& vita, & verba vitæ æternæ: Calix
benedictionis communicatio ſan-

guinis

4) Zob. 6, 55. b“) Eſa. 55, 2.
*) HM. 36, 9. d) JZob. 4, 14.
e*) Eſa- 55, I. F) D. Lather.
49) Eſa. §S5, 2. b) Zob. 6, 63⸗
5*) 1 Cor. 10, 16.

yppori

—

(peninis

linc,
. Ac
Shirnſe
nun i, .
ole, ſe
Nu pattie
Cun ſude
odig arn
eniim?
nodo ce
nglin
tribult
Dotentiaan
n. Mon
aerot h
0 Preſen
lumnmn
And ſeio,
Dort 4 s .

hrin eo.

ilanet
nInd nen
memit, ſe⸗
nmm,
Muin b

1l
1 9h.

h.

tieſet
—
tur none.
ommini chn
, non
lic ven
tir iliusr.
eſtlienti
8 g ſtient
emnite, ⸗
es, Keli 4
Perelann
argenta e
D

corporis & ſanguinis Cbriſfi. 79

ſanguinis Chriſti; panis, quem fran-
gimus, participatio corporis Domi-
ni. Adhæremus Domino, igitur æ
Spiritus ſumus unus cum ipſo. Uri-
mur ipſi, non ſolum Naturæ commu-
nione, ſed etiam corporis & ſangui-
nis participatione. Non igitur dico
cum Judæis, b quomodo poteſt hic
nobis carnem ſuam dare ad mandu-
candum? Sed potius exclamo: Quo-
modo carnem ſuam ad comedendum,
& ſanguinem ſuum ad bibendum dis-
tribuit nobis Dominus! Non miror

galCi potentiam, ſed miror benevolenti-

en. Noe
ento.
mninti
Renteen

=

2 ele oe
Neln “
6
eti! 5 n
relle⸗

enmitu

, nos in eo. In hujus profundiſſimæ

am. Non ſcrutor majeſtatem, ſed
veneror bonitatem. Præfentiam cre-

do, præſentiæ modum ignoro: ar-

Qifſimum & penitiſſmum eum eſſe

certo ſcio. Membra c ſumus cor-

poris ejus: habitat ipſe in nobis, &

abysſi cogitatione ſubmergi deſiderat

anima mea, bonitatem illam, quibus
verbis proferat aut declaret, nondum

„Linvenit, ſed maximæ illius gratiæ in

nen bc⸗ D

etis i
Hpiitu⸗
eme: 4
vicnto

4

. H 1
6,4

Domino, gloriæ in beatis intuitu
“ Penitus obſtupeſcat.

) 1 Cor. 6, 17.

b) Zoh. 6, 52.
) kob. 5, 30.

980 Meditatio XIX.

XIX.
PDE GOEN DOMINICZ
MVSTERIO.

Mirari, non rimari, fapiemia vera eſt.
IN Sacra Domini cœna tremendum
& modis omnibus adorandum no-
bis proponitur myſterium; eſt ibi di-
vinæ gratiæ theſaurus & gazophyla-
cium. Arborem a vitæ plantatam a
Deo novimus, cujus fruétus in con-
creatæ immortalitatis felicitate pri-
mos noſtros parentes eorumque po-
ſteros conſervaret; conſtituta etiam
erat in Paradiſo arbor ſcientiæ boni
& mali: ſed enim illud ipfum, quod a
Deo in ipſorum ſalutem & vitam, at-
que ad obedientiæ exercitium datum,
illud mortis & damnationis fuit oc-
caſio, dum miſeri illi Satanæ illece-
bris, ſuisque obſequuntur deſideriis,
hic parata viciſſim vera arbor vitæ,
dulce illud lignum, cujus folia funt
in medicinam, fruétus in ſalutem:
ejus dulcedo omnem malorum, ipſi-
us etiam mortis amaritiem tollit.
Iſraëlitis c manna dabatur, ut ccœleſti
nutrirentur cibo; hic eſt verum

illud manna, quod de cœlo deſceen- D
dit, ur vitam daret mundo; hic eſt pa-
nis coœleſtis & angelicus cibus, e de
quo
a) Gen. 2, 9. b) Ezech. 47, 12. Apoc.
22, 2. c) Exod. I6, 15. 4) Zob. 6, 51.
*⁶) v. 25.

De M

n ſi
Unquam.
Cam ſcede
Dominun
Audire do
nh ſand
ingto o
1 ſhient
eſerune
hnenie,
Nind
glitur Der
ſed⸗ in nel
cleſtim
Doftecl
erincgt
1n eclo,
uinme
lnane
M, ſed
liegtieſd
in cen
finian
hoe in
n: cl.
Ueder
Uidn
Man e
Hum den
bet

be
if. g

De M ſterio Cœnæ Domimicæ, 9r

quo ſi quis comederit, non eſuriet
unquam. IIſraelitæ ag habebant ar-
INIA cam fœderis & propitiatorium, ubi
) Dominum ab ore ad os loquentem
audire poterant; hic vera fœderis
arca, ſanctiſſimum Chriſti corpus, 4
tent in quo omnes ſcientiæ, cognitionis
& ſapientiæ theſauri reconditi: hic
AIE gVerum eſt propitiatorium in Chriſti
nii ſanguine, qui efficit, q ut dilecti ſi⸗
lmmm mus in dilecto, neque ſolum nobis lo-
Asn quitur per internam conſolationem,
fiineß ſed in nobis habitat, non cibat nos
Uueÿ cleſti manna, ſed leipſo. Hic e vere
nn Porta ceœli & ſcala Angelorum; num
genrie de enim eœlum majus eſt, quam is, qui
Dun e in eclo? num coœlum Deo ardlius
ium unitum, quam caro & aſſumta Natura
GumA humana? Cœlum f quidem ſedes
is itd Dei, ſed in Natura aſlumta Chriſti
une „ requieſcit Spiritus ſanctus. Deus
celt eſt in cœlis, ſed in Chriſto habitat
Gbet i divinitatis plenitudo. Vere magnum
sSlhk eſt hoc infallibile ſalutis noſiræ pi-
gnus: quod majus dare poterat, nen
Cum"habebat: qnid enim ipſo majus?
Gen quid tam arcte ipfi unitum, quam
MAu natura ejus humana, quæ in conſor-
Eα tium beatiſſimæ Trinitatis aſſumpta⸗
& cœleſtium bonorum theſauraria
Hcl E 2 fata &
cldc/
6

ang
nigvemn,

1
ℳ a) Exod. 25,21. ) Col. 2,3. c] Rom-
t 3 25. a) Eph. I, 6. e) Geneſ. 28, 12.
PF) Eſa. 66, I. g) Eſa. I1, 2. Cel. 2, 9*

82 Meditatio YI XT.

facda? a quid tam arcte ipſi conjun-
Rum, quam caro & ſanguis? his autem
vere cœleſtibus alimentis nos miſe-
ros vermiculos reficit, & ſuæ Naturæ
participes facit, quomodo non & gra-
tiæx? Quis b unquam carnem ſuam
odio habuit? quomodo ergo nos de-
ſpicere poterit Dominus, quos ſua
carne, ſuoque ſanguine paſcit? quo-
modo obliviſci eorum poterit, quibus
arrham ſui corporis dedit? quomodo
ſubvertere nos poterit Satan, cum cœ-
leſti reficiamur cibo, ne deficiamus in
prœlio? Caros nos haber Chriſtus,
quia care nos emit: caros nos habet,
quia caris & pretioſis paſcit; caros nos
haber, quia c ipſius caro & membra
ſumus. Hæc unica omnium morbo-
rum ſpiritualium panacæa, 4 hoc is
adavaslsς ρνααον. e Quod enim
peccatum tantum, quod ſancta Dei
caro non expier? qued peccatum tan-
tum, quod vivifica Chriſti caro non
ſanet? quid tam ad mortem, quodilii
Dei morte non tollatur? quæ tam
mortifera Diaboli tela, quæ in hoc di-
vinæ gratiæ fonte non extinguantur?
quæ tanta conſcientiæ labes, quam
Aanguis hie non emundet? Iſraelitis
. in

/

.

) Ambroſ. de reſurr.
*⁶) Eph. 5, 29. c) Epb. 5, 30.
d) Ignat. Epift. II. aa Eph.
6) Bernb. ſerm. in hebd. per nos.
T) BEBxog. 13, 21.

De N

in nube
Vero non
tie, mnin
ſend hie I
fenor ca
cetitanot
s ſzejt,
ntſum,
Mum,
tueiis 4
ln cren
qulum.
hoe ocd
Tatut ere
Möndtur
Dore Chr
Menbra .
Uſinr
ſn an
ne ange
emunm
nes ii
ii. la
1 nais
At

coien
thisalkt
005 ne
ſur Nuun
pon ſ
tnen in
go tail
3, gs 1
terit, .
1 gbontt
tan,nit
geheiamns
de Cil
wii
itenni⸗
ſnemne
ium no
l, 4 fo
(e⸗
ſao
ceitun -
ſian⸗
) gen
einta⸗
eiggunn
Melni,
4

De Myſterio Cœnæ Domikicc. 3

in nube & igni aderst Dominus, hic
vero non nubes, ſed a ipſe Sol juſti-
tiæ, animarum noſtrarum Lux præ-
ſens, hic non ignis divini furoris, ſed
fervor caritatis ſentitur, neque re-
cedit a nobis, ſed ' manſionem apud
nos facit. Primi c parentes in Pa-
radiſum, hortum illum fragrantiſſi-
mum, & ſuaviſſimum, æternæ beati-
tudinis typum introducebantur, ut
divinæ benignitatis admoniti, debi-
tum creatori ſuo præſtarent obſe-
quium. Ecce plus quam Paradiſus

hoc loco; creatoris enim carne ſatu-

ratur creatura. Filii Dei fanguine
mundatur pœnitens conſcientia, cor-
Pere Chrifti aluntur Chriſti capitis
membra: divinis & cœleſtibus epulis
paſcitur fidelis anima. Sandta Dei
Gro, quam adorant in unitate per-
ſonæ Angeli, venerantur Archangeli.
tremunt poteſtates, admirantur vir-
tutes, illa fit ſpiritualis noſtra alimo-
nia. Lætentur a cœli & exultet ter-
ra, magis autem fidelis anima, cui
tanta ac talia impenduntur munera.

E 3 XX. DE
a) Mal. 4, 2.

*) Zob. 14, 23.
*) Gen. 2, 8.

4

84 Meditatio YXX.

DE SERIA ANTE USUM
SACR, COENEPRA-
PARATIONE.

Chriſti ſis providus boſpes.
Non vulgares quædam epulæ, nec
Regis quoddam convivium, ſed
ſanctiſſimum corporis & ſanguinis
Ghriſti myſterium nobis proponitur
tratandum. Utique igitur digna re-
quiritur prœparatio: ne pro vita inve⸗
niamus mortem; pro milericordia

accipiamus judicium: quam trepi-
dat, quam timet ſanctiſſimus ille ba-

triarcha a ſidei fortitudine infignis,
cum aliquande Dei filius in hominis
forma ipſi appareret, & Sodomam ſe
everſurum prænuncisret: hic non a-
ſpiciendus proponitur Dei agnus, ſed
guſtandus & eſitandus. Uſias, b cum
Incultius ad arcam fœderis accederet,
lepra a Domino percuſſus eſt proti-
nus: quid igitur mirum, ſi judicium
ſibi edit & bibit, qui indigne de hoc
pane edit, & de hoc vino bibit? hic

enim vera Novi fœderis arca per il-

lam verterem præfigurata. Veram
autem præparationem d unico ver-
bo docet Apoſtolus: Probet ſeipſun
(inquit) bomo, & ſic edat de pane hoc.
Ut autem omnis probatio divina
a

a) Gen. 18, 2. b) 2 Paral. 26, 16.
*) I Cor. II, 29. 4) 1I Cor. 11, 28.

Depre

1d dfvin
(hari
gbint .
mhi
AAbonmo
nilimut
kerertim
mum.
NCn ad
llere,
lelt ten
tepletus
ken r
Aine f
ſunnne
1aſs an
Ita Coſe
Coſier⸗
mnituen
rfehte
eniil:
Dundus
nu eſt
remn ſi
1lent
lentir
netlinn
Unnten
i

VNI

Phl.
1.

leſeen
eyllr 1
Wijum, k.
& Doenm

niſetcon
glan te⸗
mnus ilel⸗
in hon⸗

Soconm

hic N0;
apns 4
llas, u
dee
6 ncelaſt
6 ſte
lfulſe
igne e N

De præparatione ad cœnam. 95

ad divinæ Scripturæ normam erigen-
da, pari ratione etiam hæc, quam re-
quirit Paulus. Conſideremus igitur
primo loco noſtram infirmitatem. Quid
eſt homo? a pulvis & cinis: e terra
naſcimur, de terra vivimus, in terram
revertimur. Quid homo? ſperma fœ-
tidum, ſaccus ſtercorum & cibus ver-
mium. b Homo natus ad laborem,
non ad honorem: Homo c natus de
muliere, & ob hoc cum reatu, brevi
vivit tempore, ideoque cum metu,
repletus multis miſeriis, ideoque cum
fletu, & vere multis, quia corporis &
animæ ſimul. Neſcit homo ortum
ſuum, neſcit obitum; ut herba ſolſti-
tialis pauliſper ſumus, ac brevis illa
vita dolores haber minime breves.
Conſideremus ſecundo loco noſtram in-
dignitatem: omnis quidem creatura
reſpectu creatoris, umbra, ſomnium,
e nihil; utique etiam homo. Sed
pluribus & gravioribus modis indi-
gnus eſt homo; peccatis enim crea-
torem ſuum offendit. Deus Natura
& eſſentia juſtus eſt: Natura igitur &
eſſentis peccatis iraſcitur. Quid
nos ſtipulæz ad f ignem illum con-
ſumentem? quomodo fœdiſſima no-

ſtra facta confiſtent? quomodo ini-

E 4 qui-

a Gen. 18,: 27. b) Bernb. l. Medit. c. 3.

4) JZoh. 14: I.
d) Dernh. l. rad Eugen.

e) Pſ. 39, 7. F) Deut. 4, 14.

Meditatio X.

quitates noſtræ, a quas ponis coram
te, & errores noſtri, quos collocas in
lumine vultus tui? Infinitus Deus &
ſemper ſui ſimilis, infinitæ juſtitiæ &
infinitæ iræ: quod ſi in omnibus ope-
ribus, utique etiam in ira, in juſtitia &
vindicta Deus magnus eſt & admira-
bilis prorſus. Qui non pepercit filio,
nunquid parcet figmento? qui non
pepercit ſanctiſſmo, nunquid parcet
ſervulo nequam? In tanto apud
Deum odio peccatum eſt, ut puniat
illud in dilectiſſimis, quod patet in
Lucifero, Angelorum primario, Pro-
batio autem, non ſolum nos reſpiciat,
ſed etiam benedictum bune panem, qui
eſt communicatio corporis Chriſti:
cum verus gratiæ fons, & inexhauſta
miſericordiæ ſcaturigo apparebit;
prorſus negligere nos non poterit
Dominus, quos ſuæ carnis participes
facit: quis b enim carnem ſuam un-
quam odio habuit? hæ igitur ſanctæ
epulæ transmurabunt animas no-

ſtras: hæ divipiſſimæ epulæ divinos

homines nos effcient, donec tandem
futuræ felicitatis conſortes efficie-
mur, 5 86& 5X8& 2α ν αοοτοαποα
3X Oeοσαπαο d/äzτις: cquod hic in fide & my-
ſterio, illic in re & apertiſſim e habe-
bimus. Ipſa quoque corpora noſtra
hanc dignitatem conſequentur, ut
qin illis Deum a facie ad faciem vi-
dere
a) Pſ. 90, 9. b) Eph. 5, 29. *) Nazi-
nz. oraz. 4. ge 15eol. 4) I Cor. I3, 12.

„

De pre,

terepoſſi
lndi tem
(orete N

Uiitcontn

cinn ſanar
1I hrc v
Prestom
Momiſhon
loc cote
Dekumnus:
te Vita

(nig

bennu
ein Per
betemidt
omoco
tnezdi

mbit, gl

(e k

lengns )r
mni ro⸗
eiein
Ueniatur
ſti,
tian
ihtieis
Illeris
ei 34
len tu
cherum
Tlat
Ndi

4) R
4) M.
2

—
oliss corn
collocnst
us Deul
ſlitie
mmibusce⸗
ioſalſtrt
& uni
hetet
1 g
uic pn

4
tato

I Dunn

od geteil
mario, 8
steſiic⸗
pluen
rs Cnii
, inetni
4rinti
go el
ottoß⸗
n wuan i
gitur lult
577 1o
Pninmd
le Girnnd
Cer uſte⸗
tes e
onudn
n holt

jentut, 1

De præparatione ad œnam. 87
dere poſſimus, quæ jam ſunt Spiritus
ſandti templa, & Chriſti inhabitantis
corpore & ſanguine fanctificantur &
vivifcontur: hæc ſancticima Medi-
cina ſanat omnia peccatorum vulne-
ra: hæc vivifica caro omne mortale
Pecestum ſuperat; hoc ſancdtiſimum
Prômiſſonum divinarum ſigillum eſt,
quod coram judicio divino oſtendere

pofflumus: hoc pignore nobis dato

de vita æterna ſatis tuto gloriamur,
ſi Chriſti corpus & ſanguis nobis ex-
hibentur, utique etiam omnia bene-
ficia, per ſanctiſſimum illud corpus &
benedictum illum ſanguinem parta:
quomodo, qui minora dedit, majora“
denegabit? qui filium a ſuum dedit
nobis, quomodo non omnia cum eo
dabit? Exultet b igitur Sponſa, quia

tempus prope eſt, quando ad nuptias

agni vocabitur, induatur pretioſis,
accipiat e nuptialem veſtem, ne in-
veniatur nuda: veſtis illa Sponſi ju-
ſtitia, quam in baptiſmo induimus:
Juſtitia nofira tantum aheſt, ut veſtis
nuptialis ſit, ut etiam ſit pannus
mulieris menſtrustaz. Timeamus

igitur ad ſolennitatem illam nuptia-

lem turpiſmas illas & fœtidiſhmas
operum noſtrorum veſtes afferre; in-
duat nos Dominus, ene inveniamur
nudi. F
E S XXI.
4) Rom. 8, 32. b) Apocal. 19, 7.
e*) 2 Cor. 5, 3.

1

—

886 Meditatio YXI.

XXI. iſnorb
4 lalis ar
DE CHRISTI ASCEN Is& in
&ONE. or dol
Gere, Ol
Cum Chriſto aſcendere noſtrum eſt. Meutet

Ogita, fidelis anima, aſcenſionem oite
Sponfi tui: Chriſtus vifibilem aitz
præſentiam ſidelibus ſuis ſubtraxit, More:
ut fides haberet exercitium, beati aæ unnc
amque non vident & credunt. Ubi (intſl
eiſt b“ Theſaurus noſter, ibi ſit etiam Acchel
cor noſtrum. Theſaurus noſter Chri= ieikeri
ſtus in cœlo eſt, cœleſtibus c ergo ad- ull ſl
hæreat cor noſtrum, & ea, quæ ſur- Cen i
ſum ſunt, cogitet. Sponſa reditum umin
ſui Sponſi ardentiſſimis exoptat ge- tirhe,
mitibus: ita fidelis anima ſemper exx- Umn, lot
optet adventare diem illum, in quo à Kteign
ad nuptias agni introducatur, confi: (kinan
dat in arrha ſancti Spiritus, quam Ullet,
aſcendens reliquit ei Dominus: con- Mtui
fidat in corpore & ſanguine Domini, mine R
quæ in cœnæ myſterio accipit, & 1tl, itn
credat corpora noſtra cibo hoc in- Mundane
corruptibili ſaturata aliquando re- an 4
ſuſcitatum iri; quod jam credimus, Urian
tunc videbimus; & noſtra ſpes tune Mh hen
erit res; ſub ſpecie F aliena adeſt lzdit

via- (Al
a) Zob. 20, 29. uuien
*) Mattb. 6, 21.
c) Col. 3, 2. .
4) Apoc. 19, 7. 14n
*) Iren. lib. 4. c. 34. Ang. in Eſ. 74. NS
Ff) Luc. 24, I5. ſon

CEN

umc.
ſenſonen
iblen
ſütenni⸗
n, denti 4
Cont. UV
Piſtelin
nolerCh
t ego
4, glel⸗
A eelimn
eroptet
ſent 4
n, in o/
rut, n
tus; n
inos,.,
ne⸗ Dumt,
giet,
uno n
1 dedinih
1 ſeurni
Aien , 40el

—

5 it N. 4

De Chriſti aſeenſione. 89

„ . 6 ;— .
viatoribus nobis Dominus, ſed in cœ-

leſtis patriæ diverſorio eum agnoſce-
mus & intuebimur. Voluit autem Sal-
vator noſter a monte a oliveti aſcen-
dere; oliva pacis & gaudii inſigne,
merito ergo ab oliveti aſcehdit mon-
te, qui territis & conſternatis conſci-
entiis tranquillitatem peperit ſua
paſſione: merito ab oliveti aſcendit
monte, qui maxima cœleſtis curiæ ac-
cipitur jubilatione. Montana illa nos
ad cœlleſtia vocant, ſequamur ſanctis
deſideriis, quia pedibus non poſſu-
mus ſequi corporeis. Moſes b ibi-

dem in monte aſcendit ad Domi-

num, in montee ſanécti adorarunt Pa-
triarch?, montana àa elegit Abra-
ham, Loth vero planiciem: relinquat
fidelis anima mundi planiciem, ſi ad
cœli montana ſancta devotione con-
tendat, ita dulcisſima ſentiet DEI
interius loquentis alloquia, ita in o-
ratione ſua poterit e adorare in Spi-
ritu, ita conflagrationem æternam
mundanæ planieiei paratam poterit
cum Abrahamo effugere. Betha-
nia villam humilitatis & afflictionis
notat, per quam ad regnum cœlorum
nobis patet aditus, ſicut & Chriſtus †
ex villa afflictionis ad cœleſtia pene-
travit gaudia. Hactenus cœlum clau-
5 ſum
a) Actor. I, 12. b) Exod. 19, 3.
c) JZoh. 4, 20. 2) Gen. I3, II.
e) Zoh. 4,20, F) Luc. 24, 20.

90 Meditatio XXI.

ſum videbatur, & Para diſus ſuperior
« per romphæam rutilantem cuſto-
ditus, nunc victor Chriſtus cœlum
aperit, ut nobis in cœleſtem patriam,
unde excideramus, viam monſtraret.
Stabant b diſcipuli ſublatis oculis

cœlum intuentes, ita veri Chriſti

diſcipuli cordis oculos ad ccœleſtia
contemplanda attollant. c O Do-
mine Jeſu, quam glorioſa pasſionem
tuam conſecuta eſt clauſula! quam
felix hæc & quam ſubita mutatio!
qualem te vidi patientem in monte
Calvariæ, & qualem te nunc con-
ſpicio in monte oliveti? Ibi eras ſo-
lus, hic multis Angelorum millibus
comitatus: ibi aſeendebas in cru-
cem, hic in nube aſcendis ad cœ-

lum: ibi crucifigebaris inter latro-

nes, hic exultas inter Angelorum cho-
ros: ibi clavis cruci affixus & damna-
tus, hic liber & damnatorum libera-
tor: ibi moriens & patiens, hic gau-
dens & triumphans. Chriſtus a eſt
caput noſtrum, noes ipſius membra:

gaude igitur & exulta in aſcenſione

capitis tui, fidelis anima! e Gloria
capitis membrorum etiam gloria eſt:
ubi caro noſtra regnat, ibi nos regna-
re credamus: ubi ſanguis noſter do-

minatur, ibi nos glorioſos futuros ſpe-

remus,

*) Gen. 3, 24. b) Aktor. 1, II. )
Grana. de vita Chriſti merit. 2. d) Epb.

5, 23 e) Max. de reſur.

—

temus, e
bennt,
non kehe
teligun
Crun cc
etpo eqr
erinct

P Ultem ho⸗
uem zece

ſu de (
Et Leſn
turus:
elhigt
Paſtone
Lecione

(ore

kem 4
lon lolen
ttlam 0
Uun illn

iſcid

enum
mn veni
elibus
centiz
ihn
e; nec 4
Nee C

aum ſlig
n ie
enren

5

luſe

—

De Chriſti aſcenfione. 91

remus, etſi peccata noſtra nos prohi-
beant, Naturæ tamen communio
non repellit: Ubi caput eſt, ibi etiam
reliqua membra erunt: caput no-
ſtrum cœlum ingrefflum eſt, habent
ergo æquiſſimam rationem de cœlo
ſperandi reliqua membra, non ſolum
autem hoc, ſed in cœlo jam poſſeſſio-
nem accepere. a Deſcendit Chri-
ſtus de cœlo nos redemturus, aſcen-
dit viciſſim ad cœlum nos glorifica-
turus: nobis natus eſt, nobis paſſus
eſt, igitur & nobis aſcendit. Chriſti
paſſione noſtra caritas, Chriſti reſur-
rectione fides noſtra, Chriſti aſcen-
ſione ſpes noſtra ſolidatur. Sequi
autem debemus Sponſum noſtrum
non ſolum ardentibus deſideriis, ſed
etiam operibus bonis: in b ſuper-
nam illam civitatem non intrabit
aliquid coinquinatum, in hujus rei
ſignum Angeli ex cœleſti Hieroſoly-
ma venientes apparuerunt c amicti
veſtibus albis, quibus puritas & in-
nocentia denotatur: Cum humi-
litatis magiſtro non aſcendit ſuper-
bia, nec cum bonitatis autore malitia,
nec cum pacis amico diſcordia, nec
cum filio virginis libido & luxuria:
non aſcendunt vitia poſt virtutum
Parentem, nec peccata poſt juſtum,
E nec

a) Euſeb. Emiſſ. bom. de Aſcenſ-
Bernb. b) Apoc. 21, 27. c) Ack. 1, 10.
) Euſeb. Emif. I. d.

92 Meditatio YXII.

nec infirmitates ire poſſunt poſt Me-

dicum. Qui Deum coram aliquando

intueri deſiderat, is etiam digne in
ejus conſpedu vivat: qui coleſtia
ſperat, terrena contemnat: Trahe ad
te corda nofira, bone Jeſu
XXII.
HOMILEIA DE SPIRITYV
S5ANCTO. .
Electos Deus obſignat ſpiramine
ſancta.
Scendens Dominus noſter in cœ-
los, & intrans in gloriam ſuam, a
miſit diſcipulis Spiritum ſanctum in
ipſo penteceoſtes die. Sicut in veteri
Teſtamento Deus legem promulgans
in monte Sinai, ad ipſum Moſen de-
ſcendebat: ita, cum Evangelium per
Apoſtolos orbe terrarum propa-
gandum, ipſe Spiritus ſanctus ad Apo-
ſiolos deſeendebat; ibi tonitrua &
fulgura & clangor buccinæ intenſis-

ſimus, quia lex contra inebedienti-
am noſtram detonat, & nos iræ divinæ

reos arguit: hic vero ſonitus leniter

ſtrepentis auræ, quia Evangelii con-

cio conſternatas mentes erigit: ibi
totius populi expaveſcentia atque
terror, quia c lex iram operatur; hic
vero tota multitudo confluit & mirs-
bilia

c) Rom. 4, 14. =Sè

ln,
—
Iar
wbisac
ondelc
rotis
4 Sndbe
airie
moris 6
Doyeture
1ota ten
Cdmi
lelimin
cumbin
Mau
Chriſti
mondot
Ulisthe
Pnilimnn
Mrrſt
bemn, ſe
aſenire
lonen.
Ungte
nobis
endam
ulnck
retent
eheoln
hemat
mknol
ſ, e
uls ni

12

I.

—

. hok e-

ligumntn
dignen
1 (Clelie
Inkes
1
—

IENIU
Pranine

ſter in c
Aim ſum
ſancun
Gkin ven
Nolnblenn
Noſen
geliun 6
ſrar.
tonitruu
e itenl⸗
becient
ire iplee
nus lenn
erigiti
t e

Homilia de Spiritu Sanco. 93

bilia DEl audit, quia per Evangelium
nobis ad DEUMM patet aditus: ibi Je-

hova deſcendit in igne, ſed in igne iræ
& furoris, ideo mons commovebatur,
& fumabat: hic vero deſcendit Jeho-
vVa Spiritus ſanctus in igne, ſed in igne
amoris & dilectionis, unde non com-
movetur domus divina ira, ſed potius

tota repletur Spiritus ſancti gioria.

Quid mirum, Spiritus ſanctus e cœ-
leſti mittitur curia ad ſanctificandum,
cum filius miſſus fuerit ad genus hu-
manum liberandum? non prodeffet
Chriſti paſſio, niſi per Evangelium
mundo fieret annunciatio: quis enim
uſus theſauri abſconditi? ideo beni-
gniſſimus Pater non ſolum magnum
paravit beneficium per Filii paſſio-
nem, ſed etiam toti mundo illud
offerti voluit per Spiritus ſancti mis-
ſionem. Fidelis mater tenello Filio
utraque prœæhet ubera: fidelis Deus
nobis miſeris & Filium & Spiritum
ſancdtum mittit. Venit autem Spiri-
tus ſanéctus ſuper Apoſtolos, cum per-
durarent concorditer in oratione;
& precum enim Spiritus eſt, precibus

impetratur, & ad preces impellit,

quare? quia eſt vinculum illud, quo
corda noſtra uniuntur cum Deo, nicut
Filium unit cum Patre, & Patrem cum
Filio, eſt enim batris & Filii mu-
tuus ſubſtantialis amor: heæc ſpiri-
tualis noſtri cum Deo conjunctio fit
ü
4) Zach. 12; 102

94 Meditatio XXII.
fide, fides autem, donum Spiritus,
imperat precibus, ſed veræ preces

fiunt in Spiritu. In templo Salomo-

nis cum Domino adoleretur incen-
ſum, a gloria Domini templum re-
plebatur: ita ſi precum odoramenta
offers Deo, templum cordis tui Spi-
ritus ſancti replebit gloria. Mire-
mur hic Dei miſericordiam & grati-
am: b Pater exauditionem precum

promittit: c Filius intercedit pro

nobis: Spiritus ſanctus orat in no-

bis: e Angeli preces noſtras ad De-

um deferunt, atque ita tota ccleſtis

curia noütris precibus eſt aperta:

Miſericors Deus dat orationis affe-
Gum, quia denat nobis Spiritum gra-
tiæ & precum; dat etiam orationis
effe dum, quia preces noſtras ſemper
exaudit; ſi non ad voluntatem no-
ſtram, tamen utilitatem. Venit Spi-
ritus ſanctus, cum omnes concordi-
ter in eodem verſarentur loco, nimi-
rum eſt Spiritus caritatis & concor-
diæ; conjungit nos Chrifto per f-

dem, conjungit nobis Deum per ca-

ritatem, unit etiam nos ocum proximo

per dilectionem. Diabolus, diſcor-

diæ & ſeparationis autor, per pecca-
ta ſeparat nos a Deo: per odia, con-
ten-

7 Reg. 8, II. b) Pſalm. 5o, 15.
4) Rom. 8, 34.
) Gal. 4, 6. e) Tob. 12, 12.
7) Aug. Epiſt. 105.

on

—
tentione
Giem ſe
in Ch
Nuunam
tone con
Ulinnen
Deum he
linho
ſugenie
Münet u
homo D
egritate,
ſeharern
maillan
luhet,

Auin per

lici
rt ſont
Clann ne
etlam ini
1ie Don

mindad

e0, 4.
rir ſin
nihil
dlin a
bet, m
omnid
du ſe II
en ſ
hnn⸗
Ultus lu

3) L
10

l.
—
Spirins
1r lect
Salono⸗

tur incel

nplum le⸗
dorament
6 tui N⸗
ia. Ur.
mn Ner
Pleelt
etcecit i
Clet in de⸗
tas AD-
dn Celelt
Papers:
tions
intun e
1 Orations
tus ſene
Heten e

Penitc⸗

coneld⸗
loo,nin-
& Cnee⸗
o e

Homilia de Spiritu Sancto. 95

tentiones & rixas homines a ſe in-
vicem ſeparat; ſed ſanctus Spiritus,
ut in Chriſto divinam & humanam
Naturam mirabili ſua à obumbra-
tione conjunxit, ita quoque ſuis do-
nis in nos effuſis, & homines Deo, &
Deum hominibus conjungit. Quam-
diu in homine manet Spiritus ſanéctus
ſua gratia & ſuis donis, tamdiu homo
manet unitus Deo. Quamprimum
homo per peccata excidit a fide &
caritate, & Spiritum ſanctum excurit,
ſeparatur a Deo, & tollitur beatiſſi-
ma illa unio. Qui Spiritum ſancum
habet, non odit fratrem: quare?
quia per Spiritum particeps factus
myſtici corporis Chriſti, cujus mem-
bra ſunt omnes pii, b quis vero un-
quam membra ſua odio habet? imo
etiam inimicos ſuos diligit, qui Spi-
ritu Domini regitur: quia, c qui do-
mino adhæret, fit unus Spiritus cum
eo, d jam vero Deus ſolem ſuum
Oriri ſinit ſuper bonos & malos, &
e nihil quicquam eorum, quæ fecit,
odio habet: Qui Spiritum Dei ha-
bet, omnibus inſervire promtus eſt,

omnibus [pro virili besefacit, omni-

bus ſe utendum præbet, quia eriam
Deus fons eſt omnis miſericordiæ
& gratiæ erga omnes: jam vero Spi-
ritus ſan tus tales motus in homine
D efficit,
a) Luc. 1, 35. b) Epb. 5, 29.
c) 1 Corinth. 6, 17.
4) Mattb. 5, 45. e) Jap. I1, 25.

96 Myoeditatio XI.

efficit, qualis ipſe eſt, ſicut anima cor-
pus reddit animatum, ſentiens, mo-

bile: ita Spiritus hominem effiit ſpi-

ritualem, imbuit mentem ſuavitate
dulcedinis divinæ, & omnia membra
ad obſequia Deo & proximo præſtan-
da dirigit: E cœlo factus eſt ſonitus
ille, qui fuit Symbolum venientis
ſancti Spiritus, quia cœleſtis eſt Na-
turæ ſanctus ille Spiritus, nimirum
ejusdem eſſentiæ cum Patre & Filio,
a quo Patre & Filio ab omni æterni-
tate procedit; efficit etiam homines
cœleſtia cogitantes, & ea, quæ ſur-
ſum ſunt, quærentes; qui terrenis
adhæret, & amore ſuo mundo unitus
eſt, ille nondum cœleſtis Spiritus par-
ticeps factus. Venit ſub flatus Sym-
bolo, quia vivam conſolationem atf-
flictis fuppeditat; quia etiam recipro-
co flatu ac reſpiratione ſpiritus aërei
vivimus juxta carnem, ideo ſub Spi-
ritus & flatus Symbolo adventabat,
qui largitur, ut vivamus juxta melio-
rem noſtri partem. Ventus, 4 quo
vult, ſpirat, & ſonum ejus audis, ſed
neſcis, unde veniat & quo vadat; ita

eſt omnis, qui genitus eſt a Spiritu.
Congruenter etiam ſub flatus ſymbo-

lo venit, qui a Patre & Filio una ſpi-
ratione ab æterno procedit. b Vehe-
mens erat flatus ille, quia neſcit tarda
moli-

a) Zob. 3, §.
b5) Amb. I. 2. in Luc. c. 6.

Homn
—
wolimit
moyet
guihsh
le iti
mine,
olin cut
Pburumn
tetram
ſege .
oena fu
inedife
el,
Der
taten
dochre⸗
linonen
ſirri 1
nez: ui
Verda D
krckehe,
un he
Titüs an
1
0
4 2
—

Dr

anima
Niens, .
n ſumut
iämentt
mo ue

n W
R elt) N
, ginint
te Alitt
mnieten⸗
n hopte
1 eſt
ani kelti

iins ſ
etls
tiohen

4yennten 1
untin el
ns, li⸗

5 nii

Homilia de Spiritu Sancto. 97

molimina Spiritus ſancti gratia; 2
movet ille ſanctus Spiritus pios, in
quibus habitat, ad omne bonum, at-
que ita movet, ut nec Lyrannorum
minas, nec Satant inſidias, nec mundi
odia curent. Confert Apoſtolis lin-
guarum donum, quia b in omnem
terram ſonus ipſorum exire debebat,
ſicque c confuſio lingusarum, quæ
pœna fuerat ſuperbiæ & temeritatis
in ædificanda turre Babylonis, ſubla-
ta eſt, jamque diſperſæ illæ gentes
per diverſitatem linguarum, in uni-
tatem fidei Spiritus ſancdti munere
congregatæ ſunt: congruenter ſub
linguarum figura venit, a quo q in-
ſpirati locuti ſunt ſancti Dei homi-
nes: qui in Apoſtolis locutus eſt, qui
verba Dei ponit in os miniſtrorum
Eccleſiz. Pro tantis donis laudan-
dus & benedicendus ſanctus ille Spi-
ritus cum Patre & Filio in ſeculum.
2) Rom. 8, 14. b) Pſ. 19, 5§.
c) Gen. II, 7.
d) 2 Petr. 1, 21.

XXIII.

DE ECCLESIE DICGNI-
TATE.

Chriſti eſt Eccleſha Sponſa.
CCOsita, dewora anima, quantum tibi

præſtitit Deus beneficium, quod
8 ad

989 Meditatio XXIII.

ad Eccleſiæ ſuæ te vocavit conſorti-
um. a Una eſt dilecta mea, dicit Spon-
ſus in Cantico: vere una, quia una
ſolum vera & orthodoxa Eccleſia, di-
lecta Chriſti Sponſa. Extra corpus
Chriſtus non eſt Spiritus Chriſti, 5
qui autem Spiritum Chriſti non ha-
bet, non eſt ejus: qui Chriſti non eſt,
æternæ vitæ particeps fieri non pot-
eſt. & Extra arcam Noæ omnes peri-
re cogebantur in diluvio: extra ſpi-
ritualem arcam Eccleſiæ omnes æter-
no involvuntur exitio. ₰ Non ha-
bebit Deum patrem in cœlis, qui
non habet Eccleſiam matrem in his
terris. Cogita, devota anima, quod
ſingulis diebus multa animarum mil-
lia deſcendunt ad infernum, ideo
quod ſunt extra Eccleſiæ gremium:
non ſeparavit te ab illis Natura, ſed
ſola Dei miſerentis gratia: Cum
e Ægyptus tenebris palpabilibus in-
volveretur, apud ſolos IIraélitas
erat lux; ita ſola Eccleſia eſt lux
divinæ agnitionis: qui ſunt extra
Eccleſiam, a tenebris ignorantiæ
in vita præſente transeunt ad te-
nebras damnationis æternæ in vita
ſequente: y qui non eſt portio
Eccleſiæ militantis, nunquam erit
portio Eccleſiæ triumphantis, hæc
enim

a) Cant. 4. I. ⁹) Rom. §, 9. c) Gen.
7: 21. 4) Aug. I. 4. de ſymb. C. 10. e)
Exod. 10, 23. F) D. Cbemi. in Ench. loc.

De
—
enimn ſun
Verbum,
Vinn eter
Mlter,
glineo
floe
mundi ſe
dus: Gen
liceſvon
Gle zrhe
elnaris
iſcipete
tars ee
Marigat
naculof
Mate,
ueſos
Infum

lenele

bos ſanr
tenqnie

nnellbr
huſs n
igii,
liten
conlir
6r er in
uemie
hdtae
Aliten
Nibs
ne le⸗

4)
)
) 4

II.

t conſon⸗
ete⸗
glat UIId
ccleſtt, ſin
tra colpe
Chridi!
i nonk
i none⸗
i non .
Olhnesſen⸗
, euti ſi
mdes ele⸗
N 1.
celis, G
gen in
mimacre
marumn
un,
grnin
runt,
gi: Cn
iibugi⸗
Intii
II
ſunt enrn
nonni
r Al
e in n
el ſora

De Eccleſiæ dignitate. 99

enim ſunt intime conjundta: Deus,
verbum, fides, Chriſtus, Eccleſia, &
vita æterna. Sancta Dei Eccleſia eſt
Mater, Virgo & Sponſa. Mater eſt,
quia Deo quotidie ſpirituales generat

filios: Virgo eſt, quia a Diaboli &

mundi ſe integram ſervat complexi-
bus: Sponſa eſt, quia Chriſtus eam ſi-
bi deſponſavit fœdere ſempiterno, ei-
que arrham Spiritus dedit. Eccleſia
eſt navis illa, 4Qquæ Chriſtum & ejus
diſeipulos vehit, ac ad portum felici-
tatis æternæ tandem nes perducit:
navigat Eceleſfia inſtructa fidei guber-
naculo felici curſu per hujus ſeculi
mare, habens Deum gubernatorem,
Angelos remiges, portans choros o-
mnium ſanctorum, eredcta eſt in me-
dio ipſa ſalutaris crucis arbor, in qua
Evangelicæ fidei vela ſuſpenſa, qui-
bus flante ſancte Spiritu ad ſecurita-
tem quietis æterne deducitur. Eccle-
ſia eſt b vinea illa, quam Deus in agro
hujus mundi plantavit, ſanguine ſuo
rigavit, ſæpem Angelicæ protectionis
ei circumdedit, torcular paſſionis in
ea conſtruxit, lapides & offendicula
ex ea ſuſtulit. e Eccleſia eſt mulier
illa amicta Sole; quia Chriſti juſtitia
induta eſt: Lunam ſub pedibus calcat;
quia terrena, variis obnoxia mutatio-
nibus deſpicit. Conſidera ſummam
hanc Eccleſiæ dignitatem, devota ani-

a)à Matth. 8, 23. Chryſoſt. in Montb⸗
1) Mares. 21, 33. HMa. 2.
c) Apec. 21, I.

109 Meditatio XXIII.

ma, & debitas Deo gratias age. Ma-
gna quidem in Eccleſia ſunt Dei be-
neficia, ſed ea non ſunt omnibus ob-
via; eſt a hertus concluſus, & fons
ſignatus; nemo pulchritudinem hor-
ti concluſi videt, niſi qui in eo eſt:
ſic nemo ſumma hæc in Eccleſia be-
neficia agnoſcit, niſi qui & ipſe in ea
eſt. b Nigra eſt exterius hæc Ohriſti
Sponſa, ſed formoſa interius, comnis
enim gloria Filiæ Regis eſt ad intra.
Navis d hæc variis perſecutionum
concutitur tempeſtatibus; vinea e

heœæc ligata erigitur, & reciſa augetur:

Ffmulieri huic ipſe infernalis Draco
variis mo dis inſidiatur. Pulchrum g
eſt Eccleſia lilium, ſed tamen inter
ſpinas. h Hortus pulcherrimus eſt Ec-

cleſia, ſed quando Aquilo tribulatio-

num eum perflat, tunc demum fluunt
aromata illius. Dei Filia eſt Eccleſia,
ſed mundo admodum exoſa, coœle-
ſtem expectat hæreditatem, igitur co-
gitur in hoc mundo peregrinari, in
peregrinatione premitur, in preſſione
ſilet, in ſilentio fortis eſt, in fortitu-
dine vincit. Mater ſpiritualis eſt
Eccleſia, i ſed cogitur ſtare ſub cruce,
ſicut etiam Maria, ex qua Chriſtus in
hunc mundum natus, ſub cruce ſtabat.
Eccleſia

a) Cant. 4, 12. b) Cant. 1I,.5. c) Pſal.
45, 14. 4) Matth. 8, 24. e) Zoh. 15, 2.
F) Apoc. 12, 7. g) Cant. 2, 1. b) Amb.
1. 9. in Luc. c. 10. ¹) Johb. 19, 25.

—

*
t
keeleſia
tribulzti

celcke.

ceſte
er iien
Narlein,
Conkemnn
Dipus
lerleſſe
Menta: V
Ius es e
Com en
Letſele
Prohlin
catl ſecl
gelit
ago, Ne
Chrict ee
unliu

pelet

elles e
onſis
go, ne
iitte
1n ten
kamhe
kerkt
1e ſe Pr⸗
tum de

II.
—
ge, N

.

lnt Deike

mmibus

18, & ſ

inen be⸗
n in eo t⸗
Pecleln
E ipſeine

hec Crt

ins konnl
eſt dionn
tſeetiont
6: ihen
ſn Aetll
nils Ded
Pulchnm
tumen! in
enuelli
tebllti⸗
aninkun
llalin
rol, .a⸗
igtunce
egrinut 10
1 elei
in ſlit
in 4
ſub l⸗
Chri in
uceltihl bt⸗

Leck e

de Eccleſiæ dig guitate. 101
Eccleſia eſt palma, quia ſub pondere
tribulstionum ac tentationum magis
creſcit. Cogita, devota anima, Ec-
cleſiæ dignitatem, & cave quicquam
ea indignum committas. Mater eſt
Eccleſia, cave igitur, ne vocem ejus
contemnas: Marter eſt, ſemper igitur
ab ipfius pendere debes uberibus.
Eccleſiæ ubera ſunt verbum & ſacra-
menta: Virgo eſt Eceleſia, ſi ergo ve-
rus es ejus filius, a mundi abſtine
complexibus: membrum es Virginis

PEccleſiæ, vide, ne virginea membra

proſtituas, & cum Diabolo per pec-
cata ſcorteris: Sponſa Chriſti eſt Ec-
cleſia, & omnis devota anima, caveat
ergo, ne Satanæ adhæreat: Sponſa
Chriſti es, vide, ne arrham, Spititus
Sandi tibi datam, amittas: Sponſa
Chriſti es, aſſiduis ora precibus, ut
properet Sponſus, & ad nuptias co-⸗
leſtes te introducat: veniet autem
Sponſus a in ſecuritatis nocte, vigila
ergo, ne, cum venerit Sponſus, inve-
niat te dormientem, & januam ſalu-
tis æternæ tibi præcludat: luceat o-
leum ſidei tuæ, ne in adventu Sponſi
cogaris fruſtra id deſiderare. Vehe-
ris in navi, vide, ne in mundi ma-
re te præcipites, antequam ad por-
tum pervyenias: veheris in navi, ⁵
precare, ne tempeſtatibus afflictio-
num, & fluctibus tentationum abſon-
bearis.
a) Matib. 25, I1I0.
*) Marth. 2, 25.

102 Meditatio XIV.

bearis. In vineam Domini a voca-
tus es, vide, ut ſtrenue labores: con-
ſideratio denarii minuat labores diei:
vinea demini es, abjice inutilia ſar-
menta, infrugifera carnis opera, to-
tum vitæ tempus æſtima eſſe putatio-
nis tempus: b palmes es in vera vite
Chriſto, vide, ut in eo maneas &
fructum feras multum, quia palmi-
tem non ferentem fructum ccleſtis
agricola tollet, & ferentem fructum
purgabit, ut copioſiorem ferat: c in-
duiſti Chriſtum per fidem, & à Sole
hoc juſtitiæ amictus es, vide, e ut
Lunam, id eſt, omnia terrena ſub pe-
dibus calces, atque omnia reſpectu
wternorum bonorum parvi æſtimes.
O bone Jeſu, qui nos duxiſti in Eccle-
ſiam militantem, deduc aliquando
etiam ad triumphantem.
a) Matth. 20, I. 5) Zob. 15, I.
₰) Gal. 3, 27. 4d) Mal. 4, 2.
e) Apoc. 12, I.

XXIVv.
MEDITATIO DE PRDE-
S§STINATIONE.

In Cbtiſto electio facza.

Qores, devota anima, cogitare
Vis de prædeſtinatione tua, aſpice
Chriſtum in cruce pendentem, a pro
peccatis totius mundi morientem,
8 . propter

a) Rom. 4, alt.

De⸗
—
Moptet
tem. In
ſehid ſe⸗
let tna d
tio. 64E.

nuhndi fan

Chrto eſt
oqde De
n cordis
lealbites
10. 5i
Verbi vis
Gelimtin
lis in
Uun Chr;
unen⸗ (e
Nohincne
Crici ſiti
nr enſi
ne eo,
ni mſſer
omne
mtiones,
ne cdi
N lee in
eris ten
di Den
t
s ſecen
ſenmn l
h
ey; e
Nb, ,1

.

nini /ror

bores: xI

labores ti
ntliiſ
is open, 1.
eſe puunt
9 in velrſt

o ent

qli N
Gum (Gel
ſert:
emn 8

,ben en⸗

nenn iß
nnie ſe⸗
rri Aln
riſtinte⸗
e dinnd
.

b. 1l

—

pNk
1.

De Prædeſtinatione. 103

Propter juſtitiam noſtram reſurgen-
tem. Incipe a Chriſto jacente in præ-

ſepio, ſic demum recto ordine proce-

det tua de prædeſtinatione diſputa-
tio. àa Elegit nos Deus ante jacta
mundi fundamenta, ſed tamen in
Chriſto eſt electio facta: ſic ergo es in
Chriſto per fidem, ne dubites, ad te
quoque pertinere eledionem: ſi fir-
ma cordis fiducia adhæres Chriſto,
ne dubites te eſſe in electorum nume-
r0. Si vero a priori extra limites
verbi vis ſcrutari profundum præ-
deſtinationis, metuendum valde, ne
cadas in profundum deſperationis.
Extra Chriſtum Deus eſt - ignis con-

ſumens, cave ergo, ne huic igni ap-

propinques, ne conſumaris. Extra
Ohriſti ſatisfactionem Deus voce legis
ſuæ accuſat omnes, damnat omnes:
cave ergo, ne ex lege prædeftinatio-

nis myſterium haurias. Non inqui-

ras omnes conſiliorum divinorum
rationes; ne te multum ſeducant
tuæ cogitationes; habitat Deus
in luce inacceſſibili, ad eam ne co-
neris temere progredi; ſed revelavit
nobis Deus lucem Evangelii, in hac
tute inquirere poteris doctrinam hu-
Jus ſecreti, e in hoc lumine videbis
verum lumen. Relinque æterni hu-
jus & ab æterno facti decreti pre-
4) Epb. 1, 4. b) Auguſt. Jerm. 7. de

verb. Apaoſt. c) Deuz. 4, 24. 4) 1 Ti-

moth. 6, 16. e) Pſ. 36, 10.

–

fundi-

104 Meditatio XXIV.

funditatem, & converte te ad manife-

ſtationis in tempore factæ claritatem;

juſtificatio facta in tempore, ſpeculum
eit electionis factæ ſine tempore. 4
Agnoſce ex lege iram Dei propter
peccata, & age pœnitentiam; agnoſce
ex Evangelio miſericordiam Dei pro-
pter Chriſti meritum, & applica ti bi
per fiduciam: agnoſce fidei Naturam,
& oſtende eam per converſationem
piam; agnofſce in cruce caſtigatio-
nem paternam, & ſuſtine per patien-
tiam: tunc demum incipe tractare
prædeſtinationis docrinam: hanc
methodum oftendit Apoſtolus, hanc
methodum ſequatur verus Apoſtoli
diſcipulus. Tria ſunt, quæ in hoc my-
ſterio ſemper obſervanda: Milſeri-
cordis Dei diligentis; meritum Chriſti
patientis; gratia Spiritus ſancti per
Evangelium vocantis. Univerſalis ef
Dei miſericordia, quia totum mun-
dum dilexit: b milericordia Domini
plena eſt terra, imo major eſt cœο &
terra, c tanta enim eſt, quantus Deus
ipſe, quia a Deus eſt caritas: teſtatus e
elit in verbo ſuo, ſe nullius mortem
velle: ſi parum hoc eſt, etiam juramen-
to confirmavit: Fſi non potes crede-
re Deo promittenti, crede ſaltem pro

ſalute tua juranti: Vocatur pater

miſeri-

42) D. Lutb. in præf- Ep. ad Rom.
*⁵) Pſ. 33, 5. c) Eccl. 2, 23. 4) I Joh.
4,9. *) Erech. 33, 11. f) Hier. ep. 46.

D

—
miericore
el milere
Caak
kiennti,
alieno, ut
milertio,
Eeleretie
Detſtum 6
Mundi bee
Rticordian
Aun quo
elemns
cteati un
Vetſi ene
glol Fi
t: . ec⸗
ucſearo
benli,
ipenitn
Piug di
l can
ln, gui
lgnibn
Pertus:
nemerit
o crueif
ufnde
ungeden
un Dyn

De Preædeſtinatione. 105
Amée miſeriçordiarum, quia ei proprium
chrtmms eſt miſereri & parcere: a miſerendi
e,een cauſam & originem ſumit ex proprio,
enpet. judicandi, vel ulciſcendi magis ex
Dei et alieno, ut longe aliter de corde ipfius
n; ed miferatio, quam animadverſio pro-
m Dite cedere videatur. Univerſale etiam eſt
4nicin meritum Chriſti, quia pro totius
eNuumg mundi peccatis paſſus. Quid ergo mi-
Velitem ſericordiam Dei probaret apertius,
e ee quam quod dilexit nos, cum nondum
erie eſiemus, quia dilectionis eſt, quod
che mnn creati ſumus: dilexit inſuper, cum
unM averſi efſemus, quia dilectionis eſt,
ſols, quod Filium redemtorem nobis de-
A dit: Peccatori tormentis eternis
ehke adjudicato, &, unde ſe redimat, non
N W, habenti, Deus Pater dicit: Accipe
undi nigenitum meum, & da pro te: i Ppſe
E Filius dicit: zoke me & redime te.
gietl A Flos campi, non Flos horti eſt Chri-
un ne ſtus, quia odor gratiæ ipſius non
Gam eſt quibusdam claufus, ſed omnibus
elett apertus: &, ne dubites de univerſali-
uns tate meriti, e orabat Chriſtus patiens
Su“ Pro crucifigentibus ſe, & ſanguinem
snim ejus fundebat Pro illis, qui ſapyguinem
mſnune fundebant ipſi . Univerſales etiam
Cre ſunt Evangelii Promiſſiones, quia
lenß F2 ornmni-
ur
a) 2 Corinth. I, I13. Bernb. ſer. 5. in
nat. Dom.
Ale 5) I1 JZoh. 2, 2. c) Rom. 5§, 8.
,9t „ Cant. 2, I. Joh. de Vorag. in Ev.
,6 *) Luc. 23, 34.

—.——

106 Meditatio YXXI.

omnibus dicit Chriſtus: a Venite ad me
omnes, qui laboratis. Quod pro omni-
bus præſtitum, omnibus etiam offer-
tur: quantum in his bonis pedem fi-
duciæ porrexeris, tantum etiam ob-
tinebis: b nemini Deus ſuam denegat
gratiam, niſi qui ſeipfum indignum
ea exiſtimat: Conſidera ergo, fidelis
anima, hæœæc tria prædeſtinationis ful-
cra, & firma cordis tui eis innitere fi-
ducia: conſidera prœterita miſericor-
diæ divinæ beneficia, & de finali non
dubitabis perſeverantia. Quando
nondum eras, creavit te Deus: quan-
do per Adami lapſum damnatus eras,
redemit te: quando extra eecleſiam
in-mundo vivebas, vocavit te: quando
ignorabas, inſtruxit te: quando erra-
bas, reduxit te: quando peccabas, cor-
rexit te: quando ſtetiſti, tenuit te:
quando cecidiſti, erexit te: quando
iviſti, duxit te: quando ad ipfum ve-
niſti, ſuſcepit te: affuit tibi in expe-
Gando longanimitas, & in condonan-
do facilitas: miſericordia Dei præcedit
te, firmiter ſpera, quod a etiam ſubſe-
quetur: e prævenit te miſericordia
Dei, ut ſaneris, ſubſequetur etiam, ut
glorificeris: prævenit te, ut pie vivas,
ſubſequetur etiam, ut in æternum
cum illo vivas: quare cadens non es
contri-
a) Matth. II, 28. b) Bernb. ſerm. 31.
in Can. C) Ia. in Pſ. 116. Theol. Myſt.
Harp. l. 1. C. 1. d) Pſ. 23, 6. e) Aug.
de Nat. & grat. c. 23. Javan. in Eſ. 31.

—

contritu
gbis nii.
umin
Katnen
niter he
ſilnis tn
Auum in
Int &te
6hrerian
ſumninn
Cozir
Deo
ſundl 8
hur erge
Alum, 3
Iis hene
Crrito,
len eſce
llietgone
Ubi one
hi hon e
fimon
tum Dej
Dninns
Men eiſce⸗
n domen
no rpi
Ne Ufe;
6

=.
== S

41 Deny
e.

ſSob.

V.
—
Veniteti
Apoon⸗
etiam le
65 Uelen;
m etian e
famenen
minlen
natlons ⸗
s ineſter
ttamiſeiet
. En
Dens:
emnatut
Etti etce⸗
tteigi
Ottl 6
peretbiſ⸗
, teni
te: e
2 ipnnn
ttbi na
1Deites
eni⸗
nienn.

De Prædeſtinatione. 107
contritus? quis ſuppoſuit manum?
quis niſi Dominus? confide ergo et-
iam in poſterum in Dei miſericordia,
& a finem fidei, ſalutem æternam, fir-

miter ſpera. In quibus enim manibus

ſalutis tuæ materia tutius conſiſtat,
quam in iis, quæ b colum condide-

runt & terram, in iis, c quæ nunquam

abbreviantur, in iis, quæ affluunt
miſericordiæ viſceribus, nec deſunt
foramina, per quæ effluant?
Cogita autem, devota anima, quod
a Deo eledti ſumus, e ut efſſemus
ſancti & irreprehenſibiles; in qui-
bus ergo non eſt ſanctæ vitæ ilu.
dium, ad illos non pertinet electio-
nis beneficium; electi † ſumus in
Chriſto, in Chriſlo ſumus per fi-
dem, g fides ſe exerit per dilecionem:
ubi ergo non eſt dilectio, ibi nec fides:
ubi non eſt ſides, ibi nec Chriſtus:
ubi non eſt Chriſtus, ibi nec eledtio:
b firmum quidem ſtat fundamen-
tum Dei, habens ſignaculum hoc:
Dominus novit, qui ſunt ſui: ſed ta-
men diſcedat ab injuſtitia, qui invo-
cat nomen Domini: i oves Chriſti
nemo rapiet ex ipſius manu, ſed ta-
men oves Chriſti audiant etiam ipfius
F 3 vocem,

a) I Petr. 1, 9. b) Eſ. 66, 2.
*) Eſa. 59, 1, à Bernh. in Pſ. 31.
e) Eph. I, 4. †)) v. 4.
42) Gal. 5, 6. b) 2 Tim. 2, 19.
54) ZRoh. 10, 27. 28.

—

108 Meditatio X.

ſum ſed fidu-
us Dei ſumus, u⸗
ree dornann ſpei Rdue 2d ran
ſma retineamus. Domi e6
Kemain reline da etiam ker
dee) Hebr. 3, 6. 5) Phi 12, 3

XXV. *
E SALUTARI PRECU
E EFFCACIA.

Penetrant ſiſpiria Cœlu

N Axim . benefici

z1 Precum pia-
um, quod familiare treſ⸗ nar
.
m requinit lodnen euam donat
orationis affectum, ipe Erne vis ora⸗
orationis effe tum. nBrur, ſed in
is, quæ in terra fur ſuſti elavis
rienis⸗ Wratut: 4 Oratio jr , & de-
oyp . . 1 —
eſt ocrl⸗ . aſeendit pe ca to dratio eſt
Tendit Dei liberatio: nnig adver⸗
0OE
ſaſurare ſeutum, quo Moſks cum
ii tela repelluntur. valebat
ſarii idebat manus ſuas, br⸗ ⸗
en conten Amalecitas; ſa⸗ dir.
ien rrronger manus tinat olti op⸗
lebie tibi Satanas. ien ſemelorum
ponirur murus, ita Dei i ſeagalvstor
an itur precibus. e lr aliquam
ſtr⸗ orabat non propt um dobis
necelſitatem „ ſed ut prec Orario
. ret dignitatem. ſis
commendaret ren
. 226.
a) Aug. Ep. 10 5. b 1 n Era.
deitem. c) Amb. Ep . Ertrgeaug: 21.
17, II. e) Hieronym. in gen, So Sar.
P Rob. QHolkos. lct. 139. in lib.
Naz. orat. ad Eun.

cenlus el
Drrcinit
ſpiriene
ſenhons
Ja cue
Ulnatio:
ſlnteri
ſteebus
ibls: en
liaadt
d ſen
Ue: ahie
fruſteann
Delg ſ
tamnen 4

inenbei tan

Nlcantd
ud,
Dans ſin
ſeiet
ftione,
Uitne do
ke prece
ubemnen
niun,
Pohüum:
eneſor
Ueſunt
1nenan

len
Nn
riſ 6

1
—
e 1d fnen
mine,
erhcete
. 1 13.
—

4
(el.
hei ern

dtur, ſe
Cltur, 33

ſolicn

. orare 4
“
,Mole
Iteilin

De ſalutari precum eſpcac. 109

cenſus eſt noſtræ ſubjectionis, quia
præcipit nobis DFUS, ut preces velut

ſpirituale quoddam tributum quoti-

die ei offeramus: eſt ſcala noſtræ a-

fſcenſionis, quia nihil aliud eſt oratio,

quam quædam mentis ad Deum pere-
grinatio: eſt ſcutum noſtræ defen-
ſionis, quia anima hominis viventis in
Precibus tuta eſt a Dæmonum inſul-
tibus: eſt nuncius fidelis legationis,
quia ad thronum Dei aſcendit oratio,
& ad ferendum auxilium eum invi-
tat: a hic nuncius fine ſuo nunquam
fruſtratur, ſemper enim exaudit nos

Deus, ſi non ad noſtram voluntatem,

tamen ad utilitatem & ſalutem: unum
indubitantere duobus ſpérare pohu-
mus, aut dabit id, quod petimus, aut
illud, quod novit utilius. Dedit
Deus filium ſuum, donum illud ex-
cellentiſimum, non rogatus, quid
faciet rogatus? nec de Patris exau-
ditione, nec de Filii intercemone dri-

bitare poſſumus; in qualibet cauſa
per preces b cum Moſe intres in

tabernaculum ad conſulendum Do-
minum, & cito audies divinum re-
ſponſum: c Chriſtus cum Graret,
transfigurabatur; ita in oratione ma-
gnæ fhunt in anima mutationes, quia
lumen animæ eſt oratio, quæ ſæpius
. 4 eum,
a) Bern. ſer. de triplici modo orandi.
b) Num. 7, 8&9. Kemp. lib. 3. de imit.
Chriſti 6, 38. c) Lauc. 9, 29

2

I110 Meditatio XXYV.

eum, quem invenit deſperantem, re-
Hlinquit exultantem: a qua fronte So-
lem intueris, niſi prius adoraveris
eum, qui lumen illud dulcimmum
oculistuis mittit? quo padcto frueris
menſa, niſi prius adoraveris eum, qui
tantum bonum largitur ac ſuppedi-
tat? qua ſpe trades teipſum nocturno
tempori, niſi te premunieris orando?
quem fructum ſperare poteris ex la-
boribus tuis, niſi prius adoraveris
eum, ſine quo labor omnis inutilis?
Si ergo dona ſpiritualia, aut corpora-
lia deſideras, pete & accipies: ſi
Chriſtum deſideras, per preces quære
& invenies: c ſi oſtium divinæ gratiæ
& ſalutis æternæ aperiri tibi deſide-
ras, per preces pulſa, & aperietur
tibi; ſi in deſerto hujus mundi ſitis
tentationum & penuris bonorum ſpi-
ritualium te affligit, accede ad à pe-
tram ſpiritualem, quæ eſt Chriſtus
per devotionem, eamque percute vir-
ga orationis, & ſenties, quod fuen-
ta divinæ gratiæ refſtinguant ſitim
tuæ penuriæ. Vis gratum Deo exhi-
bere ſacriſcium? offer preces, e ſen-
tiet DEUS odorem ſuavitatis & ces-
ſabit ipſius ira. Vis aſſidue vxum Deo
ver-

*) Bernh. ſer. 32. in enn. Chryſelt.
lib. I. de onand. b) Maith. 7, 7.
c) Bernh. in lib. allegor. Ev. 17, 2.
4) I Cor. 10, 4.
e) Gen. 8, 21.

4

Deſi

Ferſari?
Tituale
gufum.
ſit Dom
umad
cet Deo
Eitur;
boerſu
ſtelter,
tere Ore
ln (i
ſaut ſe
U ere
mocdum
Preſerib
künpant
Auuntor,
ſe erge
lomittit
CoNdtion
elitidem
Nullo n
Nullo no
g,
660 Chl
Een glen
rzquon
ens
diss
intun

„ De ſalutari precum effcac. 111

—
gtenn ke
ftonte
4dorneit
ulciännue
ilo ſuen

Seunn l

telset
Morne
iswrrite
meclſet⸗
Trinesel

e 1d4*
etelleſt⸗
nod n

ſtit

nant
Deo en
ces⸗ G
tis
etunm

ſel⸗

verſari? preces ama, a quæ ſunt ſpi-
rituale Dei & devotæ animæ collo-
quium. Vis guſtare, quam ſuavis
ſit Dominus? invita precibus Domi-
num ad cordis tui domicilium. e Pla-
cet Deo oratio, ſed debito mododin-
ſtituta; qui ergo exaudiri deſiderat,
is oret ſapienter, ardenter, humiliter,
fideliter, perſeveranter, & confiden-
ter. Orer ſapienter, ut ſcilicet oret ea,
quæ divinæ gloriæ & proximorum
ſaluti ſerviunt. Omnipotens eſt DE-
US, ergo non ſtatuas ei in precibus
modum: ſapientiſſimus eſt, ergo non
præſeribas ordinem: non temere pro-
rumpant, ſed fidem præeuntem ſe-
quantur, fides autem reſpicit verbum:
quæ ergo abſolute DEUS in verbo

„Promittit, abſolute ores; quæ cum

conditione promittit, ut temporalia,
ea itidem cum conditione ores: quæ

/

nullo modo promittit, ea etiam

nullo modo ores: ſæpe Deus dat ira-

tus, quod negat propitius: ſequerz

ergo Chriſtum, qui à ſuam volunta-
tem plene Deo reſignat. Ores arden-
ter; quomodo enim requirere potes,
ut Deus te audiat, cum te ipſum non
audias? Deum tui memorem eſſe
Vis, cum tui memor non ſis? Cum
. F 5 drare

a) Opr. lIib. 2. Eph. 2. b) Pſ. 34,9.
c) Ansh. I. de menſurat. &rucis.
à) Matth. 26, 39. & 44. Bernh. in
ied. devot. cap. 8. ex Aug.

112 Mditario XV.

orare vis, à intra in cubiculum tuum &
fores claude: eubiculum eſt cor tuum,
in illud debes intrare, ſi vis debito mo-
do D fores ejus debes occludere,

ne mundanorum negotiorum cogita-
tiones te poſſint turbare: non ſunt vo-
ces ad aures Dei, niſi animi affectus:
mens ardore cogitationis debet eſſe
incitata, ut totum longe ſuperet, quod
lingua exprimit, atque hoc eſté; Spi-
ritu & veritate adorare, quod requirit
Dominus. Chriſtus corabat in mon-
te, & oculos ad cœlum levabat:
ita mentem ab omnibus creaturis
averſam ad Deum debemus conver-
tere: injuriam Deo facis, ſi precaris
eum, ut tibi intendat, tu vero tibi
ipi non intendas: e indeſinenter ora-
re poſſumus, ſi in Spiritu oremus, ut
ſcilicet mens noſtra ſanctis deſideriis
ſemper ad Deum vigilet. Non ſem-
per clamore opus eſt, quia Deus
etiam ſuſpiria cordis audit, cum ha-

bitet in piorum cordibus: non ſem-

per opus eſt multis verbis, quia etiam
cogitationibus noſtris intereſt: unus
interdum gemitus a Spiritu ſancto ex-
ciratus, & in Spiritu Deo oblatus,
gratior eſt Deo quam prolixæ precum
recitationes, ubi lingua loquitur, fed
cor

a) Masth. 6, 6. Aug. in Pſ. 5§.conc.
3. Igem de catech. rud. 5§, 9. b) Jobh. 4.
23. %) Luc. 6, 12. Ren. 17, 1. e) 1
Fa. 5. 17. .

Deſahi

corplane
Umonce

rnDe

Per
ſine3
, u
landen
Ornto,
aſchti
rololyn
uga0
Einiei
i in .
in kenan,
il znim
lin c
It ad 4
Imhis e
Plisortt
bofeitg
ſehlils,
elſuern,
Cminn
titf
&

9). 1
11 55. )
liene

wt 4 1ep

—
mtuumd
cor tlum
jebiton⸗
Oeclucen
unn crhin
on ſuotſe⸗
i Keluut
Ceberch
Perehet
d elN
nodtenlni
brtin l
In leneet
, genui
nus Colhe⸗
,(ann
tl vele 114
Cnentetc
Cren
s Eeilel
Nonen
gli Ne
En an ,
0
8 Uinetui
eteln
tuſi
. Cblang
r ſein⸗

De ſalutari precum eſſicac. 113

cor plane mutum eſt. Oret bumiliter,
ut non de ſuo merito, ſed tantum de
gratia Dei confidat, a ſi preces noſtræ
nituntur dignitate, damnatæ ſunt;
etlamſi præ devotione cor ſanguinem
exſudaret: nemo placet Deo, niſi in
Chriſto, ergo etiam nemo recte orat,
niſi per Chriſtum & propter Chri-
ſtum: b non piacebant Deo ſacrifi-
cis, quæ non offerehantur in unica
illa tabernaculi ara: non placet Deo
oratio, quæ non in hac unica ara
Chriſto offertur: Ilraëlitis c precum
exauiditio promiſſa eſt, ſi facie ad Hie-
roſolymam verſa orarent, ſic in preci-
bus ad Chriſtum, 4 qui eſt templum
divinitatis, nos convertamus. Chri-

ſtus in paſſione oraturus, e abjicit ſe

in terram, vide, quomodo ſanctiſſima

illa anima humiliet ſe coram maje-
ſtate divina. Oret fdeliter, ut ſe offe-
rat ad omnis gaudii carentiam, &
omnis pœnzæ patientiam: f quanto
quis orat citius, tanto utilius: quan-
to ſæpius, tanto utilius: quanto fer-
ventius, tanto Deo acceptius. Oret
perſeveranter, quia, cum tardius dat
Dominus, commendat dona, non ne-
gat: defiderata diutius, obtinentur
dulcius. Oret configenter, ut ſcilicet
FTF 6 vpoſflu-

4) D. Lush. Domin. Rogat. b) Dene.
12, 5. c) I Reg. 7, 44. 4) Joh. 2, 19.2I.
e) Marc. 14, 35. ) Ansbh. I. de Kesnp.
bort. cap. I2. Aug. ſer. L.de verb. Dem.

114 Med. VI. De ſandtorum

poſtulet in fide, nihil hæſitans. O

clementiſſime Deus, qui orare nos
justiſti, da, ut etiam recte oremus!

XXVI.
DE *SANCTO RUAM ANGE-
LORUM CUSTODIA.
Saaunktis ſacer Angelus aſtat.
(Osita, devota anima, quanta ſit
divina gratia, quod Angelorum
tibi conſtituta eſt cuſtodia! Cœleſtis
Pater Filium ſuum mittit ad nos libe-
randos, Filius Dei incarnatus ad nos
ſalvandos, Spiritus S. mittitur ad nos

ſanctificandos, Angeli mittuntur ad

nos protegendos, ſic ergo tota cœle-
ſtis curia nobis quaſi inſervit, & ſua
ad nos tradunt beneficia; non miror
amplius, quod omnes creaturæ infe-
riores propter hominem conditæ,
eum ipfſi Angeli, qui longe digniores

creaturæ, ſua non denegent nobis

miniſtetia. Quid mirum eſt., quod
cœlum miniſttat nobis lucem in die,
ut laboremus, tenebras nocte, ut qui-
eſcamus, cum ipſi cœleſtis regni in-
colæ nobis miniſtrent? Quid mirum,
quod aër vitalem nobis præbeat fla-
tum, & omne genus avium ad ob-

ſequium, cum cœleſtes Spiritus vi-

tæ neſtræ conſervandæ invigilent?

Quid mirum, quod aqua det potum,
ſor⸗

4

—

ſordes P

Aueale
krinit
Creent)
ortet,
buzenen
Mehſas
en g
Uorigon
lontent,
en des
deli de
colcepti
s et
bens in
egypeli
Uel eimin
Mminiſte
Uoriigase
Pns reit
unt in 4
Uelin n

E. Ue
llae i

eſolet
Rer fben
I Nod

6 1
4 er⸗

lue.

94 att

46.

nforus

—
ſtans. 0
Orare 0
orelnns!

—

40N
014.
15 r.
. gvuntt 4
31 Ccelt
d nos ſte
atnse1 N
aturadn
6truotur¹
toin eet
eaih A
non Plet

Altr ii⸗

8 cCNn

ent Neb

en in 66

t⸗⸗
⸗

le, g
tesnin

Il

d ninm,
rebett
⸗

1 00

Angelorum Cuſtodia. I15
ſordes purget, arentia riget, & varia
piſcium genera præbeat, cum nobis
æſtu calamitatum & tentationum de-
fatigatis ipſi Angeli præſto ſint, ut re-
creent? (Auid mirum, quod terra nos
portet, pane & vino nutriat, omni-
bus generibus fructuum & animalium
menſas noſtras repleat: cum Ange-
lis a mandatum ſit, ut cuſtodiant
nos in omnibus viis, in manibus nos
bortent, ne forte impingat ad lapi-
dem pes noſter? Soliciti erant An-
Beli de Chriſto, b quia Angelus ejus
conceptionem nunciat: c Angelus
ejus nativitatem manifeſtat: An-
gelus in Ægyptum fugere mandat:
*E Angeli ſerviunt ei in deſerto, An-
geli ei miniſtrant in toto prædicatio-
nis miniſterio, † Angelus ei adeſt in
mortis agone, g Angelus apparet in
ipſius reſurrectione, H Angeli præſto
ſunt in aſcenſione, aderunt An-
geli in futura ad judicium reverſio-
ne. Ut ergo Chriſto in diebus car-
nis ſuæ inſervierunt Angeli, ita quo-
que ſolieiti ſunt de omnibus illis, qui
Per fſidem Chriſto ſunt incorporati:
quo modo inſervierunt capiti, eo mo-
PF 7 do

a) Pſalm. 91, 1II.
5⁵) Lac. I, 31. c) cap. 2, 9. 10. 11.
2) Matth. 2, 13. e) cap. 4, 11.
F) Luc. 22, 43. SZ
4) Matth. 28, 2. & qf.
*) Act. 1, 10. ¹) Matth. 25, 31.

II6 Med. XXYVI. De ſandtorum
do inſerviunt etiam membris: gau-
dent infſervire illis in terris, quos ali-
quando ſocios habebunt in ccœlis:
non renuunt illorum miniſteria, quo-
rum dulciſuma aliquando ſperant
conſortia. aà Iacobo in via ad patriam
apparent Angelorum caſtra: fic piis
in hac vita, quæ eſt ad cœleſtem pa-
triam via, Angelici cuſtodes addun-
tur. bDanielem inter medios leones
Angeli protegunt, ſic ab inſidiis in-
ſerualis leonis omnes pios tutos præ-
ſlant. c Angeli Lothum ex Sodomo-
rum eripiunt incendio, ſic ſanctis in-
ſpirationibus & contra Diabolicas
tentationes protectionibus ex infer-
nalibus flammis ſæpius nos eripiunt.
à Lazari animam in ſinum Abrahæ
deportant Angeli, ſic omnium eledo-
rum animas transferunt ad palatium
ecleſtis regni. e Petrum ex carcere
educit Angelus, ſic ex præſentiſſimis

quidem eſt adverſarii noſtri Diaboli
potentia, ſed erigat nos angelorum
cuſtodia: nec dubites in omnibus

quia Scriptura ſub figura † Cheru-

ut certe ſtatuas, incredibili celeritate
a

4) Gen. 32, F.
*) Dan. 6, 22. c) Gen. 19, 15.
2) Luc. 16, 22. e) Altor. 12, 7*
J) Ex. 25, 8. Ma. 6, 2.

pios ſæpe eripit periculis. Magna

periculis hos auxiliatores tibi adeſſe,

bim & Seraphim alatos eos depingit,

—
1 ſerendl
turos: an
Nosrre
ſubtilicim
dblllteor
tunlibet ſ
6lunt 4
l z
ſi, gli
ecelisbe
medine
eiem
ho; mel
ſeri
niinco
inlns
Pelorumn 4
unnilor

Uhibe tuo
bed ggein

Uinis fiee
iöhirin
dionibr
ns, col
albſes
ie rn
4 Detr Pec⸗
Eelulzer
tejintis
onoto
lorum
e,

Perz;
nih er
1

nckerte
—
bris: gur⸗
ques 1.
in C
lteria,e⸗
40 Herut
1Adenin
a: Kſi
lelenf
odes e⸗
ebios keo
b inhols
s tncs et
ner oet⸗
he ſoligt

ls. e
volti Ne
unle
in om,
eibiite⸗

Angelorum Cuſtodia. 117

ad ferendum auxilium eos præſto fu-
turos: a ne dubites, in omnibus locis
hos prote tores tibi adeſſe, quia ſunt
fubtiliſſimi Spiritus, quibus nullum
obſiſtit corpus, cuncta illis cedunt vi-

ſibilia, cuncta æque corpora, quan-

tumlibet ſolida vel ſpiſſa, penetrabilia
eis ſunt ac pervia: ne dubites, peri-
cula & afflictiones tuas hos Spiritus
ſcire, quia b ſemper vident faciem
c&leſtis Patris, & ad omnia promptis-
ſime ei præſto funt miniſteria: Cogi-
ta etiam, devota anima, ſanctos eſſe
hos Angelos, ſanctitati ergo ſiudeas.
ſi eos vis habere ſocios: morum fſi-
militudo maxime conciliat amiciti-
am, ſanctis aſſueſce a ctionibus, ſi An-
gelorum deſideras cuſtodiam. c In
omni loco atque angulo reverentiam

exhibe tuo Angelo, neque præfen-

te eo facias, quæ in conſpectu ho-
minis facere erubeſcis. Caſti ſunt
hi Spiritus, igitur ſpurcis abiguntur
actionibus: ₰ Apes expellit fu-
mus, columbas fœtor; ſic vitæ
cuſtodes Angelos fugat lachryma-
bile & graveolens peccatum; amis-
ſis per peccata his præſidiis quomo-
do tutus eris a Diabolorum inſidiis?
deſtitutus Angelorum protectione,
quomodo tutus eris a periculorum
variorum incurſione? ſi anima tua ca-
ret
a) Hier. in e. 6. Eſa. Bernb. hom. 3.
Iuper miſſus eſt. ) Matth. I8. 10, c)

Bernh ſer, I2. in Pſ.9 1. d) Ball. in Pſ.3 3.

ret muro angelicæ defenſionis, facile
expugnabit eam Dæmon fallacia pra-
væ ſuaſionis. a A Deo ad miniſteria
ſancti illi Angeli mittuntur, reconci-
liandus ergo prius es Deo per fidem,
ſi Angelum vis habere cuſtodem: ubi
non eſt Dei gratia, ibi quoque non
eſt Angelorum cuſtodia. Intueamur
Angelos tanquam ſalutares quasdam
Dei manus, quæ nullum ad opus niſi
ipſo dirigente ſe moveant. ⁶ Gau-

per uno peccatore reſipiſcente: la-
chrymæ peœnitentium peceçatorum
ſunt quaſi vinum Angelorum; cor
autem impœnitens fugat cuſtodes
Angelos: Agamus ergo pœnitentiam,
ut angelis excitemus lætitiam. Cœ-
leſtis & ſpiritualis naturæ ſunt Ange-
li, cœleſtia ergo & ſpiritualia cogite-
mus, ut nobis adeſſe eis volupe ſit:
humiles ſunt Angeli, & ſuperbia pe-
nitus eis exoſa, « qui etiam tenellis
pueris inſervire non erubeſcunt; 4
quid ergo ſuperbit terra & cinis, cum
tantopere ſe humiliet Spiritus cœle-
ſtis? In morte metuenda potiſſimum
Dæmonis aſtutia, quia e ſcriptum eſt,
quod ſerpens inſidietur calcaneo, ex-
trema pars corporis calcaneus eſt ex-
tremus vitæ tuæ terminus: in uleima
iſta

b*) Luc. 15, 10. c) Matth. 18, 10.
4) Eccl. 10, 9. e) Gen. 3, 15.

dium eſt in cœlo coram Angelis ſu-

a) Hebr. I, 14. Lutb. in c. 2. Hebr.

1IS Med. XxVI. De ſanctorun

h mott
l Angel
Diabolit
Donis don
Dargſum
tiizin ten
Uiebat: ſi
kuutegee
ucere pi
entlime
lelorceln

mun, &

2 ccllele
A)lur.
—

U5 M,
i 4
itl,
Herſert
impende
10: hoſtis
iſfimus, .
nu, Dugn
komnes ſc
ciminn
lertt coran
1 Deum
Deum
ſien el
Alonem

lag .

7. aner.

Vtchene
—
onis, iu
ſalleei e
minlei
tue, tecon
o per ien
ſtodem! 1
grogre 7
luttenn
es nid
1d hun
n 1501
Anritt
öſene:
ſereani
eonuni t
D
Neriene
itan
1e ſunt

4 (bri⸗
tueli chn

oen
ginn etl
beltii
8 cinig
. D
iiie
ſcipuun 6
6r
ng,
cnelsi
,: itel
6

☛☚

15

51

Angelorum Cuſtodia. 119

—

iſta mortis agonia maxime neceſſaria
eſt Angelorum cuſtodia, qui ab ignitis
Diaboli telis liberant, & animam cor-
poris domicilio egreſſam ad cœleſtem
Paradiſum deportent. Cum a Zacha-
rias in semplo ſacro fungeretur mini-
ſterio, Angelus Domini ad ipſum ve-
niebat: ſic eriam, ſi verbi & precum
gaudes exercitio, Angelorum quoque
gaudere poteris patrocinio. O cle-
mentiſſime Deus, qui per ſanctos An-
gelos deducis nos per hujus vitæ ere-
mum, da, ut per eosdem deducamur
ad cœleſte regnum.
a) Luc. I, II.
J XXVII.
DE INSIDIIS DIABOLICIS.
Quis norit dæmonis aſtus 2£
Ogita, fidelis anima, in quanto
— verſeris periculo, quod ſemper ti-
bi impendet a Diabolo tuo adverſa-
rio: hoſtis ille eſt audacia promtisſi-
mus, viribus robuſtiſſimus, artibus cal-
lidiſſimus, machinis omnibus refertis-
ſimus, pugnandi ſtudio infarigabilis,
in omnes formas variabilis. a In va-
ria crimina ipſe illicit, & poſtquam

illexit, coram tribunali Dei nos accu-

ſat. Deum apud homines, homines
apud Deum, & homines inter ſe in-

vicem accuſat. Uniuscujusque pro-

penſionem exacte prius perſpicit, &
Poſtea
4a) Lact. I. 2. C. 8. Chryſ. bom. 2. in 2
Cor. Camer. part. 2. medit. Hiſtor. c. 17.

1220 Meditatio XYVII.

poſtea laqueos tentationum opponit:
quemadmodum in oppugnationibus
non ad firmas & munitas partes acce-
dunt oppugnatores, ſed ubi æſtimant
muros efie fluxos, fofas planiores &
turres incuſtoditas:; ſic perpetuo ani-
mam hominis oppugnans Diabolus,
id primum adoritur, quicquid ſenſerit
molle & affectum in animo. demel
vidus non penitus cedit, ſed ad ten-
tandum fortius inſurgit, ut vincat eos
tædio & negligentia, quos vincere
non potuit tentationum violentia.
A quo dolos ſuos iſte contineat, a qui
ipfum majeſtatis Dominum auſus eſt
calliditatis ſuæ fraude aggredi? à quo
Chriſtiano is abſtineat, qui ; ipſos
Chriſti Apoſtolos expetiit cribrare
ſicut triticum? c decepit Adamum in
Natura inſtituta, quos non poterit de-
cipere in natura reſtituta? decepit Ju-
dam in ſchola Salvatoris, quos non
poterit decipere in mundo, ſchola er-
roris? in omnibus omnino Diabolicæ
metuendæ ſunt inidiæ. In proſperis
invitat nos ad animi elationem; in
adverſis invitat ad deſperationem. Si
parſimonia aliquem videt delectari,
eum inexplebilis cupiditatis compe-
dibus gaudet illigari; ii quem herei=
cus piritus animat, eum irarum ſti-
mulis inflammat; ſi quem videt paulo
ltiorem, eum ad inſanæ libidinis in-
citat
a) Matih. 4, 3. b) Luc. 2, 31.
*) Gen. 3, 2. 3. 4. 5.

De,
—
cer ſetyo
in religoo
ſamn ſupen
ſitnosine
nispereell
eccata, af-
Im’ cum
nplihene

letenult

ete
kinman
nidus, int
ihiiig uen
Imlemzt
um ocenl
Conneſtione
fofeſunn
uund in e
Ubermton
1 inm,
CNrde o
nne poſtüd
isheren
noyet 449
Konniz
homnibe
ie. De
ſeelr
Jum eo
tuun in
entg da
Kan

4 dern

1ſu .

TI. De inſtdiis Diabolicig. 121
— —
Ni citat fervorem: quos videt ferventes
enmionte in religione, eos implicare conatur
Funes at Vana ſuperſtitione: quos vider con-
ubialinn ſtitutos in dignitatibus, eos ambitio-
Yumurt nis percellit facibus; cum impellit ad
peccata, amplificat Dei milſericordi-
am; cum in pecçata præcipitavit,
amplificat Dei juſtitiam; prius per-
ducere vult ad præſumtionem, poſtea
ducere conatur ad deſperstionem. In-
terdum oppugnat externe perſecutio-
nibus, interdum oppagnat interne
ignitis tentationibus; interdum nos

efß

Mtinenn impugnat aperte & violenter, inter-
un ae dum occulte & fraudulenter: a In
ſ comeſtione poſuit gulam, in genera-
autß tione luxuriam, in exercitatione igna-

etiit ethn viam, in converſatione invidiam, in
1o! gubernatione avaritiam, in correctio-
ne iram, in dignitate ſuperbiam, in
corde poſuit cogitationes mmalas, in
ore poſuit locutiones falſas, in mem-
bris operariones iniquas, in vigilando
movet ad prava opera, in dormiendo
ad ſomnia turpia. Sic ergo ubique et
in omnibus diaboli cavendæ ſunt in-
ſidiæ. Dormimus nos, & ipſe vigi-
lat: ſecuri nes ſumus, & ille b tan-
quam leo circumit: Si leonem irri-
tatum in te impetum facere conſpi-
ceres, quam vero timore cohorreſce-
res, & cum infernalem leonem tibi
inſi-

„420) Bernh. ſer. 3. de ſept. pan. Aug.
t in gubd ferm. b) 1 Petr. 5, 8.

122 Meditatio XXVII. 1B

inſidiari audias, in utramque aurem
adhuc ſecure dormitas! Conüſdera
ergo, ſidelis anima, potentiſſimi hu-
jus hoſtis inſidias, & ſpiritualium ar-
morum quære ſuppetias. Sint 4 lum-
bi cindi veritate, & induti lorica ju-
ſliti?. Indue perfectam juſtitiam
Chriſti, & tutus eris a tentationibus
Diaboli: ⅛ abſconde te in foramina
vulnerum Ghriſti, quoties terreris ja-
culis ſerpentis hujus maligni: Vere
credens eſt in Chriſto: ut ergo c nihil
juris habet Satanas in Chriftum: ita
etiam nihil juris habet in vere cre-
dentem. Calceati ſint pedes in
præparatione Evangelii pacis: audia-
tur perpetuo & ſonet in ore noſtro
Chriſti confefſſio, ſic non lædet nos
ulla Diaboli tentatio: verba incan-
tatoris non tam pellunt ſerpentem
corporalem, quam eloquia conſtan-
tis confeſſionis fugant hunc ſerpen-
tem ſpiritualem. e Aflumatur ſcu-
tum fidei, ut tela ignita extingvamus
hoſtis nequiſſimi. Fides eſt, quæ
etiam / montes transfert, montes
intellige dubitationum, perſecutio-
num & tentationum. Nong percu-
tiebantur a vaſtatore Iſraëlitæ, quo-

rum poſtes ſignati ſanguine paſcha-

lis agni, non lædentur ab hoc va-
ſtato-

a) Eph. 6, 14. b) Cant. 2, 1I4. ec) ZQoh.
14, 30. d) Epb. 6, I15. e) Eph. 6, 16.
F) Matth. 17, 20. g) Exod. 12, 13.

ſnore,
ſülneun
iigene
ctiam cot
Dotekit,
tmines er
Dunne ku
Neccaianol
flncom
ngrentnt
del ſu
Inlg: tie
leſpicieng
gentor ee
Centiumeg
Snnlir Dug
iori,
MMen, gll
inene
lod elty
Uere ſine
glamn Die⸗
Cirin⸗ .
ſeho ri
UuN

tent
Vligne i
e (ONr

N.
34 ey
i. M.
Vlt on

on. 4)

nalener
Concet
entilhmi.
titualiumt.
Fitt ,n

n
tentationli
in und
es leneis⸗
ieni ſe
reto i
hticum:
tin eett
ſele
is: M
1 e M
1
on rieli

D
les el,
elt, nnt
etlertc⸗
Lons hen
elts,d

4
1.

vine irn
4 oeſt
ſo⸗

/5t
,14 .

Lti lorier,

De inſidiis Diabolicis. 123
ſtatore, quorum corda per ſidem Chri-
ſti ſanguine aſperſa. Fides recumbit
in Dei promiſſiones: at promiſſiones
Dei evertere non poteſt Satanas: ergo
etiam contra fidem prævalere non
poterit. Fides eſt animæ lumen, ten-
tationes ergo maligni ſpiritus in hoc
lumine facile apparent. Per fidem
peccata noſtra a projiciuntur in pro-
fundum miſericordiæ divinæœ mare,
in illo ignita Diaboli tela facile ex-
tinguentur. b Galeam etiam ſalutis,
id eſt, ſanctam ſpem aſſumere debe-
mus: tolera tentationem, tentationis
reſpiciens exitum, eſt enim Deus mo-
derator certantium & corona vin-
centium: ſi nullus hoſtis, nulla pugna:
ſi nulla pugna, nulla victoria: ſi nulla

eſt victoria, nulla corona: melior illa

pugna, quæ Deo proximum facit,
quam illa pax, quæ a Deo abalienat:
Aſſumendus etjam c gladius Spiritus,
quod eſt verbum Dei: plus apud te
valere ſinas Scripturæ conſolationes,
quam Diaboli contradictiones.
Chriſtus omnes Satanæ tentationes
verbo vicit: verbo adhuc omnes Sa-
tanæ tentationes vincunt Chriſtiani.
Denique in precibus maximum ha-
bes contra tentationes ſubſidium:
quoties navicula animæ fluctibus ten-
tatio-
) Mich. 7, 19. b) Epb. 6, 17. Gre-
gor. M'ſj. I. de beatit. Savan. in exeg.

orat. dom. Nazianz. in Apol. c) Epheſ.

6, 17. 4) Matth. 4, 4.

124 Meditatio XXVIII.

tationum obruitur, a Chriſtum preci-
bus excita: hoſtes viſibiles vincimus
feriendo, b hoſtem inviſibilem vin-

cimus preces fundendo. Pugna, o

Chriſte, pro nobis in nobis, ut etiam
in te vincamus.

a) Mattb. 8, 25. b“) Aug.

XXVIII.

GENERALES PTE VIVENDI
KEG ULA.

Pietas ſapientia ſumma eſt.

Uolibet die morti, judicio & æ=-
Qrimiset magis appropinquas,
cogita ergo quolibet die, quo-
modo in mortis & judicii ſevera dis-
cuſſione conſiſtas & quomodo in æter-
num vivas. Omnium cogitationum,
verborum & actionum accurata cura
habenda, quia a de omnibus cogita-
tionibus, verbis & actionibus olim
accurata ratio reddenda. Mortem
hac nocte inſtare cogita tempore ve-
ſpertino; mortem hac die inſtare co-
gita tempore matutino. Converſio-
nem & bonam operationem ne differ
in craſtinum; quia incerta eſt dies
craſtina, ſed mors impendens ſemper
eſt certa: nihil magis adverſum pie-
tati quam dilatio; ſi contemnis inter-
nam Spiritus ſancti vocationem, nun-
quam pervenies ad veram conver-
ſionem.

a) Eccleſ- 2, 9.

.

1
—
ſonen.
hertione
ſokerd
temn ineer

ing Pkatn

ilernns:

1 t,

uini ien
Dnls drati
len mlam
letdet t
en. lne
tam un
geo
uani

Elelegen;
eerin

ler ellenn
ndlire.
unnibit
es n
e hn
1
Ertiann
Aunlhus 20
1 40 9
zfletiti
te Pp,
ei Mllen
Ei i

. Regulæ pie vivendi. 125
— — .
iſum ei ſionem. 4 Gonverſionem & bonam
esie Operationem ne differ in ſenectutem,
bilen” ſed offer Deo iplam floridam juventu-
Pugne tem: incerta eit juveni ſenecus; cer-
d en tus paratus eſt juveni impœnitenti
interitus: nulla ætas ſervitio Dei ma-
gis apta, quam viribus corporis &
4 animi vigens juventa: In nullius ho-
— minis gratiam ſuſcipere debes actio-
nem malam; non enim homo iſte,
ſffegdd Deus trulam aliquando judicabit
VIYENI vitam: Nullam ergo hominum gra-
. tiam divinæ ſtatuas gratiæ præferen-
n dam. In via Domini aut proficimus,
aut deficimus: ſingulis ergo diebus
vitam tuam examina, an in pietatis
ſiudio proncias aut deficias. Stare in
a„ via Domini eſt retrogredi, non ergo
elt ſeen te delectet in cur ſu pietatis ſtare, ſtu-
nnteſie, deas autem ſemper in via Domini
tlgftli ambulare. b In converſatione tua
Aelne omnibus ſis ſuavis, nemini gravis,
paucis familiaris, Deo vivas pie, tibi
caſte, proximo juſte: amico utaris
ad gratiam, inimico ad patientiam,
omnibus ad benevolentiam; quibus
potes, ad beneficentiam: in vita tibi
tuisque vitiis quotidie morere, ſic in
morte DEO poteris vivere. Ap-
6 Pareat miſericordia in affectu, beni-
e Enitas in vultu, humilitas in habitu,
mo-

——

ltonce
die,

4) Sir. 18, 22.
*⁵) Bernb. de conſcient. col. 1748.
*) Hugo de clauliro animæ lib. 3

126 Meditatio XXVIII.

modeſtia in cohabitatione, patientia
in tribulatione. Semper cogites tria
præterita: malum commiſſum, bonum
omiſſum, tempus amiſſum. Semper
cogites tria praſentia: vitæ præſentis
brevitatem, ſalvandi difficultatem,
ſalvandorum paucitatem. Semper
cogites tria fütura: mortem, qua ni-
hil horribilius; judicium, quo nihit
terribilius; pœnam inferni, qua nihil
intolerabilius. Preces veſpertinæ
præterlapſi diei emendent peccata:
ultimus ſeptimanæ dies præcedenti-

cogita, quam multi ad infernum eo

quod tempus tibi conceſſerit pœni-
rendi. a Tria ſunt ſupra te, quorum
cogitatio nunquam recedat a memo-
ria tua. Oculus omnia videns, auris

mnia ſeribuntur. Totum ſe Deus tibi
communicavit, totum te communi-
ces etiam proximo tuo: optima vita
eſt, quæ tota aliis inſervit: exhibe
ſuperiori obedientiam & reverenti-
am, æquali conſilium & auxilium,

animus

àa) Veteres Hebræi. b) Bernb. ſer. 3.
de Advent, Idem de inter. domo é. I.
Petrar. de. remea. utriusque fort. l. 1.
Dial. 8. Bernh. de converſ. ad eleric.
c. 30.

um dierum emendet delicta. Veſperi

die præcipitati, & Deo gratias age,

omnia audiens, & libri, in quos o-

inferiori cuſtodiam & diſciplinam. b j
Corpus tamen ſubjiciatur animo, &
ſ.

—
mimus
lelen,
Et, ltun
ti corel
ti t do
(elnas:
n iineng

Cnine, De

6 2 mun
tio Donin
Der cita
ltis hn
ttem in
Detin hi
Etimeis,
m, t
oc iben
ud ſinn
ſhulsei
lezt Dei

Eenncumn
Vano
Nerl tl
ausln
enſeninn

III.
—
e, pulett
cogite
ſum,bom
m. den
te hreltt
lcheutane
n. denf
tenmn, uur
n, Con
ni,gun
veſheln.
Gent hecc
5rerttel
e. ſie
Ainkemm:
gerin 4
eſeithe⸗
en

Regulæ pie vivendi. 127

animus Deo. Mala tua præterita
defleas, præſentia bona Parvipen-
das, futura bona toto cordis delide-
rio concupiſcas. Memento pPeccati
tui, ut doleas: memento mortis, ut
deſinas: memento juſtitiæ divinæ,
ut timeas: memento milericordiæ
divinæ, ne deſperes. Quantum pot-
es, a mundo te abſtrahe, & ſervi-
tio Domini te totum devove: ſem-
per cogita periclitari caſtitatem in
delitiis, humilitatem in divitiis, pie-
tatem in negotiis: Nulli placere ap-
petas, niſi Chriſto; nulli di ſplicere
timeas, niſi Chriſto. Semper ora
Deum, ut jubeat, qued velit, & det,
quod jubeat; quod factum eſt, tegar,
quod futurum, regat: qualis videri

vis, talis etiam effe debes: non enim
judicat Deus ſecundum ſpeciem, ſed
ſecundum veritatem. In verbis cave
multi loquium, quia a de omni ver-
bo vano rationem exigit judicium.
m Opera tua qualiacunque fint, non
transeunt, ſed velut æternitatis quæ-
dam ſemina jaciuntur: ſib ſeminas in

carnem, a carne metes corruptionem 3

ſi ſeminas in ſpiritum, a ſpiritu metes

æternæ retributionis Ppræmium. Non

ſequentur te poſt mortem honores

mundi, nec ſequentur te divitiarum

cumuli; non ſequentur te voluptates;
nec ſequenturte mundi vanitates, ſed

a poſt
*) Mattb. 18, 36. *) Gal. 6, §.
6

1

128 Meditatio XXIIX.

a poſt ultima vitæ fata ſequentur te
omnia tua opera. Qualis ergo vis eſſe
in judicio, talis hodie appareas in Dei
conſpectu; non æſtimes, quæ tibi ad-

ſunt, ſed potius æſtimes ea, quæ tibi

deſunt; non ſuperbias propter id,
quod eſt datum, ſed humilieris potius

propter id, quod eſt negatum; diſee

vivere, dum adhuc licet vivere; in
hoc tempore æterna vita acquiritur
aut amittitur, poſt mortem non reſtat
tempus operanhdi, ſed incipit tempus
compenſandi: in futura vita non ex-
pectatur operatio, ſed operum retri-
butio. «& Sancta meditatio pariat in
te ſcientiam, ſcientia compunctio-
nem, compunctio devotionem, devo-
tio faciat orationem: ₰ Magnum
bonum pro pace cordis ſilentium eſt
oris: quanto magis fueris a mundo
ſeparatus, tanto magis Deo eris gra-
tus: quicquid habere deſideras, a
Deo pete; quicquid habes, Deo tri-
bue: non eit dignus dandis, qui non
agit gratias pro datis; cefſat gratia-
rum decurſus, ubi non fuerit recur-
ſus. e Quicquid tibi accidit, in bo-
num converte; quoties tibi obveni-
unt

2) Apos. 14, 13.
b5) Chpr. zract. 8. cont. Dem.
c) Theol. myt. c. 34.
4) Kemp. beort. roſ. . 6.
e) Bernh. is ap. jezitn., Jor'., 2

„

—
In prol
tur hehen
oties
Modpee
onitor,

lenie in
1n enndie
lekkenc
liz en
I Lopns
Patis in
i I

mreſin
Is: ele

Im, ut e
tom lun
En Dein
ninntn Gi
ance, Dde
Uttenpie

iozclle

Guam, fm
Kumn:
1 m, 3
Riuhre
eciſc

—
glerinnt
1go vis et
Negsioe
netſbi 4
topter
etislil
um; l
ſhete,
Ngui
oG
Uta hon
detun ni
o un
D
onen, den
Mn⸗

Gelceng

0
es, Ve

Regulæ pie vivendi. 129

unt proſpera, æſtima, quod exhibea-
tur benedicendi & laudandi materia:
quoties obveniunt adverſa, æſtima,
quod pœnitentiæ & converſionis ſint
monitoria. a Vim potentiæ tuæ o-
ſtende in juvando, vim ſapientiæ tuæ
in erudiendo, vim divitiarum in be-
nefaciendo. Non frangat te adver-
ſitas, neque extollat te proſperitas:
ſit ſcopus vitæ tuæ Chriſtus, quem ſe-

quaris in via, ut eam aſſequaris in pa-

tria In omnibus maxime tibi curæ
ſit profunda humilitas, & ardenz ca-
ritas: elevet cor tuum caritas ad De-
um, ut ei adhæreas; deprimat cor
tuum humilitas, ne ſuperbias. b .-
ſtima Deum, patrem clementia, Do-
minum diſciplina: patrem poteſtate
blanda, Dominum ſevera: dilige ut
patrem pie, time ut Dominum neceſ-
ſario; dilige eum, quia vult miſericor-
diam, time eum, quia non vult pec-
catum: Time Dominum & c ſpera
in eum, agnoſce tuam miſeriam, &
ipſius prædica gratiam. O Deus,
qui dediſti velle, da etiam Pperficere!

G 2 XxxXIX. DE

a) Ludov. Viv. in ſatel. anim.
*) Tertull. lib. 2. ad Marcoin.
2) Péil. 2, 13.

130 Meditatio XXIX.

— —

XXIX.
DE SECURITATE EXCU-
TIENDA. 4
Secure vivere mors eſt.
Ogita, devota anima, ſalvandi
difficultatem, & facile excuties
omnem ſecuritatem. à Nunquam
& nullibi ſecuritas eſt, neque in cœ-
lo, neque in Paradiſo, multo minus
in mundo. Cecidit Angelus ſub præ-
ſentia divinitatis, cecidit Adam in
loco voluptatis. Adamus creatus
erat b ad imaginem Dei, nihilomi-
nus inſidiis deceptus eſt Diaboli. c
Salomon omnium hominum erat ſa-
pientiſfſimus, nihilominus a Domi-
no d per mulieres eſt averſus. e Ju-
das erat in ſchola Salvatoris, & quo-
tidie percipiebat ſalutaria verba iſtius
ſummi Doctoris, nec tamen tutus fuit
à laqueis ſeductoris, præcipitatus eſt
in barathrum avaritiæ, & ex avari-
tia in barathrum æternæ triſtitic.
David f vir erat ſecundum cor Dei⸗
& erat Jehovæ cariſſimus filius, ſed
per homicidium & adulterium fa-
Gtus g erat mortis filius. UÜbi ergo
in hac vita ſecuritas? adhære firma
cordis fiducia Dei promiſſionibus, &
tutus eris a Dæmonis impugnario-
nibus; nulla in hac vita ſecuritas niſi
quam
a) Bernh. de ſer. Dom. in monte.
*) Gen. I, 27. c) 1I Reg. 3, 12.
4) I Reg. II, 3. e) Luc. 22, 6.
F) I Jam. 33, 14. ) 2 Jam. 12, 5.

e/.
—
guumn cre
ambolent
infalibin
iimufeli
Nam u
keſine
doo, nee
1n de ſi
Atennan
nnn tu⸗
Uln Cerl
knele n.
Peerganun
0Ahn Ne⸗
ſeumu,
inſin,
Ultor:
mnn eni
Pelent
nen in
eſelcie
üneſt
lelein⸗
Moar.
Dwerian

ſn kenti

Kun, D
ng: g
Melimn
nmniüi
ul ine

,) 3
1 ,

le

4 De ſecuritate excutienda. 131
quam credentibus & in via Domini
ambalantibus promiſſionum præſtat
infallibilitas; ſi ad futuram pervene-
„ rruimus felicitatem, tune demum ple-
„d nam habebimus ſecuritatem: a in
e eiciie hac vita connexa ſunt timor & reli-
Nuun gio, nec alterum debet eſſe ſine alte-
geie ro: ne ſis ſecurus in adverſis, h ſed
Atonin quæcunque accidunt adverſa, pecca-
bee torum tuorum cogita flagella: ſæ-
Amü pius occulta delicta punit Deus per
us genmn flagella manifeſta: cogita gravem
Dihlene pPeccatorum tuorum labem, & time
Deboi juſtum Peccatorum vindicem; ne ſis
n enth⸗ ſecurus in proſperis, illi enim Deus
6 14 Dn- iraſcitur, qui in hac vita non corri-
le Pitur: c quid ſunt afflictiones pio-
r rum? amaræ ſagittæ ex dulci Dei
eiba ild manu emiſiæ; multos Deus indignos
tutu ü Proæſenti punitione æſtimat, quos ta-
em men in æternum reprobat ſucceſ-
er alr ſus felicitatis humanæ ſæpius indi-
vli cium eſt damnationis æternæ: nihil
n cr infelicius peccantium felicitate, ni-
,ffis hil miſerabilius eo, qui miſeriam
eun ignorat. Quocunque vertis oculos,
Din materiam dolorjis invenis, & con-
Pere int tra ſecutitatem réêmedia aſpicis, 4
ſoibup ſurſum, Deum cogita, quem offen-
N , dimus: deorſum, infernum, quem
gN meruimus; retrorſum, peccata, quæ
nd commiſimus; antrorſum, judicium,
,met quod timemus: introrſum, conſcien-
12 G 3 tiam
496, a) Bernbh. b) Gerſ. I. 4. de conſol.
Theol. prof. 5. c) Naziaxz. àa) Aug.

7.

132 Meditatio XXIX.

tiam, quam fœdavimus: extrorſum,
mundum, quem amavimus. Vide, un-
de venis, & erubeſce: a ubi es, & in-
gemiſce: quo iturus es, & contremi-
ſce: h Arcta eſt ſalutis porta, ſed ad-
huc arctior ſalutis via. Theſaurum
fidei dedit tibi Deus, ſed etheſaurum
iſtum portas in vaſis fictilibus. 4 An-
gelos tibi dedit Deus ad cuſtodien-
dum, ſed non longe abeſt Diabolus ad
ſeducendum; e renovavit te Spiritu
mentis tuæ, ſed habes adhuc multum
de carnis vetuſtate: conſtitutus es in
Dei gratia, ſed nondum conſtitutus
es in æterna gloria. Parata eſt in
cœle manfſio, ſed tamen affligit prius
mund' impugnatio. f Promiſit Deus
veniam poœenitenti, ſed voluntatem
pœnitendi dare non promiſit delin-
quenti: expectant te æternæ vitæ
conſolationes, ſed g tamen per mul-
tas te oportet ingredi tribulationes:
promiſſa eſt æterni præmii corona;
fed gravis prius ſuperanda reſtat pu-
gna: b non mutat Deus ſuum pro-
miſſum, ſed nec tu mutare debes ſan-
tæ vitæ ſtudium: non faciente ſervo,
quod præcipitur, facier Dominus,
quod minatur. Ingemiſcendum ergo
. jugiter,

a) Bernb. “) Martb. 7, 14. 6c) I Co-
rinth. 4,7. 4) Pf9I,II, e) Eph. 4, 23.
f) Ansb. de ſimilit. c. I15. g) Altor.
14,22. b) Cypr. ſer. de eleem. Iid.l.2. de
Jumm. bono c. 3. Bernb ſer. 2 I. in cant.

eſtr

eten
Gam e
ond deſ⸗
elhe De
uncins⸗

umum
amnſorted
emxerit
dentkon
mnm
Inenrin,
,e de
erntn
Vennta

.
—
erttotlun,
. Vide, u⸗
es Ain
contlem⸗
ttan ſed 1l
Tbeſaurun
theunn
Pns 49r.

clotiet.

Diebolustl
kehi
zue hulltin
fimkeit
palam &l
Kigir nen⸗
oniite
6olounmue
miſt Eenn⸗
Ptelne
en her in
brlation,
nii cbitn
4 ſelti Nr.
Lun e
e iene⸗ 1,
beteſn
.Domi
ſloteh

4

De ſecuritate excutienda. 133

jugiter, & poſtpoſita ſecuritate lugen-
dum, ne juſto & feereto Dei judicio
homo deſeratur, & perdendus in po-
teſtate Demonum relinquatur: Sic
quamdiu adeſt divina gratia, deléctare
in ea, ut tamen non exiſtimes, te do-
num Dei jure heæreditario poſſidere,
ita ſcilicet ſecurus de eo, tanquam
nunquam perdere poſſis, ne ſubito,
cum forte Deus fubtraxerit donum &
retraxerit manum, tu animo conci-
das, & triſtior, quam oportet, fias: 4
beatus omnino, ſi omni ſatagas cura,
malorum omnium parentem, cavere
incuriam. Non te deſeret Deus, ſed
cave, ne a te deſeratur Deus: dedit
Deus gratiam, ora, ut det etiam per-
ſeverantiam: jubet Deus, ut fis de fa-
lute certus, non autem juſſit, ut ſie
ſecurus. ⅛ Pugnandum tibi eſt forti-
ter, ut tandem triumphes ſuaviter:
Caro tua intra te contra te pugnat,
hoſtis quo propinquier, eo formida-

bilior: mundus circa te contra te pu-

gnat, hoſtis quo copioſior, eo formi-
dabilior; Diabolus fupra te contra
te pugnat, hoftis quo potentior, ee
formidabilior: in virtute Dei ne ti-
meas cum his hoſtibus congredi, in
virtute Dei vicdoriam poreris conſe-
qui. Non autem vinces tantos ho-
ſtes ſecuritate, ſed pugnandi aſſidui-
tate, tempus vitæ, tempus pugnæ;
. 4 a tune
aã) Idem I. 3. de conſid.
b*“) 2 Tim. 4, 7.

134 Medirnio XXIX.

otiſſimu
.
impugnari neſcis; quasdam
cohignt vires ſuas, lucias. Vigi-
Videnrur concedere 152 parant ſe illi
viden mis? d
ant illi, & tu dor aras te a
lau cindum, & tu non unt in via;
Pehſteadunn⸗ multi aefein patria.:
reſi m locus illis detu in Neſerto
Oach matg b Ifraelitæ llus. pro-
Qbam 1 m nu .
ien teriani Wenlontehannt: quam
miſte terram conſeque filii in vitæ
miſſam rerrs⸗ Abrahæ .
ulti ſpirituales antequa
muliti 1p ereunt, .
. erto p i hæredita-
§s deſert i hæ
jas de c&œleſtis SS ad excu-
Temadeunt nihil zläicacdus⸗ ſi cogi-
tiendam ſecuritatem, ee em. e
teas perſeverantium loricæ in no-
Panan H cœleſtis g Rervenien⸗
ur 809 0
Tant derium, & e 3 10d
bis ſit deſide s ſit dolor, ſi ti
u 1t ti⸗
. rx, tant 1 tus
di amo pervenerimus, tt nullam
nondum PPerveniamus, uU
mor, ne

iendi ſpem
iendi
ilium aut perven ci et.
Preclen Qid enot in ris luge-
brrce in æterno os⸗ s ae⸗
i Holit eſſe in Rice eit nor
2 11 . clect⸗
76: A tranſit, quod cgts euri
titia, ranfit, quod cru den aici
vivimus uaſi horam morti a
vivimus, us ‚Dicit Chriſtus, R
ad indiiuminenturds ſit, ꝗ
ad judic
t. I, I5.
4) Hieron. b) Deu ,: .
) Ansh. lI. cur Deus h
a) Matth. 24, 44.

1 te
1 Ss, cum
tunc maxime impugnaris,
ℳ t

1 1 DI1 quæ
mus leœtiti m, niſi
entta

—
non l
Alen
Rrenturn
u mnp
le, De inp
ls:
mdo ſrlt
Kerlſiere
nin no
Nonento,
emmiſer
(tirbre
in emnn .
Mnento
n, Dona
Puiahin
ono e

.

)
r
Et 1.
Coa
Umunntn

—

—
8 Nl !e
hotilümnn
guutn
1. Ni⸗
gtant ſeil
arus 4
unt in vn
rin itin
nullus hlo⸗
ut, gian
fli in e
tegin
hrtelit
1ns A eiel.
nam 1
itſtenn
Cie intd⸗
hetzenet
pſot, gi
ntus ſi lj
ut Cullim
ien hen
noueni
vrni ⸗
ge Nin e
lellah in
1slen
, /le
,Au l

4

1
De ſecuritate excutienda. 135

ra non putamus: dicit hoc veritas,
& altera vice repetit, audi & time:
Si venturus eſt Dominus in ea hora,
qua non putamus, metuendum val-
de, ne imparati ad judicium acceda-
mus: Si accedimus imparati, quo-
modo fuſtinere poterimus ſeveram
discuſſionem hujus judicii? nihile-
minus quod in uno koc amittitur D
momento, non poterit reparari in
omni ſeculo, in unius momenti judi-
cahitur brevitate, quales futuri ſimus
in omni æternitate: in unico hoc
momento Vita & Mors, Damnatio &
Salus, Pœna & Gloria æterna cuilibet
adjudicabitur. O Domine, qui de-
diſti ad bonum gratiam, da inſuper
in bono perſeverantiam!
—— —
XXX.
DE SANVUTYA VUITX CHRI-
STI IMITATIONIE.
Sit vitæ regula Chriſtus.
Ancta Chriſti vita eſt perfectiſſima
virtutum ides, æ omnis Chriſti
atio eſt etiam noſtra inſtitutio.
Multi volunt Chriſtum conſequi, ſed
detrectant ſequi: Volunt Chriſto
frui, ſed non & imitari: Diſeite a
me; quia mitis ſum & bumilis corat;
dicit Salvator: niſi Chriſti velis effe
C 5 diſci⸗

a) Gregor.
b) Bernh. ſer. 21. in cant.
C) Matth. I1, 29.:

—

136 Meditatio XXX.

diſeipulus, nunquam eris verus Chri-
ftianus. Non ſolum Chriſti paſſio ſit
tuum meritum, ſed & Chriſti actio ſit
vitæ tuæ exemplum. Dilectus a tuus
candidus, & rubicundus: ſis & ipſe
rubicundus ſanguinis Chriſti afper-
ſione, & candidus vitæ Chriſti imita-

tione. Quomodo vero Chriſtum

amas, fi ipſius ſanctam vitam non
amas? Gi diligitis me, b dicit Salvator,
præcepta mea Jervate. Qui ergo man-
data ejus non ſervat, eum etiam non
diligit. Sancta Chriſti vita eſt per-
fedta vitæ noſtræ regula. Omnibus
regulis Franciſci & Benedicti præfe-
renda eſt unica regula vitæ Chriſti.
Si vis eſſe adoptivus Dei Filius, vide,
quomodo converſetur Filius ille uni-
genitus. Si vis eſſe cohæres Chriſti,
debes etiam eſſe imitator Chriſti. Qui
vivere vult cum vitiis, ille Diaboli ſe
dedit obſequiis. Qui vero vult eſſe
cum Diabolo, quomodo poterit eſſe
cum Chriſto? Vitia amare, eſt Dia-
bolum amare, quia « omnia peccata
ſunt a Diabolo; quomodo ergo poterit
eſſe verus amator Chriſti, qui eſt ama-
tor Diaboli? Deum amare eſt ſan-
Qam vitam amare, quia a Deo omnis
fancta vita; quomodo ergo poterit eſſe
amator Dei, qui non eſt amator ſan-
& vitæ? à Probatio dilectionis eſt
exhibitio operis; veri amoris pro-
prium
a) Cant. 5, 10. b) Zoh. 14, 23:
6) I Joh. 3, 8. 4) Gregor.

Der
—
Mrumelt,
nnd vel

. g

minctice
ſiiglne
gelin en
ſmaktiio
unnona
Ulit: I
cunſbetri
emn hon
i gui⸗
nn em
unid te
lcite
ln aty
Ailun 1
ien atise
Rvekon
i
lik, N
e dhin
aaumc
4 ſeo f
uinch,
an ſces
en
leſet ſi

N
nn.
4 N

—
elns Cli.
kpenon
ſtiaion
lsel
6s S ie
ritiimit⸗
Chnin
Vitam Nl
ei Aeleanch
ierzo nin.
etinn uIl
n el e⸗
Oinndbu
i met
Filius, Ne
ns e u
eres Critn
rili⸗C.
Diebol 4
eto w 6
otentei
elgo hui
re l N
Den ni/
Ctette⸗
mntot
nors h⸗
Drun 8
14 4
1.

De Chriſti imitatione. 137

prium eſt, amato obſequi, idem cum
amato velle, eadem cum amato ſen-
tire. Si ergo vere Chriſtum amas,
mandatis ejus obſequentem te præ-
ſtabis, ſanctam vitam cum ipſo ama-
bis & ſpiritu mentis tuæ a renovatus
cœleſtia cogitabis. Vita æterna eſt
in cognitione Chriſti: qui vere Chri-
ſtum non amat, eum etiam non cog-
noſcit: qui humilitatem, caſtitatem,
manſuetudinem, temperantiam, cari-
tatem non amat, etiam Chriſtum non
amat, quia Chriſti vita nihil aliud
erat, quam humilitas, caſtitas, man-
ſuetudo, temperantia, caritas. Chri-
ſtus dicit, cſe non noſſe eos, qui volunta-
sem patris non adimplent; Ergo etiam
Chriſtum non norunt, qui volunta-
tem patris cœleſtis non faciunt. Quæ
vero eſt voluntas patris? Sanckificatio
veſtra, dicit Apoſtolus. o Non e eſt
Chriſti, qui Spiritum Chriſti non ha-
bet: ubi vero Spiritus ſanctus, ibi et-
iam cum donis & fructibus ſuis adeſt:
qui vero fructus Spiritus? F caritas,
gaudium, pax, lenitas, benignitas, bo-
nitas, fides, manſuetudo, temperan-
tia. Sicut g ſuper Chriſtum requie-
ſcebat ſanctus Spiritus: ita etiam re-
quieſcet ſuper omnes illos, qui in
Chri-

42) Epheſ. 4, 23. bN) Fob. 17, 3.
* Matth., 21. 2 ů³. 4d) 1 Theßj. 4, 3.
e) Rom. 8,9. F) Gal. S, 22.
g) Ma. II, 2.

138 Meditatio XXX.

Chriſto ſunt per veram fidem, quia
Sponſa Chriſti currit a in odore un-
guentorum Chriſti. Qui b Domino
adhæret, eſt unus Spiritus cum eo.
Sicut c carnalis copula viri & uxoris
facit ex eis carnem unam: ita ſpi-
ritualis conjunctio Chriſti & fidelis
animæ facit ex eis Spiritum unum.
Ubi vero Spiritus unus, ibi eadem
voluntas: ubi voluntas eadem, ibi
etiam actiones eædem. Qn ergo vi⸗
tam ſuam Chriſti vitæ non confor-
mat, nec Domino adhæxere, nec spi-
ritum Chriſti habere convincitur.
An non æquum eſt, ut omnis vita
noſtra illi conformis reddatur, qui
ex amore ſe totum nobis conforma-
vit? Deus e in carne ſe manifeſtans
exemplar ſanctæ vitæ nebis propo-
ſuit, ne quis ſanctam vitam detre-
Qans ad carnis cenfugeret excuſa-
tionem. Nulla vita jucundior aut

tranquillior quam Chriſti vita: quia

Chriſtus verus Deus: quid vero Deo
tanquam ſummo bono jucundius aut
tranquillius? ſeculi vita brevem af-
fert lætitiam, ſed æternam ſecum
trahit triſtitiam. Cui in vita te con-
formas, ei exiam in reſurrectione con-
formaberis: ſi Chriſti vitæ te hie con-
formare incipis, illi in reſurrectio-
ne etiam plenius conformaberis; ſi
Diabolo
„) Cane. 1, 3. b) 2 Con. 6, 17.

c) Matth. 19, 6. d) Granat. ge vité

Sbriſti, c. I. eg) 1 Tim. 3, 16.

Diabolo te
telutrelkion
Cormenta
ſian uurin
ehlum, Cl
Eofuo.

honon

luntatiin
r ſolunt

rſſ

Rrn nn
IUI Fartte

Part

r

6
Ulltt ani

ntr wi
Uh inkunr
Eiibltione

alli
ennen
Nn ſolun
tam vitr
Conſit
Wn
ile eg⸗
ſeaet.

1,

—
dem, dot
odore ul.

Domine

1s cumm ed

& Unor
ni in ſhr.
i & ſcels
tum Unum,
bienten
ien⸗ d
Ci ego
non co or
te, hee ⸗
mirimt.
onmnis i
ACarur,
corfoln⸗
munikelut

bis Proe.

tm dene.
tet Elellt⸗
enncict a
Ets: guu
rero Deo
uneilsa
hieſen i
un
tatecn.
donecan.
eehlecen⸗

lneli.

el
6

nbens:

Hiebo

6, 17,

ſt. Nr ill

.

ſecun

De Chriſti imitatione. 139
Diabolo te conformas per flagitia, in
reſurredtione ei cenformaberis per
tormenta. Qui a me ſegui vult, abneget
ſeipſum, dicit Salvator, & tollat crucem
Jnam gquotidie. Si in hac vita abnegas
teipſum, Chriſtus in judicio agnoſcet
te pro ſuo. Si propter Chriſtum pro-
prio honori, proprio amori, propriæ
voluntati in hac vita renuncias, Chri-
ſtus in futura ſui honoris, ſui amoris,
ſuæ voluntatis compotem te faciet. Si
in hac vita particeps es crucis, in fu-
tura particeps eris æternæ lucis: ſi in
hac vita Particeps es tribulationis, in
futura particeps eris conſolationis:
ſi in hac vita particeps es perſecutio-
nis, in futura particeps eris largiſſimæ
retributionis. b Qui me conhktetur in
hboc ſeculo, inquit Chriſtus, confitebor &
ego eum coram Patre cœleſti: Jam vero
non ſolum doctrinæ profeſſione, ſed
etiam vitæ conformatione Chriſtum
nos confiteri debemus, ita demum
pro ſuis nos agnoſcet in judicio.
Qisquis me negaverit coram homi-
nibus, negabo & ego eum coram Pa-
tre cœleſti. Chriſtus non ſolum ver-
bis, ſed etiam, & multo magis im-
pia vita negatur. Qui ergo factis ne-
gat Chriſtum in hoc ſeculo, eum et-
jam factis negabit in judicio. Chri-
ſtianus non eft, qui veram Chriſti
ſidem non habet, vera autem fides
G 7 Chriſto,
4) Matth. 16, 24.
) Matth. 10, 32.

140 Meditatio XXXI. D.
— “ —
Chriſto, a ſpirituali viti, nos inſerit miaur:
tanquam palmites: omnem palmi- Danimn:
tem in Chriſto non ferentem frudum ment
cœleſtis agricola tollit: qui vero in mmhmiae
Chriſto manet, & b in que Chriſtus Mn .
per fidem habitat, hic fert fructum mhletn
multum. Non eſt palmes in vite, qui upattig:

non trahit ſuecum ex vite: non eſt fi (p
anima in Chriſto per fidem, quæ¶ non m nee
ſpiritualem caritatis ſuccum ex Chri- mmo.

ſto trahit per filſem. Conforma nos me
vitæ tuæ, bone Jeſu, in hoc ſeculo, ut inegr

plene ei conformemur in futuro! Petanct;
«g) Zob. 15, 4. b) Epbh. 3, 17. inu: n
Unrbenec,
XXXI. U Urichn
DE SUI ABNEGATIONE. ne
Ille negat Chriſtum, gui ſe non abne- IIn “
gat ipfum. Elit it

Ui a me ſegui vult, ſeipfim abne- ſiſin g
get, dicit Salvator: Seipſum ab- m. nn
negare, eſt proprio ſuuo amori renunci- Vlrebon
are: amor proprius amorem Dei pro- ummmm
hibet: Si vis eſſe Chriſti diſcipulus, , i
neceſſe eſt, ut radix amoris proprii

moriatur in te penitus: nemoChriſtum
diligit, niſi qui ſeipſum odit. b Niſi ſiil
grapum frumenti, lapfum in terram, RM
fuerit mortuum, fructum non affert: Imn
ita quoque fructus Spiritus ſancti per. n 4
cipere non Ppoteris, niſi in corde tuo inde
moria-
a) Marc. 16, 24. den

5) Zahen 12, 24. I Cor. 15, 36. Cinu

I.
—
os iblett
en pilni.
n fruchun
ii tenn 1
o Chri
t ftuhimn

inpite, gl

e: nonel
1 gu Non
mer Chr-
nforma N
e leerlo
furarol
6. 3 I7.
—

ToNH

zon aN

ſin N Ar⸗
ſinf 1
dtitenun ri

nDei i.

iſciyulu⸗
is Urlri
Chikum
. N
n tentalh
0n zkert:
nciher
ordet to
nolir⸗

6,

1

De ſui abnegatione. 141
moriatur amor proprius. Dicebat
Dominus ad Abraham: a Egredere e
tzerra tua, & e cognatione tua, & e domo
patris tui ad terram, quam oſtendam ti-
Gi: Non poterat Abraham tantus fieri
propheta, niſi prius egrederetur ex
ſua patria: non eris prius verus Chri-
ſti diſcipulus, & vere ſpiritualis ho-
mo, antequam ab amore diſcedas
proprio. b lacob ex contactu Angeli
uno pede claudicabat, altero ſano &

integro: c per duos hos pedes du-

plex amor intelligitur, proprius & di-
vinus: tunc homo particeps erit di-
vinæ benedictiomis, cum pede amoris
proprii claudicabit, altero illo amoris
Dei manente ſano & integro: 4 fieri
non poteſt, ut uno eodemque oculo
coœlum intuearis & terram; ita fieri
nequit, ut una eademque voluntate
ſeipſum ordinate quis amet ac De-
um. Amor eſt ſummum animæ
noſtræ bonum, tribuendum ergo hoc
ſummum animæ bonum ſummo bo-
no, ſcilicer Deo. Amor tuus,
Deus tuus, id eſt, quicquid ſumme
amas, id in Dei locum collocas;

quicquid ſumme amas, id ſummum

eſſe judicas; Deus autem vere eſt
fummum Ens: qui ergo ſeipfum
amat, ſeipfum Deum judicat, & in
locum Dei collocat, quæ eſt omnino
maxi-
4) Gen. 12, 1. b*“) Gen. 32, 25.
*ͤ Granat. de amore Dei. à) Zoh.
Climacus.

142 Meditatio XXXI.
maxima idololatria. Quod ſumme
amas, hoc rerum omnium finem æſti-
mas, & deſideriorum tuorum ulti-
mum complementum judicas: a ſo-
lus autem Deus eſt principium & finis
creaturarum, ipſe eſt primus & noviſ-
ſimus, ipſe ſolus implet deſiderium
cordis noſtri, & nihil quicquam crea-
tum tua poteſt ſatiare deſideria: amo-
rem ergo Dei præferre debes ameri
proprio. Deus b eſt principium & fi-

nis: in illo ergo debet amor noſter

incipere, in illo etiam debet deſinere.
Dei eſſentia eſt extra omnes creatu-
ras, ſicut ab æterno fuit Deus in ſe-
ipſo: ab omnibus ergo creaturis
amorem tuum abſtrahas. Qualis a-
mor tuus, talia etiam opera tua: ſi
opera tua procedunt ex vera fide &
Dei amore, Deo ſunt grata, & coram
oculis ejus magna, licet coram omni-
um hominum oculis ſint parva: ſi
procedunt ex amore proprio, nun-
quam poterunt placere Deo: amor
proprius præſtantiſſima quæque ope-
ra contaminat. & Cum eſſet Chri-
ſtus in domo Simonis, d mulier quæ-
dam unguenti pretioſi vas confrin-
git, & caput Chriſti inungit: appa-
ret opus parvum, nihilominus Chri-
ſto erat gratum, quia procedebat ex
ſide vera, caritate pura, contritione
ſeria:
a) Eſ. 44, 6. b) Apoc. I, 8.
c) Job. Arnd. de vero Chriſtian.
4g) Matth. 26, 6.

ſera: Se
tum in .
ehlt, l
Eiarun-
ſprebar
Cetehit er
Deun dile
Ontibus 1
tanſlet
Eewioen
Henimer
un Gn
len i
l ſendet
ns hon
1 Urſum
gere,
4
Kiſin 4
ſe 1
Wtenunei
Uernk ſumen
anumel.
wydon do
alt Fele
noce
HI b

I.
—
d ſumme
inemn ali⸗
rum ul⸗
(as: 1l
umn Kfni
& nori⸗
gelideriun
am ler.
erig:amd.
bes inl
piumh.
mor vole
et eßnere.
hes cleill
eng inſe

ckedtnI

ulsr
la tiil
ea ſide 4
Lconn
m ohn,
Punti 4
rio, Ilr.
eo: Al
ler I⸗
lier ur
cobtir
it An
ns Ohn.
edebir el
Ctnitln

ſeta

1 5 .

De ſui abnegatione. 143
ſeria: Sacrificium erat opus Deo gra-
tum in V. T. interim tamen Deo non
placebat, quod Saul a prædam Ama-
lecitarum ad offerenda Deo ſacrificia
ſegregabat: quare * quia hoc non pro-

cedebat ex amore Dei: ſi enim vero

Deum dilexiſſet, mandatum Dei de
omnibus prædis exurendis non con-
temüſſet, ſeipſum diligebat, & ſuam
devotionem. Amor eit quidam ignis,
ita enim orat Eccleſia: Veni, ſanctebpi-
ritus, & tui amoris ignem accende in ſi-
delibus: ignis non hæret in terra fixus,
ſed ſemper tendit ſurſum, ſic amor
tuus non debet in te conquieſcere,
ſed ſurſum ad Dominum ſe debet
elevare.
4) 1 Jam. 15, 19.
Seipſiin abnegare eſt inſuper honori
ſuo renunciare: fummo bono ſoli de-
betur ſummus Honor: Deus ſummum
bonum eſt. Qui à ſuam quærit glori-
am, non poteſt Dei gloriam quærere,
ſicut Salvator dicebat ad Phariſæos.
Quomedo poteſtis credere, qui glo-
riam ab invicem accipitis? Chriſti
exemplum intuere & ſequere: ſæpius
de ſe teſtatur, quod non quærat
ſuam gloriam, c quod non accipiat
honorem ab hominibus, quod ſit 4 ex
corde humilis. Omnia tua dona a Deo

accipis, omnia ergo Deo viciſſim tri-

buas,

) Zob. 5, 44. b) Zob. 8, 50.
*) Joh. 5,41. 4) Matth. 1, 29.

144 Mediinio XXXI.

— —

buas, omnes bonorum rivuli ab hoc
fonte bonitatis divinæ procedunt,

omnia ergo bona vieiſſim in hoc ma-

re transferenda: herbæ, quæ ſolſe-
quia dicumur, ſemper convertunt ſe
ad Solem, a quo vitam & ſuccum
hauriunt: ſie cum omnibus tuis do-
nis & omni tuo honore ad Deum te
converte, & nihil quicquam tibi tri-
bue. Si aliquid a teipſo habes, hono-
rem tuum quærere, & tibi ipfſi tua do-
na tribuere potes: ſed quia nihil ha-
bes a teipſo, omnia vero a Deo, ideo
non tuum, ſed Dei honorem quærere
debes. Proprius honor avertit ho-
minem a Deo; exemplum eſt in Ne-
bucadnezar, qui dicebat: a hæc eſt illa
Babylon, quam zdificavi in doamum re-
gni, in robore fortitudinis meæ, & in glo-
riam decoris mei. Sed quid ſequitur?
badhuc ſermo erat in ore Regis, & vox
e cœlo ruit: Tibi dicunt, Nebucadnezar,
regnum tranſvit a te, ab hominibus te
ejicient & cum beſtiis agri erit habita-
tio tua: ſic ſi ex proprio honore, & ſu-
perbia ſpiritualem tuam Babylonem,
id eſt, operum bonorum ſtrusturam
æſtimas, & gloriam eorum tibi tri-
buis, & non ſoli Deo, abjicieris a con-
ſpectu Dei.
Seipſum denique abnegare eſt pro-
priæ voluntati renunciare: optimæ
voluntati ſemper parendum, Dei au-
tem voluntas ſemper eſt optima: il-
lius
a4) Dan. 4, 26. b) v. 27.

—
us volun
nnin nol
Olnin 14
luntu n
imm kit
n ſem
d D
dedi
hei 1
nnitioen
Dumnsnon
ln ſlar
en roln
un Pt
Ken, Ptẽ
n Klu
lern e
intni 1
Untltemn
Kiim 4
u Utus Dr.
uam gri tar
Kn⸗⸗ of
ulineten
Criſtis re
omine,

D

uli a be⸗
tocetan,
n hoc m-
nvertunt E
X ſuccon
us tus t⸗
d Deumt
amn tbiti.
hubet holt⸗
in tuude⸗
Uin oirlͤbr.
4 Peo⸗ er
tecn Ilktei
rertit th.
1NaM ir
e,Gin.
gegisA N
ucocher
oninihmnt
jeprlelit⸗
oore,ll.
ebrlobenn
Ikirkuts-
n tibi trl⸗
16 ach

neeln⸗
, oplimm
. I⸗
tima:
lius

.

d leqnit .

De ſui ebnegatione. 145

lius voluntati parendum, a quo a o-
mnia noſtra habemus: a Deo autem
omnia ad nos devenerunt; illius vo-
luntati parendum, qui nos ſemper ad
vitam & ad bonum deducit: Dei vo-
luntas ſemper dueit ad vitam & bo-
num. Deledctare b in Domino, &
ipſe dabit tibi petitiones cordis tui.
Propria voluntas ad mortem & da-
mnationem nos deducit. cPer quid
primus neſter parens ex Dei gratia &
ſtatu ſalutis in æternam damnatio-
nem prolapfſus eſt? Sepoſita Dei vo-
luntate propriam ſequebatur volun-
tatem, præceptum Domini neglige-
bat, & ſuaſionem Diaboli audiebat.
Verus ergo Chriſti diſcipulus propriæ
voluntati renunciat, & divinam vo-
luntatem ſequi deſiderat. Afſpice
Chriſtum, q is in agone paſſionis con-
ſtitutus propriam voluntatem, tan-
quam gratiſſimum ſacrificium, Deo
offert: offeras & tu propriam Deo
voluntatem, & ſic perficies eam, quam
Chriſtus requirit, tui abnegationem.
O Domine, etua ſancta voluntas fiat,
ſicut in cœlo, ita & in terra!

XxxXII. DE

a) I Cor. 4, 7.
5⁵) Pſal. 37, 4.
c) Gen. 3.
4) Matth. 26, 39. Tbidem.
e) Mattb. 6, 10.

146 Meditatio XXXII.
XXXII.
DE VERA QVIETE
ANIM A.
Domino mens nixa quieta eſt.
IN tranſitoriis & mundanis rebus
quietem ſuam anima ſæpe quærit,
ſed non invenit. Quare? quia anima
omnibus creaturis dignior, non ergo
poteſt in illis vilioribus quietem &
pacem invenire. Omnia mundana
fugacia ſunt & tranſitoria, anima au-
tem immortalis; quomodo ergo ve-
ram quietem in illis inveniret? o-
mnia illa terrena ſunt, anima autem
neſtra cœleſtis eſt originis; quomo-
do ergo illis deſiderium ſuum explere
poſſet? In 4 Chriſto requiem inve-
nit, ille poteſt ſatiare & explere deſi-
derium illius. Contra iram Dei qui-
eſcit in vulneribus Chriſti: contra
accuſationem Satanæ in potentia
Chriſti: contra terrorem legis in
prædicatione Chriſti: contra pec-
cata accuſantia in ſanguine Chriſti,
qui b melius coram Deo loquitur,
quam ſanguis Abel: contra mor-
tis terrorem in ſeſſione Chriſti ad
dextram patris acquieſcit & confi-
dit. Atque ita fides noſtra quie-
tem invenit in Chriſto, ſed & cari-
tas noſtra ſummam quietem ibi inve-
nit. Qui amore rebus terrenis inhæ-
ret, non habet veram quietem, quia
ipſæ
) Matth. II, 29. b) Hebr. 12, 24.

De 7.

letezten
lunke
gungon
en poltra
Kitun in
mmſnt
r mull er
tbet, E
Mune me
Süren de
ungori
Del inpelit
noten dei
In ¹ ſon
i heret
Meihahi
un Ee d⸗
Kiir e⸗
Minine

Bie er.
. ib z

Keck. Non
Dominn
egne dann
e Leon
N extra
n tecer

oottet

ebit an
et relin
Ennd

Il.

—

IETI

liete .
danis etn
ſehe Oein
9 quin ant
ot, non e
6 Iuſeten
nis monnn
, animn 1
0 etsd N
enitel!
mini Autes
inis; lone
ſuudn enpet
eihlen
lam Deig
ili: cunt
. Ptent

en 11

connn Ne
ine Cnſ
20 giu
vana
Chnlin
1 ⁵ con.
nolit gu
ſel & r.
n ibiine⸗
renis iüe
etem⸗ in⸗
ile

. 1

De vera quiete animæ. 147

ipſæ res terrenæ eam non habent, nec
poſſunt plene appetitum animæ ſatia-
re, quia omnia finita ſunt, anima au-
tem noſtra ad imaginem Dei facta in-
finitum illud bonum, in quo omnia
bona ſunt, appetit. Ut ergo fides no-
ſtra nulli ex omnibus creaturis inniti
debet, ſed ſoli Chriſti merito: ita
quoque amor noſter nulli creaturæ
adhærere debet, imo nec nobis ipfis.
Nam proprius amor itidem amorem
Dei impedit: omnibus debemus a-
morem Dei præferre. Anima no-
ſtra a ſponſa Chriſti eſt, huic ergo
uni adhærere debet: anima noſtra b
Dei habitaculum, huic ergo foli lo-
cum dare debet. Multi quærunt in
divitiis quietem, ſed extra Chriſtum
nulla animæ quies: ubi autem Chri-
ſtus, ibi paupertas, ſi non actu, tamen
affectu. Non habebat ille cœli & ter-
ræ Dominus, c quo caput reclinaret,
ſieque paupertatem nobis commen-
dare & conſecrare voluit. Divitiæ
ſunt extra nos, at, quod ani mam quie-
tam reddere debet, illud internum
eſſe oportet: cui vero in morte ad-
heærebit anima, quando omnia in
mundo relinquenda? aut nos divitiæ
deſerunt, aut nosmet illas, ſæpius in
vita, ſemper autem in morte: ubi
ergo tunc pacem & quietem inveniet
anima?

4) 2 Cor. 11, 2.
*) 1 Cor. 3, 16.
c) Matth. 3, 20.

148 M. Srorto XXXII.

anima? Mult lti in vougratins quærunt
quietem, ſed corporis hæc aliquandiu
quies & delectatio eſſe poteſt, non au-
tem animæ; tandem ſequitur comes,
dolor & ludus. Voluptates ad hanc
vitam ſpectant, anima autem non eſt
creata hujus vitæ gratia, quia per
mortem exire comgellitur, quomodo
ergo in voluptatibus quietem inveni-
re poſſit? Extra Chriſtum non eſt
animæ guies: qualis autem erat vita
Chriſti? Summus dolor a primo na-
tivitatis tempore usque ad mortem.
Sic ille verus rerum æſtimater docere
nos voluit, de voluptate quid nobis
ſentiendum ſit. Multi in bonoribus
quærunt quietem, Miſeri vero, qui
ad quamlibet popularis auræ muta-
tionem quiete carere coguntur: ho-

nor eſt exterius & fugaciſſimum bo-

num, quod autem quietem animæ
largiri debet, id in nobis eſſe oportet:
quid de humana laude & gloria plus
referes, quam Apellis pictura lauda-

ta? à conſidera angulum, in quo la-

titas, quanta ejus proportie ad rotam
provinciam: ad Europam! ad totum
orbem habitabilem! ille demum verus
honor, qui à Deo electis olim obtin-
get. Quies rei eſt in ipſius ſne, nec
quieſcit res naturaliter, niſi poſtquam
finem & locum ſuum adepta eſt, finis
creatæ animæ Deus eſt, facta ſiqui-
dem eſt ad Dei imaginem. Ergo
non
4) LEud. Viv. introd. ad ſap. 2h. 502.

1on porelt
1 llo ſuo
orporis
Deug ſen
An ſoirin
Holtua eſta
unen gon
Eellizn
Non In bee
1 kan
ntete
lrione
fen Nnl
in rebletri
tae g (lſes,
ſelne Hinn
Uin con
delits Pacde
RMoN (tat
Kau Eer
Gtſeg Ina
Uin N
Venſoln
nge, gui
uſel
ud Cirin,
n 1eltade
e retan
N nd
Dei ſd
eir No
*“

8 l

III.
s guetun
caliqumncit
telt, nobel⸗
ditur cone,
tes adͤhn
tem Non

I uOnt .

zetemihieni
lum mon 61
ten enlfil
4 Mrine 1
1d molten,
ntericte⸗
e glid
in oueni
eri veio
Alura ii.
guntul: in

cilmnun

etenn nn
eſeofonn⸗
gornſis

Gprn laue

in P
ioad in
aa tonun
lenimſenl
olimobl-
ſns ne nn

n .
t el, NN

De vera quiete animæ. 149

tantem non habet, quæ vero poteſt

ſanctus Spiritus efficaciter eum inte-

Non turbatur hominum contumeliis,

non poteſt eſſe quieta & pacata, niſi
in illo ſuo fine, ſcilicet in Deo. à Ut
corporis vita anima, ita animæ vita
Deus: ſicut ergo vere vivit anima, in
qua ſpirituali gratia Deus habitat, ita
mortua eſt anima, quæ Deum inhabi-

eſſe quies mortuæ animæ?: prima iſta
mors in peccatis neceſſario ſecum tra-
hit b ſecundam mortem damnatio-
nis. Qui proinde amore ſuo firmiter
adhæret Deo, & interius divina con-
ſolatione fruitur, illius quietem exte-
riora mala perturbare non poſſunt:
in rebus triſtibus lætus eſt, in pauper-
tate dives, in tribulationibus ſeculi
ſecurus, in turbis mundanis tranquil-
lus, in conviciis & hominum contu-
meliis pacatus, in ipia morte vivus.
Non curat IL yrannorum minas, quia
interius ſentit divinæ conſolationis
divitias., In adverſis non triſtatur, quia

rlus conſolatur. Non angitur in pau-
pPertate, quia dives eſt in Dei bonitate.

quia divini honoris fruitur deliciis.
Non curat carnis voluptatem, quia
magis gratam habet Spiritus ſuavita-
tem. Non quærit amicitias mundanas,
quia Dei ſibi propitii ac amici ſentit
delicias Non inhiat theſauris terrenis,
quia ſummum theſaurum habet re-

condi-
4) Auguſt. paſyim.
*) Apoc. 20, 6.

1 50 Med. XXXII. De ver. quiet.

conditum in cœlis. Mortem non
metuit, quia in Deo ſemper vivit.
Non deſiderat magnopere ſapientiam
mundanam, a quia habet interius
docentem ſanctum Spiritum: b per-
fectum tollit imperfectius. Non ti-
met fulgura & tempeſtates, incendia
& aquarum vaſtitates, triſtes plane-
tarum configurationes, & lumina-

rium cœleſtium obſcurationes, quia

ſupra Naturam evectus in Chriſto fi-
de recumbit, in Chriſto vivit. Non
abſtrahitur blanditiis ſeculi, quia au-
dit in ſe ſuaviorem vocem Chriſti.
Non timet Diaboli potentiam, quia
divinam ſentit indulgentiam; for-
tior eſt, qui in ipſo vivit & vincit,
quam Diabolus, qui vincere eum
fruſtra ſatagit. Non ſequitur car-
nis illecebras, quia in Spiritu vivens
Spiritus ſentit divitias; morti ficat &
ec crucifigit carnem Spiritus vivifica-
tio. Non meruit Diabolum accuſa-
torem, quia Chriſtum nocxit efle 4
ſuum interceſſorem. Hanc yeram
quietem animæ noſtræ velit conce-
dere autor & dator illius unicus, Do-
minus noſter, Deus in ſecula bene-
dictus!

XXXIII.

a) I Joh. 2, 10.
5) 1 Cor. 13, 10.
*&) Gal. 5, 24.
4) I JZob. 2, 2.

0 (0

lenr,
Nonni
tini habe
Ee Ditbolus

Umm ce

ene Dre
ſun teye
r inernnn
tlt Aum ey
Deccztr t
n Kellari
ee
lettliheati

teſbtoril

Kkumr 1 I
Fiuſte
1 Madi
Onind dor
Ulum gen
ul elt Vit

er. auit
—
ottenn No
nper it
ſapienrim
et intertun
Umn: bper⸗
. Non i
s ineenti
ſtes pene
& lunin.
iones g
Chrlte⸗
Vivit. N
li,i
tenn Cnrli
entiamn qui
ntaum;
t & Nnenn
incete enn
gultut l.
ititl iien
nonifer
us lißer
lumnacelt⸗
gori
Hane “
elit ne⸗
Gnicns⸗ N.
clli dn

N.

e&⅜ (151) f

XXXIII.
DE CONSCIENTIE P.
KITATE.
Mens recti conſcia vita eſt.
IN omni tuo opere maximam cu-
ram habe cooſcientiæ: Si inſtigat
te Diabolus ad quoddam peccatum,
internum conſcientiæ reverere judi-
cium. Si times in aliorum hominum
peccare præſentia, multo magis a
Peccate revocet te propria conſcien-
tia: internum teſtimonium efficacius
eſt quam externum: quamvis ergo
Peccata tua fugiant omnium homi-
num accuſationem, nunquam tamen
effugere poteris internam conſcien-
tiæ teſtificationem. Conſcientia erit
inter libros illos, quos Apocalypfſis a
teſtatur in judicio olim aperiendos:
Primus liber eſt divinæ omniſcientiæ,
in quo manifeſte relucebunt omnium
omnino hominum facta, verba, co-
gitata: Secundus b liber eſt Chriſtus,
qui eſt vitæ liber; in hoc qui ſcri-
Ptus invenitur per veram fidem, is
ab Angelis deducetur in curiam cœ-
leſtem: Tertius liber eſt Scriptura,
Juxta cujus præſcriptum judicabun-
tur fides & noſtra opera; ſermo,
quem locutus ſum, dicit Salvator⸗
“ judicabit eos in die noviſſimo:
Quartus
a) Apoc. 20, 12. & Apoc. 5.
*) Apoc. 13, 8.
e) Zob. 12, 48.
H

152 Meditatio XXXIII.
— 7
Quartus liber continet externa teſti⸗
monia pauperum, quis a in die judi-
cii recipient nos in æternum taberna-
culum: Qaintus liber continet inter-
num teſtimonium conſcientiæ, b quia
conſcientia eſt codex, in quo omnia
ſcribuntur peccata: Grande volu-
men conſcientia, cui omnia ſiylo ve-
ritatis inſcripta: non poterunt da-
mnati negare peccata ſua in judicio,
quia propriæ conſcientiæ convincen-
tur teſtimonio: non poterunt fugere a
peccatorum accuſatione, quia tribu-
nal conſcientiæ internum eit & dome-
ſticum. « Conſcientia pura eſt ſpecu-
lum animæ clariflimum, in quo ie in-
tuetur & Deum: veri luminis iplen-
dorem ſordens facies videre nequit.
Hinc dicit Salvator: 4 beati mundi
corde, quia Deum videbunt. e Sicut
pulchra & munda facies hominis a-
ipecdtui grata: ita pura & munda con-
ſcientia coram oculis Dei accepta, ſed

—.7—

putrefacta conſcientia vermes pro-

gignit immertales. J In præſenti
igitur confcientiæ vermis ſentiendus

& ſuffocandus eſt, non autem in im-

mortalitatem fovendus: ad hunc li-
DPrum emendandum omnes alii isven-
t1

a) Luc. 16,9. b) Bernb. de conv. ad
Cler. cap. 3. c] Nazianz. Leo KRom.
a) Matth. 5, 8. e) Camer. pait. I.
med. Hiſt. I. Cbryſoſt. f) Bernb. de
gonv. C. 6. Id. de inter. domo c. 28.

Deca

—
iſunt:
1 Alt in
er ſienti
Gicrbers:
10: fhnn
ſcübe eun
tr: lib
UMormnam d
gotel
e Chri
ſeictus.
Uubeis ine
linten,
(onſcien,
nnibu

.

Alence de
ie cie
. or, t
4 Lellum,
un hiepe
nlise
de dect
Nkelt,
Gemiage
lomnes 4
Ckrct
daeelli
Enmnen
ler nee
uuummn

u

eh
W
4)

Il.
—
erna el⸗
n iell⸗
n tabeln⸗
tiner int⸗
ien, an
10 Clnu
nce wor⸗
1 llo
ietliit dl

conkiore,
lt iükeee
uia tir
eit Cone
inctolet⸗
Vims Her
bete lelli
begti nnd
üt. 6 Un
hominis ¹
nancate

1,14
ceDl; G
acceie,

De conſcientiæ puritaie. 153

rt⸗

ti ſunt: quid prodeſt magna ſcientia,
ſi adſit immunda conſeientia; non

ex ſcientiæ, ſed conſcientiæ libro ju-

dicaberis aliquando coram Dei thro-
no: ſi hunc librum recte vis ſcri bere,
ſcribe eum ſecundum exemplar libri
vitæ: Liber vitæ Chriſtus eſt; ad
normam doctrinæ Chriſti conforme-
tur profeſſio tuæ fidei: ad normam
viteæ Chriſti conformetur vitæ tuæ
ductus. a Bona erit conſcientia, ſi
habeas in corde puritatem, in ore ve-
ritatem, in actione honeſtatem: ⁵
Conſcientia pro lucerna utere in o-
mnibus actionibus; ea enim, quæ in

vita bonæ ſint actiones, quæ malæ;,

oſtendet penitus. «Fuge hoc conſci-
entiæ judicium, in quo idem ſimul re-
us, actor, teſtis, judex, tortor, carcer,
flagellum, executor, carnifex: quod-
nam hic poſſit eſſe effugium, ubi ipſa
teſtis eſt, quæ aceuſat, & nihil poteſt
eſſe occultum ei, qui judicat? quid
prodeſt, ſi omnes te laudent, & con-
ſcientia accuſet? quid obeſſe poterit,

ſi omnes derogent, & ſola conſcientia

defendat? ſolus hic judex unicuique

ad accuſandum, ad judicandum, ad

damnandum ſufficit: incorruptus hie
judex nec flecti poteſt precibus, nee
corrumpi muneribus: Qaocunque
Ha wagdis,

a) Ibid. cap. 27. b) Nilus Epiſc. inl.
pracep. c) Cypr. ſer. de cœna Dom. Gre
gor. d) Bernh. in med. de vot. c. 13.

154 Mediratio XXXIII.

vadis, ubicunque es, ſemper conſci-
entia tua tecum eſt, ſecum porrans,
quicquid in ea poſuiſti, ſive bonum
ſive malum: ſervat hæc vivo, & re-
ſtituit defuncto depoſitum, quod ac-
cepit ſervandum: « Sic vere inimici
hominis domeſtici ejus, ſic in domo
propria & a propria familia habes
accuſatores, obſervatores & tortores.
Quid prodeſt vivere in copia omnis
abundantiæ, & torqueri flagello con-
ſcientiæ? b fons humanæ felicitatis
& miſeriæ in ipſo animo eſt: quid
prodeſt febribus æſtuanti in aureo
collocari ledo? quid prodeſt conſci-
entiæ facibus agitato externæ felici-
tatis lætari cumulo? quanta cura eſt
ſalutis æternæ, tanta etiam cura ſit
conſcientiæ: amiſſa enim bona con-
ſcientia, amittitur fides; amiſſa fide,
amittitur Dei gratia; amiſſa Dei
gratia, quomodo poteſt ſperari vita
zterna? Quale eſt conſcientiæ tuæ
teſtimonium, tale exſpectabis a Chri-
ſto judicium: Peccatores, nullo ar-
guente, vel in medium quippiam
afferente, ipſi ſui ipſorum accuſato-
res fient. &Sicut ebrius, quanto mul-
tum vini ingurgitat, nullum ſentit a
vine damnum, poſtea autem e ſopore
excitatus, ehrietatis ſentit incom-
modum: ita & peccatum, donec con-
ſummetur, obtenebrat mentem, &
3 quaſi
a) Matth. 10,36. b) Lud. Viv. in
Iat. un. cρε⅓u1„ſoſt, bomil. 46. in Geneſ,

Mee
—
guuſ gen
(lem ol
ſigit co
aged
(einzt ſud
(Lpein
(e einee
n te
et
MuNdl:
niuns hie
ur te p
unnio
ſumnguſi
It ge
ucebis 6
lin, con
Oberag,,:
Nrechtin
ſte e
en gte
Ulbe nol
ſto Uin:
enn
K
Oerunt
dei
ni, 10.
eſin
mnſiente
Dem fiti
nnt an

le:
Ee: nulle

4) Aug
en i

III.
—
et colſ⸗
1 Porting
ve bomnn
iv0, &N.
gobi
ere Intnenet
e in dom
Plia habe
tortoſes
Gi omn’
1gello co⸗
. ſiriti
el: ali
f in Aun
Gelt conet
ernr ſl⸗
tn lndl
m cuta N
bonn
amniſar n
miſe N
Penei IIl
jentie i⸗
bis10,
Dolo 1.
uigin
eelinm⸗
nto n
n ſegtit
e o
it inen.
ſopeccht
tenn, .
Gul

.

jrCh

De conſcientiæ puritate. 155
quaſi denſa nubes veri judicii ſplen-
dorem obfuſcat: poſtea demum in-
ſurgit conſcientia, & quovis accu-

fatore gravius arrodit: tria ſunt ju-
dicia: judicium mundi, judicium tui,

& judicium Dei. Ut autem non pot-
es effugere judicium Dei: ita efiam

non poteris effugere judicium tui,

licet aliquando effugias judicium
mundi: mulli obſiſtunt parietes, quo

minus hic teſtis videat tuas actiones:

quæ te poterit defendere excuſatio,
quando damnat interna accuſatio?
tranquillitas conſcientiæ initium eſt
vitæ æternæ, verius & jucundius
gaudebis de bona conſcientia inter

anguſtias, quam de mala inter de-
licias; contra omnem malevolorum

obtrectationem confidenter obver-
tere poteris conſcientiæ excuſatio-
nem: a te interroga de te, quia te
longe noſti melius quam ullus ho-
mo alius: b in extremo judicio quid
proderunt aliorum falſæ laudes, quid
oberunt aliorum falſæ obtrectatio=
nes? Dei & tuo ſtabis aut cades ju-
dicio, non aliorum ſtabis aut ca-
des teſtimonio. Nunquam finitur
conſcientia, quemadmodum nun-
quam finitur anima: tamdiu pre-
ment damnatos infernales pœnzæ,
quamdiu durabit accuſatio conſcien-
tiæ: nullus exterior ignis tantopere
H 3 corpus
a) Auguſt. ) Bernh. Epiſt. I. col. 756.
Igem in prafat. de int. domo.

156 Madinari XXXI.

corpus affi git, quam graviter hæc in-

terior flamma animam adurit; æterna
eſt anima, quæ uritur, æternus conſci-
entiæ ignis, qui urit: nulla exteriora
flagella corpori tam funt moleſta,
quam gravia ſunt animæ heæc interio-
ra verbera. Fuge ergo peccati reatum,
ut conſcientiæ effugias cruciatum:
dele per veram pœnitentiam peccata
ex libro conſcientiæ, ne in judicio ea
legantur & metuenda ſit tibi vox di-
vinæ ſententiæ: extingue vermem

Daſeus

tur 1 De
Iibuk, al
Ctlr ti
inbas
ktins n
en ſle
ſili ante
licinni
Ul won
icigten
i mih
Ubil erbo⸗

conicientiæ per devotionis fervorem, N

ne morſus ejus æternum tibi pariat
horrorem: extingue hunc interiorem
ignem per lachrymas, ut ad cœleſtis
refrigerii pervenias delicias. O Do-
mine, da, ut militemus bonam a mili-
tiam, retinentes fidem ac bonam con-
ſcientiam, ut tandem ſalvi & incolu-
mes perveniamus ad cœleſtem pa-
triam!

a) 2 Tim. 4, 7.

XX (XI
pE STPUDI10 VE HUUI-
LIIATYS.
Quia bomo? guid bulla? nihil ſunt.
¶Vsira. o fidelis anima, miſeram
hominis conditionem, & facile
effugies omnes ſuperbiæ tentationes.
a Hoamo vilis in ingreſt u, miſer in pro⸗
greſſu, flebilis in egteſſu; impugna-
tur
a) Sir. 10, 9. Bernbh. , med. 6, 3:

Unictelse
mini luin
n exem
(Momnir
beltee
mNummn
(lmtd is
giin it⸗
lensli
Ki nitne
Uicere
kbeſen
nl, O
udon,

une

imn e
Unnr to⸗

N
lben 1
S lin

IV.
—
tet hee in
Uit; elen
tnscN⸗
la eitetiet
nt nolelt
ec inteni⸗
cati tenmn,

crucinum.

lamn eccit
ibi vord
nis feoen⸗
n tbipmne

onefn6 ni⸗
bonam r
vis inen
Clelen Nr

i nie 1
ſaſt
entatlone⸗
niletinpe⸗

imboent
I!

ike )7

Deſtudio veræ bumilitatis. 157
minibus, denudatus eſt virtutibus, ir-

poſt mortem? cibus vermium. Si

ſolus eſt vera gloria, & tamen omnem

Verus Chriſti amator eſt etiam Chri-

fimus flos eſt, naſeitur & conſerva-

tur a Dæmonibus, laceſſitur tentatio-
nibus, allicitur delectationibus, deji-
citur tribulationibus, implicatur cri-

retitus malis conſuetudinibus. Unde
ergo ſuperbis, terra & cinis? quid
fuifti ante ortum? ſperma fœtidum;
quid in vita? ſaccus ſtercorum: quid

quid in te boni, id tuum non eſt, ſed
Dei: nihil tuum eſt niſi peccata;
nihil ergo arroges tibi ex his, quæ in
te ſunt præter peccata tua: Fatuus &
infidelis eſt ſervus, qui de bonis Do-
mini ſui vult ſuperbire: Vide, o ho-
mo, exemplum Chriſti, famulatur
ipſi omnis gloria cœlorum, imo ipſe

mundanam a ſe abjicit gloriam;
clamat is adhuc: b Diſcite a me,
quia mitis ſum, & humilis corde:

ſti imitator: cui Chriſtus carus eft,
huic eriam ipfius humilitas cura eſt.
Erubeſcat & confundatur ſuperbiens
ſervus, quando ita humilis eſt cœlo-
rum Dominus: &Dicit de ſeſe Salva-
tor noſter, quod ſit lilum conval-
lium: ſcilicet, quia ipſe, qui nobiliſ-

H 4 tur

a) IUd. ſer. 27. de mod. bene viv. KRemp.
in hort. roſ. c. II. Bernh. tract. Super
ego ſum vitis c. 2.
*⁵) Matth. II, 29: c. Cans. 2, I.

158 Meditatio XXXIV.

tur non in montibus, 8s, id eſt. ſuper-
bis & elatis cordibus, ſed in humi-
lioribus vallibus, id eſt, contritis
& humilibus piorum mentibus: a ve-
re enim anima humilis eſt ſeſſio &
delectabile cubile Chriſti, ut dicit
quidam Sanctus: Vera gratia non
extollit, ſed humiliat: nondum er-
go particeps veræ gratiæ, qui non
ambulat in cordis humilitate: fluen-
ta divinæ gratiæ deorfum, non ſur-
ſum fluunt. Ut aquæ per Naturam

non quærunt loca ſublimia: ita gra-

tia divina non fluit niſi ad corda hu-
milia. Dicit Pfalmus: ? Dominus
in altis habitat, & humilia reſpicit
in cœlo & in terra: vere hoc mira-
bile eſt, quod ad ſummum & altiſſi-
mum Deum non niſi humilitate ap-
propinquamus. Qui ſibi vilis, Deo

magnus: qui ſibi diſplicet, Deo pla-

cet. & Ex nihilo fecit Deus cœlum &
terram: ut fuit in creatione, ita ad-
huc eſt in hominis reparatione: creat
Deus a ex nihilo, reparat ex nihilo.
Ut ergo particeps fias regenerationis
& reparationis, ſis nil in Oculis tuis,
id eſt, nihil tibi tribuas, nihil arro-
ges. Omnes ſumus infirmi & fragiles,
te autem judica fragiliorem nemi-
nem.
a) Aug. de ſalutar. doc. cap. 23. Theol.
myſſt. I. I. p. 2. C. I6. Bernh. lI. 2. de conſid.
⁵) Pſ. 113, 5
c) Bernhb. 33. de conv. cap. 10.
4) Hebr. II. 3.

e ſuch
—
bemn. 4N
tmiorem
lem omnit
iimumn No
m, pi
bich
t tones
tunk
(ad heit
in ſn⸗
ſuus in 41
glic feiat
gerrori
(it lius ve
(Iencdt lee
Mrnnin
anen, 4
(ih ſe
n lage
le n
Niitir
lus ſnne
big! e e
un Chr!
lnin ſ
en l⸗
lunis
ine e
In In cl
der 11

len

V.
—
eſt, ſyyer⸗
in huni.
, conttlit
bust are.
ſ leſto 8

, it dct

gratin nn
londum et⸗
gui non
te: fuen⸗
n, Hon r
er Naturin
2: inn glt⸗
Acorce h.
,Dominut
la ehie
,hoe nirf
n E alil.
hilitate 40.
hilie,
1 Deo d⸗
Cebt
ne,! 1
voneicten
er I
anenti conit
ells ic
gil und.
Eeiglen
enn hen.
le
499˙. Thec
eußſt .

H/10.

1

1.

bil. .

De ſtudio veræ humilitatis. 159

nem. a Non nocet, ſi omnibus te in-
firmiorem judices, & per humilita-
tem omnibus te ſupponas, ſed plu-
rimum nocet, ſi vel uni te præpo-
nas. y“ Viginti quaruor ſeniores, id
eſt, tota triumphans Eccleſia abji-
cit coronas ante thronum, omnem
juſtitiam & gloriam Deo tribuit; quid
ergo faciat vilis peccator? e Sera-
phin, ſancti Angeli, velant facies

ſuas in aſpedtu majeſtatis divinæ;

quid faciat homo tam vilis creatura,
& creatori ſuo tot modis ingrata?
Chriſtus verus & unigenitus Dei Fi-
lius ex admiranda humilitate de-
ſcendit de cœlo, & fragilem noſtram
Naturam in ſe ſuſcepit, demiſit ſe in
carnem, à in mortem, in crucem:
quid faciat homo, qui per peccata
tam longe receſſit a Deo? Vide, 0
fidelis anima, quam ſtupenda hu-
militate ſuperbiam noſtram Chri-
ſtus ſanaverit, & tu adhuc ſuperbire
cupis? per ehumilitatis & paſſionis
viam Chriſtus ingreffus in gloriam,
& tu in ſuperbiæ via incedens ad cor-
leſtem gloriam pervenire te poſſe
ſtatuis? Diabolus propter ſuper
biam ex cœleſti regno expulſus, & tu,
cum in cœleſti gloria nondum fue
ris, per ſupetbiæ viam eo contendis.
H S Ada-
a) Kemp. I. de imit. Chriſti c. 7.
b*“) Apor. 4, 4. 4) El. 6, 2.
à) PEhil. 2, 8.
e) Luc. 24, 26.

160 Meditatio XXXIV.

— —— ——

* Adamus propter ſuperbiam ex pa-

radiſo ejectus, & tu ad cœleſtem pa-
radiſum per ſuperbiæ viam pervenire
cupis? à Optemus potius ſervire &
lavare pedes aliorum cum Chriſto,
quam digniorem locum ambire cum
Diabolo: humiliemur in hac vita, ut
exaltemur in futura. «Non quid ha-
beas, ſed quid tibi deſit, o fidelis ani-
ma, ſemper cogita; magis dele de
virtutibus, quas non habes, quam
quod gloriari velis de virtutibus, quas
habes: virtutes cela, peccçata mani-
feſta: g valde enim metuendum eſt;
ne, ſi theſaurum operum bonorum
manifeſtes per gloriam, Diabolus tibi
eum deprædetur per ſuperbiam. Ignis
optime ſervatur, ſi cinere tegatur:
ita ignis caritatis nunquam ſecurius
euſtoditur, quam cum cineribus hu-
militatis ſepelitur. Superbia eſt o-
mnium peccatorum ſemen, caveas
ergo extolli, ne contingat, te in abyſ-
ſum peccatorum præcipitari. Su-
perbia eſt gratum cubile Diaboli, ca-
vVeas ergo extolli, ne contingat, miſe-
ram tuam animam a Diabolo ſubjnu-
gari. Superbia eſt ventus urens &
exſiccans divinæ gratiæ fontem, ca-
Veas ergo extolli, ne contingat, te à
divina gratis ſeparari. Sana, o Chri-
D ſte⸗

4) Gen. 3, 24.
) Gran. de amore Dei f. 4, 6c) Beda.
*) Bernh. ſer. 37. ae modo ben. viv.

— .

Sudi

ſe tumon
r hunil

leriumn,

Un bee

imſter 1n
(nlen o

4

Cr⸗

G 3
Niolt

atiir:
nel,
ſey nm
ennin
uemiemb
NR
etdi n
uriin
ker Dere
UInunt
knthtt
unt 4
Pejn
lnger
It: a
le

g.
)Sn
G

.

—
jamn er ſr
elellemn Nr.
h gentenn
ſeteite
mbire an
ac it
ſdelsn⸗
bes, gin
ribugi
Cnts N
Uendun 41
n boponn
balti
biam. En
1e legint
n ſalin
neribus
glin ee
41

Ontemnd⸗

ngih t:

110 Chr

n

NN. N

De ſtudio veræ bumilitatig. 161

ſte, tumorem ſuperbiæ noſttœ, ſancta
tua humilitas ſit nobis vitæ æternæ
meritum, ſit etiam vitæ noſtræ ezxem-
plum: fides noſtra humilitatem tuam
firmiter ampledtatur, & vita noſtra
eandem conſtanter ſequatur.

XXXV.

IDE AVARITIAFUGI-
ENDA.
Quis vere pauper? avarus.
Uam grata eſt ſalus animæ, tam
odioſum eſſe debet peceatum a-
varitiæ: avarus omnium pauperri-
mus eſt, quia tam deeſt illi quod ha-
bet, quam quod non habet: avarus
eſt omnium afflictiſſimus; quia i
neminem bonus eſt, in ſe autem pel
ſimus. a Initium omnis peccati ſu-
perbia, radix malorum omnium °
avaritia: illa per averſionem a Deo.
hœæc per converſionem ad creaturas;
c pariunt divitiæ ſudorem in acqui-
rendo, creant timorem in poſſidendo,
pariunt dolorem in amittendo, &:
quod pejus eſt, avarorum labor nen
ſolum periturus, ſed etiam peremto:
rius; aut divitiæ te deſerunt, aut tu
illas, à Si ergo ſperas in divitiis;
gug

4) Sir., 10, 15. b) I Tim. 6, 10.
c) Savan. in Pſal. 80. Hieron.
) Bernh. de conv. Ie I5.

162 Maeditatio XXXV.

quæ erit ſpes tua in hora mortis?
quomodo animam tuam Deo credes,
ii corporis tui curam ei non credis?
omnipotenti Deo curæ es, quare du-
bitas, ne ſuſtentate te poſſit? ſapien-
tiſſimo Deo curæ es, quare ambigis,
quomodo te ſuſtentare velit? largiſ-
ſimo Deo curæ es, quare dubitas, an
ſuſtentare te velit? a habes ſyngra-
pham Chriſti, univerſorum in cœlo
ac terra Domini, nihil eorum, quæ
opus ſunt homini, defuturum iis, 5*
qui quærunt regnum Dei: confide
huic Chriſti promiſſo, non fallet: e
eſt enim veritas. Avaritia eſt ſum-
ma idololatria, quia creaturas in lo-
cum Dei collocat: avarus fiduciam
Deo debitam ad creaturas transfert;
quicquid plus diligitur quam Deus,
id Deo præfertur; quicquid Deo præ-
fertur, id in locum Dei collocatur:
Eſau e jus primogenituræ vendebat
edulio: ita multi hæreditatem regni
cœleſtis a Chriſto partam amittunt
pro acquirendis temporalibus bonis.
Judas † Chriſtum vendidit triginta
argenteis, avari gratiam Chriſti pro
ctemporalibus vendunt divitiis: quo-
modo poteſt aſpirare ad regnum cœ-
lorum, plenus quotidie ſiliquis por-
corum? quomodo poteſt ad Deum
. cordis
*) Lud. Viv. in introd. ad ſap. th. 326:
5) Matth. 6, 33. 6) Job. 14,6.
9) Coloff. 3, 5. e) Gen. 25, 33:
J) Marth. 26, I5.

De
—
corcſs ele
Or glieten
1e!Ditie
gli 60 1
iop: 1
tikanine
ſi oſen
en ſiti
n. H
Uunt: ita
um berin
ſuligsthe
Aos cO
ifruges
i tecond
n,ib
Un gol
Eundelcſe
(Amnoi
it
Miſe co
Muln uan
Agern
heis
Ee
Uarum 4

Dun 8

N 4 0l

i⸗
4

—
2a moni

eo clete

on ſeni
Iuue r
lu ſpeer.
*M
lin lint
gubitis,1
begz ſler⸗
n in e
Crum e
umm ie
e: cCNne
00 nler
ia & n⸗
umg in
1s Kanrenn
Otrungfel⸗
nam Ders⸗
Deoh'

collocatata

e velliil
ner ec
umituit
bos hont⸗
ſt tieiii
Cprilipe⸗
tiis: .
gnum ch.
iguis h
44 Deid
acch
4,
1ß.

De avaritia ia fugiende. 163
cordis elevatione contendere, qui ani-
mæ quietem in divitiis ſtudet inveni-
re? Divitiæ a ſunt ſpinæ, dicit Veritas:
qui ergo amat divitias, is vere amat
ſpinas: o ſpinæ, quam multas ſufſfo-
catis animas? Spinæ impediunt ſemi-
nis proventum: ita divitiarum ſoli-

citudo ſpiritualem verbi impedit fru-

Rum. Spineæ corpus pundcturis affli-

gunt: ita divitiæ animum curis an-

gunt. Periturus es, ſi perituros ſolum
colligis theſauros. ⁶ Qui in terris the-
ſauros congregant, ſimiles ſunt iis,
qui fruges ſuas in imis & humidis lo-
cis recondunt, non animadvertentes,
fore, ut ibi quam citiſſime putreſcant.
Quam ſtolidi ſunt, qui in divitiis fi-
nem deſideriorum ſuorum collocant!
c quomodo res corporalis animam,
quæ Spiritus eſt, implere poſſit, cum
potius ſpiritualis Natura virtute pro-
pria ſic comprehendat corporalia, ut
nulla quantitate diſtendatur? Anima
ad æternitatem creata eſt, injuriam
ei facis, ſi deſideriorum ejus finem
in temporalibus & momentaneis con-
ſtituis. Anima, quo magis ad Deum
eleyvatur, eo magis ab amore divi-
tiarum abſtrahitur: omnia, quo cœ-
leſtibus viciniora ſunt, eominus cu-
piunt & congregant pauciora: ſic-
ut 4 volatilia cœli nee ſerunt, nec
H 7 me-
4) Mattb. 13, 1. 22. b) Auguſt. in
Pſ. 48. c) Billius in Antboc.
a) Matth. 6, 26.

—

164 Meditatio XXXV.

metunt: magnum eſt indicium, quod
anima cogitet c&leſtia, ſi parvi æſti⸗
mat & contemnit bona terreſtria;
Mures & reptilia congerunt in caver-
nas, deterioris enim conditienis ſunt
& ignobilioris naturæ quam aves:
Magnum ſignum, quod anima a Deo
averſa, & terrenis affixa, fi divitiis in-
ordinato amore adhæret. Animam
tibi dedit Deus, & tu carnis curam ei
non concredis! volucres cœli paſcit
Deus, & tu dubitas, an velit te ſuſten-
tare, cum ſis ad imaginem ipfius crea-
tus? Lilia a agri veſtit Deus, & tu du-
bitas, an proſpecturus ſit ti bi de veſti-
bus? pudeat nen poſſe efficere fidem
& rationem in homine, quod natura-
lis inftinctus efficit in volucre? b Nec
ſerunt, nec metunt volucres, ſed cor-
puſculi ſui curam Deo commirttunt:
avari verbis Dei fidem non adhibent;
antequam ſibimetipfis de ſuſtentatio-
ne proſpiciant. Avarus eſt injuſtiſt-
mus: quare? quia « nihil ſecum in
mundum intulit, & tamen ita de bo-
nis terrenis eſt ſolicitus, ac ſi pluri ma
omnino ex mundo ſecum auferre ve-
lit. Avarus eſt ingratiſtimus: quia
multis Dei fruitur bonis, & ninquam
ad bonorum datorem cordis fiducia
evehltur. Avarus eſt ſtolidiſfmus:

quare? quia relinquit verum bonum,

ſine quo nihil vere bonum, & adhæ-
ret ei, quod ſine Dei gratia non eſt be-
num.

) 7. 29. b) v. 26. c) 2 Tim. 6, 7

Eeii

Dey

—

4 Mm. 70

inae, no
A
ennmnenirur
1ngnia h
uncooht
lernn
Un gnia
unih tunt
Cacgnrit
Euhenr,
Dteria ſu
ſ digni,
ttherit
mnnin
umenlumn

um cpic

8 S 1 1
li in
Plen chus
un Ewun
um Utnu
uang, en
8, flge
incien
Pheribin
nn, N
Ute non

4
in. (
4 1.
6e naſ.

V.
—
umgutl

tertelltnn

t in ner⸗
tionis lun
nmn Me
imn ¹ Del
Ginitiin⸗
Animin
6s Cllam
clli llet
ſtteſllen⸗

ipfus ete⸗

, Ein r
öbicerelt
Feere e
lod Narut.
uere, Ne⸗
es, ſed (l⸗
ömininon
Nauhiben
ſutenne⸗
run
1 ita le le
el pim
Zlefle ⸗
ſnu gu
nſoun
tis es
liſen
bou,
h 4 te⸗
non tbe
nu

1.606

Ades tibi: quicquid pauperi non dede-

De avaritia fugienda. 165

num. a Qui terrenorum obſtringitur
amore, non poſſidet, ſed poſſidetur
ipſe. Avaritia nec copia nec inopia
extinguitur: inopia ideo non minui-
tur, quia habendi creſcit deſiderium,
quando obtineri nequit, quod diu eſt
deſideratum: copia ideo non minui-
tur, quia avarus, quanto magis ac=
quirit, tanto amplius quærit; quan-
do acquiritur, quod ab avaritia deſi=
derabatur, ſimul nova deſiderandi
materia ſubminiſtratur: à & ſic mo-
re ignis, cum ligna, quæ conſumit,
exceperit, accreſcit: avaritia torrens

eſt in principie parvus, ſed poſtea in

immenſum creſcit: fige ergo divitia-
rum cupiditati terminum, ne cupidi-
tas iſta ad æternum te trahat exitium.
« Multi in hac vita devorant, quod
poſtes apud inferos digerant: multi
dum fitiunt lucrum, ad præſentiſſi-
mum currunt intetitum, Hæc co-
gitans, devota anima, quantum pot-
es, fuge ab avaritia, nihil de bonis
ad judicium tecum feres, niſi quod
pauperibus dediſti: ne deneges
pauperibus peritura & cçaduca tua
bona, pro quibus Chriſtus vitam
dare non recuſavit: da pauperi, ut

ris,

4) Augiſtin. ſent. 197. Salluſt. ge
conjur. Catil. b) Gregor. in moral.
c) Aug. in Pſal. 41. d) Lea Jſerm. 9.

166 Meditanio XXXV.

— — —

ris, habebit alter. a Nimis eſt avarus,
cui non ſufficit Dominus: nondum
vere ſperat cœleſtia, qui magoi Eſti-
mat bona terreſtria: quomodo b pro
fratre poneret animam, qui fratri
petenti denegat temperalem ſubſtan-
tiam? theſaurus cœli eſt manus pau-
peris, quod ſuſcipit, ne in terra per-
eat, in cœlo ponit: Vis gratum
Chriſto præſtare officium? exhibe
pauperi beneficium: cmembris quod
bene fit, id tanquam ſibi factum ca-
put accipit. Dicit tibi Chriſtus, 4
da mihi de eo, quod dedi de meo;
fac bonum de bono, unde non es bo-
nus, ut acquiras tibi bonum: largire
terrena, ut ea ſerves, quia ea parce
nimis ſervando amittes. Audi Chri=
ſtum monentem, ne cogaris in judi-
cio eum audire dicentem: e ite in
æternum ignem, maledicti, quia non
cibaſtis me, quando eſurivi. Sancktum
ſemen Eleemoſyna, f prout parce vel
large fuit ſparſum, meſſis erit vel par-
ca vel copioſa: ſi vis eſſe in numero
ovium, exhibe etiam ovibus benefici-
um. g Terreant te hœdi ad finiſtram
conſtituti, non quia rapuerunt, h ſed
quia non paverunt. Inclina, o Deus,
cor

àa) Bernh. ſerm. 46. de mod. bene viv.
b) I JZob. 3, 1, 16. c) Matth. 25, 2. 40.
d) Aug. ſer.5. de verb. Dom. e) Matth.
25,4 I. F) 2 Cor. 9, 6. Gal. 6, 8.
g) Nazianz, in 12. Luc. b) Eſ. 119, 36

eryo⸗

cor noltru
Cwwariti⸗

Pioru
ſimg ſn⸗
iines vb
lietann
1 enn 3
1 rne
e etet
Pilinz⸗
inrion
n lel
Non u

ſeli

ſanii
Hiinuel

hnoſciti

nod Pert
840
1 Gthor
uni
anetg
un ſnge
Unu.
MIi ur

) zer

A

balat,

1. P

.

—
ſt wurs
nondun

odo , O

gu ſtan
mn lublin⸗
nanusir
terta her⸗
is grullil
n: erhube
nbris glol
fallumnce⸗
e eo;
voneitb⸗
um:hn
is ei
Auci⸗
in
, len
0

1
din

1enii
292. 60
)
6, 9. 19
119,

De propriet. veræ caritatis. 167

cor noſtrum ad teſtimonia tua, & non
ad avaritiam.

XXXVI.
DE PROPRKIETATIBVVS
VERAE CARILATISV.
Sankctos dilettio ſegnat.
Era & ſincera caritas eſt conſtans
piorum proprietas: nullus Chri-
ſtianus ſine fide, nulla fides ſine ca-
ritate; ubi non eſt caritatis ſplendor,
ibi etiam non eſt fidei fervor: remo-
ve lucem a Sole, & removere pote-
ris caritatem a fide. Caritas eſt a-
Gus exterior interioris vitæ hominis
Chriſtiani: corpus mortuum eſt ſine
reſpiratione: a ita fides mortua eſt
ſine dilectione. Non eſt Chriſti,
qui non habet Spiritum Chriſti: non
habet Chriſti Spiritum, qui non exe-
rit caritatis donum, quia fruéctus e
Spiritus eſt caritas: arbor d bona non
cognoſcitur, niſi ea fructus proferre
bonos perſpicitur: Caritas e vincu-
lum eſt Chriſtianæ perfectionis: ſic-
ut corporis membra per Spiritum, id
eſt, animam conjunguntur; ita vera
corperis myſtici membra per Spiri-
tum ſancdtum caritatis vinculo uni-
untur. In templo Salemonis e-
mnia auro obducda erant intus & ex-
. terius:

4) Zac. 3, 26. b) Rom. 8, 9.
c) Galat. 5, 22. d) Matth. J, 16.
e) Cel. 3, 14. F) I Reg. 6, 21.

—nĩ

168 Mediiario XXXVI.

terius: ſic in Tpirituali Dei templo ca-
ritate omnia ornata fint intus & exte-
rius: caritas moveat cor ad compati-
endum: caritas manum moveat ad

elargiendum: non fufficit compaſſio, n.

ſi non accedat exterior elargitio; nec

ſuſſicit elargitio exterior, ſi non acce-

dat compaſſio interior: a omnia ac-
cipit fides a Deo, caritas viciſſim o-
mnia ſua donat proximo: per ſidem
b divinæ Naturæ conſortes reddimur,
Deus c autem caritas eſt; Ubi erge
non ſe exerit caritas exterius, nemo
credat, quod adſit fides interius. Ne-
mo in Chriſtum credit, qui non Chri-
ſtum diligit: nemo diligit Chriſtum,
niſi qui etiam diligit ſuum proxi-
mum. Nondum vera cordis fiducia
apprehendit Chriſti beneficium, qui
proximo debitum denegat officium.
Non eſt vere opus bonum, quod
non procedit ex ſide: nec eſt vere
opus bonum, quod non procedit ex
caritate: e caritas enim ſemen eſt o-
mnium virtutum: non eſt bonus fru-
us, niſi qui de radice caritatis ex-
ſurgit; caritas eſt ſpiritualis guſtus
animæ, huic enim ſoli ſapit omne bo-
num, omne arduum, omne adverſum,
omne laborioſum, caritatis guſtus
etiam mortem facit ſuaviſſimam,
quia

2ę) D. LEuth. palzm. b) 2 Pet. 1I, 4.
*) Zoh. 4, I. 4) Rom. 14,23. e) Aug.
ge ſpir. lit. c. 14. Theol. roſe p. 145

Mnn
in Krd

ſmirgn
lun dect
tüm , Vere
Crbit
1Enn pror
rnihſe
i homin
hommnibis
Duf⸗ ſeen
nſci
n ſeples
(.
deanrrbo
(le ehſin
ninife.

e

kan
An

tonin
o 1
em l
es eiin
ocdel ſn
Eſſin
lun Con
dlin
mi Mdi⸗
niun en
Inneg ſi

Uete 1 nl

4)
) Cant
4 ſun 1
v.

———²

I.
—
tenplotr⸗
tus & ente⸗
dcomnet.
mnorent 1l
rconhalo⸗
rgltio; Ne
ſi non aa
omhitir
Sviciſin .

eS tecddimn
1, Uhien
tetins beni
nterius. N
ionlki
1Oihun
numn pror⸗
Crdis iület
etelun,
at offcin
m, n.
gec el t
geit 4
leneneke⸗
bonnsff,
.rtis 11
Uls ni
tonne ie
E cherlunn
Grb gulu
meicinmm

7 Pit. 1, 4
) ℳ.

,. 45

De propriet. veræ curitatig. 169

quia a fortis ut mors dilectio, imo
fortior quam mors, quia caritas Chri-
ſtum deduxit ad mortem; caritas
etiam vere pios, ut pro Chriſto mori
non dubitent, excitat: omnia Dei
opera procedunt ex caritate, etiam
pœnæ ipſæ: ſic omnia opera Chriſti-
ani hominis ex caritatg procedant.
In omnibus creaturis propoſuit nobis
Deus ſpeculum caritatis: Sol & ſidera
non ſibi, ſed nobis lucent. Herbeæ
non ſeipſas, ſed corpora noſtra pur-

gant. Aer, aqua, bruta & omnes

creaturæ homini inſerviunt: ita quo-
que teipſum totum exhibeas proximi
miniſterio. b Non proſunt linguæ
ſine caritate, quia ſine caritate lin-
guarum cognitio inflat, caritas autem
ædificat. c Non prodeſt ſcientia my-
ſteriorum ſine caritate, quia etiam
Diabolo nota ſunt myſteria, caritas
autem ſolius vere pii propria. à Fi-
des etiam montes transferens non
prodeſt ſine caritate, quia talis fides
eſt ſolum miraculoſa, non ſalvifica.
Caritas dono miracula faciendi præ-
ſtat, quia illa verorum Chriſtiano-
rum indubitata nota, hoc impiis in-
terdum coneeditur. e Non prodeſt
omnes facultates pauperibus diſtri-
buere, ſi non adſit caritas, quia hy-
POcri-⸗

a) Cant. 8, 6. Bernh. c. 3. Nuper
ego ſam vitis. b) 1 Cor. 13, I,.
e) v. 2. 4) ibidg. e) v. 3.

170 Medirario XXXTI.
pocritiea eſt actio exterior, ſi non ad-
ſit caritas interior. Non proſunt rivi
beneficentiæ, ſi non oriantur ex cari-
1. . . . .
tatis fonte. a Caritas patiens eſt, quia

nemo facile iraſcitur ei, quem vere di-

ligit: caritas benigna eſt, qui enim
cor ſuum, bonum animæ ſummum,
donavit per caritatem, quomodo mi-

nora bona exteriora negaret? caritas

non æmulatur, quia alterius bona
aſpicit tanquam ſua: caritas non agit
Perperam, quia nemo facile eum læ-
dit, quem vere & ex animo diligit: ca-
ritas non inflatur, quia per caritatem
unius corporis membra reddimur,
membrum autem unum alteri ſe non
præfert: b caritas non gerit ſe inde-

center, quia irati proprium eſt inde-

center ſe gerere, caritas autem iræ

frenum eſt: caritas non quærit, quæ
ſua ſiuint, quia quod quis amat, ſibi ipſi
præœæfert, ejusque commoda magis
quærit, quam ſua: caritas non irrita-
tur, quia ex ſuperbia omnis ira, caritas
autem infra alios ſe abjicit: caritas
non cogitat malum, quia cui quis ma-
lum ſtruere cognoſcitur, eum non-
dum vere diligere convincitur: &ca-
ritas non gaudet ſuper injuſtitia, quia

caritas aliorum miſeriam facit ſuam:

d omnia ſuffert, omnia credit, omnia
ſperat, omnia ſuſtinet caritas. Quod
enim ſibi præſtare caritas exoptat, id
aliis
4) v. 4. b) v. §. 6.
*) I Cor. 13, 6. 4) v. 7.

r

nun

i “
nn lngn
ir bhrle

ſeint, ſel

nn ſit
Ulini dS
5 Uigis
Ainni
Cre
Upkenten
Wellin ,

en Ue
Ar ude

Uis liis
UV mori

cene,

nr id
ong
ls, kti
ler⸗
1 ommes
8 gſhin
eiſten
ich Url

W.

t,finon
hproſun i
önturer en
bens el,l
glen yefedh
ſt, gui enn
ne fummun,
Guomocon
aoret? Canie
Alterins on
gritas non
ſacile eun 1.
mollgtis
er dlitinn
n lettinit
alteri HM
gerit ſe e⸗
um el e
15 Aulenn 1
n guerid r

1

.

anub ibii
moc ntzt
tasnol ined
mmisitpcni
Fiit e
cli gus 1
, euſ
jncitur di.
facit lun.
ledit, onnit

Depropriet. veræ caritatis. 171

aliis præſtare non recuſat: a ceſſa-
bunt linguæ, evacuabuntur prophe-
tiæ, deſtruentur ſcientiæ, non ceſſabit
caritas; ſed ejus imperfectio in futura
vita complebitur, & ejus perfectio in
futura vita augebitur. Duo altaria
conſtitui Deus juſſerat in tabernacu-
lo, ignis ab exteriori transferebatur
ad interius: duplicem Eccleſiam
Deus congregavit, militantem & tri-
umphantem: ignis caritatis a mili-
tante olim transfertur ad triumphan-
tem. Hæc cogitans, devota ani ma,
ſanctæ ſtude caritati: proximus quis-
quis ſit, is tamen eſt, pro quo Chri-
ſtus mori voluit. Quare ergo pro-
Ximo denegas caritatem impendere,
cum Chriſtus non dubitaverit vitam
pro eo impendere? c Si vere Deum
diligis, etiam imaginem ipfius dilige-
re debes. Unum ſpirituale cor-
pus omnes ſumus; ſi ergo omnium
unus ſpiritualis animus, iniquum eſt,
ut diſſideant in terris, qui aliquando
una victuri ſunt in cœlis: dum men-
tes conſentiunt in Chriſto, volunta-
tes etiam conjundæ ſint: Unius e
Domini ſervi ſumus, diſſidere invi-
cem non eſt æquum: mortuum eſt
corporis membrum, quod alterius
non ſentit affedum: non ſe ve-
rum myſtici corporis Chriſti mem-
brum
4) v. 8. ⁵) Rom. 14, 15. *) Bernh.
in med. 6. §5. 4) ERph. 4,4. Oſiandr. in
illum loc. e) v. F§. .

172 Meditario XxXXIII.

brum ltimet, qui alteri patienti non
condolet. Unus a omnium pater
Deus, quem a Chriſto edodus quoti-
die ; patrem compellas, quomodo is
te verum agnoſcet filium, niſi viciſſim
ipfius filios pro fratribus agnoſcas?
c hominem tibi a Deo commenda-
tum, ſi dignus eit, ama, quia dignus
eſt, quem ames: ſin indignus, ama
ideo, quia Deus dignus, cui pareas:
per amorem hominis inimici, amicus

oſtenderis Dei: non attende, quid

faciat tibi homo, ſed attende, quid tu
feceris Deo: non attende injurias,
quas infert inimicus, ſed attende be-
neficia, quæ confert tibi is, qui ju⸗
bet, qut i inimicum diligas. e Proxi-
mi ſumus conditione terrenæ nativi-
tatis, & fratres ſpe cœleſtis heredita-
tis, diligamus ergo invicem. Accen-
de in nobis, o Deus, caritatis ignem
per Spiritum tuum!
4) v. 6. b) Matth. 6, 9. c Lud.
Viv. in introd. ad ſup. 383. 4) Matth. 5s
44. 45. e) Auguſt. in Bſal. 25.

—
—

xxXxXVII.
DE STUDIO CAS TITATIS.
Chriſti, nens caſta, cubile.

Ui vult eſſe verus diſcipulus

Chriſti, ſanctæ ſtudere debet ca-
ſtitati. Caſta & pura mens eſt beni-
gnifhmus Deus, hunc caſtis invocare
gehes

7

Dey/
—
Perhrecibi
n, (odl
inifniine
n gon 1 8 leli

ſe

ntlone, 10
ien 1 Ora
un irſtnun
Munlumme
Cnn hoe
m. nen
Eenbr lunt,
eu eri
Lenbn neet,
Geni cgit
mucnn
ennd etre
he Uhum
im! ri
Vonine e
ah t
ominum
ebninn
Re cli ltu
ſ Deng
ulhiſtente

Vll.
—
Datienti pol
nium ſatet
ollus guot⸗
Juomoto
niſi Viciſin
5 agnolent
colnmeſtt
nin dinii
Cignus,
,cli hilenl
imici amil
Ntente en
ence, git
abe ilicn
l artente
hi lo u 1.
s. elini-
erten⸗ iſt
ltis halelſi-
lcem. aeen
lriatßs h

9A iad,
11).

De hudio caſtittig. 173

debes precibus. a Dixit quidam ſa-
piens, quod corporis caſtimonia &
animi ſanctimonia ſint duæ claves re-
ligionis & felicitatis. Si corpus non
ſervatur purum & immaculatum a
cortatione, non poterit anima exar-
deſeere in oratione. ⅛ Corpus no-
ſtrum Spiritus ſancti templum eſt, ca-
vendum ſummo ſtudio, ne polluamus
ſanctum hoc ſancti Spiritus habita-
culum: membra noſtra & Chriſti
membra ſunt, cavendum, ne tolla-
mus membra Chriſti, & faciamus
membra meretricis. Domino à per
ſidem & caſtitatem adhæreamus, ut
ſimus cum eo unus ſpiritus: non ad-
hæreamus meretrici, e ne efficianmir
cum ea unum corpus. † Sodomitæ,
Eſtuantes libidinibus, percutiebantur
à Domino cœcitatibus, corporali ſei-
licet & ſpirituali: eadem adhuc ho-
die hominum impurorum eſt pœna:
2 Sodomitarum libidines ſulphure &
igne cœlitus delapſo vindicaban-
tur: ſic Deus fervorem pravæ iſtius

concupiſcentiæ in ſcortatoribus æ=-

terno igne accendet, ignis b hic
non extinguitur, ſed fumus termen-
torum aſcendit, per omnia fſecula:
. 4A4 foris

a) Beroſus Cbald. I. 3, 5§.
b5) 1 Cor. 6, 19.
2) v. 15. 4) v. 17. e) v. 16.
P) Gen. 9, II. g) v. 249
*) Apor. 14, II.

174 Meditatio XXXVII.
ℳ foris, id eſt, extra cœleſtem Hiero-
ſolymam ſunt canes, id eſt, impuri &
libidinoſi homines. Abluit nos Chri-

mo, cavendum ſummo ſtudio, ne im-
puris libidinibus nos contaminemus.
Hoſa Natura duce, talia Hagitia eru-
beſcunt impii perpetrare in conſpectu

ea perpetrare in conſpectu Dei, &
Angelorum: nulli b parietes oculos
Dei Sole lucidiores impediunt, nulli
anguli ſanctorum Angelorum præ-
ſentiam excludunt, nulli ſecefſus in-
ternum conſcientiæ teſtimonium tol-
lunt: « Mirabile hoc eſt, quod ardor
luxuriæ aſeendat, quaſi ad cœlum,
cum tamen fœtor ejus deſcendat ad
infernum; brevis voluptas iſta æter-
num Pariet dolorem; momentaneum
eſt, quod delectat, æternum, quod
cruciat: brevis voluptas fornica-
tionis, perpetua pœna fornicantis.
Memoria crucifixi crucifigat in te
carnem tuam: memoria gehennæ
extinguat in te concupiſcentiæ fervo-

guant in te libidinis ardorem. e Con-
figat carnem tuam divinus timor, ne
te decipiat carnalis amor. Cogita,
quod
a) Apoc. 22, 15. b) Sir. 23, 8-
c) Grana 2. poſt Pent. conc. 2. ex vet.
d) Beda.
) Bernb. Epiſt. I. Igden de conv. o. 12.

ſtus pretioſo ſuo ſanguine in baptis-

hominum, & tamen non erubeſcunt

rem: lachrymæ pœnitentiæ extin-

Des
—
glod 6pperi
mietitig &
ntonis i
ncinis ert
Enenong
ien ledl Pn
en eſite⸗
Aatenss;
uanngrionis,
umm, En
Per Pereſignic
Nhent tentaton
Ken Prun. 9
lio: ehtenn
le in ninid
6momniblehe
Pe les onnnen
uienpennt
en une
neun 4
Gen erli
nr ſ ezoim
urn un 8
iniar,
un Uon ſi
hkni kni

Uiinis en
Erlt chrcſin
ei deellte
indnii

elen

VIl.
—
tem Hie-
D mplltil
tnosC
e in bapti⸗

dio, ne n.

taminemm
Uagiti 66
in conſheln
jerubelent
ean Dei,

tietes oellt

ediunt, DNII.

elorum N
ecelis 1

mohinmn

goten
1 ad cCl
geleelat
tas ilti a
omentilen
rhum, n
1us fotnc⸗
fornican
ciſget
ria ehe
Lentir ken
eptie enl⸗
nen./l1,
timond
or. C1
.

. 2 9.

nc.2.4

conn.l4

D De Stzudio Caſtita

—

rir. 175

quod apperitus libidinis plenus ſit

anxietatis & vecordiæ, adus abomi-
nationis & ignominiæ, exitus pœni-
tudinis & verecundiæ. Non blandien-
tem Dæmonis ad libidinem incitantis
faciem, ſed pungentem fugientis cau-
dam reſpice; non cogita brevitatem
dele tationis; ſed potius æternitatem
damnationis. a Ama ſcientiam ſcri-
pturarum, & vitia carnis non amabis:
ſemper aliquid operis facito, ut, cum
venerit tentator, te ſemper inveniat
occupatum. ° Davidem decepit in
otio: cJoſephum non poterat deci-
pere in miniſterio. Cogita initan-
tem omnibus horis mortem, & facile

ſpernes omnem carnis voluptatem.

Ama temperantiam, & facile vinces
pravam concupiſcentiam: Venter
mero æſtuans cito deſpumat in libi-
dinem: periclitatur in delitiis caſti-
tas: ſi ergo immodicis delitiis paſcis
carnem, nutris tui ipſius hoſtem: Sic
nutrienda caro, ut ſerviat: ſic doman-
da, ut non ſuperbiat. Cogita judicii
extremi terrorem, & facile extingues
libidinis fervorem: revelabuntur ½
occulta cordium; quanto magis fa-
da in occulto perpetrata? redden-
da e erit ratio jde verbis inutilibus;
quanto
4) Hieron. Epiſt. 4. 2 Sam. 11, 2.
²³) Geneſ. 39, 9. c) C. Ventr. diſt. 35.
e Hier. Hugo de S. Vick. à) I CGor.
4,;3. e) Matth. 11, 36.

1I6 Meditatio XXNVII.

—— —⸗

quanto magis de ſpurcis ſermonibus?
reddenda erit ratio de ſpurcis verbis,
quanto magis de impuris factis? quam
longa fuit vita tua, tam longa erit ac-
cuſatio: quot fuerunt peccata tua,
tot erunt accuſatores: a Illæ cogita-
tiones, quæ apud nos uſu viluerunt,
indiſcuſſe non manebunt. Quid ergo
prodeſt ſcortationem tuam aliquam-
diun coram hominibus occultari, cum
in die judicii omnium omnino oculis
debeat revelari? quid prodeſt effuge-
re tribunal judicis terreni, cum ta-
men non poſñs effugere tribunal ju-
dicis ſuperni? non poteris hunc judi-
cem corrumpere muneribus, eſt enim
Judex juſtitämus: non poteris eum
precibus flectere, eſt enim Judex di-
ſtrictiſimus: non poteris ex ipfius
provincia & jurisdictione fugere, ent
enim Judex portentiſſmus: non pot-
eris eum fallere vanis excuſationi-
bus, eſt enim Judex fapientiſſimus:
non poteris a lata & promulgata ſen-
tentia appellare, eſt enim Judex ſu-
premus; erit ibi veritas in inquiſitio-
ne, b nuditas in publicatione, ſeve-
ritas in executione.
2) Bern. de int. dom. c. 38.
b) Bona in ſer.
Ergo, devota Deo anima, ſempet
obverſetur judicis hujus terror, ſic
non decipiet te libidinis feryor: a ſis
roſa

a) Bernk. 1

D.
—
Nlicatiti
lun eat
Ponlotuo
Heocili
ſemt elt
(in in e⸗
lit: e
ſin, n 1
Uun ninee
ßenle
ſnrd n
Kiienn
Ium 0n
ſogirion
futzaul
ſPiciemn
ſem 1
eiſskie
ſorg
enlintel
t ene
Reitog

Ui, n

amn Eik
unie
ſuenliler
tNn Prl
ume ſ
Homc

Ae

lr, 3

. D

tt. ..

4

Vl.
—
ermonibis
uteis eni
1Gis:qun
ngn etiter
Heceiti
Ule conr
1 Viluerum,
in Algan⸗
cultari en
mnindoe

ni, cun 3
nibo⸗ 4
ishuneſod⸗
us, len⸗
voteris
is er ſbu
futers,6

.

De ſladio caſtitatis. 1277

roſa caritatis, viola humilitatis & li-
lium caſtitatis: diſce à a Chriſto,
ſponſo tuo, humilitatem, diſce etiam
ab eo caſtitatem: magna dignitas ca-
ſtitatis, quia in Chriſti corpore con-
ſecrata eſt: magna dignitas caſtitatis,
quia in carne præter carnem vivere
facit: Ut nihil vilius, quam a carne
vinci, Ita nihil gloricſius, quam car-
nem vincere. Nec ſolum exteriores
fugiendæ ſunt ſcortationes, ſed etiam
impuræ fugiendæ ſunt cogitationes,
quia Deus non ſolum Iudex exterio-

rum aduum, ſed etiam interiorum

cogitationum. Vultu ſæpe læditur ca-
ſtitas; audi, quid dicat Veritas: Qui e
aſpicit mulierem, ad concupiſcendum
eam, jam fornicatus eſt cum ea. Quam
difficilis hic pugna, tam glorioſa erit
victoria: a difficile eſt libidinis in-
cendia reſtinguere, impuberes ſtimu-
lat, juvenes inflammat, ſenes & de-
crepitos fatigat, non aſpernatur tu-
guria, non reveretur palatia: ſed
quam difficile eſt hic pugnare, tam
laudabile erit triumphare: reſtin-
guendi ſtatim primi impetus, nec fo-
menta pravarum cogitationum huic

flammæ ſubminiſtranda. e Apoſto-

lus, cum cenſuerit vitiis omnibus re-
2 luctan-

a) Matth. 11,2 9. 5) Eraſin. catech. 6.
Hieron. c) Matth. 3, 28. 4) Bernhb. dos
int. gomo c. 29. e) Camer. part. I. biſt.

meait. c. 9.

178 Meditatio XXXVIII.

luctandum, adverſus ſcortationem
non congrefſſus, ſed fugam indicit:
a fugite, inquit, ſcortationem. Quem-
admodum enim peregrinus ficta ſim-
plicitate mendicus nos decipiendi
gratia accedit, ſi eum non admitti-
mus, recedit; ſi ſinimus eum ingredi,
fſit hoſpes, colligit vires; tandem, ſi
aſſentiamur, fit dominus: ita motus
pravæ coneupiſcentiæ ſtimulant nos,
ſi eis non blandiamur, recedunt. Si
non vis hunc hoſtem tibi dominari,
non recipias eum in domum cordis
tui. Conſerva nos, o Deus, in animi
ſanctitate & corporis caſtitate!

2ℳ) 1I Cor. 6, 18.

XXXVIII.
DE FPRNESENTIS VITX
FUGACITATE.

Hominum guid vita? cylindrus.
COzira: devota anima, vitæ hujus
miſeriam & fugacitatem, ut cor
tuum elevetur ad deſiderandam cœle-
ſtem hæreditatem. Vita hæc dum
creſcit, ſimul decreſecit: dum augetur,
ſimul minuitur: quicquid ei accedit,
ſimul etiam decedit, a Punctum eſt

mortalitas aderit. Sumus in hac vita,
tanquam in domo aliena: Non ˙ ha-

bebat
a) Feneca. *) Cen. 23.

e ne⸗

ebat Abr.

Uiundi fu
Uum heren
engelt gi
ehlhsh
tordlum.
ulrn: ni
“ .
ſeltnop
M m
uamlentes,
unte ſſe
Et ſherde
Porum ſen
Uukeeßn
fehisn
ſebig ai
en el he
en uore
bonun.
4 hnie ln
duns,
treſie
hrnt,nm
ribii,
egeit
her
un Dei
Nel an

temporis, quod vivimus, & adhuc
puncto minus; dum nos vertimus, im-

an.
den
ent l
chor.
U 9)e

em. lenn⸗

s fln in
Gecipfen
oln adimit
in ingrel
tabbenn
1 ita mon
inulant on
ecedont.
bi Cominuin
mu cltl
eis, n unin
1 1
ſtitate!

—

15.
Obyin
Nten, N d
kandan e⸗
1 Nee dn
Aumengeli
d eiareth,
Punilims
15 6 un
ertinnsn
in hacſli

NN1

De præſentis vitæ fügacit. 179

hebat Abraham in terra Canaan ha-
bitandi fundum, ſed tantum ſepul-
crum hæreditarium: ſic vita præſens
locus eſt diverſorii & ſepulcri. a Vi-
tæ hujus principium ſtatim mortis eſt
exordium. Naviganti ſimilis eſt vita
noſtra; qui navigat, ſive ſtet, ſive ſe-
deat, ſive jaceat, ſemper ad portum
accedit propius, & eo vadit, quo im-
pulſu navis ducitur: ſic & nées, üve
dormientes, ſive vigilantes; iie ja-
centes, ſive ambulante ive nolen-
tes, ſive volentes,
porum ſemper ad
Vita hæc potius mo
lis diebus morimur, ſiquis
diebus aliquid de vita ablumi
Plena eſt hæc vita dolore præterito-
rum, labore præſentium, timore fae
turorum. b' Ingreſſus in vitam flebi-
lis, quia a lachrymis vitam auſpicatur
infans, quan prævidens futura mala:
progreſſus debilis, quia multi morbi
affigunt, multæ curæ angunt: egreſſus
horribilis, quia non egredimur ſoli,
ſed regrediuntur nobiſcum opera no-
ſtra, & per d mortem egredimur ad ſe-
verum Dei judicium: conceptio no-
ſtra eſt culpa, naſci mileria, vivere
13 Ppœna,

a) Amb. Greg. in regiſt.
5⁵) Bern. ſup. ego vitis. c. I. Aug. 21.
dge civit. Dei c. I.
c) Apoc. 14, 13.

180 Meditatio XXIII. le dreſt

. — ——— —

pœna, mori anguſtia. a In ſordibus tnhomini
generamur, in tenebris fovemur, in Ala in en!
doloribus parturimur: ante exitum eſt wbis
miſeras oneramus matres: in exitu teal cee
more vipereo laceramus: advenæ ſu- SUmlit
mus naſcendo, & incolæ vivendo, b qnod
quia compellimur migrare morien-, Iltsffit
déô. Prima pars vitæ noſtræ ſeſe ne- (Eemperan
ſcit, media curis obruitur, ultima ſe- Mm fin
nectute moleſta premitur. Omne vi- umh d
taæ tempus aut eſt præſens, aut præter- In mli
itum, aut futurum. Si præſens, eſt umnr: ie
inſtabile: ſi præteritum, jam nihil uiner
eſt: ſi futurum, eſt incertum. Putre- Wmieclſu
do ſumus in exortu, bulla in omni vi- Ammneiz
ta, eſca vermium in morte: terram blll le
gerimus, terram terimus, terra eri- A
mus: naſcendi neceſſitas abjecta, vi-
vendi milera, moriendi dura.. Cor- ind ſon
pus noſtrum eſt terrenum habitacu- RIadnen
lum, in quo habitant mors & pecca- Aſendn
tum, quæ fingulis diebus illud con- Am ſmne
ſumunr. « Tota noſtra vita eſt ſpiri- aſi nn
tualis militia, ſuperne in exitum ex-
cubant Dæmones, a dextra & ſiniſtra
mundus oppugnat; inferius & inte-
rius caro excubat; militia eſt homi-
nis vita, 4 quia in ea perpetua carnis
& ſpiritus ludta: Quæ ergo poſſit eſſe
vera

a) Bernh. de inter. domo cap. 3. Iaem
fer. 4. bebdo. panoſ. Aug. 4.9 1. in Lev.
b) Solon Salaminius referente Guido-
xe. Sidonius. Nar,
SS Nat
c) Zob. 7; 1. ) Gal. 5, 37.

—
7

VIII.

—

ln ſorlbil

vemut, 1
Inte exitunn

8: in eiitl
adyené Iu⸗

n
læ VNend.

gre motien,
ſtrr lele te
t,ultiann l⸗
1. Oone It
aut gelt
Prrſeng el
m, in In
ettugn Eunt⸗
ajnomhi
Ote: tenin
1, tella
abelt,

in hablen

etla an
Nten
1o- ſelt

7
ur'i
1 ,.

,nre

De præſent vitæ fugacitate. 181

vera hominis lætitia in hac vita, cum
mulla in ea ſit felicitas ſecura? Quid
poteſt nobis de præſentibus contin-
gere ad deledationem, quando cun-
Qis ſimul transeuntibus, non tamen
tranſit, quod imminet? quando hoe
penitus finitur, quod diligitur, & il-
lud ſemper accedit propius, ubi dolor
nunquam finitur: a Id vita longiori
lucramur, ut plura mala faciamus,
plura mala videamus, plura mala
patiamur: id nobis prœſtat vita lon-
gior, ut in extremo jàdicio ſit pecca-
torum accuſatio major: Quid eſt ho-
mo? mancipium mortis, viator trans-
iens, bulla levior, momento brevior;
imagine vanior, ſono inanior, vitro
fragilior, vento mutabilior, umbra

ud., e fugacior, ſomno fallacior. Quid eſt

hæc vita? mortis expectatio, lucibrio-

rum ſcena, miſeriarum mare, hemi-

na una ſanguinis, quam quilibet le-
vis caſus rumpit, quælibet febricula
corrumpit. ° Curſus vitæ labyrin-
thus, in illum ex utero ingredimur,
per limina mortis abimus. Nil niſi
terra ſumus, ſed terra eſt nil niſi fu-
mus: ſed nihil eſt fumus, nos nihil er-
go ſumus. Vita hœc ut vitrum, fra-
gilis: ut amnis, labilis: ut militia,
miſerabilis: & tamen multis appa-
ret valde deſiderabilis. Pretioſa
1 4 . nux

4) Nazianz. in fun. Pair Caſar.
*) Bapt. Mant. ⁶ε) Gregor.

182 Meædizario XXXVITIIn

N.—.—

jus, ſed ſi
ita exterius,
ent e Perirataeapetſos, eh ,auol
n Varmes & putredo t ine :
MNil ni V § put de
Nateunt Pidelectant exrertor dil
1n⸗ ine, ſed contacta in pu erim
beinefne ded hujus vitæ Sreriua
ene el d ſi preſſiori conſi ere⸗
delectat, quo reden polti
2 apnarent. li o, dileda
tione e bit. Noli ergo, len
milis appare it. Nolie en, ⸗
imn rre ae hanc vitam, d mans
num Er ad ur maincadirii datiß
Enber ter ſe breviſſimum t alo.
ner 1 quod in hae virn eis
e PeRat el infinitis nur an⸗
terahnnee leeuloruen ſeen ie, Kir.
um
e nui eir aten, meernam ne⸗
mæa huis cnerete, gee .
a ae rar amittitur. 4 Mi-
quir

ſt R 1y; . „ fe-
E 1 n in ea eterna
9

Ca-
ittitur.
icitas acquiritur aut amir r mgen
liei oſiſſima eſt hæc vi SS i
Haumer ætefna lætitia acq tn aſhie
63 ittirur. Si ergo ad ter an aſk
rasvitam. in hac fugaci v lrae, n fec
tor ſ : Utere mu Reor
ſidera: mde Woßp
corde de SS
eat n⸗ a
on adhære 1. on
tiarein ita, ſed mens in
i in hac vita, enn
uch Ruie vitæ: non norer amue⸗
e u exterior, ſi no Ere⸗
dan

.Demet.
*) Cprian. erafct. I. cont D.

Dpraſ.

Utilisan
tieſtinn
eeceri i
tolte
lelterio.
Urtos: hol
ae marie
ſſter
mn. la
oiduuf

Eer onn

lefnet;
er ſeſc,
Uibort
iann,
ſhu
IEu t,
Eekitan e)
eni
n ge
lens Vermer
wunde
üreſeun
Gcorru
Umnin
meßt,
umiſent
lnta
Aln
1 nmum
D
n uos

i ,b

g.
41

III.
—
rus, ſed
debignol
ngtimteriu
gionen e⸗
etioli l
n Pulvern
lte extertus
conſien
Polzerih⸗
1 cogituts⸗
rent
1a lettim
mum tenhe⸗
D Vite w
Dunngun
ſitn Eri
Ltermamni-
bec iute
erng in 47
An klem ſe
ttitut.
1,. Ktinel

Depræſent. vitæ fugacirate. 183

ſcat illis amor interior. In cœlo Pa-
tria eſt, in mundo hoſpitium: noli ita
delectari in diario hujus mundi ho-
ſpitio, ut abſtraharis a cœleſtis patriæ
deſiderio. Mare eſt hæc vita, æterna
portus: noli ita delectari in momen-
tanea maris tranquillitate, ut non
aſpires ad portum tranquillitatis æ-
ternæ. Labilis eſt hæc vita, & ſuis a-
matoribus fidem non ſervat, quoniam
præter omnem opinionem ſæpius ab
illis fugit; quare ergo tu fidem illi ha-
bere velis? periculoſum eſt, ſi vel u-
nius horæ tibi certo pollicearis ſecu-
ritatem, quia ſæpiſſime in una illa
hora fugaciſſima hæc vita finitur; tu-
tiſſimum eſt, omni hora præſentis vi-
tæ abitum expectare, & ad illum ſeria
Pœnitentia ſe præparare. a lIn hede-
ra, qua deledtabatur Jonas, parabat
Deus vermem, ut exareſfceret: ita in
rebus mundanis, quibus amore multi
adhæreſcunt, nihil eſt ſtabile, ſed ver-
mes corruptionis in illis naſcuntur.
* Mundus tanta rerum labe jam con-
tritus eſt, ut etiam ſpeciem ſeductio-
nis amiſerit: nam quantùm illi lau-
dandi ſunt ac prædicandi, qui dignati
non ſunt cum mundo florente flore-
re, tantum increpandi & accuſandi
ſunt, quos perire cum pereunte de-
lectat. Abſtrahe, o Chriſte, corda no-

SDYDWU 1 53 ſtra

a) Jon. 4, 7.
²) Ansh. Epiſt. 45.

7

184 Meditatio XXXIX.

ſtra ab amore hujus ſeculi, & deſide-
rium in nobis excita cœleſtis regni.
1 1

XXXIX.
DE MVUNDI VANITATE.

Præſtant aæaterna caducis.

Oli, anima, diligere ea, quæ ſunt

in mundo. a Peribit mundus, &
omnia, quæ ſunt in eo, b exurentur:
ubi ergo runc erit amor tuus? ama
Eternum bonum, ut in æternum vi-
vere poſſis. c Omnis creatura vani-
tati ſubjecdta eſt; qui vero amore ad-

næret creaturis, vamus efficietur &

ipſe: ama verum & ſtabile bonum,
ur ſtabile & quietum reddatur cor
tuum. Quid te delectat honor munda-
nus? honorem hominum quærens,
non poteſt honorari a Deo: qui ho-
norem mundanum quærit, hic mun-
do ſe conformare cogitur; e qui mun-
do placet, Deo placere non poreſft.
Peritura & inſtahilia ſunt omnia, quæ
a perituris & inſtabilibus exhibentur,
unde honor mundanus ſtabilis eſſe
nequit. Quem pridie ad cœlum ſum-
ma
a) 1I Job. 2, 17. I Cor. 7: 31.
*5) 2 Petr. 3, 10.
c) Rom. 8, 20.
a) Zoh. 5, 44.
e*) Gal. 1, 10.

1
—
meytulen
idie ſun
Deoheen
letit iin
, C

(dol nont

untum

tanun
EEriäus ad
u ueſtn
inenkb
ledet: U er
ugis te e
cun Por⸗
en ſent
(onctoni
et 44
ſun lii e
i⸗ ſon

uminiam

tat
lai, in
furdto.
ut hede

le

Ctia ccelon

len
M.6
4. den,

IX.
—
,& beie⸗
fsregri.

er

71141.

utit.
eie ſe
t mubd,
benmreonnt:
tubs?

Ziethumnſt.

eatuld il
oanorein
effcient
bile bonmn
eedarur dn
nor muner.
n Guren
eo: ite
,Hieu

omoble,
erhibenl,
ablis e
clunſn
11

1

De mundi vanitate. 185
ma extulerunt gloria, illum ſæpe po-
ſtridie ſumma afficiunt ignominia.
Deo placere deſidera, ut a Deo hono-
reris, divinus honor verus eſt & ſiabi-
lis. a Quid eſt homo inde melior,

quod reputatur ab homine mæjor?

quantum unusquisque eſt in oculis
Dęi, tantum eſt, & non amplius. ⁵°

Chriſtus ad regnum quæfitus, fugie-

bat: quæſitus ad probra & ignominio-
ſum crucis ſupplicium, ſponte ſe offe-
rebat: ut ergo Chriſto conformer's,
magis te delectet mundi ignominia
quam gloria. Qui propter Chriſtum
non ſpernit mundanum honorem,
quomodo vitam ſuam pro eo profun-
deret? ad veram gloriam nulla alia
via, niſi per contemtum mundanæ
gloriæ, ſicut c Chriſtus per crucis
ignominiam intravit in ſuam gloriam.
Ames ergo contemni, vilipendi, re-
pudiari, in hoc ſeculo, ut honoreris
im futuro. Quid de honore munda-
no ſit habendum, Chriſtus nos vita
ſua docuit: famulatur ipſi omnis
gloria cœlorum, imo ipſe ſolus eſt
1 6 vera

a) Kemp. l. 3. de imitat. Chriſt. c. 50.
*⁵) Zoh. 6, 15. Bernb. ſerm. 3. de
adv. Dom.
0) Lac. 24, 26.

2) Bern. in tract, ſuper ego vitis c. 2.
Idem de conſid. mortis colum. 1286.
Kemp. in hort. roſar. cap. 8.

186 Meditatio XXXIXY.

vera gloria, ſed ipſe quaſi abjicit glo-
tiam: quanto ergo quis magis hono-
ratur, & pluribus conſolationibus
corporalibus abundat, tanto debet
profundius & intimius contriſtari, vi-
dens ſe eo magis abeffe a Chriſti con-
formitate. Vana eſt laus humana, ſi
accuſat intus mala conſcientia: quid

prodeſt febricitanti, ſi in lectulo col-

locetur eburneo, cum nihilominus
æſtu torqueatur interno? verus ho-
nor & vera laus eſt teſtimonium con-
ſcientiæ tuæz. Nemo æquior faso-
rum tuorum Judex, quam Deus &
conſcientia tua, huic judicio facta tua
probare deſidera. Annon ſufficit, te
tibi notum eſſe, & quod maximum eſt,
Deo? a quid vero divitias tantopere
appetis? Nimis eſt avarus, cui non

ſufſicit Dominus. Via eſt hæc vita ad

æternam patriam, quid ergo proſunt
magnæ opes? onerant magis viato-
rem, ut navem ingentia onera. Di⸗-
vitiæ ſervorum Dei eſt Chriſtus, Rex
cœlorum. Verus theſaurus debet eſſe
in homine, non extra ipſum: Verus
theſaurus eſt, quem ad judicium illud

univerſale tecum afferre poteris: o⸗

mnia vero illa exteriora bona aufe-
runtur a nobis in morte. Pereunt
illa congregata, ſed pejus perit con-
⸗ . Ffrregatot

a) Bernb. in ſerm. 46. de mod. bene vi-
v-nd. Lua Viv. in introd. ad ſap. Kemp.
in hbort. roſ. cap. 8&. Bernb. de conv. c. I5

N.
—
egntor e
ſrt.
lper ge
Piniio
azre ge
Eies ſuſk

frie

lis tene
Imno pheel

ſütten.

ntisee
Uien
limen.
hfunn n
u i Nort
Cen mund
Ctritle
blrit
tet Deo,
Ragt⸗

Eei) O
V
ſa g

aeri
Eell, npon

ne Clot
un, lbo

Ens .

ene her
utuns:
Uun COrN

ern./
len
)Iden
3) M

J. De mundi vanitate. 187
bjit l. gregator eorum, ſi non in Deo dives
gs ber. fuerit. a Pauper in mundum veniſtiʒ
Clariontu pauper decedes, quare medium a
no ee Principio & fine diſtare debeat? uſum
Utriſnef ſpectare debent divitiæ; à & quam
Chrili cqa tenues ſufficient? minimum donum
hummi gratiæ & virtutum præſtantius eſt
ent: gid cunctis terrenis divitiis; quare? quia
lelrlo cle virtus placet Deo, divitiæ non niſi per
Uihinim virtutem. Ohriſti paupertas gratior
ens . nobis eſſe debet, quam totius mundi
dniun eet. divitiæ: ſanctificata eſt in Chriſto
gliot d Ppaupertas. c Pauper is erat in na-
uun Deut tivitate, pauperior in vita, pauperri-
ſcoſcim mus in morte. Quid dubitas pauper-
n uußiht tatem mund: divitiis Præferre, cum
tinuneh Chriſtits regni c&œleſtis divitiis eam
s tantoee prætulerit? Quomodo animam ſuam
, Cli i credet Deo, qui carnis curam ei non
Thecyinal credit? Quomodo viram ponet pro
eſonin fratre, qui divitias ſuas illi non ero-
gat? à pariunt divitiæ laborem in ac-
ceſſu, in poſſeſſione timorem, in amiſ-
Ctritop Net ſione dolorem, ac, quod magis dolen-
eketch dum, labor avarorum non tantum
enh periturus, ſed etiam peremterius,
docente Bernhardo. e Amor tuus
eigd Deus tuus: ubi theſaurus tuus, ibi
e ℳα Etlam cor tuum: amans divitias illas
onn 17 cor-

magis in

ee ) Zob. 1, 21. 5) Diongſ. in Apoc. I.
N c) Bern. ſup. ego vitis. Ccap. 2.

4 erd ) Iladem de conv. cap. I2.
ut⸗ n e) Idem de conv. cap. 12.
, F) Matth. 6, 21.

cutt,

188 Mrcdizaio XXXIX.

corporales, mundanas, perituras, non
poteſt amare divitias ſpirituales, c&⅞=-
leſtes, æternas: quare? quia illæ de-
primunt cor hominis & deorſum tra-
hunt, hæ vero ſurſum erigunt. a
Amor rerum terrenarum viſeus eſt ſpi-
ritualium pennarum, dixit quidam ex

veris Chriſti amatoribus. b Uxor Lo-

thi in ſtatuam ſalis converſa adhuc
nobis concionatur, ne retroſpicia-

mus ad ea, quæ ſunt in mundo, ſed

reéta via ad cœleſtem parriam con-
tehdamus. c Apoſtoli relidis omni-
bus Chriſtum ſequebantur: quare?
quia cognitio verarum divitiarum
tollit deſiderium falſo dicdtarum divi-
tiarum. Guſtato ſpiritu defipit ca-
ro, cui Chriſtus carus vere eſt, huic
mundus amarus. Quid vero volupta-
tes tantopere expetis? Memoria cru-
cifzi crucifigat in te omne volupta-
tis deſiderium. Memoria ardoris ge-
hennæ extinguat in te omnem libidi-
nis ardorem. Confer breviſſimum vo-
luptatis momentum cum æternis fup-
pliciis. Brutales ſunt voluptates, &
brutis nos ſimiles reddunt. e Non
ſapit ei ſuavitas regni cœlorum, qui
plenus quotidie ſiliquis porcorum.
D Mortifi-
4) Angult. ſerm. 33. de verb. Dom.
*) Gen. 19, 26. &) Matth. 4, 22.
a) Gregor.
e) Bernh. Epiſt. 2. Granat. de Amo-
ze Dei cap. 3.

lortiücemn
utes, &
In Deoin
un aieh
hicitates
Innibugve
leis amn
Uln rurer
in in e
lueigt h
Ei, inter

. ones:
1

Iuatumn mi
ſenintel
Dla eſt
I. Vole
lun, ne
on pol
entumn
iocien
Remment
eiht e
Inr ino⸗
nuter

KIJ.
—
ituras, nol
tuales, e⸗
lia ilrte⸗
otlum u
enigunt. 1

ſeuselſir.

4 guicamel
,Urorle
etia AA
tenoſzeit⸗
mundo, 16
ttiam n.
idis om.
u guie
Giütiumn
amumchi
Eetſite⸗
e l Mi
1o Voluptt⸗
einorii enn
ne Voluptr.
nbem ſbilt⸗
Nonmit.
gtemi i.

lhrneni
,N

erb. Dem.
.

ANt

De mundi vanitate. 189
Mortificemus omnes ſenſuum volu-
ptates, & a cum Abraham offera-
mus Deo in ſpirituali ſacrificie filium
illum dile dum, id eſt, animæ noſtræ
cupiditates, voluntarie renunciando
omnibus voluptatibus, & aſperitatem
crucis ampledtendo. Non plana &
roſis ſtrata, ſed aſpera & ſpinis ob-
ſita via ad regnum cœlorum ducit.
Exterior homo augefcit per volupta-
tes, interior per crucem & tribula-
tiones: quantum augefcit exterior,
tantum minuitur interior; corpori
ſerviunt voluptates, ſed vere piis mi=
nima eſt corporis cura, animæ maxi-
ma. Voluptates captivant cor no-
ſtrum, ne in amore Dei liberum ſit.
Non voluptates, ſed voluptatum
contemtum tecnm in morte auferes-
& ad judicium adferes. Configat er-
go carnem tuam divinus timor, ne te
decipiat carnalis amor. à Obſerve-
tur jngiter animo memoria judicii
divini, ne te in ſervitutem adducat
perverſum judicium appetitus ſenſi-
tiyi. Ne reſpice vultum ſerpentis
blandientem, ſed cogita caudam acri-
ter tandem pungentem. Per Chriſti
gratiam vince, ut tandem a Chriſto
victor coroneris.

XL. D E

) Gen. 22.
3) Berub. Epif. I.

190 Meditatio XL.

XL. .

DE UTILEITATE TENTA-
TILONUM.
Creſcit ſub pondere palma.
Tile eſt fideli animæ, tentationi-
bus in hoc ſeculo probari & con-
firmari. Ipſe a Salvator noſter cum
Diabolo in eremo luctari voluit, ut
pro nobis & in noſtram ſalutem eum
ſuperaret, ac noſtri certaminis fidelis
promachus eſſet. Deſcendit prius ad
infernum, poſtea demum aſcendit ad
cœlum: Ita fidelis anima ad infer-
num tentationum prius deſcendit, ut
ad cœleſtem gloriam aſcendat. ⁶ Non
poterat Ifraeliticus populus promiſ-
ſam terram Canaan occupare, niſi
devictis prius variis hoſtibus: nec ſibi
fidelis anima cœlorum regnum pro-
mittat, niſi carnis, mundi & Satanæ
victrix extiterit. cTentatio probat,
purgat, illuminat. Probat tentatio,
quia fides adverſis concuſſa in ſalutis
petra roboratur firmius, in boni ope-
ris ramos ſe propagat latius, in libe-
rationis ſpem erigitur altius. Abra-
hamo, cum filium immolare juſſus,
divino ſeſe promtum gereret impe-
rio, poſt tentationem Angelus Jeho-
væ apparet, dicens: & Nunc cogno-
vi,

4A) Matth. 4, I. & ſeg.
b) Zoſ. 23, I. .
c) Dionyſ. de cœl. Hier. 3.
9) Gen. 22, 12.

—

Deun,

—

gvode
Peeris ſli
lcleg
Etet Prope
ionibus
Den nont
Uuun ſegti
nsſt min

nmio.
Unes Pro
Ain gig
eo ſir
Ncintg .
loninn,
Unntur. i
4 enktntionn
enit hol
enil N
ihgteni
Neations
am zure
oprii &
Eendum n
Chrign
Eünne

e

Meitd

ieſe
ncdd
iboln

Aun
Fud.
Oernh.

Neln.
tennatl⸗
bari & cor⸗
noſler enn
i volvit
ſluten eun
mini ite
nditrund
Aenli
i ile⸗
Geſtendhn
enttt N
ulus gonl
ccopne,
bus hec ſ
tegnumm Ne
i & u
mnio Untt
bet tenul
rin Uuin
nlug
enon ii⸗
ltius 41.
olere i
aett ilt
gels R
une

⸗
N.

66

Deutilitate tentationum. 191

vi, quod Deum timeas, cum non pe-
perceris filio tuo unico propter me:
ita ſi diletum animæ tuæ filium, vi-
delicet propriam voluntatem, in ten-
tationibus Deo obtuleris, vere timens
Deum reputaberis, & in corde tuo di-
vinum ſenties alloquium., Aurum
probat ignis, fidem tentatio. Quam
fortis ſit miles, apparet in prælio: ita,
quam firma fit fides noſtra, oftendit
tentatio. Quando a ventorum tur-
bines & procelloſi aquarum fluctus in
navem Chriſti irruunt, tunc apparet,
quam exigua fide præditi quidam
ejus diſcipuli. b Ifraelitæ, quos ad
Midianitas vincendos deduci jubebat
Dominus, apud aquas prius proba-
bantur: ita in aquis tribulationum
ac tentationum prius probantur, qui
ſuperatis hoſtibus in cœleſtem intro-
ducendi patriam. & Quicquid fideli
obtingit animæ probationis, non re-
probationis eſſe exiſtimet. Tentatio
etiam purgat: ad peſtiferum amoris
proprii & mundani humorem extra-
hendum multis granis aloes Medi-
cus Chriſtus utitur: tribulatio ad
perſerutandam conſcientiam excitat,
& peccata vitæ præteritæ in memo-
riam revocat: quin etiam, ſicut me-
dicina corporis a contagioſis morbis,
ita tribulatio præſervat a peccatis:
ſemper
a) Matth. 8, 24.
*⁵) Zud. 7, 4. & ſeqq.
&ι Bernh. ſerm. in nativ. Marcel. 216.

Meditatio XL.
— —
ſemper quidem ad lapſus proclivis
homo, magis tamen felicitatis, quam
adverſitatis tempore; a multis ſpi-
næ ſunt divitiæ; evellit ergo Deus
ſpinas, ne ſuffocare poſſint animas:
multos varietas negotiorum munda-
norum a divino impedit obſequio;
immittit ergo Deus morbos, ut in ſe
converſi incipiant mori mundo, vive-
re Deo. Pluribus excelſa vel opum
vel honoris ab arce, profuit ad mediæ
ſortis cecidiſſe quietem. Multos ho-=
nor mundanus ad ſuperbiam erigit:
immittit ergo Deus contemptum, &
ſuperbiæ fomentum ſubtrahit. Deni-
que tentatio iluminat. Quam fragilis
& vana ſit omnis mundi conſolatio,
non niſi in tentationibus agnoſcimus.
bStephanus, ecum lapidaretur, glori-
am Chrili videbat: ita in calamica-
tibus contritæ animæ ſeſe oſtendit
Chriſtus; verum & ſolidum gaudium
non niſ ab inhabitatione Dei: «Deus
habitat in ſpiritu contrito & humili-
ato; afflictio eſt & tentatio, quæ
ſpiritum conterit & humiliat, ideo ve-
rum & ſolidum gaudium eſt in anima
afficdorum. Tentatio eſt via quædam
ad Dei agnitionem, ideo ait Domi-
nus: Cum dipſo ero in anguſtia, e-
ruam eum, & videre faciam eum fa-
lutem

192

*) Matth. 13, 22. b) Actor. 7, 55.
cEa. §57, 15.
4) Eſ. 91, 15.

De un,
—
em men
wunm, gu
üm rie
Eevn Np
Ueigt omn!
Mertt no
un ſele
hkelle an
lentos 11
ienmn ne
Unmn c⸗
Ere go
Uolcamds
ttonidus
ſeos ſib
Hecie 1
ſe halbert
Eikeſecr
hr- nobis
bgann,
Eellkl
Eln
ſct ſi
umngs.
en homin
ectetur,
Ne donenn
Eruns
iltan

8

d in
”

8 Prochit
taris, Iuun
multis ſi⸗
ergo Den
int avimas:
dum mline

1 obeeie

lbos, ntin
nubdo,Nie⸗
ſa vel chn
foitad nelt
Aolos ho
Abialn ab
Nteghhlunn D

n clun
ſele Olent
en 9. gli⸗
e Deind N

dhn

entt d e .

Muen

De utilitate tentationum. 193

lutem meam. a Tobias cœcus nihil

eorum, quæ ſupra, inffa, adeoque nec
„J . 4

ſeipſum videbat, ſed o a Deo per An-
gelum Raphaelem illuminatus cer-
nebat omnia, quæ pfius videre non
poterat, non alio medicamine uſus,
quam felle piſcis, ut per hoc declare-
tur, felle amaritudinis oculos noſtros
liniendos atque illuminandos eſſe, ut
ad veram noſtri ac bonorum munda-
norum cognitionem perveniamus.
Quare dicit Apoſtolus, e quod cog-

noſcamus in ænigmate? quia in ten-

tationibus agnoſcimus, quod Deus
electos ſub ſpecie triſtitiæ exhilaret,
ſub ſpecie morborum ſanet, ſub ſpe-
cie paupertatis ditet. Grata ergo
debet eſſe cxux & tentatio ei, qui Chri-
ſto pro nobis crucifio & tentato non
eſt ingratus. O bone jJeſu, hic ure, hic
percute, ut parcas in futuro. O bone
Jeſu, qui parcendo ſæpius nos a te
abjicis, feriendo enfice, ut ad te red-
eamus. Afflige & preme exterio-
rem hominem, ut interior creſcat &
vegetetur. Pugna, o bone Jelu, in
me contra me: e Sis moderator
certantis, & corona vincentis! Sit
robur & augmentum meæ fidei, quic-
quid in vita ſentio adverſi. Suc-
currey

4) Tob. 2, II.
⁵) Cap. 11, 15. Cc) I Cor. 13, 12.
42) Bernh.
*) Greger. Nyſ. de beatie.

1 94 Med. XII. Fundamenta

— — —

curre, o bone Jeſu, infirmæ meæ fidei,
ita a namque apud Prophetam ſan-
Rum promiſiſti: ſicut mater conſola-
tur filios, ita conſolabor vos. Majori
cura fovet & nutrit mater infantem
lactantem: ita, bone Jeſu, erige &
confirma languentem meam fidem.
b Concede, ut plus apud me valeant
internæ tuæ conſolationes, quam o-
mnium hoôminum & Diaboli contra-
didiones, imo & proprii cordis cogi-
tationes. O clemens Samaritane,
c infunde vinum mordens in vitia
mea, ſed adde etiam oleum divinæ
conſolationis: multiplica crucem,
ſed adde etiam tolerandi virtutem!
a) Eſa. 66,13. 5“) Wellerus in antid.
contra tentat. ) Luc. 10, 34.

XLI. .
FUNDAMENTA PATIEN-
TIAE CHRISTIANAE.
Tandem patientia victrix.
Uieſce, devota anima, & crucem
à Deo tibi impoſitam patienter

ſionem. Paſſus is eſt pro omnibus, ab
omnibus, in omnibus. Pro omnibus
paſſus eſt, a etiam illis, qui paſſionem
iſtam pretioſam contemnunt, & ſan-
guinem ejus pedibus conculcant ne-
farie. Paſſus eſt ab omnibus. A cœleſti
Vatrg
) Hebr. I0, 29.

tolera. Cogita Chriſti Sponſi tui paſ-

ne
—
Mttestrad
Inguitlt:
: popt
ſeitn, gu
Pteferunt:
Onnlum on
Ulne ige⸗

Uun, bac

id

Ilkisellan
Kenam c
Mmeuineume
Gernutlt ſn
lln rbl
DetrnurY

Wtun cohn
ankſeor:

unn ene
neonit
en (u

I Domn
Mnam:.“
unmiaun

ertts nol

,ng in

Ilum ſoret
unbri no
uki⸗

n.

li

Nuul
at
5) bſa.
1 lye.

mnentt patientiæ Chriſtianæ. 195

—

—.6—

4 patre à traditur, b conteritur, e dere-

.
enen linquitur: a dilectis di ſcipulis deſeri-
end rur: a populo à Judaico peculio ſuo
dtrtande rejicitur, qui latronem Barrabam ipſi
e. N præferunt: a gentibus crucifigitur,
kr ind omnium omnino hominum delicta
ſu, e ſuſtinet, ideo etiam ab omnihus affli-
kan gitur. Paſſus eſt etiam in omnibus. e
Ine iu Triſtis eſt anima usque ad mortem, f
e giime & ſenſu judicii divini preſſa a Deo ſe
bol un⸗ deſertam clamat: omnia membra
gekd ſanguineum exſudant ſudorem, caput
denminn coronatur ſpinis, lingua myrrharum
lens nn gulſtat boculum, g manus ac pedes
oleum e perforantur clavis, latus vulneratur,
so totum corpus flagellatur & in cruce
Ndi kintunn

expanditur: Ipſe paſſus eſt famem,
uH“ ſitim, frigus, contemtum, pauperta-
10, tem, convitia, vulnera, mortem, cru-
— cem. Quam vero iniquum foret,
pati Dominum, & lætari ſervum!
N qauam iniauum foret, Salvatorem pro
ℳ beccatis noſtris tam graviter puniri,
14 N. & nos in illis jucundari! quam ini-
gquum foret, affligi caput, & reliqua
n onen membra non condolere! QAin poti-
un Me us, ur⸗Chriſtum h oportuit per paſ-
onltiße ſionem ſuam intrare in coœleſtem glo-

Onmniuhe riam
yy ANMa
peNoren a) Rom. §. 32.
urd en ,) Eſa. 53, 4. 5. c) Matith. 27, 46.
cllent / 4) v. 21. 22.

„Ac e) Matth. 26, 38. F) cap. 27, 26,
ug g) Pſal. 22, 17.
) Lac. 24, 26.

196 Med. XEI. Fundamenta

riam: a ita & nos per multas tribula-
tiones oportet ingredi in regnum cœ-
lorum. Cogita enim largam retri-
butionem. b Non ſunt condignæ
paſſiones hujus temporis futuræ glo-
riæ: quantacunque paſſio noſtra ſit,
temporalis eſt, imo interdum diaria,
ſed illa gloria æterna. Omnia noſtra
adverſa accurate obſervat Deus, c &
in judicium aliquando adducet: quam
igitur turpe fuerit in auguſtiſſimo il=
lo orbis conwentu ſine crucis & paſ-
ſionum monilibus confpici! q lpſe
quoque omnes lacrymas abſterget ab
oculis ſuorum. O felix lachryma,
quam talis ac tanti Domini manus

abſterget! O beata crux, quæ in cor-

lo invenit renumerationem! David
non integros decem annos verſabatur
in exilio, e ſed quadraginta in im-
perio: pzæfigurata hic brevitas paſ-
ſionis, ſed gloriæ ſecuturæ æternitas.
Punctum temporis eſt, quo exercen-
tur per crucem ſani, miſerationes
ſeculi, quibus colli guntur, atque ita
vere matutinis adverſis proſpera ve-
ſpertina ſuccedunt. Cogita inſuper
omnium ſanctorum tribulationem. g
Aſpice Jobum lugentem in ſterquili=
nio;

a) Afkor. 14,22. b°) Rom. 8, 18.
*) Eccleſ.I2, ult. d) Eſa. 25,8. Apoc.
7, 17. Dionyſ.- in cap. 7. Apoc.
e) 2 Jam. 5, F. 3 MW. zo. 6.
Greger. g) FZob. 2, 8£

on

Uor o vohe
no betrun
lenbun
o. 4
lutis
Enen gu
fütls .
lipinguite
heint heo⸗
tin ſecenl
Peleenti W
Plgle, de
ndin Chr
kin 63
ltptglr
Een ran

n orte⸗

nctegen
en Eeſ

inn ſerl
nn! in
ſeu on
1 Donit
n ur
iirine
Er Were
Nerſeen

4 h
. 1
Ant
Auca

7 keb

-
=

Meſttu
—
ltas tuiult
egnum eh.
engam ſenn
t concigr:
funntege⸗
0 noln i
tdlun dirt
Onnnia noin
t⸗ Deus; 41

ducet: un

crueis N
ibleteti
t lechinn
ommini mund
,que 1 s
em! Di
ſerlbbiti
brevitus ,,
Zatemnis
Go eeen
niertionl
, Nſel
gſten
gita “
latioyen
in Nengult⸗
i

. vlt. .

g

Aip

patientiæ Chriſtianæ. 197

———— -
nio, a Johannem eſurientem in ere-
mo, Petrum extenſum in patibulo,

Jacobum decollatum ab Herodis gla-

dio. b Aſpice Mariam benedictam,
Salvatoris matrem, ſub cruce Filii
ſtantem, quæ typum gerit Eccleſiæ,
ſpiritualis Domini marris. & Beati
eſtis, inquit Chriſtus, ſi perſecuti vos
fuerint propter nomen meum, ita
enim fecerunt Prophetis. O glorioſa
perſecutio, quæ nos Prophetis & A-

poſtolis, adeoque omnibus ſanctis,

imo ipſi Chriſto conformes reddit! ₰
Patiamur ergo cum patientibus, cru-
cifigamur eum crucifxis, ut glorifi-
cemur cum glorificatis: Si vere filii
ſumus, ſortem reliquorum filiorum
non detrectemus. Si vere Dei hære-
ditatem deſideramus, integram acce-

ptemus. Jam vero filii Dei non ſo-

lum hæredes ſunt gaudii & gloriæ in
futuro ſeculo; ſed etiam triſtitiæ &
paſhionum in præſenti, e quia flagel-
lat Deus omnem filium, quem reci-
pit, punit ipſorum peccata, ut in fu-
turo parcat judicio, multiplicat hic
tribulationem, ut poſſit illic multi-
plicare mercedem, atque ita non
tam perſecutio, quam renumeratio
augetur

a) Luc. 3, 2. & ſeg.
5) Joh. 19 25.
c) Mattb. 5, 11.
à4) Macar. bom. l2.
e) Hebr. 12, 6.

198 Med. XLI. Fundamenta

— ——

augetur. a Cogita beatam crucis
conditionem; Radicem mundani a-
moris in nobis extinguit, & ſemen di-

Crux in nobis generat odium mun-

hit: mortificata carne vivit Spiritus,
amareſcente mundo dulceſcir Chri-
ſtus. Magnum eſt crucis myſterium,
quippe per eam ad contritionem, ad
verum timorem, ad patientiæ exerci-
tium nos vocat Deus; aperiamus pul-
ſanti, & audiemus, quod in nobis lo-
quatur Dominus. Contemtus eſt cru-
cis aſpectus coram mundo, & coram
oculis carnalibus hominis exterioris,
glorioſus coram Deo, & coram ocu-
lis ſpiritualibus hominis interioris.
Quid Chriſti paſſione vilius & abje-
Gius a Judæis reputabatur? quid ve-
ro in oculis Dei eadem dignius & pre-
tioſius? quippe b quæ eſt pretium
pro totius mundi peccatis. Ita quo-
que juſtus affligitur, c juſtus moritur,
& nemo conſiderat: ſed pretioſa crux,
d pretioſa mors ſanctorum in con-

mitates & perſecutiones: intus for-
moſa, propter divinam conſolatio-
nem. † Hortus concluſus eſt Eccleſia,
W

9 Bernb. b) Zoh. 2, 2.
*) Ea. 5y, I. 4) Pſ. 116, 15.
?) Cant. I, §. fF) cap. 4, 12.

vini amoris cordibus noſtris inſerit.

ſpectu Domini. eg Nigra eſt Eccleſia,
Ghriſti ſponſa, exterius propter cala-

Det
—
qurlibet
no apnolei
Aliines el
e lentien
Ug nicar⸗

danorum ſ& animum ad cœleſtia eve- Khbit
melquo

Uln non po
nid Prier
mamden

hreej,

un mndi
Uinttine
lalete enur
mnizefe
annze

ſemone⸗ ex

n ronnan
in Aenn
40 dcrem

e
ndidne

elone
ailiſporf
Mennca
ar Eniſ
ng mel
Ullihe e

tencſit ll

N n
n ofen

.
(n⸗.

nen Patientiæ Chriſtianæ. 199
n cnri & quælibet fidelis anima, quippe ne-
mundin r nO agnoſcit ejus pulchritudinem, niſi
Llenen qui in ea eſt. Nunquam plene & Per-
Cris mei fecte ſentiemus conſolationem Spiri-
dium a tus, niſi caro noſtra affligatur exteri-
us. Si habitat in nobis amor mundi,
non eſt quo intret amor Dei: vas ple-
num non poreſt impleri liquore no-
vo, niſi prior evacuetur; effindamus
ergol amorem ſeculi, ut impleamur
amore Dei. Ideo Deus ipſe per cru-
cem mundi amorem in nobis extin-
guit, ut divino amori locus eſſe poſſit.
Præterea crux ad preces compellit, &
virtutis eſt occaſio; quando a Aqui-
lo hortum perflat, id eſt, quando per-
ſ ſecutiones exercent Eceleſiam, tunc
e u fluunt aromata ejus, tunc illius vir
ni *R tutes augentur, quæ gratum coram
liu " Deo odorem ſpirant. b Dilectus ani-
uur „ meæ ſponſus candidus eſt & rubieun-
gniei, dus, candidus innocentia, rubicun-
ti dus paſſione: ita quoque, ut dilecta
“Ohriſti ſponſa ſit candida virtutibus,
lns ninn rubicunda redditur paſſionibus: &
Rc ex duriſſimo afflictionum lapide
oleum & mel divina gratia producere
“ Poteſt: ſic ex amara calamitatis ra-
Neſe dice novit dulciſimum fructum æter-
„næ gloriæ producere, ad quam nos
eadem provehat & introducat, Amen.
4 4

ccleli e⸗
vit pirt⸗
lceſett n
ismffkerin
Ntritionem
entir elenn
Permtuſt
d in vobe⸗
enris elat
do, ⸗
nis etetnn

= XLII. QUO-
24) Canz. 4) 16. ) cap. 5, 10.
K

200 Med. XLII. Quomodo

—

XLII.
QOMOμO ονυ VINCENDATENTA-
TIO DE PERSEVERANIIA.
Spes confiſa Deo nunquam confuſa
reledit.
SAnce Domine Jeſu, Sponſe animæ
mec cariſſime, quando erit, ut a
ad ſolennitatem nuptiarum tuarum
me perducas? peregrinus ſum, & exu-
lo a te, ſed firmitime credo nullate-

nus dubitans, brevi fore, ut corporeis

ſolutus vinculis “ appaream coram
facie tua, timor & tremor venerunt
ſuper me, quia à theſaurum meum
in ficilibus vaſis porto, prona eſt
mens ad errores, prona eſt voluntas
àad peccata, unde nec ſpiritus in me
ſemper promtus; e caro autem ſem-
per infirma, captivum me ducit pec-
catum, & lex membrorum repugnat
legi mentis; timor & tremor vene-
runt ſuper me, quia Satanas inſidia-
tur theſauro meo, calliditas iphius
magna, nocendi ſtudium ardentifh-
mum, potentia maxima: g Adamum

decepit in Paradiſo, b Judam in Scho-

la Salvatoris, quomodo miſer ego ab
ipſius inſidiis ſecurus ero? Timor &

tremor venerunt ſuper me, quia ad-
huc in mundo ſum, qui totus in

maligno
a) Apor. 19, 7. b) Pſ. 1I7, ult.
c) Pſ. 50yS5, 6. ) 2 Cer. 4, 7.
e) Matth. 26, 42. F) KRom. 7, 23.
2) Gen. 3. b) Zob. 13, 27.
4) I Job. 5., 19.

nce
—
Nulgno be
Ihnndine,
nini alub
lebre,
nſengni
d efigere
Dghant me
( conlter
uotſenerun
ien. Tjinen
nontie ed
ſin lun,
niſing ,
lio Dei
ige
ooeen
N emetit
En nyir
. heiͤ
Ouin 4
N ſed e
8 noniiz,
lu ein
elt

drd

o vincenda Tenzatio gc. 201
— m . — —,— —
maligno poſitus eſt, invitant delitiæ
4TENMA mundanæ, terrent adverſa in via Do-
4NI. mini, allubeſcunt quandoque mundi
an efh illecehræ, « totus mundus laqueis
repletus, miſer ego quomodo eos pot-
vorlein ero effugere? oppugnant me læta, op-
6o er u Pugnant me triſtia: quomodo miſer
Mum tum ego conſiſtere potero; Timor & tre-
N Ker mor venerunt ſuper me, quia à%Deus
n eſt, qui operatur in me velle & perfi-
ee cere. Limeo, ne forte negligentia &
e incuria mea cogat Deum auferre er-
MMein Liam illam, quam dedit, voluntatem
ee bonam: indigne utor peccatorum re-
kn miſſione, & primam gratiam gratis
datam reſpuo, unde timeo, ne ſecreto
d, & juſto Dei judicio auferatur digne,
ene quo indigne utor: vereor, ne ab
in eo deſerar, quem poſt primam me-
am converſionem ſæpius deſerui.
Uam graviter crucior, cogitans hæc
ei beneficia judicium gravius &
ſeverius ſequi, ſi injuſte illis uſus
fuero; ſed erigit me infinita Dei mi-
ſeri cordia, qui, ut dedit velle, ita
dabit etiam perfice e, & quia ipſe
Deus eſt, & non mutatur: a miſeri-
cordia quoque ipſius confirmata eſt
uper me, & non mutabitur: e fir-
mum ſtat fundamentum Dei. Utique
K 2 firmum

a) Viſo Antonii. 6) Pbil. 2, 13.

c,, c) Malach. 3, 6.

4) Pſal. 117, 2.
2) 2 Tm. 2, 19.

1 . .

202 Med. XII. Quomodo

4

firmum, quia in ipſo Deo, apud quem
nulla variatio. Utique firmum, quia
Chriſti ſanguine confirmatum, a qui
ſemper loquitur coram throno Dei.
Utique firmum, quia certis Sacra-
mentorum ⁶ ſigillis obſignatum. Si
modiculum ſalutis in me quærerem,
utique dnbitandum mihi forer de ſa-
lute mea: ſed ut omnis mea juſtitia,
ita quoque omnis ſpes ſalutis in
Chrifto. Si ex voluntatis arbitrio

vendum mihi eſſet, ne, mutato vo-
luntatis arbitrio, Ghriſtum amitte-
rem: ſed qui inventus eſt ab eo, qui
ipſum non quæſiverat, is utique,
poſtquam ſemel inventus, non ſele
viciſſim ſubtrahet; qui «c ex umbra
mertis ad lucis participationem me
traduxit, non permittet, ut ad tene-
bras detrudar priores. 4 Immutabi-
lia ſunt dona & vocatio Dei, ex parte
voluntatis Dei, utinam vero & ipfe
immutabilis in bono eſſem; theſau-
rus ille ſemper adeſt, ſed manus ap-
prehendens aliquando languet. Ap-
prehendere autem potero Chriſtum,
qui, ut ſe in verbo & promiſſioni bus
revelavit, ita, ut verbo & promiſſioni-
bus fidem adhibere potum, concedet
benignifſime. Precum adminiculo &
præœſidio uſus muniam fidem meam.
= a neque

a) Hebr. 12, 24. b) Rom. 4, II.
*) Luc. 1, 79. 4) Rom. 9. 11.

Chriſtum apprehendiſſem, utique ve-

ninel

—
negne gi

lo coris

OMenict 5
Dotetoad ſ
(retnirti
ſanrilttt in
firmitten
fienn; tol
auabut;
ſtenetn
i liend
iled gen
dle non e
gala
onmmi meo
kieio⸗ .
4ol Leket,
n el, 3do
hlkir n
Elinmnerit
r Me- Dr
er 32

(ℳ
6 lon,

Uerrh

—

60N
Mon
R
omnibe

Utur omnl

oln
apud glen
Irmuml
atum, 6 gl
throno De
certis Nn⸗
Gnntun 1
he Iletelt

i foret de?

melſlit
lalnis
teris alii
, muigte 6
mütd i
eſtum zmie⸗
1no, Non
er Mi
ntoben
, Ut 4 ⸗
Numm
Deyelſet
ſeni te

ſed mon 8

—

incenda Tentatio Gc. 203

a neque dimittam Dominum ex cubi-
culo cordis mei, antequam ſalus mihi
obveniat. b Virtute Domini cuſtodiri
potero ad ſalutem: erigit me & con-
fortat virtus Domini, ſed deprimit &
contriſtat infirmitas mea. & Atqui in
infirmitate mea virtug Domini petfi-
ficietur; roborabit me, a quo omne
fidei robur; erigit me gratia divina,
ſed terret me indignitas mea. At-
qui ſi dignus eſſem, jam non eſſet gra-
tia, ſed merces: ſi ex operibus, uti-
que non ex gratia: Gratia enim non
eſt gratia ullo modo, niſi ſit gratuita
omni modo: ideo ad opera mea non
reſpicio; quod erratur, corriget;
quod deficit, ſupplebit; quod pecca-
tum eſt, abolebit: e quod ille mihi
imputare non voluerit, perinde eft,
ac ſi non erit; tantum fergo ex Dee
ſalus mea, proinde firma.
a) Gen. 32, 26. b) I1 Petr. 1, 5.
c) 2 Cor. 12, 9.
9 Rom. II, 6. Auguſt.
e) Bernb. †) COl. 13, 9.,

mn

. XLIII.
DE IOoIDIANA M0ORTIS
CONSITDERATIONE.
Mortis meditatio vita eſt.
Fidelis anima, expecta mortem
omnibus horis, quia illa tibi inſi-
diatur omnibus horis: mane, o homo, ,

4 K3 furgens,

204 Meditmio XIIIL.

ne
ti fore hu
ita ultimum denene
cogita ult fote
“ . deſperi eubirum irurn,
rogi an hanc fore t Tnequid
tis noct Qicquid agis, 4 ieduid
nl pie⸗ er prius cogita, re⸗
H i es
lentie⸗ ice fnum talia abrres zudie
1 5„
hore lmorendun &⸗ eane
.
enum. ibi non ap
¹ iend . ur
mort non cogitas, illam nn ahe
. ſ
Propinciuerss vocari enore⸗ eogane
Pacogit Veris? ſive de i neosirunt⸗
tis, Kye minus: ſive de ill S
is, ſive m .
nelii, ſwe minus, lemger vita tibi
Vetir tuis; commods hac condi-
H non mancigie; eondr
cn l i, ut exires; a nudus e⸗
inrrrün egrinatio
tione int . dus: peregriße tan⸗
iſti, abibis nu Pbrenies ran⸗
nts ii deambu znenn.
diu cum ver E inq
es : colonu zi⸗
nc 1S do
“ etuu mi⸗
dem mundi, non perp s ſaga
ſingulis horis cogita, n ſin⸗
mormenzi reeras. .
1, Juod in alano vine halitu no
. uod in ultimo air no;
mur, Trigimalus, Ragulis cie u.
1 .
fingulis horis, ſingulis ordcht,
ztne quicquid vitæ
rimi 1

i ortem
in m
hitur: non ebente i⸗ procedi-
verian us ſed minutatit racen⸗
H hæc noſtra ell⸗⸗ nar⸗
15 ita hæ eit⸗⸗
dieal uid de ea conficien u: mors
e nnrante vident eum de
nen ui alteri vicinius birar, ere
men ſeimper illa præterla nre
VItæ&, ſer
) Zob. I, 21.

ddi mul
Vi itur, ſi
dit: quicquid 1t&τ a
recedit: Jutic

De mio⸗
—
Uerheeint
Nee ſeßtiene
nec ecsitan
Uicgeid 1
ODbemus,
ott 6Ppre
Unſenunt,
Anemnnt 8
INen nen
Glackillim

oricie m.

MMeris pire
nWinttrin
tinnt 1 te
teſieligte
Unputrr
unane ten
Uus el te
uſen g
ei maneb

emanide

Epld
i in r
niſmne
ntis hor

erl.
Mr

I.

—

1 ſore hune

ltum itors,
etibi in tt

gis, gbieg il

dokith Ai⸗
Geten itt
Aei e
n purnd li
tibi non,
voltenm 6
la cgti
e U ſoun
er inltarce
eio in in
6; hac coN.
8olki
eeg lummnt 6
luhenig 1n
nbes uin⸗
etuus
tn glo i⸗
. In cil
ue iitun
guli lein
wnatie
ecelit ſon
Abianin⸗
e in nolet
cel⸗

De mortis conß, Prarione, 205

per hæc inſtat: ut navi iter agentibus⸗

nec ſentientibus ſæpe, qui vehuntur,
nec cogitantibus, finis adeſt: ita

quicquid agimus, ſive edamus, ſive
bibamus, ſive dormiamus, ſemper
morti appropinquamus. Malti vitam
tranſierunt, dum vitæ inſtrumenta
querunt & fubſidia: mortem veni⸗
entem nemo hilaris accipit, niſi qui ſe
diu ad illam compoſuit. In vita tibi
quotidie morere, ſic in morte Deo
poteris vivere, antequam moriaris,
moriantur in te vitia; in vita tua mo-
riatur in te vetus Adam, ſic in mor-
te vivet in te Chriſtus; in vita tua cor-
rumpatur quotidie homo exterior, ſi ſic
in morte renovabitur in te interior.
Mors ex tempore in ternitatem
transfert, quia a lignum, ubi ceci-
derit, manebir. Quam ergo ſolicite
de mortis hora cogitandum! præterit

tempus & æternitatis innnita reſtant

ſpatia, in tempore ergo te ad æter-
nitatem præpara: quales in æternum
futuri ſimus, beati, an miſeri, una
mortis hora decernitur, in uno hoc
momento æterna felicitas aut poſſi-
detur, aur amittitur. Quare, o fi-
delis anima, quam ſolicite ad hanc
horam te Præparare debes? Facile
contemnes omnia mundana, ſi te mo-

riturum cogitabis; cogita oculos ca-

ligantes in morte, c & facile avertes
kq 4 eOs
4) Eccl. 11, 3. b) Hieron.

206 Meditatio XLIII.

eos a vanitate: cogita aures obſurde-
ſoentes in morte, & facile tibi erit ad
impia & obſcœna verba eas obſtrue-

re: cogita linguam obrigeſcentem in

morte, & majorem habebis curam
tuæ loquelæ: obverſetur tibi mori-
entium ſudor, & anxietas, ita facile
contemnes mundanas' delitias: ob-
verſetur tibi egredientium ex hac vita
nuditas, & non erit tibi gravis in hac
vita paupertas: cogita totius corpo-
ris in morte horrorem, & facile con-
temnes mundi ſplendorem: vide ani-
mæ cx corporis domicilio egredi
compuliæ cjulatum, & facile cavebis
Smhhnis peccati reatum: cogita putre-
dinem, mortem tuam conſequentem,
& facile humiliabis carnem tuam ſu-

perbientem: cogita, quam vacuus &

nudus ab omnibus creaturis in morte
relinquaris, & facile amorem tuum
ab illis avertere, & ad creatorem con-
vertere poteris: cogita, quam anxie
mors ſerutetur, ne quidquam tecum
ex hac vita rapias, & facile contemnes
omnes mundi divitias. Qui in hac
vita quotidie moritur per vitia, ille
per mortem ad æternæ mortis tranſit
ſupplicia: nemo ad æternam vitam
tranlit, niſi qui in Chriſto hic vivere
incipit: ut in morte vivas, Chriſto
per ſidem te inſeras: mors ſemper ſit
in tua cogitatione, quia ſemper eſt in
tui expectatione: a ſemper circumfe-
rimus
4) Brent.

Dde mor

inns mort
krimus Pec
Uencumme
Mirtdinen
Ulemonen
Lnit nos
Urſtolnnt,
Eiritos eſl
undeo
em e E
.
n moritun
bopen
hnnA
0hane Lin
(liu⸗ lumn
pun G
uun ilten
uminle ſe
emiun
Dorte Drind
inachei
üper no
ihcei
Uet illis
uutgeie
ſlinſu⸗
urkione,
chfin
nonen

3) g.
i
Ang
Uib etr

tesoblinte⸗
etibietitl
eas oblne
eleenten 1
bebis eliil
t tibi mi⸗
g, ite
elitias: n
m er Maei
grnſi in
totius colhe
E haelle
en: Niten
Helke 60
cozit Uun⸗
Cnlehten⸗
nenn tun /
nan Vacuu
tutis indan
noten ue

kan n 1

er ſtin i
mor 1is imn⸗

I

rimus mortem, quia ſemper circum-
ferimus peccatum, peccati autem ſti-
pendium mors eſt. Si vero mortis a-
maritudinem effugere cupis, a Chri-

ſti ſermonem ſerva: Fides conjungit
& unit nos cum Chriſto; qui ergo in

Chriſto ſunt, illi non moriuntur, nam
Chriſtus eſt ipſorum vita: qui per
fidem Deo adhæret, unus eſt Spiritus

cum eo, & proinde fidelis i in æternum

non moritur, quia Deus eſt ipfſius vi-
ta. « Populus Iſraeliticus per mare

rubrum ad terram promiſſam tranſit,

Pharao & ipſius exercitus in eo extin-
guitur: ita mors piorum eſt ipſis prin-
cipium, & janua ad paradiſum: ma-
lorum autem mors non eſt malerum
terminus, ſed antecedentium & ſe-

quentium copula, transeunt illi de

morte prima dad mortem ſecundam.
Tam arcta eſt Chriſti & fidelium unio,
eut per mortem ea diſſolvi nequeat;
in ipſa denſiſſima mortis umbra præ-
lucet illis divinæ gratiæ facula; in

mortis periculoſa profectione proſpi-

cit Chriſtus diletis ſuis de Angelorum
protedtione; f ſancdorum corpora
ſunt Spiritus ſancti templa, non per-
mittet ſanétus ille Spiritus templa ſua

per mortem deſtrui penitus: g ver-

K § um

a) Zob. 8, 51. b) I Cor. 6, 17.
c) Ex. I4. d) Apoc. 20, 14.
e) Rom. 8,38.39. F) 1 Cor. 6, 19.
g£) ¹Petr. 12 23.

208 Med. XLIV. Conſolatio
bum Dei eſt incorruptibile ſemen,
non illud per mortem extinguitur, ſed
occulitür in piorum cordibus, & ea
ſuio tempore vivificabit.

XLIV.

CONSOLATIO IN MORTE
4 MICORVUNAM.

Vitam moriendo lucramur.
¶ Osita, devota anima, Chriſtum
tuum Salvatorem, & non timebis
mortis terrorem. Si te contriſtat mor-
tis violentia, erigat te viciſſim Chriſti
potentia. a Iſraelitæ non poterant
bibere aquas de Mara, propter ama-
ritudinem, ſed Jehova oſtendebat
Moſi lignum, quod projectum in a-
quas cas efficiebat dulces. Si terreris
ob mortis amarorem, oſtendit tibi
Deus lignum, quod eam converrit in
dulcorem, b ſurculum ſcilicet ex ra-
dice Iſai progerminatum; ſurculus
iſte Chriſtus eſt, cujus ſermonem
ſi quis ſervaverit, mortem non vide-
bit in æternum. Plena eſt oneris vita,
bonum igitur ejus allevamentum: ₰
miſeria hominis Chriſtiani, non ho-
mo Chriſtianus moritur; profectio
quædam eſt, quam mortem puta-
mus; non exitus, ſed tranſitus: noſtros
non amittimus, ſed præmittimus:
. non
4) Eron. 15, 25. b) Eſa. I1,5.
*) Zoh. 6, 51. 2) Ambroſ. de bon.
wortis Uzor. Cæcilig.

i1
—
don morinn
Ducedunt,
Cunt; non
1ns: giorul
tlo: Piorun

n 9NMor

Metgre, go⸗
untſachtt,

Ilnnturinhe

umbra r
umritam r
huen,
Dern ſinn
nllmu
dnol
ils Urtnln
cer
bengi, i
ſumde Nn
omine!
6Crpore er
nde eig
ihiruerint
olu,
Mleera ns
MI itr⸗
urni ſiner

en, 14

onſolri⸗

ſbile lenen
tinginſ

—¶—

V MoNI
.
Gtroytur.
n, Cniſr.
non tinel
ntrittme

corſent
ſtllceter⸗

um; I

ONed
,letnat

n Mon ii⸗

Konerisi
omennnn
Ntil
blten die
Tus:olnd
mittime
n

ſ, I1,5.
lun

in morte amicorum. 209

non moriuntur noſtri, ſed oriuntur: a
Prœcedunt, non recedunt; non diſce-
dunt; non obitus eſt, ſed potius abi-

tus: piorum migratio eſt vitæ itera-

tio: piorum funera ſunt quædam fœ-
nora. bMoriuntur noſtri; hoc inter-
pretare, quod deſinant peccare, deſi-
nant jactari, deſinant miſeri efe. Mo-
riuntur in fide, hoc interpretare, quod
ex umbra vitæ diſcedant, ut ad ve-
ram vitam transeant; ex tenebris, ut
ad lucem; ab hominibus, ut ad
Deum. Vita navigatio eſt, mors portus
eſt tutifmfimus: non igitur dolendum,
quod noſtri mortui ſint, ſed potius
illis gratulandum, quod ex turbulen-
to mari in portum pervenerint. Vita
hæc carcer animæ eſt, mors autem

liberatio; ideo moriturus Simeon ex-

clamat: c Nune dimittis ſervum tuum,
Domine! dimitti deſiderat, veluti
corporeo ergaſtulo incluſus: gratu-
landam ergo noſtris, quod ex hoc
carcere ſoluti ad veram libertatem
aſpiraverint; q diſſolvi rogat itidem
Apoſtolus, tamquam terreno corpori
miſera quadam ſervitute alligatus:
num igitur triſtabimur, quod noſtri
ex his vinculis eludati vere jam ſint
liberi? eAccipiemusne propter illos
1 veſtes

*) Tert. I. de patienn.
b) Cyupr. ſer. 4. de mort. Aug. Epiſt. 6G.
c) Luc. 2, 29. 4) Phbil. I, 23.
⁶) Copr. ſer. 4. de mort.

210 Med. XLIV. Conſolatio
veſtes atras, cum illi ſumſerint indu-
menta alba? quia ſcriptum eſt, a quod
electis data ſint veſtimenta alba pro-
pter innocentiam, & palmæ in mani-
bus eorum propter victoriam. Num
lachrymis & gemitibus nos propter
eos macerabimus, cum b Deus ab
oculis illorum omnes abſterſerit la-
chrymas? num propter eos lugebi-
mus, & in mœrore noſtro labores no-
bismetipſis creabimus, cum illi ſint in
tali loco, cubi nec luctus, nec dolor,
nec clamor, ultra auditur, & 4requi-
eſcunt a laboribus ſuis? num propter
eorum obitum triſtitia immoderata
conficiemur, cum ipfſi in Angelorum
conſortio vera & ſolida fruantur læ-
titia? num flebilem propter eos ex-
tollemus vocem, cum e illi coram
agno cantent canticum novum, ha-
bentes citharas & phialas aureas? num
dolebimus, eos ex his terris diſceſſiſ-

diſceſſerint? Quantum proſit exire de
hoc munde, Chriſtus oſtendit, †qui,
cum diſcipuli ejus triſtarentur, quod
ſe receſſurum diceret, reſpondit: ſi
me diligeretis, gauderetis utique.
Si te navigante, turbida & procel-
loſa tempeſtas, fluctibus vi vento-
. rum

) Apoc.7, 9. b) Eſ. 25, 8. Apec. 7, 7.
c) Apoc. 21, 4. 4) Apoc. 14, 13.
e) Apeor. 5, 8. 9. Cyor. ſer. 4. de mort.
*) Joh. 17, 28.

ſe, cum ſibimetipſis gratulentur, quod

inn
—
num ercität
Uulfiagig,
Petetes? mi
n, Emmina
Daogräii
gokexritun
unltnzis,
Immäntur?
un ſtlustn
nenibus Chr
ind tiiil
Utegnopet⸗
lbet Nolt
Irun eſt
illerum
noluſe 14
Dnenenn amn
6irotg
nidlci,
Ahniäl
1 eegih
igrenig,
unmmnddat
in lolus
etgoh
inhien
uin don
li tſepl
Puke 10
I Dalii
ememit

hi
ll. 4

olonn
——
hſerint inc⸗
nell, ll
ta Aba No⸗
me in Iili
tiam. Nn
ns geſti
Dels 6
bletett k
ers lgen⸗
ſo laboresdt
cumilihnn
, pec gn
Ut, Edienn⸗
mumn Proen
innodan
Aogelonn
ſuamure
Ghtetenn 4
il an
norult, 1r
alleg,li
S
glenungit
roſtel
entin/1
tennch
eis n
& Pred⸗
NeNe

—+

in morte amicorum. 211

rum excitatis, futura prænunciaret
naufragia, nonne portum velociter
peteres? mundus ecce nutat & labi-
tur, & ruinam ſui non ſolum ſenectu-
te, ſed & fine rerum teſtatur, & tu non
Deo gratias agis, nomtuis gratularis,
quod exitu maturiore ſubtracti ruinis,
& naufragiis, & plagis imminentibus
eximantur? In cujus manibus tuo-
rum ſalus tutius collocatur, quam in
manibus Chriſti? in quo loco tuorum
anima tutius commorabitur, quam
in regno paradiſi? Audi, quid de morte
dicat Apoſtolus: a mors lucrum eſt,
lucrum eſt evaſiſſe inerementa pecca-
ti, lucrum fugifſſe deteriora, lucrum
tranſiſſe ad meliora. Si illi, quos per
mortem amiſiſti, fuerunt admodum
cari, carior ſit Deus, qui eos voluit ad
ſe traduci: ne indigneris Domino,
qui b nihil abstulit, niſi quod dedit:
ſua recepit, tua non abstulit. Ne in-
digneris, Dominum repetere, quod
commodato tantum dederat. Ven-
tura ſolus Dominus proſpicit mala,
tuis ergo proſpicere voluit, ne ventu-
ris implicarentur infortuniis. Mor-
tui in Domino ſuaviter quieſcunt in
ſuis cſepulchris, quando ſuperſtites
graviter torquentur in ipfis regni
ſui palatiis: Si caros per mor-

tem amiſiſti, crede, quod cariores

K 7 olim
4) Phil. 1,21. b) Zob. I, 21. c) Apoc.

14,; 13. 4) Bernb. ſer. 26. in canunt.

212 Medit. NL IV. Conſolario

olim reeipies: breve temporis ſpa-
tium te ab illis ſejungit, beata & ſe-
cura æternitas te illis vicifſm con-
junget: à Veractiſſima enim promiſ-
ſione ſperamus, nos de hac vita, unde
migraturi quosdam noſtros migran-
tes prœæmiſimus, ad eam vitam eſſe
venturos, ubi nobis erunt quanto no-
tiores, tanto cariores & ſine timore
ullius difſenſionis amabiles. ⁶ Quot-
quot erunt, animas, & quot nos ante
fuerunt, accipient læto magna thea-
tra ſinu. Fas erit hic noſtrœ vultus ag-
noſcere gentis, atque dare alternis
mutua verba ſonis; hic cum fratre ſo-
ror, nati cum patribus ibunt. Veſpera
nec feſtos finiet ulla dies. Non ergo
tantum refpice tempus deſertionis,
quod ſcilicet tui te deſerunt in mor-
te, ſed etiam reſpice c tempus reſti-

tutionis, quod ſcilicet tui tibi reſtitu-

entur in reſurrectione. Uhi firma fides
reſurrectionis, ibi non eſt ſpecĩes

mortis, ſed potius quietis; à Tota re-
rum univerſitas reſurrectionis ſpecu-

lum eſt: Lux quotidie occidens, quo-
tidie reſplendet: herbæ per hyemem
emortuæ vere reviviſcunt. Phœnix in
morte ſeipſam reſeminat: tempora
ubi finiuntur, incipiunt; fructus con-
ſummantur & redeunt: ſemina non
niſi
4) Auguſt. Epiſt. 6. ad Vid.
b“) Bapt. Mant. c) Akor. 3: 10.⸗
4) Tertull. in Apol.

ini

—
nid cotn
ſugunt:
omnis de
ero frulit
i rope
Mentior
In More
ninentei

uk)un

0or ſeeula
Mm
Reraum Pi
s ti
aurm n
eri Kej
cerͤbes 6
edenbnn
Alluvit
Ne ttitn .
lcen ttiar
Eernn 1
cito,

ſein gi

6olnin
—
wporis ſe⸗
beataak⸗
iſim en⸗
nim prom
e fits,t
tos mie⸗
n Viten 4
ntgbemon
ſine⸗ tlinoe
les 5C
ot 90 Gllt

revul

Gere Aen
cum fune *
hunt. Veben
Mheß
elenioni

tgri iee

in morte amicorum. 213

niſi corrupta & diſſoluta fœcundius
ſurgunt: omnia pereundo ſervantur,
omnia de interitu reformantur, num
ergo fruſtra Deus tales typos in Na-
tura propoſuiſſe æſtimandus? Num
potentior erit Natura Deo, corpo-
rum noſtrorum reſurrectionem pro-

mittente? a Qui grana ſeminum mor-

tua & putrefaéta vivificat, per quæ in
hoc ſeculo vivas, multo magis te-
ipſum & tuos reſuſcitabit, ut cum illis
æternum vivas. b Vocavit Deus dile-
Gtos tuos ad cubilia ſua, ne, quæſo, ſe-
curam quietem illis invidere velis-,
brevi aderit tempus reſurrectionis.
Sperabas forſan, tuos ante obitum fo-
re membra utilia Eccleſiæ militantis:
ſed placuit Deo, illos eſſe membra Ec-
cleſiæ triumphantis; placuit id Deo,
Placeat etiam tibi. Sperabas forſan,
tuos ante obitum debuiſſe variarum
rerum acquirere ſcientiam: ſed pla-
cuit Deo illos in cœleſti Academia
veram diſcere ſapientiam; placuit
hoc Deo, placeat etiam tibi. Spera-
bas forſan, tuos ante obitum ex pul-
vere debuiſſe prius elevari & c cum
Principibus collocari: ſed placuit
eo, illos cœleſtibus Principibus,
Angelis ſanctis aſſociari, placuit hoc
Deo, placeat etiam tibi. Sperabas
forſan,

a) I Cor. 15. Aug. ſerm. 34. de verb.
b) Ha. 57, 2.
c) Pſ. 113, 8.

214 Meditatio XLI.

forſan, tuos ante obitum multas de-
buiſſe conquirere divitias: ſed placuit

Deo, illos c&œleſtis regni percipere

delitias: placuit hoc Deo, placeat
etiam tibi. Sancte Deus, tu, a quod
dediſti, abſtuliſti, ſit nomen tuum be-
nedictum in ſeculum.
a) JZob. 1, 21. 7

xLV.
DE JUDICIO ENTREMO.
Chriſti reverere tribunal.

PArere non judicat quemquam, ſed
omne judicium dedit Filio. Scio,
Domine Jeſu, quod diſtrictus arbiter
omnium venturus, b clandefſtina ho-
minum facta & verba & cogitata in
lucem proferes. Supra erit Judex ſe-
verus, ſubtus patens infernus: intus
conſcientia mordens: extra ignis ar-
dens: a dextris peccata accuſantia;
a ſiniſtris Dæmonia terrentia: ade-
runt boni Angeli a cœlis pellentes, &
mali ad infernum trahentes. Domi-
ne Jeſu, in hiſce meis anguſtiis ad
quem confugiam? c Vereor omnia
mea opera, ſciens, quod non parcis
omni delinquenti. Poſitus ibi ero in-
ter tempus & æternitatem; tempus
Ppræteriit, æternitatis adhuc infinita
reſtant

42) Joh. 5, 22. b) I Cor. 4, 5. geb.
Carthuſ. I. 2. de quatuor vor/.
*) Zoh. 9, 28.

De

—

tltnt ſpati

nlin tegni
Uunhin ite

Eucent omn

tormenta ttra
Getomnis
Nlbuntur
niiis eorin
i n devin
hKluna
Rte munuun
Ul uguun
Gnſſeäutno
ler eie 10 pece
Dtee ol
Non fun Unt ing
nolo nier
gum, lnn
ufirſikdb

Ibit

en camer
lReeenon
l o e
luerenin
d onne
lter tii

liu’ Uiei
dttaditu

eg
n
P e
N
R.
4) e.

De judicio extremo. 215
—

muits reſtant ſpatia. Maligni Spiritus ope-
elghei Fra ſua requirent: mala, quæ ſuaſe-
:1 le⸗ runt, in diſtrictiſimo illo judicio pro-
nn eel ducent omnia, ut animam ſecum ad
ho, le tormenta trahant ſociam. a Tabe-
arl ſcet omnis militia cœlorum, & com-

plicabuntur ſicut liber cœli, omnis
militia eorum defluet, ſicut defluit
folium de vinea & ficu. ?à Erubeſcet
— 8Sol, & Luna confundetur. Quod ſi
hæc manuum tuarum opera, quæ
TTEEM, nulla unquam commiſerunt mala, a
conſpedtutuo fugient, quomodo mi-
ier ego peccator coram facie tua ap-
Uengunm⸗ parere poſſum? c Ccœli cœlorum
tFlo. i⸗ non funt immaculati coram te, quo-
rins nh modo miſer ego, qui bibo, velut
ndefu aquam, iniquitatem?: à Qiod ſi ju-
“S ſtus vix ſalvabitur, peccator ubi com-
eiti parebit? Quo igitur fugiam, ad
ſemds: ind quem convertar, nit ad te, Domine?
etni T'u peccatorum meorum Judex eris,
aelſ qui pro peccatis meis mortuus. e
Genta Pater enim non judicat quemquam,
elens ſed omne judicium tradidit Filio:
es. ü Pater tradidit judicium Filio, ſed
M6 PFilius f vicifſim propter peccata no-
erell ⸗ ſtra traditus eſt. g Sicut enim Deus
von dilexit
ibi edle 7
e, 20) En 34,4. ) Eia 24, 23.
nuc Iini c) Job. I15, 15. 16.
hun ) I Petr. 4, 18. .
e) Joh. 5, 22.
„96 F) Rom. 4, ult.
niſ. g) Zob. 4, 16. .

konel.

216 Mediatio XI. V.

—— —

dilexit mundum, ut Filium fſuum uni-
genitum daret, non ut judicet mun-
dum, ſed ut ſervertur mundus per eum:
Quomodo igitur me judicabis, Domi-
ne Jeſu, cum miſſus ſis a Patre, ut per
te ſerver? voluntatem Patris tui in
omnibus perfeciſti, quomodo igitur
in me miſero ſalvando eam non per-
ficies? a Non eſt voluntas Patris tui,
ut pereat unus de parvulis: Parvulus
& ipſe ſum in conſpedu tuo, parvu-
lus etium in conſpecdu meo: quid e-
nim ſum, b niſi cinis & pulvis? ne-
que ſolum cinis & pulvis, ſed etiam
in pietatis profectu nimis parvulus &
puſillus: perfice igitur in me parvu-
lo voluntatem Patris tui. e Veniſti, o
Jeſu, ſalvare quod perierat, quomo-
do igitur poteris eum, qui ſalvari de-
ſiderat, judicare? Accuſabunt me pec-
cata mes, & diſtrictam judicis exi-
gent ſententiam, ſed tu peccata mea
transtuliſti in te, peccata mundi
tollis, quomodo non & mea? quo-
modo propter peccata mea me con-
demnabis, qui pro eis mortuus es? e

me

4) Matih. II. 14. .
b*5) Gen. 18, 27.
*“) Matih. 18: II.
a) Zoh. I, 19.
e) I Joh. 2, 2.

IIn Glegi

Mortuus es pro peccatis Mundi toti-
us, quomodo non & pro meis? Uri- i
que, Domine Jeſu, ſi voluiſſes diſtricte

De
—
ne udicar⸗
beſtengen
inenrem:
Ues Koper,
ner tegvire
Ulneps N
Jun libet
Uet Aliege
cntheninin
6 nnnk
mlcum tuum
um Arellid
in
die
H um tuum.
et, lgnice

leſere

Wrſen
N Knpte ſ

1uCrſ,
n ml
der uei
iün ibi,
tenilin: .

V. De judicio extremo., 217
mun me judicare, quid te coegiſſet de cœ-
ſodioet in lo deſcendere in carnem, in mortem,
cuspeten in crucem? Accuſabunt me Dæmo-
cabisDi“ nes, & opera, quæ ſuaſerunt, ab anima
bite mea requirent. Sed a judicatus eſt
uns princeps hujus mundi, neque quic-
omccu quam habet in te. Quod ſi in te non
emn n habet quicquam, utique nec in me;
ltnbimisn credo enim in te, Domine, ideo bma-
uls:ud nes in me, & ego in te. Accuſabit me,
au tm amicum tuum, accuſabit me, fratrem
meo: guit tuum, accuſabit me, æterni patris ſi-
hllis; lium dilectiihmum: Quomodo igitur
is Eieit ſevere judicabis amicum, fratrem, &
nis utlli⸗ ſlium tuum? Accuſabit me in judi-
in neſen⸗ cio illo Moyſes, maledicum me
eeii dicet, ſiquidem non ſervavi omnia,
ert dl quæ ſeripta ſunt in libro legis; Verum
i lehei atu, Chriſte, maledictum pro me fa-
abunehrß⸗ Rus, ut a maledictione legis me libe-
c⸗6 rares. Maledictus ero Moyf, ſed bene-
prunt dictus tibi, audire enim deſidero vo-⸗
en ll cem illam: e Venite benedidi, poſſi-
nal r dete regnum Patris mei. Accuſabit
men heic⸗ me Mey ſes; tu vero non accuſabis me
noltnuce aApPnd Patrem, imo f pro me interce-
Nuoi ti des: Non igitur maledictionem Moy-
UU ſis timeo, quia g ſuſtuliſti chirogra-
phum ipfſius, quod erat contra me.
Accuſabunt

.

a) Zob. 16, II. cap. 14, 30.
*⁵) Zob. 14, 23.
3 Deut. 27, ult. à) Gal. 3, 13.
*) Matth. 25, 34. F) Rom. 8, 34.
2£) Coloſſ. 2, 14. .

218 Meditatio XLV.

Accuſabunt me damnati, & ſimilis

culpe reum me proclamabunt. Fa-

teor, o Domine Jeſu, reatus me cum
illis conjungit, ſed reatus illius agni-
tio & ſalvifica tui cognitio ab illis me
disjungit. Qui a audit verbum tu-
um, & credit ei, qui miſit te, habet
vitam æternam, neque veniet in ju-
dicium. Audio verbum tuum, Domi-
ne, & in te credo, fide languida, ſed
tamen fide. Credo, Domine, b ſed
ſuccurre incredulitati meæ. Credo,
Domine, ſed c adauge fidem meam.
Quamvis ab omnium damnetorum
peccatis non ſim liber, a ſola tamen
incredulitate liberabis me, Domine.
Accuſatores illi omnes terrent me,
ſed tu Judex erigis me, tibi 4 Pater
tradidit omne judicium, e omnia in
manus tuas dedit, ſed viciſſim † pro

nobis omnibus re tradidit, g ipſe et-

iam tradidiſti te pro Eccleſia, ut illam
ſanctificares & mundares lavacro a-
quæ in verbo. Quomodo ſevero ju-
dicio judicabis eos, pro quibus tradi-
diſti te in mortem, b mortem autem
crucis? i Carnem tuam odio non ha-
bebis, membra ſumus corporis tui,
de, carne tua, & de oſſibus tuis.
XLVI. DE

a) Zoh. 5, 2 b) Marc. 9, 2
e*) Luc. 27, . 4A) Joh. §, 22,4.
e) Matthb. 1I, 27. F) Kom. 8, 32.
2) Eph. 5§, 25. 26. 6) Phil. 2, 8.
¹) Eph. 5, 29. 30.

Detine

Jamanenten
ern n, b
n Une IO
htegnum
ldelatte
Uunt ſi lento
e ſegt

Ulnn

el 4 anni
ſie ſr
untant
6gkoume 4
nuin
Unis üls inebr⸗
aiue 1
t en
Tlu uum
. lunſei i⸗
inie R
ibi erit
Eei emn
erdinde
uen deid
or

c.,9. .
lart
;

V.
—
abum.
atus mec
g illins a,:
o eb iler
t vetbun 6

veniet in 1

tlun, Don
e lungniluk
vomine, 3
ner. (e
flen ne

dammnetone

,2ſol timn
me Donm
stenent 1
e, tibi An
„: oONa!
cinnf
in eNer
geſig l
es do
Nloſeleo
ibus i
ortenn unt
Gio n
corpors n
us tuls

l., 4.

2%

Rom. 3
liln

De vitæ æternæ deſiderio. 219

XLVI.
DE VITA TERN.
DESID ERIO.
Semper, mens, reſpice ſurſum.
4 )Evota anima, non debes amare
— vitam fugientem, ſed potius
permanentem. Eo aſcende per deſi-
derium, ubi juventus ſine ſeneéëtute,
vita ſine morte, gaudium ſine triſti-
tia, regnum ſine commutatione. Si
delectat te pulchritudo, b juſti fulge-
bunt ſicut Sol: ſi velocitas aut forti-
tudo, electi erunt, c ſimiles Angelis
Dei: ſi longa & ſalubris vita, ibi ſana
eſt eternitas, & æterna ſanitas: ſi ſa-
tietas, d ſatiabuntur electi, cum ap-
paruit Domini gloria: ſi melodia, ibi
Angelorum chori concinunt ſine fine:
ſi mundana voluptas, etorrente volu-
ptatis inebriabit ſuos Deus: ſi fapi-
entia, Dei ſapientia ſeipſam eis oſten-
det: ſi amicitia, diligent illi Deum
plus quam ſeipſos, & invicem tan-
quam ſeipſos, & Deus illos plus quam
ſeipſos. Si delectat concordia, omni-
bus ibi erit una voluntas: ſi poteſtas,
electis omnia erunt facilia, nihil de-
ſiderabunt, quod non poterunt, nihil
autem deſiderabunt, niſi quod Deus
ipſos vult velle, & deſiderare. Si de-
lectat
a) Auguſt. de Spir. &. Ansh. in phr.
ſol. c. 25˙. b) Matth. 13, 34.
c) Matib. 22, 30. d) Pſ. 17, 15.
9 P. 36, 9.

22⁰ Meditatio XLVI.

leat honor & dwvitiæ, Deus a ſer-
vos ſuos fidelés ſuper multa conſtitu-
et: ſi vera ſecuritas, ita certi erunt,
nunquam & nullatenus illud bonum
ſibi defuturum, ſicut certi erunt, ſe
non ſua ſponte illud amiſſuros, nec
dilectorem Deum illud diligentibus
invitis ablaturum, nec aliquid Deo
potentius invitos Deum & illos ſepa-
raturum. Quicquid deſiderare pote-
runt electi, illic invenient, b quia co-
ram a facie ad faciem intuebuntur
eum, qui eſt omnia. Tam magna
ſunt illius vitæ bona, ut non pofſfint
menſurari: tam multa, ut non poſſint
numerari: tam pretioſa, ut non poſ-
ſint eſtimari: erit ibi corporum ætet-
na ſanitas, erit animorum ſumma pu-
ritas, erit gloriæ & voluptatis divinæ
ubertas, erit perpetua Angelorum
& Sanctorum familiaritas, erit ſtu-
penda corporum claritas: Gaude-
bunt electi propter loci amœnita-
tem, quem poſſidebunt: propter
jucundam ſocietatem, in qua regna-
bunt: propter corporis glorificatio-
nem, quam habebunt: propter mun-
dum, quem contemſerunt: propter
infernum, quem evaſerunt. Minima
æternæ vitæ corona præſtantior erit,
quam mille mundi, quia infinita illa,
hi

a) Martth. 25, 23. b) ICor. 13,12. Bo-
nav. I. 2. comp. c. 31. Pelargus in Com-
pend. loco 26. Bonav. in 9. diat. 6. 50.

Deuura
—
liintem 0
Metuenda 1
unis, gui
uus aritatis
n ritten
un eilit,
gſog ze ſi
Mllum in

.uIn gaam

eſ ele n
Eunn ar
W

Deun inſt

ſos in Deo⸗
Chnirn
lRern

inn Non

E ſientian
en inttedi
Uerde lie
Pemdno⸗
ſebont Cn
umm in h
uneht
Uun, ner g
nhln ei
Uls lum B
eit

VI.

—

Dens 4ſe⸗
lta conlin⸗
certi enn
ilud bonn
erti etunt,

miſiros ie

ailtend
utin N
eücerne on
enhellac
intvebums
Tum un
uIt nonhet⸗
1 Utnonpot
ut onie
ungunut
Umn ſumcn!
mui⸗
Dl lun
jtat, ellt

litas:

in n le
5 gonfat⸗
when⸗
unt: Iiiie
unt. HMin
lbntig in

N
nia
infne

4
. 1

di

De vitæ æternæ deſiderio. 221
hi autem omnes fihiti: neque etiam
metuenda illic invidia diſparis clari-
tatis, quia regnabit in omnibus uni-
tas caritatis: a propter ſummam il-
lam caritatem, quicquid uni electo-
rum accidit, tanto gaudio afficiet re-
liquos, ac ſi illis ipſis foret datum.
Nullum in cœlo & terra majus bo-
num quam Deus. Ideo etiam non
poteſt eſſe majus ac perfectius gau-
dium, quam Deum videre, Deum
poſſidere: b ideo etiam per unicum
momentum Deum videre, ſuperabit
omnia gaudia: videbimus enim
Deum in ſeipſo, Deum in nobis, &
nos in Deo: In vita hujus vitæ habe-
mus Chriſtum nobiſcum, ſed ſub ver-
bi & Sacramentorum velamine te-
Rum, non autem cognoſcimus eum
per ſcientiam; in futura vita coram
eum intuebimur, quando panem æ-
ternæ ſatietatis nobis diſtribuet:
quemadmodum diſeipuli non agno-
ſcebant Chriſtum in via, ſed de-
mum in hoſpitio, quando panem illis
frangebat. e Ccxleſtis illa Hieroſo-
lyma non habet templum manu fa-
Rum, nec Solem, nec Lunam, quia
templum ejus in æternum eſt Deus,
ipſius luminare, & lucerna. Fidei
ſuccedat viſio, ſpei comprehenſio,
dilectionĩ

a) Auguſt. in Joh. b) Bernb. in med.
cap. 4. &) I Cor. 13, 9. 12.
4) Lac. 24, 31. e) Apoc. 21, 2.

222 Meditatio XLVI.

dilectionis perfectæ fruitio. a In ædi-
ſcatione templi Salomonis b vox ſe-
curis & mallei non audiebatur: ſic in
cœleſti Hieruſalem, nec pœna, nec
tribulatio ſentitur: quia materia hu-
jus templi, c lapides ſcilicet ſpiritua-
les, jam ante in mundo per tribulatio-
nes præparati: d Regina ad Salomo-
nem veniens, eſt anima ad Chriſtum
in cœleſtem Hieroſolymam conten-
dens: ingreditur cum multo comitatu
ſanctorum Angelorum, cum auro &
pretioſis lapidibus diverſarum virtu-
tum: mirabitur Chriſti Regis ſapi-
entiam, & miniſtrorum, Angelorum
ſcilieet & Sanctorum, ordinem; ci-
borum menſæ, id eſt, æternæ refe-
Rionis plenitudinem; veſtium pre-
tium, id eſt, corporum glorificatio-
nem; domus pulchritudinem, id eſt,
cœleſtis palatii magnitudinem; ſacri-
ficiorum, id eſt, laudum divinarum
multitudinem: fatebitur in ſtuporem
converſa, ſe non potuiſſe credere ea,
quæ jam oculis videt. Eri gat ergo ſeſe
fidelis anima & parata ſibi conſideret
bona, eo dirigendus eſt ſpiritus, quo
aliquando eſt iturus. e In tempore
eo contendendum, ubi aliquando in
æternitate manendum. Non intrabit
in hanc Domini ſui gloriam, qui non
intrars

a) Bertho. in lib. allegor. b) Reg.6,7.
c) 1 Pet. 2, 5. 4) I Reg. 10, 2. & ſeg:⸗
*) Beruh. 3. in med. cap. 16.

De lite.

inmne ceſie
iquund 69
ego ſtacenel
Eus et ce
Pelig conſort
kiratt tepell
In eterm
tle tanton
ltis ckrit
ſengh hie .
Cilum Ven
hmonen

Umen, Gl 4

lelen ler
en lue
. 1 cohta
ebem ſ
ſen cdint
uld ii
unſſte le

1De vitæ æternæ deſiderio. 223
— — .
io. lnd intrare deſiderat: Coram facie Dei
isu aliquando apparere ſperas, ſanctitati
ebuur ki ergo ſtudendum, quia a & ipſe ſan-
peen, 1 Eus eſt. Cœleſtium Angelorum ex-
umatikr pectas conſortium, vide ergo, ne per
ilcethiim peccata repellas ipſorum a te miniſte-
ertihine rium! æterna ſperas, quare ergo tem-
nd Nn poralia tantopere deſideras? futuram
KCN inquiris civitatem, quare ergo deſi-
an aunf deras hic locum permanentem? ad
nultoconit⸗ Chriſtum venire deſideras, quare er-
am m go mortem times? ejus eſt mortem
lun timere, qui ad Chriſtum nolit ire: ad
Iti Nege coœleſtem Hieroſolymam intrare de-
n, A ſideras, quare ergo tot ac tantis pec-
uihmm is te contaminas; cum tamen
aume i ſeriptum ſit, quod nihil intrabit
Veliun é In eam coinquinatum? ligno vitæ a-
Arie liquando frui deſideras, Chriſtum,
inecn 14 vVerum vitæ ligaum, in hac vita per
tenzl Terarn fidem Prius apprehendas, quia
un din ſeriprum eſt: beati, qui lavant ſtolas
uuften⸗ nas in d ſanguine Agni, e ut ſit po-
le ins teſtas eorum in ligno vitæ & per por-
l tas intrent in civitatem: foris ſunt ca-
nes & venefici, cave ergo impudiciti-

——

ſſbi con 3
ſii am: foris ſunt homicidæ, cave erge
,In tenſe iracundiam: foris ſunt idolis ſervien-
Aiqune tes, cave ergo avaritiam: foris ſunt
N mi mendaces, cave ergo omnem peccati
in malitiam. Si deſideras intrare ad fnu-
tia
2) Lev. 11, 45. b) Hebr. 13, 4. Rpor.
unei Jerm. 4. de mer. 6) Apoc.21, ult. 1) Apoc.
1o,2 7,14. Fe)] Apoc. 22, 17. 1 ) Apoc. 19, 7.
16.

4

224 Meditario XLVII.

—

dera.
entum deſid .
ias Agni, ſponſi arenrurn eßden⸗
b Spiri us & Sponfa dien s, Per quem
nh Spiritus,
o n ham Spi nenn
habes bart 4 runler
elan Nen ut veniar Voammin dren⸗
en ai evielter nuptias e incn
er Fr onlus : Sponſa non e i ſpand
et Sponſus: en
ndven um non deſideras c nona el
dabere c in novo cœlo a nn ne
ib X .RDD.
r gua e ergo Veterigus creatoris,
Fn, quare ergo v
res is particeps neri e creatu-
ee ergo egenis ad es d Des,
6one
2 E erlas ædification n e Hach
ormtnn non manu n eere un
omum iem
aat mihra bitationis diſ-
MZ zzu⸗ noſtræ hab ionis dil.
um hujus ig, Vunetinen
4 hende dere roſpicis, ne
are ergo non b ein ſta
en a eniatis iin de ira iumn
enir non inhabitat rte
gneni am in fu .
elaitan ne nunquam unae ⸗
nhabitabit per erentoncitatis ini⸗
“ guſtas & ternæ Pereipies
n gufta
tium nunquam plenu
tium, 1
complementum 6) Pps. 1, 1.
) Apac. 22, 17. ) 2o, Fl.
Apoc. 21, 1I.

—

Fr,7AV1 DET IN
E A TTISSTA1. 7*
PE e mioX
anato atria Cœlum.
e. attis Pret manſioes utuu⸗
Re garnn Verba ſunt ganronnun
ſt 1. Deüidero videre locu Ponn
ri.

e D
—
Domine, in
Munltimanli
im ereg
nei. 9 Di
nuniEmgl,
io pertiam
ifala eni
ſtelo ricere
fentium.
tn menſun
bliknntin
onn re
unne Domn
Uuundhetih
irtoint
Cnocun
aiunm:
Er,eng
enun 4
Keoncinm
nined 1
ind in
Umubabe
Uelsätiat
iones
en iebre
32 i torre
ing ehll

p
bpij. 3
l
4le.
ip. uie

Vjl. De Dei in cœlo viſione. 225
— — . — —
uim itn Domine, in quo æternam mihi præ-
cut, Eeii paraſti manſionem. a Advena enim hic
usfeee ſum & peregrinus ſicut omnes patres
nims, M. ei. 5 Dies peregrinationis mecœ
ste imde Parvi & mali, igirur in hoc mundi exi-
nendi lio Patriam cœleſtem deſidero: c
6. Vel οτ—ιπ αιenim meum in eœlo, 4 de-
c n ſidero videre bona Domini in terra
6les viventium. In imagine pertranſit hæc
ei orni Vita, menſurabiles ſunt dies mei, e
aheteſten & ſubſtantia mea tanquam nihilum
en 1al coram te, quæ igitur expectatio mea?
m, eus nonne Dominus? Domine Jeſu, f
enchmn⸗ quando erit, ut ad te veniam? quando
inrent⸗ apparebo ante faciem tuam? Quem-
ne i admodum deſiderat cervus ad fon-
tes aquarum: ita deſiderat anima mea
ad te, Deus! g O verum & perfectum,
w & plenum gaudium! o gaudium ſu-
per gaudium! vincens omne gaudium,
G extra quod non eſt gaudium: quando
intrabo in te, ut videam Deum me-
um, qui habitat in te? Adimplebis
me lætit'a cum vultu tuo, Domine, de-
Ilectationes in dextera tua usque in fi-
)hh nem, inebriabor ab ubertate domus
tuæ, & torrente voluptatis tuæ pota-
—– bis me, apud te eſt fons vitæ. & O deſi-
D L. 2 deratam

10ℳ .
5l 4) Pj. 39, 14. b) Gen. 47, 9.
c) Phil. 3, 20. 4) Pſ. 27, 13.

e) Pſal. 39, 7. F) Eſ. 42, 3. 12.
nſone g) Aug. in medit. b) Pſ. 17, ult.
1) Pſal. 36, 9. k) Aug. 22, de civ.
Dei cap. ult.

226 Meditario XLVII. de

” —
deratam vitam! beatam felicitatem! iment p
in qua ſanctiſhma, Lrinitas erit per- nlin
fedio deſideriorum noſtrorum, quæ “
ſine fine videbitur, fine faſtidio ama- fiin
bitur, ſine defatigatione laudabitur. unine
Deum videre ſuperabit omnia gau- enſeiſt
dia: Chriſtum videre, cum Chriſto riamig,
vivere, Chriſtum audire, fuperabit o- „ e
mnia cordis noſtri deſideria. O Jeſu winis
Chriſte, Sponfe animæ meæ ſuaviffi- it “
me, quando ſponſam tuam in regium eitcling
adduces palatium? quid ibi deeſe pot- Eehune
erit? quid ibi amplius deſiderari hot- H
erit, aut expectari, a ubi Deus erit ſkenn
omnia in omnibus? b pulchritudo H
erit viſui, mel guſtui, cithara auditui, i nn
balſamum olfactui, flos tactui: Omnia “
erit Deus, & diſtribuet unicuique ſe-
cundum deſiderium cordis ſui bona:
Si vitam deſideras, ſi ſanitatem, ſi pa- b
cem, ſi honorem, ibi Deus erit omnis ine
in omnibus. Quæ fummis in Eccle- iche
ſia Doctoribus obſignäata modo funt iae
myſteria, vel puellulis ibi erunt ob⸗ “
vin. Acdcrir nobis benedicta Cariſti altee
humanitas, & de abſconditis lalutis
noſtræ mylkeriis voce concionabitur
ſuaviſkima. Vox ipfius dulcis, atque I
facies ejus decora, d diffuſa eſt gra-
tia in labiis ipſius, e gloria & hono-
re incedit coronatus. Quod ſi Deus

klip
lon.

erit omnia in omnibus, utique et- ler
auauam
4) 1 Cor. 15, 2 8. b“) Bernh. 4 M.,
c) Cant. 2, 14. d) Eſ. 45, 3. Ar

) Pſ.S8, 6. f) Bernh. ſer. I1. in Caont. )ar⸗

VIl. De Dei in cœli viſtone. 227
feliium jam erit plenitudo luminis intelle-
as elt Stui, multitudo pacis voluntati, con-
orm tinuatio æ&ternitatis memoriæ. Satu-
licm rabit Filius intelligentiam pleniſſima
e laudb cognitione, Spiritus ſanctus volunta-
tem fuaviſſima dilectione, Pater me-
moriam ſecura utriusque recordatio-
ne. Tu, O Deus, lumen eris, a in cujus
lumine videbimus lumen, te ſcilicet
in te, in ſplendore vultus tui, quando
n inte“ te videbimus a facie ad faciem. Ne-
bicenf que ſolum te videbimus, ſed eriam
Geſtenm tecum vivemus; neque ſolum tecum
Det vivemus, ſed etiam te laudabimus:
neque ſolum te laudabimus, ſed gau-
dii tui conſortes erimus; neque ſolum
Aui tecum gandebimus, ſed b Angelis et-
miite iam fimiles erimus; neque Angelis
einte ſolum, ſed ipſi etiam Deo benedicto
Giutemi? in ſeculum. Obſtupeſcat hic fidelis
anima, & miſericordiam Salvatoris
ſui adoret. Non in gratiam ſolum
nos inimicos recipit, ſed peccata re-
mittit, ſed juſtitiam donat, ſed ad
cœſtem deducit hæreditatem, imo
Angelis & ſibi ipſi nos ſimiles reddit.
beatiſſima civitas! O cœleſtis Hie-
ruſalem! O ſancta ſanciiſſimæ Trini-
tatis ſedes, quando erit, ut ingrediar
templum tuum? 4 Templum coœ-
leſtis Hieroſolymæ Agnus eſt, e
uigte 1 3 Asnus
2) Pſ. 36, 10. Aug. in illum lor.
) Matth. 22, 30. c) 1 Joh. 3, 2.
P 2) Apoc. 21, 22. e) Zoh. 1, 29.

—

D

228 Meditatio XLVII. DeAng
——= —— —
Agnus nimirum, qui peccata mundi
tollit & pro eis a ab origine mundi Dr S
occifſus. Quando erit, ut adorem in N
templo illo Deum meum, Deum fſci- .
licet in Deo? Quando orietur mihi
Sol iſte, qui illuminat civitatem il- Crl,/
lam ſanctam? Exulo adhuc a patria Natelun
mea, ſed c repoſita mihi eſt hæredi- dle nben
tas ampla. Gredentibus 4 poteſtas Eienit
per Chriſtum facta filios Dei fieri. e lohmn
Quod ſi filii ſumus, utique etiam hæ- Uis ceſehr
redes, hæredes quidem Dei, cohære- (lushomin
des vero Chriſti. Erige te, anima tiiniit
mea, & aſpirs ad hæreditatem tuam. J niimont
Dominus pars hæreditatis meæ g & ölle l
merces mea magna valde. Quid præ- iMbeiſn
ter hoc donare poſſet miſericoròiſſi- ninun a
ma Dei benignitas? Vitam donat: Reſani
Filim donat; Semetipſum donat: Inhn. 0
Qiod fi adhuc majus aliquid in cœlo 1n undn
acque terra ſciret, illud ipſum nobis Gniume
donaret: b In Deo vivimus, i tem- 1! K e
plum Dei ſumus, Deum poſſidemus, tenlginn
hie quidem in ſpiritu atque myſterio, Nt aline
illic autem in veritate, ibi noſtra Men
ſpes erit res, ibi non ſolum perma- ttern
nebimus, ſed etiam habitabimus in ſihten
æternum. 1

XLIIX. DE GEen 3
nen nin
4) Apaoc. 13, 8. b) Apoc. 21, 23. 1 Age
c) Pſ. 16, 6. 4) Zob. 1, 12.
e*) Rom. 8, 17. f) Pfſal. 16, 5.
g) Gen. I5, I. b) Act. 17, 28. 4) .
²) I Cor. I, 16. ) Auguſt. in Eſ. 74 N10
Orig. lib. 2. ae prine. c. 3. *)

—

VIl.

—

eccata d.

tigine nmn
Ut adoten ’
m, Deun
oniernt
t cipitaten
1dhuc d en
ini et her.

e eiam
nDei id

ite te

Virim
iplun in
eavic ni

iinn

Vinng 11

Alent
e, 1
wpintinu

N
t. 165
ug
„„45.

De Angelorum Aſſociatione. 229

— —

XLIIX.

DE SVAVISS&IMAANGELO-
RUMIN COELO AS%⅓-
CI ATIONE.
Cœleſtis curia noſtra eſt.
IN a relurrectione mortuorum ne-
que nubent, neque uxores ducent,
ſed erunt ſicut Ansgeli Dei in (&lo.
Ecquis hanc beaterum dignitatem di-
ghis celebrare poteſt encomiis? b In
cujus hominis cor hæc beatorum glo-
ria aſcendit? Electi gloria reſurreétio-
nis innovati absque ullo mortis metu,
absque ulla corruptionis labe, ſalvi-
fiea Dei fruentur viſione. cVidi Do-
minum a facie ad faciem, & ſalva fa-
Ga eſt anima mea, exclamat D. Pa-
triarcha. Quod ſi momentanea Dei vi-
ſio tantum potuit adportare lætitiæ
cumulum, quid poterit viſio ejus æter-
na? Si Dei in forma hominis appa-
rentis intuitus ſalutem & vitam attu-
lit animæ, utique viſio ejus a facie ad
faciem vitam & beatitudinem affe-
ret æternam. Quid igitur ad hanc
felicitatem accedere præterea poſ-
ſit? quid præter Dei viſionem deſi-
derare poterunt electi? Nihilo ta-
men minus beatiſſimo & ſuaviſſi-
mo Angelorum fruentur conſoertio.

L 4 Neque
a) Matth. 22, 30.
*⁵) 1I Cor. 2, 9.
c) Gen. 32, 30.

I.
2 6 Meditario XLII
rtio i 1fru-
1 conſortio zlorunkt ſeu.
Reue ſe Beriam ſimiles i me
rr, ſe leilicet agilitate, H nare⸗
nmortali te. Induemur ea len um
nnortaniente ſtolis albis cora Prhne.
nnie velle, ngeli⸗ æternum
no Ag

ir-
mu D Ino cantti um, 1
m ntic ne dem V
§ 0

m-
corona, eodem n.
tutum ftatis endeblemn beiwilesio.
Vumns Augclain Domin l nu⸗
rennr, lamat Manoah. imog,
riemur, exc dmatdlann ne a
ten Vineiine centena millia Ca .
H in ue martshan
um, . ique aum
inn mblius, ne hetentorum all.
ſimi krudincab illis ſeparemu H
miliendine⸗ Naturæ becearrie⸗ ra⸗
nic, Ee nuditas noſtra & ſalu
nica, &

e r Ve m idiſſima .
ſti ento atque

emo
ie la. e Ne
r innocentiæ ſl⸗ iedre
eigenn r, iraſcitur ne i zu.
ibi læditu jditas nulla grardele⸗ ubi
nemo, tie aut poteſtatis pulſa Stera⸗
12 erraterun voners n a Srala⸗
ecc reie
tio. none e
tipus lackyin eflere
HS tibus lacrymis d lrre eoge.
Rur, ner ue metuenda zus erte⸗
ne lee
Be eit uda, vicimus in te in⸗
r e Quod ſi ?σιννρ uign⸗
us omne
2. 6) Dan.
WGe. 4 .z22 ber.
5 9 Eſa. 61, 10. 2 g.
. 4.
2. Jaſt. ſanct. F) Apoc.

Deche

ficve nul
Geicetium
ineniscel
Ib erlt ibn
nec ceſeit,
eſtient,
boin
indfontes
Ee entre
bie
ellllgron
ſeſeane .
prelert
nir kſh
Certne,

in erno p

litre, ⸗
ſisſel
.

ſrukit
nln, ltig
Meil,
ii, Eei
lum, &
irznan
Cin ſit
ltinet 4
erſt ne
u dne 4

illorum fr
es ilis enn
te, clniun
Ur eademea

8coramn tin

etum pll
ineiten i
Na,eotenſ⸗
1s Piiſei⸗

Nh. Mͦ
1 milion
niliaanze:
mmum. Cnl
ſe mellen
ecitolun
genm.

eccatict

Kllnßck
e ndi
oln.?
emn,
Nnteſehe⸗
8pulitii
1e non
Mun md

lefer

iuke
it ginl⸗

virtute N

ℳN einig
iſe
39

14

,

De Angelorum aſſociatione. 231

utique nullum aderit cibi aut potus
deliderium. a Deus erit cibus noſter,
in cujus delectatione ſatiabimur. De-
us erit cibus noſter, qui ſolus reficit,
nec deficit. à“ Non eſurient beati, ne-
que fitient, non percutiet eos æſtus &
Sol, quia miſerator eorum reget eos,
& ad fontes aquarum potabit eos, ibi
c de ventre fluent flumina aquæ vitæ,
ibi a paratum convivium pinguium
medullatorum, convivium vindemiæ
defecatæ. e Epulabimur & lætabimur,
& præ lætitia cordis jubilabimus. Do-
mine Jeſu, perficientur hœc in ſpiritu
& veritate, J de fructu vitis bibemus

in regno Patris tui, ſed in Spiritu &

veritate. Verba enim, quæ locutus es
nobis, g Spiritus & vita ſunt, atque
hujus ſæculi verbis futuræ vitæ de-
claras gaudia. Quod ſi lαιννιoο eri-
mus, utique etiam mortis auferetur
metus, h abſorpta erit mors in vico-
ria, præcipitata erit mors in ſempiter-
num, & abſterget Deus omnem la-
chrymam ab oculis populi ſui. & Gau-
dium igitur erit ſine triſtitia, quod
continet æternam ltitiam; ſalus
erit ſine dolore, vita ſine labore,
lux ſine tenebris, amor nunquam te-
L 5 peſcet,
2) Aug. in Pſ. 50. b) Apoc.7, 16.17.
„) Zob. 7, 38. d) Ejſa. 25, 6.
e*) Eſa. 66, II. F) Matth. 26, 29.

4) Zob. 6, 63. b) 1 Cor. 15, 54.

232 Moedizario XLIIX.

peſcet, gaudium nunquam decreſcet,
gemitus non audietur, neque dolor
ſentietur, triſte nihil videbitur, lætitia
ſemper habebitur, ibi ſumma & certa
ſecuritas, ſecura tranquillitas, tran-
quilla jucunditas, jucunda felicitas,
felix æternitas, æterna beatitas, bea-
ta Trinitas, Trinitatis unitas, & uni-
tatis Deitas, & Deitatis beata viſio. E-
rige te, anima mea, & honorem a
Chriſto nobis collatum altius per-
pende. Conſociabimur a Angelorum
& Archangelorum cœtibus, thronis &
dominationibus, principibus & po-
teſtatibus: neque ſolum ſociabimur,
ſed etiam ſimiles erimus. Aguoſce-
mus ibi Angelum cuſtodiæ in vita o-
lim deputatum: neque egebimus ipfi-
us miniſterio, ſed ſuavi ejus lætabi-
mur contubernio: non deſiderabi-
mus ipſius protectionem, ſed ob ſua-
vem gaudebimus ſocietatem, ſed cla-
ritatem ipſius oculis intuebimur cla⸗
rificatis. Quod ſi lezαν*ͤsXο erimmus,
utique corpora noſtra fragilia, debi-
lia, mortalia immutabuntur, & ſpiri-
tualia, agilia, immortalia efficientur;
lucida erunt, quia Deo propinqua, 6
qui habitat in luce inacceſſibili, & ℳ
luce veſtitus eſt; incorruptibilia
erunt, quia Angelis, imo e corpori
Chriſti

a) Col. I, 16. 5) I Cor. 15, 43. 44.
c) I Tim. 6, 16.
—Erſ. 104, 2. e) Phil. 3, lt.

=

Dedh
—
Chriſti che
untur ke
in inorrn
nodilit
minuntur
inte: ſe
ierron
Ui ſent
Kternum.
tt ilis
69 10.

) Der.
—

T
NAl/
Eher
nſern
kadis one
Dtatem. D
nl ilis
Rfroten
ratum?
nglin
llcet Dee
leor e!
8. 1d, er⸗
Ehryne,

4) Cant

IIX.
—
in Cecleſe
neque it
bitur, Ktii
mina A en
illitus,tun
ſda ſelictui,
heatitihte⸗
nitacu
benaviloh⸗
D honoten
n Ains e⸗
4 mebie
s, troist

1

rigor frigoris, erunt ibi perpetuæ te-
nebræ, erit, ihi fumus & perpetuæ
lachrymæ, erit ibi aſpectus terrificus
L 6 Deæmo-

De Angelorum oſſociatioue. 23

Chriſti clarificato conformia; ſemi-
nantur hic in corruptione, reſurgent
in incorruptione; a ſeminantur in
ignobilitate, reſurgent in gloria; ſe-
minantur in infirmitate, reſurgent in
virtute: ſeminatur corpus animale,
ſurget corpus ſpirituale, quod fulge-
bit ſicut b ſplendor firmamenti in
æternum. Veni, Domine Jeſu, & glo-
riæ illius participes nos effice!
4) 1 Cor. 15,4 3.
*⁵) Dan. 12, 48.

XLIX.
DE TORMENTORUM TNFER-
NALIU GRAVUITIAT.
Semper meditare gebennam.
Ogita, devota anima, pœnarum
inferni gravitatem, & facile ſupe-
rabis omnem pravam peccandi volu-

prtatem. Erit ibi præœſentia omnis ma-

li & erit abſentia omnis boni. Quid
mali illis deeſſe poterit, qui puniun-
tur propter ſummum malum, ſcilicet
pPeccatum? Quid boni illis adeſſe pot-
erit, qui ſunt remoti a ſummo bono,
ſeilicet Deo? Erit ibi calor ignis, &

4) Cant.I. 3. de uat. noviſj. c. 4.

᷑

iſſer⸗
Dœæmonum, erit clamor in perpetu- unn proli
um, erit ibi ariditas, ſitis, fœtor ſul- Nos petdur
phuris, vermis conſcientiæ, timor, do- lre, & aſh
lor, pudor & confuſio peccatorum o- in anne en
mnibus manifeſtorum, invidia, odi- atiefeme
um triſtitia, divinæ viſionis carentia, (ud non h
omnis ſpei ablatio. Separabitur, Dei gen cuce
virtute, claritas ignis ab ejus aduſtiva mbei del
virtute, claritas cedet in gaudium inkitz
ſanctorum, vis aduſtiva in tormen- (Md denden
tum damnatorum: lucebit miſeris nmns
non ad conſolationis objectum, ut vi- wigii fn
deant, unde gaudeant; ſed ad miſeriæ utttig
augmentum, it cernant, unde magis Poteit iin
doleant. Viſus aſpectu Solis, Lunæ ac inxpetnn
ſtellarum omnium privabitur, ſicut ſelth o
etiam viſione Chriſti & Sanctorum enaiee
omnium: punietur autem fletu, füu- Miite⸗
mo, Dæmonum ac omnium damnato- in hſenci
rum aſpectu. Aures damnatorum eju- (ion &
latus, & aſſiduas blasphemias, ut & hor- in om
ribiles Demonum rugitus audient. (Wünhu
Guſtus affligetur ſiti & fame, ac omni unoyhis
ciborum ac potus privabitur volu- Uaned ſel
ptate. Odoratus fœtore ſulphureo N
torquebitur: tactus ignem intus & iin cumn
extra urentem, atque ad medullas us- Auſe e
que penetrantem ſentiet. Corpora noi en
damnatorum erunt deformia, obfeu- DMn der
ra, tarda, ponderoſa. Torquebitur n ſhenn
memoria peccatorum recordatione,
neque tam dolebit ſe peccaſſe, quam
voluptates ſuas perdidifſe. Una ſcin- )An
tilla gehennæ ignis plus peccatores Q hobe
lædet, quam ſi fœmina in labore & hz 6)
partu Deny.

kormeiter.

—.

k in heen
8) feetot .
e, iinon⸗
eccinotune
inwicia,
Vonisclen
doribiut 1

bejuseclln

in gulne

a in uns
Dl
beelun r
ſel 40 lat
t,unlenm
abitut,
Slen
ken en

biun E
te Ghim
heſn nis
metli

honoribus, quia in inferno nullus erit

infernalium gravitate. 235

partu prolis perſeverando mille an-
nos perduret: erit ibi fletus ex do-
lore, & a ſtridor dentium ex furore:
in carne cruciabuntur per * conſci-
entiæ vermem: Nullum erit vitium,
quod non habeat ibi preprium ali-
quem cruciatum. Sicut nihil in re-
gno Dei deſideratur, quod non inve-
niatur, ita in inferno nihil invenitur,
quod deſideratur. Nihil ibi proderit
damnatis, quod in hac vita deliciis
variis uſi fuerint, quin potius earum
recordatio gravius torquebit: nihil
proderit damnatis, quod in hac vita
in perpetua ſaturitate & ebrietate vi-
xerunt, cquia tunc ne guttulam qui-
dem aquæ obtinere poſſunt. Nihil
proderit eis, quod veſtibus uſi fue-
rint ſplendidis, quia induentur con-
fuſione, & corpora ipſorum veftien-
tur ignominia. Nihil proderit eis,
quod in hac vita conſtituti fuerint in

honor, ſed continuus gemitus & do-
lor. Nihil proderit eis, quod in hac
vita cumulaverint divitias, quia ibi
æqualis erit omnium paupertas.
Remoti erunt a beatifica Dei viſione,
Deum non videre, omnia gehen-
næ ſuperat ſupplicia: Dei faciem ſi
1 7 in

a) Matth. 22, 13. Bernhb. ſerm. 8. in
Qui babitat. Idem in med. de vot.
cap. 3. b) Eſa. 66, ult. clι½⅛.ορ. 16,24.
42) Bernh. de gom. inter. Cap. 20.

23 7 Med. XLIX. De tormentor.

— .

in carcere inferni incluſi viderent da- ſentze be
mnati, nullam pœnam, nullum dolo- n erit
rem, nullamque triſtitiam ſentirent: (oſrim e
iram Dei experientur, & tamen bea- elige in
tificam Dei faciem nunquam intue- ſaie i
buntur: ſentient pœnas a facie ejus, n ,
cujus tamen faciem nunquam con- wafonis
templabuntur, ira Dei ignem æternæ mi ecl
damnationis perpetuo inſtar ſulphu- ir
rei torrentis ſuccendet. àa Nec ſo- in
lum a Dei contemplatione remove- ee
buntur, ſed etiam a Dæmonum con- en bitnen
ſpectu miſerabiliter cruciabuntur: gran 4
ſentient eorum flagella, quorum in hae kincn
vita ſecuti ſunt magiſteria. Si ſpectri eeze 1
alicujus intuitus hominem in hac vita
ferme exanimat, quid poterit horri- ſenent
bilis Demonum in æternum duratu- ne
. .d aul,

S
Uelt, Il

mneceet⸗

rus aſpectus? neque ſolum cogentur

. . llt tormnen
damnati Dæmonibus perpetuo con- fthe
verſari, ſed etiam ſentient ſe in æter- en
cr

num ab illis cruciari: ſi in hac vita i
ex permiſhone divina Diabelus tam Peninn

graviter afffigit ſanctos, quam gra- n aun
viter cruciabit damnatos poteſtati n
ſuæ in æternum traditos? Damnati urm
non ſolum cruciabuntur per Dæmo- D
tel

nes exterius, ſed etiam per conſcien-
tiæ vermem interius: omnia omnino,
gitæ unquam perpetraverunt, pecca-
ta oculis eorum aſſidue erunt ob-
jecta: tanto autem erit gravius tor-
mentum, quia non amplius reſtat po-
nitentiæ

4) Polycarp. c. 61. Harm. Evang.

—

rhtenni iuſar nal a gravitate. 237

H nitentiæ beneficium: a quando vir-

oüllumde, gines paratæ intraverint cum Spon-

mnſenn ſo, ſtatim claudetur janua, b januam
umenk intellige indulgentiæ, januam miſe-
len Iis ricordiæ, januam conſolationis, ja-
afues nuam ſpei, januam gratiæ, januam
unguen converſionis ſanctæ. Clamabunt da-
genuns mnati, & cdicent montibus ac petris:
nuſtir he Cadite ſuper nos, & abſcondite nos
iN ab ira Agni; ſed clamor iſte erit fru-
ode kenot ſtraneus, quia Cœlum & Terra fu-
emonun gient ab ira ejus, ſicut ſeriptum eſt:
Fugit omnis inſula, & montes non
ln ſunt inventi: Quicquid datum fuerit
h. N“ electis ad gloriæ augmentum, id
eminhuſt omne cedet damnatis ad dolorum in-
Nritdi⸗ crementum. Erunt quidem pœna-
non iut⸗ rum gradus, ſed tamen qui minora
un (Cgens ſentit tormenta, nulla exinde perci-
eheittin piet levamenta: qui majoribus tor-
nrſeinin quebitur cruciatibus, invidebit illi,
nb⸗ qui afffigitur minoribus. Non perci-
u“ pient damnati inde aliquod levamen-
tum, quod quidam cognatorum vel
amicorum in cœleſte recepti ſunt pa-
8 Dm latium, quia etiam eledti nullam inde
per Dn ſentiunt triſtitiam, quod ſciunt quos-
e, dam ſuorum cognatorum ad æternam

rmvomi tranſiiſſe gehennam. T'antus ibi in
uth en damnatis erit dolor & cruciatus, ut
aut ü mens ad aliud dirigi non poſſit, niſi
grili ad
teſire

enn a) Matth. 25, 10.
b,) Granat. Iib. 1. memorial. red. 1.

I. c) Apoc. 6, 16. d4) Apoc. 16, 20

–

238Med. XLIX. De tormentor.
ad quosvis dolores impelli. Proſe-
quentur damnari odio omnes Dei
creaturas: proſequentur odio ſeipſos

invicem: proſequentur odio Angelos

ſanctos, homines electos, adeoque

Deum ipfſum, non quidem in ſe & in
natura ſua, ſed in juſtitiæ effectis. „

Omnia mala hujus vitæ ſingularia
ſunt: unus gravatur paupertate, alter
torquetur morbi gravitate: unus du-
ra premitur ſervitute, alter convicio-
rum oneratur mole: ſed illic ſimul
omnes omnibus torquebuntur malis,
dolores ibi erunt univerſales in o-
mnibus ſenſibus & membris: in hac
vita omnes moleſtias mitigat ſpes
levationis, ſed illic nulla relicdta eſt
ſpes liberationis: pœna inferni non
ſolum eſt æterna, ſed etiam ne per
momentum quidem interrupta. At-
que hinc eſt, ſi omnes homines nati
ab Adam usque ad hodiernum diem,
& amplius naſcituri, viverent usque
ad noviſſimum diem, & ſi unam pœ-
nam, quam anima pati cogitur, pro
uno peccato in inferno ex æquo pate-
rentur, tunc particula quævis illius
pconæ unius hominis major efſiet,
quam omnia tormenta, quæ omnes
roptores & malefici unquam eſſent
perpeſſ‚i. O Domine, da, ut gehen-

nam cogitemus, ne in gehennam in-

cidamus!

L. DE

iſfer,
—

ne Dermre
ſeine n
Emnisern
Re
Auund om
nit d ti
umen
E UPrrenoyen
lt ſem
rx nin
Aunine
ſel ut
lr tern
(um ſem
iit Aſen
lon erit
ie
elen
t cet
a Gumn
letn
Meentende

ll, 4 deen

ern
iol

len
9

tomem infernalium gternitate. 239

—

ell. Pot L.
unr DE POENARUM INFERNALlI-
rocholeſe“ UM ETIERNITIATE.
Odio Are Tormenta zterna malorum.

08, Aent (Okita, devota anima, inferna-
en in ll lium pœnarum æternitatem, &
Gte h rectius percipies earum gravitatem. a
ir ind Eſt in inferno flamma furens, & ſine
upeteeit fine perurens: Vita damnatorum eſt
ter umsé ſine fine mori: mors eorum eſt in æ-
letnd ternis peœnis vivere. b⁶ Nec, qui tor-
ſed iche quet, fatigatur, nec, qui torquetur, a-
huntem liquando moritur: ſic ignis ibi conſu-
Getess mit, ut tamen ſemper reſervet: ſic
brsimu tormenta ibi augentur, ut tamen ſem-
per renoventur: ſic damnati morien-
la rei tur, ut ſemper vivant: ſic vivent, ut
n inleni ſemper moriantur. g Sine ullo un-
etan e quam fine aliquem torquendum efſe,
enh id vero ultra omnes deſperationis
hompe fertur terminos. Quid enim gravius,
emunté quam ſemper velle, quod nunquam
ereht i⸗ erit, & ſemper nolle, quod nunquam
ſounm” non erit? in æternum damnati non
aſſequentur, quod volunt, & quod
nolunt, in æternum pati cogentur.
Quando ceſſabit Dei ira, ceſſabit et-
iam damnatoris pœna: ſed æterna eſt
ira, æterna igitur & pœna. Quando
Ppœnitentiam veram agent damna-
0 α ti, a peccatis ſuis porerunt libe-
rari,

AaA) Paulinus de obitu eccleſ.
bj) Bernb. in med. devotiſſ. c. 3.
*) Ibi col. 1193. Ma. Clarius orat. 12.

240 Med. L. De pœnarum

—

rari, ſed præcluſum tempus pœniten-
tiæ, nulla ergo ſpes reſtat indulgen-
tiæ. Quando torquere ceſſabunt
Diaboli, torqueri ceſſabunt damnati;
ſed nunquam cefſabir furor Diaboli,
nunquam ergo ceſſabit cruciatus ho-
minis damnati. Quande mutabitur
Dei juſtitia, mutabuntur etiam da-
mnatorum ſupplicia: ſed invariabilis
Dei juſtitia, æterna igitur erunt da-
mnatorum ſupplicia. Ad diſtrieti
judicii ſententiam pertinet, ut nun-
quam careant ſupplicio, qui in hac vi-
ta nunquam carere voluerunt pecca-
to: æquum eſt, ut nullus detur damna-
to terminus ultionis, qui, quamdiu va-
luit, habere noluit terminum crimi-
nis: damnati peccarunt in ſuo æter-
no, id eſt, quamdiu vixerunt, juſtum
eſt, ut puniantur in Deo æterno: cum
fine deliquerunt, quia cum fine vixe-
runt, non voluiffent utique cum fine
delinquere, ſi potuiſſent ſine finé vive-
re, ut poſſent ſine ſine peccare: ter-
na quoque eſt ignis inſernalis mate-
ria, peccati ſcilicet macula, merito
igitur æterna etiam pœna: non temo-
vebitur ab oculis Dei peccatorum in
damnatis turpitudo, quomodo ergo
rem overi poterit ſuppliciorum in pec-
cata conſtitutorum magnitudo? Pec-
catum inſuper eſt infinitum malum,
quia contra infinitum bonum com-
miſſum,

4) Gregor.

ilfen
—

nium, &
indltum
eo gli m
Mitum cont
enit ig ſe
n ero
In ttemmt
into hon
Uin detn
tehrnarit
un roln
maginem:
Aurs ne⸗
ne ſte
l,li ee
ni, eten
rii.
Kennr vo
Malſeretn
Aenm
lhrnen
ihfinitoe
leres
teltu,
Aant D.
uhlis,0
ismen

ineelle

(untum:
cla! Dolt
kenger et
untum el

4) C.

ſecin
gitur

440
niney⸗

Ellt

infernalium æternitaze. 241
miſſum, & Chriſtus pro eo perſolvit
infinitum pretium: merito ergo in
eos, qui moriuntur in peccatis, infi-
nitum conſtituitur ſupplicium. per-
emit in ſe homo bonum æternum,
juſto ergo Dei judicio incidit in ma-

lum æternum. 2 Creavit Deus ab

initio hominem ad ſui imaginem,
ut in æternum ſecum vivere poſſet;
reſormavit Deus hominem in pecca-
tum prolapſum per Chriſtum ad ſui
imaginem: paravit omnibus æterna

ſalutis media, obrtulit omnibus æter-

næ vitæ præmia; juſtum igitur eſt,
ut, qui æternis carere voluerunt præ-
miis, ternis etiam ſubjiciantur ſup-
pliciis. Nunquam a damnatis au-
feretur voluntas mala, nunquam er-
go auferetur malæ voluntatis pœna.
Elegerunt damnati momentaneam
voluptatem, & finita mundi bona præ
infinito bono Deo; aſpirarunt potius

ad fugacis & breviſimæ hujus vitæ
delitias, quam ad æternæ vitæ divi-

tias; æquum igitur eſt, ut infinitas
ſentiant pœnas. O æternitas intermi-
nabilis! O æternitas nullis temporum
ſpatiis menſurabilis! O æternitas nul-
lo intellectu humano perceptibilis,
quantum auges damnatorum ſuppli-
cia? Poſt innumera annorum millia
ſemper cogitare cogentur, hoc ipſis
tantum eſſe vermentorum prineipium.
/

Quam .

a) Gen. I.

242 Med. L. De pœnarum ilſen

—

Quam grave eſt in molliſſimo lecto pente com
per triginta annos immobilem jace- en deſpan
re, quid erit in ſulphureo iſto lacu tri- htenges:
ginta millia millium annorum arde- iine: Gp
re? O æternitas! æternitas! tu ſola nm hoter
ultra omnem modum fſupplicia da- ien hbi
mnatorum exaggeras. a Gravis eſt IWhltium.
damnatorum peœna, propter ſuppli- Qn diſim
ciorum acerbitatem; gravior eſt pro- in cceli5
pter ſuppliciorum diverſitatem; gra- undam v.
viſſima propter ſuppliciorum æterni- ennnisdepe
tatem: b mors erit ibi fine morte: Um ten⸗
erit finis ſine fine, defectus ſine defe- Iumeler
Gu, quia mors ſemper vivit, & finis enſbilam
ſemper incipit, & defectus deficere telſt mign
neſcit: c quærent damnati vitam, & ſionporeßft
non invenient, quærent mortem, & infemi
mors fugiet ab eis: poſt annorum muennt el
centum millena millium millia, fine Im erim
ullo fine ad rediviva revertentur tor- Ilit
menta: plus cruciabit eos cogitatio. (icotinner
de continuatione doloris, quam ſen- eiſalitn
ſus tormenti exterioris: quid poteſt Gemen
eſſe miſerum magis, quam ita mori, th qtot l
ut ſemper vivas, ita vivere, ut ſemper ie, Poßk
moriaris? vita iſta erit mortifera, & un zce.
mors immortalis: ſi vita es, cur occi- Lauhaufir
dis? ſi mors, quomodo ſemper duras? Nundum
Piternitas qualis fit, perfecte non cog- etenm
noſcimus: non enim dubium, quin wefn
id, quod nulla temporis menſura uum
circumſcribitur, nulla etiam creata mnhertib
mente num e

9 Dionyſ. Carthuſ. in Apoc. e. I18.
*⁶) Gregor. lib. 9. moral. Apoc. 9: 6. 4) n,

runr infernalium æternitate. 243
— — .
Ulichnoede mente comprehendatur: ſi quid ta-
nobilen ſce. ne de ſpatio æ&ternitatis vis æſtima-
Hohenm re, tempus antemundanum debes co-
gitare: ſi potes invenire Dei princi-
e N& Pium, poteris eriam invenire, quando
ſmid finem habiturum ſit damnatorum
irs ſupplicium. Finge tibi montem quen-
dam altiſſimum, qui magnitudine ex-
cedat cœli & terræ ſpatium: finge
quandam volucrem quibuslibet mil-
le annis deportare ex hoc monte gra-
nulum tenuiſſimi pulveris: ſperan-
dum eſſet, ut tandem poſt incompre-
henfibilia multa annorum millia fini-
retur magnitudo illius montis, ſed
non poteſt ſperari, ut finiatur aliquan-
do infernalis iſfe ignis. Nunquam
finientur electorum præmia, nun-
quam etiam finientur damnatorum
ſupplicia, quia, ut infinita eſt Dei mi-
ſericordia erga electos; ita infinita eſt
Dei juſtitia erga reprobos. Statue, tot
eſſe tormentorum ſpecies in damna-
tis, quot ſunt guttulæ magni maris:
finge, poſt milleſimum quemque an-
mim advolare quandam aviculam,
& exhaurire tenuem maris guttulam:
ſperandum eſſet, fore, ut exhauriatur
tandem maris copia: ſed ſperari non
poteſt, finienda eſſie aliquando damna-
torum ſupplicia. O devota anima,
„ſemper tibi obverſetur pœna damna-
in torum æterna: a gehennæ meminiſfe
Deln . po-
e. e1 a) Chrouſeſt. hom. I. in 2. ag Leefſ.
ee .

nnorum a⸗

opler cy⸗
aniot el
itaten; i
IoruE Neend

fellos (n
Mari pium
1 nonen

3 enſe
fis endd

244 Mes. LI. De Wirial

prohibet in gehennam ineidere. Sit
cura agendæ pœnitentiæ, dum adhuc
tempus eſt indulgentiæ: a Quid a-
liud dévorabit i ignis iſte, quam pecca-
ta tua? que magis peccata cumulas,
eco majorem comburendi materiam
reſervas. O Domine Jeſu, qui pro
peccatis noſtris ſatisfeciſti tua paſno-
ne, cuſtodi nos ab æterna damnatio-
ne, Amen.

⁸) Kemp. I. de imit. Chriſti c. 24.

—

LI.

DESPIRITUALIFPIORUM
RESURREGTIONE.
Cum Chriſto ſurgere vita eſt.
N On prodeſt Chriſti reſurrectio, ni-
ſi in te quoque Chriſtus reſurgat.
Sicut Chriſtum oportet in te concipi,
naſci, vivere: ita quoque oportet eum
in te reſurgere. Omnem refſurrectio-
nem præcedit mors, quia nom reſurgit,
niſi quod cecidit; ita quoque res ſe
habet in ſpirituali hac reſurrectione.
Non reſurgit in te Chriſtus, niſi prius
Adam in te moritur: non reſurgit ho-
mo interior, niſi ſepeliatur prius exte-
rior: non prodibit novitas Spiritus,
niſi prius abicondatur vetuſtas carnis.
Nec ſufficit, ſemel in te Chriſtum re-
ſurgere, quia vetus Adam non poteft
extingui uno momento, quotidie vult
in te reviviſeere vetus Adam, quoti-
die

ie

Ge eum e
Chriktusin
lebet Chri
llamg Roris
ſu etex!
e lem! i
lo idi
ſbet: Non

onhgiun
nnoc
celells 9 1
riz I
piri
toe ſivar
1 Ie
1 Uuechie
Ium, in
ndet oeg
1e corhorn
Uoticec
eteſitgen
oriebet
Auitis int
Ata u

gle 2
10.
4 20,
6 Apoe.
AMare

iritnal
heidete.
,dum AUn
C
gunnoc
cata cumn
ndi mienu
ſelip u
iſti wa gn
Imn Ganbun

Criſie
— —

1PIoI
10N.
9 in
euttligt
tigus en
inte nß
e opot 1
n leſnnene
lanon⸗ reluß⸗
en
telaneniß
ltus⸗ e
teſi D
tur rinet
itn Nn
lulis
Chilunt
nron t
icen

lor⸗
n, r
Cam, 6

Piorum reſurrectione. 245
die eum extingue, ut in te quoridie
Chriſtus incipiat vivere. a Non aſcen-
debat Chriſtus in eœlum, neque in
ſuam gloriam intrabat, antequam re-
ſurgeret ex morte: ita non poteris ad
cœleſtem intrare gloriam, niſi Chri-
ſtus prius in te reſurgat, atque in te
vivat: non eſt pars corporis Chriſti
myſtici, in quo Chriſtus non vivit, nec
deducetur a Chriſto ad Eccleſiam
triumphantem, niſi qui fuerit pars
corporis ejus in Eccleſia militante.
Conjugium præcedit deſponſatio;
non introducetur Anima ad nuptias
απeäſtis agni, quæ non per fidem
Chriſto in hac vita deſponſata, & ar-
rha S. Spiritus obſignata. Reſurgat
ergo & vivat in te Chriſtus, ut cum
ipfo in æternum vivas. Hæc eſt
reſurrectio prima: beatus & ſantus,
qui habet partem in refurrectione
prima, in hoc ſecunda mors non
habet poteſtatem. Si in reſurrectio-
ne corporum ad vitam vis prodire,
quotidie debet Chriſtus in hac vita in
te reſurgere. † Reſurgente Chriſto
Sol oriebatur ita ſi ſpirirualiter
Chriſtus in te reſurgat, orierur in ani-
ma ftua lux ſalutaris Dei agnitionis:
quomodo

2) Lac. 24, 26. b) Apoc. 19, 7
c) Oſe. 2, 19.
4) 2 Cor. I1, ult.
e) Apoc. 20, 5. 6.
J) Marc. 16, 2.

4

246 Meditatio EI. De ſpirituali

quomodo ibi poſſit eſſe lux ſalvifi-
cæ Dei cognitionis, ubi adhuc lo-
cum habent peccatorum graviſſimo-
rum tenebræ? a Timor Domini ini-
tium ſapientiæ, quomodo ergo ibi

poſſit eſſe cœleſtis ſapientia, ubi ti-
mor Domini locum nunquam habu-

it? Qui vero luce divinæ cognitionis
deſtitutus eſt in hac vita, quomodo
poteſt fieri particeps æternæ lucis in
futura? Filii lucis ſolum tranſeunt
ad æternam lucem. Filii tenebrarum
ad æternas tranſeunt tenebras. Chri-
ſtus reſurgens triumphaverat de mor-
te: ſic in quo Chriſtus ſpiritualiter re-
ſurgit, a ? morte ad vitam tranſit, ne-
que enim poteſt vinci a morte, in quo
vivit victor mortis. Chriſtus reſur-
gens adduxit ſecum c juſtitiam per-
fectam, 4 mortuus enim eſt propter
peccata noſtra, reſurrexit propter ju-
ſtitiam noſtram: ita quoque, in quo

Chriſtus ſpiritualiter reſurgit, juſti-

ficatus eſt a peccato, quomodo enim
ibi peccata haberent locum, ubi viget
& vivit perfecta Chriſti juſtitia? ap-
plicatur autem nobis illa Chriſti ju-
ſtitia per fidem. Chriſtus reſurgens
victoriam ex Satana referebat, quia
in ſuo ad inferos deſcenſu regnum
ejus deſtruxerat, e palatium ejus ex-
ſpolia-⸗

4a) Pſal. III, 10. b) Zob. 5, 24.
3⁴) Dan. 9, 2 a. 94) Kom. 4, ult.
e) Luc. II, 22.

di⸗
—
ſoliarer
inl quo
Sas reſi
on pot
1etans,
Chrigo
liteſtn
lillen
ine ſerig
titione.
eltingi
lam C
ker in te
notione
ſorein
6o: non
ulln pe⸗

use

uld

Cinteri
RN
.
ommoti
1 hmine,
ritus
do ne
UMni e
ini
(ugen
Eende
ſ 1
inzit,

4
I

dirituo
—

11 (Aliß⸗

ahne lo.

riſine⸗
ommini in
erbo⸗ t
3, Ub 1:
damm babr.
opnitlnit
Auonoi
D lucis n
traſenn
enebind.
ras. C.
t de mne-⸗
tualitetſs
tanſt,
te,ingel
ſtus rein⸗
tian Ne⸗
hone
roptel⸗
gin
0d an
ital e
Chnli⸗
allee
Eeyn
be⸗

. 44.
l.

biorum reſurrectione. 247

stse —

ſpoliaverat, arma ejus confregerat:
ita quoque, in quo ſpiritualiter Chri-
ſtus reſurgit, illi Satanas prævalere
non poteſt, neque enim poteſt vinci
aà Satana, in quo vivit victor Satanæ.
Chriſto a reſurgente terræ motus fa-
us eſt magnus, ita quoque ſpiritua-
lis illa cum Chriſto reſurrectio non fit
ſine ſeria commotione & cordis con-
tritione. Vetus ille Adam non poteſt
extingui ſine lucta & renitentia: Ergo
etiam Chriſtus non poteſt ſpirituali-
ter in te reſurgere ſine magna com-
motione. Non fit ſpiritualis cum Chri-
ſto reſurrectio, niſi fiat peceati aboli-
tio: non ſit peccati abolitio, niſi Ppræ-
cedat peccati agnitio, niſi adſit ſeria
cordis contritio. Ergo non fit (ſpiri-
tualis Chriſti reſurrectio, niſi præce-
dat interior cordis contritio. Dicebat
ſanctus Ezechias: b Sicut leo contri-
vit omnia ofla mea: Vide magnam
commotionem. Sed ſtatim addit: c
Domine, ſic vivent, & in talibus vita
ſpiritus mei, corripies me & vivifi-
cabis me, projeciſti poſt tergum tuum
omnia peccata mea: Vide ſpiritualem
a peccatis reſurrectionem. Chriſto
reſurgente Angelus Domini, deſcen-
dens de cœlo, ſedit ſuper ſepulchrum:
ita ſi ſpiritualiter Chriſtus in te re-
ſurgit, Angelorum poteris gatidere

aſſ.=
a) Mattb. 28, 2. b) Eſa. 38, 13.
c) v. 16. 17. 4) Matth. 26, 2.
M

248 Med. LI. De ſpirimali

aſſociatione: ubi vivit adhuc & re-
gnat vetus Adam, ibi gratum cubile
Diaboli: ubi vero vivit & regnat
Chriſtus, ibi habitare gaudent Ange-
li. a Scriptum eſt enim, quod ſit gau-

dium in cœlo ſuper peccatore agente
7

pœnitentiam. Ubi autem vera pœni⸗
tentia, ibi quoque Chriſtus ſpiritua-
liter reſurgit. Ubi Chriſtus nondum
reſurrexit ſpiritualiter, ibi nondum
efſt Dei gratia. ⁶ Ubi autem nondum
eſt Dei gratia, ibi nee Angelorum cu-
ſtodia. Ubi nondum ſpiritualiter Chri-
ſtus reſurrexit, ibi adhuc regnat vetus
Adam: ubi autem regnat vetus
Adam, ibi adhuc regnat peccatum:
ubi autem regnat peccatum, ibi Dia-
bolus regnat: quæ autem communio
eſſe poteſt Angelorum cum Diabolo?
c Chriſtus reſurgens apparuit ſuis di-
ſcipulis, eisque vivum ſe exhibuit:
ita, ſi ſpiritualis reſurrectionis parti-
ceps factus es per fidem, oſtende te
vivum Chriſti membrum per charita-
tem: non judicatur homo vivus, ſi
non opera vitæ manifeſtet exterius.
UbiChriſtus, ibi etiam S. 8piritus: ubi
S. Spiritus, ibi agit & impellit ad o
mne opus bonum, quia, a qui Spiz
zitu Dei aguntur, illi ſunt Filii Dei. e
Si ergo in Spiritu vivimus, in Spi-
ritu

a) Luc. 15, 7. b) D. Luth. in cap. 2.
Hebr. e) Luc. 24, I15. à) Rom. 8, 14.
*) CGal. 5, 25.

—
titu eti
Uundique
6orem,
charitati
dole, E
lera fige
u: ſiin
(omode
1e Nivit!
en Adan
ſetns Aa
Hiriruali
inent 34
tultue⸗
Vus hom
li 41
Uulemus
tetem,
llnech
boninem
Ils laye
uuſllin
en
Netentis
ii, ſi
Eil: 4
N Prop
er,

)l

tueli
—
nuc &.
tum eine,
lenn
dent Alg⸗
noc ſigr⸗
tor dene
Vera ſeer.
ns höittr
lus nonen
ibi voNen
enn Nd
gelolune⸗
alltet
tegnite
epnnt e⸗
t ein

Um, V

piorum reſurreæctione. 249

—

ritu etiam ambulemus. Solis Lux

undiquaque ſpargit radiorum ſplen-
dorem, fidei lux undiquaque diffundit
charitatis fervorem: tolle lucem a
Sole, & ſeparare poteris charitatem a
vera fide: Peccata ſunt a opera mor-
tua; ſi in mortuis operihus ambulas,
quomodo tu in Chriſto, Chriſtus in
te vivit? Peccata pertinent ad vete-
rem Adamum; ſi adhuc in te regnat

vetus Adam, quomodo cum Chriſto

ſpiritualiter reſurrexiſti? peccata per-
tinent ad vetuſtatem carnis; ſi in ve-

tuſtate carnis ambulas, quomodo no-

vus homo vivet? Excita nos, o bone
Jeſu, a peccatorum morte, ut am-
bulemus in novitate vitæ: mors tua
veterem Adamum in nobis extinguat,
reſurrectio tua interiorem noſtrum
hominem ad vitam revocet. Sanguis
tuus lavet nos a peccatis, reſurrectio
tua juſtitiæ veſtem nobis induat. Ad

te, o vera vita, ſuſpiramus nos in

Peccatis mortui: ad te, o vera juſti-
tia, ſuſpiramus nos per peccata ad-
verſi: ad te, o vera ialus, ſuſpiramus
nos propter peccata damnati: vivi-
fica, juſtifica, ſalvifica nos,
. Amen.

a) Hebr. 9, 14.

I N I .

ENXERCITIUM

PIETATIS.
QOOTIDIANUM
QUADRIPARTITUM,
PECCATORUM
CONFESSIONES,
GCRATIARUM A0CTIO-
NES, PRECATIONESN ET

OBSECRATIONES
COMPLECIENS;,

C O L L E C T U M
OPERA ET STUDIO
JOH. GERHARDI,

SS. FHEOL. D. ET IN ACAD.
JEN. PROFESS.

CUM PRIVILEGIO.

LIDSIX,

Sumt. JOH. FRID. GLEDITSCHI,
B. FI LII.

MDCCLIX.

“

Lenate
a KEl

Donin

ule⸗

ee (1) B9

ANTIOUO GENERIS

SPLENDORE, PIETATE,
ER UDITIONE ET VIRTIUIE
NOBILISSTM0O

VIRO,

DN. PAULO HEIGELIO,
à POLOROWITZ,

Senatus numeroſioris in inclu-
ta & Imperiali Norimberga Ad-
ſeſſori ſpectatiſſimo,

Domino Fautori & Amico ſuo
lZngulariter ailecto & bonorando.

lquis, Nobiliſſime & Spectatiſ-
S ſime Domine HEIGELI,
Fautor & Amice ſingulariter di-
lecte, ſi quis, inquam, utili-
tatem piæ & ſeriæ precationis, cum
pari necelſitate conjuncdtam, verbis
percenſere velit; næ is prius dicen-
di exordium, quam exodum, meo
quidem judicio, inveniet. Eſt enim
pia & ex ſide profecta precatio fami-
Hare cum Deo colloquium, & falu-
tare in omnibus adverſis remedium;
M 4 clavis

2 Doedicatio.

clavis cœli, & apertio Paradiſi; cen-

—
eckleſten

ſus noſtræ ſubjectionis & ſcala ad De- Hirtts

um aſcenſtonis, ſcutum noſtræ defen-
ſionis, & nuncius fidelis legationis;
in æſtu calamitatum refrigerium, in
morbis pharmacum; catena ad cœ-
lum trahens, & vaſculum ex fonte
divinæ benignitatis hauriens; gla-
dius contra Diabolum & murus con-
tra infortunium; ventus mala dis-
pellens, & canalis bona advehens;
virtutum nutrix, & vitiorum victrix;

grandis animæ munitio, & lihera ad

Deum accefſio; ſpirituale convivi-
um, & cœleſte delitium; mœſtorum
conſolatio, & ſanétorum exultatio;
ſecretorum Dei cognitrix & dono-
rum Dei acquiſitrix; columna mun-
di, & medela populi; gaudium cor-
dis, & jubilus mentis; pediſſequa
gratiæ, & prævia gloriæ; hortus fe-
licitatis, & arbor jucunditatis; con-
ſcientiæ ornamentum, & gratiarum
incrementum; fuga Dæmonum, &
conciliatrix Angelorum; vitæ hujus
lenimentum, & ſacrificii Euchariſti-
ci odoramentum: vitœæ beatæ præ-
guſtatio, & mortis edulcoratio,
quarum appellationum catalogum
bene longum Zobann Arndit, Theolo-
gus inſignis, lib. 2. de vero Ohriſt.
cap. 36. congeſſit. Quisquis vere Dei
filius eſt per nidem, is filiali fiducia in
precibus ſuis quotidie compellabit
ccœle⸗

isuotie
dor Deo
cenſum,
1l füler
lnr,ut
1llitione
otene D

tcen

intere
harioe
l unmi
nobis ge
e orpus 4
nobis ge
Nkor,

nbs de
Mor.
Dei hon
ie gran⸗
dum e⸗
eit u
n! Pere

unton
ione

lcer!
Nolkramn

terl Ve

4)4

Dedicatio 3
, er. eceleſtem Patrem. In cujus corde
lnN. Spiritus ſanctus extruxit domicilium,
ſre den is quotidie tanquam ſpiritualis Sacer-
Eenies dos Deo offeret iſtud precationis in-
Perinhi cenſum. Sunt autem quatuor immo-
n ta fulcra, quibus fiducia noſtra inni-
er in titur, ut de clementiſſima precum ex-
lene 4. auditione poſſit eſſe certa, videl. I. omni-
ns vorens Dei bonitas, ac 2. infallibilis
nle & ejusdem veritas; 3. Cbriſti mediato-
idees ris inz erceſſto, & 4. Spiritus ſancti con-
umfrn teſtatio. Primum exauditionis fulcrum
lbent eſt omnipotens Dei benitas. Quanta
nobis dedit non rogatus? animam &
corpus dedit, quin & Filium ſuum
elluun nobis dedit, quid non dabit rogatus?
NeH Majora, quæ pro nobis fecit, animent
cmufi nos, ut etiam de minori bus confida-
cin mus. Omnia enim, quæ petere poſ-
eilen ſumus, minora ſunt, quam quod pro
nobis Dei Filius dignatus eſt pati ac
mori. Immenſa ac infinita eſt hæc
Dei bonitas; quid ergo denegare
nobis poterit? Si enim qualiscunque
ac quantulacunque illa dilectio, qua
Deum compledtimur, hoc in nobis
eſhcit, ut in omnibus divinæ volun-

gle kon
Il

eile .
lee tati parere ex animo deſideremus,
quanto magis de inæſtimabili Dei di-
We lectione & bonitate idem nohis pol-
33

liceri poſſimus, niſi forte dilectionem
noſtram divina majorem eſſe ſuſpi-
cari velimus? a Voluntatem timen-
M § tzium

4) Ansh. in lib. de menſur. crucis.

4 Deaicatio.

—
— —, — 2

a nimirum quia ſinceriſſima ac perfe-
Qiſſima diledione eos proſequitur:
jam vero perfecdta caritas ſeſe totam
impendit amato, ejusque voluntati
obſequitur. Omnipotens eſt hæc Dei
bonitas, quid erit, quod ptæſtare no-
bis nequeat? Summeæ illi poteſtati
nihil quicquam eorum, quæ promilit,
arduum aut difficile, nedum factu im-
poſſibile. „
Alterum exauditionis fulcrum eſt
infallibilis Dei veritas. Promiſit be⸗
nigniſſime aures ſuas voci precatiomis
noſtræ intentas fore, promiſſum hoc
eſt verbum æternæ & immotæ verita-
tis, cum ipfſe ſit àναπιι ſeiplum
& verbum ſuum negare nequit. Pro-
miſit Deus ſe exauditurum preces: ſi
parum hoc videtur, Chriſtus etiam
jurejurando id confirmavit: «& Amen,
amen, dicit ad Apoſtolos & ſub ipſo-
rum nomine ad quosvis vere pios, N‿
guid rogaveritis Patrem in nomine mes,
dabit vobis. Si nondum credis promit-
tenti, juranti crede. à Cor meum pro-
ponit tibi, Domine, verbum tunm, Oua-
rite faciem meam: faciem igitur tuam
rveguiram.
Tertium exauditionis fulcrum eſt
Chriſti Mediatoris interceſſio, is enim e
eſt ad dextram Dei & interpellat pro e⸗
. i5

2a) Pſ. 145, 19. ) 2 Tim.2,12. c) Zob.
16, 13. 3) Pf. 27, 8. e) Rom. 8, 34.

zium ſeſe faciet Dominus, dicit Pſaltes,

—

bie 3 6
gui i
Piter 4
ile de
ſicion
inpetral
kelacran
Acänum
ehe at
glam re
4 num
Uunnie

Dater in
Clorne
eraucie
ſetl eyr
Mmtatis
dalation
Denttuc
n eiil
rn
ctumelte
1einoni
na hei
nug: 4
(het Dei
le Note
inctbin
uron
irin

) 19

—

et blale

1 Pert⸗
oegbinn⸗
ſele toin
Vluntd
el beih
etnett.
gi huchi,
1e Pomit
um ſacl .

ſete loh/

ehini

bdlsh
,mmil

SN.
f5

Sitm.

4
ſalcuune .
, en

M
I D

S

tte

Dedicanio. 5

bis, eſt a Aavocatus noſter apud Denm,
quid huic dilectiſſimo Filio cœleſtis
Pater denegabit? quid benigniſſimus
ille Salvator virtute ac merito fatis-
fadionis ſuæ pro nobis præſtitæ non
impetrabit? illi patet aditus in cœle-
ſte lacrarium, is vota noſtra perfert in
arcanum divinitatis confilium. Hunc-
cine Pater non audiret? illine quic-
quam recuſaret, cum Pater & Filius
b unum ſint, cum Filius c ſit in ſinu
Parris, cum Filius a fit in Patre, &
Pater in Filio. Scio, e dicit hic inter-
ceſſor noſter ad Patrem, quod me ſom-
per audias. Ergone in diebus carnis, in
ſtatu exinanitionis, in tempore infir-
mitatis exauditus fuerit, & in ſtatu
exaltationis, in gloria majeſtatis, in
Pplenitudine omnis poteſtatis a Patre
non exaudiretur?
Quartum denique exauditionis ful-
crum eſtspinitus ſanécti conteſtatio. f Is
zeſtimonium dat ſpiritui noſtro, quod ſi-
mnus Dei ſilii, g pen illum clamare poſſu-
mns: Abba Pater. Ergone non exau-
diret Deus illos gemitus, illos fletus,
illa vota, illa ſuſpiria, quæ Spiritus
ſanus in nobis operatur? hoc eſſet o-
pus proprium deſpicere ac repudiare: .
b Spiritus eſt, qui ſublevat infrmitates
M 6 20

a) 1 Job. 2, I. b) Zob. 10, 30.
c) Zoh. I, I8. 4) Joh. I4,; 10.
*) Zoh. 11, 42. ) Rom. 8, 16.
2£) Gal. 4:, 6. b) Rom. &, 26.

1

BDaedicatio.
noftras, nos, gquid aut quomodo orare o-
porteat, neſéëimus, ſed ipfſedpiritus poſtu-
lat pro nobis gemitibus inenarrabilibus;
a Non humanis eloquiis pro nobis po-
ſtulat, ſed more Naturæ ſuœæ ſuperfun-
dat ſe precibus noſtris, ut imperitiam
& improvidentiam noſtram motu ſuo
operiat, & illa nobis a Deo perat, quæ
Droſunt nobis. Hæc ſunt quatuor il-
la fulcra, quibus cordis noſtri fiducia
tuto innititur, ne in precibus fluéctuet,
ac de exàuditione dubitet. bAccedamus
igitur, accedamus cum fidacia ad thro-
num gratiæ, ut conſequamur Miſericor-
diam, & gratiam inveniamus ad oppor-
tunum auxilium. c Nemo noſtrum
vilipendat orationem ſuam: quoni-
am ille, ad quem oramus, non vili⸗
pendit eam, ſed antequam egredia-

tur de ore noſtro, ipſe ſeribi eam ju-

bet in libro ſuo, & unum e duobus

indubitanter ſperare debemus, quo-

niam aut dabit nobis, quod petimus,

aut quod nobis noverit eſſe utilius.
Cæterum quam utile ac neceſſarium
eſt indeſinenter orare, d tam difficile

illud effe quivis cum Agathone E-
remita facile intelligit, qui divinam
majeſtatem ac noſtram infirmita-

tem recto judicio perpendit. e Cum

aſtiteris orare Dominum, cum ma-
gno
a) Ambroſ. in illum locum. b) Hebr.
4, 18. c)] Bernh. medit. de devotiſj. c.6.
*σ) Luc. 18, I. I Theſſ. 5, 17. e) Ephrem
de lucta ſpirituali cap. 2.

—
gno tir
conſiſte
ltenen
niſare,
hn E
kentez
coram e
ntei,
ibart
em, die
Goh
(un⸗
itadion
Uetn
hominis
Uls fler;
fonum
rem
Conhleyn
Erbenc
ſrberer
IN Datte
ile cale
giitge
htnr
.
nis
id
nhlit

N Pro

o orare ⸗
ritu
jrrabiltes
nobis⸗
D
inpenttun
n motu h
0 Pets all e
tquunn
Oſtel Uiten
buskole
5Alenu
cirA.
,i
tde
00 bolne

n: Cn

Dedicatio. 8 2

gno timore & deſiderio coram eo
conſiſte, disrumpe a corde tuo vincu-
la terrenæ ſolicitudinis, viriliter ago-
niſare, (pugna,) ut ſit oratio tua ſan-
Ga, & munda & immaculata, & vi-
dentes eam portæ cœli aperiantur
coram ea, Angeli cum lætitia occur-

rant ei, & usque ad thronum benedi-

cti Patris perducant eam, ante oratio-
nem, dicit Sapiens, a præpara cor tuum,
G& noli eſſe aß gui zentat Deum.
Quare cum editis in publicum Me-
ditationibus ſacris ac Scholæ Euie-
bianæ libris quinque corda noſtra ad
veram pietatem fledere, & interioris
hominis profectum promovere cona-
tus fuerim: cumque capita conſola-
tionum omnis generis tentationi-
bus opponenda Enchiridio peculiari
complexus ſim: unicum illud in hoc
ſcribendi genere reſtare videbatur, ut
libellum quendam precationum con-
ſeriberem, ac rudioribus etiam hac
in parte Pro virili inſervirem. Quod
uti haud invitus agg rederer, g5sdekig
illa calamitatum, cum qua unus-
quisque piorum in hoc ſeculo con-
flidtatur, facile a me impetrare pote-
rat. Huncce libellum, ſuperioribus
annis ſcriptum, Veſtræ, Vir R
biliſſime & Spectatiſſime, Nobil.
Amplit. offerre & infſeribere Fuluns
ut pro ſingulari illa benevolentia &
M 7 variis

4) Ecclef. 18, 13.

8 Doegicatio.
variis beneficiis mihi exhibitis gra-
tum meum animum declararem, & V.
N. & A. pietatem cum inſigni in lite-
ratos, præſertim Eccleſiarum ac Scho-
larum Doctores & alumnos, liberali-
tate & aliis virtutibus compluribus

omnium prædicatione dignis conjun-

Gam, publico teſtimonio comproba-
rem. Excurrerem in laudes V. Nob.
& Amplit. uberius, niſi probe mihi
conſtaret, ipſam non tam laudis,
quam virtutis ſtudio præclara hacte-
nus egiſſe & impoſterum etiam ſedu-
lo adturam. Suſcipe ergo, Vir ho-
noratiſſime, chartaceum hoc munu-
ſculum, & a mea tenuitate omnem ob-
ſervantiam, omnia obſequia, omnia
officiorum genera impoſterum etiam
expecta. Dominus Jelus vitæ longæ-
vitatem, atque omnem animi & cor-
poris proſperitatem V. Nob. clemen-
tiſſime concedat! Dabam Jenc Cal.
Jun. 1629.

v. N. &.
Euaiofiſ.
JOAN. GERHARD, D.

IND

Derghoe
1) l
urtie
ael

( pl

delcati
rolit.
N
orun
1). XS
dere
14 on⸗

M ℳ (9) B☚

bii I N D EX ENCHIRIDII
en . HUIUS CQADRIPARTI TI.

guie PARS PRIMA
8, lbert⸗
tra ctat
DE MEDITATIONE
PECCATORUM.

emn ltt, F. Cap. 1.
in Mu P ccati originalis gravitaten e=-
1. pendit.
eliun e⸗ Cap. IlI. Peccata juventutis in memo-
riam revocat.
e. Cap. III. Lapſus quotidianos recenſet.
onnee Cap. IV. Vitam juxia normam primeæ
6 Decalogi tabulæ examinat.
lntin Cap. V. Vitam juxta normam ſecunde
ic lan Decalogi tabulæ contiderat.
nimihi Cap. VI. Alienis peccatis ſæpius nos
h. o participare oſtendit.
l Cap. VII. Undigue peccatorum nos con-
vineci monet.
Cap. VIII. Ex centritionis effectis de
peccati gravitate nos canvinci
arguit.
Cap. IX. Omnia Dei benefcia de pecca-
torum gravitate teſtari docet.
Cap. X. Severitatem iræ divinæ adver-
Jus peccata in Chriſti paſſione ac mor-
ℳ te conſiderat.

1NN

70 TIudex.

PARS SEGVNDA
tractat

DE MEDITATIONE PIVI.
NORUM BENEFICIORUM.
Cap. I.
Rariar agit pro formatione in utero
matris & ad banc vitam nativitate.
Cap. II. Gratias agit pro ſuſtentatione.
Cap. III. Gratias agit pro redemtione
per Cbriſtum præſtita.
Cap. IV. Gratias agit tro Filii incar-
natione.
Cap. V. Gratias agit pro Chriſti paſ-
ſione.
Cap. VI. Gratias agit pro vocatione per
verbum.
Cap. VII. G. ratias agit 1 expectatione
converſionis.
Cap. VIII. G. ratias agit pro conver-
ſione.
Cap. IXNX. Gratias agit pro Peccczo:ta
condonatione.
Cap. X. Gratias agit pro cuſtodia ,
bono.
Cap. XI. Gratias agit pro omuibus eni⸗
mi, corporis & fortunæ bonis.
Cap. XII. Gratias agit pro Sacramen-
to baptiſmi ſibi collatto.
Cap. XIII. Gratias agit pro Sacramen-
to cœne Dominicæ.
Cap. XIV. Gratias agit pro cuſtodia a
variis malis.
Cap. XV. Cratias agit pro æterna ſalu-
tis gromiſſione.

PARS

no⸗

—

6

D
8

fat.
Crh. ll.
Mento
19. Il
ento
C. W.
Mento
C .

Wente
(e I.

4 enti⸗ r

, .I.
H
1th
PPtoris
Crb. X

Verat

e. .
N.
e FN
der
1.
us
pecgt,

—

D

M
CN

fioneinn

Index. 11
PARS TERTIA

tractat

DE MEDIITATIONE NO.

Marnie

0 ilinti
9r
C

neteu

li

un
ertn
i 11
Gnuikus⸗
ol.
1N.
Nomd
e
,mu

1

STRE INDIGENIIX..

Cap. I.
Ro mortiſicatione veteris hominie
orat.
Cap. II. Pro conſervatione & incre-
mento ſidei orat. .
Cap. III. Pro conſervatione & incre-
mento ſpei precatur.
Cap. IV. Pro conſervatione & incere-
mento caritatis orat.
Cap. V. Pro conſervatione & incre-
niento bumilitatis precatur.
Cap. VI. Pro dono & incremento pati-
entiæ precatur.
Cap. VII. Pro dono & augmento man-
Juetudinis precatur.
Cap. VIII. Pro dono & incremento ca-
ſitatis orat. . W
Cap. IX. Pro contemtu terrenorum
precatur.
Cap. X. Pro abnegatione ſui orat.
Cap. XI. Pro victoria mundi precazur.
Cap. XII. Pro conſolatione in adverſis
& vera quiete animæ precatur.
Cap. XIII. Pro victoria in tentationi-
bus & cuſtogia ab inſidiis Diabolicis
precatur.

Cap.

1I2 Index.

Cap. XIV. Pro beato vitæ exitu &
beata ad vitaz aternam reſurre-
ctione precatur.

PARS QUARTA
tra ctat
DE MEDITATIONE
INDIGENTIE PROXIMI.

Cap. I.

Ro verbi conſervatione & Ecclefiæ

incremento orat.
Cap. II. Pro Pakoribus & Auditori-
bus Jupplicat.
Cap. III. Ero Magiſtratu & ſubaitis
prebatur. .
Cap. IV. Pro ſtatu Oeconomico petit.
Cap. V. Pro cognatis & benefactoribus
intercelit.
Cap. VI. Pro inimicis ac perſecutori-
bus orat.
Cap. VII. Pro affiltis & erumneſis
Jupplicat.

—

DISD

“
niſe ge
ngue
engena
1 bece
Nnde
eniie
Glu⸗
tomn,
ti ah
he,
irimn
in onn
9/ r
1,

DISPOSITIO HUIUS
ENCHIRIDII.

1MWPdirationis quotidianæ capi-
ta funt quatuor, pro ra-
tione ac numero objectorum, cir-
10lI ca quæ occupataieſſe debet. Ex-
. pendenda enim ſunt quotidie:
I. Peccata noſtra, gquorum pe-
tenda a Deo propter Chriſtum
remiſſio. 2. Beneficia Dei, pro
A quibus offerenda eſt humilis gra-
tiarum actio. 3. Indigentia no-
ſtra, ubi orandum pro conſerva-
6 8i tione, G' incremento donorim
Sbpiritus ſancti, ac pro ſpiritua-
meſ li in omnibus tentationibus vi-
αCtoria. 4. Indigentia proximi;
ſum ubi orandum pro iis, guæ Junk
aed hbhanc & &ternam vitam
cul proxvimo neceßſaria.

114

A.

l18,0. PARS

X

(14) ℳ

——,

PARSPRIMA,

DE MEDITATIONE
PECCGCGATORUM.

/1Editatio peccatorum com-
plectitur bæac duo capita, ur
gravitas peccati originalis ac
peccatorum actualium cognoſca-
tur. Peccata actualia perpetrau-
tur cogitotione, dictis, factis:
mali commiſſione, boni omigio-

ne contra Deum, proximum

&' nos ipſos: ſunt delicta ju-

ventutis, ſüunt & quotidianæ in-
Ermitutes: a carue ſemper ten-
tamur, ſæpius ſuccumbimus:
parricipamus gquandoque pecca-
tis alienis: & in multis ipſi de-

fkcimus, quinimo peccatorum no-

ſtrorum ab omnibus creaturis
rei peragimur, ac ſeveritatem
iræ divinæ adverſus peceata in
Chriſti pacſione & morte

intuemur.

CAPVT

Ere

—

PECC./
604.
(Ande
ſiohe
Iunnttis n
i CO
inIme 35
beti
bhin⸗
Is nolr,
lle
tul ohiti
el h
is nu
ihe elt
nenbris
is ner,
allhtn
nhie
menbr
6 Dlare
er ne o
4 Uhiin
Ultie D
NOhGun
en

e
.

10 N
N.

n Ce.

nirn 1
illi
liſ
l,enni.
ioie
jOiN
Eiltr
ligiuir.
per .
Afrlifei
rn

Exerc. piet. Part.I. Cup. I. 15

CAPUT I.
PECCAII OkkIGINALIS
CRAVIIATEAMI EAPENDIT.
SAndte Deus, juſte udex, ſeio a me
in peccatis conceptum & natum,
ſcio b“ ex immundo ſemine in utero
matris me eſſe formatam: venenum
illud peccati totam meam naturam
ita corrupit & infecit, ut nullæ vires
animæ ab illius contagione ſint libe-
ræ. Periit in me ſanctum illud imagi-
nis divinæ depoſitum, in primo gene-
ris noſtri parente mihi concreditum:
nullæ Iuperſunt vires ad ſalutarem
tui agnitionem, timorem, fiduciam &
dilectionem inchoandam; nulla ſu-
pereſt igρννς ad obedientiam man-
datis tuis præſtandam: voluntas mea
à lege eſt averſa, & lex peccati in
membris meis, repugnans legi men-
tis mexæ, facit, ut tota mea Natura ſit
cortupta & perverſa. Miſer ego &
miſerabilis ſentio impetum peccati,
in membris tenaciter inhærentis, ſen-
tio pravæ concupiſcentiæ jugum gra-
viter me prementis. Qamvis enim
in Baptiſmi lavacro 4 per Spiritum
gratiæ regeneratus ſim & renovatus:

tamen a peccati jugo & captivita-

te nondum liber ſum totus: ſiqui-
dem e radix illa amaritudinis, in
. me
a) Pf. §I, 7.
b) Joh. 14, 4. 6) Rom. 7, 2 ⅞.
4) TLit. 3, 5. 2) Hebr. 12, 1.

16 Ewercitii pietatis
me deliteſcens, ſemper expetit pro-
germinare. Lex peceati in carne ſu-
rens, nititur me captivare; plenus
ſum dubitationibus, diffidentia, ap-
petitu honoris proprii: a Ex corde
exeunt pravæ cogitationes, quæ me
totum coram te coinquinant: ex ve-
nenato fonte rivuli venenati proma-
nant. b Ne igitur intres in judicium
cum ſervo tuo, Domine, ſed e propi-
tius eſto mihi ſecundum miſericor-
diam tuam magnam. Abyſſus meœæ
miſeriæ invocet abyflum tuæ miſeri-
cordiæ. Pro hac fœditate immundæ
meæ Naturæ offero tibi ſanéctiſſimam
conceptionem Filii tui. Mihi e ille
natus eſt: mihi ergo & conceptus.
Mihi factus eſt ſanctificatio & juſtitia:
ergo etiam mihi factus eſt purifica-
tio & munditia. Per hunc & propter
hunc Filium tuum milerere mei, al-
tiſſime, & abiconditum corruptionis
malum, in Natura mea hærens, né
ponas g in vultus tui lumine: ſed
dilectum Filium tuum, Mediatorem
meum, intuere: ejus fanctiſſima & in-
contaminata conceptio meæ miſetiæ
ſubvyveniat, Amen.

D

CAPUT

) Matth. 15, 19. b) El. 143,3.
c) . 5 I, I.
e* Eſa. 9, 6.
)1 Cor. 1, 30.
4) Pſ. 90, 9.

—

PECC
Genck
Unm
eris, &
Meorum
r cone
ruqu
ſme
inelism
in el
itrione
Nelle lun
enett
ſikengun

Sanch

temer,
ti: (
dar iag,
7
k

ehtie
Moell n
e. Cnn

i⸗
—
petit i⸗
in carnel,.
te; Pem
gentin 1.
4 Er (old⸗

es Ile 4

Ann: erſt
uti Mon .
in lere
ſede une
miſetket.
bjnure
tur ni
teimmt
ſnalſinn
Ninl
ofelnn
A auihe:

re

ne

Partis I. Cap. II. 17
. CAPUE II.
PECCATA UVENTUTIS TIN
M EMORIAAM REVOCAT
SAnde Deus, juſte Judex, delicto-
rum a juventutis meæ ne memi-
neris, & b præteritorum peccatorum
meorum ne recorderis amplius. Ra-
dix concupiſcentiæ vitioſa in me hæ-
rens quam multos venenatos in pue-
ritia mea protulit frucdtus? Peccati ori-
ginalis malum quam numeroſos actu-
alium delictorum edidit fœtus? ec Go-
gitationes cordis mei pravæ & per-
verſæ ſunt a prima inde pueritia, imo
à tenera infa: tia. Siquidem cum eſſem
infans unius diei, coram Deo innocens
haudquaquam fui. Quot ſunt dies
vitæ meæ, totidem me gravant culpæ,
imo adhuc longe plures & numero-
ſiores: cum e vel in una die ſepties
cadat juſtus. Quod fi juſtus in die ca-
dit fepties, ego perditus & injuſtus
Procul dubio cecidi ſeptuagies ſepti-
es. Crevit Vita, crevit peccatorum te-
la. Quantum accellit vitæ ex tuo be-
neficiòâ, tantum acceſhit peccatorum
Ponderi ex corruptæ Naturæ meæ vi-
tio. Examino vitam anteactam, & quid
aliud intueor „ quam fœdilhmam
& fœtidifähmam quandam Peccato-
rum
2) Pj. 25, 7. Y) Jer. 31, 34.
e) CGen. 0, §.
d) Zob. 14, 4.
*) Erov. 24: 16.

»„

18 Evercitii pietatis

—

rum tunicam? Attendo præceptorum
tuorum lucem, & quid aliud in exacto
annorum meorum curfu invenio
quam tenebras & cœcitatem? Tener-
rimus ille juventutis meæ floſculus
virtutum coronis adaptari & in odo-
rem fragrantiæ Deo debebat offerri.
Optimum ætatis meæ debebatur uti-
que optimo creatori Naturæ. At lu-
tulenta peccatorum fœditas florem
illum ætatis meum turpiſſime con-
ſpurcavit: graveolens delictorum

cœnum miris ac miſeris modis eum

commaculavit. Prima hominis ætas
inter reliquas omnes aptiſſima ſervi-
tio Dei: ſed ejus bonam partem im-
pendi ſervitio Diaboli. Multorum
mihi obverſatur peccatorum memo-
ria, quæ effrenis juventutis meæ per-
petravit licentig, ſed memoriam me-
am adhuc fugiunt longe plura. De-
licta o quis intelligit? ab occultis ſer-
vum tuum munda. Pro his juventutis
meæ detidis offero tibi, Sancte Pater,
ſanctiſſimam Filii tui obedientiam, ac
perfectiſſimam ejus innocentiam, b

qui tibi obediens factus usque ad

mortem, mortem autem crucis. Cum
puer duodecim annorùm effet, ſan-
ctam obedientiam tibi præſtitit, &
voluntatem tuam fumma promtitu-
dine exequi cœpit. Hanc obedien-

tiam, juſte judex, offero in pretium &

ſatis-

) Pſ. 19, 13. S) hil.2,8. *) Luc.2,42.

——
ligfalli
tutis me⸗
—

1451
ueed

um te
ſe inm
glotig
Necumn a
inor in
s com
corſen
leibus K
4 ſeties
ſi,
h ſed (a
D
it ſehl
erior.
un Nor
RN
Etie V
nrumn
in
8
ee lſtie
nenitn
coren

A

Eceptotn
dinendt
1n inveni
m? Tene-
En
ehat ofeni
hebulul⸗
ure, Atl
Eitas foren
ilime cn

Gelioenn

mods ein
ominis en
elinn en
iatenin
Muronm
tum nend.
ts nerher
morim ie.
plurt. N
gellet⸗
ojmen
Sſelich
lieniun

5 ugn⸗
rucis⸗ 15
elet
eliiß 1
eiix
vpreimmi
ſui⸗

Muaf

oMtif.

Partis I. Cap. III. 19

ſatisfa tionem pro multiplici juven-
tutis meæ inobedientia, Amen.

CAPUT III.
LAPSUS OVOTIDIANOS
KRECENSET.
OAnde Deus, juſte judex, nemo co-
ram te innocens eſt, a peccati a
labe immunis nemo: deſtituor % &
ego gloria illa, quam me oportebat
mecum ad tuum afferre judicium: de-
ſtituor innocentiæ veſte, quia indu-
tus comparere debebam ante tuum
conſpectum: ſepties c imo pluribus
vicibus fingulis horis cado: ſeptuagi-
es ſepties ſingulis diebus pecco: Spi-
ritus q quidem interdum promtus
eſt, ſed caro ſeinper infirma. Viget
quandoque ac roboratur homo inte-
rior; ſed languet ac infirmatur homo
exterior. Nec enime quod volo bo-
num, hoc ago: ſed, quod nolo, ma-
lum. Quoties vanæ, pravæ ac impiæ
cogitationes in mente exſurgunt!
Quoties vana, inutilia & noxia verba

prorumpunt! quoties perverſa, prava

& iniqua facta me pollunt! J Omnes
meæ juſtitiæ ſunt ſicut pannus mulie-
ris menſtruatæ. Ergo gjuſtitiam me-
am coram te ſtabilire non audeo: ſed
coram juſtiſſimo tuo tribunali me
. pronus
4) Zoh. 14,7. b) Rom. 3,23. &) Prov.
24,6. 4) Matth. 26,4 1. e) Rom. 7, 19.
F) Ma. 64, 6. Rom. 10, 3.

20 Ewercirii pietatis

pronus humilio, & a ex profundis ad mi em
te clamo: Domine, ſi peccata impu- (ionun,
tare decreveris, quis ſuſtinebit? ſi in mormam
judicium intrare volueris, quis per- quid eun
manebit? ſi ad ſeverum juſtitiæ tuæ un,k
examen me volueris ſiſtere, quomodo erum.
coram te potero conſiſtere? Si c exa- (otee
Qam vitæ meæ rationem vis require- In iene
re, ad mille ne unum quidem potero io&!
reſpondere. 4Obſtruitur ergo os me- ite Dens
um: dignum æternis cruciatibus me not
coram te profiteor, & æterno me car- (egioni
ceri jure mancipari poſſe, cum lachry- ſete De
mis confiteor. Pro his quotidianis mnnn
vitæ mecæ peccatis offero tibi, Sande t&in
Pater, pretioſiſſimum Filii tui ſangui- u! Ren
nem effuſum in ara crucis, e qui me ſher omn
lavat ab omnibus meis delidtis. Pec- iſicherſe
cata mea, quæ me captivant, ſunt ho- uen
ſtes longe plurimi & potentiſſfimi, ſed tarl
longe pretioſius & efficacius eſt Aôov heder
Filii tui. IIlud perfectifimum, ple- er kitl
niſſimum, & ſanctiſũmum Chriſti Mo nn
pretium cedat mihi in remiſſionem pi
meorum delidtorum, Amen. ealt en
*) Eſ. 130, 1. 2. 5) Pl.- 134,3. ) goh. EInnndn
9,3. d) Rom. 3, 19. e) 1 Joh. I, 9. ippit
”l
CAPUT IV. Denn
VITAM UXTYA NORMANM KAN
PRIMA DECALOoI TüBD llie⸗
EXL EXAMINAT. E ſi
Oinde Deus, juſte judex, dediſti 4
nobis legem tuam in monte Si-

a) Erod. 20, f.

8s Partis I. Cap. I. 21

—

tofultà nai, eamque omnium noſtrarum a-
Aenii Etionum, verborum & cogitationum
nebit! ii normam eſſe voluiſti, adeo, ut, quic-
Seg quid cum hac norma non eſt congru-
lltiru um, a reputetur in judicio tuo pec-
ede catnum. . .
) e Qoties lucidiſſimum illud ſpecu-
nnitetit lum agnoſco, fœditatem meam per-
eidenſen ſpicio & totus cohorreſco. Diligere
te, Deus meus, ſuper omnia debeo:
at b quoties mundum diligo & tuæ
dilectionis me capit eblivio! Time-
re te, Deus meus, debeo ſuper o-
mnia: at quoties conſentio in pecca-
ta, & timor tuus mea excidit memo-
ria! Requiris, ut tibi, Deus meus,
s ſuper omnia confidam: at quoties
in adverſis cor meum fluctuat, ac de
Paterna tua cura ſolicite atque anxie
dubitat! Obedire tibi, Deus meus,
debeo ex toto corde: at quoties caro
mea refrataria huic obedientiæ pro-
poſito renititur, c & me interdum
captivat peccati carcere! Sanctæ de-
bebant eſſe cogitationes mexæ, ſanéta
& munda deſideria: at quoties vanis
& impiis cogitationibus turbatur
tranquillæ mentis gloria! Invocare
te, Deus meus, debeo ex toto corde;
AHUat quoties mens in precibus vagatur
a ſolicite angitur de exauditione?
Quam ſum ad preces remiſſus, & in
EG N 2 fiducia

a A) 1I Joh. 3,4. b) 1 Zoh. 2, 15.
c) Rom. 7, 23

tetzocid
huciatbiut
etno Ne d
luchf
,C N

22 Evercitii piezatis
fiducia concipienda demiffus! quam
ſæpe lingua quidem erat, nec tamen
adoro a te in ſpiritu & veritate! Quam
profunda beneficiorum tuorum læpe
me capit oblivio! Quotidie beneficia

tua largiter in me fundis, nec tamen

quotidie pro beneficiis gratias tibi
refundo. Quam frigida de immenſis
& infinitis tuis in me collatis mune-

ribus cogitatio! Quam tenuis in cor-

de meo utplutimum devotio! Utor
donis tuis, nec tamen prædico te da-
torem! Hæreo in rivulis, ad fontem
non propero. Verbum tuum ver-
bum Spiritus vitæ eſt: ſed fructifica-
tionem ejus ſæpe c impedio, & opus
Spiritus ſancti in me ipfo deſtruo.
Scintillam boni propoſiti accenſam

ſæpius extinguo, nec incrementa do-

norum anxie flagito. Pro his & omni-
bus peccatis ac defectibus meis offerò
tibi, Deus meus, puriſſimam & perfe-
Riſſimam Filii tui obedientiam, qui
te ex toto corde perfecdte in diebus
carnis ſuæ dilexit, & toto corde perfe-
Gtiſſime tibi adhæfit, in cujus factis,
verbis & cogitationibus nulla in-
venta eſt peccati macula, nulla vel
minimæ culpæ labecula. Quod mihi
deeſt, id fidenter ex ejus plenitudine
haurie. Propter dilectum iſtum Fili-

um miſerere ſervi tui, Domine, Amen.

—

ITA1
Recxy,
19
de
Immote
intsz nee
preſegn
E Ge ill⸗
un corei
2—
OInhr
Uulisprer
womoee
getzl
niten
Eunenir
Funumy
ſutee
ſonnt
ledad
u 3 cr
er zu
det itn
etian
Gennnt
ene tee
ernte
N
Recat
imne f
ung
nia
4

CAPUTYT

a) Zob. 4, 23. ) Foh. 6, 63.
*) MWorth. 132⸗ 7* 4) Eſa. 53 9.

Partis J. Cap. V. 2¾
—— . —
ſsl un CAPUT V.
ee ie VITAM UXTA NORAMAM
nel SECUNDXE DECALoocI TABU-
onm LA CONSIDERAT.
rdee⸗ SAnge Deus, juſte Judex, æterna &
e immota tua voluntas eſt, ut a Pa-

iiii rentes meos & Magiſtratus vero hone-
kene, re proſequar: at quoties nimis tenui-
lursnn ter de illorum autoritate cogito, ve-
nis inee ram cordis obedientiam illis detre-
wine⸗ Qo, infirmitates eorum traduco, nec “
1

a ſeriis precibus eorum incolumitatem
„Promovee, iram adverſus ees ſæpius
u foveo, quibus me in patientia totum
ſubmittere debeo. Sancta tua volun-
tas requirit, ut proximo in omnibus,
quantum poſſum, inſerviam: ſed quo-
ties beneficentiæ me capit tædium, &
ehenii condonationis fraterne faſtidium!
nitee, Qoties ad iram, odium, invidiam &
mesdi⸗ rixas a carne mea ſoliciteor! Quoties
nE fervet irati cordis incendium inte-
etin rius, etiamſi verba cententioſa non
eh audiantur exterius! Sancta tua vo-
ctlele luntas requirit, ut caſte, pudice ac
iu ii temperanter vivam: ſed quoties a-

3,40 ſonn

1e mor crapulæ & libidinis animam me-
4 4 am peccato facit captivam? Quo-
Ee ties intus fervent libidinum incendia,

genin etiamſi cohibeantur exteriora mem-
llun bra! Qui c aſpicit mulierem ad
d N 3 cen-
5
4 ) F 25 2 20, 12.

66 5) I TLim. 2, 2.
„FS ec) Matth. §, 28.

, 7,/1 ietatis
Ewercitiiſp
24

ſcatus
jam fornicatu
e. ſeendamn auh Ndi it veritas.
eſt um ea in corde ſuo, S as⸗
ea 4
oriss oram De eiozo.
aet Soi, luſus cibi, p
noties e en Dei .
1 epetrar 1 bo
eonzugii) inatus &
nieatio conjubii) inord att E in⸗
moder us ſæpe nobis nan a verten⸗
c0
modera be mobi⸗ tir
. bre 1t5 . iscum
ri imludicium nob urte⸗
e le Kenatne modo in
ir en Prorininin nullo
irit, u
qui

negotiis dec 1P n; ed potius ejus
5 „
5 1
Ilam;
11

: nævos ejus
oda pemovceam r panio
hauc am traduca nbetline e
henddd⸗ arn, nec intembeſtir 4
temerari SSõ eum arg enlitt
uotien g um quæro enm Anſun rin
nmoclim Quoties de pr
ecommodum!

merarit 1 ium Sancta
1 1 .
im profero ) dic n
1 Intas uequtrit, ut ah omnt Pra-
tua volr.

Va cone Spiritus,
P 1 ibe ſit § 1
UI iſcentia liber ai .
lib Era ſt mens, libera it a c aeun .*
4 2 r 0 1 biſcentiis
& Pravis C neup

Sp 1 Sicut
P at!
ritum contamin
1

igine
aturigi
renni aquarum l rigine
nd dita cor meum pra Oiha
pirenei erpetuo æſtua is
Pinnibue n is peccçatis &
ibus me
omnibus

offer 63 Pa perfe-
me ter,
tibi Sand isti 7
r0 »

s ſi nam 1 ui
1 ientiam, 4
onmes homines Perfecto 3 K ind d e-
X d, & n ore ejus non eſt lia abe
1 15
dolus, nec in v ulla ab-

t. I, 22
a) Zer. 6, 7. b) Eſ. 53,9. 1 Pe

(bnede

—
natio,
en Prl
iio ie
Uintig,
lten
Meg, &.
4) Ku
—

ry/H
50

Iin
e &
ouimns
ipent
ereſtis
Uer⸗
etern
en de
e er
Eemist,
allnte .
13
is Non
4 Detfehe
MN
1 i cd
utleren

Wnlun

ienchrl
n bi
ſalnte

ART

5
—
Cornicunn
cit verimn
dic hn
llus cidi de
Uts in
n aAdrette
ran te e
iscuminn
Voluntss
lo molol
wint⸗
NEV0 ei
. ſ n
enheltos
AIPCan N
Em Wjult,
rotinni
lunl n
onmniN.
41 Hriun
aninn
1aereht
hllee
int! den
ſatuiei
is cor⸗
lelelin
emign ſt
mnalet
imend

er

Nir

Partie I. Cap. VI. 25

4

erratio; nec in natura corruptio. Ad
hoc a propitiatorium vera fide con-
fugio, ac per fidem ex vulneribus ejus
haurio, quantum mihi ad juſtitiam &.
ſalutem ſufficit. Miſerere mei, Deus
meus, & Pater meus, Amen.
a) Rom. 3, 25.

CAPUT VI.
APIENIOS PECCOATS WWPIUS
NOS PARTICIFPARE
0S TENDIT.
Ancte Deus, juſte Judex, commi-
ſiſti mihi non ſolum meæ animæ,
ſed & proximi curam. At quoties

proximus mea negligentia magnam

facit pietatis jacturam! Quoties eum
in peccatis haud ſatis libere & confi-
denter increpe! Quoties vel metu vel
favore retractus minus libere ipfius
delidta arguo! In a precibus pro ſa-

lute ejus fundendis ſum remiſſus: in

peecatis b ipſius increpandis timidus:

in ſalute ipſius promovenda langui-

dus: ita ut juſtisſime ſanguinem per-
euntis proximi a me requirere poſſes.
Si perfecdta ac ſincera in me eſſer
proximi dilectio, utique etiam liber-
rima ex illa procederet incerepatio.
Si in corde meo ignis ſinceræ carita-
tis arderet, utique etiam in ſpirituale
incenſum prscum pro ſalute prozimi
faciendarum clarius prorumperer.
Pre ſeipſo orare, eſt neceſſitatis: at
pro ſalute proximi rogare, caritatis.
. 4 Quo-
9) 1 Tim. 2, I. b) Ezech. 3, 21.

26 Ecxercitii pietatis
Quoties igitur preces pro ſalute pro-
ximi negligo, toties violati dilectio-
nis mandati meipſum damno. Mo-
ritur proximus eorperis morte, & ec-
ce luctu ac gemitibus omnia com-
pleo: cum tamen mors corporis nul-
lum afferat pio homini nocumentum;
ſed potius ad cœleſtem Patriam præ-
beat tranſitum. Moritur proximus
animæ morte, peccata mortalia per-
petrando, & ecce ſecuro animo ipſum
mori video, nec ulla ratione doleo:

um tamen peceatum ſit vera mors

animæ, per quod inæſtimabilis fit ja-
Kura divinæ gratiæ & æternæ vitæ.
Offendit proximus regem, qui corpus
poteſt occidere, & ecce modis omni-
bus quæro ipfius reconciliationem.
Offendit Regum omnium Regem, qui
a animam & corpus poteſt in gehen-
nam mittere: & ecce ſecuro animo
illud intueor, nec cogito infinitum
malum eſſe iſtam offenſionem. Im-
pingit proximus ad lapidem, accurro
promtus, ut ipſum vel a lapſu cuſtodi-
am, vel ex lapſu ſublevem: Impingit
⁶ in angularem ſalutis noſtræ lapi-
dem, & ecce ſecure hoc uegligo, nec
ut ipſum viciſſim erigam, debita cura
ac diligentia, laboro: Mea peccata
ſatis multa ac gravia ſunt, nec ta-
men timui alienis etjam participare.
Propitius eſto, o Deus! peccatori ma-
Zno,

* Matth. 10, 28. b) Pſ 118, 22.

5
—
dno, & ni
io mi
Der Chriſt
60 40 hin
nortung:
R peccato
Gad hane
drdamn
le & ſaly
De in Et

4) Nb.

—

HM
n
60.
nle D

oine⸗

trernni
MIn.
es
uum ſe
n ld
tnio e
darem
ſdorum
Dtibiin
Kem, 8

) lie

i
—
ſalute pre⸗
nno. NM.
otte, Aer⸗
mnin dn-
orhorihn
cummentun,
ttian e
ur grcini
hotttli er
nimd ſpnn
lone teti
t renn nin
biſst,⸗
etne iin
in glicni
nodis onn.
heilinteen
Rexenn 1
eſtngee⸗
eul iin
1o Uhtninn
ſonenn. 1.
eialin
hſici
n: Inpli,
uſne in
eslin
ſea lin⸗
ut eel
aricp

E

1. 11891

Pariis I. Cap. V. 27

gno, & nimis onerato. Ad tuam con-
fugio miſericordiam in Chriſto, &
per Chriſtum mihi promiſſam: acee-
do ad hanc a vitam, ego in peccatis
mortuus: accedo ad hanc viam, ego
in peccatorum tramite errans: acce-
do ad hanc ſalutem, ego propter pec-
cata damnationis reus. Vivifica, di-
rige & ſalva me, vera vita, via, ſalus
mea in æternum, Amen.

4) Zob. 14; 6.

CAPUT VII.

UNDIQUE PECCATORUM NOS
CONINCI M0ONET.

OaAnde Deus, juſte Judex, ſi reſpi-
cio in cœlum, cogito te Deum
meum multis modis a me offenſum.
Peccavi a Pater in cœlum, & coram
te: non ſum dignus vocari filius
tuus. Si reſpicio in terram, cogito
creaturis me per peccata turpiter
abuſum. Non ſolum noctis caligi-
ne, ſed & diei luce ad opera tene-
brarum ſæpius abuſus ſum peſſime.
Si reſpicio exempla peccatorum,
quos juſto judicio pœnis ſubjeciſti,
invenio me delictorum pondere ipſis
eſſe parem. Si reſpicio exempla
ſanctorum, invenio me illis in ſan-
Qo tibi inſerviendi ſtudio longe im-

parem. Si de Angelo cuſtode meo
, N

V cogite
4) Lac. I5,. 19.

28 Ewercitii pietatis

cogito, invenio eum ſœpius peccatis a
me eſſe fugatum. Si de diabolis cogi-
to, invenio eorum inſpirationibus a
me ſæpius locum eſſe datum. Si rigo-
rem legis tuæ perpendo, invenio mul-
tis modis vitam meam ab illius nor-
ma diſcrepare. Si me ipſum reſpicio,

invenio cordis mei cogitationes co-
ram judicio tuo me accuſare. Si ven-

turam mortis horam cogito, invenio
eam eſſe juſtiſſimum peccatorum meo-
rum a ſtipendium, ac niſi ex mera
miſericordia propter Chriſtum me
receperis, æternæ mortis fore januam

ac initium. Si venturum judicium

cogito, invenio me commeruiſſe, ut
peccata mea diſtrictiſſima ejus ſeveri-
tate vindicentur, & ad exacéctiſſimum
juſtitiæ divinæ calculum revocentur.
Si infernum cogito, invenio me pec-
catis meis poenas ejus juſtiſſimas
commeruiſſe. Si vitam æternam co-
gito, invenio ejus adipiſcendæ ſpe
peccatis meis me jure ac merito ex-
cidifſfe. Omnia ergo peccatorum me
convincunt meorum, tu modo, 0
Deus meus, ; ne vertaris mihi in cru-
delem! Ad Chriſtum, Filium tuum
dilectum, mediatorem meum unicum,
confugio, per illum gratiam tuam &
pPeccatorum remiſſionem mihi obtin-
gere firmiſſime eredo. Accuſant me
greaturæ, accuſat liber conſcientiæ,
acen⸗
a) Ram. 6, 23.
b*) Zob. 10, 16⸗

e.

—
Aebſant
atanag
nignilin
Uleipe:
io Geſti
neis ſtt
Dutſs Dr
di erin
InIma
columber
uminib
(oristli
e etn
Mhin’, &
Vehies P
inen,

. I

. (
Lreoy
UII

Onge
n
Pintns
Rer⸗ Peee⸗
not, Pon
ei, K
lt: don

¹) e

Spe
boli

ccat tis
scg⸗

tionibus

1.

irige⸗

Venionl.
illius to-⸗
mreſzeo⸗
tationes ed⸗

le.
to,

lter⸗
Ioren⸗

totunnned.

hili

er Des⸗

hrilen n
ejn wben

n in
mheruſſerl D
e
euiliin

lon

8 ſget⸗
nun

teſeen
nionete .

MI

Atlinit

Ttepunce⸗
liech 9

cat

1 nvin,

etloet⸗

Oond
0

iince

Partis I. Cap. Vill. 29

—— — —

accuſant llegis divinæ tabulæ, accuſat

Satanas die & nocte: tu vero, o be-

nigniſſime Jeſu, patrocinium mei
ſuſcipe: tibi æ« dereli cus eſt pauper,
quem vides omni creaturarum ſola-

tio deſtitutum: in tua pro peccatis

meis ſatisfactione, in tua ad dextram
Patris pro me interceſſione omne mi-
hi perfugium conſtitutum. Accipe,
anima mea, pennas auroræ, & inſtar
columbæ abſconde te in petræ fo-
raminibus, hoc eſt, in Chriſti Salva-
toris tui vulneribus: b abſconde te in
hac Ppetra, donec pertranſeat ira Do-
mini, & invenies in ea requiem, in-
venies protectionem, invenies libe-
rationem, Amen.

a) Pſ. 10, 14. b) Cant. 2, 14.

CAPUT VIII.
EX6οTRITIONIS EFFE.
CTIBVSDE PECCATI GRA.-
VWIIATE NOS CGONVINCI
ARovII.

SAnde Deus, juſte Jjudex, a cor me-
um contritum eſt & humiliatum,
ſpiritus triſtis, coanguſtatus, pro-
pter peccatorum meorum, quo pre-
mor, pondus. Defecit virtus cerdis
mei, & vigor oculorum meorum per-
iit: comprimitur cor meum: proinde
N 6 erum-

) Eſa. 66, 2.

30 Exercitii pietatis.

—

erumpunt lacrymæ: comprimitur

Spiritus meus, proinde obliviſcor ſu-

mere panem meum: vulneratum eſt
cor meum, inde ſanguis vulnerati
cordis, fons lachrymarum, profluit.
a Delicta quis intelligit? Proinde et-
iam quis dolorum cordis ob deliéta
coanguftati intelligit? Sitit “ anima

mea arida & contrita ad te, fontem

vitæ, Chriſte, paſce me rore Spiri-
tus ac gratiæ. Gemit ad te cor meum
coanguſtatum: o vera lætitia, e redde
mihi pacem & quietem cordis, ut fide
juſtificatus q pacem habeam apud
Deum. Condemnat mee cor meum,
tu me abſolve, qui fortior es meo
corde. Accuſat me conſcientia mea.
tu me abſolve, qui fortior es meo cor-
de. Accuſat me conſcientia mea, tu
me abſolve, qui conſcientiæ chiro-
graphum confixiſti in cruce. Offero
tibi, Deus meus, g cor meum contri-
tum & humiliatum in gratisſimum
quoddam ſacrificium: offero tibi ge-
mitus meos veræ & ſeriæ contritio-
nis nuntios: offero tibi lachrymas
meas, ſerii doloris teſtes, uberrimas.
In me deſpero, in te reſpiroe: in me
deficio, in te reficior: in me ſentia
anguſtiam, in te iterum invenio lætit-
tiam. Laboro b & oneratus ſum ni-
mis

⁸) Pſ. 19, 12. b) Pſ. 42, 3. c) P. 51, 00.

9) Rom. 5, 1. e) I Job. 3, 20. f) Col.
2, I4. g) Pl. §I, 19. ) Mattb. 11,32.

— 4

—
mis tun
ner cN
inhocat:
untue
6 30 tee
nrofune
lingigcz
Uon eſt 1
Recatumn

.ites me⸗

ſant onn
ne: ſini
Peihe,
e ttans
Uumd Ie,
ernee

Ie ck, de
di Ponge
ie i

.

—

W1
C
71
Fuhede
I meb,
unn torie
de contl
lanami

.
—
nprininr
liriſcot r.
deratunel
6 Vulenn
1, Moolrt.

Proiote ſ .

tiet an
1e, foltn
elteh⸗
te cor len
tiat
is 1 N 14
bezm 1
D euk,
Ntior 65 I
ſientin nen
resneoch⸗
ri 3 nen
entſt i

ce.

los n

Partis I. Cap. IX. 3
mis, tu me reficies & requiem animæ
meæ concedes. Abyflus a abyſſum
invocat: abyſſus meæ miſeriæ abyſ-
ſum tuæ miſericordiæ. De b profun-
dis ad te clamo, projice c peccata mea
in profundum maris. Non à eſt ſa-
nitas in carne mea propter iram tuam:
non eſt pax in osſibus meis propter
peccatum meum: quoniam iniqui-
tates mec transeunt caput meum,
ſicut onus grave graviores fuerunt
me: ſana animam meam, ccxleſtis
Medice, ne abſorbear ab æterna mor-
te: transter onus peccatorum meo-
rumame, qui illud in te ſuſtuliſti in

cruce, ne deſperem ſub hoc importa-

bili pondere. Miſerere mei „ fons
Sratiæ & miſericordiæ, Amen.
4) M. 42, 8. ) Pf. 130,: I.
*) Micb. 7, 19. 2) PEfj. 38, 4. 5.

CAPUT IX.

OMNIA DEI BENEFIOTIA DE

PECCATIORVAM GRAVUITATE
TESTIARI DOCEI.

Gande Deus, juſte judex, quo plura

in me beneficia contuliſti, eo ma-
gis doleo, quod te patrem tam bene-
ſicum toties offendi. Quetcunque in
me contuliſti munera, totidem mihi
transmiſiſti amoris vineula. Devin-
zire me tibi voluiſti: ſed ego tui tuæ-
N7 gue

32 Evercitii pietatis
— — —,
que oblitus benignitatis, peccatorum
numerum cumulavi. Peccavi, Pater, in
cœlum & coram te, a non ſum dignus
vocari filius tuus, fac me ſicut unum
ex mercenariis tuis. Diſpliceo totus
mihi, effice, ut placeam rotus tibi.
Larga tua benignitas, & mirabilis b
longanimitas ad poenitentiam me diu
invitarunt; ſed venire hactenus de-
trectavi. Sæpius cme vocaſti, beni-
gniſſime Deus, per verbi prædicatio-
nem, per creaturarum admonitionem,
per crucis caſtigationem, per inter-
nam inſpirationem; ſed obſtruxi au-
res cordis mei penitus ad iſtam voca-
tionem. Omnes animeæ meæ vires,
omnia corporis mei membra ſunt do-
na tua: omnibus igitur animæ viri-
bus, omnibus corporis membris pa-
ratus eſſe debuiſſem ad ſancta ſervitia,
tibi debita: ſed feci ea, proh doler!
injuſtitiæ & iniquitatis arma. Tuus
eſt ſpiritus, quem traho: tuus eſt aer,
quem haurio: tuus eſt Sol, cujus lu-
cem quotidie video: omnia illa a
vitæ ſanctitatem mihi debuiſſent eſſe
adminicula & inſtrumenta: ſed con-
verti ea, proh dolor! in peccati ſervi-⸗

tia. Creaturis utendum erat ad Crea-

toris gloriam: ſed peſſime illis abu-
ſus ſum ad ejusdem ignominiam. In
Solis luee induenda q erant lucis ar-
ma?

a) Luc. I5, 19. b) Rom. 2, 4.

c) Matth. 23, 37. “) Rom. 13, 12.

.
—
! ſedh
bintum
accirnr,
ernn.
E cedi
R lundo
lal in
lezeli,
Ilibugl
1e ledliten
ius: ſecl
earumal
ſag! 8
eun ger
kellt: 4
It a om

i Hi

en dealb⸗
Ne,cumd
rkdicem

)el
—

Ryper-

40 Ng

ANII b,

N
kins
tem: 1l
Renitu

—
etcnonun
bi,baehin

ſicutumm
Plceonn
toretb,
mindisl
am mei
hidenis⸗
ealin de⸗
Nrrlaft⸗
nonitioten,
,Eet n

cPetui

ihamner
mner ſleh
n lunte
anine ii
nenbſsk⸗
ndt nt
ncoet.
I

Parti: I Cap. X. 33

ma: ſed perpetravi in eisdem tene-
brarum opera. Quicquid vitæ meæ
additur, ex tua benignitate mihi con-
fertur. Tota igitur vita mea inſervi-
re debuiſſet ei, a quo dependet tota:
ſed ſando tuo miniſterio vix impenſa
fuit pars illius minima. Quotquot
ſenſi inſpirationes bonas’, totidem
ablegaſti ad me gratiæ tuæ famulas,
quibus ut per veram pœnitentiam ad
te redirem, benigniſſime ſum invita-
tus: ſed heu quoties amantiſhmum
earum alloquium præfracte ſum aver-
ſatus! Suſcipe eum, qui jam tandem
cum gemitu & contrito corde ad te
redit: Aſperge me ſanguine Filii tui,
ut ab omnibus a inquinamentis car-
nis & Spiritus mundatus, ſuper ni-
vem dealber, & in cœleſti Hieroſoly-
ma, cum omnibus ele dis æternum te
Præœdicem, Amen.

) Cor. 7,I. b) Eſ. 5I, 9.

CAPUT X.

SEVERIIATIEM IRA PDIVINA
ADVERSUS PECCATA TN CHRI-
§TI PAS&OνNE 40C MORTIE
CONSIDERAT.

OaAnce Deus, juſte Judex, aſpicio
2 Filium tuum in cruce pendentem
& rivos ſanguinis largiter effunden-
tem: aſpicio eum, & ecce præ tertore
penitus deficio. Peccata mea ſunt fer-
xre1

34 Ewercitii pietatis

eius perforavi: peccata mea ſunt hor-
ridæ iſtæ ſpinæ, quibus ſanctiſlimum
illius caput, ipfſis angelicis potefſtati-
bus reverendum, coronavi: peccata
mea ſunt aculeatæ iſtæ ſcuticæ, qui-
bus purisſimum ipfius corpus, pro-
prium divinitatis templum, flagella-
vi. à Fera pesſima ceœleſtem illum
Joſephum laceravit, & tunicam ipfſius
ſanguine cruentavit. Ego miſer pec-
cator ſum fera illa pesſima: ſiquidem
in hunc dilectisfimum tuum Filium,
agmine facto, b irruerunt mea pecca-
ta. Si tantopere obedientisſimus Fi-
lius angitur & laborat propter pecca-
ta aliena, quid inobedienti ac immo-
rigero ſervo metuendum erit, propter
peccata propria? Vere magna &
lethalia fuiſſe oportet animæ meæ
vulnera, propter quæ ſananda unj-
genitus Filius tuus tam miſere percu-

oportet fuiſſe anime meæ morbum,
propter quem curandum ipſe cœle-
ſtis Medicus, ipfſa vita in ligno mo-
ritur. Video ſanctisſimæ illius animæ
cruciatum: audio miſerabilem ſan-
Riſſimi Salvatoris mei in cruce ceju-
latum: propter me ita angitur, pro-
pter peccata mea ſe a Deo de relictum
conqueritur. Si pondus alienorum

*) Gen. 3, 33. b) Eſa. 53, 6
*) Matth. , 46. za⸗

rei iſti clavi, quibus manus & pedes

titur. Vere magnum & lethalem

pecca-

—
Peccator

Potenten

erprimat
ubilis e
erimabi
Mum! 0—
Kernis
uungi

“ Di cum

ci) Chr
e diini
in r

Corun -

run ope
Uitislari
niſerieor
te arbot
mni
in Ohern
Penitnt
35 npuin
1 Chrigt
gun en
is, al
ut
RNNN
lolun ge
un E

um Meor

Uünum

dezg abl
Une ice

) u⸗

18 heles
alanthor⸗
Ddilümun
Poteini⸗
i:: ekeil
tice, d⸗
tpus, ⸗
m, gel⸗
ſen Unn
giemirin
hmiſer r⸗
: ſglien
nn ülue,
men eat.
bſnuk:
Mer ent⸗

ti Nind

ihe
neln
nint
aes .
lele hent⸗
lemden
bum
e e
ſoro n⸗
iusanine
bllen Kn.
rtuee eeſ⸗
ut, N
liennil
Pec⸗

Parris I. Cap. . 35

peccatorum tantopere premit omni-
potentem Dei Filium, ut ſudorem ipſi
exprimat ſanguineum, quam intole-
rabilis erit Dei ira, ac furor ejus in-

æſtimabilis adverſus inutilem ſer-

vum! O a aridum, & infelix lignum,
æternis gehennæ ignibus mancipa-
tum, quid metuendum eſt tandem ti-
bi, cum hæc fieri videas in ligno viri-
di? Chriſtus eſt arbor viridis in radi-
ce divinitatis, in caritate humanita-
tis, in ramis virtutum, in foliis ſan-
Rorum verborum & in frudtu bono-
rum operum: eſt cedrus pudicitiæ, ac
vitis lætitiæ, palma patientiæ, & oliva
miſerieordiæ. Quod ſi viridem hanc
vitæ arborem propter peccata alio-
rum ignis iræ divinæ accendit, quan-
to magis peccatorem, propter infrugi-
fera opera, velut aridam arborem,»

penitus abſumet! Quam grandibus

& ſanguinolentis literis peccata mea
in Chriſti corpore apparent ſcripta!
quam conſpicua eſt, o juſtiſſime
Deus, adverſus iniquitates meas ira
tua! Quam arcdtam oportet fuiſſe
captivitatem meam, cum tam pre-
tioſum detur Aérςbι ad folvendum
eam! Quantas oportet fuiſſe peccato-
rum meorum maculas, cum rivi ſan-
guinum ex Chriſti corpore defluant
ad eas abluendas! O juſtiſſme Deus,
atque idem benigniiſime Pater, re-
ſpice

4) Lac. 23, 31.

36 Exercitii pietatis

ſpice, quam indigna pro me paſſus Fi-
lius tuus, & oblivifcere, quam indigna
operatus ſit pesſunus tuus ſervus. Pro-
funda ipſius vulnera intuere, & pecca-
ta mea a demerge in profundisſimum
miſericordiæ tuæ mare, Amen.

a) Mich. 7, 19.
PARS SECUNDA

DE MEDITATIONE

BENEFICIORUMDI.
VINORUM.

Editatio benefciorum divi-

norum ex Naturæ & Eccleſiæ
bhorto pulcerrimo varios eosdem-
que fragrantziimos munerum di-
vinorum flores colligit, eorum

odore ſeſe in Spiritu recreat, &ι

Jacrificia labiorum in odorem
Juavitatis vicigtim Deo offert.
Diſpeſci autem poſſunt benefcia
Dei immenſa ac innumerabilia
juxta tres fidei Chriſtianæ arti-
culos. Deus creavit, redemit ac
Janctificavit nos; cumulat maxi-
nis in hac vita bonis, majora pro-
miſiz in vita æterna. Confert in
nos animæ &σ corporis exter-
na bona; cuſtodit a malis, con-
ſervat in bono: gquod factum

tegit;

.
—

nhitl

un ⸗
pobrwe⸗
hinimi
Inlen,
lui potſt
lfutur⸗
Gerrinn
—

CRATI4
UONE

40

Pli
ho, tere
anus tu
tunt mete
lunmmin
li, ſeut
am ge

(( tarne .

Ueris cor
Kithtlir
10 tu cl
ine miſ
nihi pr
J
Uulihy,

tit
—
epeliuli.
nminlin
ſennus N⸗
te, & Ped⸗
Unadisnn
Amen⸗

anent.
r Mu
jn, 6N

„—

Partis II. Cap. I. 37

tegit, quod futurum regit : plures
Junt gratiæ ejus privativæ, quam
Ppohitivæ. Breviter, nec verbisnec
cogitutione numerum ac dignita-
tem beneficiorum divinorum ſſe-
gui poJumus, quæ æternæ laudis
in futura vita materia olim erunt
uberrima.

CAPUT I.
GRATIAS AIT PRO FORMA-
TIONE IN UTERO MATRIS ET
AD HANC VIIAM NA-
TIVITATIE.
QUnipotens, æterne Deus, Pater,
Fili, & Spiritus ſancte, tibi gratias

ago, te prædico, te glorifico, quod a

manus tuæ plaſmaverunt me, & fece-
runt me totum in cireuitu. Sicut t
lutum in utero matris meæ me finxi-
ſti, ſicut e lac me mulſiſti, & tan-
quam à caſeum me coagulaſti, cute
& carne veſtiviſti me, atque osſibus &
nervis compegiſti me; e vitam & mi-
ſericordiam feciſti mecum, & viſita-
tio tua cuſtodivit Spiritum meum,
hanc miſericordiam tuam magnam
mihi præſtitam æternis celebrabo
laudihy, bonitatem tuam ſempirernis

Præ-
4) Zob. 10, 8.
b) Zob. 10, 9.
c) v. 10.
4) v. II. e) v. 12.

38 Exercitii pietatis
prædicabo cantibus. Protexiſti a me
in utero matris mex. Confitebor 5
tibi, quia mirabiliter formatus
ſum, mirabilia ſunt opera tua, & ani-
ma mea hoc cognoſcit probe: non
eſt c occultatum os meuma te, quod
feciſti in occulto, quando variis
membris decoraſti me in inferioribus
terræ. Imperfestum meum q viderunt
eculi tui, & in libro tuo ſcripti erant
omnes dies, qui futuri erant, & non-
dum unus extabat ex illis. Mihi e ve-
ro quam pretioſæ ſunt cogitationes
tuæ, Deus! quam magna eſt earum
ſumma! Si dinumerare eas coner,
invenio eas multiplicatas ſuper are-
nam maris. Miſericordiam tuam mihi
exhibuiſti, antequam eam intellige-
rem: præveniſti me benefciis tuis, an-
tequam ea deſiderarem: complexa
me eſt benignitas tua, antequam pro
ea gratias agerem. Tu es, qui non ſo-
lum mirabiliter me in utero formaſti,
ſed getiam de utero matris meæ me
eduxiſti: tu es ſpes mea ab uberibus
matris meæ: in te projectus ſum ex u-
tero, de ventre matris meæ, Deus me-
us es tu. Quoties multos in utero mꝗ-
terno, antequam ad vitales hujus lu-
minis

) Pf. 139, 13. b) v. 1I4.
3 v. 15. d) v. 16.
2) v. 17.
F.) v. 18. .
2) Pf. 22, 10. I

—
minis an
cogito,
ur er!
thentunm
nen elu
upre
Flenm
Poris me
Leyx ¹
Uterime
higed
ſerde
Delsne
ſt hone

—

11,

61
(Miin
miſer
DMmis
er ge li
Unne nn
ſiig.
n ;
In uſti
oedt
i Remo
0 Nn
ii pati

)IT
) Ae

eniltisn
nkteber!
formen
ni An
tobe: Iin
te gi
nto veni

inſetiontau

n Iiem
riptienn
MhA
Mihi/N.
ogiunln
1elt ann
eas clt

Perit.

Ntuanmntt

n inelie⸗
iistuicit.
conpen
ſegten uu
Uibeni

.

ner
bleiin
limar.
,Dels e

4 formuin .

Periir Il. Cap. I. 39

— —

—

minis auras prodirent, extinctus eſſe

cogito, toties miſericordiam tuam,
quæ ex iſto carcere in hujus mundi
theatrum me vivum atque incolu-
mem eduxit, admiror atque prædico.
Quot præterierunt anni, in quibus ni-
hil eram? Tibi vero placuit hoc cor-
poris mei domicilium mihi extruere,
& ex abyſſo illa & tenebris materni
uteri me eruere. Animam rationalem
mihi dediſti, hominem, non lapidem
aut ſerpentem, me eſſe veluiſti. Tibi,
Deus meus, pro hac tua miſericordia
ſit honor & gloria in ſecula, Amen.

CAPUT II.
GRATVIAS AGIT PRO SU-
*TEN TATIONE.
Ratias tibi ago, omnipotens ae
miſericors Deus, quod inde a
primis vitz meæ diebus mirabili-
ter me ſuſtentaſti. Nudus a veni in
hunc mundum, tu benigne me ve-
ſtiviſti. Famelicus in hunc mun-
dum intravi, tu me hacdtenus largi-
ter paviſti. In b te vivo, ſum ac
moveor: absque te in nihilum reci-
do, ac morior. In te membra mea fle-
cto ac moveo: absque te vitæ ac mo-
rus particeps eſſe nequeo. Tuus eſt
Sol, equi mihi lucem præbet, quem
oculis

4) 1 Tm. 6, 7. b“) Aft. 17, 28.

c Matth. 5, 45.

40 Exercitii pietatis

oeulis meis quotidie conſpicio: tuus
eſt ar, quem continua reſpiratione
haurio: tuus eſt dies, tua eſt nox, cu-
jus viciſſitudines labori & quieti meæ
ſerviunt: tua eſt terra, cujus fructus
me benigniſſime alunt: tua eſt omnis
in cœlo, aëre, terra ac mari creatura,
uſui & ſervitio meo deſtinata, tuum
eſt a argentum, tuum eſt aurum:
quicquid ad vitæ hujus ſuſtentatio-
nem mihi eſt neceſſarium, id omne
largiſümis tuis manibus referendum
eſt acceptum. (Qam liberalis in ge-
nus humanum es, o Deus! omnia in
uſum hominum olim creaſti: omnia
propter hominem adhuc hodie con-
ſervas. Quicquid creaturis exhibes,
mihi exhibes: quia propter me illas
omnes mirifice formas, inſtruis ac
conſervas. Quædam creaturæ inſer-
viunt mihi ad obſequendum; quæ-

dam ad nutriendum; quædam ad ve-

ſtiendum; quædam ad ſanandum;
quædam ad caftigandum. Omnes au-
tem ad docendum & informandum.
Quis varia illa eſculentorum genera

enumerarer, quæ creaſti, & e terra

adhuc hodie producis ad nos ciban-
dos:? Quis recenſeret varias illas her-
barum ſpecies, quas quotannis e terra
evocas ad nos ſanandos? Quis va-
ria animantium genera ad uſum ho-
minis condita, eidemque inſervientia
omnis

4) Hagg. 2, 9.

—
onmniay.

II E

creqtor
um. 4Al
eyanelcen
Vita prot
eng eſſen
iterem.
ee, men
lib bieng
Keerhum,

—

0NA

te ven
ne,
tu elen
infern t
Uien
Atand:
Do Died
Cſi ed
aben,
nenn me
t,ige⸗
eer

i
—
cio: un
eſpinnine
eſnon r.
gleine
ujusfuen
1 eſt Olnn’
Ai cteinli,
nate, tünn
el aunm
llennto⸗
n, i nNe
lelerehinn

berelsnie

sl onni
eilti: omnt
c hode a⸗
Utis elfch
pten Te
. inlni
entrk N.
ndum 6
letim 46
ſimucun
Omeit.

„.
e⸗

nmweln

Gnun Eiel
cer
0os iie
lis loh⸗
Leien

Paerris II. Cap. III. 41

omnia verbis complecti poſſet? Tibi

laus & honor in æternum, qui es
creator & conſervator rerum omni-
um. Absque te vero Sole, ut umbra

eyvaneſcerem: absque te vera vita, ex

vita protinus exciderem: absque te
vera eſſentia, in nihilum repente in-
ciderem. TLibi ſoli debhetur meum
eſſe, meum vivere, meum moveri.
Tibi ergo ſoli vivam, & adhærebo in
æternum, Amen.

CAPUT III.
GRATIAS AGIT PRO REDEAM-
TONEPER CIRISTUM
PRATILA.

MAaimas tibi, o æterne atque o-
1 mnipotens Deus, gratias debeo,
quod creaſti me, cum mhil eſſem:
donge vero majores, quod redemi-
ſti me, cum perditus ac damna-
tus efſem. Heærebam in faucibus
inferni, tu me a extraxiſti per ſan-
guinem Filii tui. Mancipium eram
Satanæ: Sed tua gratia me ex re-
gno Diaboli liberavit, & in regnum
Ohriſti collocavit. Totum me tibi
debeo, quia me totum ſormaſti: b
lingua mea perpetuo debet te lauda-
re, quia eam dediſti mihi. Os meum
ſemper debet annumwiare laudem
suamm,
.) Col. I, 14.
*) Pfſ. 5I, 6.

42 Exercitii pietatis .

—

tuam, qui tuum trahit aëärem & ſpi- mum mo⸗
ritum. Cor meum perpetuo amore W inno
tibi adhærere debet: quia tu illud Uus init
formaſti. Omnia membra ad tuum Mepehſb
ſervitium debent eſſe promta: quia, Aiten
quotquot & quanta ſunt, ea omnia ogfiin
mirabiliter fabricaſti. Quod ſi jam mmſbig
ante me totum tibi debeo, quia totum Eendtte
feciſti me, quid erit, quod pro redem- ubiemit
tione ex ſervitute & captivitate mea iumer
tibi poſſim rependere? Oviculam a« nogee
perditam ex unguibus infernalis lupi . On
eruiſti: ſervum fugitivum ex carcere fieamn
Diaboli extraxiſti: drachmam ?⅛ per- Mlnhre
ditam anxie quæſiviſti. In Adamo is; ime
lapſus ſum, tu me erexiſti: In Adamo aumkei
captivatus ſum peccati vinculis, tu ienſhin
me illis ſolviſti: In Adamo perditus idkimm
ſum, tu me iterum ſalvare voluiſti. ulmm,
Quis ego vermiculus, ut pro me redi= fniins z
mento tam ſollicitus, atque in ſalutem tcn
meam tuam prodigioſe largus eſſe Eernone
volueris? Si primos homines, generis Aen
noſtri parentes, poſt lapſum a te pror- Mu l
ſus rejeciſſes, atque ipios, una cum o- Mdten
mnibus poſteris, a conſpectu gloriæ Mn me
tuæ remotos, in infimum usque in- We, z
fernum projeciſſes, nemo noſtrum de ui;
injuria ſibi facta jure conqueri potu-
iſſet. Recepiſſent enim illi, recepiſ-
ſemus etiam nos digna factis noſtris.
Quid ultra a teé vel flagitare, vel exx
pectare poteramus, qui ad imaginem (Dn.
4 tuam

*) Zob. 10, 28. ⁸) Lurc. 15, 8.

ii TPartis II. Cap. IIlI. 43

eniß tuam nos creaveras, & ſufficientibus
ad innocentiam confervandam viri-
bus inſtruxeras? Jam vero incom-
prehenſibilem atque ineffabilem æ
caritatem tuam erga nos demonſtras,
quod Filium Redemtorem primis pa-
rentibus poſt lapſum promittis, eun-
demque in plenitudine temporis
nobis mittis, per quem ex morte in
vitam, ex peccatis ad juſtitiam, ex in-
ferno ad cœleſtem gloriam nos revo-
cas. Ohominum amator, cujus c de-
litiæ cum filiis hominum, quis hanc
philanthropiam dignis efferre præco-
niis; imo quis eam mente ſatis digne
compledi poteſt? Hæ ſunt incom-
prehenſibiles bonitatis tuæ divitiæ:
hic eſt immenſus bonorum tuorum
nd eidt theſaurus, quem noſtra non capit
ne ſcl tenuitas aut intelligentia. Adeene
ſrone in ſervus carus erat, ut Filius pro ipſius
leillii redemtione in mortem fuerit traden-
lgus dus? Adeone inimicus erar diligen-
esten dus, ut dilectiſwſimum Filium ipſi Re-
mith demtorem conſtitueris! obſtupeſcit
‚umeie anima mea beneficii iſtius conſide-
elriii ratione, atque in tui amerem pe-

etuo anlt
ra 1ad tunn
mta: giin
ei Gmt
no Cn
quletcnn
frore.
iritate ne
Oilin
keroals
n er dn
mam ?e
lI Acane
am
Fills,

n bege 4 nitus abit & colliqueſcit,
n ,— Amen.
gguert e
luec CAPUT
cs Hokri

e, 4) Rom. 5 §8.
ing ) Gal. 4, 4.
) Proverb. 8, 31.
.

19,*

ttii pietatis
4Ewercitii pieta
44

CGCAPUT 8 ,LII
T P
chaYee, 1758 .
JN ibi ago Jeln Ciriſte⸗ de-
Ratias ribi ago, Jeſil nummani ge.
„uaie uod in e Bleunturzen
neris unice! n Mur anan unn
temnbporis ve ribi univiſt, Kerd ,
perſona irer br miet „Qoaner en
e brun tua, quod rehendi-
esre eu abranr apn myſleti⸗
8 DIeta “
1e QBedenas Deuden dege,in cai⸗
um, quod ſant voluiſti! Qr eck.
ne manifeſta inclinatio, quo nita⸗
ſerationis R deſcendens Pr rer
10 Propter gine ſuſtinuiſti! niporene
tem ex zirgi⸗ creaturam, amnih ebro⸗
srriifdm or, homo factus glorio-
tiſſime creat Rmum Ernum ler .
pter me leniin ſervile eeorpu Mi⸗
ſiſſime Homin carnem liber .l⸗
duiſti, ut car Quicquid igieu ernn
ni natus norum in nacirirate z quo-
ſtium bonor ie Mihilatns e; ano.
affers, meum er eih rian ommse
modo non u n ee mogis ell iher⸗
Natura mnee in re n ben Petcirume
dendnelhar⸗ 81 quidem 1n tonuptio.
achonelara. aſſumis, en Uerit
em our
De tantiin aicenali aremeg,
labefactata: ca

6. c) 1 Tim.
Gal. b) Hebr. 2, 1 .
3 2 „ in, 7. e) Epb. 5, 3
3 .

—
os ex Oſſ
egare m
tiglitate
fkehes
s get,
legte
Ponlin,
Cpulaltl:
Miarum 1
frato an
Non amn
lominen
umnia, n

lund: .

ihehone
Poterigme
ſen meit
Uotſus n
gui ine
. lolten
linam
tum tibi
ne etelin
Crals 1
Umanain
Umſis
leint:

n nnee
totus 1

4 Man
6

9
e

0, rl
rl.
Chiiſe, 1

glate 6
, ron a

ed⸗

ſbenee
Higiurc

rlutte

Partis II. Cap. Il. 45

Q

—

os ex ofſibus meis. Frater es, quid de-=
negare mihi poteris, cui conſubſtan-
tialitate carnis, & amoris fraterni
affectu es arctiſſime conjunctus 2Spon-
ſus a es, qui juxta cœleſtis Patris
eÜdogiav humanam Naturam, veluti
fponſam, perſonali fœdere tibi ipſi
copulaſti: ad gaudium iſtarum nu-
Ptiarum me quoque invitatum eſſe,
rato animo prædico & agnoſco.
Non amplius miror, quod proptet
hominem cœlum, terra „ mare &
omnia, qnæ in illis ſunt, a Deo facta
funt: cum propter hominem Deus
ipſe homo fieri voluerit. Prorſus non
poteris me abjicere ac repudiare, cum
te ipſum hominem, & proinde fra-
trem meum efſe ; non poſſis negare.
Prorſus non poteris mei obliviſci,
quia in c manibus tuis me deſcripſi-
ſti. Ioſa enim carnis communio quo⸗
tidianam ac perpetuam mei memo-
riam tibi injicit. Prorſus nên poteris

me derelinquere, cum arciſſimo per-
ſonalis unionis vVinculo naturam

humanam tibi volueris conjungere.
Quamvis igitur peccata mea me pro-

hibeant: tamen naturæ communio
eee non repellit. Adhærebo totus tibi,

qui totus totum me aſſumſiſti, Amen.
02 CGAPUT
2) Matib. 22, 2.
*) 2 Tim. 2, 13
*) Eſa. 492 6⸗

7

46 Exwercitii pietatis V
CAPUT V.
EAAS AGITY PRO CHRISTI
PASSILONE.
Uantas tibi debeo, o piiſſime Je-
ſu, gratias, quod pœnas pecca-
torum meorum ſuſcipiens, famem,
ſitim, frigus, defatigationes, obtrecta-
tiones, perſecutiones, dolores, pau-
pertatem, vincula, flaga, ſpinarum
compundionem, imo mortem crucis
acerbiſſimam ſuſtinere voluiſti! Quan-
ta eſt amoris tui flamma, quæ te im-
pulit, ut pro viliſſimo & ingratiſſimo
ſervo in mare illud paſſionum ſponte
temetipſum immergeres! Innocentia
& juſtitia tua ab omnibus paſſioni bus
te reddebat liberum: ſed immenſa &
ineffabilis tua caritas te noſtri loco
debitorem conſtituit ac reum. Ego
deliqueram, tu ſatisfacis. Ego â ra-
pueram, tu exſolvis. Ego peccave-
ram, tu pateris. O benigniſſime Je-
ſu, agnoſco viſcera miſericordiæ &
ardorem caritatis tuæ: videris me
diligere plus quam te, cum tradas
teipſum pro me. Quid tibi innocen-
tiſſmo cum ſententia mortis? quid
tibi pulcerrime inter filios hominum
cum ſputis? quid tibi juſtiſſimo cum
dagris & vinculis? Mihi hæc omnia
debebantur: tu vero ex ineffabili
zaritate in carcerem hujus mundi de-

ſcendis, habitum ſervilem meum in-
duiss

) Pf. 69, 6. ) Luc. 1,73.

—
dlis, &
tiſime ſ
opter)
lunti inf
mdtit i
leme lit
emm Dro⸗
is ban
Datre cch
Uleretis
IuIn 2D
vero en
Do ne
Güm tn
lot pil
nenta, t0
Eetliice
tner funt
ſr le,
mi er in
de ſolimie
1 li
Umtionen
unptadare
en min
is
nbe,
m tet
eo
Ncplern
,bidn

CHN

Pülne
enas Henr
, ſamen
6s obitki
lolores
, hic⸗
otten tn
litit⸗
Lingntte
onnI ſn
nud
5 on
d nenii
e loltiin
e teun.
5. n⸗
kgoſen
kelim,
letcont,
itelt
1iic
blimme⸗

9N

Partis II. Cap. V. 47

duis, & pœnas mihi debitas prom-
tiſſime ſuſcipis. Adjudicandus eram
propter peccata mea perpetuis uſtu-
lantis inferni flammis; tu vero igne
amoris in ara crucis excoctus ab il-
lis me liberum efficis. Abjiciendus
eram propter peccata mea a facie cœ-
leſtis Patris: tu vero propter me a
Patre cœleſti te derelicum eſſe con-
quereris. Lorquendus eram in æter-
num a Diabolo, & ipfſius Angelis:
tu vero ex immenſa caritate teipſum
Ppro me affligendum & crucifigen-
dum tradis Satanæ miniſtris. Quot-
quot paſſionis tuæ aſpicio inſtru-
menta, totidem quoque amoris erga
me tui video indicia, ſiquidem pecca-
ta mea ſunt vincula illa, flagra illa,
ſpinæ illæ, quæ te afflixerunt, quæ

omnia ex ineffabili caritate propter
me ſuſtinuiſti. Nondum erat amori

tuo ſatisfactum per carnis noſtræ aſ-
ſumtionem, manifeſtius eundem
comprobare voluiſti per amariſſimam
illam animæ & corporis tui paſſio-
nem. (is ego ſum, petentiſſime
omine, ut propter inobedientem
ſervum tot annis ſervire volueris?
Quis ego ſum, pulcerrime Sponſe,

Nut propter me, turpifſimum peccati
mancipium ac Diaboli ſcortum,

ne mori quidem recuſaveris? Quis

6
ego ſum, benignisſime Creator, ut
Propter me, vilisſimam creaturam,

erucis patibulum non exhorrueris?

R 3 vere

48 Exercitii pietatis
Vere tibi amantiſſime, ſponſe, ſum
ſponſa ſanguinum, propter quam
tantam ſanguinis copiam profundis.
Vere tibi, pulcerrimo lilio, ſum ſpina
lædens & compungens. Impono tibi
onus durum & aſperum, cujus ponde-
re ita premeris, ut ſanguineæ largiter
e corpore tuo promanent gurtæœ. Libi,
Domine Jeſu, Redemptor ac Media-=
zor unice, propter hunc amorem tu-
um plſallam in ſeculum, Amen.

—

CAPUT VI.

G RATIAS AGIT PRO VOCA-

TIONE PERVERBVM.
Ibi, Domine Deus meus, debe-
tur laus, honor & gratiarum a-
tio, quod paternam illam sονταιν
& conſilium de ſalute noſtra per
verbi prædicationem nobis manife-
ſtare voluiſti. Natura ſumus a te-
nebræ: ſedemus b in tenebris & in
regione umbræ mortis: tiu vero,
per clariſſimam Evangelii lucem, te-
nebras illas diſpellis. In « lumine
tuo videmus lumen: hoc eſt, in luce
verbi, veram illam lucem, ₰ quæ
illuminat omnem hominem, veni-
entem in hunc mundum. Quis uſus
fuiſſet theſauri abſconditi, & luminis
4 ſub
2) Eph. 5, 8⸗
*) Eif. 36, 10.

3) JZob. 1, 92⸗

N —
alob me
enino D
cum, 4
terelti
um Fili
Peles ey
Ccantiun
ſceonſcient
Danpelit
Dirannnn
I 108
trorum:
icula:
im me t
1e herdit
beneße,
Urtiz .
lhiem; in
ſen Retde
Ricordie
rcicire)
Rtaree n
enid te
6S dobis
emnem h
4 nbrici

r Partis II. Cap. VI. 49
done, m a ſub modio occultati? Grato igitur
ohet an animo prædico ingens illud benefi-
nprs cium, quod per verbum Evangelii
o/nnfä revelaſti nobis theſaurum beneſicio-
Irpamd rum Filii tui. Quam ſpecioſi ſunt
iss pedes evangelizantium bona, præ-
dicantium falutem! Hanc pacem
conſcientiæ & ſalutem animæ per
Evangelii verbum adhuc hodie no-
bis annuncias, & ad regnum Filii
tui nos vocas. Abductus eram in
errorum avia, ut miſera & infirma
ovicula: tu vero per verbum in vi-
am me revocaſti. Damnatus eram
ac perditus: tu vero in verbo Evan-
gelii offers mihi beneficia Chriſti;
Sin beneficiis Chriſti tuam gratiam;
in gratia tua remisſionem peccato-
rum; in remisſione peccatorum ju-
ſtitiam; in juſtitia vitam & ſalu-
tem æternam. Quis viſcera iſta mi-
ſericordiæ tuæ verbis dignis poteſt
Pprædicare? imo quis magnitudinem,
& divitias bonitatis tuæ mente poteſt
cogitare? myſterium ſalutis noſtræ,
zternis temporibus tacitum, pate-
facis nobis per Evangelii manitfeita-
“ tionem; cogitationes pacis, quas
ante jacta mundi fundamenta de no-
e bis nabuiſti, revelas nobis per verbi
ſ. 00 4 prædi-=
2) Martb. F. 15.
b*) Eſa. 52, 7. Nahum. I, 15. Rom.
10, I5. .
* Rom. 16, 25.
g) Jer. 29, II.

Exercitii Ppieraris
1 na a pe-
cer
icationem, quod eſt luferna der
NSdicnciene ad rernam ln antba⸗
ll tencheicoſam Va
hanc te

bis na-
Quid profuiſſet no
dentibus.

§ per pecca-
. r Chriſtum nos Baed rea-
ſeie nin 8 atos liberaſſes? Quan
imi Protuilet niſi rmenſt H
za Pat beneficiurm per we unn
redemrionig benefi Exrpan nnem s
nobis anaur nos tota die n Ene
corchs ni ri quotidie bull e de
veri tuum nos omnes a
verbum

beni ſſime omine homi
uot
D ne. Qu
8 1

iImi cœci-
iliſmi cæ
in gentiliſim ata
riades In. 8 ibus
rate, & er d vivunt, bu aſfu⸗
r.
tate, & leltis lux de e oretiſüimi
Verln ant nobis longe annes
ſit, quan ua conceſſit? An eone⸗
benitas ingratitudin aeni ane⸗
remur, ut d candelabhrum verbi 4 a-
Dis aufer §: tu vero ongenimian,
e autete ccata noſtra mnnm we
ſeee mn illud verbi eadag⸗
Renuun Hraoamun , conſer-
den len erdis adhuc n is conlet⸗
bili milercore hac nol a
“ porro eur
grat, imus, & ut „ ro euimn
kerves, in lices petimus,
. ſupp .
ſerves,

CAPUT

a) EPſ. I19, 105.
e) Apocal. 3, 2
2) Apec. 2, 5.
e) Sap. II, 24⸗

be

—

CRAT
PECT.

PElen

ter,
Iuſonem
benigni
1 peccato⸗
ium regn
anganimit
lud drome
e, ineve .
licti)
morg Pprepe
ent poeni
boue oh⸗
orum ſo
entanl
ſeNutire
wimis del
n es cl
Teia. (e
Enmemi
Wrenco⸗
ſikehan
ͤber

Kentiline
ſugſe,

4 ln,

ti⸗

Partis II. Cap. VII. 51

zue CGAPUT VII,
ung 6 RATTLAS AGIT BRO E.
, PECTATIONE CO N VER-

enn ennit⸗ .
Perſer⸗ Ternas tibi, miſericordiſſime Pa-
Ouictt ter, debeo gratias, quod con-

enlon verſionem meam tanta a kaxgosvkeig
en ac benignitate expectare voluiſti, &
Andstn ex peccatorum ſemita me in conſor-
e uum tium regni tui adduxiſti. Quanta eſt
ahat longanimitas tua, quod me, millies
teſbi illud promeritum, a facie tua abjice-
Gth re, inque æternas pœnas detrudere,
ai diſtuliſti? Quot myriades hominum
ubut Mmors prœvenit, antequam veram age-
gl d rent pœnitentiam! Quot peccatores
diabolus obſtinatos reddidit, ne pec-
ms catorum ſuorum conſequerentur in-
D dulgentiam! Ab illis non ſegregavit
len u me Naturæ qualitas: ſed ſola tua lon-
r8er ganimis benignitas; non levior quæ-
dam mea culpa, ſed exuberans tua
“ gratia. Certabat miſericordia tua
di lan cum mea miſeria. Pergebam ego de-
m a, linquendo: tu pergebas miſerendo.
te Differebam ego converſionem: tu
tenm differebas juſtiſſimam animadverſie-
goeln nem. Aberrabam, & vocabas me:
n Venire recuſabam, & expectabas
i me. Hanc bonitatem tuam, in-
dulgentiſſime Pater, non poſſum
dignis extollere præconiis. Hlane
anροορυνανιοι tuam, benigniſſime
05 . Deus,

4a) Rom. 2, 4.

——

pyrercitii

mé-
. endere .
on poſſum ullis D innumeris
s, non ponum. ne 2
Heus, Cuſtodiviſti n minus quam
Nritis. in quæ non niſſet carnis
Peccakts 5 eipitare me kctio Diaboli
E 2 . — . 1 „
alios D mundi ſedu eccatis mul-
coôrrupti 8 nec ſolum a k illa incide-
Eer rano e „ .s in ab illis, in
ris e ei & conterſiouem abi expe-
. 11
em; ſec benigni
e⸗ incideram, igniorem duae
guæ 1 Invenio tc benig abarn ego, &
Staſti. abiliorem; beccè continebam
u didhimulabas nan abſtinebas à
Tu ſeleribus, d m multo tem-
ego a ibus: prolonga n. & tu pro⸗
de zic Winaremn mea a Quæ tunc
pore 1 dictatem tuam. niſi mala⸗
longabas pi ita mea? non t numero
a ri 1,. .
fuerunt mmer heccata Eiliee: Varie-
5 ſlima, ayviſſi * .
m petlma: dere graviiimna⸗ ur gra⸗
1 on Soli igitt
e Panaima. do un refere,
fate dete nitati tuæ accept converſio-
riæ & honi longanimitate tor pec=
ant . 1
quod t am expectaſti, E meam ex-
eam expe ima
em m laqueis amma ſit laus, ho
gatorum Tibi Domine, en
. . 5 12 Amen.
alti. Imen.
e üt. I in ſeculum, an col. 180,
2 b. ſer. 2. de ſept. p .
ernb.
4) Bernb. .

—

3APUT 290 060N.
14a &r P

od
Deus meus, quod
ee

nitere
ac peri
cor meum a durum, neſcium,

1

*) Ezech. 36, 17.

1
—
Reſeium,
lhiceun
wihidedl
naulum
Non habi
peren.
Kin in
wi.
Pentte ne
1lg, hatl
echi
tentiz i
mmin ne⸗
mione d
ennd Nat
ilbus, ſe
ei 1Ut
klin don
et Pori
UMne Geſo
Uuſlimeref
len poteſt
erais ma
beneiet⸗
lin. Tn
de, E con
ler te con
ſn & de
1letcul
tan in de

9 Crane
3) Ne.
)Ter.

Partis II. Cap. IIX 53

Henkeen neſcium, convertiſti, quod cor meum
b innunei lapideum abſtuliſti, & cor carneum
Ge mihi dediſti. Ex me ipſo habui, unde
in culpam caderem: ſed ex me ipſo
non habui, unde ad pœnitentiam re-
ſurgerem. Aberrare per me potui;
ſed in viam redire non niſi per te

minus
uiſet
lio, 0

potui. Quemadmodum is, a qui de
s ventre matris ſuæ naſcitur incurva-
n tus, naturalibus remediis non poteſt
it ad rectitudinem reſtitui, ſed divina
(a

Gne Potentia illorum oportet erigi: ita
W anima mea cum ſpirituali illa incur-
nde varione ad peccatum, & res terrenas
erat nata: nullis igitur humanis vi-
ribus, ſed ſola tua gratia potuit
erigi, ut ad tuum honorem & cœ-
leſtium bonorum deſiderium aſſurge-
ret. Potui me peccatis variis tur-
Piſſime deformare: tùvero ſolus po-
tuiſti me reformare. Sicut Æthiops
non poteſt mutare pellem ſuam, &
Pardus maculas ſuas: ita non potui
benefacere malefaétorum ſtudio de-
ditus. Tu, Deus meus, & convertiſti
me, & converſus ſum: poſteaquam
per te converſus ſum, egi pœniten-
,ℳα tiam, & poſteaquam oſtenfum eſt mi-
– hi, percuſſi femur meum. Mortuus

nnliot⸗

lüma, 1
voli

bui

el

; amen.

. , sram in peccatis, & viyificaſti me.

a) Granat. l. 2. vit. Cbriſt. c. 2.
b) 7oh. 13, 2 32
ae ſi⸗ 9) Jer. 31;2 15.

54 EPwereitii pietatis

Quantum poteſt mortuus conferre ad
ſui reſuſcitationem: tantum etiam
conferre potui ad meam converſio-
nem. Niſi a traxiſſes me, nunquam
veniſſem ad te; niſi excitaſſes me,
nunquam evigilaſſem ad te; nifſi illu-

te. Peeccata erant mihi favo & melle
dulciora: quod illa iam fint amara
& acerba, tibi debeo, qui ſpiritualem
guſtum mihi denaſti. Opera virtutis
mihi erant felle atque aloe acerbio-
ra: quod illa iam ſint grata & dulcia,
tibi ſoli debeo, qui corruptum carnis
meæ judicium per ſpiritum immu-
taſti. Errabam b ſicut ovis, quæ
periit, & ad viam iniquitatis declina-
bam; tu vero, bone Paſtor, me re-

diuixiſti. Sero te cognovi lumen verum:
c erat enim nubes magna & te nebri-
coſa ante oculos vanitatis meæ, quæ
prohibebat, quo minus veritatis lu-
men viderem. Sero te cognovi lu-
men verum: quia cæœcus eram, & eæ-
citatem amabam, & per tenebras pec-
catorum ad tenebras inferni ambu-
labam: at tu, illuminator meus, non
quærentem te, quæſiviſti 3ʒ non vocan-
tem te, vocaſti; non converſum ad te,
convertiſti; & voce efficaeiſſima dixi-
ſti: fiat lux in interioribus cordis hu-

6) Aug. mdit.

minaſſes me, nunquam vidiſſem

quiſiviſti, & ad ſanctorum gregem re-

(R47
(47

A
Dei
ne g ver
el on
Peccat
nnif,

inbro

lhezertt
unaming
enisgor
I krim5

ſemn Doheee

uen
Ahre her

jus⸗ .

itli. le
Eocten
mali.
ee⸗
ium e

9
ber

b.

ollette
unn eiin
(Onetid⸗
„Nunguun
tiſes
ui e
P adte
one
ſot ann
fine
denl tu
ce Nrh
1dlet
runeet
tunn HM
1s, G
S
tor, en
gezent
menſkene
ert,
ner,
eimig⸗
cogron
em 1
nehngts

Darti, II. D X 55

jus, & facta eſt lux, && vidi lucem
tuam, & cognevi cæcitatem meam.

Propter immenſum illud beneficium

prædicabo nomen tuum in ſeculum,

Amen, Amen.

C 4 PUT IX.
GRATIAS AGIT̃PROPEC
CATORVM CONDONA-
170NE.
MAsnas tibi, æterne ac miſericors
Deus, debeo & ago gratias, quod
me a venientem ad te non ejeciſti; 3
ſed promtiſſime ſuſeepiſti, ac omnia
pPeccata mea miſericordiſſime mihi
remiſiſti. Ego, indulgentiſſime Pater,
eram prodigus ille Filius, qui pater-
nam ſubſtantiam luxurioſe vivende
diſſipaverat. Siquidem dona Naturæ
contaminavi; dona gratiæ repudiavi:
donis gloriæ meipſum privavi. Ege-
nus eram, & famelicus; tu me eſurien-
tem pane ccœleſtis gratiæ cibaſti. Nu-
dus eram, & omnibus bonis deſtitutus:
tu me iterum juſtitiæ veſte induiſti ac
ditaſti. Perditus eram ac damnatus: tu
vero æternam ſalutem ex gratia mihi
donaſti. Miſericordia erga me accen-
ſus, me c amplexatus es & oſculatus,

Filium chariſſimum, qui eſt in 4 ſinu

0 7 tuo⸗
a) Zoh. 6, 37.
*) Luc. 15, 13. 7
c) Lauc. I15, 20.
7) Zob. I, 18.

56 Ecxereitii pietatis

tuo; & Spiritum ſanctum, qui eſt
oſculum oris tui, maximo immenſi
amoris tui teſtes mittendo; induiſti
me ſtola prima, innocentiam primæ-
vam reſtituendo: dediſti annulum in
manum meam Spiritu gratiæ me ob-
ſignando; calceos mihi induiſti, Ev-
angelio b pacis me armando: vitu-
lum ſaginatum mei cauſa mataſti,
Filium tuum chariſſimum in mortem
pro me tradendo: epulari ac jucun-
dari me feciſti, lætitiam cordis c &
veram conſcientiæ pacem mihi red-
dendo. Mortuus eram, & per te in
vitam redii: paupertate conſumtus
eram, & per te in poſſeſſionem priſti-
nam redii. Tot peccatis pollutum,
tort dęli ctis coopertum, tot iniquitati-
bus corruptum, juſtiſſimo tuo judicio

repudjiare me poteras, ſed miſericor-

dia tua 4 exuberavit fuper peccata
meg: major fuit tua benitas, quam
omnis mes iniquitas. Quoties tihi
januam cordis mei pulfanti eandem
clauſi! juſtifimo igitur judicio mihi
fores gratiæ tuæ pulſanti easdem iti⸗
dem claudere potuiſſes. uoties au-
res meas obſtruxi, ne audirem vocem
vocantis! juſtiſſimo igitur judicio
gures tuas itidem obſtruere potuiſſes⸗
ne gudires vocem meam ad te ſuſpi-
rantis:

4) Cant. 1, 1. °) Eph. 6, I5:
2) Pſ 5, 14.
*) Rom. 5§, 20,

mntis.
ti, gua
cub.
Piens om
npbe
ea Po
COrund
Eutſ, ſee
ii ture
nehlohe
Eternn
N

—

5
14 714
NT0.
ſdo
, o
neuegt
Deecatig
end

. Poceſe 4

Aent

Ael Per
Me Vvend
els, Om
Uuttes inl

1; Gi
80 Innme
o; heui
nam penn
anmhlunt
ate nech
duiſi,r
nando: .
uln mit

minnane.

lori i

Partis II. Cap. N. 57

rantis. Sed abundantior fuit tua gra-
tia, quam omnis mea transgreſſio &
culpa. Expanſis a manibus me ſuſci-
piens omnes iniquitates meas velut
nube deleviſti, & omnia peccata
mea c poſt tergum projeciſti. Deli-
orum meorum non amplius reeor-
daris, ſed in ampliſſimum miſericor⸗-
diæ tuæ ſinum me recipis. Pro im-
menſo hoc beneficio gratias tibi agam
in &ternum, Amen,
4) Eſa. 6 5, 2. H
*) Mich. 7, 19.

— —

B CGAPUT X.
GRATIAS AGIT PRO CU.
TODIA IN BONO.

bi, Domine, a ſit honor, & glo-=
ria, & benediétio, & gratiarum
actio, quod non ſolum miſericorditer
me ſuſcepiſti peœnitentem: ſed etiam
aàa peceçatis continendi & emendatiug
vivendi præſtitiſti virtutem. Quid
Prodeſſet a morbo liberari, ſi ſtatim
ſequeretur pejor recidiva? Quid prod-
eſſet a peccatis abſolvi, nin daretur
pie vivendi gratia? Tu, fideliſſime
Deus, omnes fidelis & periti Medici
partes in ſanandis animæ mexæ vulne-
ribus perfeciſti. Lethalia erant vul-
nera mea, tu vulneribus Filljji tui ea
ſanaſti,

4) Apoç. 7, 12.

58 Evercitii pietatis

ſanaſti. Periculum erat, ne ſanata
vulnera recrudeſcerent: tu Spiritus
ſancti gratia, tanquam fomento quo-
dam, illud prohibuiſti. Quam larga
illorum ſeges, qui, poſt impetratam
peccatorum remiſſionem, ad priſti-
num vivendi morem denuo redeunt,
& delictis fuis peſſime iteratis gravius
Deum offendunt! heu quot videmus
a peccati jugo liberatos ad priſtinam
captivitatem redire, & ex ſpirituali
gypto eductos, ad ejusdem ollas
reſpicere! Refugerunt a mundi in-
quinamenta per Chriſti agnitionem:
Sed iisdem rurſus involvuntur per
priſtinam vitæ peſſimæ converſatio-
nem! Liberati b erant ex vinculis
Satanæ per converſionem: ſed eis-
dem iterum hærent per ſpirituam ne-
quiorum deceptionem. Poſteriora c
illorum certe pejora funt prioribus:
ac ſatius illis fuiſſet, non cognoviſſe
viam juſtitiæ, quam eadem cognita,
a ſancti illius, quod ipſis traditum fue-

verſi, & ſues poſt lotionem imm erſæ
volutabro cœni. Idem mihi poterat
contingere, niſi placuiſſet tibi per vir-
tutis tuæ gratiam & Spiritus ſancti
efficaciam, in bono me conſervare.
Idem Spiritus nequam, qui illos ex-

bu-

2) 2 Pet. 2, 20. b) Lac. 11, 26.
c) 2 Pet. 2, 21. 4ℳ) v. 22.

rat, præcepti converti tramite. Hi
ſunt canes d ad vomitum fuum re-

3
—
Pugmyit,
Mundus,
kademn ca
idelezrit,
lorum in
kriribos
urt.
lne eſezn
irtuc,
Inpetus,
11s, omn
un Me
(aunlt.

eni⸗ dhe

eamime,
ce mice
ſeie u
Win ne o
e in ſee
4)10r.
—

NNS

ne ſananl
u Hitu
gentovo⸗
umkun
wpeträlin
prll⸗
10 regeubt
tisgrait
ot Vicdehn
4 Ulinn
ſpbin tuuſt
gllemn
munci in
ghiti jonenn
gunrut e
cſelte
er ili
m: ſed e⸗
itituamtt
falea t
Prihrtus
cogtoni
en Cgnin
adimunfe⸗
tamnite⸗
n ſun
n inneſ
hihi hoten t
tbihetſi
itus ſanl
corlennd-

n iloser
emnem ſcientiam. Si quid igitur boni

IIl, 4.

2.
.

Partis II. Cap. XI. 59

— —

pugnavit, me oppugnavit. Idem
mundus, qui illos ſeduxit, me illexit:
eadem caro, quæ illos ſuperavit, me
ineſcavit. Sola tua gratia adverſus

illorum impugnationem me protexit,

& viribus ad victoriam neceſſariis in-
ſtruxit. Virtus tua a in mea infirmi-
tate efficax fuit: a te deſcendit robur
Spiritus, quo refrænare potui carnis
impetus. Quicquid in me boni, illud
aàa te, omnis boni fonte, deſcendit:
cum in me per Naturam nil niſi pec-
catum ſit. Quotquot igitur in me in-
venio opera bona, quæ tamen, vitio
carnis meæ, immunda ſunt, & i imper-
fecta, totidem agnoſcere cogor gra-
tiæ tuæ munera. Pro hoc immenſe
tuo in me collato munere gratias tibi
agam in ſeculum, Amen.
4) 2 Cor. 12,9.

—

CAPUTXI.
CGRATIAS AGIT PRO OMNIBUS
ANIMI CORäVORIS ET FOR-
TUNAE BONIS.

Ternas tibi, æterne & miſericors
Deus, debeo gratias, quod non
ſolum corpus & animam mihi dediſti:
ſed inſuper variis animi, corporis &
fortunæ donis me inſtruxiſti. Tu, o
ſumma ſapientia, a doces hominem

ſcio, id exuberantem tuam erga me de-
mon-

a) Pſal. 94,: 10.

6o% Ewercitii pietatisg.
monſtrat gratiam. Absque tuo lumi-
ne mens mea tenebroſa; absque tua

gratia voluntas mea captiva. Si quid

eſt in me ingenii ac prudentiæ, id o-
mne acceptum ferendum eſt tuæ cle-
mentiæ. Oculus animi eſt pruden-
tia, oculus prudentiæ divina gratia.
Quicquid ſeimus, id cognoſcimus vel
ex lumine Naturæ, vel ex verbi reve-
latione. Atque a te, o lux æternæ
ſapientiæ, oritur Naturæ colluſtratio:
a te etiam eritur verbi revelatio. Uti-
que ergo quicquid ſcimus, tuo ad nos

deſcendit munere. Tu, o indeficiens

fons vitæ, a es vita mea & longitudo
dierum meorum; tu, o æterna ſani-
tas, es corporis mei robur, & virtutis
vigor. Nonb ſolo pane vivit homo;
ſed omni verbo, quod egreditur per
os tuum: ita quoque noen ſolo pane
in ſanitate & robore homo conſerva-
tur, non ſola medicina a morbis præ-
ſervatur: ſed omni verbo, quod egre-
ditur per os tuum. Tranquillitas
mentis conſervat corporis ſanitatem,
vera pietas parit conſcientiæ tran-
quillitatem. A te, o ſummum bo-
num, omnis vera pietas, inconcuſſa
mentis tranquillitas, & exoptata cor-
poris ſanitas. Quicquid exteriorum
bonorum inſuper poſſideo, id omne
tuæ benignitati debeo.,. Ne fruſtulum

qui⸗

a) Deut., 30, 20,.
*5) Deut. §8, 3. Marth. 4, 4.

15
—
guidemn
guunton
me cumn
cantur g.
jenn ſunt
idun⸗

uselit

Uem, hi
lhi con
reſemen
at me
Cnhino
denn .
Een n
dan eſe
ul,. G
enguie
ehni
10
Miuiin
—
Nr
AN
6N.
Ti
aer,
etgn
N
luli
kreleme
enoſed n
G Urent

it,
—
e tmoluni.
Absgne
tice, e
ell urc
eſt Pruter
Vina grund⸗
leinnue
vetbi ne⸗
ux Ytenne
collintet
Felatio⸗⸗
,tuo 1da
oindeſcles
E bvefun
Etetni ii⸗
,8 uit
ivit kom

gkeditut
grell NNS

ſlo u
no colſen⸗
notbieſc.
1 vogette⸗
s ſaninten
enrie iil.
mmun de⸗
optnn n
etetion
donm

Nen
efinfn

gir

Fumtilid

Pari II. Cap XII. 6r

—.———

quidem panis meis debetur meritis;

quanto minus hoe, quod tot ac tantis
me cumulas exterioribus bonis. Vo-

cantur quidem fortunæ bona: ſed re-
vera ſunt gratiæ tuæ dona. Nihil bea-
tius, quam aliis inſervire, & elargiri:
hujus felicitatis me reddidiſti partici-
pem, largiorgm exteriorum bonorum
mihi conferendo ſegetem, ſparfiſti in

me ſemen tuæ gratiæ, ut aliis inde ex-

ſurgat meſſis beneficentiæ. Plurima
omnino diſpenſationi meæ commiſi-
ſti bona, ut conſervis benefaciendi
daretur materia. A te, fonte omnis
boni, deſcendunt in me bonorum ri-
vuli. Quiequid ſum, quicquid poſſi-
deo, quicquid elargior, illud totum
à benignitate tua dependere fateor.
Pro hac immenſa tua miſericordia
gratias tibi ago in ſeculum, Amen,

CAPUT XII.

GRATIAS AGIT PRO SA-
CRAMENTYO BAPTISMI
STIBI COLLATO.
Ibi, o æterne & miſericors Deus,
ater, Fili, & Spiritus ſancte, ſup-
plices age gratias, quod ſano Bapti-
ſmi lavacre ab omnibus peccatis me
abluiſti, in fœdus gratiæ recepiſti &
hkeæredem æternæ vitæ ſcripfiſti. Tuum

agnoſcò munus eſſe, quod ex Chriſtia-

Ris parentibus natus, per eosdem ad
” ccle-

62 Ewercitii pietatis

cœleſtem illum fontem ſum delatus.
Quor infantum myriades in uitima
gentilitate naſcuntur, qui absque ſa-
lutari hoc Sacramento in peceatis ſuis

moriuntur? Ab illis non ſeparavit me

Natura: ſed ſola tua exuberans gra-
tia. Conjunétus illis eram culpæ
communione: ſed ab iisdem ſejun-
us fui gratiæ tuæ participatione.
Quanta hæc eſt bonitas tua, quod

nondum te quærentem a inveniſti,

nondum petentem exaudiviſti, non-
dum pultſanti aperuiſti? Hæc miſeri-
cordia tua exſuperat omnem præœdica-
tionem; quinimo & omnem admira-
tionem. Baptizatus ſum ; in nomi-
ne tuo ſancto, invocatum ſuper me
nomen tuum: utique ergo in cœle-

ſtem familiam ſum receptus, filius

cœleſtis Patris, frater Chriſti, & tem-
plum Spiritus ſancti fadus. Sanctum
hoc eſt & cœleſte lavacrum: utique
ergo in eo ab omnibus immunditiis
ablutus ſum ac purgatus. Lavacrum
eſt c regenerationis & renovationis:
utique ergo per illud Spiritus ſancti
gratia regeneratus ſum ac renovatus.
Quicquid ſanctifſima ſua obedientia
& pretioſi ſanguinis ſui effuſione
Chriſtus, Salvator meus, promeruit,
id omne in ſalutarem Baptiſmi fontem
veluti depoſuit. Baptiſmi igitur colla-
tio

) Marth. 7, 7. b) Marth. 28, 19.
«) Lit. 3, 5.

—

tio elt ſ⸗
tiolls s
duspece⸗
ſey in co
Eethum,
Uer boptt
Nuumze
Eihi ee
ihi nE

urltiig

ileptie
Uus: ere
uiti
Utrolue⸗
umg
Relſate⸗

Mhtur

nnnio
Uhincs
Urns ſ

adn Kro

neſeh
udem
N

un Dei

. Nenſo ben

lens, in ſ
1zu.
619,

6

—
n Gelau.
in Wümt
2bagleſ⸗
centis di
eatultte
bekans
tam e
gen lefr⸗
ticſpetſek.
tn, Cl
1 ifeni⸗
willi, nor⸗
Hermiſni
en tetſc⸗
en aünir
1, innoti
n ſupet
90 D
ptss, Un
li, A.
8. indrnt
m: e⸗
omudii
, mtenn

Moiligt

ritus ſmel
tenoyndi
obalienil
D
rowelut
lmiſonenl
gi rlr⸗
gi 10

7b.29, 19

Pariis II. Cap XII. 6
„. XII. 63

tio eſt ſanguimi
tioſus & guinis Chriſtia
bus ee ie ienn an alberſe. Pre-
ves ronth me mundat, & ſu omni-
ternum, O becëtu Dei me AlPer? m-
per Bapeiſinum Deus, er ihir- r
ver Bapriſmum fdur, acl n miiſt
mihi patet lam Ponitentiat- per
tibi in et reditns. Deſponſaſti e ne
in gratia & mleri in judicio & juſti me
in Bapti ericordia: * juttitia,
tua: ſed 8o non projicies enoi⸗
ntrodaecm tiic a facie
rum gaud 1 me ad cerleſtium nupti⸗
medliatoris S in Baptiſmo Ohtiili,
bantur cœli: i capitis mei, e riſti,
connnumionem per ejusdem Banrii;
am Paradiſi n aleeruſti n Babriſin
Spiritus ſanc t in Baptiſmo hardi
debat, & v us ſuper ipſum d hriſti
hunc eſſe Pl ccœleſtis Patris di elaen⸗
jusdem Ba ium afferebat: i ile tum
ritus enbiiſtni communi Ita per e-
Filium DP i particeps ſum ienen Spi-
menſo atadoprarus “D us, & in
meus, in ſerbin gratias ti bi ago⸗ Deus
a) 1 Joh um, Amen „»Deus
ä
3, 16.

—

cN& 1 T 5 XIII.
CK . 1T
4245 70 7660 5§5A-

Quantas

6 Ewercitii pietutis

Uantas tibi, ſumme Deus, debes
gratias, quod in facratiſſimo
Cœnæ myſterio Filii tui corpore &
ſanguine me cibas? Quid in cœlo ac
terra pretioſius ac præſtantius, quam
divinum illud Filio tuo perſonaliter
unitum corpus? Quodnam certius

gratiæ tuæ teſtimonium ac pignus,

quam pretiofus ille Filii tui ſanguis,
in ara crucis pro pecçatis meis effu-
ſus? ipfum redemtionis meæ mihi
donas pretium, ut firmiſſimum extet
gratiæ tuæ erga me teſtimonium.
Quoties ex Baptiſmi foœdere per pec-
cata ſum prolapſus; toties per veram
pœnitentiam & ſalutarem hujus cœ-
næ uſum ad illud mihi patet reditus.
Novi Teſtamenti Sacramentum eſt,
novis me ſemper beat charismatum
muneribus. In hoc corpore ipſa vita
habitat; inde ad æternam vitam me
reficit ac vivificat. Per hujus ſangui-
nis effuſionem præftita eſt pro pecca-
tis noſtris ſatisfactio, inde ejus bibi-
tione confirmatur mihi-peccatorum
remiſſio. Dicit Chriſtus, dicit veri-
tas: Quisquis a manducaverit car-
nem meam, & biberit ſanguinem
meum, habet vitam æternam, & ego
reſuſcitabo eum in noviſſimo die-
utique ad vitam, utique ad gloriam-
Hic b enim eſt panis vitæ, aui d
6

4) FZob. 6,
b) verſ.

5
—
cro gel
t, MON
num. F
Chniſdes
ctamentale
(ere onni
ſſun in
di rr
egele
fmiſine
glod man
En trac
en hſd
ekunnn.
e de N
cnbmern
ats nei
Eutſis
Il connmu
oKun
hnata,
dchthore
K
uulſechh
tet, N.
dik nn
1 Cidos
net: li⸗
ut, N (
inh
Ul
* dl

eſoner

eus, Eedes
ſacratilim
corpote
in ccler
Ntiug, gln
Petſonitr.
namn cettilf
1c higu
tui ſunguc⸗
mes IEI
Gimunm enet
eſtunoniun
ere her ſe⸗
s helſetn
n hrusce
prte ſetient
entun elr
charismunu
ore f
an tinai
Uuſes iu⸗
k golene
le e
i eatonn

dil ſe

elit . .. . . . .
ee cehris, cum vivificus & ſpiritualis
P

1 Snniie
tham 4
Viino⸗ 49
40 lein⸗
, a

Partis II. Cep. XIII. 65

cclo deſcendit, ut, qui comederit ex
eo, noön moriatur, ſed vivat in æter-
num. Fidei manducatie eſt, quam“
Chriſtus commendat, quam ad ſa-e
cramentalem manducationem acce-“

dere omnino oportet, ut, quod ad’s

vitam inſtitutum eſt, ad vitam as
nobis accipiatur.,, Vera igitur fide
ad cœleſte illud convivium accedo,
firmiſſime perſuaſus, illud corpus,
quod manduco, eſſe pro me in mor-
tem traditum: illum ſanguinem,
quem bibo, eſſe pro peccatis meis
effuſum: prorſus non poſſum dubi-
tare de peccatorum remiſſione, cum
confirmetur ipfius pretii, pro pec-
catis meis oblati, participatione.
Prorſus non poſſum dubitare de
Chrifſti inhabitatione, cum eandem
mihi obſignet corporis & ſanguinis
ſui communicatione. Prorſus non
poſſum dubitare de Spiritus ſancti
adjutorio, cum infirmitas mea tan-
to corboretur præſidio. Non me-
tuo a Satanæ inſidiis, cum Angeli-
cus hic cibus ad pugnam me corro-
boret. Non metuo a carnis ille-

hic cibus virtute Spiritus me con-
ſervet: Hæc ſumta & hauſta faci-
unt, ut Chriſtus in me habitet, &
ego in Chriſto. Non patietur bo-
nus ille paſtor oviculam, ſuo corpore

& ſanguine paſtam, ab infernali lu-
Po devorari: nec permittet Spiritus

robur

66 Eyercitii pietatis

robur ac infirmitate carnis meæ ſu-

perari. TLibi, o benigniſſime Salva-
tor, ſit laus, honor & gratiarum actio
in ſeculum, Amen.

CAPUT XIV.

GRATIAS AGIT PRO CUSTO-
DDIA A VARIIS MALIS.
W ernas tibi, o &terne & miſeri-
. cors Deus, ago gratias, quod ab
innumeris malis ac periculis hacte-
nus me cuſtodiviſti, & ſanctorum An-
gelorum patrocinio tutum præſtitiſti.
Plures ſunt gratiæ tuæ privativæ, qui-
bus mala a me prohibes, quam poſi-
tivæ, quibus bona mihi exhibes.
Quotquot animæ ac corporis mala
in aliis video, totidem miſericordiæ
erga me tuæ beneficia agnoſco. Si-
quidem quod ab illis immunis ſim,
ſoli bonitati tuæ debeo. Quanta eſt
Diaboli potentia, quanta ejusdem
fraudulentia! Quoties igitur mali-
gnus ille Spiritus callidiſſimus, idem-

que potentiſſimus noſter adverſarius

damna mihi conatus eſt inferre: to-
ties benignitatis tuæ ſcuto, & Ange-
lorum patrocinio tutus retia iſta potui

effugere. At quis Diaboli percenſere

poterit inſidias? Ecquis igitur benefi-
ciorum tuorum percenſere poterit di-
vitias? Quando per noctem ſomnum
capio, oculus providentiæ tuæ ſuper
me vigilat, ne infernalis hoſtis, Leonis
4 rugientis

.
—
erugien
ſdiisa
60 inte
Ias me.
ne ben
illepeng
eiſliei
un cer

zangel

ne mur
U, vil

non
(llorun

tr e
rodtn
Eloqin,
nhls
Ulur men
der („2“
chiin
lum ſeut
4 1*
nibusm
eiti ſera
Emeiin
eptum
.
unſt
enanr
tmane
ncormn
Atua elt

Dez
15.4) /
) ,.

—
mee
ne ile⸗
numeli

—

(N.
1.
& nie⸗
8 guotie
lis he
orunr.
Nige, l
wuan har⸗
erhite
dcis in
lercoli
ofeo. N
unis
Cund
uien
unr nir.
pus ieer⸗
Grernin
ferte: 1o⸗
‚LAne
iſhhant
elcellet
urbener⸗
oteritdl⸗
ſompum
Ue ſhel

eon,

gien

Partis II. Cap. Xil. 67

a rugientis inſtar circumiens, ſuis in-
ſidiis ac viribus me opprimat. Quan-
do interdiu tentationibus ſuis ata-
nas me aggreditur, robur dextræ tuæ
me benigniſhime confortat, ne frau-
dulentus ille tentator in caſſes ſuos
meifliciat. Quando innumerus malo-
rum cervicibus meis inſtat exercitus,
bAngelorum tuorum caſtra ſunt circa
me murus c igneus. Nulla eſt crea-
tura, vilitima licet ſit & minimna, a
qua non immineant mihi varia peri-
culorum genera. Quam magnum igi-
tur ac immenſum beneficium eſt,
quod tua me ab illis tutum præflat
cuſtodia! Anima mea ad peccatum,
corpus ad lapſus pronum. Animam
igitur meam, benigniſſime Pater, regis
per Spiritum tuum, corpus per Ange-
licum ſcutum: ſiquidem mandaſti
Angelis tuis de me, ut in viis meis o-
mnibus me cuſtodiant, & manibus ſuis
veluti ferant: ne forte ad lapidem pe-
des mei impingant. Miſericordiæ tuæ
acceptum fero, quod e non ſimecon-
ſumtus. Nova ſingulis diebus me cir-

cumſtant pericula: nova igitur quoli-

bet mane ſuper me miſericordia tua.
on dormitas, f nec dormis, o fidelis
ac vigil cuſtos animæ & corporis. Gra-
tia tua eſt dexteræ meæ umbra, ne g
meri-
a) 1 Petn. 5, 8. ) Pſ. 34, 8. «) Zach.
2, 5§. 4) Eſ. 9I, II. 12. e) Thren. 3,22.
33. f) Pſ. 121,4. g) Pſ. 121, 6.
P

6 8 Exercitit pietatis
meridiani me percutiant apertæ &
violentæ perſecutionis radii, neve no-
Qurnæ occultarum inſdiarum obno-
xius reddar caligini. Cuſtodis ingreſ-
ſum, dirigis progrefſum, gubernas
exitum. Pro quo beneficio tibi ac no-
mini tuo cantabo in æternum, Amen.

—

CAPUT XV.
GRATIAS AGIIT PRO TEKR-
N 4 $4 L UTISPRGd-
MISSlIONE.
Ratias tibi ago, mi Pater cœleſtis,
quod non ſolum dediſti mihi gra-
tuitam peccatorum remiſſionem, ac
interiorem Spiritus renovationem,
ſed etiam certam æternæ ſalutis pro-
miſhonem. Quanta hæc eſt bonitas
tua, quod mihi indigno & peccatori,
miſericordiam tuam toties experto,
donaſti usque ad cceleſtia ſperanda
præſumere, & de æternis ſupernæ do-
mus palatiis inhabitandis ſpem mini-
me dubiam concipere! a Eternæ il-
lius & veræ vitæ bona tam magna
ſunt, ur non poſſint menſurari: tam
copioſa, ur non poſſint numerari: tam
longinqua, ut non poſſint terminari:
tam pretioſa, ut non poſſnt &ſtima-
ri. àö anta igitur tua bonitas ac er-
ga me immeritum benignitas, quod
bonorum iſtorum certa promiſhone
in

a) Bernh. ſerm. 2. de ſept. panib. col-

I18. b) Bonav. lib. 7. Comp. . 31.

—
in hor vi
Plvum I
ſolusre
Onkune
nonio
mieula
e ſcem

ibus

Enrur b
omoco
lee brom
unmrit
Uyite
Ehitab 3
mefeeis:
Uus eſſe
ennslum
ten.
ſecidn
monie
iten
UIs eſe
Dnem mi
.
dentis
on er
I
Alrelbi⸗
n mij
ddil
Prom
Clam

Partis II. Cap. X“V 69
— . .
enet in hoc vitæ ergaſtulo me beas! ſpe a
ſalvum me jam tum eſſe factum, Apo-
umd, ſtolus veritatis teſtatur. Spem b non
dis int⸗ confundere, evidenti ejusdem teſti-
, ghen monio comprobatur. Eccur igitur
vibiet navicula cordis mei, in qua Chriſtus
“ per fidem vehitur, cum Procellis ac
fluctibus dubitationum toties confli-
—– Qatur? Promiſſionem ſalutis mihi de-
. diſti, o Deus, «qui es Deus veritatis:
10 4 quomodo adhuc dubitare poſſum, an
PE hæc promiſſa tua ſint verba immotæ
& invariatæ certitudinis? Gratuita eſt
etcei illa vitæ promilſſio, proinde non pen-
Ulniii debit ab operum meorum merito. De
beneficiis tuis ex gratia promiſſis tam
certus eſſe poſſum per ſidem, quam
eE certus ſum de exhibitis per oculorum
Abe⸗ ſpeciem. Corpore & ſanguine Filii
E tui me cibas: Spiritus ſancti interno
ies ee teſtimonio me obſignas: quodnam
a certius teſtimonium vel pretioſius pi-
lem gnus eſſe poteſt, quo ſalutis promiſ-
SCen ſionem mihji confirmatam reddas! Re
1Mr ipſa experior, te eſſe 1 mecum in
u Ppræſentis vitæ tribulatione: quomo-
ſreni do non ero tecum in æternæ vitæ
beatiſſima conſolatione? Si tanta

Umetuiit
ene mihi præitas in hujus mundi tugurio,
quanto majora præſtabis in cœleſtis
onte“ Paradifi palatio? quicquid ſperan-
gins dum promifiſti, tam certum mihi
onken eſt, quam omnia ea, quæ in hoc mun-
P 2 do
i a) Kom. 8, 24. b*) Rom. 5, 5.
nA c) Eſ. 31, 6. 4) PEſ. 91, 15.

il eye

—

70 Exvercitii pietatis
do utenda contuliſti. Miſericordia a
& veritas tua roborata eſt, ac robora-
bitur ſuper me in ſeculum. Miſeri-
cordia tua prævenit me, eadem etia
b ſubſequetur me. Prævenit in juſti-
ficatione: ſubſequetur in glorifica-
tione; prævenit, ut pie viverem:
ſubſequetur, ut tecum ſemper vivere
poſſim. Ergo miſericordiam illam
& veritatem tuam prædicabo in ſecu-
lum, Amen. .

4) Pſ. 117, 2. 5) Pſ. 33, 6.

PARS TERI11A
DE MEDITATIONE
NOSTRE INDIGENTIX.

MEciatio indigentiæ noſtræ nos
ex zobis nihbii ſpiritualium bo-
norum bhabere oſtendit; idesqgue o
innem propriarum virium inuciam
abjiciendam, & ad ſolum mifericor-
diæ divinæz auxilium, propter Chri-
ſam promiſſum, confugiendum eſſe
docet. Hac multiplicis indigen-
giæ noſtræ cpnſideratione erigitur cor
naſtr. um ad Deum, ab eo petit veteris
bominis mortiſicat ionem, ac novi reno-
vationem, emniens renatis quotidie ne-
seſariazn.

—
leſari
u, 5
ente,
eligtor,
lerenen
Der lpe
ea
MEnemn
41t. errey
izg
ſii 7o9
menon.
po in
nummß
ie,
ie oy
Anthen⸗
ſie tum
ſin
Rkentg,
Uitcet

i
—
erieottiut
10 lebltr
dem tün
ſe Nienn

Pars II. 71

ceſſariam. Renovatio illa conſiſtit in
Edei, ſpei, caritatis, bumilitatis, pa-
tientiæ, manſuetudinis, caſtitatis &
religuarum vintutum conſervatione ac
ineremento: quod ſeriis precibus a
Deo expetendum. Præterea cum quo-

tidie a carne, mundo & Satana op-

pugnemur, ita guidem, ut caro noſtra
ad terrenorum amerem nos ſolicitet,
undus ſuis odiis, & Satanas ſuis in-
ſRidiis nos oppugnet, ideo pro contemtn
terrenorum, pro abnegatione noſtri,

pro victoria mundi, pro conſolatione

in omnibus adverſis, pro vera quiete
animæ, pro victoria in zentationibus,
& cuſtodia ab inſtaiis Diabolicis quo-
tidie Domino exercitunm, ſuenmo illi
agonothetæ noſtro, ſupplicanaum. De-
nique cum in hora mortis & judicii
auxilium Dei cumprimis nobis ſit ne-
ceſſarium, ideo pro beato vitæ exitu
& beata ad vitam reſurrelkione Iſin-
gulis aiebus humiliter prexandum.

g—

ð

72 PExercitii pietatis

C A P UT 1. tul cor
PRO MORTIFICATIIONE VETIE- zen
RS HOMINIS ORAT. dan

Ande ac miſericors Deus, Pater conobe
Domini noſtri Jeſu Chriſti, te per ineroo
eundem Filium tuum in Spiritu ſan- Enſt
Ro ſupplex oro, ut mortificationem eſtadre
veteris hominis, quotidie mihi neceſ- ſus ar
ſariam, efficaciter in me velis operari, iglean
ut ſecundum interiorem hominem in auen⸗
te poſſim confortari. Habitat a in ſiuit
carne men peccatum, da mihi robur eitmnef
Spiritus, ne concedam 5 illi in me do- cnein
minium. Abſcondita mea peccata c ie, ſe
collocas in lumine vultus tui, eadem, nen,
quæ ſo, colloces in lumine cordis mei: in f
ut ea videam & doleam, eorumque unti
condonationem humiliter quæram. ſanms
Nendum penitus liber ſum a peccati heble
inhabitatione: concede, quæſo, pro- üiuj
pitius, ut liber ſim a peccati reatu & (ſfenn
condemnatione. Lex d peccati in hſeen
membris meis repugnat legi mentis ngen
meæx renovatæ: da mihi Spiritus tui ihe⸗
gratiam, ut legem peccati captivem, it.
ne a carnis captiver vetuſtate. Caro in aſulnr
me e concupiſcit adverſus Spiritum; n
Spiritus adverſus carnem: Spiritus F. W
quidem promptus, ſed caro infirma: ne,

Spiritui igitur meo virtutis ac roboris

tuiĩ
„ a
4) Rom. 7, 18. b) Rom. 6, 12. A

*) Gal. 5, 17. †) Martth. 26, 41. )

i

e M.
54I.
Deng
iſin f
Hyir̃

tfenien
etnihinet.
elis Ce,
hominent
flabin! 4
inhi 10

tet de
nn ene
To, N.
G e
70

eiti

Partzig III. Cap. J. 73

tui concede divitias, ut ſuperare que-
at oppugnantis carnis pravas concu-
piſcentias. Meretricia a illa Delila

blanditiis ſuis quotidie me oppugnat:

corrobora me per Spiritum tuum ? in
interiore homine, ne vires ejus tan-
dem frangat. O quam grave & durum
eſt adverſus ſeipſum, hoc eſt, adver-
ſus carnem pugnare! Quam difficile
atque arduum eſt domeſticum hoſtem
expugnare! niſi in hoc duello cœle-
ſti virtute me induas, metuendum
erit, ne ſuccumbere cogar propter abs-
conditas hujus hoſtis inſidias. Preme,
ure, ſeca, mortifica veterem homi-
nem, ut effugere poſſim blandam
ipſius fraudem ac ſeductionem. Da,
ut quotidie in me moriar, ne blandi-
tiis carnis a vera vita, quæ in Chrifſto
eſt, abſtrahar. Accende in corde meo
Spiritus ignem, ut in ſacrificium tibi
offeram dilectum animæ filium, con-
cupiſcentias pravas, & propriam vo-
luntatem. Caro & ſanguis e regni
Dei heæreditatem aecipere non poſ-
ſunt. Moriantur igitur in me, ne

" lexeludar a regno cœleſti. Qui ſecun-

dum carnem vivunt, q morientur:
Qui Spiritu actiones carnis mortifi-
cant, vivent. Qui Chriſti ſunt, e carnem
P 4 cum

a) Zud. 16, 6. b) Epheſ. 3, 16.
& I Corinth. 15, 50.
A) KRom. 8, 13.
) CGal. 5; 24.

74 Ecxvercitii pietatis

ecum ſuis concupiſcentiis crucifigunt.
Carnem igitur meam confige & cru-
cifige, o Chriſte in sra crucis pro me
confixe & crucifixe, Amen.

CAPUT II.

PRO CO N SERVATTONE ET
INCREMENTO FIDEI
. 0RAT.

Ccendiſti in corde meo, vive & æ-
terne Deus, veræ & ſalvificeæ fidei
lucem, illam ut clementer conſervare
& augere velis, ſuppliciter precor tu-
am bonitatem. Fidei infirmitatem
quandoque ſentio, dubitationum pro-
cellis ſæpe fiuctuo, ideo ut fidem mihi
adaugere digneris, æ cum Apoſtolis
humiliter clamo. Cor b meum pro-
ponit tibi verbum tuum. Calamum
contritum non confringes, & IHnum
fumigans non extingues. Theſaurum
meum in vaſe fictili porto, faculam
fidei in vaſe fragili abſconditam ge-
ſte, quid aliud reſtat, quam ut ſeriis
precibus ac gemitibus ejus cuſtodiam
tibi commendem, & pro incremento
esjusdem quotidie ſupplicem? In hu-
jus vitæ ac mundi tenebris fac me
participem cœleſtis fidei lucis. Ver-
bum tuum lux eſt & vita: concede
mihi propitius, ut vera fide verbo ad-
hære-
*) Luc. 1y, y. b) ſ. 27, 8.
*) Eſa. 42. 3. 4) 2 Cor. 4, 7.

berenm
fam.
tionet
tiodes
Pirrtione
niclet
Ferbume
Gteclo

—

me er d

etbotne
ti

teciem.
tid, ne⸗

Itorumn
maipin
ere, 5
toniigere,
Crlene
izin
Uun,Uked
elnmc
Komnin
lnde
htlt, d
nſene
den nezß
Npnn.
4 inezt:
Penice

lye.
Eyb
3
1)M

cucißzon
is gont

1 Collenis
1 Precorti
inürmizen

Partis III. Cap. II. 55

hæream, ac lucis & vitæ filius per te
fiam. Contra omnes Satanæ tenta-
tiones, contra omnes mundi oblocu-
tiones, imo contra proprii cordis co-
gitationes prœvaleant in me verbi tui
conſolationes. Unicum Scripturæ
verbum cœlo ac terra eſt dignius, cum
ſit œlo a ac terra firmius. Effice in
me per Spiritum tuum ſanctum, ut
verbo tuo firmiter credam, ut ſenſus
* ac rationem ſfub fidei obſequium
redigam. Promiſſiones tuæ ſunt gra-

tuitæ, nec pendent a dignitatis & me-

ritorum meorum conditione: Certis-
Rima igitur fide in illas potero recum-
bere, & ex toto corde bonitati tuæ
confidere. Per fidem c Chriſtus in
corde meo habitat & vivit. Con-
ſerva igitur in me gratuitum fidei do-
num, ut cor meum ſit & maneat per-
petuum Chriſti habitaculum. Fides
eſt omnium bonorum operum ſemen,
& ſanétæ vitæ fundamentum. Hanc
igitur, benigniſſime Pater, in me
conſerva & confirma: ne ſpiritualis

mea mesſis ac domus patiatur detri-

mentum. CGorrobora fidem meam,
ut e mundum & Principem mun-
di vincat: auge illius lucem, ut F
ſplendidiores radios indies exterius
. P 5 ſpargat:

a) Luc. 21, 33. b) 2 Cor. 10, 5.
e) Epheſ. 3 16. ) Galat. 25 20.
e) 1 Joh. 5, 4.
V) Matth. 5, 16,

76 Exvercitii pietatis

— —

ſpargat: conſerva eam in mediis mor-
tis tenebris, ut ad veram vitam mihi
præluceat. Rege me Spiritu tuo ſan-
Go, ne concupiſcentiis caàrnis conſen-
tiendo & peccatis contra conſcien-
tiam indulgendo fidem amittam: ſed
ꝗquod in me cœpiſti opus bonum, con-
firma, ut perſeveranti fide æternæ vi-
tæ hæreditatem acquiram, Amen.

—

CAPUT III.
pRO CON SERVATIONE ET
INCREMENTO SPEI
PRECATUR.
O Oaiporens „æterne, ac miſeri-
cors Deus, oro te per ſanctiſſima
vulnera Filii tui, conſerva in me ful-
cimentum vivificæ ſpei. Fludcuat
quandoque cor meum, veluti navis in
medio mari, concede mihi a ancho-
ram tutam ac firmam immotæ ſpei.
Compeſce fluctus tentationis ac dubi-
tationis, qui es Deus ſpei & omnis
conſolationis. Quam certa ac immo-
bilis promiſſionum tuarum veritas,
tam cerra in me efie poterit ſanctæ
ſpei firmitas. Promiſſis tuis nitor,
non deſtitues me auxilio: Benignita-
ti etuæ confido, non deſtitues me ſo-
latio: Scio, cui credidi, & certus ſum,
quia

2) Hebr. 6, 19.
) Rom. 15, 13.
7*) 2 Tim. I, 12.

—
quiap
umn in
lualus
Opus,
in den
(le m
Elntemm
dnt:
Periut
ſoni,
(bemm
(eleten
n conſp
Perner
Ulciſan
inr uſt
tio tue
uennr
nio t⸗
limiſer
Pro
Rin e
iüſern
ebiidn
Morun Kh
n tanto
undtam
UArum 8
un ſuhi
enits

¹) Dir

1 demn

n e0). 1

—

diisaer⸗
jitambifl
u tuo r
nis coler
conſcer
uam: N
Onum⸗
Etetce
1 Amen.

—

.

8bI
gilen⸗
4 giſtrt
ſenallen
1in teſl
leui
is

lutin
Pin
nnmort ſe
is etle
ei Kon
tnir inni
Gmn Nellin
1 „ A
elit
tuis e
Bebihne
nnes in
celtu le⸗
6

4

Partis I. Cap. III. 77

quia potens es ſervare depoſitum me-
um in diem illum: Certiſſime a per-
ſuaſus ſum, quod qui cœpiſti in me
opus, id ipſum etiam perficies usque
in diem Jeſu Chriſti. Tria b ſunt,
quæ me proſtratum erigunt, trepi-
dantem fulciunt, fluctuantem diri-
gunt: Videlicet caritas adoptionis,
veritas promiſſionis, poteſtas reddi-
tionis. Hie eſt funiculus triplex,
quem mihi, e cœleſti patria, in hunc
carcerem demittis, ut me ſubleves, as
in conſpectu gloriæ tuæ trahas: hæe
ſpes meæ ſalutis anchora, hæc ad Pa-
radiſum ducens ſemita. Meditatio
tuæ juſſionis facit, ut ſperem: medi-
tatio tuæ promiſſionis facit, ut tran-
quilletur cor meum, ſi ſperem: me-
ditatio tuæ bonitatis prohiber, ne de
tuis miſerationibus deſperem: medi-
tatio propriæ meæ fragilitatis facit,
nein me vel in meis viribus ac meri-
tis ſperem. Quanto minus ſpes mea in
fragibilibus ac fluidis præſentium bo-
norum & humani auxilii arenulis figi-
tur, tanto ſolidius ac certius fupra
immotam ac firmam promiſſionum
tuarum & cœleſtium bonorum pe-
tram ſtabilitur. Uni cor meum tibi,
ut penitus a mundo me abſtraham,
P 6 &

4) Phil. I, 6.

2*) Bernb. ſerm. 2. de frag. ſopt. pa-
num col. 183.

2

78 FErerciri ii pietatis

& ex toto corde tibi adhæream! Ad
te confugio, tanquam a ad thronum
gratiæ & arcam miſericordiæ, ad ar-
eam fœderis & aſylum libertatis, ad
petram b roboris & portum ſalutis.
In me nil niſi peccatum, mors, con-
demnatio; in te nil niſi juſtitia, vita,
ſalus, conſolatio. Deſpero igitur in
me, ſed ſpero in te: in me collidor,
in te erigor. Multiplicentur ſane tri-
bulationes, adfint mode ac ſperan-
em erigant vivificæ tuæ conſolatio-
nos. Tribulationes pariunt patien-
tiam, parientia probationem, proba-
tio ſpem, ſpes e non confundit, in te,
ℳ Domine, ſperavi, nen confundar
in æternum, Amen.
a) Hebr. 4, 16. *) Pſ. 18, 2.

69 Rom. 5, 4. §. 2) P. 13,2.
CAPUT IV.

PRO CON SERVUA T0NE ET' I0en,

1NCREMENTO CARITA-
T & ιK A4 7.
erne ac mi ſericors Deus, qui es
& ipfſa caritas, concede mihi veræ
ac ſinceræ dilectionis ſpiritualis divi=

tias! Cor meum frigidum eſt ac ter-

reum, o ignis, o caritas! accende me.
Cor meum durum eſt ac lapideum,
Petra, o caritas! emolli me. Cor
. . menum
2) Zob. 4, 16.

=

—
meum!
fum elt
tel c
te,Dene
Karrme
1, ſen
ner.
Prec
es funn
Ercellen
ſ de ſi
antun
Kpreſt
gnanto
melins
Dülanddo
io eſie

Umng;

emtiſin

Utiſtmus
Innlium

Demntn

Meig
imn in Ete
i dan
mnorn,
Menm inn
leen t,tn
5 turann
Rbil ſo

zs td

4) /.

—
eteen 4
throne
hennatig 4
um ſilnn
mnos ⸗
ſtitia,
A izitu⸗
me cole
grurſanen⸗
conlie
fun
nein,

Partis IIl. Cap. w. 79

meum ſpinis irarum ac ſentibus odio-
rum eſt repletum, o benigniſſime Pa-
ter, o caritas! expurga me: diligam
te, Deus a fortitudo mea, Petra mea,
& arx mea, liberator meus, Deus me-
us, ſeutum meum & b cornu ſalutis
mex. Quicquid in ereaturis bonum
ac Præſtans video, id omne in te, qui
es ſummum bonum, abundantius &
excellentius invenio: te igitur toto
corde ſuper omnia diligam, in quo
tantum agnoſco bonorum ubertatem
& prœſtantiam. Lanto mihi melius,
quanto magis in te ivero, quo nihil
melius, Ire autem potero, non am-
bulando pedibus corporis, ſed aman-
do deſiderio cordis. Si pulchritudi-
nem deſidero, tu es omninm pulcher-
rimus; ſi ſapientiam, tu omnium ſa-
pientiſſmus; ſi divitias, tu omnium
ditiffimus; ſi potentiam diligo, tu o-
mnium potentiſſimus; ſi fortitudi-
nem, tu omnium fortiſſimus: ſi ho-

„ 25. . V.
norem, tu omnium glorioſiſſimus.

Dilexiſti me ab æterno: diligam vicis,

ſim in æternum. Dilexiſti me teipſum

mihi dando: diligam te me totum per
amorem viciſſim tibi reddendo. Cor
meum inardeſeat, omnis creatura vi-

leſcat, tu ſolus animæ meæ dulceſcas.

Naruram humanam Filio tuo inſepa-
sabili fœdere uniri voluiſti; quanto
magis convenit, cor meum inſepara-

a) Pſ. 18, 2. b) v. 3.

80 Evercitii pietatis

bili amoris vinculo tibi copulari. A-
mor divinus Filium tuum e cœlo ad
terras traxit, columnæ ad flagellatio-
nem alligavit, & cruci ad mortem affi-
xit: annon tam fervida ameris flam-
ma cor meum e terris ad cœlum ele-
varet, ac tibi, ſummo bono, indivul-
ſe alligaret? Magna & te & me inju-
ria afficerem, ſi terrena, vilia ac mo-
dica diligerem, quem tantæ dignitatis
feciſti, ac tam larga promiſſa mihi de-
diſti, ut te amare mihi liceat. Ex hoc
amore tui naſcatur etiam in corde
meo ſincerus amor proximi. Quicun-
que te, o' ſummum bonum, diligit, a
etiam mandata tua cuſtodit: cum pro-
batio dilectionis ſit operis exhibitio:
quare cum proximum diligere præce-

peris, ideo nemo te ſincere diligit, ?

qui dilectionis debitum proximo non
impendit. Quisquis ſane proximus
ſit, tam carum eum habuiſti, ut eum
mirabiliter creares, miſericorditer li-
berares, & ad conſortium regni tui
benigniſſime vocares. In te igitur ac
propter te proximum amare debeo,
quem a bonitate tua ad tantæ gloriæ
decus elevatum conſpicio. Hanc ve-
ram & ſinceram dilectionem in me ro-
bores & augeas, qui es æterna & inva-
riabilis caritas, Amen.

CAFPUT
a) FZoh. 14, I5.
5*) I Joh. 4, 20.

—

—

580 0
M

O

gui
uimus, e
itatis, 6
Num fte
Caritais
corde mn
6go eorz
iumbr
in ſm
Endbil
Neo. Deyr
Umorem:
ie ren
Kedlnt
los nonte
1 lehreit
Uürmitate
1r A
i iniD
Une oſtn
RNun.
i, tan⸗
bnis.
Micine

i

—

Poleti 4

e cClo

ſagellie
vortents⸗
noris kr
elume
0, ineſe⸗
Eme ii⸗
vilirae r
edgnint
Hu minit⸗
at. biN
n in
. ⸗
,lgn!
t cunge
eikibte
eleſtßl
re le
orino K
e Nrnind
uen
eoelletl⸗
n regn n
leiginis
ene ien

2 n

Partis III. Cap. V. 81

— —,—

CAbUT V.

pRO CONSERVATIONE ET

INCREMENTCO HUMILII-
TATISPRECA-
TUR.

O Mniporens ac miſericors Deus,
qui omnis ſuperbiæ oſor es acer-
rimus, concede mihi, ut ſim roſa ca-
ritatis, & viola humilitatis: ut bo-
num fragrantiæ odorem, per opera
caritatis, ſpargam & humiliter in
corde meo de me ſentiam. Quid
ego eoram te, Domine? Pulvis, ci-
nis, umbra, nihil. Quare, cum nihi-
lum ſim in conſpectu tuo, concede,
ut nihil me æſtimem in conſpectu
meo. Deprime conatuum cordis mei
tumorem: ut ſuſcipiam cœleſtis gra-
tiæ rorem. Neque enim furſum
aſcendunt fluenta gratiæ tuæ in ela-
tos montes: ſed deorſum feruntur
in depreffas humilis cordis conval-
les. Nihil quicquam meum, præter
infirmitates & iniquitates. Quic-
quic' in me boni, ex fonte bonitatis
tuæ ad me deſcendit: proinde mi-
hi nihil quicquam bonorum arro-
gare poſſum, cum nihil ſit proprie
meum. Quanto de te ſentio ſubli-
mius, tanto de me ſentire cogor in-
dignius. Ablſit a me, abſit quam
longiſſime, ut de bonis tuis, beni-
gniſ-

82 Evwercitii pietatis
gniſſime Domine, velim ſuperbire, &
alios propterea deſpicere. Theſauros
bonorum tuorum in arculam cordis
mei depoſuiſti, quos & quantos vo-
luiſti: abſit a me, ut illos mihimetipſi
adſcribam, vel meæ dignitati attri-
buam. Accendiſti in corde meo per
Spiritum tuum ignem pietatis & cari-
tatis, concede, quæſo, ut illum obte-
gere poſſim per cinerem humilitatis.
Quantula eſt illa gloria, quæ homini
ab homine datur? Quantula laus, qua
homo ab homine decoratur? Qui tibi,
0 Creator maxime, magnus eſt, is ve-
re magnus; qui tibi placet, is vere
rerum æſtimatori placet. Nemo au-
tern tibi placet, niſi qui ſibi diſplicet.

Tu es vitæ meæ vita: tu animæ meæ

anima. Ergo vitam & animam me-
am in manus tuas reſigno, & humili
corde tibi totus adhæreo. Excelſum
tuum a reſpiciat meam humilitatem,
altiſſimum tuum reſpiciat vilitatem.
Ah! cur tantopere deſidero extolli
in mundo, cum in illo nihil ſit mun-
dum? Cur tantopere me effero, cum
me graviter premat. peccati jugum?
Configat cor meum ſtimulus ſandcti
timoris, ne fortasſis occupetur peri-
culoſisſimo morbo ſpiritualis tumo-
ris! Sint perpetuo in conſpedtu mee
innumera peccata mea: in oblivione
vero qualiacunque mea bona opera!

Plus
92 Pſ. I13, 7.

—
Dlus con
rum men
Perſecki
donigſor
or, gu
Eerhum
—

PN0 D
70 4

Oin
OS
Auvimnla
Ceg niti
im. (
Uul, ho
tnuit at
l.
zuentet,
Uebore
us. 0
le obe
tring me
dhnktte
imolte
Ae Gr
luminhe
lomenne
Oneimn
mebinen

4 Man,
An

Er.

tt
perbitht
Theſun
lam cl
nbtet⸗
mihivent
nitat
de meo
etatisac⸗
ilumcte
humiftt
ve hone
nla lansze
Ur! it
guselh i⸗
laceh
ſtilite
zmimne h

Pumitinee
at aliene⸗
ſlen en
i hro,
e eſetcce
ccal le

nulus

Pariis III Cap. V. 83

.
Plus contriſtet me peccatorum meo-

rum memoria, quam immundi & im-
perfecti alicujus, quod feci, operis
boni gloria! In te ſolo lætor & glo-
rior, qui es gaudium & gloria mea in
æternum, Amen.

CAPUT VI.
PRO DONO ET NCREMEN-
70 PATIENTIlA PRE.
CATUR.

OMnihotens, æterne ac miſeri-
cors Deus, ſupplicibus gemiti-
bus imploro tuam gratiam, ut conce-
das mihi veram ac ſinceram patien-
tiam. Caro mea ſemper expetit ſibi
grata, hoc eſt, mollia & carnalia:
renuit autem patienter ſufferre ad-
verſa. Hunc carnis affectum in me
potenter, quæſo, deprimas ac patien-
tiæ robore infirmitatem meam ſufful-
eias. Chriſte Jeſu, doctor patien-
tiæ & obedientiæ, Spiritu ſancto in-
terius me inſtrue, ut a diſcam a te
voluntatem propriam abnegare b,
& impoſitam crucem patienter por-

tare! Graviora pro me paſſus es,

quam imponis: duriora ſupplicia ſum
promeritus, quam infligis. Coronam
ſpineam ac crucis pondus geſtaſti,
ſanguinem ſudaſti, & e torcular iræ
propter
a) Matth. II, 29.
b) WMatth. 16, 24. .
4) Ea. 63, 3.

84 Exvercitii pietatis
propter me calcaſti, cur igitur tantil-
lum paſſionis atque afflictionis pati-
enter ſuſcipere recuſarem? cur triſti
imagini tuæ hac vita conformari de-
trectarem? De a torrente paſſionum
in via bibiſti, cur ex calice crucis
hauſtulum exiguum renuerem? æter-
nas pœnas peccatis meis ſum prome-
ritus: cur paternam caſtigationem in
hoc mundo non ſufferrem? Quos ab
æzterno ante jacta mundi fundamen-
ta præſciviſti, eos etiam imagini Fi-
lii tui in tempore hujus vitæ confor-
mari decreviſti: ergo ſi hanc confor-
mationem per crucem patienter non
ferrem, ſanctum & æternum tuum de
ſalute mea conſilium deſpicerem:
quod procul a me, ſervo tuo indi-
gniſſimo, abeſſe jube. Probationis
eſt, non reprobationis, quod variis
calamitatibus me exerces: quantum
imponis crucis & tribulationis, tan-
tum etiam confers lucis & conſola-
tionis: nec tam caſtigatio, quam re-
muneratio augetur. Non ſunt con-
dignæ paſſnones hujus vitæœ ad cœle-
ſtem illam conſolationem, quam in
hae vita ſimul immittis, & ad ccœœle-
ſtem illam gloriam, quam in futura
promittis. Scio àte mecum efſe in
tri-

a) Pſal. II0, 7.
b) Rom. 8, 29.
) Rom. 8, 18.
*) Efal. 91, 15.

—
tribulat
Potins
triſtrrer
cina? !
er vian
e pet
eumntum
ſentamne
impones
e hetli
conan

—

110 p.

0
aa
nitns, 1
Monem e
tihnem
1ncorce
ubties
Nelment
ter goi
Cirnig ne
4, u
Mleice
Dertult,

iit
—
Litur tt
Gionis ⸗
n! cur u
hkorweni’⸗
te Palor
calice aut
etenn? n
fum ns
iae
m: 3
l unkm
imiii
Mircn,
Dinc C
tienerti
Num ne
o tud
Pchtie
vod
es: gun⸗
ationib t⸗
Konſt

Pariis III. Cap. VII. 85

tribulatione, cur igitur non lætarer
potius de tuæ gratiæ præſentia, quam
triſtarer de crucis mihi impoſita ſar-
cina? Duc me, quamcunque velis
per viam, Magiſter ac Doctor opti-
me, per ſpinas ac vepres ſequar te,
tantum ut ſequi poſſim, trahe ac ſu-
ſtenta me! Submitto caput meum, ut
imponas coronam ſpineam, certiſſi-
me perſuaſus, fore, ut olim imponas
coronam gloriæ æternæ, Amen.

CAPUT VII.
PRO DONO ET AUGAMENTO
MANS UETUDINIS
PRECATUR.

benigniſſime Domine, qui « &e-
XavS6„ναναν es ad ponitentiam
invitas, Eangodbôνρα noſtram conver-
ſionem expectas, da mihi longanimi-
tatis ac manſuetudinis divitias. Fervet
in corde meo iracundiæ incendium,
quoties exiguum a proximo oritur

nocumentum. Supplex igitur precor,

ut per Spiritum tuum mortifices hunc
carnis meæ affectum. Quam dura ver-
ba, duriora verbera ac durifſima ſup-
plicia diletus tuus Filius propter me
pertulit, nec “ cum maledictis in-
ceſſe-

4a) Kom. 2, 4.
5

I Petr. I, 23¾.

86 Eyvercitii pietatis

ceſſeretur, maledicta vicisſim retulit,
ſed juſte judicanti omnia tradidit!
Quæ igitur hæc eſt ſuperbia, quæ con-

tumacia, quod ego miſer ac morralis,

« terræ pulvis & cinis, ne quidem
verbulum paulo durius posſim ſuffer-
re & proximi offenſionem manſueto
corde vincere! Diſcite, b diſcite a
me, quod mitis ſim & humilis corde,
exclamas, optime Chriſte: ſupplici-
bus te imploro gemitibus, ſuſcipe me
in practicam illam Spiritus ſcholam,
ut veram manſuetudinem in ea di-
ſcam. Quam gravibus & variis pec-
catis te, benignisſimum Patrem, offen-
do, quorum quotidiana remisſione
indigeo Cur igitur c homo cum
ſim, adverſus hominem iram velim
conſervare: & a te, cœli terræque
Domino, veniam auſim poſtulare?
Nonne abſurdum foret erga homi-
nem, mei ſimilem, nullam me capere
miſericordiam, & peccatorum meo-
rum abs te, Domine, petere indul-
gentiam? Niſi proximo nævos ipfius
remiſero e, nec meorum peceatorum
remisſionem ſperare potero. Ergoro
benigniseme Domine, multæ miſera-
tionis & longanimitatis, da mihi Spi-
ritum patientiæ ac manſuetudinis, ne
Propter

a) Gen. 18, 27. b) Matth. I1, 29
*) Eccleſ. 28, 3.
2) verſ. 4. .
e) Matth. 18, 35.

d.
nopter o
lian,

olten fi

Rleegtm.
Plenorſn
it ne fun
luun ſon
Fonti ſoro
CUron d
r erte
entſim,
derne nor
Dutinor
Polt pite
leictbig pe
inl De, 1
ningrmn
Menn Per.
Alin
MKln
Uum n
h
—

(6
Gerde
latis
Pitins

1

n ſe dr⸗

—
m retvlin
tradidi!
qun enr
c mortalt⸗
ne Ivicen
Uim ſule⸗
1 munſten
(ilene
hilis corth
ſnoler
ſuſcipe ne
8 ſchohm
in en ⸗

Vatiſs er⸗

nemker.
temmiskoont
homo an
im Velin
tetrelie
oſulne!
en hanf
ne cner
orummeb.
tte intll.
2108 1

ectitun

. Eigone
ie nſe
miki
Udinisrte
Preſte

1119.

zſs

Partis III Cap. IIY 87

propter offenſas proximi iram ſtatim
ſuſcipiam, ſed eam, tanquam animæ

hoſtem fugiam, vel certe incautius

ſuſeeptam citiſſime deponam. Solis a
ſplendor ſuper iram meam non occi-
dat, ne furotis mei teſtis abſcedat.
lratum ſomnus non opprimat, ne
morti, ſorori ſuæ, iratum me tradat.
Si de hoſte vindictam ſumere cupio,
cur non ad iram meam me converto,
quæ certe eſt hoſtis maximus & no-
centiſſimus, cum animam occidat, &
æternæ morti me obnoxium reddat?
Da etiam ori meo cuſtodiam & in re-
gendis vitæ actionibus prudentiam,
ne verbis vel factis proximum offen-
dam! Da, ut proximo ſim per virtu⸗
tum fragrantiam roſa redolens, non
autem per offenſiones & detrectatio-
nes ſpina pungens! Da, bone Jeſu,
ut veſtigiis manſuetudinis tuæ inſi-
ſtam, & ſincero corde proximum di-
ligam! Amen.

4) Eph. 4, 16.

CAPUT IIX.

PRO DONO ET INCREMENTO
CASIITATIS ORATI.

Ancte Deus, qui es pudicitiæ & ca-
ſtitatis amator, ſpurcitiei vero ac
libidinis acerrimus oſor, per Chri-
ſtum, caſtiſſimum animæ meæ Spon-

ſum, te precor, ut veram caſtitatem,

interio-

88 Ewercitii pietatis

interiorem & exteriorem, animæ &
corporis, Spiritus & carnis-in me ope-
reris & augeas: contra vero pravæ
concupiſcentiæ ignem in corde meo
extinguas. Configat'ſanctus timor
tuus carnem meam, ne ruat in libidi-
nis proterviam. Ccœleſtis caritas ani-
mam meam ad te evehat, ne terrenis
fœtoribus inordinato amore adhære-
ſcat. Effunde ſuper me fluenta divi-
næ gratiæ, ut extinguantur in illis
flammæ concupiſcentiæ, veluti in
aqua extinguuntur ſagittæ igneæ. A-
nima mea ad imaginem tuam creata
eſt, & per Chriſtum reparata: tibi
Creatori, ac Redemtori, quin & mi-
hi ipſi injuriam maximam inferrem, ſi
ſplendidam animæ faciem fuligine &
maculis inhoneſti amoris denigra-
rem. Habitat a in corde meo Chri-
ſtus, habitat in corde meo Spiritus

rismatum ſuorum munere me imple-
at, ut & ſanctus ſim ſpiritu, ſanctus et-
iam ecorpore. Absque à ſanctimonia
nemo videbit te, lumen puriſſimum.
(Qaqm ergo detiderabilis & amabilis
beatifica tui viſio, tam deteſtabilis ac
Odioſa mihi ſit eaftitatis deperditio
ac labefactatio. Contriſtatur e Spi-
ritus

42) Epheſ. 3, 17. ) 1 Cor. 3, 16.
) 1 Cor. 7, 34.
ad) Hebr. 12, I4.

ſanéctus, is gratiæ fuo robore, ac cha-

5
—
Etus ſane
le gnan

is 4

netaris
Ultoonis
inis
lſencit
leenit
in u
Aliunan
Rletrele
s Dern
nihiroben
kalenile
tuner d⸗
hilleſie
uintpitn
lin e
Kiis
uuhls un
n nob
un ert
ui rhi
1 Lcone
no m

R
) enm

—

o e
50 K
Gnce
40 te

anine A

ameope.
10 Print
orde nie⸗
lus tinot
in libil⸗
Uritas n⸗
netenent
te adher⸗
ena i⸗
ur in
veluii in
igne. .
nam cleit
ati: bi
vin nn.
lenen 1
fuligine
enigt⸗
mneo Chrl⸗
re, hi.
me inhe⸗
ſnais e⸗
jnttinori
Utiſtmun.
zmebls
dekiiſ
tut⸗N.
u

1,3 160.

Partis III. Cap. IIX. 89

ritus ſanctus ſpurci ſermonis ſcintil-
lis: quanto magis libidinum incen-
diis? Appetitus a libidinis plenus eſt
anxietatis & vecordiæ, actus abomi-
nationis & ignominiæ, exitus pœni-
tudinis & verecundiæ: ardor ejus
aſcendit usque in cœlum, ſed fœtor
deſcendit usque ad infernum. Cur

igitur turpiſũmo huic hoſti velim
oſtium animi pandere, eundemque in

penetrale cordis recipere? Sancte ac
fortis Deus, exercituum Domine, da
mihi robur Spiritus, ut vincere poſſim
hoſtem illum, qui pugnat in me con-
tra me: da, ut abſtineam non ſolum
ab illicitis complexibus & exteriori-
bus turpitudinis actibus, ſed etiam li-
ber ſim ab interioribus iſtorum deſi-
deriis ac flammis: cum non ſolum
corpus purum, ſed etiam cor mun-
dum a nobis requiras, & tam interiora
quam exteriora ſanctiſſimis oculis
tuis reſpicias. Crucifige carnem me-
am & concupiſcentiam ejus, o Chri-
ſte, pro me crucifixe, Amen.

a) Bernb. de converſ. c. 12.

CAPUT IXN.
PRO CONTEMTU TERRE-
NORUM PRECATVUR.
Ande Deus, Pater c&leſtis, invo-
co te per diledum Filium tuum,
ðJð ut

9⁰ Ewercitii pietatis
ut per Spiritum ſanctum cor meum a
terrenis abſtrahas, & ad c&œleſtia de-
ſideranda evehas. Quemadmodum
ignis per Naturam ſurſum evolat, ita
ſpiritualis ignis caritatis & devotio-
nis in corde meo accenſus ad cœleſlia
tendat. Quæ & qualia ſunt terrena
iſta omnia? vitro fragiliora, Furipo
mobiliora, vento fugaciora. Stoli-
dus igitur forem, ſi corde meo illis
adhærerem, & veram animæ quietem
in illis quærerem. In morte ter-
rena omnia tandem, vel invito, ſunt
deſerenda: effice in me, quæ ſo, ut
cordis affectu voluntario ea prius de-
ſeram. Mortifica in me amorem
mundi, ur creſcat ſanctus amor tui.

Cuſtodi me per Spiritus ſancti auxi-

lium, ne diligam hunc mundum, ne
cor meum ex eo fiat immundum.
Tranſit a hujus mundi figura, tranſit
momentanea ejusdem gloria, in pro-
pinquo eſt cœli & terræ ruina. Flecte
igitur cor meum, ut ſim amator vitæ
in perpetuum permanentis, non au-
tem mundi hujus citisſime fugientis.
Quicquid b in hoc mundo eſt, con-
cupiſcentia carnis eſt, concupiſcentia
oculorum & ſuperbia vitæz. At quam

vanum eſt concupiſcentiam oculo-
rum diligere, quam periculoſum,

concupiſcentiis oculorum indulgere,
quam noxium ſuperbiam vitæ elige-
re?
3

4) I Cor. 7, 31. b) 1I Joh. 2, 6.

a
—
17 Non
Cnins,
lsb el ter
Uuotel
S cor 44
u N
inki
dukeſeenl,
dor nenn
Uun, tol⸗
In eßfn
. llun,
en e
n A
Neſin in
Dine Mer
nnd
zun
hubt:
teſ ſeie
dne
tn ei
Ehutpin
Pir, Li in
ler, Ne
Mor inte
ninin
1. loris
Chn
4 Anen.

UIee, 15,
lunh,

meum4
eeltin e⸗
Admodun
eyolat,
deroti-
nt tettent
1a, Einſee
. Nf⸗
leo
. gtieren

tel⸗

norte kel

Partir III. Cap. II. 9r

re? Non poteſt vere ab eo diligi
Ohriſtus, coœleſtis vitæ panis, qui ple-
nus eſt terrenis a porcçorum ſiliquis.
Non poteſt libere ad Deum evehi, cu-
jus cor captivatum eſt amore hujus
mundi. Non eſt, quo intret amor Dei,
ubi vaſculum cordis repletum eſt a-
more ſeculi. Extingue igitur, o Deus,
amor meus, in me terrenorum appe-
titum, tolle amoris mundani vincu-
lum: effunde & expurga cordis mei

vaſculum, ut ſincero amore te dili-

Sam, & perfecto corde tibi adhære-
am. Ah! cur velim diligere b ea,
quæ ſunt in mundo, cum deſiderium
animæ meæ, ad æternitatem creatæ,
non expleant, nec ullum omnino a-
morem mihi rependant? Illum ani-
ma mea amabit, cum quo in æternum
habitabit: illuc præmittam cordis
mei defideria, ubi æterna mihi parata
eſt gloria. Ubi e theſaurus meus, ibi
etiam erit cor meum. Da mihi 4
pennas columbæ, ut in ſublime ad te

u evehar, & in foraminibus petræ abs-

condar, ne laqueis mundani amoris
venator infernalis me capiat, meam-
que animam ad terrena iterum tra-
hat. Totus mihi mundus amareſcat,

ut ſolus Chriſtus animæ meæ dulce-
ſcat, Amen.

. CAP.

1 2a) Lyc. 15, 16. b) I Joh. 2, 15.

c) Matth. 6, 21. d) Pſ. 55, 7.

92 Exerkitii pietatis
CAPUTI X.
PRO ABNEGATIONE suf
ORAT.
O eſa Chriſte, Fili Dei vivi, qui
in verbo tuo exclamas: Quicun- g —
que à vult meus eſſe diſcipulus, abneget e
Neipſum, tollat erucem ſuam & ſequatur
me: oro te per ſanctiſſimam tuam
mortem & crucifixionem, perfice in
me eam, quam requiris, mei abnega-
tionem. Novi facilius eſſe, omnes
creaturas deſerere, quam ſeipſum ab-
negare. Quod igitur ex me ipſo præ-
ſtare nequeo, illud ut in me perficias,
humiliter peto. Conticeſcant in me
voluntatis propriæ deſideria, ut audi-
re poſſim divina tua alloquia. Eradi-
centur ex corde meo amoris proprii 1
fibræ, ut creſcant in me ſuaviſſimæ di-
vini amoris plantæ. Totus mihi &
concupiſcentiis meis mprlar, ut totus 89
tibi, tuæque voluntati viva Vo- N
luntas mea mutabilis eſt ac mobilis⸗
vaga & inſtabilis. Dai igitur, ut volun-,
tati tuæ meam ſubjiciam, & tibi ſoli
immutabili ac perpetuo bono indi- ,
vulſe adhæream! Tum demum divinæz unnn
in nobis creſcunt virtutes, quando na-
turales deficiunt vires: tum demum % "
in Deo fiunt noſtra opera, quando Men Pr
mortificata eſt in nobis voluntas pro- ihe
Pria: tum demum «vere in Deo ſu- uel
mus

—
nsaepi
ui an
lo, 0
Een mean

e in
Momne
d ihn
encum.
rulc
Ure in
neſ
lalet,

1

= =

d erin

) Matth. 16,4. b“) Job. . t,
3) As. 17, 18. 12

Partis III. Cap. X. 93

mus ac vivimus, quando in nobis ipſis
E AlI quaſi annihilamur ac evaneſeimus.
Ergo, o vera vita, mortifica volunta-
Uiriei tem meam, ut vere tibi vivere incipi-
Qu am! Quicquid in nobis Deo probari
dud debet ac placere, illud ab ipſo opor-
us tet in nos deſcendere. Soli igitur
um un Deo omne bonum adſeribendum, &
eieh quod ipſius eſt proprium, ipſi relin-
r quendum. Quicquid in nobis fulget
le e ac coruſcat, id ab æterna & incommu-
epun’ tabili luce oritur, quæ tenebras menti
ie. noſtræ innatas irradiat. Eo igitur
lepefh modo a lux noſtra coram hominibus
mſplendeat, non ut nobis, ſed ut Deo
„It gloria exinde ſurgat. Hanc veræ
Ui ui cognitionis lucem, o Chriſte, vera
ise lux, in mente mea accende: hanc
me proprii honoris abnegationem, o0
tu l Chriſte, vera Patris gloria, in corde
u meo operare! Melius mihi in te,
en. quam in me. UÜbi non ego, ibi feli-
r NNH cius ego., Infirmitas mea fulciri deſi=
ltſlin⸗ derat virtute tua, nihilum meum aſpi-
Etbih rat ad robur tuum. Voluntas b tua
Ho M ſancta in terra carnis meæ fiat, ut cœ-
Vumdtn leſte tuum regnum in animam meam
α veniat. Mortifica in me amorem ac
nGeme/ honorem proprium, ne impediat re-
a, Clndd ui tui adventum. Si totum hominis
uns bonum eſt amare Deum, totum ho-

i “ C2 minis

=

a) Matth. 5, 16.
131 b) Matth. 6; 10.

94 Exercitii pietatis

— — —

minis malum ſit neceſſe eſt, amare ſe-
ipſum: ſi ea veri boni conditio eſt, ut
ſe effundat, magnum malum erit a-
mor proprius, qui ſua & aliorum bo-
na ſibi vendicat. Si uni Deo omnis
debetur gloria, maximum furtum erit
henor proprius, qui aliena ad ſe tra-
hit bona. Hunc amoris & honoris
proprii affedum in me extingue, 0
Chriſte, in ſeculum benediéte, Amen.

CAPUT XI.
PRO VUICTYORIA MUVNDIi*&
PRECATVUR.
O Nnibotens, æterne ac miſericors

Deus, Pater Domini noſtri Jeſu
Chriſti, da mihi Spiritus ſancti grati-

am, ut de omnibus mundi tentatio-
nibus reportem vidoriam. Oppugnat
me mundus odiis, blanditiis & per-
verſis exemplis: doce me mundi odia
parvi æſtimare, blanditias ejus decli-
nare, & pravorum imitationem vita-
re. Quid potuerunt contra me mundi
odia, ſi inſtar ſcuti tua me protegat
gratia? Quid obeffe mihi poterit, ſi
omnes homines odio me proſequan-
tur, modo tu Deus meus amore me
complectaris? Vicifſim quid prodeſſe
mihi poterit, ſi omnes homines amo-
re me complectantur, tupue interim
iræ tuæ furore me proſequaris? Frans-
it mundus, tranſeunt mundi odia:
Scla autem ſolius Dei conſtans per-
ennat

1
—
ennatgr
ex corge
motem,
nes extir
enimni ſi
N mund
berulas
1tbüsn
dend
Poſunt
nedo
mam
nis een
itoe,
enin in
Nreſentin
lein ho
Komniun
Nee Vero
Lemimen
lis ne in
d n he
lien bube
nci, u
Nd.
⸗
tetnr
Mmtemtns
N Mund
u,
ni Volu

Mr
N
4

i
—
uammate ſ⸗
inioelh
um erlte
liorum be
fortunntit
1ad len
horond
ertinkre,
itte, Anen
—
l.
Nho
.
niltün
1 ſtea/ lei
ſanllig u.
di teotn.
. Ohen
kitiis AK
e nlnricti
5 eins l
ſan in
e fen
l oten
1oegin
1mlen
i noe
bineten
ole ii
?
vol oin

Oltans N

en

Partis III. Cap. W. 95

ennat gratia. Remove igitur, o Deus,
ex corde meo inordinatum illum ti-
morem, ne mundi odia & perſecutio-

nes extimeſcam: inſere vero plenam

animi fiduciam ac Spiritus fervorem,
ut mundana odia, quippe tranſitorias
nubeculas contemnere difcam. Cur

aab iis mihi metuam, qui corpus oc-

cidunt, animam autem occidere non
poſſunt? Eum potius reverebor ac ti-

mebo, qui non corpus ſolum, ſed &

animam detrudere poteſt in æterni
ignis gehennam. Fides ᷣ noſtra eſt
vicdoria, quæ mundum vincit. Fide
enim futura reſpicimus gaudia, ut
præſentia perferre poſſimus adverſa:
fide in bonitate divina recumbimus,
ut omnium odia ſuſtinere poſſimus.
Nec vero a ſiniſtris ſolum oppugnat
me mundus odiis, ſed etiam a dextris
ſuis me ineſcare conatur blanditiis:
eaudam habet pungentem, ſed & fa-
ciem habet blandientem; Da mihi,
6 Chriſte, guſtare ſuavitatem cœleſtis
gaudii, ut pereat in me omnis amor
mundi. Corruptus eſt animæ meæ
guſtus, appetit terrena, & amarus ipſi
videtur blanditiarum mundanarum
contemtus: at tu, o vere rerum æſtima-
tor, mundi illecebras reſpuere me do-
cuiſti, & ad cœleſtia animam meam
evehi voluiſti. Averte igitur, averte

Q3 cor

à) Matth. Ie, 28.
) 1 Joh. 5, 4
4

96
—
cor meum àa mundi blanditiis, ut ad in xt
te converſum veris ac ſpiritualibus m.
Perfruatur delitiis. Quid profuit mue
mundi amatoribus jam demortuis menee
inanis gloria, brevis lætitia, tenuis pe ati
Potentia? quid profuit momentanea (aintel
cçarnis voluptas, & falſarum divitia- D
rum ubertas? ubi funt, qui ante pau-
cos dies nobiscum fuerunt? nihil de
illis remanfit niſi cineres & vermes:
comederunt ac biberunt ſecuri; vitam Uhllne
ſuam transegerunt carnali lætitia Neln ne
ebrii, nunc caro ipſorum vermibus in à Un
cibum hic datur, anima vero æterno Gionn⸗
igni illic cruciatur: omnis ipſorum ilninn
gloria defloruit, & velut agri fœnuᷣm Dklin
exaruit. Prohibe, o Deus, ne ipſo- nn

Exercitii pietatis

mopere
tu mepig
elinlanare

Nine ſe
rum viis inſiſtam, ne ad eundem mi- tint
ſeriæ terminum perveniam: ſed per Eenn 9
mundi victoriam duc me ad ccœleſtis käd
gloriæ coronam! Amen. nai
CAPUT XII. 1anen

PRO CONSOLAUONE IN AD-
PERSIS ET VERA OUIETE Ii
ANIMAX PRECATUR. gillan
BEnigniſäme Pater, Deus omnis e NR
ſpei & conſolationis, concede atttte
mihi in omnibus adverſis vivificam “
conſolationem, & veram animæ quie- Piner
tationem! Multas b in corde meo mo
ſentio anguſtias, ſed conſolationes tnn
tuzæ

3) M.

4
lue

a) 2 Cor. 1, 3. bâ) Pfſ. 94, 19.

—

is, u
titvalibus
d proſt

Gemnottit

11, tenis
omentanes
Girine⸗
awte a⸗
& vermes:
cuti; Wun
eli leiti
ermibuuin
ero Eend
lis ormn
ggti ſonun
s de il⸗
euntengn
n: Eed e
14 cCleli

Partis III. Cap. XII. 97

tuæ lætificare poterunt animam me-
am. Vana ac fruſtranea eſt omnis
mundi conſolatio, in te ſolo eſt ani-
mæ meæ robur & ſuſtentatio. Premit.
me variarum calamitatum pondus .
ſed interiori tuo alloquio & Conſola-

tione redditur levius. Nulla creatura

tantopere me poterit contriſtare, quin
tu magis poſſis a Spiritu lætitiæ me
exhilarare. Nulia tantopere me co-
anguſtare poterunt adverſa, quin cor

meum is dilatari
magis dilatari poſſir tua gra-

e ſen æſtus variarum aſtli-
ionnn: gie guſtus dulcedinis tuæ
Dendum m d breoltar refrigerium.
D lecde aden is lachrymarum flu-
Bn ir abſtergit illas manus tua
e gnifhimna. Quemadmodum Ste-
phano, protomartyri, inter medios
lapidantium ictus amicam faciem tu-
en ehibrui contuendam : ita mihi
ro in omnibus adverſis conſola-

tione
nem tuam exhibere velis perfruen-

dam. Quemadmodum in triſtiſſima
Ortis agonia Filio tuo Angelum c
milli conſolatorem: ita in Rta hac
Ten Shirieum mihi mittere velis ſu-
Aienter ern⸗ Sine tuo robore ſub cru-
dis here collabor, ſine tuo adjuto-
ronl petu variarum adverſitatum
l ternor. Extingue in me mundi
creaturarum amorem; ſic mundi

Q◻4 adver-

) Tar Sa2, 45. . Loe 7 .

98 Evercitii pietatis

adverſa & creaturarum mutabilitas
nullum mihi afferent amarorem. Qui Amen
corde ſuo adhæret mundo & creatu- —
ris, nunquam particçeps fieri poterit
veræ & imperturbatæ quietis. Siqui- 590 ,
dem terrena omnia perpetuis muta- Rhrn
tionum vicisſitudinibus ſunt obnoxia.
Qui vero præſentibus hujus vitæ bo-
nis non adhæret inordinata amoris
cupiditate, is fugientibus iisdem non
torquebitur nimiæ ſolicitudinis an- Qn
Xietate. Effunde, effunde, o Deus, ex ills
corde meo mundi amorem & deſide- Umn ſel
rium, ut c&œleſtis Eliſæus a in vaſcu- Mlſoſ
lum viduæ, hoc eſt, anime, terrena len ln
conſolatione deſtitutæ infundat ce- lnerige
deſtis gaudii eleum. Turbentur, mu- Kenti
tentur, ſurſum ac deorſum volutentur Nolu
tetrena omnia, tu nihilominus es alti
cordis b mei immorta rupes ac firmis- Atblun
ſima petra. Num egena & infirma
creatura turbare posſit animeæ quie- Entemn zn
tem, quam in te cçreatore certam & en 0)
immotam pesſideo? Num fluctus t anen
mundi, inquietisſimi illius maris,
convellere poſſint cordis mel petram, II
quam in te, ſummo & incommutahili opponer
bono, fixam habeo? Qninimo pax uIn ann
c tua exuperat omnem intellectum, it on
eadem etiam ſuperabit omnium ad- ugle n
verſitatum incurſum. Quam inte- mn
riorem pacem a te, benigniſſime ni
Pater, igne

D

2) 2 Reg. 4, 3. ?) Pſ. 73, 25. le
e) Phil. 4, 2. )Man

—
urabilits

Nen. C
& cteau⸗
ti poteit
tis. Nili⸗

tuls mud.

1 Obroii
s Vire bo⸗
ta mnoi
isdenn on
udinis ⸗
Deig

Lellt .

jin veler.
E, lellenl
fundat ec⸗

entur, N. J

Volutennit
0 minns 4
ar fint 6
& iofim
ime gle⸗
cetlan 4
Un Hud

lus ntis

eip petlan⸗
mun upil

nim I

tellehin,
nin⸗
tam i⸗

Palen

45.

Partis III Cap. XiIlI. 99

Pater, ſupplici bus gemitibus recor,
Amen.

—

CAPUT KXIII.

PRO VICTORIA IN TENTATTO-
NIEUS ET CUSTODIA AB IN-
SIDIIS DIABOLVICIS PRE-
CATUR.

Dſis mihi, Deus Zebaoth, Deus
fortis & miſericors, ne tentatio-
nibus ac inſidiis Satanicis ſuccum-
bam, ſed tuo præſidio tutus, tueque
auxilio ſuffultus, victor tandem eva-
dam. Intus a pavores, foris pugnæ.
Interius enim venenatis atque igni-
tis tentationum telis animam meam
Diabolus vulnerat: exterius variis
adverſitatibus ac mille inſidiarum 6
generibus me fatigat. Serpens eſt per
fallacem deceptionem, leo per vio-
lentam aggresſionem, draco per cru-
delem oppresſionem. Ipüum cα—

leſtis exercitus Ducem auſus eſt ag-

gredi: num gregario mihi parcet
miliri: ² Ipfi capiti non dubira: it
ſe opponere: quid mirum, ſi infir-
mum corporis myſtici membrum co-
gitet Prollernere: Nulla in/me vir-
tus, quæ posſit adverſus hunc fortem
armatum ſubſiſtere: nulla in me ſapi-
entia. quæ po ſit fraudes ac retia hu-
jus avgioτατννι effügere. Ad te igitur
5 ſup-
a) 2 Cor. 7, 7. b) Eph. 6,
Matsh. 4 3Z3

100 Exercitii pietatis

ſupplicibus gemitibus me converto,
cujus potentia neſcit terminos, ſapi-
entia numeros. Adſis mihi, o Chriſte,
«. Leo de tribu Juda fortiſſime, ut in-
fernalem iſtum Leonem in te ac per
te poſſim vincere. Pugnaſti & visiſti
pro me: pugna & vince in me, ut vir-
tus tua in mea perficiatur infirmitate.
Illumina oculos mentis meæ, ut Sata-
nicæ mihi conſpicuæ fiant inſidiæ:
dirige pedes meos, ut occultos illius
effugere poſſim laqueos. Victoria ten-
tationis præbeat cordi meo teſtimo-
nium cœleſtis regenerationis: pro-
miſſionem victoriæ confirmet miki

præſentia tuæ gratieę. Inſtrue & ar-

matum me redde b fortitudinis tuæ
robore, ut in hac duelli acie poſſim
ſtare, ac hoſtem illum, a quo oppu-
gnor, olim e judicare. Quo plures ac
periculoſiores ſunt hofſtis hujus inſi-
diæ, eo ardentius aſpiro ad auxilium
tuæ miſericordiæ. Modo inſatiabi-
iem terrenorum cupiditatem mihi in-
fKillat, ut compedibus avaritiæ illiga-

tum, a via juſtitiæ abducat. Modo

iræ ſtimulis me inflammat, ut ad da-
mnum proximo inferendum cor me-
um intus exardeſcat, Ad libidinem &
voluptatum amorem aliquando ſoli-
citat: mox invidiam & ambitionem
asnimo inſpirat. Antequam in pecca-
tum

4) Apoc. 5, 5. ⁵) Eab. 6, 1.
6) 1. Cer. 6, 3.

P,
—
tum pra
ſolioten
ſeelltitit
in Peccan
terrege
Corcie
Een adie
s d
10 minn⸗
Vere., 4
Uinne
ln,4
—

100 ),
MA

Rir
more⸗
Prunig
m 36
romenni
Am batt
4 tot
niti cone
iſg etrel
leateci⸗
Lemem i
nuinmn

—

ohverle,
10s h. .

0Chriſe⸗
le, Ut I⸗
te 1e
Eviel
ne, Ut N⸗
hhrminat,
,n d⸗
t inicie
ltos lus
goris ten⸗
9 tellino⸗
nis: .
met mil
rue A.
ldinns uut
je oln
i⸗ eppu.
bhlunze
nujus Ul⸗
zuxdiun
lltini
nnii
tie⸗ ilie⸗
t.

cor Me⸗
jcineng
nde
bitionen
in eec⸗
u

16.

Mote
ut 44 l.

Pariis III. Cap. XII. 101

tum præcipitet, pluma levius, a&re ac
folio tenuius illud eſſe perſuadet, ut in
ſecuritatem impellat: mox, poſtquam
in peccatum Præcipitayvit, illud cœli
terræque machina majus ac miſeri-

cordiæ divinæ ſtatera ponderoſius

eſſe dictitat, ut ad deſperationem tan-
dem adigat. Tot ac tantas koſtis hu-
jus inſidias non poſſum videre; quan-
to minus eas potero meis viribus ca-
vere. Ad te igitur confugio, qui es
virtus mea ac petra roboris mei in ſe-
culum, Amoen.

CAPUT XIV.
PRO BEATO VITI ErITIU ET
BEATA AlD ITrII ETER.
NAM RESURREVTIONL
PRECAYUR.
O0 Jeſu Chriſte, Fili Dei vivi, cru-
cifixe pro nobis & reſuſcitate,
qui morte tua mortem noſtram de-
Kruxiſti, ac reſurrecione tua bea-
tam ad vitam reſurredtionem nobis
promeruiſti, te unum verum De eum,
cum Fatre & Spiritu ſanctoe, adoro
ac toto pectore precor, ut bearum
mihi concedas ex hujus vitæ miſeri-
riis egrefſum, ac Pearum in die
reſurrectionis & judici: ad vitam æ=
ternam ingreſſum. Scio a vitæ ter-
minum divinitus mihi præſtitutum,
ac poſt mortem ſecuturum judiei-
um: adſis mihi in morte, qui pro
0° aos

102n Exercitüi pietatis

me mortuus es in cruce: protege me
in judicii die, qui pro me judicatus es
injuſte! Quando a terreſtris hujus
domus meæ diſſolutum fuerit taber-
. naculum, introduc animam meam in
eœleſtis Patriæ domicilium. Quando
in agmine mortis obtenebrantur ocu-
li mei, accende in corde meo lucem
ſalvificæ fſidei. Quando in hora morris

occluduntur aures meæ, interno tuo

al'oquio me erige & conſolare! Can-
do frigidus fudor erumpit ex mori-
bundis meis membris, fac me recor-
dari ſanguinei “ tui ſudoris, qui pro
pPeccatis meis looτον eſt pretium, ac
mortis mez deYτUen ν remedium. In
ſudore apparet fervor, in ſanguine
pretium, in decurſu ſufficientia. Quan-
do loquela in ultimo illo agone inci-

pit deficere, da, ut posſim per Spiritus

ſancti gratiam ad te ingemiſcere!
Quando extremæ iſte cor menm pre-
munt anguſtiæ, adſis mihi conſolatio-
ne, & auxilio vivificæ tuæ gratiæ, &
omni creaturarum adjutorio deſtitu-
tum in curam & clientelam tuam re-
cipe! Concede mihi patientisſimam
omnium horrorum & angorum tole-
rantiam, & tandem ex carcere ille
educ animam meam! Oro te per ſfan-
Risſima tua vulnera, quæ ſuſtinuiſti in
asſione & cruce, da, ut vincere posſim
ignita Satanæ tela, quibus me aggre-
ditur

2) 2 Cor. 5, 1. b) Lue. 22, 44.

—

Giturin

Inod,
Petierre.
femnliun
Uimum
Chin gue
tee, ate
un chate
tuscom
Mottem
e ayerd

e protey

dratie Uu
6 ine P—
Coligen
nſßen

in d Ete

un tlun n 4
4 Ue.
) Meh.

—

6

INDI

n
lin ſee
. ſreac ta
tim
n 4

—
otege ne
icatus e
16 E
kit thbe⸗
meamn 1
h
gtur ol⸗
eo luen
ra nnt
terno tud
rel (.

er N.

me lecl⸗ .
gui 60
retiuni
ediunn. I
ſanoine

tia.Cun.

oniſetl
vennn N.
onſolti.
glatie,
belitn⸗
tlunn .
ntiſnin
run tiſe
rcere 0
eheſr
iouiit
S
ne ⸗
Citut

1 4

gone ine⸗
er in 4

Pars IV. 103

— .
d'tur in morte. Oro te per acerbisſi-
mos, quos ſenſiſii cruciatus, da, ut
perferre ac ſuperare posſim omnes in-
fernalium poteſtatum inſultus. Sit
ultimum meum verbum in hac luce,
cum quo conſummaſti omnia a in
cruce, atque animulam meam, quam
tam charo pretio redemiſti, in manus
tuas commendatam ſuſcipe. Beatam
mortem beata etiam ſequatur reſur-
rectio: in illo ſeveri judicii die libera
me a verbo aſpero, qui in hac vita tuo
me protexiſti adjutorio. Peccata mea
gratiæ umbraculo b maneant tecta,
& in c profundum maris projecta.

Colligetur a animula mea in faſcicu-

lum viventium, ut cum omnibus ele-
ctis ad æterni gaudii perveniam con-
ſortium, Amen.
a) Luc. 23, 46. b) Pſ. 32, I.
e) Mich. 7. 19. à) I Jam. 25, 29.

—.—

PARS QUARTA

DE MEDITATIONE
INDIGENTIEPRO
XIMI.
MEarario indigentiæ proximi com-
munem Eccleſiæ ac Reipublicæ ſa-
lutem reſpicit: ac aliorum miſeriam at
Juam aſpicit. Fructus bic eſt veræ & n-

teraæ caritatis, gquæ in unum corpus myr-

Nicum ſub uno Capite Chriſto nos omnes
colligat, ac totius Eecleſiæ, omniumque

◻7 illius

104 Ewercitii pietatis
illius wembrorum ſeriam curam nobis
commenaat. Non eſt verum corporis
membrum, gquod totius ſtructuræ corpo-
reæ incolumitatem pro virili conſervare
non nititur, vel quod alteri membro pa-
zienti non compatitur: eandem ftatue
rationem eſſè in oorpore Chriſti myſtico.
Quicungue igitur eſt verum ac vivum
Chriſtianæ Eccleſiæ membrum, quotidie
oret pro Verbi Conſervatione, pro Pa-

Loribus & Auditoribus, pra Magiſtratu

& ſabditis, pro ſtatu œconomico. Hæ
enim ſunt tres illæ Hierarebiæ, propter

vitæ hujus ineolumitatem & cœleſtis re-

gni propagationem divinitus inſtitutæ.
Oret etiam pro cognatis & beneſactori-
bus, quibus ſpeciali gquodam vinculo ſe
obſtrictum agnoſcat; pro inimicis ac
perſecutoribus, quorum converhonen
ac ſalutem ſerio expectet; pro afflikis
av arumnaſis, quorum calamitatibus ex
animo ſoſe commoveri ſentiat.

CAPUT I.
PRO CONSERVATIONE VERBI
ET INOREMENTO ECCLE-
SIX ORAT.

QUnipotens, æterne ac miſericors
Deus, Pater Domini noſti Jeſu
Chriſti, qui per Spiritum ſanctum Fc-
cleſiam ex genere humano colligis &
ſanctiſimum cœleſtis doctrinæ depo-
ſitum

—

—
ſkum in
tet ie
ti ſalut
4Puc nos
Ninos 4
Eenciti n
Cunhis
Ii tam!
Gtionum
6lenn,
mmin ſ
bee
1e conert
Ti inneb
B kienize
ESerbie
12 guſten
i Culeee
Rihahen⸗
4 ulet,
ltis a
uumezen
rlet⸗
Uolreorn

Eeiis ue

gen n

Eebi

Rhiſen
Canns
menilil
Reclegte

4
cee.

7 e;

—
i
n corpenn
ra α½⅓
anſern
leinbre
ir “
4 us
tiſe
e, n.
Muſe
icu. H
le, dr n
el a 1
iene.
ene ici.
1 giuk,
jriniets
nclenn n
,fihl
ntatße id
jot.

—

N N
H

ſenen
“ nld

D e

Pantis W. Cap. I. 105

ſitum i in ea cuſtodis, te adoro humili⸗

ter ac precor ſuppliciter, ut verbi
tui ſalutarem dotrinam inviolatam
apud nos conſerves, & Eccleſiæ ter-
minos quotidie latius propages. Ac-
cendiſti nobis ex immenſa miſericor-
dia in his mundi tenebris lucem verbi
tui, eam ne patiaris humanarum tra-
ditionum nebulis iterum extingui vel
obſeurari. Dediſti nobis verbum tu-

um in ſalutarem animi cibum: Pro-

hibe, quæſumus, ne Satanæ deceptio-
ne convertatur in toxicum. Morti-
fica in nobis vitioſas carnis, terreſtria
ſitientis, concupiſcentias, ut ſpiritua-
les verbi tui abſconditi illins a man-
næ guſtemus delitias. Nemo pot-
erit dulcedinem illius ſentire, niſi
qui voluerit guſtare. Nemo autem
ea guſtat, cujus palatum mundanis
delitiis adhuc abundat. Verbum 6
tuum eſtverbum ſpiritus & vitæ, ver-
bum lucis & gratiæ. Tolle igitur
carnales affectus & corruptos cordi-
um noſtrorum ſenſus, ut nobis etiam
interius luceat, atque ad æternæ vitæ
lucem dueatum præbeat. Ex lu-
ce verbi oriatur in cordibus noſtris
lux ſalviſicæ fidei, ut in lumine tuo c
videamus lumen: in lumine verbi,
lumen Filii tui. Sicut olim in deſer-
to cœleſte illud manna deſcendebat
cum

4) Apoc. 2, 17. b) Zoh. 6, 63.
c) Pſ. 36, 10.

106 Exercitii pietatis
cum ſalutari rore: ita quoque per au-
ditum verbi impleantur corda noſtra
Spiritus fervore, quo frigiditas ac te-
per carnis noſtræ excitetur: contra
vero pravarum concupiſcentiarum
æſtus temperetur. Radices in cordi-
bus noſtris agat ſanctum hoc verbi
ſemen, ut Spiritus ſanctus rore acce-
dente ſalutares fructus proferat, & in
uberrimam quandam ſegetem excre-
ſcat. Protege, o Domine, vineam
Eccleſiæ tuæ, in qua ſemen illud ſpar-
gitur, & fructus ad æternam vitam
colligitur. Circumda illi ſepem An-

gelicæ cuſtodiæ, a ne diruant eam

apri ac vulpeculæ: illi quidem vio-
lentis perſecutionibus; hæ vero fal-
lacibus ſeductionibus. b Erige in ea
altam paternæ providentiæ tuæ ſpe-
culam, ut ab omni devaſtatione im-
munis ſit per tuam cuſtodiam. Quod
ſi quandoque viſum fuerit uvas hujus
vineæ torculari crucis ac calamita-
tum ſubjicere, matureſcant prius gra-

tiæ tuæ ardore, ut ſuavisſimos fruéctus

fidei & patientiæ posſint exhibere.
Quicquid radici palmitis opponitur,
in ſuavisſimum vini liquorem in uvis
convertitur: effce, quæſo, ut animæ
noſtræ ſubſannationes, perſecutio-

nes, laudes & quicquid in hoc mun-

doi iph contingit, convertat in vinum
fidei, ſpei & caritatis, in frudtum pa-
tientiæ

a) Ef. 80, 9. Eſa. 5, 2.

—
tientie
ſa mili
Pecleſta
hoe tat
cen in
kleltis
—

110 p
T.

0 ſeli

lut
Ce, gulad
Uiloret,
orum
colio
e r
N mir
lutis de
eicheii

Is hume

minn,
meimmſ
Urumret
Pur men
Ulmne io
Uhhlanen
leſ, in
Mtian &

bos n ſitil

nt nte
Un. (

b.

ue Periu.
ra nln
litas aen⸗
lr: coNNH
ſcenrunn
es inon.
hoc eli
tote dec⸗
fentt, An
eteln enche⸗
ge, Vineam
iluaſe⸗
numn Iin
ſeyenn 1
iruant an
nien o
dr ebl
Piigener
ie tue he⸗
t gicnin
lam. d
UVas ss
c calumur.
ginote
nos os ftucts
t erhiben elt
litn
enmn j US
ut nnim
hetkeit keu
hoc M
.

e

Partis IV. Cap. II. 4 107

tientiæ & humilkitatis! Ex hac Eecle-
ſia militante tandem nos provehe ad
FEccleſiam triumphantem: portatile
hoc tabernaculum convertatur tan-
dem in pulcerrimum ac perpetuum
cœleſtis Hieroſolymæ templum! Am.

—

CAPUT II.

PRO PASTORTBUS ET AUDI-
TORIBUS SUPPLICATL.

O Jeſu Chriſte, Fili Dei vivi, Me-
diator ac Redemtor noſter uni-
ce, qui ad dextram Patris exaltatus, a
Paſtores & Docores verbi tui mittis,
quorum opera Eccleſiam tibi inter
nos colligis, te unum verum cum Pa-
tre ac Spiritu ſanéto Deum ſupplex
oro, ut miniſtros illos tuos in via ve-
ritatis, ac corda auditorum ad veram
fidei obedientiam flectas. Nullus eſt
vitæ humanæ ſtatus, nullum genus
homimum, quod odio ac inſidiis Sa-
tanæ tam ſit obnoxium, quam Eccleſi-
aſticum verbi Miniſterium. Defende
igitur membra illius ſcuto gratiæ, &
inſtrue robore patientiæ, ne Satanicæ
ſupplantare eos poſſint inſidiæ. Da,
quæſo, miniſtris tuis necefſariam ſci-
entiam, & piam in omnibus affectio-
nibus vigilantiam, ut a te prius di-
ſcant, antequam alios docere præſu-
mant. Corda ipſorum per Spiritum
tuum

a) Eph. 4, II.

108 Ewercitii pietatig
tuum rege ac illumina, ut loco Dei
nihil aliud prædicent, quam divina
eloquia: paſcant a commiſſum ſibi
gregem, pretioſo tuo b ſanguine em-
tum ac redemtum, ex vera & ſincera
dilectione, non ex avaritia vel ambi-
tione: paſcant « mente, ore & opere;
paſcant animi eratione, verbi exhor-
tatione, & exempli exhibitione, ut
inſiſtant illius veſtigiis, cui tribus vi-
cibus commendabatur eura Domini-
ci gregis. Excita eos, ut ſuper ani-
mas ſibi commiſſas vigilent, utpote 4
gationem pro illis gravem reddituri
in diſtricto examine ultimi judicii.
Quicquid e verbo ſanctæ prædicatio-
nis monent, ad illud ipfi prius ſtudio
bonæ actionis evigilent: ne in ſeipſis
opere torpentes, alios excitare fruſtra
laborent. Ad quæcunque opera bo-
na alios inflammant, in illis ipſi prius
Spiritus fervore ardeant: Antequam
verba exhortationis inſonent, quic-
quid locuturi ſunt, prius operibus
clament. Extrude in meſſem tuam
fideles operarios, ut multos ſancto-
rum colligant manipulos. Aperi g
etiam auditorum corda, ut ſemen
verbi recipiant ſancta fidei obedien-
, tia.

2) I Pet. 5, 2. b) Actor. 20, 28.
*½ Zoh.21, I7. Bernh. ſerm. 2. de reſur.
col. 134. 4) Hebr. 13,17. e) Gregor.
lib. 3. paſton cura cap. 6. ) Matth.
9, ue. 2g) Amsor. 16, 24.

—
tin. D
Kum ve⸗
culkodh
tenti
Auciant
le ſerme
don a
n de.
Uiis e
Uun do

lllm,h
ffe,

un ze
aleſo, 1
Verdi n
umanon
Untztum
ntt, nee
ſen ejs
Ue leſn
nenimier
ges erinc
und
kindegrl
Iltuig ſin
tuo e

—

loco Dei.

in Eirint
tomn Ri
gvine n.
& ſincen

velamli.

Kopen:
rbi ethor⸗
dlione

nnibi r.

Donii:
ſupeun⸗
n ſce⸗
8 i⸗
Precicnt⸗
ins kute
eiliſi
tre ui⸗
eoenir
6 igl hrns

Auregun

ent, Iu⸗

6 Cheii
elen un

60⸗
..

105/ ſen
i ſene
ei obetſer

Ny. 20 1.
9)071.

Partie W. Cap. II. 109

—

tia. Da illis gratiam tuam, ut ſan-
Kum verbi depoſitum in corde puro
a cuſtodiant, ac fructum copioſum in
patientia ferant. Audiant attente,
audiant ſolicite, audiant fructuoſe:
ne ſermo, b qui prædicatur eis, fidei
non admixtus judicet eos in noviſſi⸗
mo die. & Extat diſertum benigni-
tatis tuæ promiſſum, quod verbum
tuum non debeat reverti d ad te va-
cuum; hujus promiſſionis tuæ memor
effice, ut benedictus ſit e plantanti-
um ac rigantium labor. Prohibe,
quæſo, ne infernalis corvus ſanctum
verbi tui ſemen f ex agro cordium
humanorum eruat, nec ſpinetum vo-
luptatum ac divitiarum illud compri-
mat, nec petræ durities fructificatio-
nem ejus impediat, ſed rore gratiæ
tuæ deſuper infuſo cœleſte illud ſe-
men irriga, ut bonorum operum ſe-
ges exinde ſurgat largiſſima. Paſto-
rum & auditorum corda invicem con-
ſtringe ar iſſimo caritatis vinculo, ut
mutuis ſimul pugnent precibus, ac
mutuo ſeſe erigant ſolatio, Amen.

GAPUT

a) Luc. 8, 15.
b) Hebr. 4, 12.
c) Joß. 12, 48.
g) Eſa. 55, II.
e) 1 Cor. 3, 7.
F) Matsb. 13, 4. Luc. 8, 12. 13. 14.

Ie Ewercitiipietatis

CAPUT III.

PRO MAGTSTRATU 40 S§UB-
DIIIS ORAT.

Qnipotens „ Eterne ac miſeri-
cors Deus, Domine exercituum,
qui a transfers & ſtabilis regna, a quo
b'omnis poteſtas in cœlo ac in terra,
quem in cœlis adorant Angeli, lau-
dant Archangeli, venerantur Throni,
cui ſubjectæ ſunt dominationes, ſer-
viunt principatus, quem colunt pote-
ſtates, reverentur virtutes, cum illis
ſanctis ac potentiſſimis ſpiritibus hæc

qualiacunque mea vota conjungo &

humiliter invoco, ut noſtrum quoque

in terris Magiſtratum Spiritu Sapien-

tiæ impleas, ac robore fortitudinis
tuæ protegas. Adlis tua gratia omni-
bus Chriſtianis Regibus ac Principi-
bus, ut, quo in majori verſantur peri-
culo propter ſtatus ſui ſublimitatem,

eO majorem erga ſé experiantur beni-

gnitatis tuæ ubertatem. Accende in
cordibus ipſorum cœleſtis ſapientiæ
lucem, ut agnoſcant ſe tibi, omnium
Domino, cujus vaſalli audiunt, eſſe
ſubjectos, atque ad reddendam olim
regiminhis ſui rationem obſtrictos.
Paci ſtudeant, eum tibi pacis Principi
ſerviant: juſtitiæ ſtudeant, cum tibi
juſtiſſimo judici ſerviant: clementiæ
ſtudeant, cum tibi benigniſſimo Patri
ſervi-

) Daniel. 2, 21. *) Rom. 13, 1.

—
ſerwiant
calogi
hoc mu
numer
ſemner
ſtahe ce
ue e
lehat i
Vera die
ſenlo,
Potelſat
Mtantur.
hoe ſeenl
hein Der
Trgnent,
is ſeent
fium (
Netftann
int, AE pt⸗
len, Lerm
Miletlac
ent. N
int lhe
leng &
elbin
llietun
Uite N 1o
rem &
inn i
nniu
Rorum
Prtipen

4 Ma
NIT.

4
—

40 N).

c niſei⸗
ereitun,
nd 14
e in tenn
Ugeli r.
ur Than
,cunn N
ſtibus ket
Cjnzol
n gvo⸗
itu Apler⸗
vortitlend
mnhom⸗
ntun her⸗
limitnen
zntur ben⸗
Lente n
ſiſienit
6 omrlid
iunt, e
dan in
oblileg
cum t
lenente
Inoid
lend

Partis Iv. Cap. III. rI

ſerviant. Cuſtodes ſint utriusque De-
calogi tabulæ, & nutricii afflictæ in
hoc mundo Eccleſiæ: induant pater-
num erga ſubditos affedum & rectum
ſemper adminiſtrent judicium. Ab-
ſtrahe corda ipſorum a ſplendore ter-
renæ & egenæ illius poteſtatis, ne ſur-
repat illis oblivio cœleſtis regni ac
veræ pietatis. Rege eos Spiritu tuo
ſando, ne forte animo efferantur, ac
poteſtate ſibi conceſſa ad malum ab-
utantur. Da, a ut partes officii ſui in
hoc ſeculo ita adminiſtrent, ut ſine fi-
ne in perpetuum cum omnibus eledtis
regnent, ac de fugaciſhma gloria hu-
jus ſeculi tranſeant ad æternam glo-
riam cœleſtis regni. Prohibe, quæſo,
ne tyrannidem in populo tuo exerce-
ant, ac propterea poſt veſtium fulgo-
rem, gemmarumque nitorem nudi &
milſeri ad infernum torquendi deſcen-
dant. Nabis vero, quos vicariis illis
tuis ſubjectos eſſe voluiſti, da cor obe-
diens & omni promtitudine ſerviens,
ut ſub imperio eorum vitam agamus
quietam & tranquillam, in omni pie-
tate ac honeſtate: præſtemus illis ho-

norem & obſequium, quorum agno-

ſeimus juſtum in nos imperium ac
dominium: obtemperemus honeſtis
eorum mandatis, ut legibus ſerviendo
participes reddamur veræ libertatis.

Nam-

4.) Midor. lib. 3. ſent. cap. 48.
*) I Tim. 2, 2.

112 Exercitii pietatis

Namque ea demum vera libertas eſt,
Deo, Magiſtratui & legibus ſervire.
Honoremus illos corde, ore, & opere,
quos, o benigniſſime Deus, tui vicem
in terris voluiſti gerere. Sint a oculi
Magiſtratus vigiles ac videntes, ſint
aures ſubditorum apertæ atque audi-
entes, ſint utrisque cœlorum portæ
olim recluſæ ac patentes, Amen.
a) Prov. 20, 21.

—

CAPUT IV.

PRO NIATUV 0BCONOMILCO

PETIIT.
O Mnipotens ac miſericors Deus,
Pater Domini noſtri Jeſu Chriſti,
qui ſapientiſſimo conſilio præter mi-
niſterium Eccleſiaſticum ac regimen
Politicum inſtituiſti etiam ſtarum œ-
eonomicum, te adoro ac precor toto
pectore, ut conſerves ſanétum illud
Eccleſiæ ac Reipubl. ſeminarium. Da
virginibus, viduis, ac conjugibus ve-
ram animi ſanctitatem ac puram cor-
poris caſtitatem. Virgines absque ulla
diſtractione tibi adhæreant: a Viduæ
orationibus b nocte ac die inſiſtant:
conjuges ſincero amore ſeſe invicem
diligant: om nes in juſtitia & ſanctita-
te ex toto corde tibi ſerviant; ſit e con-
jugum torus impollutus, ſit omnium
animus immaculatus. Sint violæ hu.
milita-

4) 1 Cor. 7, 34. ⁶5) 1 Tim. 5, §.
c) Hebr. I . 2

7

miltati
caritatis
Conſtrin
tälliamn
Cnles

opetſe

nd
iicem
lie ſi
Drrbeit
Dbile vi
1norisin
eennen
glheltar
orntone
Uuodno
tibig,
Elrnr in
ſiperen
ſlteilte
Uons N
Ltent
Einione
lcen,
ſe hrni
beee
n cnt
Ehee
iedlen
ke e

4) U
En

—
ertas el,
ſerwite,

& opere⸗
ui Vcen
t cli

gtes, i

gle zudl⸗
m Potmz
inen

II00

s Delg
reter Il⸗
eginien
harum e⸗
recot 1o0
tlum. D
gibusſe⸗
ram col⸗

begbelli

,YVidue
inllam
innicen
elauctin.
ſttcor
. .
omniun
jole iu
miit

55.

Partis IV. Cap. I. 113
militatis & lilia caſtitatis: ſint roſœ
caritatis, & baliamum ſanctitatis.
Conſtringe piorum conjugum corda
caſti amoris vinculo, ut mutuo ſeſe
complectantur obſequio, & in ſancto
ſuo perſeverent ſervitio. Cuſtodi il-
los ab a Aſmodæi inſidiis, ne mutuis
invicem exardeſcant odiis. Uxor ⁵
viro ſit adjutorium, & in adverſis
præbeat ſolatium. Conjugii indiſſo-
lubile vinculum ſit nobis omnibus
amoris inter Chriſtum & Eccleſiam e
Sacramentum. Conjugum ſocietas
quo eſt arctior, eo & zelus ipſorum in
oratione ſit ferventior: quo majori-
bus obnoxii ſunt periculis ac calami-
tatibus, eo conjunctiori animo ver-
ſentur in pietate ac precibus. Adſis
piis parentibus tua gratia, ut liberos
ſuos educent in a ſanctis admonitio-
nibus ac diſciplina. Prauctus illos
conjugii donum tuum eſſe agnoſcant,
eosdemque per piam ac fidelem in-
ſtitutionem viciſſim tibi reddant.
Præluceant eis ſanctæ vitæ exemplo,
nec graviſſimo ſe obſtringant ſcan-
dali peccato. Flect etiam libero-
rum corda, ut parentibus ſuis debi-
tæ obedientiæ præſtent obſequia: ſint
ſuaveolentes cœleſtis Paradiſi plan-
tulæ, ne fiant inutilia ligna obnoxia
dammis gehennæ. Spargant ex ſe
gratiſſi-

———,.x˙,— ⸗tMe9“·˙

2) Tob. 3, 8. b) Gen. 2, 18.
*) Krh. 5, 32. d) Eph. 6, 4.

II4 Exercitii pietatis

— —

gratiſfimum pietatis, obedientiæ, re-
verentiæ ac omnigenæ virtutis odo-
rem, ne in teterrimum peccatorum ac
inferni incidant œαtorem. Memores
ſint præcepti de honorandis paren-
tibus, ſoliciti ſint de rependendis
àνττιπαοαααις vιbς, memeres ſint
Segνριοι reddendorum, ne ſemet-
ipſos præcjpitent in profundum va-
riogrum malorum. Parentes ac liberi
conjundctis ſtudiis in hac vita te verum
Deum colant, ut in æterna vita con-
junctis laudibus te extollant. Servi a
dominis ſuis promte obtemperent ac
intimore, ac ſimplicitate cordis ſui
illis non ad oculum tantum ſervire,
vel hominibus placere ſtudeant, ſed
Chriſto hæc ſervitia dependi ſtatuant.
Viciſſim vero domini complectantur
eos paterna benevolentia: ne ex juſto
imperio fiat erudelitas Lyrannica. So-
cietas &conomica ſit Eccleſia dome-
ſtica, Deo & Angelis dilecta, Amen.

4) Epb. 6, 5. 6.

CAPUT V.
PRO COGNATIS 40 BENEFA-
CIORIBUS INTERCEDII

SAnde ac miſerieors Deus, àa quo lar-
giſſimus variorum bonorum ad nos
deſcendit cumulus, qui per cognatos
ac benefactores plurima hujus vitæ
mihi contuliſti ſubſidia, oro te, ut
æterna

.

—
Rterna

min. 6

1e N ſa
leſe
ibi com
ſeriten
Ularem
bnn ſeri
efero,
locis e
heriten
n ete
tlinarci
ſeuncn
yegtl
mopre
mor⸗
Corm te
er,

. Dod

i tui,
Uipnlo
uum,
Mem 1

m. de

Partis IV. Cap. V. 115

—

ntie,te⸗ 11:— . . .
ee vterna illis viciſſim rependas præ-

15 0 . . im
“ mia. Quos ſpeciali quodam natu-
IIN4 2 . 1 am .
1 ræ ac ſanguinis vinculo mihi volui-

henad ſti eſſe conjunctos, eos ſpecialiter
3e tibi commendo ſervandos. Quibus
S ſpecialem quendam amorem ac fin-
eMi gularem curam debeo „illorum ſalu-
eſm: tem ſeriis &c ardentibus precibus tibi
Won defero. Da, ut conjundtis animis &
ii ſtadiis cognati mei in vera fide ac
ie cmn pietate tibi ſerviant, ut immarceſſibi-
lem æternæ gloriæ coronam omnes
. Nenid olim accipiant. Parentibus meis, quos
henkett ſecundum te vitæ autores mihi de-
olcis diſti, ac in vera pietate informato-
ſene res, nequaquam pofſſum reddere con-
n, digna præmia. Te igitur, omnis bo-
nnun ni autorem, omniumque benefi-
idd ciorum remuneratorem, humiliter
e

K precor, ut temporalibus ac æternis
c præmiis compenſes illorum benefi-
t cig. Doceat me exemplum Chriſti,
Amed. PFilii tui, qui circa agonem mortie
diſcipulo ſuo commendavit matris
curam, ad ultimam usque reſpira-
—– tionem parentum habere diligen-
tiam. Doceat ipſa Natura in cico-
EVt niæ exemplo, quod perpetua debea-
. tur gratia parentum merito. Tibi
quoque, benigniſſime Pater, fratrum
quolt. ac ſororum, adeoque omnium cog-
malitt natorum meorum incolumitatem
ααcommendo. Sint fratres ac ſorores
us IIe Chriſti, ſint hæredes cœleſtis regni.
te, u Conjungantur mecum in regno gra-
Eteri R tis⸗

.

6 Evercitii pietatis d
tiæ, quos conjunxiſti mihi in vita oo cnn
Neturæ, & quos cum lachrimis & do- e eon
loribus jam tum à me ſejunxit mor- centium
tis violentis, eos noviſſimus tanmis ad- feentie
ventus cum æterna mihi reddat lœ- donis p
titia. Fac nos omnes cives ccleſtis nnt a
Hieroſolymæ, quemadmodum in hac In ben
vita fecifti nos membra veræ Eccle-
ſæ. Idipfum quoque omnibus be- —
nefa toribus meis ex animo precor:
quorum ſeria cura ac deliderio ſa-
lutis ipio Naturæ jure teneor: reci-
pe a eos in æterna ſupernæ civitatis 5)
tabernacula, per quos tam varia & 0.
copioſa mihi exhibuiſti beneficia.
CGor b meum proponit tibi infallibi- Dor
le verbi tui promifum, quod ex gra- Uee
tia remunerari velis etiam frigidæ c D
aquæ potum, quanto magis æquum ezi
erit, ut liberalem ac beneficum te icty,
ſentiant, qui tam larga manu omnis age
generis beneficia indigentibus præ- umc
ſtant. Non ceſſet gratiarum tuarum hogt
ad eos recurſus, a quibus tanti fiunt ine
beneficiorum ad alios decurſus, per-iine
petuo eis ſcaturiat fons tuæ bonita- ntonen
tis, a quibus tam largi promanant ri- deeri
vuli benignitatis. Effice, quæſo, mi-Ai
ſericordiſſime Deus, ut, qui carnalia l
tam d large ſeminant, ſpiritualia ma-uni

11

ihls
dhne ex⸗

2n) Luc. 16, 9. efamm

c) Marth. 10, 42.
9) I Cor. 9, II. . )N

n in in
mis Ele
lnit Ne-
s ulnet⸗
jecei
6s Celt
gamn ioe
ſeng bul⸗
nibis de⸗
no Pec
eſeid

(
1n Win
benttil
Pi irelin⸗

10 der
enefcun 6
un on
nͤbus e
tun ton
untifu
tr ulii
onmnan 1
eſ ni
8 catnlnn

bnnline
g

Partis Il. Cap. VI. 117

gno cum fœnore recipiant: adim-
ple eorum animas lætitia, qui eſuri-
entium paſcunt viſcera, fructus bene-
ficentiæ illis non pereat, quamvis de
bonis pereuntibus fiat: da illis, qui
dant aliis, dator omnis boni in ſecu-
lum benedicte, Amen.

CAPUT VI.

PRO INIMICIS AC PERSE
CTORIBUS'OURAT

LDOmine Jeſu Chriſte, Fili Dei uni-
genite, qui in verbo tuo hanc cari-
tatis regulam nobis præſcripſiſti: Di-
ligite a inimicos veſtros, benefacite bis,
gui oderunt vos, ac orate pro perſequen-
tibus & devoventibus vos: te benigniſ-
ſimum condonatorem, pro meis etiam
oro hoſtibus atque Eccleſiæ perſecuto-
ribus. Da mihispiritus ſancti gratiam,
ut inimicis meis non ſolum ex corde
condonem, ſed etiam pro ipſorum ſa-
lute ex animo orem. Ne, quæſo, exa-
cuas ſuper eos gladium ſeveræ ultic-
nis, ſed impingua caput ipſorum
oleo miſerationis. Extingue in cor-
dibus ipforum iræ atque odii favil-
las, ne excreſcant in infernales gehen-
næ flammas. Agnoſcant vitam no-
R 2 ſtram

a) Matth. 5, 44. Luc. 6, 35.

118 Ewercitii pietatis

ſtram eſſe a vaporem ac fumum cito
evaneſcentem, corpus noſtrum eſſe b
cinerem ac pulverem fugientem, ne
in corpore mortali immortales iras
gerant, neve in fragilem teſtacei cor-
poris domunculam hoſtem animæ
ſuæ recipiant. Agnoſcant, quod in-
veteratum iſtud odium ſit hoftis ipſo-
rum maximus, cum animam occidat,
& vitœæ cœleſtis participatione ipſos

excludat. Hlumina ipſorum men-

tes, ut divine miſericordiæ ſpecu-

lum intuiti, iræ atque odii deformi-

tatem agnoſeant: rege ipſorum vo-

luntates, ut divinæ condonationis ex-

emplo moti, ab iraſcendi ac lædendi
propoſito deſiſtant. Concede mihi
propitius, ut, quantum in me eſt, c cum
omnibus hominibus pacem poſſim
habere, & corda inimicorum meorum
ad fraternam reconciliationem con-
verte. Ambulemus concordes in
hujus vitæ via, cum unum ſperemus
locum in ecelefti patria: ne diſſidea-
mus in terris, cum aliquando una Vi-
vere deſideremus in cœlis. Te unum
invocamus in clis Dominum ac
Deum: unius Domini ſervos invi-
cem diſſidere haud eſt æquum. U-
mum ſub Chriſto capite ſumus cor-
pus/myiticum: unius corporis mem-
bra invicem pugnare admodum tur-

) gac. 4, 14. ) Eecleſ. 10, 9.

l.

—

jeelk, at
tumn una
eorum e
irtus
No prir
tinn
leperſee
0 lumm.
loglun

M poten

leritaris
iat, Ut
Uuncem
ſt. g
6 fruük
Ullolum
erſus ſii
untur fi
Mmmn
ſe cri
melünen
lispi
i efiuch
bo, oe
kertantun
Ue In h.
U, An
4 4

10

8
Mn

umunn etd
trum eſe,
jentein, 1e
olteles ii
eltacei eo⸗
emn eniie
Hld in⸗
holks o.
n Occieti
tione it
ronm Ner.
(ie her⸗
idetont⸗
gun 4
Gtionite

lelel

Neelet
Eelblen
emn Poln
m meonn
ohenn n.
gcorees 11
ſerenni/
Neclier
o une i
Teumn
Minun 1
enti
un
mnus .
olis ſen.
oduo n

110,,

4

Partis I. Cap. VI. 119

an—

pe eſt, atque ignominiòſum. Quo-
rum una fides atque unus baptiſmus⸗
eorum etiam, convenit, ut unus lit
Spiritus atque animus. Nec ſolum
pro privatis meis inimicis oro, ſed

etiam pro publicis Eccleſiæ hoſtibus

ac perſecutoribus. Ad veritatis viam,

o ſumma veritas, illos converte, &

ſanguinarios ipſorum conatus, o ſum-
ma potentia, everte! Frigor cœleſtis

vVeritatis clauſos ipſorum ſoculos fe-

riat, ut rabioſus perſequendi furor
tandem in ipſorum animis conquie-
ſeat. Agnoſcant, agnoſcant, non mo-

do fruſtraneum fore, ſed etiam peri-

culoſum, ſi a calcitrare pergant ad-
verſus ſtimulum. GCur luporum imi-

tantur furorem, qui norunt COhriſti,

immaculati Agni, pro nobis effuſam
eſſe cruorem? Cur innocuum illum
fanguinem effundere ſitiunt, pro quo
iphus Filii Dei ſanguinem in ara cru-
cis effuſum eſſe ſciunt? Converte il-

los, o Deus, ut ad te ex animo con-

vertantur, & fructum converſionis
ſuæ in hac & futura vita conſequan-=
tur, Amen.
4) Actor. 9, 5.

CAPUTVII.
PRO AFFPLICTIS EL — RUANO-
SS SPPLICAT.
Mnipotens, æ& æterne ac miſericors
Deus, qui & es Salvator omnium
a) I TLim. 4, 10.
R 2 ko-

120 Ewercitii pietatis

hominum, maxime fidelium, ac «

preces pro omnibus hominibus fieri

mandaſti per Apoſtolum, oro te pro
omnibus affi tis atque ærumnoſis, ut
conſolatione gratiæ tuæ illos fulcias
atque auxilio potentiæ tuæ illis ſub-
venias. Indue illos cœleſti virtute
ac robore, qui in graviſſimo Satani-
carum tentationum ſudant agoône,
redde eos parricipes victoriæ tuæ, O
Chriſte, victor Diaboli potentiſſime.
Quorum offa triſtitiæ ignis ex ſiccat,
eos refrigerium cœleſtis tuæ conſo-
lationis erigat, ſuſtenta b“ omnes cor-
ruentes atque erige omnes incurva-
tos. Pgrotis concede propitius, ut
morbus corporis ipſis ſit medicina
ſpiritualis, & carnis adverſa ſint illis
ankmæ remedia: Agnofſcant, morbos
efſe pediſſequas peccati, prodromos
autem lethi. Da illis robur fidei ac
patientiæ, o animarum ac corporum
Medice veriſſime; reſtitue eos pri-
ſtinæ ſanitati, modo commodum ſit
ſempiternæ ipſorum ſaluti. Prote-
ge gravidas, ſubleva puerperas. Tu
es, qui ex materni uteri anguſtiis fœ-
tum liberas, ac benedictione tua ge-
nusthumanum propagas. Adſis par-
turientibus, o amator ac dator vitæ,
ne immodica dolorum opprimantur
mole. Orphanos, omni auxilio de-
ſtitu⸗
3) I T’m. 2, 1.
5) PI. 145 14.

5
—
Kirndos,
drio fut
ppellas
Mum P

mum vi

r, (l
Eenrum
Aſolin
l, l
d te
krisge
lecapti
de tun
Confirm
Oitiunr
mibu
lan &
onam
perien

i nt

nd ſins
Moprian
clane
IN len
nin ern
eange
unllitnt
en vetl
lole tor

4) ke⸗
1) M.
4 lu
9

m, 4
bes fei
ro te 0o
nnols, In
09 fllein
ilis ſid.
Kiwimme
o An⸗
t 99one,
it
“ e.
eſccn 6
e coni⸗
mdes (l.
inennn.
pitins l
netſeii
ſor is
t not⸗
focron
Rtei
anan⸗
evs ⸗
notun ſt
nc.
ne. I
Ugisl⸗
e tun 6e
dis e⸗
iot Mt,
*
loce

ſitu⸗

PortirI. Cop. VII. 121

ſtitutos, ale, viduas, omnium oppro-
brio ſubljectas, defende, qui teipſum
appellaſti orphanorum benigniſh-

mum patrem ac viduarum juſtiſſ-

mum vindicem. Viduarum lachry-
mæ, quæ per genas defluunt, nubes
perrumpant, nec conquieſcant, donec
ad ſolium tuum veniant. Fxaudi il-
los, qui in maris perieulis conſtituti
ad te clamant & naufragio proximi
ſeriis gemitibus ad te ſuſpirant. Red-
de captivis libertatem, ut grato cor-
de tuam prædicent benignitatem.
Confirma illos, quié“ perſecutionem
patiuntur propter juſtitiam, ut, ab o-
mnibus inimicis ſuis reportenr victo-
riam & æternam Martyrli acquirant
coronam. Adſis omnibus, quotquot
in periculis & calamitatibus conſti-
tuti ſunt, ut in vera patientia ani-
mas ſuas poſſideant, ac voluntatem
propriam abnegantes, crucem ſuam
tollant. Sequantur eum ſub cruce,
in quem credunt pro nobis mortu-
um, in eruce. Cumprimis vero, Lenfi-
gniſſime Pater, illos tibi commendo
ſervandes, qui circa portas mortis
conſtituti, inter tempus ac æternita-
tem verſantur, & cum extremo iſte
hoſte totis viribus luctantur. Con-
R 4 firma

a) Eccleſ. 35, 19.
b) Matth. §5, 10.
c) Luc. 31, 19.
4) Matth. 16, 24.

122 Exerc., piet. Part. IV C. VII.

firma eos, o mortis victor potentiſſi-
me: libera eos, o vitæ Dux glorioſis-
ſime, ne tentationum fluctibus obru-
antur, ſed ad portum æternæ tran-
quillitatis perducantur. Miſerere o-
mnium hominum, qui es Creator
omnium! miſerere omnium, qui es
Redemtor omnium! Tibi ſit laus
& gloria in ſempiterna ſecula!
Amen.

FINIS.

1

1

r.

AE

14

D

eI.

—
Ctentiſ.
orioſe⸗
1s ohr⸗
N tlal⸗
ſerere t⸗
Crextet

EWMEDITATIONIBUS

cul!
S ACRIS
INSUPER

MATUTINX.
ET
VESPERTIN £
BENEDICTIONES.
EX
JOHANN. AVENARII
MANUALI,

IN USUM S10DOSORU.
ADIUNCTXE SUNT-.

50

tmam;
Plum
ehova
e coral
Der ſem
litues
lis me
nus tua
e ſance
entiun
ermaeula
lrpil
ttie jehe
nur & in
Nus cor
niole⸗
Ulinens
late ſeh
enrake
Meam 40 .
re dene
nultitudi
di me,
e, Ane

INGRESSURUS TEMPLUM
DICAT ET ORET.

Mnipotens Deus, Pater cœ-
leſtis, in multitudine miſeri-
cordiæ tuæ introibo domum
tuam; incurvabo me verſus tem-
plum ſanctitatis tuæ in timore tuo.
Jehovah, duc me in juſtitia tua; diri-
ge coram te viam meam. Deduc me
per ſemitam mandatorum tuorum,
qui tu es Deus meus, & Dominus ſa-
lutis meæ. Dilexi habitaculum do-
mus tuæ, & gaudeo intereſſe Eccle-
ſiæ ſanctorum, laudantium te, & con-
fidentium tibi. Quam amabilia ta-
bernacula tua, Jehovah exercituum?
Concupiſcit & deficit anima mea ad
atria jehovæ. Venite, proſterna-
mur & incurvemus nos; genu flecta-
mus coram Jehovah, factore noſtro:
quia ipſe eſt Deus noſter, & nos po-
pulus ejus, ac oves paſcuæ ejus. Ex-
altate jehovam, Deum noſtrum, &
incurvate vos ſcabello pedum ejus,
quia ſanctus eſt. At ego orationem
meam ad te converto, Jehevah, tem-
pore beneplaciti tui: Deus, propter
multitudinem miſericordiæ tuæ ex-
audi me, propter veritatem ſalutis
tuæ, Amen.

R 6 INVO-

2 Invocatio

—

INVocaTIO AD DEUMPRO

SPIRITU ET GRATIA
RECTE ETVERE
ORANDI.
Terne, miſericors Deus, cum
non noverimus, quid & quan-
tum oremus, ut oportet; Tu autem
infinita cum redundantia facere pot-
es omnia, ſuper ea, quæ mente con-
cipimus, aut petere poſſumus: Cla-
mo igitur ad te, effunde ſuper nos,
ſecundum promiſſionem tuam, Spi-
ritum gratiæ, & precum, qui inter-
cedat pro nobis gemitibus inenarra-
bilibus; ut te ore & corde devoti, ſe-
rio & ardenter invocemus, & ho-
locauſtum laudis gratum tibi offe-
ramus.
Domine, labia mea aperi, ut os me-
um annunciet laudem tuam. Excita
mentem & animum meum, ut non
ſaltem ore meo adpropinquem, &
tantum labiis meis te honorem, cor
autem procul a te abſit: ſed conce-
de propitius, ut te, quemadmo-
dum veri adoratores, Spiritu & ve-
ritate adorem, cum intima cordis at-
tentione, ſine hyprocriſi, & ambitio-

ne: Et ut nihil a te petam, quam

quod divinæ tuæ voluntati, laudi &
gloriæ tuæ, nec non animæ meæx ſa-
luti conveniat.
Largire etiam, ut, quidquid a te pe-
tiero, firma fide & certa fiducia, a
bonitate tua propitia me impetratu-
rum,

—
tum,
unh
lii &
clemen
l o-
ſe
lte
Adt
conſt
tones

i,

i
Det qn
thronn
clamit
Dar
late vi⸗
IIIs,
Aee
It in g
lnc,

le, K

Mecqtio
lets, Ora
s hon
niſſione
Doralig,
ns, 4

9.
0n
un
nutatio
tio,
e

—
IPNO
114
5.

, cn

E glan⸗
Auen
ete hol⸗
Nle ⸗
ns: (l:⸗

het l
1en Ne⸗
li iner

enattr⸗
oi, ⸗
Eh
bi oke⸗

t osnme⸗

Eica

Ut Doñ
UI
vem,
Nenncel
cone⸗

N.

n Ae⸗
ordis 4.
mbi⸗

n; gui

liniß

date e⸗
ucia, 4
etratu⸗
ruN

pro ſpiritu & gratia. 3

rum, indubitanter ſperem; nec tibi
tempus, modum aut terminum auxi-
lii & exauditionis præſcribam; ſed

clementi voluntati tuæ, quæ ſemper

eſt optima in rebus omnibus, firma

ſpe & patientia, me totum in humi-

litate cordis ſubjiciam.
Adhæc tribue nobis gratiam, ne in
conſpectu tuo proſternamus depreca-
tiones noſtras in juſtificationibus no-

ſtris, ſed in miſerationibus tuis mul-

7

tis, & in nomine Jeſu Chriſti Filii tui,
per quem cum fiducia accedimus ad
thronum gratiæ, & filiorum affectu
clamamus, Abba, bater.
Da nobis fortitudinem, ne indigni-
tate vitæ noſtræ ab orando ſegneſca-
mus, nec deterreamur. .
Succurre igitur, clementiſſime Deus,
ut in quovis loco attollamus manus
ſanctas, absque ira & diſceptatio-
ne, & inſtanter apud nos fiant de-
precationes, orationes, poſtulatio-
nes, gratiarum actiones, pro quibus-
vis hominibus, ut ſecundum pro-
miſſiones tuas propitias tam cor-
Poralia, quam cœleſtia bona accipia-
mus, Amen.

PRO VERA FID E.
Omine, Deus omnipotens, Pater
luminum, apad quem non trans-
mutatio, aut converſionis obumbra-
tio, a quo omnis donatio bona, & 0-
mne donum perfecdtum ſuperne ad
R 7 nos

4 Pro vera fide.

nos venit: rogo te, quoniam non o-
mnium eſt ſides, ut per Spiritum ſan-
Rum tuum veram agnitionem Filii
tui Jeſu Chriſti in corde meo plan-
tes & conſerves, ac de die in diem
uberiorem & auctiorem reddas, quo
implear omni agnitione voluntatis
tuæ, cum omni ſapientia & intelli-
gentia ſpirituali; vt incedam ſicut
Domino dignum eſt, vt per omnia
placeam, omni opere bono fructum
ferens & creſcens in agnitione Dei,

omni robore corroboratus, ſecun-

dum glorioſam vim ejus, ad omnem
tolerantiam & animi lenitatem cum
gaudio.
Da mihi virtutem pro divite glo-
ria tua, fortiter corroborari per Spi-
ritum tuum in interiori homine, ut
inhabitet Chriſtus per fidem in cor-
de meo. O bone Deus, quoniam ne-
mo Filium tuum novit, niſi tu ſo-
lus Pater; neque te Patrem quis-
quam novit, niſi ille idem Filius tuus,
& cuicunque voluerit revelare: pro-
pterea te oro, trahe me ad ipſum, &

ipfe me perducat ad te. Da mihi
ſcientiam ſalutis per remiſſionem

peccatorum. Succurre, quæſo, infir-
mæ fidei meæ, qui grano finapis mi-
nor eſt, ut illa in dies ſucereſcens
augmentum adſumat, & ego in te ra-
dices agam, ſuperſtructus, adhæc
firmus & immobilis ſubſiſtam.

O piiſſime Deus, qui ſcintillam fi-
dei

he

—
deiin
opls
Perae
meie
cogni
nus
gams
frubti
rim 4
ed in
tentati
Con

da cor

Komni

teloß
Cubiten
Adh
AWnee
Tlbus n
eßfe
Per ezti
leporten
ner, 4

—
non o:

um ſin.

mn Fli
o pun.
in dien

19 gl

Nuntatis
inteli⸗
ſcu
t omni
ftudnn
ne De;
ſecut.
olnden
en cun

ite go⸗
er Hi.
ine, u
in cor⸗
lum ne.
ſe
li⸗
stuus,
ro⸗
in
Dunfi
tonem
boir⸗
ni⸗
eſen
inten⸗
zahe⸗

ſ⸗
1 1

Benedictio matut. die Solis. 5
dei in nobis accendiſti, & in nobis
opus bonum cœpiſti: ad te clamo, ut
perficias quoque usque ad finem, quo
magis atque magis redundemus in
cognitione omnique judicio, ut ſi-
mus ſinceri, ac inoffenſo curſu per-
gamus ad diem usque Chriſti, pleni
fructibus juſtitiæ in laudem & glo-
riam ejus. Confirma, quod operatus
es in nobis, o Deus, ne ſub cruce &
tentationibus fides mea decreſcat.
Confirma me in vera & Chriſtia-
na confeſſione, ut præfixum ſalutis
ſcopum apprehendam. Protege me,
Deus meus: ne inter tot errores,
ſchiſmata & hæreſes hujus ſeculi ſe-
ducar. Cuſtodi me a ſuperſtitione
& omni impio cultu, ne in aliquo ar-
ticulo ſidei errorem committam ſive
dubitem.
Adhæc quoque gratiam largire tu⸗
am, ne eadem fides mea mortua, ope-
ribus nuda, ſive infirma inveniatur,
ſed efficax & operibus adornata, &
per caritatem operans, ut finem fidei
reportem, nempe ſalutem animæ
meæ, Amen.

ENEDICTO M ATVUTINA
DIE SOLISJID.
Omine, Pater cœleſtis, æterne De-
us, benedicta ſit majeſtas & omni-
Potentia tua divina, laudetur infinita
bonitas & miſericordia tua; celebre-
tur ſapientia tua æterna & veritas:
quod me hac noste manu tua prote-
* xiſti,

6 Benedidio matut. die Solis.

xiſti, & ſub umbra alarum tuarum ſe-
cure quieſcere & dormire dignatus
es: tum etiam quod contra hoſtem
inſenſum, & ab omnibus impoſturis
atque inũdiis ejus me cuſiodire & pa-
terne defendere voluiſti. Propterea
laudo te propter bonitatem tuam, &
propter mirabilia tua, quæ filiis ho-
minum feciſti, & celebrabo nomen
tuum in Eccleſia: laus tua ſemper in
ore meo erit; benedicat anima mea
Domino, & omnia interiora mea no-
mini ſandtitatis ejus, & munquam ob-
liviſcar beneficiorum tuorum, quæ
mihi præſtitiſti.
Placeat ergo tibi nunc hoſtia oris
mei, quam tibi mane in ſimplicitate
cordis mei offéro: ex intimo cordis
adfectu invoco te, digneris me hac
die ab omni periculo corporis &
animæ defendere, & Angelis tuis de

omnibus viis meis. S
Circumda me clypeo tuo, & deduc
me in ſemitam mandatorum tuo-
rum, ut innocens ambulem, tibi ſer-
viendo, tanquam filius lucis, ſecun-
dum beneplacitum tuum. Arce ho-
ſtem malum, & omnia hujus mundi
ſcandala repelle. Carnem quoque &
ſanguinem meum compeſce, ne ca-
ptus ipſotum malitia graviter con-

offendam.
Rege me Spiritu tuo ſancto, ut ni-
hil

me mandare, ut cuſtediant me in

tra te delinquam, & te peccatis meis

hene
—
Hil aln
ucog
Kadho
tecak.
lece,
Vounta
i⸗ cor⸗
letnis,
conſeere
eultum
reſtare
lugn⸗
Nu, ſ.
Cübernz
ellm, 1
lineſii
Memn N
untianen
Ebe te,
Rum Ch
Münum 1
—
Dryey⸗,

Tern
ele
un veſe
lude, te⸗
ne e
nee, 0
ngeſonn
nſiciis 8
10 te⸗
Imni dee

Benedidio veſpert. die Solir. 7

hil aliud proponam. faciam, loquar
aut cogitem, quam quod tibi placear,
& ad honorem divinæ tuæ Majeſtatis
cedat.
Ecce, bone Deus, totum me tibi &

voluntati tuæ, corpore & anima, cun-

Gtis corporis & animæ viribus, tam in-=
ternis, quam externis, hodie offero &
conſecro. Effice, ut ſim & maneam
tibi hoſtia viva, ſana & accepta; ut
cultum rationalem & gratum tibi
præſtare posſim.
Itaque, ſancte Pater, omnipotens
Deus, fac, ut ſim tua ſola poſſefno.
Guberna cor, mentem & animum
meum, ut nihil aliud, præter te, ſciam
& inrelligam. Jehovah, mane audias
vocem meam; mane præparabe tibi
orationem & ſpeculabor, mane lau-
dabo te, & veſperi non deſiſtam, per
Jeſum Chriſtum, Filium tuum, Do-

minum noſtrum Amen.

BENEDICTIO VESPERTINA
DIE SOLIS.
Terne Deus, miſericors Pater,
elevo manus means, ut ſacrifici-

unm veſpertinum in conſpectu tuo, te

laudo, te adoro, tibi gratias ago, quod
me hac die & omni tempore vitæ
meæx, ab omni malo ac periculo, per
Angelorum tuorum cuſtodiam, contra
inſidias Satanæ clementer protexiſti.
Oro te, ut velis mihi condonare
omnia Peccata mea, quæ injuſte per-
petra-

8 Bonediflio io veſpert. die Solis.

petravi, vi, velisque me hac nocte Ange-
lis tuis circumdare, ut mihi aſſiſten-
tes inſtar propugnaculi me mumiant;

ut eo facilius reria fallacia & latentes

Satanæ infidias effugere poſſim. -
Fac, ut ego, manuum tucrum opus
miſerum, bonitati & miſericordiæ
tuæ commendatus ſim. QCuſtodi me
extenſo hrachio tuo. Nam ex intimo
cordis adfe du nodte te deſideroe: ad-
hæc ſpiritu meo ſemper ad te vigilo.
Expecto bonitatem ruam, & anima

mBezas ſperat in te, Deum vivum. Tu

enim es Salvater meus & refugium
meum.
Ecce, Domine, ſive vigilamus, ſi ſive
dormimus, tui ſumus: ſive vivimus,

ſive morimur, tu noſter Deus es, qui

creavit nos. ,
Ad te igitur clamo, ne procul a me

ſit gratia tua, protege me ſcuto tuo.

Conſerva me, ut in pace quieſcam,
placide dormiam, & rurſum ſanus
ecvigilem.

Abſconde me in tabernaculo tuo, in

die malo: abſconde me in abſcondito
tabernaculi tui, exalta me in petra:
non timebo mihi mala. Nam erſi
ambulavero per vallem umbræ mor-
tis, non timebo malum, quoniam tu
mecum es: virga tua & baculus tuus,
ipſa conſolantur me. Concede mihi
gratiam tuam, ut dormiente corpore
anima mea ſemper ad te vigilet; ut te
ſemper in corde meo habeam, & nun-
quam

hen

quam
ſerna n
mniis,

üülbus

Nibus,
Ree
protect
niman
res E
coplan
juncki
as,
Dworege
tin u,
tam,

mut,

Uoſtri um
—

r
Auc

Alt
ſerl:
Pore, ſe
N te lar
Uratia &
Hode
dorporig
rn ache
terne en
auxili
1 maſa
Anus rei
Merit
enen

Golt.
—
he Ane⸗
alſten⸗
mmmiart;
laentes
n.
umn opis
icorcie
Coci ne
1intine
elo: .
viee
K ooINd
m. II
tefupiun

mus, re
Vivimms,
es; gll

cbla me
euto tüdt .
nieſcim
ſinus

otoin
Nrlin
1 het:
Vann cllt
R—KH
iam u
lustunn
ede nn
colpot⸗
t; ur
Snon⸗
glun

Benedictio matut. die Lunæ. 9
quam ex animo meo elabaris. Con-
ſerva me a malis & turpibus inſo-
mniis, a vigiliis inquietis, a curis inu-

tilibus, a noxiis & gravibus cogitatio-

nibus, tandem ab omni anxvietate.
Ecce, Deus meus, clementiſſimæ
protectioni tuæ commendo corpus &
animam, chariſſimos parentes, fra-
tres & ſorores & omnes, qui mihi aut
conſanguinitate, aut adfinitate con-
juncti ſunt. Extende ſuper nos manus
tuas, & bonitate tua hac nocte nos
protege; circumda nos undique gra-
tia tua, ſuppone nobis miſericordiam
tuam, ut anima & corpore defenda-
mur, per Jeſum Chriſtum Dominum
noſtrum, Amen.

BENEFDIGCTIO MATVUVUTINA
DIELUNAM.
Audo te, mi Pater cœleſtis, & ex-
altabo nomen tuum in ſeculum
ſeculi: benedicam te in omni tem-
pore, ſemper laus tua erit in ore meo:

In te laudabitur anima mea, quod me

gratia & miſericordia tua magna, hac
node, ab omni malo ac periculo
corporis & animæ conſervaſti, & con-
tra adverſarium meum ſatanam pa-
terne cuſtodiviſti. Nam ſi tu ſcutum
& auxilium meum non fuiſſes, infini-
ta mala me perdidiſſent, quo minus
ſanus reſurrexiſſem.
Merito igitur tibi gratias ago, pro
clementi tna protectione. DWZ
Porro

10 Benedicio matut. die Lunc.

mei adfectu, oratio mea mane præve-
nit te, mane quæro te, & obſecro, ut
me & omnia, quæ ad me pertinent,

fendere velis. Præveni me, hac ma-
tutina hora, gratia tua, quandoqui-
dem te ſine nihil præſtare poſſum.
Adjuva me, ut hodierno die omnia
opera mea in nomine tuo religioſe
incipiam & pie perficiam, in honorem
majeſtatis tuæ divinæ, & ad utilita-
tem proximi. Cuſtodi animam meam,
intellectum, rationem, ſenſus & cogi-
tationes meas, omnia demum opera
mea, dicdta & facta, ne ſceleſtus ille
diabolus mihi obefſſe valeat.
Protege me a peſte, quæœ vaſtat in
meridie: defende me ab omnibus
inimicis meis, tam viſibilibus, quam
inviſibilibus, ne inſidiis & malitiis
ſuis, incantationibus & veneficiis,
neve potentia atque nequitia ſua, ſive
clam, ſive aperte, mihi obeſte & no-
cere valeant.

tæ meæ, conſerva me quoque a quo-
cunque immodeſto adſpectu, & aver-
te a me concupiſcentias pravas. Fac,
quæſo, ne me comprehendat appeti-
tus commefſſationum aut incontinen-

me. Largire, precor, ut ex gratia tua
oculum, qui me offendit, eruam, &
a me abjiciam, amovendo noxias &
impu-

Porro ad te clamo ex intimo cordis

hodie ab inſidiis omnibus malis de-

Domine Deus Pater, & Domine vi-

tiæ, nec animæ impudenti permittas

—

impun
fer
mihi
Uigu
erit,
Deus
hodie
tem
cehtat
ſeniit
mino
——
5eN.
Po⸗
90
gi n
otech
Perieul
ei
ferarun
ie 1
koltez
mines
Der fu
tint,
II.
lo gt
nping
mots
Verbo
ſoru
ineicen
ſeüien
nom

Lune.

0 corii
Plee⸗
ſecro,u
ertinent,
nalis Le⸗
hac me-
acogui
um.
eonnni
teltgne
onen
utilet⸗
n meid,
cori⸗
n Oett
ltis le

aſat in
mnibus
4 Guc
miltis
heßec⸗
n Ne
lo.

nheri⸗
le.
Kel⸗
Fx,
Ahei⸗
ntien⸗
rmittus
tia tus
lam, 4 .
ias &

jmpu⸗

Benedictio veſpertina. I1

impuras concupiſcentias cordis. Au-
fer a me, quicquid tibi diſplicere, &
mihi obeſſe poterit: tribue vero mi-
hi, quod tibi acceptum, & mihi utile
erit, ut tibi vera fide ſerviam. En,
Deus fidelis, offero & dedico me tibi
hodie totum, ut ſecundum volunta-
tem tuam vivam. Effice me tibi ac-
ceptam hoſtiam, ut acceptum ſit tibi
ſervitium meum in Jeſu Chriſto, Do-
mino noſtro, Amen.

8
— —

BENEDICIIO UESPERTINA.
LOrtis & vive Deus, Pater Domini
noſtri Jeſu Chriſti, gratias tibi ago,
qui me hoc die per divinam tuam
protectionem ab omnibus malis ac
periculis clementer cuſtodiviſti, quod
nec aquarum undis ſubmerſus, nec
ferarum ſævitia decerptus, nec gladii
acie percuffus fuerim; quod etiam
hoſtes me non interemerint, nec ho-
mines malitioſi vulnerarint; quod
nec fures, nec raptores me occide-
rint, aut aliquid mali mihi intule-
rint. Adhæc quod nec lapfu ali-
quo gravi extinctus, aut inopinanter
impingens, aut allis quibuscunque
modis læſus fuerim: Et, ut unico
verbo comprehendam, quod nec in
corporis nec vitæ periculum ullum
inciderim: Hoc totum divinæ tuæ mi-
ſericordiæ acceptum fero, qui ſolus
in omnibus viis ac ſemitis meis me

⸗= 4
1I2 Benedictio veſpert. die Lunæ.
protegis. Oro prarerea, ut mihi re-
mittere velis omnia mea peccata,
quæ contra te commiſi, & me una
cum cognatis & domeſticis omnibus,
hac noëcte & poſthac omnibus diebus
vitæ noſtræ clementer conſervare ve-
lis, ab omni anguſtia atque offenſio-
ne, ab inſidiis & fallaciis Satanæ, qui-
bus nos noctesque diesque illaqueare
conatur. *
Protege nos a peſte nociva, quæ in
caligine ambulat, a gravibus infirmi-
tatibus & doloribus, a metu & ter-
rore Satanæ, ab omni denique tam
corporis, quam animæ periculo: quia
tu præſidium mei potens, firmamen-
tum validum, tegumentum ab æſtu,
umbraculum a meridie, ab offenſione
tuitio, & in ruina auxilium.
Propterea, fidelis Deus, ſis ſpecu-
lator noſter, protectione tua nos
circumda, ne callidus dæmon nobis
obeſſe valeat. Nam in te fſolo ſa-
lus noſtra eſt; ad te ſolum levo ocu-
los meos, unde veniet auxilium
meum. Auxilium meum a Domi-
no, qui fecit cœlum & terram. Ecce,
ſicut oculi ſervorum intenti ſunt ad
manum Dominorum ſuorum; ſicut
oculi ancillæ ad manum Dominæ
ſuæ: Ita oculi noſtri ad Jehovam,
Deum noſtrum, donec miſereatur
noſtri. Miſerere noſtri, Jehevah,
miſerere noſtri, quia pauperes ſu-
mus & egeni. Leva ſuper me lumen
vul⸗

hene
Vultus
los m

Morie

ſeenlo

—

5EAN

t
ſacit
vonen
diem
crezi
doner
ſirent
te gui
leat,
E
ſunt 0
inſapi
Doſen
Llis H.
Preyen
ttumn
gue a

Kre

letam
cONtA
Odl

Manus

dro he
r
Kiculis

Line.
mihi re
Peccatt
me N
mnibus
1s diebus
tware e⸗
olenlo⸗

ne, t.
leqnen

7

,gue in

inſim⸗

er

lue lin
lor gon
rmenmer
3 A,

Kenſiohe

ſpedr.
tun N

n Pobis
ſolo lr
eocel⸗
Criſium
Doni
. ecer
Cot 10
3 ſcut
homins
horac
ſereni
noſe⸗
1es i⸗
Jumen
ful⸗

*

Benedictio matut. die Martis. 13

— ——

vultus tui, Domine, & illumina ocu-
los meos, ne forte obdormiam in
morte, qui vivis & regnas in ſecula
ſeculorum, Amen.

BENEDICGTYIO MATVTINA
DIE MARTIS.
Enedictus Deus, Creator cœli &
terræ! Benedictus Jehovah, qui
facit mirabilia ſolus; & benedictum
nomen gloriæ ejus in ſeculum! qui
diem & noctem ſapientia ſua divina
creavit & diviſit: Adhæœc conſtituit, ut,
donec terra erit, nox & dies non ceſ-
ſarent, quo homini nodurno tempo-
re quieſcere, diurno autem laborare
liceat.
Quam multiplicata & magnificata
ſunt opera tua, Domine! omnia ipſe
in ſapientia feciſti: impleta eſt terra
poſſeſhionibus tuis. Pro his benefi-
ciis Solem ad gratias tibi agendas
prævenire oportet, atque ſub lucis
oOrtum ſalutare: itaque te nunc quo-
que laudo, quod hac nocte me ſe-
cure quieſcere & dormire, & rurſus
letum & ſanum excitare, nec non
contra omnem hoſftis potentiam ac
malitiam paterne defendere volueris.
Obſecro te, ut animam meam in
manus tuas includere, corpus meum,
pro beneplacito tuo, ſanum conſer-
vare, & me ab omnibus malis ac pe-
riculis cuſtodire velis.
mi-

4

1I4 Benedictio matut. die Martis.

O miſericors Deus, cum tempeſti-
vum jam ſit, nos a ſomno peccato-
rum & omnis injuſtitiæ expergiſci,
quandoquidem ſalus noſtra jam pro-
xima eſt; ſuccurre igitur, ut abjicia-
mus opera tenebrarum, & induamur
habitu, qui luci conveniat, ut interdiu
compoſite ambulemus, non in com-
meſſationibus & ebrietatibus, non
cubilibus ac proterviis, non lite &
invidia: ſed induamur Domino Jeſu
Chriſto, in vera fide, & Chriſtiana
converſatione.
Quotidie itaque me excita: excita
mihi aurem ad audiendum corde cre-
dulo verbum tuum ſanctiſſimum, ut
illud memoria firma retineam, & ut
aurem meam ad clamorem & gemi-
tus pauperum & afflictorum incli-
nem, ne eos in tribulatione deſe-
ram; & cum in die anguſtiæ meæ
ad te clamavero, auſculta oratio-
nem meam, intende voci depreca-
tionum mearum, & gemitus meos
in extrema neceſſitate noli deſpi-
cere. .
Mane præveniat te oratio mea, in-
clina aurem tuam ad clamores meos.
Satura nos mane miſericordia tua, &
exultabimus & lætabimur in te omni-
bus diebus noſtris: per eundem Fi-

lium tuum dilectum Jeſum Chriſtum,
Dominum noſtrum, qui tecum & cum

Spiritu S. vivit & regnat in ſecula ſe-
sulorum, Amen.
à ENE.

lar
te mes
eſgeri
cotci
imn vei
ſei
lig, ſi

mnitne,
unis
ſent in

Mroriſi
Jloc te
leure
Ubinen
Pnl ven
i, e
metian
icno f
krot
ratin
Rer ame
1 velis
itetes,
Mi; ve
Eeller
KIumn 1
Nem 8
eſto⸗ .

arti

enpeli⸗

eecd
pergiſh

nro.
abict⸗
duamu
interit
in con⸗

18, N0l

lie
no Kl

grifiun

. excitl .

tde cle⸗
uln, I
uu
ken⸗
incl⸗
e e
e ee
otato⸗
epter⸗
meal

lep.

quitates, quas hodie contra te perpe-

nes, ⸗
meos
L tu
onnt.
en
riltun,
Kan
Ual⸗

91.

Benedicd. veſpert. die Martis. I5

BENEDICIIO VESPERTINA.
Ohmine, miſericors Deus, ſancte

— Parer, in die clamo coram te vo⸗

ce mea, in anguſtia mea invoco re, Sc
veſperi recordor bonitatis ac miſeri-
cordiæ tuæ, quam præſtitiſti mihi:
jam vero, quod maximum eſt, laudo
te, qui me ex ſola gratia & miſericor-
dia, ſine ullis meritis, aut ulla di-

gnitate, elapſo hoc die ab innumeris

damnis ac periculis, quæ me potuis-

ſent invadere, tam paterne cuſtodi-

viſti; quod Satan ſubitanea aut im-
proviſa morte me non interemerit;
quod tempeſtate aliqua, grandine aut
fulgure, non ſim perterritus; quod
turbines ſœvientes mihi non obfue-
rint, & quod hoſtis malitioſus in eſu,

potu, veneno aut aliis ſuis mille ar-

tibns, me non perdiderit; quod nul-
lum etiam brachium aut pedem lapſu
aliquo fregerim.
Propterea jam tibi & omni tempe-
re gratias ago maximas, & oro pro-
pter amaram paſſionem Jeſu Chriſti,
ut velis mihi condonare omnes ini-

travi; velisque me futura nocte cle-
menter defendere, contra adver-

ſarium meum diabolum, contra pa-
vorem & terrorem noctis, ne larve

mœſto aſpectu triſtes mihi illudant
aut noceant.
Conſerva me cum omnibus, quæ-
cunque poſſideo, ab aquæ ignisque
8S8 peri-

16 Benedictio matutina
periculo, ab omni corporis & animæ
malo. Concedas, me placide absque dn
omni cura atque angore obdormire, gden
ut & in tenebris lucem ſplendoris tui ſohez
divini ſuper me lucentem oculis cor- prateh
dis mei videam. T'u enim lux illa vera grei
es & clara, quæœ cunctas tenebras, quæ knebri
circumdederunt nos, illuminat. lten
Tu, Domine Deus, mecum es, tu
petra mea, & arx mea, liberator & ad- nſe
jutor meus, in quo ſperabo, ſcutum lenmn
meum, & cornu ſalutis meæ, & ſuſce- 3 dn
ptor meus. Domine, Deus meus, no- mn
Ge expando ad te manus meas, velo- Cuen
citer exaudi me, & protege me hac M
nocte, ne ſpiritus meus in peccatis ob- hlete
dormiat & corpori meo aliquid ma- cſen
li contingat. Excita me convenien- re⸗
ti & opportuno tempore, ut lucem
craſtini diei, pro clementi voluntate id
tua, rurſum vivus aſpiciam. Tu enim de
ſolus vitam meam ſervare, & mihi Nine
emni benedictione ſpirituali benedi- *
cere potes, in Jeſu Chriſto, Domino len
noſtro, Amen. ern

BENEDICTIO MATUTINA unuB

—
Lternn

DIE MERCURII.
O nipotens, miſericors Deus, cum in
ro

tibi ſerviat univerſum opificium
tuum, & omnes creaturæ ſine inter- nd
miſſione te laudent ac celebrent, „
quod etiam aviculæ ſub cœlo præ- nl
ſtant, quæ mane exorto Sole quam de
ſuaviſſime linguis & vocibus Iuis te, con
Xter- Mibn

6
—
aian
e abog
dormi
dotistl
culis le⸗
ille en
hras r
nimat.
uim es, I
tor &
& Me
mebgo⸗
eng Ne
e ne D
ccib
vic nr⸗
Onvenit
Ut ue
voluutn
Tuenin
& Mtl
betet
Domin

—
U
1 l.
elgzen
Dlimn
ne in⸗
ehen
G ⸗
le

die Mercuri. 17

æternum Deum & creatorem ſuum,
laudant: Et ege jam tibi ex intimo
corde gratias ago, quod me præterita

nocte & toto vitæ meæ tempore, ſub

protectione, & tutela, in præſentem
usque horam conſervare, ex ſomno &
tenebris hujus noctis excitare, atque
hilarem & ſanum reſurgere voluiſti.
Oro te per ſalutarem reſurredio-
nem Jeſu Chriſti ex mortuis, ut in po-
ſterum quoque me conſervare velis
ab omni malo ac periculo, una cum
omnibus iis, qui mihi adfinitate, aut

quacunque ratione jundti ſunt: adhæc

matutina hac hora miſericordia tua
replere me digneris, ut cum gaudio
hodiernum diem in mandatis tuis
absque omni mortali Peccato, trans-
igam. ⸗
Exhibe mihi gratiam tuam, ut, ſieut
nubes aquoſa ſub aurora, & ros ma-
tutinus, ſeſe extendunt, & terram
humectam: Sic bonitatem tuam
ſuper me extendere & animum lan-
uidum mihi reficere digneris, ut
promtus & alacer voluntati tuæ ſatis-
faciam.
SGuberna me Spiritu Sancto tuo, ut
tibi puro corde inſervire queam, cum
juſtitia & ſanctitate, coram te, cunctos
dies vitæ meæ.
Cuſtodi me, Domine, ne hoc die ali-
quod peccatum contra te admittam,
aut conſcientiam meam carnis cupi-
ditatibus, quæ militant adverſus ani⸗

mam, polluam. Cuſtodi etiam lin-
guam meam a malo, & labia mea, ne
loquantur dolum ſive mendacium:
Obſeœnitates & ſtultiloquia, quæ
non conveniunt Chriſtianis, procul
ſint a me.
Præſta auxilium, ne labiis meis cui-
piam ſim ſcandalo, aut aliquem tra-
ducam, judicem ſive damnem, nec
quoque aliquem objurgem, aut con-
vitiis diffamem. Quis adponat ori
meo cuſtodiam, labiisve meis ſigil-
lum prudentiæ? ne ſubito his cor-
ruam, nec lingua mea perdat me?
Concede mihi gratiam, obſecro, ut
ego ipſe defectus meos agnoſcam &
corrigam, ne in ſeveram tuam ſen-
tentiam & judicium horrendum in-
cidam. Hæc mihi, æterne Deus, lar-
gire, per Jeſum Chriſtum, Filium tu-
um dilectum, Amen.
BENEDICTIO VESPER-
TINA.
Sancta Trinitas, in una eademque
divina eſſentia, tu vita es mihi,
ſalus & perpetua conſolatio, gratias
tibi ago, ore & corde, quod me per
hunc diem clementer tutatus es.
Oro divinam bonitatem tuam, ut
omnes iniquitares meas tegere velis,
maxime vero, quicquid hodie contra

—.

te & contra ſancta præcepta tua, lin-

gua mea, inutilibus & futilibus ver-
bis, detraétione aut alio quocunque
modo

18 Benedictio veſpert.die Merc.

Den.
—
mod
tura ne
mni de
Cui⸗
nusme
uas .
meam.
Dene
mijeſt
145: 0
tedtun
keſeng.
kerißtce
kat we
Met me
li, el
Domin
Crati
fülum
Utte mn
ne;

em.

Benee
ull
am ſ
lnolla
Edet n
llee
nius 5
ie, 8 1
Nneg i—

Mere

—
.

tiam
mea, N4
ncaciun

9 Mroa

weiscl⸗
en .
len, de
Aut le⸗

it l
dess ſgl

his ⸗

t ne!
ſecto/ 1 P
olcanm 4

um ler
umn in⸗
heus, n.
lium t⸗

—
LN

denmnte
niti⸗
geti
me
es.
bann N
re elih
. cobtn
, r.
hus gel⸗
cungle

.

Benedictio veſpert. die Merc. 19

modo peccavi: velisque me hac fu-
tura nocte quoque conſervare ab o-
mni damno & periculo.
ia in te ſolum confido, tu Domi-
nus meus es, & Deus meus: in manus
tuas commendo corpus & animam
meam. S
Benedicat igitur nunc me divina
majeſtas; protegat me ſancta Trini-
tas; conſervet me ſempiterna unitas;
tueatur me immenſa miſericordia:
defendat me ineffabilis clementia;
lætificet me infinita dulcedo; conte-
gat me ſuprema veritas Dei; confir-
met me profunda cognitio Jeſu Chri-
ſti, cuſtodiat me ineffabilis bonitas
Domini!
Gratia Patris regat me; Sapientia
Filii reficiat me; virtus Spiritus San-
ti illuminet me! Creator meus ſuc-
curre mihi; Redemtor meus adju-
va me; Conſolator meus fer mihi
opem.
Benedicat mihi Jehova & cuſlodiat
me! Lucere faciat Jehova faciem
ſuam fuper me, & miſereatur mei!
Attollat Jehova faciem ſuam ad me,
& det mihi pacem
Hæc protectio, & hæc invocatio
unius & ſempiternæ Deitatis ſit ho-
die, & nunc & ſemper inter me & o-

mnes inimicos meos, viſibiles & in-

viſibiles, ne ad me accedere, me occi-
dere, vel lædere valeant: quemad-
modum columna nubis in deſerto ſte-
§. 3 tit

20 Benedidtio matutina
tit inter caſtra Ægyptiorum, & caſtra
filiorum Iſrael, nec adpropinquavit
alter alteri, quo minus aliquid mali
filiis Irael evenire poſſet: ita inter
me & omnes inimicos meos murus
igneus & interſtitium eſſe velis, ne
adpropinquent inimici mei ad læden-
dum me.
Conſerva me etiam in ultima hora
vitæ meæ, tunc quando oculi mei
non videbunt, aures non audient, nec
Iingua amplius loquetur: quande
etiam manus nihil adprehendere &
pedes non amplius incedere pote-
runt, tunc mihi ſuccurre, Benedicta
Trinitas Sancta, ne ſatanas aliquid
poteſtatis in me inveniat, Amen.

BENEDICTIO MATUTINA
DIE ZOVIS.
LDmine Jeſu Chriſte, qui es vera
— & æterna lux, quæ repellit noctis
tenebras & umbram mortis, laudabo
nomen tuum, tibi pſalmum dicam &
gratias sgam, quod ine hac nocte tam
clementer protexiſti, & ex tenebris
ad lucem hanc deduxiſti. Cuſtodi-
viſti me a timore noctis, & terrore &
ſpectris diaboli, a peſte, quæ in ca-
ligine ambulat, a variis morbis & in-
firmitatibus, quæ mihi obvenire po-
tuiſſent.
Scuto etiam tuo animam meam cir-
cumdediſti & protexiſti, ſicut paſtor
gregem ſuum protegit & paſcit. Ad-
hæc

—
hrc 0
leſtee
ſerieor
No
E om
une,
Def
ab
enimr
titud
conid
1 core
mezm.
Oo
Anar
luper
Nrhr
Cne, 5
lümt
llr
r obe
1 cott⸗
erng
Minat;
ot
ilo,
ertpeck
Matuti
Dore
Dele
De gee⸗
dle pl
lellas

4

—

„Sein

hunu
guid Nul
ita inet
0 Mi
felis, 1
Adlecer

ftinton
Celli i
tdiennts.
Cin
enden
ere ſet⸗
Penebit
8 Aiul
Amel⸗

—
G1194

ii es ſenn
lir tode
,U Gno
lamt
ocetun

nocte
ktit
Culot⸗
enore
e* In ⸗
s Eir
. Uiteß N⸗

eum e-
21 ſor

die Yovis. 21

hæc omnia, quæcunque poſſideo, il-
læſa conſervata ſunt per magnam mi-
ſericordiam tuam.
Pro hac clementia & protectione,
& omnibus beneficiis tuis, ſit tibi
laus, honor & gloria.
De fortitudine tua cantabo, & lau-
dabo mane miſericordiam tuam; tu
enim refugium es & viftus mea, for-
titudo mea, & fidelis Deus, in quem

conido. Tu dediſti mihi lœtitiam

in corde meo, & lætificaſti faciem
meam.
Oro te per ſanctam incarnationem
& nativitatem tuam, ut ſinas hoc die
fuper me miſericordiam tuam oriri,
quæ procedat tanquam aurora lætiſfi-
cans, & ad me veniat, tanquam Plu-
via matutina.
Hlumina cæcam meam naturam, &
cor obtenebratum ſplendore tuo, ut

in corde meo exoriatur Lucifer ille

verus, & vera lux, quæ homines illu-
minat ad vitam Ltetnam.
Protege me quoque hodie ab omni
malo, miſerere mei, Jehovah, quia te
exſpecto: Eſto brachium meum in
matutinis, ſalus etiam mea in tem-

pore anguſtiæ.

Detfende corpus & animam meams
ne accidat mihi malum aliquod, ne-
que plaga mihi appropinquet.
Omnes ſpiritus noxios a me procul
repelle: fer mihi opem contra ſce-
leſtos. Deus in adjutorium meum in-
. § 4 tende

22 Benedictio veſpertina

—

—

—,—

tende adverſus maleficos, & ad auxi- (gliet,
lium meum feſtina; quia anima mea itute
exſpectat te a vigilia matutina usque dNem
ad aliam vigiliam matutinam. tin ſe
O Domine Deus noſter, opus ma- (oli
nuum noſtrarum dirige ſuper nos, mnial
opus, inquam, manuum noſtrarum len
dirige, & brachium noſtrum confir- (oti
mma; digites quoque noſtros doce mer,
rnandata tua obfervate, ne hodie con- c(or m
tra te peccemus. Hæc omnia propter mme
miſericordiam tuam concede, Amen. ium,

———— — — — . kera t
BENEDICTIO VESFPER- hrahl
TINA. U m

Enedidus Deus ac Pater Domini kecc-
noſtri Jeſu Cbriſti, in Spiritu San- kſpon
Ro, unus & æternus Deus, qui multi- muds
plici ſua miſericordia, me miſerum (Mrtli;
peceatorem, & hominem egenum, ho- (uß n
dierne die clementer defendit, ab nilr
omnibus ignitis fagittis Satanæ, vo- nima!
lantibus per diem; a peſte, quæ va- it me.
ſtat meridie; fubitanea & improviſa Ole
morte, & ab omnibus malis paterne Ete
cuſtodivit. ner 3
Bone Deus, quam magna eſt ſupra Go n
cœlos bonitas & miſericordia tua, & (liem,
usqtue ad nubes veritas tua. Oro te, (Wo in
Deum munificum, ut ex gratia mihi iunep
condonare velis, quicquid contra te, (bdorn
tam opetibus, quam verbis, ſive cogi- len
tationibus perpetravi. Miſericordiam Ulem,
quoque tuam largiri mihi velis, & me rats
fitura hac node obdormire & quie- nigt;
ſcere ſinas, ut te, qui es æterna re-
quies,

—

4d au.
ima me
hna od

.
pns nr.
pet neh
oltraron
coir.
ros
die r⸗
1 Ptoet

e,Anen

5 5I

Doniti

iin er

i mulu⸗
nilerun
um,ho⸗
dit, 4

ne, N.
gue⸗
roli⸗
hatente

Np
n
Oro ie
i mini
ntla te
. ⸗
Otciin
An
. gule⸗
u re⸗
gnieh

die Jovis. 23

quies, nunquam nec in omnem æter-

nitatem relinquam, ſed in te ma-

neam per fidem, & ſub protectione
tua ſecurus habitem, ne malignus
hoſtis ad me adpropinquare, & da-
mni aliquid mihi inferre valeat.
Jehovah, lux mea & ſalus mea, à
quo timebo? Jehovah, fortitudo vitæ
meæ, a quo pavebo? in te confidit
cor meum, & adjutus ſum. Tu fir-
mamentum meum es & potens præſi-
dium, dextera tua roborat me, dex-
tera tua conſolatur me, & ſub um-
braculo brachiorum tuorum refugi-
um meum eſt.
Ecce, mi Deus, clamo per diem, &
reſpondes mihi, & non ſileo, attamen
exaudis me. In cubilibus meis recor-
dor tui, & in vigiliis meditor de te,
quia fuiſti mihi auxilium, & in um-
bra alarum tuarum exulto. Adhæſit
anima mea tibi, dextera tua ſuſten-

tat me.

O benigne Deus, gratiam mihi con-
cede, quæſo, ut, ſi extrema hora vitæ
meæ adpropinquabit, & ego me in
lecdo mortis ad ſempiternam re-
quiem componam, ut frètus auxilio
tuo, in vera & firma fide, conſtans &
intrepidus, pie in æternam vitam
obdormiam.
Interea conſerva me, ut ſemper vi-
gilem, ſobrie & compoſite vivam, &
paratus in Chriſtiana pietate inve-
niar; quandoquidem plane ignoro,
§ § qua

24 Benediktio matutina

qua horæ tu, Deus noſter, veniens me
hine avocabis. Hæc largire mihi,
quæſo, per Jeſum Chriſtum, Domi-
num noſtrum, Amen.

—

B ENEDCTIOM ATUTINA

DIE VUENERIG.
Enedidctus ſit Deus, Creator meus,

benedictus ſit Deus, ſalutaris

meus, benedictus ſit Deus, ſumma
conſolatio mea; qui dat mihi ſani-
tatem, vitam & proſperitatem; qui
protector & auxiliator meus eſt; qui
me in corpore & anima, ſecundum
magnam & infinitam miſericordi-
am ſuam, hac præterita nodte, a va-
riis ſatanæ incommodis defendit, &
ſalvum ad hodiernum diem reſurge-
re voluitt.
Oro te, mi Pater ccœleſtis, per ſan-

guineum ſudorem Filii tui dilecti Je-

ſu Chriſti, digneris & me hodie in di-
vinam protechnnem tuam recipere-
me tueri atque cuſtodire, tam in-
terne, quam externe, ne quid mali
mihi eveniat. Quia in manus tuas
hodie & omnibus diebus vitæ meæ
commendo animam meam indigen-
tem, corpus meum infirmum, ſenſus
meos, mentem, intellectum & conſi-
lia mea; adhæc omnes cogitationes
meas, verba & opera, diéta & fadcta,
introitum meum, & exitum meum,
me ambulantem & ſtantem, me ſe-
dentem & cubantem, meam volun-
taeem

—

tatem
nes &

ſonem

quam
fiem
morts
meam.
0 b

ſenti

temno
lutem
ſ
Peccaye
memil
gecline
uxilin
Nim
ſernato
nd,
Mum
ler te
lmn imn
tua.
Eien
tuam,
meog
len in

upece

ſerilorl
legetli
enepe
die ae
Krum 1
cumde
ſeella

die Veneris. 25

iens e tatem & confdlia; meas imaginatio-
e miſ⸗ nes & poſtulationes, fidem & confes-
„Dom ſionem, & quicquid tam externis,
quam internis viribus ſum & valeo,
— finem vitæ meæ, diem & horam
IME mortis, mortem & reſurrectionem
. meam.
Nr e O◻ Domine Deus, tu mecum agito
s ſicuti vis & noſti, quicquid in hono-
umm rem nominis tui, & animæ meæ ſa-
i. lutem cedere poterit.
em; l Et ſi forte contra te ex infirmitate
l; A peccaverim, obſecro te, ne recedat a
cuddu me milericordia tua, neve gratia tua
eicd. declinet a me, & ne ſubtrahas, mihi
je auxilium tuum.
cit,jA Nam præter te non eſt Deus, neque
lel. Servator, ante te non eſt formatus
alius, neque poſt te alius erit. Tu,
getſi inquam, primus & noviſſimus, & prœæ-
eliſe ter te non eſt Deus. Itaque te ſo-
einde lum invoco, præſto. ſit mihi bonitas
en tua.
umn i. Fac me audire mane miſsricordiam
ndi tuam, quia in te ſpero. Deduc pedes
s ms meos per ſemitas juſtitiæ, ne ambu-
ee lem in conſilio impiorum, nec in
igen via peccatorum ſiem, nec in cathedra
els deriſorum ſedeam: ſed ut in verbo &
cel⸗ lege tua totius cordis mei voluntas &
s beneplacitum ſir, & in ea mediter
e die ac nodte, per Dominum no-
nti ſtrum Jeſum Chriſtum, qui tecum &
gele curm Spiritu ſan to vivit, & regnat in
me ſecula ſeculorum, Amen.

26 Benediktio veſpertina

—

BENEDICTIO VESPERTINA.
B'knedidus Jehovah, qui facit mi-
rabilia ſolus, & benedictum no-
men gloriæ ejus in ſeculum, & replea-
tur gloria ejus univerfa terra. Gele-
brabo nomen Dei per ſingulos dies, &
veſperi ſemper laus ejus erit in ore
meo: Nam cum clamavero, exau-
dit me: cum deprecatus fuero ipſum,
Inclinat ad me aures ſuas; & cum ora-
vero, ad vocem meam intendit. Do-
minus mihi protectio & fortitudo,
auxilium in anguſtiis invenimus ab-
unde. 1t: =
Quapropter, æterne Deus, tibi lau-
dem & gloriam dico, quod me hoc
die paterne defendiſti ab omni da-
mno & periculo, quæ mihi accide-
re potuiſſent. Cor meum exultat,
& anima mea laudat te propter bo-
nitatem & miſericordiam tuam. Lo-
quetur lingua mea eloquium tuum,
&ρ dicat ſemper: magnificetur Do-
minus, benedictum ſit nomen efus
ſanctum. =ðèð
Oro te, ut velis mihi hodie, quic-
quid contra te peccavi, ex chemen-
tia remittere, & me, adventante no-
cte, cum omnibus, quæ ad me per-
tinent, protegere.
Jehovah, cuſtodi me, Jehovah um-
bra mea ſtans ſuper manum dexte-
ram meam: Cuſtodi me ab omni ma-
Ilo; cuſtodi animam meam. Miſe-
rgre mei; quoniam in te ſperat ani-
. ma

mam
nO
miler
all cr
bit, n
duſte
is,
ſelli
ll
ſerbu
meb
form
turbi
le c
0
Uem
lepat
ſls

(pr

1 33,
Kend
do ſo
meis
Dens
gem

tur,

umci
tecum
ritis
—

5E

5

4
—
1N.
eit
in no⸗
4 teple

l.

dles 6
in
exil.
n
uſnor;.
.

itutn⸗

lg dhe

bi lar⸗

me hr

nni r⸗
cite⸗
Loltetn

tet bo⸗
. l.

twum

8 gole⸗

enen.

ſte 0.
1e Her⸗

n.
derte⸗
DiN.
Mie⸗
m.

M

die Veneris. 27

ma mea: ſpero in Dominum, & cla-

mo ad Deum altisſimum, qui finiet
miſerias meas. Ecce, non dormitabit,
qui cuſtodit me: Ecce, non dormita-
bit, neque dormiet, qui cuſtodit lſfrael.
Suſtentabit greffus meos, in viis re-
ctis, ne declinent pedes mei, neve
veſtigia mea moveantur. Pedes meos
a lapſu eripiet; quia lucerna pedi meo
verbhum ſuum, & lumen ſemitæ meæ.
Quapropter ſi lecto incumbam, non
timebo, ſed ſuaviter dormiam, neque
formidabo ſubitos terrores, neque

turbines impiorum, ſi qui forte irrue-

re conantur.
O Domine Deus, eleva ſuper me
lucem vultus tui, ut accubem & in pa-
ce pariter dormiam: quia tu Jehovah
ſolus confidenter habitare me facies
ſub protectione tua: Tu Domine ſo-
lus adjuvas me. In nomine tuo ad-
ſcendam ſuper lectum ſtrati mei, da-
bo ſomnum oculis meis & palpebris
meis dormitationem. Tu Domine
Deus alacrem me recuſcitabis, in lau-
dem & gloriam divinæ majeſtatis
tuæ, per Jelum Chriſtum, Filium tu-
um dilectum, Dominum noſtrum, qui
tecum vivit & regnat in unitate Spi-
ritus Sancti, Amen. .

B EN EDIGTIOMATUITIINA
DIE SATUR NI.

Ere & immortalis Deus, Pater
Domini noſtri jeſu Chriſti, ad te

5 7 elevo

4

2⁹ Benedic, matut. die Saturni.

elevo animum meum, debita gratia-
rum adione: tuam juſtitiam non ab-
ſcondam in corde meo, veritatem &
ſalutem tuam dicam. Non celabo
miſericordiam tuam, & veritatem
tuam in cœtu multo, & omnia bo-
na, quæ feci ſti mihi, non taceho.
Quoniam hbonum eſt celebrare le-
hovam & pfallere nomini tuo, Altiſſi-
me; annunciare mane miſericor-
diam tuam, & veritatem tuam in no-
Kibus.
Propterea laudat te anima mea,
quod hac node per ſuperabundan-
tem miſericordiam tuam me protexi-
ſti. Benedictus es, Jehovah, Deus ex-
ercituum, qui clementem te præbes
omnibus, qui quærunt te, & ſalutem
tuam diligunt.
Benedidtum ſit nomen tuum ma-
gnum in omni terra, quod protectie
atque adjutorium nobis eſt. Bene-
dicta ſint omnia opera tua, quæ filiis
hominum præſtitiſti. Oro te, ur
velis me hac die quoque conſerva-
re, ne Satanas aliquid damni mihi
inferat, & manus impiorum mihi
noceat.
Domine Deus, Salutare meum, ma-
ne te quæro, mane oratio mea præ-
venit te, da mihi, ut opera vocatio-
nis meæ, & quicquid mihi demanda-
tum eſt, diligenter & fideliter expe-
diam, ad nominis tui laudem, & ad
Proximi emendationem, ne hujus
diei

hene

—

dieil

vel
Ba
C0
ſugin
Eepiin
animn.

eg,

dente
uodh
Peces
lum,
mend
terſt
is 3

hera
hrit
nolro,
mitate
llorun
—

9)

A
De
Emie
ſhient
dierno
malo⸗
0e
epjus
ter Per
h

tf⸗ ri
—
gretir⸗
non al
dtemn 4
celabe
itaten
nia be⸗
tacebo⸗
tare
Ati⸗
ſentor.
in e

1 me
lnde.
roterr
ense.

luen

n Ne

Gtelli⸗
Pere⸗
1efis
lt/ I
erne.
nci
8 ni

m,mr.
uhle⸗
Ocat⸗
nanr
. eigr
, ki
hun
diel

B enediét. veſtere. die Sannr ni. 29
diel luce ad peccatum abutar, neve te
vel didtis, vel factis offendam & ſan-
cti Baptiſmatis mei fœdus violem.
Goncede quoque mihi gratiam, ut
fugiam tex iſta, quæ tu odio habes, &
ſeptimum, quod abeminationi eſt
animæ tuæ, nimirum, oculos ſubli-
mes, linguas mendaces, manus effun-
dentes ſanguinem innocentis, cor,
quod molitur cogitationes iniquas,
pedes feſtinantes, ut currant ad ma-
lum, teſtem mendacem, qui loquitur
mendacia, & immittentem jurgia in-
ter frarres. Ab his & fimilibus deli-
Gis protege me, Deus meus, & gra-
tiam clementer largire, ut omnia mea
opera & vita tibi placeat, in Jeſu
Chriſto, Filio tuo dileco, Domino
noſtro, qui tecum vivit & regnat, in
unitate Spiritus Sancti, in ſecula ſe-
culorum, Amen.

BEN EDICGTIO VESPER.-
71NA.
Aus tibi ſit ſimmo & immortali
Deo! laus ſit bonitati, clementiæ
& miſericordiæ tuæ! Laus ſit æternæ
ſapientiæ & veritati tuæ, qui me ho-
dierno die ab omni detrimento &
malo protexiſti. .
Oro te, ut velis bonitatem tuam,
cujus in me initium feciſti, clemen-
ter perficere, & me hac quoque nocte
quieſcere ſinas ſub abſcondito Altiſſi-
mi, meque alis tuis tegere velis.
Sit

30 Benediktio veſpertina

Sit refugium meum ſub umbra bra-
chiorum tuorum, ne mihi malum ti-
meam.
Cuſtodi me, Deus meus, ut nigrum
pupillæ oculi, in umbra alarum tua-
rum abſconde me. Jehovah, tu es pars
portionis meæ; in manibus tuis ſalus
mea eſt. Adjuva me per bonitatem
tuam, ne ti mor & tremor ſuper me ve-
niant, neve noctis timor me operiat.
Miſerere mei, quoniam in te con-
fidit anima mea, & ſub umbra alarum
tuarum ſperabo. V
In die anguſti? meæx Dominum
quæro: manus mea noctu ad eum ex-
panſa eſt, nec quieſcit, renuit conſola-
ri anima mea, neque etiam alium an-
xiliatorem ſcio, in cœlo & in terra,
niſi te ſolum. 5
Media nocte ſurgo, & recordor no-
minis tui, quod tam ſuave eſt, & boni-
tatis ac veritatis tuæ, quam præſtitiſti
mihi, & gratias ago tibi, pro juſtitia
juſtificationis tuæ. In die tribula-
tionis recordor Dei, & ſi anguſtiis ad-
ficitur cor meum, loquor de ſaluta-
ri meo. Quoniam eripit animam
ab interitu, & a laqueis mortis libe-
rat me. .
Domine, Deus ſalutaris meus, no-
Gtesque diesque coram te clamo & in-
voco te, ut velis mihi condonare o-
mnes iniquitates meas, quas præter-
ita ſeptimana & hodie contra te per-
petravi. O Domine, libera animam
meam

4

—

bra ar

alumn t.

thignn
tum tr
tuesen
inssſcu
Dniunn
etneſt
heii
te
1 dun

oninun
euln el⸗
eoe
lium,r.
in ketn

Nor .
t⸗
relieke
tribuir⸗
is⸗
zioncn

us; 4
un
nares⸗
Prrtt
te he
nimin

Netmn

Confesſio publica. 31

meam propter miſericordiam tuam:
Tu clemens & juſtus es, & Deus no-
ſter miſeretur: Cuſtodit fimplices Je-
hova, attenuatus eram, & me ſerva-
vit.
Propterea gloriabor, exultabo &
confitebor tibi in cubili meo. Itaque

commendo in manus ktuas corpus &ͦ“

animam meam, redemiſti me, Domi-
ne, Deus veritatis, per Jeſum Chri-
ſtum, Dominum noſtrum, Amen.

CONFESSIOPUBLIOCA.
Eus juſte, Pater miſericors, ego
miſer & indignus homo confi-
teor, me non ſolum in peccatis conce-
ptum & natum eſſe; ſed etiam totum
vitæ meæ tempus, ab ineunte ætate,
usque ad horam præſentem, in multis
& graviſſimis peccatis tranſegiſſe.
Non enim te, Dominum ac Deum
meum, ex toto corde, ex tota anima,
ex totis viribus & ex tota cogitatione
mea dilexi ac timui, in te etiam ſuper
omnia non ſum confiſus, nomen tu-

um ſandum ex toto corde non invo-

cavi, neque laudavi, ſed eodem abu-
ſus ſum blaſphemando, jurando,
mentiendo & defraudando.
Concionem verbi tui ſancti ſæpius
neglexi, contemſi, & juxta illam pa-
rum admodum vitam compoſui &
emendavi. Parentibus charifſimis, &
ſuperioribus meis inobediens fui: ad-
hæc proximum meum non dilexi ut
meipſum:

32 Confeſſtio pieblica.

meipfum: ſed odio eum fum proſe-
cutus, eum contemſi, offendi, detri-

mento ipfi fui, &, ut alii ipſ damna
inferrent, permiſi. In verbis & operi-
bus levis & obſcœnus fui: in nego-
tiis & actionibus meis quotidianis
variis uſus ſum impoſturis contra ca-
ritatem proximi: proximum quoque
meum falſis mendaciis involvi, pro-
didi, tradidi, & infamia quacunque
affeci. Summa, malis cum delecta-
tione irretitus fui. Superbus, avarus,
libidinoſus, iracundus, luxurioſus, in-
vidus & deſidioſus fui: Inſuper pro⸗
ximo ad peccandum incitamento &
adjumento fui: &ita padum & fœdus
ſacratiſmi Baptiſmatis mei trans-
greſſus ſum.
Et ſi quid unquam contra te pPecca-

vi, aut verbis, aut operibus, aut cogi-

tationibus, clam vel aperte, omnia
item delicta mea tam occulta, quam
abſcondita, quorum tu, cordium feru-
tator, me reum agnoſcis, melius
quam ego mihi ipſi conſcius ſum: Ea,
inqtam, omnia corde contrito & hu-

miliato confiteor: imo inutilis ſum

ſervus, & peccavi in c&lum & coram
te, neque amplius ſum dignus voca-
ri hlius tuus, aut oculos meos ad te
attollere.
Multis enim & gr. aviſſimis peccatis
te vehementer offendi; animam me-
am milſeram & tonſcientiam meam
ſupra modum gravavi iniquitatibus
. per-

Oet

—

perpe
onns
ni
temhe
finitat
Dom
miſen

Cdta

Do N
is &
mki.
quam
N
dalti,
o er
lenit
fi
edendk
in Vin
No
34 te,
ſonten
Mni
itra
Purgen

NNE

rtn l.

6 e⸗

Oratio ante cœnam Donzigt-. 33
perpetratis; quæ me premunt, & Eicut
onus grave graviores fuerunt me. Ve-

nio itaque gratiæ & miſericordiæ
tempore, & a rigida tua juſtitia ad in-

finitam miſericordiam appello. O
Domine Deus, propitius eſto mihi
miſero Peccatori, dimitte mihi pec-
cata mea, in eorundem perſolutio-
nem accipe, obſecro, innocentem Jeſu
Chriſti, Filii tui diledti, mortem &
mihi vitæ meæ emendationem con-
cede, Amen.
0RATIO ANTE COENA
DOMINIOAAM.

Pomive jeſu Chriſte, Dei æterne

Fili, qui in vera humanitate tua

pro nobis mortem pafſus, aà pecca-

tis & damnatione æterna nos rede-
miſti . Et ut tantæ bonitatis tuæ nun-
quam obliviſceremur, in uitima Cœ-

na tua ſempiternam memeriam fun-

daſti, novumque fœdus erexiſti, in
quo credentium peccata oblivioni
ſempiternæ traduntur, ubi conſtitui-
ſti & legaſti verum corpus in pane
edendum, & ſanguinem ſaçroſandtum
in vino bibendum, cum annexa pro-
midhone remiſhonis peccatorum.
Nos miſeri ac ærumnoſi homines
ad te, omnis gratiæ & miſericordiæ
fontem, venimus, orantes, ut o-
mnia peccata & inquinamenta no-
ſtra abluere, conſcientias noſtras
purgare atque reficere velis, ut ve-
ra PEnitentia & contritione in vera
3°

—

34Oratio ante cœnam Dominic.

ac firma fide, cum intentione pia, &
decenti reverentia præparati ac di-
ni, ſacroſanctum tuum corpus & ſan-
guinem ad ſalutem noſtram accipia-
inus. Adjuva nos, ut per hoc Teſta-
menti novi myſterium fides in nobis
augeatur, ſpes corroboretur, charitas
accendatur, confſcientia debilis con-
ſolationem accipiat, omnis afflictio
ſuperetur, ac in cordibus noſtris di-
vinæ tuœ gratiæ & ſempiternæ re-
demtionis participes confirmemur,
ac obſignemur, ita, ut ſupereminen-
tem obtineamus gratiam, quæ in hoc
abſcondita eſt ſacramento. O cle-
mentiſſime Deus, da nobis illumina-
tos oculos mentis noſtræ, ut cogno-
ſcamus, quæ ſit ſpes illa hæreditatis
noſtræ, & quænam ſint divitiæ Cœnæ
tuæ magnificæ, in qua una cum cor-
pore & ſanguine tuo nobis quoque
communicas remiſſionem peccato-
rum, veram juſtitiam & omnia bona
cœleſtia, ut ſæpius ex intimo cor-
dis affectu, & deſiderio pio ſacramen-
tum hoc digni accipiamus, tuamque
dulcedinem deguſtemus. Aufer a
nobis, quicquid tibi diſplicet, aut
quicquid nobis impedi mento eſt, nos-
que a te avertit. Largire vero no-
bis, quicquid 'nos ad te convertit at-
que promovet, ut fructus hujus ſalu-
taris menſæ participes, animæ no-
ſtræ eſurientes & ſitientes, hic cibum
Potumque conſequantur, & in futura
vita

Gru
din
omni⸗

Dropr:
ſemel
Dtione

ioſam

Dutbar
tllis 0
fvo.
torce,
ſal,
mn,
ltem tul
iuis,
Mocens
bus det
tandum
ctamen
Morian
ois 5
Der dor
itmat
obis
os 37
Nem e
knarns
cnleie

ninie,

pin
e Ci⸗
& ſen.
ccipir⸗
Telli.

nobis

harita
8 (Ol

Mihio
tis dr⸗
nee le⸗
nennut
ninen⸗
in hoe
cke⸗
mminn.
obo⸗
itatis
N
cok⸗
vogne
cc⸗
bon
cor⸗
amen⸗
ungbe
ufer ¹
, aut
,nos⸗
0 no⸗
tit ⸗
ſalr.
e 1.
ibun
futurs
VIta

Gratiar. act. poſt cœnam Dom. 35
vita pane & potu cœleſti tecum in
omnia ſecula fruantur, Amen.

GRATIARUM ACTIO P0OST
COENAM DOMINICAM.
Jeſu Chriſte, vere ac æterne pon-
tifex noſter, qui ſedes ad dexte-
ram throni majeſtatis illius cœle-
ſtis, miniſter ſantuarii ac veri illius
tabernaculi non manu facti. Tu per

proprium ſanguinem ingreſſus es

ſemel in ſacrarium, æternam redem-
ptionem nacus, ubi obtuliſti te
ipſum inculpatum patri tuo dilecto,
purgare conſcientias noſtras a mor-
tuis operibus, ad ſerviendum Deo

vivo. Gratias agimus tibi ex toto

corde, quod maledictum pro nobis
fadus, mortem crucis ignominio-
ſam, obedientia voluntaria erga Pa-
trem tuum cœleſtem, ex ardore cha-
ritatis, & patientia ineffabili, in-

nocens pro nobis miſeris peccatori-

bus paſſus es: adhæc quoque vene-
randum corporis & ſanguinis tui ſa-
cramentum, in ſempiternam me-
moriam & recordationem divini fa-
voris & benevolentiæ tuæ erga nos;
nec non in pignus, ſigillum & con-

firmationem remisſionis peccatorum

nobis inſtituiſti: tum etiam, quod
nos ad ſocietatem & communio-
nem ejusdem vocare & venire di-
gnatus es, & eſurientes ac fitientes
conſcientias noſtras ad vitam cibaſti

& potaſti. O Domine Deus, quam
magna eſt charitas tua, quam ineffa-
bilis eſt miſericordia tua, quam im-
perſcrutabilis eſt gratia tua, quando-
quidem neminem a cœna hac tre-
menda excludis, modo nemo ſeipſum
ab ea ſeparet, & ſe indignum reddat.
Si ergo quis eſuriens ac ſitiens dere-
linquitur, is hic ſatiatur: ſi quis ege-
ſtate & paupertate premitur, is hic
conſequitur omnes theſauros & divi-

afficitur, is hic requiem invenit: ſi
quis male afficitur, aut valetudine ad-
verſa laborat, is hie pharmacum & a-
nimæ ſuæ ſanitatem impetrat: ſi quis
peccatis fatigatus & oneratus eſt, is
hic refocillationem conſcientiæ ſuæ
reperit: ſi quis in morte eſt, is hic vi-
tam æternam habet. Adjuva igitur
nos, o bone Deus, ut ſacroſanctum
hoc ſacramentum ad ſalutem nobis
eveniat, & ut poſthac confeſſionem
in fide retinentes non declinemus.
Fidelis enim es in promiſſtonibus
tuis. Adhæc ut etiam inter nos ſalu-
tis noſtræ curam mutue geramus, ad
charitatem & bona opera nos inci-
tando non delerentes congregatio-
nem noſtram, ſed nos invicem ad-
moneamus, idque eo magis, cum o-
mnes videamus, diem Judicii extre-
mi & finem vitæ noſtræ appropin-
quare, ut læti exſpectemus tuum ad-
ventum, Amen,
PKR

36 Gratiar. act. poſt eœn. Dom.

tias vitæ: ſi quis anguſtiis & ærumnis

eoj)

1260.

Pin

Vit
lon po
eue,
el (
tli⸗
torrent
ſels
lünd he⸗
leitet
GDani
emneſe
ſie d
orch
um me
tenpor
ſili
Jum
Peſy
Dor
nusd
temn h
Meam,
queye
u
mihii

in ſe

Giem
tion 8
inſane
ckei

Deon Pro felici ex bac vita exitu. 37

—.— —.—

220 FELICI X 40 mTr1

—

min. liſſime Deus, homini terminum
“ vitæ conſtituiſti, quem præterire
ue. non poteſt: quia definiti ſunt dies
hn ejus, & numerus menſium ejus tecum

ta. eſt. Cunctos vitæ noſtræ dies nume-
raſti, qui tamen cito recedunt, inſtar

dele. 1 .
eee. torrentis & fluvii decurrentis, haud
V ſecus, quam ſi avolaremus. Defece-

citr. runt ſicut fumus, aut umbra, quæ ve-
lociter præterit, omnes dies noſtri.

“ Omnis homo eſt ut gramen, quod cito
e Ad. exareſcit, & velut flos graminis, qui
facile decidit. Fac igitur me ſcire Je-
ri hovah finem meum, & menſuram die-
,i rum meorum, quæ ſit, ut ſciam, quam
ſoe temporalis ſum. Ecce, ut palmos po-
“ ſuiſti dies meos, & ævum meum tan-
gitur quam nihil coram te: profecto uni-

un verſa vanitas omnis homo ſtans.
i † . —-
Domine, ſcire fac nos, ut numere-

nobis .Z
onen mus dies noſtros, & civitatem manen-
gus tern hic non habeamus. Notum mi-
IS⸗

bus hi fac perbrevem & caducam vitam
meam, ut in omnibus, quæ dicam,

ſalu⸗
quæve faciam, meminerim extremo-
“ rum meorum, ut in hoc mundo non
jnel⸗ . . .. . . . .
“ mihi ſoli, ſed tibi vivam & moriar,

⸗ in fide alacris & hilaris, ex ſpectans
diem meæ ex hoc ergaſtulo emigra-

0˙
der⸗ tionis, & apparitionis Filii tui dile-
din Ri, Jeſu Chriſti, ac paratus ad eam
⸗ in ſandis converſationibus & pietatis

aoffiolis quafi feſtinem.

3 8 Pro Ffelici ex hac vita ewitu.

—

um, & contra ſalutem meam.

pParatus inveniar.

æternam aperiet.

tuum:

ultimos quæſo gemitus cordis
mei exaudi, Amen.
F 7 N 1 §.

Cuſtodi me a ſubitanea & impro-
viſa morte & ab æterna damnatione:
ne preæter expedlationem ſubito, ex.
trema hora mea præventus, obruar;
ſed ut vera converſione & vera vita

Et me ſervum tuum in pacem tan-
dem dimitte, ſecundum verbum

Quia viderunt oculi mei ſalutem
tuam, quam paraſti in oculis omnium
populorum. Lumen ad revelationem
gentium & gloriam populi tui Iſrael.
Da, ut verbum meum ultimum ſit
illud, quod Filius tuus dilectus in ara
crucis locutus eſt: Pater, in manus
tuas commendo ſpiritum meum. Er
cum ſermonis uſu prorſus conſtituar,

Largire quæſo mibi exitum ſaluta-
rem & felicem ex hac vita, ut, adven-
tante extrema hora mea, placide ob-
dormiam & in vera confesſione, inte-
gro rationis uſu, vitam finiam; ne
mens & ſenſus debilitati, more deli-
rantium, erumpant in voces blasphe-
mas, impias vel abſonas a profesſione
Chriſtiana, contra te Dominum me-

Et cum eadem extrema hora mea
venerit, fortem & intrepidum me fa-
cito ad mortem temporalem perſe-
rendam, quæ mihi januam ad vitam

4

te gel

lasphe.
ſfeslione
m ne.

1
.

impto.
tione:
0, ex.
9bruar;
1a vi

r neas
me ſSi⸗
herle⸗
Vitam

tun.
rbum

Item
nium
dnem.
ſuel.
n ſit
era
anns,
. N.

8 = N
— — 3
C
=£
E
— X
=

R

VierFarbSelector Standard“*

15

Balance

Focus

N

MEDITATIONES

2
8
11
1
12

VERAM PIETATEN
EXCITANDAM,
ET
INTERIORIS HOMINIS
PROFECTUM PROMOVENDUM
ACCOMMODATE.
ITEM

EXERCITIUM
PIETATIS
QVO TIDIANVUAMP 8
OQVUADRIFPARTIITUII.

EDITIO EMENDATIOR, 2 u.
AbDDITISQUE SCRIPT'URXE S. ET-
PATRUM TESTIMONIIS,

OPERA ET STUDIO
JOH. GERHARDI,

K
1¹

NNDII

J
10

9

1

H
8

5
Copyright 4/1999 VxyMaster GmbH wwW.VXyVmaster. com

QAO
88. THEOL. D. ET IN ACAD. —
JEN. PROFESS.
CUM PRIVILEGIO. .
LIPSITI, D
Sumt. JOH. FRID. GLEDITSCHII
B. FILII. —

MDCCLIX. — .—