Gg350 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

 Ad reverendi patris Claudii La Croix theologiam moralem ... supplementum Zaccaria, Francesco AntonioandLacroix, Claude N12c5 11850310 021 UTIIIIIIIIINIIIIII. 8 Tübingen Ad REVERENDI PA TRIS CLAUDII LA CKOIX SOCIETATIS JESU THEOLOGIAM MORALEM Alterius ex eadem Societate Theologi SUPPLEMENTUM § I V E ACCESSIONES In quibus de Locorum Theologicorum in Morali Scientia uſu plurima diſputanturz; P. DE CHAMPS Quazl’llio Eacki animad- verſionibus aucta recuditur; Sacræ Congre- gationis Conciliz Reſolltiones ac BENEDICTI XIV. Conſtiüutiones, aliaque permulta vel ad emendandum vel ad vindicandum LA CROIXIUM adduntur. Editio poſt Italicam in Germania Prima. GOLONIA AGITPPINeX, In OFFICINA METTERNICHIIANA Sub Signo Gryphi. Anno M. DCC. LIV. Cum Privilegio . Ceſ. Wajeſt. ſpeciali, & Permiſin dsuperiorum. . 4 (0) KKs S Eer E: Eg Sen eneee e e⸗ PRIVILEGIUM C £ §S A RE UM. OS FRANCISCUS Divinàâ fa- vente clementiâ Electus Romano- rum Imperator ſemper Auguſtus, ac Germaniæ, ac Hieroſolymarum Rex, Dux Lotharingiæ & Barri, Magnus He- truriæ Dux, Princeps Carolopolis, Marchio Nomenei, Comes Falckenſteinii, &c. &c. Agnoſcimus, & notum facimus tenore præ- ſentium univerſis, quòd, cùm Nobis Wälhel- mus Metternich Bibliopola Colonienſis, hu- millimè exponi curarit, quem in modum Li- brum, cui titulus: Supplementum ad P. CLAU- DII LA-CROIX S. J. Zhcologiam Moralem, in octavo, præviâ obtentà, à Patribus dictæ So cietatis Provinciæ Rhenanæ inferioris-recu- dendi facultate, prelo committere conſtituerit, vereatur autem, ne æmulorum invidiâ hanc editionem imitantium, impendii & laboris ſui fructu fruſtretur, ideoque Nobis demiſsè ſupplicârit, quatenus ejus indemnitati, Privi- legio Noſtro Cæſareo ſuecurrere clementifſſ- meè dignaremur: Nos ſubmiſſæ pariter & æquæ ejus petitioni annuendum cenſuerimus: Ac roinde authoritate Noſtrà Cæſareà ommbus & fingulis Bibliopolis, Bibliopegis, Lypogra- M 2 Phis, phis, & aliis quibuſcunque rem Librariam ſeu negotiationem exercentibus firmiter in- hibemus, vetamus, & interdicimus, ne quis ſuprà nominatum Supplementum, ad Patris CLAUDII LA-CROIX S. J. Theologiam Moralem ſub hoc aliòve titulo, aut hac aliave formãâ, ſeu, ut ajunt, formato, per decem annorum ſpatium ab hodierno die compu- tandum, intra Sacri Romani Imperüi fines recudere, vel aliis recudendum dare, alior- ſumve impreſſum apportare, vendere, vel diſtrahere, citra præfati Impetrantis, ejuſdem- que hæredum ac ſucceſſorum voluntatem &— aſſenſum in ſcriptis obtentum auſit, vel præ- ſumat, ſi quis veròô ſecus Privilegium hoc Noſtrum ſeu Interdictum violare, contem- neréque præſumpſerit, eum non ſolùm ejuſ- modi exemplaribus ubicunque locorum re- pertis perperam quippe recuſis ſeu apportatis (quæ dictus W'lhelmus Metternich, ſive pro- pri authoritate, ſive Magiſtratüs illius loci auxilio ſibi vendicare poterit) de facto privandum, ſed & decem marcarum auri pPuri pœnA, ærario ſeu Fiſco Noſtro Cæſareo, & Parti læſæ ex X uO pendenda „ omni ſpe veniæ ſublatâ, mulctandum decernimus; dummodo tenor hujùs Noſtri Privilegii in fronte Libri impreſſus reperiatur, & conſueta unnque exemplaria conſilio noſtro Imperiali Anlico exchibeantur. Mandamus itaque om- nibus & ſingulis Noſtris, Sacrique Romani Impe- e ntem. eju. mn re⸗ ltatis Pto. line lado zuri Ureo, iſe s» in lete rll ⸗ ui. Pe. E (0) 3 Imperii fidelibus, dilectis tam Eccleſiaſticis quàm Sæcularibus, cujuſeunque ſtatũs, gradũs, dignitatis, aut ordinis fuerint, præſertim verò iis, qui in Magiſtratu conſtituti, vel ſuo, vel Su- periorum ſuorum loco, aut nomine Jus, Juſti⸗ tiaàmque adminiſtrant, ne quempiam Privile- gium hoc Noſtrum Cæſareum impunè violare, ſpernere, aut tranſgredi patiantur; ſed ſi quos contumaces compererint, conſtitutà à Nobis mulelàâ eos puniri, & quibuſeunque modis ido- neis coëtceri curent, quatenus & ipfſi graviſſi- mam Noſtram indignationem & prædictam penam evitare voluerint. Harum teſtimonio Literarum manu Noſtràâà ſubſcriptarum, & Sigilli Noſtri Cæſarei appreſſione munitarum, quæ dabantur Viennæ die decimâ ſeptimâ Septembris, Anno milleſimo, ſeptingenteli- mo quinquageſimo tertio, Kegni Noſtri nono. FRANCISCUS mpp. (L. S.) Vt. Comes Colloredo mpp. Ad Mandatum Saerz Caſarez Majeſtatis proprium. Matth. Wilhelmus de Flaan mppꝑ. 3 FACUL- . ε (°) 8 FACUILTAS Adm. R P. PROVINCIALIS S.J. Go infra ſcriptus Societatis JESU per Pro- ¹vinciam Rheni inferioris Præpoſitus Pro- vincialis facultate mibi ab Adm. K. PD. N. IGNATIO Lice-Comite univerſæ Societatis Præpoſito Generali ad id concefsa, D. Franciſco Wilhelmo Metternich Bibliopolæ Colonienſi, ad decennium facultatem concedo recudendi Li- brum, cui titulus: Ad R. P. LA-CROIX S. J. Theologiam Moralem alterius ex eadem Societate Theologi Supplementum. Eidem- que Jus aſfurpanadi Privilegii Cæſarei eatenus indulgeo, ut Librum hunc nemo alius, intra adec- cennium recudere, nemo intra G. K. Imperiè fines, & hæreditarias S. C. Majellatis Provin- cias importare, aut venum eonere valeat. In ecujus rei filem has manu proprid ſubſcriptas, & ofßpcii mei Sigillo munitas acdi. Aquiſerani 1753.29. Augtalki. (L..) JOANNES SCHREIBER S. J. p. t. Provincialis mpp. PRE- Prr. Peo. D Utati riſeo ienh⸗ ili⸗ 00˙ denn gen,. tenu 4: Peri Win. .1 ptal, i = („°) P RÆãF AIIO Authoris novarum Additionum. I illud verum eſt, quod nuperus quidam Scriptor aſſeruit, Caſuiſtas paſſim con- temptui eſſe, explodique, revocata tandem Patrum Theologia in Ortho- doxorum Scholas, unde illam expule- rat ingenii oſtentandi libido, & quam ſenten- tiarum novitas parere conſuevit apud impe- ritos homines, apud ſceleſtos verò earundem quò pernicioſior, eò gratior ſuavitas quæ- dam & indulgentia, gloriolæ conſequendæ amor; actum de nobis eſt, qui P. Claudium La-Croix, celeberrimum illum quidem, Ca- ſuiſtam tamen, poſt tot Italicas, Germani- caſque editiones nonnullis Additionibus illu- ſtrare non dubitamus. At non eſſe, cur tanti fiat dictum iſtud hominis ſtudio par- tium plus juſto abrepti, ipſa, quam appellat ille, experientia docet. Videmus enim Ty⸗= pographos etiamnum nihil antiquius habere, quam ut Caſuiſtarum editiones curent, mul- tiplicentque. Pace igitur Viri illius, cujus nomini parcendum omnino exiſtimo, tibi uberrimas, optime Lector, ad Moralem Claudii noſtri Theologiam Acceſſiones, caſ- que neque injucundas, neque, ut ſperamus, 4 inutiles P RIE FAYIO. inutiles, fortaſſe etiam neceſſarias exhibe- mus. Fuit anno MDCCXXXIV. qui Tracta- tum Theologicum de Ocis Confeſßsaris, ac Biblothecam erroneam propoſitionum tzum à Concilüs, tum à Summis Pontifiibus, & ats Ecelcſia damnatarum ab an. MCCCCXVIII. ad illud uſque tempus, Venetæ adderet Ca- ſuiſtæ noſtri editioni; atque utrumque hocce opuſculum in noviſſimam, quæ Ravennæ Præſefert, illatum quoque eſt. Quo id fa- Ctum conſilio, explicat Præfatio: Duo tamen à multis in hoc Opere adbuc deſiderabantur, ſcilicet Tractatus de Ozcüus Confeſsarii, quo Paſtores in cura animarum dirigerentun: dein- ae Bibliotheca erronea, qua ob oculos poneren- tur propoſitiones ab Eccleſta damnatez, ut do- &rinam ſanam ab erronea, & noxia ſecernere omnibus pronum ſciret. Hoc autem cæteris præſtat hæc nostra editio. Equidem ad hæc beatos La- Croixii manes Supremi Numinis vindictam efflagitare crediderim in eum, qui famam captaturus additiones ejuſmodi ſuas vocare neceſſarias intolerando, ne quid gra vius dicam, mendacio non erubuerit. Nam ut de Bibliotheca erronea aliquid dicam, tribus illa veluti partibus conſtat, prolegome- no de variis cenſurarum notionibus; quxſtio- ne prodroma, quo gradu certitudinis, quove genere fidei eredendum ſit, propoſitiones Janſe- nio tribui ſolitas, in ſenſis Authoris damnatas fuiſſe, ac demum Bullis Pontificum. Atqui cen- ble Fadr „ , 5 4 ll. C2 Cece e Iſ. en tur, 0 lein. en⸗ : re Cris nze inbs gi las un m, P R1EFAYIO. cenſurarum notiones tradiderat ipſemet La- Croixius L. I. n. 195,. ad 201. quæſtionem quoque illam de authoritate Ecclefiæ in diju- dicandis factis, ut ajunt, dogmaticis, quan- tum Morali Theologo ſatis ſit, tractaverat Author eodem L. 1. à num. 207. ad 210. Bullas etiam Pontificuom, quæ ad Moralem Theologiam ſpectant, in præcedentibus edi- tionibus habebamus. Quid ergo opus Bi- bliotheca hac erronea? Nam quod in hac edi- tione adduntur Bullæ Unigenitus, Epiſtola Clementis XI. de eadem ad Card. de RKohan, Benedicti XIII. concio quædam, & epiſtola ad Card. de Noailles, itemque hujus literæ duæ, nihil hee ad errores dignoſcendos facit, quod unum ſpectat Bibliotheca erronea, vel alia penè innumera recudenda erant ejuſmo- di monumenta, quæ ad Janſeniſmi, & Quelſ⸗- nelliſmi, atque adeo ad Bajaniſmi hiſtoriam pertinent. Quod verò ad Janſenii damna- tos errores accedit deſignatio locorum quo. rundam, & quibus illi ſumpti ſunt, & ad Queſnellianas theſes notationes venenum illarum detegentes; probo equidem, ſed ne- que id tanti eſt, ut imperfectam fuiſſe La- Croixii Theologiam, quod hiſce caruerit, inclamare debeamus, neque ad Theologiam Moralem fortaſſe ita ſpectat, ut videtur ex- iſtimâſſe bonas Bibliothecæ Author. Multô minus, niſi ab inſano quopiam, deſiderari po- terat Tractatus Theologicus de COſciüäs Con- feſſarii. Nam. nihil in eo eſt, quod multôò X 53 uberius P REFAYO. uberius ac ſolidius in La-Croixii volumini- bus non haberemus. Quæſo, cum his Tra- ctatum illum conferamus. Agitur in primo libro de Ocio Confeſſarii, prout perſonam Ju- dicis gerit, nempe de jurisactione & approba- tione ad Sacramentum Paäanitentiæz rit’ admi- niltrandum neceſſaria, Cap. I., de benignitate & patientia in audiendis peccatorum Confeſſtoni- Zus, Cap. 2., de neceſſttate & moethodo interro- gandi pœnitentes, cap. 3., de alſolutione imper- tienda, d5ferenda, aut deneganda, cap. 4., de ſatigactione pa‿nitenti indicenda. Cap. 5. Quid horum omiſit La Croixius? omiſitâ imo non luculentiſſimè pertractavit. Adi illum lib. 6. p. 2. à n. 1485. ad n. 1698. de approbatione & jurisdibkione Confeſsarit diſſerit; ae benignitate & patientia in audiendis pPeccatorum confeſſio- nibus, ibid. à n. 1704. ad 1745. de neceſſitate & methodo interrogandi, ibid. à n. 1745. ad 175 5. & à n. 1983. alifque in locis, quos ibidem in- dicatos invenies. De ablolutione impertienda, dißferenda aut denegandæ, ibid. à n. 1721. ad 1737. & à n. 1764. ad 1772. & alibi, de ſatis- factione à n. 12 30. ad I1301. Scientiam Confeflarii, quæ ſecundi libri materies eſt, perſequitur La Croixius à n. 1787. ad 1933. Ad officium Confeſſarü, prout perſonam gerit Medici, ſpectant, quæ ſequun- tur An. 170 1. & à n. 1721. ad 1728. & à num. 1256. ad n. 1263. & 1793. Denique quæſtio- nes duas illas, quas veluti appendicem, ſub- jicit Tractatüs Theologici Author, alteram. KRd f * l⸗ in tn le ui. e i re. per. . . id non 6. tate P R 1FAYZYIO. an & quomodo Confeſsarius emendare debeat errores, quos in Saero Tribunali admiſit, alte- ram, quos, & circa quaæ obstringat Confeſſta- nis Koillum, fusè examinat La-Croixius L. 6. Par. 2. à n. 1772. ad 1785. & à n. 1934. ad 200 1. Quidni igitur de injuria La- Croixio illata poſtulandus ſit utriuſque opuſculi Author, quod in La-Croixio deſiderari ea affirmave- rit, quæ nec Theologiæ Moralis Magiſtrum præteriiſſe ſilentio decebat, nec revera omiſſa funt à La-Croixio, aut leviore calamo pertra- ctata? Quod unum in hoc Traclatu Theo- logico utilitatis ſpeciem quandam præſefert, illud eſt, paucis, atque uno veluti ſub obtutu collecta proponi, quæ in La Croixii libris diviſa ſunt. Hac de cauſa Tractatum iſtum non rejicio, ſed in calce Operis ejuſdemmet La-Crolxii, ſi iterum recudatur, poſt indi=- cem ponendum cenſeo. Bibliothecam autem erroneam planè omittendam duco, retentis tamen loco à me deſignando, quas in aliis quoque noſtri Authoris editionibus exſtare moneham ,„ Romanorum Pontificum, & Conciliorum Conſtitutionibus. Quæ veréô in illa habentur ſuper Janſenii & Quelfnellii propoſitionibus, nemo dolebit prætermitti; reddam enim illa meliore methodo. Alterius planè generis ſunt Additiones, quas in animum induxi, ut emitterem, illas nempe, quas La-Croixius ipſe ſuas velit. Dabo igitur librum prodromum de uſu Locorum Theologicorum in Morali Theologia, Tiö ſan PREFALYIO. ſanè hodiernis, quæ non tam facilè ſopiantur, difſidiis peropportunum. In hoc autem, ubi de Romanis Pontificibus, Bullas eorum ex- hibebimus, in üſque Bullam Unigenitus brevi illuſtratam, ſed utilifſlimo commentario, quo in concinnando duobus præſertim libris uſum me fateor, Anti-Hexaplis nimirum eru- ditiſſimi Cappuccini P. Pauli de Lugduno, & Opere, cui titulus: Recucil hiltorique, & Ly'ogmatique contenant la Refutation des Sub- tes fuges des Queſnel’ſtes,„ & des cent & une Pprupobitions de Queſnel qualißires en detail 1739.3 quod libenter moneo, ne fſi fortè citationes aliquæ minus bellè reſpondeant autographis libris, diligentiam meam deſideres. Tum perpetuis veluti annotationibus Authoris noſtri Theologiam iluſtrabimus. Quid verò in his? Nonnullas La Eroixii ſententias, quas hypercriticus quidam ad Italici popelli Tri- bunal veluti laziſſimas, & ſi quid pejus, de- tulit magnis clamoribus, vindicabimus, Be- nedicti XIV. Conſtitutiones, quæ ad Mora- lem pertinent ſcientiam, ſuis locis ſingillatim reddemus, Sacræ Rituum Congregationis decreta ex uberrima doctiſſimi P. Meratii editione exhibehimus, Sacræ item Concilii Congregationis Reſolutiones, quæ XII. Volu- minibus comprehenduntur in Veneta editio- ne, addemus, Authoris noſtri planè veſtigiis inſiſtentes, qui, quidqmid horum naneiſci potuit, prudens, libenſque in ſuam Theolo- giam tranſtulit, demum pauca aliqua ex aliis libris , i eſ u ris no, 4 e 8 nes his ris 10 us ti. e⸗ Im nis til PR1FAYZYIO. libris decerpemus, vel La-Croixli ſententias confirmatura, vel ſi opus fuerit, emendat ura. Inter hos autem libros monendus es, Lecſtor, principem locum dediſſe me quinque illis ſelectiſſimæ Eccleſiaſticæ eruditionis promp- tuariis, Tomos inquam quinque Conſtitutico- num (Notiſcazion) quas Proſper Cardinalis Lambertinus Bononienſis Archiepiſcopus ara- tè emiſit, quàm ad Supremum Apoſtolattis apicem universâ plaudente Eccleſiâ, ac lite- ratis præſertim viris mirà Ixtitiâ perfuſſis eveheretur. Nihil profectoò utilius (verl0 abſit invidia) excogitare nos potuiſſe, qiao abſolutam ornatioremque Theologiam hanc redderemus, fortaffe affirmabis & tu, ſi ad haſce noſtras Additiones perlegendas æquo animo acceſſeris. Neque tamen id ſattis. Quæſtionem facti P. Stephani de Champs re- cudendam hic eſſe exiſtimavimus, iis de cau⸗- ſis, quas in peculiari ad ipſam Præfatione enarrabimus. Age jam, amice Lector, labore noſtro utere felix, & Vale. INDEX 2 o) E3 —,—— — — —— — — õ IND EX TRACTATUUM, ET CAPITUM IN HIS ACCESSIONIB8US CON- TENITORUM. L I B E R PRODROM US. D Locis Theologicis. TRACTATUS I. De Sacra Scriptura. CAPUT I. De Sacræ Scripturæ proprietatibus, & potiſſi- mum de ejus obſcuritate. CAPUT II. De Metabolica cripturarum interpretatione. CAPUT III. De Exegetica Sacrarum Scripturarum interpre- tatione. DUBIU M f. Quotuplex ſit Sacrarum Scripturarum ſenfus? U 1 7“ (0) 823 DUBIUM M. Muonam modo litenarius Bibliorum ſenſus Kit invelkigandus CAPUT IVV. De uſu scripturarum in Morali Theologia. TKRACTATUS HI. De andtis Patributs. C AP U T I. Quid Sandtorum Patrum nomine intelligamus? CAPUT II. Cxſuiſzas Patrum contemptores non eſſe. CAPUT III. De Legibus in uſu Patrum à Morali Theologe ſervandis. CALPUT IV. ludex Patrum à La-Croivio citaterum. TRACTATUS III. De Romanis Pontifciluus. GAPUT I. De Pontfeum Romanorum Decrenis, atqne eo- 3* verI ε (0°) 8 rum aſſidua lectione, deque Caſuiſtarum erga eiuſinodi ſanctiones reverentia. CAPUT II. Inder Romanorum Pontifcum à La-Croixio ci- tatonitin. C APUT HII. Decreta aliquot Romanorum Pontificum. I. Bulla Apoſtolica Leonis Papæ J. contra errores Martini Lutheri, & ſequacium. II. Eregorii EUII Bullacontra propoſitiones Michas lis Baji. III. lLuenocentii Papæ J. Conslitutio de quinque propo- ſitionibus e Janſenii libro eccerptis. IV. Innocentü Papæ J. Decretum adverſus libros continentes propoltionem, quä aſſeritur æua- litas &. Petri & Pauli. „ V. Alexandri EII. Decretum prins adverſus propeſi- tienes 2c. ſcandaloſæs, & pernicieſas in Praxi. VI. Nioc fpofet ichui⸗ he ros llu. e ,. VI. Iunocentii II. Decretum contra propofitiones 6b ſcandaloſas, & in praxi pernicisſas. VII. Conſtitutio Ilnnocentii El. proſeribemtis octo, & ſexaginta Theſes, & . VIII. Decretum Alexandri Papæ EIII. 24. Auguſti. IX. „* Decretum alterum Alexandri VlII. contra pro- poſitiones 31. Feria 5. die 7. Decembris. Breve Innocentü EIlI. proſcribentis tres, & vi- ginti Theſes, & c. XI. S§S. D. M. Clementis Papæ Xl. damnatio quam- plurium propoſitionum, &. A D. PENDIX. De ſacrarum Congregationum ſanc?ionibus. TR AC I A I US IV. De Concitiis. 0 CA. E (o .. C A P U I I. QLuid, & quotuplex ſit Caxcilum, Zaorfatc. ynodalium Canonum claſses 2 C A P W T II. De vero uſu Conciliorum in Morali Zheologia. C A P UT II. Index Conciliorum, quæ à La- Croixio citantur. APPEND IX. De jure utroque Canonico, & Civili, dequt Ejuas uſu in Monali Zheologia. §. I. Juris utriuſque Canonici, & Civilis notitiam Theologo Morali neceſſariam eſſe. §. II. Digeltorum, ſeu Pandectarum Lib. 1. Zit. ult. de diverſis regulis ſuris antiqui. G. III. De n utriuſque Juris in Theologia Morali. T RACTAT US V. De Caſuiſtis, deque eorum uſu in Morali Theos- ogia. CA- up a tia 6 (0) e C AD IU T I. Mum Caſuiſtarum lectio inutilis, & authoritas nulla. . C A P UT II. Caſuiſtas non eſſe abjiciendos, quòd aliquas The- ſes à Pontiſicibus poszea damnatas defende- rint. C A P U T III. Caſuiſtas non eſse laxitatis neos, quòd Probali- liſimum in ſuis libris propugnent. C A P U T IV. Specimen Apologiæ Jeſuitarum adverſus Libel- lum Rhemis editum anno 173 1. inſeriptum- que: Praitè du dogme de la Probabilité. C ALDP UT V. Ouæ, &- quanta ſit Caſuiſtarum aut horitas, quæque in eorum uſu ſervandæ regulæ ſint. C A P U T VI. Index Caſuiſtarum à La-Croixio citatorum, &- Kolarum, quibus quiſque appellatur, erpla- natio. APPDENDIX. De ratione, ejuſque uſu in Morali Theologia. N 2 AD 4 () 823 AD- TRACTATUM V. Mantiſſa, ſeu Quæſtio facti: Utrum Theologo- rum Societatis eſu propriæ fint iſtæ ſenten- tiæ duæ: Prima, ex duabus opinionibus pro- babilibus poſſumus ſequi minus tutam: Se- cunda, ex duabus opinionibus probabilibus licitum eſt amplectiminus probabilem, Ace- thore Stephano de Champs ejuſaem Societa- tis Presbytero. Editoris Præfatia. Index Capitum ſuo loco deſeribitun. ANNOTATIONES. In univerſam P. Le- Croix Moralem Zheolo- Siam. Zheologiæ Moralis R. P. Claudii La-Croix ad quædasm generalia Axiomata redacæz Syna⸗ hs. R. P. Claudii La- Croix Theologia Moralis in gratiam Parochourum, aliorimque Catechi- Kuarum ad Catecheticam Theologiam redacta cum neceſſariis in eam rem adaitamentis. % SEe⸗ b. te Spro⸗ 1. Ne. dlbus 1 . liete⸗ Mrohe ir Ge. glit in tithi⸗ ucte ti. r 7 ⸗ N⸗ = ͦèÿMòMd — DE LOCIS MORALIS THEOLOGI LIBER PRODROMUsS. Se 83 265 A-Croixium exornare parantes, ita illum exhibendum à nobis eſſe intelleximus, ut honi illi, qui tum librum quempiam Meralis Theologiæ hodie celebrant, extol- luntque, quum alia omnia ab inſtituto hujus Sanctiſſimæ facultatis in eo legunt, de Scri- Pturis nempe, cæteriſque Theologicis locis tractationes, eruditas illas quidem, ſed alte- rius plane loci, ad ejus lectionem alliceren- tur. Neque tamen extra chorum (quod ajunt) ſaltare in animo eſt. Abſit enim ve- rò, ut Jacobi Beſombes veſtigiis inſiſtam, qui in fuam Moralem Chriſtianam intulit brevem ileam Chronologiæ, & Geographiæ; indicem Geographicum omnilim Conciliorum Generalium, & Particularium, corumque Synopfin hiſto- ricam. Hæccine, quæſo, ad Moralem Theo- logum ſpectant ? Nam ſi quod Conciliorum Ad P. La-Croixæx Theol. Snpyl. A ſancti- 2 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ſanctiones magno uſui Theologo fint (ejuf- modi certè conſilii una hæc afferri cauſa poſſit) Conciliorum Syllabus, atque adeo hiſtoria Morali Theologiæ attexitur; quidni ergo & Grammatices præcepta hiſce libris inſeramus, quod latinè loqui, atque feribere Theologum maximè deceat, ſæpè etiam oporteat, latina- que lingua ad Conciliorum Canones, Patrum- que libros evolvendos neceſſaria ſit. Itâque loeos TLTheologicos ita hic pertractare inſtitui- mus, ut neque extra Moralis Theologiæ fines licentius vagemur, neque eorum aliquid præ- fermittamus, quæ præclariſſimam hanccien- tiam illuſtrare poſint. TRACTATUSI. De Sacra Scriptura. De-Sacræ Scripturæz proprietatibus, ac potiſſimnm de ejus ob'ſouritate. Uid Seripturæ fatræ nomineintelligamus, non vacat hic curioſius perſequi. Unum id ajo, Jlibros intelligi in Wulgata-Bibliorum editione comprehenſos ad Sacroſancti Coneilii Tridentini de- cretum Sef. 4. Plures porro ſunt Sacræ Scripturæ proprietates. Eas recenſet, explanatque: P. Lohner Tract. I. Inſt. Theol. poſit. lib. 1. Tit. 5§. inf allibilita- tem nempe, authoritatem, neceſſitatem, atilitatem, Inucunditatem, Gmplicitatem, elvquentiam, profundi- zatem, atque obſenritatem. Ad infallibilitatem quod attinet, in Bacra Scriptu- 74 nd, 8) Mon id o Cinone⸗ ini e⸗ lipturr Lohne. Bbilir lit . Supplementum, fve Aeceſſioner. ra, ajebat Hugo l. 3. de anima, quidquid docetur ve- ritas . nam Deus eſt veritas ſine fallacia. Vide Se- rarium cap. 6. II. Quod ſpectat ad authoritatem, audi Auguſti- num 1. 1. de doct. Chriſt. cap. 37. Titubabit fides, ſi divinarum Scripturarum vacillet authoritas. Hinc ve- teres Chriſtianos conſueviſſe in templis ſuis duo ſecre- taria à dextro, & ſiniſtro latere abſidis conſtituere, quorum alterum Sanctiſſimæ Euchariſtiæ, alterum Sa- cræ Scripturæ libris condendis erat deſtinatum; teſtifi- catur B. Paulinus ad Severum epiſtola 12. Vide eun- dem Serarium cap. 7. & Balinghem cap. 1. præparat. ad S. Script. III. NWeceſſitas Sacræ Scripturæ Moralis eſt quatuor potiſſimum de cauſis. I. Ut eſſet oblivionis veluti me- dicamentum, ſubſidiumque memoriæ. II. Ut doctri- nis divinis firmior fides habererur; docemur enim ex- perientiã, iis, quæ publici Notarii manu obſignatâà ani- madvertat, facilius aſſentiri intelleétum, quam illis, quæ ab aliis enarrantibus-audimus. III. Ut cùm in obſcura Scripturæ loca impingerem homines, ad alios homines magnâ virtutum humilitatis, obedientiæ, fidei exercitatione confugerent, tanquam ad Interpre- tes, atque Magiſtros. IV. Periculi devitandi cauſa. Nam (quod ab Joanne Chryſoſtomo verè ſcriptum in Pſal. 95.) R quid dicatur abſque scriptura, audito- rum cognitio claudicat, nunc annuens, nunc haſßitan', & interdum ſermonem ut frivolum averſans, inter- dum ut probabilem recipiene. Verum abi ex scriptura Divinæ vocis prodiit teſtimonium, & loquentis ſermo- nem, & audientis animum confirmat. Vide Salmero- nem Proleg. lib. 1. IV. Utilis eſt Scriptura. Ex Paulo ejus utilitates di- ſcimus z. ad Tim. 3. Omnis ſeriptura divinitus inſpi- rata utilis eſt ad docen dum, ad arguendum, ad corri- piendum, ad erudiendum in juſtitia, ur perfeltus ſit A 2 home 4 Adk. P. La-Croix Theologiam Moralem homo Dei ad omne opus bonum inſtrunctus. Vide Sera- rium cap. 9. & 10. V. De jucunditate porro quid attinet dicere: Quàm dulcia faucibus meis eloquia tua! Juper mel ori meo, ajebat ſacer Vates Pſalm. 118. Quæ quidem mira ju- cunditas tum ex ipfis libris ſacris proficiſcitur, cùm aliud nihil ſint, niſi quedam epiſtola Omnipotentis Dei ad creaturam ſuam, utl à Gregorie Magno ſcriptum novimus lib. 4. epiſt. 84. tum ex corundem materia, ex ſenſuum in iis repertorum diverſitate, atque ex ſpei, quam excitant, ſingulari plane ſolatio. Nimirum quaæcunque ſeripta ſunt, ad noſtram doltrinam ſeripta ſunt, ut per patientiam, & conſolationem Seriptura- rum ſpem habeamus. Vide Gregorium l. 16. Mor. cap. 10. in illa verba Job: Tunc ſuper omnipotentem deli- eiis affues. . VI. Simplicitatem Scripturæ ſacræ (quæ ſexta ejus proprietas eſt) dum dico, vulgarem intelligo, atque incultum ſtylum, qualem ejus libri eſſe oportuit, qui verè divinus, neque ab alio authere, quâàm à Spiritu ſancto profectus demonſtrari debuit, atque omnibus, indiſertis quoque, ac rudioribus patere. Ridebant quidem olim Ethnici libros noſtros ſacros, quòd in iis ſrin inelegans eſſet, atque impolitus, Arnobio teſte lib. I. adv. gentes: quin etiam ſibi diſplicuiſſe horum librorum barbariem fatentur non ſine lacrymis Augu- ſtinus lib. 3. Conf. cap. 5. & Hieronymus in ea, quam de euſtodia! irginitatis ad Euſtochium dedit epiſtola. Utinam verò Novatores, qui iſtiuſmodi exemplis mi- rificè delectantur, novaſque Scripturæ verſiones cudere in dies aggredinntur, quòd ſancta iſta & ſimplex ipſis ſordeat antiquitas, Auguſtini, atque Hieronymi erso- rem ſuum deflentinm lacrymis incitati aliquando ſa- piant! Cæterùm eraditiflimam Benedictini Martin Præ- fationem in Gallicam ſuam locorum Sacræ Seripturæ diſſciliorum explanationem ſi quis legerit, ex Plautinis, aliiſ- ee⸗ Nen n minz⸗ . Cln tir De iprnn Nutetiz⸗ erhe⸗ mirun ſenzr Piure. or. cn dee Nnne unl it, Ppitin nnibonz Gebann Ndinii io tele Horum Auen⸗ qunm Pllol blsmi⸗ cudere ipli ern⸗ ndo⸗ ohe⸗ Gns inis it Supplementum, ſive Acceſſiones. 5 aliiſque ejuſmodi vetuſtifſimis fontibus hauſta à Vulga- tæ noſtræ editore, comperiet plura, quæ barbariſmos primãâ fronte exhibent. Serarium Proleg. c. 2 3. & Bon- frer Præloq. cap. 10. VII. Addo tamen cum illo rudi, & impolito ſtylo ſtare poſſe eloquentiam, eamque in ſacra Scriptura eſ- ſe ſummam rectiſſimè Picus Mirandulanus ad Hermo- laum Barbarum ſcribebat: non movent, non perſua- dent ſacræ literæ, ſed cogunt, agitant, vim inferunt: Legis rudia, & agreſtia verba, ſed viva, ſed anima- ta, fammea, aculeata, ad imum ſpiritum penetran- tia hominem totum, poteſtate mirabtli tranformantia. Vid. Aug. I. 4. de Doct. Chriſt. cap. 6. Hæc generatim, ſpeciatim verò de Iſaiæ vaticiniis adi Sanchez in proe- mio ad hunc Prophetam, & Bonfrerium Præloq. cap. cap. 10. ſect. I. De Pauli verè epiſtolis Chryſoſtomum, & Hieronymum in epiſtola ad Pammachium. VIII. Profunditatem Scripturarum conſiderans Au- guſtinus exclamabat lib. 12. conf. cap. 14. Mira pro- fanditas eſt eloquiorum tuorum, Domine, qquorum ece ante nos ſuperficies blandiens barvulis, ſed mira pro- funditas, Deus meus, mira profunditas, horror eſt intendere in am, horror honoris, & tremor amorit. Ita ſanè, ſive ipſius materiæ ſublimitatem, myſterio- rum, inquam, & doctrinarum ſupernarum magnitu- dinem, ſive ſenſuum multitudinen, nam ſinguli ſer- mones, ſyllabeæ, apices, &s puncta in divinis ſoripturis plena ſunt ſenſibus, uti monet in cap. 3. Eph. S. Hiero- nymus; ſive demum Prophetiarum in ſacris literis con- tentarum numerum ſpectemus, & arcanos ſenſus, mira rofunditas, horror eſt. Vide Salmeron Proleg. 2. IX. IIlud reſtat, ut de obſcutitate Scripturarum pau- ca dicamus. Mirum eſt noſtri temporis Sectarios eo dementiæ deveniſſe, ut Scripturas cuique perſpicuas, clariſſimaſque eſſe vellent, cùm id apertè adverſetur Scripturis ipſis, Parribuſque univerſis, quorum teſti⸗ 3 monia Ad E. P. La-Croix Theologiam Moralem monia collegèêre Bellarminus Tom. 1. Controv. Serarius in Proleg. cap. 22. & Bonfrerins Præloq. cap. 3. Sect. 2. atque adeo experientiæ, quà quiſque intelligit, quàm multa in Scripturis ſint ſibi planè obſcura, multa etiam, quibus doctiſſimorum quoque Virorum Commentaria vix lucem afferre poſſint. Noſtrum non eſt diutius in hac quæſtione immorari. Certè duæ ſunt potiſſimum obſcuritatis hujuſinodi cauſæ. Primam peto ex rebus ipſis, ſecundam ex modo illas proponendi, & explicandi. Et quidem quod ad res attinet, agit frequenter Seri- ptura de rebus ſublimibus, cœleſtibus, & quæ ſub ſenſum non cadunt; quibus percipiendis im becillitas noſtra non eſt; ajebat Chriſtus Joan. 3. 12. Si terrena dixi vobis, & non creditis, quomodo ſi dixero vobis cæleſtia, eredetis? Rurſum agit de rebus locorum, temporumque intervallo longè diſſitis, quæ propter morum earum regionum, illiuſque ævi à noſtris con- ſuetudinibus diſcrepantiam, aliarumque circumſtan- tiarum ignorationem, difficilia nobis intellectu omni- no ſunt. Haud his abſimilia, quæ futura extremis An- tichriſti temporibus vaticinatur. Præterea modus ipſe, ac ratio ſcriptionis difſicultatem auget, metaphoris nempe, allegoriis, catecheſibus, antiphraſibus, ac præcipuè hæbraicis idiotiſmis abundat, multaque ſym- bolis involvit. Cur autem Deus obſcuras eſſe voluerit ſcripturas ſuas, ſeptem haſce cauſas ex Patribus affert Serarius. I. Ut humana edometur ſuperbia, dum aſſequi, & intelligere ſe illas non poſſe ſentit. II. Ut ad Deum Precandum vel eadem humana cogatur ſuperbia;, vel cxcitetur infirmitas. III. Ut ſuis ſcripturis ma- neat honos, & auctoritas, quòèòd quæ facilia ſunt, ſo- leant fere apud non paucos vileſcere. IV. Ut honeſta, utilis, & jucunda hominibus ſit ingeniorum exerci- tatio. V. Ut eædem animo magis infigantur, ae inſcul- terins Wr, Lenn ſentait ltiust llnodl mod, er er⸗ ne ſ llita⸗ errena it otunn, rote sco⸗ mſtar⸗ ommni- An. gile phors 6, 4 pturs nnis. , & Deumm tbin 3 s r. nhl⸗ Ort⸗ c⸗ 1 Marl Sapplementum „ Kue Aceeſſiones. „ inſculpantur Scripturæ. VI. Ut à deterioribus, mi- nuſque aut utilibus, aut neceſſariis ſtudiis avocetur mens. VII. Ut omne in iſto. Seripturarum, epuloah=- ſit faſtidium. De Metabolica⸗Soripturarum interpretatione: Rriticorum eſt Syriacam-, Chaldnicam, Græcamz; atque alias id genus verſiones ad cxamen vocare;, quæque ad eas ſpeétant enucleatius ediſſerere. Vide Se- rarii, & Bonfrerii-Prolegomena., Calmetium, Nata- lem Alexandrum, Du-Pimnium, Simonium-, Fr. Che- rubinum à S. Joſeph, Caſinum in Encyclopædia Bibli- ca. Latinam hic nos verſionem expendimus, atque illam quidemvulgatam noſtram. Nam veteres latinas verſiones, quæ primis illis temporibus eo numero cir- eumferebantur, ut⸗Auguſt. lib. 2. de Dect. Chriſt. cap.. 2. nullo: pacto eas recenſeri poſſe ſcripſerit, eruditis re- linquimus, ne Itala quidem excepta, quam cæteris, ibidem ait Auguſtinus, præferri; ubi tamen moneo- non deeſſe vitos doctiſſimos, atque hos inter-honeris- cauſa:nominandus-clariſtimus Marchio Maffejus, qui ſuſpicantur Italam hanc Verſionem nuſquam extitiſſe, atque amanuenſiumvitio mendum in Auguſtini ver- ba irrepſiſſe, legendumque ita idas non hala, ut- proinde irritum putent eruditi Galli, cæteroqui egre- gium laborem in Itala verſione edenda-, atque vindi- canda. Vulgatam igitur noſtram intelligimus. Nôrunt omnes ſacros Seripturarum libros Græcè permultos, pleroſque Hebraicè à& fuis auétoribus ſcriptos fuiſſe-, Marci Evangelio dempto', quod Eatinè ſeriptum non- nulli affrmant, aliis negantibus; qua de controverſia conſule Bollandianos T. 3. Aprilis, ubi de S. Marco, & Montfauconii Viri clariſſimi Diarium Ialicum. Har- A 4 duinus Ad X. P. La-Croix Theologian Moralem duinus in ſuis in novum Teſtamentum commentariis poſthumis, quos facilè crediderim à malè feriato edi- tore interpolates fuiſſe, mira de idiomate, quo pri- mum ſcripti ſunt novi fœderis libri, conjicit, ac pro- ponit; Vulgatam enim contendit non tam verſionem ex primo idiomate, quam verſionem verſionis dicen- dam eſſc. At criticorum omnium, Patrum, Eccleſiæ denique judicium prohibet nos Viro ad miraculum in- genioſo, & in paucis utinam magis ſobriè! eruditiſſi- mo aſſentiri. Jam verò duo paueis hic diſquirenda. Primum il- lud, quis auctor Vulgatæ: alterum quæ illius fides, at- que authoritas. Quod ad primum attinet, ea noſtra ſententia eſt, quæ Joannis Marianæ ſpectatâ eruditione celeberrimi Viri in diſſertat. pro E'ulgata editione cap. 19. plurimos li- bros noſtræ editionis ex Hieronymi interpretatione eſſe Panucos quoſalanz ex altera, quæ olim apud latinos Eul- Kata editio vocabatur, neutros omni e parte ſinceros, ſed quibuſdam locis, aut verbis ex diverſa editione com- mutatis. Ex Hieronymi verſione, quæ ad MSS. Co- dices emendata prodiit integra, ex nuperrimis Maximi Doctoris editionibus, Pariſienſi, Martianæi, & Ve- ronenſi Vallarſii, non ſunt Sapientia, Eccleſiaſticus, Machabei, Barnch, cum Jeremiæ adjuncta epiſtola, Pſalterium, appendiculæ libri Eſther, Danielis duo nltima capita, & cap. 3. Canticum trium puerorum cum iis, quæ antecedunt; hæc enim omnia ,Pſalterio excepto (quod quidem vertit Hieronymus, Eccleſia tamen maluit ex antiquiore interprete ſumptum ſervare, corum potiſſimum gratiꝗ, qui Pſalmos ex prima illa translatione canere, ac recitare aſſueverant) hæc, in- duam, non tranſtulit Hieronymus, ſive quèòd ea He- braicè ſcripta non repererit; ipſius autem conſilium erat ex Hebtæo tantummodo vertere, ſive quòèd ea non cenſuerit eſſe in Hebræo, vel Chriſtiano Canone, qui deinde Nrii hneli. nni⸗ 4e. I dicen. clele min. Ciiſh. Um i. leger. n ge niyini noth- ne tſe 1Vyl. cero on. (Co- Wimi EVe⸗ icu, le, 1 orm ler⸗ Gela ate, ila in⸗ He⸗ din eunn / I nde IONe Supplementum, ſive Acceſſionee. deinde conſtitutus eſt ab Eccleſia. Porro hæc ex anti- quo ante Hieronymum editore habemus; quæ tamen in Daniele Hieronymus Hebræa non reperit, ex Theo- dotionis verſione deprompta ſunt, c qua totum Danielem ante Hieronymum legebat Eccleſia. Ne no- vum quidem Teſtamentum vertit Hieronymus, ſed ab antiquiore translatum emendavit „ len; ut ipſemet in fine libri de Viris illuſtribus ſcribit, Græca ſidei reddidit. Quod ad alterum ſpectat, reddenda hic ſunt Sacro- ſanctæ Tridentinæ Synodi verba Seſſ. 4. Inſaper eadem Sacroſanttla Synodus conſiderang, non parum nutilitatis accedere poſſe Eccleſiæ Dei, ſr er omnibus latinis editio- nibus, quæ circumferuntur ſacrorum librorum, Jaæ- nam pro authentica habenda ſit, innoteſcat » ſtatuit, 6 declarat, ut hac pſa vetus, & vutgata edetio, qux lon- go tot ſæculorism uſu in ipſa Eocleſia probata eſè, in pu- blicir leltionihus, diſpfutationibus, pradicationibuc, & expoßtionibus pro authentica habeatur; & ut nemo il- lam reſicere quovie prætextu audeat, vel praſumat. LEx hac porro Concilii ſanctione. Certum eſt I. Verſionem hanc cæteris latinis omni- bus editionibus elſle anteponendam, etiam veteri ex Sept. Interpretum Græca translatione ſumptæ, quam Eccleſia maturo judicio reliquit, aflumpta Hierony- miana. II. Certum eſt, non anteponi à Concilio ver- ſionem noſtram, quidquid oblatrent Hæretici ad invi- diam Synodo conflandam, Hebræis, & Græcis fontibus, quorum nulla hic mentio, præſertim purioribus; erſi cùm hujuſmodi fontes noſtris temporibus lutulenti nonnihil, & impuri ſint (ut Mariana, Bonfrerius, aliique paſſim ſentiunt) illis rivulum hunc noſtrum Pu- rum, & minimè turbatum præſtare, qui prudens nega- verit? III. Fit, ut verſie hæc noſtra non tantùm cum cætetris illis editionibus collata fidelior, ac magis ſin- cera haberi debeat, ſed revera abſoluté, ut ajunt, & % Ad KF. P. La-Croix Theologianz Moralem ſimpliciter fidelis ſit, atque ſincera, nihil ut comtineat ſubdolò, ac dolosè additum, detrackum, immutatum, IV. Conſtat, nihil in hac verſione contineri cum recta ſide, atque ſanctiſmis moribus pugnans. Quæ Mo- rali Theologo ſuſſcinnt. Num verò ita authentica ſit vulgata noſtra ur ne eviſſimus quidem defectus, atque error, præſertim in ſingulas voces irrepſerit; quæ- ſtio eſt, quæ eruditos vires hodieque vexat, affiz- mantibus aliis, aliis negantibus. Vide Marianam cap, 21. & ſeqq. atque ex vecentioribus Natalem Ale- Xandrum, Dupinium, Simonium, Cherubinum àS. Joſeph, Caſinum. C A PD U T III. De Exegetica Sacrarum Seripturarum Interpretatione. D U B TI U M 1I. Quotupler Eir Sacrarum Secripturaram ſenſur. TRipler eſt Scripturarum ſenſus, Literalis, qui & Hiſtoricus dicitur, quèd im hiſtoria eluceſcat is maximè, Myſticus, & Accomodatitius. Unum lite- ralem ſenſum admittunt Novatores, quos à Salmerone proleg. 7. Scrario cap. 21. Bonfrerio cap. 20. Vide ve- hementer exagitatos, confoſſoſque. Literalem ienſum dicimus, quem verba; ſive pro- priè, ſive metaphoricê accepta ex Spiritũs ſancti lo- quentis intentione primo, & immediatè ſigniſicant. Non enim is tantemmodo literatus ſenſus eſt, quem verba propriè ſine tropo ſignificant; alias plura Scri- pturarum loca literali ſenſu carerent. Hinc meritè Bellarminus lib. 3. cap. 3. apud Scrarium docet, dupli- cem eſſe literalem ſenſum, proprium, & figuratum. Myſticus porro is eſt, qui non proximè per voces, ſed mediatè, & remotè, mediis ſcilicet rebus per vo- CES Nier Imm, nnde nticit 1ta qun. tinnam n A. um40. gtiate, . gide ſclt is mmlie- verone ilere⸗ repto ncilo⸗ ſant. Gvem Scri⸗ wekitd Gopr. tun r nen . (8S Supplementunz, ve Acceſſtones. 11 ces ſenſu literali ſignificatis à Spiritu ſancto indica- tur. Exemplum eſto illud Deuter. 2 5. Non alligabis os hovi trituranti. Ubi ſenſus literalis is eſt, quem verba indicant, myſticus verò, ut 8. Paufus I. Cor. 9. cx- plicat, Doctoribus, & Concionatoribus neceſſaria ad victum ſuppeditanda eſſe ſignificat. Cùͤm autem res mediatè, & remotè in Scripturis per voces indicatæ, tres veluti in claſſes rribui poſſint, triplex quoque niy- ſticus ſenſus à Dockoribus ſtatuitur, Allegoricus, qui res credendas, & ad militantem Eceleſiam pertinentes ſignificat; Anagogicus, qui circa res ſperandas, ac Triumphantis Eccleſiæ proprias verſatur; Tropologi- cus, qui res agendas, morumque inſtitutionem ſpectat. Hinc celebre illud Dyſtichon. Litera geſta docet, quid credas Allegoria; Moralis, quid agas, quo tendas Anagogla. Accomodatitius eſt, per quem ea, quæ literali ſenſu dicuntur, ad alia, quæ Spiritus ſanctus neque prexi- mè, neque remotè agnificavit, transferuntur- In multis hujuſmodi accommodatione utitur Eccleſia, ut cùm illud Eccl. 44. inventus eft juſtus, & in tempore iracun- diæ factus est reconciliatio, ſanctis Confeſſoribus aptat. Sic etiam quæ Zachar. 4. de Jeſu Sacerdote filio Joſe- dech, & Zorobabel dicuntur: Hi ſunt duæ Olivæ &c. Joannes Apoc. 11. 4. Enoch, & Eliæ accomodat. Hæc autetm de hiſce ſenſibus notabis. Primum eſt, accomo- datitium ſenſum, cùm ex cujuſque ingenio fingi poſ- ſit, perperam ad probandum afferri. II. Senſum li- teralem in omni omnino Scripturæ loco reperiri, non item myſticum. III. Poſfe interdurm plures ejuſdem ſententiæ ſenſus literales dari, ut poſt B. Thomam 1. p. qu. I. art. 10. probant Salmeron. proleg. S. Serarius cap. 21. quæſtiunc. 12. Bonfrer. cap. 20. ſect. 5. Ex- emplo ſit locus ille Iſaiæ cap. 53. Generationem ejus quis 12 Ad K. P. La-Crota Theologiam Moralem quis enarrabit? quem Patres plurimi de æterna Chriſti generatione, de te nporali in utero Virginis alii intelli- gunt; utrique aptèà, ſive generationem utramque ſpe- ctes, ſive leci illius Gricm univerſam. IV. Poſſe quo- que plures in endem ſontentia myſticos ſenſus, atque adeo inerdum omnes reperiri. Sic Jeruſalem, quæ vox literali ſenſu Urbem ſignificat, allegoricè Eccle- ſiam, tropologicè animam, anagogicè cœleſtem glo- riam indicat. V. Scnſum myſticum Plerumque ex ve- teri tantum teſtamento erui, utpore quòd figuris, alle- goriis, & ſymbolis abundat; rarius verò in novo re- periri, licet in hoc ctinm locum habeat, uti in Navi- cula Petri jactata videre eſt, quæ myſticè perſecutiones Eccleſiæ illatas ſignificat. D UN BIU M II. Quonam modo Uiterarins Bibliorum ſenſus ſit inveſtigandus? E literario ſenſu quærimus „ quonam mode inve- ſtigandus ſit, nam myſticum morali Theologo utiliorem credo cxornandis theſibus ſuis quam ſolidè comprobandis, de quo ſéquenti capite. Interea XII. ſubidia hic habeto literali ſenſui in- quirendo maximè apta, quorum priora ſex aliorum etiam librorum communia ſunt, Poſteriora ſex Biblio- rum propria. . I. Lingaarum Græcæ præſertim, atque Hebraicæ co- gnhitio. II. Arrium, quibus loquendi ratio traditur, peritia, ſive Grammarica, ſive Rhetorica ſit. III. Di- ſciplinarum „ quas Scripturæ attingunt ſcientiã. Huc præcer Scho laſticam Theologiam ſpectat hiſtoria, Phi- lotophia, Matheſis, Geographia, & antiquitatis uni- verſæ notiria. IV. Omnium, quæ in libri, vel capitis contextu ſunt conſideratio;, antecedentium videlicet, & conſequentium. V. Similium & diſſimilium loco- rum Nt inve⸗ logo olde n in⸗ lorum blo⸗ cec⸗ Cleat, D⸗ Hua Dhr. isin. 1 1Cco. e Supplementum, ſive Acceſſtenes. 13 rum collatio. VI. Interpretum lectio. VII. Divini luminis imploratio. VIII. Vitæ puritas. IX. Inſpe- ctio traditionis Apoſtolicæ, & generalis in Eccleſia Ca- tholica praxis. X. Conſideratio analogiæ fidei, de qua Apoſtolus Rom. 12. 7. XI. Unanimis Patrum con- ſenſio. XII. Regulæ quædam, quæ ad intelligendas Scripturas à quibuſdam traditæ ſunt. Vide Pagninum in Iſagoge, Salmer. Proleg. 9. 10. 11. & Bonfrerium cap. 20. lect. 4. C A PD U T IV. De uſu Scripturaram in Morali Theologia. Anon I. Scripturæ auctoritas Præcipuus fons eſt, unde Theologus, quæ ad mores ſpectant, doctrinas hauriat. Nam ut ſcribebat Gregorius XIII. ad Philip- pum ſecundum Hiſpaniarum Regem; hinc omnia ad omnes virtutes pracepta codignatur. Canon Il. Ne quidquam ſtaruito, quod clariſſimis Scripturarum teſtimoniis adverſetur. Canon III. Nihil defendito, quod ex ꝗquopiam Scri- pturæ loco per legitimum, certumque Theologicum diſcurſum ducta cum concluſione pugnet. Canon IV. Ad confirmandam concluſionem quam- piam Seripturis in myſtico ſenſu acceptis ne utere, niſi . . . conſtet hunc eſſe verè ſenſum myſticum. Conſtabit autem præter ſubſidia num. 9. 10. 11. nuper indicata, quotieſcunque ab alie Canonico Scriptore locus quiſ- piam Scripturæ ad probandum adducitur; ſenſuſque, quem illi dat Scriptor Canonicus, literalis eſſe non poſ- ſit. Vide Bonfrer. cap. 20. ſcct. 4. Canon V. Hiſtorias“ in quibus Scriptura ſacra exhi- bet viros juſtos quidpiam præſtitiſſe, quod vel malum revera fit, vel mali ſpeciem habeat, caſuum ſolven- dorum regulas ne putato. Nonenim (quod ſapienter monitum ab Auguſtino contxa mendacium cap. 8.) Om- ma 14 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem nia, guæ a ſanblis, vel juſtis Viris legimus falta, zrans- ferre debemus in mores. Conſectarium. Non licet parentibus filiis maledicere, aut eos ex quocunqne zelo occidere, quod Noe Cham poſteris maledixerit, & Abraham peculiari Dei juſlu Iſaac filium immolare paratus fuerit. Canon VI. Singularia exempla, quæ in Scripturis leguntur ad univerſalem legem confirmandam ne aſſu- mito. Conſectarium. Ridicule Beſombes T. 2. Tract. 2. cap. 4. veram hanc propoſitionem: Quatuor requirnn- tur conditeones in eo, gqui abſolvit à cenſurig. I. Debet eſſe Clericur. II. Debet habere juriſdictionem conten- tioſam. III. Debet certa ſoientia abſelvere. IV. De- bet abſolvere ſponteé, & non coatte, ridiculè inquam hoc argumento prêbat, Paulus, qui abſolvit Corin- thium incaſturſum quatuor prædittas habebat conditio- nes. Vah! bellam ratiocinationem hujus ſimilem: Pau- lus, qui incaſtuoſune abſolvit, fnit Apoſtolus; Apoſtolus igitur ſit, oportet, qui abſolvit a cenſuris. Canon VII. Præcepta Moralia, quæ in veteri Te- ſtamento ſanciuntur, ne ſumiro in ea reſtrictione, quãâ videntur in Exodo exprimi, nec juxta falſam Scriba- rum interprerationem, aut popularem Hebræorum tra- ditionem; ſed juxta eam additionem, quam vel Moy- ſes, vel alii Scriptores Canonici appoſuêre, illamque potifſimum explanationem, quam tradit Chriſtus in Evangelio. Conſectarium. Licet Judæi putaverint ſolùm actus externos à lege prohiberi, minimè verò cogitationes, deſideria, &c. nefas tamen eſt ita ſentire, Chriſto oppo- ſitam doctrinam prædicante. Canon VIII. Videndum, ne Scripturæ verbis, quibus pium aliquod conſilium proponitur, præceptionis vim ineſſe incauti velimus. Conſectarium ex illo Chriſti Domini apud Lucam cap.- A/. ln eiiuin iprur⸗ Nale. rac,. uirur. Den untey. V. De nigtan Conn. vnditir. 1: . nofole i Te⸗ e, gd Ectibr Gintrr Mo. unq ihis in us tiones, oppo. guikr hnigin lcun cap⸗ Supplementum, fue Acceſſioner. 15 cap. 6. mutunm date nihil inde ſperantes: Caſuiſtæ (hos inter La-Cron noſter) probant uſuram non li- cere. Negat id eruditiflimus wir illud ad rem afferri, cuùm hic Chriſtus ſolum conſilium dat enefacietdi pau- peribus, etiam inimicis, etfi nullum ab eis par, aut ſimile beneficium expectamus. . Vide cjus librum. Ti- ris quoque præclarus Scripturarum interpres hune locum eodem, quo ille, ſenſu explicat. Quanquam quæ Tract. V. Cap. 5. Can. I. ſtatuentur, viæ integrum no- bis rélinquunt, ut probatam à Quaſuiſtis interpretatio- nem deſeramus. . Canon IX. A Scripturis citandés abſtinere conſul- tius juGicato „ quam harumce allegationum vanitate quâdam abripi, eolque lecos afferre, qui nihil effi- ciant. Conlectarium. Ridendus Beſombes, qui T. 2. Tract. 1. Cap. 4. art. 5. monet antiquitus aquam etiam ipſam egxtra refectionem interdictam fuiſie jejunantibus; Neæ enim Ninivctarum indixit abftiventiam Pariter & aquz Jon. 3. Ert Eſdras jejunans panenz non comedit, Gaquan non libhit. Mi beone, qui hinc extundas extra refetio- nem (id enim probandum fuerat) aquam fuiſſe veti- tam? Rex Ninivitarum omnem omnino refectionem prohibuit : Homines, & inmenta non gieſtent quid- quam, net pafecantur, & aquam non bibant. Idem dictum eſto de Eſdra jejunante. . — FTRACTATIS II. De Sanctis Patribus. C A D T Y. Quid Sancétonum PBatrum nomine intelli gamus. Anctes Patres dum dicimus, non Apoſtolos, aut Pontifices quoſcunque intelligimus, neque seela⸗ um, 16 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem lum „ quos Doctores Eccleſia expreſſo ſugragio decla- ravit, ſed veteres ſe riptores Eccleſiaſticos ab Apoſtoli⸗ co æ& οàαd medium II. ſæculum, quorum aginen clau- dit M. lli duus Clarævallcnüs Abbas Bernardus. Enimvcrè ſi ab inſtiuto libri hujus diſcedere non puderet, Catalogum ſanctorum Patrum hic adſcribe- rem. Ae, cùm 1 planè ridiculum, adnotabo tantùͤm, quos conſulere quis poſſit de iſtiuſmodi re diſſerentes: Hieronymum , Gennadium, Iſidorum Hiſpalenſem, Honorium Auguſtodanenſem, alioſque de Eccleſiaſti- cis Setiproribus Tractatores ad Trithemium cum ac- ceſſionibus Auberti Miræi, ſuiſque animadverſionibus edidit Hamburgi anno 1718. Bibliothecæ Eccleſiaſticæ titulo appoſito ſolertidimus Vir, idemque eruditus Fa- bricius, qui utinam abdicatis erroribus, Romanæ ſeſe Communioni devoviſſet! Sixti Senenfis Bibliotheca, Poſlevini Apparatus, Bellarmini aurens de Scriptori- bus Eccleſiaſticis libellus, atque in hunc Philippi Lab- bè diſſertatio, Raynaudi erotemata paſſim omnium manibus teruntur. His acceſſit noſtris temporibus Bibliotheca Gallico idiomate conſcripta à Dupinio, quæ tamen cautè legenda, & Bencdictini Monachi Ceil- lieri volumina plura item Gallicè ſcripta ſuper eodem argumento, Cavei hiſtoria literaria cum Addiſſonii acceſſionibus, & Oudini de Scriptoribus Eccleſiaſticis commentarius in tres tomos tributus à pluribus legitur; at illa hæretici hominis eſt, hic impii transfugæ Saeri . Glauſtri abditis receſſibus ad hæreticorum tumultus, quando hujus ſupplementum ad Bellarmini librum, & Labbæi diſſertationem omittendum non eſt, cuùm à ſuo authore adhuc Catholico, ac Religioſo prodierit. Hi fontes? rivuli Francolinus in Tyrocinio Theolo- gico, Vallemontius in elementis hiſtoriæ, aliique id genus Epitomatores. rlr ol. Nd. 1 M ete nrün entes⸗ enlen eluite Imn a⸗ onib luſtier insle. mele otheen tipon⸗ Plled⸗ mmniun oribu Pinio⸗ ieil coden Ciloni ſaſtici lgiun daeti olus, II, 6 Cüm! Odieri. heol- igbel Supplementum, ive Acceſſiones. 17 C A P U T II. Caſuiſtas Patrum contemptores non eſſe. QVI Caſuiſtarum libros poſt virulentum Provincia- lium Titerarum ſcriptorem mordere, ac dilace- rare aggrefſi ſunt, id cum Pprimis in illis reprehendêre, quod ſanè ad incautos decipiendos maximè fieri opor- tuit, ſtudium ſanctorum Patrum neglectum, atque adeo improbatum. Quam quidem calumniam depulêre plurimi, atque inter alios in aureis, elegantiſſimiſque Cleandri, & Eu- doxi Dialogis adverſus impudentes Paſchalis Provincia- les Epiſtolas nuper indicatas P. Gabriel Daniel. At cùm hodie eadem nænia recinatur, aliquid hac ſuper re ad retundendam ineptam criminationem, addendum hoc maximè loco, quo de Patribus agimus. Ac primum ajo, Caſuiſtas duas veluti in claſſes di- ſpertiendos eſſe, quarum altera grandium voluminum ſcriptores complectitur Suarios, Vaſquios, Laymanos, Bonacinas, Dianas, Sporeros; Summiſtas altera, & compendiorum authores, quos inter Buſembaum. Sum- miſtas porro libens fateor, Patrum teſtimoniis rarèò ad- modum;, ac fortaſſe nunquam uti. Quod tamen qui Patrum contemptui tribuerit, ne ille ſtultiſſimus cri- minator habendus erit. Nam longaſne Patrum ci- tationes ab iis expectes, quorum unum illud ſtudium brevitati conſulere?: Hoc profectò idem eſlet, quod in Turſellini Hiſtorica Epitome, aut Cluverii introductio- ne ad Geographiam, veterum, recentiumque Hiſtorico- rum, aut Geographorum ſententias requirere. Præte- rea cum Summiſtis plerumque mos ſit, ad eos, qui Theologicas res fuſiori calamo perſecuti ſupt, lectores ſuos mittere, atque hi, ut nunc demonſtrabimus, Patrum auctoritati nitantur maximè, perinde de illis ſentien- dum, ac ſi Patrum verba ipſiment redderent. Aa P. La-Croix Theol. Suppl. B Quod 18 Ad K. P. La-Croix Theologiam Maralem Quod autem acd primos illos Caſuiſtas ſpectat, qui pluribus Voluminibus Theologiam Moralem complexi ſunt, eoſque, qui illis acceſsère, ipſos inter, & Sum- miſtas veluti medii, oculis careat oportet, qui Patres ab illis neglectos queratur. In his enim frequentius nihil, quàm aut Patrum teſtimonia deſcribere, aut lo- cos indicare, ubi de hac, illave re loquantur Patres. Et verò, ſi Suarius, ſi Vaſquius, ſi Valentia, Beca- nus, Gobatus, Fagundius, Sanchez, ſingulis locis, ubi Patres conſulendos monent, eorumque libros adnotant, horum teſtimonia verbatim addidiſſent, futurum cen- ſeo, ut longè explicatior in iſtorum voluminibus Pa- trum auétoritas prodiret, quam in Natalis Alexan- dri, Geneti, Pontaſũ, Beſombii, & cæterorum libris. Illud etiam fortaſſis pateret, quanti horum interfuerit Caſuiſtas ludibrio exponete, ne ſcilicet turpes plagia- rios ſe ſe omnium obtutibus proderent. Nimirum Ca- ſuiſtarum ſcrinia compilâſſe Magnos iſtos Theologiæ è Patribus ductæ prædicatores, atque magiſtros, tam certum eſt, quàm quod maximè. At nen ſolis Patrum teſtimoniis Caſuiſtæ controver- ſias ſuas definiunt. Ità ſanè; at illas ne ſic quidem de- finiri poſſe, quis non videat? Nam ut nihil de illis quæſtionibus dicam, ſuper quibus inter Patres nequa- quam convenit, ſexcenta quotidie dubia enaſcuntur, quorum qui in Patribus quærat explicationem, ridi- culus ſit. Memini accepiſſe me ex doctiſſimo ho- mine, virum quemdam Eccleſiaſticâ dignicate conſpi- cuum, qui Patrum Theologiam ſingulis pene verbis inclamabat, Arimini dubitaâſſê non multis ab hinc an- nis, num cenſuris implicitus eſſet; cùm autem ex ve- terano Theologe percuncétatus eſſet ille, quid ipſe ſen- tiret, hic verò joci causà reſpondiſſet conſulendos Ter- tulliani, Lactantii, Auguſtini, Ambroſii, Leonis, Baſilii codices; bonum illum irà exarſiſſe primum, deinde compoſito nonnihil animo vanitatem ſuam aghno⸗ 1 KS luiber uent 5 Alt Dar 1, Bec det, tdnonn, tumcer nibusbe Alenn uundei tetkhen espler trum C. oloreel 105, nlkofe, idemn d AEe mn, id- mo ho e lp e etbi hincan. n eN ipe ſ dos L Lenus, , I un 1 Supplementum, ſive Acceſſtones. 219 agnoviſſe, atque abjeciſſe. Cæterum cùm eo demum ſpectet tanta Theologiæ Patrum laudatio, ut Caſuiſtæ Probabilitatis defenſores in invidiam vocentur, veluti animarum proditores, morumque Chriſtianorum cor- ruptores peſſimi contendo iniquam eſſe accuſationem ejuſmodi, atque adeo à Patrum inftituto, doctriniſque perquam alienam. Repete tantiſper animo celeberrimam illam, quæ Africanas Eceleſias, atque etiam Aſiatiacas diu vexa- vit, de rebaptizandis hæreticis controverſiam, quam qui commentitiam eſſe, fabularumque ſimilem cum P. Miſ- ſorio contenderit, paucos inveniet ſuæ ſententiæ ſuffra- gatores. Iterum abluendes baptiſinate, qui Eccleſiæ Catholicæ nomen darent, hæreticos cenſebat cum Africanis ſuis B. Martyr Cyprianus. Quæ quidem Cy- priani opinio non tutior modo erat, ut compertum cuique eſſe poteſt, qui tutioris opinionis nomen in- telligat, ſed etiam contrariâ probabilior, atque adeo certa videbatur Africanis. Qua de cauſa ad Pompe- jum ſcribens Cyprianus Ep. 74. Baluz. edit. ajebat: quæ iſta obſtinatio est, quæve præſumptio, humanam tradi- tionem divinæ diſpoſitioni anteponere, nec animadver- tere indignari, & iraſei Deum, quoties divina pra- ezepta ſolvit, & praterit humana traditio Addit Au- guſt. lib. 2. de Baptiſino num. 5. iis argumentis nixam fuiſſe Cypriani ſententiam, tamque veriſimilibus, ut ſolã Eccleſiæ authoritate in aliam abire ſe palam profi- teatur. En ejus verba: Neæc nos ipſi tale aliquid dude- vemus aſſerere, niſi univerſæ Eccleſiæ auctoritate firmati. Ex his ducet fortaſſe quiſpiam, cæteros illorum tem- porum Patres, qui Stephano Romano Pontifici aſſen- tiebantur, & Afrorum opinioni refragabantur, minus tutam ſententiam propugnſſe, atque adeo ſolum pro- babilem. Ego verò, qui Probabilioriſtam reſpondere facilè poſſe video, Cypriani adverſariis viſam fuiſſe ſententiam ſuam Cyprianicâ probabiliorem, caque de B 2 cauſa 20 Ad R. P. La-Creix Theslogiam Moralem cauſa ab his defenſam, in hunc modum argumentari malo: Cypriani ſententia probabilior ne fuit oppoſita: an ſoluùm probabilis? utrumlibet elige. Si hoc dixe- ris, cur igitur Auguſtinus aiſi univerſæ Eocleſiæ auctori- tate firmatus à Cypriano diſcefſit? An non ſatis illi eſſe debuit probabilem tantùm Cypriani eſſe ſenten- tiam, hâc oppoſitam probabiliorem? Dices illud? Cum Cypriano res tibi erit, atque adeo cum Auguſti- no, Cyprianus nempe ad ſuam Carthaginenſem Syno- dum ità præfatur: Saperest, ut de hac ipſa re ſin guli quid ſentiamas, proferamus, neminem judicantes, ant à jure Communionis aliquem, ſi diverſum ſenſerit,amo- ventes. Auguſtinus verèò lib. 5. de Baptiſino Cypria- uum ea vel maximè de cauſa laudat, quia nemini præ- Neribens nequét præjudicans quo ninus quiſque Epiſco- porum, quod putat, faciat, habens arbitrii ſui liberam poteſtatem „ etiam nobis qualibuſounque dedit loum pa- cificè ſecum iſta frattandi. Senſit ergo Cyprianus, ſen- ſit Auguſtinus (ſiquidem Africanorum ſententia pre- babilior fuerit) licere ſequi opinionem probabilem, probabiliore relictà. Hujus ſimile argumentum eſt, quod ex Hieronimo profero. Sed Chriſtiani Lupi Auguſtiniani Caſuiſtis, ae Jeſuitis præſertim non admodum amici, verba hac in re ex cap. 3. diſſertationis de opinione probabili reci- temus. Apud antiquos Patres: .. Jnit & alia quæſtio. Luaidam cenſebant a ſolis poſt bhaptiſma iteratis nuptiis, quem fieri irregularem, alii cenſevant heri a quibuſoun- qque, præſertim ſi alteræ ſaltem fuiſſent initæ poſt ſacrum Iavacrum. Et hanc ſententiam conſtantiſſime tenuit Ro- mana Ecoleſia, & plures Latinæ. Est res omnibus eru- ditis exploratiſſina. Aſt Hiſpaniarnm Eccleſia tenuit oppoſitum, & plures ipfi aſſenſerunt Chos inter S. Hie- ronymus in epiſtola ad Oceanum) & adverſusiſtam Hi- ſpaniæ opinionem Siricius Pontifex ſoripfit ſuas ad Hi- neeriun Terraconenſem Archiepiſeopum decretales li- teras 1, nente nlt d leud lii ſe ſent G ill dugn mnn re unt antei, 4 ſerinan emipin Nihlet lacung tunng, ſe enuinz obablle leronin Dloiſits tbahae! dubllite legut is M Nl lſocrn, teruit h ibur en n ten ter Snepplementum, ſve Acceſſionet. 2 1 deras, in quibus omnino agit adverſus unum Baptiſmo prius, aliud ipſo poſterius conjugium. Lucet ex S. In- nocçentii I. ad Toletanam synodum ſimilibus literis pa- lam aſſerentibus iſtam ſolum Bigamiam in Hiſpaniis re- probari.. Interim his omnibus non commotus S. Hieronymus permanſit firmus in ſua ſententia. Imo etiam in commentario Apoſtolica ad Titum epiſtoleg.... communem ſententiam conſtanter affrmat eſſe ſuperſti- tioſam potius, quàm veran quod ipſum docuit fir- mius etiam in aliis locis Et neſcio cui Obryſogono. Rufini diſeipulo, iſtam doctrinam culpanti in libris ad-= verſus Rufinum (lib. 1. cap. 7.) lanudatus Hieronypmus reſpondet... Habent libellum, quem in crimen vo- cant. IIle reſpondeat. Hunc ſuâ diſputatione ſubver- tat. Quid auſteritate frontis, & contractis, rugatiſque naribus concava verba trutinatur, & ſanctitatem apud vulgus ignobile ſimulato rigore mentitur ?à Audias nos iterum & c....Hæc dicimus, non quod ipſi propitie Chriſto hâc quæſtione teneamur, ſed interrogati à fra- tribus, quid nobis videretur, reſpondimus nulli præ- judicantes ſequi, quod velit, nec alterius decretum no- ſtrà ſententiâ ſubvertentes. Maturè notanda ſunt hæc verba: Quid auſteritate frontis &c. Etenin quadrant &öin noſtra tempora. Notanda ſunt & hac verba: Nulli præjudicantes ſequi quod velit. Sunt deſumpta ex er- ratica ſantti Oypriani Synodo. Notanda ſunt item hac Nec alterius decretum &. Inter Siricium Pontificemz, as ſantltum Hieronymum interçeſſit aliquid humani diei. Hino quædam hujus ditkta ſunt veneranda quidem 5 at- tamen admiranda potius, quàm imitanda. Interim conſtanter docuit probabilem ſententianz eſſe ſeuram, ao tutam z; etiam minus probabilenn. Quis enim non videat præſentem illius ſententiam fuiſſe hujuſmodi? Hæc Lupus. Quèò ſi velis Hieronymo tamen probabi- liorem viſam fuiſſe, contentionis funem non traham; inferam enim; igirur vel Hicronymo teſte, qui ſcribit 22 Ad KR. P. La-Coix Theologiam Moralem nulli præjudicantes ſequi quod velit, licet ſequi opinio- nem probabilem, relictà probabiliore. Aliud exemplum ex Auguſtine ducamus. Diſparita- tem cultús dirimere conjugium, veteres Patres, Cy- prianus, Tertullianus, aliique ſensêre, quibus nos ho- dieque adhæremus. De ſuo tamen ſæculo ſanctus Au- guſtinus ſcribit in libro de ſide, & operibus cap. 19. Quæ noſtris temporibus jam non putantun eſſe peccata. Utique, inquit, citatus Lupus cap. 2. per induétam ab adverſa conſuetudine ſententiam probabilem. Et hanc Auguſtinus non fuit auſus improbare. Hinc ſubjungit; Ouoniam revera in novo Teſtamento nihil inde præce- ptunz eſßt; & ideo aut licere creditum eſt, aut velut du- bium derelictum. At librum hunc Auguſtini de fide, & opetibus, & 19. caput antea non dimittamus, quàm aliud in rem noſtrum duxerimus argumentum. Ait ergo ſan- ctus Doctor: Quiſquis uxorem in adulterio deprehen- ſam dimiſerit, & aliam duxerit, non videtur aqguandus eis, qui, exceptaâ eansd adulterii, dimittunt, & dicunt. Et in ipfis divinis ſententiis ita obſeurum eſt, utrum E& iſte, oui quidem ſine dubio adulteram licer dimittere, adulter tamen habeatur, ſt alteram duxerit, ut quan- tum exiſtimo, venialiter ibi quiſque fallatur. Audi nunc Lupum ibidem. Affirmat Auguſtinus, qud ſuo tempore eſta fententia fuerit revera probabilis» nec eam, licet contrarium ſenſerit, fuit auſus damnare. Adeo verum eſt Patribus quoque probabiles tantùm opiniones ſuas viſum fuiſſe, aut ſi aliis probabiliores, non neceſſariò tamen amplectendas. Sed ne longior ſim, quàm par eſt, Bernardi teſtimo- nium ſuſſſiciat Tract. de Baptiſmo cap. 5. ubi hanc re- gulam, & Canonem ſtatuit. Sans ebi unnſquiſque in Juo ſenſu ſocurus abundat, abi aut certæ rationi, aut non contemnendæ auctoritati, quod ſentit, non obviat. Argue jam. Atqui ubi ſolùm probabilior epinio contraria et, pec &&††àρ rationi, nee contemnendæ auétoritati, quod ſen- 115 tait. Mhin eg, 0. ns 1 us 4A. dp. 19 heccata. Gum a) Urhene hingt leyraer elut,. ede, d tamalul tgoln. Lenele untt dicun utruß mittere, At an. udinune tempor. 4 , liet ovetunn oneslun ectliris etims⸗ hanere iſtten , Auti t. e Uri 1 Supplementum, ſive Acceſſtones. 23 . eit Pnobabiliſta, obviat. Igitur probabiliſta in ſuo ſenſu ſecurus abundat, ſi Bernardo fides, quocum ſapere malo, quam deſipere cum Wendrochio, Paſchale, eorumque ſectatoribus. C APUTIII. De Legibus in uſu Patrum à Morali Theolaga ſervandis. . (Anon I. Si qua in quæſtione (de his quæſtionibus loquor, quæ ad mores ſpectant) definienda Patres omnes idem doceant, id veluti certum habendum eſt; quique aliter ſentitet ab hæreſis ſuſpicione, liber haud eſſet. Vide Canum lib. 7. cap. 3. concl. 6. Canon II. Unius, aut duorum Patrum auctoritas in his, quæ ad doctrinam morum pertinent, probabile quidem argumentum ſubminiſtrare poreſt, firmum ve- rò non poteſt. a, inquit ſapienter Canus ibid. concl. 2. ita deſpicere, & pro nihilo habere, impudentis erit ; ſu- ſpicere, & habere procerto erit omnind imprudentis. Vi- de fuperiore capite allata, quæque Tracét. 5. occaſione Caſuiſtarum ex Patribus promemus, errorum exem- pla; omnino autem lege auétorem noſtrum I. 1. Tract. I. n. 2 I I. 212. 2 13. ubi de damnata illa Theſi: Uhi quis invenerit doétrivam in Auguſtino clarè fun- datans Co. Canon III. Etiam plurium Patrum auctoritas, reli- quis, licet paucioribus reclamantibus, ea argumenta Theologo ſufſicere, & præſtare non valet, quibus refra- gari nefas ſit. Quæ indicavimus exempla, id abunde demonſtrant. Plura refert Lupus in citata diſſertatione poſthuma de opinione probabili. . Canon IV. Patres afferre, præſertim verè multos ad ea firmanda Moralis, & Chriſtianæ Theologiæ genera- liora principia, in quibus Theologi omnes ſibi conſen- tiunt (niſi contra hæreticos ſermo ſit, quod quidem vix B 4 Theo- 24 Ad k. P. La-Croix Theolo giam Moralem Theologi moralis eſſe poteſt) intemperantis hominis eſt, & eruditionis famam captantis; arguere verò, qui ſecus agant ſtultiſſimi eſt, & imprudentiſſimi. Canon V. Quæ ex Patrum homiliis, aſceticis libris, & orationibus, idque genus lucubrationibus »non cam Theologo fidem faciunt, quam quæ in Dogmaticis in- ſtructionibus, epiſtolis, &c. facere poſſunt. Nam multa in ejuſmodi libris exaggeratius proferuntur; neque id mirum, cüûm Oratoribus omnibus id ſolemne ſit: multa quoque conſilium potius ſpectant „ quam præce- ptiones. Canon VI. Inconſultum eſt ea Patrum loca ſeligere, ubi Patres aliud omnino tractantes aliquid occaſione accepta de altera re paucis indicant; iis neglectis, ubi hanc materiam ex profeſſo examinent. Canon VII. In Patrùm ſenſu inveſtigando hæ maxi- me regulæ ſervandæ ſunt. I. Quæ in libri, vel capi- tis contextu ſunt, conſideranda diligenter. II. Simi- les, & diſſimiles loci ejuſdem Patris conferendi. III. Tempus, quo liber ille editus à Patre quopiam, at- tendendum. Nam facile ex ccaſione ſcribendi libri mens authoris innoreſcet; intelligemus etiam, num fortaſſe eo tempore Pater ille præconceptàâ aliquâ opi- nione occupatus fuærit, quam poſtea ipſum exuiſſe pro- babile, aut etiam certum ſit. IV. Alios Patres huic, de cujus mente quærimus, Synchronos conſulemus; quid enim hoc, vel illo ſæculo, ea vel iſta vox ſignifi- caârit, quo ſpectare poſſit hujus, vel alterius moris notatio, facilius comperiemus. V. Ex dubiis Patrum operibus ipſorum mentem expiſcari imprudentis eſt, ubi certa, atque ab omnibus recepta eorundem opem ſuppetant. VI. Si de Græci authoris mente dubitatio oriatur, non ex verſionibus, quæ ſæpe numero vitio- ſæ ſunt, ſed ex Græco exemplo controverſiam diri- memus. Canon VIII. Cavendum ne apocrypha, ac fublete⸗ dei horr d, U 5 lbei lonenn ticigin hmult ele id nne ſ Præce⸗ ſlgrr, CAlione i, Ubi emant⸗ clenn. l. Km. li, I. m, A. di libri , Num Mo). lllepro. G huie, ſlemus, V ſgntt Smors Dacrunn. Urs ell noemm bbitario 0 Vtle an & e Spplementum, ſtve Acceſſiones. 2 5 fidei opera ciremus; itemque curandum, ut non ex aliorum fide Patrum locos afferamus, ſed ipſos Codices conſulamus, editioneſque maxime probatas, cujuſino- di quæ Ducæxi, Petavii, Sirmondi, Gretſeri, Kaderi, Pontani, Schotti, Vigerii, Poſſini, Labbæi, Maurino- rum Patrum ſtudio, atque operâ prodièrunt. Enim vero fatendum eſt in his recentiores illos, qui Patrum Theologiam commendant, Caſuiſtis præſtare, Præſer- tim elapſi ſæculi. At non id mirum. Nam neque quo illi ſcripsêre ævo, tantis aucta fuerat ars critica incre- mentis, neque ſingula ejuſtnodi diligentius perſequi vacabat hominibus, non modo voluminum fuorum eonſcribendorum mole obrutis, ſed ſæpiſſime in alia omnia ex moderatorum ſuorum juſſis 2 ipiorumque in- ſtituto diſtractis. Dent tamen mihi hanc veniam Ca- ſuiſtarum reprehenſores, ut confidenter pronunciern, quo magis diligentia & critica antiquioribus Cafuiſtis antecellunt Natalis Alexander, Genetus, aliique ejus- modi, eo magis iſtis illos præſtare teſtimoniorum dele- ter, ac ratiocinandi vi. Nam ſæpe magna illa Pbatrum congeries, quà illi gloriantur, ſi in ea teſtimonia ad le- ges Canone VII. præſcriptas diligentius inquiſieris, ina- nis eſt, nihilque minus probat, quamid, cujus gratià cogitur. C A P U T IV. Inder Patrum à La-Croixio citatorum. A §. A Mbroſius Mediolanenſis Archiepiſcopus à die y. Decembris an. 374. ad 4. April. 397. quo obiit, ur tradit Labbæus. Maurinorum editio conſulenda de genuinis, & ſuppoſititiis S. Doctoris operibus. Inter hæc Ceillierus libros ſex de Sacramentis cenſet; neç ad- modum invite repugnamus. S. Anſelmus Cantuarienſis Epiſcopus ab anno 1093. B 5§5 ad 26 Ad K. P. La- Creix Theologiam Moralem ad 1109. quo Londini ad Superos evolavit. Gerbero- nius novam ejus operum editionem ornavit. S. Athanaſius ab anno 326. ad 377. Alexandrinus Patriarcha. Montfauconius recentiſſimam dedit hu- jus editionem: S. Aurelius Auguſtinus Hipponenſis Epiſcopus ab anno 3 96. ad 430. de quo Bollandiani Tom. 6. Augu- ſti. Maurinorum cditio Venetiis recuſa eſt, & præcla- riſſiini Præſulis Franciſci Blanchini in Poſſidii vitam ani⸗ madverſionibus, aliiſque, paucis quidem, ſed egregiis monumentis aucka. B §. Bſilius Cæſareæ in Cappadocia Archiepiſcopus ab anno 369. ad 37 8. Et hujus S. Doctoris no- vam editionem Maurinis debemus. Beda Presbyter Anglus, ac Venerabilis anno 673. natus, denatus anno 73 5. die 26. Maji. Præter cætera ejus opera, de quibus Labbæus, Voſſius, &c. illius Martyrologium ab alienis acceſſionibus repurgare co-⸗ nati ſunt Bollandiani Tom. 2. Martii. S. Bernardus Clarævallenſis Abbas ab anno 1115. ad 1153. Mabillonius vir nunquam ſine laude nomi- nandus de S. Bernardi operibus benemeritus eſt. Vide etiam Bollandianos ad diem 20. Aug. C ¶ Aſnodorus Senator, qui vivebat adhuc anno 562. nonagenario major. Garetius Benedictinus no- vam ejus editionem dedit; elariſſimo autem & immor- tali Marchioni Maffejo ineditum Caſſiodori opus Com- plexiones, inquam debemus, uti & alia ad Garetii edi- tienem emendandam, augendamque. Clemens Alexandrinus, qui ſub Impp. Severo, ejus- que Klio Antonino Caracalla vixit;, fortaſſe ean del io- hn. Mdi ls a uon. rrcle⸗ mani⸗ gegis Kconns tisno⸗ o 67. ceter e, illine ne eo⸗ III enomnl⸗ lide Supplementum, ſive Acceſſtones. 27 Eliogabalo, & Alexandxyo Severo initio tertii à Chriſto nato ſæculi. . Cyprianus anno 25S8. martyrio affectus decem à Car-= thaginenſi Epiſcopatu afflumpto annis. Quam Balu- zius inchoaverat, perfecere Maurini novam Sypriani editionem, de qua videndæ Trevoltianorum Patrum Ephemerides. Miſſorius, ut aliàsmonuimus, putavit, editoque libro perſuadere conatus eſt, nunquam Cy- prianum de rebaptizandis hæreticis cogitafſe, quamque ejus controverſiæ habemus Hiſtoriam, purum putain gmentum eſſe Prudentius cenſet Jeſuita Tournemi- nius, qui Hiſtoriam veriſſimam eſlſe concedit, negat tamen genuina eſteé, quæ inter Cypriani opera habe- mus, ejus monumenta, ut Concilium Carthaginenſe de baptizandis hæreticis &c. Sermo, quem La-Croixius citat in Cæna Domini Arnoldo Bonævallis in Carnuti- bus Abbati, communi Criticorum calculo tribuitut, atque Cypriano abjudicatur. Eyrillus Jeroſôlymitanus Epiſcopus deceſſit anno 3 86. Sedis fuæ 36. Maurini ejus opera ſtudio ſingulari ediderunt. Oudini Apoſtatæ impudentiffimi argumen- tationes adverſus Catecheſes Cyrilli alibi, Deo dante, re- fellemus. D Dlouxſins Areopagita, alius à Pariſienſium Apoſto- lo Dionyſio, ut à Sirmondo, & Launojo plane demonſtratum eſt, primo æræ Chriſtianæ ſæculo flo- ruit. Ejus opera citat La-Croixius; ſed paulo erudi- tiores nulla ejus opera extare ſentinnt, alterique, non Monophyſitæ quidem, ut Le-Quienus Dominicanus eruditus Joannis Damaſceni editor cenſuit, ſed Ortho- dexo, & antiquo ſcripteri adjudiçant, quæ ſub Diony- Ki nomine circumferuntur. I 5 EPhræm Edeflènæ Eccleſiæ Diaconus anno 378. ſub . Va- 28 Ad K. P. Ea-Crvix Theologianz WMoralen Valente Principe defunckus. Romanam nuperam cdi- tionem Emin Card Querini cura, Aſſemanni Præſu- lis Illuſtriffimi, & Jeſuitæ Ambarachii, ſeu de Benedi- Ctis ſtudio adornatam omnes celebrant. G S. Regorius Nazianzenus anno 3 89. denatus. De eo Fabricius in Bibliotheca Græca, & cæteri de Scriptoribus Eccleſiaſticis Tractatores. B S§. Gregorius Nyſſenus, qui interfuit Concilio CP. Generali anno 3 81. vivebatque adhuc anno 392. §. Hronymus Doctor Maximus natus circa annum 329 obiit grandi admodum ætate ann. 420. Marcianæus Bencdictinus novam Pariſiis Hicronymia- norum operum editionem vulgavit, magnis controver- ſiis celebrem ipſum Martianæum inter, & Joannem Clericum. Sed Vallarſius Veronæ aliam dedit hiſee an- nis locupletiorem, & caſtigatiorem; neque conatus om- nis, iræqué P. D. Martin in Vallarſium „ac Marchionem Maffejum hujus editionis authorem illum, hunc adju- torein, ac laudatorem à cordatis viris obtinebunt, ut Vallarſianam Martianæi editioni poſthabeant. Hugo de S. Victore anno ætatis ſuæ 44. noſtræque XrX II40. obiiſte fertur. Vide Labbæum. I S. TOannes Chryſoſtomus obiit die 14. Septembris anno 407. ætatis 53. Conſtantinopolitanæ ſedis 9 cum menſibus ſex, & diebus 20. Montfauconii eſt editio facundifmi hujus Docteris noviſſima, S. Irenæus vie Apoſtolorum temporum, Epiſcopus: ae Marryr celebertimus, cujus opera Maurini illuſtra- runt. hnumn 40. Jnir⸗ toſet⸗ nnen lenn⸗ om⸗ Onenm achu. Nt, U laq e⸗ Supplementum, ive Acceſſiones. 29 tunt. Anecdota renæi ex Taurinenſi Regia Bibliothe- ca edidit Pfafſius; ſed de his Clar. Maffeji judicium vide in opuſculis Eccleſiaſticis à doctiſſimo Viro ſuæ hi- ſtoriæ Theologicæ de Divina gratia inſtar appendicis additis. S. Iſidorus Hiſpalenſis in Baotica per annos 40. Ar- chiepiſcopus ab anno 595. ad 636. De eo Nicolaus Antonius in Bibl. Hiſpan. L Actantius Firmianus ſub 4. Chriſtiani ſœæculi initium lacteus, àc mellitiſſimus Orator, ut ſcribit Hie- ronymus. Diſputant eruditi, num ad eum ſpectet egregius liber de mortibus perſecutorzm à Baluzio edi- tus. Ut ut ſit, quæ certo ad eum ſpectant opera, di- gna lectu ſunt Vide citatum Maffejum in Epiſtola ad doétiſſimum Apoſtolum Zenum de Bibliotheca Regia Taurinenſi. . S Rigenes anno 2 54. ætatis ſiæ 69. vità funétus. De eo adi Origeniana Huetii, & Maurinos P. P. in illius nova editione. P S. †0Etrus Chrylologus Ravennatium Epiſcopus ab anno circiter 4 33. ad 449. aut 450. De co Ughellius. S. Petrus Damianus S. R. E Cardinalis, & Epiſco- pus Oſtienſis anno 1072. ætatis 66. defunctus, Ejus operum Lugduncnſem editionem anno 1623. expen- dit Labbæus; vitam vero ſceripfit Laderchius à Guide- ne Grandio Abbate eruditiſſimo egregie depexus. R R UÜbertus Tuitienſis Abbas anno 1III. anno vere 1 13 5§. & vivis ereptus. Vide Labbæum, & Ma- billonium. Sal- ze Ad K. P. La-Croix 7 beologiam Moralem. Alvianus Maſſilienſis Presbyter florebat anno 440. Caſtigatior prodiit à Baluzio. T Ertullianus ſub Severo Principe, ejuſque filio Ca- racalla maxime floruit, vixitque uſque ad decre- pitam ætatem, & annum æræ Chriſtianæ circiter 21 5⸗ Vide Fabricii Bibliothecam Latinam. Theodoretus Cyri Epiſcopus circa annum 423. or- dinatus. Sirmondi editionem à Garnerio quinto tomo auctam, recudit Venetiis Dominicus Tabacco. MONITUM. Regorium Magnum, Leonemque omiſi- mus, de quo in indice Summorum Pon- tifieoam. Omiſimus etiam Petrum Bleſenſem, Bernardinum Senenſem, Thomam à Villano- va, Thomam Kempenſem, alioſque, quod hi extra chorum Patrum ſint, quamvis eorum do- Ctrinis, ae teſtimoniis uti conſultiſſimum ſit. T RRAC T ATUS III. De Romanis Pontificibus. cC A P U IL I. De Pontifum Romanorum Decretis, atque eorum aſ- Ridua lelctione, deque Caſuiſtarum erga ejuſmodi Janltiones reverentia. . cum primis eſt, ne quidquam doceant, quod cum Pontificum Romanorum Decretis pugnet, cæteris vero, I qui Moralem Theologiam tradunt, cavendum Gecre l, 413,0- 1 tonne omnil- mbon. ſenſemn lano- nod hi n do⸗ unſtt, ll r ſnli Wendn Poe H ſeto⸗ Supplementum, ſve Acceſſones. 3 1 vero, qui facultati eidem dant operam, ipſa illa De- creta ſedulo evolvenda ſunt, ne Theologorum, qui antequam ſanctiones illæ prodirent, ſua ſcripta vul- gaârunt, authoritate in errorem pertrahantur. Hæc porro Decreta plura quidem ſunt, ut eum de Morali Theologia optime meriturum cenſeam, qui ad Juris Canonici normam illa plures in claſſes redigeret, ſin- gulis latiſſimæ hujus ſcientiæ Tractatibus reſponden- tes. Ea tamen præcipua ſunt, quæ La-Croixius in fronte operis collocari juſſit. IIla nos tertio capite reddemus, locis La-Croizii additis, ubi damnatarum Theſium ſenſum, vim, contſecutiones videre poôteris, amice lector. Neque ca ſolum Decreta adſcribemus, ſed illa etiam non pauca ſuis locis inſeremus, quæ Be- nedictus XIV. Eccleſiæ Dei, hodieque imperans emiſit de Jejunio, de Sollicitationibus, de Miſſarum celebra- tione, de Uſura. Quæ porro leges in uſu horum Decretorum ſervan- dæ ſint, fuſius rem proſequemur. Nam & ex appen- dice ad tractatum ſequentem, ubi de Jure Canonico, aliqua huc transferri poterunt, & pleraque occupavit La-Croixius lib. I. Tract. I. n. 18 5. ad 207. & à num. 227. ad 23. quam vide. At quid de querela illa, quæ noſtris hiſce tempori- bus percrebuit maxime, Caſuiſtas ex illorum claſſe, qui probabiliſmum tuentur, minus reverentes eſſe er- ga Pontificum conſtitutiones? Mihi quidem nihil eâ injuſtius viſum eſt unquam, imprudentius nihil. Ete- nim, ut de hujus accuſationis falſitate primum dicam, conſule quæſo Caſuiſtas ejuſmodi omnes, qui poſt ea Decreta ſcripsêre, ac vel unum ſi. repereris, qui con- fixas theſes tutatus fuerit; Caſuiſtas veluti Chriſtiano- rum morum peſtes exitioſiſſimas exectabor. Ita ſane, inquies; at plures non deſunt, qui dam- nationem emolliant, ictalque Vaticano fulmine propo- ſationes mitius interpretentur, ur callidis hiſce artibus laxi- 32 Ad K. P. La-Croixæ Theologiam Moralem. laxitatem in Catholicis ſcholis confirment. Accuſatio iſthæc præcipuc P. Dominicum Vivam ferit, Theolo- gum illum à Benedicto XIV. ſumma cum laude ſæpius citatum in graviſſimis, pereruditiſque ſanctioni bus ab ipſo editis, cùm Bononienſem Eccleſiam Archiepi- ſeopus regeret. Nempe ut Gallum quendam mittam, cujus impudentem librum nuper vidimus Italicis for- mis, linguaque editum anno 1740. (ſi tamen Gallus eſt, nam librum in Italia compoſitum ab italo homine ad vi- rus ſuum liberalius ſpargendum Gallicum nomen, pa- triamque mentiente non defuêre, qui ſuſpicarentur) in Jeſuitam illum exarſiſie ſcimus magno, ut videtur zelo, recentem hifſtoricum Probabiliſmi. At undenam tan- tæ religioſo animo iræz? Nimirum Viva ab Jeſuitis avertere conatur iniquiſſimam criminationem, de qua Tract. §. cap. 4. fuſius agemus, quod ex eorum ſchola damnatæ propoſitiones prodierint, atque adeo ab ho- minibus alterius plane inſtituti, fæces illas in Moralem Theologiam invectas oſtendit. Quod quam verum ſit non eſt hujus loci demonſtrare. Id tamen tantam Vi- væ conflavit invidiam. Itaque lapis omnis movendus fuit, ut non modo fides moroſo, nimiumque infenſo ſcriptori adimeretur, verum etiam odioſo laxi, & Pon- tificum contemptoris Theologi nomine notaretur. Quid non mortalia pectora cogit vindictæ amor? Sed rumpatur quifquis rumpitur invidià, Vivæ in damnatas propoſitiones commentarii ſanis hominibus probabun- tur ſemper, ac ſummis laudibus efferrentur. Aliquot in Vivam calumniarum ſpecimen, atque confutatio- nem habeés in iis libris, qui contra hiſtoriam Probabi- liſmi prodiêre. Unum ego proferam exemplum. Ubi damnatam peccati philolophicè propoſitionem expli- cat, ac refellit Viva, ait eam Theſum ab Arnaldo de- latore vitiatam fuiſſe, atque interpolatam, ejuſque au- thorem Jeſuitam Muſnier Divionenſem Theologum in conditionato ſenſu locutum fuiſſe, nempe ſi fieri Bat⸗ et. in Leldi „ Mo. onibu Atchitz NInittn. licis ſ Cle inead henb rennnrjt etnrzel- enumten b ſeoni 1 eq Amſchol Ceoabh⸗ Morler erum Antaun Ne vovehdlt neinlent , & or nornen mor? K dammun Mobihn Ao.⸗ Onrnio⸗ Mrobeb⸗ n. U ein e. Doldo⸗⸗ gſuſeer el 1 Supplementum, ſive Aceeſſtoner. 33 ſet, ut quis eo peccato ſe obſtringeret, non autem ab- ſolute ſtatuiſſe, ut fert damnata aſſertio, ejuſmodi pec- cati, quod ajunt, poſſibilitatem. Vere ſcriptum. Id ſcilicet diſertis verbis Muſnier ipſe palam profeſſus eſt, edito ſuper ea re ſchediaſmate, quod in ſua Chronolo- gica monumenta intulit P. D Aurigny, ac Berninus in ſuam hiſtoriam hæreſum, aliique paſſim deſcripſere. Fuit tamen, qui P. Vivam mendacii reum vellet, ſcri- beretque (otoria del Probabiliſmo p 90.) Il P. Viva per ben difendere il profeſſore, dovea riportare qualche te- Ro, o della conclufione pubblicamente difeſa, o'de ma- noſoritti, onde rimoſtrare, eſſere diverſa dalla dan- nata la dottrina del Profeſſore. Similis hujus altera accuſatio eſt, quâ læſæ Pontifi- ciæ majeſtatis arguit Caſuiſta hiſtorieus Probabiliſmi. Eos nempe, ait, Janſenianis hominibus quàm fſimilli- mos eſſe, nam quemadmodum illi olim inficiabantur, in Janſenii libro extare celeberrimas quinque hæreſes à Pontificibus confixas; ita hi negant in Tamburino, Sanctio, aliiſque ſcriptoribus ſuis egi propoſitiones, quas Alexander VII. & Innocentius XI. anathemate per- culerunt. Nolim in hac accuſatione diluenda longior eſſe; adi P. Nicolai Ghezzii Dialogos. Unum illud addam, quod ad criminationis vanitatem oſtenden- dam maxime facit, nempe Romanos Poôntifices ſæpius declarâſſe quinque Janſenianas Propoſitiones in Ipren- ſis Auguſtini libris extare, atque in os qui ſecus opi- narentur, anathematis ſententiam edidifle. Ubinam ve- ro Alexander VII. ubinam Innocentius Xl. docuit, has, illaſve à ſe damnatas theſes Laymanni eſſe, eſſe Leſſii, Fagundii, &c. in eorumque voluminibus reperiri? Tum enim vero Janlenianorum perditos mores ſecta- rentur Caſuiſtæ, cùm ita definientibus Pontificibus minime obtemperarent, pergerentque authores illos à proſcriptis theſibus defendere. At dum Romani Pon- tifices nihil ejuſmodi pronuncient, quid ineptius exco- Ad P. La-Croix Theol. Suppl. C gitari 34 JAdR. P. La-Croix Theologiam Moralem gitari poſſit, eà Caſuiſtarum cum Janſenianis compa- ratione? Sed jam imprudentiam iſtiuſmodi accuſationis oſten- damus. Nimirum, qui Caſuiſtas hoccrimine arguunt, atque Alexandri VII. & Innocentii XI. Sanctiones ab illis flocci fieri expoſtulant, minime animadvertunt, quanto verius criminatio iſthæc in ipſos retorqueri poſ- ſit, qui Alexandri VIII. Decretum ſuper 3 r. propoſi- zionibus nihili habent. Audi quæſo quei Iveninus ex rigidioribus Theologis unus Tom. I. de Sacram. art. 3. diſſert. 1. quæſt. 5. cap. 2. hac ſuper re ſentiat. Agens de intentione Miniſtri in Sacramentis adminiſtrandis objicit ſententiæ ſuæ, quæ Catharini, & Salmeronis eſt, proſcriptam ab Alczandro VIII. propoſitionem: Valet Baptiſmus gollatus à miniſtro, qui omnem ritum externum, formamque baptizandi obſervat, intus ve- ro in corde ſuo apud ſe reſolvit: non intendo facere, quod facit Eccleſia. Quid autem re ſpondet Iveninus: Reſpondent Canoniſtæ Galli, in Francia, multiſque alitis in Provinciis Chriſtianis, non habere vim uallam decre- tum Tranſatpinum, niſt ab ipſo Papa immediate ema- navberit, undejudicia à Romana Inquiſitione, lata per ſe, etiam quoad forum internum, Gatlos non obligare concludunt. Hæc tamen leviſſima ſunt. Negat ipſe- met Hiſtoricus Probabiliſmi, de probabiliſſima opi- nione damnatam aſſertionem legi in Sinnichio, cui il- lam cæteri adſcri bunt. Et id levius eft. Quot à Ger- beronio, à Queſnello, & à cæteris eorundem aſſeclis prodièêre ſcripta in hoc Alexandri VIII. Decretum! Quot Focſſivir conviciis præclarum Pontificem! Quot ejus ſanctionem diſcerpsêre dicteriis, contumeliiſque! Adi cauſam Queſnellianam, & P. La Fontaine prolegomena ad Conſtitutionem Unigenitni. ne⸗ onither engen ckiones rernn neripo ehinbs n an , t. Agen ilnnd lineroni Oltionen nem nim mnt fuen t IVeninu n dec,. liate en , ue dnchien Negaript llim 0 io, auil Worl en AMecli un-Q— Coreſt liuel aine N1 Supplementum, ſive Accefiones. 35 C A P U TII. Index Romanorum Pontifcum à La. Croix citatorim. A Lexander II. ſedere cœpit an. 1061. 1Alexander III. 1159. Alexander VII. 1655. Alexander VIII. 1689. V B Enedictus XI. anno 1303. Bonifacius VIII. 1294. S § Aliſtus III. anno 1455. Clemens I. 67. Clemens III. 1197. Clemens IV. 1265. Clemens V. 1305. Clemens VI. 1342. Clemens VII. 1523- Clemens VIII. 1592. Clemens X. 1670. Clemens XI. 1700. E EOgcnius IV. anno 1431⸗ (KeLorius Magn. Anno 590. Gregorius IX. 1227, C z Gre- Paſcha- ſu: Cueſ. nellus no- vam §. Leoni: editionem dedit, Ro- mæ deinde confixam. Gregorius X. Gregorius XIII. Gregorius XIV. Gregorius XV. H P norius III. I Nnocentius II. Innocentius III. Innocentius IV. Innocentius X. Innocentius XI. Innocentius XII. Joannes VIII. Joannes XXII. Julius III. L S. Eo I. Leo IV. Leo X. M N Artinus N Ad N. P. La-Crotix Theologiam Moralem Niaahane III. Nicolaus V. 1271. 1573. 1590. 1621. anno 1215. anno 1136. 1198. 1243. 1644. 1676. 169 1. 872. 1316. 1550. anno 440. 847. 1513. anno 1417. anno 1277. 1447. Paſcha- dluz 11 1108 114) 10 4½ 16,0 161 Gn 1z 1560 no 44 64 UII non Supplementum, ſive Aeceſſiones. 37 Aſchalis II. Paulus III. Paulus IV. Paulus W. Pius II. Pius IV. S. Pius V. Ixtus IV. Sixtus V. Ictor III. Urbanus II. Urbanus III. Urbanus VI. Urbanus VIII. P C 3 anno 1099. 1534. 1555. 1605. 1458. 1471. 1566. anno 1471. 1585, anno 1086. 1088. 1385. 1378 1623. CA- 3 8, Ad K. P. La-Croixæ Theologiam Moralem CALP U T III. Decreta aliquot Romanorum Pontifcum. I. BUILLA APOSTOLICA . LEONIS PAPX X. Contra errores MARTINI LVUTHERI, & ſequacium. Unn LE O EPISCO; P UI S, SERVUS SERVORUM DEI tant ad Perpetuam rei memoriam. — Xurge, Domine, & judica cauſam tuam, umm memor eſto improperiorum tuorum, eo. mn rum, quæ ab inſipientibus fiunt tota die: incli- u na aurem tuam ad preces noſtras; quoniam ſurrexerunt vulpes quærentes demoliri vineam, cujus tu torcular calcãſti ſolus, & adſcenſurus ad Patrem, ejus curam, regimen, & admini- ſtrationem Petro tanquam capiti, & tuo Vica- rio, ejuſque ſucceſſoribus inſtar triumphantis Eccleſiæ commifſiſti. Exterminare nititur eam aper de ſilva, & ſingularis ferus depaſcitur eam. Exurge, Petre, & pro paſtorali cura præfata, tibi, ut præfertur divinitus demandata, intende in cauſam ſanctæ Komanæ Fecleſiæ, Matris a omnium Eccleſiarum, ac fidei Magiſtræ, quam en tu, jubente Deo, tuo ſangume conſecraſti: ln contra 1 Kun tuam umm,eo⸗ ncl⸗ loniam ineam enluru min. oVer phans Ureann Neam. rrkata Ntend⸗ MWan 15 G Centi. Cneri Supplementum, ſove Acceſſiones. 3343 contra quam, ſicut tu premonere dignatus es, inſurgunt Magiſtri mendaces, introducentes ſectas perditionis, ſibi celerem interitum ſuper- ducentes: quorum lingua ignis eſt, inquietum malum, plena veneno mortifero: qui zelum amarum habentes, & contentiones in cordibus ſuis, gloriantur, & mendaces ſunt adverſus ve- ritatem. Exurge, tu quoque, quæſumus, Pau-= le, qui eam tuâ doctrinâ ac pari martyrio illu- minaſti, atque illuſtraſti. Jam enim ſurgit no- vus Porphyrius: quia ſicut ille olim ſanctos Apoſtolos injuſt momordit, ita hic ſanctos Pontifices prædeceſſores noſtros contra tuam doctrinam eos non obſecrando, ſed inerepan- do, mordere, lacerare, ac ubi cauſæ ſuæ diffi- dit, ad convicia accedere non veretur: more hæreticorum, quorum, ut inquit Hieronymus, ultimum præſidium eſt, eum conſpiciant cau- ſas damnarum iri, incipiant virus ſerpentis lin- guà diffundere, & cum ſe victos conſpiciant, ad contumelias proſilire. Nam licet hæreſes eſſe ad exercitationem fidelium tu dixeris oporte- re, eas tamen, ne incrementum accipiant, neve vulpeculæ coaleſcant, in ipſo ortu, te interdi- cente & adjuvante extingui neceſſe eſt. Exur- gat deniqueomnis Sanctorum ac reliqua Uni- verſalis Eceleſia: cujus veràâà ſacrarum litera- rum interpretatione poſthabitâ, quidam, quo- rum mentem pater mendacii excæcavit, ex ve- teri hæreticorum inſtituto apud ſemetipſos ſa- pientes, Scripturas eaſdem aliter, quam Spiri- tus ſanétus flagitet, proprio duntaxat ſenſus amn⸗= 4e. dd K. P. La-Croix Theologiam Moralem ambitionis, auræque popularis cauſa, teſte Apoſtolo, interpretantur, imo vero torquent, & adulterant: ita ut juxta Hieronymum, jam non ſit Evangelium Chriſti, ſed hominis, aut quod pejus eſt, diaboli. Exurgat, inquam, Præfata Eccleſia ſancta Dei, & una cum beatiſ- ſimis Apoſtolis præfatis, apud Deum omnipo- tentem intercedat, ut purgatis ovium ſuarum erroribus. eliminatiſque à fidelium finibus hæ- refihus univerſis, Eccleſiæ ſuæ ſanctæ pacem, & unitatem conſervare dignetur. Dudum ſiqui- dem, quod præ animi anguſtia & mœrore ex- primere vix poſſumus, fide dignorum relatu, ac famâ publicà referente, ad noſtrum perve- nit auditum; imo vero, prôêh dolor! Oculis noſtris vidimus ac legimus multos, & varios er- rores, quoſdam videlicet jam per Concilia, ac Prædeceſſorum noſtrorum Conſtitutiones damnatos, hæreſim etiam Græcorum, & Bo- hemicam expreſſe continentes: alios vero re- ſpective vel hæreticos, vel falſos, vel ſcandalo- ſos, vel piarum aurium offenſivos, vel ſimpli- cium mentium ſeductivos, à falſis fidei culto- ribus, qui per ſuperbam curioſitatem mundi gloriam cupientes, contra Apoſtoli doctrinam plus ſapere volunt, quàm oporteat: quorum garrulitas, ut inquit Hieronymus, ſicut Scri- Pturarum authoritate non haberet fidem, niſi viderentur perverſam doctrinam etiam Divi- nis teſtimoniis, male tamen interpretatis, ro- borare; à quorum oculis Dei timor receſlit, humani generis hoſte ſuggerente, noviter ſuſci- tatos, N luie ſn r lre tonen U n is a qui 1beztt nmipo⸗ Turum buuhe. cenn,& n ſau kore ex. rehtn, perre⸗ Oeulit 7aroset elia, 1 tutionen 5 EBo⸗ retore⸗ andalo Uinpl⸗ elculto⸗ 1mund Gtum Corutn altderl⸗ em, ni mn Din Aris,⸗ r tent⸗ itenter NW Supplementum, ſive Acceſſtones. 41 tatos, & nuper apud quoſdam leviores in incly- ta natione Germanica ſeminatos. Quod eo magis dolemus ibi eveniſſe, quod eandem na- tionem & nos, & prædeceſſores noſtri, in viſce- ribus ſemper geſſerimus charitatis. Nam poſt translatum ex Græcis à Romana Eccleſia in eoſ- dem Germanos imperium, iidem prædeceſſo- res noſtri, & nos, ejuſdem Eccleſiæ advocatos, defenſoreſque ex eis ſemper accepimus: quos quidem Germanos Catholicæ veritatis vere Germanos, conſtat hærefeon acerrimos op- pugnatores ſemper fuiſſe: cujus rei teſtes ſunt laudabiles illeæ conſtitutiones Germanorum Imperatorum pro libertate Eccleſiæ, proque expellendis, exterminandiſque ex omni Ger- mania hæreticis, ſub graviſſimis pœnis etiam amiſſionis terrarum & dominiorum, contra receptatores, vel non expellentes olim editæ, & à noſtris prædeceſſoribus confirmatæ, quæ, ſi hodie ſervarentur, & nos & ipſi utique hac moleſtià careremus. Teſtis eſt in Concilio Conſtantienſi Huſſitarum, & Wicleffiſtarum, nec non Hieronymi Pragenſis damnata ac pu- nita perfidia. Teſtis eſt toties contra Bohemos Germanorum ſanguis effuſus. Teſtis denique eſt prædictorum errorum ſeu multorum ex eis per Colonienſem, & Lovanienſem Univerſita- tes, utpote agri Dominici piiſſimas religioſiſſi- maſque cultrices, non minus docta quam vera ac ſancta confutatio, reprobatio, & damnatio. Multa quoque alia allegare poſſemus, quæ, ne hiſtoriam texere videamur, prætermittere een- C 5 . ſuimus. 42 Ad K. P. La-Croix Theologian Moralem ſuimus. Pro paſtoralis igitur officii Divina gratià nobis injuncti. cura, quam gerimus, Ppræ- dictorum erroram virus pefſtiferum ulterius eiene ſeu difſimulare, ſine Chriſtianæ reli- gionis nota atque orthodoxæ fidei injuria, nul- lo modo poſſlumus. Eorum autem errorum aliquos prætentibus duximus inferendos, quo- rum tenor ſequitur, & eſt talis. I. Hæretica ſententia eſt, ſed uſitata, Sacra- menta novæ legis juſtificantem gratiam illis da- re, qui non ponunt obicem. II. In puero poſt Baptiſmum negare rema- nens peccatum, eſt Paulum, & Chriſtum fi- mul conculeare. III. Fomes peccati, etiamſi nullum adſit actuale peccatum, moratur exeuntem à corpo- re animam ahb ingreſſu cœli. IV. Imperfecta charitas morituri fert ſe- cum neceſſario magnum timorem, qui ſe ſolo ſatis eſt facere pœnam purgatoru, & impedit introitum regni. V. Tres eſſe Partes pœnitentiæ, contritio- nem, confeſlionem & ſatisfa cionem, non eſt fundatum in ſacra Scriptura, nec in antiquis Sanctis Chriſtianis Doctoribus. VI. Contritio, quæ paratur per diſcuſſio- nem, collationem, & deteſtationem peccato- rum, quàâ quis recogitat annos ſuos in amari- tudine ammæ ſuæ, ponderando peccatorum gravitatem, multitudinem, fœditatem, amiſ- ſionem æternæ beatituqinis, ac æternæ damna- tionis acquiſitionem; hæc contritio facit hypo- critam, imo magis heccatorem. VII. Diin uen Ulen na d. 3, m tOrun goo⸗ Nerz⸗ kema⸗ lum ſ. aſt tcorho ſert ſe⸗ ſeſolo mpeckt tritio⸗ nonek nigun luſto⸗ eccato⸗ amant Ntoro/ 1, A Gar. lto⸗ I Supplementum, ſive Acceſſiones. 43 VII. Veriſſimum eſt proverbium, & om- nium doctrina de contritionibus huce uſque da- ta præſtantius: de cætero non facere, ſumma œnitentia; optima pœnitentia, nova vita. VIII. Nullo modo præſumas confiteri pee- cata venialia, ſed nec omnia mortalia, quia im- poſſibile eſt ut omnia mortalia cognoſcas. Un- de in primitiva Eecleſia ſolum manifeſta mor- talia confitehantur. IX. Dum volumus omnia pure confiteri, nihil aliud facimus, quam quod miſericordiæ Dei nihil volumus relinquere ignoſcendum. X. Peccata non ſunt ulli remiſſa, nifi remit- tente Sacerdote credat fibi remitti, imo pecca- tum maneret, niſi remiſfum erederet;: non enim ſufſficit remiſlio pecoati, & gratiæ dona- tio, ſed oportet etiam eredere eſſe remiſtum. XI. Nullo modo confidas abſolvi propter tuam contritionem, ſed propter verbum Chri- ſti: quodcunque ſolveris & c. [Matth. 16.] Hic, inquam, confide, ſi Sacerdotis obtinueris ab- ſolutionem, & crede fortiter te abſolutum, & abſolutus vere eris, quidquid ſit de contritione. XII. Si per im poſſibile confeffus non efſſet contritus, aut Sacerdos non ſerio; ſed joco ab- ſolveret, ſi tamen credat ſe abſolutum, veriſ- ſime eſt abſolutus. XIII. In Sacramento Pœnitentiæ ac remiſ- ſione culpæ, non plus facit Papa aut Epiſco- pus, quàm infimus Sacerdos; imo ubi non eſt Sacerdos, æquè tantum quilibet Chriſtianus, etiamſi mulier aut puer eſſet. XIV. 44 Ad R. P. La-Croix Theolagiam Moralem XIV. Nullus debet reſpondere Sacerdoti, ſe eſſe contritum, nec Sacerdos requirere. XV. Magnus eſt error eorum, qui ad Sacra- menta Kuchariſtiæ accedunt, huic innixi, quod ſint confeſſi, quod non ſint ſibi conſcii alicu- jus peccati mortalis, quòd præmiſerint oratio- nes ſuas, & præparatoriãâ: omnes illi judicium ſibi manducant & hihunt: ſed ſi credant & con- fidant ſe gratiam ibi conſecuturos, hæc ſola fides facit eos puros & dignos. XVI. Conſultum videtur, quod Eceleſia in commiuni Concilio ſtatueret Laicos ſub utra- que ſpeeie communicandos; nec Bohemi communicantes ſab utraque ſpecie ſunt hære- tici, & ſchiſmatici. XVII. Theſauri Kccleſiæ, unde Papa dat In- dulgentias ,‚non ſunt merita Chriſti, & Sancto- rum. XVIII. Indulgentiæ ſunt piæ fraudes fide- lium, & remiſſioues bonorum operum: & ſunt de numero eorum, quæ licent, & de numero eo- rum, quæ expechunt. XIX. Indulgentiæ his, qui veraciter eas con- ſequuntur, non valent ad remiſſionem pœnæ pro peccatis actualibus debitæ apud divinam Juſtitiam. XX. Seducuntur credentes Indulgentias eſſe ſalutares, & ad fructus ſpiritùs utiles. XXI. Indulgentiæ neceſſariæ ſunt ſolum pu- blicis criminihus, & propriè conceduntur duris ſolummodo. & impatientibus. XXII. Sex generibus hominum Indulgentiæ nec Ad n i, Glol lialier oratio⸗ ceium 1Keon⸗ ſolabde⸗ eleſain ubutra⸗ Bohen inthere⸗ detl Aganco des ſide⸗ nClun⸗ meroeo renscon enpent Udnnum entusebt dlum gtarcn odufnn 1. . Snpplementum, ſive Acceſſiones. 45 nec ſunt neceſſariæ, nec utiles: videlicet mor- tuis, ſeu morituris, infirmis, legitimè impeditis, his qui non commiſerunt crimina, his qui cri- mina commiſerunt, ſed non publica; his qui mekora operantur. XXIII. Excommunicationes ſunt tantuùm externæ pœnæ, nec privant hominem commu- nibus ſpiritualibus Eccleſiæ orationibus. XXIV. Docendi ſunt Chriſtiani plus diligere excommunicationem, quam timere. XXV. Romanus Pontifex Petri ſucceſſor, non eſt Chriſti Vicarius ſuper omnes totius mundi Eccleſias ab ipſo Chriſto in Beato Petro inſtitutus. XXVI. Verbum Chriſti ad Petrum: Quod- cunque ſolveris ſuper terram &c. (Matth. 16.) extenditur dumtaxat ad ligata ab ipſo Petro. XXVII. Certum eſt in manu Eccleſiæ aut Papæ prorſus non eſſe ſtatuere articulos fidei, imo nec leges morum ſeu bonorum operum. XXVIII. Si Papa cum magna parte Eccle- ſiæ ſic vel ſic ſentiret, nec etiam erraret, adhuc non eſt peccatum aut hærefis con- trarium ſentire, præſertim in re non neceſfſa- ria ad ſalutem, donec fuerit per Concilium univerſale, alterum reprobatum, alterum ap- probatum. XXIX. Via nobis facta eſt enervandi autho- ritatem Conciliorum, & liberè contradicendi eorum geſtis, & judicancdi eorum decreta, & confidenter confitendi, quidquid verum vide- tur, ſive probatum fuerit, ſive reprobatum à quocunque Concilio. X XX. 46 Ad K. P. La Croix Theologiam Moeralem XXX. Antiquj articuli Joannis Hus con- demnati in Qoncilio Conſtantienſi ſunt Chriſti- aniflimi, veriflimi, & Evangelici, quos nec univerſalis Eccleſia poſſet damnare. XXKRI. In omni opere bono juſtus peccat. XXXII. Opus bhonum optimè ſactum, eſt veniale peccatum. . XXXIII. Hæreticos comburi, eſt contra vo- lIuntatem ſpiritus. XXXIV. Præliari adverſus Turcas, eſt re- pugnare Deo viſitanti iniquitates noſtras per illos. XXXV. Nemo eſt certus, ſe non ſemper peccare mortaliter, propter occultiſſimum ſu- Perbia vitium. XXXVI Liberum arbitrium poſt peccatum, eſt res de ſolo titulo: & dum facit quod in ſe eſt, peccat mortaliter. XXXVII. Purgatorium non poteſt probari ex Sacra Scriptura, quæ ſit in Canone. XXXVIIIL. Animæ in Purgatorio non ſunt ſecuræ de earum ſalute, ſaltem omnes: nec probatum eſt ullis aut rationibus, aut Scriptu- ris, iplas eſſe extra ſtatum merendi, aut au- gendæ Ccharitatis. XXXIX. Animæ in Purgatorio peccant ſine intermiſſione, quamdiu quærunt requiem, & horrent pœnas. XL. Animæ in Purgatorio liberatæ ſuffragiis viventium, minus beantur, quàm ſi per ſe ſatiſ- feciſſent. XL.. Prælati Eccleſiaſtici & Principes Sæ- cula- Pecen. Im, utrapo⸗ ,elte⸗ lras Dei ſenpen mumo⸗ eocatun nocl inte probzr nonſan es: net eriptn Aut a Nuntüne lem, 8 ſügtagn erlel rr lr⸗ Supplementum, ſive Acceſſtones. 47 culares non male facerent, ſi omnes ſaccos mendicitatis delerent. Qur quidem errores reſpectivè quam ſi ſint pe- ſtiferi, quàam pernicioſi, quaà m ſcandaloſi, quâm Piarum ſi impl cium mentium ſeductivi quam denique ſint contra omnem charitatem, ac San- Ctæ Romanæ Kocleſiæ matris omnium ſidelium, & magiſtræ fidei reverentiam, atque nervum FEccleſiaſticæ diſciplinæ, obedientiam fſcilicet, quæ fons eſt & origo omnium virtutum, ſine qua facile unuſquiſque infidelis eſſe convinci- tur, nemo ſanæ mentis ignorat. Nos igitur in præmiſſis, utpote graviſſimis, propenſius, ut de- cet, procedere, nec non hujuſmodi peſti, mor- boque cancroſo, ne in agro Dominico tan- quam vepris nociva ulterius ſerpat, viam præ- cludere cupientes, habita ſuper prædictis erro- ritius & corum ſingulis, diligenti trutinatione, diſeuſſione, ac dii ricto esamine „ maturâque deliberatione; omnihuſque ritè penſatis, ac ſæpius ventilatis, cum venerabilibus Fratribus noſtris Sanctæ Romanæ Kccleſiæ Cardinalibus, ac Regularium Ordinum Prioribus ſeu Mini- ſtris generalibus, pluribuſque alis Sacræ The- ologiæ, nec non utriuſque Juris Profeſſoribus ſive Magiſtris Jigein peritiſſimis: reperi- mus eoſdem errores, reſpectiveè, ut præfertur, aut articulos non eſſe catholicos, nec tanquam tales eſſe dogmatizandos, ſed contra Eccleſiæ Catholicæ doctrinam ſive traditionem, atque abea veram divinarum Scripturarum receptam interpretationem, cujus authoritati ita ede eſcen- „ 48 dAd K. P. La-Croix Theologiam Moralem eſcendum cenſuit Auguſtinus, ut dixerit ſe Evangelio non fuiſſe crediturum, niſi Eccleſiæ Catholicæ interveniſſet authoritas. Nam ex eiſdem erroribus, vel eorum aliquo vel aliqui- bus palam ſequitur, eandem Eccleſiam, quæ Spiritu Sancto regitur, errare & ſem per errà ſſe. Quod eſt utique contra illud, quod Chriſtus diicipulis ſuis in Aſcenſione ſua, ut in ſancto Evangelio Matthæi legitur, promiſit, dicens: Ego volſetem ſum uſque ad conſn mationem ſær- culi. (Marth. 28.) Nec non contra Sancto- rum Patrum determinationes, Conciliorum quoque & Summorum Pontificum expreſſas ordinationes ſeu Canones: quibus non ob- temperaſſe, ommum hæreſeon, & ſchiſma- tum, teſte Cypriano, fomes & cauſa ſemper fuit. Deeorumdem igitur venerabilium Fratrum noſtrorum conſilio, & aflenſu, ac omnium & ſingulorum prædictorum maturàâ deliberatione prædict, authoritate Omnipotentis Dei, & Beatorum Apoſtolorum Petri & Pauli, & no- ſtra, præfatos omnes & ſingulos articulos ſeu errores, tanquam, ut præmittitur, reſpectivé hæreticos, aut ſcandaloſos, aut falſos, aut pia- rum aurium offenſivos, vel ſimplicium men- tium ſeductivos, & veritati catholicæ obvian- tes, damnamus, reprobamus, atque omnino rejicimus, ac pro damnatis, reprobatis & reje- Gis ab omnibus utriuſque ſexus Chriſti fideli- bus haberi debere, harum ſerie decernimus, & declaramus: inhibentes in virtute ſanctæ obe- dien; lli u Inn vtuin lI gebl unn irl Mn⸗ onn hllan n Supplementum, ſive Acceſſioner! 49 iri dientiæ, ac ſub majoris excommunicationis la- Chih tæ ſententiæ, nec non quoad Eecleſiaſticas & Nnn Regulares perſonas Epiſcopalium omnium, n etiam Patriarchalium, Metropolitanarum, & n, aliarum Cathedralium Eccleſiarum, Monaſte- lerid riorum quoque & Prioratuum etiam Conven- Ghike tualium, & quarumcunque dignitatum aut be- inſinde neficiorum Eccleſiaſticorum Sæcularium, aut den, quorumvis Ordinum Regularium, privatio- menſe nis, & inhabilitatis ad illa, & alia in poſterum nd obtinenda: quo verò ad Conventus, Capitula clom ſeu Domos aut pia loca Sæcularium vel Regu- expren Iarium etiam Mendicantium, necé non Univer- on b ſitates etiam Studiorum generalium, quorum- Im cunque privilegiorum indultorum à Sede Apo- alem ſtolica vel ejus Legatis, aut aliàs quomodolibet habitorum vel obtentorum, cujuſcunque te- Irunm noris exiſtant: nec non nominis & poteſtatis nmuml Studium generale, tenendi, legendi, ac inter- beiaton Pretandi quaſvis ſcientias & facultates, & inha- Dei, bilitatis ad illa & alia in poſterum obtinenda: Im Prædicationis quoque offieii ac amiſſionis Stu- lo dii generalis, & omnium privilegiorum ejuſ- reſpecin dem. Quo Vverò ad Sæculares ejuſdem excom- alhie municationis, nec non amiſſionis cujuſcunque ummen emphyteuſis ſeu quorumcunque feudorum, acbem tam aà Romana Eccleſia qum aliàs quomodo- eonmu libet obtentorum, ac etiam inhabilitatis ad illa isKte & alia in poſterum obtinenda: Nec non quoad ſi omnes & ſingulos ſuperius nominatos, inhibi- mim tionis Ecoleſiaſticæ ſepulturæ, inhabilitatiſque ntce ad omnes & ſingulos actus legitimos, infamiæ n Ad P. La⸗Croix Theol. Supptl. D ac = — S= — Se Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ac diffamationis & criminis læſæ Majeſtatis, & hæreticorum, & fautorum eorundem in jure expreſſis pœnis, eo ipſo & abſque ulteriori de- claratione per omnes & ſingulos ſupradictos, ſi, quod abſit, contrafecerint, incurrendis. A quibus vigore cujuſcunque facultatis & clauſu- larum etiam in Confeſſionalibus quibuſvis per- ſonis, ſub quibuſvis verborum formis conten- tarum, niſi à Romano Pontifice, vel alio ab eo ad id ſpecialẽ facultatem habente, præterquam in mortis articulo conſtituti, abſolvi nequeant. Omnibus & ſingulis utriuſque ſexs Chriſti fi delibus, tam Laicis quàm Clericis Sæcularibus & quorumvis Ordinum Regularibus; & aliis quibuſcunque perſonis, cujuſcunque ſtatus, gradus, vel conditionis exiſtant, & quâcunque Eccleſiaſticâ vel mundanâ profulgeant dignita- te: etiam Sanctæ Romanæ Eccleſiæ Cardinali- bus, Patriarchis, Primatibus, Archiepiſcopis, Epiſcopis, Patriarchalium, Metropolitanarum & aliarum Cathedralium, Collegiatarum ac in- feriorum Eccleſiarum Prælatis, Clericis aliiſ- que perſonis Eccleſiaſticis, Sæcularibus, & quo- rumvis Ordinum, etiam Mendicantium Re- gularibus, Abbatibus, Prioribus, vel Miniſtris generalibus vel particularibus, Fratribus, ſeu religioſis exemptis, & non exemptis: Studio- rum quoque Univerſitatibus ſæcularibus, & quorumvis ordinum etiam Mendicantium Re- gularibus: nec non Regibus, Imperatoribus, E- lectoribus, Principibus, Ducibus, Marchioni- bus, Comitibus, Baronibus, Capitaneis, Con- duclo- ln it 8 nnire eonde⸗ iche! li claut ſns Den Conten lotben erchnn eguean Chtit dulanbu Cali eKarin ücunge tcgnn ardinel Pilcone tanarun rumae tles d C tlumm Miuitr nboeſe 1bos üum otbbel lamn ner lo od⸗ Supplementum, Ave Aaceſſiones. 5I ductoribus, Domicellis, omnibuſque Officiali- bus, Judicibus, Notariis Eccleſiaſticis & Sæcula- ribus, Communitatibus, Univerſitatibus, Po- tentatibus, Civitatibus, Caſtris, Terris & Locis, ſeu eorum & earum Civibus, Habitatoribus & Incolis, ac quibuſvis aliis perſonis Eccleſiaſticis vel Regularibus, ut præfertur per univerſum orbem, ubicunque, præſertim in Alemania ex- iſtentibas vel pro tempore futuris, ne Præfa- tos errores, aut eorum aliquos perverſamque doctrinam hujuſmodi aſſerere, affirmare, defen- dere, prædicare, aut illi quomodolibet, publi- cè vel occultè quovis quæſito ingenio vel colore, tacité vel expreſſe favere præſumant. Inſuper, uia errores præfati, & plures alii continentur in libellis ſeu ſcriptis cujuſdam Martini Lutheri. dictos libellos & omnia dicti Martini ſcripta ſeu prædicationes, in latino vel quocunque alio idi- omate reperiantur, in quibus dicti errores ſeu eorum aliqui continentur, ſimiliter damnamus, reprobamus, atque omnino rejicimus, & pro omnino damnatis, reprobatis ac rejeclis, ut præfertur, haberi volumus: Mandantes in vir- tute ſanctæ obedientiæ, & ſub prædictis pœnis eo ipſo incurrendis, omnibus & ſingulis utriuſ- que ſexus Chriſti fidelibus ſuperius nominatis, ne hujuſmodi ſcripta, libellos, prædicationes ſeuſchedulas, vVel in eis contenta capitula, er- rores aut articulos ſupradictos continentia le- gere, aſſerere, Prædicare, laudare, imprimere, publicare, ſive defendere per ſe vel alium ſeu alios, directè vel indirectè, tacitè vel expreſſe, D 2 publi- 52 Ad K. P. La-Croix Thrologiam Moralem publicè vel occultè, aut in domibus ſuis, ſive aliis publicis vel privatis locis tenere quoquo modo præſumant: quinimo illa ſtatim poſt ha- rum publicationem, ubicunque fuerint, per Or- dinarios, & alios ſupradictos diligenter quæſi- ta, publicè, & ſolemniter in præſentia Cleri & Populi, ſub omnibus & ſingulis ſupradictis poœ- nis comburant. Quod verò ad ipfum Martinum attinet, bo- ne Deus, quid prætermiſimus, quid non feci- mus, quid paternæ charitatis omiſimus, ut eum ab hujuſmodi erroribus revocaremus? Poſt- quam enim ipſum citavimus, mitius cum eo procedere volentes, illum invitavimus: atque tam per diverſos tractatus cum Legato noſtro habitos, quàm per literas noſtras hortati fui- mus, ut à prædictis erroribus diſcederet; aut ad nos, oblato etiam ſalvo conductu & pecuniâ ad iter neceſſariâ, ſine metu ſine timore aliquo, quem perfecta charitas foras mittere, debuit, veniret, ac Salvatoris noſtri, Apoſtoli Pauli exemplo, non in occulto, ſed palam & in fa- cie loqueretur. Quod ſi feciſſet, pro certo, ut arbitramur, ad cor reverſus errores ſuos cog- noviſſet: nec in Romana Curia, quam tan- topere vanis malevolorum rumoribus plus quam oportuit tribuendo, vituperat, tot repe- riſſet errata, docuiſſemuſque eum luce clarius, Sanctos Romanos Pontifices prædeceſſores no- ſtros, quos præter omnem modeſtiam injuriosé lacerat, in ſuis Canonibus ſeu Conſtitutionibus, quas mordere nititur, nunquam errâſſe: quia juxta lm nen nd Ahte ul M e . 1 cn e ro 1polhr herd. rnr; Cſeri⸗ is Pee nonſer⸗ Utt ellmn Lott um eo ube nolto Ntatikui⸗ tet, ant pecunl Aliguo Gebuit Olaul Cinkr ekto,ut orc⸗ umn un⸗ ug gun wepe⸗ clutius otes n njutie tiond He,a Arl Sapplementum, ſive Acceſſtones. 53 juxta Prophetam, MNæ in Galaad reſina, nec me- dicus deeſt. (Jer. 6.) Sed obaudivit ſemper, & prædiclâ citatione, omnibuſque & ſingulis ſupradictis ſpretis, ve- nire contempſit, ac uſque in præſentem diem contumax atque animo indurato, cenſuras ul- tra annum ſuſtinuit: & quod deterius eſt, ad- dens mala malis, de citatione hujuſmodi noti- tiam habens, in vocem temerariæ appellationis prorupit ad futurum Concilium, contra Con- ſtitutionem Pii II. ac Julii II. prædeceſſorum noſtrorum, quâ cavetur;, taliter a ppellantes, hæreticorum pœnà plectendos. Fruſtra etiam Concilii auxilium imploravit, qui illi ſe non credere palam profitetur: ita ut contra ipſum, tanquam de fide notoriè ſuſpectum, imò verè hæreticum, abſque ulteriori citatione, vel mora, ad condemnationem & damnationem ejus, tan- quam hæretici, ac ad omnium, & ſingularum ſubſeriptarum pœnarum, & cenſurarum ſeve- ritatem procedere poſſemus. Nihilominus de eorundem Fratrum noſtro-= rum conſilio, Omnipotentis Dei imitantis ele- mentiam;, qui non vult mortem peccatoris, ſed magis ut convertatur & vivat zomnium in juria- rum hactenus nobis & Apoſtolicæ Sedi illata- rum obliti, omni, quàâ poſſumus, pietate uti de- crevimus, & quantum in nobis eſt, agere, ut Propoſità manſuetudinis viâ, ad cor revertatur, & à prædictis recedat erroribus; ut ipſum tan- quam filium illum prodigum ad gremium Ec- cleſiæ revertentem benignè recipiamus. Tpſum . D 3 igitur 54 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem igitur Martinum & quoſcunque ei adhærentes, ejuſque receptatores, & fautores, per viſcera miſericordiæ Dei noſtri, & per aſperſionem San- guinis Domini noſtri JE(u Chriſti, quo & per quem humani generis Redemptio, & ſanctæ Ma- tris Eccleſiæ ædificatio facta eſt, ex toto corde hortamur, & obſecramus, ut ipſius Eccleſiæ pa- cem, unitatem & veritatem, pro qua ipſe Sal- vator tam inſtanter oravit ad Patrem, turbare deſiſtant, & à prædictis tam pernicioſis errori- bus prorſus abſtineant, inventuri apud nos, ſi eftectualiter paruerint, & parunſſe per legitima documenta nos certificaverint, paternæ charita- tis affectum, & apertum manſuetudinis, & cle- mentiæ fontem. Inhibentes nihilominus eidem Martino ex nunc, ut interim ab omni prædicatione ſeu præ- dicationis officio omnino deſiſtat. Alioquin ut ipſum Martinum, ſi fortè juſti- tiæ & virtutis amor à peccato non retrahat, in- dulgentiæque ſpes ad pœnitentiam non reducat, pœnarum terror oerceat diſciplinæ, eundem Martinum, ejuſque adhærentes, complices, fau= tores, & receptatores tenore præſentium requi- rimus & monemus in virtute ſanctæ obedientiæ, & ſub prædictis omnibus & fingulis pœnis eo ipſo incurrendis, directè præcipiendo manda- mus, quatenus infra ſexaginta dies, quorum viginti pro primo, vigintipro ſecundo, & re- liquos viginti dies pro tertio & peremptorio termino affignamus, ab affixione præſentium in locis infraſcriptis, immediateè ſequentes nu- meran- hen et lan nemder 100 Grll Corce lſe Pe⸗ ledal. turbare ertor⸗ noyl legtum echarttx. Ce⸗ tino eleupne le uſti hit, in leduct eunden lces fu⸗ hmleyu⸗ heclentix Pentzet Omand guorun temyund reſenum Cetnun Verit Sapplementum, fve Acceſſiones. 55§ merandos, ipſe Martinus, complices, fauto- res adhærentes, & receptatores prædicti, à præ- fatis erroribus, eorumque prædicatione, ac publicatione, & aſſertione, defenſione quo- que, & librorum ſeu ſcripturarum editione ſu- per eiſdem, ſive eorum aliquo omnino deſi- ſtant, libroſque ac ſcripturas omnes & fingu- las, præfatos errores, ſeu eorum aliquos quomo- dolibet continentes, comburant, vel comburi faciant. Ipſe etiam Martinus errores & aſſertiones hu- juſmodi omnino revocet, ac de revocatione hu- juſmodi per publica documenta in forma juris valida, in manibus duorum Prælatorum con- ſignata, ad nos infra alios ſimiles ſexaginta dies tranſmittenda, vel per ipſummet (ſi ad nos ve- nire voluerit, quod magis placeret) cum præ- fato pleniſſimo ſalvo conductu, quem ex nunc concedimus, deferenda, nos certiores efficiat, ut de ejus vera obedientia nullus dubitationis ſcrupulus valeat remanere. Alias ſi, quod abſit, Martinus præfatus, com- plices, fautores, adhærentes & receptatores præ- dicti ſecus egerint, ſeu præmiſſa omnia & ſin- gula infra terminum prædictum cum effectu non adimpleverint, Apoſtoli imitantes doctri- nam, qui hæreticum hominem, poſt primam & ſecundam correctionem, vitandum docuit, ex nunc prout ex tunc, & & converſo, eundem Martinum, complices, adhærentes, fautores & receptatores præfatos, & eorum quemlibet, tan- quam aridos palmites in Chriſto non manen- D 4 tes, 56 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem tes, ſed dockrinam contrariam Catholicæ fidei inimicam, ſive ſcandaloſam, ſeu damnatam, in non modicam offenſam divinæ Majeſtatis, ac Univerſalis Lecleſiæ & Fidei Catholicæ detri- mentum & ſcandalum dogmatizantes, & præ- dicantes, claves quoque Eccleſiæ vilipendentes, notorios & pertinaces hæreticos eâdem autho- ritate fuiſſe & eſſe declarantes, eoſdem ut ta- les harum ſerie condemnamus, & eos pro ta- libus haberi ab omnibus utriuſque ſexus Chri- ſti fidelibus ſupradictis volumus & mandamus; eoſque omnes & ſingulos omnibus ſupradictis, & aliis contra tales à jure inflictis pœnis, & præ- ſentium tenore ſubjicimus, & eiſdem irretitos fuiſſe & eſſe, decernimus & declaramus. Inhibemus præterea ſub omnibus & ſingulis Præmiſſis pœnis, eo ipſo incurrendis, omnmibus & ſingulis Chriſti fidelibus ſu perius nominatis, ne ſcripta, etlam præfatos errores non conti- nentia, ab eodem Martino quomodolibet con- dita vel edita, aut condenda, vel edenda, ſeu eorum aliqua, tanquam ab homine orthodoxæ fidei inimico, atque ideo vehementer ſuſpe- cta, & ut ejus memoria omnino deleatur de Chriſti fidelium conſortio , legere, aflerere, Prædicare, laudare, imprimere, publicare, ſive defendere per ſe vel alium ſeu alios, directè vel indirectè, tacitè vel expreſſè, publicè vel occul- tè, ſen in domibus ſuis, ſive aliis locis, publicis vel privatis tenere quoquomodo præſumant; quinimo illa comburant, ut præfertur. Monemus inſuper omnes & ſingulos Chriſti , ſide- retics 8 nponn omnbbu minati ncontl⸗ bet eon⸗ endalel hocoxe Cle⸗ enar Aerer, re, Nje edevel coccul publice ſamman o . e⸗ terminj prædicti declaratorum hæreticorum, & Supplementum, Eve Acceſſonests. 57 fideles ſupradiétos ſub eadem excommunica- tionis latæ ſententiæ pœna, ut hæreticos præ- dictos declaratos & condemnatos, mandatis noſtris non obtemperantes, poſt lapſum termi- ni ſupradicti evitent, & quantum in eis eſt, evi- tari faciant ½ nec cum eiſdem vel eorum aliquo commercium, aut aliquam converſationem ſeu communionem habeant, nec eis neceſſaria miniſtrent. Ad majorem præterea dickti Martini, ſuo- rumque complicum, fautorum & adhærentium ac receptatorum prædictorum, ſic poſt lapſum condemnatorum confuſionem, univerſis & ſin- gulis utriuſque ſexus Chriſti fidelibus, Patriar- Chis, Archiepiſcopis, Epiſcopis, Patriarcha⸗ lium, Metropolitanarum & aliarum Cathedra- lium, Collegiatarum ac inferiorum Eccleſia- rum Prælatis; Capitulis aliiſſque perſonis Ec- cleſiaſticis, Sæcularibus, & quorumvis Ordi= num, etiam Mendicantium (præſertim ejus Congregationis, cujus dictus Martinus eſi pro- feſſus, & in qua degere vel morari dicitur) Kegularibus, exemptis, & non exemptis, nec non univerſis, & ſingulis Principibus, quâcun- que Eccleſiaſticà vel mundanâ fulgentibus di-= gnitate, Regibus, Imperatoris Electoribus; Ducibus, Marchionibus, Comitibus, Baroni- bus, Capitaneis, Conductoribus, Domicellis. Communitatibus, Univerſitatibus, Potentati- bus, Civitatibus, Terris, Caſtris, & Locis, ſeu eorum habitatoribus, civibus, & incolis, B 5 omni- 58 Ad K. P. La-Croiv Theologiam Moralem omnibuſque aliis & ſingulis ſupradictis, per univerſum orbem, præſertim in eadem Ale- mania conſtitutis mandamus; quatenus ſub prædictis omnibus & ſingulis pœnis, ipſi vel eorum quilibet, præfatum Martinum, compli- ces, adhærentes, receptantes, & fautores per- ſonaliter capiant, & captos ad noſtram inſtan- tiam retineant, & ad nos mittant; reportaturi pro tam bono opere, à nobis & Sede Apoſto- lica remunerationem præmiumque condig- num; vel ſaltem eos & eorum quemlibet, de Metropolitanis, Cathedralibus, Collegiatis, & aliis Ecoleſiis, Domibus, Monaſteriis, Con- ventibus, Civitatihus, Dominiis, Univerſita- tibus, Communitatibus, Caſtris, Terris, ac Locis, reſpectivè tam Clerici, & Regulares, quaàm Laici omnes & ſinguli ſupradicti omnino expellant. . Civitates verò, Dominia, Terras, Caſtra, Villas, Comitatus, Fortalitia, Oppida, & loca quæcunque ubilibet conſiſtentia, eorum & ea- rum reſpectivè Metropolitanas, Cathedrales, Collegiatas, & alias Eccleſias, Monaſteria, Prioratus, Domos, Conventus & loca religioſa vel pia cujuſcunque ordinis, ut præfertur, ad quæ præfatum Martinum, vel aliquem ex præ- dictis declinare contigerit, quamdiu ibi perman- ſerit, ex triduo poſt receſlum, Eccleſiaſtico ſublicimus interdicto. KEt ut præmiſtia omnibus innoteſcant, man- damus inſuper univerſis Patriarchis, Archiepi- ſcopis, Epitcopis, Patriarchalium, Metropoli- tana- e Supplementum, ſive Acceſſiones. 59 tanarum, & aliarum Cathedralium ac Colle- ferl giatarum Eccleſiarum Prælatis, Capitulis aliiſ- enuſt que perſonis Eccleſiaſticis, Sæcularibus, & quo- üH rumvis Ordinum ſupradictorum Regularibus, comt Fratribus Religioſis, Monachis, exemptis, & espen non exemptis ſupradictis, ubilibet, præſertim hitin in Alemania conſtitutis, quatenus ipſi vel eo- ortuti rum quilibet ſub ſimilibus cenſuris & pœnis eo Ahto. ipſo incurrendis, Martinum omneſque & ſingu- cone los ſupradictos qui elapſo termino hujuſmodi bet, 4 Mandatis ſeu Monitis noſtris non paruerint, in egam eorum Ecleſiis, Dominicis, & aliis Feſtivis iC“ diebus, dum ibi major populi multitudo ad divi- twerua na convenerit, declaratos hæreticos & condem- es; natos publicè nuncient, faciantque & mandent eoolta ab aliis nunciari, & ab omnibus arctius evitari. lommm Nec non omnibus Chriſti fidelibus, ut eos evitent pari modo ſub prædictis eenſuris & pœ- Cinn nis; & præſentes literas, vel earum tranſum- Alo ptum ſub forma infraſcripta factum, in eorum umn AOs Ecclefiis, Monaſteriis, Domihus, Conventibus, khedtls & aliis locis, legi, publicari, atque affigi fa- Nnſtenm ciant. Excommunicamus quoque & anathema- 3teigt tizamus omnes & ſingulos, eujuſcunque ſtatùs, u,A gradus, conditionis, præeminentiæ, dignitatis, nape aut excellentiæ fuerint, qui quominus præſen- ihem tes literæ, vel earum tranſlumpta, copiæ ſeu deſaa exemplaria, in ſuis terris, & dominiis legi, af- figi & publicari poſſint, fecerint, vel quoquo t,u modo procuraverint, per ſe vel per alium, ſeu Atit alios, publicè vel occulte, directe vel indirecte, N tacitè vel expreſſè. uct . Poſtre- 6.r Ad R. P. La-Croix Theologian Moralem Poſtremò, quia difficile foret præſentes lite- ras ad fingula quæque loca deferri, in quibus neceſſarium foret, volumus & Apoſtolic au- thoritate decernimus, quod earum tranſumptis manu publici Notarii confectis & ſubſcriptis; vel in alma Urbe impreſſis, & figillo alicujus Eccleſiaſtici Prælati munitis, ubique ſtetur & plena fides adhibeatur, prout originalibus lite- ris ſtaretur & adhiberetur, ſi forent exhibitæ vel oſtenſæ. Et ne præfatus Martinus, omneſque alii ſu- pradicli, quos præſentes literæ quomodolibet concernunt, ignorantiam earundem literarum, & in eis contentorum omnium & ſingulorum prætendere valeant, literas ipfas in Baſilicæ Principis Apoſtolorum, & Cancellariæ Apoſto Ke licæ nec non Cathedralium Eccleſiarum Bran- deburgenſis, Milnenſis & Meſi purgenſis valvis affigi & publicart debere volumus; decernen- tes, quod earundem literarum publicatione ſic factaà, ſupradictum Martinum, omneſque alios & ſingulos prænominatos, quos literæ hujuſmo-⸗ di quomodolibet concernunt, perinde arctent, ac ſi literæ ipſæ die affixionis & publicationis hujuſmodi eis perſonaliter lectæ & intimatæ fo- rent; cùm non ſit inveriſimile, quod ea, quæ tam patenter fiunt, debeant apud eos incognita remanere. . Non obſtantibus Conſtitutionibus & Ordi- nationibus Apoſtolicis, ſeu ſi ſupradictis om- nibus & fingulis, vel eorum alicui, aut quihuſ⸗ Vis aliis à Sede Anoſtolica prædicta, vel ab ea poteſta- rlern . glonr Ner ſuie indtbe nfung onpt aleuiu ſeturg lbuzlite⸗ bttenel Ueqluſe dolbet teratum Clorum n Nahlie 2Apote um Drar ispalin ecernen Atonekt guealc lujalone⸗ earckenn Dlcarooni tlmuteth⸗ olenga rognit ior⸗ ut gt⸗ epen Ack⸗ Supplementum, ſve Acceſſtones. er poteſtatem habentibus, ſub quavis forma, eti am Confeſſionali, cum quibuſvis etiam fortiſſi- mis clauſulis, aut ex quavis cauſa ſeu grandi conſideratione, indultum & conceſlum exiſtat, quod interdici, ſuſpendi vel excommunicari non poſſint per literas Apoſtolicas, non facien- tes plenam & expreſſam, ac de verbo ad ver- bum, non autem per clauſulas generales id im- portantes, de indulto hujuſmodi mentionem; ejuſdem indulti tenores, cauſas & formas pe- rinde ac ſi de verbo ad verbum inſererentur, ita ut omnino tollantur, præſentibus pro expreſſis habentes. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc pa- ginam noſtræ damnationis, reprobationis reje- Ctionis, decreti, declarationis, inhibitionis, voluntatis, mandati, hortationis, obſecratio- nis, requiſitionis, monitionis, aſſignationis, conceſſionis, damnationis, ſubjectionis, excom- municationis, & anathematizationis infringere, velei auſu temerario contraire. Si quis autem hoc attentare præſumpfſerit, indignationem Om- nipotentis Dei, ac Beatorum Petri ac Pauli A- poſtolorum ejus, ſe noverit incurſurum. Datum Romæ, apud S. Petrum, anno Incar- nationis Dominicæ MDXAX. 17. Kalendas Julii, Pontificatus noſtri anno octavo. Viſa R. Milanefius Albergats, II. GRE- 62 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem 11. G REGORII XlII. PAP BULLA Contra Propoſitiones MroNAELIS BATI. GCREGORIUS EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI, ad futuram rei memoriam. P Roviſtonis noltræ debet provenire ſubſidio, ut ea, quæ à pradeceſſoribus noltris emana- runt, ſuadente maximé ſidei Catholicæ conſerva- tione, ubicunqne ipſis opus elt, producantur. Ouare nos tenorein literarum felicis recordatio- nis Pii Papæ V. prædeceſſoris noſtri in ejus regi- Itro repertum deſoribi, & præſentibus annotari fecimns, qui talis eſt: Pius Epiſlcopus, Servus Servorum Dei, ad futuram rei memoriam. Ex omnibus afflicti- onibus, quas in hoc loco à Domino conſtituti, tam luctuoſo tempore ſuſtinemus, ille animum noſtrum præcipue excruciat dolor, quod Reli- gio Chriſtiana, tantis jampridem turbinibus agitata, novis quotidie propoſitis opinionibus conflictetur, Chriſtique populus antiqui hoſtis ſuggeſtione diſſectus, in alios atque alios erro- res paſſim, & promiſcue deferatur. Quantum vero ad nos attinet, totis viribus conamur, ut illi ſimul atque proſiliunt, penitus oppriman- tur. n ll 3. O5U l. lide i, enunt onterv durattr rellfale 1cſan Aot nbei, dusalli Conſtitn leanumu uoche Cutbinbi gonbe hgulkot alosen Quunt Ohamt opem l Supplementum, pve Acceſſiones. 6 3 tur. Magnoetenim mœrore afficimur, quod plerique ſpectatæ alioquin probitatis & doctri- næ, in varias ſententias offenſionis & periculi plenas, cum verbo, tum ſcriptis prorumpunt, deque eis etiam in ſcholis invicem controver- ſantur; cujuſmodi ſunt ſequentes: I. Nec Angeli, nec primi Hominis adhuc in- tegri merita, recte vocantur gratia. II. Sicut opus malum ex natura ſua eſt mor- tis æternæ meritorium, ſic honum opus ex na- tura ſua eſt vitæ æternæ meritorium. III. Et bonis Angelis, & primo Homini, ſi in ſtatu illo perfeveraſſet uſque ad ultimum vi- tæ, felicitas eſſet merces, & non gratia. IV. Vita æterna Homini integro, & Angelo promiſſa fuit intuitu hbonorum operum, & bo- na opera ex lege naturæ ad illam conſequen- dam per ſe ſufſiciunt. V. In promiſſione ſacta Angelo, & primo Homini continetur naturalis juſtitiæ conſtitu- tio, qua pro bonis operibus, ſine alio reſpectu, vita æterna juſtis promittitur. VI. Naturali lege conſtitutum fuit Homini, ut, ſi in obedientia Berſeveraret, ad eam vitam pertranſiret, in qua mori non poſſet. VII. Primi Hominis integri merita fuerunt primæ creationis munera, ſed juxta modum loquendi Seripturæ facræ non rectè vocantur gratia; quo fit, ut tantum merita, non etiam gratia debeant nuncupari. VIII. In redemptis per gratiam Chriſti, nul- lum inveniri poteſt bonum meritum, quod ſit gratis indigno collatum. IX. 54 Ad X. P. La-Croix Theologiam Moralem IX. Dona conceſſa Homini integro, & An- gelo, forſitan, non improbanda ratione, poſ- ſunt dici gratia: ſed quia ſecundùm uſum ſacræ Scripturæ, nomine gratiæ, ea tantum munera intelliguntur, quæ per J Eſum Chriſtum male merentibus, & indignis conferuntur; ideo ne- que merita, neque merces, quæ illis redditur, gratia dici debet. X. Solutio pœnæ temporalis, quæ, peccato dimiſſo, ſæpe remanet, & corporis reſurrectio, proprie nonniſi menti Chriſti adſeribenda eſt. XI. Quod pie, & juſte in hac vita mortali uſque in finem vitæ converſati, vitam conſe- quimur æternam, id non proprie gratiæ Dei, ſed ordinationi naturali ſtatim initio creationis conſtitutæ, juſto Dei judicio deputandum eſt, neque in hac retributione bonorum ad Chriſti meritum reſpicitur, ſed tantum ad primam inſtitutionem generis humani, in qua, lege na- turali conſtitutum eſt, ut juſto Dei judicio obe- dientiæ mandatorum vita æterna reddatur. XII. Pelagii ſententia eſt: Opus bonum, ci- tra gratiam adoptionis factum, non eſt regni cleſtis meritorium, XIII. Opera bona à filis adoptionis facta, non accipiunt rationem meriti ex eo, quod fiant per Spiritum adoptionis inhabitantem corda filiorum Dei, ſed tantum eo, quod ſint conformia legi, quodque per ea præſtatur obe- dientia legi. XIV. Opera hona juſtorum non accipiunt in die judicii extremi ampliorem mercedem, quam tt Pe ſwnin muke nln Dinl ucſe (emne Amat munn A oli. Ole, N 1 U ſn Imunen um mi ileon ſedcitun Peccato urrecho encel Amorti n onle⸗ Nrei Neationt ddlumn et Cn Primar legem coobe⸗ Catur. hnume⸗ eltenn nokcke , o biuntent nod 1r ur⸗ Lecen etcten, in Supplementum, ſive Acceſſiones. 5 quam juſto Dei judicio mereantur accipere. XV. Ratio meriti non confiſtit in eo, quòd, qui bene operatur habeat gratiam, & inhabi- tantem Spiritum ſanctum; ſed in eo ſolum, quod obedit Divinæ legi. XVI. Non eſt vera legis obedientia, quæ fit ſine charitate. XVII. Sentiunt cum Pelagio, qui dicunt, eſſe neceſſarium ad rationem meriti, ut homo per gratiam adoptionis ſublimetur ad ſtatum Deificum. XVIII. Opera Catechumenorum, ut Fides & Pœnitentia ante remiſſionem peccatorum fa- cta, ſunt vitæ æternæ merita, quam vitam ipſi non conſequentur, niſi prius præcedentium de- lictorum impedimenta tollantur. XIX. Opera Juſtitiæx & Temperantiæ, quæ Chriſtus fecit, ex dignitate perſonæ operantis, non traxerunt majorem valorem. XX. Nullum eſt peccatum ex natura ſua ve- niale, ſed omne peccatum meretur pœnam æternam. XXI. Humanæ naturæ ſublimatio, & exal- tatio in conſortium Divinæ naturæ, debita fuit integritati primæ conditionis, & proinde natu- ralis dicenda eſt, & non ſupernaturalis. XXII. Cum Pelagio ſentiunt, qui textum Apoſtoli ad Romanos 2. Gentes, quæ legem non habent, naturaliten, quæ legis ſunt, fuciunt, in- telligunt de gentibus fidei gratiam non haben- tibus. XXIII. Abſurda eſt eorum ſententia, qui Aa P. La-Croiæ Theol. Suppl. E dicunt 56 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem. dicunt hominem ab initio, dono quodam ſu- pernaturali, & gratuito, ſupra conditionem naturæ ſuæ fuifle exaltatum, ut Fide, Spe & Charitate Deum ſupernaturaliter coleret. XXIV. A vanis & otioſis hominibus, ſe- cundum inſipientiam Philoſophorum, excogi- I. tata eſt ſententia, quæ ad Pelagianiſmum reji- l cienda eſt; Hominem ab initio ſic conſtitutum, wd ut per dona naturæ ſuperaddita, fuerit largita- te Conditoris ſublimatus, & in Dei filium ado- L ptatus. ta, & Philoſophorum virtutes ſunt vitia. XXVI. Integritas primæ creationis non fuit indebita humanæ naturæ exaltatio, ſed natura- lis ejus conditio. XXVII. Liberum arbitrium ſine gratiæ Dei adjutorio, nonniſi ad peccandum valet. XXVIII. Pelagianus eſt error, dicere, quod liberum arbitrium valet ad ullum peccatum vitandum. XvxIX. Non ſoli fures ii ſunt latrones, qui Chriſtum, viam & oſtium veritatis, & vitæ ne- gant, ſed etiam quicunque aliunde, quàm per ipſum in via juſtitiæ Lhoc eſt aliam juſtitiam conſcendi poſſe docent. XXX. Aut tentationi ulli, ſine gratiæ ipſius ad jutorio reſiſtere hominem poſſe, ſic ut in eam non inducatur, aut ab ea non fuperetur, XXXI. Charitas perfecta, & fincera, quæ eſt ex corde puro, & conſcientia bhona, & fide non ficta, tam in Catechumenis, quâm in pœ- niten- XXV. Omnia opera infidelium ſunt pecca- n l Supplementum, ſive Acceſſtoner. 67 it nitentibus poteſt eſſe ſine remiſſione peccato- 6 rum. “ . XXXII. Charitas illa, quæ eſt plenitudo le- bu Lis, non eſt ſemper conjuncta cum remiſſione neccatorum. ee XXXIII. Catechumenus juſte, rectè & ſan- D ctè vivit, & mandata Dei obſervat, ac legem „ implet per charitatem, ante obtentam remiſ- htlage ſionem peccatorum, quæ in Baptiſmi lavacro n demum percipitur. XXXIV. Diſtinctio illa duplicis amoris, na- turalis videlicet, quo Deus amatur, ut author naturæ, & gratuiti, quo Deus amatur, ut hea- nonlt tificator, vana eſt, & commentitia, & ad illu- Günmu qendum ſacris Literis „& plurimis veterum te- ſtimoniis, excogitata. gaal XXNXV. Omne, quod agit peccator, vel ſer- et. vus peccati, peccatum eſt. e XXXVI. Amor naturalis, qui ex viribus na- e ruræ exoritur, ex ſola Philoſophia per elatio. nem præſumptionis humanæ, cum in juria Cru- one, cis Chriſti defenditur à nonnullis Doctoribus. Anien XXXVII. Cum Pelagio ſentit, qui boni ali- Jumk quid naturalis hoc eſt, quod ex natura totis vi- lktum ribus ortum ducit, agnoſcit. XXXVIII. Omnis amor crzaturæ rationa- eilt lis, aut vitioſa eſt cupiditas, quà mundus diligi= uInd tur, quæ à Joanne prohibetur; aut laudabilis iu, illa charitas, quâ per Spiritum S. in corde dif- cer fuſa eſt, Deus amatur. AH XXXIX. Quod voluntariè fit, etiamſi ne- umg ceſlario fiat, libere tamen fit. I E 2 XL. In ntpe⸗ vitia, 68 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem XL. In omnibus ſuis actibus peccator ſervit daminanti cupiditati. XLI. Is libertatis modus, qui eſt à neceſſita- te, ſub libertatis nomine non reperitur in Scri- pturis, ſed ſolum nomen libertatis à peccato. um XLII. Juſtitia, qua juſtificatur per fidem im- * pius, conſiſtit formaliter in obedientia manda- Alei torum, quæ eſt operum juſtitia, non autem in gratia aliqua animæ infuſa, quà adoptatur ho- mo in filium Dei, & ſecundum interiorem ho- e minem renovatur, ac Divinæ naturæ conſors ta efficitur, ut ſic per Spiritum S. renovatus, de- “ inceps bene vivere, & Dei mandatis obedire “ Poſlit. l XLIII. In hominibus pœnitentibus, ante Sa- en cramentum abſolutionis; & in Catechumenis lun ante Baptiſmum, eſt vera juſtifieatio; ſeparata nal tamen à remiſſione peccatorum. mmuu XLIV. Operibus pleriſque, quæ à fidelibus u fiunt, ſolum ut Dei mandatis pareant, cujuſ- modi ſunt, obedire parentibus, depoſitum rech dere, ab komiciclie, à furto, à fornicatione ab- ſtinere, juſtificantur quidem homines, quia ſunt legis obedientia, & vera legis juſtitia, non tamen iis obtinent incrementa virtutum. XLV. Sacri ficium Miſſæ non aliâà ratione eſt Sacrificium quàm generali illa, quâ omne opus Nr quod fit, ut ſanctâà ſocietate, Deo homo inhæ- reat. XLVI. Ad rationem, & definitionem pec- cati non pertinet voluntarium; nec definitio- nis quæſtio eſt, ſed cauſæ, & originis, utrum omne peccatum debeat eſſe voluntarium. XLVII. Fypplementum, ſive Acceſſtones. 69 XLVII. Unde peccatum originis vere habet rationem peccati ſine ulla ratione, ac reſpectu Unern ad voluntatem, a qua originem habuit. urin. XLVIII. Peccatum originis eſt habituali perent parvuli voluntate voluntarium, & habitualiter iem dominatur parvulo, eo quod non gerit con- amm trarium voluntatis arbitrium. aen XLIX. Et esz habituali voluntate dominan- punt te fit, ut parvulus diſcedens ſine regenerationis ſgten Sacram ento, quando uſum rationis conſecutus 200 Erit, a ualiter Deum odio habeat, Deum blaſ- nPhemet, & legi Dei repugnet. Pcbel L. Prava deſideria, quibus ratio non conſen- tit, & quæ homo invitus patitur, ſunt prohibi- anteſ ta Præcepto, Non concupiſces. LI. Concupiſcentia, ſive lex membrorum, & prava ejus deſideria, quæ inviti ſentiunt ho- mines, ſunt vera legis obedientia. det LII. Omne ſcelus eſt ejus conditionis, ut ſuum authorem, & omnes poſteros eo modo inficere poſſit, quo infecit prima tranſgreſſio. LIII. Quantum eſt ex vi tranſgreſſionis, tan- tum meritorum malorum à generante contra- hunt, qui cum minoribus naſcuntur vitiis, quam qui cum majoribus. LIV. Definitiva hæc ſententia, Deum homi- ni nihil imponſibile præcepiſſe, falſo tribuitur ned Auguſtino, eum Pelagii ſit. onor LV. Deus non potuiſſet ab initio talem cre- Are hominem, qualis nunc naſcitur. toren LVI. In peccato duo ſunt; actus, & reatus, in tranſeunte autem actu, nihil manet niſi reatus, R ſive obligatio ad pœnam. E 3 LVII. unmn B 7 W echume ſeyen n, Drumr ationen ines, 4 ſkrize Ntun. inntlone 70 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem LVII. Unde in Sacramento Baptiſmi, aut Sacerdotis abſolutione, proprie reatus peccati Mun duntaxat tollitur, & miniſterium Sacerdotum ſolum liberat à reatu. LVIII. Peccator pœnitens non vivificatur miniſterio Sacerdotis abſolventis, ſed à ſolo Deo, qui pœnitentiam ſuggerens, & inſpirans, vivificat eum, & reſuſcitat; miniſterio autem Sacerdotis ſolum reatus tollitur. LIX. Quando per eleémoſynas aliaque poœ- N nitentiæ opera Deo ſatisfacimus pro poœnis süm temporalibus, non dignum pretium Deo pro mnin, Peccatis noſtris offlerimus, ſicut quidam erran- Wien tes autumant (nam alioqui eſſemus, ſaltem ali- Uln qua ex parte, redemptores) ſed aliquid faci- mus, cujus intuitu Chriſti ſatisfactio nobis ap. hhi Plicatur, & communicatur. 5 LX. Per paſſiones Sanctorum in Indulgen- tiis communicatas non proprie redimuntur noſtra delicta, ſed per communionem charita- tis nobis eorum paſſiones impartiuntur, ut di- Sni ſimus, qui pretio Sanguinis Chriſti à pœnis Pro peccatis debitis liheremur. . LXI. Illa Doctorum diſtinctio, Divinæ le- gis mandata bifariam impleri, altero modo quantum ad præceptorum operum ſubſtan- tiam tantum; altero quantum ad certum quen: dam modum, videlicet ſecunduùm quem va,- leant operantem perducere ad regnum æter- e num (hoc eſt ad modum meritorum) commen-· titia eſt, & explodenda. LXII. Illa quoque diſtinctio, quà opus dici- tur 2* =- tol ln Supplementums, ſyve Aeceſſtones. 71 tur bifariam bonum, vel quia ex objecto, & omnibus cireumſtantiis rectum eſt, & bonum Nentn E Lquod moraliter bonum appellare confueve- runt, velquia eſt meritorium regni æterni, eo Ufen quod ſit à vivo Chritti membro per Spiritum li charitatis, relicienda eſt. ſian LXIII. Sed & illa diſtinctio dquplieis juſtitiæ; Oalten alterius, quæ fit per Spiritum charitatis inha- bitantem; alterius, quæ fit ex inſpiratione qui- alrn dem Spirituͦs ſancti cor ad Pœnitentiam exci- 0 pon tantis, ſed nondum cor inhabitantis, & in eo Domm charitatem diffundentis, quâ Divinæ legis ju- merm ſtificatio impleatur, ſimiliter rejicitur. Hemd LXIV. Item & illa diſtinctio duplicis vivifi- Gidte cationis; alterius, quâ vivificatur peccator, onbig dum ei Pœnitentia, & vitæ novæ propoſitum, & inchoatio per Dei gratiam inſpiratur; alte- lcdle rius, qu4â vivificatur, qui vere juſtificatur & ⸗mum palmes vivus in vite Chriſto efficitur, pariter cht commentitia eſt, & Scripturis minime con- urId gruens. Hihon LXV. Nonnifi Pelagiano errore admitti po- teſt uſus aliquis liberi arbitri bonus, ſive non Diink malus, & gratiæ Chriſti inluriam facit, qui ita ro ſentit, & docet. . Ubnn LXVI. Sola violentia repugnarlibertati ho- unquer minis naturali. Glen LXVII. Homo peceat, etiam damnpabili. un ter, in eo, quod neceſſario facit. comme LXVIII. Infidelitas pure negativa, in his, in quibus Chriſtus non eſt prædicatus, pecca- tum eft. = 72 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem LXIX. Juſtificatio impii fit formaliter per obedientiam legis, non autem per occultam communicationem, & inſpirationem gratiæ, quæ per eam juſtificatos faciat implere legem. LXX. Homo exiſtens in peccato mortali, ſi- ve in reatu æternæ damnationis, poteſt habere veram charitatem; & charitas etiam perfecta, Poteſt conſiſtere cum reatu æternæ damnatio- nis. LXXI. Per contritionem etiam cum chari- tate perfecla, & cum voto ſuſcipiendi Sacra- mentum conjunctam, non remittitur crimen extra caſum neceſſitatis, aut martyrii, ſine actuali ſuſceptione Sacramenti. LXXII. Omnes omnino juſtorum afflictio- nes, ſunt ultiones Peccatorum ipſorum: unde & Job, & Martyres, quæ paſſi ſunt, propter pPeccata ſua paſſi ſunt. LXXIII. Nemo, præter Chriſtum, eſt abſ- due peccato originali; hinc beata Virgo mor- tua eſt propter peccatum ex Adam contra- ctum, omneſque ejus afſlictiones in hac Vita, ſicut & aliorum juſtorum fuerunt ultiones pec- cati actualis, vel originalis. LXXIV. Concupiſcentia in renatis relapſis in peccatum mortale, in quibus jam domina- tur, peccatum eſt, ſicut & alii habitus pravi. LXXV. Motus pravi concupiſcentiæ, ſunt pro ſtatu hominis vitiati, prohihiti præcepto, Non concupiſces; Unde homo eos ſentiens, & non conſentiens tranſgreditur Præceptum, Non oncupiſces, quamyvis tranſgreſſio in peccatum non deputetur. LXXVI. le lle et Cohlun emg vortalt⸗ 1 haben berlech Ammatio⸗ Imchar 1d ern 1r crünen Nadlo⸗ um: une ,Propt ekt a⸗ itgomor n conn nuerie tonespen ts lni nconmm. 1eptarl. etir, ſnn Drrceßt ntlens, Prum⸗ npepenn N Supplementum, ſive Acceſſiones. 73 LXXVI. Quamdiu aliquid concupiſcentiæ carnalis in diligente eſt, non facit præceptum: Diliges Dominleim Deum tuiem exr toto corde tuo. LXXVII. Satisfactiones laborioſæ Juſtifica- torum non valent expiare de condigno pœnam temporalem reſtantem poſt culpam condona- tam. LXXVII. Im mortalitas primi hominis non erat gratiæ beneficium, ſed naturalis conditio. LXXIX. Falſa eſt Docdtorum ſententia, pri- mum hominem potuiſſe àa Deo creari, & inſti- tui ſine juſtitia naturali. Quas quidem ſententias ſtricto coram nobis examine ponderatas, quanquam nonnullæ ali- quo pacto ſuſtineri poſſent: in rigore & pro- prio verborum ſenſu ab aflertoribus intento, hæreticas, erroneas, ſuſpectas, temerarias, ſcandaloſas, & in pias aures offenſionem immit- tentes, reſpective, ac quæcunque ſuper iis ver- bo, ſcriptoque emiſſa, præſentium authoritate damnamus, circumſcribimus, & abolemus; de- que eiſdem & ſimilibus poſthac, quoquo pacto, loquendi, ſcribendi, & diſputandi facultatem quibuſcunque interdicimus. Qui ſecus fecerint, ipſos omnibus dignitati- bus, gradibus, honoribus, heneficiis, & officiis perpetuo privamus ac etiam inhabiles ad quæ- cunque decernimus: vinculo quoque anathe- matis eo ipſo innodamus, à quo nullus Roma- no Pontifice inferior valeat ipſos, excepto mor- tis articulo, liberare. Cæterum ut jam com- moti his de rehus tumultus; & contracta odia 5 faci- 74 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem facilius comprimi poſſint, ſimulque animarum ſaluti plenius conſulatur, dilecto filio noſtro Antonio, tituli ſanctt Bartholomæi in inſula Presbytero Cardinali Granvelano nuncupato, Per Apoſtohca ſeripta mandamus, ut ipſe quid ad perpetuam dictarum ſententiarum, & ſeri- pturarúm abolitionem, quid ad arcenda hujuf- modi proloquia, & diſputationes, quid deni- que ad unionem, & pacem, cum communi omnium, & Fecleſiæ Catholicæ ſatisfactione componendam facto opus ſit, in primis dili- genter expendat: deinde in iis omnihus, quæ Pro communi ſalute, tranquillitate, & honore optimum judicaverit, ſalvà ſemper Eccleſiæ Prædictæ unitate etiam per alium ſeu alios fide, doctrinàâ, & religione præſtantes, ocyus exe- quatur, faciatque, quidquid decreverit, invio- late ab omnibus obſervari: contradictores quoslibet per cenſuras, & pœnas prædictas, cx- teraque juris, & facti remedia opportuna, ap- pellatione poſtpoſità compeſcendo: invocato etiam ad hoc, ſi opus fuerit, auxilio, brachii fæcularis. Non obſtantibus quòd forſitan ali- quibus ab A poſtolica ſit Sede indultum, quod interdici, ſuſpendi, vel excommunicari non Poſſint per literas Apoſtolicas non facientes plenam, & expreſſam, ac de verbo ad verbum de indulto hujuſmodi mentionem: & quibusli- bet aliis privilegis exemptionibus, indulgen- tiis, & literis Apoſtolicis, ſpecialibus vel gene- ralibus, quorumcunque tenorum exiſtant: per ꝗquæ præſenzibus non expreſſa, vel totaliter non in- G, 11 Kin ,inne IN onn ucunn . mer en Meral 1 1 1Ado An hinnn io Ont inn i nuen ple gul Eler⸗ ahujiut dden⸗. Imuni kilone mnisckl 1, quæ horore Hoclele⸗ lordde, Gusere t, imrie ctore lii er nn, a inyocat brachil ſttan al⸗ m,grol Cari o ſcentes Ferbutn Uibosl⸗ olgen elger Ranntt Altnon 1 Supptementum, feve Acceſſiones. 75 inſerta, effectus præſentium impecdiri valeat quomodolibet, vel differri: & de quibus quo- rumque totis tenoribus de verbo ad verbum habenda ſit in noſtris literis mentio fpecialis. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc pagi- nam noſtræ damnationis, circumſcriptionis, abditionis, interdicti, decreti, mandati, pri- vationis, & innodationis infringere, vel et aufu temerario contraire. Si quis autem hoc atten- tare præſumpferit, indignationem Omnipo- tentis Dei, ac beatorum Petri & Pauli Apoſto- lorum ejus, ſe noverit incurfurum. Datum Romæ apud 6. Petrum, anno Inear- nationis Dominicæ 1567. Kalendis Octobris, Pontificatũs noſtri anno ſecundo. Czteruim volunnis, ut earundem literartn te- nori hic inſerto, illa a omnino kdes alhibeatur, ubieenque & quandocunque, ive in a Lez, NRr- ve alibi fFuerit erhibitits, e, Aenle ,Lcut illius originalibits literis prædidtis aahiberetter, ſi ipſa exieree , vel oſtenderentun. Nalli ergo omnino hominum liceat hanc paginam noſtræ vo- autae infringe re, vel e auſu temerario contrai- i qliis avutem hoc attentare prafumntſerit, aſgvgel ern Omnipotentis Dei, ac beatorum Peiri & Pauli Apoltolorui ejus, ſe noverit in- curſarein. Datum Romæ apud S. Petrum, anno Incar- nationis Dominicæ 1579⸗ quarto Kalendas Fe- bruarii, Pontificats noſtri anno octavo. Poſte- 76 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Poſteriora verba ſic interpunxernnt quidam aiſeipuli Baii: Qnas quidem ſententias ſtricto coram nobis exa- mine ponderatas, quanquam nonnullæ aliquo pacto ſu- ſtineri poſſent in rigoreé, & proprio verborum ſenſu ab aſſertoribus intento, hæreticas, erroneas, &c. damna- mus: Exr qua interpunctione inferebant aullam determi- naté dici poſſe damnatam, ſod tantum aliquas indeter- minato, ideoque poſſe ſingulas nefendi in ſenſu ab aſſer- toribus intentos ſod Urbanus EIII. in Generali Con greg. die 26. 1644. prodnxit ex Archivio Bullem, In emi- nenti, en quaæ repetit verba S. Pii V. & comma, poni- tur poſt T0, poſſent: zrantque interpunbtiones, ut; pri- mo retulimut. Poſtmodum Bajani dixerunt Bullam ilam, In eminenti eſſe ſubreptitiam, quod damnavit Alexander VItI. die 7. Decemb. 1690. in propoſ. 3 I. uti referemus. III. INNOCENTII PAP. X. CONSTITUT IO De quinque Propoſitionibus ex Janſenii libro excerptis. INNOCENTIUS EPISCOPUS. SERVVUS SERVORUM DEI, Univerſis Chriſti fidelibus, Salutem & Apo- ſtolicam benedictionem. Um occaſione impreſſionis libri, cui titu- lus, Augultinus Corneli Janſenit, Epiſcopi Wresfis, inter alias ejus opiniones orta fuerit, præ- 6Men Mene nul ſorfend lube Koon orfley antn 4 Uemmg uneſci Ue ungl. Mlnali rtl WD ehn lefin Unobten. fopalhlr Inſenli „ damt dete,n, Lindete,. lſer. Ongen⸗ , In el⸗ a, Mon: eh utt jr. t Hulim lamnar? lwpgezr AX 10 Anleni, 1000 Ul, 1Ae⸗ clüt⸗ , i, Urta A1 K Sapplementnm, ſve Acceßioner. 77 præſertim in Galliis, controverſia ſuper quin- que ex illis: complures Galliarum Epiſcopi apud nos inſtiterunt, ut eaſdem Propoſitiones nobis oblatas expenderemus, ac de unaquaque earum certam & perſpicuam ferremus ſenten- tiam. Tenor veròô præfatarum Propoſitionum prout ſequitur. I. Aliqua Dei præcepta hominibus juſtis vo- lentibus, & conantibus, ſecundum præſentes quas habent vires, ſunt impoſiibilia: deeſt quo- que illis gratia, quâ poſſibilia fiant. II. Interiori gratiæ in ſtatu naturæ lapſæ, nunquam reſiſtitur. III. Ad merendum & demerendum in ſta- tu naturæ lapſæ, non requiritur in homine li- bertas à neceſlitate, ſed ſufſicit libertas à coa- Clione. IV. Semipelagiani admittebant prævenientis gratiæ interioris neceſſitatem ad ſingulos actus, etiam ad initium fidei: & in hoc errant hære- tici, quod vellent eam gratiam talem eſſe, cui poſſet humana voluntas reliſtere, vel obtem- perare. V V. Semipelagianum eſt, dicere Chriſtum pro omnibus omnino hominibus mortuum eſſe, aut ſanguinem fudiſſe. Nos, quibus inter multiplices curas, quæ ani- mum noſtrum alſſiduè pulſant, illa in primis cordi eſt, ut Eccleſia Dei nobis ex alto com- miſſa, purgatis pravarum opinionum erroribus, tuto militare, & tanquam navis in tranquillo mari, ſedatis omnium tempeſtatum fluctibus ac pro- 78 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem procellis, ſecurè navigare, & ad optatum ſalutis portum pervenire poſlit. Pro rei gravitate, coram aliquibus Sanctæ KRomanæ Eccleſiæ Cardinalibus ad id ſpeciali- ter ſæpius congregatis, ac pluribus in ſacra Theo- logia Magiſtris, eaſdem quinque Propoſitiones ut ſupra, nobis oblatas, fecimus ſingillatim di- ligenter examinari: eorumque ſuffragia, tum voce, tum ſcripto relata, maturè conſideravi- mus: eoſdemque Magiſtros, variis coram no- bis actis Congregationibus, prolixè ſuper eiſ- dem, ac ſuper earum qualibet differentes au- divimus. Cum autem ab initio hujuſcemodi diſcuſſio- nis ad divinum implorandum auxilium, multo- rum Chriſti fidelium Preces, tum privatim, tum publicé indixiſſemus, poſtmodum iteratis eiſdem ferventius, ac per nos ſolicitè imploratà Sandti Spiritus afiſtentià, tandem divino Nu- mine favente, ad infraſeriptam devenimus de- Cclarationem & definitionem. Primam præd Ctarum prapoſitionum Ali- „ „ „. * . 7 gua Peipiz cepta hominibus jultis volentibus, & conantibus, ſecunatm Præſentes quas habent Vi- res, ſaent inpoſſbilia: dceſt quoczic ellis gratia, qud Poſſibilia ſant: temerariam, impiam, blaſphe- mam, anathemate damnandam, & hæreticam declaramus, & uti talem damnamus. Secundam, Imteriæri gratiæ in Aatu naturæ lapſæ, naneuamm reſiſtitur: hæreticam declara⸗ mus, & uti talem damnamus. : Tertiam, Ad merenduim & demerendum in Natte n te une Sind 1 ln untri⸗ us nn a Te oltione nuncdl. artum deruri⸗ Oamno- luperel⸗ enteza loſko. molto⸗ Pripatmm, im lterat inplorn, Vino Nn mimnsc um, A tha Huheſt Gunini Ple. mretcann utainn: ncecr efetn A Supplementum, ſive Acceſſionec. 79 ſtatu naturæ lapſæ, non req-tiritier in homine li- bertas à neceßſitate, ſed ſußzcit lihertas a coactio- ne: hæreticam declaramus, & uti talem dam- namus. Quartam, Semipelagiani adlmittebant præve- nientis gratiæ interioris eceſſitatem ad ſi. zngilos acltus, etiam ad initium faci: & in hoc errant hæretici, quod vellent eam gratiam talem eſſe, cui poſoet Bumana voluntas reſiſtene vel obtem- perare: falſam., & hæreticam declarammus, & uti talem damnamus. Quintam, Sem pelas'nn ſt dicene, Chri- ſtum Pro ommnibris Oivti Hounite Zihits ort ui eſſe, aut ſanguinem fudiſſe: fallam, temerariam, ſcandaloſam, & intellectam eo ſenſu, ut Chri- ſtus pro ſalute duntaxat prædeſtinatorum mor- tuus fit, impiam, blaſphemam, contumelioſam, divinæ pietati derogantem, & hæreticam decla- ramus, & uti talem damnamus. Mandamus igitur omnibus Chriſti fidelibus utriuſque ſexus, ne de dictis Propoſitionibus ſentire, docere, prædicare aliter præſumant, quam in hac præſenti noſtra declaratione & definitione continetur, ſub cenſuris & pœnis contra hæreticos & eorum fautores in jure ex- preſſis. Præcipimus pariter omnibus Patriarchis, Ar- chiepiſcopis, Epiſcopis, aliiſque locorum ordi- nariis, nec non hæreticæ pravitatis Inquiſito- ribus, ut eontradictores & rebelles quoſcunque per cenſuras & pœnas prædictas cæteraque juris & facti remedia opportuna, invocato etiam ad hoc, 80o Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem hoc, ſi opus fuerit, auxilio brachii ſæcularis, omnino coerceant & compeſcant. Non intendentes tamen per hanc declaratio- nem & definitionem ſuper prædictis quinque Propoſitionibus factam, approbare ullatenus alias opiniones, quæ continentur in prædicto libro Cornelii Janſenii. Datum Romæ, apud Sanctam Mariam Ma- Jorem, anno Incarnationis Dominicæ 1653. pridie Kalendas Junii, Pontificatůs noſtri an- no nono. Hi. Datarils. P. Gualterius. P. Ciampinus. Iv. NNOECENTII PAPA Xx. DECRETUM Adverſus libros continentes Propoſitionem, quâ afleritur æqualitas Sanctorum Petri & Pauli. Feria V. die 29. Januarii 1647. In Congregatione Generali S. Romanæ & Univerfſalis Inquiſitionis &c. E Ditus eſt anno 1645. liber Gallico idiomate impreſſus, cui titulus: De l' autorite de & Pierre, & de S8. Paul, qui reſide dans le Pa- Pæ Succeſſeter de ces deux Apoſtres, abique no- mine Authoris, & impreſſionis loco. Hujus li- bri e ſhen⸗ toen wwrmt u⸗ ginke oper W nmLon an halans. Wlcern Uere llit l nlri Cerlnt guin eullaten hpreckic Uriam M er i noltei etiu, Unpinds. — II 61 voſtionen lorum Vngtenhn elals Coidiomt ktortte d, dens n 00. E Supplementum, ſive Acceſſionet. 8 1 bri evulgationem ſubſecuta editio eſt alterius libri Anonymi eodem idiomate impreſſi, cui titulus: Læa Grandeur ae l' Eogliſe Komaine cſta- bilie ſur l'autorite de J. Piennre, & de &. Paul; Nec non epiſtolæ ejuſdem argumenti latino idi- omate conſcriptæ, ac typis excuſæ plurimis adductis, atque congeſtis Sanctorum Patrum, Summorum Pontificum, Sacrorum Concilio- rum, & Doctorum locis. Quocirca, ne in re tanti ponderis error ali- quis mentibus Chriſti fidelium irreperet, libris Prædictis de mandato Sanctithimi maturè exa- minatis lociſque adductis diligenter inſpectis, ac ponderatis. . Sanctiſtimus relatà unanimi Theologorum ad hoc ſpecialiter deputatorum cenſurâ, & au- ditis votis Eminentifſlimorum, & Reverendifi- morum D. D. Cardinalium Generalium Inqui- ſitorum, Propoſitionem hanc: S. Petrus, & S. Paulus ſunt duo Eccleſiæ Principes, qui uni- cum efficiunt. Vel: ſunt duo Eccleſiæ Catho- lieæ Coriphæi, ac ſupremi Duces ſummà inter ſe unitate conjuncti. Vel: ſunt geminus Uni- verſalis Eecleſiæ vertex, qui in unum divinifli- méè coaluerunt. Vel: ſunt duo Eccleſiæ Sum- mi Paſtores, ac Præſides, qui unicum caput con- ſtituunt, ita explicatam, ut ponat omnimodam æqualitatem inter S. Petrum, & S. Paulum, ſine ſubordinatione, & ſubjectione S. Pauli ad S8. Petrum in poteſtate ſuprema, & regimint univerſalis Eccleſiæ, hæreticam cenſuit, & de- claravit. „ Ad P. La-Croix Theol. Inphl. F Epiſto- g2 Ad K. Pp. La-Croix Theologiam Moralem Epiſtolam verò ac libros Pprædictos, alioſque in quibus Propoſitio, ut ſupra explicata, & dam- nata aſſeritur & defenditur, tam impreſſos quam imprimendos, quocunque idiomate, aut quomodolibet, etiam in ſcriptis evulgatos, vel in poſterum evulgandos, Sanctitas Sua omninò damnatos, & prohibitos eſſe voluit, prout præ- ſenti Decreto damnat, & prohibet, Mandans, ut nemo cujuſcunque gradus, & 1 conditionis exiſtat, etiam ſpeciali ſeu ſpecialiſ- ſimà notà dignus, libros prædictos, aut aliquem ex illis apud ſe retineat aut legat, nec impri- mere, aut imprimi curare audeat, ſub cenſu- unn ris, & pœnis contra hujuſmodi delinquentes üld ſtatutis, ſed etiam à præfentis Decreti notitia, unoh quicunque illos habuerit, locorum Ordinariis, Nßt ſeu Inquiſitoribus conſignare teneatur. V. ALEXANDRI DIVINA PROVIDENTIAPAPE VII. D E C REIUM Prius adverſus propoſitiones 28. ſcandaloſas, & pernicioſas in praxi. d H . . n Feria V. die 24. Septembris 1665. a Anctiſſimus D. N. audivit non ſine magno d animi ſui mœrore, complures opiniones M Chriſtianæ diſciplinæ relaxativas, & animarum iy perni- nln 8 Uo u nKn Imntl ate GatOs, domun tont pr dig, 6 nlpectll taligue rc inp ſabcen Anhen eünon Ordinn dtur. — VIN VI 1 Sapplementum, ſve Acceſſioner. 8 3 perniciem inferentes; partim antiquatas ite- rum ſuſcitari, partim noviter prodire: & ſum- mam illam luxuriantium ingeniorum licentiam in dies magis excreſcere, per quam in rebus ad conſcientiam pertinentibus modus opinandi ir- repſit alienus omnino ab Evangelica ſimplici- tate, Sanctorumque Patrum doctrina, & quæ, ſi pro recta regula fideles in praxi ſequerentur, ingens irreptura eſſet vitæ Chriſtianæ eorrupte- la: Quare ne ullo unquam tempore viam ſa- lutis, quam ſuprema veritas Deus, cujus ver- ba in æternum permanent, arctam eſile defini- vit, in animarum perniciem dilatari, ſeu ve- rius perverti contingeret, idem Sanctiſſimus D. N. ut oves ſibi creditas ab ejuſmodi ſpatioſa, lataque, per quam itur ad perditionem, via, pro Paſtorali ſolicitudine in rectam ſemitam evocaret, earundem opinionum examen pluri- bus in ſacra Theologia Magiſtris, ac deinde E- minentiſſimis, & Reverendiſſimis D. D. Cardi- nalibus contra hæreticam pravitatem Generali- bus Inquiſitoribus ſeriò commiſit: qui tantum negotium ſtrenuè aggreſſi, eique ſedulò incum- bentes, & maturè diſcuſſis uſque ad hanc diem infraſcriptis Propoſitionibus, ſuper unaquaque ipſarum ſua ſuffragia Sanctitati ſuæ ſigillatim expoſuerunt. I. Homo nullo unquam vitæ ſuæ tempore tenetur elicere actum Fidei, Spei, & Charita- tis ex vi præceptorum divinorum ad eas vir- tutes pertinentium. (Vide La-Croix lib. 2. num. I.) F 2 II. 34 Ad'K. P. La-Ceix Theologiam Moralem II. Vir equeſtris ad duellum provocatus po⸗ teſt illud acceptare, ne timiditatis notam apud alios incurrat. (Vide La-Croix lib. 3. part. I. num. 83 5.) III. Sententia aſſerens, Bullam Cœnæ ſolum prohibere abſolutionem hæreſis, & aliorum cri- minum, quando publica ſunt, & id non de- rogare facultati Tridentini, in qua de occultis criminibus ſermo eſt, anno 1629. 18. Julii in Conſiſtorio ſacræ Congregationis Eminentiſli. morum Cardinalium viſa, & tolerata eſt. (Wide La-Croix lib. 6. part. 2. num. 1629. IV. Prælati regulares poſſunt in foro con- ſcientiæ abſolvere quoſcunque ſæculares ab hæ- reſi occulta, & ab excommunicatione propter eam incurſa. (Vide La-Croix ubi ſupra.) V. Quamyvis evidenter tibi conſtet, Petrum eſſe hæreticum, non teneris denunciare, ſi pro- bare non poſſis. (Vide La Croix lib. 2. nu. 215. VI. Confefſarius, qui in Sacramentali Con- feſſione tribuit pœnitentichartam poſtea legen- dam, in qua ad Venerem incitat, non cenſetur ſollicitàſſe in Confeſſione, ac proinde non eſt de- nunciandus. (Vide La Croix lib. 2. num. 216.) VII. Modus evadendi obligationem denun- ciandæ ſollicitadinis eſt, ſi ſollicitatus confi- teatur cum ſollicitante, hic poteſt ipſum abſol- vere abſque onere denunciandi. (Vide La- Croix loco citato.) VIII. Duplicatum ſtipendium poteſt Sacer- dos pro eadem Miſſa licité accipere, applicando petenti partem etiam ſpecialiflimam udin ipſi- 0 Z atl Gc ſolte Nrumc nonde eocculti Joli in Uienr (Vi oro o es abhr⸗ teht Upn) en Deteun re, lipn 1nn. ntaliCo Kerlere ncenlen Nonek nuumault enncenn⸗ um nf⸗ Cum lo- ie l⸗ Neſt n * n ſit N Supplementuns, ſive Acceſſionet. 95 ipſimet celebranti correſpondentem, idque poſt Decretum Urbam VIII. (Vide La- Cioi- lib. 6. part. z. num. 129.) IX. Poſt Decretum Urbani poteſt Saccrdos, cui Miſſæ celebrandæ traduntur, per alium ſatisfacere collato illi minore ſtipendio, aliâ parte ſtipendii ſibi retentâ. (Vide La-Croix ibi- dem num. 130.] X. Non eſt eontra juſtitiam pro pluribus ſa- crificiis ſtipendium accipere, & faerifieium u- num offerre: neque etiam eſt contra fidelita- tem, etiamſi promittam, promiſſione etiam juramento firmatàâ, danti ſtipendium, quod pro nullo alio offeram. [Vide La-Croix ibid. num. 137.] XI. Peccata in Confeſſione omiſſa, ſeu obli- ta ob inſtans periculum vitæ, aut ob aliam cau- ſam, non tenemur in ſequenti confeſſione ex- primere. [Vide La-Croix ibid. num. 596.] XII. Mendicantes poſſunt ablolere à caſi- bus Epiſcopis reſervatis, non obtentà ad id Epi- ſcoporum facultate. [Vide La Croix ibidem XIII. Satisfacit præcepto annuæ Confeſſio- nis, qui confitetur Regulari, Epiſcopo præſen- tato, ſed ab eo injuſtè reprobato. [Vide La- Croix ibid. num. 1520.] XIV. Qui facit Confeſſionem voluntariè nullam, ſatisfacit præcepto Eccleſiæ. Vide La- Croix ibidem num. 2032.] XV. Pœnitens propriâ authoritate ſubſti- tuere ſibi alium poteſt, qui loco ipſius pœni- 3 tentiam 96 Ad E. P. La-Croix Theologiam Moralem tentiam adimpleat. (Vide La-Croix ibidem num. 1283.) , XVI. Qui beneficium curatum habent, poſ- ſunt ſibi eligere in Confeſſarium ſimplicem Sa- cerdotem non approbatum ab ordinario. (Vide La-Croix ibidem num. 1549.) XVII. Eſt licitum Religioſo, vel Clerico ca- lumniatorem gravia crimina deſe, vel de ſua Religione ſpargere minantem occidere, quan- do alius modus defendendi non ſuppetit; uti ſuppetere non videtur, ſi calumniator ſit pa- ratus, vel ipſi KReligioſo, vel ejus Religioni, publicè & coram graviſſimis viris prædicta im- Ul pingere, niſi occidatur. (Vide La Croix lib. 3. iſe part. I. num. 799.) n XVIII. Licet interficere falſum accuſato- l rem, falſos teſtes, ac etiam Judicem, à quo ini- N qua certò imminet ſententia, ſi alià vià non po- teſt innocens damnum evitare. (Vide La-Croix ibid.) XIX. Non peccat maritus occidens propriaâ authoritate uxorem in adulterio deprehenſam. (Vide La-Croix ibidem num. 789. & ſeqq-.) XX. Reſtitutio à S. Pio V. im poſita Benefici- atis non recitantibus, non debetur in conſcientia ante ſententiam deelaratoriam Judicis, eo quod ſit pœna. (Vide La-Croix lib. 4. num. 120 8.) XXI. Habens Capellaniam collativam, aut quodvis aliud beneficium Eccleſiaſticum, ſi ſtu- dio literarum vacet, ſatisfacit ſuæ obligationi, ſi officium per alium recitet. (Vide La-Croix ibidem num. 1228. XXII. A Urii ben, Aicend ro Vi kricoce elde ſun e, Quan Hetit;, u tor ſtpe delgior, dichim Walb) 1 cnl iguon äinonge eLa.C propt, Nehentt n) theret⸗ conleni eoluot. ,100) ram, 4 ur,At Dge elali Supplementum, ſive Acceſſiones. 87 XXII. Non eſt contra juſtitiam beneficia Ec- cleſiaſtica non conferre gratis, quia collator con- ferens illa beneficia Eceleſiaſtica pecunià inter- veniente, non exigit illam pro collatione bene- ficii, ſed veluti pro emolumento temporali, quod tibi conferre non tenebatur. (Vide La- Croix lib. 3. par. I. num. 159.) XXIII. Frangens jejunium Eccleſiæ, ad quod tenetur, non peccat mortaliter, niſi ex con- temptu, vel inobedientia hoc faciat, puta, quia non vult ſe ſubjicere præcepto. (Vide La- Croix lib. 3. par. 2. num. 1262. XXIV. Mollities, ſodomia, & beſtialitas ſunt peccata ejuſdem ſpeciei infimæ, ideoque ſufficit dicere in confeſſione ſe procuràſſe pollutionem. (Vide La-Croix lib. 6. par. 2. num. 1 079.) XXV. Qui habuit copulam cum ſoluta, ſa- tisfacit confeſſionis præcepto, dicens, commiſi cum ſoluta grave peccatum contra caſtitatem, non explicando copulam. (Vide La-Croix ibi- dem num. 1039.) XXVI. Quando litigantes habent pro ſe opi- niones æquè probabiles, poteſt judex pecu- niam accipere pro ferenda ſententia in favo- rem unius præ alio. (Vide La-Croix lib. 4. num. 1494.) XXVII. Si liber ſit alicujus junioris, & mo- derni, debet opinio cenſeri probabilis, dam non conſtet rejectam eſſe à Sede Apoſtolica tan- quam improbabilem. (Vide La-Croix lib. 1. num. 153.) XXVIII. Populus non peceat, etiamſi abſque F 4 ulla 88 Ad K. P. La- Croix Theolo giam Moralem ulla cauſa non recipiat legem à Principe pro- mulgatam. (Vide La-Croix lib. I. num. 631.9 Quibus peractis, dum ſimilium Propoſitio- num examini cura, & ſtudium impenditur, in- terea idem Sanctiſſimus re maturè conſideratàâ ſtatuit, & decrevit, prædictas Propoſitiones, & unamquamque ipſarum, ut minimum tanquam ſcandaloſas eſſe damnandas, & prohibendas, ſicut eas damnat, ac prohibet: ita ut quicunque illas, aut conjunctim, aut diviſim docuerit, de- fenderit, ediderit; aut de eis etiam diſputativè, publiceè, aut privatim tractaverit, niſi forſan impugnando, ipſo facto incidat in excommu- nicationem, à qua non poſſit (præterquam in articulo mortis) ab alio, quàcunque etiam dig- nitate fulgente, niſi à pro tempore exiſtente Ro- mano Pontifice abſolvi. Inſuper diſtricte in virtute Sanctæ Obedien- tiæ, & ſub interminatione divini judicii pro- hibet omnibus Chriſti fidelibus cujuſcunque conditionis, dignitatis, ac ſtatus, etiam ſpecia- li, ac ſpecialiſſimà notâ dignis, ne Prædictas opiniones, aut aliquam ipſarum ad praxim de- ducant. Sanctiſſimus D. N. poſt latum Decretum die 24. Septembris proximè elapſi, quo viginti octo Propoſitiones damnatæ fuerunt, examinatis ſe- dulò, & accuratè uſque ad hanc diem infra- ſcriptis aliis quadrageſimum quintum nume- rum implentibus, per plures in Sacra Theolo- gia Magiſtros, ac per Eminentiſſimos, & Re- verendiſſimos D. D. Cardinales adverſus hære- ticam i in t. nnig Bohttie tt r,i Onſicern fones, tanan bencae icungge nerit, de MRB diliforen Nommu Etguamin teiumdi bſtente e eObedie ucleiie lulcunge amſheet epredidt ruin eretundk gnocho mmintsle⸗ en inkn m nune nlben 08, N. erwre n Supplementum, ſive Acceſſiones: 89 ticam pravitatem Generales Inquiſitores, eo- rum ſuffragia ſigillatim ſuper unaquaque ipſa- rum audivit, PKRKOPOSIIIO 29. Ndie jejunii, qui ſæpius modicum quid co- medit, etii notabilem quantitatem in fine comederit non frangit jejunium. C Vide La- Croix lib. 3. Part. 2. num. 1306. XXX. Omnes Oficiales, Juiin Republica corporaliter laborant, ſunt excuſati ab obliga- tione jejunii, nec debent ſe certificare, an la- bor ſit compatibilis cum jejunio. [Vide La- Croix lib. 3. par. 2. num. 1328. XXXI. Excuſantur abſolutè àa præcepto je- junii omnes illi, qui iter agunt equitando, ut- cunque iter agant; etiamſi iter neceſſarium non ſit, & etiamſi iter unius diei conficiant. Vide La. Croix ibid, num. 1345. XXXII. Non eſt evidens, quòd conſuetudo non comedendi ova & lacticinia in Quadrage- ſima obliget. CVide La Croix lib. 3. par. 2. num. 1260. XXXIII. Keſtitutio fructuum ob omiſſio- nem horarum ſuppleri poteſt per quaſeunque eleemoſynas, quas antea Beneficiarius de fru- ctibus ſui beneficii fecerit. Vide La-Croix lib. 4. num. 1208.] XXXIV. In die Palmarum recitans Ocium Paſchale ſatisfacit præcepto. Vide La Croix lib. 4. num. 1250.] XXXV. Unico Officio poteſt quis ſatisfacere F 5 du- 9 0 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem duplici præcepto, Prodie præſenti, & craſtino. XXXVI. Regulares poſſunt in foro conſcien- tiæ uti privilegiis ſuis, quæ ſunt expreſſè revo- cata per Concilium Tridentinum. (Vide La- Croix lib. I. num. 838.) XXXVII. Indulgentiæ conceſſæ Regulari- & hus, & revocatæ à Paulo V. hodie ſunt revali- datæ. (Vide La Croix lib. 6. par. 2. num. 1287.) XXXVIII. Mandatum Tridentini factum Sacerdoti ſacri ficanti ex neceſſitate cum pecca- to mortali, confitendi quamprimum, eſt conſi- lium, non præceptum. (Vide La-Croix lib. 6. Par. I. num. 543.) XXXIX. IIIa particula quamprimum intelli- gitur, cum Sacerdos ſuo tempore confitebitur. (Vide La Croix ibidem num. 545.) XL. Eſt probabilis opinio, quæ dicit eſſe ir tantùm veniale oſculum habitum oh delectatio- nem carnalem & ſenſibilem, quæ ex oſculo ori- tur, ſecluſo periculo conſensus ulterioris, & pollutionis. (Vide La-Croix lib. 3. par. . num. 88 8. & lib. 5. num. 506.) XLI. Non eſt obligandus concubinarius ad ejiciendam concubinam, ſi hæc nimis utilis eſſet ad oblectlamentum concubinari, vulgò regalo, dum deficiente illo, nimis ægre ageret vitam, & aliæ epulæ tædio magno concubinarium affice- rent, & alia famula nimis difficile inveniretur. (Vide La. Croix lib. 5. num. 261.) XLII. Licitum eſt mutuanti aliquid ultra ſor- tem exigere, ſi ſe obliget ad non repetendam ſortem uſqꝗue ad certum tempus. (Vide La- Croix lib. 3. par. 2. num. 870.) . XLIII. rn uleke dmn le Kaiin Ccoſce reler Vcel Repuln intteyal ng,, kadun umpectn Ueſteon ir lb niutelt dotnedtvn e dicitt delechat oleuloon etiotis, Patben binnrime sutlisen⸗ uloo etſiun,d fumacke heniten duhus Iepeen U Supplomentum Rve Acceſſianes. 9 1 XLIII. Annuum Legatum pro anima reli- ctum non durat plus, quâm per decem aanes. (Vide La-Croix lib. 3. part. 2. num. 1132.) XLIV. Quoad forum conſcientiæ, reo cor- recto, ejuſque contumaciàâ ceſſante, ceſſant cen- ſuræ. (Vide La-Croix lib. 7. num. 159.) XLV. Libri prohibiti donec expurgentur, poſſunt retineri, uſque dum adhibità diligentiàâ corrigantur. ◻Vide La Croix ibid. num. 347.] Quibus maturè penſatis, idem Sanctiſſimus ſtatuit ac decrevit prædictas propoſitiones, & unamquamque ipſarum, ut minimum tanquam ſcandaloſas eſſe damnandas & prohibendas, ſi- cuti eas damnat ac prohibet. Ita ut quicunque illas &e. uti in priore decreto. Inſuper diſtrictè in virtute Sanctæ obedien- tiæ &c. uti in priore etiam decreto. VI. INNOCENTII DIVINA PROVIDENTIA PAPA XI. D ECRETUMM Contra Propoſitiones 65. ſcandaloſas; & in praxi pernicioſas. Feria V. die 2. Martii 1679. QAnctiſſimus D. N. Innocentius Papa XI. prædictus, ovium ſibi à Deo credlitarum ſa- luti incumbens, & ſalubre opus in ſegregan- clis 92 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem dis noxlis doctrinarum paſcuis ab innoxiis 4 fel. record. Alexandro VII. Prædeceſſore (uo inchoatum proſequi volens, plurimas propoſi tiones, partim ex diverſis vel libris, vel theſi- bus, ſeu ſcriptis excerptas, & partim noviter adinventas, Theologorum plurium examini, & deinde Eminentiſſinzis, & Reverendiflimis Dominis Cardinalibus contra hæreticam pravi- tatem Generalibus inquiſitoribus ſubjecit. Qui- bus propoſitionibus ſeduloò, & accuratè ſæpius diſcuſſis, eorundem Eminentiflimorum Cardi- nalium, & Theologorum votis per Sanctitatem ſuam auditis; idem Sanctiſſimus D. N. re poſtea maturè conſideratàâ, ſtatuit, & decrevit pro nunc ſequentes propoſitiones, & unamquam- que ipſarum, ſicut jacent, ut minimum tan- quam ſcandaloſas. & in praxi pernicioſas eſſe damnandas, & prohibencdas, ſicuti eas damnat, & prohibet. Non intendens tamen Sanclitas ſua per hoc decretum alias propoſitiones in ipſo non expreſſas, & Sanctitati ſuæx quomodolibet, & ex quacunque parte exhibitas, vel exhiben- das, ullatenus approbare. I. Non eſt illicitum in Sacramentis confe- rendis ſequi opinionem probabilem de valore Sacramenti, relictà tutiore, niſi id vetet lex, conventio, aut periculum gravis damni incur- rendi. Hine ſententiâ probabili tantum uten- dum non eſt in collatione Baptiſmi, Ordinis Sacerdotalis, aut Epiſcopalis. (Vide La-Croix lib. 4, num. 94. lib. 6. Par. I. num. 102. lib. 6. Par. 3. num. 37.) hen Supplementum, ſive Acceßiones. 93 en II. Probabiliter exiſtimo judicem poſſe ju- *dicare juxta opinionem etiam minus Pprobabi⸗ h Icm. (Wide La-Croix lib. , num. 94. lib. 4. n. III. Generatim dum probahilitate ſive in- lant trinſeca, ſive extrinſeca, quantumvis tenui, mo- tndſin do à probabilitatis finibus non excatur, confiſi umkrm aliquid agimus, ſemper prudenter agimus. (Vi- Necu de -a-Croix lib. I. num. 366.) teon IV. Ab Infidelitate excuſabitur infidelis non mCHcredens, ductus opinione minus probabili. Mditte .ide La Croix lib. 2. num. 4¾. & ſeqq. tee V. An peccet mortaliter, qui actus dile- Certht Ctionis Dei ſemel tantum in vita eliceret, con- Inn demnare non audemus. Vide La. Crois lib. 2. nmmmu num. I 31.] jiole l. Probabile eſt, ne ſingulis quidem rigo- dim roſe quinquenniis per ſe obligare præceptum n Hncl rrur erga Deum. Vide ka-Croix ibid.] onem VII. Tunc ſolum obligat, quando tenemur modolt juſtificari, & non habemus aliam viam, quâ ju- leinte ſtificari poſſamus. ◻Vide La-Croix ibid.] VIII. Comedere, & bibere uſque ad ſatieta- entsn tem ob ſolam voluptatem non eſt peccatum, ncena modo non obfit valetudini, quia licite poteſt Certe appetitus naturalis fuis actibus frui. (Vide La- mmiimea Croix Iib. 5. num. 300.) ünuam IX. Opus conjugii ob ſolam voluptatem ,Oll exercitum, omni penitus caret culpâ ac defectu lal veniali. Vide La-Croix lib. 6. par. 3. n. 294. J N. Non tenemur proximum diligere actu interno, & formali. [Vicde La-Croix lib. z. n. 160.] XI. =S 94 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem XI. Præcepto proximum diligendi ſatisface- re poſſumus per ſolos actus externos. (Vide La- Croix ibid.) XII. Vix in ſæcularibusinvenies, etiam in Regibus, ſuperfluum ſtatui; & ita vix aliquis tenetur ad eleëmoſynam, quando tenetur tan- tum ex ſuper fluo ſtatui. Vide La. Croix lib. 2. num. 198.] XIII. Si cum debita moderatione facias, po- 4 tes abſque peccato mortali de vita alicujus tri- ſtari, & de illius morte naturali gaudere, illam ineficaci affectu petere & deſiderare, non qui- dem ex diſplicentia perſonæ, ſed ob aliquod temporale emolumentum. (Vide La-Croix lib. 2. num. 183. & lib. 3. par. I. num. 932.) XIV. Licitum eſt abſoluto deſiderio cupere mortem Patris, non quidem ut malum Patris, ſed ut bonum cupientis, quia nimirum ei ob- ventura eſt pinguis hæreditas. (Wide La-Croix lib. 3. Par. I. num 693.) XV. Licitum eſt filio gaudere de Parricidio Parentis à ſe in ebrietate perpetrato, propter ingentes divitras inde ex hæreditate conſecutas. Vide La-Croix ibidem, & num, 933. . XVI. Fides non cenſetur cadere ſub præce- Ptum ſpeciale, & ſecunduùm ſe. (Vide La-Croix lib. 2. num. 50.) XVII. Satis eſt actum Fidei ſemel in vita elicere. Cide La-Croix lib. 2. num. 51. XVIII. Si à poteſtate publica quis interro- getur, fidem ingenue confiteri, ut Deo & Fidei glorioſum conſulo; tacere, ut peccaminoſum Per d UM lent nhn eret M. MIY Laneet ſha hn Ui „ANI itn . le lil lite G P Etin Vkd eneturt wirlb⸗ urind lcuſns Gere, i e, nonc Obaln 1Cirl 9 enoom lum bur nirumeit delLa. dearris 0, Pro Conleou reſibne GgeleCca ſenel in , n⸗) 10 Juns tDeol: eCcai Sapplementum, ſive Acceſſtones. 95 er ſe non damno. (VWide La-Croix lib. 2. num. 55. & ſeqꝗq.) XIX. Voluntas non poteſt efficere, ut aſſen- ſus fidei in ſe ipſo ſit magis firmus, quam me- reatur pondus rationum ad aſſenſum impellen- tium. (Vide La-Croix lib. 1. num. 399. & lib, 2. num. 4.) XX. Hinc poteſt quis prudenter repudiare aſſenſum, quem habebat ſupernaturalem. (Vide La. Croix lib. 2. num. 5.) XXI. Aſſenſus fidei ſupernaturalis, & utilis ad ſalutem ſtat cum notitia ſolum probabili revelationis, imo cum formidine, qua quis for- midet, ne non ſit locutus Deus. (Vid. La-Croix lib. 2. num. 6.) XXII. Nonniſi fides unius Dei neceſſaria vi- detur neceſſitate medii, non autem explicita remuneratoris. (Wide La Croix lib. 2. num. 7.) XXIII. Fides late dicta ex teſtimonio crea- turarum, ſimilive motivo ad juſtificationem ſufficit. CVide La-Croix lib. 2. num. 8.] XXIV. Vocare Deum in teſtem mendacii levis non eſt tanta irreverentia, propter quam velit, aut poſſit damnare hominem. (Vide La- Croix lib. 3. par. I. num. 304.) XXV. Cum caulſa licitumn eſt jurare ſine ani⸗ mo jurandi, ſi res ſit levis, ſive gravis. CVide La-Croix lib. 3. par. I. num. 276. XXVI. Si quis, vel ſolus, vel coram aliis, ſive interrogatus, ſive propria ſponte, ſive re- creationis cauſa, ſive quocunque alio fine ju- ret ſe non feciſſe aliquid, quod revera fecit; in- telligen- 96 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem telligencdlo intra ſe aliquid aliud, quod non fe- Cit, vel aliam viam ab ea, in qua fecit, vel quod- vis aliud additum verum, revera non mentitur, nec eſt perjurus. (Vide La-Croix lib. 3. par. I. num. 284. & ſeqq.) XXVII. Cauſa juſta utendi his amphibolo- glis eſt quoties id neceſſarium aut utile eſt ad ſalutem corporis, honorem, res familiares tuen- das, vel ad quemlibet alium virtutis actum, ita ut veritatis occultatio cenſeatur tunc expedi- ens, & ſtudioſa. VUVide La-Croix ibid.] XXVIII. Qui mediante commendatione vel munere ad Magiſtratum vel Officium publi- cum promotus eſt, poterit cum reſtrictione mentali præſtare juramentum, quod deman- dato Regis à fimilibus ſolet exigi; non habito reſpectu ad intentionem exigentis, quia non tenetur fateri erimen occultum. Vid. La-Croix ibidem.] XXIX. Urgens metus gravis eſt cauſa juſta Sacramentorum adminiſtrationem ſimulandi. (Vide La-Croix lib. 6. par. I, num. 149.) XXX. Fas eſt viro honorato occidere inva- ſorem, qui nititur calumniam inferre, ſi aliter hæc ignominia vitari nequit; idem quoque di- cendum, ſi quis impingat alapam, vel fuſte percutiat, & poſt impactam alapam vel ictum fuſtis fugiat. (Vide La-Croix lib. 3. par. 1. nu. 799. & ſeqg.) XXXI. Regulariter occidere poſſum furem pro conſervatione unius aurei, (Vide La-Croix I. 3. Par. I. num. 806. & ſeqq.) = XXXII. 1 gemcn De umlend Stlntn nu WNe Mur wemnt ly Supplementum, ſive Acceſſtones. 97 Nunt H XXXII. Non ſolum licitum eſt defendere Nih defenſione occiſivà, quæ actu poſſidemus, ſed b etiam ad quæ jus inchoatum habemus, & qr b„ etiam ad quæ ju atu „ & quæ 3N nos poſſefſſuros ſperamus. (Vide La-Croix ib. 9 “ XXXIII. Licitum eſt tam hæredi, quàm le- d ⸗ gatario contra injuſtè impedientem, ne vel hæ- re reditas adeatur, vel legata ſolvantur, ſe taliter tie gqefendere, ſicut & jus habenti in Cathedram, mi vel præbendam contra eorum poſſeſſionem in- ond zuſte impedientem. CVide La Croixibidem. P XXXIV. Licet procurare abortum ante uont animationem fœtus, ne puella deprehenſa gra- mn punt vida occidatur, aut infametur. (Vide La-Croix erdon lib. 3. Part. I. num. 823. & ſeqq lemn XXXV. Videtur probabile omnem fœtum, wnh quamdiu in utero eſt, carere animâ rationali, n & tunc primum incipere eandem habere, cum latn pParitur, ac conſequenter dicendum erit in nullo 4 abortu homicidium committi. (Vide La-Croix Culdk ibidem. . inul NXVI. Permiſſum eſt furari non ſolum in extrema neceſſitate, ſed etiam in gravi. CVi- tereim de La-Croix lib. 3. par. 1. num. 948.] ein XXXVII. l'armuſt & famulæ domeſticæ poſ- uel ſunt occulte heris ſuis ſurripere ad compenſan-. ,NIl dam operam ſuam, quam majorem judicant idu ſalario, quod recipiunt. (Vide La-Croix lib. 3. ur.1. par. I. num. 971.) H XXXVIII. Non tenetur quis ſub pœna pec- lmin cati mortalis reſtituere, quod ablatum eſt per leli pauca furta, quantumcunque ſit magna ſumma totalis. (Vide La. Croix lib. 3. par. 2. num. 244.) Ad P. La-Croix eol. Suppl. G XXXIX. 98 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem III. Quialium movet aut inducit ad in- S ferendum grave damnum tertio, non tenetur ad reſtitutionem iſtius damni illati. (Vide La- ig Croix lib. 3. par. 2. num. 21.) Uif 1IL. Contractus mohatra licitus eſt etiam re- ſpectu ejuſdem perſonæ, & cum contractu re- trovenditionis prævie inito, cum intentione lu- cri. (Vide La-Croix ibid. num. 903.) II. Cum numerata pecunia pretioſior ſit 1 numerand4, & nullus ſit, qui non majoris fa- 1 ciat pecuniam præſentem, quàm futuram; po- teſt creditor aliquid ultra ſortem à mutuatario in exigere, & eo titulo ab uſura excuſari. [Vide llu La-Croix lib. 3. par. 2. num. 869.] umt 1III. Uſura non eſt, dum ultra ſortem ali- Ihin quid exigitur, tanquam ex benevolentia, & in gratitudine debitum, ſed ſolum ſi exigatur tan- ii quam ex juſtitia debitum. Vide La-Croix lib. Min 3. Par. 2. num. 873. ſ WrIII. Quidni nonniſi veniale ſit detrahen- Ul tis authoritatem magnam, ſibi noxiam, falſo r crimine elidere? (Vide La-Croix lib. 3. par. 2. dn num. 1215.) EIIr. Probabile eſt non peccare mortaliter, Nl qui imponit falſum crimen alicui, ut ſuam ju- Il ſtitiam, & honorem defendat: Et hoc non ſit probabile, vix ulla erit opinio probabilis in wil Theologia. (Vide La Croix ibid.) WI. Dare temporale pro ſpirituali non eſt ſimonia, quando temporale non datur tan. Ion quam pretium, ſed duntaxat tanquam moti- Sun yum conferendi, vel efficiendi ſpirituale, vel inße etiam Uttun ICn ſbuuſee 2 7 Ale Supplementum, ſive Acceſſiones. 99 p etiam quando temporale ſit ſolum gratuita e compenſatio pro ſpirituali, aut econtra. (Vide (Vel La-Croix lib. 3. par. I. num. 69.) WVVI. Et id quoque locum habet, etiamſi tkein temporale ſit principale motivum dandi ſpiri- trdu tuale, imo etiamſi ſit finis ipſius rei ſpiritualis. tenione (Vide La-Croix ibid.) . 9) WIIII. Cum dixit Concilium Tridentinum heidin eos alienis peccatis communicantes, mortali- ter petcare, qui, niſi quos digniores, & Eccleſiæ innurmng magis utiles ipſi judicaverint, ad Eceleſias pro- mutu movent, Concilium, vel primo videtur per .h hoc, digniores, non a liud ſignificare velle, niſi dignitatem eligendorum, ſumpto comparativo pro poſitivo; vel ſecundo, locutione minus pro- erenn Prid ponit digniores, ut excludat indignos, eig non vero dignos; vel tandem loquitur tertio, Cm Quando fit concurſus. (Vide La Croix lib. 4. num. 579.) V WIVIII. Tam clarum videtur, fornicatio- nem ſecundum ſe nullam involvere malitiam, & ſolum eſſe malam, quia interdicta, ut con- trarium omnino rationi diſſonum videatur. (Vide La-Croix lib. 3. par. I. num. 916.) ILIX. Mollities jure naturæ prohibita non lre eſt: Unde ſi Deus eam non interdixiſſet, ſæpe eſ- wtckii ſet bona, & aliquando obligatoria ſub mortali. H (Vide La-Croix lib. 3. par. x. num. 92 1.) ILI. Copula cum conjugata conſentiente ma- iulin rito non eſt adulterium; ideoque ſufficit in con- nds feſſione dicere ſe eſſe fornicatum. ( (Vide Laz- un Groix lib. 3. par, I. num. 916, Kub. 6, par. 2. dw n. 1053.) G 2 1II. nmnajoru tralonenn eſitdetn oNlam, lbg temot. 1 Ullumn I100 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem LI. Famulus, qui ſubmiſſis humeris, ſcien- ter adjuvat herum ſuum aſcendere per fene- ſtras ad ſtuprandam Virginem, & multoties ei- dem ſubſervit deferendo ſcalam, aperiendo ja- nuam, aut quid ſimile cooperando, non pec- cat mortaliter, ſi id faciat metu notabilis detri- menti, puta, ne à Domino male tractetur, ne torvis oculis aſpiciatur, ne domo expellatur. (Vide La. Croix lib. 2. num. 251. & ſeqq.) LII. Præceptum ſervandi Feſta non obligat ſub mortali, ſepoſito ſcandalo, ſi abſit contem- ptus. Vide La-Croix lib. 3. Par. I. n. 572. LIII. Satisfacit præcepto Eccleſiæ de audien- do Sacro, qui duas ejus partes, imo quatuor, ſimul à diverſis celebrantibus audit. (Vide La- Croix par. I. num. 608. & ſeqq.) LIV. Qui non poteſt recitare Matutinum, & Laudes, poteſt autem reliquas Horas, ad ni- hiltenetur, quia major pars trahit ad ſe mino- rem. (Vide La-Croix lib. 4. num. T1218.) LV. Præcepto communionis annuæ fatisfit per ſacrilegam Corporis Domini manducatio- nem. (Vide La-Croix lib. 6. par. 1. num. 628.) LVI. Frequens Confeſſio, & Communio etiam in his, qui gentiliter vivunt, eſt nota præ- deſtinationis. (Vide La-Croix lib. 6. par. I. nu. 672.) LVII. Probabile eſt ſufficere attritionem naturalem, modo honeſtam. Vide La-Croix lib. 6. par. 2. num. 667.] LVIII. Non tenemur Confeſſario interro- ganti fateri peccati alicujus conſuetudinem. [Vide 5 1 . „ gen 1 ,l Al In e Iuen en ſerun 1 Rer⸗ etſen loi 1lencd nungi lisgern etllr, x elatu⸗ N) nchle tconten 6n.) eauden Nouatoor (el Lutunin ris, a Adlemr 19) mmueſi ancken num01 Comnun ſtronn l. II uritiore elLæC rio Supplementum, ſive Acceſſiones. 101 Vide La-Croix lib. 6. par. 2. num. 971.] LII. Licet ſacramentaliter abſolvere dimi- diate tantum confeſſos, ratione magni concur- ſus pœnitentium, qualis v. g. poteſt contingere in die magnæ alicujus feſtivitatis, aut indulgen- tiæ. (Vide La-Croix ibid. num. 1149.) LX. Pœnitenti habenti conſuetudinem pec- candi contra legem Dei, naturæ, aut Eccleſiæ, etſi emendationis ſpes nulla appareat, nec eſt neganda, nec differenda abſolutio, dummodo ore proferat ſe dolere, & proponere emenda- tionem. (Vide La Croix lib. 6. par. 2, n. 1762.) LXI. Poteſt aliquando abſolvi, qui in pro- xima peccandi occaſione verſatur, quam po- teſt, & non vult omittere, quinimo directè, & ex propoſito quærit, aut ei ſe ingerit. Vide La- Croix lib. 5. num. 256.] LXII. Proxima occaſio peccandi non eſt fu- gienda, quando cauſa aliqua utilis, aut hone- ſta non fugendi occurrit. Vide La-Croix ibid.] LIII. Licitum eſt quærere directè occaſio- nem proximam peccandi pro bono ſpirituali, vel temporali, noſtro, vel proximi. Vide La- Croix ibid. LIV. Abſolutionis capax eſt homo, quan- tumvis laboret ignorantiâã myſteriorum Fidei, & etiamſi per negligentiam etiam culpabilem neſciat myſterium ſanctiſſimæ Trinitatis, & In- carnationis Domini noſtri Jeſu Chriſti. Vide La-Croix lib. 2. num. 9.] . LIV. Sufficit illa myſteria ſemel credidiſſe. [Vide La- Croix lib. 2. num. 10. 6 3 Qui- 102 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem Quicunque autem cujuſvis conditionis, ſta- tůs, & dignitatis, illas vel illarum aliquam, conjunctim, vel diviſim defenderit, vel edide- rit, vel de eis diſputative, publicè, aut priva- tim tractaverit, vel prædicaverit, niſi forſan impugnando, ipſo facto incidat in excommu- nicationem latæ ſententiæ, à qua non poſſit Lpræterquam in articulo mortis ab alio, quâ- cunque etiam dignitate fulgente, niſi pro tem- pore exiſtente Romano Pontifice abſolvi. Inſuper diſtricte in virtute ſanctæ Obedien- tiæ, & ſub interminatione Divini judieii prohi- bet omnibus Chriſti fidelibus, cujuſcunque conditionis, dignitatis, & ſtats, etiam ſpecia- li, & ſpecialiſſima notà dignis, ne prædictas opi- niones, aut aliquam ipſarum ad praxim dedu- cant. Tandem ut ab injurioſis contentionibus Doctores, ſeu Scholaſtici, aut alii quicunque inpoſterum ſe abſtineant, & ut paci, & charita- ti conſulatur, idem Sanctiſſimus in virtute ſan- ctæ Obedientiæ eis præcipit, ut tam in libris im- primendis, ac manuſcriptis, quàm in theſibus, diſputationibus, ac prædicationihus caveant ab omni cenſura, & nota, necnon à quibuſcun- que conviciis contra eas propoſitiones, quæ adhuc inter Catholicos hinc inde controver- tuntur, donec à S. Sede recognitæ ſuper iiſdem Propoſitionibus judicium proferatur. N md⸗ 6N W i Gin en crunn ſ r elelt utprn⸗ ſitorſe omm 1pollt 1 gud⸗ dEm⸗ vl. eder iproni⸗ Cungne nſheete⸗ lono imcedr ntiond ieunge Ahnrit ttntelt hlbrsn nthelbn us Carten- Pubun⸗ ne, Ie torer⸗ uper uthn Supplementum, ve Acceſſiones. 103 VII. CONSTITUTIO INNOCENTII XI. Profcribentis octo & ſexaginta Theſes, quæ prætextu Orationis quietis àa Michaele de Molinos docebantur. INNOCENTIUS EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI, ad perpetuam rei memoriam. Oeleſtis Paſtor Chriſtus Dominus, ut ja- centem in tenebris mundum’, variiſque gentium erroribus involutum à poteſtate Dia- boli, ſub qua miſerè poſt lapſum primi Paren- tis tenebatur, ſuꝗ infallibili miſeratione libera- ret, carnem ſumere, & in ligno Crucis Chi-⸗ rographo Redemptionis noſtræ afixo in teſti= monium ſuæ in nos charitatis ſeſe hoſtiam vi⸗ ventem Deo pro'nobis offerre dignatus eſt. mox rediturus in Cœlum Eccleſiam Catholi⸗= cam Sponſam ſuam tanquam Civitatem San- Gam Jeruſalem deſcendentem de Cœlo, non habentem rugam, neque maculam, unam, ſanctamque in terris relinquens armis potentiæ ſuæ contra portas inferi circum vallatam, Pe- tro Apoſtolorum Principi, & Succeſſoribus ejus regendam tradidit, ut doctrinam ab ipfius ore hauſtam, ſartam, tectamque cuſtodirent, ne G 4 oves 704 ℳAd X. D. La-Croix Theologiam Moralem oves pretioſo ſuo ſanguine redemptæ pra- varum opinionum pabulo in antiquos errores reciderent, quod præcipuè Beato Petro man- dàſſe ſacræ literæ docent. Cui enim Apoſtolo- rumniſi Petro dixit, Paſce oves meas, & rur- ſus, Ego rogavi prote, ut non defciat Kdes tüa: & tu aliquando converſus conſirma fratres tuos? Quare nobis, qui non noſtris meritis, ſed in- ſcrutabili Dei omnipotentis Conſilio in ejuſ- dem Petri Cathedra pari poteſtate ſedemus, ſemper fixum in animo fuit, ut populus Chri- ſtianus eam ſectaretur fidem, quæ à Chriſto Do- mino per Apoſtolos ſuos perpetuâ, & nun- quam interruptàâ traditione prædicata fuit, quamque ipſe uſque ad ſæculi conſummatio- nem permanſuram eſſe promiſit. Cùm igitur ad Apoſtolatum noſtrum rela- tum fuiſſet, quemdam Michalem de Molinos pPrava dogmata, tum verbo, tum ſcri pto do- cuiſſe, & in praxim deduxiſſe, quæ prætextu O- rationis quietis contra doctrinam, & uſum à Sanctis Patribus ab ipſis naſcentis Eccleſiæ pri- mordiis receptum, Fideles à vera religione, & à Chriſtianæ pietatis puritate in maximos erro- res, & turpiſſima quæque inducebant: Nos, cui ſemper cordi fuit, ut fidelium animæ nobis ex alto commiſſæ, purgatis pravarum opinio- num erroribus, ad optatum ſalutis portum tu- tò pervenire poſlint, legitimis præcedentibus indiciis, prædictum Michaelem de Molinos carceribus mancipari mandavimus; deinde co- ram nobis, & venerabilibus Fratribus noſtris S. R. Geße LC ee mun ernn Eetim ſert rertus 8, ſehin Nnejul Cdenn lnsh Unſoe K mr Cn fuie lommae rum re Mln ntod mtextu Kuhaum Celele⸗ gone, Umosent Ant, N nimenobis nopine volturm t eend⸗ e NN. thbuen 5 * ſ Supplementum, ſive Acceſſiones. 105 S. R. E. Cardinalibus, in tota Rep. Chriſtiana generalibus Inquiſitoribus Apoſtolicâ authori- tate ſpecialiter deputatis, auditis plurihus in Sa- cra Theologia Magiſtris, eorumque ſuffra giis tum voce, tum ſcripto ſuſceptis, matureque perpenſis, imploratâ etiam Sancti Spiritus aſſi- ſtentiâ, cum prædictorum Fratrum noſtrorum unanimi voto, ad damnationem infraſcripta- rum Propoſitionum ejuſdem Michaelis de Moli- nos, à quo fuerunt pro ſuis recognitæ, de qui- bus Propoſitionibus tanquam à le dictatis, ſcri- ptis, communicatis & creditis ipſe convictus, & reſpectivè confeſſus fuerat, ut latius in proceſ- ſu & Decreto de Mandato noſtro lato die 28. Anguſti præſentis anni 1687. devenire, ut infra decrevimus. PROPOSITIONKS. I. Ołbortet hominem ſuas potentias annihila- re; & hæc eſt via interna. II. Velle operari achvè eſt Deum offendere, qui vult eſſe ipſe ſolus agens; & ideo opus eſt ſeipſum in Deo totum & totaliter derelinque- re, & poſtea permanere velut corpus exanime. III. Vota de aliquo faciendo ſunt perfectio- nis im peditiva. IV. Activitas naturalis eſt gratiæ inimica, impeditque Dei operationes, & veram perfe- ctionem, quia Deus operari vult in nobis fine nobis. V. Nihil operando anima ſe annihilat; & ad G 5 ipſfum 106 Ad E. P. La- Croix Theologiam Moralem ipſum principium redit, & ad ſuam originem, quæ eſt eſſentia Dei, in qua transformata rema- net, ac divinizata, & Deus tunc in ſeipſo re- manet, quia tunc non ſunt amplius duæ res unitæ, ſed una tantum, & hâàc ratione Deus vivit, & regnat in nobis, & anima ſeipſam anni- hilat in eſſe operative. VI. Via interna eſt illa, quâ non cognoſcitur, nec lumen, nec amor, nec reſignatio, & non oportet Deum cognoſcere; & hoc modo reciè proceditur. VII. Non debet anima cogitare, nec de præ- mio, nec de punitione, nec de Paradiſo, nec de Inferno, nec de morte, nec de æternitate. VIII. Non debet velle ſcire, an gradiatur cum voluntate Dei, an cum eadem voluntate reſig- nata maneat, necne; nec opus eſt, ut velit co- gnoſcere ſuum ſtatum, nec proprium nihil, ſed debetut corpus exanime manere. IX. Non debet anima reminiſci nec ſui, nec Dei, nec cujuſcunque rei; & in via interna om- nis reflexio eſt nociva, etiam reflexio ad ſuas humanas actiones, & ad proprios defectus. X. Si propriis defectibus alios ſcandalizet, non eſt neceſlarium reflectere, dummodo non adſit voluntas ſcandalizandi; & ad proprios de- fectus non poſſe refleclere, gratia Dei eſt. XI. Ad dubia, quæ occurrunt, an rectè pro- cedatur, neene, non eſt opus reflectere. XII. Qui ſuum liberum arbitrium Deo do- navit, de nulla re debet curam habere, nec de In- ſerno, nec de Paradiſo, nec debet deſiderium habere Supplementumn, ſive Acceſionet. . 107 n habere propriæ Perfectionis nec virtutum. nec . Propriæ ſanctitatis, nec propriæ ſalutis, cujus tu bem expurgare debet. ” U XIII. Reſignato Deo libero arbitrio, eidem mam Deo relinquenda eſt cogitatio, & cura de omni re noſtra, & relinquere ut faciat in nobis ſine weitun nobis ſuam divinam voluntatem S dron XIV. Qui divinæ voluntati reſignatus eſt, Crde 20n convenit, ut à Deo rem aliquam petat, quia petere eſt imperfectio, cum ſit actus propriæ k voluntatis, & electionis⸗ & eſt velle quod divina neece voluntas noſtræ conformetur, non quod no. e. ſtra divinæ. Et illud Evangelii, Petite, & acci- pietis, non eſt dictum a Chriſto pro animabus Cunndon ¹ . . Cut ternis, quæ nolunt habere voluntatem. Imò Imnenee 1. . . Dhujuſmodi animæ eo perveniunt, ut non poſſint a miie à Deo rem aliquam petere. ne XV. Sicut non debent à Deo rem aliquam pPetere, ita nec illi ob rem aliquam gratias age- i, redebent, quia utrumque eſt actus propriæ vo- encn untatis. odun XVI. Non convenit Indulgentias quærere u. pro pœna propriis peccatis debita, quia melius ortinn eſt divinæ juſtitiæ ſatisfacere, quàm divinam mi- mohm ſericordiam erere; quoniam illud ex puro unnd Dei amore procedit, & iſtud ab amore noſtri intereſſato, nec eſt res Deo grata, nec merito- uritt ria, quia eſt velle crucem fugere. o. WII. Tradito Deo libero arbitrio, & eidem m Den relictâ curã, & cogitatione animæ noſtræ, non genes eſt amplius habenda ratio tentationum; nec eis “ alia reſiſtentia fieri debet, niſi negativa, nulla adhi- 108 Ad R. P. La⸗Croix Theologiam Moralem adhibità induſtrià ; & ſi natura commovetur, oportet ſinere, ut chmnoveatur, quia eſt natura. 1UII. Qanin oratione utitur imaginibus, figuris, ſpecichus, & proprus conceptibus, non adorat Deum in ſpiritu, & veritate. AA. Quiamat Deum eo modo, quo ratio argumentatur, aut intellectus comprehendit, non amat verum Deum. X. Aflerere quod in oratione opus eſt ſibi per diſcurſum auxihum ferre, & per cogitatio- nes, quando Deus animam non alloquitur, igno- rantia eſt. Deus nunquam loquitur, ejus locu- tio eſt operatio, & ſemper in anima operatur, quando hæc ſuis diſcurſibus, cogitationibus, & operationibus eum non impedit. 1XI. In oratione opus eſt manere in fide obſcura, & univerfali, cum quiete, & oblivio- ne cujuſcunque cogitationis particularis, ac diſtinctæ artribatorum Dei ac Trinitatis, & ſic in Dei præſentia manere ad illum adorandum & amandum, eique inſerviendum, ſed abſque productioné actuum, quia Deus in his ſibi non complacet. .ILIl. Cognitio hæc per fidem non eſt actus à creatura productus, ſed eſt cognitio à Deo creaturæ tradita, quam creatura ſe habere non cognolſeit, nec poſtea cognofſcit ſe illam habuiſ- ſe, & idem dicitur de amore. TlIII. Myſtici cum S. Bernardo in Scala Clauſtralium diſtinguunt quatuor gradus, Le- ctionem, Meditationem, Orationem, & Con- templationem infuſam. Qui ſemper in Prim iſtit ndn Supplementum, ſive Accxeſſiones. 109 onme fiſtit, nunquam ad ſecundum pertranſit. Qui Weiem ſemper in ſecundo perſiſtit, nunquam ad ter- n tium pervenit, qui eſt noſtra contem platio ac- etbiin quiſita, in qua per totam vitam perſiſtendum eſt, dummnodo Deus animam non trahat, abſ- „Quon que eo quod ipſa id expeclet, ad contempla- thehen tionem infuſam; & hâc cefſante, anima regre- di debet ad tertium gradum, & in ipſo perma- G nere, ab que eo quod amplius redeat ad ſecun- ercse dum, aut Primum. . Guiie IäI. Qualeſcunque Cogitationes in oratio- unende ne occurrant, ctiam impuræ, etiam contra ae Deum, Sanctos, fidem, & Sacramenta, ſi vo- Ihu luntarié non nutriantur, nec voluntarié expel- lantur, ſed cam indifferentia, & reſignatione meent tolerentur, non impecdhunt orationem fidei: ,Qotm imo eam perfectiorem efficiunt, quia anima tunc magis dlvinæ voluntati reſignata remanet. rs,d AA1. Etiamſi ſuperveniat ſomnus, & dor- Aud mMiatur, nihilommus fitoratio, & contemplatio Elihl actualis; quia oratio, & reſignatio, reſignatio, 1rittir & Ooratio idem ſunt; & dum reſignatio perdu- rat, perdurat & oratio. WI. Tres illz viæ: Purgativa, Illumina- tiva, & Unitiva eſt ablurdum maximum, quod dictum fuerit in Myſtica: cum non fit niſi uni⸗ ca via, ſcilicet via interna. WII. Qui deſiderat, & amplectitur devo- „E tionem ſenſibilem, non deſiderat, nec quærit on Deum, ſed ſeipſfum; & malè agit, cum eam ndu deſiderat, & eam habere conatur, qui per viam en, MWinternam incedit „tam in locis ſacris, quàm in Nrii diebus ſolemnibus. Wrilll. lellars, goneltd ehuberene Hambubrn 1 1IO0 Ad KR. P. La Croix Theologiam Moralem IEII. Tædium rerum ſpiritualium bonum eſt, ſiquidem per illud purgatur amor proprius. WIA. Dum anima interna faſtidit diſcurſus 1 de Deo, & virtutes, & frigida remanet, nul- 5 lum in ſe ipſa ſentiens fervorem, bonum ſignum eſt. . EPL. Totum ſenſibile, quod exprimitur in vita ſpirituali, eſt abominabile, ſpurcum, & immundum. VII. Nullus meditativus veras virtutes ex- ercet internas, quæ non debent à ſenſibus co- gnoſci. Opus eſt amittere virtutes. PLTYI. Nec ante, nec poſt Communionem alia requiritur præparatio, aut gratiarum actio (pro iſtis ammabus internis) quam permanen- tia in ſolita reſignatione paſſiva, quia modo Iyy, perfectiore ſupplet omnes actus virtutum, qui poſſunt, & fiunt in via ordinaria. Et ſi hâc Diu occaſione Communionis inſurgunt motus hu- * miliationis, petitionis, aut gratiarum actionis, ll reprimendi ſunt, quoties non dignoſcatur eos , eſſe impulſu ſpeciali Dei; alias ſunt impulſus naturæ nondum mortuæ. TWIII. Malèe agit anima, quæ procedit per hanc viam internam, ſi in diebus ſolemnibus vult aliquo conatu particulari excitare in ſe de- votum aliquem ſenſum; quoniam animæ in- u ternæ omnes dies ſunt æquales, omnes feſtivi. Et idem dicitur de locis ſacris, quia hujuſmmodi animabus omnia loca æqualia ſunt. S PrLIV. Verbis & linguâ gratias agere DBeo, non eſt pro animabus internis, quæ in ſilen- 3 tio ſrcdm tnrc n l, n dlunder Manet, um ſen Primitun nuncum, niutes entbu umundone Karumad nerhan guuam ittutun 1. Etl nt motu rumaC gnoſeatu unt Impe eproeett sennd tre nlet mamumel Unneske hajls . DLl . gul⸗ Supplementum, ſive Acceſſtones. III tio manere dehent, nullum Deo impedimen- tum apponendo, quod operetur in illis, & quo magis Deo ſe reſignant, experiuntur ſe non poſ- ſe Orationem Dominicam, ſeu Pater Noſter recitare. EYW. Non convenit animabus hujus vitæ interneæ, quòd faciant operationes, etiam vir- tuoſas ex propria electione, & activitate, alias non eſſent mortuæ: nec debent elicere actus amoris erga B. Virg. Sanctos, aut humanita- tem Chriſti; quia cùm iſta objecta ſenſibilia ſint, talis eſt amor erga illa. WIWWVI. Nulla creatura, nec B. Virg. nec Sancti ſedere debent in noſtro corde, quia ſolus Deus vult illud occupare, & poſſidere. WWII. In occaſione tentationum, etiam furioſarum, non debet anima elicere actus ex- plicitos virtutum oppoſitarum, ſed debet in ſu- radicto amore, & reſignatione permanere. WIIWIII. Crux voluntaria mortificationum pondus grave eſt, & infructuoſum, ideoque dimittenda. TXYYII. Sanchiora opera, & pœnitentiæ, quas peregerunt Sanéti, non ſufficiunt ad removen- dam ab aànima vel unicam adhæſionem. W. Beata Virgo nullum unquam opus ex- terius peregit, & tamen fuit Sanctis omnibus ſanctior. Igitur ad ſanctitatem perveniri poteſt abſque opere exteriori. WI. Deus permittit, & vult ad nos humi- liandos, & ad veram transformationem perdu- cendos, quod in aliquibus animabus perfectis, ctilam Ge 112 Ad N. P. La-Croix Theologiam Moralem e⸗ etiam non arreptitiis, Dæmon violentiam in- NG ferat eorum corporibus, eaſque actus carnales Plete committere faciat, etiam in vigilia, & ſine ule- mentis offiſeatione, movendo phyſicè illorum mnen manus, & alia membra contra earum volunta- WIn tem. Et idem dicitur quoad alios actus per ſe ann pPeccaminoſos, in quo caſu non ſunt peccata, t quia his non adeſt conſenſus. Aun IWLIll. Poteſt dari caſus, quod hujuſmodi atin vio entiæ ad actus carnales contingant eodem Iyudl temporée ex parte duarum perſonarum, ſcilicet maris & fæminæ, & ex parte utriuſque ſequatur actus. ILIII. Deus præteritis ſæculis Sanctos eſſw¶ ciebat Tyrannorum miniſterio, nunc verò eos efficit ſanctos miniſterio Demonum, qui cau- ſando in eis prædictas violentias facit, ut illi lbit ſeipſos magis deſpiciant, atque annihilent, & lre ſe Deo reſignent. L IWII. Job blaſphemavit, & tamen non pec- cavit labiis ſuis, quia fuit ex Dæmonis violen- tia. H IIV. S. Paulus hujuſmodi Dæmonis violen- tias in ſuo corpore paſſus eſt, unde ſcripſit: Non quod volo bonum, hoc agu, ſea quòd nolo malain, hoc facio. WrVI. Hujuſmodi violentiæ ſunt medium magis proportionatum ad annihilandam ani- mam, & ad eam ad veram transformationem & unionem perducendam, nec alia ſupereſt via: & hæc cſt via facilior, & tutior. IrI. 1 . — . . e Supplementum, ſive Acceſſtones. 113 oker L d L IVII. Cùm hu juſmodi violentiæ occur- runt, ſinere oportet, ut Satanas operetur, nul- u lam adhibendam induſtriam, nullumque pro- iin prium conatum, ſed permanere debet homo in umi ſuo nihilo; & etiamſi ſequantur pollutiones, & lue a ctus obſcœni propriis manibus, & etiam pejo- nes ra, non opus eſt ſeipſum inquietari, ſed foras eumittendi ſunt ſcrupuli; dubia, & timores, quia huum anima fit magis illuminata, magis roborata, ned magiſque candida, & acquiritur ſancta libertas. mn ſele Et præ omnibus non opus eſt hæc confiteri . uelqn & ſanctifſimè fit non confitendo, quia hoc pa- QCLooo ſuperatur Dæmon, & acquiritur theſaurus udt pacis. S eetdee XLVIII. Satanas qui hujuſmodi violentias m, qus infert, ſuadet deinde gravia eſſe delicta, ut ani- liet, u ma ſe inquietet, ne in via interna ulterius pro- mihlem grecdliatur; unde ad ejus vires enervandas me- lius eſt ea non confiteri, quia non ſunt peccata, vennon nec etiam venializ.— ons a XLIX. Job ex violentia Dæmonis ſe propriis manibus polluebat, eodem tempore quo mun- tonsfi das habebat ad Deum preces (ſic interpretando eſig locum ex capite 19. Job.) . tnitn L. David, Jeremias, & multi ex Sanctis Pro- phetis hujuſmodi violentias patiebantur harum t med im purarum operationum externarum. dm: LI. In Sacra Scriptura multa ſunt exempla uios violentiarum ad actus externos peccaminoſos: penhe uti illud de Sampſone, qui per violentiam ſe- ipſum occidit cum Philiſthæis, con jugium iniit cum alienigena, & cum Dalila meretrice for- U Ad P. La Croix Theol, Snppl. H nica- 114 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem nicatus eſt, quæ alias erant prohibita, & pec- Elln cata fuiſſent: de Juditha, quæ Holoferni men- li tita fuit: de Eliſeo, qui pueris maledixit: de Elia, qui combuſlit Duces cum turmis Regis ius Achab. An verô fuerit violentia immediatè à Deo peracta, vel Dæmonum miniſterio, ut in aliis animabus contingit, in dubio relinquitur. LII. Cum hujuſmodi violentiæ etiam impu. uun ræ abſque mentis offuſcatione accidunt, tunc Ulg anima Deo poteſt uniri, & de facto ſemper ulu magis unitur. LIII. Adcognoſcendum in praxi, an aliqua i operatio in aliis perſonis fuerit violentia, re- En gula quam de hoe habeo, nedum ſunt prote- myln ſtationes animarum illarum, quæ proteſtantur undht ſe dictis violentiis non conſeniiſſe „aut jurare infti non poſſe, quod iis conſenſerint, & viderit. & U videre quòôd ſint animæ, quæ proficiunt in eurge via interna; ſed regulam ſumerem à lumine i quodam actuali cogitatione hamanâ, ac Theo- logicâ ſuperiore, quod me certò cognoſcere aa facit cum interna certitudine, quod talis ope- ratio eſt violentia, & certus ſum, quoòd hoc I lumen à Deo procedit, quia ad me provenit ( conjunctum cum certitudine „quod à Deo pro- veniat, & mihi nec umbram dubii relinquit in contrarium: eo modo, quo interdum contin- git, quod Deus aliquid revelando, eodem tem- pore animam certam reddit, quòd ipſe ſit, qui revelat, & anima in contrarium non poteſt dubitare. LIV. Spirituales vitæ ordinariè in hora mor- tis nMluhe Olinin mieint. omtummel 6 innel iterio,t hringunn Letamin dont, tr lo lr ATi anal olentin, nmfunthre rſrorchn le, aur t, Cycten eproßein eremal and, a! o cog gvod l m, AAmeſn nnodihn Gubitelne tercuncon Coeoten GLipeſt m non Supplementum, ſive Acceſſiones. IIS tis ſe deluſos invenient, & confuſos, & cum om- nibus paſſionibus in alio mundo purgandis. LV. Per hanc viam internam pervenitur, et- ſi multa cum ſufferentia, ad purgandas, & extin- guendas omnes paſliones, ita quod nihil am- plius ſentitur, nihil, nihil; nec ulla ſentitur in- quietudo, ſicut corpus mortuum, nec anima ſe amplius commover ſinit. LVI. Duæ leges, & duæ cupiditates, animæ una, & amoris proprii altera ta ndiu perdurant, quamdiu perdurat amor proprii; unde quando hic purgatus eſt, & mortuus, ut fit per viam internam, non adſunt amphus illæ duæ leges, & duæ cupiditates, nec ulterius lapſus aliquis incurritur, nec aliquid ſentitur amplius, ne quidem veniale peccatum. LVII. Per contemplationem acquiſitam per- venitur ad ſtatum non faciendi amplius pecca- ta nec mortalia, nec venialia. LVIII. Ad hujuſmodi ſtatum pervenitur non reflectendo amplius ad proprias operationes, quia defectus ex reflexione oriuntur. LIX. Via interna ſejuncta eſt à Confeſſione à Confeſſariis, & à caſibus conſcientiæ, à Theo- logia, & Philoſophia. LX. Animabuas provectis, quæ reflexionibus mori incipiunt, & eo etiam perveniunt, ut ſint mortuæ, Deus Confeſſionem aliquando efficit impoſſibilem, & ſupplet ipſe tantà gra- tià præſervante, quantam in Sacramento re- ciperent, & ideo hujuſmodi amimabus non eſt bonum in tali caſu ad Sacramentum Pœni⸗ H z tentiæ 116 Ad K. P. La⸗Croix Theologiam Moralem tentiæ accedere, quia id eſt in illis impoſſi- bile. LXI. Anima cùm ad mortem myſticam per- venit, non poteſt amplius aliud velle, quàm quòd Deus vult, quia non habet amplius volun- tatem, & Deus illi eam abſtulit. LXII. Per viam internam pervenitur ad con- tinuum ſtatum immobilem in pace impertur- bahili. LXlII. Per viam internam pervenitur etiam ad mortem ſenſuum; quinimò ſignum, quod quis in ſtatu ni hilitaris maneat, id eſt mortis myſticæ, eſt, ſi ſenſus exteriores non repræſen- tent am plius res ſenſibiles, unde ſint, ac ſi non eſſent, quia non perveniunt ad faciendum, quod intellectus ſe ad eas applicet. LXIV. Theologus minorem diſpoſitionem habet, quam homo rudis, ad ſtatum contem- Mlu plativi; primò quia non habet fidem adeo pu- ram; ſecundò quia non eſt adeo humilis; tertiò quia non adeo curat propriam ſalutem; quartò quia caput refertum habet phantaſmatibus, in ſpeciebus, opinionibus, & ſpeculationibus, & non poteſt in illum ingredi verum lumen. LXV. Præpofitis obediendum eſt in exterio- re, & latitudo voti obedientiæ Religioſorum tantummodo ad exterius pertingit. In interiore verò aliter ſe res habet, quo ſolus Deus, & Di= rector intrant. . LXVI. Riſu digna eſt nova quædam doctri- na in Eccleſia Dei, quod anima quoad internum Subernari debeat ab Fpiſcopo: quòd ſi Epiſco- Pus a Supplementum, ive Acceſſtones. 1117 pus non ſit capax, anima ipſum cum ſuo Dire- Cctore adeat. Novam dico doctrinam, quia neo Uling Sacra Scriptura, nec Concilia, nec Canones, ele, nec Bulla, nec Sancti, nec Authores eam un- Pliuspo quam tradiderunt, nec tradere poſſunt, quia KEKcolsſia non judicat de occultis, & anima jus uraden habet eligendi quemcunque ſibi bene viſum. künpen LXVII. Dicere, quod internum manifeſtan- dum eſt exteriori Tribunali Præpoſitorum, & uluta quêd peccatum ſit id non facere, eſt manifeſta um qu deceptio; quia Eccleſia non judicat de occultis, Getmeo & propriis animabus præjudicant his deceptio- mrehe nibus, & ſimulationibus. n lin LXVIII. In mundo non eſt facultas, nec ju- endumgt riſdictio ad præcipiendum, ut manifeſtentur Epiſtolæ Directoris quoad internum animæ, & lpoftn ideo opus eſt animadyertere, quod hoc eſt in- tumcom ſultus Satanæ &c. en de Quas quidem Propoſitiones tanquam hære- Bmiie ticas, ſuſpectas, erroneas, ſcandaloſas, blaſphe- temzu mas, piarum aurium offenſivas, temerarias⸗ (ratbu. Chriſtianæ diſciplinæ relaxativas, & everſivas, tonbu, & ſeditioſas reſpectivé, ac quæcunque ſuper lumen iis verbo, ſeripto vel typis emiſſa, pariter Anerm cum voto eorundem Fratrum noſtrorum S. R. dnim E. Cardinalium, & Inquiſitorum Generalium eluntetio damnavimus, circumſcripſimus, & abolevimus?: D&l deque eiſdem, & ſimilibus omnibus, & ſingulis poſthac quoquo modo loquendi, ſeribendi, di- hmdi ſputandi, eaſque credendi, tenendi, docencli, Ndimn aut in praxim reducendi facultatem quibuſcun- eſfi que interdiximus, & contra facientes omnibus 6 H 3 Digni⸗ I8 Ad R. P. La-⸗Croix Theologiam Moralen Dignitatibus, Gradibus, Honoribus, Beneficiis, & Offieiis ipſo facto perpetuò privavimus, & inhabiles ad quæcunque decrevimus, vinculo- que etiam anathematis eo ipſo innodavimus, à quo, niſi à nobis, & à Romanis Pontificibus Succeſſoribus noſtris valeant abſolvi. Præterea eodem noſtro Deereto prohibuimus, & damna- pr vimus omnes libros, omniaque opera, quocun- que loco, & idiomate impreſſa, nec non om- nia Manuſeripta ejuſdem Michaelis de Molinos, vetuimuſque, ne quis, cujuſcunque gradus, conditiomis, vel ſtatus, etiam ſpeciali notâ di- gnus, audeat ſub quovis prætextu, quolibet Pariter idiomate, ſive ſub ejuſdem verbis, ſub æqualibus, aut æquipollentibus, ſive abſque no- mine, ſeu ficto, aut alieno nomine ea imprimi facere, neque impreſla, ſeu manuſcripta legere, vel apud ſe retinere, ſed Ordinariis locorum, aut hæreticæ pravitatis Inquiſitoribus ſtatim tradere, & conſignare teneantur, ſub eiſdem peœnis ſuperius in flictis, qui Ordinarii, & Inqui- ſitores ſtatim ea igni comburi faciant. Tandem ut prædictus Michael de Molinos, ob hæreſes, errores, & turpia facta prædicta, debitis pœnis in aliorum exemplum, & ipſius emendationem plecteretur, lectoin eadem no- ſtra Congregatione toto proceſſu, & auditis di- lectis filis Conſultoribus noſtræ Sanctæ Inqui- ſitionis Officii in ſacra Theologia, & Jure Pon- tificio Magiſtris cum eorundem Venerabilium Fratrum noſtrorum S. R. E. Cardinalium una- nimi voto, dictum Michaclem de Molinos, tam- quam c 1 CNE brnl mmonk irlir UG li lotii ictum, zinAuam reum convictum, & confeſſum reſpecti· , e vé, & uti hereticum formalem, licet pœniten- ci tem, in Dœnam arcti, & perpetui carceris, & vntfeh ad peragendas alias pœnitentias ſalutares, Præ- Nen i kamen abjuratione de formali per ipſum temittenda, ſervato juris ordine, damnavimus: Anm Mandantes, ut die & horâ præfigendis in Ec- Mcout cleſia Sanctæ Mariæ ſupra Minervam hujus al-= monom mæ Urbis, præſentibus omnibus Venerabilibus ſeMin Fratribus noſtris S. R. E. Cardinalibus, & Ro- hrgn manæ Curiæ noſtræ Prælatis, univerſoque po- hlratid pulo ad id etiam per conceſlionem Indulgenti- arum convocando, ex alto tenor proceſſus, Neh, ſtante in ſuggeſtu eodena Michaele de Molinos, eien una cum ſententia inde ſecuta legeretur: & aim poſtquam idem de Molinos habitu pœnitentiæ ihaee indutus prædictos errores, & hæreſes publicè loom abjurâſſet, facultatem dedimus dilecto filio no- bus kt ſtri Sancli Officii Commiſſario, ut cum à cen- ubeſt ſuris, quibus innodatus erat; in forma Eccle- ibAlm ſiæ conſueta abſolveret; quæ omnia in execu- m, tionem dictæ noſtræ ordinationis die 3. Septem- M bris labentis anni ſolemniter adimpleta ſunt. Rpet Et licet ſupra narratum Decretum de Man- n, dato noſtro latum ad majorem fidelium caute- lekmm lam typis editum publicis locis affixum & di- Eiudtst vulgatum fuerit; nihilominus ne hujus Apo: drla ſtolicæx damnationis memoria futuris tempori- Elmeh bus deleri pofſit, utque populus Chriſtianus Ca- emke tholic veritate inſtructior per viam ſalutis in- ndum ceclere valeat, Prædeceſſorum noſtrorum Sum- amu morum Pontificum veſtigis inhærentes, hàc no- 1 Sapplementum, ſive Acceſſiones. 119 12 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem ſtrà perpetuò valiturâ Conſtitutione ſupradi- ctum Decretum denuò approbamus, confir- mamus, & debitæ executioni tradi mandamus, iterum ſupradictas Propoſitiones definitivè damnantes, & reprobantes, libroſque, & Ma- nuſcripta ejuſdem Michaeælis de Malinos prohi- bentes, & interdicentes ſub eiſdem pœnis, & cenſuris contra tranſgreſſores latis & inflictis. Decernentes inſuper præſentes literas ſemper & perpetuò validas & efficaces exiſtere & fore, ſuoſque plenarios & integros effectus ſortiri, & obtinere, ſicque per quoſcunque Judices or- dinarios, & delegatos, quavis authoritate fun- gentes, & functuros ubique judicari & defi- niri dehere, & ſublatâà eis, & eorum cuilibet quvis aliter judicandi & interpretandi faeul- tate & authoritate, ac irritum & inane, quicquid ſecus ſuper his à quoquam quàvis authoritate ſcienter vel ignoranter contigerit attentari. Volumus autem, ut præſentium tranſum ptis, etiam impreſſis, manu Notarii publici ſubſcri- ptis, & figillo alicujus perſonæ in dignitate Ec- cleſiaſtica conſtitutæ munitis, eadem fides pror- ſus adhibeatur, quæ ipſis originalibus literis ad- hiberetur, ſi eſſent exhibitæ, vel oſtenſæ. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam noſtræ approbationis, confirmationis, damna- tionis, reprobationis, punitionis, Decreti, volun- tatis infringere, vel ei auſu temerario contra- ire. Si quis autem hoc attentare præſumpfſerit, indignationem Omnipotentis Dei, ac Beato- rum Petri, & Pauli Apoſtolorum ejus, ſe nove- rit incurſurum. Datum cumron uiſhnn * Suilrte; Uimin Emn Vnnte, ne rne rmin Alul nen . hn Uen Nen, in Supplementum, ſive Acceſſiones. 121 tore . e in. Datum Romæ, apud S. Mariam Majorem, finat anno Incarnationis Dominicx 1687. 12. Kalen- N an n das Decembris, Pontificatus noſtri anno duo- ni un decimo. npoenis, I Elii J EIIll. Nltere Kior hnſoun A LEXANDRIP AbP VIII. le udices ne 22. Augiti 1Cz. WürG (QAnctiſſimus D. N. Alexander Papa VIII. run tüſt S non ſine magno animi ſui mœrore audivit hrunli duas Theſes, ſeu Propoſitiones „ unam denuò, mneqi & in majorem perniciem fidelium ſufcitari: ab- M*M teram de novo erumpere, & cum fui Paſtoralis t aten officii munus ſit, oves fibi creditas à noxiis pa- ttarum ſcuis avertere, & ad falutaria ſemper dirigere, ubieiſii dictarum Thefium ſive Propoſitionum examen denti pluribus in facra Theologia Magiſtris, & dein- enfdem de Eminentiffimis, & Keverendiſſimis D. D. buelten Qardinalibus Inquiſitoribus ſedulo com mifit, Ntene M qui pluries re maturè diſcuſsâà infraſcriptis The- une uim ſibus, ſeu Propoſitionibus, fuper unaquaque onsdunm ipſarum ſua ſuffragia Sanctitati fuæ ſigillatim ketrI expoſuerunt. mio on I. Bonitas objectiva conſiſtit in eonvenien- Nriumgt tia objecti cum natura rationali: Formalis vero uh in conformitate acts cum regrn morum. Ad eeen hoc ſufficit, ut actus moralis tendat in finem U H 5 ulti⸗ 122 Ad K. P. La⸗Croix 7 heologiam Moralem ultimum interpretative: Hinc homo non tenetun amare, neque in principio, neque in decurſu vitz ſux moralis. II. Peccatum Phllofophicum, ſeu morale eſt actus humanus diſconveniens naturæ ratio- nali, & rectæ rationi: Theologicum vero, & morale eſt tranſ greſſio libera Divinæ legis. Phi- loſophicum quantumvis grave, in illo, qui Deum, vel ignorat, vel de Deoactu non cogi- tat eſt grave peccatum, ſed non eſt offenſa Dei, neque peccatum mortale diſſolvens amicitiam Dei, neque æternâ pœnâ dignum. Quibus peractis, Sanctifſimus, omnibus ple- né, & maturé conſideratis, primam Theſim, ſeu Propoſitionem declaravit hæreticam, & uti talem damnandam, & prohibendam eſle, ſicuti damnat, & prohibet ſub cenſuris, & pœnis contra hæreticos, & eorum fautores in jure ex- preſſis. Secundam Theſim, ſeu Propoſitio- nem declaravit ſcandaloſam, temerariam, pia- rum aurium offenſivam, & erroneam, & uti talem damnandam, & prohibendam eſſe, ſicuti damnat, & prohlbet, ita, ut quicunque illam docuerit, defenderit, ediderit, aut de ea etiam diſputaverit publicè, ſeu privatim tractaverit, niſi forſan impugnando, ipſo facto incidat in excommunicationem, à qua non poſſit (præter- quam in articulo mortis) ab alio, quàcunque etiam dignitate fulgente, niſi à pro tempore exiſtente RKomano Pontifice, abſolvi. Inſu- per diſtricte in virtute ſanctæ Obedientiæ, & ſub interminatione Divini judici prohibet om- nibus dlm nl ndin Inlen kein l th i Supplementum, ve Acceſſtones. 123 Onnts nibus Chriſti- fidelibus, cujuſcunque dignitatis Ann conditionis, & ſtatus, etiam ſpeciali, & ſpecia- liſſimâ notâ dignis, ne prædictam Theſim, ſeu Gumn Propoſitionem ad praxim deducant. tlrerate ero, d X. eg. DPh. u ALEXANDRI PAP VIII. vumleſin Contra Propoſitiones 31. Feria V. die 7. Decembris 1690. nbule (Anctiſſimus D. N. Alexander Divin4 provi- nTMen dentià Papa VIII. pradictus: Pro paſtorali tun A cura ovium à Chriſto Domino ſibi commiſſa dé mmelefn earum ſalute ſolicitus, ut inoffenſo gradu per rectas ſemitas poſſint incedere, & paleua ni- etinſutt mium pernicioſa in pravis doctrinis cxhibita Doponn vitare,unius ſupra triginta Propoſitionum exa- erum men pluribus in ſacra Theologia Magiſtris, & en, A deinde Eminentiffimis, ac Reverendiſſimis meleta D. D. Cardinalibus contra hæreticam pravita- curqueln tem Generalibus Inquiſitoribus commiſit, qui tcdectim tantum negotium diligenter aggrefſi, eique ſe- ntt dulo, acpluries incumbentes, ſuper unaqua- btui que ipſarum ſua ſuffragia Sanctitati ſuæ ſigilla- olrue tim detulerunt. . ien Propoſitiones autem ſunt infraſcri ptæ, dun vide licet: Nt. Hecſent, . X ſtatu naturæ lapſæad peccatum formale, H & demeritum ſufficit illa libertas, quâ vo- N ſhn⸗ lunta- „ X I24 Ad KF. P. LEa-Croix Theologiame Moralem luntarium, ac liherum fuit in cauſa ſua, peccas to originali, & voluntate Adami peccantis. [Vide La- Croix lib. 1. num, 743. lib. 5. num. 1475. . ” II. Tametſi detur ignorantia invincibilis ju- ris naturæ, hæc in ſtatu naturæ lapſæ operan- tem ex ipſa, non excuſat à peccato formali. Vide La-Croix lib. , num. 73 5.] III. Non licet ſequi opinionem, vel inter probabiles probabiliſſlimam. [Vide La-Croix lib. 1. num. 94.] L IV. Decdit ſemetipſum pro nobis oblatio- nem Deo, non pro ſolis electis, ſed pro omni- bus, & ſolis fidelibus. V. Pagani, Judæi, Hæretici, aliique hujus generis nullum omnino accipiunt à JEſu Chri- ſto influxum, adeoque hinc recte inferes in illis eſſe voluntatem nudam, & inermem, ſine om- ni gratia ſufficienti. VI. Gratia ſufficiens ſtatui noſtro non tam utilis, quâm pernicioſa eſt, ſic ut proinde me- rito poſſimus petere: A gratia ſuſſcienti libera nos Domine. (Vide La-Croix lib. 3. Par. r. nu. 3.) VII. Omnis humana actio deliberata eſt Dei dilectio, vel mundi; ſi Dei, Charitas Patris eſt; ſi mundi, concupiſcentia carnis, hoc eſt, mala eſt. (Vide La- Croix lib. z. num. 132. lib. 5. num. 74.) . VIII. Neceſſe eſt infidelem in omni opere peccare. Vide La Croix lib. 2. num. 74. lib. 6. Par. 2. num, 793. IX. Kevera peccat, qui odio habet pecca- tum em SCo emct 6unnt, N UN uDebhr ne e Un ſben Ur , 1 r 1 Supplementum, ſive Acceſſtonet. 12 ⁵½ lum tum mere ob ejus turpitudinem, & diſconve- Vra nientiam cum natura, ſine ullo ad Deum offen- A ſum reſpectu. [Vide La-Croix lib. 2. nu. r32.] uſi X. Intentio, quàâ quis deteſtatur malum, & proſequitur bonum, mere ut cœleſtem obti- Nepen neat gloriam, non eſt recta, nec Deo placens. brm Vide La-Croix ibid.] XI. Omne, quod non eſt ex Fide Chriſtiana Miu ſupernaturali, quæ per dilectionem operatur, elei peccatum eſt. (Vide La-Croix ibid.) XII. Quando in magnis peccatoribus defi- hecbeit cit omnis amor, deficit etiam fides, & etiamſi Ioem videantur credere, non eſt fides divina, ſed hu- muana. (Vide La-Croix lib. 2. num. 72. Aeti XIII. Quiſquis etiam æternæ mercedis intui- Üd tu Deo famulatur, charitate ſi caruerit, vitio iterin non caret, quoties intuitu licet beatitudinis en,ien operatur. (Vide La Croix lib. 2. num. 132.) XIV. Timor gehennæ non eſt ſupernatura- Konont Iis. (Wide La-Croix lib. 6. par. 2. num. 798.) tptainn XV. Attritio, quæ gehennæ, & pœnarum unh metu concipitur ſine dilectione benevolentiæ Dei propter ſe, non eſt bonus motus, ac ſuper- beuelh naturalis. Vide La-Croix ibid.] pbladl XVI. Ordinem præmittendi ſatisfactionem Hrcm abſolutioni, induxit, non politia, aut inſtitutio nIl I⸗ Eccleſiæ, ſed ipſa Chriſti lex, & præſcriptio, naturâ rei id ipſum quodammodo dictante. onm Vide La-Oroix lib. I. nu. 132. & lib. 6. par. 2. XVI Per illam praxim mox Plolvendi 05 40 4 lube, 126 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem 4 ordo peœnitentiæ eſt inverſus. (Vide La-Croix e Ii. 6. Par. 2. num. 1030.) mln⸗ XVIII. Conſuetudo moderna quoad admi- W niſtrationem Sacramenti Pœnitentiæ, etiamſi G eam plurimorum hominum ſuſtentet autho- ritas, & multitemporis diuturnitas confirmet, mhilominus ab Ecleſia non habetur pro uſu, ſed abuſu. Vide La-Croix ibid. XIX. Homo debet agere totà vitâà pœni- tentiam pro peccato originali. XX. Confeſſiones apud Religioſos factæ, pleræque vel ſacrilegæ ſunt, vel invalidæ. (Vide La-Crox lib. 6. par. 2. num. 120 5.) XXI. Barochianus poteſt ſuſpicari de Men- dicantibus, qui eleémoſynis communibus vi- vunt, de imponenda mimis levi, & incongrua pœnitentia ſeu ſatisfaétione ob quæſtum, ſeu luerum ſubſidii temporalis. XXII. Sacrilegi ſunt judicandi, qui jus ad Communionem percipiendam prætendunt; antequam eon dignam de delictis ſuis pœniten- tiam egerint. (Vide La-Croix lib. 6. Par. I. nu. 520. & Par. 2. num., 1230.) XXIII. Similiter arcendi ſunt à ſacra Com- munione, quibus nondum ineſt amor Dei pu- riſſimus, & omnis mixtionis expers. (Vide La- Croix lib. 6. par. I. num. 520.) XXIV. Oblatio in Templo, quæ fiebat à B. M. V. die Purificationis ſuæ per duos pullos co- lumbarum, unum in holocauſtum, & alterum Pro peccatis, ſufficienter teſtantur, quòd indi- guerit Purificatione, & quòd filius, qui eere⸗ atur, 17 l uoll Ie ein net Pconſinn tur. Dro 1 3 V ot oos id lalce, N ncele umantda Kineon⸗ urttun, unk ſus een 0,ar tnſn tamor gun ebatl 0 Pole 6 . m,K UI; I Supplementum, ſive Acceſſioner. 127 batur, etiam maculà Matris maculatus eſſet ſecundum verba legis. XXV. Dei Patris ſedentis ſimulacrum nefas eſt Chriſtiano in Templo collocare. (Vide La- Croix lib. 3. par. r. num. 5.) . XXVI. Laus, qux defertur Mariæ, ut Ma- riæ vana eſt. [Vide La-Croix lib. 3. par. 1. num. 16.) XXVII. Valuit aliquando Baptilmus ſub hac forma roliarus⸗ In nomine Patriz, &c. præ- termiſſis illis: Ego te baptizo. NVide La-Croix lib. 6. par. I. num. 269. XXVIII. Valet Baptiſmus collatus à Miniæ ſtro, qui omnem ritum externum, formam- que baptizandi obſervat, intus vero in corde ſuo ahunal ſe reſolvit: NWon intendo, quod facit Eccleſia. Vide La-Croix lib. 6. par. I. n. 54. J XXIX. Futilis, & toties convulſa eſt aſſer- tio de Pontificis Romani ſupra Concilium Oe- cumenicum authoritate, atque in Fidei quæ- ſtionibus decernendis infallibilitate. (Vide La- Croix lb. 1. num. 202.) XXX. Ubiquis invenerit doctrinam in Au- guſtino elarè fundatam, illam abſolutè poteſt tenere, & docere, non reſpiciendo' ad ullam Pontificis Bullam. Vide La-Croix lib. 1. num. 211. XXXI. Balla UrbanivVIII In Eminenti, eſt ſubreptitia. (Vide La-Croix lib. I. num. 735. lih. 6. par. 2. num. 126 3.) Quibus maturè conſideratis idem Sanctifſi- mus ſtatuit, & decrevit 31. ſupradictas Propo- ſitiones, 128 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ſitiones, tanquam temerarias, ſcandaloſas, ma- le ſonantes, injurioſas, hæreſi proximas, hęere. ſim ſapientes, erroneas, ſchiſmaticas, & hære- WUN ticas reſpectivè eſſe damnandas, & prohiben- das, ſicuti eas damnat, & prohihet, ita, ut qui- cunque illas, aut conjunctim, aut diviſim do- cuerit, defenderit, etliderit, aut de eis etiam diſputativè, publicè, aut privatim tractaverit, n niſi forſan impugnando, ipſo facto incidat in W excommumcationem, à qua non poſſit præa- Ul terquam in articulo mortis) abalio, quâcun- ir que etiam dignitate fulgente, niſi à pro tempo-. re exiſtente Romano Pontifice abſolvi. ſlude Inſuper diſtricte in virtute ſanctæ Obedien- penm tiæ, & ſub interminatione Divini judicii prohi- lndil bet omnibus Chriſti-fidelibus, cujuſcunque Cgitat. conditionis, dignitatis, & ſtatũs, etiam ſpeciali, Wmel & ſpecialiſſimâ notà dignis, ne prædictas opi- ſaulten niones, aut aliquam ipſarum ad praxim dedu- allin cant. Non intendit tamen Sanctitas Sua per hoc Decretum alias Propoſitiones in majori nume- ro ultra ſupradictas 31. jam exhibitas, & in hoc Decreto non expreſſas approbare. want Mnde l Celn 4 l Nlbrte Mnn ES * X RMyyr, Min Supplementum, ſive Acceſſiones. 129 nlilgn X Aummglr k BREVE INNOCENTII KXlI. prohte te,u Proſcribentis tres & viginti Theſes, quæ præ- Enſing textu Amoris erga Deum puriſſimi in eelzetin Galliis docebantur. ttaclzyert omrI N NO C ENTIUS PAPA XII. e SERVUS SERVORUM DEI, 4 0, Iuion ad perpetuam rei memoriam. hoten i Um alias ad Apoſtolatus noſtri notitiam dela pervenerit, in lucem prodiſſe librum itimm quendam Gallico idiomate editum, cui titulus: unln Eplication des Maximes des Saints ſur la vie ttunliyn intericure, par Monfieur PFrancois de Salignac wulcket Fenelon Archeveque Duc de Cambray, Preæe- Nrwimdt ptenr de Meſſeigneurs les Ducs de Bourgogne, d Anjou, & de Berry. AParis obez Pierre Au- Iun dell bouin, Pierre Emery, Charles Cloufier 16oz. in- nutim gens vero ſubinde de non ſana libri hujuſmodi I kmt doctrina excitatus in Gallis rumor adeo per- „ crebhuerit, ut opportunam Paſtoralis vigilantiæ noſtræ opem efflagitaverit. Nos eundem li- brum nonnullis ex Venerabilibus Fratribus no- ſtris S. R. E. Cardinalibus, aliiſque in ſacra Theologia Magiſtris, mature ut rei gravitas po- ſtulare videbatur, examinandum commiſimus. Porro hi mandatis noſtris obſequentes, poſt- quam in quamplurimis Congregationibus va- rias Propoſitiones ex eodem libro excerptas N Ad P. La-Croix Theol. duppl. 1 diutur- 130 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem diuturno, accuratoque examine diſcuſſerant, quid ſuper earum ſingulis fibi videretur, tam voce, quam ſoripto nobis expoſuerunt. Au. ditis igitur in pluribus itidem coram nobis de- ſuper actis Congregationibus memoratorum Cardinalium, & in ſacra Theologia Magiſtro- rum ſententiis, Dominici Gregis nobis ab æterno Paſtore crediti periculis, quantum no- itn rn bis ex alto conceditur, occurrere eupientes, motu proprio, ac ex certa ſcientia & matura deliberatione Noſtràâ, deque Apoſtolicæ pote- ſtatis plenitudine, librum prædictum ubicun- que, & quocunque alio idiomate, ſeu quâvis editione aut verſione huc uſque impreſſum, aut in poſterum imprimendum, quippe ex cu- jus lectione, & uſu fideles ſenſim in errores ab Eceleſia Catholica jam damnatos induci poſ- ſent, ac inſuper tanquam continentem aa. ſitiones, ſive in obvio earum verborum ſenſu, ſive attentà ſententiarum connexione, temera- rias, ſcandaloſas, male ſonantes, piarum au- rium offenſivas, in praxi pernicioſas, ac etiam reſpectivè erroneas, tenore præſentium dam- namus, & reprobamus, ipſiuſque libri impreſ- ſionem, deſcriptionem, lectionem, retentio- nem, & uſum omnibus & ſingulis Chriſti fide- libus, etiam ſpecific4, & individuâ mentione, & expreſſione dignis, ſub pœna excommunica- tionis per contra facientes ipſo facto abſque alia declaratione incurrenda, interdicimus & pro- hibemus: Volentes & Apoſtolicà authoritate mandantes, ut, quicunque ſupradictum librum penes ul mo Wunt e rdde nn mumer ecten MMuNN Dupn fren 1 ll lenn . Uerunm, ramnobe emmorato agt s nobis Guantumn ele uſent. taRmen oolcrße “ be , ſen gu e incehe ,Günſee jminertn ts indne nenenh tborum Nlone, te 8, porun clolnsren Aentme dvelbrin hnen,Nen. lanit du ventt eMotumi Corben bamn 41 icdauk nite⸗ Suapplementum, ſive Acceſſioneg. 131 penes ſe habuerint, illum ſtatim atque præſen- tes literæ eis innotuerint, Locorum Ordinariis, vel hæreticæ pravitatis Inquilitofibus tradere, ac conſignare omnino teneantur. In contra- rium facientibus non obſtantibus quibuſcun- que &c. Cæterum Propolitiones in dicto libro contentæ, quas Apoſtolici cenſura judicii, ſicut præmittitur, configendas duximus, ex Gallico idiomate in Latinum verſæ, ſunt tenoris, qui ſequitur, videlicet: I. Datur habitualis ſtatus amoris Dei, qui eſt Charitas pura, & ſine ulla admixtione mo- tivi proprii intereſſe. Neque timor pœnarum, neque deſiderium remunerationum habent amplius in eo Partem. Non amatur amplius Deus propter meritum, neque propter perfe- ctionem, neque propter fælicitatem in aman- do inveniendam. II. In ſtatu vitæ contemplativæ, fiveu unitivæ amittitur omne motivum intereſſatum timoris, & ſpei. III. Id, quod eſt eſſentiale in directione Ani- mæ, eſt, non aliud facere, quam ſequi pede- tentim gratiam cum infinita patientia, præcau- tione, & ſubtilitate. Oportet ſe intra hos li- mites continere, ut ſinatur Deus agere, & nun- quam ad purum amorem ducere, niſi quando Deus per unctionem interiorem incipit aperi- re cor huic verbo, quod adeo durum eſt ani- mabus adhuc ſibimet affixis, & ideo poteſtil- las ſcandalizare, aut in Perturbationem con- iicere. I 2 IV. In 1 z3 Ad R. P. La-Croiæx Theologiam Moralem. IV. In ſtatu ſanctæ indifferentiæ anima non habet amplius deſideria voluntaria & delibera- ta propter ſuum intereſſe, exceptis iis occaſio- nibus, in quibus toti ſuæ gratiæ fideliter non cooperatur. . V. In eodem ſtatu ſanctæ indifferentiæ ni- hil nobis, omnia Deo volumus. Nihil volu- mus, ut ſimus perfecti & heati propter intereſ- ſe proprium, ſed omnem perfectionem ac bea- titudinem volumus, in quantum Deo placet efficere, ut velimus res iſtas impreſſione ſuæ gratiæ. VI. In hoc ſanctæ indifferentiæ ſtatu nolu- mus amplius ſalutem, ut ſalutem propriam, ut liberationem æternam, ut mercedem noſtro- rum meritorum, ut noſtrum intereſſe omnium maximum: ſed eam volumus voluntate ple- na, ut gleriam & beneplacitum Dei, ut rem, quam ipſe vult, & quam nos vult velle pro- pter ipſum. VII. Derelictio, non eſt niſi abnegatio, ſeu ſui ipſius renunciatio, quam J Eſus Chriſtus à nobis in Evangelio requirit, poſtquam externa omnia reliquerimus. Iſta noſtri ipſorum ab- negatio non eſt, niſi quoad intereſſe pro- prium. Extremæ probationes, in quibus hæc abnegatio, ſeu ſui ipſius derelictio exerceri debet, ſunt tentationes, quibus Deus æmulator vult purgare amorem, nullum ei oſtendendo perfugium, neque ullam ſpem quoad ſuum in- tereſſe proprium, etiam æternum. VIII. Omnia ſacrificia, quæ fieri ſolent ab Ani- N aboe l nee Ma utn ſlane 6 6Lanum irrt Uur arl n tei anntl euntan zenen Uln limmn urtenn bebonr U 1 ll n ſun e lul Sapplementum, lve Acceſſionet. 133 e Animabus, quam maximeè diſintereſſatis circa fudeet earum æternam beatitudinem ſunt conditio- WGIG nalia.- . Sed hoc facrificium non poteſt eſſe Gle abſolutum in ſtatu ordinario., In uno extrema- rum probationum caſu hoc ſacrificium fit ali- ferenin quo modo abſolutum. MhII IX. In extremis probationibus poteſt animæ htrinte invincibiliter perſuaſum eſſe perſuaſione refle- Gemebe X4, & quæ non eſt intimus conſcientiæ fundus, nbeof ſe juſtè reprobatam eſſe à Deo. gellor! X. Tunc anima divina à ſemetipſa expirat cum Chriſto in Cruce, dicens: Derus, Deus kuu mezs, At quid dereliqussti me* In hac involun- mpoie taria impreſſione deſperationis conficit ſacrifi- uuknmd cium abſolutum ſui intereſſe proprii quoad teleom æternitatem. ſolne Xl. In hoc ſtatu anima amittit omnem ſpem ne,u, ſui proprii intereſſe, ſed nunquam amittit in lt ele Parte ſuperiori, id eſt, in fuis actibus directis intimis ſpem perfectam, quæ eſt deſiderium buegti diſintereſſatum promiſſionum. iCme XII. Director tunc poteſt huic animæ per- knunen mittere, ut ſimpliciter acquieſcat jacturæ ſui ipmm Proprii intereſſe & juſtæ condemnationi, quam urckt ſbi à Deo indictam credit. enlt XIII. Inferior Chriſti pars in Cruce non doeen Communicavit ſuperiori ſuas involuntarias Dauemn Perturbationes. .— = Icken XIV. In extremis probationibus pro puri- wlin ſicatione amoris fit quædam ſeparatio partis ſuperioris animæ ab inferiori. .In iſta ſepa- kei ratione actus partis inferioris manant ex omni- . I 3 no 134 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem no cæcâ & involuntaria perturbatione; nam totum, quod eſt voluntarium intellectuale, eſt Partis ſuperioris. XV. Meditatio conſtat diſcurſivis actibus, qui à ſe invicem facile diſtinguuntur.... Iſta compoſitio actuum diſcurſivorum, & reflexo- rum eſt propria exercitatio amoris intereſſati. XVI. Datur ſtatus contemplationis adeo ſuhlimis, adeoque perfectæ, ut fiat habitualis, ita, ut qu ies anima actu orat, ſua oratio fit contemplativa, non diſcurſiva. Tunc non amplius indiget redire ad meditationem, ejuſ- que actus methodicos. XVII. Animæ contemplativæ privanturin- tuitu diſtincto, ſenſibili, & reflexo Jeſu Chriſti duobus temporibus diverſis.. Primo, in fer- vore naſcente earum contemplationis. .. Se- cundo, Anima amittit intuitum Jeſu Chriſti in extremis probationibus. XVIII. In ſtatu paſſivo exercentur omnes virtutes diſtinctæ, non cogitando, quod ſint virtutes. In quolibet momento aliud non co- gitatur, quàm facere id, quod Deus vult, am- plius & amor Zelotypus ſimul efficit, ne quis ſibi virtutem velit, nec unquam ſit adeo virtu- telpræditus, quàm cum virtuti am plius affixus non eſt. XIX. Poteſt dici in hoc ſenſu, quod anima paſſiva, & diſintereſſata, nec ipſum amorem vult amplius, quatenus eſt ſua perfectio, & ſua fælicitas, ſed ſolum quatenus eſt id, quod Deus à nobis vult. „ XX. In hu emnurn Nnſin n r üet Wlaen Ibtn und an u ln en Supplementum, hwe Aoceſſiones. 135 en XX. In confitendo debent animæ transfor- e matæ ſua peccata deteſtari, & condemnare ſe, & deſiderare remiſſionem ſuorum peccatorum, Iudh non ut propriam purificationem, & liberatio- e nem, ſed ut rem, quam Deus vult, & vult nos Ereha velle propter ſuam gloriam. teelſn XXI. Sancti Myſtici excluſerunt à ſtatu ani- Oit a marum transformatarum exercitationes virtu- hba tum. noee XXII. Quamvis hæc doctrina (de puro amo- lurn re) eſſet pura, & ſimplex perfectio Evangelica nene in univerſa traditione deſignata, antiqui Paſto- res non proponebant paſſim multitudini juſto- finmut rum, niſi exercitia amoris intereſſati eorum oluci gratiæ proportionata. Dneon XXIII. Purus amor ipſe ſolus conſtituit to- a, tam vitam interiorem, & tunc evadit unicum n Principium, & unicum motivum omnium actuum, qui deliberati & meritorii ſunt. entren Non intendimus tamen per expreſſam Pro- d, glol poſitionum hujuſmodi reprobationem, alia in iumm eodem libro contenta ullatenus approbare. Ut uilu autem eædem præſentes Literæ omnmibus faci- it,eg lius innoteſcant, nec quiſquam illarum igno- eummm rantiam valeat allegare, volumus pariter- & rhiuckie authoritate præfatâ decernimus, ut illæ ad Val- vas Baſilicæ Principis Apoſtolorum, ac Can- cellariæ Apoſtolicæx; necnon Curiæ Generalis in Monte Citorio, & in Acie Campi Floræ de etect Urbe, per aliquem ex Curſoribus noſtris, ut dchin moris eſt, publicentur, illarumque exempla nif bidem affixa relinquantur, ita, ut ſic publica- 14 tx, (olen m amd 136 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem tæ, Omnes & ſingulos, quos concernunt, per- inde afficiant, ac ſi unicuique illorum perſona- liter notificatæ & intimatæ fuiſſent: Utque ipſa- rum præſentium Literarum tranſumptis, ſeu exemplis etiam impreſſis, mann alicujus Nota- rii publici ſubſcriptis, & ſigillo perſonæ in Ec- cleſiaſtica Dignitate conſtitutæ munitis, eadem prorſus fides tam in judicio, quàm extra illud ubique locorum habeatur, quæ ipſis præſenti- bus habereturx, ſi forent exhibitæ vel oſtenſæ. Datum Romæ apud S. Mariam Majorem ſub annulo Piſcatoris die 12. Martii 1699. Pon- tificatùs noſtri anno octavo. X I. §. D. N. C L E MENTIS D. P. P AP Æ XI. Damnatio quamplurium Propoſitionum excer- ptarum e Libra Gallico idiomate impreſſo, α— in plures ZLomos diſtriluto ſub' titulo: Le Nou- veau Teſtament en Francois, avec des refle- xions morales ſur chaque verſet &c. A Pa- ris 1699. Ac aliter... Abbregè de la Morale de 'Evangile, des Actes des Apotres, des Epitres de S. Paul, des Epitres Canoniques, & de l'Apocalypſe, ou Penſees Chretiennes ſur le Texte de ces Livres Sacrez, &c. A Pa- ris 1693. & 1694. Cum Gu Prim ine ſennn Aror, , Mem Nrunt e Ceunpts leuinc glonrinl itit,ezde nentzil Nuprteet dloßene n h uncgo on NTI 1 fonun en inrhe tubele Ner urtk etce i lelͤHl ores⸗ 6 (nodige Chrettn ,e, 6 Supplementum, Eve Acceſſiomt, 137 Cum prohibitione &;uſaem Libri, & aliorum quo- rumcunque in ejus defenſtonem tam hactenus caitorum, quàm in poſterum eaendorum. CL E M E N S EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI, Univerſi Chriſti fidelibus ſalutem, & Apoſto- licam Benedictionem. Nigenitus Dei Filius pro noſtra, & totlus mundi ſalute filius hominis factus, dum diſcipulos ſuos doctrinâ veritatis inſtrueret, univerſamque Eccleſiam ſuam in Apoſtolis eru- diret, præſentia diiponens, & futura proſpi- ciens, præclaro ac ſaluberrimo documento nos admonuit, ut attenderemus à falſis Prophetis, qui veniunt ad nos in veſtimentis ovum; quo- rum nomine potiſſimum demonſtrantur Magi- ſtri illi mendaces, & in deceptione illuſores, qui ſplendidâ pietatis ſpecie prava dogmata la- tenter inſinuantes, introducunt ſectas perditio- nes fub imagine Sanctitatis; utque facilius in- cautis obrepant, quaſi deponentes lupinam pel- lem, & ſeſe divinæ legis ſententiis, velut qui- buſdam ôvium velleribus obvolventes, Sancta- rum Scripturarum, adeoque etiam ipfſius No- vi Teſtamenti verbis, quæ multipliciter in ſuam, aliorumque perditionem depravant, ne- quiter abutuntur: antiqui ſcilicet, àa quo pro- geniti ſunt, mendacii Parentes exemplo, ac magiſterio edocti, nullam omnmino eſſe ad fal- 1I 7 lendum 138 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem lendum expeditiorem viam, quàm ut ubi ne- farii erroris ſubintroducitur fraudulentia, ibi divinorum verborum prætendatur autho- ritas. His nos veréè divinis monitis inſtructi, ubi primum non ſine intima cordis noſtri amaritu- dine, accepimus, Librum quemdam Gallico idiomate olim impreſſum, & in plures Tomos diſtributum ſub titulo: Le Nouveau Tellament en Francois, avec des reftexions morales ſur cha- que verſet, & c. A Par's 1699. Aliter verò: Ab- bregò de la Morale ae l' Evangile, des Actes des Apotres, des Epitres de S. Paul, des Epitres Ca- noniques, & de l Apocalypſe, ou Penſees Chre- tiennes ſun le Zexte de ces livres Sacrez, &ö ü. A Paris 1693. & 1694. tametſi alias à nobis damnatum, ac revera Catholicis veritatibus pravarum doctrinarum mendacia multifariam permiſcentem, adhuc tamen tanquam ab omni errore immunem, à pluribus haberi, Chriſti fi- delium manibus paſſim obtrudi, ac nonnullo- rum nova ſemper tentantium conſilia, & ope- ra ſtudiosè nimis quaquaverſus diſſeminari;, eti- am latiné redditum, ut perniciofæ inſtitutio- nis contagium, ſi fieri poſſit, pertranſeat de gente in gentem, & de Regno ad populum al- terum; verſutis hujuſmodi ſeductionibus, at- que fallaciis, crecitum Nobis Dominicum Gre- gem in viam perditionis ſenſim abduci ſum- mopere doluimus: adeoque Paſtoralis non mi- nus curæ noſtræ ſtimulis, quam frequentibus Orthodoxæ Fidei zelatorum querelis, maxime verò giuwere ſnnſe fran Utloron Lal e nmr ltri, Emnmin tur Ade l imnri 1n Calie nelomo⸗ llmnen llſuelte errer⸗ / Iu Aerd lptrele aleelre lurn, 0 1lase Rentntte multlken lun bon hChritt Zenonno! ſla, Con enmnane le ioſtu etarit ohlin 1 Ponbus, Geumd Pdacitt blsnon fteguen i 1 Supplementum, ſive Acceſſtones. 139 verò complurium Venerabilium Fratrum, præ- ſertim Galliæ Epiſcoporum, literis ac preci- bus excitati, gliſcenti morbo, qui etiam ali- quando poſſet in deteriora quæque proruere, validiori aliquo remedio obviam ire decrevi- mus. Et quidem ad ipſam ingruentis mali cauſam providæ noſtræ conſiderationis intuitum con- Vertentes, perſpicuè novimus ſummam hujuſ- modi Libri perniciem ideo potiſſimum progre- di, & invaleſcere, quod eadem intus lateat, & velut improba ſanies, nonniſi ſecto ulcere foras erumpat; cuùm liber ipſe primo aſpectu legen- tes ſpecie quadam pietatis illiciat: molliti enim ſunt ſermones ejus ſuper oleum; ſed ipſi ſunt jacula, & quidem intento arcu ita ad nocen- dum parata, ut ſagittent in obſcuro rectos cor- de. Nihil propterea opportunius, aut ſalubrius præſtari à Nobis poſſe arbitrati ſumus, quam ſi fallacem libri doctrinam generatim ſolummo- do à Nobis hactenus indicataà, pluribus ſingilla- tim ex eo excerptis Propoſitionibus, diſtinctius, & apertius explicaremus, atque univerſis Chriſti fidelibus noxia zizaniorum ſemina è medio tri- tici, quo tegehantur, educta, velut ob oculos exponeremus. Ita nimirum denudatis, & quaſi in probatulo poſitis, non uno quidem, aut al- tero, ſed pluriſſimis graviſſimiſque, tum pridem damnatis, tum etiam novè adinventis erroribus, planè confidimus, benedicente Domino, fore ut omnes tandem apertæ jam, maniſeſteque veri- tati cedere compellantur. Id 140 Ad R. P. La Croix Theologiam Moralem Id ipſum maximé è re Catholica futurum, & ſedandis præſertim in florentifſimo Galliæ Regno extortis ingenioxum variè opinantium, jamque in acerhiores ſciſſuras protendentium diſſidiis apprimè proficuum, Conſcientiarum denique tranquillitati perutile, & propemodum neceſſarium, non modò præfati Epiſcopi, ſed & ipſe in primis chariffimus in Chriſto filius noſter Ludovicus Francorum Rex Chriſtianiſſi- mus, cujus eximium in tuenda Catholicæ Fidcei puritate, extirpandiſque erroribus zelum ſatis laudare non poſſumus, ſæpius Nobis eſt conte- ſtatus; repetitis propterea vere piis, & Chri- ſtianiſtimo Rege dignis officiis, atque ardentibus votis à nobis efflagitans, ut inſtanti animarum neceſſitati, prolata quantocyus Apoſtolici cen- un ſurà judicii conſuleremus. Hinc aſpirante Domino, ejuſque cœleſti ope confiſi, (alurare opus ſedulô, diligenterque, ut rei magnitudo poſtulabat, aggreſſi ſumus; ac plurimas ex prædicto Libro, juxta ſupra recen- ſitas reſpectivè editiones, fideliter extractas, & tum Galhco, tum latino idiomate expreſſas Pro- pPoſitiones à compluribus in Sacra Theologia Magiſtris, primò quidem coram duohus ex Ve- nerabilibus Fratribus noſtris S. R. E. Cardina-⸗ libus accuratè diſcuti: deinde verò coram No- bis, adhibito etiam aliorum plurium Cardina= lium conſilio, quam maximà diligentiâ, ac ma- turitate, ſingularum inſuper Propoſitionum cum ipſomet Libri textu exactifſimè factà col- latione; pluries iteratis Congregationibus, ex pendi. nintn e unmn Unt Opimnn Nengenie Centinn Pemogt Cop; 5 1 Gſtnit holerkie Mbnhi Pekteon Enlendbn ntamwarr voſtoleic eckleſie eerqu, lomos bprate rertach Vreluck Thengg Uobwert Cdin gonm N mmCatdn tla,aet dolte⸗ doolut 1 Supplementum, ſive Acceſſiones. 141 pendi, & examinari mandavimus. Hujuſmodi autem propoſitiones ſunt, quæ ſequuntur, vi- delicet: I. Quid aliud remanet animæ, quæ Deum, atque ipſius gratiam amiſit, niſi peccatum, & peccati conſecutiones, ſuperba paupertas, & ſegnis indigentia, hoc eſt generalis im potentia ad laborem, ad orationem, & ad omne opus bonum. (1) II. Jeſu hriſti gratia principium efficax bo- ni cujuſcunque generis, neceſſaria eſt ad omne opus bonum; abſque illa non ſolum nihil fit, ſed nec fieri poteſt. (2) (1) Queſnellus in Luc. 16. 3. Senſus damnatæ The- ſis eſt, eum, qui Deum, ejuſque gratiam ſanctifican- tem amiſit, non poſſe elicere actum vel moraliter bo- num;, atque eſſe in generali impotentia ad orandum, in indigentia, quæ ad ipſius adeo fidei ſpeique jactu- ram pertingat, cum nihil illi remaneat niſi peccatum, ejuſque conſecutiones; imo (ſi prop. 44. & 45. jun- gatur) peccare in fingulis actionibus ſuis. Confor- mis eſt hæc propoſitio artic. 16. Joannis Hus damnato in Conc. Conſtant. aliiſque ertoribus, quos indicabimus ad dictam prop. 44. & 4 5⁵. Repugnar Scripturæ. Exodi I. 2 1. Ezech. 29. I 8. Dan. 4. 24. Matth. 5F. 46. & 7.9. ac Patribus, Origeni in Matth. tract. 3 5. c. 26. & in Numer. c. 18. Greg. Nazianz. Orat. 19. Chryſoſt. in Matth. c. 10. hom. 26:2 & homn. 67. ad pop. Antioch- Hieronymo in Match. Il. 4. C. 2 5. & in Ezech. 29. 18. Auguſtino de ſpir. & lit. c. 7. & 28. & epiſt. 5. ad Mar- cell. & I. de pat. c. 26. & de prædeſt. 88. c. 7. Sc I. 4. contra Julian. c. 3. Fulgentio de Incarn. & grat. c. 56. B. Thomæ I. 2. qu. 109. art. 8. O. & 2. 2. qu. 19. ar. 4.0. & lib. 3. contr. gent, c. 16. (2) 142 Ad K. P. La-Croiv Theologiam Moralem (2) Queſnellus in Joan. 15. 5. Senſus eſt, gratiam efhcacemad omne opus non ſolùm ſupernaturaliter, ſed etiam inoraliter bonum neceſſariam eſſe, adeoque im- poſſibilia eſſe Dei præcepta Juſtis etiam, quibus gratia iſthæc deſit. Conformis eſt hæc propoſitio Calvino in antid. Conc. Trid. ſefl. 6. §. Porro & I. 5§. contra Pig- hium p. 183. Kemnitio in Examine Conc. Trid. ſeſſ. 6. can. 4. & 5§. Janſen. t. 3. I. 3. C. I. & 5. & 27. Repugnat Scripruræ Prov. I. 20 Eccli. I 5. II. & 5§ 1. 3 I. Matth. 22. 3. 2. Cor. 6. I. Apoc. 3. IO. Conciliis Triden. ſeſſ. . c. IHI. & c. I3. Arauſicano 2. can. 2 5. Senonenſi can. I 5§. Colonichſi an. 1536. part. 7. & 32. & Patribus Juſtino Dial. adverſ Tryph. Clementi Alex. l. 7. Stro- matum, Cypriano l. 4. ep. 7. Hilari. I. I. de Trin. Am- broſio ſer. S. in Pſal. 11 8. Chryſoſt. hom. 7. in Joan. & in Ep. ad Rom. 9. hom. 16. Hieronymo in Pſal. 140. Auguüſtino l. I. de Gen. contra Manich. c. 3. de Corrept. & Gratia c. 7. Enchirid. c. 9 5. dé peccat. meritis, & re- miſl. c. 17. Retract. lib. I. C. 22. de gratia, & lib. arb. c. 1 5. 1. 4. Oper. imperf. c. 12 8. Cyrillo Alex. in c. 17. Joan. lib. I I. C. 2 I. S. Leoni ſer. 5. de Quadrageſima & ſer. 1 5. de Paſſ. Gregorio l. 3 3. Moral. c. 20. Bernardo ſerm. 5§. de Quadrag. S. Thom. contra Gent. c. 159. I. 2. qu. 106. art. 2. ad 2. in prim. epiſt. ad Cor. lect. 1. III. In vanum Domine præcipis, ſi tu ipſe non das, quod præcipis. (3) IV. Ita Domine: omnia poſſibilia ſunt ei, cui omnia poſſibilia facis, eadem operando in illo. (4) V. Quando Deus non emollit cor per inte- riorem unctionem gratiæ ſuæ, exhortationes, & gratiæ exteriores non inſerviunt, niſi ad illud magis obdurandum. (5§) VI lucr enurine , And , Ilitun io , Contn Tid I . Repnn elislice 16. Venden zu'bend Vinſenl . A nenthl odlrin Vneen d10, Nnu 100nt. 01 zil 1l , Ku Tblulmme runcde k er rtnton⸗ iit Suppiementaum, Ror Acceſſiones. 143 VI. Diſcrimen inter Fœdus Judaicum, & Chriſtianum eſt, quod in illo Deus exigit fu- gam peccati, & implementum legis à peccato- re, relinquendo illum in ſua impotentia; in iſto verò Deus Peccatori dat, quod jubet, illum ſuâ gratiâ purificando. (6) (3 Queſnellus in Act. 16. 10. Senſus eſt, fruſtra Deum Ppræcipere, ſeu obſervari mandata ejus non poſſe ſine gratia efficaci, quæ ſola dat actum præceprum. Confor- mis eſt hæc propoſirio Luthero in Dial. de Syl. & in Pſal. 51. Calvino l. 2. Inſt. c. 7. §. 5. & in Antid. Trid. ſeſſ. 6. c. 6. Melanchtoni, in c. 4. Epiſt. ad Rom. Bajo prop. 54. Janſenio t. 3. l. 3. Cc. 13. & 17. Repugnat Scripturæ Deuter. 30. II: & 19. Prov. 4. II. Eccli. 15. 16. & 3 I. I. Matth. 1 I. 28. I. Cor. 10. 1 3. 1. Joan. 7. 3. Conciliis Arauſicano 2. can. 25. Trid. ſeſſ. 6. Can. 1I 1. & can. 18. Patribus, antiquo Authori Recognitionum l. 3. Origeni hom. 6. in Joſue & I. 1. Periarchon c. I. Hi- lario in Pſal. 116. Baſilio ſer. Attende tibi & in Reg. Brev. Rep. 76. Chryſoſt. hom. 16. in epiſt. ad Hebr. & hom. 18. in Matth. Hieron. I. 3. contra Pelag. & in Matth. c. 5§. Auguſtino I. 2. de pec. mer. & remiſ. c. 3. & 6. & de nat. & gr. c. 69. & in Pſal. 61. & de duab. anim. c. 14. & tract. 53. in Joan. & in Pſal. 5§ 5. & 149. Cle- menti Alex. l. 2. Strom. & l. 4. & l. 7. Antiquo Authori l. de Voc. Gen. I. 2. c. 12. S. Joanni Damalſceno l. 2. de Fide c. 27. & Dial. contra Manich. S. Thomæ de verit. qu. 24. art. I4. ad I. (4) Queſnellas in Marc. 9.22. Senſus eſt, omnem boni facultatem à gratia, quæ illud in nobis operatur, nem- pe ab efſicaci gratia proficiſci, ut nihil ſine ejuſmodi gratia poſſimus, ac Deus in vanaum pracipiat, niſi dederit ipſe quod præcipit, ſeu gratiam efhicacem ad obedien- dum præcepto. Vide præced. propoſit. (§) Qveſnellus in Epiſt. ad Rom. 92. 18. Senſus eſt, lne Eth- 144 Ad K. P. La-⸗Croix Theologiam Moralem effigaci gratia, quæ interioris unctiouis nomine intelli- gitur à Queſnello, gratiis exterioribus ſolùm abuti nos poſſe; quamnobrem cum lex ipſa gratiis exterioribus à Queſnello adcenſeatur (in c. 12. ejuſdem ad Rom. Epi- ſtolæ v. 7.) fit, ſine gratia eficaci nos poſſe ſolùm abuti legi, ſeu divinis præceptis, atque adeo hæc ipſis juſtis impoſſlibilia eſſce. Præterea ſenſus eſt, gratias iſtas exteriores ſine interiore unctione efficacis gratiæ cor magis obdurare, imè unicè obdurare; imè per ſe tanquam obdurationis cauſam occaſionem. Confor- mis eſt hæc propoſitio Luthero in Epiſt. ad Galat. c. 5. & in Præf. ad Vet. Teſt. Calvino 1. 2. Inſt. c. 5. §. 4. C. 7. §. 2. & §. 6. G 9. IO. Janſenio t. 3. 1. I. c. S. & 9. Repugnat Scripturæ Pfſal. 18. 8. Prov. 6. 2 5. Iſa. 2 8. 19. Jerem. 3 3. 1 8. Matth. 5. 16. 18. I1 5. RKom. 7. 7. 2. Tim.- 3. 16. Patribus Irenæo lib. 3. contra hær. c. 12. & 1. 4. cC. 2 8. Clementi Alex. l. 2. & I 7. Strom. Athanaſio de Incarn. Verbi. Greg. Nazianz. ſerm. I. Greg. Nyſſ. de Reſurr. J. C. ſer. 1. Ambroſio in Luc. l. 3. c. 3. & l. 6. c. 7. Chryſoſt. in Ep. ad Rom. c. 7. in Ep. ad Gal. c. 4. hom. 60. in Joan. c. 10. hom. I. de Lazaro. Hierony- mo in Ep. ad Gal. I. 2. C. 14. Auguſtino de utilit. cred. c. 3. 1. 2. quæſt. in Exod. c. 5 5. in Pfſal. 57. & in Pial. 59. & in Pſal. 124. de Gratia Chriſti c. 13. de corr. & grat. c. 5. & cap. 6. Cyrillo Alex. in Evang. Joan. I. 9. C. 2 3. Greg. M. l. Moral. c. 37. S. Thom. I. 2. qu. 107. art. 2.O. & q. 9 8. art. 2. C. (6) Queſuellus in Epiſt. Rom. 11. 27. Vide ſequen. Prop. VII. Quæ utilitas pro homine in veteri fœ- dere, in quo Deus illum reliquit ejus propriæ infirmitati, imponendo ipſi ſuam legem? Quæ verò fœlicitas non eſt, admitti ad fœdus, in quo Deus nobis donat, quod petit à nobis. (7) ſ⸗ 1 M 1lun aC . Vtgun pucka Unthl li Supplementum, ſive Acceſſionee. I4 5 VIII. Nos non pertinemus ad novum fœdus, ſntr niſi in quantum participes ſumus ipſius novæ ine gratiæ, quæ operatur in nobis id, quod Deus lg nobis Præcipit. 6 3) Rtole IX. Gratia Ohriſti eſt gratia ſuprema, ſine rn Qqua confiteri Chriſtum nunquam poſſumus, & rne Cum qua nunquam illum abnegamus. (9) e X. Gratia eſt operatio manûs omnipotentis nd Dei, quam nihil impedire poteſt, aut retar- ACne dare.- (10) les (7) Queſnellus. in Epiſt. Heb. 32. v. 7. Senſus hujus, lnobch & præcedentis propoſitionis is demum eſt, Deum reli- eè quiſſe in impotentia implendæ legis Judæos, erſi per EII Cireumciſionem, aut aliud quodvis Sacramentum juſti⸗ tAficatos; exegiſſe tamen ab eis peccati fugam, & legis n Mnd adimpletionem; idque inter vetus, & novum Teſta- tN mentum intereſſe diſcriminis, quòd in veteri Deus de- c; ü negabat Judæis, quo poterant im plere legem, Chriſtia- H nis det in novo, quo poſſint legi obedire, ſubmini- no Hen ſtrando his gratiam efficacem, quam illis denegabat, Eeuilite verbo, impoſſibilia fuiſſe judæis præcepta legis. Indicat En præterea hæc ſeptima Propoſitio, nullam fuiſſe Judæis I). Ga ex veteri fœdere utilitatem. Conformis eſt utraque Pro- ng m poſitio Luthero in Epiſt. ad Gal. c. 3. & in Præf. ad Vet. LM I. Teſt. Calvino in antid. Trid. ſeſſ. 6. c. 6ö. Kemnitio in Examine Conc. Trid. ſeſſ. 6. & 18. Gomario in c. 23. 7 Nuly Matth. Janſenio t. 3. I. I. C. IIr. & I. 3. c. 5. & c. 7. Re- Pugnat Sczipturæ, Iſaiæ 65. 2. Ezech. 18. 32. Oſeæ 13. 9. Matth. 23. 37. Luc. 1 8. 21. Act. 7. 51. Patribus, ltenf Origeni lib. I. Periarch. c. r. Ambroſ. in Plal. 96. 8& eoͤpren lib. 2. in Luc. c. 2. S. Aug. Epiſt. 140. 20 Honoratum en (c. 3. Tract. 3. & 53. in ſoan. in Pfſal. 57. & in Pſal, ror. lisr I. r. ad Simplic. d. 2. Glementi Alex. in c. T. Iſaiæ & in ec. §. Auth. de Vocat. Gen. I. 2. c. 3. S. Thomæ 1. 2. q. t 9 8. art. 2. IAd P. La-Croiæ Theel. Sappl. K (8) 146 AdK. P. La-Croiæ Thrologiam Moralem (8) Queſnellus in Epiſt. ad Heb. 8. 10. Senſüs eſt, arfe notam unain, & characterem novi fœderis eſſe gratiam ulet efficacem. Vide Prop. 7. Hinc fit 1. infantes baptizatos ar non pertinere ad novum fœdus, cum participes non ſint ipfins novæ gratiæg, quæ operatur in nobis id, quod Deus nobis pracipit. Fit 2. Eccleſiam ſolis juſtis, & Sanctis conſtare, peccatores enim non ſunt participes dictæ novæ gratiæ, quam ſi haberent, ea operaretur in illis id, quod Deus pracipit. (9) Queſuellus in I. ad Cor. 12. 3. Senſus eſt, omnem gratiam Jeſu Chriſti eſſe victricem, ſeu à ſe ipſa, & in- trinſecè efſicacem, ac ſine ejuſmodi gratia non poſſe nos confiteri Chriſtum, nunquam etiam peccare illos, quibus datur gratia J. C. Vide Prop. 11. (10) Queſuellus in Matth. 20. 34. Senſus eſt, non dari gratiam purè ſufficientem, ſed omnem gratiam eſle 4 ſe ita efficacem, ut homo non poſſit illi diſſentire, ſi- velit. Vid. Prop. I1. Nota interea falſam eſſe propoſi- il, tionem vel ex hoc capite, quod enunciet, gratiam mi eſſe operationem manut Ommpotentis Dei. Gratia eſt id, quo manus Omnipotens Dei operatur in nobis velle, & perficere, non operatio mands Omnipotentis Dei. XI. Gratia non eſt aliud, quàm voluntas Omnipotentis Dei jubentis, & facientis, quod jubet. (11) AlI. Quando Deus vult ſalvare animam, quocunque tempore, quocunque loco effectus indubitabilis ſequitur voluntatem Dei. (12) XIII Quando Deus vult animam ſalvam fa- cere, & eam tangit interiori gratiæ ſuæ manu, nulla voluntas humana ei reſiſtit. (13) XIV. Quantumcunque remotus à ſalute ſit peccator obſtinatus, quando Jeſus ſe ei viden- dum fünt pani operaten aluthen lil , 4 Feti unpeectel 11 lbeeron mnim lllltni⸗ Almeſeye Ulcjet, 1Di Hennur in Onndr Tumvo ackentgt UVnt an enDei nm niefur t oorut Supplementum, ſiue Awcceſſiones. 147 dum exhibet lumine ſalutari ſuæ gratiæ, opor- tet, ut ſe dedat, accurrat, ſeſe humiliet, & ado- ret Salvatorem ſuum. (14) (11u) Que⸗ſnellus. in Marc. z. 1r. Senſus & hic eſt, gratiæ Dei reſiſti non poſſe, nullamqae dari gratiam „ urè ſufficientem. Conformis eſt hæc propoſitio (idem dic de 9. & 10.) Luchero in Gen. 2. & t. 3. de lib. arb. Calvino l. 5. contra Pigh. p. 185. l. 2. Inſt. c. 3. §. 10. Antid. Conc. Trid. ſeſſ. 6. c. 6. Janſenio t. 3. l. 2. c. 2 8. &ασt. 3. l. 3. C. 2 5. S l. 6. C. 6. Repugnat Scripturæ, Deut. 30. 19. Joſue 24. 2 5. Pfſ. 94. Eceli. 15. 16. Iſa. T. 16. Zach. I I. I 2. Matth. 19. 2 1. Rom. 2. 4. 1. Cor. 7. 37. Conciliis, Conſanticnfſi ſeſſ. S. in damn. 27. art. Wiclef. Senonca Decr. de fide 15. Tridentino ſeſſ. 6. c. 5. & C. I 3. & Can. 4. Datribus, Pſeudo-ClementiConſt. Apoſt. l. 6.c. 20. Ignatio M. Ep. ad Magneſ. Juſtino A- pol. ad Imp. Anton. & in Apol. ad Senat. Irenæ; l. 4. contr. hær. C. 9. & 72 Clementi Alex. I. 2. Scrom. Ori- geni hom. 20. in Num. Cypriano l. 3. Ep. ad Quirin. Hi- lario in Pl. 2. & 118. Balilio in Pſ. 61. Ambroſio I. r. de Jacob, & beata vita c. I. Nyſſeno l. 7. Phil. c. 1. & 3. CHryſoſt. in Matt. hom. 82. in Joan c. 6. hom. 46. hom. 2. de Lazaro, in Gen. 5. hom. 22. Hicron. epiſt. 147. in cap. 5 5. IInix, Aunguſtino de Spi. & lit. c. 34. de grat. & lib. arb. G. A. & 6. & 12. Tract. in Joan. 36. & 53. in Pfſ. 5o. de corrept. & grat. c. 14. de prædeſt. 88. C. 5§. de vera Relig. c. 14. de graria Chriſti c. 14. Cyrillo Alex. I. 9. is ſoan. 10. Proſpero in reſponſ. ad artic. Gallor. Author de Voc. Gent. l. 2. c. I 2. & c. I 8. Joanni Damaſceno Il. z. de Fide Orthod. c. ultimo, B. Thomæ 1. p. qu. 6 2. a. 3. ad 2. & Quodlib. 1I. a. 7. ad 2. & I. 2. J. 9. art. 6. ad 3. Nota, falſam effe aliis de cauſis undecimam hanc propoſitionem: Nimirum gra- tia eſt donum Dei ebis in tempore collatum ex meritis Chriſti ad operandm in nobis ſalutem. Volunta; au- K 2 tefn tari ſuæ gratiæ, eos ad converſionem neceſſitari, nec ti. (16) 148 Ad K. P. La-Ceix Theologiam Moralem tem Dei Deus eſt, non donum Dei; æterna eſt, non temporaria;, uti eſt gratia; non eſt fructus meritorum Chriſti. 3 (12) Queſnellus in Marc. 2. II. Senſus eſt, Deum nolle ſerio ſalutem omnium hominum, nec Jeſum Chri- ſtum pro omnibus mortuumeſſe; quod in quinta Jan- ſenii Propoſitione damnavit Eccleſia. (13) Queſaellus in Luc. 5. 13. Senſus eſt, nunquam reſiſti, neque reſiſti poſſe interiori gratiæ Dei, quod in ſecundam, & quartam incidit Janſenii Propoſitio- nem. Inſinuat etiam, deeſſe aliquibus tactum inte- rioris gratiæ, Deumque nolle ſeriò omnes animas ſal- vas facere. (14) Queſnelns in Marc. 5.6. & 7. Senſus eſt, gra- tiam omnem eſſe efficacem, gratiam deeſſe peccatori- bus, qui non convertuntur, nec illos converti poſſe; dum autem Zeſus ſe eis vi’dendum exhibet lumine ſalu- poſſe gratiæ reſiſtere. Conformis eſt Janſenii 2. & 4 prop. Repugnat Patribus, Cyril. Alex. I. 11. in Joan. ubi de Paulo, & Auguſtino l. 6. Confeſ. c. 5. XV. Quando Deus mandatum ſuum, & ſu- am æternam locutionem comitatur unctione ſui ſpiritus, & interiori vi gratiæ ſuæ, operatur il- lam in corde obedientiam, quam petit (15) XVI. Nullæ ſunt illecebræ, quæ non cedant illecebris gratiæ, quia nihil reſiſtit Omnipoten- XVII. Gratia eſt vox illa Patris, quæ homi- nes interius docet, ac eos venire facit ad Je- ſum Chriſtum. Quicunque ad eum non venit, poſtquam audivit vocem exteriorem Filii, nul- latenus eſt doctus à Patre. (17) XVIII. Nlen ct, o Supplementum, ſive Acceſſtiones. 149 XVIII. Semen verbi, quod manus Dei irri⸗ gat, ſemper affert fructum ſuum. (189) d (15⁵) Queſnellus in Luc. 9. 10. Senſus eſt, non ſem- gin per Deum mandatat Hnnm , G ſnam locutionem co- Wmitari unttione ſisi Wpiruus „ & interiori vi gratiæ ſuæ, Ann ſeu non ſemper dari gratiam ſufficientem; quoties au- N, tem Deus dat gtatiam „hanc efficacem eſſe, & irreſi- ih ſtibilem. uni (16) Queſaellus in Act. 8. 22. Senſus eſt, gratiam N in ſemper eſſe efficacem, && victricem, nec illi reſiſti, imè nec reſiſti poſſe, Omnipotenti enim non ſolùm reſiſtit Sus, Derno;, ſed ne reſiſtere quidem poteſt. Repugnat Patri- bine bus, Auguſtino l. S. Confeſſ. & B. Laurentio Juſt. de I Gp. Reſurr. Vide Prop. XI. RK (17) Queſnellus n Joan. g. 47. Senſus eſt, interiori gratiæ nunquam reſiſti, qui enim hanc habent, ve- nallui niunt ad Jeſum Chriſtum, ad eum non veniunt, qui iii mon habent, & cum, qui hanc irreſiſtibilem gratiam LY (efficacem nempe in ſenſu Queſnellii) non habet, in A*impotentia eſſe veniendi ad Jeſum Chriſtum. Repugnat lun Scripturæ, Prov. r1. 3 e (18) Queſnellus in Act. 1I1. 21. Senſus eſt, gratiam Indel omnem cſſc efficacem, & afferentem fructum, neque nOinIn irrigari gratia, qui non afferunt fructum, ſeu qui non eit i convertuntur. Repugnat Scripturæ, Luc. 8. & Augu- arbonett ſtino in Pſ. 12 4. noeer. XIX. Dei gratia nihil aliud eſt, quam ejus Omnipotens voluntas: hæc eſt idea, quam bum Deus ipſe nobis tradit in omnibus ſuis Scriptu- eht ris. (19) umton XX. Vera gratiæ idea eſt, quòd Deus vult genkl ſibi à nobis obediri, & obeditur; imperat, & omnia fiunt; loquitur tanquam Dominus, & omnia ſibi ſubmiſla ſunt. (200) K 3 XXI. 15b Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem XXI. Gratia JEſu Chriſti eſt gratia fortis, Anr potens, ſuprema, invincibilis, utpote quæ eit n operatio voluntatis Omnipotentis, ſequela, & imitatio operationis Dei incarnantis, & reſuſci- tantis Flium ſuum. (21) XXII. Concordia omnipotens operationis Dei in corde hominis cum libero ipſius volun- tatis conſenſu demonſtrataur illico nobis in In- an carnationc, veluti fonte, atque Archetypo om- nium aliarum operationum miſericordiæ, & mnidh gratiæ, quæ omnes ita gratuitæ, atque ita de- pendentes à Deo ſunt, ſicut ipſa originalis ope- ratio. (22) (19) Queſnelius in Ep. ad Rom. 14. 4. Senſus aper- tus eſt. Conformis eft prop. Luthero in 2. Gen. Calvino in Antid. Trid. ſeſſ. 6. & l. 2. Inſtit. c. 2. Janſenio t. 3. I. 1. c. r. Repugnat Scripturæ, Prov. 1.24. Iſailæ 65. Eſther 13. Rom. 9. Patribus, ac præſertim Vincentio Li rinenſi in Common. 3 1. Vide Prop. XI. (20) Queſnellur in Marc. 4. 39. Senſus eſt, commen- titiam eſſe gratiam, cui reſiſti poſſit. Vatge rla (2 1) Queſnellus in 2. Epiſt. ad Cor. 5. 21. Senſus mu eſt, non magis reſiſti poſſe gratiæ, quæ ex 10. Prop. V! eſt operatio manus Omnipotentis Dei, quàâm operationi llhn Dei incarnantis, & reſuſcitantis Filium ſuum, cui cer- puh tè reſiſti non poteſt, imò vollintatem æquè liberè coo- le, perari gratiæ Dei, atque humanitas Chriſti libera coo- ni Perata ſit unioni hypoſtaticæ, aut Corpus Chriſti unio- ni ſuæ cum anima per mortem ab ipſo ſeparata, id eſt nullà planè libertate reſpondere voluntatem gratiæ, ac merè paſſivè ſe habere. Vide ſeq. Prop. un d(22) Queſnellus in Luc. 1. 3 8. Senſus eſt, nos gratiæ n Dei eo prorſus modo cooperari, quo humana Chriſti II natura cooperata eſt actioni Dei Ulam Verbo ſuo unien- j t15, Ae, 4 l Supplementum, ſine Acceſſtones. 151 de 1 is, id eſt purè phyſicè ,non moralitnr, liberè, & meri- itn rorié. Conformis eſt Prop. Luthero in lib. de lib. arb. ek, Kemnitio in Exam. Conc. Trid. ſeſſ. 6. can. 4. Calvino. ntis s Antid. Conc. Trid. ſeſſ. 6. c. 6. S& I. 3. Inſtit. c. 24. 5. 7. anſenio t. 2. I. 2. e. 23. & t. 3. I. 2. c. 23. Repugnat 1 Ohettt Seripturæ, Pſ. 69. Sapientiæ 9. 10. Ezech. 1S. 3 1. Rom. liplusvo 2. I. Cor. 3. 8. & 4. 5. & 1,5. 10. 2. Tim. 4. K§. Conci- oubi liis, Arauſicano 2. Can. 9. Senonenſi in Præf. Trid. ſeſſ. D g. c. 7. & c. 32. & can. 4. Patribus, Hilario in Matth. 7. lnecoo 2 8. Greg. Nazian. Serm. 21. Chryſoſt. hom. 9. in Gen. ktlohcn, 4. hom. 2. & 3. in Epiſt. Tim. 1. & hom. 13. in Ep. aen Heb. 8. Auguſtino tract. 4. in Epiſt. Joan. 3. & in Pſ. 3 5. ligunlen epiſt. 106. de pec. mer. & remiſ. c. 5. I. 4. cont. Julian. c. S8. l. I. Retract. c. 23. de grat. & lib. arb. c. 5. & 17. de corr. & gr. c. 2. Paulino Nolano Epiſt. 2. ad Seve- 144 Ah rum, Auth. I. de Voc. gent. l. 2. c. 8. & 9. G I. 5. C. 7 nnGn Fulgentio de Inc. & gr. C. 30. Greg. M. l. 16. Moral- 1. uiis c. 1 O. Bernardo de Pr. & lib. arb. c. 14. S. Thomæ 1. 2. N.LeI qu. 3. a. 2. C. . enin XXIII Deus ipſe nobis ideam tradidit omni⸗- 1 potentis operationis ſuæ gratiæ, eam ſignificans ipchnm per illam, quæ Creaturas è nihilo produxit, & mortuis reddit vitam. (23) L ean XXIV. Juſta idea, quam Centurio habet de gunen. omnipotentiâ Dei, & Jeſu Chriſti in ſanandis uium« Corporibus ſolo motu ſuæ voluntatis, eſt ima- nalis go ideæx, quæ haberi debet de omnipotentia Cräüm fuæ gratiæ in ſanandis animabus à cupiditate. mm (24) oenmn XXV. Deus illuminat animam, & eam ſa⸗ mungi nat æqué ac corpus, ſolâ ſuâ voluntate, jubet, aèQ. & ipſi obtemperatur. (2 5) D XXVI. Nullæ dantur gratiæ, niſi per fi- o 8 dem. (26) aſe. K1 22) r ..1l. 152 AdK. P. La-Croix Theologiam Moralem (23) Queſuellus in Epiſt. ad Roman. 4. 17. Senſus idem, qui Prop. 22. Conformis eſt Synodo Dordrace- næ ſeſl. 136. p. 306. (24) Queſnellus in Luc. 7. 7. Vide Prop. 22. (25⁵) Queſnellus in Luc. 18. 42. Vide Prop. 22. (26) Queſnellus in z. Petri 1. 3. Senſus eſt, nullam ſive actualem, ſive habitualem gratiam, niſi per fidem, atque adeo infidelibus denegari gratiam, quà diſpo- nantur, ac duci poſſint ad fidem. Conformis eſt Prop. Gomario in explic. cap. 22. S. Matth. p. 60. Janſenio t, 3. I. 2. C. II. Prop. 5. inter 31. ab Alex. VIII. pro- ſcriptas. Repugnat Scripturæ, Sapientiæ 1 3. 8. Act. 8. 27. IO. I. I 4. I0. 17. 2 5. 26,. 2,8. Rom. I. I9. I1. Theſſl II. 10. Patribus, Clem. Alex. Orat. ad Gent. I. I. Pædag. c. 4. & I. 7. Strom. Ambroſio in Pſalm. 48. Chryſoſtomo homil. . in Joan. C. I. & hom. 53. im c. 25. Matth. Auguſtino de Prædeſt. SS. c. 7. de vera Re- lig. c. 15. I. 83. Jquæſt. 6S. de Gen. cont. Man. C. 3. 1. 2. de Serm. in Monte c. 92. in Pſ. 18. I. 1. de lib arb. C. 19. qe ſb. & lit. c. 3 3. Oſorio in l. Pro lib. arb Cyril. Alex. l. 3. cont. Jul. Proſpero reſp. 8. ad Cap. Gall. Authori I. de Voc. Gent. l. I. C. 5. &. l. 2. C. §. 6, 9. S. Tholnæ q. 14. de Verit. a, II. „ . XXVII. Fides eſt prima gratia, & fons om- nium aliarum. (27) XXVIII. Prima gratia, quam Deus conce- dit peccatori, eſt Peccatorum remiſſio. (28 XXIX. Extra Eccleſiam nulla conceditur Sratia. (29) . XXX.Ä Omnes, quos Deus vult ſalvare per Chriſtum, ſalvantur infallibiliter. [30] (27) Queſnellas in 2. Petri 1. 3. Vide Prop. 26. (28) Queſnelins in Marc. I1. 2 5. Senſus eſt, nullam dari gratiam, ſive habitualem, ſive actualem ante pec- catorum remiſſionem, quàâ peccator ad Pœnitentiam diſpo- — 1 lne, an. 61 hnn 1. leh 0.1 11 ſrel,n eliſperſi l, d e Onbekro 60. lln Aer U n ir g , lon ni Oun d londenn Akon ſgi cEſ ſtnl⸗ 1 Mn b “D 1 O 4. Cl. Autht 9. NThon Conson Denn cone Nitlo. 11 Conedet ltlalare, ehop. 1 lnselt, ulemm, Supplementum, ſive Acceſſiones. 153 nd diſponatur. Repugnat Tridentino ſeſſ. 6. Can. 3. & noh ſeſſ. 14. Can. 1. Fit etiam, fidem in peccatore eſſe re- miſſionem peccatorum, quod Calvinus ajebat. Nam ex Prop. 27. PFides eſt prima gratia, & fons omninm altarum. (29) Oueſnellus in Luc. 10. 3 5. Vide Prop. 26. (30) Queſnellus in Joan. 6. 40, Senſus eſt, Deum velle ſalutem tantummodo Prædeſtinatorum. Confor- mis eſt Calvino l. 3. æter præd p. 706. in Evang Joan. c. 17.1. 3. eſtir. c 23. Gomario explic. Epiſt.: ad Gal. 1I. Theodoro Bezæ, ac præſertim Janſenio t. 3. l. 3. C. 20. & 21. & l. 10. C. 3. & prop. 4. inter 3 I. ab Alex. VIII confixas. Repugnat Scripturæ 2 Reg. 14. 14. Pſ. 1,8.7. Sap. II. 2 5§. Ilaiæ 62. 6. Matth. 18. 14. Jan. 17. 20. KRotn. §. 1 8. G& 8. 32. C e 2. Cor. §. 14. r. Lim. 2. I. & 4. 10. Hebr. I I. 9. r. Joah. 11. S Conciliis, Valentino 3. can. 5. & Trid. ſeſl. 6. c. 3. Pa- tribus, Ignatio Ep 6. ad Philade elph. Cypriano de bono Patientiæ, Athanaſio orat. 3. contra Arian. Gregor. Na- zZianz. orat. 24. ad Ar. Ambroſio l. 1. de Jac. & vit. bea- ta c.,6. de Paradiſo c. S. 1. 6. in Luc. c. 7. & l. 10. C. 2 2. Chryſoſtomo homil. I. in Ep. ad Eph. I. hom. 46. in Marth. 23. hom. 16. in Ep. Rom. 9. hom. 17. in Ep. ad Hebr. 10. Hieron. in c. 27. Iſaiæ. Auguſtino l. 6. cont. Jul. c. 4. in Pſ. 9 3. & 9 5. & 120. tract. 4. in Joan. & 35. Cyril Alex. I. 5§. in Iſai. c. 54. & in Evang. Joan. I. 11. c. 2 1. Leoni ſerm. 1. de Nat. Dom. & ſerm. 1. 4. & I1. de Paſſione. Proſpero in reſp. ad Object. Gall. c. 8. ſent. 8. & object 2. Vincent. Authori de Voc. Gen. I. 2. c. 16. Joanni Dam. I. 2. de Fide Orthod. c. 29. S. Thomæ de Verit. d. 2 3. a. 2. & in 2. ad Tim. Icét. 1. XXXI. Deſideria Chriſti ſemper habent ſuum effectum; pacem intimo cordium infert, quando eis ilamm optat. [3z11 XXXII. Jeſus Chriſtus ſe morti tradidit ad K 5 lUibe⸗- 154 Ad K. P. La-Croiæ Theologiam Moralem liberandum pro ſemper ſuo Sanguine Primo- . genitos, ideſt electos, de manu Angeli exter- den minatoris. (32) . W XXXIII. Prôh quantum oportet bonis ter- M? renis, & ſibimetipſi renunciâfſe, ad hoc ut quis ſisſ fidueiam habeat fibi, ut ita dicam, appropri- mnt andi Chriſtum Jeſum, ejus amorem, mortem N & myſteria, ut facit S. Paulus dicens; Oui dile- ue zit me, & tradidit ſemetipſum pro me Tex W. XXXIV. Gratia Adami non producebat; mür niſi merita humana. (34) V l 63 1) Queſnellus in Joan. 20. 19. Senſus eſt, Chri- A ſtum non deſiderâſſe converſionem peccatorum, qui U nunquam convertuntur, aut ſalutem eorum, qui per- And eunt, etiam fidelium; hæc enim deſideria forent ſine effectu. Malderus Antuerp. Epiſcopus doctiſſimus vo- cat hoc dogma borrsbile, & Antichriſtianum, Vide Prop. 30. (32) Queſuellus in Ep ad Gal. 4. 4. Senſus eſt, Chri- ſtum mortuum eſſe pro ſolis electis, adeoque ne pro omnibus quidem fidelibus. Vide Prop. 30. (33) Queſnellus in Ep ad Gal. 2. 20. Senſus eſt, ſo- los fanctos, eoſque æque à ſemetipſis, terreniſque rebus abſtractos, ac Paulus Apoſtolus fuit, fiduciam habere poſſe dicendi: Chriſtus dilexit me, &; tradidit ſemet- ipſum pro me. Repugnat Propoſitio Eccleſiæ in ſym- bolo canenti: Qui propter nos homines, & propter zo- tram ſalutene deſcendit de cœlis. Imo vero ne Paulus quidem dicere id potuiſſet ante ſuam converſionem, neque enim tum bonis terrenis, & ſibimetipſi renuncia- verat. . (3 4) Qweſnellus in 2. Cor. 5. 2 1. Senſus eſt, Gratiam Adamo conceſſam non fuiſſe ut donum ſupernaturale, quod illum ſupra conditionem naturalem elevaret. Vi- de ſeq. Prop. KXV. lri Mgirzin 1di Ntetbonie ltoelen in, mor te a nne, 3 rocurdr tluet, Trenorum lonm, an D 6Coctilur Ruucn Culgset hoglene . Kllisch eneniclent 6Aucunm , Gmilit/ hlecklent 6, Onenn noſetoneh n conetie veipliren alise hmſhen ruch, Supplementum, ſive Aeceſſiones. 155 XXXV. Gratia Adami eſt ſequela creatio- nis, & erat debita naturæ ſanæ, & integræ. (35) XXXVI. Differentia eſſentialis inter gratiam Acdami;, & ſtatus innocentiæ, ac gratiam Chri. ſtianam eſt, quod primam unuſquiſque in pro- pria perſona recepifſet; iſta vero non recipitur, niſi in perſona Jeiu Chriſti reſuſcitati, cui nos uniti ſumus. (360) XXXVII. Gratia Adami ſanctificando il- lum in ſemetipſo: erat illi proportionata, Gra- tia Chriſtiana nos ſanclificando in Jeſu Chriſto, eſt omnipotens, & digna filio Dei. 37 XXXVIII. Peccator non eſt liber, niſi ad malum, ſine gratia liberatoris. (38) (35⁵) Queſnellus in 2. Cor. 5. 21. Senſus eſt, Ada- mum ita creatum fuiſſe ad finem ſupernum, & in ori- ginali gratia, ejuſque conſecutionibus, ut aliter creari non potuerit; gratiam proinde Adæ collatam, non fuiſſe donum à dono creationis diſtinctum: Confor- mis eſt Prop. Luthero in Geneſ. 3. Calvino I. 1. Inſtit. c. 15. §. 1. & I. 2. Inſtit. c. I. S§. 6. Kemnitio in Exam. Trid. ſeſl. 17. de pecc orig. Bajo Prop. r. 21. 55. 78⸗ Janſenio t. 2 l. I. c. 4. & 50. l. 3. C. 25. I. 9. c. 10. Re- pugnat Scripturæ, Deut. 8. 17. Pfal. 3 2. 6. (Vide Au- guſt. conc. 2. in hunc locum) Rom. 11. 6. 1. Cor. 12 29. & 4. 17. Patribus, Baſilio l. 1. de Sp. S. ad Amphil. c. 16. Cypriano de bono patientiæ, Chryſoſtomo hom. 19. ad pop. Ant. Auguſtino de Gen. ad lit. 6. 1 56cont. Maximin. I. 3. c. 15. I. 3. de lib. arb. c. 20. l. I. Retract. c. 9. contra Julian. l. 4. c. 16. Ambroſio l. de Parad. C. 14. Cyrillo Alex. I. I. in Joan. c. 9. & 13, & 15. Ru- perto Abb. l. 2. de Trinit. c. 3. S. Thomæ q. 4. de ma- lo artic, Izad 14. l. 10. contra Gent, c. 51. in 2, ſent. diſt. 156 Ad R. P. La- Croiæ Theologiam Moyalem diſt. 30 d. r. & diſt. 31. q. I. & I. 2. q. 83. art. 7. & 1I. P. . 9 5 art. I. & . 97 arr. 1 C. (36) Queſzellus in Ep. ad Rom 7. 4. Senſus eſt, gra- tiam Chriſtianam non eſſe infuſam animæ, neque per Juſtitiam in nobis inhærentem eſſe nos formaliter ju- ſtos, ſed per juſtitiam, quæ eſt in Chriſto JEſu. Con- formis eſt Prop Luthero'in Ep. ad Gal. 2. Calvino in Antid. Conc. Trident. ſeſ. 6. & I. 3 Inſtit. c. I1. §. 3. Kemnitio Exam. Trid. ſcſſ. 6. Gomario in Anal. ep. ad Rom. C. 4. & in Explic. S. Lucæ c. I. v. 7. Bajo Prop. 42,. Repugnat Scripturæ, Ezech 36. 25. Joan. 14. 23. Rom. 5§5 S. Eph. 41 7 Fit. 3 5. Concilio Tridentino ſeſſ 6. C. 7. can. 10 Can. I I. Patribus, Auguſtino tract. 26. in Toan. cp. 105. ad Sixtum, de 6p. & lit. C. 17. de Gen. ad lit l. 6. c. 24. & 26. & 27. de Civit. Dei l. 19. C 17. Cyrillo Alex. 1 6. de Trin. Proſpero reſpon. 6. ad Gall. Gregorio M l. I8. Moral. c. 3 3. Bernardo ſerm. 4 de Dedic. S Thomæ f. 2. d. I 10. Art. 4. C. (37) Queſnellus in Ep. ad Eph. I. 6. Senſus eſt præ- cedentis, nempe nos ſanctiſicari ſolum per gratiam, quæ eſt in ſu Chriſto, Ppræterea gratiam Adami fuiſſe de- bitam, & non ſupernaturalem, noſtram eſſe quidem indebitam, non tamen Proportionatam libero arbi- trio, quod victrici ſuâ vi ligat, impellit, cogit, neceſ- ſitat. , (38) Queſneliu, in Luc. 8. 29. Senſus eſt, liberum arbitrium ſine gratiæ Dei adjutorio, nonniſi ad peccan- dum valere. Vide Prop. 39. XXXIX. Voluntas, quam gratia non præ- venit, nihil habet luminis, niſi ad aberrandum, ardoris, niſi ad præcipitandum, virium, niſi ad ſe vulnerandum; eſt capax omnis mali, & in- capax ad omne bonum. (39) XL. Sine gratia nihil amare poſſumus, niſi ad noſtram condemnationem. 40 1 7 14n, . , . i Supplementum, ſive Acceſſtiones. 157 hen III. Omnis cognitio Dei, etiam naturalis, etiam in Philoſophis Ethnicis non poteſt veni- Kenli r, re, niſi à Deo, & ſine gratia non producit, niſi “ vanitatem, præſumptionem, & oppoſitionem ad ipſum Deum, loco affectuum adorationis, Chin gratitudinis & amoris. (41 eeeD XLEII. Sola gratia Chriſti reddit homincm nlnlen , aptum ad ſacrificium Fidei, ſine hoc nihil, niſi hlog impuritas; nihil, niſi indignitas. (42) – om un. (39) ) Queſnellus in Matth. 20. 3. Senſus eſt, ſine gra- lolhidin tia actuali ordinis ſuperni non habere nos Glectiodlem hlmr, amandi ullum bonum morale, atque cum hac neceſſi- tate amandi malum ſtare libertatem, quæ ſufficit ad ju- ſtam condemnationem. Conformis eſt Prop. (idem dicas de 3 8. & de ſequentibus tribus, quæ eodem ſpe- Denmon ctant) Calvino lib. 3. Inſtit. c. 14. Bajo Prop. 22. 27. eeH 28. 29. Janfcnio t. I. 1. 4. C. 8. t. 2. 1. 3. c. 20. G& I. 4. Elucknn, c. 12. Repugnat Scripturæ, nempe Rom. 2, 14. & 4. grmint I. G& 2., Patribus, pſeudo- -Clementi I. 7. Conſt. Apoſt. mifiſe4 c. 34. Baſilio homil. 9. in Hexam. Gregorio Nyfſſ. in eſeqnida orat. de mortuis, Chryſoſtomo in Ep. ad Roman. C. 2. lenai. hom. 5. S& in c. 17. Matth. homil 24. Hieronymo in gt, deef. Ezech. 29. 18. Auguſtino l. 4. contra Julian. c. 12. & de Geneſ. ad lit. I. . c. 14. Joanni Damaſcenol. de dlhum Fide c. 14. Laurentio Juſtiniane de Ligno vitæ c. 5. lalr Thomæ Aquinati qu. 24. de verit. artic. 14. & I. 2. qu. 109. art. 5. Bonaventuræ l. 2. Sent, D. 2 8. art. 3. 4· 3. C. ianone (40) Oueſnellus in 2. Theſſ 3. 18. Penandon (41) QOueſnellus in Ep. ad Rom. 1I. 19. (42) ) Queſnellus in Actt 11. 9. kr 1IEIII. Primus effectus gratiæ Baptiſmalis eA eſt facere, ut moriamur peccato; adeo ut ſpi- ritus, cor, ſenſus non habeant plus vitæ pro ſhunm: peccato, quam homo mortuus habeat pro re- 6 bus mundi. (43), IWII. 158 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem HIEIIr. Non ſunt, niſi duo amores, unde vo- litiones, & actiones omnes noſtræ naſcuntur; amor Dei, qui omnia agit propter Deum, quem que Deus remuneratur; & amor, quo nos ipſos, ac mundum diligimus, qui quod ad Deum referendum eſt, non refert, & propter hoc ipſum fit malus. (44) MLV. Amore Dei in corde peccatorum non amplius regnante, neceſsè eſt, ut in eo carnalis regnet cupiditas, omneſque actiones ejus cor- rumpat. (45) HVI. Cupiditas, aut Charitas uſum ſen- ſuum bonum, vel malum faciunt. [46] (43) Queſnellus in Ep. ad Rom 6 2. Senſus eſt, gra- tiam Baptiſini, non quidem habitualem illam, ſub qua maximum eſſe adhuc pondus concupiſcentiæ Janſenia- norum vox una eſt, ſed auxiliarem illam, quam uti cæ- tera Sacramenta, ita & Baptiſmus confert in ordine ad finem proprium, utpote in Queſnellii ſyſtemate, effi- cacem, atque adeo irreſiſtibilem ejuſmodi eſſe, ut ſub ejus motione impoſſibile æque ſit nos ferri ad pecca- tum, ac mortuo ad res mundi. Vide alias Propoſitio- nes de irrefiſtibilitate grati⸗. Quod ſi velis, Queſnel- lum de habituali, & ſanctificante gratia loqui, confor- mis crit Propoſitio Theſi Molinoſii 55. ac repugnabit Tridentino ſeſſ. 5. can. 5§. imo & principiis Janſeniani ſyſtematis. (44) Queſuellus in oan. 5. 29. Senſus eſt, volunta- tem noſtram non poſſe legitime, atque ad virtutis nor= mam moveri, niſi ex vera Divina & ſupernaturali cha- ritate in Deum feratur, quâcunque aliàâ ratione movea- tur, puta, amore rationabili ſui ipſius, timore pœna- P rum, ſpe præmiorum æternorum, inordinate moveri, ac peccaminoſe. Conformis eſt Prop. Calvino in An- tid. l Sopplementum, fwe Acteſſtonet. 159 er ne Eeid. Concil. Trid. ſeſſ. 6. can 15. & l. 3. Inftit. c. 14. §. trenen 3. Bajo Prop. 34. 36. 3 8. Janſeniot. 2. 1. 3. C. 3. 19. opterha 20. 2 1. ac Prop. 7: inter 3 4. damnatas ab Alexandto mon VIII. Repugnat Patribus, Auguſtino l. 3. de lib. arb. ii gn c. 23. Proſpero l. 3. de vita contempl. c, 2 5. Gregorio 1 Pr M. hom. 27. in Ev. Joan. c, 15. v. I12. Laurentio Ju- Dſtiniano de Ligno vitæ c. 13. S. Thomæ I. p. q. 60. art. 1. ad 3. & I. 2. q. 109. art. 2. C. & 2. 2. q. 19. art. 6. C. Gtrumn S. Bonaventuræ in 2. ſentent. diſt. 2 8. art. 2. J. 3. lntdentne (45) OQueſnellus in Luc. 15. 13. Senſus eſt, ſub cu- Onsteug piditatis regno peccatorem neceſſario peccare in omni- bus ſuis actionibus, & abſque libertate indifferentiæ teum ademereri etiam inactionibus ſuàpte naturâ bonis, in je- D jumo, in eleémoſynis, in orationibus; ubi autem non regnat vera ſuperna charitas Dei, cupiditatem regnare, deluc cüm has inter nihil mediet ex Prop 44. Conformis enlm,ſ eſt Prop. hæc Bajanæ 4. 3 5. 40. Repugnat Tridentino lenieu ſeſſ. 6 can. 7. & Chryſoſtomo hom. 67. ad pop. Ant. nunti (46) Queſnellus in Matth. 5. 28. Senſus eſt, eum, jiNori qui non utitur ſenſibus ex motivo veræ ſupernæ chari- lnu, tatis, ſemper ac neceſſario illis uti ex motivo pravæ cu- Nle, piditatis. Vide Prop. 45. 67. ad IIII. Obedientia legis profluere debet ex E konte; & hic fons eſt charitas: Quando Dei bi amor eſt illius principium interius, & Dei glo- e ria ejus finis, tunc purum eſt, quod apparet ex- wiieſen terius; alioquin non eſt niſi hypocriſis, aut falſa uuſtitia. (47) lue nr WIVIII. Quid aliud eſſe poſſumus, niſi te- emm nebræz, niſi oberratio, & niſi peccatum, ſine Fi- end dei lumine, ſine Chriſto, & ſine charitate? [48] tninn ILII. Ut nullum peccatum eſt ſine amore ir noſtri, ita nullum eſt opus bonum ſine amore o . . . . 5 5. CNin Dei. (49) L. Fru- 7R 166 Ad k. P. La⸗Croix Theologiam Moralem L. Fruſtra clamamus ad Deum, Pater mi, ſi ſpiritus charitatis non eſt ille, qui clamat. Ls5o] - (47) Queſnellus in Matth. 23. 26. Senſus eſt, non obſervantein præcepta Dei ex vera Dei ſuperna chari- tate, ſed ex. gr. ex timore inferni, ex amore juſtitiæ, ex ſpe mercedis æternæ hypocritam eſſe. Conformis eſt Prop. Luthero in Aſlert. art. 6. t. 2. p. 300. Calvino in Antid. Trident. ſeg. 6. can. 2 5. Bajo Prop. 16. Repu- gnat Patribus, Bernardo tract. de præcept. & diſc. & Thomæ Aquinati in c. 14. Epiſt. ad Rom. lect. 3. G& 2. 2. q. 100. art. 10. Vide Prop. 4 5. (48) Queſnellus in Ep. ad Eph. 5. 8. Senſus conſtat ex præcedentibus. Conformis eſt Prop. Bajanæ 25. S 3 5. (49) Queſnellus in Marc. 7. 22. Senſus & hic ex ſu- Perioribus patet. Repugnat etiam Prop. Paulo in Ep. ad Hebr. 11. 25. (50) Queſneltus in Epiſt. ad Rom. 8. 15. Senſus eſt, orationem, quæ ex charitate non proficiſcitur, eſſe va- nam, atque inutilem. Repugnat Chriſto præcipienti omnibus, etiam peccatoribus, ut orent ad Patrem, di- centes: Pater noſter, & Prodigi parabolæ Evangelicæ; etſi enim ex ſolo ſuæ egeſtatis motivo ſurgens iverit ad patrem, vidit eum pater ejus, & miſericordid motus eſte antequam ſoilicet dignis operibus, & vera bpœnitentia ad patrem redinet antiquum, ut explicat Hieronymus in Ep. ad Damaſum de filio Prodigo. Repugnat & Pa- tribus, Ambroſio in Pſal. 11 8. & Auguſtino ad Sim- Plic. Il. 4. c. 2. & ad Bonif. I. 4. c. 5. Vide ſequentem Prop. LI. Fides juſtificat, quando operatur; ſed ipſa non operatur, niſi per charitatem. 5r LII. Omnia alia ſalutis media continentur in fide, tanquam in ſuo germine, & ſemine ſe ⸗ tihet 1 rin (t ucn ndt 4 dun e t, Nlir 3 enſ⸗ 4 ilipern Supplementum, ſive Asoeſſones. 161 ſed hæc fides non eſt abſque amore, & fiducia. (52) LIII. Sola charitas Chriſtiano modo facit (actiones ohriſtianas) per relationem ad Deum, durſlii & Jeſum Cariſtum. [zz] LIV. Sola charitas eſt, quæ Deo loquitur; Chi cam ſolam Deus audit. (54) Re (5 1¹) Queſnellus in Act. 13. 39. Senſus eſt, fidem ju- tun l ſtificare ſolum Per veram charitatem ſupernam „ G ſine oreſck, hac illam operari non poſſe, ſeu ſine charitate fidem non eſſe virtutem; quæ enim virtus nec operatur, nec Nnln OPerari porteſt bonum ullum, virtus eſt. Conformis ad Ni eſt Prop. Luthero in c. 15. Gen. & in Præf. ep. ad Rom. Calvino I. 3. Inſtit. c. 2. S. 9. & in Antid. Trid ſeſſ. 6. Enntig Can. 15. Kemnitio in Exam. Trid. ſeſſ. 6. can. 9. Go- Miri mario t. 1. explic. Ep. ad Gal. c. 5. Janſenio t. 3. I. 5§. C. 4. & 5. & 9. Prop. 9. 10. I I. 12. 1 3. inter 3 1. notatas ab Alex. VIII. (Repugnat Scripturæ Luc. 7. 50. & 18. 13. Act. 15. 9. Rom. 3. 2 8. & 8. 24. Hebr. 1I1. 2 5. 3 1. Pſal. 16. 7. Pſal. 11 8. 112. Matth. 7. 22. 1. Cor. 9. 10. Iſaiæ 5v. 15. 1. Petri 5. 5. 3. Reg. 21. 29. Concilio Tridentino ſeſſ. G. c. 6. ſeſſ. 14. c. 4. Patribus, Cle- menti Alexan. l. 7. Srrom. Chryſoſtomo hom. de Ver- „bis David, & in c. 5. Matth. Hieronymo contra Jovin. nina: 1.2. Ambroſio l. de Iſaac, & Jacob c. I. & l. I. de Cain, n e & Abel c. 9. & in Luc. 1. & in Pſal. 118. v. 145. Hila- tio in Pſal. 118. Auguſtino de Præd. SS. c. 7. ep. 186. ad Paulum, & 149. ad Sixtum c. 3. in Pſal. I18. ſerm. 17. in Pſal. 36. ſerm. 2. in Pſal. r20. in Pſal. 9 3. Gre- Sgorio M. I. 26. Moral. c. 2 3. Bernardo tract. de Chari- tate c. 3. ſerm. 4. in Vig. Nat. Dom. ſerm. 2. de Nat. Oenatu, de Ofhiciis Epiſc. c. y. Ugoni Victorino in Thr. ſuper Mem. illud Gen. 18. Clamor Sodomorum, Laurentio Juſtinia- comim no Faſcic. Amor. e. 18. & de Ligno vitæ l. 1. de Chari- A tate c. 100. ,l Ad P. La-Croix Theol. Suppl. L (5§2) 9.15. El liur, d to Prergt tallurem, lebyntel inngiene 162 Ad K. P. La-Crorx Theologiam Moralem (5§2²) Queſnellus in Act. 10. 43. Senſus eſt, fidem chn ſine charitate eſſe non poſſe. Repugnat Tridentino ſetiſ. 6. can. 28. Auguſtino de Sp. & lit. c. 3 6. & de Trin. C. 18. ac S. Thomæ in c. I. Rom. 5. 27. Vide præced. prop. (§ 3) Queſnellus in Ep. ad Col. 3. 14. Senſus eſt, ſo- lam Charitatem ſupernaturaliter facere actiones, quas 4 Chriſtiana religio aut præcipit, aut ſuadet. Repugnat Prop. Trid. ſeſſ. é. c. 6. & Auguſtino l. de Cath. Rud. C. 17. n. 27. Vide Prop. 5I. . (5§4) Queſnellus in I. Cor. 13. I. Senſus eſt idem, qui Prop. 50. Repugnat Scripturæ, Eccli. 18. 22. Gen. 16. 11. Luc. 2 I. 3 5. Luc. 23. ubi /de Latrone bono, Marc. 7. 26. & Auguſtino in Pſal. 59. . LV. Deus non coronat niſi charitatem; qui l currit ex alio impulſu, & ex alio motivo, in va- num currit. [5 5 LVI. Deus non remunerat niſi charitatem; quoniam charitas ſola Deum honorat. (5s) LVII. Totum deeſt peccatori, quando deeſt ſpes, & non eſt ſpes in Deo, ubi non eſt amor Dei. (57) = LVIII. Nec Deus eſt, nec religio, ubi non eſt charitas. [58]] (55) Queſnellus in 1. Cor. 9. 24. Senſus eſt, non ſolum non eſie virtutem ullam æternæ vitæ meritoriam ſine charitate (quod Catholicum eſt) ſed nullam eſſe meritoriam præter charitatem. Conformis eſt Prop. Janlſen. t. 3. l. 5. c. 3. Repugnat Scripturæ 1. Reg. 15. 22. Pfal. 36. 40. & 49. 2 3. & 73. 21. Prov. 21. 28. &£ 22. 11. Eccli. 3. 21. Iſaiæ 11.7 1. Dan. 12. 3. Marth. F. 3. & 9. 2. Marc. 9. 8. Luc. 1. 4 5. Act. 14. 8. Rom. 4. 3. I. Cor. 13. 13. Apoc. 7. 13. & 14. 3. Patribus, Cypriano de laudibus Martyrum c. 16. Ambroſio præfſ. in Lucam. Hieronymo epiſt. 14. ad Celant. Auguſtino Enchir. A E 7 . Supplementum, Rve Acceſſioners. 163 “ Enchir. C. 3. tract. 104. in Joan. Conc. 2. in Pfal. 70. trt lib. I. qq. Evang. q. 9. Bernardo l. 2. de Conſid. ad Eug. N & ſerm. 72. de diverſis, Guerrico Abb. ſerm. in Nat. 7 We B. V. Ugoni à S. Victore Erud. Theol. in ſpecul. Eccli. c. 6, D. Bonaventuræ ſerm. I Dom. 22. poſt Pent. & 1. 3. diſp. 9. dub. I. Laurentio Juſtin. de Ligno vitæ, I de Charitate c. 5. . n Nenn (56) Queſnellus in Matth. 25. 36. Senſus eſt, qui EeClh, N præcedentis. Additur huic præterea ſola charitate Deum honorari, quod repugnat Scripturæ, Eccli. 3. Raſircht Plal. 49. I5. & 23. Prov. 15. & Patribus, Auguſtino cleigu Enchir. c. 3. 4. & 6. de ſp. & lit. c. 1 3. & in Pſlalm 149. lu] Bernardo ſerm. 72. de diverſ. Bonaventuræ I. 3. diſp. 9. dub. I. Uitten (57) Queſuellus in Matth. 27. 5. Senſus eſt, virtutes nis omnes, adeoque etiam fidem deeſſe illi, cui deeſt ſpes, cui autem deeſt vera ſuperna charitas, ſpem quoque de- ichaie eſſe, ut proinde ſine ſuperna charitate nulla virtus con- „ſiſtere poſſit. Repugnat Prop. iſthæc Scripturæ, Luc. t 15. 17. Joan. I2. 42. I. Cor. 13. 2. Concilio Trid. ſeſſ,6. can. 2 8. Patribus, Clementi Alex. l. 7. Strom. neſta Ambroſio in Pſal. 118. v. 166 Chryſoſtomo in I. Cer. c. 3. hom. 9. Auguſtino in Pſal. 103. ſerm. I. I. 1 5. de go, in Trin. c. 18. in ep. Joan. tract 10 Enchir. c. I7 8 Guil lelmo Abb. l.de nat. & dignit. amoris c. 6. alach tio Juſtiniano de Ligno vitæ, I. de Fide c. Ernen S. Victore in 1. Cor. qu. 12 r. Il wast diſt. 2 3. art. 2. q. 16 aendtk P (58) Queſnellus in Joan. 4. 8. Vide præcedentem „Prop. “ LIX. Oratio impiorum eſt novum pecca- l tum, & quod Deus illis concedit, eſt novum in Au eos judicium. (5§9) „ ½ LX. Si ſolus ſupplicii timor animat pœni- Mrbu tentiam, quò hæc eſt magis violenta , ducit ad deſperationem. [6 2 H LXI. Enlirc Ciones, ancoe Lauren- 3. Ugoui 4 D. Bonaventuræ in 3. eo magis 164 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem LXI. Timor nonniſi manum cohibet; cor m autem tamdiu peccato addiditur, quamdiu ab p amore juſtitiæ non ducitur. [61 . LXII. Qui à malo non abſtinet, niſi timore pœnæ, illud committit in corde ſuo, & jam e reus coram Deo. (62) (59) Queſzellus in Joan. 10. 25. Senſus eſt, pecca- torem quotieſcunque orat, peccare, Deumque (prôh nefas!) ita crudelem, ut peccatorem damnet, quod ad I ipſius bonitatem confugerit. Repugnat Scripturæ, 3. M Reg. 8. 3 8. 2. Machab I. 5§. Eccleſiæ in Litaniis OO. hr 88. Patribus, Origeni in Iſa. homil. 6. Chryſoſtomo N apud D. Thomam 2. 2. q. 83. art. 16. Auguſtino tract. Fun 44. in ep. Joan. & ſerm. 13 5. inter hom. 50. c. 6. n. 7. UN S. Thomæ loco citato c. & ad z. D. Bonaventuræ in mihfi Spec. diſcipl. p. 1. c. 12. AMun (6o) Queſnellus in Matth. 27. 5. Senſus apertus eſt. II Conformis autem eſt hæc Propoſitio cum ſequentibus (ohel Luthero in epiſt. ad Sulpit. in ſerm. de pœnit. in aſſert. Arhie artic. afler. 4. & 6. Kemnitio in Exam. Trid. de con- . trit. ſeſſ. 6, can. 5. Janſenio t. 3 1 5. C. 1 3. c. 2 5. c 27. c. 2, 8. C. 30 Prop. 14. inter damnatas ab Alex. VIII. & 15 inter eaſdem. Repugnat Scripturæ, Exod. 20. 20. Plal. rI8. 120. Prov. 8. I 3. & I4. 27. Eccli. I. 16. 27. Iſaix 26. 17 Malach. 1. 6. Luc. 12. 5. Apoc. 14. 7. Concilio Trid. ſeſſ. 6. can. 5. can. 8. c. 6. & ſeſſ. 14. c. 4. Patribus, Clementi Alcx. l. 2. Strom Gregorio Naz. orat. 21. Baſilio in Pſal. 32. & in Pſal. 3 3. Divi- tes eguerunt, Ambroſio in Pſal. 118. verſu 120. & ad Virg. lapſ. c. 8. Chryſoſtomo homil. 15. ad pop Ant. in Pfal. 110. & in c. 2. Mich. Auguſtino in Pſal. 127. de Catech. Rud. c. 5. contra adverſ. leg. & prophet. I. 1. C. 16. tract. 9. in epiſt. Joan. de grat. & lib. arb. c. Mu 18. Authori lib. de Voc. Gent. I. 2. c. 19. Gregorio M. olt I. 1. Moral. c. 26. I. 7. C. 24. 1. 22. C. 20. Dialog. l. 3. c. 34. hom. 34. in Evang. Bernardo tract. de præc. & ra diſpen. nhtn Supplementum, ſive Acceſſtones. 165 ncnik diſpen. tract. de charitate e. 6. de ſtatu virt. pe. & ſerm. t, und 2. Dom. poſt octavam Epiph. D. Thomæ 3. p. qu. 8 5. ert. 5 ad I. & ad 3 D. Bonaventuræ in opuſe. de gratia et, nſ⸗ ſanctif. lI. 5§. C. 4. in 3. diſt. 3 4. P. 2. art. I. d. I. & d. 2. o c. & in Pſal. 110. (61) Queſnellus in Luc. 20. 19. Senſus eſt, timorem omnem pœnarum non excludere voluntatem peccandi, d ſed ad ſummum externam peccati actionem cohibere. rc⸗ Vide præced. Prop. dn I62] Queſnellus in Matth. 21. 46. Vide præc. Prop. inie LXIII. Baptizatus adhuc eſt ſub lege, ſicut CN Judæus, ſi legem non adimpleat, aut adimpleat Murint ex ſole timore. [63] — H LXIV. Sub maledicto legis nunquam fit bo- Dhwum num, quia peccatur ſive faciendo malum, ſive illud nonniſi obtimorem evitando. (64) elen LXV. Moyſes, & Prophetæ, Sacerdotes, bange & Doctores Legis mortui ſunt abſque eo, quod ehumi ullum Deo dederint fillum, cum non fecerint n Ti . ſi „ 1 1n 1 r . 1g15 niſi mancipia per timorem. C65 MI 1631 Queſnellus Rom. 6. 14. Senſus eſt, Baptiza- elu, tum, qui legem non adimpleat, aut adimpleat ex ſolo n lait timore, non eſſe amplius Chriſtianum. Vide Propoſi- t N tionem 60. drtel . [64] Queſnellus ad Gal. §. 18. Senſus eſt, Iſraelitas grm n in impotentia fuiſſe ad ullam legis partem ſine peccato Cralgd implendam, & in neceſſitate peccandi. Vide Prop. 6. [éS] Queſnellus Marc. I 2. 19. Senſus eſt, nullos ex Moyſis, Prophetarum, Sacerdotum, & Doctorum legis ſchola prodiiſſe juſtos viros, ſed ſolum mancipia Dia- 18 ernn! lisA iun 4 bolo, ac damnationi æternæ devota, ob impotentiam 16590 1 divinæ legis obſervandæ, juxta 64. Prop. Repugnat E.5 propoſitio hæc Scripturæ, Dan. 3. 40. Libris Macha- eng bæorum &c. & Auguſtino de peccato Orig. c. 2 5. & l. C,10, e de Mor. Eccl. c. 2 8. Vide etiam Prop. 60. tonde, P 3 LXVI. 1 1 166 Ad K. P. La-Croix Thevlogiam Moralem LXVI. Qui vult Deo appropinquare, nec dehet ad ipſum venire cum brutalibus paſſioni- bus, neque adduci per inſtinétum naturalem, aut per timorem, ſicuti Beſtiæ, ſed per fidem, & per amorem, ſicuti filii. (66) D LXVII. Timor fervilis non ſibi repræſentat Deum, niſi ut Dominum durum imperioſum, injuſtum, intractabilem. (67) LXVIII. Dei bonitas abbreviavit viam ſa lutis, claudendo totum in fide, & precibus. (68³ Ié*] Queſzellz, Hlebr. E2. 20. Senſus eſt, beſtiarum more agere, qui ad Deum ex timore gehennæ conver- titur, adeoque nec liberè, nec voluntarie „ neceſſariò. Vide Prop. 60. [67] Queſnellus in Luc. 19. 2 1. Vide Prop. 60. I68] Queſnellas Act. 2. 21. Senſus eſt, Deum po- tuiſſe ad ſalutem noſtram exigere à nobis jejunia, mor- tificationem affectuum, ſenſuumque noſtrorum, elecë- moſynas ec., ſed ex miſeratione ſua, ac bonitate fidem tantum, & orationem popoſciſſe. Repugnat Scriptu- TX, Matth. 19. 17. & 2 . 4 I. 2. Pet. I. TO. Jac. 2. I4. Concilio Trident. fefl. 6. can. 20. Patribus, Clementi Alex. I. §. Strom. Hilario c. 7. in March. Gregorio Naz. orat. in S. Lavacro, Chryſoſtomo hom. 3 0. in Joann. Hieronymo in c. 26. Iſaiæ, Auguſtino l. de Fide, & Oper. C. 1 4. & I. 1. de vita contempl. c. 19. LXIX. Fides, uſus, augmentum, & præ- mium Fidei, totum eſt donum puræ liberalita. tis Dei. [6o)] Z LXX. Nunquam Deus affligit innocentes, & afflictiones ſemper ſerviunt, vel ad punien- dum peccatum, vel ad purificandum peccato- rem. (70) . / LXXI. Homo ob ſui conſervationem po⸗ . t Ne. Sapplementum, ſve Accefſione. 167 M teſt ſe ſe diſpenſare ab ea lege, quam Deus con- Nn didit propter ejus utilitatem. zr [69] Queſuellus in Luc. 9. 22. Senſus eſt, non fo- elt zum fidem donum efſe puræ liberalitatis Dei, ſed etiam ejus uſum, & augtnentum per bona opera; ut nihil in reprrſer his juſtus mereatur, nec mercede diguus ſit. Repu- Inperiol gnat Propoſitio Scripturæ, 2. Par. 1 5. 8. Prov. I1. 18. Eccli. 16. 4 5. Sap. 3. 5. Matth. 5§. & 20. 8. Rom. 4. 4. it un 2. Tim. 4. 8. Hebr. 6. 10. Apoc. 3. 4. Conciliis „Arau- Lhehn ſic. 2. C. S. Lateran. ſub Innoc. III. 6. PFirmiter, Tri- I qentino ſeſſ. 6. can. 32. Patribus, Cypriano de ſimpl. “ Præl. eirca med. Gregorio Naz. orat. in S. Bapt. Am- en Proſio l. E. de off. c. 1 5˙. Chryſoſtomo hom. 4. de La- n Zaro, Hieronymo l. 2. «ontra Jovin. Auguſtino epiſt. In 105. ad Sixt. & epiſt. 106. ad Bonif. & 144. ad Anaſt. Tüha Paulin. Ep. ad Victr. Proſpero ad Cap. Gall. reſp. 6. lii Bernardo ſerm. 81. in Cant. D. Thotnæ I. 2. 4. 1 14⸗ dk, Dr art. 8. C. D. Bonaventuræ in Brevil. par. 4. C. 2. ſgbnin, 701 Queſnellus im Joan. 9. 3. Senſus eſt, impoſſibi⸗ utunn lein eſſe ſtatum puræ naturæ, utpote:- in quo homo konurt creatus ſine peccato, noſtris tamen miſeriis obnoxius rsmn foret, concupiſcentiæ motibus, morti, aliiſque vita, rt hujus ærumnis; Deus enim nunquam affligit innocen- biUng tes. Conformis eſt Prop. Bajanæ Prop. 72. Repu- Cro) gnat Scripturæ, Jobi 2. 3. & 6. 2. Tobiæ 12. 13. Mat- mzonſe thæi 5. 10. Joan. 9. 2. Patribus, Gregorio Nyfſſ. I. 8. de WlLH* provid. Chryſoſtomo lib. 2. de provid. Cyrillo Hieroſ. 019,. Catech. 8. Auguſtino l. de pecc. mers. & remiſf. c. 3 3. l. Ntun, in 83.qq. J. 27. l. 4. de Civit. Dei c. 3. in Pſalm. 43. 17. hurltet Laurentio Juſtin. de caſto connub. Verb. & an. C. 15. S. Thomæ opuſc. 7. ſuper Pater noſter. yr] Queſnellus in Marc. 2. 2 8. Senſus eſt, univerſa- dad liter, & ſine ulla diſtinétione præceptorum Dei à præ- Cceptis Eccleſiæ, aut præceptorum juris naturalis à præ- Mumn en ceptis juris poſitivi, poſſe hominem ob ſui confervatio- lſem ſe diſpenſare ab ealege, quam Deus condidit pro- rniimn L. 4 )Prer 7 innooe 16 8 Ad K. P. La-Croiæ Theologiam Moralem Pter ejus utilitatem, atque adeo ab omni lege; nulla enim lex à Deo Præcepta eſt, quæ noſtram non ſpecta- & ret utilitatem. Nihil hâc Propoſitione laxius, ac bo- nis moribus pernicioſius, Probabiliſtarum univerſa na- tio excogitavit unquam aut porro excogitabit. Vide S. Thom. I. 2. J. 100. art. 8. 2. 2. q. 8 8. artic. 12. & q. 104. art. 4. & quodl. 4. art. 13. & l. 4. ad Hannib. diſt. 3 8. art. 2. LXXII. Nota Eceleſiæ Chriſtianæ eſt, quod ſit Catholica, comprehendens & omnes Ange- los cœli, & omnes Electos, & juſtos terræ, & omnium ſæculorum. (72) LXXIII. Quid eſt Eceleſia, niſi cœtus filio- rum Dei manentium in ejus ſinu, adoptatorum L in Chriſto, ſubſiſtentium in ejus perſona, re- demptorum ejus ſanguine, viventium ejus ſpi- ritu, agentium per ejus gratiam, & expectan- tium gratiam futuri ſæculi. (73) LXXIV. Eccleſia, ſive integer Chriſtus, In- carnatum Verbum habet ut caput, omnes ve- ro Sanctos ut membra. ſ7 LXXV. Eccleſia eſt unus ſolus homo, com- poſitus ex pluribus membris, quorum Chriſtus eſt caput, vita, ſubſiſtentia & perſona; Unus ſolus Chriſtus compoſitus ex pluribus Sanctis, quorum eſt ſanctifieator. [72] Queſnellas Hebr. 12. 22. Senſus eſt, ad veram, & interiorem Eccleſiam ſolos electos, & juſtos ſpecta- re, adeoque non omnes ſideles etiam peccatores, etiam reprobos ad eam pertinere. Conformis eſt hæc Pro- Foſitio Iuti & ſequentes ad 78] Calvino in 1. Cor. c. 1. & l. 4. Inſtit. c. . S. 2. Brentio in Prolegom cont. Pe- trum Soto de Eccl. Cath. & in Apol. Conf. Wirtemb. de Horis Canonicis, Franc. Gomar. Expl. c. 22. G. Matth. p. 84. &£ Ep. ad Gal. c. 2. p. 494. Wiclefo 8. jo- Supplementam, ſive Acceſſiones. 169 15. Joanni Hus art. 1. 3 & 6. Confeſſioni Auguſtanæ elin . art. 7. & deſcendit ex Propoſ. Quelnellii 1.57. & §8. wummnie, Repugnat Scripturæ, Matth.: 3. 47. & 22. 9. Cor. giebi k 5. 1. Theſſal. 3. I 1. S 14. 2. Lim. 2. 20. Concilie “ Trid. ſeſſ. 6. can 28. Patribus, Ambroſio in Apocal. 6. klmni & in Lucam l. 3. c, 3. Chryſoſtome in Plal 39. Hiero- 50 nymo Dialeg. adyv. Lucif. Auguſtino in Pſal. 47. I 26. wil & 134. dé Don. Perſev. c. 5§. ep. 187. ad Dard. & 243. u S& Læt. de Civit. Dei l. I. C. 3 5. tracét. 6. in Joan. tract. umn 61. in Ep. Joan. de corr. & gr. c. J. de doctr. Chriſt. Raten, c. 32. Gregorio M. Moral. l. 1 3. c. 8. & I. 3 1. C. 1 5. in Evang. I. 2. hom. 3 8. I. 8. c. 10. l. 27. c. I 2. Bernardo Uloetuct ſet. 25. in Cant. Suerrico Abb. ſer. 3. de Annunc. D. ipn Thomæ p. 3. q. 8. ar. 3. ad 2. Bonaventuræ ſer. 2. in uttun Dom. Palm. Nimeng (73) Queſaellus 2. Theſl. I. I. Vide præcedentem. ec . I. Lim. 3. de Prop dant (74) Queſnellus I. Lirn. 3. 16. Vide rop. 72. 1ela (75) Queſnellus Eph. 2. 14. 1 5. 16. Vide Prop. 72. Nota etiam, quàm impropriè dicantut hic filii Dei Chrle Gabſißentes in Chriſti perſona. Hinc eniin fieret, Chri- omnen ſtianos non ſubſiſtere in ſe, imèò & eſſe verè filios Dei, non ſecus atque Homo Chriſtus, cujus Humanitas ſub- orocn Kſtebat in Verbo. umChre LXXVI. Nihil ſpatioſius Eccleſia Dei, quia on, omnes Electi & Juſti omnium ſæculorum illam tbeddd componunt. ([76 . LXXVII. Qui non ducit vitam dignam filio ahden Dei, & membro Chriſti, ceſſatanterius habe- iins re Deum pro Patre, & Chriſtum pro capi- enf teé. (77) A LXXVIII. Separatur quis à populo electo, inuCn cujus figura fuit populus Judaicus, & Caput n a eft Jeſus Chriſtus, tam non vivendo ſecunduùm nl Ne⸗ Evangelium, quam non credendo Evange- , lio. (78) H L 5 LXXIX. 170 Ad R. P. La-Cyoix Theologiam Moralem LXXIX. Utile & neceſſarium eſt omni tem- pore, omni loco, & omni perfonarum generi ſtudere, & cognoſeere ſpiritum, Myſteria, & pPietatem Sacræ Scripturæ. (79) (76) Queſnellus Eph. z. 22. Vide prop. 72. (77) Queſaellus Oan. 2. 22. Vide prop. 72. (78) Queſnelus Act. 2. 2 3. Vide prop. 72. (79) Queſaellus 1. Cor. I4. 5. Senſus eſt, lectionem Sacræ Scriptutæ omnibus etiam Laicis ucilem eſſeé, at- que adeo neceſſariam. Conformis eſt prop. Calvino in 1. Epiſt. Petri, & in Iſai. C. 4,8. v. 17. Brentio Conf- Wirtemb. de Scriptura ſacra, Kemnitio in Exam. Tri- dent. I. p. pag. 55. & p. 60. Franc. Gomario in explic. Ep. ad Coloſſ. c. 4. p. 574. & in Analyſi I. Joan. 2. p. 727. Repugnat Scripturæ, Ecchi. 3. 20. Sap. 92 17. Ma- lach. 2. 7. Matth. 7. 6. Luc. 16. 29. Kom. IO. 17. & 12. 3. & 29. 2. Cor. 3,6. LI. Tiln. I. 7. 2. Lim. 3. 6.⸗ Heb. §. I2. & 13. 2. Pet. 3. I 5. Pontifici Innoc. III. c. ad Epiſc. & pop. Metenſ. Conciliis, Trident. in reg. 4. Ind. lib. prohibit. Toloſano an. 122 8. c. 4. Turoncnſi an. 1583. Arclatenſi 1585. Avenionenſi 15 94. can. 7. Narboneunſi an. 1609. c. 3. de lib. vetit. Patribus, Ter- tull. I. de præſcript. Clem. Alex. I. 2. Strom. & l. 3. Pæ- dag. c. 2. Origeni Proleg. in Cant. Cantic. & hom. 27. in Num. Hilario l. 8. de Frinit. & l. ad Conſtant. Aug. Athanaſio de Incarn. Verbi Dei circa finem, Baſil. in Reg- brev. q. 96. Theodoreto l. 4. hift. c. 77. Greg. Nazianz. orat. I. de Theol. Ambroſio l. 4. in Luc. c. 4. Hieron. I. 1. adv. Pelag. & Proleg. in Ezech. & in ep. ad Paul. & in Nahum. c. 3. Chryſoſtomo hom. 16. in Gen. & in c. 2. Matth. hom. z. Auguſtino contr. Adam. c. 3. de doct. Chriſt. I. I. c. 39. & l. 2. C. 6. & c. I 3. contra epiſt. Fun- dam. C. 4. epiſt. T02. ad Evod. de utilit. credendi c. 2. cont. adv. leg. & proph. I. r. c. 13. Gregorio M. Proem. in Cant. Cantic. Bernardo ſer. I. in Cant. Cantic. Fa- cultati Serbonicæ in damnat. 4. propoſitionum Eraſini an. mia N Cnnun n N rtn WM Supplementum, ſive Acceſſiones. 1 Gume an. 1527. & in damnat. Bibliorum ex verſione Matthæi de la Roche an. 1560. Tandem Comitiis Cleri Galli- fen cani an. 1714. LXI. Lectio Sacræ Scripturæ eſt pro om- „ nibus. (80) . LXYXXI. Obſcuritas Sancti Verbi Dei non eſt Laicis ratio diſpenſandi ſe ipſos ab ejus le- don Ctione. (981) ee LAYLIII. Dies Dominicus debet ſanclifica- ni ri à Chriſtianis lectionibus pietatis, & ſuper omnia Sanckarum Scripturarum. Damnoſum eſt velle Chriſtianum ab hac lectione retrahe- re. (92) LXXIII. Eſt illuſio ſibi perſuadere, quod notitia Myſteriorum Religionis non debeat reINE Ccommunicari feminis lectione Sacrorum Libro- me rum. Non ex feminarum fimplicitate, ſed ex knns ſuperba virorum ſcientia ortus eſt Scripturarum „Iu abuſus, & natæ ſunt hæreſes. (83) n (Sg8o) Queſnellus in Act. 8.2 8. Vide prop. 77. & Card. nb, Perron Replique au Roi de la grande Bretagne I. 6. C. 6. nalye P. 1098: & Richelieu 4. Meth. c. 6. Ahonof. (I) Queſneltlus Act. 8. 3 1. Vide prop. 79. & Greg. Cnlm, vII. ep. 2. ad Duc. Bohem. ElII (g2) Queſnellus Act. 15.2 1I. Vide prop. 79. & Conc. Se Mediol. 3. ſub S. Carolo c. I. & Determin. Fac. Pariſ. C4rmm an. I1401I. , (S83) Queſaellus Joan. 4. 26. Vide prop. 79. Vide nGA etiam Hieron. in ep. ad Cteſiph. & Dial. I. cont. Pelag. 63. S Epiphan. hær. 26. nnd LXXXIV. Abripere è& Chriſtianorum mani- ar bus Novum Teſtamentum, ſeu eis illud clauſum 8 tenere, auferendo eis modum iſtud intelligendi⸗ ume eſt illis Chriſti os obdurare. (84) LXXXV. 172 Ad K. P. Ea-Croix Theologiam Moralem LXXXV. Interdicere Chriſtianis lectionem Sacræ Scripturæ, præſertim Evangeli, eſt in- terdicere uſum luminis Filiis lueis, & facere, ut patiantur ſpeciem quamdam excommunica- tionis. (85) LXXXVI. Eripere fimplici populo hoc ſo- latium, jungendi vocem ſuam voci totius Eccle- ſiæ, eſt uſus contrarius praxi Apoſtolicæ, & in- tentioni Dei. (86) (84) Queſnellus Matth. 5. 2. Vide prop. 79. (85⁵) Oueſnellas Luc. 11.33. Vide prop. 79. (86) Queſnellur I. Cor. 14. I6. Schfus eſt, in verna- eulas linguas quicquid in Breviario, ac Miſſali conti- netur, Vertetidutn neceſlario eſſé, Divina Officia, ac Myſteria vulgari idiomate celebranda eſſe, Canonem Miſſæ elatâ voce, ut à populo audiri poſſit, efle pronun- ciandum, ſimplicique populo dandum hoc ſolatium, jungendi vocem ſuam in celebratione Divinorum My- ſteriorum voci Sacerdotis, id eſt, recitandi Canonem cum Sacerdote. Conformis eſt prop. Kemnitio, aliiſque heterodoxis. Repugnat Scripturæ, Exod. 19. 12. Tob. 12.7 I. Cor. 2. 8. Pontifici Greg. vII. ep. ad Duc. Bo- hem. Conciliis, Trid. ſeſt. 2 2. c. 8. & Can. 9. Mediol. P. 2. Conſtit. dehis, quæ pertinent ad celeb. Miſſ. Co- lon. 1. an. 1536. par. 2. C. 13. Auguſtenſi an. 1548. tit. 1 5. & 18. Patribus, Origeni hom. 20. in Joſ. Hilar. in Pſal. 118. & præf. in Pſalm. Athan- in Ep. I. ad Eph. in hæc verba: ſie nos euſtimet homo &. Chryſoſtome hom. 3. de Laz. Auguſt. l. de Bapt. c. 2 5. Gerſ. in 4. part. ſer. de Nativ. Chr. & Facultati Pariſ. in Cenſur. prop. 5. Eraſmni. Vide plura apud Vallemontium in erudito libro Dariſiis edite 1710. cui titulus: Du Secret des Myſter rer, ou Apologie de la Rubrique des Miſſels. LxXxXXVII. Modus plenus ſapientiâ, lumi- ne; cnſb uſcnu 1 Eknont iptan Cehtons. G n i, ini Ke gell o, Cir NWorm dpolohor lorin TYec lae Ki . ermn, Nlrekinrer rleltcer. Drndken,: k, Cr doſteleren n boe ſatir Dirnorun! Vnc'Cnen nitali⸗ Pin ln. N Pbh. a.M. Nlalitt⸗ 1.Che etl e Cenln inemdtn, verer detl . lett⸗ ece, Dei, antequam reconcilientur. (87) Sapplemenmm, fve Acce ſiones. 173 ne, & charitate, eſt dare animabus tempus por- tandi cum humilitate, & ſentiendi ſtatum pec- cati, petendi ſpiritum pœnitentiæ, & contritio- nis, & incipiendi ad minus ſatisfacere juſtitiæ LXXXVIII. Ignoramus, quid ſit peccatum, & vera pœnitentia, quando volumus ſtatim re- ſtitui poſſeilioni bonorum illorum, quibus nos peccatum ſpoliavit, & detrectamus ſeparationis iſtius ferre confuſionem. (88) LXXXIX. Quartus decimus gradus con- verſionis peccatoris eſt, quod cùm ſit jam re- conciliationis, habet jus afliſtendi Sacrificio Mifſæ. (89) (87) Queſneltns Act. 9. 9. Senſus eſt, Sacramentalem abſolutionem omnibus indiſeriminatim peccçatoribus differendam eſſe, nec ipſis abſque prævia ſatisfactione concedendam. Conformis eſt prop. Petro de Oſina in prop. damnata à Sixto Iv. an. 147 8. & prop. 16. 17.18. inter 3 1. damnatas ab Alcx. vIII. Repugnat Scripturæ, Macth. 9. 2. Luc. 7. 48. Joan. 10. 10. Tridentino ſeſſ. 14. C. 8. Patribus, Clero Romano in ep. ad Cyprian. t. I. Conc. Labb. p. 662. Ambroſio l. 2. de pœnit. c. 9. Chryſoſtomo Ep. 5. ad Theod. Aug. in Pſ. 63. Leoni I. Ep. 91. Greg. M. hom. 26. in Evang. 1.7. Reg. ep. 12. ad Sabinian. Epiſc. & ep. 53. ad Sccundin. S. Carolo in Actis Ecc. Mediol. par. 4. P. 651. & ſeqq. (88) Queſnellus Luc. 17. II. Vide prop. præced. (89) Queſnellus Luc. 1 5. 23. Senſus eſt, Sacrificio Miſſæ aſſiſtenti jus peccatoribus deeſſe. Repugnat prop. C. Miſſas de Conſecrat. diſt. r. Conciliis Colon. I. an- uo 1556. par. 7. 24. & tit. I 6. Mediol. 3. p. 96. Trident. ſefl. 22. c. 2. Greg. M. hom. 37. in Evang. XC. 174 Ad KR. P. La⸗Coix Theologiam Moralem . XC. Eccleſia authoritatem excommunican- ih di habet, ut eam exereeat per primos Paſtores de conſenſu ſaltem præſumpto totius corpo- ris. 90 XCI. Excommunicationis injuſtæ metus nun- quam dehet nos impedire ab implendo debito noſtro; nunquam eximus ab Eccleſia, etiam quando hominum nequitiâ videmur ab ea ex- pPulſi, quando Deo Jeſu Chriſto, atque ipſi Ec- cleſiæ per charitatem affixi ſumus. (91] XOlI. Pati potius in pace excommunicatio. nem, & anathema injuſtum, quàâm prodere veritatem, eſt imitari Sanctum Paulum: tan- tum abeſt, ut ſit erigere ſe contra Authoritatem aut ſcindere unitatem. [92] XCIII. Jeſus quandoque ſanat vulnera, quæ Præceps primorum Paſtorum feſtinatio infligit, ſine ipſius mandato. Jeſus reſtituit, quod ipſi inconſiderato zelo reſcindunt. 93] (90) Queſnellas Matth. 18. 17. Secnſus eſt, juriſdi- Ctionem, & authoritatem Eccleſiaſticam penes fidelium communitatem eſſe, non penes ſolos primos Paſtores. Conformis eſt prop. Wiclefo prop. 1I1. & 12. Joanni Hus prop. I. . 19. 2 8. 29. Luthero, Calvino, & Ed- mundo Richerio in Tractatu de poteæſtate Eccleſiaſtica, & Politica, cujus impias doctrinas à Senonenſi Conci- lio damnatas 9. Martii 1612. T. xXxI. Concil. Hard. ab ipſomet Authore deinde ſincero animo retraétatas, Jan- ſenianis ſemper cordi fuit maximè renovare, ut ex Dia- rio ſancti Amoris conſta: 6. p. c. 26. pag. 522. & 523. manifeſtum eſt. Repugnat Scripturæ, Matth. 16. Tu es Petrus, Joan. 20. Sicut me & 21. Simon Joannis, Galat. I. Paulus Apoſtolus, I. Tim. 5. Aaädverſas Tit. 1 . Hujus G lun enn lenen pengoct dele, e Inrcbeze denf Connunteni Nlin ne hlllm, Fllantgen tnllrng fnmott, 1t, go dlveſfnnit. Penakülen Mincebiſor Clino, dl e Huli Esoenl Concil. ul lericknu e, el .,621. 6 Mlith gmn, Almil. 3 Supplementum, ive Aeteſſiones. 175 Hujus rei gratia Act. 20.2 8. Conciliis Calched. Ep. ad Meon. Nic. an. 7 87. Lateran. 12 15. Can. 3. Conſtant. in damnat. Wiclefi, & Joan. Hus, Trident. ſeſl. 23. c. 4. can. 6. & 7. Patribus, Ignatio Epiſt. ad Philad. Irenæo I. 3. C. 3. Cypr. Ep. ad Jubaj. Ambrolſ. ſerm. 2. Chryſ. hom. I1. in Matth. Leoni M. ſerm. z. de ann. Aſſumpt. Gregorio 3. Ep. ad Boniſ. D. Bernardo ep. 137. ad Eu- gen. Epiſcopis Gallis in Epiſt. ad Innoc. XII. (91¹) Queſnellus Joan. 9. 22. Senſus eſt, timorem Excommunicationum, etſi earunn injuſtitia non ſit noto- ria, neque es errore intolerabili emanent, nunquam debere nos impedire ab implendo debito noſtro, quam- vis hoc eſſentiale non ſit, imo hujuſmodi Excommu- nicationes deſpici poſſe. Conformis eſt prop. Wiclefo art. 2 3. & 30. Luthero art. 23. & 24. inter damnatas à Leone z. aliiſque hætericis. Repugnat Scripruræ, Deut. 12. 17. Matth. 18. 1 8. Rom. 1 3. 2. 2. Cor. 13 1. ad Theſſ. 4. & 8. & Patribus, Hieron. in illud: Que- unqueabligaveritas SSWε. Urbano I. in Decr. Grat. 2. P. Caula 2. q. 5. Can. Quibus, & Greg. M. heln. 26. in Evang. (92) Que zellus Rom. 9. 3. Vide præced. Repugnat etiam prop. Trid. ſefl. 2 5. C. 3. . . (93) Queſneltns Joan. 1 8. 11. Vide prop. 91. XCIV. Nihil pej'orem de Eccleſia opinio- nem ingerit ejus inimicis, quàm videre illic do- minatum exerceri ſupra fidem fidelium, & fo- veri diviſiones propter res, quæ nec fidem læ- dunt, nec mores. [94) . XCV. Veritates es devenerunt, ut ſint lin- guâ quaſi peregrinâ Chriſtianis, & modus eas prædicandi eſt veluti idioma incognitum: adeo remotus eſt à ſimplicitate Apoſtolorum, & ſu- pra communem captum fidelium; ncqu ſatis adver- 176 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem advertitur, quòd hic defectus ſit unum ex ſignis maximè ſenſibilibus ſenectutis Eceleſiæ, & iræ Dei in filios ſuos. 95 XCVI. Deus permittit, ut omnes Poteſtates ſint contrariæ Prædicatoribus veritatis, ut ejus victoria attribui non poſſit, niſi Divinæz Gra- tiæ. [96] J XCVII. Nimis ſæpè contingit membra illa, quæ magis ſanctè, ac magis ſtricle unita Ecele- ſiæ ſunt, reſpici, atque tractari tanquam indi- gna, ut ſint in Eccleſia, vel tanquam ab ea ſeparata; ſed Juſtus vivit ex fide, & non ex opi- nione hominum. 97? (23) Queſnellus Rom. 14. 16. Senſus eſt, Eccleſiam occaſionem præbere ſcandali, exigendo nempe ſubſcri- ptionem formularii Alcxandrini. Vide ſeq- (9⁵⁶) Queſnellus. Cor. 14. 21. Senſus eſt, Eccleſiam ſeneſcere, ac ſenſim deficere. Repugnat prop. Scriptu- ræ, Pſal 37 3 S Matth. 6. 18. & 28. 20. Eph. 5§. 27. & Patribus, Irenæo l. 5. adv. hær. Cypr. Ep. 55§. Ambr. I. 4. Hexam c. 4 Chryſoſt. in Pſal. 44 10 Hieron. in c. ult Matth Auguſt in Pſal. 6ο I. z2. de Civit. c. 2 8. I. 3. de doct Chriſt. c. 3 4. Fulgent. Epiſt. ad Prob. c. 5. Joan, Damalſc. I. z. Paralell. c. 14. in fine, Sozom. I. 6. C. . (96) Queſuellus Act. 17. 8. Senſus eſt, injuſtè à Prin- cipibus Eccleſiaſticis, & Sæcularibus puniri Janſenia- nos, & hæreticos. Conformis eſt prop. Calvino, & aliis Heterodoxis. Repugnat Scripturæ, Proverb. 10. 8. Lucæ 14. 2 4. Gal. 5§. 12. Lit. I. 1 3. Pontificibus, Leoni M. Ep. 75. ad Leon. Aug. & 93. ad Turib. Anaſtaſio II. Epiſt. ad Anaſt. Imp. Patribus, præſertim Aug. Ep. 48. 50. 166 &1, 1. cont. Gaud. c. 1 8. (27) Quezſnellus Act. 4. 11. Vide 96. prop. XCVIII. Nte UII RK mummen G le AVnohen ut ſwrkmn (fu 1Uin e NNe nnnde Cnn umme Kommue nnng n llet f Supplementum, ſive Acceſiones. 177 lunnh XCVIII. Status perſecutionis, & pœnarum, , quas quis tolerat „ tanquam hæreticus, flagiti- oſus, & impius, ultima plerumque probatio eſt, nnghis & maximè meritoria, utpote quæ facit homi- liuk, m ne magis conformem Jeſu Chriſto. [98 diee XCIX. Pervicacia, Præventio, obſtinatio in nolendo aut aliquid examinare, aut cognoſce- uenimi re ſe fuiſſe deceptum, mutant quotidie quoad tunle multos in odorem mortis id „ quod Deus in ſua nuEccleſia poſuit, ut in ea eſſet odor vitæ, v. g. iart bonos libros, inſtructiones, ſancta exempla Nme Kc. [099 Q. eus deplorabile, quo credlitur hono- Snate rari Deus, perſequendo veritatem, ejuſque di- ſcipulos. Tempus hoc advenit. dHaberi & e tractari à Religionis Miniſtris tanquam impium, nch & indignum omni commercio cum Deo, tan- uoh quam membrum putridum, capax corrumpen- i di omnia in Societate Sanctorum, eſt homini- ; bus piis morte corporis mors terribilior. Fru- e lem ſtra quis ſibi blanditur de ſuarum intentionum ar puritate, & zelo quodam religionis, perſequen- ““rl do flammàâ, ferroque viros probos, ſi propri4 paſlione eſt excæcatus, aut abreptus alien, AIEE Propterea quod nihil vult examinare. Frequen- Spmmks ter credimus, ſacrificare Deo impium, & ſacri- lm ficamus Diabolo Dei ſervum. [100] u,hon Cl. Nihil ſpiritui Dei, & docirinæ JEſu bnita Chriſti magis opponitur, quàm communia Imb. facere juramenta in Eccleſia, quia hoc eſt mul- King tiplicare occaſiones pejerandi, laqueos tendere „inmnfirmis, & idiotis, & efficere, ut nomen, & ee Ad P. La-Croiæ Theol. Suppl. M. veri- Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem 178 veritas Dei aliquando deſerviant conſilio im- piorum. [101] (98) Queſnellus Luc. 22. 37. Vide prop. 96. & Au- t guſt. l. 3. cont. Ep. Parm. (99) Queſnellus 2. Cor. 2. 16. Vide prop. 96. & Au- guſt. I. 2. Op. Imp. c. 103. (100) Queſnellus JTOan. 16. 2. Vide prop. 96. (101) Queſuellus Match. 5. 37. Senſus eſt, juratam Signaturam Formularü eſſe damnandam. Repugnat Scripturæ, Deut. 10. 20. Jerein. 42. Pontificibus, Gre- gor. M. Epiſt. ad Th. Patrit. & Paſchali ad Polon. Arch. apud Baron. ſad ann. I102. Conciliis, Rothomagenſi art. 1581. Rhemenſi art. 1583. Bituricenſi, Aquenſi, Mediolanenſi, aliiſque bene multis, ac Praxi Eccle- ſix. Vide Baron. ad an. 1176. & 1178. ubi de Albi- genſibus. Auditis itaque tum voce, tum ſcripto No- pis exhibitis præfatorum Cardinalium, alio- rumque Theologorum ſuffragiis, divinique in primis luminis, privatis ad eum finem- publi⸗ ciſque etiam indictis precibus, implorato præ- ſidio; omnes & ſingulas Propoſitiones præin- ſertas, tanquam falſas, captioſas, malè ſonan- tes, piarum aurium offenſivas, ſcandaloſas, per. nicioſas, temerarias, Eecleſiæx, & ejus praxi injurioſas, neque in Eccleſiam ſolùm, ſed etiam in Poteſtates ſæculi contumelioſas, feditioſas, impias, blaſphemas, ſuſpectas de hæreſi, ac hæ- reſim ipſam ſapientes, nec non hæreticis, & hæreſibus, ac etiam ſchiſmati faventes, erro- neas, hæreſi proximas 5 pluries damnatas, ac demum etiam hæreticas, variaſque hærefes, & potiſſi· een Mrl n nir Itun int Cn gabe in Enn, Eehrp lepn, Eg Donrhi Vli lis, Nohe uicehll, i, a Enng. d! lum lrß Cnzunn , An nhnem, inporz⸗ ltone ſ, Ndet mtzon l, Ain 0ume lolnu,Ne ehen vn heid lhurent tesden gulgr „ 7* dam Supplementum, ve Acceſſiones. T79 potiſſimum illas, quæ in famoſis Janſenii Pro- poſitionibus, & quidem in eo ſenſu, in quo hæ damnatæ fuerunt, acceptis, continentur, mani- feſtè innovantes reſpectivè, hac noſtrà perpe- tuò valituràâ Conſtitutione deolaramus, dam- namus, & reprobamus. Mandamus omnibus utriuſque ſexis Chriſti fidelibus, ne de dictis Propoſitionibusſentire, docere, Prædicare aliter præſamant, quaàm in hac eadem noſtra Conſtitutione continetur, ita ut quicunque illas, vel illarum aliquam con- junctim, vel diviſim docuerit, defenderit, edide- rit, aut de eis etiam diſputativè, publicé, aut pri- vatim tractaverit, niſi forſan impugnando, Ece- Cleſiaſticis cenſuris, aliiſque contra fimilia per- petrantes à Jure ſtatutis pœnis ipſo ſacto, abſ- que alia declaratione ſub jaceat. Cæterum per expreſſam præfatarum Propo- ſitionam reprobationem alia in eodem libro contenta nullatenus approbare intendimus; cùm præſertim in decurſu examinis, complures alias in eo deprehenderimus Propoſitiones illis, quæ, ut ſupra damnatæ fuerunt, conſimiles, & aſſines, iſdemque erroribus imbutas? nec ſanè paucas ſab imaginario quodam, veluti grafſan- tis hodie perſecutionis obtentu, inobedientiam- & pervicaciam nutrientes, eoſque falſèò Chri- ſtianæ patientiæ nomine præcdicantes; quas pro- pterea ſingillatim recenſere, & nimis longum eſſe duximus, & minimè neceſſarium, ac de- mum, quod intolerabilius eſt, ſacrum ipſum Novi Teſtamenti textum damnabiliter vitia- M z tum 1898 Ad K. P. La Croiæ Theologiam Moralem tum comperimus, & alteri dudum reprobatæ verſioni Gallicæ Montenſi in multis confor- mem: à vulgata verò editione, quæ tot ſæcu- lorum uſu in Fecleſia probata eſt, atque ab Or- thodoxis omnibus pro authentica haberi de- bet, multipliciter diſcrepantem, & aberran- tem, plurieſque in alienos, exoticos, ac ſæpè noxios ſenſus, non ſine maxima perverſitate detortum. Eundem propterea Librum, utpote perdul- ces ſermones, & benedictiones, ut Apoſtolus loquitur, hoc eſt, ſub falſa piæ inſtitutionis ima- gine, ſeducendis innocentium cordibus longè accommodatum, ſive præmiſſis, ſive alio quo- vis titulo inſcriptum, ubicunque, & quocunque alio idiomate, ſeu quAâvis editione, aut verſio- ne hactenus impreſſum, aut in poſterum quod abſit] imprimendum, authoritate Apoſtolic4 tenore præſentium iterum prohibemus, ac ſimi- liter damnamus: quemadmodum etiam alios omnes, & ſingulos in ejus defenſionem tam ſcri- pto, quam typis editos, ſeu forſan (quod Deus avertat) edendos libros, ſeu libellos, eorum- que lectionem, deſcriptionem, retentionem, & uſum omnibus, & ſingulis Chriſti fidelibus ſub pœna excommunicationis per contrafacien- tes ipſo facto incurrenda, prohibemus pariter, & interdicimus. Præcipimus inſuper Venerabilibus Fratri- bus, Patriarchis, Archi-Epiſcopis, & Epiſcopis. aliiſque locorum Ordinariis, nec non hæreticæ pravitatis Inquiſitoribus, ut CohtraJictoreri L rebel- inele nint olrnek ſenn er naldn rn, ienen munen Cunlke rinl Uande ſnun ge o l, A Supplementum, Eve Acceſſioner. 18˙1 niit rebelles quoſcunque per cenſuras, & pœnas den præfatas, aliaque Juris, & facti remedia, invo- ar; Cato etiam ad hoc, ſi opus fuerit brachii ſæ- l cularis auxilio, omnino coerceant, & compel- Cibe lant. kcor, Volumus autem, ut earundem præſentium 1erzert tranſumptis „etiam impreſſis, manu alicujus publici Notarii ſubſcriptis, & ſigillo perſonæ in Dignitate Eccleſiaſtica conſtitutæ munitis ea- rent dem fides prorſus adhibeatur, quæ ipſis origina- fntari libus literis adhiberetur, ſi forent exhibitæ, vel lbube oſtenſx. . . irin Nulli ergo hominum liceat hanc paginam no: lurn ſtræ declarationis, damnationis, mandati, pro- ⸗ hibitionis, & interdictionis intringere, vel ei ſnn auſu temerario contraire. Si quis autem hoc at- ie tentare præſumpſerit, indignationem Omnipo- Benn, tentis Dei, ac Beatorum Petri, & Pauli Apoſto- tiin lorum ejus, ſe noverit incurſurum. onentm not Datum Romæ apud S. Mariam Majorem. Anno Incarnationis Dominicæ 1713. 6. Idus arer Septembris. Pontificatuùs noſtri anno decimo , ketent terti0. Crid I. Card. Prodatarius. bertonnn F. Oliverius benuft Viſa de Curia L. Sergardus. t Loco † Plumb. olr Regiſtrata in Secretaria Brevium ernont L. Martinetus. Onnadin 1 M 3 Aone 182 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Anno à Narivitate Domini Noſtri Jeſu Chriſti milleſi- mo ſeptingenteſimo decimo tertio, indiétione ſext4, die verò decimâ Septembris, Pontificats Sanctiſſimi in Chriſto Parris, & Domini Noſtri Domini Cle- mentis Divina Providentia Papæ XI. anno decimo- tertio. ſupradictæ lireræ Apoſtolicæ affixæ, & publi- catæ fuerunt adi valvas Eccleſiæ Lateranenſis, & Baſi= licæ Principis Apoſtolorum, Cancellariæ Apoſtolicæ, Curiæ Generalis in Monte Citorio, & Acie Campi Floræz, ac in, aliis locis folitis, & conſuetis Urbis per me Petrum Romulatium Apoſtolicum Curſorem Antonius Placentinus Magiſter Curſorum. APPENDIX De Sacrarum Congregationum San- Ctionibus. Et hie loeus Theologo Morali latiſſimus ſua- rum aſſertionum promendarum. De quo ta- men nihil addemus hic præter löcos, in quibus La Croix hac de re agit. Eitun vide lib. I. Pract. I. à num. z14. ad zzo. & Track. 2. à num. 574. ad iyy. CONDEMNATIO DUARUM THESIUM. De omnipotentia donata, & ſubjecta Creaturæ. 23. Novembris 1679. N Congregatione generali Sanctæ Romanæ, & JI univerſalis Inquiſitionis habira in Palatio Apoſtol. Montis Quirinalis coram SS. D. N. Innoc. Divin. Prov. P. P. XI. ac Emin. & Rev. Dominis §8. R. Ej r- inali- 3 Supplementum, ive Aocceſſionet. 183 ginalibus in tota Rep. Chriſtiana contra hæreticam pravitatem Generalibus Inquiſitoribus à S. Sede Apoſto- lica ſpecialiter deputatis. Cum ſupra dictis Eminentifl. ac Reverendifſſ. D. D. onn delatæ fuerint hæ duæ Propoſitiones: 8 I. Deus donat nobis Omnipotentiam ſuam, ut eâ utamur, ſicut aliquis donat alteri villam, aut librum. II. Deus ſubjicit nobis ſuam Omnipoten- n tiam. . inn Eorundem juſſu per Theologos ad id ſpecialiter de- putatos S8. D. N. relatæ, & coram ſua Sanctitate pro- poſitæ, una cum votis Eminentiſſ. & Reverendiſſ. S. R. E. Cardinalium, Sanctitas Sua deerevit, & man- 4 davit, ut ambæ propoſitiones prohiberentur, ſicut eas præ ſenti Decreto damnat, & prohibet, ut temerarias ad minimum, & novas; mandatque, ne quis deinceps cujuſcunque ſit grads, ordinis, aut conditionis, illas vel illarum alterutram audeat imprimere, vel imprimi facere, ſive ſcriptis, ſive etiam oretenus docere, vcl imm aflerere, ſub pœnis & cenſuris in Indice librorum Dem prohibitorum contentis, aliiſque Sanétitatis ſuæ bene erle, Vifis. WF pROHIBITIO THESIS n. numn 5 0,0 De uſu ſcientiæ ex Confeſſione acquißitæ. TWN 18. Novembris 1682. Gn N Generali Congregatione S. Romanæ, & Univer- ſalis Inquiſitionis habita in Conventu S. Mariæ ſuper 2 Noma Minervam coram Eminentiſl. D. D. 8. R. E. Cardina- Plro libus in tota Rep. Chriſtiana contra hæreticam pravita- n tem Generalibus Inquiſitoribus àS. Sede Apoſtolica ſpe- Ionn! . . 8 (Lialiter deputatis. 3 4 ine. . Man M 4 Præ- 184 Ad KF. P. La-Croix Theologiam Moralem Præviâà maturâ conſultatione Dominorum Conſul- torum, facta fuit diſcuſſio ſequentis propoſitionis: SGoientia ex confefſione acquiſitâ uti licet, modo fiat ſine directa aut indirecta revelatione, & gravamine pœnitentis, aiſi aliud multò ma- jus ex non uſu ſequatur, in cujus comparatione Prius meritò contemnatur. Addità deinde explicatione, ſive limitatione, quod ſit intelligenda de uſu ſcientiæ ex confeſſione acquiſitæ cum gravamine pœnitentis, ſeclusâ quâcunque revela- tione, atque in caſu, quo multèò majus gravamen ejuſ- dem pœnitentis ex non uſu ſequeretur: Statuerunt di- Gtam propoſitionem, quatenus admittit uſum dictæ ſcientiæ cum gravamine Pnitentis, omnino prohiben- dam eſſe, etiam cum dicta explicatione, ſive limitatio- ne: Et præſenti Decreto prohibet, ne quis ultra au- deat talem doctrinam publicè, aut privatim docere, aut defendere, ſub pœnis arbitrio Sacræ Congregatio- nis infligendis. Mandantes etiam univerſis Sacramenti Pœnitentiæ Miniſtris, ut ab ea in praxim deducenda prorſus abſtineant. TRACT ATUS IV. De Conciliis. C A P U T I. Quid, & Juotuplex ſit Concilium, quotque Synodalium Canonum claſſes. Ynedi, vel Concili nomine (eadem quippe res eſt) Patres noſtri intellexerunt Sacerdotes, præ- ſertim Epiſeopos in locum unum congregatos, ut cauſas HDon ar an rr one n. l nitn in lerefelei dmnlo onpuratt nicne, lir i bonglenn Nrapamen Dmennt tit un nmino P erlelm eqniann linttin eCingne Ie Heram Uncecnon Hul len uf etdos, colyft⸗ Supplementum, ſive Acceſſionet. 185 cauſas eas ſcilicet definirent, quæ ad Eccleſiæ, ſive fi- dem, ſive mores pertinerent. Neque audiendi Luthe- rani, iique inter recentiores Janſenianos perditiffimi, qui novum Concilium, atque omnibus reito ſæculis inauditum appellant, ubi non Epiſcopi, & Sacerdotes de fidci quæſtionibus judicent, ſed Laicorum turba. Vide Canum lib. 5. cap. 2. Bellarminum de Concil. lib. 2. cap. 5§. & 16. & Illuſtriſſ. de Soiſſons documento aſtorali 2. §.61. Quod verò ad Conciliorum genera ſpectat, ea Gra- tianus 3. Aiſt. ca. Regula ea bifariam partitur in Genera- lia, & Provincialia, quibus Canus cap. 3. lib. 5§. de Locis Theologicis, Epiſcopalia addit. Receptiſſima ho- die diviſio eſt, quæ Synodos in Generales, Nationa- les, Provinciales, & Diœceſanas diſtribuit. Generales di- cimus, ad quas Romani Pontificis vocatione omnes, aut præcipua Chriſtianorum Epiſcoporum pars, con- gregantur. Nationalia Concilia ſunt, cùm à Primate omnes unius regni, ac nationis Pontifices coguntur, uti quæ ab unius Provinciæ Epiſcopis à Metropolitano evo- catis celebrantur, Provincialia conſuevimus appellare, Tandem Diœceſana ſunt Synodi Sacerdotum, quæ ab Epiſcopis ſingulis in ſua Diœceſi haberi ſolent ob pri- vatas ſingularum Eccleſiarum cauſas. Hac diviſione poſità, & omnium aſſenſu approba- tàâ, altera aſſumitur Conciliorum, ſive Generalium, five Nationalium, ſive Provincialium, ſive Dicœceſa- norum, quædam eſſe congregata Romani Pontificis au- thoritate, alia verò non item. Rurſum alia confirmata ſunt ab eodem Romano Pontifice, alia verò non ab eo confirmata. Tria autem in quolibet Concilio pertractari poſſunt, ea ſcilicet, quæ ad Fidem, mores, atque Eccleſiaſti- cam diſciplinam ſpectant. Quamobrem Conciliorum canones alii Fidei ſunt, quibus nempe, quæ credenda ſint, quæque à fide abdicanda definiuntur; alii morum, M 5§ qui 186 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem qui, quæ agenda ſint, aut fugienda, docent; alii demmum qi diſciplinæ, quibus conſuetudines ad Eccleſiarum regi- men, & ordinem aptiflimæ conſtituuntur. e C A P UT II. De vero uſu Conciliorum in Morali Theologia. Anon I. Concilia omnia, quæ Romani Pontifſicis authoritate, nec congregata, nec confirmata ſunt, errare in doctrina morum poſſunt, atque adeo certam ſidem facere nequeunt corum, quæ agenda ſunt, aut effugiunt. Id ſane invictâ ratione demonſtrari poteſt. Nam ejuſmodi Concilia errare in fide poſſunt, ut à Cano, Bellarmino, Suario, aliiſque Theologis demonſtra- tum pridem eſt, ex certiffimis Pontificum Romano- rum, ipſorumque Conciliorum teſtimoniis. Quid er- go mirum errare illa poſſe in morum doctrina? Sed ex tribus Provincialibus Conciliis exemplum profero. Matrimonium naturali, & Evangelicâ, aut certe hâc alteràâ lege diſtolvi non poſſe, ne per adulterium qui- dem alterutrius conjugis, certum haber, firmumque Catholica Eccleſia. Adulterio tamen diſſolvi poſſe conjugium, ſtatuit Anglicana Synodus apud Bedam lib. 4. hiſt. cap. 5. cui accedunt Sveſſionenſis, & Ver- merienſis ſub Pipino Rege octavo ſæculo celebratæ. Reddo Vermerienſe Capitulum z. Si aliquis ecum filia⸗- tra ſua manet, nec Matrem, nec Filiam ipſius poteſt habere. Nez ille, nec illa Filiaſtra alis ſe poterunt conjiun gere ullo unquam tempore. Attamen auxor ejus, ſi ita voluerit» ſi ſe continere non poteſts ſe poſteaquam cognovit, quod cum filia ſua vir ejusfnit in adulterio, carnale eemmercium cum eo non habet, niſi voluntate ab; tiner, poteſt alii nubere. Neque de adulterio hoc ſolum ſtatuit Verimnerienſe Concilium. Audi quo pro- grediatur lrer Nent;At Leclitnn tll Thalhgis buni bocriſch Wmnmmnſin, adencn Pencalunt, reſt. N TNeum Rox onik Cochimt 1 upm Pſ . Ar Celtel Alttiumg 1, Humumgi bki Gnnd Ne odenls, N rilo en i n Nin gſß * temer uur Supplementum, ſive Aoceſſiones. 187 grediatur ejuſdem Concilii Capitulum quintum: S qua mulier mortem viri ſui conſiliarit alus hominibus, Gipſe vir ipſfius homines ſe defendendo oociderit, & hoc probare poxeſt, ille vir poteft ipſam uworem dimitte- re, & i voluerit aliam accipiat. Canon II. Concilia quæcunque, ſed Generalia præ- ſertim, quæ Pontificiãâ authoritate confirmata ſunt, certiſſimam doctrinæ regulam præbent Morali Theolo- o. Inter Diœcecſana Concilia à Romano Pontifice ppobata cenſetur Complutenſe ſub Alphonſo Carillo Archiepiſcopo Toletano, ubi damnatus eſt Magiſter quidam Oxomenſis, qui falſo de clavibus, & Sacra- mento Pœnitentiæ ſentiebat. Inter Provincialia vero, & Nationalia, præter antiquiora illa Toletana, Arela- tenſia, Hiſpalenſia, &c. licet non expreſsè, implicitè ta- men ab Eccleſia ſilentio ſuo probata, Ancyranum, Neo- ceſarienſe, Gangrenſe, Sardicenſe, Africanum, & Car- thaginienſia à Leone IV. 20. diſt. ca. de libellis confir- mata habentun, atque ut ex recentioribus exemplum proferam, Turonenſe 156 3. probavit Gregorius XIII. Cæterum veritatem hujus Canonis probant ſacrarum controverſiarum Seriptores, quos adi. Canon III. Ex Conciliis, quæ probata quidem non ſunt à Romano Pontifice, ſed ne damnata quidem ab ipſo fuerunt, probabile argumentum ſumitur uti ad fi- dei dogmata ſuadenda, ita & ad doctrinas, quæ ad mores ſpectant ſtabiliendas. Hujus rei velillud abun- de magnum argumentum eſt, quod ex innumeris Con- ciliis ejuſinodi pauciſſima reperiuntur, quæ à recta do- ctrina declinarint. Canon IV. Conciliorum decreta, quæ ad difecipli- nam ſpectant, cave cum iis, quæ ad mores, confundas. Nam Canones morum varietati obnoxii haud ſuntz; contra Canones diſciplinæ, pro locorum, ac rempo- rum diverſitate mutari poſſunt. Vide Thomaſſini egre- gium opus de beneficits, ae diſciplina Ecclefiaſzica, rem- que e 2 188 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem que plane perſpicies; ut mirum ſit, vaniloquos quos- dam nonniſi vererem diſciplinam prædicare. Conſectarium I. Claudicat argumentatio ex diſci- plina Eccleſiaſtica regionis cnjuſpiam, aut vetuſtioris ſæculi, ſi aut ubique illa recepta non ſit, aut contrari lege abrogata fuerit. Hinc optime noſter Author lib. 6. p. I. num. 67 5. ſtatnit cum S. Thoma, Suario, aliif- que Theologis licitum non eſſe dare Communionem ad explorandam, aut ſuſcipere ad probandam innocentiam, etſi Wormatienſe Concilium olim præſcripſerit, ut ſi in Monaſterio furtum perpetretur, aut Epifcopo impu- tetur ſcelus, Monachi communicent, dicentes: Corpus Domini ſit mihi ad probationem hodie. Nam ut mittam hoe Concilium Provinciale fuiſſe, neque à Pontifice approbatum, contrariis Romanorum Pontificum Con- ſtitutionibus ea lex deleta eſt. Conſectarium II. Aliquid in quâpiam Diœcefi illici- tum efſe poteſt, quod in aliis liceat. Cum enim Epiſco- pi in ſuis Diœceſibus finguli aliqua præcipere etiam ſub gravi poſſint, ut certum eſt; facile fit, ut quis in ſua Licœceſi aliquid ſtatuat, quod alibi non vigeat. Sic im Diœceſibus Turonenſi, & Burdigalenſi ex Decreto (onciliorum ſynonimorum, Turonenſis anno 1583. & Burdigalenſis anno 1582. non licet Fidelibus à Miſ- ks Barochialibus diebus Dominicis, & Feſtivis abeſſe. Nemo autem prudens hinc arguat, ne in aliis quidem Diœceſibus id licere. Canen V. Conciliorum Decreta ex ſenſu, & more temporum, quibus conditi ſunt, interpretabimur. Vide Sirmondum in Antirrhetico adverſus Petrum Aurelium t. 4. Operum Pariſ. Edit. col. 270. & in altero Antir- rhetico, in quo explanationem ſuam Canonis Antiſſio- dorenſis: NWon licet vitula, aut cervulo facere pluribus argumentis confirmat. Canen VI. Formulæ ipſæ Conciliorum ad ſtylum, S baxbatiem ſæculi, quo eelebrata ſunt, exigendæ exrunt; n nn linſopg 4 NMic. hehrmnda nr ieni 1, auto ergiker, ,Nntio, mnnumn mimnrentin igſer, hlooin Etenteg:0n Mumuntn Udle aDort ,Montfcnnt mn Diradt meninh Nieteein , rgliti⸗ 0n nen eller Meen amo1 dlbust N eprir tin disqit 1leull, En lenkimf Pemmum 4ed in denk Cmnonis foneſe Crmm 1 Supplementum, ſive Acceſſiones. 189 eruntʒ neque enim communmio, impoſitio manuum, alia- que id genus ſexcenta, idem omnibus ſæculis ſignificã- runt. Quamobrem Gloſſarium Cangii à Maurinis Pa- tribus egregie locupletatum uſui maximo eſſe poterit Morali Theologo, in Canones Conciliorum diligen- tius inquirere volenti. Canon VII. Editiones Conciliorum ſunt maximè conſulendæ, quæ noſtro ævo prodiêre, Goſſartii, in- quam, & Labbæi, Harduini, & Coleti. Nam in vete- res, vel editorum incuria, vel ſubſidiorum ad illas or- nandas defectu plura ſphalmata irrepfere. Nora eſt eruditis controverſia, quæ ſæculo ſextodecimo in Gal- liis efferbuit Sirmondum inter, & Larvatum Petrum Aurelium de genuina lectione primi Canonis Araulica- ni I. Concilii. Quid? Quod audendum quandoque aliquid ʒ neque poſt tot Doctorum virorum labores du- bitandum, quin aliqui Canones etiamnum male vexa- ti ſint, & corectoriâ manu indigeant, (ut corum ſen- tentiam nonnullis placet appellare) Cave autem po- tiſſimum, ne multum fidas Canonibus Conciliorum, quos Gratianus in ſuum Decretum ex deprayatis utique libris intulit, ſed illos cum majoribus illis, ampliſſi- miſque editionibus confer Canon VIII. Non omgia, quæ in Conciliis reperes= ris ad mores ſpectantia, præcepta fuiſſe credito, ſed eo- rum multa ex pio conſilio prodière, arque adhortatio- nem magis ſapiunt, quàm præceptionem. Idmaximè tenendum. Nam Moralis Theologi eſt inquirere, quid tutà conſcientiàâ fieri poſſit, non vero quid perfectius ſit, & Chriſtiano homine dignius. Quod ſi animad- vertiſſent ex iis plures, qui Theologias ex PP. & Conci- liis noſtrâ ætate emiſerunt in lucem, Caſuiſtis invidiam conflaturi, non tam ſæpe ab inſtiruto Moralis Theolo- gi aberrâſſent. Egregic monet Concilium Mediola- nenſe V. p. I. de his, quæ ad dies feſtos, & ſacra tem- pPora pertinent: Quadrageſimalibus, aliiſque jejunii, . Paone- 190 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem. pænitent'd, & publicæ ſupplicationis diebus, fideles Ne vitæ diſciplina ſevoriore adſtringant, ſanbliſque inſtitu- 1s, & moribus ſocro illi tempori onvenientibus, ſe, Juoſqud, a, Patr-afamilias Junt, gquam rebtiſſimè in omnes partes onforment. Quid hac inſtitutione præ- clarius? Nemo tamen Theologorum hæc in medium attulerit, ut probet, eum violati jejunii Eccleſiaſtici reum futurum, qui iſthæc haud ſervârit. Inquirant in- terea alli in hanc propoſitionem P. Beſombes, quiillo teſtimonio utitut t. 2. Tract. I. Cap. 4. aft. 4. Non ſo- Jum jejunium Ecoleſiaſticunzg obſervandum eſt modo ab Eoleſta præſoripto, ſed etiam en adjuntta obſervanda ſunt (præceptum ne, an conſilium hæc ſignifieent quis divinet in ejuſmodi libris?) ſzne quibus jejunium non po- teſt eſſe vel ſalutare, vel meritorium, vel virtuboſum. Disjunctio hæc vel ſalntare, vel meritorium, vel vir- zuoſum digna ne ſit Theologo „non quæro, etfſi ſcio, idem eſſe Theologis, actionem quampiam meritofiam, ac ſalutarem eſle. Illud libentius inquirerem, cur je- junium, neſi motivo ſupernaturali aſſumptum fuerit, camque aliis virtutibus Chriſtianis conjunktum, atue adeoum aliis mortifcationtbus, cum ſilentio, gum ſoli- tudine, cum vigiliisz (hæc enim adjuncéta ſunt, quæ ibi⸗- dem obſetvanda Beſombes præſcribit) virtuoſunm eſle non poſſit, virtuoſnm, inquam, eo ſenſu, qui meritum ætοιτNπι ſalutis non includat, & quem disjunctio illa vel alutare, vel meritoriam, vel virtuoſum palam indicat: Sed odioſa iſthæc quæſtio aliis fortaſie videbitur, certe non hujus loci. Ad alia tranſeo. C A P U T III. Index Concilierum, quæ à La-Croix citankur. In proëmio ad hunc meum in Theologiam La- Croixi prodromum librum inſectatus ſum P. Be- 5 n Conin nſole 4 e 1 , iſens mnn Man ne Linlkinie lac in lniieclt Ugnirn onde, n N lmn i, u, l en n lgnher Nrſeſenun nleran, ntr, mnümſen Nirtent Dngnn gnin, ) ieneſ Tll, ined ceneint ſenſumi ſericchin: IIl Cixch Tbeoo niole runt. Supplementum, ſive Acceſſtiones. 19 1 P. Beſombes, qui ſynopticam Conciliorum omnium hiſtoriam Theologiæ Morali inſe- ruit. Prudentiore confilio Pontas (& hic unus ex modernis Theologis Anti-Caſuiſtis) indicem texuit eorum Conciliorum, quo- rum teſtimoniis ipſe in ſuo Dictionario ca- Tuum conſcientiæ uſus eſt. Hunc imitari non piguit, ut tandem omnes intelligant, ab il= lis quoque, qui Concilia, & Patres tanto hiatu deprædicare haud aſſolent, ex hujuſ- modi ſacræ, verendæque antiquitatis fonti- bus Theologiam ſuam hauſtam eſſe. A Gathenſe Concilium anno 506. ſub Simmacho Pa- — pa, Anaſtaſio Imperatore, Alarico Rege, cui 3 5. Epiſcopi interfuêre, & 71. Canones ad mores, & di- ſciplinam inſtaurandam procuderunt. Arauſicanum I. an. 441. ſub Leone Papa I. ac Thee- doſio, & Valentiniano Impp. cui 16. Epiſcopi ſubſeri- pſerunt, decem Canonibus cditis. Arauſicanum II. an. 529. ſub Felice IV. & Juſtinia- no Imp. In eo 1½. Epiſcopi 2 5. Canones conſtituerunt. Arelatenſe an. 514, ſub Silveſtro Papa. Plenarium hocce Concilium vocat Auguſtinus, quamvis viſum eſt eruditiſſimis viris, aliter Auguſtini verba interpreta- ri. Huic, ſi Adoni fides, interfuere 600. Epiſcopi, vel (quod alii ajunt) ducenti, & 25. Qanones ſtarue- Aurelianenſe I. an. 5IX. ſub Sirmnacho Papa, Ana- ſtaſio Imp. & Clodovæo Rege 30. Epiſcopi 3 3. Cano= nes ibi ſanxêre. Aurelianenie IV. an. 541. ſub Vigilio Papa, & Juſti- niano Enper. in quo 31 8. Canones à 36. Epilcopis præ- ſcribuntur. B Ba- 192 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem. B BAſlecnſe Generale à Martino V. indictum, ſed ſub Eugenio IV. ſucceſſore inchoatum ann. 1431. & ab eodem poſtea diſſolutum, adhuc tamen à Patribus per apertum ſchiſma continuatum. Hujus Concilii acta quædam ad Eccleſiaſtica beneficia, & cenſuras perti- nentia ſtudio pacis confirmavit Nicolaus V. Braccarenſe an. 56 1. aut 563. ub eard III. Juſti- niano Imp. & Theodoſio Rege. Ab hoc habemus 22. Canones. C Halcedonenſe Oecumenicum IV. an. 4 5 1. ſub Leo- ne I. & Marciano Imper. in quo à 630. Epiſcopis damnatus Eutyches. Carthaginienſe I. an 348. ſub Jul io Papa, & Con- ſtantio, & Conſtante Impp. 1 14. Canones hujus Conci- lii hodicque extant. Carthaginienſe III. an. 392. aut 397. Carthaginienſe IV. an. 39 8. Carthaginienſe VII. ann. 419. ſub Bonifacio Papa, Honorio, & Theodoſio Impp. Huic Epiſcopi 229. af- fuerunt. Claromontanum an. 1095. ſub Urbano II. ex pluri- bus Canonibus, qui in hoc Concilio ab Archiepiſco- pis 13. Epiſcopis 225. & Abbatibus 90. editi ſunt, triginta duo tantum temporis injuria ad nos pervene- runt. Colonienſe an. 1662. ſub Maximiliano Henrico Co- loniæ Archiepiſcopo. Conſtantienſe an. 1414. ſub Joanne XXIII. Papa, & Sigiſmundo Imperatore. Martinus V. approbavit hu- jus 5 Concilii 1 generalis acta, quæ ad damnationem Joan- nis Wiclefi, & Joannis Hus pertinent. ARTI- We 1 i Ar applementum, Pve Acceſſtoneech 19 5* ARTFLCGCIFFIA XLV. Gdn 6 nt JoXNNIS WIcryEP de Anglia, damnati anno 4 . 9 *1. 7 inn⸗ 1418. in Concilio Conſtantienſi, Chneſi ſeſſione Cenlras 15. V. I. Obſtantia panis materialis, & ſimiliter ſubſtantia nmell) vini materialis remanet in Sacramento Altaris. hI. II. Accidentia panis non remanent ſine ſubjecto in eoôdem Sacramento. III. Chriſtus non eſt in eodem Sacramento identice, & realiter propriâ præſentià corporali. n IV. Si Epiſcopus, vel Sacerdos exiſtat in peccato d mortali, non ordinat, non conſêcrat, non confcit, non baptizat. oNNA V. Non eft fundatum in Evangelio, quod Chriſtus ehyut. Miſſam ordinaverit. VI. Deus debet obedire diabolo. VII. Si homo fuerit debite contritus, omnis confeſ- fio exterior eſt ſibi ſuperflua, & inutilis. . nicon VIII. Si Papa ſit præſcitus, & malus, & per conſe- quens membrum diaboli, non habet poteſtatem ſuper fideles ſibi ab aliquo datam, niſi forte à Cæſare. Nl an IX. Poſt Urbanum VI. non eſt aliquis recipiendus bArh in Papam, ſed vivendum eſt more Græcorum ſub legi- n ti Pus propriis. X. Contra Scripturam ſacram eſt, quod viri Eccle- Plohz9 nkt aſtici habeant poſſeſſiones. mked. XI. Nullus Prælatus debet aliquem excommunica- re, niſi prius ſciat eum excommunicatum à Deo, & WAIN qui ſic excommunicat, fit ex hoc hæreticus, vel excom- ebe municatus. . YII., Prælatus excommunicans Clericum, qui ap- mmmor, pellavitad Regem, vel Concilium Regni, o ipſo tra- 7 ditor eſt Regis, & Regni. Ad bP. La-Croix Theol. Snppl. N XIII. 194 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem XIII. IIli, qui dimittunt prædicare, vel audire Ver- bum Dei propter excommunicationem hominum, ſunt excommunicati, & in Dei judicio traditores Chriſti ha- bebuntur. XIV. Licet alicui Diacono, vel Presbytero prædica- ré Verbum Dei abſque authoritate Sedis Apoſtolicæ, ſive Epiſcopi Catholici. XV. Nullus eſt Dominus civilis, nullus eſt Prælatus, nullus eſt Epiſcopus, dum eſt in peccato mortali. XVI. Domini temporales poſſunt ad arbitrium ſuum auferre bona temporalia ab Eccleſia, poſſeſſionatis ha- bitualiter delinquentibus, id eſt, ex habitu, non ſolum actu delinquentibus. J XVII. Populares poſſunt ad ſuum arbitrium Domi- nos delinquentes corrigere. . XVIII. Decimæ ſunt puræ eleémoſynæ, & poſſunt Parochiani propter peccata ſuorum Prælatorum ad li- bitum ſuum eas auferre. XIX. Speciales orationes applicatæ uni perſonæ per Prælatos, vel Religioſos, non plus proſunt eidem, quam generales, cæteris paribus. XX. Conferens eleéëmoſynam Fratribus eſt excom- municatus eo facto. XXI. Si aliquis ingreditur religionem privatam qua- lemcunque, tam poſſeſſionatorum, quàin Mendican- tium, redditur ineptior, & inhabilior ad obſervatio- nem Mandatorum Dei. XXII. Sancti inſtituentes Religiones privatas, ſic inſtiruendo peccaverunt. XXIII Religioſi viventes in Religionibus privatis, non ſunt de Religione Chriſtiana. . XXIV. Fratres tenentur per laborem manuum vi- tum acquirere, & non per mendicitatem. XXV. Omnes ſunt Simoniaci, qui ſe obligant orare pro aliis, eis in temporalibus ſubvenientibus. XXVI. Oratio præſciti nulli valet. XXVII. nhhen DSupplementum, ſive Acceſſiones. 195 e, n XXVII. Omnia de neceſſitate abſoluta eveniunt. en ontn XXVIII. Confirmatio juvenum, Clericorum ordi- dlon natio, locorum conſecratio reſervatur Papæ, & Epi- ſcopis propter cupiditatem lucri temporalis, & hono- talytonn ris. Es Apo XXIX. Univerſitates, Studia, Collegia, Graduatio- nes, & Magiſteria in eiſdem ſunt vana gentilitate in- Uluetel troducta, tantum proſunt Eccleſiæ, ſicut diabolus. on, XXX. Excommunicatio Papæ, vel cu ju ſcunque Præ- Aukiimin lati non eſt timenda, quia eſt cenſura Anti-Chriſti. llng. XXXI. Peccant fundantes clauſtra, & ingredientes uin ae ſunt viri diabolici. XXXII. Ditare clerum eſt contra regulam Chriſti. XXXIII. Silveſter Papa, & Conſtantinus Impera- tor errârunt Eccleſiam dotando. XXXIV. Omnes de ordine Mendicantium ſunt hæ- retici, & dantes eis eleémoſynas ſunt excommunicati. XXXV. Ingredientes religionem, aut aliquem ordi- nem eo ipſo inhabiles ſunt ad obſervanda Divina præ- cepta, & per conſequens ad perveniendum ad regnum cœlorum, niſi apoſtataverint ab eiſdem. ihect in XXXVI. Papa cum omnibus clericis ſuis poſſleſſio- nem habentibus ſunt hæretici, eo quòd poſſeſſiones enſium habent: & conſentientes eis, omnes videlicet Domini * ſæculares, & cæteri laici. 3 XXXVII. Eccleſia Romana eſt Synagoga Satanæ, ioralantn nec Papa eſt proximus, & immediatus Vicarius Chri- ſti, & Apoſtolorum. en XXVIII. Decretales Eccleſiæ ſunt apocryphæ, & ſeducunt à fide Chriſti, & clerici ſunt ſtulti, qui ſtu- lonbuß gent eis. XXXIX. Imperator, & Domini ſæculares ſunt ſe- Uen ucti à Diabolo, ut Eccleſiam dotarent bonis tempo- men, ralibus. iſcni⸗ XL. Electio Papæ à Cardinalibus, à diabolo eſt in- ellermnn rroducta. “WM N 2 XLI. ahnriumd mohne, En nDrlnonme reunipeton 1s ln 196 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem XLI. Non eſt de neceſſitate falutis credere Roma- nam Eccleſiam eſſe ſupremam inter alias Eccleſias. XLII. Fatuum eſt credere Indulgentiis Papæ, S& Epi- ſcoporum. . XLIII. Juramenta illicita ſunt, quæ funt ad corro- borandos humanos contractus, & commercia civilia. XILIV. Auguſtinus, Benedictus & Bernardus dam- nati ſunt, niſi pœnituerint de hoc, quod habuerunt poſſeſſiones, & inſtituerunt, & intraverunt religiones: & ſic à Papa uſque ad ulrimum Religioſum, omnes ſunt hæretici. XLV. Omnes Religiones indifferenter introductæ ſunt à diabolo. de ARTIC U L L XXX. JoANNIS HVs de Bohemia, damnati anno 1418. in Concilio Conſtantienſi ſeſſione 45. I. )Nica eſt ſancta univerſalis Eccleſia, quæ eſt præ- deſtinatorum univerſitas. II. Paulus nunquam fuit membrum diaboli, licet fecerit quoſdam actus, actibus Eccleſiæ malignantium conſimiles. III. Præſciti non ſunt partes Eccleſiæ, cum nulla pars ejus finaliter excidet ab ea, eo quod prædeſtina- tionis charitas, quæ ipſam ligat, non excidet. IV. Duæ naturæ divinitas & humanitas, ſunt unus Chriſtus. V. Præſcitus etſi aliquando eſt in gratia ſecunduùm præſentem juſtitiam, tamen nunquam eſt pars S. Eccle- ſiæ, & prædeſtinatus ſemper manet membrum Eccle- ſiæ, licet aliquando excidatà gratia adventitia, ſed non à gratia prædeſtinationis. VI. Su⸗ le Sapplementam, ve Aceeſſtonet. 197 luni TI. suunendo Eccleſiam Pro convocatione Præde- in ſtinatorum, ive fuerint in gratia, ſive non ſecundum EuI Præſentem juſtitiam, iſto modo Eccleſia eſt articulus ſidei. . efimder VZII. Petrus non eſt, nec fuir caput Eccleſiæ §. Can netcach tholicæ. Nmrd VIII. Sacefdotes quomodolibet criminoſe viventes Nod kabie Sacerdotii polluunt poteſtatem, & ſicut filii infidelés Gumtle ſentiunt infideliter de ſeprem Sacramentis Eccleſiæ, de Am anel clavibus, officiis, cenſuris, moribus, cæremoniis, & ſacris rebus Eccleſiæ, veneratione Reliquiarum, Indul- tue hmd gentiis & Ordinibus. TX. Papalis dignitas à Cæſare inolevit, & Papæ per- fectio, & inſtitutio à Cæſaris potentia emanavit. 1VI X. Nullus ſine revelatione aſſereret rationabiliter de ſe, vel alio, quod eſſet caput Eccleſiæ particularis; hnnn nec Romanus Pontifex eſt caput Romanæ Eecleſiæ par- I cicularis. ten I. Non oportet credere, quod iſte quicunque eſt Romanus Pontifex, ſit caput cujuſcunque particularis . Eccleſiæ ſanétæ, niſi Deus eum prædeſtinaverit. ,e XII. Nemo gerit vicem Chriſti, vel Petri, niſi ſen quatur eum in moribus, cum nulla alia ſequela ſit per- ndihdie tinentior, nec aliter recipiat à Deo procuratoriam po- emigui teſtatem, quia ad illud officium Vicariatus requiritur; & morum conformitas, & inſtituentis authoritas. Ar an XIII. Papa non eſt verus, & manifeſtus ſucceſſor HE Apoſtolorum Principis Petri, ſi vivit moribus contra- necdde riis Petri; & ſi quærit avaritiam, tunc eſt Vicarius Ju= unr a dæ Iſcarioth. Et pari evidentid Cardinales non ſunt veri, & manifeſti ſucceſſores Collegii aliorum Apo- ngen 1 Kolorum Chriſti, niſi vixerint more Apoſtolorum, ſer- geſſend Vantes mandata, & conſilia Domini noſtri jefa Chriſtii⸗ wenben M. Doctores ponentes, quod aliquis per cenſu⸗ deun ram Eccleſiaſticam emendandus, ſi corrigi noluerit, ſæ- culari judicio eſt tta enic, pro certo Eaaunti in 198 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem hoc Pontifices, & Scribas, & Phariſæos, qui Chri- ſtum non volentem eis obedire in omnibus, dicentes, nobis non licet interficere quemquam, ipſum ſæculari judicio tradiderunt, & quod tales ſint homicidæ gra- viores quàm Pilatus. W. Obedientia Eccleſiaſtica eſt obedientia ſecun- dum adinventionem Sacerdotum Eccleſiæ, præter ex- preflam authoritatem Scripturarum. XVI. Diviſio immediata humanorum operum eſt, quod ſunt vel virtuoſa, vel vitioſa, quia, ſi homo eſt vitioſus, & agit quicquam, tunc agit vitioſe; & ſi eſt virtuoſus, & agit quicquam, tunc agit virtuoſe: quia ſic vitium, quod crimen dicitur, ſeu mortale pecca- tum, inficit univerſaliter actus hominis vitioſi, ſic vir- tus viviftcat omnes actus hominis virtuoſi. XVII. Sacerdotes Chriſti viventes ſecundùm legem ejus, & habentes Scripturæ notitiam, & affectum ad ædificandum populum, debent prædicare non obſtan- te prætensàâ excommunicatione. Quod ſi Papa, vel aliquis Prælatus mandat Sacerdoti ſic diſpoſito non prædicare, non debet ſubditus obedire. WIIII. Quilibet prædicantis officium de mandato accipit, qui ad Sacerdotium accedit; & illud manda- tum debet excqui, prætensâà excommunicatione non obſtante. XM. Per cenſuras Eccleſiaſticas excommunicatio- nis, ſuſpenſionis, & interdicti ad ſui exaltationem Clerus populum laicalem ſibi ſuppeditat, avaritiam multiplicat, malitiam protegit, & viam præparat Anti- Chriſto. Signum autem evidens eſt, quod ab Anti- Chriſto tales procedunt cenſuræ, quas vocant in ſuis Proceſſibus fulminationes, quibus Clerus principaliſſime Procedit contra illos, qui denudant nequitiam Anti- Chriſti, qui Clerum pro ſe maximè uſurpabit. AX. Si Papa eſt malus, & præſertim ſi eſt præſcitus, tunc ut Judas Apoſtolus & diaboli, fur & filius perdi- tionis, n)lnn len, A innihnne komii bleni⸗ 4 le, Pret mohenn ir,hno⸗ tticſe Gtrirnabe wortlek ttrliol, l. GSſeandin Heuenord vod i e Aoln , In de and Kilndmane 0icetone Ncoonmnte ſi eadte npnnat U5 Cenit pegitan nücke⸗ Sapplementum, ſive Acceſſiones. 199 tionis, & non eſt caput ſanctæ militantis Eccleſiæ, cum nec ſit membrum ejus. VXXI. Gratia prædeſtinationis eſt vinculum, quo cor- pus Eccleſiæ, & quodlibet ejus membrum jungitur Chriſto capiti inſolubiliter. XI. Papa, vel Prælatus malus, & præſcitus eſt æquivoce paſtor, & vere fur, &llatro. WWI. Papa non debet dici Sanctiſſimus, etiam ſe- cundùm officium, quia aliàs Rex deberet etiam dici Sanctiſſimus ſecundùm officium, & tortores, & præ- cones dicentur ſancti, imo etiam diabolus deberet dici ſanctus, cum ſit Officiarius Dei. XIV. Si Papa vivat Chriſto contraire; etiamfi aſcenderet per ritam, & legitimam electionem ſecun- dùm conſtitutionem humanam vulgatam, tamen aliun- de aſcenderet, quam per Chriſtum, dato etiam, quod intraret per electionem à Deo principaliter factam: nam Judas Iſcariotes ritè, & legitimè eſt electus à Deo Cbriſto Jeſu ad Epiſcopatum, & tamen aſcendit aliun- de ad ovile ovium. XLV. Condemnatio 45. artic. Joannis Wicleff per Doctores facta eſt irrationabilis, & iniqua, & male facta, & ficta eſt cauſa per eos allegata, videlicet ex eo, quod nullus eorum ſit Catholicus, ſed quilibet eorum, aut eſt hæreticus, aut erroneus, aut ſcanda- loſus. ¹WI. Non eo ipſo, quo Electores, vel major pars eorum conſenſerit vivàâ voce ſecundùm ritus hominum perſonam aliquam, eo ipſo illa perſona eſt legitimè electa, vel eo ipſo eſt verus, & manifeſtus Succeſſor, vel Vicarius Petri Apoſtoli, vel alterius Apoſtoli in of- ſicio Eccleſiaſtico: unde ſive Electores bene, vel male elegerint, operibus electi debemus credere, nam eo ipſa, quo quis copioſius operatur meritorie ad profe- ctum Eccleſiæ, habet à Deo ad hoc copioſius faculta-. tem. N 4 XXVII. 2 b Ad-KX. P. La-Croix Theologinm WWoralem VVTII. Non eſt ſcintilla apparentiæ, quod oporteat eſſe unum caput in Spiritualibus regens Eccleſiam, quod ſemper cum Eceleſia ipſa militante converſetur, & conſervetur. 2 XrrnI. Chriſtus ſine talibus monſtruoſis capitibus, per ſuos veraces diſcipulos ſy parſos per orbem terrarum melius ſuam Eccleſiam regularet. 3 XXLX. Apoſtoli, & fideles Sacerdotes Domini ſtre- nue in neceſſariis ad ſalutem regulârunt Eceleſiam, an- tequam Papæ officium foret introductum: ſic facerent deficiente per ſummè Poſſibile Papa uſque ad diem ju- dicii. . WW. Nullus eſt Dominus eivilis, nullus eſt Præ- latus, nullus eſt Epiſcopus, dum eſt in peceato mor- tali. . Qonſtantinopolitanum III. Qecumenicum an. 68. ſub Agathone Papa, & Conſtantino Pogonato Imp. Monothelitæ in eo damnati ab Epiſcopis 289. 4 F Frorentinum ann. 1438. ſub Eugenio IV. & Joanne 5 Paleologo Græcorum Imperatore Oęcumenicum XVI., in quo Græcorum ſchiſma conſopitum. E FXGitanum HII. ann. Chriſtianæ eræ 49, ſub 7 * Petro A6S. 15. 1 Uiberiranutn an. 30 5. ſub Mareello Papa. Epiſeopi 19. huic interfuerunt, quos inter celeberrimus il- le Oſius Cordubenſis. &1. Canones in eo eonſtituti, qui ut à Romano Pontifice comprobarentur, Ferdi- nandus Mendoza omni ſtudio conatus eſt. Vide ejus columentarios in Labbeana Conciliorum editione. òG LLao- 1e U ne Snpplementam, ive Accefſioner. 201 6e, * ann Aodicænum an. 320. aut 357. aut 364. mavult e Harduinus. 60. Canonibus reſtituta in eo fuit” 32. Epiſcopis collapfa diſciplina. len Lateranenſe an. IIII- aut 1112. ſub Paſchale 1I. & Im Henrico v. cui interfuerunt Epifcopi 1I4. 15. Presby- n teri Cardinales, & octιο Diaconi. Sonét Lateranenſe III. an. 1179. Oecumenicum XI. ſub ltäim, Alexandto III. in quo Epiſcopi amplins 300. poſtés- n den tinctum trium Pſeudo Pontificum ſchiſma, Victoris 1. ſriif Paſchalis III. & Caliſti III. Albigenſes, alioſque ejus temporis hæreticos anathemate perculerunt. IINd Lateranenfe IV. an. 1I15. ſub Innocentio III. & Fri- tüken derico Imperatore Oecumenicum XII. cui Patres planè 1285⸗adfuerunt. In hoc iterum damnati Albigenlſes, Wtemn damnatus Abbatis Joachim libellus de Unitate &d. Tri- Myms nitatis, damnata quoque Almarici Pariſienſis Doctoris eg impia dogmata, & Canones editi 67. Lateranenſe V. an. 1512. inchoatum ſub Julio II. ad tollendum Piſani Conciliabuli ſchiſma, & à Leone X. e E abſolutum Oecumenicum XVII. Leodienſe. Num qued an. 1131. celebratum novi- e⸗ Ar us ex Harduine;, an quod an. 1226. coacétum fuit: Fortaſſe aliud recentius. Lugdunenſe II. an. 1274. ſub Gregorio . Oecume- nicum XIV. ad quod Patres fere mille convenère. Kena 6 M Mchlinienſe an. 1607. Meldenſe an. 84 5. ſub Sergio Papa II. & Lo- yr E thario Imp. beſebentini Milevitanum I. an. 492. ſub Innocentio Papa, Arcaà- n dio, & Honorio Imp. = tenar.. Milevitanum II. an. 416. fub Innocentio Papa: Ho- d. norio, & Theodoſio Imperatoribus. 62. Epiſcopi adfuê- mel' Te, à quibus 27. Canones conſtituti. 1 N 5 N 202 Ad K. P. La-Croix Theologiam WMoralem . ☛● N Amurcienſe an. 16 59. Nicænum I. an. 325. ſub Silveſtro Papa, & Conſtantino Imperatore. In eo Arrius, ejuſque errores profligati à 31 8. Patribus. P Alæſtinum, ſeu Dioſpolitanum an. 415. ſub Inno- centio Papa, Theodoſio, & Honorio Impp. in quo Epiſcopi 14. fraudibus Pelagii irretiti, impium hære- ſiarcam verbis catholicis hæretica dogmata celantem, abſolverunt. R RHemenſe an. 1119. ſub Calliſto 1I. in quo Henri- cus Imperator excommunicatus eſt, & canones 5. conditi. 1 5. Archiepiſcopi, & pluſquam 200. Epiſcopi huic Concilio interfuerunt, ut ex Orderico Vitale lib. 12. hiſt. Eccl. referunt Pagius in Critica ad eum annum 11II9. & Harduinus t. 6. Concil. P. z. Col. 1985. Rhemenſe an. I148. ſub Eugenio III. ubi damnatæ Gilberti Porretani Pictavienſis Epiſcopi aſſertiones, & Canones editi 18. aut ex quodam codice apud Hardu- inum 30. Romanum an. 254 fub Cornelio, de quo Baronius ad eum annum. Romanum an. 3 13. fub Melchiade Papa. in quo Cæ- cilianus Cartha ginienſis Epiſcopus à Donatiſtarum cri- minatoribus abſolutus eſt. 19. Epiſcopi huie Synodo interfuerunt. Romanum IV. an. 51I. ſub Symmacho Papa, & Anaſtaſio Imperatore. Plura in eo ſancita ſunt à 64: Epiſcopis. T , Nenle, Supplementum, ſive Acceſſiones. 203 T hetoh Oloſanutn an. 1390. Gelre Toletanum à B. Thoma citatum. Quodnam tot inter Toletana? Triburienſe an. 895. ſub Formoſo Papa, & Arnulpho Germaniæ Rege. 58. in eo Canones cditi ſunt ab Epi- aſbl ſcopis 22. Tridentinum XVIII. Oecumenicum an. 1545. cœ⅓⅞⅜- ptum ſub Paulo III. contra Lutherianam, Calvinianam, 2iaſque graſſantes hæreſes, continuatum ſub Julio III. tandem ſub Pio Iv. feliciter abſolutum, & ab eodem confirmatum an. 1563. Brevem Canonum in hac Syno- do editorum ſynopſim habes ad calcem Inſtructionis practicæ VI. P. Tobiæ Lohner, dignam ſanè, quæ hic OnE recuderetur. . ek, Ccn nun 100 V mioliun 14d eum4 l 19,. n Niam Alenang, le Audti elnſ in , inpimt Ngnnr l lennenſe in Gallia an. I1I12. ſub Paſchale II. & Ludovico Craſſo Francorum Rege. Viennenſe item in Gallia an. 1311. ſub Clemente v. Oecumenicum XV. Epiſcoporum 300. & amplius, in quo damnati Beguardorum, & Beguinarum errores, at- que extinctus Templariorum ordo. ecoohe W ehimb W Ormatienſe an. 86 8. ſub Adriano Papa II. & Lu- Dntin dovico II. Imperatore, in quo ſtaruti canones 8 ſeN . Ceppihue omninèò 80. nmuckokt lerialu 3 APPEN- 2 4 Ad KR. P. Læ Cbix Thealogiam Waralenm A PPENDIX De Jure utroque Canonico, & Civili., deque ejus uſu in Morali Theologia. Juris utrinſque Canonici, & Civilis notitiam Theologo Morali neceſſartam eſſe. A Lvarus Pelagius Ordinis Minorum in libris ℳ Pplanttu Eccleſiz, quos à ſe Compoſtellæ re- * cCognitos an. 1340. Ipſemet ſcribit, ait lib. rr. C. 20. Reurrat ergo quilibet pro caſibus ad Juriſperis 10s, non ad Religioſor, oum ifti commnniter ignorens caones. Quæ ſanè ignorantia oppido turpis, noxia- que erat multis de cauſis. Nam Coœxlleſtinus Papa rela- tus c. nulli. diſt. 3 8. pronuntiat: Nakl Sacerdotum (multà igitur minus Confeſſariorum) liceat canones ignorare. Præterca (quod ex Auguſtino citatur de pœ- nit. diſt, I. c. I. S. eaveat) caueat ſtiritualis Zadex, ut Kcut non conmmiſit orimen nequitiæ, ita non careat mu- nere ſeientic. Oportet, ut ſciat cognoſcene quidquid de- bet jadicare, jadictaria enim boteſtas hoc poſtulat, al- uod debet indicare, diſeernat. At pœnè innumera ſunt in Morali Theologia, quæ ſine Canonum ſcientia defi- niri non poſſunt. Ut ſi exempli causâ veniat in dubium, an hic, aut ille homo irregularis, vel excommunicatus vel interdicto, aut ſuſpenſioni obnoxius ? Item an de- legatus poſſit ſubdelegare 2 An Epiſcopus in his, illiſve Poſſit diſpenſare? an Eccleſiæ Paſtor ritè ſit electus? num Judex Eccleſiaſticus cauſam in judicio legitimè de- finierit ? In his, aliiſque ſententüis hujus generis, Theo- logus inſalentiſſimus crir, ſi abſque Canonibus, atque Juriſperiti⸗ inconſultis ſententiam ferre auſus S Plura u ul on Crl Urniten n Mun iniben Conpohel ibtr, url ſeur ⸗ ſnnuifri⸗ ido lon lins Nond D) Mec A Nodtaurct lali er Aunccter ſuegulſot⸗ r ſen eMeinnunen hunſckntt Penurinc lencommnt Nis len t iie i lcolei⸗ l Gench Cnonbe ae Supplementum, ſive Arcfionet. 20 5 Plura vide apud Canum de Tocis Theologicis lib. 8. cap. 6. Ineptit autem Jure Conſultus Michael Ferro Manrique, qui Theologis litem intentat, quèòd ad quæ- ſtiones Juridico-Morales excurrant, & Canones inter- pretentur. Cavilloſum hominem bene carminatum di- miſit P. Georgius Gobat in Vindicis Theologicis Fri- burgi Helvetiorum editis an. 16 5 44. Jllas wide lis. Atque hinc conſtare puto, Juris quoque Civilis no- titiam non utilem modo Theologo morali eſſe, ſed & neceſſariam. Nam multa ſunt in Theologia morali, quæ ex Juris Civilis inſtiruris pendent, neque aliter de- finiri poſſunt, quàm legibus. 1 1. . §. II. DIGESTORUM, SEU PANDECTARUM L I B. I. T I T. U LT. De diverſis kegulir Juris antiqui. I. Paulus libro ſexto-decimo ad Plautium. REgula eſt: quæ rem, quæ elt»„ breviter enarraz. Non ur ex regula jus ſumatur: fedex jure, quod eſt, tegula fiat. Per regulam igirur brevis rerum enar- ratio traditut; &, ut ait Sabinus „ quaſ cauſæ conje⸗ Ctio eſt. Quæ ſimul cum in aliquo vitiata eſt, perdit officium ſuum. Ir. Ulpianus libro prime ad Sabinum. Feminæ ab'omnibus officiis civilibus publicis noemo- tæ ſunt 3 & ideo nec judices eſſe poſſunt 3 nec Magi- ſtrarum gerere, nec poſtulare, nec pro alio intervenite, nec procutatores exiſtere. Item impuhes ab omnibus ofnciis civilibus debet abſtinere. . III. Idem libro rertio ad Sabinum Ejus eſt nolle, qui poteſt & wellen IV. 206 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem Iv. Idem libro ſexto ad Sabinum. Velle non creditur, qui obſequitur imperio patris, vel Domini. v. Paulus libro ſecundo ad Sabinum. In negotiis contrahendis alia cauſa habita eſt furio- ſorum, alia eorum, qui fari poſſunt, quamvis actum rei non intelligerent. Nam furioſus nullum negotium contrahere epotelſt, pupi llus omnia tutore anthote agere poteſt. vI. Ulpiänus libro ſeptimo ad Sabinum. Non vult hæres eſſe, qui ad alium transferre voluit hæreditatem. vII. Pomponius libro tertio ad Sabinum. us noſtrum non patitur, eundem in paginis, & te- ſtato, & inteſtato deceſſiſſe; earumque rerum naturali- ter inter ſe pugna eſt teſtatus, & inteſtatus. VIII. Idem libro quarto ad Sabinum. Ner len⸗ uinis, nullo jure Civili dirimi poſſunt. IX Ulpianus libro quinto-decimo ad Sabinum. Scmperi in obſcuris, quod minimum eſt, ſequimur. . x. Paulus libro tertio ad Sabinum. Secundúm naturam eſt, commoda cujuſeqque rei eum ſequi, quem ſequantur incommoda. XI. Pomponius libro quinto ad Sabinum. Id, quod noſtrum eſt, ſine facto noſtro ad alium trans- ferri non poteſt. XII. Paulus libro tertio ad Sabinum. In teſtamentis plenius voluntates teſtantium inter- pretantur. XIII. Ulpianus libro decimo-nono ad Sabinum. Non videtur cœpiſſe, qui per exceptionem à Petitio- ne réêmovetnr. xXxIV. Pomponius libro quinto ad Sabinum. In omnibus obligationibus, in quibus dies non Poni⸗ tur, Præſenti die debetur. vVv. Paulus libro quarto ad Sabinum. . I5, U bin r i. Kbinn labiackt glumphe lun on Abore 4 mfanmo Ebinun tonnd, A unmuur binnn. ſpo olir. 1d Hbinn. , enir 1ONbnnu. niſei Chinmn 8 esnn⸗ ine. Suppiementum, ive Acceſones. 207 Is, qui actionem habet ad rem recuperandam, ipſam rem habere videtur. xvI. Ulpianus libro viceſimo-primo ad Sabinum. Imaginaria venditio non eſt, pretio accedente. XVII. Idem libro vigeſimo-tertio ad Sabinum. Cùm tempus in teſtamente adjicitur, credendum eſt pro hærede adjectum, nilſi alia mens fuerit teſtatoris: ſicuti in ſtipulationibus promiſſloris gratia tempus ad- jicitur. xvIII. Pomponius libro ſexto ad Sabinum. Quæ legata mortuis nobis ad hæredem noſtrum tranſeunt, eorum commodum per nos his, quorum in poteſtate ſumus, eodem caſu adquirimus, aliter acque quod ſtipulati ſumus. Nam & ſub conditione ſtipulan- tes, omnimodo eis acquirimus, etiam ſi liberatis nobis poteſtate Domini, conditio exiſtat. XIX. Paulus. Si filius familias ſub conditione ſtipulatũs, emancipa- tus fuerit, deinde extiterit conditio; patri actio com- petit; quia in ſtipulationibus id tempus ſpectatur, quo contrahimus. XX. Ulpianus libro vigeſimo-quarto ad Sabinum. Qui cum alio contrahit, vel eſt, vel debet eſſe non ig- narus conditionis ejus. Hæredi autem hoc imputari non poteſt, cùm non ſponte cum legatariis contrahit. Non ſolet exceptio doli noceri his, 4 uibus voluntas teſtato- ris non refragatur. XXI. Pomponius libro leptimo ad Sabinum. Quoties dubia interpretatio libertatis eſt, ſecundùm libertatem reſpondendum erit. XXII. Ulpianus libro vigeſimo-ſeptimo ad Sabinum. Non debet, cui plus licet, quod minus eſt, non licere. XXIII. Idem libro vigeſuno-octavo ad Sabinum. In perſonarn ſervilem nulla cadit obligatio, genera- liter probandum eſt, ubicunque in bonæ fidei judiciis con- 20o Ad K. P. La-Croix' Theologiam Moralem confertur in arbitrium Domini, vel procuratoris ejus conditio, pro boni viri arbitrio hoc habendum elſe. XXIV. Idem libro vigelimo-nono ad Sabinum-.- Contractus quidam dolum malum duntaxat reci- piunt: quidam & dolum, & culpam. Dolum tantum, depoſitum, & precarium. Dolum & culpam manda- tum, & commodatum, venditum, pignori acceptum, locatum ? item dotis datio, tutelæ, negotia geſta. In his quidem & diligentia requiritur. Societas, & rerum communio, & doinin, & culpam recipit. Sed hæc ita, nili ſi quid nominatim convenit, vel plus minus in ſin- gulis contractibus. Non hoc ſervabitur, quod initio- convemit. Legem enim contraétus dedit excepto eo, quod Celſus putanon valere, ſi convenerit, ne dolus Ppræſtetur ; hoc enim bonæ fidei judicio contrarium eſt, & ita utimur. Animalium verò caſus, mortes, quæque ſine culpa accidunt, fugæ ſervorum, qui cuſtodiri non ſolent, rapinæ, tumultus, incendia, aquarum magnitu- dines, impetus prædonum, à nullo præſtantur. XxV. Paulus libro quinto ad Sabinum. Quatenus cujus interſit, in facto, non in jure con- ſiſtit. XVI. Pomponius libro undecimo ad Sabinum. Plus cautionis in re eſt, quàm in perſona. XXVII. UI Pianus libro trigeſimo ad Sabinum. Qui poteſt invitis alienare, Mult magis & ignoran- tibus, & abſentibus poteſt. XXVIII. Pomponius libro ſexto-decimo ad Sabinum. Nec ex prætorio, nec ex ſolemni, ſeu Civili jure, Privatorum conventione quidquam immutandum eſt, Juamvis obligarionum cauſæ pactione pollunt i immu- tari, & iplo jure, & pet pacti conventi exceptionem. Quia actionum modus vel lege, vel per Prætorem in- n troductus, Pprivatorum Pactionibus nonh infirmatur, niſi runc, cùm inchoatur actio, inter ecos convenit. xXXIN. Ulpianus libro trigelimo-ſexto ad Sabinum. Divus n G Gmn Dolmmur Ulpamn mt Ul aeeyn ngrſtn, lnl 1, & ten Alrr i Glinngale 1, golſii ir Cleſte eit,e NConuin Nn lialtodt nunnen ugtul. einun ninilra Söinm nn Gpoonme skigeer 1 ENin aC nurndnms Mieceptun Nro, giohmm OuKen M Supplémentum, ſive Acceſſtones. 209 Divus Pius reſcripſit, eos, qui ex liberalitate con- veniuntur, in id, quod facere poſlunt, condemnan- dos. XXX. Paulus libro octavo ad Sabinum. Quod initio vitioſum eſt, non poteſt tractu temporis convaleſcere. . xxXXI. Ulpianus libro trigeſimo ſexte ad Sabinum. Nuptias non concubitus, ſed conſenſus facit. xxxII Idem libro quadrageſune-ſecundo ad Sabinum. Verum eſt, neque pacta, neque ſtipulationes factum poſſe tollere. Quod enim impoſſibile eſt, neque pacto, neque ſtipulatione poteſt comprehendi, ut utilem actio- nem, aut factum efficere poſſit. XXXIII. Idem libro quadrageſimo tertio ad Sabinum. Quod attinet ad jus Civile, ſervi pro nullis haben- tur: non tamen & jure naturali quia quod ad jus na- turale attinet, omnes homines æquales ſunt. AxXIV Pomponius libro vigeſimo-ſecundo ad Sabinum. In eo, quod vel is, qui petit, vel is, à quo petitur, lucrificaturus eſt, durior cauſa eſt petitoris. xxxV. Ulpianus libro quadrageſimo-quinto ad Sabinum. Semper in ſtipulationibus, & in cæteris contractibus, id ſequimur, quod actum eſt. Aut, ſi non pateat, quid actum eſt; erit conſequens, ut id ſequamur, quod in regione, in qua actum eſt, frequentatur. Quid ergo; ſi neque regionis mos appareat, quia varius fuit? Ad id, quod minimum eſt, redigenda ſumma eſt. xVI. Idem libro quadrageſimo-octavo ad Sabinum. Nihil tam naturale eſt, quàâm eo genere quidque diſſolvere, quo colligatum eſt. Ideo verborum obliga- tio, verbis tollitur: nudi conſenſus obligatio, contrario conſenſu diſſolvitur. “ XXXVII. Pomponius libro vigeſimo-ſeptimo ad Sabinum. Gulpa eſt immiſcere ſe rei ad ſe non pertinenti: Ad P. La-Croiæ Theol. Suppl. △ XXXVIII. 210 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem XXXVIII. Ulpianus libro quinquageſimo-primo ad Sabinum. Nemo, qui condemnare poreſt, abſolvere non poteſt. α1IX. Pomponius libro vigeſimo-nono ad Sabinum. Sicuti pœna ex delicto defuncti hæres teneri non de- beat; ita nec lucrum facere, ſi quid ex ea re ad eum non perveniſſet. xL. Idem libro trigeſimo-ſecundo ad Sabinum. In omnibus cauſis pro facto accipitur id, in quo per alium mora ſit, quo minus fiat. xXLI. Idem libro trigeſimo-quarto ad Sabinum. Furioſi, vel ejus, cui bonis interdictum ſit, nulla voluntas eſt. XLII. Ulpianus libro vigeſimo-ſexto ad Edictum. Non deber actori licere, quod reo non permittitur. In re obſcura melius eſt favere repetitioni, quàm ad- ventitio lucro. XLIII. Cajus libro nono ad Edictum Provinciale. Qui in alterius locum ſuccedunt, juſtam habent cau- ſam ignorantiæ, an id, quod peteretur, deberetur. 1. Fidejuſſores quoque non minus, quàm hæredes, juſtam ignorantiam poſſunt allegare. 2. Hæc ita de hærede di- cta ſunt, ſi cum eo agitur, non etiam ſi agat,; nam planè, qui agit, certus eſſe debet: cuùm ſit in poteſtate ejus, quando velit experiri; & ante debet rem diligenter explorarc. & tum ad agendum procedere. XLIV. Ulpianus libro vigeſimo-octavo ad Edictum. Nemo ex his, qui negant ſe debere, prohibetur eti- am aliâ defenſione uti, niſi lex impedit. Quoties con- currunt plures actiones, ejuſdem gei nomine, unam quis experiri debet. xXIV. Idem libro vigeſimo-nono ad Edictum. Toties in hæredem actionem damus de eo, quod ad eum pervenit, quoties ex dolo defuncti convenitur, non quoties ex ſuo. XVI. Idem libro trigeſimo ad Edictum. . Neque enhn. UII. 4 eie W 1 Wüen n il ln in Olicttn Gleheiin 1 les Ckbinmm , nqnon A äün. Gunt, n bnn m emirn, ten, n. ebeten nrcls, ucehetete 1e; li lrin alenclge oadbdin Polirut . Ciee ing nen Edr leeor n e Ade Supplementum, ſive Acceſſtones. 211 Neque pignus, neque depoſitum; neque precarium, neque emptio, neque locatio rei ſuæ conſiſtere poteſt. Privatorum conventio, juri publico non derogat. XLVII. Cajus libro decimo ad Edictum Provinciale. Quèòd à quoquam pœnæ nomine exactum eſt, id ei- dem reſtituere nemo cogitur. XIVIII. Ulpianus libro trigeſimo ad Edictum. Conſilii non fraudulenti nulla obligatio eſt. Cæte- rum ſi dolus, & calliditas interceſſit, de dolo actio competit. 1I. Socii mei ſocius, ſocius meus non eſt. XLIX. Paulus libro trigeſimo-quinto ad Edictum. Quidquid in calore iracundiæ vel fit, vel dicitur, non prius ratum eſt, quàm ſi perſeverantia apparuit judieium animi fuiſſe; ideoque brevi reverſa uxor, nec divertiſſe videtur. r. Ulpianus libro trigeſimo-quinto ad Edictum. Alterius circumventio alii non præbet actionem. LI. Paulus libro trigeſimo-nono ad Edictam. Culpa caret, qui ſcit, ſed prohibere non poteſt. LII. Cajus libro quinto-decimo ad Edictum Provinciale. Non videtur quiſnam id capere, quod ei neceſſe eſt alii reſtituere. LIII. Ulpianus libro quadrageſimo-quarto ad Edictum. Non defendere videtur non tantùm, qui latitat, ſed & is, qui præſens negat ſe defendere, aut non vult ſuſcipere actionem. IIV. Paulus libro quadrageſimo-ſecundo ad Edictum. Cujus per errorem dati repetitio eſt, ejus conſulto dati donatio eſt. LIV. Ulpianus libro quadrageſimo-ſexto ad Edictum. Nemo plus juris ad alium transferre poteſt, quàm ipſe haberet. LVI. Cajus libro ſecundo de teſtamentis ad Edictum urbicum. Nullus videtur dolo facere, qui ſuo jure utitur. O 2 LVID 212 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem IVII. Idem libro tertio de legatis ad Edictum urbicum. Semper in dubiis benigniora præferenda ſunt. LVIII. Idem libro octavo decimo ad Edictum . Provinciale. Bona fides non patitur, ut bis idem exigatur. LIX. Ulpianus libro ſecundo Diſputationum. Ex pœnalibus cauſis non ſolet in patrem de peculio actio dari. rx. Idem libro tertio Diſputationum. Hyætedem ejuſdem poteſtatis, juriſque eſſe, cujus fuit defunctus, conſtat. LXI. Idem libro decimo Diſputationum, Semper qui non prohibet pro ſe intervenire, man- dare creditur. Sed & ſi quis ratum habuerit, quod ge- ſtum eſt, obſtringitur mandati actione. LXII. Idem libro tertio Opinionum. Domunm ſuam reficere unicuique licet, dum non of- KRciat invito alceri, in quod jus non habet. LXIII. Julianus libro ſexto Digeſtorum. Hæreditas nihil aliud eſt, quàâm ſucceſſio in univer- ſum jus, quod defunctus habucrit. LxIV. Idem libro ſeptimo-decimo Digeſtorum. Qui ſine dolo malo ad judicium provocat, non vi- detur moram facerc. rxv. HMdem libro vigeſimo-nono Digeſtorum. Ea, quæ rarèò accidunt, non temerè in agendis nego- tiis computantur. 1XVI. Idem libro quinquageſimo-quarto Digeſtorum. Ea eſt natura cavillationis, quam Græci apeiovv (id eſt, acervalem ſyllogyſmum) vocant, ut ab evidenter veris per breviſſimas mutationes diſputatio ad ea, quæ cvidenter falſa ſunt, perducatur. H LxVII. Idem libro ſexageſime Digeſtorum. Marcellus ait: deſinit debitor eſſe is, qui nactus eſt exceptionem juſtam, nec ab æ quitate naturali abhor- cntem. LxVIII. ali encrſr S Uyenr. onum. n beſen duun. eloi wonn, Chtitt, 1 n, n onnm A, nnn ber Normm. lo nuen 5 Gkoun Oen, MN Nhon nignlit, noDyN 1rier . 0ei gtoglen e , . etumd Sapplementum, ſive Acceſſiones. 213 IxVIII. Idem libro octogeſimo-ſeptimo Digefſtorum. Quoties idem ſermo duas ſententias exprimit, ea pe- tiſſimum excipiatur, quæ rei gerendæ aptior eſt. LxIX. Paulus libzo ſingulari de dotis repetitione. In omnibus cauſis id obſervatur, & ubi perſonæ con- ditio locum facit beneficio, ibi deficiente eâ, beneficium quoque deficiat. Ubi verò genus actionis id deſiderat, ibi, ad quemvis perſecutio ejus devenerit, non deficiat ratio auxilii. 7 LIxx. Idem libro fingulari de aſſignatione libertorum. Invito beneficium non datur. ExxI. Ulpianus libro primo de Officio Proconſulis. Nemo poteſt gladii poteſtatem ſibi datam, vel cujus alterius coercitionis, ad alium transferre. LXXII. Idem libro ſecundo de Officio Proconfulis. Omnia (quæcunque) cauſæ cognitionem deſiderant, per libellum expediri non poſſunt. LXXIEI. Javolenus libro terzio ex poſterioribus Labeonis. Fructus rei eſt, vel pignori dare licere. LEXXIV. Quintus Mucius Scævola libro ſingalari. Quo tutela redit, eo hæreditas pervenit, niſi cùnm feminæ hæredes intercedunt. 1I. Nemo poteſt tutorem dare cuiquam, niſi ei, quem in ſuis hæredibus, cùm moritur, habuit, habituruſve effet, ſi vixiſſeét. 2. Vi factum id videtur eſſe, qua de re quis cum Pprohibetur, fecit, clam quèòd quiſque cùm controverſiam haberet= habiturumve ſe putaret, fecit. 3. Quæ in teſtamento ita ſunt ſcripta, ut intelligi non poſſint, perinde ſunt, ac ſi ſeripta non eſſent. 4. Nec paciſcendo, nec le- gem dicendo, nec ſtipulando, quiſquam alteri cavere poteſt. rXXV. Papinianus libre primo Quæſtionum. Non debet alteri per alterum iniqua conditie in- ferri. 3 ferri. 214 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem LxxVI. Idem libro tertio Quæſtionum. Nemo poteſt mutare conſilium ſuum in alterius in- juriam. LXXVII. Idem libro vigeſimo-quarto Quæſtionum. In totum omnia, quæ animi deſtinatione agenda ſunt, nonniſi veràâ, & certã ſcientiã perfici poſſunt. LXXVIII. Idem libro vigeſimo-octavo Quæſtionum. Actus legitimi, qui recipiunt diem, vel conditio- nem: velut mancipatio, acceptilatio, hæreditatis aditio, ſervi optio, datio tutoris: in totum vitiantur per tem- poris vel conditionis adjectionem. Nonnunquam ta- men actus ſupraſcripti tacitè recipiunt; quæ apertè comprehenſa vitium adferunt: nam ſi acceptum feratur ei, qui ſub conditione promiſit, ita demum egiſſe ali- quid, acceptilatio intelligitur, ſi obligationis conditio extiterit ; quæ, ſi verbis nominatim aeceptilationis comprehendatur, nullius momenti faciet actum. rxxIX. Idem libro trigeſimo-primo Quæſtionum. Generaliter, cum de Kande diſputatur, non quid habeat actor, ſed quid per adverſarium habere non potuerit, conſiderandum eſt. LxXxXx. Idem libro trigeſimo-ſecundo Quæſtionum. Fraudis interpretario ſemper in jure Civili, non ex eventu dumtaxat, ſed ex conſilio quoque deſide- ratur. LxxXI. Idem libro trigeſimo-tertio Quæſtionum. In toto jure generi per ſpeciem derogatur: &G il- lud potiſſimum habetur, quod ad ſpeciem directum eſt. IXXXII. Idem libro tertio Reſponſorum. Quæ dubitationis tollendæ causâ contractibus inſe- tuntur, jus oommune lædunt. LTXXXIII. Idem libro neno Reſponſorum. Donari videtur, quod nullo jure cogente conceditutr. IXXXIV. Id em libro ſecundo Deſinitionum. Non ien . 4 olen cuchiin II, ) Cett necgenl! un. Cltor Velconcit glittali nmnprten öOmnhngun 11 gle wptunſetn munerlki anscowci 1 Mlin et. Cbekon Au, Nn 1n Haheren Letonum Gii, wons voge Eit⸗ Nefiommn worut: l crnirm nonn I rudtbst hoſorm ne (* Hdocne Supplementum, ve Acceſſiones. 215 Non videntur rem amittere, quibus propria non fuit. LXxXXV. Paulus libro tertio Quæſtionum. Cùm amplius ſolutum eſt, quàm debebatur, cujus pars non invenitur, quæ repeti poſſit; totum eſſe in- debitum intelligitur manente priſtinâ obligatione. 1I. Is naturâ debet, quem jure gentium dare oportet, cujus fidem ſecuti ſumus. LXXXVI. Idem libro ſexto Quæſtiornunm. In ambiguis pro dotibus reſpondere melius eſt. . Non eſt novum, ut, quæ ſemel utiliter conſtituta ſunt, du- rent; licet ille caſus extiterit, à quo initium capere non potuerunt. 2. Quoties æquitatem deſiderii, na- turalis ratio, aut dubitatio juris moratur, juſtis decretis res temperanda eſt. IXxXVII. Idem libro ſeptimo Quæſtionum. Non ſolet deterior conditio fieri eorum, qui litem conteſtati ſunt, quàm ſi non; ſed plerumque melior. LXXXVIII. Idem libro tertio-decimo Quæſtionum. Nemo enim in perſequendo deteriorem cauſam, ſed meliorem facit. Denique poſt litem conteſtatam hæ- redi quoque proſpicitur, & hæres tenetur ex omnibus cauſis. . LIxXXXIX. Scævola in libro quinto Quæſtionum. Nulla intelligitur mora ibi fieri, ubi nulla peritio eſt. * xc. Paulus libro decimo Quæſtionum. Quamdiu poſſit valere teſtamentum; tamdiu legiti- mus hæres non admirtitur. XCI. Idem libro quinto-decimo Quæſtionum. In omnibus quidem, maximè tamen in jure, æquitas ſpectanda eſt. XCII. Idem libro ſeptimo-decimo Quæſtionum. Quoties duplici jure defertur alicui ſucceſſio re- pudiato novo ſure, quod ante defertur, ſupererit vetus. O 4 XCIII. 216 Ad KR. P. La-Croiæ Theologiam Moralem XCIII. Scævola libro quinto Reſponſorum. Si librarius in tranſcribendis ſtipulationis verbis er- raſſet, nihil nocere, quominus & reus, & fidejuſſor teneatur. xXCIV. Martianus libro primo Fideicomimiſiorum. Filius familias neque retinere, neque recuperare, ne- ꝗque adipiſci poſſeſſionem rei peculiaris videtur. XCv. Ulpianus libro ſecundo Fideicommiſſorum. Non ſolent, quæ abundant, vitiare Scri pturas. xXxcvI. Idem libro ſexto Fideicommiſlorum. Nemo dubitat, ſolvendo videri eum, qui defenditur. XcVII. Martianus libro duodecimo Fidei- commiſſorum. In ambiguis orationibus, maximè ſententia ſpectan- da eſt ejus, qui eas protuliſſet. XCvIII. Hermogenianus libro tertio juris Epitomarum. Ea ſola deportationis ſententia aufert quæ ad fiſcum perveniunt. xXCIx. Idem libro quarto Juris Epitomarum. Quoties in utriuſque cauſa lucri ratio vertitur, is Ppræ-= ferendus eſt, cujus in lucrum cauſa tempore præcedit. c. Venulejus libro duodecimo Stipulationum. Non poteſt improbus videri, qui ignorat quantum ſolvere debeat. . cI. Cajus libro primo Regularum. Omnia quæ jure cantrahuntur, contrario jure per- eunt. . cII. Paulus libro ſingulari de Cognitionibus. Ubi lex duorum menſium fecit mentionem „ & qui ſexageſimo & primo die venerit, audiendus eſt: ita enim & Imperator Antoninus cum Divo Patre ſuo re- ſcripſit. èð cII. Ulpianus libro primo ad Edictum. Qui vetante Brætore fecit, hic adverſus Edictum fe- eiſſe proprie dicitur. I. Ejus eſt actionem denegare⸗ qui poſſit & dare. 2 CAv. . R Inonnt Ukmuh loin lee luinnirg G, it nnni lelperne, en hniſſorun ipdrn nchem no Eider nirel nundlr openm kninpiüf e nel hgonumn S n. nbfuefe hiike onen, A edo l Pune ſoo lann. obi nen Supplementaum, ſive Acceſſiones. 217 cIv. Daulus libro primo ad Edictum. Nemo de domo ſua extrahi debet. cv. Ulpianus libro ſecundo ad Edictum. Si in duabus actionibus alibi ſumma major, alibi in- famia eſt, præponenda eſt cauſa exiſtimationis. Ubi autem æquiparantur famoſa judicia, etſi ſummam im- parem habent, pro paribus accipienda ſunt. cvI. Paulus libro primo ad Edictum. Ubicunque cauſæ cognitio eſt, ibi Prætor deſidera- tur. cviI. Idem libro ſecundo ad Edictum. Libertas inæſtimabilis res eſt. cvIII. Cajus libro primo ad Edictum Provinciale. Cum ſervo nulla actio eſt. cIx. Paulus libro quarto ad Edictum. Fere in omnibus pœnalibus judiciis, & ætati, && im- prudentiæ ſuccurritur. cx. Idem libro quinto ad Edictum. Nullum crimen patitur is, qui non prohibet, cum prohibere non poteſt. cxI. Idem libro ſexto ad Edictum. In eo quod plus ſit, ſemper ineſt & minus. 1I. Ne- mo alienæ rei expromiſſor idoneus videtur, niſi ſit cum ſatiſdatione. 2. Pupillus pati poſſe non intelligitur. 3. Ubi verba conjuncta non ſunt, ſufſficit alterutrum eſſe factum. 4. Mulieribus tunc fuccurrendum eſt, cum defraudantur, non ut facilius calumnientur. cxII. Cajus libro ſecundo ad Edictum Provinciale. Pupillum, qui proximus pubertati ſit, capacem eſſe & furandi, & injuriæ faciendæ. 1. In hæredem non ſolent actiones tranſire, quæ pœnales ſunt ex maleficio, veluti furti, damni, injuriæ, vi bonorum raptorum: injuriarum. . cCxIII. Paulus libro octavo ad Edictum. Nihil intereſt, ipſo jure quis actionem non habeat, an per exceptionem infirmetur. 5 cXIV. 218 Ad K. P. La-Croiæx Theologiam Moralem. cxIv. Cajus libro tertio ad Edictum Provinciale. In toto & pars continetur. cxv. Paulus libro nono ad Edictum. In obſcuris inſpici ſolere, quod veriſimilius eſt, aut quod plerumque freri ſolet. . cxvI. Idem libro decimo ad Edictum. Si quis obligatione liberatus ſit, poteſt videri cœ- pifſſe. 1I. Non poteſt videri accepiſſe, qui ſtipulatus non poteſt exceptione ſummoveri. cxvII. Ulpianus libro undecimo ad Edictum. Nihil conſenſui tam contrarium eſt (qui & bonæ fi- dei judicia ſuſtinet) quàm vis, atque metus. I. Non capitur, qui jus publicum ſequitur. 2. Non videntur, qui errant, conſentire. cCxVIII. Paulus libro undecimo ad Edictum. Prætor bonorum poſſeſſorem hæredis loco in omni cauſa habet. cxIx. Ulpianus libro duodecimo ad Edictum. Qui in ſervitute eſt, uſu capere non poteſt. Nam cum poſſideatur, poſſidere non videtur. cxx. Idem libro tertio-decimo ad Edictum. Non alienat, qui duntaxat omittit poſſeſſionem. CxXI. Paulus libro duodecimo ad Edictum. Nemo plus eommodi hæredi ſuo relinquit, quam ipſe habuit. . CxxII. Idem libro tertio-decimo ad Edictum. Qui non facit, quod facere debet, videtur facere ad- verſus ea, quæ non facit. Et qui facit, quod facere juſſus eſt. CxxIII. Cajus libro quinto ad Edictum Provinciale. Libertas omnibus rebus favorabilior eſt. cxxIV. Ulpianus libro decimo-quarto ad Edictum. Nemo alieno nomine lege agere poteſt. 1. Tempo- raria permutatio jus Provinciæ non innovat. exxzv. Paulus libro decimo-ſexto ad Ediétum. Uhi non voce, ſed præſentiâ opus eſt, mutus, ſi in- tellectum AAdCenmn . Ner Mnen Niinuirt nlti dlirii chn Umiln 4 ſahnn iceti Glilp Alickben⸗ e, 1. N Monyitenn Ulan. Sordao ECEn. fock N . Ciun. lelloen. lcen. lt, Gn AEddnn. ſenrhme en tt nhonein ſ 11 gorc. ltie Supplementum, ſve Acceſſiones. 219 tellectum habet, poteſt videri reſpondere. Idem in ſurdo: hic quidem & reſpondere poreſt. I. Furioſus abſentis loco eſt. Et ita Pomponius libro primo Epi- ſtolarum ſcribit. cxxvI. Cajus libro quinto ad Edictum Provinciale. Favorabiliores rei potius, quam actores habentur. Cxxv II- Ulpianus libro decimo-quinto ad Ediétum. Nemo prædo eſt, qui pretium numeravit. 1. Locu- pletior non eſt factus, qui libertum adquiſierit. 2. Cum de lucro duorum quæritur, melior eſt cauſa poſſiden- tis. CxXVIII. Paulus libro vigeſimo ad Edictum. Cum Prætor in hæœredem dat actionem, quatenus ad eum pervenit; ſufficit, ſi vel momento ad eum pervenit ex dolo defuncti. cxxIx. Idem libro decimo-nono ad Edictum. In pari cauſa, poſſeſſor potior haberi debet. I. Hi qui in univerſum jus ſuccedunt, hæredis loco haben- tur. cxxx. Idem libro vigeſimo-primo ad Edictum. Nihil dolo creditor facit, qui ſuum recipit. Cum principalis cauſa non conſiſtit, nec ea quidem, quæ ſe- quuntur, locum habent. cxxxI. Ulpianus libro decimo-octavo ad Edictum. Nunquam actiones, præſertim pœnales, de eadem re concurrentes, alia aliam ſumit. cxxxII. Paulus libro vigeſimo-ſecundo ad Edictum. Qui dolo deſierit poſſidere, pro poſſidente damna- tur, quia pro poſſeſſione alis poſſeſſore] dolus eſt. CxXXIII. Cajus libro ſeptimo ad Edictum. Imperitia culpæ adnumeratur. cxxxXIV. Idem libro octavo ad Edictum Provinciale. Melior conditio noſtra per ſervos fieri poteſt: dete- rior fieri non poteſt. cxxxv. Ulpianus libro vigeſimo-primo ad Edictum. Non fraudantur creditores, cum quid non adquiri- tur 220 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moraälem tur à debitore, ſed cum quid de bonis diminuitur. r. Nemo ex ſuo delicto meliorem ſuam conditionem face- re poteft. CxXXVYI. Idenm libro vigeſimo-tertio ad Edictum. Ea, quæ dari impoſſibilia ſunt, vel quæ in rerum na- tura non ſunt, pro non adjectis habentur. CxxXVII. Paulus libro octavo ad Edictum. Bona fides tantundem poſſidenti præſtat, quantum veritas, quoties lex impedimento non eſt. CxxxvV III. Ulpianus libro vigeſimo-quinto ad Edictum. Qui aucthore judics comparavit, bonæ fidei poſſeſ- ſor eſt. cCxxXXIX. Paulus libro vigeſimo-ſeptimo ad Edictum. Omnis hæreditas, quamvis poſt, adeatur, tamen cum tempore mortis continuatur. 1. Nunquam cre- ſcit ex poſt facto præteriti delicti æſtimatio. cxL. Cajus libro ad Edictum Prætoris Urbani. Omnes actiones, quæ morte, aurt tempore pereunt, ſemel incluſæ judicio, ſalvæ permanent. 1. Nam vi- detur perfectè cujuſque id eſſe, quod ex cauſa auferri poteſt. CXEI. Ulpianus libro ſexto ad Edictum. Abſentia ejus, qui Reipublicæ cauſa abeſt, neque ei, neque alii damnoſa eſſè debet. cxEI I. Paulus libro quadrageſimo- quarto ad Edictum. Quod contra rationem juris receptum eſt, non eſt producendum ad conſequentia. 1. Uni duo pro ſoli- do hæredes eſſe non poſſunt. cxLIII. Idem libro quinquageſimo-ſexto ad Edictum. Qui tacet, non utique fatetur ſed tamen verum eſt, eum non negare. exLIV. Ulpianus libro quadrageſimo-ſecundo ad Edictum. Quod ĩpſis, qui contraxerunt, obſtat, & ſucceſſori- bus corum obſtabit. cxrv. Paulus libro ſexageſimo-ſeeundo ad Ediétum. Non lreke. n, 3 Ctiin hlüre 4 D40 it rin Ienn 1 en , on onblidn ne inſel Oedb Cernt, un Nncnn orelen Enporker 1. rN r cala a. un. l, entet oadkcenn Unek, iioſrti osbl anenteng ohetnndr ,E⸗ done N Supplementum, ſive Acceſſtones. 221 Nonomne, quod licet, honeſtum eſt. 1I. In ſtipu- lationibus id tempus ſpectatur, quo contrahimus. CxLVI. Ulpianus libro ſexageſimo-ſexto ad Edictum. Nemo videtur fraudare eos, qui ſciunt & conſen- tiunt. cxLVII. Paulus libro ſexageſimo-ſecundo ad Edictum. Quod quis dum ſervus eſt, egit, proficere libero fa- to non poteſt. cxLVIII. Cajus libro quadrageſimo-tertio ad Edictum Provinciale. Semper ſpecialia generalibus inſunt. cxLIX. Paulus libro quinquageſimo-ſexto brevius Edicti. Cujus effectus omnibus prodeſt, ejus & partes ad omnes pertinent. cr. Ulpianus libro ſexageſimo-ſeptimo ad Ediétum. Ex qua perſona quis lucrum capit, ejus factum præ- ſtare debet. cLI. Idem libro ſexageſimo-octavo ad Edictum. Parem eſſe conditionem oportet ejus, qui quid poſſi- deat, vel habeat, atque ejus cujus dolo malo factum ſit; quo minus poſſideret, vel haberet. CcLII. Paulus libro ſexageſimo- quaxtò ad Edictum. Nemo damnum facit, niſi qui id fecit, quod facere jus non habet. CLIII. Ulpianus libto ſexageſuno-nono ad Edictum. Hoc jure utimur, ut quidquid omnino per vim fiat, aut in vis publicæ „aut in vis privatæ crimen incidat. I. Dejicit & qui mandat. 2. In maleficio ratihabitio man- dato comparatur. 3. In contractibus, quibus doli præ- ſtatio vel bona kides ineſt, hæres in ſolidum tenetur. K IV. Paulus libro ſexageſimo-quinto ad Edictum. Fere quibuſcunque modis obligamur, liſdem in con- trarium actis liberamur: cum quibus modis adquirimus, iiſdem in contrarium actis amittimus. Ucigitur nulla poſſeſſio adquiri niſi animo, & corpore poteſt; ita nu 4 22 2 Ad G. P. La- Croix Theologiam Moralem la amittitur, niſi in qua utrumque in contrarium actum eſt. . cLv. Ulpianus libro ſeptuageſimo ad Edictum. Cum par delictum eſt duorum, ſemper oneratur pe- titor, & melior habetur poſſeſſoris cauſa: ſicut fit, cum de dolo excipitur petitotis: neque enim datur talis re- plicatio petitori [aut ſi rei quoque in ea re dolo actum lit.] 1. Illi debet permitti pœnam petere, qui in ipſam non incidit. cLIVI. Paulus libro ſcxageſimo-quinto ad Edictum. Factum cuique ſuum, non adverſario, nocere debet. I. Non videtur vim facere, qui jure ſuo utitur, & or- dinariàâ actione experitur. 2. In pœnalibus cauſis be- nignius interpretandum eſt. cLVII. Ulpianus libro ſeptuageſimo ad Edictum. Invitus nemo rem cogitur defendere. 1. Cui damus actiones, eidem & exceptiones competere multo magis quis dixerit. 2. Cum quis in alicujus locum ſuceceſſerit, non eſt æquum ei nocere hoc, quod adverſus eum non nocuit, in cujus locum ſucceſſit. 3. Plerumque empto- ris eadem cauſa eſſe debet circa petendum ac defenden- dum, quæ fuit actocis. 4. Quod cuique pro eo præſta- tut, invito non tribuitur. eLvVIII. Idem libro ſeptuageſimo- primo ad Edictum. Ad ea quæ non habent atrocitatem facinoris vel ſce- leris, in his ignoſcitur ſervis vel ſi dominis vel his qui vice dominorum ſunt, veluti tutoribus, & curatoribus obtemperaverint. 1. Semper, qui dolo fecit, quomi- nus haberet, pro/eo habendus eſt, ac ſi haberet. 2. In contractibus ſucceſſores ex dolo eorum, quibus ſucceſ- ſerunt, non tantum in id, quod pervenit, verum etiam in ſolidum tenentur: hoc eſt unuſquiſque pro ea parte, qua hæres eſt. cLIX. Cajus libro vigeſimo-ſexto ad Ediétum Provinciale. Creditor, qui permittit rem venire, pignus demittit. CLX. n l Ghnnnng 40 AKn her Oekt iſarhe Clrnr ele 1e Colo Clint aAblcu ndent ebe Ulielk, A buscalſgt ACgr 1 1Cühune teteſnllone cun ſorlt etſkennt nglkeen eCtkeNt meprett OAPen rois Al eAe Natrtaik oket, Cn hett 1 vgibn iei , unen caſ le ſto Supplementim, ſive Acceſſiones. 223 cIx. Paulus libro ſeptuageſimno ad Edictum. Non ut ex pluribus cauſis deberi nobis idem poteſt; ita ex pluribus cauſis idem poteſt & noſtrum eſſe. cIXI. Ulpianus libro ſeptuageſimo-ſexto ad Edictum. Aliud eſt vendere, aliud vendenti conſentire. 1. Re- fertur ad univerſos, quod publicè fit per majorem par- tem. 2. Abſurdum eſt, plus juris habere (eum) cui legatus ſit fundus, quàm hæredem, aut ipſum teſtato- rem, ſi viveret. cIXII. Idem libro ſeptuageſimo ſeptimo ad Edictum. In jure civili receptum eſt, quoties per eum, cujus intereſt conditionem non impleri, fiat, quominus im- pleatur, perinde haberi, ac ſi impleta conditio fuiſſet; quod ad libertatem, & legata, & hæredum inſtitutio- nes perducitur. Quibus cxcmplis ſtipulationes quo- que committuntur; cum per promiſſorem factum eſſet, quominus ſtipulator conditioni parerer. CIXIII. Paulus libro ſeptuageſimo ad Edictum. Quæ propter neceſſitatem recepta ſunt, non debent in argumentum trahi. cLIXIV. Ulpianus libro quinquageſimo-quinto ad Edictum. Cui jus eſt donandi, eidem & vendendi, & condu- cendi jus eſt. crxv. Paulus libro quinquageſimo-primo ad Edictum. Pœnalia judicia ſemel accepta, in hæredes tranſmitti poſſunt. CTXVI. Ulpianus libro quinquageſimo-tertio ad Edictum. Cum quis poſſit alienare, poterit & conſentire alie- nationi. Cui autem donare nec conceditur, proban- dum erit, nee ſi in donationis cauſa conſenſerit, ratam ejus voluntatem habendam. CLXVII. 224 Ad F. P. La-Croix Theolo giam Moralem CLYxvVII. Paulus libro quadrageſimo-octavo ad Edictum. Qui rem alienam defendit, nunquam locuplex ha- betur. CLXVIII. Idem libro quadrageſimo-nono ad Edictum. Non videntur data, quæ eo tempore, quo dantur, accipientis non fiunt. Qui juſſu judiciali aliquid facit, non videtur dolo malo facere, quia parere neceſſe ha- bet. CIXINX. Idem libro primo ad Plautium. . Rapienda, ſeu capienda occaſio eſt, quæ præbet be- nignum reſponſum. 1. Quod factum elt cum in ob- ſcuro fit, &x affectione cujuſque capit interpretationem. CLIXX. Idem libro ſecundo ad Plautium. 1s daimnum dat, qui jubet dare: ejus vero nulla cul- pa, cui parere neceſſe ſit. 1. Quod pendet, non eſt pro eo, qualſi ſit. LxXXI. Idem libro tertio ad Plautium. Factum à judice, quod ad officium ejus non perti- net, ratum non eſt. CTXXII Idem libro quarto ad Plautium. Nemo ideo obligatur, quia recepturus eſt ab alio, quod præſtiterit. CTXXIII. Idem libro quinto ad Plautium. In contrahenda venditione, ambiguum pactum con- tra venditorem interpretandum eſt. I. Ambigua autem intentio ita accipienda eſt, ut res ſalva actori ſit. crxXIV. Idem libro fexto ad Plautiuum. u In condemnatione perſonarum, quæ in id, quod fa- uli cere poſſunt, damnantur; non torum, quod habent, 1 extorquendum eſt: ſed & ipſarum ratio habenda eſt ne egeant. 1. Cum verbum lreſtiruen in lege invenitur, & ſi non ſpecialiter de fructibus additum eſt, tamen et- iam fruckus ſunt reſtituendi. 2. Unicuique ſua mora nocet, quod & in duobus reis promittendi obſervatur. 3. Dolo facit, qui petit, quod redditurus eſt. CLXXYXV. ie lnetn lanhe waihi , oc Algnict⸗ elerelel detbe amnd epreunone nun. ollen P, m unnn Glo r iun elab a inpohngn Adgun 1onie 4 Supplementum, ſve Acceſtones. 22 5§ cIxXvV. Idem libro octavo ad Plautium. Qui poteſt facere, nt poſſit conditioni bParere, jam poſſe videtur. I. Quod quis ſi velit habere, non poteſt, id repudiare non poteſt. . cIXXVI. Idem libro undecimo ad Plantium. In his omnibus officiis, quæ officium per liberas fieri erſonas leges deſiderant, ſervus intervenire non po- teſt. 1. Non debeo melioris conditionis eſſe, quàm au- thor meus, à quo jus in me tranſit. cLXXVII. Idem libro decimo-tertio ad Plautium. Non eſt ſingulis concedendum, quod Per Magiſtra- tum publieè poſſit fieri; ne occalioni ſit majoris tumul- tus faciendi. I. Infinita æſtimatio eſt libertatis, & ceſſitudinis. cIXXVIII. Idem libro decimo-quarto ad Plautium. Qui in jus dominiumve alterius ſuceedit, jure ejns uti debet. I. Nemo videtur dolo excqui, qui ignorat cauſam, cur non debeat petere. cLxXIX. Idem in libro decimo-quinto ad Plautium. Cum principalis cauſa non conſiſtit, Plerumque ne ea quidem, quæ ſequuntur, locum habent. cIxxX. Idem libro decimo-ſexto ad Plautium. In obſcura voluntate manumittentis, favendum eſt libertati. CLXXXI. Idem libro decimo-ſeptimo ad Plautium. Quod juſſu alterius ſolvitur, pro eo eſt quaſi ipſi ſo- lutum eſſet. CLXXXII. Idem libro primo ad Vitellium. Si nemo ſubiit hæreditatem, omnis vis Teſtamenti ne- ſolvitur. CLXXXIII. Idem libro tertio ad Vitellium. Quod nullius eſſe poteſt, id ut alicujus fieret, nulla obligatio valet efficere. cIxXXXIV. Marcellus libro tertio Digeſtorum. Et ſi nihil facile mutandum eſt ex ſolemnibus, tamen ubi æquitas evidens poſcit, ſubveniendum eſt. Ad P. La-Croix Theol. Suppl. P cLXXXV. 226 Ad K. P. La-Croix Thealogiam Moralem crxxXV. Celſus libro ſeptimo Digeſtorum. Vani timoris juſta excuſatio non eſt. CLXXXVI. Idem libro octavo Digeſtorum. Impellibilium nulla obligatio eſt. cLXXXVII. Idem libro undecimo Digeſtorum. Nihil peti poteſt ante id tempus, quo per rerum na- turam perſolvi poſſit: & cum ſolvendi tempus obliga⸗ tioni additur, niſi eo præterito peti non poteſt. CLxxXVIII. Idem libro decimo-ſexto Digeſtorum. Si quis prægnantem uxorem reliquit, non videtur ſi- ne liberis deceſſiſſe. cIxxXXIX. Idem libro ſeptimo Digeſtorum. Ubi pugnantia inter ſe in Teſtamento juberentur; neutrum ratum eſt. 1. Quæ rerum naturâ prohibentur, nullà lege confirmata ſunt. cxc. Idem libro decimo-tertio Digeſtorum. Pupillus nec velle, nec nolle in ea ætate, niſi appo⸗ ſità tutoris authoritate, creditur: narn quod animi ju- dicio ſit, in eo tutoris authoritas neceſſaria eſt. cxC I. Idem libro vigeſimo-quarto Digeſtorum. Quod evincitur, in bonis non eſt. CxCII. Idem libro trigeſimo-tertio Digeſtorum. Neratius conſulcus, an quod Beneficium dare ſe quaſi viventi Cæſar reſcripſerat, jam defuncto dediſſe exiſti- maretur: reſpondit, non videri ſibi, principem Bene- ficium] quod ei, quem vivere exiſtimabat, conceſſiſſet, defuncto conceſſiſte: quem tamen modum eſſe Benefi- cii ſui vellet ipſius æſtimationem eſſe. CxCIII. Marcellus libro vigeſimo-nono Digeſtorum- Ea, quæ in partes dividi non poſſunt, ſolida à ſin- gulis hænedibus debemus. In re dubia benigniorem in- terpretationem ſequi non minus juſtius eſt, quàm tu- tius. cxc Iv. Celſus libro trigeſimo-octavo Digeſtorum. Omnia fere jura hæredum perinde habentur, ac ſi continuo ſub tempus mortis hæredes extitiſſent. cxcv. an Sapplementum, ſive Acceſſionet. — 227 EN excv. Modeſtus libro ſexto Differentiarum. in Qui per ſucceſſionem quamvis lon giſſimam defuncto haredes conſtiterunt, non minus hæredes intelliguntur, Neitn quàm qui principaliter hæredes exiſtunt. R“r cxCvI. Idem libro ſeptimo Differentiarum. emon Expreſſa nocent, non expreſſa non nocent. Nn cxcv 1I. Idem libro octavo Regularum. lae Privilegia quædam cauſæ ſunt, quædam perſonæ. Reon Et ideo quædam in hæredem tranſmittuntur, quæ cau- iem ſe ſunt quæ vero perſonæ ſunt, ad hæredem non tran- ſeunt. Ninm cxcvIII. Idem libro ſingulari de Ritu Nuptiarum. Semper in conjunctionibus, non ſolum quid liceat, conſiderandum eſt, ſed & quid honeſtum ſit. cxcix. Javolenus libro decimo-tertio ex Caſſio. Neque in interdicto, neque in cæteris cauſis, pupil- lo nocere oportet dolum tutoris, ſive ſolvendo eſt, iive non sſt. . cc. Idem libro ſexto Epiſtolarum. Non poteſt dolo carere, qui imperio Magiſtratũs non paruit. ccr. Idem libro ſeptimo Epiſtolarum. Quoties nihil ſine captione inveſtigari poteſt, eligen- dum eſt, quod minimum habeat iniquitatis. cCII. Idem libro decimo Epiſtolarum. Omnis definitio in Jure Civili periculoſa eſt; parum eſt enim, ut non ſubverti poſſit. ccCIII. Pomponius libro vigeſimo-octavo ad . Quintum Mucium. Minus eſt actionem habere, quàm rem. ccIV. Idem libro trigeſimo-octavo ad Quintum Mucium. oDiete⸗ Plerumque fit, ut ea, quæ à nobis abire poſſunt, perinde in eo ſtatu ſint, atque ſi non eſſent ejus condi- tionis, ut abire poſſint. Et ideo quod Fiſco obligamus, P 2 & vin- . tl,l kehnben! Henii⸗ . 22 Ad k. p. La-Croix Theologiam Moralem & vindicare interdum, & alienare, & ſervitutem in Pprædio imponere poſſumus. ccv. Idem libro nono ex variis Lectionibus. Jure natufæ æquum eſt, neminem cum alterius de- vimento & injuria fieri locupletiorem. ccvI. Ulpianus libro Primo ad Legem Juliam, & Papiam. Res judicata pro veritate accipitur. CCvIY. Paulus libro tertio ad Legem Juliam, & Papiam. Non poteſt videri deſiiſſe habere, qui munquam ha- buit. ccvIII. Ulpianus libro quarto ad Legem Juliam, & Papiam. Servitutemn mortalitati fere comparamus. CcTX. Licinius Rufinus libro ſecundo Regularum. Quæ ab initio inurilis fuit inſtitutio, ex poſt facto vonvaleſcere non poteſt. ccx. Paulus libro ſexagelimo-nono ad Edictum. Servus Reipublicæ causâ abeſie non potelſt. Seqununtur præterea Tituii duo de Regulis Zurie, ex vof- Pbre Huris Canonici, fve Pontificii deſumpti. Quo- rum prior eh? Titulus II. lib. V. Decretalinum Gre- orit Noni ſammi Pontifßcis. Alter vero titulus ef ultimus libri 6. enrundem Decretalium, ſen Bonifa- cii Olétavi etiam ſunemi Pontificis. TIT. XII. LIB. V. Decretalium Gregorii IX. ſummi Pontificis. De Reguli Quris Canonici Caput, ſeu KRegula 1. Q Mnis res, per quaſcunquc cauſas naſcitur, per caſe dem diſſolvitur. 11. Effo- Drg lakinn nc 1 Penn llin n. , 1 Supplementum, ſive Acceßſiones. 229 11. Eftore miſericordes, &c. Hoc loco nihil aliud nobis præcipi exiſtimo, niſi, ut ea facta quæ dubium eſt, quo animo fiant, in meliorem partem interprete⸗ mur. Quod enim ſcriptum eſt lapud Lue. 16.] Ex fru- btibus eorum cognoſcetis eos » de manifeſtis dictum eſt, quæ non poſſunt bono animo fieri; ut ſtuprum, blas- dſlam, 6 mmn een ſlunm adbln hpor⸗ 4,6* 4 M, AE , Ae . nibte 9 em cllctm⸗ 1 phemiæ, furta, ebrietates, & ſimilia, de quibus nobis perimnittitur judicare. III. Utilius ſcandalum naſei permittitur, quàm ve- ritas relinquatur. . . 1v. Quod non eſt licitum in lege, neceſſitas facit li- citum. v. Quod latenter, aut per vim, velaliàs illicitè in- troductum eſt, nullâ debet ſtabilitate ſubſiſtere. vI. In ipſo cauſæ initio non eſt à quæſtionibus in- choandum. vVII. Quidquid in ſacratis Deo rebus, & Epiſcopis injuſtè agitux, pro. ſacrilegio reputatux, quia ſacra ſunt⸗ & à quoquam violari non debent. . VIII. Qui cx timore facit præceptum, aliter, quàm debeat, facit; & ideo jam non facit. Ix. Defleat peccator, quia offendens in uno, factus eſt omnium reus. x. Non poteſt eſſe Paſtoris excuſatio, ſi lupus oves comedit, & paſtor neſcit. xX1. Indignum eſt, & à Romanæ Eccleſiæ Atienum conſugudine „ Ut pro ſpiritualibus facere quis homa- gium compellatur. TIT. UL. T. LIB. V I. Deeretalium Bonifacii VIII. ſummi Pontificis. De Regulis uris Caput, ſen Regula 1. Eneficium Eccleſiaſticum non potaſt licitè ſine in- ſtitutione Canonica obtineri. P 3 11. Poſ- 238 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem 11. Poſſeſſor malæ fidei, ullo tempore non præ- ſcribit. 111. Sine poſleſſione præſcriptio non procedit. 1v. Peccatum non dimittitur: niſi reſtituatur abla- tum. v. Peccati venia non datur, niſi correcto. vI. Neino poteſt ad impoſſibile obligari. VII. Privilegium perſonale perſonam ſequitur, & extinguitur cum perſona. VIITI. Semel malus, ſeémper præſumitur eſſe malus. IX. Ratum quis habere non poteſt, quod ipſius no- mine non eſt geſtum. x. Ratihabitionem retrotrahi, & mandato non eſt dubium comparari. XI. Cum ſunt partium jura obſcura, reo favendum eſt potius, quàm actori. XII. In judiciis non eſt perſonarum acceptio ha- benda. XIII. Ignorantia facti, non juris, excuſat. xIv. Cum quis in jus ſuccedit alterius, juſtam igno- rantiæ cauſam cenſetur habere. xv. Odia reſtringi, & favores convenit ampliari. xv I. Decet, conceſſum à Principe beneficium eſſe manſurum. XVII. Indultum à jure beneficium non eſt alicui au- ferendum. XVIII. Non firmatur tractu temporis, quod de ju- re ab initio non ſubſiſtit. XIX. Non eſt ſine cauſa, qui rei, quæ ad eum perti- net, ſe immiſcet. . Xx. Nullus pluribus uti defenſionibus prohibetur. XI. Quod ſemel placuit, amplius diſplicere non poteſt. XXII. Non de bet aliquis alterius odio prægravari. XXIII. Sine culpa, niſi ſubſit cauſa, non eſt aliquis punie ndus. XXIV. enp n 1 Chohelt ſtintn cho. Nni lgiur, iſtnalte Nocdihn. Ncno ne uhnendnn urgtt Ale „ ,Alumien Tamplari Uehanin el ndlicn 6,dole⸗ loprenr on 6 Supplementum, ſve Acceſſionet. 231 xxIV. Quod quis mandato facit judicis, dolo facere non videtur, cum habeat parere neceſſe. xxV. Mora ſua cuilibet eſt nociva. XxvI. Ea, quæ fiunt à judice, ſi ad ejus non ſpectent ofſicium, viribus non ſubſiſtunt. xXxVII. Scienti & conſentienti non fit injuria, neque dolus. XxXVIII. Quæ à jure communi exorbitant, nequa- quam ad conſequentiam ſunt trahenda. XXIX. Quod omnes tangit, ab omnibus debet ap- probari. xxx. In obſcuris minimum eſt ſequendum. XxXI. Eum, qui certus eſt, certiorari ulterius non oportet. . XXII. Non licet actori, quod reo licitum non exi- ſtit. xXXIII. Mutare conſilium quis non poteſt in alterius detrimentum. xxxXIV. Generi per ſpeciem derogatur. xxxv. Plus ſemper in ſe continet, quod eſt minus. xXXVI. PrO poſſeſſore habetur, qui dolo deſüt poſſi- dere. xXxXVII. Utile non debet per inutile vitiari. XXXVIII- Ex eO non debet quis fructum conſequi, quod niſus extitit impugnare. xxIX. Cum quid prohibetur, prohibentur omnia, quæ ſequuntur exillo. xL. Pluralis locutio, duorum numero eſt contenta. XLI. Imputari non debet ei, per quem non ſtat, fi non faciat, quod per eum fuerat faciendum. XLII. Acceſſorium naturam ſequi congruit princi- Palis. XLIII. Qui tacet, conſentire videtur. XLIV. Is, qui tacet, non fatetur: ſed nec utique ne- gare videtur. P 4 xLV. 232 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem xrv. Inſpicimus in obſcuris, quod eſt veriſimilius, vel quod plerumque fieri conſuevit. XLVI. Is, quiin jus ſuccedit alterius, eo jure, quo Ale, uti Jebebit. XLVII. Præſumitur ignorantia „ubi ſcientia non pro- batur. XLVIII. Locupletari non debet aliquis cum alterius injuria, vel jactura. XLINX. In pœnis benignior eſt interpretatio facienda. L. Actus legitimi conditionem non recipiunt, neque diem. TI. Semel Deo dicatum, non eſt ad uſus humanos ulterius transferendum. LII. Non præſtat impedimentum, quod de jure non ſortitur effectum. LITI. Cui licer, quod eſt plus, licet utique quod eſt minus. LIV. Qui prior eſt tempore, potior eſt jure. LV. Qui ſentit onus, ſentire debet & commodum: & contra. LvI. In re communi potior eſt conditio paſſidentis. LvII. Contra eum, qui legem dicere potuit apertius, facienda eſt interpretatio. LVIII. Non eſt obligatorium contra bonos mores præſtitum juramentum. LIX. Dolo facit, qui petit, quod reſtituere oportet eundem. rx. Non eſt in mora, qui poteſt exceptione legitima ſe tueri. LXI. Quod ob gratiam alicujus oonceditur, non eſt in ejus diſpendium retorquendum. LTXII. Nullus ex conſilio, dummodo fraudulentum non fuerit, obligatur. LXIII. Exceptionem objiciens, non videtur de inten- tione adverſarii confiteri. LXIV. Ubum d oſicienc ahtnn,negt lnlunr olleſnen tugegol le Aconnoer Ppolilen utzpenin onds fimeropee Ntorgin An, dort kuvcblen eure Sapplementum, Eve Acceſſtones. 273 TxIV. Quæ contra jus fiunt, debent utique pro in- fectis haberi. LXV. In pari delicto „ vel cauſa, potior eſt conditio poſſidentis. rxVI. Cûm non fſtat per ecum, ad quem pertiner, quominus conditio impleatur, haberi debet perinde, ae ſi impleta fuiſſet. LXVII. Quod alicui ſuo non licet nomine, nec ali- eno licebit. IXVIII. Poteſt quis per alium, quod poteſt ſcere per ſeipſum. . LXIX. In aliis promiſſis fidem non expedit obſervari, LXxX. In alternativis debitoris e electio, & ſufficit alterum adimpleri. LIxXI. Qui ad agendum admittitur; eſt ad excipien- dum multè magis admittendus. LXXII. Qui facit per alium, proinde eſt, ac ſi faciar per ſeipfum. LxXXIII. Factum legitimè retractari non deber, licet caſus poſtea eveniat, à quo non potuit inchoari. LXXIV. Quod alicui gratiosè conceditur, trahi nan debet ab aliis in exemplum. LxxV. Fruſtra ſibi ſidem quis poſtulat ab eo fervari, eui fidem à ſe præſtitam ſervare reculſat. LTXxVI. Delictum perſonæ non debet in detrimentum Eccleſiæ redundare. LXXVII. Rationi congruit, ut ſuccedat in onere, qui fubſtituitur in honore. LxxXVIII. In argumentum trahi nequeunt, quæ pro- pter neceſſitatem aliquando ſunt conceſſa. IxXIX. Nemo poteſt plus juris transferre in alium, quàm ſibi competere dignofſcatur. Læxx. In toto partem non eſt dubium contineri. LXXXI. In genetali conceffione non veniunt ea, quæ quis non eſſer veriſimiliter in ſpecie conceffurus. LxXXII. Qui centra jura mercçatur, bonam fidem Præſumitut nen haberc. P 5 LMXENIII. 234 Ad K. P. Ea⸗Cvix Theologiam WMoralem LXXXIII. Bona fides non batitar, ut ſemel exactum, iterum exigatur. IXXXIV. Cufm quid und vià prohibetur alicui, ad id alia non debet admitti. IXXXV. Contractus ex conventionc legem accipere dignoſcuntur. LIXXXVI. Damnum- quod quis ſuâ culpâ ſentit, ſibi debet, non aliis imputare. LXXXVII. Infantibus portæ non pateant dignitatum. LXXXVIII. Certum eſt, quèd is committit in legem, qui legis verba comple Renns „ cContra legis nititur vo- uncatcn. Datum Romæ apud 8. Petrum, Pontificatũs noſtri anno quarto. De uſu atriuſqte jurisg in Morali Theologia. ILlud hic primum officii noſtri eſſet, ut, quæ ad cita=⸗ tiones legum pertinent, deſeriberemus. At La-Croix noſter In chadurn ts radidir lib. L. Tract. 2. n. 87 8. Ut ex hac parte nihil in eo deſideres, quo⸗ d in Beſombes Theo- logia nonnulli ſuſcipiunt, Prædicantque. Si porrèò au⸗ thores adieris, ques ille citat ſub finem n. 879. multa diſces ad uſum utriuſque juris in Morali Theologia ma- Ximè utilia. Interea, quæ nuper de uſu Conciliorum præſcripfſi- mus, in jure Canenico, & Civili ſervanda quoque erunt. Exemplis rem confirmo. Canone VI. diximus, id maximè curandum, ut formulas Conciliorum ex temporis quo illa celebrata ſunt, uſu, ac ſignificatio⸗ ne, interpretemur. Id dictum eſto de juris utriuſque formulis. Lepidum eſt, quod pridem animadvertit La- mindus Pritaniuns, ſeu Ludovicus Antonius Muratorius vir celeberrimus ien libro infraſcripto: KRifteſſioni ſopra er u I tſer A urälei, gen 1 ilntit, elnten itlegen Ponile o. tcrris Teslreie 7 M 4 hne A AIrC 1. F70 Nt onlhelen Dnand⸗ 1 ⸗ hn Thedogar. GCcllommn ſnfe eſorsung nüwrde⸗ Supplementum, ſive Accettones. 2355 il buon guſto part. 2. cap. 7. Statuunt magni nominis Theologi, quibus aſſentitur Buſembaum lib. 2. cap 4. dub. 3. hic n. 92. Laico homini vetitam eſſe cum Aca- tholico de fide tractationem, idque ex jure probant. Legimus enim cap. Quicunque §. inhibemus de Haære- ticis in 6. Inbibemus quoque, ne cuiquam laicaæ per- ſonæ liceat publicè, vel privatim de ſide oatholica di- ſyutare. At Canonem hunc Alexandri IV. perperam trahi ad hanc quæſtionem, intellexiſſent viri illi cætero- qui doctiſſimi, ſi XIII. ſæculo, quo Canon ille editus eſt, Clerici, & Laici nomina alio omninò ſenſu, quàm quo à nobis hodie uſurpantur, adhibita fuiſſe perpen- diſſent. Clericus nempe is dicebatur, qui Fiteris eru- ditus eſſet; contrà Laicus, qui literarum plane rudis. Plura in hanc rem ibidem documenta illius ævi affert Muratorius; plura invenies apud Cangium in Gloſſa- rio Mediæ, & inſimæ Latinitatis. Quamobrem lon- gè aliter Canon ille interpretandus, neque putandum, ſæcularibus eo prohiberi diſputationes cum infidelibus de noſtris Religionibus „ ſed illiteratis, ſive ſæculares ii ſint, ſive Eccleſiaſtici, quos nos ex recepto apud no- ſtrates vocabulo, Clericos dicimus. IlIlud etiam Canone VII. ſtatuimus, ut in veritatem Conciliarium ſanctionum diligenter inquircremus, cas cum accuratis editionibus conferendo. Quid ad utrum- que etiam jus, de quo agimus, in Moralibus materiis allegandum opportunius? Ceriè Cod. Theod. de ſen- tentiis ex periculo recitatis, vel in ipſo hoc titulo men- dum latere ſuſpicatus eſt non injuriâ eruditiſſimus Sir- mondus, qui à parienlo legendum monet, Legem quo- que de nuptiis cel brandis à Tribonlano tantum non fa- bricatam, ac Theodoſio perperam ſuppoſitam, idem Sirmondus in quæſtione triplici ſenſit, etſi jacobus Go- thofredus germanam putet, atquè Arcadio tribuit. Præterea hæc tria præſcribimus. Videndum I. num leges, quas proferimus, vel conſuetudine, vel recentio- re 236 dAd K. P. Ea-Groix Theologiam IWralem re lege antiquatæ non ſint ? Tum enim eruditionis ja- ctandæ cauſa aferri poterunt, non autem ad conclu- ſionem co npeobandam. HI. Conſiderandum an jus Ci- vile à Canonico ſit emendatum, nec ne III. In De- eretis Pontificimm duo cum Primis diſtinguenda ſunt cum Cano de Locis Theol- lib. 6. cap. 8. Unum eſt, tan- quam intentio, concluſioque Decreti, idque nefas eſt erroris inſimulare: alterum quaſi ratio, & cauſa à Pon- tifice reddita ejus rei, quam conſtituerit; quæ non ne- ceſſaria quandoque eſſe Ppoteſt, ac parum apta, & pro- babilis. In Canonibus verò, quos in Decreto Gratiani repe- reris, ut aliàs monui, criticæ opus eſt. Nam bonus ille multa ſine delectu, vel ex Apocryphis libris, aut certè corruptis, interpolatiſque exemplis hauſit. Tandem in univerfum monceo, in Jure Canonico citari Scripeu- ras, atres, Dontifrccs, Concilia. Quamobrem de tex- tuum vel authoritate, vel ſenſu ex iis, quæ circa ſin- gulos hoſce Theol ogicos locos ſtatuimus, di judicandum erit Juriſperitorum quoque conſenſio, concorſque ſen- tentia, ubi de moribus Eccleſiafticis, deque Religionis cæremoniis, & ofhciis Miniſtrorum Eccleſiæ diſſeritur, quatenus hæc omnia diſponuntur legibus poſitivis, The- ologo magham fidem facere poteſt, atque adeò debet; ut probat Canus l. 8. cap. 7. & Gobat. in Lindiciis Thes alogicis ſecb. 15. Unemd Unumnct . „ CObonet Kcan la lad Einse 0Crmnrit 4 Nunbonnet lig, e Ckoriek re Relgte lrcRenr Kpoltt raledk Virhou Supplementum, ſae Acceftones. 237 inutilem eſte Caſuiſtarus! ritatem levem planè, arque rrie T KRACTAIUS V. De Caſuiſtis, deque eorum uſu in Morali Theologia- EC A P U * I. Num Caſuiſtarum Telctio imurilis, & authe- ritas nulla? Afſuiſtam Theologum recudimus. Quamobrem jure quis à nobis poſtulet, ur Caſuiſtas vindi- cemus, dequeé illorum authoritate uberius diſ- ſeramus. Et duas illas quidem de negleéto à Caſuiſtis Sanctorum Patrum , & Cencilierum (tudio „ ac ſum- morum Pontificum contem Pptu in npude ntes criminatio- nes, quas nuperus quidam hiſtoricus Tctractare veritus non eſt, atque adeò magnis dlamoribus ad populi tri- bunal deferre, antea απαnns. Tres cxaminandæ ſuperſunt contumcliæ, ne dicam 2 an accuſationes? Pri- ma ea eſt, quam hoc ca bite a aggredior ad confutaodum, eB,illorumque autho- C 91 Atque in hoc argume tlatos ante me magna cum laude fuiſſe moneo Abelliutn in Ne tous recen- tium Caſuiſtarun,, & Francolin zun de auſoipt. pæœnit. lib. 3. C. 7. §. 2 5. quibus adde Daniclem in Dialogis ſuis adverſus famoſas, impiaſque Palſchalis Provincia- les literas. Ego verò ne lonvior ſim, uno hoc argumento utar, quo olim Canus lib⸗ 8. Cap. 4. Scholaſticorum omnium cauſam defendit. Croderem nempꝑe Caſuiſtarum lectio- nem irritam, vanam authorita rem eſte, niſi ex horum ſententia Eccleſia res plurin: as definillet. Quippe tre- centos ab hinc annos, ſi quæ Eccleſta de moribus de- Crota 238 dAll R. P. La-Croix Theologinmn WMoralem creta tulit, in his Caſuiſtarum ſubſidio, & diligentiã vehementer adjuta eſt. Id quoniam conſtat inter om- nes, quibus, vel Conciliorum noſtræ æratis geſta, vel negotia cognitionis fidei, vel RKotæz Romanæ, Sacræ Pœnitentiaræ, & Sacrarum Congregationum Eminen- tiſſimorum Cardinalium Deciſiones, atque inſtituta ſunt cognita, fatcamur neceſſe eſt, aut utilem eſſe Caſuiſta- rum lectionem, neque aucthoritatem illorum parvi fa- ciendam, aut Epiſcopos, Cardinales, Pontifices omnes à trecentis amplius annis nknide. Quid verè de Be- nedicto XxIv. dicetnus, Pontificce illo Poſt avorum me- moriam dockiſſimo? Quæcunque ex tanti Eccleſiæ Ma- giſtri eruditione, antequam ad Ao ſtolatũs apicem eve- herctur, prodiere volumina, nulla unquam, aut ſœæcu- lorum oblivione, aut invidiæ morſu delenda, atque ca Ppræl vertim , quæ Bononienlſis Eccleſiæ Archie piſcopus edidit Diœccſis illius ſuæ moribus, & diſciplinæ reſti- tuendæ apprimè utilia decreta, ſi conſulas; Caſuiſtas magno numero citari comperies à Lambertino, atque illos „ quos oderunt maximè præc clari noſtri Caſuiſticæ Theologiæ irriſores, Sancios, inquam, Tamburinos, Vivas. Adde his Sanctiſſimum de Caſuiſtis judicium B. B. Caroli Borromæi, & Franciſci Saleſii, utl & Mechli- nienſis Synodi an. 1607. Horum omnium verba refert noſter author lib. I. Tract. I. n. 46 3. Quamobrem ab his recitandis abſtineo. Abſtineant tamen à tam Per- dito Caſuiſtarum contemptu loquaces iſti, quos uti- nam honoris causà nominare poſſem! neque hiſcere audeant contra Theologos Eccleſiæ, tanterumque vi⸗ rorum ſuffragiis honeſlatos. mmung 7 Supplementum, ſive Acceſſiones. 239 C A P U T II. Caſuiſtas non eſſe abjiciendos, quod aliquas Theſes à Pontificibus poſtea damnatas defenderint. Uæ altero loco refellenda eſt Caſuiſtarum accuſa- tio, ea eſt; aliquas propoſitiones ab illis pro- pugnatas fuiſſle, quæ nigto theta à Summis Pontifici- bus fuêre poſtea notatæ. Atque hâc quidem accuſa- tione nihil ineprius, ut noſter quoque La-Croix pau- cis indicat lib. I. Tract. I. n. 161. Libens enim fateor in Caſuiſtis proſcriptas Theſcs legi. At quid tum? Igi- tur cæteri, in quibus nihil cjuſmodi, aut ipſi illi, qui in eos ſcopulos impegère, planè abjiciendi? Proh ſtul- tiſſimam conſecutionem! quæ, ſi vim habere dicatur, Patres omnes improbandos eſſe, abjiciendoſque cur non dicamus? Audi elegantifſimum Canum lib. 7. cap. 3. Nemo quantumvis erudizus, & ſändtus non interdum hallacinatur, non alicabi cacatit, non quandoque la- bitur. Santtus verb is fuit, qui credidit ab hareticis baptivxatos eſſe rebaptizandor. Saendkus fnit, qui in Chri- Ri corpore, & ſenſum ponæk, & Aolorem fuiſſe negavit. Sanktus fnuit, qui in Chbiliaftarum dogma deſoendit. Sanbtns fuit, qui viro ob adulterii culpam uxorem re- pudianti alterune matrimogninsn conceſſit. Sankctus fuit, qui animis piorum dſque ad jndicit diem veram felici- tatem adeniit. Sanktus fuit, qui animam hominis ex traduce eſſe putavit. Sanbtus fnuit, qui animam Adæ ante corpuc fuiſſe editan opinatus eſt. Sankti fuére, qui An gelos multis ante mandam corporeum aternitati- bus creatos eſſe exiſtimarunt. Quos ſi propterea inſe- ctabimut, nullàque teverentia tractabimus, Lutherianis, Calvinianis, & cæteris ejuſmodi peſtibus Romanam Eccleſiam proſcindendam, ſanctaque omnia proculcan- da demus, neceſle eſt. Sed 2 4 % Ad R. P. La⸗Uroixæ Theologiamn Moralem Sed ex Chriſtiano Lupo Auguſtiniani Ordinis ſcri- prore egregio, neque Caſuiſtarum vituperatoribus ad- modum ſuſpecto, aliqua in candem Cani mentem com- mentemur. in diſſertatione de Opinione probabili cap. 14. quætit eruditus Lupus, an omnes Sanlttorum Pa- trum ſententiæ ſiat verò probabiles à Reſpondet autem quæſtioni negativé. Quèôd reſponſum ſuum ut probet, cüm aliâs, & Hieronymi Præſertim, tum has in medium affert veretum ſententias. Reddo Lupi verba: Parado- ram quornndanz ſuo tempore Epiſcoporum opinionem re- fert in ſacrz Iſaiag Prophetæ commentariis B. Hieronf- mus. Pletique noſtrorum Cheirotoniam, id eſt ordina- tionem Cleticorum, quæ non ſolùm ad imprecationem vocis, ſed ad impoſitionum impletur manus, ne ſcilicet, ut in quibuſdam vidimus, vocis imprecatio dandeſtina Clericos ordinet neſcientes, ſic intelligunt, ut aſſumant teſtimoniunm Pauli ſcribentis ad Timotheum: manus cito nenzini impoſuerit. Eſt opinio vere ridicula, ipſam tamen tenazrunt magni virt. Eteninz &. Phedimus Ama- Jenus Ept ſoèopus, torius tang Ponti Wetropolitn, paganis Neocaälarienfibus volens imponere Epiſcopum, dudum, & frequenter renatus Putt Sanktum Gregorium Thauma- turgum. Verimilte perſtutit fugere per ſaltus, & late- bras, & non potuit comprehendi. Hin in ipſius encomio ſeribit ſandbtus Oregorius Nyſſenus Epiſcopus. Poſtea- quam nihil non intentatum relinquens ille vir magnus Phædimus, & omni machinatione, atque ſolertiâ utens, non poterat virum ad Sacerdotium adducere, innume- ris oculis præcaventem, ne quando Sacerdotis manu caperetur, atque utrique inter ſe ſtudio certarent, illo quidem capere, hoc verò perſequentis manũs effugere cupiente; idcirco impetu quodam divino Phædimus ad propoſitum ſtudium provectus, nihil curans interje- ctum ſpatium, quo à Gregorio dirimebatur, quique illo aberat itinere tridui, ſed ad Deum ſuſpiciens, precatuſ- que, ut & ipſe, & ille pariter in illa hora à Deo reſpice- rentur, I funum tin fua 3 Rehen hn Sapplementum, ſive Aceeſſionet. 241 rentur, loco manus impoſitionis adhibet Gregorio ſer- Wmonem, Deo ipſum conſecrans, qui corpore præſens im non adeſſet. Hanc ſibi intimatam conſecrationem admi- 4 9 t Gregorius, nee fuit denno conſecratus. Vernum quöd Rulhng fanktus Phædimus peccàärit mortaliter, quis audeat vel Poncern cogitare? palan contradicet ſanlto Gregorio Nyſſeno. mn rr Diſtinguenda Jſunt tempora; veritas pederentim eluci- inmeci datur. Poſt hæc aliud exemplum profert Lupus ex Hila- N: ot rio in Matth. can. 3 3. Ambroſio in Symboli expoſitione mhumm, cap. I 3. Epiphanio hæreſi 20. cap. 2. & clarius hæreſi Elmm 69. cap. 62. & Leporio ſecundæ Narbonenſis Galliæ üdam Monacho Epiſtola ad Proclum Maſſilienſem, & Cili- Neni nium Epiſcopum Aquenſem, Joannis II. Pontificis, Jo- annis Caſſiani, Facundi Hermianenſis Epiſcopi, Genna- EiI dii Maſſilienſis, atque adeo Carthaginienſis Synodi ſuf- fragio comprobata; qui omnes docuerunt, in obitu Chriſti ab ejſs corpore non animam modòè, ſed etiam divinitatem fuiſſe ſejunéctam, idque Chriſtum ipſum ſignificare clamantem: Dens, Deus meus quare me de- reliquiſti ? Tum hæc addit Lupus: Nez dico hunc epi- mdum Ktole articulum fuiße probaaum ab omnibus, aut omnes Unun ita onſenſiſſe. Abſit. Dumtaxat dico, iſtum articulum, licet omnino deviantem, ab' ipſorum nulio fuiſſe damna- mni zum, projetum, notatum. Qudd nempe eſſet, quamvis bnon ers probabilis, tamen magnorunz Doctorum. Et quspx ipſorum populis multi ſint ſecuti iſtam opinionem, non eſi dubitandum. Et tamen nunquam oredidero, vel bhos, vel illos per hune erroren deliquiſſe mortaliter. unis enim iſtud credat de Hilario, aut Santto Ambroſios nlenl, Quid dicat, ipſis credentem populum cecidiſſe in corimen mnuckn Hæc quidem materia, licet ſpeculativa, eſt tamen dog- oltu matica, ideoque omenis circa ipſam lapſus eſt gravis, ac Dmomentoſus. Et ex his conelndo tria. Primèò, quòd etiam magni Patres ſint quandoque lapſi in malè fundatas ſen- tentias. Secundb, quòd etiam tales, dummodo libré ambulent per Eccleſiam, opiniones nemo damnare poſſit, Ad P. La-Croix Theol. Suppl. QC. nec ⁶ 432 Ad R. D. La-⸗Croix Theologiam Moralem nec quempiam ejus ſequacem a Sacramentis exgludere. (dunin Tertio, quòd ountéti probabilium, licet ſolum probabi- Alnmh Uitatis fucum habeant, opinionum authores, aut patroni, Dhlün non ſint univer ſaliter arguendi de gravi peccato. Locum IIl ommnind hic habet antiqua regula. Facta vident homines, Il intentio jadicat omner., Sincera mentis ſimplicitas ex- 1 cuſat multa peccata. Hactenus Chriſtianus Lupus. Ego veêrò quartam ex his conſecutionem duco, nempe au- thores proſcriptarum Theſium non eſſe ea de cauſa con- temnendos, improbandoſque, quèd illas docuerint, dum Eccleſiæ judicio cauſa nondum finita erat; ne idem telum in Patres intorqueamus. Quid huic tam certæ ra- & tiocinationi reſponderi poſſit, non video. Neque verè mirandum, aut Caſuiſtas, licet doctiſſimos, aut ſan- Gtiſſimos illos, quos traditionis cuſtodes veneramur Pa- tres, aliquando à recta doctrina aberràſſe. Hanc ſiqui- Miſin, dem felicitatem (Cani verba ſunt loco antea citato) uwp Deus in ſolis divinis voluminibus ineſſe volnit (ut in eis imen, non eſſet quicquam erroris) quemadmodum Augufinns Nun, graviſſime, & veriſſimè tradidit. C. A P U T III. Caſuiſtat non eſſe laxitatis reos, quod Probabi- liſmum in ſuis libris propugnent. 6 . Derelt, ut tertiam in Caſuiſtas accuſationem di- luamus, quæ illos laxitatis arguit, quod Probabi- liſinum doceant, atque defendant. Cenſent nimirum Anti-Caſuiſtæ, Probabiliſmum laxitatis univerſæ, ſce- lerumque fontem eſſe præcipuum. Enimverè ſi de Pro- mn babiliſmo longè aliter ſentiendum eſſe demonſtravero, “ atque illi garriunt, Caſuiſtas ab hac criminatione libe- Sõl ravero. Qua in re parcam Probabilioriſtarum nomini, Kt⸗ neque eoôrum ſententias plurimas longè laxiſſimas hic unne proferam, aut in eorum mores ſeverius inquiram. Fæc . odi- 1 P ilen hl, nn 1 in, n 6, ſen rilet, nulpn . 6, Henn kenlli luhhate tmandei bicumten 6. Nr Anos, a 6SNeumnt ll Wort ned ſethefei lin 1 PAN eyte. d 4 7 claton 1, Coee⸗ eineetöl Edenon ctiminzi: lrtA usne“ Supplementum, ſve Acceſſiones. 243 odioſa nimium ſunt; neque deſunt alii, qui in hac re verſati ſint verius, quàm felicius ob adverſariorum ſuo- rum potentiam, authoritatemque. Tribus rem totam argumentis conficiam, quotum primum initia, progreſ- ſuſque Probabiliſmi, alterum Eccleſiæ, de illo judicia, tertium Galliarum mores perſequetur. Itaque illud attentè conſideremus, quei fieri potue- rit, ut ex omni gente, inſtitutoque Doctores Probabi- liſinum paſſim defenderent, ubi omnium malorum ori- go hinc repetenda eſſet, quodque hæreſes fidei, id Chri- ſtianis moribus foret ille. Num tam exitialis doctrinæ effecta, conſecutioneſque homines ingenio, doctrina- que præſtantes latuere? Equidem ſcio, eam eſſe affe- ctuum noſtrorum calliditatem, ut in maximam æter- næ ſalutis perniciem veluti prima quoddam oeulis no- ſtris objiciat, ne quo res quæque colore ſunt, perſpi- cere verè poſſint. At illud etiam ſcio nullam laudis, famæque cupiditate vehementiorem in nobis eſſe affe- tionem, quàâ ad ea maximo ſtudio vitanda compelli- mur, unde nomini noſtro labes metui poſſit. Ut ut verò hominum indolem penitus non agnoſcamus, no- tum cuique eſt, laxiores ſententias conciliandæ gloriæ minus idoneas eſſe. Nam homines (quocunque de- mum ad id ducantur argumento) ſeverioris doctrinæ præcepta audire ſtudent, & quamvis ab illis diſcedere in inſtituenda vitæ ratione haud vereamur, ea profi- teri tamen gloriæ ſibi vertunt, ab iiſque facile imponi ſibi patiuntur, qui illaprædicent, edoceantque: quod cùm ſemper eveniſſe ſcimus, tum maximè ætate noſtrâ contingere quotidie dolemus. Quamohrem laudis amori tribui certè nequit tanta in Probabiliſmo tuen- do Doctorum hominum conſenſio. Quid ergo eos in hanc ſententiam pertrahere potuit? Inſanit profectè Paſchalis, qui fœdiſſimæ adulationi id vertit perditiſſi- morum Confeſſariorum, ut nimia doctrinarum ſua- rum facilitate ſceleſtos allicerent, in eoſque, atque △2 ad.-o 244 Ad R. L. La-Croix Theologiam Moralem adeo, ſi Superis placet, in univerſum hominum genus tyrannidem quandam exercerent. Fac enim ita animo comparatos fuiſſe Confeſſarios ejuſmodi. Nonne mul- to conſultius, atque ad nefarium hunc finem longè uti- lius fuiſſet hiſce artibus, ac ſententiis clam uti, quamil- las toti orbi libris editis patefacere? Sed hæc mittamus. Primus, qui Scholaſticà methodo Probabiliſmi quæ- ſtionem tractàrit, proque tam pernicioſa doctrina ſuf- fragium palam, & clariſſimis verbis tulerit nam cæteri ante ipſum, aut obſcurè locuti fuerant, aut certè quæ- ſtionem ea ſuper re non inſtituerant) fuit ex celeberrimo Prædicatorum Ordine Bartholomæus Medina. Qui ergo erumpens incendium, tantam Chriſtianæ Reipu- blicæ cladem mox allaturum ſacer hic Ordo, ac de Eo- clefia ſi quis alius, optimè meritus, Medinæ libris ob- livioni damnatis, non extinxit? Non extinxit? imo vero vires addidit præcepto Reverendiſſimi Patris Generalis Seraphini Cavalli, ut aureas expoſitiones ſuas quanto- cyus in lucem ederet Medina. Quid porro de Joanne Baptiſta Hacquet; quid de Mercado, quid de Ludovico Lopez, de Joanne Ildephonſo Baptiſta, aliiſque illuſtri- bus Dominicanis Scriptoribus ſentiemus? Eoſne-illo- rum numero adcenſebimus, qui Evangelicas leges labe- factare, ac perdere Chriſtianos mores inſtituêre? Ge- nerale Dominicanorum Capitulum formali præcepto juſſit, Joannem Ildephonſum Baptiſtam Commenta- rios ſuos typis vulgare. Dicemus ne præclaros hoſce ex univerſo Ordine Patres in jeſum Chriſtum, in Eccle- ſiam, inque ſanctiora omnia flagitiosè conjurâfſe? Quid vero de Didaco Alvarez ſentiemus, egregio illo Thomi- ſtarum heroc in diſputationibus de auxiliis? Fieri ne potuiſſe putabimus, ut qui Jeſu Chriſti gratiam adver- ſus Moliniſtarum commenta ſut eorum ſententiam nonnullis placet appellare] adeo ſtrenuè vindicaverat, Moralem deinde ejuſdem Jeſu Chriſti doctrinam veri- tus non ſit profligare, ſeſe Probabiliſtis adjungens: Præ- terca Tecinnr Ni N fnenbr, mn, D lber Mine⸗ tkliſni 4 1Cchin iunc Menn tercdhnin Mdln ikunehe cki tünelbrzo Nntſ oCeluen in heii ) Lolneil. Culpel lümer G rnli uf n Con ndrotor lun, nkn Gniriſel glo I Ulist I Uunmt un Nei⸗ docen Supplementum, ſive Acceſſionet. 245 terea cum initia Probabiliſmi, quâ nuper explicabamus ratione, à Medina repetenda ſint, paulèò poſt Tridenti- num Concilium hæc peſtis erupit, quo ſcilicet tempore plurimi adhuc in vivis agebant ex iis doctiſſimis, ac San- ctiſſimis Patribus, qui Lutherianæ, & Calvinianæ per- ſidiæ delendæ, & Chriſtianis moribus ad Evangelii, Patrumque Apoſtolicorum normam componendis operam dederant. Neque tamen vel unum ex ipſis in- venias, qui mutire auſus fuerit adverſus novam hancce, uæ malorum omnium colluviem in Chriſtianam Rem- publicam intulit, Probabiliſmi doctrinam. Quis co- rum artus occupavit ſtupor, ut ſtudio omni non con- tenderent tanto malo occurrere? Idem dictum eſto de Sorbonica Accademia, de Lovanienſi Univerſitate, de Epiſcopis, de Doctoribus omnibus, qui eãâ ætate Pro- babiliſmum ſibi ſequendum duxêre. Fuerunt ne hi omnes à Deo cæcitate perculſi, ut irent in adinventio- nibus ſuis? & agmine facto Eccleſiam pravâ doctrinâ inficerent? Apage nugas, quæ omnem fidem ſuperant. Et vero mirandum id minus eſſet, ſi hæc Probabiliſmi doctrina, aut arcano quopiam conſilio, aut aperta, ſeu ſchiſmatis, ſeu armorum vi, aut etiam diaboli præſti- giis ſcholas omnes, & Academias obtinuiſſet. At ridi- cula iſthæc ſunt, & delirantium ſomnia. Regulares, Presbyteri, Epiſcopi doctrinæ præſtantiâ, ingenii acie, morum ſanctitate conſpicui, Angli, Galli, Hiſpani, Germani, Itali, Deus bone! quam inter ſeſe moribus, atque indole diſcrepantes, Auguſtiniani, Dominicani, Scetiſtæ, Jeſuitæ, ſtudio ſuarum ſcholarum in contra- ria acti, nullius artibus, nullius juſſibus, nullius venefi- ciis in hanc ſententiam conſensêre, atque ut de Domi- nicanis, & Jeſuitis aliquid dicam, eo vel maximè tem- pore, quod ob diſſidia, controverſiamque de auxiliis aptiſſimum accuſationibus videbatur. Quid mirabi- lius, atque ad avertendam à Probabiliſmo laxitatis no- tam efficacius? OQ3 Age 246 Ad K. P. La-Groix Theologiam Moralem. Age jam, ſanctiſſimum de Probabiliſtis Eccleſiæ ju⸗ dicium conſideremus. Romanos Pontihces, quibus paſcendas oves ſuas tradidit Chriſtus, quis credat co, ſeu vecotdiæ, ſeu imprudentiæ, ſeu nequitiæ devenille; ut tantum virusà Chriſtianorum ovium paſcuis evelle- re negligant, autetiam nolint, nilſi optimè intellige- rent, nihil omnino à Probabiliſtarum doctrina timen- dum? Profecto quidquid garriant loquaces aliqui An- ti-Probabiliſtæ, Probabiliſinum iis ſaltem finibus con- cluſum, quos ipfſi ſtatuêre Jeſuitarum primores, nun- quam improbârunt Pontifices. Quandonam dixêre hi: Fiſum ſt Spiritui ſantcto, & Nobis in concurſu dua- rum opintonum vere probabiliunz, probabiliorem ſen- tentiam ſoqiendam eſſe, uti Merenda, s Fagnanus dor cuére, atque adeo ſemper eum ampleætendam, quæ ad- verſus libertatem le gi favet, a tutior eſt, ut Paſohalis Wendrobinrs, Natalit Alexander cenfuit? Niſi ita di- ſertis verbis ſtatuant Pontifices, inanibus declamatio- nibus aéra verberabunt Anti-Probabiliſtæz. Quid por- ro ab hac ſancienda lege prohibet Pontifices? Parebunt, parebunt Probabiliſtæ, neque Tutioriſtarum exemplo abripi ſeſe patientur, ut in Pontificum Bullas libellos edant maledicentiæ, & audaciæ plenos. Neque vero ignorare Pontifices putaverim, quid rei Probabiliſinus ſit. Notum eſt quot artibus ejus damnationem ab In- nocentio XI. conati ſint quidam extorquere; & ut nul- la in hanc rem ſuppeterent monumenta, nemo prudens crediderit, tot in Probabiliſmum clamores, quibus Galliarum regnum, Italiaque univerſa centum fermè ab hinc annis perſonuit, nunquam ad Apoſtolicam Se- dem delatos fuiſſe. Quamobrem viderint, quæſo, qui popellum in Probabiliſtas libris vernaculo idiomate conſcriptis ciere ſtudent, quam ipſi erga Romanam Ec- cleſiam reverentes ſint. Nam quò atrioribus Probabi- liſinum ipſi coloribus pingunt, eo graviore ſilentem Eccleſiam contumelia afficiunt. T'an- Nlul, lni oitn 4 Golar g Nincd in Ccktlnin tzelhl Nknibosen nninsz, n hun le CNACNr Clunn 1 laoniii icn, Pnhicche 6t Mns n Sln E Mca,Parbhe Hunenm Dllusbk. Ngleſen Nohaöllenns gionend ete; Aun Neroſik Golts, Ceenmnte Putllen aune alo Wor Monunt Ctinhe Unin ſt Supplementum, fve Acceſſiones. 147 Tandem Galliarum regnum ponamus nobis ob ocu- los, ac ne videar Gallis injurius, utar fermè verbis Gal- li ſcriptoris, ſeu P. D. Aurigny in Chronologicis monu- mentis t. 2. ad an. 16 56. pag. mihi 324. Ab anno 1656. quo Paſchalis Provinciales damnatas literas in lucem emiſit, cœpere Galli Probabiliſmum eo habere loco, quo bonorum morum luem haberi maximè decebat, ac tandem eo deventum eſt, ut anno 1700. proſcri- tus fuerit in gencralibus Cleri Gallicani Comitiis, quæ Concilinm Galliarum Nationale à quodam nupero ſcri- ptore ſatis inepte dicuntur, ut apud rerum haxum im⸗ peritos authoritateimn adderet eorum conſtitutionibus, quas Pontificiæz poteſtatis propugnatores non multi faciant. De quo P. P. Ghezzius & Richelmius conſu⸗ lendi. Quamobrem Gallis omnino gratulandum vi- deretur, atque ab his digni Apoſtolico ævo mores ex- pectandi forent, quidquid enim nefariæ licentiæ flo- rentiſſimi regni Provincias corrumpebat, ſublatàâ cau- 584, deſiviſſe neceſsè eſt. At conſulamus Concionato⸗ res, qui ab anno 1700. Apoſtolico munere apud Gal- los functi ſunt: Eadem plane vitia comperiemus ab illis exprobrari auditori bus ſuis, quæ olim, vigente Probabiliſmo, notabant antiquiores Divini verbi præ- cones. An non id paradoxo ſimile videri poſlet: Ita ſane, ſi Probabiliſmus is ſit, quem cjus oſores p ædi- cant, criminum omnium pater. Ar vel hinc dikcant tandem vaniloqui homines os ſuum comprimere, ne- que à Probabiliſmo, ſed à lapſæ naturæ noſtræ infir⸗ mitate, & affectuum noſtrorum vi, atque intem- Perantia, vitiorum originem intelligant eſſe ducendam. Ad alia propero, 5* x X Q2 CA- 248 Ad K. P. La-Croix Theolagiam Moralem. C A P U T IV. Specivsen Apologiæ Zeſuitarum adverſus libellum Rhe- mis editum anno 173 I. inſeriptumque: Traitè du dogme de la Probabilitè. LDUm hæc ſcribo, incido in librum Rhemis editum anno 1731. cui titulus: YTraits du dogme de la Probabilitè. Gallicè redditus eſt ex Latinis duabus diſ ſertationibus, quas in Germania vulgaverat Cotta Tu- binganæ Univesſitatis Profeſſor. Duas & Gallica ver- ſio in partes diſtribuitur, hiſtoricam unam, quæ Pro- babiliſmi hiſtôriam complectitur, dogmaticam alte- ram, quæ Probabiliſmum refellit. Nihil in eo pecu- liare eſt, quod in ſexcentis ejuſmodi ſcriptionibus non reperias. Stylus ad Anti-Probabiliſtarum indolem con- formatus eſt, injuriis ſcilicet, & contumeliis in Jeſuitas refertus. Non injucundum erit heic ex monito, quod anonymus Gallicæ interpretationis author in fronte lu- cubratiunculæ collocavit, nonnulla deſctibere, & con- futare, ut, quæ in Probabiliſtarum defenſionem hacte- nus tradita à nobis ſunt, confirmentur aptius, ut ab om- ni criminatione Probabiliſta noſter La-Groix vindice- tur. Hoc moniti illius exordium: Aliquot ab hinc annis prodiit libellus hoc titulo prænotatus: Paralelle de la doctrine des Payens avec celle des Zeſuites „ & de la con- ſtitution du Pape Clement Al. qui comence par ces moti: Ungenitu, Dei Pilius, in quo RR. PP. Jeſuitarum gra- viores errores in Morali Theologia ob oculos ponuutur. Reati enim vero PpP. Societatis, dum eoru cauſa à Conſtitutionis Unigenitus cauſa minimè disjuncta fue- rit, illoſque Pontificum oſores fuerint inſecuti: Tum narrat R. P. D. Peritdidier ſcriptum hocce confutàſſe edito libro, cui titulus: uſtiſßication de la Morale, && de la diſeipline de Ü'Egliſe de Rome, & de tonte l'Italie contre ⸗ uben⸗ e S Weh 61 7 1 er halert 1A r, nn i Sapplementum, ſive Acceſſionel. 249 II. contre un livre anonyme, qui a pour titre: LVa Moralt des eſuites, & de la Conſtitution Uni genitns, comparee e l awvec la Morale de Payens, par Monſieur Matthien Pe- Er Tit titdidier, Eveque de Mucra, ahbhe de Senone. Vel . hinc dediſcere poſſent errorem ſuum, qui doctiſſimo huic Benedictino tribuere Apologiam pro literis Pro- Rlenelt vincialibus adverſus Dialogos P. Daniel. Heic porro Alml Gallus moniti author aſpertimo, ac virulento ſtylo in nudubst IIIuſtriſſimum Præſulem debacchatur. Deinde in hæc verba pergit: Nos aliqua tantum adnotabimur ſupen ra- ACde rionναρ, quain Petitdidierus iniit ad laxam Jeſnitarum un gucn Moralem defendendam. Non negavero, inquit ille, natem Romæ, & in Italia, quemadmodum & ubique extare ülneo laxos Caſuiſtas; ſed ajo, pleroſque tum Romæ, cum nnhum in aliis Italiæ ditionibus hiſce laxitatibus minimè obno- Iln zios eſſé, & Moralem docere puram, incorruptamque, mllin quam quæ maximè. Ad quam Theſim compreban- nonen damn argumenta petit. ... . N Pontificibus Alexandro orikdg VII. & Innocentic Al., quorum unns præter Apologians Gber, de Caſuiſtarum adverſus calumnias Janſenianorum, So Ii- lonenke brum famoſum, qui prænotabatur falſo nomine Amadai idbo Cuimenit, 45. propoſitiones ex plurinm Caſuiſtarum li- Gürfiude bris erutas damnavet, alter vero nono addito Decreto alias 65. theſes, ac nominatim Prob'abilitatis doëtrinam bbmem Proſoripfit. Petitdidierus mihi ad manus non eſt; at vix Ird crediderim doctiſſimum Epiſcopum ſcripſiſſe, ab Inno- centio Xl., damnatam fuiſſe probabiliratis doctrinam. eeſerun 1 eoron C Csen rilleonm delu M. Gunh Paralogizant, qui ex damnato generatim tenuis proba- bilitatis uſu, aut probabilitatis in Sacramentorum ad- miniſtratione, doctrinam probabiliratis, quæ ab Jeſui- tis traditur, confixam volunt. Vide Epiſtolas P. Daniel, Dialogos P. Ghezzi, diſſertationem P. Bovii &c. Audiamus cætera: Querimus ex Zeſuitis, an poſt- quam Alexander VII. & Innocentius XI. reiecére plura ex ipſorum dogmatis, ipſi illa deſeruerint, & an ſeve- riora, & Chriſtianis legibus confoermiera axiomata in . AQ 2 Wo- 2 2 5b Ad R. P. La-Croix Threologiam Moralem Moralem Theologiamna induxerint? Winime vero. Im- piam probabilitatis doltrinam æque, atque ante illa De- oretaz tradiderunt, nec defuére ex ipſis, Zoſepho KRiccio teſte, ac Nicolao Peguleto, qui ſoriptis editisillam de- fenderint. Contumelioſus hic Scribillator plura men- dacia effutit, quàm verba. Nicolaus Peguletus & Cle- ricis Regularibus, quos Theatinos dicimus, eſt, non eſuita. Sed hunc errorem facile damus homini, qui, ut mox videbimus, Joannem Gisbertum Præpoſitum Generalem Jeſuitarum fuiſſe ridicule ſcribit. Illud non ferendum, quo plures calumniæ continentur, Jeſuitas adhuc defendere damnatas à Pontificibus Theſes Pro- babilitatem, ſeu ſententiam, quæ docet, in conftiltu probabilioriz vere prababilem opinionem ſequi licere, nunquam improbavêre Pontifices; atque una hæc eſt ſententia, quam poſt ea Alexandri VII. & Innocentii XI. decreta plures Jeſuitæ etiamnum defendunt, pluribus tamen ex eorundem cœtu, in Galliarum Regno præſer- tim ſecus opinantibus. Cæteras, quæ Vaticano ictu tactæ ſunt, propoſitiones, ut aliàs dicebamus, ne unus quidem Jeſuita indicari potuit, qui tuitus ſit. Imo ple- rique etiam ante Pontificiam damnationem illas rejece- runt;, ut P. Pollenter, edito in id libro luculentiſſimè dempnſtravit. Atque, ut hoc etiam addam »plurime ejuſmodi Theſes ex libris ſumptæ ſunt, qui alios ab Je- ſuitarum inſtituto authores habent. Exemplum habes in quarta inter Innocentianas, quæ ex Joannis Sancii. volumine exſcripta eſt, Joannis, inquam, Sancii, alte- rius ab Jeſuita Thoma Sanchez, quod ignoravit ano- nymus (criptor ſceleſti libelli hoc titulo prænotati: De- cret de N. S. P. Le Pape Innocent XI. contre plafieurs propoſitizns de WMorale. . Pergit anonymus: Scimus quanto Zeſuitæ perculſi fue- rint metn» intelligentes ſunm Generalem Zoannem Gia- bertum prælo parare librum adverſus Probabiliſmum, Tui daà*αεα ollitifuerint, ut inviſam hanc editionen Dl tunn nnd he Urplirn lerel lu, eſt 3 onin, g Urpolin Hldnor , ut Ued Wo Irniql ſgi hren bercl Omprrihl in Auh Negont Taiaroin Nn,Nein li lropt Niluree⸗ alkniline Vume iioeh engunhu orms pon 4 Mmn 1 int t iiſnli n nun Pr nelie 1 Supplementum, ſive Aocceſſiones. 2 5 1 hiberent, operiſque authorem de ſua ſede deiicerent. Miſerum enim vero Scriptorem, qui Thyrſum Gonza- lez Hiſpanum eundem hominem habucrit, ac Joannem Gisbertum Gallum authorem libri: Anti- Probabiliſmuas inſcripti, qui noſtro hoc ſæculo vixit. Quanquam ne id quidem verum eſt, in Thyrſiim Gonzalez conjuraſſe Jeſuitas, deque eo à Generalis dignitate deturbando cogitàſſe. Vide quæ de Gonzalez narrat Cl. P. Ga- gna⸗, & author epiſtolarum duarum contra Apologiam literarum Provincialium, quas Franciſcus Bonacchius Piſtorienſis Presbyter eruditus, additâ epiſtolâ adverſus earundem Provincialium literarum hiſtoriam editioni Gebennenſi anni 1739. præmiſſam, nuper Lucæ recudi fecit, tribuitque ex ſtyli ſimilitudine, & multorum ſen- tentia P. Gabrieli Danieli, quanquam ad P. Du Cerceau ſpectent, ut in Moreriano Dictionario aucto legere eſt. Audi jam impudentiſſimi hominis Janſeniani blaſ- phemias: Addamus etianz D. Petitdidierum, nat Caſuti- Rtarum Moralem Theologtam tueatur, ad ſanttam Se- dem injuria confugere. Koma Jeſuitarum artibis ſolli- citata in album vetitorum lihrorum retulit Epiſtolas Provinciales Ludovici Montaltii librum, qui aniver- ſum eſuiticæ Moralis wirus elarè æque, atqueingenitss detegit, quo faltum eſt, ut ipfa laxis Societatis ſenten- tiis authoritatenm addiderit. Praæterea cur Komanam aulam appellabimus, quaæ ſuis ipfſamet nefarié geſtis ne- bus ſatis implicita eſt, ut Zeſuitarum quoque ſcelera, ſaa eſſe velir. Conſtitutio Unigenitus præcipua Chriſtianæ KReligionis dogmata evertitin- ſacris libris cententa. N plura. Cætera ejuſmodi horrent piæ Catholicorum aures. Habes hic ſpecimen ,unde impii hujus nebulonis in- genium noſcas. De Cotta, cujus ille diſſertationes la- tinas Gallico idiomate donavit, meliora ne puta. Si Cottam audis p. 2 5. Diana Presbyter fuit è& Clero ſæcu- lari. Viden hominis diligentiam;, à quo præclaram . Pro- ) 252 AdK. p. La Croiæ Theologiam Moralem Probabiliſmi hiſtoriam expectes. Cæterum id Cottæ debeo, quocdad hiſtoriam Probabiliſmmi conſcriben- dam, cex cjus lectione compellar. In quinque libros di- ſpertita erit. In priore Patrum ſententiæ, quæ ad hanc quæſtionem ſpectane, referentur. Secundum librum da- bimus Ante-Tridentinorum Theologorum opinioni- bus. Tertium à Medina ad Innocentium XI. res pr Probabiliſno, aut contra ecundem geſtas enarrabit. Quartus ab Innocentio XI. ad noſtra tempora excurret. Quintus ſingulares, quæ in rebus ad mores ſpectantibus à tribus ferme ſæculis cxortæ ſunt, controverſias perſe- quetur. Utinam otium ſit tanto operi elucubrando! C A P U T V. Quæ, & quanta ſit Caſuiſtarum authoritas, quæque in eornm nſu ſervandæ regulæ ſint. LCOAnon I. Si qua in quæftione univerſi Caſuiſtæ ea- dem inter ſe concinunt, ajentes aliquid licitum eſ- ſe, hæreſi proximum eſt ab eorum opinione diſcedere. Plura in hanc rem ey Cano lib. 8. cap. 4. transferri poſ- ſent. Sed illud ſufſiciat, Theologos univerſos, ſi in ca te errant, Eccleſiam item errandi periculo exponere. Sive enim qui confeſſiones audiunt, ſive qui ad popu- lum habent conciones, ittrique plebem inſtruunt, ut à Theologis acceperunt. Ita fit, ut Eccleſia eorum in do- ctrina morum communem errorem diſſimulando Chri- ſti fideles ſuo ſilentio deciperet. Exror enim, cui non reſiſtitur, approbatur; & veritas, cùm non defenditur, opprimitur , ut Innocentius ait 8 3. diſt. error. Dixi au- tem: ajentes aliquid licitum eſſe, nam minor êrrandi, & peccandi occaſio erit, ſi licere univerſi negent, quod revera liceat, quàm ſi licere affirment, quod minimè li- ceat. In eo enim caſu, qui eorum doctrinam ſequetur, tutiorem eliget, nullaque ſalutis periculo ſeſe objiciet. Canon 1 6na Nam. Elmmde ſelent,ei. 1 nlbt, n G U N g, Ilril lunre N Oit nA. le renun ncrann pmiͤh tklat abndn titltiim ſnecſeck vugknie hnetſb, egnd Hitrwm, Queonnil . CnllnerC Supplementum, ive Acceſſiones. 2 53 Canon II. Ex authorum fere omnium Caſuiſtarum communi ſententia uſque adeo probabilia ſumuntur argumenta; ut (niſi plane gravis, & nemini obſervata ratio, aut authoritas, ſed clara, atque perſpicua obſtet) illis refragari temerarium ſit. Vide Canum ibidem, & La-Croix lib. 1. Tract. 1. num. 469. Canon III. Theologorum Caſuiſtarum etiam mul- torum teſtimonium, ſi alii contra pugnant viri docti, non plus valet ad faciendam fidem, quàm vel ratio ipſa- rum, vel gravior etiam auchoritas comprobârit. Ex Cano ibidem, & La Croixio ibidem num. 136. & ſeqq. Canon IV. Non ideo præcisè probabilis cenſeri de- bet opinio quæpiam, quod ab aliquo juniore authore doceatur. Nam Alcxander VII. hanc 27. propoſitio- nem damnavit: Si liber fit alicujus junioris, & moderni, debet opinio cenſeri probabilis, dummodo non conſtet rejeltam eſſe a Sede Apoſtolica tanquam improbabilem. Adi Vivam in cam propoſitionem, & La-Croix ibidem num. 15 3. Canon V. Unicus author, ſi ſit omni exceptione ma- jor (quis porro ejuſmodi dicendus ſit, diſces ex La- Croixio num. 160. & ſeqq]) afferatque rationem, quam alii non conſiderâtint, vel non ſatis ſolverint, ipſe au- tem aliorum rationes commode ſolvat, quamvis doceat contta communem, poterit teddere opinionem proba- bilem. Id innuimus Canone II. & confirmat citatus La-Croixaum. 155 Sed ne cavillis locus ſit, adverte omnia: non dixi, Unizur anthor, i ſit omni exceptione major, & doceat contra voumnnem opinivnem,; id enim pugnat cum codem noſro Canone l., ac in damna- tam ab Alexandro VII. 27 propoſitionem delaberetur, ſed; dferat rationem, quanmt alii non ronſiderdrint, & C. Ait quidem Chriſtianus Lupus in difſertatione de opi- nione probabili Cap. 2. Cœleſtium Hæreſiarchæ Pelagii collegam ita ſenſiſſe. Etenim in Carthaginienſi Syno- do, cum dixiſſet, citca originale peccatum utramque con- 254 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem contradictionis partem elle probabilem, & negativam probari variis Catholicæ Eccleſiæ Doctoribus, à Sancto Paulino Diacono rogatus ipſorum nomina, reſpondit: Sanbtus Presbyter R Ruſinus, Romæ qui manſit um ſanbto Pammachig. Egoaudivi illum dicentem, qui tradux peccati non ſit. Et rogatus alios, nec valens addueere plures, denuo repoſuit cap. 3. Won tibi ſuffit unus Sa- cerd's?“ At quid hæc ad rem præſentem? Ruffini ſen- tentia cum Scripturis aperte pugnabat; Præterea q a ſuæ aſſertionis rationem afferre poterat, à reliquis Pa- tribus non ſatis conſideratam? Tandem quei Catholi- corum cæterorum argumentis faciebat ſatis? Si quid intclligo, 27. propoſitio ab Alexandro VII. confiza ſtulto Cœleſtii exemplo infirmari poteſt, non autem Canon hic noſter. Canon VI. In re tamen, quæ maximè obſeura ſit, unius authoris contra communem opinionem ſententia examen diligens poſtulat, antequam ca duci te ſinas. Egregium eſt i in hanc rem Auguſtini teſtimonium de Baptil mmo lib. 3. cap. 4 Quid ad Zabajanum ſeripſerit Oyprian. us, Jam legi Et p, Profelto iſſem in eandem ſen- tentiam, niſi me dd Ailigentisrem conſiderationem revo- aret tantaä authoritas liorum A1105 vel Pares gratia doctrineæ, vel eriam fortaſſe dolctiores per tot gentes La- tinas, Gracas, Barbaras, & ipfſam Hebraam, Eccleſia toto orbe dißfaſai bparere potuit, quæipſum quouepepere- zat, qui mihi quoque nullo modo videri poſſunt fruſtra nolaihe iſtam ſententiam, non quia fitri non potuit, ut in obſe uriſſima qudſtione verius plurilbus unus hinc con- firma Canonem ſuperiorem] paucive ſentirent, ſed quia non facile proeno, vel pro paucis adverſus innu- merabile. ejnſe dem religionix, & anitatis viros, & ma- gno ingenios &s uberi doctrina præditos, niſi per- rractati: pro viribus, atque perſpectis rebus ferenda ſententia eſt. fur⸗ Mu m e z 4 t VNN ick ma efon 2 Supplementum, ſive Acceſſiener. 25 5 h c à P U T ViI. de Indexr Cafuilzarum a La-Cwvixio citatorum, & n, m ſingularun, quibus eesſque appellatun, dlenzd X. planatig. utmn Nihil heic agimus, Wod ipſemet La Croixius ne non præſtiterit. Nam in prioribus editio- Unlenen nibus poſt Bullam Unigenitus leguntur nomi- l na, & eauplicatiocitabionis abbre viatæz præci- vuorum authorum. Duo tamen heic præ- ſtitimus. Primum enim Patres à Caſuiſtis 1 W ſecrevimus; illos autem Tractatu rr. recenſui- mus. Deinde La Croixii indicem recogno- vimus, aliqua addidimus, plura correximus, quæ quidem an Authoris ipſius ſint, an Me- line, diolanenſis Typothetæ Franciſci Agnelli, cu- nun ſi jus editione utor anni M DCCXXIV. non Faenn facile dixerim. Noſtra hæc tamen alio cha- ractere edi voluimus, ut Authoris noſtri textus ſanctè ſervarentur. 4A NIIcolaus de Tudeſchis, Benedictinus Abbas A. Monacenſis, Archiepiſcopus Panornmi- tanus, quo utroque nomine citatur. Scri- ſir Commentaria in libros Decretalium, Conſilia, Quæſtiones, Practica Obut anne 1445. Ludovicus Abelly, Epiſcopus Rathenus, Me- Abeil, dulla Theologica, vixit circa 1660. Obiut anno 1691. Alphonſus Toſtatus, Hiſpanus, Epiſcopus Abu- lenſis, quo nomine citatur. Obut circa i454. Abul. , 2 56 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem Tagid. Rom. Alb. M. Alenſ. Alloz. Alvar. Alviſ. Ameyd. Amic. Andr. Æ)gidius Romanus, ex Ordine S. Auguſt. Ar- chiepiſcopus Bituricenſis, Doctor Funda- tiffimus, S. Thomæ diſcipulus. Vixit circa 1I292. Obiit Avenione anno 13 16. Albertus Magnus, Svevus, ex Ordine S. Domi- nici, Archiepiſcopus Ratiſponenſis, S. Tho- mæ præceptor. Obiit 1270. imo vero 12 80. Alexander de Ales, ſeu Alenſie, Britannus, Or- dinis S Franciſci, Doctor irrefragabilis, S. Thomæ, S Bonaventuræ, & Scoti præce- ptor; hinc:dictus Doctor Doctorum. Obut 12 45. Albertus de Albertis, Tridentinus, Soc Jeſu. Paradoxa Moralia de ornatu mulierum. Ro- immæ 1648. E&& Mediolani 16 50. Ejus de opi- nione probabili ineditus Trabttatur in vII. Tomos diſpertitus in Brapadenſi PP. Societa- 1is Jeſn Cohegio aſſervatur.] Joannes de Alloza, Soc. Jeſu, Flores Summa- rum, ſive Alphabetum morale caſuum con- ſcientiæ. Obiit: 1666. Didacus Alvarez, Dominicanus, Archiepiſco- pus 7Trρατ.. Vixit uſque ad 1640. Virginius Alviſet, Benedictinus, Murcnulæ Sa- cræ veſtis & c. Opus de Privilegiis Ordinum Regularium. Theodorus Ameyden, alids Amydenius, Ad- vocatus Romanus. De Officio, & Juriſdi- ctione Datartii, necnon de ſtylo Datariæ. Recuſus eſt Coloniæ 1701. Franciſeus Amicus, Italus, Soc. J. Obiit 16 51. Joannes Andrex, Juris Civ. Summa Novella. Super Decretales. Gloſſæ ad Jus Canoni- cum. Scripfſit circa 1510.. ortaſſe La- Creixius ſeripſerat circa 1310. enim vero Hoannei hic diem ſupremum obiit Bononiæ ann. 1348. . Joſe- hel, e l P e Iilt nreg Alla er funnn tbilt N Nrre unn 0t 0 . , e leeum). 3 lorsrr ecahune Arlienia Albt, lunnlzdr gedin ei . elgoen 1in mm N uſsc⸗ Vng 1310, * Supplementum, Eve Arceſſiones. 257 Joſephus Angeletz, vel Angles, Franciſcanus, Angel. Epiſcopus Boſanus. Vixit circa 1584. S. Antoninus, Dominicanus, Archiepiſcopus Auton. Florentinus, dictbus Antonius Confiliorum. Obiit 1459. Werone, ac Florentiæ auper recuſa ſunt ejus opera, ibi Ballarintorum, heic PP. Dominicanorum S. Marci ſtudio. Num exaltius, ac fidelius qquam antea? Alii viderint. Arckdekin, Hibernus, Soc. Jeſu. Theologia Arek. vel Polemica, Practica, Sacra. Prodiit circa Arſd. 1666. Petrus Arcudius Corcyræus Presbyter, &c. De concordia Eccleſiæ Occid. & Orient. &c. 162 5. Pariſtis 16 19. Obiit Romæ 1621.] Bartholomæus Fumus, Dominicanus. Armil- Armil. la aurea, quo etiam nomine citatur. Scri- pſit circa 1550%. S Petrus Arragonius, Auguſtinianus. Scripſit Arrag. circa 1584. Rodericus de Arriaga, Hiſpanus, Soc. Jeſu. Arr. Obiit 1667. V. Petrum aà S. Yoſeph. Ad5. Joſ. Raphael Averſa à S. Severino, Clericorum Re- Averſ. gularium Min. Generalis. Floruit circa 741631. S. Aurelius Auguftinus, Afer, Epiſcopus Hip- Auguſt. ponenfis, Dockor ſublimis. Obiit 433. Petrus Aureolus, Franciſcanus, Cardinalis, & Anreel, Archiepiſcopus Aquenſis, Doctor Facun- . dus. =Obiit circa 1323. (aut potius circa 1322.) Joannes Azor, Hiſpanus, Soc. Jeſu. Inſtitu- Ax. tiones Morales. Obiit 1607. (Tirinus, & er eo Pontas perperam adnotant ann. 1603. Axorii emortualem.) Arcud. Ad P. La-Eroiæ Theol. Suppl. R B Jo- 25 8 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem B Bacchon. Oannes de Baccho, vel Bacchonius, Ordi- nis Carmelitarum, Doctor Reſolutus. Elo- ruit citca 1350. (ut ſeribit Trithemins. Alii obiiſſe Bacchonium ann. 1346. ſoribunt.) Raldell. Nicolaus Baldellus, Italus, Soc. Jeſu. Diſpu⸗ tationes cx Theologia Morali. Obut 1655. Bald. Baldus de Ubaldis. Juriſc. Peruſinus, diſcipu- lus Bartholi. Floruit circa 1370. (Obiiſſe dicitur a quibuſaam ann. 1400. die 2 8. A- Pprila, &yv Ticini ſopultus.) Banb. Joannes Banholtzer, Germanus, Soc. Jeſu. De Ethica Chriſtiana, ſeu regula morum. Bann. Dominicus Bannes, Hiſpanus „Ordinis S. Do- minici. Obiit 1604. Barb. Auguſtinus Barboſa, Epiſcopus Uxentinus. De officio Epiſcopi. De officio Paroch. De ju- re Eccleſiaſtico, &c. Obiit 1649. Bartb. Bartholus celebris Juriſconſultus, Italus. Obiit 1 NN Barthb. à Bartholomæus à S. Fauſto, Ciſtercienfis. The-= S. Fauſto. ſautus Religioſorum. Speculum Contefſla- riorum, & Pœnitentium. 1628. gaſi Eligius Baſſæus, Capucinus. Flores totius Theologiæ practicæ. Scripſit circa 16455. (Supplementum addidit, ediditque ſio aultos hoſce Flores 16 19.) KRaany. Stephanus Bauny, Gallus, Soc. Jeſu. Summa caſuum conſcientiæ. Obiit 1649. Becan. Martinus Becanus, Belga, Soc. Jcſu. Obiit 1624. (Ex Aleg. hinc corrige Titinum, qui Becanum ad annum 162 5. vixiſſe ſoribit.) Beja. Ludovicus de Beja, Auguſtinianus. Reſpon- ſiones caſuum. 1587. Bellarm. Robertus Bellarminus, Italus, Soc. Jeſu, Car- dinalis, & Archiepiſcopus Capuanus. Con- trover- ly, 5 Supplementum, ſive Acceſſtoner. 25 lte , troverſiæ, aliaque opera Theologica. Obiit 0 62 1. 4K tRete 6 2 . . A aeiſei elle . S . Fik Fradekis Bellegambe, Soc. Jeſu. De Jubilæo Belleg. G,1. 699 Auguſtinus Bernal, Hiſpanus, Soc. Jeſu. De Bernal. nen Gaeraim). in genere, Euchariſtia, & Ordine. Cp, , el 1640. Obisr 1642. nnsſs Bartholus Berteau, Gallus. Regula prudentis, Berteau. o. e Se pii Confeſſarii, &c. Scrip ſit circa 1637. nleig Petrus Binsfeldius, Suffraganeus Trevirenſis. Bincfeld. De Confeſſionibus Male Slicorut „ & Saga- 1 rum. Paſtorale. De uſuris. Vixit circa lumm 1595. (an5nwͤ 1600. vivebat Canonicus, & li 6. maghus Vicarins Treviris.) oannes Bona, Ciſtercienſis Abbas, poſtea Bona. Cardinalis. De Sacrificio Miſſæ. Mahudu- ctio ad cœlum. (ommia ejus opera pancis ab hinc annis Antuerpiæ recuſa ſunt.) Martinus Bonacina, Mediolanenſis, Doctor Ponae, Theologiæ, & urtiuſque juris, ac Epiſco- -1 pus. Opera moralia. Obiit 1631. u Franciſcus Bonæſpei, Carmelita. Scripſit an- Bonæſp. no 1659. rn Bonagratia Habſenſis, Capucinus. Summula Bonagr. qq. „Regularium. Prodiit 1644. Olivertins Bonartius, Belga, Soc. Jeſu. De Bonarr. Horis Canon. Ohitt I 65 5. NE S. Bonaventura Etruſcus, Ordinis Minorum, Bonav. Cardinalis, & Epiſcopus Abulenſis, Doctor Seraphicus. Obiit 1274. um Franciſcus Bordonus, Tertii Ordinis S. Fran- poyaon. urſeſn⸗ ciſci. IJoannes Boſco, Franciſcanus. Theologia Sa- Boſc. cramentalis. 1665. d, Joannes Angelus Boſſius, Barnabita. Scripſit Bof. , Arca 16428. le, R2 Michaél lgand, 260 Ad R. P. La-Croixæ Theologiam Moralem Boudevv. Michal - Boudevvins. Ventilabrum Medico- Theologicum. Antuerpiæ 1666. Braud. Georgius Branden Can. Auguſtanus. In Con- cordata. V Burgbab. Adamus Burghaber, Bavarus, Soc. Jeſu. Tres centuriæ caſuum. Prodiit 166 5. Burſait. Franciſcus Burſattus, Mantuanus Juriſconſ. Eques S. Joannis Laterani. Floruit circa 1582. Buzr. Antonius de Butrio, Bononienſis, Juriſc. De Jure patronatus, &c. Francofurti 1581. C Cabaſſ. Oannes Cabaſſutius, Congregationis Ora- torii. Juris Canonici Theoria, & Praxis 167 5 Lugduni ab aquis ſextiis 2 5. Sept. . 1685. . Caj. Thomas de Vio, vel Vius, Dominicanus, Car- dinalis, & Arehicpiſcopus Panormi. In D. Th. Summa Caſuum. Obiit 1534. Camar. Ignatius de Camargo, Doctor Salmanticen- ſis, Soc. Jeſu. Regula honeſtatis moralis. Neapoli 1702. Can. Melchior Canus, Dominicanus, Epiſcopus Canarienſie. Loci communes Theologici, &cc. Obiit 1560. (Quadriennio poſt Teri- nus ejus obitum conſignat. Loci Theolo gici Patavii iterum prodiere Hiacznthi Serry opera.) Caram. Joannes Caramuel de Lobkovvitz, Diſem- bergenſis, Ciſtercienſis, Abbas Meſroſen- ſis, Epiſcopus Miſic. Theologia Funda- mentalis, Moralis, Theologia Regularis. Carden. Joannes de Cardenas, Hiſpanus, Soc. Jeſu. Prima crifs Theologica. Secunda criſis Theo- MAb. ne. aſ. lle Supplementum, ſive Acceſſiones. 261 . W. 7 . . 2A Theologica circa propoſitiones ab Inn. XI. Ane damnatas. Coloniæ 1690. Ludovicus Caſpenſis, Franciſcan. Circa 163 5. Caſpenſ. ) Antonius (Alphonſus) de Caſtro, Franciſcanus. Caſtro. 6. Obüt 1558. Ferdinandus de Caſtro-Palao, Hiſpanus, Soc. Caſtrop. Jeſu. Opus Morale. Buſembaum vocat eum Palaum. Obitt 1633. Joannes Chapeaville, Vicarius Generalis Leo- Chapeau. irin dii. Obiit 1617. m, ui lonur Bruno Chaſſaing, vel Chaſſainus, Pranciſca- chaE nus. De privilegiis Regularium 1654. A. Eraſmus à Chokier, Leodienſis, Juriſconſ. De Chok, Juriſdictione Ordinarii, &c. 1629. Joan- nes à Chokier, Leodienſis Canonicus. In regulas Cancellari?. De commutationi- bus beneficiorum. De primariis precibus . 1621. aRni Julius Clarus, Juriſc. Italus. Obiut 157 5. Clarus. um Plorentinus de Cocq. Canonicus Ordinis Præ- monſtratenſis. Theologia Moralis 1626. iglumte Paulus Comitolus, Italus, Soc. Jeſu. Conſi- Comit. ümot lia, ſeu' Reſponſa Motalia. Obiit 1626. Agidius de Coning. ſeu Koning. ſive Regius, Con. vel Belga, Soc. Jeſu. De actibus humanis, Fi- Kon. de, Spe, Charitate, Sacramentis, Cenſu- ris. Obitt 1633. Antonius de Corduba, ſeu Cordubenſis, Fran- Cordud. ciſeanus. Vixit circa 1553. Pranciſcus Longus à Coriolano, Capucinus. Coriol. i D De eaſibus reſervatis, &c. Scripfit 1618. Nℳde Pyrrhus Corradus, Canonicus Neapolitanus. Corrad. trolorul Praxis Diſpenſationum. Coloniæ 1677. gaber⸗ Praxis beneficiaria 1679. nme Didacus Cuvarruvias Aleyem, Epiſcopus Se- 1. . gobienſis. Obiit 1577. . 6 R 3 Ludo- 4. Covarr. 262 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Creſpin. Ludovicus Creſpinus à Borgia, Epiſcopus O- riolenſi. Quæſtiones ſelectæ Morales. Lug- duni 1658. Cryux. Joannes de la Crux, Dominican. Obiit 1613. Guriel. Joannes Alphonſus Curiel, Doctor Salmanti-= cenſis. Obiit 1609. D De Tuſtis, Incentius de Juſtis nobilis Lucenſis. De impedimentis, & Diſpenſationibus & matrimonialibas. Lucæ 1691. Dec. Philippus Decius Juriſc. Mediolanenſis. Con- ſilia. Delb. Thomas Delbene, Clericus Regularis. De immunitate Eccleſiaſtica. Scripſit 1649. Delrio. Martinus Antonius Delrio Balge, Soc. Jeſu. Diſquiſitiones Magicæ. Obiit 16023. Deſch. Stephanus Deſchamps, Gallus, Soc. Jeſu. Quæſtio facti circa opiniones probabiles. Prodiit 1659. Diana. Antonius Diana, Clericus Regularis. Scripſit circa 1628. Obiit 20. Julii an. 166 3. (Nu- ver egregièe vindicatus eſt libello edito, à cenſuris eujuſdam Probabilioriſtæ.) Dicaſt. Joannes de Dicaſtille, Neapolitanus, Soc Jeſu. De Sacramentis »juramento, & cenſuris; ju- ſtitia & jure, &c. Obiit 1653. Dionyſ. Dionyſius Rikelius Carthuſianus, Doctor Ex- Carthuſ. taticus. Obiit 1471. Pript. Laurentius à Dript, Benedictinus Speculum Archidiaconale. Prodiit 1646. Du Ham. Baptiſta Du Hammel, Profeſſor Pariſienſis. Theologia Speculatrix, & Practica 1690. Burand. Durandus de S. Porciano, Dominicanus, Ma- giſter Sacri Palatii, & Epiſcopus. Vixit circa 1320. An- Supplementum, ſive Acceſſiones. 263 r Andreas Duvallius, Regius in Sorbona Pro- Duvall. feſſor. In S. Thomam. De poteftate Pon- tificis 1614. (Obiit Parifiis 16 3 8.) Damus Ehrentreich, Germanus, Soc. jeſu. Ebrentæ. Principiorum de uſu probabilis opinio- nis declaratio. Prodiit Romæ 1699. Antonius Celladeus, ſeu Michaél de Elizalde, Ey Hiſpanus, Soc. Jeſu. Recta doctrina mo- 2 rum. Friburgi 1684. Ludovicus Engel, Benediétinus. Collegium Eygel, univerſi Juris Canonici. Salisburgi 1688. Antonius de Bſcobar, & Mendoza, Valliſole- Eſcob. tanus, Soc. Jeſu. Univerſa Theologia Mo- ralis. Obiit 1669. Martinus de Eſparſa Artieda, Navarrus, Soc. Eſp. Jeſu. Curſas Theologicus 1666. Eugenius Lombardus, id eſt Cardinalis Ston- Eugen. Qratus, Benedictinus. Regale Sacerdotium. Lomb. TN „AlI PRoſper Fagnanus, Juriſc. Romanus. In li- Eignan. bros Decretalium 1619. Stephanus Fagundez, Luſitanus, Soc. Jeſu. In Fagundt præcepta Eccleſiæ, & Decalogi. De juſtitia, & contractibus. Obiit 1645. Proſper Farinacius, Juriſc. Romanus. Deci- Farindee N ſiones Rotæ Romanæ. Circa 1618. Pelinus Sandeus, Rotæ cauſarum Auditor. Felin. 6 14 Nrbis Commentarii in libros Decretalium. CNugie oannes Lucas Feneck J. U. D. Romæ Daro- Eeneck. 6 , . . . “ chus. Flores caſuum conſcientiæ. Vincentius Filliucius, Italus, Soc. Jeſu. Mo- tif R4 ralin Filliucs 264 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ralium qq. eurſus. Appendix poſthuma de ſtatu Clericorum, Beneficiis &c. Obiit 1622. Francol. Balthaſar Francoliuus, Firmanus Soc. Jeſu, Clericus Romanus. De dolore ad Sacra- mentum Pœnitentiæ requiſito. Diſciplina pPoœrnitentiæ. Tyrocinium Theologicum 1706. (ommia ejus opera Dogmatica uno vo- lumine comprehenſa Venetiis recuſa ſunt.) Fumus, V. Armilla. . G Gabrie,. Abriel Biel, Ordinis Clericorum Regula- rium. Vitæ communis, Doctor profun- diſſimus. Floruit 1480. Galli. Franciſcus Galli, Juriſc. Brixianus. De con- tractibus. Genuæ 1692. Gamach. Philippus Gamacheus, Doctor Sorbonicus. Obitt 1625. Gandav. Henricus Gandavenſis, Archidiaconus Tor- nacenſie, Doctor ſolemnis 1608. Garc. Nicolaus Garcias, Abulenſis Canonicus. De beneficiis. De diſpenſationibus. Gavant. Bartholomæus Gavantus, Clericus Regularis S. Pauli. Theſaurus Rituum. In Rubricas Miſſal’s, & Breviarii. (Meratius in eum, Commentarium nuperrime ſoripſit.) Gerfon. Joannes Charlier, dictus Gerſon, Gallus, Can- cellarius Pariſienſis. Obiit 1429. (Du-Pin Gerſonianorum operum colltionem edidit pluribus Tomis comprehenſam.) Gige. Hieronymus Gigas, Juriſconſ. Floruit circa 1548. - Gobat. Georgius Gobat, Germanus, Soc. Jeſu. Ex- perientiæ Sacramentales. Quinarium Tra- ctatuum. Obiit 1679. An- , Nlhe, i r I More lkroge atn reſſa ſin orumhg Doborr: lung Den r bonn ſuconns 05. ian. M n. nNn KM hrtn 1060 9. 0GI AN inen el 1.) Horune Supplementum, ſive Acceſſiones. 26 5 Antonius Gomez, Juriſc. Salmanticenſis. Scri- Gomez. pſit circea 155°. Joannes Baptiſta Gonet, Gallus, Dominica- Gonet. nus. Scripſit circa 1659. In matcriis Canonicis; Hieronymus Gonza: Ganzal. lez, Juriſc. Hiſpanus. Gloflema ad regu- lam S8. Cancellariæ. Ad Decrerales &cc. In materia de conſcientia, & de fide. Thyr- ſus Gonzalez, Soc. Jeſu. Fundamentum Theologiæ Moralis, id eſt, De recto uſu opinionum probabilium. Dilingæ 1694. Ejuſdem ſynopſis cum Logiſtica per Pa- trem Eſtrix. Tirnaviæ 1696. contra Mahu- metanos, &c. Joannes Baptiſta Gormas, Hiſpanus, Soc. Je- Gormar. ſu. Curſus Theologieus. Jacobus de Graſſio, vel Grafſiis, Benedictinus, Graß. Abbas Caſſinenſis. Scripſit 1593. Jacobus Granadus, ſeu de Granado, Hiſpa- Gran. nus Soc. Jeſu. Obiit 16 32. 7 Gratianus Benedictinus, Compilator Decreti, Grasian. ſeu partis I. Juris Canonici. Circa 1151. Gregorius Ariminenſis, Auguſtinianus, Do- Gregor. Gtor excellentiſſimus. Venetiis 1518. (ſed Arimin. obiit Eiennæ Auſtriæ 13 58.) Joannes Guttierez; Juriſc. Hiſpanus. Cirea Gunier. 1580. H Enricus à S. Ignatio, Carmelita. Ethica Heuric. amoris. Leodii 1769. . Henricus Henriquez, vel Enriquez, Soc. Jeſu. Henrig⸗ Summa Theologiæ Moralis. Obiit 1608. Guilielmus Herinx, Belga, Ordinis S. Fran- Herin. ciſci, Epiſcopus Iprenſis. Circa 1671. Homobonus de Bonis, Ordinis Clericorum . 8 1 Homek, Regularium S. Pauli. Moralis. 266 Ad &. P. La-Croi Teologian Maralem Hoſtienſ. Henricus de Jegufia, Cardinalis, & Epiſcopus Hoſtienſit, quo nomine communiter ap- pellatur. Auren Summa. Obiit circa 272. Gaſp. Gaſpar Huftado, Hiſpanus, Soc. Ieſu. De Sa- HMar. cramentis. Ohtiiz 165I. P. Hurt. Petrus Huptadus de Mefrdoza, Hiſpanus, Soc. Ieſu. De Fide, Spe, Charitate, juſtitia, Acti- bus hum. &c. Obiit 1646. Th. Hurz Thomas Hurtadus, Hiſpanus, Clericus Regu- laris piinorum, De Reſidentia, &c. 1647. I Ilſ. AcobusIllſung, Germanus, Soc. Jeſu. The- ologia Practica Univerſa 1693. Lo.àb. Zo Joannes à S. Thoma, Dominicanus. Obiit 1644. . Iſamb. Nicolaus Iſambertus, Doctor Sorbonicus. Circa 1632. Obiit 1642. K Kerc. Glmon Kærene, Soc. Jeſu. In quartum De- cretalium. Auguſtæ Vindel. 1713. Kon. V. Kon. Krim. Ferdinandus Krimer, Soc. Jeſu. Quæzſtionum Canonicarum in quinque libros Decreta- lium 1701. Kugl. Joannes Kugler Soc. Jeſu. De Mattimonio, & Sponſalibus, Herbipoli 1713. L. Eaurett. AUgäſtinus Laurentius, Soc. Jeſu. Syntag- mata Theologiea, &c. 16 92. Leodii. Laym: Paulns Laymann, Germanus, Soc. Jeſu. Theo- logia Moralis: In Libros Decretalium. Obut 362 5²* Lean- gunan! 4 11 A l. 3 1 ier De)heriarn clogn . 1 Dern Supplementum, ſive Acceſſiones. 267 Leander à SS. Sacramento, Ordinis SS. Trini- Leand. tatis. Obiit 1663. Summa novem partium. . Maximilianus Le Dent, Belga, Soz. Jeſu. De Le Dent. attritione ex metu gehennæ 1667. Bartholomæus de Ledeſma, Epiſcopus Ante- B. Led. queramus. Obiit 1598. Petrus de Ledeſma, Dominicanus. Obiit 1616. P. Eed. Petrus Lambertus Le Drou ex Ordine Eremit. Fs Dron., §. Auguſtini, Epiſcopus Porphyrenſir. De contritione, & attritione. Monachii 1708. Leonardus Leſſius, Belga, Soc. Jeſu. De juſti- Leſj. tia, & jure. Auctarium ad I. 2. in quo va- rii caſus conſcientiæ. Obiit 1623. Petrus Leurenus Colonienſis, Soc. Jeſu. Forum Leur. beneficiale 1704. DeVicario Epiſcopi 1706 Joannes Baptiſta de Lezana, Carmelita. Sum- Lez. ma qq. Regularium. Mare magnum. Con- ſulta Moralia. Obiit 1659. V. Gonz. . Logiſtica. Tobias Lohner, Germanus, Soc. Jeſu Inſtracti- Lohn. ones pro Confeſſariis. De Miſſa, divino of- ficio, &c. Dilingæ. 1680. Ludovicus Lopez, Dominicanus. Circa 1595. Lop. Petr us de Lorca, Ciſtercieſis. Circa 1602. Lorc- Ludovicus Bertrandus Loth, Dominicanus. Loth. Reſolutiones Theologicæ 16 52. Melchior Lotterius, Italus Juriſc. De re bene- Lott. ficiaria. Joannes Baptiſta, Cardinalis de Luca. Thea-Luca. trum veritatis, & juſtitiæ. Coloniæ 1690. Joannes Cardinalis de Lugo, Hiſpanus, Soe. Lag. Jeſu. de Jure, & Juſtitia. Reſponſa Moralia. De Sacramentis in genere, Euchariſtia, Pœ- nitentia. Obiit 1660. Franciſcus Lugo, Hiſpanus, Soc. Jeſu, Frater F. Lug. Joannis. De Sacramentis, Obiit 1652. (ex alleg. Ad K. P. La-Croiæ Theologianz WMoralem alleg. Ouare corrigendus Pontus, adſoribens annuns 1650. uti &s Laymanno annum 163 5. quem decennio pſo præamortuum nu- per vidimus. M Macbad. Oannes Machado de Chaves, Archidiaconus . LVamanus., Obiit 1653. Mag. ax Petrus Lombardus, Epiſcopus Pariſienſis, 2iſt. ent. qdictu; WMagiſser sententiarum, quia Theo- logiam redegit in ſententias per quatuor li- bros diſtributas, quas ſequentes Theologi explicârunt. Claruit circa 1140. Obitt 1164 Maj. Joannes dictus Majior, Profeſſor Pariſienſis. Vixit circa 152 8. Mals. Joannes Malderus, Epiſcopns Antuerpienſit. Obiit 1633. Mangion. Valentinus Mangionius, Italus, Soc. Jeſu. De religioſa paupertate. Obiir 1660. Manig. Henricus Manigart, Leodii Paſtor ad S. Remi- gium. Paſtorale. Circa 1664. J. Morch Jacobus Marchantius, Decanus Convenſis. Re- ſolutiones Paſtorales. Circa 1630. Petr. Petrus Marchantius, Ordinis S. Franciſci. Tri- Marh. bunal Sacramentale. Circa 1630. G. Mart. Gregorius Martincz, Dominicanus. Obiit 1637 Marein. Joannes Martinon, Gallus, Soc. Jeſu. Oluit 1662. . Maſc. Joſephus Maſcardus, Juriſc. Sarzanenſis. De probationibus. 1595. . Maſtr. Bartholomæus Maſtrius de Meldula, Franciſca- nus. Circa 1669. Maur., Silveſter Maurus, Italus, Soc. Jeſi u. Quæſtiones Theologicæ. Circa 1672. Mean. Carolus de Mean, Conſul Leodienſis. Defini- tiones ad jus Civile. Leodii 1678. Bar- Ale⸗ Supplementue, fve Arreſſienes. 269 en . 7 . „ Bartholomæus de Medina. Dominicanus. Ex- Med. Nne poſitiones in I. 2.S. Thomæ Oburt 1580. Ne Jacobus Menochius, Juriſc. Papienſis. De præ- Menooh. ſumptionibus. Conſilia 1592. Obiit A. Au- guſt. 1607. . Ludovicus Meratius, Gallus, Soc. Jelu. Obiit Merat. Arkilie 1664. Julius Mercorus, Dominicanus. Baſis Theolo- Mere. honſan giæ Moralis 16 5 8. Obiit 1669. Thomas Mlodzianowski, Polonus, Soc. Jeſu. Miode. Prælectiones Theologicæ. Circa 1666. Andreas Molfeſius, Juriſc. Italus. Circa 1613. Molf. Ludovicus Molina Hiſpanus, Soc. Jeſu. De ju- Mol. ſtiria, & jure. Obiit 1600. Ludovicus Monteſinos „ Doctor Hiſpanus. Monteſ. VAm Obiit 1621. (Colonie Allobrogum prodiit noviſſima ejus operum collelctio.) E Matthæus de Moya, Hiſpanus, Soc. Jeſu. Quæ- Moys. Ricuen! N 16o. 3 ftiones ſelectæ Morales. Prodierunt 1670. ru Thomas Munieſſa, Hiſpanus, Soc. Jcſu. Stimu- Munieſ. IIus conſcientiæ. Prodiit 1695. N NaAtalis Alexander, Dominicanus. Scripſit Nars. Alexæ circa 1693. Martinus ab Azpicuelta, dictus Navarrus, Do- Nav. ctor Hiſpanus, Canonicus Regularis. Com- mentarii in jus Canonicum. Enchiridion, t ſive Manuale. Obiit 1586. oukere Detrus Navarrus, Doctor Hiſpanus. De reſti- P. Nav. rra tutione, &c. Scripſit circa 1590. Cs Bruno Neuſſer, Eranciſcanus. Recollect. Abſo- Neuſj. N lutiſſima Polyanthea Theologo-Morali-Ca- nonica. Moguntiæ 1680. zcel. t Taurentius Nicolurtz, Leodicnſis. Compendi- Nicel. ü . oſa 279 Ad N. P. La-Crotæ Theologiam Moralem oſa praxis beneficiaria ex Concordatis Ger- maniæ. Coloniæ 1658. Novocaſt. Andreas Novo-Caſtro, Franciſcanus, Doctor ingenioſiſſimus. S Ochag. Etrus de Ochagavia, Doctor Salmanticenſis. Circa 1619. Onn. Petrus de Onnate, Valliſoletanus, Soc. Jeſu. De Contractibus. Obiit 1646. Opſtr. Joannes Opſtrad. Diſlertatio Theologica. De Praxi aclmminiſtt andi Sacramentum Pœni- tentiæ. Gc. Ovied. Franciſcus de Oviedo, Hiſpanus, Soc. Jeſu. In I. 2. J. Thomæ. Item de Fide „»IOpe, & Cha- ritate. Obiit 1651. P Falav. 8 ortia Palavicinus Romanus, Soc. Jeſu, Car- dinalis. De univerſa Theologia aſſertio- nes. Obiit. 1667. Palauſ. V. CaAſtrop. Palud. Petrus de Palude, dictus Paludanus, Gallus, Dominicanus, Patriarcha Hier oſolymita- nus. Claruit circa 1330. (Obit anno 1343. Kal. Febrnuarii.) Panormit P. Abbhbuas. Pariſ. Flaminius Pariſius, Advocatus Romanus. De reſignatione beneficiorum. Poſi. Zaccharias Paſqualigo Theatinus. De Sacrifi- cio novæ legis. Vixit 1630. Paſer. Petrus Maria Paſſerinus, Dominicanus. De ele- ctione Canonica. Coloniæ 1694. Pellis. Franciſcus Pelliziarius, Italus, Soc. Jeſu. Ma- nuale Regularium. Obiit 1651. 4 n- Auunticn Supplementum, ſive Acceſſones. 271 Antonius Perez, Hiſpanus, Soc. Jeſu, Doctor A. Perez. mirabilis. Obitt 1649. Martinus Perez, Soc. Jeſu. De Marzimonio Mar. Per 1656. Alexander Peſantius Romanus, S. Th. & J. U. Peſant. Doctor. Coloniæ 1617. Petrus 4 S. Joſeph, Ciſtercienſis 168. Pet.à§. Is Benedictus Peſtcacher, Benedictinus. De reſti- Peſte. tutione. Saliſburgi 1676. Laurentius de Peyrinis, Ordinis Minimorum. Peyr. De privilegiis Regularium. Subditus. Præ- latus. Formularium, & c. Circa 1620. Philippus à SS. Trinitate, Carmelita Diſcalcea- Philip- tus 165 5. Franciſcus Phœbeus, Italus, Soc. Jeſu. Inſtitu Phab. tiones Juris Canonici. Coloniæ 1704. Obiit 1706. Paulus Piaſectus, J. U. D. Protonot. Apoſtolic. Piaſec. Archi-Diaconus Varſavienſis. Praxis Epi- ſcopalis, & Ecckſiaſtica. Coloniæ 166 5 Jacobus Pignatelli. Conſultationes Canonicæ. Pignar. Tomi 10. Venetiis 16 96. . Franciſcus Pinthereau, Gallus, Soc. Jeſu. De Pinth. attritionis ſufficientia cum Sacramento Pœ- nitentiæ 1664. Henricus Pirhingh, Germanus, Soc. jeſu. Juris Piyp. Canonici methodus nova 1664. Jacobus Platelius, Belga, Soc. Jeſu. Synopfſis Platel. curſus Theologici 1679. (Venetus hiſce annis ab Qofepho Corona recuſies ſt.) Hunoldus Plettenberg, Getmanus, Soc. Jefu. Plrte, Iutroductio ad Jus Canonicum. Notitia Curiæ Romanæ. Obit 1696. Joannes Polancus, Soc. Jeſu. Directorium ad Polane. Confeſſarii, ac confitentis munus ritè obe- undum. Appendix ad Directorium. Me- thodus 272 Ad K. P. La-Croiæx Theologiam Moralem thodus adjuvandi eos, qui moriuntur. Pa- derbornæ 1617. B. Pont. Baſilius Pontius, Auguſtinianus. De Matrimo- nio. Obitt 1629. J. ont. Joannes Pontius, Franciſcanus. Curſus Theo- logicus. Circa 1644. Portel. Laurentius Portel, Franciſcanus. Reſponſa Mo- ralia. Dubia Regularium. Circa 1617. Prad. Joannes Martinez de Prado, Dominicanus. Obiit 1668. Præp. Joannes Præpoſitus, Belga, Soc. Jeſu. Obiit 1634. . Q — Quart. Aulus Maria Quarti, Congr. Clericorum Regularium. In Rubricas Miſſæ. Romæ 1655. Quiucan. Antonius de Quintanadvennas, Hiſpanus, Soc. Jeſu Singularia Theologiæ Moralis. Obut 165§1. R Rayn. TEophilus Raynaudus, Gallus, Soc. Jeſu. De bencſiciis Eccleſiaſticis. Opera varia Mo- ralia. Obiit 166 3. (V. P. Richelmi adv. hiſt. Probabiliſmi.) Rebel. Ferdinandus Rebellus, Luſitanus, Soc. Jeſu. pe juſtitia. De religione. pe charitate. O- biit 1608. Rebuff. Péttus Rebuffus. Juriſc. Patiſienſis. Praxis be- neſiciorum &c. 1610. Redin. Auguſtinus Reding, Benedictinus, Abbas Ein- ſidlenſis. Theologia Scholaſtica. 1667. Redoan. Guilielmus Redoanus, Epiſcopus Wibionenſis. de ſpoliis Eccleſ. Do ſimonia 1570. Vale- inle⸗, Un . ů Supplementum, ſive Acceſſioner. 273 . . . Valerius Reginaldus, Burgundo-Scquanus, Regin. D Soc. Jeſu. Praxis fori Pœnitentialis. De pru- vlle P dentia Confeſſarii. Obiit 1623. C Anacletus Reiffenſtuel, Franciſcanus. Theolo- Reiffenſt. D gia Moralis. Joſephus Maria Requeſenius, Siculus, Soc. jeſu. Requeſ- Nenl Selectæ diſputationes in I. 2. S. Thomæ 1659. fit, Georgius de Rhodes, Gallus, S0c. Jceſu. Theo- Rhod. Döminicr logia Scholaſtica. Obiit 1667. Aloyſius Riccius, Neapolitanus, Canonicus. Ricc. RGO Praxis aurea Fori Eccleſiaſtici. Venet is 1674 Richardus de Media Villa, Franciſcanus. Do- Ricbard. ctor ſolidus. In libros ſentent. Gaſpar Rodericus, Juriſc. Hiſpanus. De annuis Roder. redditibus. Lugduni 1672. Emmanuel Rodriquez, vel Rodericus, Pran- Rodriq. ciſcanus. Quæſtiones Regulares, & Cano- nicæ. Circa I 594. . Thomas de Roſa, Epiſcopus Carenſis. De Roſa. Executoribus literarum Apoſtolicarum. Coloniæ 1683. , Paulus Roſmer, Belga, Soc. Jeſu. De Actibus Roſmer. hulinanis. De jure, & juſtitia. De pœnitentia. NrMu Obiit 1664. Orrnunnl Joſeph Roſell Carthuſianus. Praxis deponen- Roſell. Ns qi conſcientiam dubiam, & ſcrupulos. 1656 § Mmanuel Sà, Luſitanus, Soc. Jeſu. Apho- Sq velöaa riſmi Confeſſariorum. Obut 1596. Z ¹ Joannes de Salas, Hiſpanus, Soc. Jeſu. In 2. 2. Salas. S. Thomæ. De contractibus &c. Obiit 1612 em A Cartnelitæ Diſcalceati Collegii Selmanticenſis. Salmant. aben Curfſus Theologicus. Pariſiis 1634. wal 5 z. . .. ſconol Michael de Salon, ſive Salonius, Auguſtinia- Falon nus. bDe jure, & juſtitia & c. 1620. Aad P. La-Croiæx Theol. Suppl.) S Fal - monitle 2˖74 Ad K. P. La-Coix Theologiam Moralem Salvian. Salvianus, Epiſcopus Maſſilienſis circa 480. S1id Sanch. Thomas Sanchez, Hiſpanus, Soc. Ielu. Opus l 1 Morale in pecalogum. pe matrimonio. Con- ſilia, ſive Opuſcula. Obiit 1610. J. Sauch. Joannes Sanchez, Hiſi panus, Doctor Theol. & utriuſque jurxis. Diſputationes ſelectæ, cit- ca 1620. Sapr. Gregorius Sayrus, Benedictinus. Clavis Regia. Theſaurus caſuum conſcientiæ. De Cenſuris. Obiit 1602. Sroc. Jacobus Sbroccius, ſeu Sbrozzius. De Vicario Epiſcopi 1592. B Scbiara. Antonius Thomas Schjiara, Cler. Regular. The- ologia Bellica. Auguſtæ, & Dilingæ 1707. 19 Schild. Ludovicus de Schildere, Belga. Soc. lelu. pve Inhn principiis formandæ conſcientiæ. Obit 1667. Sor. Joannes Duns, natione Scotuz, Ftanciſcanus, Alexandri Alenſis diſcipulus, poctor ſubti- lis. Obiit 1308. - Silo. Apud Buſembaum, Sylv. Silveſter Mazolini, & Prierate Dominicanus, Magiſter S. Pala- tii. Summa Silveſtrina. Obiit 1520. Sopy. Dominicus Sotus, Dominicanus. In libros ſen- tentiarum. pe jure & juſtitia. Obut 1560. P. Sor. Perrus Sotus, Dominicanus. be inſtitutionc Sacerdetum &c. Obitt 1563. Sye. Fridericus Spe, Germanus, Soc. Ieſu. Cautie Criminalis, ſeu de proceſſibus circa ſagas. Obiit 1635. Sperel. Alexander Sperellus, Epiſcopus Engubinus. Deciſiones Fori Eccleſiaſtici 1638. Sporer. Patritius Sporer, Franciſcanus, Recollecta The- ologia Motalis in Decalogum. Tyrocinium Sacramentale. Theologia Sacramentalis 1681. Ste- nne Supplementum, ſive Acceſſiones. 275 eg . . etn Srephanus à S. Paulo, Carmelita. Theologia Srepk. uin Moralis 1664. u Stephanus Gratianus I. U. D. Romanus. Diſ- Srepb. Dodl crepationes Forenſes. nallt Matthæus Sroz, Germanus, Soc, Ieſu. Tribunal Srotz. poœnitentiale. Dilingæ 1684. . Samuel Stryckius Iuriſc. De cautelis contra- Serych. tuum. de ſucceſſione hæreditatia. Pe actio- nibus, & præſcriptione &c. n Franciſcus Fuarez, Hiſpanus, Soc. leſu. Doctor Suar. , eximius. Obiit 617. Eleu Franciſcus Sylvius, Duacenſs Profeſſor, & De- Vlv. canus. Variæ reſolutiones caluum &c. O- rlt Apud Buſembaum. V. Sylv. Sylv. u v. Gonzales. Wuops. g M Oannes Baptiſta Taberna Belga, Soc. Ieſu. Tabern. Eelu e) Synopfſis Theologiæ practicæ 1698. lglkerkt Joannes Cognatius de Tabia, ſeu Tabiena, Tabien. . Dominicanus. Summa Tabiena, ſeu Sum- EIoöE ma Summarum. circa 1525. ON Aſcanius Tamburinus, Congregationis Vallis A Tams. ENMS umbroſæ, Abbas Paſſinianenſis. De jure Abbatum. EThomas Tamburinus, Siculus, Soc. Ieſu. In Tamb. Decalogum. De Confeſſione, Communio- ne, Sacrificio, Sacramentis, Matrimonio, Contractibus &c. Obiut 1675. Enuk. Vincentius Tancredus, Soc. leſu, Siculus. Quæ- Tanered. N ſtioncs Morales. pe matrimonio. pe virtute go l religionis. Obiit 1659. n Adamus Tannerus, Germanus, Soc. Ieſu. O- Tann. . büt 1632. 2 Pe- , N . ● ͤ276 Ad K. P. La-Croiæ Theologiam Moralem Tapiu. Petrus de Tapia, Dominicanus, Archi-Epiſco- pus Segobienſis. Obiit 1657. Teril. Antonius Terillus, Anglus, Soc. Jeſu. De con- ſcientia probabili. Regula morum. Leodii 1668. §. Thom. Sanctus Thomas Aquinas, Dominicçanus, Do- ctor Angelicus. Obiit 1274. (NovamS. Thomæ e3ditionem P. Bernardus de Rubeis Dominicanus, Venetiis emittit.) Thomaſſ. V. Thomaſſinus. Tiburt. v. Tiburtius Nav. Ordinis S. Franciſci de obſer- Navar. vantia. Manuductio ad praxim Exccutionis literarum S. Pœnitentiariæ. Romæ 1688. † Tiraq. Andreas Tiraquellus Iuriſc. Pariſienſis. De Privilegiis piæ cauſæ &c. floruit circa 1547. Tol. Franciſcus Toletus, Hiſpanus, Soc. Ieſu. Jum- ma Caſuum. De peccatis mortalibus. O-. biit 1596. Tomaſſ. Ludovicus Tomaſſinus, Oratorii Ordinis. Ve- tus, & nova diſciplina Eccleſiæ circa bene- ficia, & beneficiatos. Circa 1676. Tond. Petrus Franciſcus de Tonduti, Quæſtiones, & reſolutiones Canonicæ, & Civiles. Trull. Joannes Ædius Trullenchus, Hiſpanus, Do- ctor Theologiæ. Praxis Sacramentorum. „Circa 16337. Turrecr. Joannes de Turrecremata, Dominicanus, Car- . dinalis, & Epiſcopus Sabienſit. Claruit cir- ca 1460. Turr. Luiſius Turrianus ſeu Torres, Hiſpanus, Soc. Ieſu. In 2. 2. J. Thomæ. De pænitentia. De virtutibus, & vitiis. Obiit 163 55. TIuſeh. Dominicus Tuſchus, Cardinalis. Practicæ concluſiones juris. Obiit 1620. Supplementum, ſive Acceſſiones. 277 DZZ FRanciſcus Valens, vel Valente, Luſitanus, Valent. Soc. Ieſu. Concordia juris pontificii cum Doninin Cæſareo. Obiit 1662. . e Gregorius de Valentia, Hiſpanus, Soc. Ieſu. Vaj wiite Obiit 1603. Valent. Andreas Valenſis, I. U. D. Lovanienfſis. circa Vallenſ. 1636. Gabriel Vaſquez, Hiſpanus, Soc. Ieſu. Doctor Vaſi. acutus. Obiit 1603. 2 Alphonſus Vega, Ordinis Minorum, circa Vega. 1596. Joannes Baptiſta Ventriglia, Epiſcopus Caſer- Ventrig. taäantk. Bartholomæus Ugolinus, Iuriſc. De Cenſuris, Ugol. SEe irregularitatibus. Franciſcus de Victoria, Dominicanus. Obüt Vitor. 1545. (imo verè 1546.) Claudius Viexmontius, Pariſien. Salutaris pœ- Viexm.- in nitentia peccatoris 1595. . Henricus de Villalobos, Franciſcanus. Cande- Villal. labrum aureum. de Sacramentis, & cenſu- Dris. circa 1620. Vindiciæ Gobatianæ, ſive examen propoſitio- viudq. Gob num;, quas ex operibus P. Gobat damnavit Epiſcopus Atrebatenſis 1706. Vindex Tabernæ, ſive author anonymus; „ qui Vmd. Tab Tabernam defendit contra damnationem Epiſcopi Atrebatenſis, lenipr Gallico. Liſte des Saints Canoniſez & 0°. & Latino, Colle- btanea &6. 1706. nle Gerlacus Vinito, Vicarius ad S. Urſulam Co- pinit. e loniæ. Compendium de Sacramentis &. 1654. Dominicus Viva, Soc. Ieſu. Damnatæ Theſes Viva. 5 3 ab 278 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralems ab Alex. vII. Innoc. xr. Alex. vIII. Venetiis, & Francofarti 1712. B Vivald. Martinus Alphonſus Vivaldus, ftalus, Cano- . nicus Regularis Congregationis S. Salvato- ris Theologiæ, & Iurium Doctor1 590. roppil. Philippus de Volpiliere, Theologia ſpeculati- va, & practica 1697. Urh abAſ. Urbanus ab Aſcenſione, Carmelita 1648. Wuading. Petrus Wadingus, Hibernus, Soc. Jeſu. De Contractibus. Obiit 1644. Wammeſ. Joannes Wammeſius, Iuriſc. Lovanienſis. Wagner, Henricus Wagnereck, Bavarus, JSoc. leſu. Commentarius Exegeticus in Decretales 1665. Werx. Ariadne Carolino-Canonica, Authore Iacobo Wex Soc. Ieſu. Auguſtæ Vindelic. & Dilin- S 1708. ⸗ lio Vt. zieſ. lacobus Wieſtner, Soc. leſu. Inſtitutiones Ca- ſhal nonicæ. Monachii 1705. ig. Ioannes Wiggers, Doctor Lovanienſis. Obiie u 1639. 2. Zabar. PAulus Cardinalis, aliàs Zabarella, Patavi- nas, Ordinis S. Auguſtini. Zacb. Paulus Zacchias, Medicus Romanus. Quæſtio- d nes Medico-Legales. Lipſiæ 1630. & alibi. Zambr. Melchior Zambranus, Paſtor Segobienſis. Au- reæ Deciſiones eaſuum confcientiæ. circa 1604. Z⸗ey. Lælius Zecchius, vel Cecchius, Iuriſc. Cano- nicus Brixienſis. De repub. Eccleſiaſtica ο. circa 1580. Zorol. Thomas Zerola, Epiſcopus Minoricenſis. Pra- . iknc eos Ne 8 N , 44 Supplementum, Rwve Acceſſiones. 279 A. 2„ . . . . . „ Xis Epiſcopalis. Praxis Sacramenti peœni- An, tentiæ. circa 1592. ſ ine Henricus Zoeſius I. U. D. Lovanii. In Ius Ca- Zofr. n nonicum. Obiit 16 27. AN Pranciſeus Zumel, Ordinis de Mercede. O;- Zumel. ulpeſe hiit 1607. Franciſcus Zypæus, Juriſc. Vicarius Generalis nle Anuerpiæ. Reſponſa de Iure Canonico. n ee De luriſdiétione Eccleſiaſtica. Ius Pontifi- eium novum. APPENDIX. Be ratione, ejuſque uſu in Morali Theologia. N. Miue (Anen I. Rationis naturalis uſus in Morali Thee- . logia perneceſſarius eſt. Theologia, ajebat Ca- rlonnme nus l.9. c. 4. citra naturæ ratiovem non couſtat. Qunuzxe enim ſit homo rationalis, eſt illi ingenita ratiocinatio, ſive agat ſecum quid,» Eve cum altero, ſve velit hu- mana, ſeun divina cognoſiere. Quare, nubi homines diſſe- rent, rationem naturalem repellere nec debent, zgeg verò pobſnut, niſi homines eſſe deſierint. Ratio enim res omnes continet; quoquo te verteris, praſto eſt, nulldà diſputatione exeluditur. Quamobrem, qui naturalem rationem ab uſu Theologia remotanz eſſe volunt, ii om- nem à Theologia diſputationen exoludunt 5 line qua tamen quid in anaquaque re vernm ſit, diſserni- & comprehendi non valet. Quæ quidem, ſi ge Theologia univerſa veriſſimè di- Qa ſunt, quanto magis de illa Theologiæ parte idem ſentiemus, quæ mores naturæ moderationi conſenta- nees præſeribit, vitiaque naturæ contraria reſutat? Ouo loco, ut idem Canus ſcribit, ſive in ſohola de hiſce S 4 defi- 280 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralom definias quicquam, Eve populo in concione perſuadeas relta, prava diſuadeas; naturæ, rationis, Philoſophiæ opeéne vonténanere anmentis eritt. Canon II. Eæ tamen rationes Theologo uſitatio- res eſie debent, cæteriſque præſtant, quæ ex certis Scripturarum „ Patrum, Conciliorum „Pontificum, & Canonum teſtimoniis, ſtatutiſque deſcendunt. Nam, qui Theologiæ Præcepta humanis metiuntur ar- gumentis, hi primum omnem vim Theologiæ, & gra- vitatem amittunt, deinde faciunt, ut Theologia, de- tractâà authoritate, non ſolùm contemnatur, ſed ne Theologia quidem ſit. Vide Canum libro eodem nono cap I. Canon III. Firmum argumentum illud eſt, quod ex perſpicuis, exploratiſque Principiis certò conficitur. Sic ex'illo axiomate: ſeienti, & conſentienti non Fkt injuria lib. 6. decret. G. ult. reg. 27. Optimè inferes, eum, qui ſcivit alium effoderèt heſaurum in agro ipſius, neque . . . . . . . . cùm facile poſſet, id vetuit, conqueri de injuria non Poſſe, ſi inventor totum ſibi theſaurum tribuat, uti Tugo de juſtitia d. G. n. 1 14. aliique permulti apud Dian. p. 9. Tr. §. re. 3. opinantur. Canon IV. Duo tamen in uſu horum Theologiæ Principiorum cavenda maximè ſunt. Primum illud, ne ea veluti principia fumantur, quæ eâ ſolùm ratio- ne recepta ſint, quèòd non rectè eorum falſitas fuerit animadverſa Sic nihil apud Caſuiſtas celebrius, quàm pecunian non Parere pecuniam, quod tamen non tamn principium eſſe, quâm Præjudicati animi, idque, quod in quæſtione poſitum eſt, ſumentis opi- nionem, contendit Clariſſ: Vir „ cujus ſiſtema de uſu- ris, ſi ad Pichleri Canoniſtæ doctiſſimi leges exactum foret, vix adverſarium inveniſſet. Alterum verèò eſt, ne in alium omninò ſenſum, bis probè intellectis ſubeſt quâm qui ver- „ vera cæteroqui axiomata diſtor- Sfe cerolün. 2 Supplementaum, ſve Acceſſiones. 281 diſtorqueamus. Nemini id commendandum ma- gis, quàm Probabilioriſtis, qui neſcio, quo [piritu ducti omnia ſuſdeque vertant. Exemplum eſto axi- oma illud; In duluo tutior pars eſt eligenda, quod miſerè in Probabiliſtas intorquent, cum alio omni- no ſenſu id accipiendum ſit, ut noſter quoque Au- thor oſtendit. Canon V. Incertæ illa rationes ſunt, quæ licet probabiles ſint, conjeckuris tamen huc, atque illuc trahuntur. In rebus tamen dubiis, quæque ex Scri- pturis, aut Patribus finiri non poſſunt, illis uti li- cet, eâ tamen lege, ut ne nimium argutando, ad ſo- phiſmata „ & inanes ratiocinationes rem traducamus. Summopere autem diffidendum argumentatiomibus illis, quæ à ſimili ducuntur; iis enim in Moralem Theo- logiam laxas, dignaſque Vaticano fulmine propoſi- tiones inductas fuiſſe, hunque novum illum eſſe mo- dum opinandi, quem in ſcholas irrepfiſſe dolet Alexan- der vyI. alienum ab Evangelica ſimplicitate; non ve- r& (quod aliqui ſomniando, ne dicam maledicen- do effutiunt) Probabiliſmum Terillus monet, com- probatque. Atque hæc de uſu Theologicorum locorum in do- E trina morum dixiſſe ſufficiat. 8 3 AbD 2 82 44 K. P. La-Croix Theolvgiam Moralem. A D 2 TRACIATUM V. ? MXANTISSA, W SEU QQ UASTIO FACTI. IItrum Theologorum Societatis Jeſu propriæ ſint iſtæ ſententiæ duæ: I. Eax duabass opinionibis probabilibis poſſamus Mld. ſequi minus tutam. . MWM II. Ex duabus opinionibus probabilibus licitumng Wih elt apicäti minus probatilem.— Udn AUTHORE . i EUSDEM SOCIETATIS PRESBYTERO. uln t EDITORIS PR,g FATIO. Qcneer Facti P. Stephani de Champs heic recudimus, quam noſter La-Croix citat non ſine laude. Quis porro fue-⸗ rit, quantuſque vir P. de Champs, non vacat fuſius perfequi. Conſale ſis præfationem in nn novam editionem præclariſſimi de hæreßt Jaur h YVeniana voaluminis, Enim vero cur huic P. La- Croix ſupplemento quæszionem facki nagere viſum ſuhe . N N. UIII Uhnt mnlerll (uprn In e edctki ena ſ, R Supplementum, ſive Acceſſiones. 283 viſum fuerit, paucis exequar. Notum eft, quantas noſtris hiſce temporibus in Italia tra- œdias excitârit Quæſtio alias in Gallis præ- ſertim celeberrima de probabilitate opinionun in praxi ſequenda; quotque hujuſce diſquiſi- tionis oecafione libelli prodierint calumnia- rum, ac mendaciorum pleni in Societatem Jeſu. Atque his quidem ab Jeſuitis pluribus reſponſum abunde eſt. Ut enim Ghezzii, Lecchii, Bovi, & cujuſdam Anonymi mihi amiceiſſimi lucubrationes mittam, ipfis hiſee Poleti typis, quibus nune prodit libellus hic noſter La Croix, PP. Gagnæ, & Richelmii per- eruditi libri excuſi ſunt. At ut hoſce Scripto- res, eorumque libros magni faciam, ad de- pellendas tamen ab Jeſuitis Laxitatis crimina- tiones nihil unquam proditurum gravius, ef- ficaciuſque quæſtione falcti judicavi ſemper, eo- que firmius nunc cenſeo, quod non Wendro- kio tantum, ejuſque propugnatoribus Janſe- nianis infenſum maximè opus hoc eſſe video, ſed & cæteris Catholicis, quibus alia certè de cauſa, quàm, quæ ad id Janſenianæ factionis ſectatores illos impulit, eandem in Jeſuitas mo- vere machinam placuit, Vincentio Baronio, Natali Alexandro, & hiſtorico Probabiliſmi. Qui quidem cùm plura in hanc facti quæſtio- nem fſcripſerint, ut ne eorum declamationi- bus incautus quiſpiam in errorem abducatur, notata ab his loca opportunis animadverfio- nibus illuſtrabimus, ac defendemus. Tum in eandem rem Scriptores quoſdam à Patre de Champs 284 Ad K. P. La-Croix Zheologiam Moralem Champs prætermiſlos, eoſque ut plurimum anno 1659., quo libellus primam lucem aſpe- xit, recentiores ſuis locis addemus. Sed hæc hactenus. „ INDEX CAPITUM. CAPUT I. Uaſtioni Katus explicatur. CAP. II. Quadam obſervanda circa authores, quorum teſtimonia deinceps recita- buntur. CAP. III. Sententias illas tuentur Epiſcepi ex Veteri- bus, plurimi, ex recentioribus omnes plane, qui ab- hine annos centum controverſiam iſtam in Theologi- cis lucubrationibus ſuit attigiſſe dicuntur. CAP. IV. Priorem ſententiam veteres Theologi Pa- riſienſes ſolemni decreto approbant: utramque omnes omnine Doätores Sorbonicixquihoc ſæculo de Theologi- cis relbus cdammentarios ediderunt, e profeſſo eami- nant, atque defendunt. CAP. V. Utramque ſententiam veteres Thomiſtæ quàmplurimis recentioræs Vero ferè omnes inceredibili conſenſi propugnant. CAP. VI. Pari conſenſa doctiſſimi ex aliis Religioſis Ordinibus Theologi eaſdem omnine opiniones tuentur. CAP. VII. Plurimi ex omnibus Orbis Chriſtiani na- tionibus elariſſimi Doctores eaſdem ſententias tenent. CAP. VIII. Coneluditur, ſententias illas, quamvis a doctiſſinais quibuſque Societatis Zeſu Theologis defen- dantur, non ſſetamen eorum proprias: imo Societati Veſu propemodum ſingulare fniſſe, enſdem opiniones tum variis modis temperare, tum etiam penitus op- Pugnar. APFENDIy. De dueobas Ordinis §. Dominici Theologis, quarum alter favet, aAlter bellum indicit communi Aring. . QQESTIO — . Supplamentum, ive Arvxſſiones, 285 2 GUASTIO PFACTI. Utrum Theologorum Societatis Jeſu propriæ ſint iſtæ ſententiæ duæ. P K I M A. Ex duabus egin . probabilibus poſſu⸗- Mlus Joqui minus 5⁵ Uuo am. S E CUNDA. Ex duabus opinionibus probabilibus licitum eſt amplebti minus Frobabilem. C A P U, TY T. Wuæxſtionis Katus explicatur. Ena veræ ſint iſtæ ſententiæ, an fallæ, non di- ſputo: hoc unum quæro, ſint ne Theologo- rum Societatis jeſu propriæ. Dudum eſt enim, quod id Montaltius, aliique Scriptores larvati, quàm importune, tam falſo illis exprobant. Quod ut accu- ratè diſcepterur, Kani de Faen brevi, & enucleatâ ſingularum vocum, quibus æ& ſententiæ ab authori- bus ſuis concipi ſo ſolent explicatione, declarandus eſt. Notandum primo 2 ſermone em eſſe de opinione, quæ à dubio eâ re diſe ſcrepat, quod dubium neutram in par- tem inclinet, adeeque ancipitem ac veluti ſuſpenſum atimum teneate opinio vero determinatum alicujus Parris aflenſum includat, ſed cum alterius formidine cornjunctum, ut t ait S. Thomas I. P. q. 79. art. 9. ad' 4. Certum 286 Ad KF. P. La-Croix Theologiam Moralem Certum eſt autem, eum, qui aliquid aàgit Ppropriè, & ſtrictè loquendo dubitans, ſit ne peccatum, an non, vere peccare. Quod recentiores ferè omnes poſt Sua- rez traét. 3. in I. 2. diſp. 12, ſect. 5§. num. 2. probant, tum exiilla juris regula: In dubiis tution pars eſt eligen- da: tum haâc ratione, qui operatur cum tali dubio, ex- ponit ſe perieulo peccandi. Notandum ſecundo, quæſtionem eſſe de opinioni- bus, quæ ſint vere probabiles. Duæ vero conditiones ad conciliandam alicui opinioni probabilitatem requi- runtur: Prima eſt, ut nihil eontra eam, ſive pro op- poſita ſit convincens. Quamobrem præclarè Suarez annotat loco citato ſect. 6. num. 2. ad opinionis alicu- jus probabilitatem neceſſarium eſſe, ut non repugnet, aut veritatibus ab Eccleſiäa receptis, aut evidenti ratio- ni.: J αu ettam tewere contradicat communi „ & re- ceptæ dottrinæ Dobtorum. Altera conditio eſt, ut firmo aliquo fundamento nitatur. Duplex eſt autem hujuſ- modi fundamentum: nempe ſolida ratio, & authoritas digna ſide, quæ in re Morali, inquit Suarez ibidem, multum habet ponderis. Quæ omnia Suari aſſentiun- tur omnes Societatis noſtræ Theologi; qui vel ſtrictim quæſtionem iſtam libaârunt. V Notandum tertio, probabiliorem opinionem cam eſſe, quæ duas illas conditiones modo explicatas per- fectius poſſidet: tutiorem vero, quæ hos ab om ni pec- cati ſpecie, ac veluti umbra longius removet. Quam- obrem inter opiniones duas, quarum altera affirmat, altera negat, peccatum eſſe aliquid agere, ſemper af- firmans eſt tutior; cum hominem ſe illi accomodan- tem, & ab opere, quod damnat abſtinentem, nulli plane, ac ne ma erialiter quidem peccandi periculo exponat: at non ſemper eſt probabilior; cum debilio- ribus quandoque fundamentis nitatur. Pridem iſtud animadvertit S Antoninus 1. p. tit. 3. cCap. 10. §. 10. nam explicatis opinionibus ſancti Thomæ neganti , 6 ancti er AH Cll ſc 1 Supplewentum, ſive Acceſſionet. 287 ſancti Bonaventuræ affirmantis poſt lapſum in mortale teneri aliquem ſtatim onſiteri ſub pracepto, habitaà co- pid Confeſſoris ſignificat poſttemam eſſe tutiorem, al- dh teram vero probabiliorem: Beati Thomæ opinio, in- enchi quit, oommunius tenetur, quæ tamen minus zuta Vi- dls, Aetur. Notandum quarto, hic agi de præcepto, non de Eegni conſilio: ſive an liceat; non vero an melius ſit ſequi opi- Geocnnon nionem minus tutam, & minus probabilem. Faten- tur enim omnes melius eſſe per ſe loquendo, ſequi tu- tiorem partem; vel ſi ambæ ſint æque tutæ, probabi- liorem. Quo ſpectat illud ſancti Antonini loco citato: eli gere viam tutiorem conſilii ſt. Notandum quinto, duplicis generis opiniones eſſe. Aliæ enim verſantur circa jus ſolum, ac præceptum quærendo præcisè: Urrum aliquid ſit prohibitum, aut praæceptum, necne, ſive an ſit olligatio aliquid faciendi, aut non faciendi. Aliæ ſpectant conditiones retum, vel facta quædam: cujuſmodi ſunt in Theologia, inquit Suarez loco citato num. S., an Sacramenta hoc mods lam Facta teneant, aec ne n in Medicina, an hoc pharmavum in tin utile, vel pernicioſum in Jure Civili, an Se hares lit, vel non &c. Non hic autem de ſecundo opinionum genere diſputatur, nam, ut ait Suarez num. 10., quan- do opiniones verſantur circa res ipſas, an ſint talisz natu- ræ, vel conditionis, ſæpe tenetur homo præferre opinio- nem certam prebabili, & prokabiliorem minus proba- bili, quando ſcilicet ex juſtitig, vel vharitate tenetur vitart damnum, vel ingommodaum, quod in re ipſa ſub- eſt, vel periculum eins. Qunain Suatis opinionem, & intemperanda plurimocum Theologorum de probabi- litate ſententia moderationem, approbant doctiſſimi quique Societatis noſtræ Theologi, arque inde cum alia multa, tum præcipuè iſta duo colligunt. Primum eſt, n eum de Sacramentis quæritur, utrum hoc, vel illa modo 1 adminiſtrata, aut Inſcepta valida ent, vel grariam con- Tomenm ferant,. ſor, olnc l, Lüdi 288 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem ferant, neg ne sper ſe loquendo tutiorem opinionem ſem- per in praxi ſeqzendam eſſe. Secundum eſt, judicem te- neri ſoententtiam ſerre juxta opinionem probabiliorem. Ita docent Yaſquez, Valentia, Sanchez, Becanus, alii- que magno numero Societatis noſtræ Scriptores, quo- rum nolnina ſupremo capite appellabo. . His animadverſis, intelligi facile poteſt, quid ſibi velint ex ſententiæ, de quibus lis eſt, atque conten- tio. Agunt enim de opinionibus Propriè dictis, quæ & verè probabiles ſint, & circa jus ſolum, ac præceptum verſentur, hoc unum præcisè quærendo utrum aliquid ſit prohibitum aut praceptum, zec ne; ſiue an ſit obli- gatio aliquid fatzendi, aut noz faciendi. Ac prima qui- dem ſenhtentia docet, ex duabus ejutmodi opinionibus contrariis licitum eſſe in praxi minus tutam ſequi. So- cunda idem ſtatuit de minus probabili. Qua in aſler- tione poſtrema ſupponitur, opinionem illam minus pro- babilem, non eſſe magis tutam; aliàs enim ne in du- bium quidem vocçaretur, an licitum ſit eam amplecti. Siquidem hoc ipſo „ quo diceretur eſſe tutior, mmagis ab omni peccati ſpecie nos removeret; adeoque non modè licitum eſſet, ſed etiam laudabile ad illam ſic, tanquam ad normam actiones ſuas exigere. Quamob- rem ex recentiorum omnium confeſſione poſterior hæc ſententia priorem includit, nec ullus ex iis docet li- citum eſſe ex duabus opinionibus verè probabilibus am- plecti minus probabilem, qui non ſupponat eandem eſſc minus tutam. De his ſententiis ſic explicatis quæritur, ſint ne Theologorum Societatis Jeſu propriæ. Quod ſine in- ſigni falſitate, & calumnia dici non poſſe, manifeſtè demonſtrabo, cùm plurimorum utriuſque opinionis defenſorum teſtimonia protulero. Sed antequam ea deſeribam, pauca quædain eruditum lectorem admo- nitum velim. CAPUT Inenegl, lommmtwe ellent inimn 1, 16 he nen, Sapplementum, ſive Acceſſtones! 289 Cc A L U TI II 4 Quedam obſervanda circa authores, quorum aimanms deinceps recitabuntur. Ob'Gervandum primò, veteres quidem Theologos cum plures allegaturum me: in iis tamen appel- landis maximè laboraturum, qui ab hinc annis centum floruerunt. Nam cum hoc unum diſputem, ſint ne Theologorum Socictatis Jeſu bproprix iſtæ ſententiæ ex quo Scriptorum noſtrorum Telebrari nomen cœpit libris editis illas defenderunt. Neque vero deerit, qui antiquiores utriuſque opinionis patronos accuratius colligat, demonſtretque magnam veterum Theologo- rum partem, qui contrarium docere videri poſſent, ni- hil omnino iſtis ſententiis adverſari. Quanquam & iſtud ex iis, quæ jam annotavi, intelli- gi facile poteſt. Nam primo plerique loquuntur non hn de opinione, ſed de dubio, ut de D. Thoma, & aliis NI S. Antoninus obſervat loco paulò mox recitando. Se- cundo agunt alii de opinione, quæ ſit contra manife- DNum teſtimonium Scripturæ, & determinationem Ec- a a ac proinde quæ non ſit probabilis, ut ibidem S. Antoninus admonet. Tertio ſunt, qui de conſilioynon de præcepto loquuntur, ut notat Silveſter verbis cap. 5. deſcribendis. Quarto agunt alii de judicibus tantum, && de factis ad aliena jura Pertinentibus: ut Dominicus Soto, qui eo ipſo loco, quem Wendrokius citat, ni- lk mirum lib. 3.ð de juſtitia & jure q. 6. art. 5. ſic mentem m ſuam exprimit: In practicis, qrc aliena jura reſpiciunt, eii a fas eßs judici infermiorem opinionem lJettari. Eadem .NAmg mens eſt Panormitani? & Navarri: nam in externo Uumlham quidem, & contentioſo foro docent, ſequendam ſſe opinionem illam, quæ meliori, & ſubtiliori ratione niti- Ad P. La-Croix Theol. Suppl. T tur⸗ lib. 1. de Bapt. cap. 3. quem unum ex Patribus locum = . . t⸗ 29e Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem. ns S . tur; ſed in foro conſcientiæ, &g ad effeltum non pec caat candi aliter fieri poſſe diſertiſſimè aſſerunt, ut ex produ cendis eorum teſtimoniis conſtabit. Quinto loquun tur nonnulli de Sacramentis, & de mediis ad ſalutem neceſſariis, atque hanc eſſe ſancti Auguſtini mentem contra poſteriorem ſententiam Wendrokius opponit ex ipſis ejus verbis manifeſtè demonſtrant Granado in I. 2. Lract. 12. diſp. 4. ſect. 4. num. 46. Breflerus lib 3. de Conſcientia cap. 9. & Matthias Hauzeur tom. 2 Epitomes ſancti Auguſtini ad eum locum. Loquitur enim S. Doctor de homine, quemadmodum ipſe Wen- drokius admonet, qui jam fatetur ſe certum eſſe, Baptiſ- tin mum in Eccleſia Catholicarelte ſuſcipi, ſed dubitat, an D retzt apud Donatiſtas ſuſcipiatur: de illo autem ſic pronunciat: Si dubiuns haberet non illic rettè accipi, quod in Eccleſia Catholica rettè accipi certum haberet, 1 graviter peccaret in rebus ad ſalutem animæ pertinen tibus, vel eo ſolo, quod certis incerta praponeret. Qui bus ex verbis etiam colligit Vaſquez in I. 2. diſput. 63. cap. 2. num. 8. & poſt illum Salas ibidem tract. 8. diſp. unica, ſect. 10. num. 9. Aaguſtinum non loqui, quando N ſunt diverſæ opiniones, ſed quando de una parte dubius eſt, qui operatur, de altera autem certus. Obſervandum ſecundo, Theologos omnes, qui ab annis ferè centum de his rebus ſcripſerunt, tanto con- ſenſu utriuſque ſententiæ patrocinium ſuſcepiſſe, ut au⸗- thores à me deinceps allegandi, quorum Plerique ac- curatiſſimè eorum omnium nomina percenſent, qui H Controverſiam iſtam agitarunt, unum duntavat ex re- N centioribus Theologis non jJeſuitis Antonium Perez I Benedictinum appellent, qui ab aliis utcunque diſſen- & tiat, & admiſsâ priori opiniot, poſteriorem impugnet. Il Cui ſe non ita pridem nuperus quidam, planeque igno- tus ſcriptor ſub ementito Candidi Philaleti nomine ) tnnn dicitur adjunxiſſe. Ex tanta porrò utriuſque opinienn rr j defen- Alonlin ner hnir toline, Wunr Crn Hlne unn. clmn e⸗ ⸗ umdum⸗ . mæ. Perdoken! 4 de. Supplementum, ve Acceſſiones. 29 1 defenſorum multitudine eos duntaxat appellabo, quo- rum & opera nactus ſum, & adeo perſpicuam ſuper hac re ſententiam eſſe cognovi, ut de illa dubitare nemo Neque vero tales illi ſunt, ut eos faſtidire Montal- tius poſſit, & cauſari, præter Suarem, Vaſquem, Va- lentiam, & alios Jeſuitas aliquot mediocriter eruditos his opinionibus, ignobiles tantum, & nullius nominis Caſuiſtas adhæſiſſe. Producam enim doctiſſimos Epi- ſcopos clariſſima Sorbonæ lumina, præſtantiſſimos S. Thomæ interpretes, ac diſcipulos, præcipua Religio- ſorum Ordinum decora, celeberrimos ſacræ Theolo- giæ in nobiliſſimis Academiis Profeſſlores: verbo di- cam, Theologos appellabo, cx quibus plerique tantæ pietatis, ac doctrinæ laude floruerunt quemadmodum ex ipſorum elogiis obiter delibandis eonſtabir] ut illu- ſtriores nullos Gallia, Hiſpania, Italia, Belgium, Euro- patota hiſce annis centum viderit. Tam eximiis Theo- logis aliquos adjungam, qui etſi nobis minus noti ſint, apud ſuos tamen plurimum authoritatis habent, ac fa- Obſervandum tertio, poſteriorem ſententiam quam & priorem continere ſupra monuimus] ab omnibus fe- rè Theologis recentioribus, quos producam, non ſtri- Gim tantum, & obiter libatam fuiſſe, ſed ex profeſſo diligenter, & uberrimè pertractatam. Nam plerique & in ipſa diſputationis fronte Controverſiæ ſtatum in- ſcribunt, & contrariæ opinionis fundamenta omnia proponunt, eaque poſtquam pluribus argumentis men- tem ſuam comprobàrunt, accuratè confutant. Sic pla- ne, ut nihil omnino quod alicujus momenti ſit, ac pon- deris, contra hanc ſententiam à Wendrokio, aut alio uolibet proferri poſſit, quod non ſit pridem à nume- roſo clatilſſimorum Theologorum agmine lucalenter, ac copiosè refutatum. Præter authores illos, qui pluribus, & data opera 2 quæ- H. Leo. 1491 ℳR. P. La-Croix Theologiam AMoralem e quæſtionem iſtam examinant, aliquos produ⸗ ndin cam, qui ex occaſione tantum, diſertè tamen, miͤn & conceptis verbis eandem opinionem do- ok cent. Quoſdam etiam adjungam, qui de fi- lulitl nitima tantum quæſtione pronunciant; ſed iuuf quam vel ipic Montaltius nihil admodum à 0 G noſtra diſerepare fatebitur: videlicet utrum Idtiu Confeſſariu⸗ debeat abſolvere pœnitentem, qui non probabilioren, ſed probabilem duntaxat opinionem ſequitur. ADNOTATIONES CAb. II. Sob ementito Candidi Philaleti nomine 1] [1] Vide, quz ad caput oltavum ſub' fe- nem annotabimus. C AP U TFP III. Sententias illas tnentur Epiſevpi er veteribus plurimi, ex recentiorius omnes plane, qui ab hine annos centunz Controverfiam iſtam in Theologicis luvubrationibus ſuis atti giſſe dibuntur. Sl ex SS. Patrum teſtimoniis pro utraque ſen- tentia argumentari liberet, plurima pro- ferrem ptæclara, & inſignia, atque illud in primis S. Leonis Pape, quod ad decidendam Phrobabilitatis quæſtionem optivum eſſe meri- to affirmat S. Antoninus in Summa r. p. tit. 3. cap. 10. F. 10. ſub finem. Sic erim loquitur Sanctiſſimus Papa epiſtola 92. ad Ruſticum Narbonenſem Epiſcopum, ante caput 1. vis, quæ vel dubia fuerint, aut obſenura, id no- verimus ſequendum, qnod nec præceptis Evan- gelici Nlen Supplementum, ſive Aecceſtonets. 243 “ gelicis contrarium, nes decretis SS. Patrum 12 c invenitur adverſum. Quibus ex verbis Petrs nen Cornejo clariſſimus Theologus . & veréè di- * gnus Eocleſie Dei Dolctor à Paulo V. nuncupa- di A tus, ita argumentatur in 1. 2. traét. 8. diſp. 3 dub. 6. Quælibet opinio ſimpliciter proba- Uilelent bilis, etſi minus tuta, ac minus probabilis ſir; runnm nec praceptis Evan gelicis rontraria, neg decre- llen , tis &S. Patrum invenitur adverſa; ergo lici- tum eſt eam ſequi. Poſſem ex pluribus ſancto- 3 rum Patrum teſtimoniis ſimillima argumenta l contexere; ſed cum profeſſos tantum, & aper- teos ſententiarum illarum defenſores produce- lim re ſtatuerim, veniendum eſt ad Theologos, an- uſtm rc quorum ætatem non eſt iſta Controverſia clarè, ac perſpicuè diſceptata. Plurimum favet utrique opinioni, quodex V Alberto Magno 1I] Ratiſponenſi Epiſcopo S. Alerius Antoninus ibidem zecitat his verbis: Exre- Magnß. us ſponſis, quæ videntur data ab Alberto Magno, unun habetur, quod Fraten ſimpleæ, vel quilibet ho- in mo cum ſalute potæſt ſequi in oonſiliis quamcun- Jue opinionem voluerit, dummodo alicujns Doiktoris magni opinionem ſequatur. Non abſimilis eſt ea Petri Paludani Patriar- . 3 Petsus uug chæ Hieroſolymitani ſententia, quæ 8. Anto- pPajudan: nino probatur eodem loci, & apud ipſum Pa- ludanum in 4. diſt. 17. q. 2. art. 1. habetur in hæc verba: Si Confeſſor dubitaret, utrum il- lud de quo alius qui confitetur] non pœnite- ret eſſet mortale: & ile ſibi diceret, quod de n eonſilis peritorum illud faceret, dequibus ex vita, & ſcientia probabile eſt, quod aon sonſu- lerent, niſi bene, poteſt ſe ilorum indicio con= formare. Accedit ipſe Antoninus Archiepiſcopus Flo- 1. 3 ren- , uft. 294 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem rentinus, qui priorem ſententiam manifeſtè docet eo- dem loco: Eligere tutiorem, in quit, conſilii eſt, non præ- cepti: alias oporteret multos in gredi Religionem, in qua tutins vivitur, quam in ſæaxulo, non ergo de neceſſitate oportet tutiorem eligere, quando etianz alia via poteſt eligituta. Quæ S. Doctoris verba futili, & ludicra ca- villatione eludere Wendrokius nititur [2] pag. 107. cum ait: Quod S&. Antoninus inter vias tutas non neceſ- ſario ſequendam tutiorem aſſerit, nihil ad rem pertinet. verum eſt enim id d tutis, non in probabilibus, id eſt dubits: cum enim dubitatur, an liceat, vel non liceat, nullo modo tuta eſt ſententia, quæ id affirmat licere, cum id ipſum ſit, de quo dubitatur. Tuta, &ò licita via dem prorſus eßt, nec tutum eſſe poteſt, de quo dubita- tur an ſit licitum. Valet ergo Autonini ratio in rebus tutis, & certiſſime licitis, quale Conjugium, ac Religioſa vitay de quibus, licet hæc ſit tutior, tam certum tamen eſ conjugium eßſe licitum, quam religioſam vitam. At hoo ad ea trancferre, de qquibus dubitatur, an licita, id eſt tuta ſint, manifeſta eſt ſenſus ommunis, & Antonini ſenſus depravatio. Ego vero contendo, vel hoc uno exemplo manifeſtè demonſtrari poſſe quanta ſit in corrumpendis, depra- vandiſque SS. Patrum teſtimoniis Wendrokii temeri- tas, & audacia. Conſtat enim exreliqua S. Antonini diſputatione, de iis maximè ſermonem eſſe, de quibus quæritur: utrum ſint peccata, necne: vel utrum ſint li- cita, an non. Mox enim iſtud ſibi proponit: Dicitur Eccleſiaſtici 3. qui amat periculum in e peribit; hinc eſt, quod B. Thomas, & alii dicunt, quod ille, qui agit id, de quo eſt dubium, utrum ſit mortale, an non, peccat mortaliter, quia periculo ſe exponit mortalis. Cum er- go in aliqun materia Morali ſint varig, &; contrariz opiniones, ile, qui adhaæret opinioni latioris viæ, videtur ſe exponere periqulo mortalis; oum poſſet illa opinio eſſe Jalſa, & ecoentraria vera. Audis quæfſtionem eſſe de contra- Saupplementum, Eve Acceſſtiones. 295 contrariis opinionibus, quarum altera affir- mat, altera negat aliquid eſſe peccatum mor- n tale. Quid veros. Antoninus ſuper ea pro- VEng nunciat? Sed ad hoc reſpondetur, quòd utique Aing ille, qui agit ſoienter id, de quo dubitat eſſe Eldn mortale, permanente dubitatione mortaliter liln peccat, etiamſi illud in ſe non eſſet mortale ſu- n mig, mendo propriè, ac Rritte dubitationem, vide- in em licet prout rationes ſunt aque ponderantes ad utramque partem, nec magis declinat quis ad uanam, quam ad alteram. Sed ſi dubitet levi- ter quis, & per modum ſerupuli, ſicnt dubitat, ſeu formidat habens opinionem de aliquo: quid ita inharet ipſi ſententia, quod tamen formi- dat de oppoſito: ſic agendo contra tale dubinnn non peccat. [3] Cujus reſponſionis ſuæ ratio- nem hanc profert: quèd talis non operatur in dubio mortalis, ſed ſecundum opinionem pro- 1n Hiſenmn * „ahilem. Vox hic nulla, quæ non oſtendat ſermonei eſſe de eo, qui veretur quidem, ne quod agit, ſit peccatum; putat tamen ſecun- enſimni dùm opinionem probabilem peccatum non N, AAlun ult, 6A eſſe. Huc etiam ſpectat, quod habet Nicolaus deſcus Abbas, & Archiepiſcopus Panormi- panormi= tanus in caput Capellanus de feriis num. 6. no- nus. tandum, inquit, e* hac gloſſa ſic intellelta, quod non peccat non ſervans jus praæcepti, abi ſunt variæ opiniones, licçet poſtea appareat contra- riam opinionem faiſſe veram, & aliam, Juz lußt cenebatur non ſubtiliter inveſtigatam. Hine enim ſequitur, cum variæ ſunt Doctorum obpiniones circajus præcepti, tamdiu hominem md poſſe ſine peccato non ſervare præceptum cam lomme ſententiam amplectendo, quæ negat eſſe præ- ME ceptum, quamdiu nec ipſa falſa, nec contra- D T 4, ria Ce AN rnde X 296 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralemn / ria appareat vera: quod perinde eſt, ac ſi di- ceret quamdiu eſt vere probabilis. Quamo- brem illa Panormitani verba ad hanc ſenten- tiam confirmandam à Silveſtro, aliiſque non- nullis poſtea appellandis adhibentur. Ex iis vero Epiſcopis, quos ab annis cen- tum controverſiam iſtam in Theologicis com- mentariis ſuis agitâſſe conſtat ex iis, qui dili- genter, & accuratè utriuſque partis defenſo- res percenſent, nullus eſt omnino, qui utram- que ſententiam non amplectatur. Primus eſt, non ætate quidem, ſed dignitate, & eru- Didacus ditionis famâà Didacus Alvarez clariſfimus ex Alvarez, ſanécti Dominici familia Theologus, & Ar- 7 chiepiſcopus Tranenſis: copiosè quæſtionem hanc pertractat in Commentariis ad 1I. 2. ſummo ſtudio ſub finem vitæ expolitis, & Trani in ipſo Archiepiſcopali Palatio editis anno 1617. Sic enim diſputationem S0. in- ſcribit: atrum erx duabus opinionibus proba- bilibus poſſit homo ſequi opinionem probabi- lem pro libitu ſuo, relitta opinione, quam Judicat probaliliorem. Atque ubi priorem Cajetani ſententiam expoſuit, hæc num. 4. ſubjungit: ſocunda ſententia eſt præcedenti oppoſßita aſſerentium, quod quilibet poteſt ſe- qui opinionem, quam judicat probabilem. Te- net hanc ſententiam Magiſter Medina, & alit doctiſſimi Thomiſte, quam probant his argumentis, &. Tum num. 9. illi ſubſeri- bit in hæc verba: Prima concluſio, quande opiniones verſantur circa res, poteſt ſequi opi- mio pralcticè probabilis, relitta probabiliori. Hanc ſententiam probant argumenta facta pro ſententia Magiſtri WMedinæ &., deinde adverſariorum objectionibus fusè, ac luculen- ter reſpondet. Ei- Supplementum, Eve Acceſſtones. 297 Eidem ſententiæ obiter quidem, ſed apertè patrocinatur Jo ſephus Angles, ex inſigni apud Joſephus Francifcanos ſacræ Theologiæ profeſlote, Bo- Augles. ſanus in Sardinia Epiſcopus. Nam in foribus Theologicarum quæſtionum (quod opus, cüm ab aliis eruditiſfimis viris, rum maximè Nt ab Henrico Sedulio in commentariis ad vitam 8. PFranciſci plurimum laudatur) ſic habet ninen quæſtione de confefſtone difhic. 8. Ouando⸗ in pœnitentis opinto AIt. probabilis, eth Saserdotis “ opinio probabilior ſit, Sacerdos ill, abſolxtio- beni nem neque debet denegare, neque poteſt. nm Bartholomæus Ledeſma (qui ut ait Alphon- Baribo- ſus Fernandez in notitia Scriprorum Prædica- Lomæus toriæ familiæ, & Theologiam docuit maxi- Lodeſma. .“ ma auditorum admiratione, & Guazaguen- RrRl ſem Epiſcopatum, ad quem poſtea evectus eſt gliglun ſancte adminiſtravit) ſimilem aſſertionem po- ummmg nit in tractatu de pœnitentiæ Sacramento diffi- enghen cult. I 4. editionis Salmanticenſis anni 1585. Pruun gi pag. 73I. additque: Hæc concluſio eſt contra , u., Adrianum quæſt. 5. de Confeſſtone dub. 7. ubi dicit, qubd quis tenetur ſequi tutiorem opinio- nem, &; contrariam etiamn probabilem omit- tere = Sed nihilominus noſtra conelaſio eſt ve- riſſima. Quæ omnia illis aſtentitur Thomas Zerola Tyomas Epiſcopus Minorenfis, cujus libros Clemens Zerola. VIII. libenter pervolvebat, quemadmodum U ipfe teſtatur in epiſtola dedicaroria ad Cin- ,laliſ e. thium Cardinalem Aldobrandinum. Nam hn in praxi peœnitentiæ cap. 22. q. 3. editionis Venetæ anno 1599. fohl. 100. pag. 1. ait: Di- n 00 fecundb, ſi opinio pœnitentis eſt probabilis, lir Se S& Confeharii probabiliot quod tunc Confeſ- lokien⸗ ſarius, depoſitu ſud opiniene potes, & debert . . T 5 abſol- 298 Ad K. P. La-Croix Theologiam Woralem Gn abſolvere pœnitenten,, & eum relinquere in „Mmnst ſua opinione. een Joannes Proliwiorem ea de re diſputationem habet aiumdb Malderur oannes Malderus ex celeberrimo Lovanienſiis N,en Theologiæ profeſſore Epiſcopus Antuerpien: au ſis, cujus percellenrem dottrinam, ſummaſ- que virtutes magnifieè prædicat Valerius An- dreas in Bibliotheca Belgica. Ex iis autem, quæ ſuper hac quæſtione plurima diſſerit in 1. 2. q. 19. diſp. 86. aſſertionem hanc colligit: lioet aliquando ſoqui opinionem minus proba- bilem, reliéta probabiliori, etiamſi probabi- lior fuerit tution. Et pluribus interpoſitis: Confeſſarius tenetur abſolvere pœnitentem ha- bentem opinionem probabilem, ſecundim quaum „Il ab eo opere proponit noan abſtinere . quod ſecun- mn nlt dum probabiligrem tenet eſſo ilcitum. Se- qquitur &; iſtad ex Mittis. Cuam enim non ha- beat pœnitens propoſitunz peccandi, immerito ei negaretur abſolutio,s & ita tenent communi- . ter Doblores. Moartinus Non minus accuratè quæſtionem hanc ex- Bonacina, aminat Martinus Bonacina, de quo Leo Alla- tius in Apibus urbanis hæc haber: Epiſcopus cùm ſe Roma in Germaniam onferret, pié obüt: Eir laude dignns, qui cum bonarum literarum ſtadiis pietaten conjunxerat. Tom. 2. diſput. 2. q. 4. puncto 9. diſputat, atrum . peceet, qui ſequitur opinionem probabilem,-te- lictà tutiore, vel probabiliore. Sic autem men- tem ſuper ea re ſuam exponit: Poſſumus abſ- que peccato ſequi opinionem probabilem, reli- tuâ probabiliare, & tutiore. Quèd ubi ratio- ne, & authoritate probavit, contraria argu- menta diluit. ꝗuguſtin. Auguſtinus Barboſa gentius Epiſcopus (de KRorboſa. quo nt, i Supplementum, Eve Acceſſiones. 1 quo Leo Allatius in Apibus urbanis: Barboſæ 1. n nim, 4 ler lerin t,o Cpink omnes fere reçentiores meminerunt, doctiſſi- mium illum, & in Canonicis quæftionibus deci- dendis, ac rebus Eccleſiaſticis verſatiſſimum dicunt & c.) approbat eandem ſententiam, & ro ea authores multos citat tom. I. collectan. in lib. 2. decret. pag. 408. Unde, inquit, ope- nionem probabilemn in foro conſcientiæ ſequi poſſe, relibtaà probabiliori tenent Armilla &c. Tandem Joannes Caramuel (4) Epiſcopus Miſiæ, in Lheologia Morali fundamentali Alexandro VII. nuncupata num. 302. ait: Illa ſententia hodie eſt omnium, poſſe hommenz tutà conſcientia ſequi opinionem minus proba- bilem, Item: tenet communis ſententiaeſſe licitum, relictäâ opinione probabiliore, & ma- gis tutà, ſequi minus bprobabilem „ &s veinus tutam. Potuiſſem his Epiſcopis doctiſſimos Car- dinales duos adjungere, Franciſcum Toletum (5§) & Joannem de Lugo, qui utrique opinio- ni manifeſtè ſuffragantur; alter quidem lib. 3. Inſtit. Sacerdot. cap. 2. alter verò diſput. 23. de pœnit. ſect. 2. S. 2. Sed cùm ambo in So- cietate Jeſu perdiu vixerint, timui, ne Ad- verſarius eos Jeſuitarum potius, quàm Car- dinalium nomine cenſendos eſſe contenderet. ADNOTATIONES CAP. III. X Alberto Magno. (1) (1) Similia ex Alberto Magno profert Joannes Nider Dominicanus in Conſolatorio P. 3. cap. 1I. Item reperi in libris veteribus Ordinis noſtri Prædicatorum reſponſa plura, quaæ data eſſe videntur a Domino Alberto, eo . adhbuc 299 Joannes 1 Caramuel Franciſc. Toleꝛus. 300 Ad K. P. Ea-Croix Theolegiam Moralem e adhuc vivente, quæ ſic ſonant. Item dicit idem, Iudd . quòd frater Rimplex „ vel quilibet homo cum ſalute boteſt f. ſequiſ,in ovovb—öentia QαXAουνιπM0υορπιopinionem volnerit, dummodo ArIeUs wagnt Dottorig OPINIONEM ſe- quatur. Wendrokius nititur (2) (2) Doleo enim verò futilem hancce Wendrokii eva- ſionem nupero hiſtorico Probabiliſimni t. 1. p. 417. pro- batam adeo fuiſſe, ut in P. de Champs vehementer cx- arferit. Vide mox dicenda. Contra tale dubium non peccat (3) (3) Cætera, quæ ſequumur, deſcribamus, ut Anto- nini mens perſpectior fiat: dum adharet opinioni Ark cuUS authoris (audin! quod in P. Sanchez ex unius Doctoris authoritate opinionem probabilem fieri poſſe ſcribente, veluti blaſphemiam abhorret, exagitatque hi- ſtoricus Probabiliſmi, idipſum (heu facinus!) pronun- ciat S. Antoninus) & habet nationes probabiles pro ipſa magic, quam pro oppeſita opinione (probabiles magis, non directè, ut putat idem hiſtoricus vel ex ipſo An- tonint contextu confodiendus, ſed reflexè, ut ſub fi⸗ nem demonſtrabo, ubi de Joanne Nider ſermo ſiet) etiamſi ipſa opinio, quanz tenet, non eſſet vera. Et hoc niſi ipſa opinio ſunspta eſſet (en Suarii, Layman- nt, & cæterorum Probabiliſtarum exceptionem) contra manifeſtume teſtimoniun Soripturæ, vel dsterminatiouem Eccleſæ. Talis euin non operatur in dubio mortalis, ſed ſecundim Opinionem Protabilem (non probabiliorem; ſed probabilem) quod magis declarabitur in 7. Kegu- la. Quæ porro iſthæc regula eft ?2 En Antonini ver- ba, quæ Terillus quiſpiam, aut ſi quis alius Probabi- liſtis devotior Terillo fuit, ſeripſiſſe velit. Secundum Joannem de Tambaco (floruit hic ſub annum 1390. ac Dominicano Ordini nomen dedit, ſcripſitque Speculum Patientiæ ſas Conſolatiener Theologiæ in quindecim li- bros tributam, atque anno 1493. Pariſiis editam, dein- de Colomiæ recuſam auno 1502.) ſeptuplex dottrins peꝶ , . , . „. Supplementum, ſive Acceßſiones. 301 ee,Dey. virtutem Epichejæ ſerupuloſæ conſcientiæz profcua dari poteſt. Quarum prima ef, nter duram, & benig- namterca præcepta ſententiam, quod benigna eſt potius, cateris parsbus interpretatio facienda, quod etam aſſe- rit Guillelmus, Hujus ratio eſt, quia præcepta Dei, & Eeclefiæ non ſunt ad tollendam omnem ſpiritualem dulce- dinem, qua certé tollitur, quando nimis ſcrupuloss, & timideè præcepta interpretantur. Secunda dobtrina ſe- undum virtten Epicheje, quod Deus, nes Eceleſia per ſua præcepta intendit obligare ad impoſſibie alicui. Cum enim ſecundum regulam janris nemo poſſit ad impoſſibile obligari (extra de reg. jur. I. 6.) non ſolum dicitur in- poſſibile, quod abſolute nen eſi poſfbile, ſed etiam videtur interpretanelus ſecun dum virtutenz Epichejæ, in lege no- va eſſe impoſſibile quod vix eſt poſſibtte, utpote mmiam habens diſcultatem. Alidas quomodo ſalvaretur illud, Onus meunz leve Matth. II. C. Salvari reſpondet hiſto- ricus t. I. p. 327. ſolà Gratiâ, & Charitate PZeſu Chri- Lii, quas ſuave reddit Evangelicum jagum;, at viderit Uehn,i ipſe, quid id Antonino probari poſſet ad Epichejæ vir- Mi Ame rutem confugienti. At., inquit idem hiftericus, S. An- Glhtm toninus à PP. Vaſquez, Sanchez, aliiſque æ ualibus inter Antiprobabiliſtas diſſertis verbis refertur. Non negaverim. At IHluſtriſſimus quoque de Velaſco adverſus Probabilieriſtas Niderum, Silveſtrum, & Cajetanum citat, quos tamen pro Probabilioriſtis ſtetiſſe oontendit hiſtoricus. Nimirum (quod ſanè haud injurium cætera doctis Scriptoribus) Antoniri verba non ſatis diligen- Wer expendetint Vaſquius, Sancius, & cætori. Cæte- rum fac Antoninum Probabilioriſtarum ſententiæ fa- viſſe. Numquid propterea culpandus de Champius, qui Wendrokio illum oppoſuerit? Minime verò. In- ſpise de-Chainpiani operis titulum: Quaſtio facki,utrum Theologorunz Societatis Jeſz proprtiz ſint iſtæ ſententig duz. I. Eer duabus epinionibs probabilibus peſſumnt r ſequi minns tutam. II. Ex duabeas opinionibns proba- W . bilibus ult M 302 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem bilibus licitum eſt ampleti minus probabilem. Ut igi- tut Antoninus Wendrokium mendacii, & calumniæ re- darguat, ſatis eſt, ipfum primæ illi ſententiæ adhæ- ſiſſe; neque neteſſe eſt, ut alteram quoque propugna- verit, pro qua ſexcentos alios deinde citat De-Cham- pius. Porro ne ipſe quidem hiſtoricus inficiari audebit, S. Antoninum à Tutioriſtarum mente omninò abfuiſſe. Vide P. Nicolai Ghezzii Dialogos, & epiſtolas pro Di- alogis cditas. . Tandem Joannes Caramuel (4) (4) Hiſce Epiſcopis octo addendi ſunt. Primus enim- verò morum ſanctitate, & in Societatem Jeſu bene- volentia cæteris præſtans ſit Beatus Gebennenſium Præ- ſul Franciſeus Saleſius. Probabiliſtam fuiſſe ſanctum An- tiſtitem negare vix potcrit Veronenlis ille Presbyter Bal- lerinius, qui paucis abhinc annis adverſus Ven. Patris Pauli Segneri priorem epiſtolam, libellum edidit. Ut enim Probabiliſtas dostrinarum nimium à Chriſtiano- rum morum pictate alienarum authores eſſe Ballerinins oſtendat, exemplum affert chorearum, quas à S8S. Pa- tribus mirè reprehenſas, ipſi admodum faciles vitio caterc poſſe aſhrmant. Atqui id ipſum conceptis ver- bis tradit Salcſius Philotheæ pe I. cap. 23. & p. 3. C. 33. & 3 4. atque adeo in Præfatione ad Tractatum de amo- re Dei de qiibuſdam quæritur, à quibus ea de cauſa vituperatus fuerat, atque conviciis affectus. Vide etiam epiſtolam 10. libri 3. Audi etiam quid in libro inſcri- Ppto: Lo Spirito di . Francæſco di Sales p. 4. C. 1 8. Pag- 159. Venetæ editionis an. 173 I. referat Illuſtriſſimus, ac Reverendifhimus Epiſcopus Joannes Perrus Camus. Eſſendo certi Capitani, i di cui ſoldati erano di guar- ni plone nella Dioceſi di Belley in tempo di Quareſima andati à dimaundar licen a per li loro ſoldati di man- giar Vvova, & latticini, il Veſcovo, che non ſoleva con- cedere queſtalicenza, ſenonché agi Inferni, ſi trovò mol- 10 imbrogliat e mando ſubito a dimandare il caſo al Santo 4, (el cknat l Uteiris Mronniſge Supplementam, vr Acceſſtonet. 30 Santo di Sales, il quale gli tiſpoſe, che non ſolo doveva concederla loro, ma ancora ampliarla, ed in luogo d'uo- va dar loro licenza di mangiar carne di bhue, edin luogo di formaggio onceder loro di poter mangiare gli ſtæſſi animali, del di cui latte à compoſto. Væ Laymanno ſi quid ejuſmodi in ſuis libris conſtituiſſet quàm bellè locum & hæc ſententia habuiſiet in duobus illis de principe guls incommodo ejuſque remedio Dialogis, quos clandeſtinis typis, Verona ante aliquot annos protulit! Sed & illud ad Saleſii mentem dignoſcendam maximè facit, quod P. Richelmius p. 81. epiſtolæ ſuæ ad Ballerinium annotabat, Beatum Epiſcopum lI. 7. epiſtolarum, ep. 70. Jeſuitæ Reginaldi Valerii de pru- dentia Confeſſariorum librum Gebennenſis Diœceſeos ſuæ, Confeſſariis plurimum commendâſſe. Alia in hanc rem afferri poſſent; ſed ab his ſuperſedere nunc libet. Ad alios à De-champio prætermiſſos Epiſcopos progredior. . Hiſpalenſis Archiepiſcopus Petrus Tapia olim Domi- nicanus T. r. Hiſpal. edit. a. 16 4. p. 77. Opinio, inquit, etiam minus probabilis „ &i minus tuta, dum tamen ſit probabilis prabticè, poteſt eligi tuta conſcientia, relictä probabiliori, & tutibri: ita Wodina, Bannezx, Ledeſma, & alii plures. Tum num. 6. addit: Vir doctuslicité po- teſt contra propriam opinionem ſequt, & alis conſulere alienam. Tandem quærit: quzdautem, ſi alienam non judicet probabilenz? Reſpondet autem, poſſe deponere di- amen proprium, & adhbarere alieno. Qui iſthæc lege- rit, mirabitur certè, quâ fromte Natalis Alexander Ta- piam Antiprobabiliſtis adcentuerit, ejuſque exemplo ve- luti triumphans calumniæ De-champium noſtrum ar- guerit, quod ad annum 16 59. integro fermè ſæculo Do- minicanos omnes Probabiliſtarum opinionem amplexos fuiſſe ſcripſerit. At nôrint omnes, Natalem Alexan- drum, quod Probabiliſtis imulerat damnum Tapiam ipſis eripiens, luculenter ſarciſſe, qui acerrimum Pro- babi- 304 Ad E. P. La-Croix Theologiam Aoralem babilioriſtam Jeſuitam Eſtrix, inter Probabiliſini de- fenſores connumeravit. Vide tertiam Danielis ad Ale- xandrum Epiſtolam. Acacius de Velaſco Dominicanus quoque fuit, idem- que Epiſcopus. Hic autem T. I1. verbo Opinion pro- bable reſolut. 3 16. aum. 7. in hæc verba, quæ ex Hi- ſpanico autographo latinè reddo, mentem ſuam ape- rit, Dico primo: ommunior, & receptior Doctorum opinio fert, licene, ac tutum eſſe ſequi opinionem pro- babilem, quaodunque ea ſit, probabiliori relitta. Tum hancec ſententiam pluribus rationibus confirmat. Eaundem ſententiam amplectitur, certamque vocat, atque admodum cowmanem Illuſtriſſimus & Reveren- diſſimus Alphonſus de Montegro in ſuo Itinerario an- reo pro Indiarum Pasochis libro primo, tract. quarto, ſeſſ. 20. Pro eadem ſtat IIlluſtriſſ. Abelly, cujus librum de Chriſtianæ Moralis Theologiæ principiis Eminentiſſim. Lambertinus nunc Benedictus XIV. ſæpe in ſuis Notifi- ationibus cum laude citat, in eoque libro pro Proba- biliſtis laudat Leéonem ad Ruſticum Nerbonenſem epiſt. 92. & Auguſtinum in cpiſtola ad Hieronymum 19. Porro Abellius librum hunc ſcripſit poſt Alexandri VII. decretum, quo vcluti fulmine perculſos fuiſſe Probabi- liſtas jactat hiſtoricus Probabiliſmi. Poſt ipſum hoc Alexandri decretum Navarettus Do- minicanus Epiſcopus ſcripfit. Quid autem de Proba- biliſtarum opinione ſenſerit, accipe extomo 2. tract. 5. Controv. 5. & 20. Loquitur ibi Navarettus de caſibus quibuſdam, qui ad ſacras Miſſiones ſpectant, illudque quærit, num poſſimus opinionem probabilem ſequi, probabiliore, ac tutiore relicta. Reſpondet autem Hiſpano idiomâte: Ajo, id omnino fieri poſſe. Haæc opi- nio receptiſſimu eſt inter Doctores. Super hac re legi po- teſè noſter Magiſter Serra. H. Ni- bim Supplementum, ſve Aceeſſiones. inin D. Nicolaus Rodriguez de Fermoſino, de quo, vide Bibliothecam viri Nicolai Antonii, dn Probabiliſinum tuetur ad text. in cap. Capella- enhuhe zus 4. de feriis quæſt. 4. Tom. 5§. operum nu- hr „ Perrimæ Gebennenfis editionis an. 1741. pag. 1 e: tunke? T. Galliis prodiit opuſcul anin Tandem in Galliis prodiit opuſculum de as 1 opinione probabili, quod receptiſſima opinio, ne ipſo quidem diſſentiente oanne Gisbert incke Anti-Probabiliſta, Iſaaco Haberto Vabrenſi Epiſcopo tribuit. Porro hic author non ſo- Ium pro Probabiliſtis acerrimè pugnat, ſed ulkee poſtquam 25. Doctores pro eorum ſententia i attulerat, in hæc verba loquitur: Caſtra Dei mhud ſunt haæg, nec virgulam timent, adeoque ſuſfi- eiaunt ad tuendam Diœceſeos tranqullitatem: Dih abi pluribus opus erit, juſta prodibit acies ex n omnibus Eccleſiæ ſaculis colletta, nubes teſtium, Nlrnli agmen ſeriptorum namero, ac pondere certan- grli onk eum, Chriſtianum implebit. ſeii Franciſcum Toletum 5] ] Hunc tamen hiſtoricus inter Anti-Pro- il babil liſtas cenſet, ſed locum à De-Champio i citatum adi, ut confidentiam hiſtorici illius intelligas. . GcN C A PUTL IV. Priorem ſententiam veteres Theologi Pariſien- ſes ſolemni decreto approbant. utramque omnes omnino Doctores Sorbonici, qui hoc ſaculo de Theologicis rebus commentarios diderunt ex profeſſo examinant, atque de- fkendunt. Ibil ad priorem ſententiam confirmandam illuſtrius proferri poteſt, ſolemni ille Ad P. Ea-Croiæ Theol. ongpl. V Fa- 3 095 306 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Decre- tum Theo- logiæ Pa- riſienſis. Facultatis Theologicæ Pariſienſis decreto, quod extat apud Dionyſium Carthuſianum in 4. Sent. diſt. 2 5. q. 3. Sic incipit: Quia nuper mota eſt controverſia inter aliquos Dobkores ſuper deciſione hujus Quaæftionis, utrum in ali- quo Monaſterio fœminarum recipere liceat aliquam fœminam ultra numerum perſona- rum, quæ de bonis Monaſterii commodé ſine penuria poſſunt ſuſtentari, & de perſona reci- pienda, oblatis gratis ſpiritualibus, eigere temporalia, inſtantiuſque a nobis Magiſtris in Facultate LTheologiæ Pariſis congregatis quæſitum eſt, ut in en re conſilium dare, & ſu- per ejuſdem quæftionis determinatione quid ſentimus, dicere vellemus. Ad quam quæftio- nem ita reſpondent: In primis dicimus, quod attento tenore Conſtitutionis Apoſtolicæ fœlicis recordationis Papæ Bonifacii VIII. non licet recipere aliquam fœminam in aliquo Monaſte- rio non Mendicantium, ultra numerum per- ſonarum, quæ de bonis Monaſterii ſine penuria ſuſtentari poſſunt. Et illud dicimus non lice- re, ubi non habetur de hoc conſuetudo commu- nisz, & diuturna, quam Papa ſolre, & tolerare veriſimiliter ereditur, & per quam poſſit praæ- Ffatæ Conſtitutioni eſſe derogatum. Tum qui- buſdam interpoſitis iſtud ſubjungunt: Dici- mus ulterius, quod, ubi Monaſterium ita tenue, quod fœmina, quærecipi petit,non poſſet de bo- nis ipſius Monaſterii ſuſtentari ſine penuria, eblatis gratis ſpiritualibus, & receptione per- ſonaæ liberè falta ad ſpiritualia, ſi perſona illa Eic recepta habeat bona temporalia, de quibus Juxta conſuetudinem regionis poteſt diſponere, & ea Monaſterio conferre, tunc poteſt ab ea aliquid peti ſolum pro neceſſitate ſui en, dn raude, 7 Nin lna le N Supplementum, ſive Acceſſtionér. 307 n G fraude » ut habeat Monaſterinm, unde ſibi pro- Kiri videre poſſit SS hoc non intelligendo de abtio- —KWM ne coaltive ,ita qnod ejiciatur, non dederit, An, ſed 972 in ommnibus ſervetur debitus modus, “ “ relcta intentio: & quod hoc habeat locum, ubi . Guae aſt conſuetudo communis. Addunt nihilomi- “, nus: Tutius tamen ſt, quod nihil betatur, vel mi, exigatur, nec in hujuſmodi WMonaſteriis ultra ous numerum earum, Juaſine penuria ſuſtentari poſſunt, aliqua fœmina reœipiatur, ſi aliqua petit recipi, dicatur ei, qnod Monaſterium non poteſt eam recipere , quia non habet, unde ipſam uint valeat ſuſtentare. Audis Theologicam facul- Whm, tatem ita dirimere motam controverſiam in- ter aliquos Doctores, quorum videlicet alii affirmabant, negabant alii iſtud licere: ut di- cat primo, licere, ac ſine peccato fieri poſſe; Secund tutius eſſe, ſi non fiat. Potuit ne di- ſtinctius ſtatuere, ex duabus opinionibus pro- babilibus, quarum altera affirmat, altera ne- gat aliquid eſſe peccatum, licere minus tutam amplecti? Poſteriorem ſententiam, quæ & iſtam com- plectitur, non obiter, & ſtrictim, ſed expli- catam pluribus & diligenter examinatam de- fendunt Doctores Sorbonici plane omnes, qui hc ætate de Theologicis rebus ſcripſerunt. Philippus Gamachæus clariſſimum Sorbonæ Philippus lumen in 1. 2. quæſt. 19. cap. 2. pag. 153: L1] Gama- ita loquitur. Prima aſſertio eſt: non tenemur chæui. mm en foro conſcientiæ, ſequi probabiliorem partem; ſed ſatis eſt, ſi abſolutè ſequamur probabilem, quæ peritis, & doctis placeat, donec Eccleſia Gontrarium ſtatuerit, aut prima illa opinio & ſoholis Theologorum omnino exploſa fuerit. ne ni Quam in rem citat Navarrum & Medinam. Uetſte,⸗ V 2 Tum lintprtf 4 3 as Ad R. P. La-Croix Theologianm Moralem un Tum alteram conceluſionem ponit in hæc ver- aAlmui ba: Secunda propoſitio: Sacerdos ſive proprins, Glim Eve delegatus, poteſi contra ſunm ipſius opinio- unnf nem abſolvere pœnitentes, quos videt eſſe in „ huh oppoſita ſontentia, licet minus certà, as tuta, dummodo ea ſit probabilis, habeatque aliquos authores Catholicos, ac peritos. Pro qua con- cluſione allegat Navarrum, & Dominicum Soto. Audreas Andreas Duvalius vir ſingulari pietate, & Duvdlius doctrinâ, tractatu de humanis actibus quæſt. 4. art. 12. Pag. I15. hæc habet: Sexunda con- oluſßio⸗ Non tenemur in foro conſcientiæ ſequi ⸗ probabiliorem parteme ſed ſatis eſft, l abſolutè ſequamur probabilem, quaæ peritis, & doctis Pplaceat, licet quibuſ dam ſimiliter doctis diſpii- ceat. Quod tamen ſub hac reſirittione intelli- gendum eſt, donec ſcilicet Eccteſia contrarium non ſtatuerit, aut prima illa opinio & ſcholis er- ploſa non fuerit. Quam aſſertionem ſuam, & authoritate, & ratione probat, tum præcipuè adverſariorum objectioni reſpondet. Nicolaus Nicolaus Iſambertus, qui ſummà ingenii, Iſamber- & doctrinæ laude in Sorbona, floruit, hanc ip- tay. ſam quæſtionem uberius, & accuratius tractat in lib. 2. diſt. 9. art. 4. Pag. 1 3 5. Jit iſta pro- pohktis, inquit, quando circa honeſtazem, vel obligationem operis alicujus ſunt utrinque opi- niones probabiles, quarum tämen altera eſt prolabilior, poteſt voluntas in operando ſoqui Pprobabilem, relittà probabiliori. Poſtquam autem hanc afſertionem probavit authoritate quamplurimorum, inquit, S. Thomæ inter- W pretum, quærit art. 5. circa medium: An hac Ppropoßitio tam habeat locum in homine illitera- tos ac*νui, Ciνοaιſ“ratienes diſontere, en z H6- 4 D Supplementum, ive Acceſſionee. 309 lum in homine litterato, qui id novit id eſt, an tam rudis, & illiteratus homo poſſit operari ex ſen- mm, tentia minus probabili, relictaâ probabiliori, , quàm homo litteratuts. Tum quæſtionem , an ita ſolvit: Reſpondetut aßfirmativé, & ratio . 1 n 4 eſt, quod non liceat alicui operari ex ſententia 6 nt probabili, relibta brobabiliori quia eſt doctus, & navit autriuſque partis rationes penetrare, & conferre ad invicem; ſed quia ad bene operau- Jum moraliter ſatis eſt habere moralem certi- tndinem de honeſtate altzs, & quod aullum ex- tet praceptum ſequendi opinionen, probabilio- rem, relictà eà, quæ ſolum prababilis eſt, ut fu- ſius ſupra docuimus. Doctoribus Sorbonicis adjungi debet Lu- Ludovi- dovicus Bail Pariſienſis, & ipſe Academiæ cus Bail. Doctor Theologus, qui etſi quæſtionem hane ex profeſſo non tractet, manifeſtè tamen ſen- tentiam iſtam amplectitur lib. de triplici exa- mine part. I. quæſt. 13. pag. 207. tertiæ edi- tionis. Quamvis „inquit, multi aniverſaliker doceant ſecuritatem ſententiæ minus probabi- lis præ probabiliori, limitanda tamen videtur haæc doltrina in materia præceptorum, & extra materiam Sagramentorum. Et quæ 12. pag- 192. ait: Ex communiori ſententia pœnitens non poteſt cogi a Confeſſario ad ampleæctendam ſuam opinionem probabilem, imo & probabi- liorem, ſi es quam ſequitur, ſit vere probabi- lis. (2) Alrimi ADNOTATIONES CAP. IV.] damdin PHilippus Gamachæus &c. p. 153. I] I)] Legendum pag. 155. iea, quam ſequitur ſit vere probabilis 2] V 3 12 mulme Glvtrb⸗ 319 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem G. Tho⸗ maß. — [2] Hiſce Doctoribus Sorbonicis addit ep- 3. ad Natalem Alexandrum P. Daniel D. De Metz, qui anno 1663. typis edidit Clavim Theologiæ practicæ. Hic ergo in tractatu de Aötibus humanis pag. 130. Duvalii, Iſamber- ti, & Gamachæi ſententiam ſequitur, ſed ex Suario Tract. 3. in I. 2. diſput. 12. ſect. 5. ve- ram probabilitatem à falſa ſcitè diſtinguit. C A P U EV. Utramque ſententiam veteres Thomiſtæ quàm- plurimi, recentiores vero ferè omnes incre- dibili conſenſu propugnant. . Q i Didacum Alvarem affirmantem audive- rit, poſteriorem ſententiam à doctiſſimis Thomiſtis doceri, Petrum vero Ledeſmam aſ- ſerentem, teneri candem à multis Doctoribus, ac præcipué a diſcipulis S. Thomæ, non poterit non ſuſpicari naviter ſibi Wendrokium impo- nere, cum ait pag. 76. 77. S. Thomam huic opinioni manifeſtè adverſari. Certè quod opponit ex Quodlib. 8. art. 13. pridem à ſan- cto Antonino part. r. tit. 3. cap. 10. §. 10. ex S. Doctoris mente ita explicatum eſt, ut huic ſententiæ faveat potius, quàm repugnet. Nam primo hæc S. Thomæ verba: Quan do ſunt duæ epiniones contrariæ de eogdem, oportet alteram eſſe veram, & alteram falſam: aut ergo ille, qui facit contra opinionen Magiſtrornm, ut- pote habendo pluros prebendas, facit contra veram opinionem, &s ſic, cum facit onsra le- & m Dei non excuſatur à peccatosß quamvis non faciat contra conſcientiam. Sic interpre- tatur Sanct. Antoninus: Hæ verba D. Thomæ nön ctinthin elttn eS ſeonnn Polnch, 4 Eeſarten, ME Nun A Aa huhe . lat tlucn unn 1 ecoinn ,n Nali⸗ 1 hn Gli, fn 1, “ Altdtipi. mulNnkign , 1 Nenamunt laenun umebl NinkNn Thne, nr Neadokiin Slonak .87 Nalt, un ft n nimn. 6 Supplementum „ Rve Acceſſtiones. non poſſunt intelligi, niſi de his, ubi manifeſts patet c* Soeriptura, vel Eccleſiæ determinatio- ne, quod ſit contra legem Dei, & non de illis intelligit, ubi non apparet: alias ſibi contradi- ceret in eodem libro, quod non eſſet oredendum. Sccundo, quod S. Thomas ſubjungit in hæc verba: Si in quandam dubitationem inducitur, & ſic manente tali dubitatione plures præben- das habet, periculo ſe committit, & ſic procul dubhbio peccat: Sic à S. Antonino exponitur: Oubd B. Thomas, & alii dicunt, quòd ille, qui agit id, de quo eſt dubium, atrum ſit mortale, an non, peccat mortaliter, quia periculo ſe ex- ponit mortalis, verum tantum eſt, ſumendo propriè „& Kribétè dubitationem, videlicet pro- ut rationes ſunt æue ponderantes ad utram- que partem, ne magis declinut quis ad unam, quàm ad aliam. Tertio S. Antoninus addit, non ita ſe rem habere, cum non eſt dubium propriè dictum, ſed opinio probabilis. Un- de colligitur poſtrema S. Thomæ verba huic ſententiæ ſuffragari. Aut e contraruüs opi- nionibus, inquit, in nullam dubitationem ad- ducitur, & ſic non committit ſe diſorimini, nec peccat. Quia videlicet, ut animadvertit S. Antoninus, talis non operatur in dubio mor- talis, ſed ſecundhm opinionem probabilem. Nihilo magis huic opinioni adverſatur al- terum ſancti Thomæ teſtimonium, quod ex Quodlib. 3. art. 10. Wendrokius objicit: in his, inquit S. Doctor, quæ pertinent ad fidem, & bonos mores nullus exocuſatur, ſi ſequatur erroneam opinionem alicujus Magiſtri: in ta- libus enim ignorantia non excuſat: alioquin immunes à peccato fuiſſent, qui ſecuti ſunt opi- nionen Arrii & Neſtorii. Et quibuſdam in- V 4 ter- 311 — 312 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem terpoſitis: Qui ergo aſſentit opinioni alicuiu: Magiſtri contra manifeſtum Scoripturæ teſti- monium, fve contra id, quod publicè tenetur ſeoundum Eccleſiæ avuthoritarem, non poteſt ab erroris Vitio excuſari. Nihil iſtud ſententiæ, de qua agimus repugnare inde liquido con- ſtat, quod, ut jam inde ab initio animadverti- mus, & S. Antoninus ibidem admonet, non eſt probabilis opinio, quæ eſt contra manife- Rtum teſtimoninm Së‿ripturæ, vel determina- tionem Eccleſig. At illud præterea huic ſen- tentiæ ſuffragari, præclarè oſtendit Stephanus Spinola diſp. 3. ſect. 4. cum ex allatis S. Tho- mæ verbis ita argumentatur: ergo in iis, qua ad fidem, & bonos mores ſpettant, excuſatur quis ſequendo opinionem ſui Dottoris, ſenon ſit erronea, & ontra manifeſtunz Soripturæ te- Rtimonium, quod eſtidem, ac quando eſt pro- babilis, quia erceptio firmat rogulam in non exceptis. ,B Sic explicatam S. Thomæ ſententiam defen- Pesus dunt nobiliſſimi ejus diſcipuli. Nam ut omict- Paluda- tam Petrum Paludanum, S. Antoninum, Di- nus, &. dacum Alvarem, & Bartholomæum Ledeſ- T,, mam, quos ſuperius inter Epiſcopꝑos appella- an ,. vi, diſerte primam opinionem docet Silve- varez, ſter Prieras in Summa, verbo opinio, num. 1I. Bariholo- Poſtquam enim recitavit poſtremum S. Tho- maus Le- mæ teſtimonium, continuo ita ſubjungit Pa- deſma, normitani verba: ſequens opinionem alicunius Silveſter Préra-, Dobtoris non ſubtiliter inveſtigatam, quæ poſt- modum apparet falſa, exenſatur à peccata, guandin non apparnerit falſa. Tum utram- que ſententiam ita conciliat: S. Thonzas dieit, quod tales non excuſantur in iis, quaæ ſunt ma- vifeßte, & clarè determinata alicubi. Et pal um Ppunnis . ig 4 Gſeuz, N Ss cn, 3 Niite lbennug ra, re lfeſ, eu Rlmm, 4 ltit ſenl⸗ n, Ea, me nilan nit, gipte ut⸗ Suppleventum, Eive Aecceſſionet. . 317 18 poſt: Panormitanus vero loquitur in obſeu- ris. Deinde contraria argumenta ſic ſolvit: Wee obſtat, quod in dubiis tutior pars eſt eli- genda, quia non eſt in dubio, quaæ probabilibus rationibus flebtitur ad unam partena? nec quocl incertum dimittendum eſt, & eertum tenen- dum, quia tenet iſte certum ſibi moraliter, cum in moralibus ſufficiat certitudo ex proba- bilibus. Quæ paulè diſtinctius explicat ver- bo ſerapulus cum ait: Obicit primo, quia in Jubiis via tatior eſt eligenda. Sed dico ſecun- dum Dobtores hoc eſſe eonſilium, non praçe- ptum. Et paulèò poſt: Secundo obiicit, quia amans periculum, ſcilicet incedendo per viam laxiorem, incidit in illul. Sed dico, quod hoc intelligitur de eo, qui exiſtens in dubio, ita quod non pendet ad anam partem magis, quaumn ad aliam, operatur, ſecus de eo, qui bprobabili- ter credit ſecundum judicium rationis ſic eſſe faciendum. Quamobrem verbo confeſſto 2. num. 3. ait: Qui opinatur probabeili ratione de aliquo, quod non ſit mortale, non tenetur illud conſiteri. Idem docetAngelus de Clavaſio I] in Sum - Augelus ma verbo opinio. Nam poſt allatam, explica- de Clava- tamque Panormirani ſententiam, ſubdit: Nec ſio. obſtat prædictis illud cap. Zuvenis de Sponſ. uli dieitur, quod in dubiis tutior pars eſt eligenda: & Eccli. 3. qui amat periculum peribit in es; ergo videtur ſe eponere periculo, qui in diver- hitate opinionum non æli git tutiorem. Quia hoc verum eſſet, quando propriè dubium eſte Sed quando eſt opinio, ſecus eſt, quia nec tunc ſumus in dubio, nec conſequenter ſo quis é=- mit periculo, quod bene notandum eſt. 17 V 5 Joan- B 314 Joannes Joannes Viguerius, qui à Poſſevino The=- Ligue- Aus. Bartholo- docuerit. Ordior à Bartholomæo Medina, mæus Me- quem Antonius Senenſis in Bibliotheca appel- dina. Ad R. P. La-Croix Theologiam Merahm. logus eximins, ab Antonio Senenſi eruditionis praæclaræ fuiſſe dicitur cap. 15. §. §. 2. ait: dubiis ſoquens opinionenz (2) probabilem alicu- jus Magiſtri ,„oum Magiſter eſt Doctor, && ap- probatur, ur D. Thomas, qui abſque ratione, & authoritate non conſuevit loqui, eſt ercuſa- tus à peccato. Quad eſt valde notandam ad ſo- dgandos ſerupulos timoratarum conſtientia- rum. Veteres Thomiſtæ, quorum teſtimonia ha- ctenus recitavi, priorem ſententiam apertiſſimè omnes defenduut; poſteriori non mediocriter plerique favent: at recentiores, quibus modo dandus eſt locus, tam admirabili conſenſu utriuſque opinionis patrocinium ſuſceperunt, ut ex iis, qui poſt Bartholomæum Medinam, id eſt ab annis fere centum de hac controver- ſia ſcripſerunt, nullum plane viderim, vel ab authoribus hoc traétatu toto citatis appella- tum legerim, qui vel in ſpeciem contrarium iatren u nnrrin ga e; hitme lat Theologum eximium, & conſummatiſſi- mum, teſtaturque morum probitate, & reli- gionis Ppræſtantia non minori, quam dottrina praditunz fuiſſe. In Commentariis ad 1I. 2. multo ante in lucem editis, quam ullus Theo- logus Societatis jeſu controverſiam iſtam atti- giſſet, qu. 19. artic. 6. concl. 3. ita quæſtionis ſtatum proponit: Ex hoc naſcitur magna qwa- Rio utrum teneamur ſequi opinionem probabi- liorem, relitta probabili; an ſatis ſit ſequi opi- nionem probabilem. Poſtquam autem contra- riam Cajerani opinionem cum præcipuis ejus fundamentis protulit, ſic ipſe pronunciat: Mi- hi vi- 1 gi. Supplementum, hFeve Acceſſiones. 315 mon hi videtur, quod, ſi eſt opinio probabilis, licitum ſt eam ſequi, licet oppofta probabilior ſit. „ 1. . 1 . . ptg Quam in rem argumenta quatuor, & tripli- rpy, cem confirmationem adhibet: tum contrariæ gicſe ſententiæ firmamenta ſigillatim, & accuratè iee, g diſſolvit. [3] Ludovicus Lopez, cujus eximiam pictatem, Ludovi- & ſingularem eruditionem laudat Poſſevinus cu Lopez. in apparatu, Medinæ ſententiam amplectitur arte I. Inſtructorii Conſcientiæ cap. 20. con- cluſ. 2. editionis Lugdunenſis anni 1587. pag. 510. Hac concluſio elicitur ex Medina, & li- gquet ex ejus ratione, aut opinione, quam ibi tinetur, ſcilicet, qubd Confeſſor pœnitenti pro- babilem opinionem Doctorum ſettanti, negare abſolutionem non poteſt, licet Confeſſor ipſe contrariam opinionem probabiliorem eſſe cen- ſeat; quia ocum pœnitens, eo quod probabilem opinionem, ſit amplexus, non pescàrit, nulla i ſubeſt ratio negandi ei abſolutionem. Quæſtionem illam de Confeſſariĩo ſimiliter ſolvunt nobiles Thomiſtæ, Franciſci à Victo- Eranciſ⸗ ria diſcipuli, qui, ut admonet Bellarminus lib. cus à Vi- de Scriptoribus Eccleſiaſticis, ſub ejus nomi- &toria. ne Summam de Sacramentis ediderunt, quam ex illius ſcriptis collegerant. Fuit autem Vi- Goria, ut ait Antonius Senenſis in Bibliothe- ca, vir nunquam ſatis laudatus, & qui in Theologia talis, ac tantus extitit, ut illius præ- cuariſſimun lumen in Hiſpania etiam à viris clariſſimis meruerit appellari. Sic loquens in- ducitur in illa Summa de Confefſione num. 177. editionis Antuerpienſis anni 1616. 4 pag. 102. Reſpondes, quod ſive Confeſſor ſit ejus proprius Sacerdos, ſve non, tenetur pœni- tentem abſolvere in tali caſu. Probatur aper- tér n ,, 316 Ad R. P. La-Croix Theologiam Maralem t&: talis pænitens eſt in gratia, & Confeſſon ha- bet probabilitatzm, quod t in gratia; quia ſcit oſſe Probabelen, jus opimtonem; ergo non debet ußii ei negare abſolatienen. Clarius, atque diſtinétius pro hac ſenten- Thomas tia loquitur Thomas Marcado vir eruditiſi- Wlriut Marcado., mus, præcipus in &cuhholaſtica, & Morali Theo- I ogia, ut ajunt Alphonſus Fernandez in noti- tia ſcriptorum Prædicatoriæ familiæ, & Augu- ſtinus d'Avila lib. 2. hiſt. cap. 92. Nam in li- bro erudito de contractibus Hiſpanicè ſeripto editionis ſecundæ Hiſpalenſis anni 1587. quæ priori eſt auctior 5] lib. 2. c. 5. pag. 29. hæc habet: Præterea i, qui confitenten audit MWorcutorenn, poſſim etiam amice bonun conſilinm dare, quod magnam ipſi liberta- tem, &; authoritatem etian ſope afferer. Eſt autem illadr ut ſi opi- nionem unane ſoqua- tur, euꝛmque defendat, non ideo pœnitentem Xεe dirigat, ſi e ea dirigi „» & eam ſequi nolit⸗ modoea, quaum ille ſoquitur, ſit proba- bilis, & ſuis rationi- bus, fundanaentiſq;ue nixa ſir. Satis eſt, ſi Juadeat illi Confeſſa- rius id, quod ſibi ma- gZis certum videtur, magiſqqieé placxet. Ve- peuitente non VY aun al que oye de penitencia al mer- cæder, lIe podria yo tambien de gracia dar un buen aviſo, que le darà muchas vezes gran libertad, y aun authoridad. Ves que dado tenga una opinion, y la defien- da no regle por ella el Penitente, ſi no quiere ſer reglado, ni ſeguil- la. Si la que ſigue es probable, y tiene ſus razones, y fundamen- tos. Baſta aconſejarle lo que tiene por mas cierto, o mas le agra- da. Pero ſi al Peni- tente le deſagrada, y lo que hazeé ſe puede hazer, ylo apruevan Muckos Authores ap- Pln Meo d l ⸗ wo⸗ . el, P eletehol Nolik Supplementum, Pve Acteſſiones. placeat, & id, quod Ffacit fieri poßit, Erque 14 à multis probatis authoribus aäpproba- tume magna dementiæ, atqué arrogantia fo- ret pœnitentem, iſt ab eo deſiſtat, ideo non abſolvere, quia boc i. Confeſſarius m- probat. Cam ano in contrabtupro una, W altera parte bonæ opi- niones ſunt inter do- ctos, liber eſt unuſ uiſ- que ad ſequendam ed, quam eliget. Iäden prorſus Sio, quando extra Confeſſionem ne- gotium Theologo pro- ponitur. Si enim pro urdque parte ſunt opi- mniones, 6g facere, ar Jequi urrumque ſine periculo fas eſte ettiamſi elegerit pſe anam exr dir magis bprobabilem, non poteſt ad eam al- ringere eum, qut ip Jum interrogat, ſed tantum ſententiam ſa- am ſimpliciter erxpone- re, admonendo ipfſum, quod contrarinnm faci- endo zon peccatur, quta multi ſaunt Dolto- res, qui licitum id cre- dunt. probados: gran toche- dad, y arrogancia ſeria porque el lo reprueva no abſeolverle, ſine deſiſte dello. Aviende en un contracto por una parte, y por otra opiniones buenas en- tre Doctos, cadauno es libre para ſeguir lo que eſcogiere. T6 miſ- me en Krleſtarzcin en- tiendo, quando fuera de confeſſion ſe pro- pone al Theologo un negocio. Que ſi por entram bas partes ay opiniones, y lo uno, y lo otro ſe pede ha- zer y ſeguir ſin peli- gro, dado que el aya eſcogido una dellas Por Mas probable, no deve atar con ella al que pregunta, ſi no dezir de plano ſu pa- recer, aviſandole que haziendo lo contra- rio no es pecado, por- que ay muchos Do- tores, que lo tienen por licito. 317 3 18 Joannes Paulus Naxzari- us. Domini; cus Ban- nes. Ad KR. P. La-Croix Theologiam Monalem. Amplectitur eandem ſententiam Joannes Paulus Nazarius, qui à Michaele Plodio, & Alphonſo Fernandez Theologus egregius, ab aliis vero Dominicanis, qui Commentarios ejus in primam parzem recenſuerunt, præſtan- tiſſimus vir, adoctrinæque Thomiſticaæ propug- nator acerrimus appellatur. Sic habet in opuſ- culis Theologicis, opuſc. 2. de ftatu & oblig. Religioſ. de voto obedientiæ dubit. 4. concl. 2 Qui dubitat, nuhlum habet aſſenſum, quo di- rigi poſſit in agendo; qui auten opinatur, ratio- nes habet pro utraque parte, ex quibus elicit aſſenſum probabilem, a quo diri gi poteſt in ope- rando: & ideo potefßt abſque peccato,in quam voluerit partem, ſive illa ſit magis probabilis, ſive minus, declinare. Dominicus Bannes Ordinis Prædicatorum Doctor, & Theologus illuſtris ſut ai? Aubertus Miræus in Biblioth.] ita loquitur in 1. 2. qu. 10. art. 1. dub. 3. concl. 4. editionis Duacen- ſis anni 1615. pag. 252. col. 2. Dicimus opi- niones eſſe in duplici differentia. Quædan enim verſantur circa altionem aliquam exer- cendam, ut an aliquis contratctusſit licitus, vel illicitus. adam vero verſantur circa res, an ſeilicet aliquid ita ſit, vel non ſit, an hac do- mus ſit propria, vel aliena. Dieimus ergo, quod de opinionibus prioris generis verum eſt poſſe hominem ſequi probabilem opinionem, re- liétaà probabiliori. Caterum de opinionibus ſe- oundi generis non eſt univerſaliter verume, quod poſſit homo ſequi opinionem minus probabilem. Maximeè quando poteſt ſequi aliquod pericu- lum contra honorem Dei, aut utilitatem pro- xrimi. Banni Supplementuns, ve Acceſſiones. 319 Bannmi conſentit Didacus Nugnus Cabezu- Didacus o, ut ætate, ita & doctrinâ illi ſuppar. Quæ- Nugnus rit enim in addition. ad 3. part. quæſt. 8. art. Gacts- 5. dub. 3. editionis Venctæ ann. 1612. pag. 279. Utrum liceat miniſtrare Sacramentum Penitentiæ cum juriſdittione tantum probabi- li; cumque in negativam partem inelinet, ſic contra opponit: Tota diſieultas eſt de opinio- ne probabili quia in moralibus licitum eſt ſe- qui opinionem probabilem, ut communiter di- citur. Tum ita reſpondet: Ab'dla regula ge- nerali poßita in argumento eſt quædam famoſa exceptio, quod ſcilicet in his, quæ pertinent ad neceſſitatem, & exiſtentiam Sacramentorum non licet ſequi opinionöm probabilem, quando eſt poſibile ſequi ſententiam certæm. Gregorius Martinez ingenii acumine, S Gregori- perſpicuitate cum maximis coneparandus, ut us Mar- monet Alphonſus Fernandez in notitia Scri- zinez. Numiu prorum Prædicatoriæ Familiæ, de hac quæ- UAnina ſtione diligenter, & accuratè diſputat tom. 1. u in I. 2. ad q. 19. art. 6. Sic eniin habet pag. ie 1066. Col. 2. edit. Toletanæ anni 1622. Pri- ma concluſio: non ſolum eſt licitum ex duabus opinionibus aliter probabilibus probabili- Ttate practiéà, eligere quam dis maluerit, ſed ettiam eſt licitum ſequi minns probabilem, re- lictà probabiliori. Et paulò poſt: Secunda pars concluſionir eſt contra Cajetanum & Silve- Rrum. Eſt tamen communis, quam tenet Me- aina hic, & optimis rationibus probat: & mo- doprobatur. Primo &c. Tum ſex argumenta ad eam confirmandam congerit. t ſülten Adſtipulatur eidem ſententiæ Petrus Ledeſ- Pecpas ma ernditiſſimus Magiſter, & publicà anno- Ledeſins. rum quadraginta Theologiæ profeſſione no- bilis, 4 310e Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem bilis, ut teſtatur Alphonſus Fernandez in notitia Scriptorum Prædicatorum Familiæ: Sic enim habet in ſumma Hiſpanicè edita Salmanticenſe 1608. Ppart. 2. tract. 8. cap. 22. ante 1 2 mam concluſionem: Huic dificultati reſponde- tur eſſe probabilius, um divini perinde, naturaliſque ſit juris licere judici ſequi opi- nionen, probabilem, relitta probabiliore. Hanc ſententiam te- aet Magiſter Moedina, & Orellana, & multi ali Dobtores, ac præ- vipuèé diſeipult &. Tho- ma in 2. 2. eν bonendo articulunn 4. hbujus quæſtionls 67. Adeo perſuaſum habuit A eſta difficultad ſe reſponde, ſer mas probable eſtando en derecho divino, y natural, ſer licito que el Juez ſiga laopinion probable dexando la mas probable. Eſta ſentencia tiene elMae- ſtro Medina, y Orel- lana, y otros muchos Doctores, particula- res los Diſcipulos de ſanto Thomas en la 2. 2. declarando el ar- ticulo quarto de a quella queſtion 67. hic author licitum eſ- ſe probabilem opinionem ſequi, relict pro- fon ſite⸗ Ghlltn 1 AAm. V. babiliori, ut ad ipſos quoque judices, contra quam appellati ſuperius Societatis Jeſu Theo- logi faciunt, illud extenderit. Vincenti- Vincentius Candidus 6] Sacri Palatii Ma- us Candi- giſter, tomo 1. diſquiſitionum Moral. diſq. 3. dus. de abſolutione artic. 20. ita pronunciat: Dico primo, Confeſſarius quicunque abſol vere poteſt P&itenten ſeqgientem opinionem prolzabilem, relicta ſud opinione probabiliori. Tum num. 3. proponit hoc dubium: utrum lieeat in quali- bet materta sonſulere opinionem bprobabilem, . reliétà probabiliore. Ad quod ita reſpondet: Quicunque alins conſultus extra confeſſionem, . licité .* Supplementum, ſve Acoeſſionet. 227 licitè poteſt probabilem opinionem in omni ma- teria amplecti, ac etiam aliis conſulere, relicta probabiliori. Quod breviter & ratione, & authoritate probat. Fuſiſſimè omnium de hac quæſtione agit Joannes Joannes Ildephonſus Baptiſta Cæſar Auguſta- Ildepbon- nus, in iis ad I. 2. Commentariis, quos ex Ius. formali præcepto geperaliſſimi Dominicano- rum Capituli anne 1644. Romæ celebrati ty- pis edidit. Nam diſp. 2.e8. dub. 6. fragm. . poſtquam contrariæ ſententiæ authores, & ar- gumenta protulit num. 549. ita loquitur : Je- cunda ſententia pracedenti omninò oppoſßita eſt, neminem teneri ad ſequendam in praxi opi- nionem probabiliorem, ſeu conſcientiam ex illa formatam; ſed ſuſßcere ad ſecuri atem zon- ſcientiæ, & ad hoc, quod impune, & abſqque peccato operemur, ſequi opinionem, & conſoi- entiam probabilem, relidta longè probabiliori. Sententiam hanc plures, maxime ex juniori- bus, tenent &c. Pro qua authores triginta quatuor, & argumenta ſeptem producit. Tum eam amplectitur fragm. 4. concl. 5. uando, inquit, opiniones probabiles verſäntur cirean altiones exercendas, ſeu, quod idem ſt, circa jus, poteſt homo ſequi quamcunque opinionem probabilem practice &. Stat etiam pro illa opinione Paulus de Blan- paslur d chis in lib. Venetiis edito ann. 1630. cui titu- Blanchir. lus eſt: Diſceptationes de dificilioribus mate- riis caſuum. Sic enim loquitur pag. 182. Si opinio pœnitentis eft probabilis apud doctos, & prudentes in tali materia, tune Sacerdos, ſive Ordinarius, ſive Delegatus debet eum abſol vere, licet probabilior ſit oppoſita ſen- tentid. Ad P. La-Croix Theol. Suppl. X Po- . in biett i 322 ℳ K. p. La-Croix Theologiam Moralem Poſtremus, quèd ſciam ex Dominicanis (7) qui Theologicos in D. Thomam Com- Joanua mentarios edidit, fuit oannes Baptiſta Hac- Hdee. quetus, cujus Contreverſorium Theologicum in I. 2. prodiit Romæ ann. 16 54. typis Jacobi Phæi, Chriſtianiſſimo Francorum Regi Ludo- vico Adeodato nuncupatum, & R. P. Joan- nis Baptiſtæ de Marinis totius Ordinis genera- lis Miniſtri facultate munitum. Quæſtionem hanc exquiſitè diſceptat tractatu de conſcien- tia, controverſia 14. cujus hæc inſcriptio: Utrum liceat ſequi opinionem minns probabi- lem, etiam relictaà probabilioxi, & magis tu- taâ. Sic autem controverſiam decidit: Dico licitum eſſe ſequi in praxi opintonem minns pro- babilem, & minus tutam, ſve propriam, ſive alienam, dummodo ſit ſimpliciter probabilit. Et paulò poſt: Eam ſententiam docent Medi- na, Bannes, Valentia, Salas, Arragon, & communius Dottsrer. Tum accuratè eam probat, & contrariis argumentis reſpondet. ADNOTATIONES CAP. 3. Ngelus de Clavaſio. (1) (1) Noſter de-Champs hic labitur. Nam An- gelus de Clavaſio Ordinem Minorum profeſſus eſt. Qua de cauſa Thomiſtis perperam accenſetur. Cæterum lon- gè gravius peccavit Natalis Alexander, qui Franciſcum Bonæ Spei Carmelitam illum celeberrimum Bollandia- norum ſper Controverſia S. Eliæ impugnatorem in Je- ſuitarum caſtris collocavit. Sequens opinionem probabilem. (2) (2) KRationabilem lego in Veneta Viguerii editione ann. 1584. Ut ut legas, vel ipſo aſſentiente Meret. . Supplementum, ſve Acceſſiones. 323 — Dominicano „ probabiliſtarum numero Viguerius me- “ rito juxe adcenſendus eſt. r Accuratè diſſolvit. (3) (3) Anno 1577. primo editi in Hiſpanis fuêre hi Commentarii Medinæ, tum Venctiis anno 1580. acd e Bergomi anno 15 86. recuſi. Atqui non in his ſolùm ERDN Medina Probabiliſmum tuerur, ſed etiam in Inſtru- NMnem tione Confeſſariorum, quam à ſe Italicè redditam Qukon P. Petrus Gonzalez Veronæ edidit anno 1580. & Car- IEm dinali Alcxandrino Dominicani Ordinis Protectori in- ſcripſit non ſine Medinæ authoris, ejuſque doctrinæ u ſummis laudibus. Quæ quidem inſtrucétio ſæpius recuſa DG fuit, ut Venetiis ann. 1582. Ferrariæ 1584. iterum Ve- U ronæ 1589. denuo Venetiis 1621. &c. Ann. 1616. (4) (4) Sed multè ante edita fuerat ea Summa Antuer- piæ, anno ſcilicet 1573 quo etiam anno Venetiis pro- . dierat Jannis Antonii Bertani typis. , Quæ priori eſt auctior. (5§) naemg (5) Et Brixiæ typis Marchetti ann. 1591. iterum rpunte edita eſt. Cæterum Mercado anno 1568. librum ſuum abſolverat, ut ex P. Alphonſi de Fontiveras Vicarii Generalis teſtimonio, quod in fronte operis legitur, manifeſtum eſt. Vincentius Candidus. (6) (6) Qui cum odore ſancétitatis obiit, ut notat Abbas Jo. Baptiſta Pacichelli in Schediaſmate de Lafvis cap. 6. pag. 90. Poſtremus, quod ſciam ex Dominicanis. (7) (7) His tamen alios addere mihi licet. Primus eſt Thomas Villar in Summa Controv in I. 2. D. Thom. Tract. poſter. de conſc. 4. parte §. 6. ubi cùm quærat, —veernm ex duabus opinionibus quis brobabilem, probabi- ſeri⸗ liori reliéta ſequi poſſit, reſpondet: Partem affrmati- ge vam teneo cum Medina, Lorca, Martinez, Cornejo, e WMonteſinos, & pluribus aliis. . X 2 Alter un Nen nue 324 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem 4 Alter eſt Fr. Barnabas Gallego Tract. de conſc. Ma- trit. edit. 1648. de conſc. probabili dub. I. ubi ait: Se- cunda ſententia, quæ eſt longé prohabilior, mihi magis placet, & pro noſtra reſolatione habenda eſt, docet lici- tum eſſe in praxi ſequi optionem minus probabilem, &G& minus tutam, dummodo ſit pracéticè probabilis, reliéta probabiliori, & tutiori.... Haæcgitur ſecunda ſenten- tia communior eſt inter Thomiſtas. Accedat his Franciſcus Lopez de Teneda, & Joan- nes à S. Thoma, quorum ille Tom. I. Controv. Theol. Mor. L. I. Tract. 2. Controv. 7. num. 9. Quando, in- quit, autraque pars eſt ſecura, & tuta, ut contingit, quando utraque pars eſt probabilis, benè poteſt ſequi opi- nio probabilis, probabiliori, & ſecuriori omiſia; alter in I. 2. Tomo 1. diſp. 12. artic. 3. num. 5§. edit. Lugdun. ann. 166 3. p. 518. ait: Stante häc certitudine, ſeu pro- babilitate pralctica in quacunque materia (pauci id ad- miſerint Jeſuitæ) licitè procedi poteſt... etiamſi oppo- ſita pars tution, & probabilior appareat. Audiendi nunc ſunt Thomiſtæ duo, quos Natalis Alexander Antiprobabiliſtas fuiſſe contendit, Domini- W cus, inquam, Gravina 1. 2. de objecto revelationum, & Martinus de Prado T. I. quæſt. Moral. tract. I. quæſt. 4. §. 3. num. 12. Dico tertio, inter duas opiniones æqué pro- babiles licet eligere minus tutan. Sequitur ex dictis quæſt. 3. oncl. I. Praterea probatur. Nam qui inter opi- niones aquèò probabiles unam eligit in pratctica, habet cer- titudinem moralem, quòd relte operatur: quia in uiſita ( veritate quantum potuit, ſi in re er,dt, invincibiliter ignorat, & abtns eſi formaliter bonus; ergo in re quam- 1 anſ libet tutò ſequi poteſt. Hæc Martinus de Prado, qui ſaltem Tutioriſmo infenſus eſt, & iis principiis inniti- tur, quæ Probabilioriſtis maximè diſplicent. Gravina autem affirmat: Licitum eſſe tenere multoties opinionem probabilem, relilta probabiliori, quando vera eſſet pro- babilitas. Quid porro effugium illud eſt, Martinum V Prado calte H zanC 1 ume 4 Mgak, bahe, N Supplementum, ve Acceſſiones. 32 5 a prado multoties dicere? Nunquid ii ſolùm Probabili- “ ſtæ, qui cum Candido in omni materia, aut cum Joanne , à S. Thoma in quacunque materia licere ajunt ſequi WA opinionem probabilem, probabiliore relictàa? Vix ullus Amls Teſuita Probabiliſmum defenderet. ,, Tandem M. Vincentius Ferre, qui poſt Alexandri ſouliſ Decretum ſcripſit, Probabiliſtarum numerum auget qꝗ. . de probabili num. 156. Hunc R. P. hiſtoricus T. I. , Pp. 92-Aoltum Scriptorem appellat, quod Fratrem Mar- Gmmt letta, qui peccatum Philoſophicum docuerat è& Thomi- ſtarum albo expunxerit, at p. 41. quod Fratri Merco- ro exprobraverit Ferre, adulteratum ab ipſo titulum Quodlibeti octavi artic. 18. S. Thomæ, eum idem hi- ſtoricus eæ is prateriti ſæculi Scholaſticis unum fuiſſe in- dignabundus pronunciat, qui tum elebres hababantur, cum ſtylo apprimè barharo plura volumina impleverant diſquiſitionibus fortaſſe ſubtilioribus, quàm ſolidis, pro- g Ecuiſque: de quo tam diverſo ſuper eodem Theologe . ejuſdem Scriptoris judicio, viderint alii quid ſentien- dum. Interea ego contendo M. Ferre perperam ab hi- ſtorico excuſari p. 441. quèòd Probabiliſmum docuerit, non abſolutè, ſed ſub conditionibus plane adnotatis. Nam hujus Theologi verba ab Hiſtorico allata relegens, non aliam ab eo conditionem depoſci video, quam quæ à pleriſque Jeſuitis requiritur, ut opinio certo probabilis ſit, non autem probabiliter probabilis. ſunl. Mlr o, nl Megt, Don C A P U T VI. Pari conſenſu doctiſſimi ex aliis Religioſis Ordinibus Theologi eaſdem opiniones tuentur. VE ullus pro ſecunda ſententia Societatis Jeſu Theo- 9 logus ſcripſerat, cùm clariſſimi duo ex S§. Augu- enchtiß ſtini familia Doctores eam ut probabiliorem, & apud Theologos, maximè ex diſcipulis . Thomæ, ommu- X 3 nem hlonn 326 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem Auguſti- niani Mi- chael Sa⸗ lonius. Petrus Arrago- Rius. nem acriter propugnârunt. Michael Salonius vir doctrina, & vitæ ſanbtitate celebris, ur ait Aubertus Miræus in Biblioth. anno r 592. Venetiis edidit inſigne volamen de juſtitia &ρ jure, quod Antonius Poſſevinus aſſexit Theologi- qui ſapiunt magnopere, neo imme- ritò commendari. Quo in opere de induſtria quæſtionem hanc agitat controverſ. 2. con- cluſ. 4. ad art. 4. quæſt. 63. S. Thomæ, do- cetque, quando ſunt duæ opiniones probabiles er parte juris, alttra tamen probabilior, poſſe quamvis fidelem in ſuis privatis altionibus, di- miſaa probabiliori, eligere probabilem. Quod pluribus argumentis oſtendit, ac tandem ſub finem admonet, multos, ac graviſſimos Do- ειιäαι ſentire, as maxime ex diſcipulis D. Thomæ. Unde ſic argumentatur ad homi- nem ex adverſariorum ſententia: Eligenda eſt opinio, ut volunt probabilior: ſed quod liceat amplelti probabilem (dimiſsà probabiliori) eſt opinio probabilior, cum habeat plures, æc graviſſimos anthores, & hirmiora fundamen- tu, quam oppofita, ut e progreſſu hujus diſtu- tationis conſtat, ergo &c. Eodem fere tempore Petrus Arragonius, alterum Auguſtiniani in Hiſpania Ordinis Si- dus, edidit Commentaria in 2. 2. præclara, & eraditiſſima, ut vocat Elſſius in Bibliothe- ca Auguſtiniana. Quærit autem dub. penult. ad art. 4. quæſt. 63. An ſit licidum ſequi opi- nionem probabilem, non obſtante, quod con- traria ſit probabilior. Atqui ubi Cajcrani ſententiam propoſuit cum omnibus ejus fun- damentis, ſubdit: bis tamen non obſtantibus dico, quòd contraria ſententia eſt longè pro- babilior. Qua in aſſertione compsobanda, & con- oe⸗ nn hoin nielni Gmm ern 7 Suppylementum, ſive Acceſſiones. 327 contrariis argumentis diſſolvendis multus eſt, atque copioſus. Tam præclaris Ordinis ſui Doctoribus con- Ludovic. ſentit Ludovicus de Beja in variis reſponſioni- 3e Beja. bus caſuum Conſcientiæ, qui coram Illuſtriſ- , ſimo, ac Reverendiſſimo Cardinali Pallæotto tteckinet Archiepiſcopo Bononienſi in Congregatione e, Clericorum propoliti, & deciſi fuerunt p. 2. one, 4 Caſu 6. editionis Oliſſipon. ann. 1610. fol. , 164. Col. 2. Si altora (Pars) erxiam eſt pro- babilis, & propterea ſecura,; & tuta, ac per conſequens nullum habens periculum, illam ſe- qui relicta probabiliori, abſque pegcato poſ- umus: nec ſemper tenemur tutioren bartent eligere, ſed ſufcit eligere tutam. Obiter quidem, ſed perſpicuè illud ipſum Baſinu: aſſerit Baſilius Pontius, quem miris elogiis Ponfiu exornat Elſſius in Encomiaſtico Au guſtiniano, & de quo Aubertus Miræ us ſic loquitur: Fuis Academiæ Salmanticenſis haud exigunnz ſuo æo decus, in qua primam in Theologia Ca- thedram moderatus eſt, ſumma cum omnium lande, ac pene ſtupore lib. 4. de Matrim. cap. 25. n. 9. Cum ſunt varieæ opiniones, inquit, de obſervantia alicujus pracepti, non fit irre- verentia Legislatori, negque transgreſſio cen- ſetur, quod operetur aliquis ſecundum opinia- nem probabilem minus tutam. Conſpirat in eandem ſententiam Petrus Cor- Carmeli- nejo præſtantiſſimus ex Carmelitarum Ordine ?* Perrus Salmanticenſis Academiæ Doctor, de cujus Cornejo. ſtupendo ingenio- & multiplici dobtrina tum alia multa commemorat Joannes Sanctius d'Avila Epiſcopus Placentinus in ejus vita tom. e 2. præfixa, tum id præcipuè&, quod Paulus V. Summus Pontifex verè dignum Ecsleſie Dei OH Poctorem appellavit. Sic autem habet in 1. 2. X 4 tracét. 4 vnnbst en zrth . ner 328 Ad K. P. La-Croiæ Theologiam Moralem f⸗ tract. S8. diſp. 3. dub. 6. ubi de induſtria, ac nn prolixè quæſtionem iſtam tractat: licitum eſt ck Jequi in praxi opinionem minus probabilem, & minus tntam, ſive propriam, ſive alienam, M dumwenodo ſit ſimpliciter probabiles. Ita do- n⸗ cent communiter recentiorer, Medina e&c. Hanc concluſionem variis rationibus probat, & contrariæ ſententiæ argumentis accuratè reſpondet. Joannes Tam inſignem Ordinis ſui Theologum ſe- Loxana. quitur Joannes Baptiſta de Lezana in Summa quæſtionum regularium tom. 3. de opinione regularibus tenenda num. §. pag. 45 8. Dico Jecundb, regulariter loquendo poße religioſos, ſive in operando, live in conſulendo aliis, uti opinione etiam nmeiniss probabili, & minus u- ta, relictà tutiori, & probabiliori etiam . propria. Vrbanu: Sequitur & Urbanus ab Aſcenſione in The- ab Aſcen- ologia Morali traét. I. c. I1. his verbis: QOui⸗ Aone. Aubitot homini (duas probabiles opiniones de eadem re ſibi proponenti) licere quam volue- rit opinionem tenere? im etiam probabili ad- harere, licet alienæ, relictâ probabiliore ctiam propria (1) CMerei-. Pluribus, & ex profeſſo de hac Controver- ſia diſputat Petrus de Lorca egregius Complu- Je Loria. tenſis Academiæ Doctor, & Ordinis Ciſter- cienſis ex obſervantia Hiſpaniæ Generalis emeritus, cujus ſingularem eruditionem mi⸗ rificè prædicant Dionyſius Cuchus in ejus vi- ta, & Carolus Viſch in Bibliorheca Ciſter- . cienfi. Nam in commentariis ad 1. 2. Com- pluti editis anno 1609. diſputationem 39. ſic inſcribit: Uerum ſit tutum operari ſecundnam conſcientiam, quæ innititur opinieni probabili. Et leliorenn e el. Noſere, i N nongt Gne Unteul fsAAl toner hieertmit Supplementum, hve Acceſſiones. 329 Et membro 10. pag. 466. poſtquam explicuit opinionem negantem, ſubdit: Eſt tawmen hoc tempore receptum, poſſe aſſumi quamcunque opinionem probabilem, etiamſi non ſit proba- bilior, & tutior. Quam doéctrinam veram om- nino cenſeo. Tum luculenter eam probat, & ab adverſariorum objcctionibus defendit. Pro more ſuo breviter, & accuratè idem Pærrus à docet Petrus à S. Joſeph Fulienſis, qui & in S. Joſeph. Bibliotheca Ciſtercienſi meritò laudatur: lib. 1. de Legibus cap. 3. ait: KReſolut. 4. ille non peccat, qui ſequitur opinionen probabilem, relittâ probabiliori. Quam & paucis probat, & variis ex ea deductis corollariis magis il- luſtrat. Sic etiam Carolus Malletus Taurinenſis Pa- Carolus tritius, & Monachus Ciſtercienſis tom. 1. Malleius Moralis Theologiæ Malleat. 8. tract. 4. pag. 91. docet, licitum eße ſequi opinionem minus probabilem etiam minus tutanm. Quod ubi ratione, & authoritate probavit, addit: Ex duabus centradicentibus probabilibus opinio- nibus quiſque in praxi ſequi potest, quam ma- lubrit, etiamſi ipſi eperanti minns probabilis videatur. Accedit Gregorius Sayrus Benedictinus, Eenedi- quem Pitſeus lib. de illuſtribus Angliæ Scripto- &ini Gre- ribus inſignis eruditionis virum a Ppellat lib. 7. gorius Clavis Regiæ cap. 4. num. 4. editionis tertiæ darâ. Venetæ anni 1610. pag. 16. poſtquam expli- cuit ſententiam Medinæ affirmantis, Licitum eſſe in praxi opinionem probabilem ſoqui, re- libtaà probabiliori, varias ad eam confirman- dam rationes profert, ac tandem ità concha- dit: has igitur ob cauſas, &s; rationes pæc Me- dinaæ opinio mihi verior, & reita rationi con- X 5§ for- R 33% Ad KR. P. La-Croix Theologiam WMoralem formior ſemper viſa eſt: & quam tuta conſci- entia anuſquiſque in praxi ſequt poteſt. (2.) iſ- rocinantur eidem féntelciæ d Himi Franciſ Patrocinantur eidem fenteltiæ doctiſſimi cani. cx variis 8. Pranciſci familiis Theologi. Quos Joſepbu: er non appellabo Jolephum Angles qui Anglee. ſuperius cum Epiſcopis ſententiam dixit. Ini- Pelbartus tium duco à Pelbarto de Themeſwar viro in de The- ſacra Scriptura egregie verſato, ut habet Va- me ſovar. dingus in Bibliotheca tom. I. Aurci Sacræ Theologiæ Roſarit, verbo opinio §. 13. ait: Sed non ne exeuſatur 4 peccato , qui ſequitur opintonem Dobclorunz, quæ po Hémodun apparet falſa. Reſpondetur ſeunänm Panormitan. in * cap. Capellanus de feris, & in Angelica dum- ma», & Anton. quod eruſäatur, nec tenetun homo ſemper in diverſitate opinionune eligere zutiorem quia opinto eſt tuta, coum habet Doäctorem pro ſe ſatis aoceptum, & hoc ſufkcit ad ſalutem, cum tali voluntate, quod non ad- haæret ei, ſi non crederet eſſe veram &c. Menzi Henricus Villalupenſis Hiſpanicè Villabo- enricus . Villalu- los, cujus eximiam erudittonem mirè com- penſit. mendat Vadingus in Bibliotheca Ordinis Mi- norum, movet hanc quæſtionem in Summa Theologiæ Moralis tract. v. dub. 10. Uerum liseat ſequi opinaonena minus probabilem „ re= littà probabiliori. Ubi verò negantem Caje- tani ſententiam retulit, de affirmante ſic pro- nunciat: Medina, Lieſſius, Vaſquez, & alii contrarium docent, ſcilicet, licitum eſſe, re- libta opinione magis probabili, minus proba- bilem ſequi. Quam ſententiam, altera pro- babiliorem eſſe exiſtimo. Cujus aſſertionis ſuæ rationes obiter proponit, & contraria argu⸗ menta difſolvit. V Idere ſfhen ,An kimus dreas ait in Bibliotheca Belgica, fngulari eru- Supplementum, Nive Acceſſtonet. 33 1 Idem aſſerit Laurentius Portel Luſitanus, Laurent. quem & authores plurimi honorificè appel- Portel. lant, & Bibliotheca Ordinis Minorum virum pium, ac prudentenz vocat. Sic enim habet in dubiis regularibus, verbo opinio eligenda num. 3. edit. ultimæ Lugdun. anni 1640. (3) pag. 669. Licitum eſt ſequè, & operari ſe- oundum opiaionem minus tutam, ſod probabi- lem, & quan puto probabilem, licet eredam oppolitam eſſe tutiorem, &α probabiliorem. Quam in ſententiam & authores multos citat, & quatuor argumenta producit. , Fuſius hanc quæſtionem tractat Joannes Joanne⸗ Pontius (cujus prolixum extat elogium apud Pontius. Vadingum) in curſu Theologico diſp. 24. q. 3. de conſcientia probabili concluſ. 2. po- teſt, inquit, quis facere quod apparet proba- biliter licitum, licet magis prebabile appareat, quod non ſit licitum. Addit hanc eſſe legen⸗ ommuniorem, camque probat tribus argu- mentis, & duplici adverſariorum objectioni reſpondet. Petrus quoque Marchantius, vir magni PBerrus apud Belgas nominis, atque ut Valerius An- Daer chantius. ditione, && eloquentid præditus, uberrimè de hac quæſtione diſputat in libro, cui titulus eſt: Tribunal Sacramentale, Tract. 5. tit. 5. q. 6. Sic autem mentem ſuam exponit concl. 2. Inter opiniones plures, quæ ſunt probabi- les, etiamſi aliqua probabeulior appareat, licer quamcunque ex illis ſequi, & eligere. Et quæſt. 7. concl. 1. Inter opiniones veoré probabiles pe* ſe, non tenetur homo ſequi tutiorent. Obiter idem affirmat Matthias Hauzeur to- Marthia: mo 2. Epitomis operum Sancti Auguſtini ad Hauzeur. lib. 332 Ad K. P. La-Croix T eologiam Woralem lib. 1. contra Donatiſtas cap. 5. Quærit enim, qquo ſenſu, ſi certum peccatum præponere certis incerta, cum liceat altquando uti ſententid tantim probabili, reælibta certà. Reſpondet, in mediis ad ſalatem neceſſaris nunquam lice- re uti incertis, nelillis certis in pnaceptis au- tem licere ati ſententia probabili. Eligius 4 Suabfcribunt eidem ſententiæ doctiſſimi Baſſcus. quique Cappucini Eligius Baſſeus Cmultæ vir leétionis, ut admonet Valerius Andreas) in floribus Theologiæ practicæ titulo conſcientiæ, editionis Duacenæ anni 1637. (5§) pag. 79. ait: Confeſſarius interrogatus, vel alius qui- ounque in canſilsis dandis, & reſponſionibus, poteſt juxta probabilem aliquorum Doäëtorum opinionem reſpondere, Pratermiſsd brobabilio- re, & tutiore. Franciſe. Idem ſentit Franciſcus Longus à Coriolano, Lougus à vir (ut ait Vadingus in Bibliotheca Ordinis Coriolane Minorum) æne dotctus, ac religioſut. In tra- ctatu de Caſibus reſervatis part. I. ſect. 2. art. 2. num. 2. ita loquitur: Reſolutorié dicimus; Confeſſarium quemeunque abſolvere poſſe pœ- nitentem ſequentem opinionem prababilem, re- libta ſua opinione probabiliori. Ludobvie. Ludovicus quoque Caſpenſis non ignobilis Caſponſis. Theologus in Curſu Theologico tom. 1. tract. de conſcientia difp. 3. ſect. 2. pag. 377. hanc aſſertionem ponit: licitum eſt operari juxta ſententiam probabilem, & quaæ re ipsd proba- , bilis ſit judicie operantis, relictä tutiori, 6SS probabiliori ſententia etiam ipſius operantis. Geſvol- Conſentit Geſualdus (ſive, ut habetur in 5. Bibliotheca Ordinis Minorum Jeſualdus) Pa- normitanus tom. I. Operum Moral. tract. 24. cap. 5: cdit. Venetzæz anni 1649. Ppag- 2 *7 6. 1 Vér= Haß n Supplementum, Pve Acceſſiones. 333 S dAiverſitas opinionum occurreret vel circa reſti- 7 anch, rtiitionem, vel circa alia „ pcnitens nollet u lJatisfacere, eo quod habeat opinionem proba- bailem aliquorumne Dostorunz dicentium, nen eſſe obligatum, licet Confeſſarius ècontra te- neret contrariam opinionem, quamvis proba- biliorem: nihilominus in hoc caſu Confeſſarius poteſt, & debet talem pœnitentem abſolvere. Accuratius, ac fuſius quæſtionem hanc exa- qacobus minat Jacobus Raggius Genuenſis centuria I. Raggiur- de Regimine Regularium, parte 2. dub. 46. editionis ſecundæ Genuenſis anni 1653. pag- 159. Secunda ſententia, inquit, eſt afirma- riva, admittens, poſſe etiam in praxi aahbeærere opinioni probabili, probabiliori relibtà. Ita Medina, & nlii, ut ta dicam, infiniti. Quam opinionem ait, eſſe ſequemlam, eamque qua- tuor argumentis probat (6) Suppeditat nobis ejuſdem ſententiæ defen- Ord. Rod. ſorem Ordo Diſcalceatorum Sanctiſſimæ Tri- Captiv. nitatis Redemptionis Captivorum, Leandrum Leanczer de Sancto Sacramento, paize 5. quæſt. Mora'. de S§. Sda- Tract. I. diſp. 4. q. 10. Ex duabus, inquit, cramento. opinionibus probabilibus, lcitum eſt in praxi ſequi quamtibet etiam illam, quæ minus tuta videtur. Habemus & ex Ordine Sancti Hieronymi Ord. §. nobilem utriuſque ſententiæ Patronum Hie- Hierony- ronymum Garciam; qui in Summa Morali“ Hiſpanicè ſcripta; & Cæ ſar-Auguſtæ edita ann. 1644. ità loquitur Tract. 1. diffcul. 5. * dub. 2. num. j. namvis optimum Aunque es muy buen Hierony- vonelium ſit, ut quan- Conicj'o. que quando mus Gar- do duæ ſunt opiniones ay dos opiniones ygu-1Gs⸗ gqualiter probabiles, almente provables ſe Iequa- i mg. ig Mun Cetlk⸗ Mulke „ 33Z4 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem Jequamur tutiorem, & a fortiori quando concurrit probabilis cum probabiliore: ni- hilominus tamen poſ- ſnmus valae tuta con- ſeientia agere ſecun- dum opinionem proba- bilem, probabiliore re- libta, Tam commu- munis, &ͤ ſecura eſt ſta concluſio, ut ſolus Machado art. 5. num. 2. pro ſe alleget 4 5. ſiga la mas ſegula, y a fortiori quando con- curren provable con mas provable. Pero con todo eſſo puede uno muy bien tuta conſcientia obrar ſe- gun la opinion pro- vable, dexando la mas provable. Es eſta concluſion tan communy ſegura, que ſolo Machado art. 3. num. 6. trae en ſu fa- vot 45⅞. Authores mo- dernos. Plures eidem ſententiæ adſtipulatores ex recentes authores. Clerici Regula- Cl 765 Raphae ericis Regularibus accedunt, Raphael A- , . „ . 1.. . 7 verſa à S. Sevenino Clericorum Regularium Averſa. Minorum Præpoſitus Generalis, quem Mi- ræus non immeritò appellat Philoſophum, & Theologum erximium, acriter illam defendit, & plures pro ea authores citat in 1. 2. J. 28. Autoiin. Diana. Zacharias ZRus. ſect. 18. Idem facit Antoninus Diana tom. 1. tract. 13. reſol. I. quæ ſic inſcribitur: An ſit lici- zum relilta opinieone probabiliori, & magis tu- ta, ſoqui opinionem probabilem minus tutam. Nam pro affirmativa ſententia præter authores I7. à Sanchez citatos, alios quindecim adjun- git, & triplici ratione eam confirmat. Zacharias Paſqualigus Theatinus tomo De- PFaſquali- ciſionum Moralium deciſ. 5. cujus hic titulus: An poſſit eligi opinio minus probabilis, relicta probabiliors; pro ſententia affirmante citat authores quadraginta quinque, eamque his verbis r oNchurh Gan, S 19 6 Supplementum „ Rve Acceſſiones. 335 verbis amplectitur: Haunc ſententiam certiſſ- mam puto, && etſtimo in materia Morali poſſe demonſtrari. Tum ad eam probandam rationes duas profert „ ac tandem reſpondet quinque argumentis, quæ pro contraria pro- poſuerar. V Adhæret eidem ſententiæ Marcus Vidal ejuſ- Mareus dem Inſtituti Clericus Regularis in opere, cui idal. titulus eſt?: Arca Vitalis titulo de opinione probabili, inquifit. 5. num. 4 5. pag. 388. lin o'n Owi Jequitur, inquit, && eligit opinionem mi- nus probabilenz, & minns tutam, prudenter, & licité operatur, etiamſi oppoſita it probabi- lior, & tutior. Tum affirmat, hanc conclu- Nionen veram tradere Dobtores communiter, citatque 18. addens: & alit plures. Eam verò probat tribus argumentis, quæ & variis confirmationibus munit; tandem quatuor ad- verſariorum objectiones diſſolvit. Andreas quoque Lanfranchus tom. Opuſc. dsdregz Moral. Opuſcul. I. cap. 4. num. 16. hæc ha- Lanſran- bet: Licet in agendo ſequi opinionen minus chus. mtam, quæ ſit probabilis, relictaà probabilio- re. Quam aſſertionem probat quinque ar- gumentis, & graviſſimorum Doctorum au- thoritate. (7) Prolixè admodum de hac re diſputat Joan- Joanues nes Angelus Boſſius ex Clericis Regularibus Angelus Barnabitis tomo Moral. Varior. part. I. tit. 1. Balſtus. §. 17. ubi hanc ſententiam multiplici ratione, & authoritate confirmat. Tumin Appendice ad tit. 1. Candidi Philalethi argumenta diſſol- vit, ac de iſta opinione ita pronunciat num. 2377. Sententia afferens in qurſtione de ſolæ honzſtate, vel turpitndtine attionis, vel omiſ- hionis, licitum eſſe in praxi ſequi epinionem . pro- Uren Ne 1 Mrorte 1tod l Homo- bonus. Grephan. Syinola. Ad k. P. La- Croiæ Theolo giam Moralem robabilem, etiam minus tutam, relitctà pro- babiliore, & tutiore, hodie videtur (ut ſupra in titulo aum. 13 1. & 137. notavi) moraliter certa, cum nitatur validiſſimis fundan: entis, &; fortioribus, quam oppoſita. Et paulè poſt: Non ſolum hodierni vmporis Scriptores, Theo- logi, Summiſteæ, Canoniſte, & Zuriſperiti, &w omnes publici Profeſſores Theologiæ Mora- lis præfatam ſententiam dozent in publicis Academiis, & privatis Scholis " ſed & apud omnes Confeſſarios ſæculares, & Kegulares, apudque quoſcuzque doltos, & ſimul probos in toto orbe Chriſtiäno nihil magis decantatum, quàm licitum eſſe in operando ſequi quamcun- que opinionem probabilen, dummodo ſit pro- babilis, etiam minus tutam, ubi non agitur de valore facti, vel de damno inſequendo, ſed de ſola honeſtate operationis. Quæ duobus verbis expreſſit Homobonus de Bonis ejuſdem Ordinis Clericus Regularis, & in Metropolitana Eccleſia Bononienſi Pœ- nitentiarius in Commentariis de examine Ec- cleſiaſtico tract. 12. cap. 4. q. 17. reſolut. 6. Keſolutum et, inquit, in foro conſcientiæ probabilem opinionem, relibtà etiam probabi- liori, nos ampleælcti poſſe. (8) Stephanus Spinola Congregationis Som- maſchæ, non minus doctrinà, quàâm generis claritate nobilis, ſuper hac quæſtione, aliiſ- que finitimis eruditiſſimum opuſculum edidit Genuæ anno 1648. hac inſcriptione: de li- bera & prudenti agibilium electione in Mora- libus. Quo in opere jam inde ab initio, ſive in ipſa præfatione aſſerit, opinionem hanc re- centiorun omnium calculo, & univerſali pané populorum uſu confirmatam eſſe. Et diſp. 3. ſect. anheen Nenx Umm 1 onrid Unn, Kr einnn 4 nmeſrh Supplementum, ſive Acceſſionet. 337 ſect. 4, eam ſic exprimit: Et licité, & ſine pec- cato poſſumus in praxim dedacere opinionem, quam putamus minus probabilem, erſconcur- rat cum probabiliori. Quam aſſertionem pro- i bat multiplici authoritate, & ratione. Tum ſect. 5. 6. & 7. Candidi Philalethi argumen- tis accuratiſſimè reſpondet. Adſtipulantur eidem ſententiæ doctiſſimi Patra, viri ex variis Congregationibus Oratorii. Pe- Congre- trus Morinus Congregationis Oratorii D. N. gationis lule, Jeſu Chriſti Pres byter lib. 8. de Pœnit. cap. 4. Oratorii. poſtquam num. 16. 17. & 1 8. ex S. Auguſti⸗ Perrus no, S. Thoma, & Clemente tertio docuit in Morumt. dubiis tutiorem partem efſe eligendam: n. 19. ad hanc de opinione probabili quæſtionem delabitur, & cum Suarez quibuſdam in rebus neceſſarium elle opinionem probabiliorem minus probabili præferre, in aliis vero mini- mè aſſerit his verbis: Franciſcas Suarezx tratt. 3. ad I. 2. diſp. 12. ſect. 6. nu. 10. prudenter mihi videtur circumſoribere caſus, in quiluts neceſſe eſt opinionem certam praferre probabi- li, & probabiliorem minus probabili. Mihi enim videtur certum, & evidens aliquando . prol'abilia ertis præferri poſſe. Quibus igitur indiciis, & argumentis haæc dignoſcemuss Quando ſceilicet, inquit Suarez, ex juſtitia, vel charitate tenemur vitare damnum, quod in re ipſa ſubeſt, vel periculum ejus &. Franciſcus Merolla Congregationis Orato- Eyanciſe- rii Neapolitani Presbyter tom. 1. Theol. Mo- Merolla. ral. diſp. 3. cap. 4. n. 24. Tertia ſententia, in- quit, quæ videtur mihi veriſſima, doçet lici- tum eſſe operari juxta aliorum opinionem pro- babilem, & minus tutam, reliktà propriata- tiore, & quam probabiliorem eſſeſibi perſua- Ad P. La-Croix Theol. Suppl. get. 33 8 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem det. Citat pro ea authores vigintiquinque, A additque, & alii, eandem probat tribus argu- in⸗ . . . . . ſbMe⸗ mentis, & præcipuæ adverſariorum objectio- N1 ni reſpondet. Paulus Petrus Paulus Guazzinus Congregationis! Guazzi- Oratorii Civitatis Caſtelli in tractatu morali !! nus. lib. 2. cap. 26. nu. 14. Soecundo dico, quod ſe- qui opinionem minut probabilem, eriamſi mi- nus tuta ſit, non eſè illicitum. Quod unicâ quidem ratione, ſed graviſſimâà authorum tri- ginta authoritate probat. . Joſepbus Poteſt his adjungi Joſephus de Januario de'Janua- Neapolitanus Congregationis Piorum Ope- rio. rariorum in Reſolutionibus variis editis Nea- poli 1649. reſolut. 61. nu. 5§. pag. 26 8. Sequi probabilem opinionen,, inquit, relicta proba- aclial, biliori, tutiſſimum eſt in conſcientia. Citat au- IIn thores ſeptem, additque: & alii apud iſtos (9) ADNOTATIONES CAPD. VI. 7 Inus tutam (1¹) (1) Chriſtianus Lupus addendus eſt in Diſſerta- tione de opinione probabili. Etiam propria (2 (2) Adde Franciſcum Bonæ-Spei in Apologemate re- torto contra Caramuelem dub. 7. n. 287. & 29 8. & P. Andream Lao Saxoniæ Provincialem, & in Academia Patavina ſacrorum Bibliorum interpretem in 1I. 2. ſan- cti Thomæ de Conſcientia t. 4. diſp. 3. dub. 18. p. 73. Genuenſis editionis ann. 1656. In praxi ſequi poteſt (3) [3] Sed inter Benedictinos maximè commemoran- dus Nicolaus Maria Monſia, qui ſub annum 1694. 1 Genuæ non tam ſuo, quam univerſæ Academiæ illius Caſſinenſis adverſus P. Thyrſum Gonzalez edidit Cri- In me conn. ilen. hel- Comd: Supplementum, ſive Acceſſtones. 339 ſim de probabilitate. Ex hoc autem libello, ut intelli- gas, quid de Cardinali Aguirrio in nupera biſtoria Probabiliſmi tanto hiatu Jeſuitis objecto ſentiendum, lubet pauca exſcribere, quæ p. 67. leguntur. Neque putamus hanc noſtranm ſententiam eſſe contra dolctiſ hbmam mentem Eminentiſſin Cardinalis de Agnirre. Wam idem Eminentiſſimus ibidem proteſtatur, ſe co- gnoviſſe hanc quaſtionen, eſſe graviſſinam, eamque ex inſtituto minims reſolviſſe, ſed potius exeurrendo eam libaſſe, at apparet ex Diſſert. 13. num. 84. in ſinz. Con- tra hunc Benedictinorum Genuenſium librum prodiit Mediolani anno 1695. Doctoris Ferdinandi Innocen- tii Civalerii Nobilis Mediolanenſis libellus ſanè miſer, ut vel ex ipſo titulo diſces: L'oſſequio confederato con la ragione a difeſa del fondamento della Teologia Morale, oſa del retto uſo dell opinione probabile del Reverzndiſſ. P. Tirſo Gonzalez diſoorſo eſtemporaneo e. Ann. 1640. 4 A] Prior editio Lugdunenſis prodiit ann. 1634. Ann. 1637. [5] [58] Et quartæ Lugdunenſis editionis multo auétio- ris ann. 16 53. Argumentis probat [6] [6] Catalogum Franciſcanorum Probabiliſtarum augent Guillelmus Henrick Definitor Generalis Ordi- nis in dumma Theologiæ parte 2. edition. ſecundæ An- tuerp. an. 1672. tract. 2. diſput. 4. q. 3. Maſtrius in 2. ſentent. diſp. 5. art. 2. & in Theologia Morali, Bruno Neuſſer in Polyanthea Theologico-Morali-Canonica Maguntiæ edita 16 80. diſp. 21. q. 12. P. I12. ubi poſt- quam plures hactenus citatos Probabiliſtas laudavit, addit: quibus ego ſubjungo à me lectes ex noſtris Igna- tium upum diſp. 1 3. art. 2. Poſnanienſem in Deciſtio- nihus Moralibus, Sporer, Baronem, Delgadillo paſſin, Boſco parte 4. Boypvin, Maroum Borull, Braodinum, MWMauritium Philippi tralt. 1. cap. I. de conſe. Sichen 2 in 1 349 Ad K. P. La-Croix Theologian Moralem. in Theſibus verè eruditis nuper Lovanii editis, & em- nes Lebtores noſtræ Provincia in MSS. His accedunt Fr. Fulgentius à Trinitate in Alphabeto Quodlibero Neapoli edito 701. verbo Opinio, & Felix Poteſtas in examine Eccleſiaſtico t. I. p. I. C. I. n. 59. Venetæ edit. 1706. Doctorum authoritate (72) . (7) Neque omittendi item ex Theatinis P. Antonius Naldi in Summa quinque Cardinalibus nuncupata quintæ Romanæ editionis an. 163 5. verbo Opinio. P. Thomas Del Bene in ſuis Tractatibus Moralibus Ale- xandro VII. inſcriptis, & Reverendiſſ. P. Capiſucco Magiſtro Sacri Palatii annuente, editis Avenione 1658. tract. 2. & P. Gualdi in volumine pro Probabiliſtis edito an. 1708. ſub ementito Nicolai Peguleti nomine. Hos amplecti poſſe (8) (8) Neque omittendi eruditiſſimi ex Congregatione Matris Dei Scriptores, Conſtantinus Roncaglia, & Dominicus Manſi hodieque bono literariæ Reipublicæ vivens. Et Roncaglia quidem maximi hac in re facien- dus, quod ipſemet fateatur, ſe antea Probabilioriſtieæ ſententiæ addictum fuiſſe, ſed inter audiendas confſeſ- ſiones tandem agneviſſe, nihil minus eâ aptum ad con- ſulendum animarum ſaluti. Vide P. Bovii præclaram Diſſertationem. Interea animadverto, Probabiliori- ſtas quoque homine Probabiliſta gloriari, qui ad eorum caſtra transfugerit, Aguirrio nempe Cardinali Eminen- tifſimo; de quo tamen, ſi adieris adnotationem ſextam in hoc caput, competies, popello fucum facere, qui Converſione, ut ipſi ajunt, Aguirrü abutuntur; pluriſ- que habendam Roncagliæ defectionem à Probabiliori- ſtis, quam Aguirrii à Probabiliſtis, quod hic rem pro- fireatur ſe minus accuratè perpendiſſe, ille vero nonniſi oc diligens examen, & (quod gravius eſt) Sacri Tri- unalis experientiâ edoctus, Probabilioriſtas ſuos de- ſeruerit. Hic ille Roncaglia eſt, qui Ven. P. Pauli Se- gneri higent , ( ruei . ueh loetu⸗ ütan Supplemendam, five Acceſſtone. 341 gneri epiſtolas tres de probabilitate elegantiſſimas Lu- cenſibus typis evulgavit. Quod vero ad P. Dominicum Manſi ſpectat eruditiffimis libris in lucem emiſſis cele- berrimum, ut intelligas, quanto ille Probabiliſtas ſtu- dio ptoſequatur, ſatis erit illud adnotare, primam Ghez- zianorum Dialogorum Lucenſem editionem ab ipſo fuiſſe curatam; qua de cauſa hiſtoricum Probabiliſini in ſe vehementer commovit. Cæterum vide ejuſdem Manſi Theologicos libros. Et alii apud iſtos (9) (9) Addamus & Theologum Ordinis Servorum B. M. V. aut potius plures, ac primores ex co Ordine Pa- tres. Nam in Thefibus Oeniponti editis, ac propugnatis an. 16 87. menſe Majo à P. Pio Maria Wegſchaider ejus Ordinis ſub præſidio R. ae feligioßi P. Damiani Mariæ Frend ejuſdem Ordinis in Comitiis Provincialibus, hanc reperio in Tractatu de actibus humanis num. 29. propofitionem: Licitum &t in operando ſequi quam- cunque ſententiam Theologicè probabilem, relilta pro-⸗ babiliori, & tutiori, ſt agatur de ſola licentia altüs, ſe- us, ſiagatunde valore rei. C A U T vVII. Plurimi ex omnibus Orbis Chriſtiani nationi= bus clariſſimi Dobétores, eaſdem ſenten- tias tenent. NMUlos utriufſque epinionis ccleberrimos Miſpani. defenſores una nobis ſuppeditat Hiſpa- Marti- nia. Martinus Aſpilcueta Navarrus, qui me- nus Na- rito doctiſſimus, & piiſſimus à Bellarmino ap- vartate pellatur de pœnit. diſt. 5. num. 3 8. ita loqui- tur: Reſpondeo ſeeundonegando ſenper tutio- rem partem eligendam eſſe; quoniam ſatis eſt eligere tutam, ut eruditè, & utiliten declarat Antoninus, & facit gloſſa recepta, quæ ſecun- X 3 da 342 Petrus Navar- Fasſ. Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem da eſt, quam dicit ſingularem Alerxander. nanquam verum eſt eum peccare mortaliter, qui facit aliquid dubitans, an ſit pegcatum mortule, nec ne, juxta illud⸗- Qui amat bericu- lum, peribit in e. Sed aliud eſt dubitare, an tale quid faciendum ſit, aliud credere ratione probabili, & authoritate alicujus illustris Do- toris adcmonente, ut pulchré in loco pracitato declaravit Antoninuns, & nos latius, & magis ad vivum diſputabimus ſuper illis verbis: Tene eertumn, &ͤ relinque incentun;, & reſolutius bost hac tradidimus in Manuali Confeſſorum. Primus locus, quem cx ſuis operibus Navar- rus hic citat, ſumitur ex diſtinct. 7. de pœnit. num. 3. ubi ſic habet: Sextoinfertur per hunc terxtum minimé probari teneri nos, ſed tantum conſilio regulariter ad eligendum in rebus agen- dis tntiorenz partenz, niſi aliud adid nos ur- geat præceptum. Infertur autem in hunc mo- dum: Nam omnia jura, quaæ habent, in rebus agendis partem eligendam eſſe tutiorem, ſi gni- kcant, ut partem illam eligamus, quæ animez utilitati eſt certior: ar ſupra dittum est, con- Blium tantum eſſe, etiam in ſpiritualibus, ut certiora minus certis præeligamus,s ergo con- Bilium tantum, & non præceptum fuerit tutio- rem partem eligere. Locus alrer petitur ex Ma- nuali cap. 27. n. 288. ubi, quæ de meliori opi- nione deligenda pluribus diſſeruerat, ita re- ſtringit: Quamvis in foro contentioſo regula- citer præditta obſervanda ſint, in foro tamen conſcientiæ ad ffeltum non peccandi ſußhcit eligere pro vera opinionem ejus, quem merito cenſemusidonea ad id ſoientia, & conſcientia praditum. Tuetur illud ipſum Petrus Navarra, cujus . ſum- . Sen i Gr⸗ nt tode n GNehr 4 5 1, Ten 7 nl , . cn, A 4 Ging Salt, Ganen lic,) htuic Gng Saupplementum, ſive Acceſſiones. ſumma eſt apud doctos authoritas, lib. 3. de Reſtitutione cap. I. n. 2 37. editionis Toletanæ anni 1597. p. 140. Zuxta communiorem, in- quit, Theologorum ſententiam ſufficit ad ſecu- ritatem conſcientiæ opinioni probabil:i ſe con- formare, etiamſi lkit minns probabilis. 343 oannes Medina celeberrimus in Academia Joanues Complutenſi Theologiæ Profeſſor, Codice Medina. de rebus reſtituendis, quæſt. 22. de rebus per ludum acquiſitis, editionis Ingolſtadienſis an. 158I. P. 148. quærit: Quid agendum ſit in caſu, quo Doctores varia opinentnrs atque ubi affirmavit, durante dubio hominem teneri ad illad, quod tutius eſſe cognoverit, ſubdit: Po- zerit tamen, dubio depoſito illi opinioni adhæ- rere, quam viderit, aut audierit a Dostoribus IZtde dignis approbari, qquibus ſe tuté poterit conforware, & quia non video avthoritatem, aut rationem convenientem ad tenendum, eſſe de ſalutis neceſſitate præfatum lucrum reſtitu- endum, opinioni liberanti potius; quam con- domnanti arbitror adhaærendum. Subſcribit eidem opinioni Ludovicus Mon- Ludovi- teſinus, quem Baſilius Pontius l. 10. de Ma- cu Mon- trimon. c. 15. num. 1. appellat inſignem Ma- gistrum Complutenſem, non minus moribus, quam dolctrina. Nam in Commentariis ad r. 2. diſp. 29. J. 5. §. 3. quærit: Uꝛrunm licitum ſir operari juxta opinionem minus probabilena, E& minus tutam. Quam quæſtionem ita deci- dit n. 172. Dicendum nobis est primo, vir lit- teratus licitè operatut ſequendo opinionem mi- nus probabilem, & minus tutam. Zam hac ſen- tentia eſt cmmunis in ſeholis, & latè probat Medina &. Quod ubi pluribus argumentis effecit, & adverſariorum objectiones diſſol- V 4 Vit, teſitius. 344 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralen, Joannes Sanchez. Nicolaus Garcias. Hierony- mus de la Rua. Petrus de Ocbaga- via. Egidius Trul- bench, vit, alteram concluſionem ponit num. 177. Dico ſecundo- etiam illiteratus, & indoltus libité potest ſoqui opinionem minus brobabilem, minus tutam. . Plures pro ea ſententia authores citat Joan- nes Sanchez Abulenſis diſp. 42. de Sacramen- tis num. 12 licitum eſſe, inquit ſéltari opinio- nen minus probabilem, relilta brobabiltori, do- cent Mergado, &. Prius idem fecerat Nicolaus Garcias tract. de Benefic. part. I1. Cap. 5. n. 36 1 potest, in- quit, ſequi opinio probabilis, relibia probahi- liori, ut tenent Armilla, Barrholom. Medina, Go. & recentiores conmuniter. De eadem quæſtione ita Pronunciat Hiero- tiymus de la Rua, Theologiæ in Schola Tole- tana olim profeſſor tom. 2. Theologicarum Controverliarum, ſexta Controverſ,. dub. 6. Pag. 82. editionis Matritenſis anni 1620. Dico quinto, poſſe aliquens hene operari contra opinionem probabiliorem „ & contra optnionem zattorem, ſequendo tamen opinionem probabi- lenz, & atam. Concinnit Petrus de Ochagavia Salmanti- næ Eccleſtæ Theologus in tractatu de Sacra- mentis, de Baptiſmo, quæſt. 11. n. 11. Licer operans, inquit, in aliis rehus ſatisfaciat ſuæ zonſcientiæ, & obligationi, ſequendo opinionem Probabilem, ztiamſi ſit minus tuta, quia rigo- roſum, & intolerabile eſſet ſemper operari ſo- eundum opinionem probabiliorem, & tutiorem’e non tainen in re tanti momenti, qqualis eſt Ba- ptiſmus &o. , Idem ſentit Joannes Egidius Trullench Sac- Theologiæ in Academia Valentina Doctor in opere Morali Venetüis edito anno 1643. tar. 2. Iib. Mlen Ceveftu 1. G 1 . — Supplementum, ſive Aocceſſionet. 345 2. Iib. 8. cap. I. dub. 6. n. I. Guppono, inquit, . SS loquendo generaliter „ & in vommuni, in Mo- ralibus licitum eſſe uilibet ſequi opinionenm ton probabilem, & minus tutam, relicta probabi- . . . lLiore, &s tutiore. Quam inrem authares de- ⸗ 5 , cem, & rationes duas producit. 5 Simillimam aflertionem ponit Joſeph. Ro- Joſephus cafal Valentinæ & ipſe Academiæ Doctor Rocafal. Theologus, in praxi Theologiæ Moralis 3. p. tract. de Conſcientia lib. 3. cap. 6. n. 49. pag. 359. Quando ſunt duæ opintones inæqualitet “ probabiles, Licité quis aget formando diltamen is All juxta opinionem minutprobabilem, relilta pro- babiliori. Ita communiter Doctores & . Quod triplici ratione probat. Sic etiam Joannes Guttierez lib. 1. Canon. Joannes quæſt. cap. 1 3. n. 23. Quando „inquit, ſuper Gurttis- aliquo punéto ſunt diverſæ ſententiæ avthorum, Tez. ambaque probabiles, poterit anuſquiſque ſuam conſcientianz conformare, ounz qua volerit ea- rum. Docet quoque Joannes de Solorzano lib. 3. de Indiarum Jure cap. 2. nu. 38. Securos eſſe, ane qui opiniones duntaxat probabiles ampletan- zang tur, etiamſi aliæ tutiores, & probabiliores exi- Rant, præſertim abi non de fabto, ſed Aejure, dubio, & eius interpretatione, aut intelligen- tia tractatur, de quo videnda ſunt, quæ laté, & eruditè tradunt Theologt recentiores poſt D. Thomam in z. 2. quaſt. 6 3. art. 4. & Quodlib. 8. art. 3. D. Antonin. I. p. it. 3. ap. IO. Cir- ca finen &. Diſertiffſimè eandem ſententiam tuetur Jo- annes Machado celeberrimus in utroque orbe Doctor, cum in Limenſi prinnm Academia, deinde in Salmanticenſi ſummaâ ingenii, & do⸗ 1 5 Grinæ, Joanne⸗ Machado, 346 Itali. Alexan- der Pe- ſantius. Ludanig Cax *“ ctrinæ laude floruerit. Ad R. P. La-Croix Theologiam WMoralem. Nam in opere Hiſpa- nicè edito, quod inſe Tribitut Perfeltns Confeſe ſarius, ſic habet diſcurſu practico art. 3. Dico ſſe, & magis rece- ptam a 3 Dotkaxigi; ſen tenttiam, Llicere, & tu- tum eſſe in conſoientta ſequi minus probabi- lem opinionem, relitta probabiliore Le ſit Wtapropria, ſive alio- rum, & quamvis mi- nus probabilis opinig quam ſequetun, minus ſecura, att magis ſe- cura ſit, aut dobt as, vol ignars ſit qui eam Jegnetur. Pro qua ſen tentia authores citat uadraginta quinque. vonm,nnto orene, Digo que la mas comun, y recibida de los Doctores ſer lici- to, y ſe guro en con- ſciencia ſeguir la opi- nion menos provable dexando la mas pro- vable, O, ſea eſta pro- pria menos ſegura, o. de otros; Y aunque la n menos pro- vable; que ſeguiere, ſea mas ſeguta, 0 me- nos ſegura, o ſea do- cto, o ignorante el que la ſeguiere. r. Non diſtentiunt Itali Dockores, quos intet & rerum pro Apoſtolica Sede geſtarum gloria, & ingenii, ac docçtrinæ larcde emihnet Alexan- der Peſantius Romanus, qui in Commentariis Theologie u . nuncupatis ad I. 2. qu. 19. art. 6. diſp. 2. n. 3. ita loquitur: Dico, quo- ties opinig, S ait izui non ſſe peecatum, eſicommunis apud Doctores, vel quamvis non ſit tam communis; quam bontrariad, ſi ſi eſt ali- gugrum Pé or in, ĩ. Régué häbetur Pro impro- babili, potefqies dobtns illam ſequi. Et pau- l Poſt: . pateſtpr aterea alus conſilium dare ſe- cundum zanden opintonem. Ludovicus Catbo publicus in Gymnaſio Peruſino Theologiæ Profeſlor; Magnae vir in- tegri- Supplementum, Eve Acceſſiones. 347 zegritatis, ac doctrinæ, teſte Poſſevino, & ope- ribus multis, quæ ſumma une laude in lucem emiſit, erximins, atité praclarus, ut ait Anto- ninus Roſatus in Epiſtola ad Cinthium Aldo- brandinum Cardinalem;, in- Summa tom. I. ,P. I. Cap. 14. editionis Venetæ anni 1606. p. 157. Controverſiam hanc datàâ operâ cxami- nat, ac de ea ſic pronunciat: licét ſequi opinio- nem minus probabilem „reliltaà probabiliori. Quod triplici ratione confirmat. Breviſſimè illud ipſum affirmat Lelius Zec- Lelius chus clariſſimus Theologus in Summa Mora- Zecchur. lis Theologiæ; Clementi VIII. dicatâà ann. 1598. Sic enim habet tom. I. de Regulis hu- manorum actuùum cap. 4. n. 7. Qaando omnes opiniones habent graves authores, & probabi- les rationes poteſi licité quis eligerequamoun- que vult. (2) . poſtremi ſententiam dicent Belgæ Theolo- Belgæ. gi, in quibus excellit Joannes Vigers, qui te- Joannes ſte Valerio Andrea in Bibliotheca Belgica, non Vigers. minus vitæ probitate, quam doctrina emicuit, & ſeholam Theologicam Lovanienſem Profeſ- ſor Regius annis continuis viginti ſex doçendo, ſeribendoque illuſtravit. Copioſiſſimè quæ- ſtionem hanc pertractat in I. 2. qu. 16. art. 6. dub. 6. Quid autem ſentiat, ſic exponit: Dico quarto, quando er utraque parte ſunt opinio- nes probabiles , quarum una eſt probabilior „ α altera minus probabilis, poſſum in akionibus moralibus ſequi minus probabilem „modo veré, & abſolutè probabilis ſit; non tantum quands minus probabilis tutior eſt, vel quando ab ope- rante habetur uti probabilior, ſed etians quan- do eſt minus tuta, & habetur ab operante tan- quam minus probabilis. Mens 4 . (etdler⸗ 34 8 Ad K. P. La-Croixæ Theolbgian WMoralem. Gr . . . . . Reürore Guillel- Mens eſt cadem Guillelmi Merceri, quem nus Mer- & Aubertus Miræus in Bibliotheca aſſerit. céri. Dnceons Theologiam Eovanii docuiſſe, primo in Abba- tea Nobili S&. Gertrudis annis alto, poſtea Re- giis auſpicizs in Scholis publicis totos viginti, &octo annos, & Valerius Andreas multis, pla- neque admirandis virtutibus præditum fuiſle teſtatart. Sic enim habet in Commentariis ad 3. partemn S. Thomæ Lovanii editis anno 1630. Pp. 3 82. Si pœnitens adhareat opinioni probabilis & contrariam probabiliorene Confeſſor judicet, debet Confeſſor eum abſolvere. Ratio eſt, quia cum pœnitens operetur ex opinione probabili, eft bene diſpoſitus. David à Eidem quæſtioni ſimiliter reſpondet David Mauden. à Mauden, cujus eruditionen, & præclariſſi- mum opus in Decalogum mirificè commen- dat Michaél Ophovius Epiſcopus Buſcodu- cenſis in iis literis, quæ præfiguntur altert ejuſdem authoris volumini inſcripto: Spequ- lum aureum vitæ Woralis. Sic autem loquitur diſcurſu 2. in Decalog. pag. 101. col. 2. Con- feſſarius poteſsꝶ, & tenetur ſequiopinionem pro- babilem pœnitentèe, relitta ſjua probabiliori. Frauciſo. Franciſcus Sylvius, qui teſte VYalerio Andrea Glvius, Duacenam Theologiarm Profeſſor Regius, at- que or dinarins trigintä, & e amplius annos cum docendo, tum ſoribendo mirifico illuſtra- vit S diligenter de hac quæſtione diſpurat in I. 2. ad qu. r19. art. 5. quæſt. 9. Mentem autem ſuam ſic exponit concluſ. 3. Quando ſunt duc opiniones verè probabiles, lLicitum eft relitta probabiliors ſequi minur probabilem, ſive hac, quæ minns probabilis eſt, ſit tittior, ive non. Ea ſentinnt Medina, Banneſius &. atque hanc aſlertisnem fuam triplici ratione confitmnar. ⅓ Supplementum, Zve Acceſſioner. 349 Amplectitur eandem ſententiam Gaugericus Gaugeri- Hiſpanus natione? Belga, profeſſione T Theolo- cuf gus Duacenus in ade ditiontbus ad Summulam Manuse „, Cajetani verbo opinionis cſus, Quando „ in- bim quit, duarum opinionum contrariarum utra- r uli⸗ que tanquam probabilis à Doctoribus admitti- Peliimt zur, non neceſſarid eligi debet zutior, & pro- Nenmi Babilior, ſed poteſt alterutri zarum quiſque ſe conformare, dummodo ſili berſnadeat, eane, gjnam amplod: titur, eſſe pr obabilen, ique aſſen- tziatur, tanquam Srſtcienter fun datz, uam is fortè contrariam propter argentiores rationes exiſtimet eſſe veriorem. Iia Medina loco ſx- . pra citato. Meque hoc covtrarinum eſt ſupra- dictis, videlicet quod in dubies ligenda ſit pars tutior, quia quundoutraque parz eſt probabi- lis, & ſußfcienter fundata (ſicut hic ponimus) neutracenſetur eſſe dubia» ſedhabet utrramque certitudinem moralem. His adjungi debet Richardus Halus natio- Richay-⸗ ne quidem Anglus, ſed diururnâ commora- du⸗ tione Belga; ut t conſtat ex Joanne Pitſeo, qui Hallus. S&£ multiplicem ejus eruditionem commendat, ttaét. de conſcientia lib. 2. cap. 9. ait?: Mag- norum virorunz authoritate fulti, ſtatuimus Jatis eſſe equi opinionem alicujus probabilem, . ut all eas latebras nzon confugiamus, quibus quidam inveſtigandanm grokabilioremz eſſe con- tendunt. le, , 11 , ADNOTATIONES CAP. VII. Itat quadraginta quinque (1) (1 ) Idem ſentit D. Franciſcus Perea, qui anno 1697. Salmanticæ edidit EydiumlIa- bidem recentis Antiprobabiliſeni. . in⸗ Quam- Tuarez. Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Quatncunque vult (2) (2) Adde Carolum de Baccio Presbyterum Capuanum in ſelebtis caſaum conſcientiæ re- Wr. conditorum Neapolit. edit. 1652. p. 2372. Neque diſſentiunt Germani. Hos inter Jo- dochus Lorichius in Friburgenſi Academia Theologiæ Profeſſor in novo Theſauro utri- uſque Theologiæ Friburgi edito ann. 1609. T. 2. verbo opinio. G. A b U. T VII. Concluditur ſententias illas, quamvis à dobtiſ- limis quibaſque oc. IEſu Theologis defen- dantur, non ſſe tamen eorum proprias: m Societati OEſu propemodum ſingulare fuiſſe eaſdem opiniones tum variiz modis temperare, tum etiam oppugnare. . Am copioſa utriuſque ſententiæ defenſo- r um multitudo, quæ altero tanto major evadet, cùm authores omnes ab iſtis indica- tos nactus fuero, adeo certum me, ac ſecu- rum victoriæ fecit, ut non dubitem palam, & apertè profiteri celeberrimos Societatis noſtræ ſeriptores iſtis opinionibus adhæſiſſe. Sic do- cuit Franciſceus Suarez, quem & Paulus Quin- tus Pontifex Maximus Doctorem eximium, & Alphonſus Caſtelbrancus Conimbricenſis Epi- ſcopus commnnem atatis ſuæ Magiſtruimn ap- pellavit. Nam tract. 3. in I. 2. diſput. 12. ſect. 6. quod universè ſtatuebat Medina, li- cere uti opinione probabili, relittà etiam pro- babiliori, fatetur in iis opinionibus eſſe ve- rum, quæ verſantur circa jus ipfum, ſeilicet an hoc ſit prohibitum, vel praceptum, nöcé. Sic Snpplemenum 9 Rve Acceſſionet. 3 51 Sic etiam Vaſquez in I. 2. diſp. 62. cap. 4. Vaſquex num. 14. Valentia in I. 2. diſp. 2. quæſt. 14. Valentia. puncto 4. Tannerns diſp. 2. de actibus huma- Tannerus his q. 4. dub. 4. Granado in I. 2. tracét. I2. H diſp. 4. ſect. 3. num. 23. Lellius lib. 2. de ju- Becanus. ſtitia, & jure cap. 29. num. 68. Becanus in Turria- ſumma parte 2 cap. 4. q. 9. num. I 5. Turri- Mus. "anus in 2.2. diſp. 13. dub. 3. num. 2 1. Salas Eee. „ Nin 1. 2. tract. 8. diſp. unica ſect. 6. Coninch. tz⸗ 1 tom. 2. de Sacrament. diſp. 34. num. 84. Ovi- Arrioga. D edo in I: 2. tract. 3. Comtrov. 3. puncto 2. Palavici- Arriaga in r. 2. diſp. 2 4. ſect. 1. Pallavicinus eut. in I. 2. diſp. 9. q. 4. art. 4. Henriquez lib. 14. „ cap. 3. utm. 3. Sanchcz lib. I. in Decalog. Sanuchez. cap. 9. num. 14. Azor. lib. 2. inſtitut. moral. Azor. Cap. 16. q. 3. Laymann. tract. I. cap. 5§. §. 2. Lop'man. num. 7. Filliucius traét. 20. in Decalog. c. 4 Pilliueius e De c. 1. Koginalch. nil „ Q . . 2 num. 12, 8. Reginaldus in praxi fori pœnit Gor don, lib. I3. Cap. T0. ſect. 2. Gordonus lib. T. q. 9. à Caſtro nutm. 3 3. à Caſtro Palao parte 1. diſp. 2. pun- Palao. cto 2. Baldellus lib. 4. diſp. I2. num. 1. Breſ- Baldellur. ſerus lib. 3. de conſcientia cap. 8. aliique com- Breſſerus. plures. Quamvis tam multi Societatis noſtræ ſcriptores ſen- tentias illas amplexi ſint, nego tamen eas eſſe ipſorum proprias. Quis enim tam iniqueè ſentiat, ut illis ſin- gulariter eſcribendum putet, quod ab aliis Ordinuum omnium, & Nationum Theologis, & doctrinæ famâ clariſhimis, & numero propemodum infinitis, incredi- bili, planeque admirando conſenſu propugnatum vide- rit? Accedit, quòd pletique ex authoribus à me pro- ductis poſteriotem ſententiam, quæ & priorem con- tinet non modò defendunt, ſed etiam in omnibus Eu- ropæ Scholis & Academiis doccri profitentur. Nam ex Gallia Iſambertus exclamat: a communiter Dolcto- res. Ex Hiſpania verèò Ludovicus Montenſis, Fers 8 a- 1 X 352 Ad R. P. La CGon Theologiam Moralem Navarra, G& Gregorius Martinez: haæc ſententia eſt coäm- munisan Scholis, hac eſt communior Theologornum Jen- tentta, hæc eſt ſententia commuanit. Ex It alia Martinus Bonacina E. Piſcopus,) Jacobus Raggius, & Angelus Boſ- ſius: ita communiter .. heologi, ique ,„ ut ita dicam in- hniti, ita omnes publici profeſſores Theelogiæ; denique cx Germania Joannes Caramuel Epiſcopus: illa ſenten- tia hodie eſt omnium. . Fatebitur forſan aliquis ſententiam hanc in omnibus Orbis Chriſtiani Academiis dominari; ſed'in eas à So- cietatis Noſtræ Theologis introductam eſſe lamentabi- tur. Quod etſi à quibuſdam iracundè, & atrociter ex- Poſtulari (ſoleat, caret tamen omni probabili itatis ſpe- cie, ac coloré; imè apertæ falſitatis convinci nullo ne- gotio poteſt. Nam ut omittam antiquiores Epiſcopos, & Doctores, qui primam opinionem manifeſtè tuentur, & iſti non mediocriter favent: demonſtratum eſt ſupe- rius, Franciſcum Victoriam, Bartholomæum Medinain, Ludovicum Lopez, Bartholomæum Ledeſmam alioſque doctiſſimos Thomiſtas, multò ante eam perſpicuè, & acriter defendiſſe, quàm ab ullo noſtrorum eſſet propu- gnata. Quamobrem Gabriel Vaſquez, qui inter primos Societaris Jeſu Scriptores eam ſub finein ſuperioris ſæ- culi amlexus eſt, ait in I. 2. diſp. 62. Cap. 4. num. 14. in ſeholis mult antò communem fuiſſe. Quod ab eo ve- rè afarmari non dubitabit, quiſquis recordabitur Micha- elem Salonium, & Petrum Navarram anre Vaſquem ſcripſiſſe hanc eſſe communem Theologorun, ſententiam. Unde & Salonius eo loco, quem cap. 6. protuli contra adverſæ opinionis defenſores hoc argumentum ad ho- minem, ut appellant, deduxit. Eligenda eſt opinio, ut volunt probabiltor: ſoed quod liceat ampleæltt probabilem (dimiſsà probabiliori) . opinio probabilior; cum ha- beat plures, & graviſſimoxs authores, & firmiora funda- menta, quäm oppoſita, ut ex progreſiu hujus diſputatio- nis conſtat; ergo &c. Fracta . e D 1 Tmh onltam kkrſnen pVei, S un nuen mWNenarn AIh Supplementum, ſive Acceſſiones. 3 53 Fracta eſt, opinor, procax, & inveresunda Montal- tii calumnia: placet tamen ad eam magis, ac magis obterendam paucis demonſtrare, adeo Socieratis noſtræ proprium non fuiſſe, tucri e daabus opinionibus proba- Viihn bilibus licitun eſſe minus tutam, & minus probabilem ampletti; ut ipſi propemodum ſingulare fuerit, commu- nem illam ſententiam, quam in Theologorum ſcholis dominantem reperit, tum pluribus adhibitis tempera- mentis mollire, tum etiam penitus oppugnare. Ac pri- mum quidem oſtendi perfacilè poteſt, ſi recorderis, an- tequam libris editis quæſtionem iſtam Scriptores noſtri attingerent, Theologos communiter docuiſle cum Bar- thelomæo Medina in 1I. 2. ad quæſt. 19. art. 7. conol. 3. & 4. hanc ſententiam: In omnibus negottiis, etiänz magni momenti, &xin maximam injariam tertii, atque adeo & in materiis Sacxramentorum, locum habere. Quamobrem cum anno 1592. ſcribebat Salonius, plu- res authores pro hac fententia, quàm pro oppoſita ſtare, de illa loquebatur, quatenus ipſos quoque Ju- dices comprehendit. Sic enim habet in ea concluſione, quam verbis paulè ante ciratis confirmat: Quando ſunt das opiniones ex parte Furis altera tamen probabilior, poteſt Judex in judicando, && quivis fidelis in ſuis pri- vatis altionibur, dimiſaa probabiliori, eligere probabi- lem. Hinc eſt etiam, quèd Perrus Ledeſma, qui eodem tempore florebat, cum es loco, quem ſuperiũs cap. 5. deſcripſi, opinionem illam Judicibus ſingulariter ac- commodat, ait: Hanc ſententian tenet Magiſter Me- dina, & Orellana, & alii multi Doctores, præcipus diſci- puli &. Thoma. Conſtat igitur hunc fuiſſe communem Theologorum ſenſum ante annum 1592. Videndum eſt modo quàm ſingulari, planeque admirando con- ſu Suarez, Vaſquez, Sanchez, aliique Societatis noſtræ Theologi, qui paulè poſt de his rebus ſcribere cœpε runt, ſententiam illam variis modis temperare, & plures ejus partes oppugnare conati ſunt. . 4 Ad P. La-Croix Theol. Suppl. 27. Pri- 354 ₰dK. P. La-Coix Tyeologiam Moralem Primè falſam eſſe contenderunt in materia Sacra- mentornum. Suarez enim tom. 3. in tertjiam partem, edi- to anno 1594. diſertè id docet diſp. 16. ſect. 2, quod repetit tract. 3. in I. 2. diſp. 12. ſect. 6. cùm ait: zn opinionibus de Sacramentis locum habere, quod dixerat: ſapè eg juftitia, vel charitate teneri hominem præferre Il opinionem certam probabili, & probabilioren minur probabili. Idem affirmat Vaſquez in commentariis ad T. 2. editis anno 1598. Sic enim habet diſp. 64. cap. 3. num. 1. MWunc de opinione probabili, conſideratà obli- gatione, qua quis ex charitate debet imndigenti providene remedium ſalutis per Sacramentas dicendum eſt. In hoc autem caſu exiſtimo, neminem ſatisfacere huic obliga- tioni charitatis, ſ ſequatär opinionem probabilem, imd etiam probabiliorem minus tutam, ohn, poteſt tutam eli- gere, & ſequi. Idem ſentiunt Sanchez (1) lib. I. in Decalog. cap. 9. num. 34. Granado in I. 2. tract. 2. diſp. 4. ſect. 4. num. 36. Salas in 1. 2. tract. 8. diſp. unica ſect. 10. Becanus in Summa parte 2. cap. 4.quæſt. 9. num. 10. Filliucius tract. 21. in Decalog. cap. 4. num. 13 8. Laymann tract. 1. cap. 5J. §. 5. Reéginaldus in praxi fori pœnit. lib. 13. cap. 10. ſect. 1. n. 99. Gor- donus lib. 9. quæſt. 9, num. 30. Oviedo in r. 2. tract. 5§. Controv. 3. puncto 4. Amicus in I. 2. diſp. 15. ſect. 3. num. 59. Arriaga in I. 2. tract. de humanis actibus diſp. 24. ſect. 4. Palavicinus in I. 2. diſp. 9. quæſt. 4. art. 2. num. 5. Breſſerus lib. 3. de conſcientia cap. 9. Emmanuel Maſcarenhas tract. 1. de Sacram. difſ P. 2. cap. 5. Buſembaum lib. I. tract. 1I. cap. 2. dub. 2. num. 6. aliique permulti. Secundè alteram ejuſdem ſententiæ partem, quæ Ju- dices ſpectat, accerrimè oppugnârunt. Suarez locis pro- xime citatis firmiſſima fundamenta ponit, ex quibus manifeſtè colligitur, quòd diſput. 13. de charit. lect. 6. num. 3. docet in hæc verba: In ſententiis ferendis, ſe- quenda eſt ſemper Judici probabilior pars. Idem affir- mant Uin Supplementum , Rve Acceſſiones. 355 1, Imant Vaſquez i in I. 2. diſp. 64. cap. 2. num. 5. Valentia in 2. 2. diſp. 5. quæſt. 7. punct. 4. Sanchez lib. r. in De- calog. cap. J. num. 47. Tannerus in 2. 2. diſp. 4. quæſt. 14. dub. 6. num. 128. Becanus in Summa, parte 2. tract. I. cap. 4. quæſt. 9. num. 14. Coninch. de Sacram. diſp. ene 34. dub. 10. num. 91. Granado in I. 2. Controv. 12. Uling, diſp. 4. ſect. 4. nuin. 3 9. Salas in I. 2. tract. 8. diſp. uni- IImenica ſect. I2. num. 116. Filliucius tract. 2 1. in Decalog. c cap. 4. num. 144. Laymann tract. L. Cap. 5. §. 3. nurn- Wm16. Reginaldus in praxi fori pœnit. lib. 13. cap. 10. ſect. 2. num. 99. Gordonus lib. I. quæſt. 9. num. 3 4. Ca- ndh ſtro Palao tom. I. diſp. 12. punct. 10. num. 2. Amicus in I. 2. diſp. 15. ſect. 4. num. 81. Baldellus lib. 4. diſp. 15. num. 8. Breſſerus lib. 3. de conſcientia cap. 14. Fra- goſus de regimine Chriſtianæ reipublicæ part. 2. lib. 4. diſp. 10. num. 19 8. Martinus Perez de pœnit. diſp. 33. ſect. 4. Palavicinus in 1. 2. diſp. 9. quæſt. 4. art. 4. alii- que plurimi. B Tertièò eandem opinionem H Medicorum fal- ſam eſſe docuerunt. Nam de illis quoque Suarez agit en cum tract. 3. in I. 2. diſp. 12. ſect. 6. ſtatuit, plerum- due ex juſtitia, vel ex charitate teneri hominem præfer- re Diceir certam probabili „» & probabiliorem minus 6 probabili. V aſquez verò in I. 2. diſp. 64. cap. 4. num. 23. ait: In hac re Terres debet Dedie regulam, quam diximus à WMiniſsro Sacramentorum ſervanädam eſſe, at mnon ſequatur opinionem probabilem duntaxat cum ali- quo pericalo in re, zelicto co, quod omnino certumz eſs, & ſine periculo, alioquin enm non ſatisfaltarnm præ- cepto, quo debet ſubvenire proximo. Conſentiunt Gra- mnado in I. 2. tract. I2. diſp. 4. ſect. 4. num. 41. Salas in I. 2. Tract. 8. diſp. unica ſect. 14. concl. 2. Sanchez 4 lib. 1. in Decalog. cap. 9. num. 42. Layman act. T. cap. §. §. 3. num. 15. Filliucius tom. 2. tract. 2 1. cap. . numn. 151. Becanns in Summa parte 2. rract. 1. cap. W 4. quæſt. 9. num. 14. Reginaldus in Praxi fori pœnit. 5 2 lib. 3 56 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem lib. 13. ſect. 1. num. 99. Gordonus lib. 1. quæſt. 9. num. 30. 34. Breſſerus lib. 3. de Gonſcientia cap. 12. Mill num. 125. Buſembaum lib. 1. tract. I. cap. 2. ſub fineimn, mn & alii multi. unt Quartò eandem ſententiam, quàâ parte Magiſtros, ln ac præceptores ſpectat, refutàrunt. Tenetur Præceptor, I inquit Suarez in I. 2. tract. 3. diſp. 12. ſect. 6. num. 9. 6 Janiorem, & veriorem doltrinam docere: in quo potest per gradus peccare juxta materiæ qualitatem. Quod ex 1 generali principio jam ſæpius indicato , ita Becanus de- ducit in Summa parte 2. cap. 4. quæſt. 9. num. 14. Ter- un tio ſequitur, praæceptorem teneri docere ſontentias, quas credit eſſe probabiliores, & adhibere moralem diligen- tiam, ut veritatem aſſequatur: quin alioquin injurtam facit diſcipulæ. Idem aſſerit Filliucius tract. 2 1. in De- calog. cap. 4. num. 148. Baldellus lib. 4. diſp. 13. num. 2. Breſſerus lib. 3. de Conſcientia cap. 18. num. Ilik 179. Gordonus lib. I. q. 9. num. 30. Neque diſſentit IMhn Sanchez, cum lib. I. in Decalog. cap. 9. num. 26. poſt Imi Salam ait: Praceptores ſæpè opinionem ſnam ſingnla- rem tacere debere, ne cum aliorum ſenndalo ab opi- Il. nione communiter recepta devient. Nam conmtinuè ſubjungit, cos peccare, quandò abſque ulla cauſa juſta excuſante, ſententias illas docent, quas minus proba- biles arbitrantur. Vides quàm impensè doctiſſimi quique Societatis no- ſtræ Scriptores, duce Suarez, communem illam de opi- 40 nione minus tuta, & minus probabili ſentenriam, quam in ſcholis regnantem invencrant, eâ parte moderari ſtu- Neel duerint, quæ res ipſas, & damnum ex iis natum re- n ſpicit. Supereſt modò, ut oſtendam, Socictati Jeſu fihn propemodum ſingulare fuiſſe eandem ſententiam, qua- t tenus præcisè jus ipſum . ac præceptum ſpectat, peni- Mulim tus oppugnare. Neque verò mihi laborandum magno- 4 pere fuerit, ut iſtud demonſtrem: ex ipſo Wendrokio yh cognolſci facilè poteſt. Cùm enim aliquem inter recen- iCe tiores ihfe — lh⸗ G Supplementum, ſive Acceſſiones. 357 n tiores Theologum quæreret, ex quo jam parata ad hanc m opinionem, ut à nobis explicata eſt, oppugnandam ar- n muruaretur, unum reperit Paulum Comitolum, „ quem & appellat pag. 90. (ſed flagitiosè diſſimulat no- nuſtrum fuiſle) & ex quo verbatim deſcribit veterurn ckh,t Theologorum nomina, & loca, quæ pro contraria opi- u nione ibidem percenſet. Certè ab annis octoginta tan- . to conſenſu in omnibus Theologorum ſcholis recepta uaReem eſt illa ſententia ut qui ſuperius allegati ſunt autho- Imires tam multi (quorum plerique accuratiſſimum illo- umis rum Cathalogum texuerunt, qui hanc Controverſiam mint attigêre) duos tantuùm ex recentioribus Theologis aper- um tos ejus impugnatores nominent: Paulum Comitolum (2) & Societate Jeſu, qui lib. 5. reſponſ. Moral. quæſt. 5. acriter, & generatim eam oppugnat, & Antonium Pe- rcz Benedictinum, qui in Laurea Salmantina, certam 10. dub. z. cap. 10. num. 55. multè remiſſius contra Nillam agit, docetque tunc tantùm opinionem probabi- a; liorem neceſſariò præferendam eſſe, cum eſt longè pro- il babilior. Fuit igitur Societati Jeſu proprium, ac ſin- m gulare poſtremis hiſce temporibus Theologum ferre, endqaui & palam, & acriter, & generatim ſententiam 1, . . . . nut iſtam, quâ parte jus ipſum ac præceptum reſpicit, op- pugnaret. eWen ADNOTATIONES CAP. VIII. Anchez lib. 2. in Dec. (1) (1¹) Vide elegantiſſimum P. Lecchii librum in- Gen ſcriptum: Avvertenze Teologiche, quo loco P. San- mis chez defendit à P. Concinæ accuſatione. hcke Paulum Comitolum (2) . „(2) Ante Comitolum cenſendus fuerat Jeſuita Fer- dinandus Rebellus T. I. de juſtitia, & jure ann. 1608. Huic & Cemitolo acceſſit ann. 1642. Andreas Blan- chhus ſub fictitio Candidi Philalethi nomine, ſub quo . . 3 nomi- 35 8 Ad KR. P. La- Croix Theologiam Moralem nominc quis lateret, ignoravit de Champs capite2. Ab anno verò 1659. quo idem de Champs ſcribebat, plures prodiêre Societatis Scriptores, qui acerrimè con- tra Probabiliſtas pugnârunt, ut vel,/ ipſe fatetur recens Probabiliſmi hiſtoricus. . APP E ND IX. De duobus Ordinis S§. Dominici Theologis, quo- rum alter favet, alter bellum indicit communi doltrinæ. Um hæc diſſertatio typis ederetur, jamque po- ſtremum caput ſub prælo eſſet: commodè in manus meas venerunt Dominicanorum libri duo; alter obſoletus, & præ nimia vetuſtate pœne de- tritus, recentiſſimus alter, & nondum compactus. U- terque in hanc Controverſiam multa diſſerir, ex quibus Pauca delibo. Primus eſt, Conſolatorium timoratæ conſcientiæ ante annos ducentos conſcriptum à Joanne Nider, quem Antonius Senenſis in Bibliotheca, Verum Speculum ob- Jervantiæregularis, & ſcientiarum omnium promptua- rium uberrimiunz appellat. Toto cap. 11. probat autho- ritate antiquorum, ac Præcipuè S. Thomæ, Villelmi Antiſſiodorenſis, Ulrici, Monaldi, Humberti, & Villelmi gloſſatoris Raymundi: Quod non ſemper oportet tutio- rem opinionem eligere de neceſſitate ſalutis, ſoed ſußfcit zutam eligere. Tum aliud caput ſic inſeribit: Capitu- lum 12. probat idem authoritatibus magis modernorum Doctorum. Et jam inde ab ipſo initio ait: Goffridus des fontibus dicit: quòd fi quis confitens non habet con- ſcientiam de aliquo altu, quem Confeſſor opinatur eſſe bPeccatum, puta, de Vitaliciis, & de multitudine Be- nefi- Gen (W; 8 ll I eteun ere. lt . B 14 Supplementum, pve Acceſſionet. 352 de neſziorum, & ſimilibus; quando confitentis talis opi- mio non procçedit exr protervia, ſea ex probabili ratio- “ ve, debet eum Coenfeſſor generaliter in forma Eccleſia ſete alsſolvere. Simillima profert teſtimonia Bernardi Claromontenſis, Petri Paludani, & Joannis de Er- denberg, Doctorz, inquit, noſtri Ordinis ſatis an- tiqui. Quæ omnia cap. 1. plurimis rationibus con- firmat. (1) 1 Vix illum Joannis Nider librum percurreram, cum „mihi oblatus eſt alter Julii Mercori Cremonenſis de I praxi opinionum limitata, qui recens prodiit Mantuæ cum honorifica approbatione Hieronymi Placentia So- cietatis jeſu Theologi. Non eſt mei inſtituti explora- re, quàm firma ſint ea argumenta, quibus totâ parte ſecundâ probare nititur ex duabus opinionibus contra- riis probabiliorem, ac tutiorem in praxi ſequendam eſ- ſe. Duo tantùm obiter moneo. Primum eſt, eum par- te 2. art. 26. inter contrariæ opinionis patrones appel- lare duos, aut tres recentiores Theologos, quos nec Alei vidi, nec ab authoribus ſuperins productis eitatos legi. Quamobrem facilè adducor, ut eredam eos cum Do- minico Soto, quem & ipſis Mercorus adjungit, loqui tantùm de Judicibus „vel de factis ad aliena jura per- tinentibus. Secundum eſt, eum part. 3. art. 7. in com- munem ſententiam relabi, ac docere ſæpius licitum eſ- ſe ſequi in praxi opinionem minus tutam, & minus probabilem: Quandovidelizet, inquit, minus probabi- lis ex motivo intrinſeco per motivum extrinſeum reddi tur certa moraliter. Sit exemplum; penſutis rationibus intriaſecis, an ſit licitam in die feſto opus ſenvile per ho- ram, pars negativa mihi videtur probabilion, & afir- mativa minus probabilis. Si poſtea adverto, qudd perſor na Religioſaæ, doctæ, & Dei timorem habentes faciunt la- borare ſuos fBamulos per horam in die feſto, orxtra caſumz neceſſitatis: ex hoc exemplo, tanquam medio extrinſeco- poſſum ſequi ſententiam, quaæ mihi minus probabilis ap- 4 5 paret Comcvngetr 1 ‚Sins 360 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem paret ex motivo intrinſeco. Addit paulè poſt Et quia plura ſunt hujuſmodi motiua evtrinſeca, quæ operationes noſtras moraliter poſßunt certificare, ut authoritas Dolcto- rum, exempla Wajorum, præſumptiones, titulus poſſeſ- hionic, conſuetude, tolerantia approbativa Superiorum in lege humana; regula ab nconvenienti vitando, vel pro majori hono in his, quæz mala ſunt, quia prohibita, && kmilia; deo ſapins poterit accidere caſus, ut poſſit ad- mitti in praxi nſurs opinionis minns probabilis, quæ fa- vet libertatt, reliétà bprobabiliori oppoſita, qua favet Praæ- cepto. Ex quibus patet eum à communi ſententia ni- hil admodum diſcrepare. Quod & clarius oſtendit ca- Pite ſequenti, cum pluribus probat, ſe cum Vaſquez, Suarez, Sanchez, de Lugo, Laymanno, & Eſcobario 3 ) planè conſentire. ADNOTATIONES APPENDICIS. Puribus rationibus conſirmat (1) (N) At, inquies, Niderus ipſe in 9. Præcept. c. 4. ait: ſecuriorem viam tenendam eſſeo . in dubiis enim ſecurior via eligenda eſt. Reſpondeo, Niderum de veris, ac propriis dubiis loqui, in quibus nemo Pro- babiliſtarum negat, tutiorem viam eſſe eligendam. Ur- ges. Idem author Cap. 11I. affirmat, ubi in diver ſas par- tes abeant Scriptores, cum bona conſcientia poſſe quem- Piam tenere anam partem, dummodo hbonam conſcien- tiam, ſeu fidem fibi formet de probabiliori parte. Fa- teor. At non de probabiliori directa loquitur Nider, ſed de reflexa. Pluribus oſtendo. I. ait Nider: Poteſt quis venere unan partem alicujus opinionis, & ſecundum eam 9Perati, ſaltem ſecluſo ſeandalo. At quei ſcandalo lo- cus, ſi quiſpiam dirette probabiliorem ſequatur ſen- tentiam? II. Concedit Niderus, tum licere probabi- liorem partem ſequi, præcipuè ubi quis adhibet dili- gentiam querendo, an liccat, nec invenit aliquid, quod Puln 1 cphbe Cenn Uecna nſN un 1 , . “S Supplementum, ſive Accefſiones. 361 ngſg quod eum ſuſſicienter moveat, quod ſit illicituZim Pu- N abat igitur Niderus probabiliorem opinionem non tanti ponderis eſſe, ut omne prorſus argumentum tolleret, quo hoc, illudve minimè licere brobarerur. Cur enim addidiſſet verbum præcipueg? Quamobrem h videant quæ ſo Ballerinius „hiſtoricus Probabiliſmi, & cæteri Probabiliſtarum oſores, nu m ex ipſorum ſententia locutus fuerit Niderus, cuùm ipſi velint ex probabilio- A ris opinionis conflictu probabilem ſententiam ità infir- uen mari, ut prudentem virum in ſuas partes trahere haud Poſſit. III. Audliatur ipſe Nider cap. 13. Inter con- trarietatem opinionum elt gens unam partem, tunc vide- tur ſecurus in conſcientia, quando illa opinio non eſt evi- denter contra Sacram Scrip zuram, vel determinationem Eceleſiæ. (Numquid verèò, qui probabilem opinionem ſequitur, in eam ſententiam abit, quæ ſit eidenter contra Sacram Sseripinram G&.* Imòô verèò, ut probabilis opi- nio quæpiam ſit, id ante omnia poſtulant Probabiliſtæ, “ ut ne Scripturarum „ Aut Eccleſiæ authoritati adverſe- tur) modo ſciat vel per ſe, vel per alium, cui oredit pro- babiliter (non probabilius) rationes contrarias ſolvere, qquas videt, aut ſeiat alios prudentes eas contemnere, & abjicere; ſed contentus eſſe debet certitudine morali, O pro poſſe formare bonam conftientiam. (Vix Terillus clarius explicat reflexum conſcientiæ dictamen) in illa nn opinione, atque habere ita animum diſpoſitum (utinam uhas Probabilioriſtæ omnes ita animo comparati ſint!) it pa- n ratus ſit obedire Eccleſiæ, ſi centrarium determinaverit. Neque enim mirum eſſe debet Niderum, qui tempo- ribus illis florebat, quibus Scholaſtica de Probabiliſmo Controverſia nondum exorta fuerat, verbis quandoque abuti; id enim in cæteris omnibus argu mentis uſitatum videmus, ut plures minus caſtigatè loquerentur, c cuùm ante enatas ſuper iis rebus diſputationes ſcripsêre. Cæ- terum ſi R. P. Hiſtoricus, aut alius quivis de Probabi- liſtarum cœtu Niderum pro ſe ſtare pmnino velit, ui A mnw/ 2 5 habeat 362 Ad K. P. La-Croix Theologiam WMonalem habeat ſibi illum, per me licet, dummodo P. de Champs in eo Probabiliſtis adſcribendo ita errâfle pronunciet; ur ejufdem erroris arguat Dominicanum, & Epiſtopum Ppræclariſſimum D. Acacium de Veélalco, cui non (ccus ac P. de Champs Niderus. viſus eſt Probabiliſtis recenti- bus præiviſſe. ADNOTATIONES In uni verſam P. La -Croix Moralem Theo- logiam. T O M. I IIb. 1. num. 166. Eſt inique malevolus (1) (1) Ex hoc tamen tam præclaro Scriprore non pu- duit nuper Religi oſum Virum T. r. hiſt. Probab. plu- res propofitiones excerpere, caſque Jeſuitis laxitatum omnium, ſi Superis placet, magiftris objicere. Vide apologeticam P. Joamnis Francifci Richelmii eruditiſſi- mi viri reſponſionem, & quid hac ſuper re de bono illo Religioſo hiſtorico ſentiendum ſit, comperies. Ibi: S. Borgias non dixit (2) (2) Adi Bollandianos T. 7. Julii in gloria Poſthuma S. Ignatii ſub finem. . Lib. I. num. 209. exgo idem agnoſcere debent Jan- ſeniſtæ (1) corde præ bendum elle aſſenſum (2) 10. Febr. 1704. (3) (1) Vide Inſtructionem Paſtoralem doctiſſimi Ca- meracenſis Epifcopi editam 21. Martii 1705. in qua quidquid infallibilitatem Ecclefſæ in dijudicandis tex- tibus ſpectat, collectum habes: ac diligentiſſimè exa- minatum. „₰ . 8 l Idem kagt N SMulee ) . D Abnnen Supplementum, ſive Accefſtionee. 363 (2) Idem Cameracenſis Epiſcopus eruditam Inſtru- ctionem dedit 1. Julii 1708. adverſus libellum inſcri- ptum: Juſtification du ſilence reſpettuent; quam videre poteris. Sed 20. Aprilis anno 17055. aliam inſtructio- nem emiſerat huc ſpectantem de ſubſcriptione formulæ ab Alexandro VII. præſcriptæ. Confule etiam præſtan- — tiſſimum libellum P. Livini de Meyer in hiſt. Controv. de auxiliis vindicata p. 69 5. Venetæ editionis præpo- tatum: Paralella antiquæ, & præſentis Eccleſiæ in præ- ſoribenda, & erigenda ſidei formula adverſus hereſes l El. rortas. 6353) Quam confirmavit inſtructione altera 2. Martii V 1705. Lib. I. num. 210. in fine: Anno 1705. 16. Julii. (1) (1) Hanc Clementis XI. Bullam mittens Epiſcopus Cameracenſis ad Clerum, populumque Diœceſeos ſuæ, præclaram inſtruétionem edidit 1. Martii 1706. in qua illam veluti explicat, ac ſæpiſſimis animadverſionibus illuſtrat. Erupit tamen (quis crederet?) & Batavis lati- bulis tenebrio quidam impudentiſſimus, ac non feren- dàâ temeritate auſus eſt libello vulgato: Denunciationem ſolemnem Bullæ Clenzentinæ, quæ incipit V ineam Domi- ni Sabaoth facere aniverſæ Eccleſia Catholicæ, ac præ- ſertim omnibus Hierarchis eéjus tanqquam evertentis do- trinam gratiæ, quâ Chriſtiani ſumus, tanquanz eſaſci- tantis Pelagium cum ſuis aſſeclis, tanquam ohzicientis Eccleſiam evtraneorum ſcandalo. Scd procacis homi- mis arrogantiam fregit Cameracenſis Epiſcopus in Epi- ſtola ad Queſnellium edita anno 1710. & Meyerus no- ſter in Appendice ad liſtoriam Controverſiarum de au- riliis vindicatam p. 728. Ven. noviſſ. edit. Utrumque lege. Num. 212. quod ejus mentem ſemper aſſequantur pour expliquer, ſoutenir, & confirmer la dottrine Catho- lique, (1) Sed ex libro inſcripto: Lettres d' un Predicateur 364 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem lique, editoque Leodii 1713. juvat Janſenianæ doctri- næ cum Anguſtiniana, & Calviniana collationem com- pendio exhibere. Tum duo hæc patebunt; primum il- lud, propoſitiones damnatas verè in Janſenii libro ex- care; alterum falſo Auguſtinum jactari ab Janſenii ſecta- toribus. I. PROPOSITIO DAMNATA. Aliqua Dei præcepta hominibus jultis volentibus, &lh conantibus, ſecindiem præſentes, quas ha- bent vires, ſunt impoſſibilia; decſt quoquue illis gratia, quà poſſibiliaiant. 4 S. AUG UmSTINVUS Ib. de Fide contra Manich. c. 10. Quis non clamet ſtultum eſſe præcepta dare ei, cui liberum non eſt, quod præcipitur facere? & iniquum eſſe eum damnare; cui non fuit poteſtas juſſa implere? Lib. de pecc., merit. & remiſ. 5. c. 3. Acutè autem ſi- bi videntur dicere, quaſi noſtrum hoc ullus ignonet, quòèòd, ſi nolumus, non peccamus; nec præciperet Deus homini, quod eſſet humanæ impoſſibile voluntati. Lib. de grat. & lib. arb. c. 4. Homo gratiàâ juvatur, ne ſine cauſa voluntati ejus jubeatur. Vide etiam Aug. lib. de nat. & grat. c. 3. GC. 26. C.4 5. lib. de corrept. & grat. c. 7. lib. 3. de lib. arb. c. 20. G& 2 2. JANSENIUS Torn. 3. lib. 3. 6. I 3. Ex hac indubitata doctrina quæ- dam non parvi momenti ad hanc rem ſpectantia inferuntur, & clareſcunt. Primum quidem, eſſe quæ- dam homini præcepta, ſecundum ftatum, & vires, in quibus cçonſtituuntur, impoſſibilia.., Secundum, non adeſſe — znlne e gulr 1gnene uuehk ularn m iumm⸗ Ein Supplementum, ſive Acteſſiones. 36 5 adeſſe ſemper gratiam, quâ poſſimus, hoc eſt, quàâ illa cadem præcepta implere ſuſhciamus. Tertium, hanc impotentiam reperiri, non ſolum in excæcatis, & ob- duratis, & infidelibus . . . ſed etiam fidelibus, & juſtis.. Quartum, hanc impoſſibilitatem fidelibus accidere, non tantum quando nollunt, ſed etiam quando volunt. Similia habet T. 3. l. I. C. 11. & l. 3. C. 4. 13.17. CALVINUS LW.-2. eſ:t. 6. 7. §. 5§. Quod autem impoſſibilem legis obſervationem diximus, id eſt paucis verbis explicandum ſimul & confirmandum. . Ejuſmodi ar- gutiâ vexabant Auguſtinum Pelagiani; injuriam fieri Deo, ſi plus jubeat, quàm per ejus gratiam præſiarc queant fideles. INec aliter Cal vinus eodem lib. 2. Inſtit. g. 2. §. 6. G. 3.§. 10. Cap. §. §. 6. C c.7. §. 2. In Antid. Conc. Trid. leſſ. 6. . 6. lib. 4. de lib. arb. non procul al initio. II. PROPOSITIO DAMNATA. Interiori gratiæ in ſtati naturæz lapſa nunquam reſcſtitier. S. AUGUSTIN US I lb. 12. ds Cwvit. Dei cap. 6. Si duo æqualiter affecti animo, & corporen, videant unius corporis pul- chrirudinem . . & ii eâdem tentatione tententur, & unus ei ccdat, atque conſentiat; alter idem, qui fuerat, perſcveret; quid aliud apparet, niſi unum voluiſſe, al- terum noluiſſe à caſtitate deficere. Unde: niſi propriâ voluntate; ubi cadem fucrat in utroque corporis, & animi affectio. Lib. de ſpir. & lit. c. 34. Miſericordia prævenit nos; con- 366 Ad R. P. Va-Croix Theologiam Moralem conſentire autem vocationi Dei, vel ab ea diſſentire, pPropriæ voluntatis eſt. Lib. de Catech. Rud. c. 26. A quo interitu, hoc eſt, pœnis ſempiternis Deusniſericors volens homines li- berare, ſi libi ipſi non ſint inimici, & non reſiſtant mi- ſericordiæ creatoris ſui, miſit unigenitum filium ſuum. Iub. de grat. & lib. arb. c. 16. Judæi gratiam repel- lebant, in Chriſtum Proptctea non oredebant. Lethz. S ” quaſt. 6 68. Ad illam cœnam nec omnes, quivocatit ſunt, venire voluerunt; ned illi, qui venerunt, venire poſſent, niſi vocati. Itaque nec illi de bent ſibi rigeren qui venerunt; nec illi, qui nolue- runt venire, debent alteri tribuere, ſed tantum ſibi, quoniam ne venire ent vOα, erat in corum libera po- teſtate. PVPids etiäm Aug. I. I. ad Simplic. quæſft. 2. in Pſalm. 102. lib. 3. de il. arb. c. 16. iaT19:7 al. 17. de Ver- bis Apoſt. c. 3. l. 2. de Actis cum Felice c. 4 JANSENIUS Ir. 3. lib. 2. 6. 24. Quapropter gratiam Dei ita vi- Ctricem Auguſtinus ſtathit ſupra voluntatis, ut non raro dicat, hominem operanti Deo per gratiam non poſſe reſiſtere... Ex quibus non elſt difficile per- ſpicere, quam Procul ab Auguſtini doctrina, & ſenſi- bus aberraverint, qui vobis taſem gratiam procuderunt, quæ lemper explorat 5 expectatqu voluntatem hominis: ne ſi fortè prævaricator fuerit, caſſa, & inanis gratia, & effectus Divinæ miſcricordiæ irritus humand poteſtate reddatur. Et Cap. 2 5. Apud Auguſtinum gratia, & opus! bo- nutm ita reciprocantur, ut, „quemadmodum ex gratia da- ta mox effectum operis conſecutum inferre ſol et ; ita viâà versà cx defectu operis gratiam non eſſe datam. Similia habet eodem T. 3. lib. 2. C. 2 3. & 27. CAL- , Sapplementum, ſive Acceſſiones. 367 C A L VI NUS. Nlen Llk. à contra Pighinum p. 183. Nego gratiam ſic no- Dis offerti, ut noſtræ poſtea ſit optionis vel obtem- perare, vel refragari. Nego tantum in hoc dari, ut imbecillitatem noſtram ſubſidio ſuo adjuvet. Neque enim cfficere Deum in nobis teſtatur Paulus, ut poſſi- mus bene velle; ſed hoc quoque ipſum, ut velimus. In Antid. Conc, Trid. ſeſſ. 6. . 6. GcxXto capite aſſe- runt, gratiâ Dei nos Præparari ad juſtitiam percipien- dam; ſed huic gratiæ partes aflignant excitandi, & ad- juvandi, ut ipſi liberè cooperemur. Nempe putidas hic nænias audimus, quas in Scholis deblaterare ſolent. Thid. Excudunt in nova ofhcina, quod Auguſtino fuit ignotum, non eſſe ex Deo gratiæ receptionem, quia libero propriæ voluntatis motu Den vocanti aſſenti- mur. At repugnat Scriptura, quæ Deum authorem facit bonæ voluntatis. S Nec aliter Calvinus l. 12r Taſtitute. C. 3: §. 10. & lI. 3. Inſtit. G. 24. H. 1. III. PROPOSITIO DAMNATA. Aa menendm, &- denmereudumin ati naturæg lapſz sosz zecguiritur in homine libertas à ne- ceſſtate, ſed ſußzcit libertas à coadtiong. S§. AUGUSTINUS V. 3. dAe lib. arb. c. 4. Nunquid tam multa, quæ Præcipiuntur imlege, ut ne adulteria, & fornica- tiones committantur, indicant aliud, quàm liberum ar- bitrium? Neque enim præciperentur, niſi homo habe- ret propriam voluntatem, quâ divinis legibus obediret. Cap. 18. ecjaſdem libri. Quæcunque iſta cauſa eg vo- unta- 36 8 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem luntatis, ſi non ei Poteſt reſiſti, ſine peccato ei ceditur; ſi autem Poreſt „non ei cedatur, & non peccabitur. An fortè fallit incautum: ergo caveat, ne fallatur. Antan- * 3 ta fallacia eſt, ut caveri omnino non boflit? Si ita eſt, llehe nulla peccata ſunt. Quis enim peccat in eo, quod nul- 4 lo modo caveri poteſt? Peccatur autem; caveri igitur oteſt. Lib. de duabus anim. c. 12. Dicere autem peccare ſi- ne volunate, magnum deliramentum eſt, & peccati reum teneri quemquam, quia non fecit quod facere non pot dnie, ſummæ in'quitatid eſt, & inſ⸗ aniæ. Quamo- brenm, ſi illz animæ quidquid faciunt , ſi naturàâ, non voluntate aciunt, id ceſt, ii libero ad faciendum, & ad non faciendum motk animi carent; ſi denique ab his abſtinendi ab opere ſuo poteſtas nulla conceditur, pec- cato earum teneri non poſſumus. Pide etiam Aug.-lib. contra Fortunatum diſp. I. & 2. lib. 3. de lib. arb. &. I. Lib. 12. de Civ. Dei c. 8. lib. de “ vera Keiig. 6. I4. JANSENIUS. TOa 3. l. 6. G. 6G. Quod ſola neceſſitas cdᷣactionis *adimat libertatem. ... demonſtrari poteſt Eodem lib. 6. c. 3 8. Vetcres non obſtante immatabili neceſſi- * tate, omnem omnino rationalem voluntatem, hoc eſt voluntatis motum, & liberam, & electivam ſui objecti poſuerunt, ſolãà cxclusâ violentiæ, coactioniſque neceſ- ſitate .... & panlo poſs: Habes Lector conſenſum admi- rabilem tot ſanctiſſmorum, & eruditiſſimorum viro- räüm, de quibus nulla unquam erroris in hoc ſuſpicio fuic, unauititer, conſtantifſimeduc docentium; hoc ipio, quod rationalis voluntas eſt, liberam eſſe..... Wllamalut immurabilitatis, inevitabilitatis, vel quo- cunque voces nomine, ſed ſolam coactionis neceſſita- tein ei repugnare. L. S. 1 1. O Nonnt⸗ mſollet Werne llee, Supplementum, ſive Acceſſiones. 53569 m L. 8. 6. 19. Nulla neceſſitas actibus voluntatis liberis wrtien formidanda eſt, ſed ſola vis, coactio, & neceſſitas vio- lentiæ. . Similia habet l. 6. 6. 4. & 6. & l. 7. c. I1. CALVINUS LA. 2. Inſtit. C. 2. S. 7. Pronunciat Lombardus, non liberi arbitrii ideo nos eſſe, quod ad bonum & . malum vel agendum vel cogitandum peræque pollea- mus; ſed duntaxat, quèòd coactione ſoluti ſumus. Quæ libertas non impeditur, etiamſi pravi ſumus, & ſervi peccati, & nihil aliud, quàm peccare poſſimus. Liberi arbitrii hoc modo dicatur homo; non quia liberam ha- bet boni æque ac mali electionem; ſed quia male vo- luntate agit, non coactione. IWec aliter Calvinus lib. 2. de lib. arb. contra Pighi- um, & lib. 4. non procul ab initio, & lib. 2. Inſtit. 6. 3. §. 2. & in Antid. Trid, ſeſſ. 6. C. 6. 1 IV. PROPOSITIO DAMNATA. Semi⸗Pelagiani admittebant prævenientisgratiæ neceſſitatem ad ſingulos altus, etiam ad initium RKdei; & in hoc enant hæretici, quod vellent cam talem eſſe gratiam, cui poſſet hutmana vor luuntas reſiſtere, vel obtemperare. §. AUGUSTINUS Q ad primam partem propoſitionis attinet, Lüb. de Redempt. Sanctor. &. 3. de ſeipſo loquens; dum adhuc erat Semi-Pelagianus, ſic ait: Errabam pu- tans fidem, quàâ in Deum credimus, non eſſe donum Dei, ſed à nobis eſſe in nobis, & per illam nos impetra- re Dei dona, quibus temperanter, & juſtè, & piè viva- Ad P. La-Croixæ Theol. Juppl. A a mus 370 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem mus in hoc ſæculo. Librum vero ſic concludit, ratio- nem ur illum conſeripſerit, afferens, nullius alterius er- roris facta mentione. Nova quæſtio ad hoc nos com- pulit, quia, cùm ex prioribus opuſculis noſtris ſatis ido- neis teſtimoniis egiſlemus ,donum Dei eſſe etiam fidem, inventum eſt, quòd contradiceretur, ad hoc valere illa teſtimonia, ut oſtendant, Dei donum eſſe incremen- tum fidei; initium vero fidei . ab homine ipſo eſſe, nec eſſe donum Dei; ſed hoc exigere Deum, ut cùm id ræceſſerit, cætera tanquam hoc merito conſequantur, næ Dei dona ſunt, nec ullum dari gratis. Quod ſpectat ad alteram partem in Pſ. 10 1. Vocata prima Jeruſalem noluit audire. Jeruſalem, Zeruſalem. luget, clamat, & non reſpondetur. In Pſ. 5I. De talibus alio loco dictum eſt: MWoluit intelligere, utbene ageret. Non enim dictum eſt: non potuit, ſed nolait intelligere, ut bene agerer. Clauſit oculos à luce præſenti. NMNunquid tum Semi-Pelagianus fuit Auguſtinus?V3ide etiam l. 2. de pecc. mer. & remiſſ. c. 17. l. I. Retr. c. 22. & ſerm. 159. al. 17. de V'erb. Apoſtoli. JAN'SENIUS Om. I. l. 8. c. 6. Certum eſſe, & indubitatum eſſe debere ſentio, quod Maſſilienſes præter prædica- tionem, atque naturam, veram etiam atque internam & actualem gratiam, ad ipſam etiam fidem, quam hu- manæ voluntatis, ae libertatis adſcribunt viribus, ne- ceſſariam eſſe fateantur.... In hoc ergo propriè Maſſi- lienſium error ſitus eſt, quèd aliquid prunævæ liberza- tis reliquum putent, quo, ſicut Adam, ſi volniſſet, pote- rat perſeveranter operari; ita lapſus homo ſaltem crede- re poſſet ,ſi vellet: Neuter tamen ſine interioris gratiæ adjutorio, cujus uſus vel abuſus relictus eſſet in uniuſ- cujuſque arbitrio, & voluntate. Similia habet ejuſdem libri cap. 7. & 8. CAL- Supplementum, ſive Acceſſtiones. 371 CALVIN US I. 1I. Inſtit. c. 1 5. §. 8. Poterat igitur Adam ſtare, ſi vellet; quando nonniſi propriâ voluntate cecidit; ſed quia in utramque partem flexibilis erat ejus volun- tas, ideo tam facile prolapſus eſt..... Qui vero Chriſti ſe diſcipulos eſſe profeſſi in homine perdito, & in ſpi- rituale exitium demerſo liberum arbitrium adhuc quæ- a runt, inter Philoſophorum placita, & cœleſtem doctri- nam partiendo plane deſipiunt. Lib. 2. Inſtit. c. 3. §. 10. Gratia voluntatem movet, non qualiter multis ſæculis traditum eſt, & cteditum, ut noſtræ poſtea ſit electionis motioni aut obtemperare, aut refragari; ſed illam efficaciter afficiendo &c. Wec aliter Calvinus in Antid. Trid. ſeſſ. 6. V. PROPOSITIO DAMNATA. Semi-Pelagianum elt dicere, Chriltum prsomni- bus omnino hominibus mortuum eſse, aut ſan- guinem fudiſst. S. AUGUSITIINUS lIb. 2. oper. imp. c. 12 8. Unus pro omnibus mortuus eſt, Juliane: non hoc Auguſtinus, ſed Apoſtolus dixit; imo ipſe per ſumm Apoſtolum Chriſtus. Ne di- CaS. . Pro multis. Multi quippe iſti, ipſi ſunt omnes, de quibus alio in loco dicit: ſicat in Adam omnes mo- riuntur. . Lib. 6. contra Zulian. cap. 4. Unus, inquit Apoſto- lus, pro omnibus mortuus eſt; ergo omnes mortui ſunt; oſtendens fieri non poſſe, ut moreretur, niſi pro mor- tuis. Ex hoc enim probavit, omnes mortuos eſſe, quia pro omnibus mortuus eſt unus. Impingo, inculco, Aa 2 in- 372 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem infarcio recuſanti: accipe, ſalubre eſt, nolo moriaris. Unus pro omnibus mortuus eſt, ergo omnes mortui ſunt. Vide, quàm conſequens eſſe voluit, ut intelligan- tur omnes mortui, ſi pro omnibus mortuus eſt. In Pſ. 68. Projecit Judas pretium argenti, quo ab illo Dominus venditus erat; nec agnovit pretium „ quo ipſe à Domino redempturus erat. . Tract. 3 1. in Zoann. IIlis petebat veniam, à quibus accipiebat injuriam; non enim attendebat, quia ab ipſis moriebatur, ſed quia pro ipſis moriebatur. PFide etiam Aug. in Enchirid. c. 95. tralt. 2. in Epift. 2. Zoann. ſerm. 3 I. inter 40. nunc 3 40. & l. 2. de spmb. ad Catech. c. 8. JANSENIUS. 2a. 3. l. 3. c. 13. Maſſilienſes.. tanquam firmiſ- ſimam baſim errori ſuo collocârunt iſta Scripturæ loca, quibus Deus dicitur, omnes velle ſalvos fieri, at- que eſſe Redemptor omnium..... Quæ ſane cum in Au- guſtini doctrina perſpicua, certaque ſint, nullo modo principiis ejus conſentaneum eſt, ut Chriſtus Dominus vel pro infidelium in infidelitate morientium, vel pro juſtorum non perſeverantium æterna ſalute mortuus eſte, ſanguinem fudiſſe, ſemeti pſum redemptionem de- diſſe, Patrem oràſſe ſentiatur: ſcivit enim, quo quiſque jam ab æterno prædeſtinatus erat, ſcivit hoc decretum. Ex quo factum eſt, juxta ſanctiſſimum Doctorem, quèòd non magis Patrem pro æterna liberatione ipſorum, quàm pro diabolis deprecatus fuerit. Similia habet c. 20. ecjuſdem l. 3. t. 3. &Jl. I9. c. 3. CLALVINUS . IN caput 2. Epiſt. 1. Zoann. Sub omnibus reprobos non comprehendit; ſed cos deſignat, qui ſimul credi- .“ Supplementum, ſive Aeceſſi ones. 373 , an Weredituri erant, & qui per varias mundi plagas diſperſi l D erant. hr, mun In o. 17. Zoann. Chriſtus proprii gregis ſolummode e, fuit ſolicitus, & pro electis ſuiis duntaxat oravit. RM Lib. de occulta Dei Provid. p. 737. Quod citare ſo- Nriim leris ex Daulo, Deum omnecs velle ſalvos fieri, quàm ni- hil errori veſtro ſuffragetur, alibi planum feciſſe mihi nim, videor. Nam certo certius eſt, Paulum illic non de ſin- rui gulis hominibus agere, ſed intelligere ordines, & ge- nera vocationum. Neo aliter Calvinus lib. de Praæd. p. 7eé:. SSl.. 3. Iuſtit t 606 ih g. 22. §. II. c: 23. §. 1. Ib. 1. n. 26 9. ſub finem Item Authores fere omnes è& Societate Jeſu (1) (r) Hunc Authoris noſtri locum citat hiſtoricus Pro- babiliſmi p. 72. tomi 1. tum in Indice p. 69909. ipſa hæc verba indicans ait: La-Croix P. Claudio falſamente aſerive a 1UZZYLYOQUANYLi Geſuiti il Probabiliſmo- Quà fide, Deus immortalis! Authores ferò omnes, in- quit La-Croix: hæc redduntur ab hiſtorico: Tutti quan- ti. Bonus hic tamen iraſcitur, ſi quis aliorum Scripte- rum verba ab ipſo male vexata fuiſſe affrmet, Deos- que, & ſi quid majus eſſe poſſis ſanctiuſque, teſtatur, ſe malæ fidei per ſummam injuriam incufari. Et vero, qui authores Societatis Probabiliſtas cum Jeſuitis Pro- babilioriſtis contulerit, ne ille palam intelliget, quam exiguus ſit iſtorum numerus, ut non immerito La-Croix Anthores ferè omnes & Soctetate Zeſu pro Probabiliſtis Rtare pronunciaverit. lulrannt. Lib. I. n. 239. 88 Janſeniſmum eſſe matrem ſententiæ Probabilioris 1 Peenh⸗ [I] Væ La-Croixio, qui Tecrillum ſecutus hæc ſeri ⸗ hlerit. Enim vero animum iraſque ſæpius citati hiſto- 6 c. Aa 3 rici “ . 374 Ad R. P. La-Croix Teelogiam Moralem rici in ſe commovit. Adi hunc T. r. p. 58. Nolim ego cavillis rem agi. Antequam Janſenianum virus Gal- lias;, Belgiumque miſerrimè depopularetur, Rebellus, & Comitolus Jeſuitæ Probabiliſmum oppugnaverant. Duo tamen certa ſunt, explorataque. Primum illud, Janſenianos omnes Probabilioriſmo adhæfiſſe; alterum eſt, eoſdem in Probabiliſtas vehementer exarſiſſe, nul- lumque non moviſſe lapidem, ut eorum nomini invi- diam conflarent. Quamobrem Terilli, ac La-Croixii ſententiâ probè intellectàâ, eoque ſenſu, ut Janſeniſmus probabiliorem ſententiam maximè foviſſe, cumque il- la longè conjunctiſſimus dicatur, à vero minime abeſt. Lib. I. n. 323. Quod Pallavicinum 1] II] La gran flemma, che æ vuole per tollerare ſimili ziſpoſte. Tirſo Gonzalez Generale della Compagnia, il Wipote del Cardinale eon publica ſerittura, l' Elizalda contemporaneo »i Camargo colle ſtampe atteſtano una ta- le ritrattazione, ed il P. La-Croix ſorive, che della mie- deſima non conſta“ Hæc Hiſtoricus Probabiliſmi T. 1. p. 47 8. Quibus verbis liceat mihi pauca opponere ex libro hactenus inedito qua de cauſa non eſt hujus loci expli- care] inſcripteque: Sei Queſtioni di fatto ſulla storia del Probabiliſmose del Rigoriſino. Hæc igitur ibi lego qvuæſt. 3. Quando ſi ritrattoò il Pallavicini? La maggior parte de Prohaliliorifti dice, che dopo il Decreto di Aleſ- Iankro VI. fatto nel 1666. Ho dettola maggior parte, perche vi & chi per prova della Ritrattazione reca la let- tera del Cardinale al P. Elizalda del z27. Maggio 1662. Maſtoltamente, perche in quella lettera egli oltre aloune soſe ſopral ignoranza invincibile non fa altro, oh'eſpli- eare qual ſia la vera probabilita. Noti bensz lo storiconn Mo ſpropoſtto. Vuol egli, che il Pallavicino ſolo dopoil 1666. ſtafi ritrattato. Dunque era Prohabiliſta nel 1662. quando ſeriſſe ad Elizaldateppure egli iwvi dice, che l'ig- norann invincibile, avvegnache ſenſi dal peccato, non pero tnet 4 dta l In ⸗ 1. nn lern , n Oln e Minn leſle razrlt, Supplementum, ve Acveſſtones. 37 5 però meritorie non rende le opere, che ſenzal'invincibile ignoranzaſatians peccaminoſe. Non & dunque germe. dellapianta Probabiliſtica la dottrina ſpaceiata da certo Anonimo Impugnator del Lampridio, che l'ignoranzxa invincibile puö rendere oneſte e meritorie anche le azxioni di ſua natufa peccaminoſe, mentre anche un Probabili- Na, 6 dottiſſimo Probabiliſta inſegna il contrario. Correga però lo torico queſta ſua animoſa propoſizione, che legge- ſinel T. I. p. 47 I. –tanto pik, quantoo Con buona pace dell' Elizalda,e del P. Niccolo Pallavicini (ſe queſti Ni- pote foſſe o no, del Car dinale non vud quiſtionare, v'& pe- ro ohi ha ſa queſto preteſo Nipotiſmo degli ſerupoli, come P AHutore della Giutificazione p. 88.) ſoſtengosche il Car- dinale Sforza non mai mutaſſe opinione. Non far torto né al Gonvalez, no al Camargo; che queſti quel ſolo ri- feriſoono, che da altrui hanno inteſo; oin altrui letto. Il teſtimonio dell Elizalda furioſo Probabiliorista emmi ſoſpetto, é pit ançora quello del Pallavicini, perchè testi- monio di coſa al Generale Gonzalez oltrammodo grata in tempo, chy'egli per l' Ediziohe del ſuo tomo ſeguita ſo- lo nel 1694. andava da ogni parte cergando puntelli. Ma checcheſſia di ciö, io sfido il P. Storico a ſoiormi queſt argomento. Egli attribuiſcela ritrattazione dellbardina- lo al Decreto di Aleſſandro EII. che deſto (ſon ſue parole, p. 5 1.) omnα da un profondo ſonno i pit ſapienti Proba- biliſti di quel tempo. Ma ſe altri furono da queſto ſonno dJeſti, non lo fucertamente, né potè eſſerlo l Cardinale Ppallavicini. Perche? Aſcolti lo Storico parole di due Autori, a quali egli debbe tutta la fede s dico di Mon- ſignor Stefano Gradio, e del Prete Ballerini nella riſpo- Ria alla prima littera del segneri. Dice dunque cos? il Prete ſull autorita del Monſignore p. 3 5I. della ſeconda Edizione. Egli (Aleſſandro E II.) era in punto di tron- carla a fondo (intende d Probabiliſmo radice infetta di rilaſſate propoſizioni) con una diſtinta coſtituzione, e fatto l'avrebbe, ſe il Cardinale Sforza Pallavicini. non . Aa 4 .nec 376 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ne lo aveſſe diſtolto con queſta ragione, che tal punte efigeva un eſame più maturo, e ſe non l' aveſſe (notiſi bene) conſigliato a condannare frattanto altre propoſi- zZioni rilaſſative, come ſi fece. Chieggo ora, come mai il Decreto di Aleſſandro poteſſe mnovere il Pallavicinoa ritrattarſi, ſe queæſti fu autore del Decreto, edappunta n motivo, che i Papa, come (da cièò, che ſRi pretende) avrebbe voluto, non condannaſſe il Probabiliſmo? Mail fatto&, che ſi mutò. Siacost, ma non certamente per il Decreto. Paſſtam oltre. Se (qualunque foſſene la ragio- ne) ſi mutoò, poſſibile, che alſolo P. Elixalda deſſe l'in- combena di manifeſtarlo, o in confi’denza al ſolo P. Niccolo ſpiegaſſe l'animo ſuo? Eraegli tanto lo ſorivere queſto ſuo nuovo penſamento in una lettera, o in altro Joglio? Aggiungaſi, che il Cardinale, giacchè avea dal condannare il Prebubiliſmo trattenuto Aleſſandro, ove riereduto ſi foſſe, ſiccome pliſſimo, ch'egli era, e della Re- ligione Cattolica zelantiſſimo, ſarebbe corſo dal Papaa manifeſtargli il cambiamento, edil Papa, il quale ci vie- ne rappreſentato a dannarlo tanto inchinevolesone avreb- se richieſta antentica fede, o anch'egli ſteſſone lo avreb- be ad aleri paleſato, e con maggiore mpegno avrebbea diradicare queſta maledetta radice, ripigliata la falce. Wulla di queſto ſi fece. Nè tampoco ſapptamo, cheil Car- dinale ſi ritrattaſſe alla ſua morte, vicino a cui alla pre- ſenda della dolente famiglia in tante copioſe laudi pro- ruppe della Compagnia, ed in si calde raccemandazioni, che non ad altri, ma deſſe a lui fede, il quale tanti anni in eſſa vivuto era, ed in morte conoſcea veriſſimo cid, che nel ſuo libro delle Vindicie auea provato, la Compagnia eſſere ana ſanta Religione. Potrebl eſſer perb, ohe gnalche tempo ſteſs'egli sit queſt' angomento dubioſo, ed in un giorno, in ui nella ſua mente prevalevano lera- gioni anti-probabiliſtiche, ne aveſſe all' Elizxalda, ed al P. Pallavicini mostrata la ſua inchinazione; ma pot conß derate meglio le ragioni ſi foſſe rimaſo quel Proba- .⸗ . biliſta, 1 gin Supplementum Eve Acceſſiones. 377 SS biliſta, che ſino ellota era vivato. Queſto ſia detto per S non dafe affato al, Elizalda, & al P. MWiccolo Pallavi- m 4 cini una mentita. Hæc ex aurographo libro, qui apud D me diligentiſſimè ſervatur . uſui aliquando futurus, ſi hn, Controverſia iſthæc minimè deferveat. N Ordinum iſtorum Decreta. (1) . , , (r1) TL. I. hiſt. Probab. p. 395. mira reperies ſuper- hac La-Croixii noſtri propoſitione. At hiſterici illius declamationibus valere juſſis, nemo prudens negaverit, eos, qui ex aliorum imperio quampiam tuentur opi- nionem, ita animo comparatos eſſe oportere, ut etſi falſam eſſe putarent ipſi, illam tamen defenderent, ne- iniquius haberentur. Quamobrem infirmior ejuſmmodi hominum authoritas eſt, qui quid ipſi revera ſentiant, in medium afferre non audent, ſuoque arbitrio relicti in oppoſitam plane ſententiam fortaſſis abirent. Lib. 1. num. 327. Comit. Theologiam. (1) (1 Hic in laudes Comitoli excurrit hiſtoricus, ut La-Croixium erroris arguat. Ego non negaverim, Co- mitolum, tum ſermonis elegantiâ, cum rerum delectu pluris faciendum, quàâm quibuſdam Caſuiſtis Eſcoba- rios, idque genus libros tractare aſſuetis viſum fuerit. At in Theologicis rebus majoris certè authoritatis futu- rum fuiſſe Comitolum, ſi Theologiam docuiflet (quod unum La-Croixius affirmat) nemo quoque inficiabi- tur; non quod Theologus eſſe nequeat, qui Theolo- giam haud docuerit; ſed quod in quibuslibet faculta- tibus, eos cæteris anteferre conſueverimus, qui illas profeſſi ſint. Ibi: Societatis nomen. (2) (2) Di queſto teſto ſi ſervono i nimici delba Compar- protettoil Probabiliſmzo. Ita hi- Lib. 1. D. 324. . gnia per provare da lei ſtoricus T. I. p. 480. At quis inſaniam non doleat ho- rumce Societatis inimicorum? qui minimè animadver- 1, A a 5 tant, 378 Ad K. P. La-Grotx Theolo giam Moralem rant, opcimo conſilio factum ab ejus Præpoſitis, ne Blanchus inſcripto Societatis nomine librum ſuum ede- ret, quo tempore in Scholis univeriis Probabiliſmus docebatur? Non quòd Socictas I Probabiliſmmum veluti ſuum tueretur, prohibitus fuit Blauchus librum illum Societatis nomine prænotate evulgaré; ſed ne Proba- biliſtarum, qui Theologiam MAoralein uni tradebant, iras in ſe Societas Ihconfiileo leret. Mi bone! Si ex Pro- babilioriſini odio Socictas Blanchum certis finibus con- tinuiſſet, cur librum edi non vetuiſſet? Lib. I. n. 36 I. Opiniones verè probabiles pro omnibus ſceleri- bus. (1) 1) Horret animus ea recolens, quæ hinc ducit hi- ſtoricus Probabiliſmmi. Neſcio utrum cavillandi occaſi- onem arripiat, fingit netcire ſe, cur hæc dicar La-Croi- xXius. Lege objectionem, quam ſolvit La-Croixius: in- telliges „ quo iſta ſpe ctent. Igitur, inquies, opiniones verè probabiles Ppro aliquibus ſceleribus dabuntur Mi- ſeret enimverò me tim ridiculæ argumentationis. Pro iis ſeeleribus, quxæ illicita eſſe vel'ex fide, vel ex certa ratione conſtat, opiniones verè probabil es non dantur; cætera, pro quibus dantur ejuſmodi opiniones verè probabiles, ſi ſcelera ſint, materialia crimina erunt, non verò formalia- ut credunt Theologi. L. I. n. 737. Melius dici ur, quod Synodus agat. (1) (1) Quæ in hunc La-Croixii locum congerit hiſto- ricus Probabiliſmi, à Dechampio, Viva, aliiſque de ignorantia diſſerentibus adverſus Janſenianeos, diluta abunde führt. Recole etiam, quæ habet Author noſter l. 5. num. 15. Lib. I. num. 87 8. A Gratiano Monacho Benedictino circa annum 1151I. (1) (1) Imo verò I150. Vide Labbrun in Diſſert. de Seriptoribus Eccleſi. tafticis. Lib. nl en n lbr 1 lons, 11, . nan, Supplementum, Eive Acceſſiones. 379 — Lib. 3. part. I. num. 187. ſpecialiter edita Romæ. (1) (1) T. 3. Reſolut. Sacræ Congregat Concilit p. 157. extat in hane rem luculenta ejuſdem Sacræ Congrega- tionis ſententia 1 8. Scptembris an. 1683. Cum enim in Belgio fuiſſet dubitatum, an Simoniacum ſit recipere Ao- ten ſolvendam pfio vibtu, amittu, ſuppelleltilt, & aliäis neceſſariis ad ſuftentationem Buelbla volentis ingredi Mo- naſterium, Sacra Congregatio reſpondit, non eſſe Simo- macum. Hujus ſimile Decretum prodiit à Sacra Con- gregatione die 14. Aprilis 172 5. in cauſa Bononienſi; quod ibidem legitur. Lib. 3. parte 1. n. 73 9. ſufficere tacitam. (1) (1) Atqui Sacra Congregatio Concilii an. 1604. non ſußcere licentiane tacitam ſtatnit, ſed oportere eſſe eo- preſam juxta formam ejuſaem Concilii ſeſſ. 2 3. C. I. Re- fert hoc Sacræ Congreg. Decretum Emin. Lambertinus, nunc BenedictusxIv. T. I. Edictorum ſuorum Bononiæ emiſſorum in lucem pag. 191. Ibi: ex Deciſione Sacræ Congregationis (2) (2) Puto in Deciſione 7. Octobris an. 1604. quam, affert idem Lambertinus T. I. p. 19 3. hiſce verbis: S- militer abeſſe non poſſe in caſu, quo cauſam rationabi- lem erxpreſſit, quam Vir honus & aqquus raxionabilem judicaret, licet rigidus Pralatus minns auan judicet, & licentiam ideo denegat, vel quia movetut ſuſpicione, quod fitta ſit, cum tamen ſit vera, ſed habere poteſt re- curſum ad Superiorem. Lib. 3. parte 1. n. 740. abſque licentia abire. (1) (1) Eadem tamen Sacra Congregatio hoc caſu præ- ſcribit, ut videre eſt T. 1. Edilét. Lambert. P. 90. quam primum de diſceſſu, & de neœeſſitate Ordinarinum ertio- rem faciendum eſſe, ut de cauſa cognoſeere poſſit. In mni caſibus quoque repentinis, ex permiſſu Sacræ Congre- gationis, de quo Fagnanus apud Lambert. ibidem p. 192. pro abſentia modisi temporis ſußſioiet licentia Vi- carit Foranei. Lib. 3 808 ₰Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Lib. 3. parte I. D. 742. uſu eſt receptum. (1) (1) An abuſu? Id enim adkerſatur ſtatutis Sacræ Congregationis an. 1573. & 1 604. quæ refert Lambert. T. I. P. I 89. G ſecq. Lib. 3. parte I. n. 762. prima tamen videtur eſſe con- formior. (1.) (1) Plures Sacræ Congregationis definitiones hac de re congeſſit Lambertinus, dum eidem Congregationi eſſet à ſecretis T. 3. Reſolut. ejuſdem Congreg. pag. 13. At non eſt, cur eas afferamus. Nam idem Lambertinus ad Apoſtolats apicem evectus, anno 1744. epiſtolam encyclicam inſcripſit Patriarchis, Archiepiſcopis, Epi- ſcopis, cunctiſque locorum Ordinariis per Italiam con- ſtitutis, quæ omninò obſervanda eſt. En illam: I. Venerabilibus Fratribus, Patriarchis, Archi= epiſcopis, Epiſcopis, cunctiſque lo- corum Ordinariis per Italiam conſtitutis. BEN EDICTUS PAPA XIV. Venerabiles Fratres ſalutem, & Apoſtolicam Benedictionem. Um ſemper oblatas Nobis occaſiones A- poſtolica ſcripta dirigendi ad Fraterni- tates Veſtras libenter amplectimur, ut ſinceræ Noſtræ erga Vos chlectionis argumenta frequenter eluceant; tum verò majori animi alacritate idipſam præſtamus, cum ad exci= tandum 3 4 n in ſarene Atanm rend Mhdn Cumnee Dneh Ald r chi⸗ unat lulen Cnn Men r EIa Uere De lec, Supplementum, ſive Acceſſiones. 331 int tandum Fraternitatum Veſtrarum zelum pro den conſervatione reciæ diſciplinæ in Clero regi- mini Veſtro commiſſo, præſentibus rerum, Gα aut temporum conditionibus commovemur. Neec enim impoſitum imbecillitati Noſtræ om- Mämt nium Eccleſiarum ſolicitudinis onus aliter ſu- ſinere Nos poſſe confidimus, quam ſi Di- eI vini Cultüs augmentum, atque exactam Ec- cleſiaſticarum Sanctionum in ſingulis Dieœce- ſibus cuſtodiam religioſæ vigilantium Paſto- rum curæ, identidem inculcando, commen- demus. Hujus porro Epiſtolæ ad Vos ſcribendæ oc- — caſionem Nobis atque argumentum in primis præbet onus illud, quod omnibus animarum curam gerentibus incumbit, applicandi Miflam Parochialem pro Populo ipſorum curæ com- miſſo; tum etiam applicatio Miſſæ Conventua- lis, quæ pro Benefacloribus in genere facien- da eſt ab iis, qui Miſſas canunt in Eccleſiis Patriarchalibus, Metropolitanis, Cathedrali- bus, & Collegiatis; tum denique debitum pſal- NN lendi, quo tenentur Canonici prædictarum Ec- H cleſiarum Choro aſſiſtentes. Cujus quidem ar- e „umenti minimè nova, ſed à Scriptoribus fre- quenter habita tractatio eſt; cumqueé ea res in hujus Almæ Urbis Noſtræ Congregationibus, urde A Elneb⸗ An 61 tr & potiſſimum in Congregatione Venerabilium näim Fratrum Noſtrorum S. R. E. Cardinalium Con- Cilii Tridentini Interpretum, cujus Secretarii d munere olim in minoribus conſtituti multos ſelon. annos perfuncti ſumus, multoties diſcuſſa ac G defi- 3 82 Ad K. P. La-Croix Theologianz Moralem definita fuerit; quamvis earundem Congrega- tionum Decreta plerumque circa eam unifor- mia & ſibi conſona prodierint, eorumque De- cretorum nonnulla etiam Pontificiam Præde- ceſſorum noſtrorum approbationem & confir- mationem meruerint; minimè tamen miran- dum eſiet, eorum notitiam ad ſingulos quoſ- que Veſtrùm non adhuc perveniſſe. Quapro- pter non modò opportunum, veruúm etiam neceſſarium duximus, Encyclicam hanc Epi- ſtolam ad Vos ſcribere, per quam, ſublatâ demum diverſarum, in quas Scriptores abie- runt, opinionum varletate, conſtans hujus Apoſtolicæ Sedis ſententi prædictis de rebus cuilibet innoteſcat, & Fraternitatibus Veſtris quædam veluti norma ac regula ſuppetat, juxta quam Synodales, aliaſque Veſtras circa præ- miſſa Conſtitutiones, Ordinationes, ſeu Edi- cta, quorum publicationem Vobis injungimus, a dirigere valeatis. Eorum verô executionem, dum, juxta ea, quæ in præſentibus tenenda at- que ſervanda præſcerihimus, omni, quâ decet, ſollicitudine ac vigilantiâ urgere ſtudebitis, mi- minimé dubitandum Vobis erit, ne Statuto- rum Veſtrorum implemento obicem ac mo- ram afferre valeant recurſus ad hujus Noſtræ Curiæ Tribunalia forſitan habendi; utpote quos omninò rejiciendos eſſe præcipimus ac jubemus; quamobrem has ipſas Literas No- ſtras in ſingulorum Tribunalium Kegiſtris aſ- ſervari volamus, atque ad earum præſcriptum tam iplorum Tribunalium reſolutiones, quam de / 17 Glonon neboe III,an Ullpnn are Uro en nl I Mil uchin lel ire kalen un Cet l, N on onm oe elinen I ſulo Relun era la ur Oen al Supplementum, lve Acceſſiones. 383 de Veſtris decretis, quæ ipfis præſentibus in- hærentes edituri eſtis, judicia exigi, & conferri mandamus. Et quidem quod nuper enunciavimus, ſacro- ſanécium Miſſæ Sacrificium à Paſtoribus anima- rum applicari debere pro Populo ipſorum cu- ræ commiſſo, id veluti ex Divino præcepto de- ſcendens, à Sacra Tridentina Synodo diſertè exprimitur ſeſſ. 23. Cap. I. de& Refonmat. per hæe notabilia verba: Cum pracepto Pivino manda- tum ſit omnibus, quibus animarui cura commiſ- ſa est, oves ſuas aonoſcere, pro his Saërifcium ohferre: Et quamvis mimmé defuerint, qui per inanes & frivolas interpretationes hujuſmodi obligationem à Sancla Synodo memoratam de medio tollere, vel ſaltem extensgare contende- rint; cum tamen relata Concilii verba ſatis clara & perſpicua ſint, cumque prædicta Con- gregatio e'uſdem Concilii interpretationi pri- vativè præpoſita, conſtanter edixerit, eos qui- bus animarum cura demandata eſt, non modò Sacrificium Miſſæ celebrare, ſed illius etiam fruétum medium pro Populo ſibi commiſſo ap- plicare debere, nec illud pro aliis applicare, aut pro hujuſmodi applicatione eleemoſynam percipere poſſe; quodque magis intereſt, cùm hæc intelligentia à Prædecefloribus Noſtris Ro- manis Pontificibus approbata fuerit, & confir- mata; nihil jam amplius ulli Veſtrùm deſide- randum ſupereſt, ut eam amplecti, eidemque obſequi, necnon illius promptam executionem in Veſtris reſpective Diœcclibus omni ſtudio procurare debeatitis. Neque 3 84 Ad K. P. La- Grotr Theologlam Moralem Neque Nos tamen, qui ut ſuperius innui- Grhe mus, in minoribus adhuc degentes, munus Se- tt cretarii prædictæ Congregationis Concilii Tri- uunmn dentini Interpretis plures annos obivimus, nſ alioſque non paucos partim in Anconitanæ Ca- uui thedralis, partim in Metropolitanæ Bono- cdul nienſis, Patriæ noſtræ dilectiflimæ, quam ad- lun huc retinemus, gubernatione aſſiduè tranſegi- mus, non inquam, Nos latent multiplicis ge- neris effugia, per quæ nonnulli prædictæ obli- gationis implementum declinare ſatagunt, quibuſque proinde opportunè à Nobis eſt oc- in currendum. Ahene Cùm enim Sacrum Tridentinum Conci- umndn lium, ne Animarum cura negligatur, non uno Wull in loco Epiſcopis mandet, ut quotieſcunque imin opus fuerit, idoneos Vicarios cum certorum munl fructuum aſſignatione ad eandem curam exer- cendam eligant ac deputent, uti videre eſt iz ſeſj. 6. Cap. 2. ſeſſ. 7. Caß. j. 7. Fel. 2r. cap. G. ſeſſ. 25. Cap. 16, non rarò autem eveniat, ut aliquâ Eccleſiaà Parochiali vacante, Vicarius pariter ad implenda hujuſmodi Eccleſiæ onera, Utgini uſque ad novi Recgtoris electionem, ab Epiſco- ende po deputari debeat, eodem Concilio Tridenti- en no id jubente ſec. 24. cap. 1iS. de Reform. non- Kutn nulli ez hujufmodi Vicariis nituntur ſe ipſos (y à prædicta obligatione ſubtrahere, vel ex eo iun quod, habituali curâ penes alium ſeu alios re- elt ſidente, ipſi actualem duntaxat exerceant; vel umin quod ipfſi ſint ad nutum amovibiles; vel ad Weibi breve tempus hujuſmodi curæ ſint addicti: ut My⸗ Supplementum, pve Acceſſiones. 385 nihil hic loquamur de Parochis Regularibus, qui à prædicta applicatione Miſſæ pro Populo nonnunquam alienos ſe oſtendunt. Itaque mens Noſtra & ſententia eſt, ſicuti etiam pluries à iu Prælaudatis Congregationibus judicatum fuit ltin] 2c definitum, quòd omnes & ſinguli, qui actu e . - — , , Nn Animarum curam exercent, & non ſoluùm Pa- Urum rochi aut Vicarii Sæculares, verum etiam Pa- un rochi aut Vicarii Regulares, uno verbo, omnes & ſinguli, de quibus ſupra dictum eſt, atque alii m quicunque etiam ſpecifica, & individuà men- tione digni, æquè teneantur Miſſam Parochia- lem applicare pro Populo, ut præfertur, ipſo- rum curæ commiſſo. Nonnulli verò ad evitandum hujuſmodi ob- Nin ligationis implementum, allegare ſolent, con- une gruos ſibi Parochiæ ſuæ redditus non ſuppete- u re; alii denique ad inveteratam conſuetudinem Uet confugiunt, ſuſtinentes id neque ſibi, neque αdeceſloribus ſuis, per longum tempus, quoed Iuimmemorabile affirmant, unquam in uſu fuiſ- ſe. Nos autem ad præcedentes prædictæ Con- gregationis Concilii reſolutiones noſtram ap- probationem & confirmationem extendimus; & quatenus opus ſit, authoritate Apoſtolicaâ iterum tenore præſentium decernimus & de- claramus, quòd, licet Parochi, ſeu alii, ut ſupra, animarum curam habentes, congruis præfinitis redditibus deſtituantur, & quamvis antiquâà ſeu etiam immemorabili conſuetudine in ipſorum Diœceſibus ſeu Parochiis obtinuerit, ut Miſſa „pro Populo non applicaretur, eadem nihilomi- Aa P. La-Creix Theol. Suppl. B b. aus 3 86 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem nus omninò in poſterum ab ipſis debeat appli- cari. Dum tamen diximus, omnes animarum cu- ram habentes, Miſſæ Sacrificium pro Populo ſibi commiſſo applicare debere, non ideo ſta- tuere voluimus, eoſdem aut quotidie, aut quo- tieſcunque celebraverint, ad prædictam appli- cationem pro Populo teneri. Et quidem Sa- croſancta Tridentina Synodus ſeſſ. 23. cap. 14. Præcipit Epiſcopis curare, ut Sacerdotes ſaltem diebus Dominicis, & Feſtis ſolemnibus Miſſa- rum ſacra faciant, ſi autem curam habuerint animarum, tam frequenter, ut ſuo muneri ſa- tisfaciant, Miſſam celebrent; in pluribus autem Synodalibus Epiſcoporum Conſtitutionibus novimus providè conſtitutos ac deſignatos eſſe dies, quibus animarum Paſtores Miſſas celebra- re debeant. At verò Nos id unum in præſen- ti ſuſcepimus decernendum, quando nimirum iidem pro Populo celebrare & applicare tenean- tur; & quamvis compertum habeamus id, quod alias a Congregatione Concilii reſponſum fuit, Parochum nempe pinguibus redditibus dotatum quotidie pro Populo celebrare & ap- plicare debere; eum verô, qui uberioribus hu- juſmodi redditibus non gaudeat, feſtivis tan- tuùm diebus id ipſum præſtare teneri; cum ta- men pariter Nobis perſpectæ ſint tum contro- verſiæ ſuper hoc ipſo exortæ, nimirum ad quam ſummam pertingere debeant Eccleſiæ Parochi- alis proventus, ut pingues, & uberes appellari poflint: quoniam pingues miniméè habendi ſunt Adn d oronn , W ſbe⸗ n, . AANN A 1 aLmmn . nbun Anrbe gue⸗ en Sapplementum, ſve Acceſſiones. 387 ſunt redditus, etiam copioſi, quibus tamen mul- tiplicia & gravia ſint onera adnexa; tum etiam inne multorum querelæ adverſus hujuſmodi decre- tum, tanquam plus æquo rigidum, excitatæ, NE Nobis innoteſcant; Idetirco opportunum cen- Uiloan ſemus Fraternitatibus Veſtris declarare, Nobis iing abunde ſatisfactum fore, Vobiſque proinde ſa- nitn tis eſte poſſe, dum ii, qui animarum curam G, exercent, Sacrificium Miſſæ pro Populo cele- helhen brent atque appliéent in Dominion aliiſque mili per annum diebus Feſtis de præcepto; cum ninha Prædicti Dominici, aliique Feſti dies ii fint, in quibus juxta præceptum Concilii Tridentini ſeſs. 5. Cap. z. & ſeſſ. za cap. g4. quilibet anima- rum curæz præpoſitus Populum ſibi commiſſum ſalutaribus verbis paſcere debet, docendo eay quæ ſcire omnibus neceſ ſſarium eſt ad ſalutem is ildemque ſint dies, de quibus eadem Sancta Wim Synodus ſtatuit, ut moneat Apiſcopus Popteltin inm diligenten, teneri unumqueinque Parocthia ſuzg intereſſe, ubi commoae id fieri potelt, ad au- diendum Eervum Dei; & quibus Parochi Sub- ditos ſuos in Doctrina Chriſtiana erudire de- bent, juxta id quod à prædicto Concilio in citat. Cæp. z. Epiſcopis præcipitur, ut nempe ſaltem Dominicis & aliis feſtivis diebtts Pueros in ſe, ngulis Parochiis, Fidei rudimenta, & obedien- tiam erga Deum & Parentes, diligenter al iis, ad quos Pectabit ,„ doceri curent. Et quia in nonnullis Diœceſibus numerus dierum Feſtorum de præcepto, de Apoſtolica noſtra authoritate & conſentu, eatenus eſt im- Bb z minu- 388 Ad F. P. La-Croix Theologiam Moralem minutus, ut nempe in aliquibus Feſtis Chri- ſti fideles & Miſſam audire & ab operibus ſer- vilibus abſtinere debeant; in aliis verò Popu- lo permiſſum ſit opera ſervilia exercere, firm4 remanente obligatione audiendi Miſlæ Sacrifi- cium; Nos, ut obortæ jam dubitationes circa onus applicationis Miſſæ Parochialis in hujuſ- modi diebus Feſtis, penitus eliminentur, ſta- tuimus & declaramus, quòd etiam iiſdem Fe- ſtis diebus, quibus Populus Miſſæ intereſſe de- ude bet, & ſervilibus operibus vacare poteſt, omnes mit animarum curam gerentes Miſſam pro Populo celebrare & applicare teneantur. 3 Quia verò propriàâ nonnunquam experien- n tiã ſatis agnovimus, aliquos eſſe Parochos adeo di Pauperes, ut ferme ex eleemoſynis, quas à Fi- mzinn delibus pro Miſſarum celebratione accipiunt, znk vivere cogantur; eos verô, qui, Eccleſià Paro- “ chiali vacante, ad animarum curam esercen- dam, ſub Vidarii, ſeu Oeconomi nomine, de- “ür putantur, aliquibus in locis adeo illiberaliter E tractari, ut exigui redditus ipfis conſtituti, & Reſ Pauca incerta emolumenta eiſdem obvenientia, lln ægrè ad eorum vitæ neceſſaria ſufficiant; quod 3 3 k iis quoque non rarò evenire ſolet, qui in ali- nie quibus Eccleſiis, habituali curâ apud alios ma- nente, acktuali tantùm exercitio ſunt addicti; is proindeque cum iſtis ſevere nimis agi videre- tur, ſi diebus feſtis, quibus potiſſimum hujuſ- “D modi occaſio ſe offert, eiſdem vetitum eſſet i eleemoſy nam pro applicatione Miſſæ recipere: D Idcirco Nos tam iſtorum, quam illorum ino. Aihe Sapplementum, ſive Acceſſtones. 382 i piam ſummopere miſerantes, eildemque, quan. aes tum Nobis integrum eſt, conſulere volentes: e dquamvis, ut ſupra dictum eſt, omnes & fin- e Luli prædicti teneantur diebus feſtis Miſſam pro D Populo celebrare & applicare 3 attamen, quod Gilnt Pertinet ad prædictos Parochos egentes, uni- „cuique veſtrum facultatem concedimus, cum lis, quos revera tales eſſe noveritis, opportu- nè diſpenſandi, ad hoc ut, etiam diebus feſtis hujuſmodi, eleemoſynam ab aliquo pio offe- rente recipere, & pro ipſo Sacrificium appli- care, quatenus id ab eo requiratur, liberè & licite poſſint & valeant; dummodo ad neceſſa- riam Populi commocdhtatem, in ipſa Eceleſia Parochiali Miſſam celebrent; eâ tamen adjectâ conditione, ut tot Miſſas infra hebdomadam pro Populo applicent, quot in diebus feſtis, infra eandem hebdomadam occeurrentibus, jux= ta peculiarem intentionem alterius pii Benefa⸗ Ctoris obtulerint. Quod autem ſpectat ad Viearios, ſive Oeco- nomos Eccleſiarum vacantium, cuùm à Sacro Tridentino Concilio citat. ſeſſ. 24. Cap. Iö. cui- libet Epiſcopo tribuatur facultas eos deputandi & conſtituendi, cum congrua, ejus arbitrio, fria- &αα aρrtionis aſſgnatione; vVeſtrum erit, Ven. Fratres, cum iis agere, qui vacantis Eceleſiæ fructus exigunt, ut egenti Vieario, qui exiguâ inm hujuſmodi certorum fructuum aſſignatione, Hen pauciſque incertis proventibus gaudeat, con- o gruum aliquod augmentum præbeatur pro n. onerc celebrandi & applicandi Miſſlam pro Po- . B b 3 pulo unnnir, rzt Wmcene 320 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem pulo diebus feſtis. Quapropter pro iis locis, in quibus Eccleſiarum vacantium fructus ad eommodum Cameræ Noſtræ Apoſtolicæ exi- guntur, opportuna Theſaurario Noſtro Ge- nerali mandata dirigimus, quæ is denunciare non prætermittet peculiaribus dictorum loco- rum Collectoribus, cum quibus Epiſcopi Ec- eleſiaſticæ Noſtræ Ditionis, cæterorumque lo- corum, in quibus, ut præfertur, Eccleſia- rum vacantium fructus ad Cameram prædi- ctam pertinent, ofſicii ſui partes in eum fi- nem, de quo ſupra diximus, interponere de- bebunt. Ac demum, quoad illos, qui tanquam Vica- rii, ſive perpetui, ſive ad tempus conſtituti, Animarum curam adminiſtrant, quæ apud alios habitu reſidet, ratione alicujus Eceleſiæ Paro- chialis, ipſorum Eccleſiis, ſeu Monaſteris, Collegiis, ſea Locis Piis olim unitæ; quamvis à recol. mem. Prædeceſſore Noſtro S. Pio Pa- Pa V. prafinita fuerit certa pars fructuum hu- Juſmodi Vicariis aſſignanda, prout in ipſius Conſtitutione, quæ incipit: Adexequendum, datâ Kalendis Novembris Anni MDLXVII, di- ſtinctè ſtatuitur; nihilominus, ubi præſcripta fructuum portio, vel nullo modo, vel non in- tegré Vicariis prædictis aſſignata reperiatur, vel etiam ubi ea, quæ ad normam prædictæ Con- ſtitutionis eiſdem fuerit attributa, miniméè ſuf- ficiens à vobis reputetur, propter temporum circumſtantias, & ſignanter pro implendo one- re celebrandi & applicandi Miſſam pro Fople die- Ge Katen , ä6’ na teſuw⸗ ömetmn Gnntes rplo Uirs turbes. lwi Uendn, A LCulen el gur nun gent labett 1Moute. Aennu, nttl h,unn Supplementum, Euvr Acceßſoner. 391 diebus Feſtis de præcepto; utendum vobis erit poteſtate, quam fecit Epiſcopis Synodus Tri- dentina ſeſſ. z. cap. 7. dum illorum arbitrio per- miſit, juxta temporum atque injunctorum one- rum rationem, congruam prædictis Vicariis fru- Ctuum portionem aſlignare; quam ob cauſam Nos etiam Fraternitatibus Veſtris, quatenus opus ſit, neceſſarias omnes & opportunas facul- tates impertimur; quibuſcunque appellationi- bus, privilegiis, aut exemptionibus, ut in eo- dem Concilio ſancitur, adverſus ea, quæ ſalu- briter à Vobis conſtituta fuerint, minimè ſuf- fragantibus. Hæc igitur circa Miſſam Parochialem ſta- tuenda, & Fraternitatibus Veſtris denuncian- da judicavimus. Indeque gradum facijentes ad ea, quæ pertinent ad Miſſam Conventualem, neminem Veſtrùm latere putamus Sacrorum Canonum ſanctones, quibus præcipitur, ut ſingulis diebus in Fœcleſiis Patriarchalibus, Me- tropolitanis, Cathedralibus, & Collegiatis tum horæ Canonicæ debitis modo, & formâ reci- tentur, tum etiam Miſſa Conventualis celebre- tur; quæ adeo claræ ſunt, ut nulla ſuper iis oriri poſſit dubitatio. Eaque de re perſpicuæ pariter, & per omnia uniformes exiſtunt Reſo- lutiones ab hac Congregatione Ven. Fratrum Noſtrorum Concilii Tridentini Interpretum re- petitis vicibus emanatæ, quas omnes Apoſtoli- cà Authoritate Noſtrà confirmamus & appro- bamus, earum executionem Vobis enixè incul- cantes: ut ſcilicet Miſſa Conventualis, quæ Bb 4 ſin⸗ 392 Ad N. p. La-Croixæ Theologiam Moralem ſingulis diebus canitur à Clero prædictarum Eccleſiarum, pro earundem Benefactorihus in genere quotidie applicetur; eodem prorſus mo- do, quo Miſſam Parochialem abiis, qui cu- ram Animarum gerunt, pro Populo fibi com- miſſo-, ſingulis faltem diebus feſtis de præce- pPto, appltcari debere ſuperius declaravimus. Itaque date operam, ut falſlam quorundam opi- nionem eliminetis, quam in aliquibus Eecle- ſiis ejuſmodi, ſive dolo malo, ſive per errorem invectam eſſe novimus: quod nempe, dum Miſ ſa Conventualis pro certo aliquo Ecelefiæ Be- nefactore, vel grati animi ergo, vel ex vi one- ris impoſiti celebratur, & applieatur, ſatis im- pletum cenſeatur debitum applicationis Miſſæ Conventualis. Etenim hujufmodi debitum non quidem reſpicit fingulares aliquos Benefacto- res, ſed Benefactores in genere cujuslibet Ecele- ſiæ, cujus fervitio addicti ſunt quicunque in ea- dem ſive Dignitates, ſive Canonicatus, five Manſionariatus, ſive Beneficia Choralia obti- nent, & Miſſam Conventualem ſuis reſpectivè vicibus celebrant. Neque minus improbandam noveritis alio- rum ſententiam, qui ſatis putant ſupradictam obligationem impletam eſſe, dum in eorum Ecclefiis pro Benefactoribus in genere aliquæ interdum preces fiunt, vel anniverſaria ſtatis diebus Sacrificia pro illis peraguntur. Nemo enim id fibi arrogare debet, ut impoſitæ obli- gationi alià ratione ſatisfacere poſſit, quàm ea, quæ à Lege Eccleſiaſtica multoties præſcri- . Pta hhen, kin ent u ntam Rodhn igele komu Cueni ikk Umivnn Eze gunnt ong N! Un N Rg Yefizi Grt i⸗ Eenj, rmit a llt Supplementum, ſive Aceſſtionet. 393 pta fuit; nimirum Miſſam Conventualem ſin- gulis diebus pro Benefactoribus celebrando, eandemque pro illis in genere applicando. Profecto non ſolum prioribus Eceleſiæ (æeu- lis, verum etiam temporibus haud longe à no- ſtra ætate remotis, (quod VYos ex Hiſtoria Ee- H cleſiæ didiciſſe non dubitamus) ſervabatur olim in ſingulis Eccleſiis ſeries accurata omnium, & ſfingulorum, quorum liberalitate unaquæque aucta fuerat, eorumque nomina ſaeris Dipty- chis, fic enim vocabantur, ideo conſignata erant, ut eorundem recordatio nunquam in- teriret, utque pro iis tum preces funderentur, tum etiam Miſſe Sacrificium offerretur; quam ob cauſam etiam prædictus Catalogus in ple- riſque Eceleſiis ob oculos Presbyteri Celebran- tis apponi conſuevit; licet üdem pii Benefa- ctores in ſuis Donationibus nihil penitus pro ſe pacti eſſent, ſed tantummodo pro peccato- rum ſuorum remiſſione ſe bona ſua Deo offer- re declarafſent. Eecleſiarum ſiquidem Præſu- les preces pro iis imperandas eſſe duxerunt; quamvis illi propria bona offerentes ne ver- bum quidem ea de re feeiſſent. Sacrorum hu- juſmodi Diptychorum uſus ſenſim defecit; ob idque in oblivione jacent alicubi com plurium Benefa torum nomina. At non idcireo deſe- rere fas eſt uſum & diſeiplinam orandi pro iis, & Sacrificium Miſſæ pro illis offerendi. Atque inde præceptum applicandi Miſſam Conven- tualem pro Benefactoribusin genere, originem atque rationem deſumit. Bb 5 Quemad- 394 Ad K. P. La-Croix Theologiam WMoralem. uemadmodum vero, loquendo de Miſſa Parochiali, ſuperius dictum eſt, varias excuſa- tiones afferri ſolere, ad declinandam illius ap- plicationem pro Populo diebus feſtis de præ- cepto; ita pariter uſuvemit quoad applicatio- nem quotidianam Miſſæ Conventualis pro Be- nefactoribus in genere. Ut autem ſuperiores illæ, ſic etiam hæ poſteriores, provide è medio ſublatæ fuerunt per opportunas Congregatio- nis Concilii Tridentini Keſolutiones, quas pro- inde in his etiam authoritate Noſtra approba- mus & confirmamus. Nonnulli ſiquidem obtentu contrariæ con- ſuetudinis, etiam immemorabilis, in propria Eccleſia vigentis, ſe ab hujuſmodi onere eximi poſſe ſibi perſuaſerunt. Verum jam pluries re- ſponſum fuit, hujuſmodi conſfuetudinem, li- cet, immemorabilem, quæ porius abuſus & corruptela dicenda eſt, nemini fuſfragari. Alii à Miſſa pro Benefactoribus in genere applican- da ſe exouſatos voluiflent, ex eo, quòd alio quo- piam Miſſarum onere obſtricti inveniantur, vel ratione proprii Canonicatus, aut alterius Beneficii Eccleſiaſtici, quod inſimulcum Cano- nicali præbenda obtinent; vel quia, præter mu- nus Canonici, ſeu Beneficiati, aut Manſionarii in Eccleſia Cathedrali ſen Collegiata, cum et- iam in eadem, vel in alia Eccleſia Parochialem curam exerceant, dum Miſſam Conventualem canunt diebus feſtis de præcepto, debent pro Populo ſibi commiſſio eam applicare; ac pro- inde nequeunt eandem pro Eccleſiæ Benefa-⸗ Ctoribus „ .eus Uutuch un incn nun (n⸗ Hin Anen ren tuſrn nſeng Akenne Ugtend⸗ ⸗ wehlirl n 4. onnt uotn ebun G ee er NA⸗ Supplementum, ſive Acceſſionert. 39 5 Coribus ſpecialiter offerre. Sed his quoque obviam itum eſt, jubendo ſingulis prædictis, ut Miſſam Conventualem, quam canunt, pro Ec- cleſiæ Benefactoribus in genere applicent; pro aliis vero, pro quibus ipſi peculiariter Mſſam applicare tenentur, alterum fubſtituant, qui ipſorum loco Miſſam hujuſmodi celebret, ap- plicetque. Aliorum pariter exceptio fuit, quòd Miſſa Conventualis non ſemper à Canonicis aut Di- gnitatibus celebretur, ſed aliquando etiam à Beneficiatis aut Manſionariis; quos minus æquum videtur pro Miſſæ celebratione omni eleëmoſynà carere, quæ unde deſumi valeat, ignoratur. Qui tamen rei pariter conſultum eſt, demandando, ut ea deſumatur ex Maſſa diſtributionum. Alii denique obtenderunt exiguitatem hu- juſmodi diſtributionum, quæ, ob detractam elesmoſynam quotidianam pro Miſſa Conven- tuali, ad nihilum ferè redactæ, vix foret, ut ab aliquo curarentur, cum magno detrimento ſervitii Eccleſiæ præſtandi. Tridentina qui- dem Synodus ſcſs. z244. Cap. 15. Opportunas ratio- nes oſtendit, quibus Canonicalium Præbenda- rum inopiæ valeat provideri. Si vero deſigna- tam à Concilio viam, ut ferè evenire ſolet, ne- quaquam iniri poſſe contingat, reliquum erit ad Congregationem Concili recurſum habere; cujus erit, perſpecto ex Veſtris relationibus rerum ſtatu, authoritate Apoſtolicâ à Præde- ceſſoribus Noſtris eidem impartitâ, & à Nobis etiam 3 96 Ad R. P. La-Croix Theologiaen, Moralen etiam præſentium tenore confirmatà, quoti- dianam applicatione em Miſffæ Conventualis pro Beneſfactoribus in genere, ut alias, ad Ve ⸗ ſtos tantummodo dies reducere- Non modo Eccleſus Patriarchalihus, Me- tropolitanis, Cathedralibus, & Collegiatis in= junctum reperitur, ut quotidie Miſa Conven- tualis in eiſdem canatur, ſed etiam in Rubricis Generalibus, quarum exatiſſimam Fraterni- tatibus Veſtris cuſtodiam commendamus, præ- ſcribitur, ut certis chdehus non una, ſed binæ. atque etiam aliquando tres Miflæ Conventua:- les uno die celebrentur. Itaque cuùm nuper ಠNobis dictum fuerit, primam Miſſam Conven- tualem quotidie pro Benefactoribus in genere celebrandam & applicandam el⸗ nmunc expen- dendum ſupereſt, an earundem Kecleſiarum Capitula Juriſdictioni eſtræ teſpect lvé fubje- cta adigere debeatis, ut alias quoque Mi iſas, ſi plures, ut praæfertur, celebrari contigerit, pro Benefactoribus in genere Gmiliter applicent. Hujuſmodi quat tio ab aliquibus ex Vobis Eceleſiaſtico zelo flagrantibus ſupradictæ Con- gregationi Venerabilium Fratrum Noſtrorum Coneilii Tridentini Interpretum propofſita eſt. Jamque ante illius propofitionem compertum fuerat, allas ab eadem Congregatione reſpon- ſum fuiſſe, concedendam eſſe exemptionem ab onere applicandi ſecundam & tertiam Miſtam Conventualem pro Benefactoribus in genere, attenta Canonicatuum & Beneficiorum tenui- tate ex quo inferri poterat:, hujuſmodi appli-= Cat!O üüme Eern. ſeCn wornn eerrt Mmarr lt eln Uus ker Ui Supplementum, ſive Acceſſiones. 397 cationis debitum manere, ubi de Eccleſiis pau- peribus non ageretar. Verum cùm hanc de- HRiniendzæ quæſtionis regulam apud prædictam Congregationem non admodum veteri obſer- vantiâ firmatam probè noverimus, cumque hujuſce dubii ſolutionem eadem Congregatio nuper judicio Noſtro remittendam eſſe cenſue- rit; Nos ita judicamus, idque Vobis tenendum indicimus; laudandos nempe & confirmandos eſſe, quotquot ſponte ſuâ ſecundlam, aut ter- tiam Conventualem Miſſam pro Benefactori- BPus in genere applicant; qui vero idem agunt ex vi conſuetudinis in ipſorum Eccleſia vigen- tis, iis imperandum, ut in ea conſuetudine per- ſeverent. Ubi vero id uſu receptum non inve- nitur, liberam omnino ſecundæ, tertiæque Miſ- ſæ Conventualis applicationem celebrantibus relinquendam eſſe, dummodo in commemo- ratione Pro Defunctis, Eecleſiæ Benefactorum in genere non obliviſcantur. Huic demum Epiſtolæ noſtræ finem impo- nentes, Fraternitates Veſtras enixè hortamur, ut maximam curam & vigilantiam in id confe- ratis, ut in Eccleſiarum Veſtrarum Choris, Præter devotam celebrationem, debitamque applicationem Miſlæ Conventualis, Horæ Ca- nonicæ non præpropere led exacte, pausâ nem- pe interpoſità, & maximàâ, quâ decet, reve- rentia, ac religione canantur. Equidem ſci- mus, in aliquibus Metropolitanis & Cathedra- libus Eccleſtis, inter Canonicos eam opinionem invaluiſſe, ut ſe munus ſuum ſatis implere con- ten- 399 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem tendant, dum Choro præſentes afliſtunt, licet ipfſi ſibt ſilentium imperent, neque pſallenti- bus Beneficiatis aut Manſionariis in cantu ſe ad- jungant. In hujuſce vero opinionis confirma- tionem, adduci ab iüſdem folent inveteratæ conſuetudines, ſtatuta peculiaria, aut etiam Prætenſ a Eccleſiarum ſuarum Privilegia. At cuùm Synodus Tridentina cſs 24. cap. 12. lo- quens de Dignitatibas & Canonicis, qui Cho- ro intereſſe debent, unum ex eorum officiis eſ- ſe dicat, in Choro ad pſallenduim inſtituto, Mym- nis & Canticis Dei nomen reverenter, diſtindte, de votoqie laudare; cumque pauca omnino ſint Capitula, in quibus eo modo à Canonicis in Choro aſſiſtitur, ideoque receptæ in univerſa Eccleſia diſciplinæ paucos illos adverſari digno- ſcatur; cuùm inſuper Etai illa nunquam in Congregatione Concilu Tridentini interpre- tationi Præpolſita exalninata ſit, quin ſtatim exploſa fuerit, & improbata; quamvis præſum- Ptis conſuetudimdbus, alliſque fundamentis & rationibus innixa perhiberetur, Canonicis et- iam Eceleſiarum Patriarchalium hujus Noſtræ Urbis fuper hoc inſtantibus; cum denique idem judicium prolatum reperiatur à pluribus Concilis Provincialibas, ab hac etiam Apo- ſtolica Sede approbatis & confirmatis; nihil jam reliquum eſſe videtur, quominus paucio- ręes univerſorum legi ſe accommodent. Equi- dem minime Nobis compertum eſt, quo pecu- liari titulo ſuffulti perſuaſum habeant unius vel alterius Eceleſiæ Canonici ſe muneri ſuo ſa- cis- Konrten Nedon Supplementum, ſive Acceſſtoner. 399 tisfacere per ſimplicem in Choro aſſiſtentiam, abſque Divinæ Pſalmodiæ Cantu. Verum niſi illis præſto ſit AQpoſtolicum non præſumptum vel abrogatum, ſed legitimum ac vigens Pri- vilegium ſive Indultum, Jure ac fmerito veren- dum eſt, ne iſti, dum ita ſe gerunt, Præbenda- rum ac diſtributionum fructus minimè ſuos faciant, & conſequenter ne ad eorum reſtitu- tionem teneantur. Quapropter veſtrum erit, Venerabiles Fratres, hæc omnia illis aperire, ut neque Nobis, neque Vobis apud Divinum Judicem fraudi ſit, ſi in hujuſmodi re, quæ tanti eſt momenti, utpote quæ ad ipfſius Dei cultum proxime ſpectat, abuſus & corruptelas, quas arguendo & increpando evellere debeba- mus, diſſimulatione ac ſilentio noſtro foviſſe & confirmâſſe inveniamur. Interea Fraterni- tatibus Veſtris, quas intimo cordis affectu com- plectimur, Apoſtolicam Benedictionem aman- tiflimé impertimur. Datum Romæ apud S. Mariam Majorem die 19. Auguſti 1744. Pontificatus Noſtri anno quarto. Lib. 3. parte I. num. 764. Peccat graviter Parochus. (1¹ (1) Vide ſaluberrimam Conſtitutionem Innocentiũ XIII. ſuper Eccleſiaſtica diſciplina Regnorum Hiſpania- rum, quæ à Benedicto XIII. confirmata fuit, & in Ap- pendicem poſt Romanum Concilium illata numere XvVI. Lib. 3. parte 1. num. 868. Claromontano anno 1084.(1) (1) An. 1095. Lib. 3. 400 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem. Lib. 3. parte I. num. 887. IX. Quando vero ſancti Patres. (1) (1) Conſule omnino Emin. Lambertini T. Iv. Edi- ctorum Archi-Epiſcopalium p. 95. atque illud intelli- ges, quantum. Ppræclariſſimus Cardinalis à rigidiore Theologia Ballerinii, aliorumque id genus Probabilio- riſtarum abſit. Lib. 3. parte 2. num. 874. in fine, uti ſuppono. (1) (1) Alium heic prætermiſſum titulum, ex quo non licet aliquid ſupra ſortem exigere, vel accipere, diſces 9 8 ex encyclica Epiſtola Benedicti XIV. quam heic ſubjicio. I I. 88. D. N. D. BENEDICTI DIVINA PROVIDENTIA P APA XIV. Epiſtola Encyclica ad Patriarchas, Archi- Epiſcopos, Epiſcopos, & Ordinarios Italiæ. BENFEDICIUSPAPA XIV. Venerabilis Frater ſalutem, & Apoſtolicam Benedictionem. Ix pervenit ad aures noſtras, ob novam controverſiam nempe, an quidam con- tractus validus judicari debeat] nonnullas per Italiam diſſeminari ſententias, quæ ſanæ doctri- næ 4 Mo ⸗ 69 0P en ſir⸗ ene Uuan e gleſte Ullmn ltdoe lon oFor lolnte el Ennat Supplementum, ſive Aeceſſioner. 40 næ haud conſentaneæ viderentur; cum ſtatim noſtri Apoſtolici muneris partem eſſe duxi- mus, opportunum afferre remedium, ne ma- lum ejulmodi, temporis diuturnitate, ac ſilen- tio, vires magis acquireret; aditumque ipfi in- tercludere, ne latius ſerperet, & incolumes ad- huc Italiæ Civitates labefactaret. Quapropter eam rationem, conſiliumque ſuſcepimus, quo Sedes Apoſtolica ſemper uti conſuevit: Quippe rem totam explicavimus nonnullis ex Venerabilibus Fratribus Noſtris ſanctæ Romanæ Eccleſiæ Cardinalibus, qui ſa. cræ Theologiæ ſcientiä, & Canonicæ Diſcipli- næ ſtudio ac peritiâ plurimum commendantur: Accivimus etiam plures KRegulares in utraque facultate præſtantes, quorum aliquos ex Mo- nachis, alios ex Ordine Mendicantium, alios demum ex Clericis Regularibus ſelegimus; Præ- ſulem quoque Juris utriuſque laureàâ prædi- tum, & in Foro diu verſatum adhibuimus. Diem quartam indiximus Juli, qui nuper præ- teriit, ut coram Nobis illi omnes convenirent, quibus naturam totius negotii declaravimus; quod illis antea cognitum perſpectumque de- prehendimus. Poſt hæc præcepimus, ut omni partium ſtu- dio, omnique cupiditate ſoluti, rem totam ac- curatè perpenderent, ſuaſque opiniones ſcri- pto exararent; non tamen expetivimus ab ipſis, ut judicium ferrent de contractu, qui contro- verſiæ cauſam initio præbuerat, cum plura do- cumenta non ſuppeterent, quæ neceſſario ad Ad P. La-Croix Theol. Suppl. Ce id 402 Ad F. P. La-Croiæ Theologiam Moralem id requirebantur; Sed ut certam de uſuris do- krinam conſtituerent, cui non mediocre de- trimentum inferre videbanturea, quæ nuper in vulgus ſpargi cœperunt: Juſſa fecerunt uni- verſi; nam ſuas ſententias palam declarârunt in duabus Congregationibus, quarum prima coram Nobis habita eſt die 18. Julii, altera ve- ro die primâ Auguſti, qui menſes nuper elapſi ſunt; ac demum eaſdem ſententias Congrega- tionis Secretario ſcriptas tradiderunt. Porro hæc unanimi conſenſu probaverunt. I. Peccati genus illud, quod uſura vocatur, quodque in contractu mutui propriam ſuam ſedem, & locum habet, in eo eſt repoſitum, quòd quis ex ipſomet mutuo, quod ſuâpte na- turà tantundem duntaxat reddi poſtulat, quan- tum receptum eſt, plus ſibi reddi velit, quàm eſt receptum; ideoque ultra ſortem, lucrum aliquod, ipſius ratione mutui, ſibi deberi con- tendat. Omne propterea hujuſmodi lucrum, quod ſortem ſuperet, illicitum, & uſurarium eſt. II. Neque vero ad iſtam labem purgandam, ullum arceffiri ſubſidium poterit, vel ex eo, quod id lucrum non excedens & nimium, ſed moderatum; non magnum, ſed exiguum ſit; vel ex eo, quod is, à quo id lucrum ſolms cau- ſa mutui depoſcitur, non pauper, ſed dives exi- ſtat; nec datam ſibi mutuo ſummam relictu- rus otioſam, ſed ad fortunas ſuas amplifican- das, vel novis coëmendis prædiis, vel quæſtuo- ſis agitandis negotiis, utiliſſimèe ſit impenſurus. Contra ne Netonc Prn Kionnt Cne eret tprin ten Genud Ulenn n 1 D Noltn plin Mtbun gag ſ Celln un 1, den, htren Ugkton l. Nhnn. nnen Winie liker Vitngt⸗ rl n ,unn enecn. Nlenn lngut Gole Ale mun Gang l NNE Supplementum, ſive Acceſſtoner. 403 Contra mutui ſiquidem legem, quæ neceſſario in dati atque redditi æqualitate verſatur, age- re ille convincitur, quiſquis, eàâdem æqualita- te ſemel poſita, plus aliquid à quolibet, vi mu- tui ipſius, cui per æquale jam ſatis eſt factum, exigere adhuc non veretur: proindeque ſi ac- ceperit, reſtituendo erit obnoxius ex ejus obli- gatione Juſtitiæ, quam commutativam appel- lant, & cujus eſt, in humanis contracibus æqualitatem cujuſque propriam & ſanctè ſer- vare, & non ſervatam exacte reparare. III. Per hæc autem nequaquam negatur; poſ- ſe quandoque una cum mutui contractu quoſ- dam alios, ut ajunt, titulos, eoſdemque ipſi- met univerſim naturæ mutut minimè innatos & intrinſecos, fortè concurrere, ex quibus ju- ſta omnino legitimaque cauſa conſurgat quid- dam amplius ſupra ſortem ex mutuo debitam rite exigendi. Neque item negatur, poſſe mul- toties pecuniam ab unoquoque ſuam, per alios diverſæ prorſus naturæ à mutui natura contra- ctus, recté collocari & impendi, ſive ad pro- ventus ſibi annuos conquirendos, ſive etiam ad licitam mercaturam, & negotiationem exer- cendam, honeſtaque indidem lucra percipi- enda. IV. Quemadmodum vero in tot ejuſmodi diverſis contractuum generibus, ſi ſua cujuſque non ſervatur æqualitas, quidquid plusjuſto re- cipitur, ſi minus ad uſuram, Leo quod omne mutuum tam apertum, quàm palliatum abſit, at certè ad aliam veram injuſtitiam, reſtituen- Cc 2 di 48d4 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem di onus pariter afferentem, ſpectare comper- tum eſt; Ita ſi ritè omnia peragantur, & ad Ju- ſtitiæ libram exigantur, dubitandum non eſt, quin multiplex in iiſdem contractibus licitus modus & ratio ſuppetat humana commercia, & fructuoſam ipſam negotiationem ad publi- cum commodum conſervandi, ac frequentan- di. Abſit enim à Chriſtianorum animis, ut per uſuras, aut ſimiles alienas in jurias florere poſſe lucroſa commercia exiſtiment; cum contra ex ipſo Oraculo Divino diſcamus, quod Juſßtitia elevat gentem, miſeros autem facit populos pecca- zum, Prov. 14. 34. V. Sed illud diligenter animadvertendum eſt, falſo ſibi quemquam, & nonniſi temere per- ſuaſurum, reperiri ſemper, ac præſto ubique eſſe, vel una cum mutuo titulos alios legitimos, vel ſecluſo etiam mutuo, contractus alios ju-= ſtos, quorum vel titulorum, vel contractuum præſidio, quotieſcunque pecunia, frumentum, aliudve id generis alteri cuicunque creditur, to- ties ſemper liceat auctarium moderatum, ul-= tra ſortem integram ſalvamque, recipere. Ita, ſi quis ſenſerit, non modo Divinis Documen- tis, & Catholicæ Eccleſiæ de Uſura judicio, ſed ipſi etiam humano communi ſenſui, ac natu- rali rationi procul dubio adverſabitur. Nemi- nem enim id ſaltem latere poteſt, quòd multis in eaſibus tenetur homo, ſimplici ac nudo mu- tuo alteri ſuccurrere, ipſo præſertim Chriſto Domino edocente: Volentè mutuarià te, ne uver- taris, Matth. 5. 42. & quod ſimiliter multis in circum- , un lalen t Mnnn nmun out Munn D (en Wn un W lſag gulle a⸗ , Re e altbli hinn 7e 0 0 thren Nlvr ,r mepole lcter l g tze⸗ rnhn lrr, Uhle nkein uinnt ncfun Uunnn, urte n,d rer — Supplementum, ſive Acceſſiones. 40⁰5 circumſtantiis, præter unum mutuum, alteri nulli vero, juſtoque contractui locus eſſe poſ- ſit. Quiſquis igitur ſuæ conſcientiæ conſultum velit, inquirat prius diligenter, oportet, verè ne cum mutuo juſtus alius titulus; verè ne ju- ſtus alter à mutuo contractus occurrat, quo- rum beneficio, quod quærit luerum, omnis labis expers & immune reddatur. His verbis complectuntur, & explicant Sen- tentias ſuas Cardinales, ac Theologi, & Viri Canonum peritiſſimi, quorum conſilium in hoc graviſſimo negotio poſtulavimus; Nos quoque privatum ſtudium noſtrum conferre in ean- dem cauſam non prætermiſimus, antequam Congregationes haberentur, & quo tempore habebantur, & ipſis etiam peractis; Nam præ- ſtantium Virorum Suffragia, quæ modo com- memoravimus, diligentiſſimè percurrimus. Cum hæc ita ſint, approbamus, & confirma- mus quæcunque in Sententiis ſuperius expoſi- tis continentur; cum Scriptores plane omnes, Theologiæ, & Canonum Profeſſores, plura ſa- crarum Literarum teſtimonia, Pontificum De- ceſſorum noſtrorum Decreta, Conciliorum, & Patrum authoritas, ad eaſdem Sententias com- probanclas pene conſpirare videantur. Inſuper apertiſſimè cognovimus Authores, quibus con- trariæ Sententiæ referri debent; & eos pariter, qui illas fovent, ac tuentur, aut illis anſam, ſen occaſionem præbere videntur; Neque ignora- mus, quantà ſapientiâ, & gravitate defenſio- nem veritatis ſuſceperint Theologi finitimi il- Ec 3 lis 406 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem lis Regionibus, ubi Controverſiæ ejuſmodi prin- cipium habuerunt. Quare has Literas Ency- clicas dedimus univerſis Italiæ Archi-Epiſcopis, Epiſcopis & Ordinariis, ut hæc Tibi, Venera- bilis Frater, & cæteris omnibus innoteſcerent; & quoties Synodos celebrare, ad Populum ver- ba facere, eumque ſacris doctrinis inſtruere contigerit, nihil omnino alienum proferatur ab iis Sententiis, quas ſuperius recenſuimus. Admonemus etiam vehementer, omnem ſoli- citudinem impendere, ne quis in veſtris Diœ- ceſibhus audeat Literis, aut Sermonibus con- trarium docere: Si quis autem parere detrecta- verit, illum obnoxium, & ſubjectum declara- mus peœnis per ſacros Canones in eos propoſi- tis, qui mandata Apoſtolica contempſerint ac violaverint. De contractu autem, qui novas has Contro- verſias excitàvit, nihil in præſentia ſtatuimus; nihil etiam decernimus modo de aliis contra- Cctibus, pro quibus Theologi, & Canonum In- terpretes in diverſas abeunt Sententias; atta- men pietatis veſtræ ſtudium ac Religionem ſin- flammandam exiſtimamus, ut hæc, quæ ſubji- cimus, executioni demandetis. Primum graviſſimis verbis LPopulis veſtris oſtendite, uſuræ labem ac vitium à Divinis Li- teris vehementer improbari; Illud quidem va- rias formas atque ſpecies induere, ut Fideles Ohriſti Sanguine reſtitutos in libertatem & gra- tiam, rurſus in extremam ruinam præcipites impellat; Quocirca ſi pecuniam ſuam colloca- re MN dn ud, naure Nd dlhi , volelen llum iulner Clnen Minue enſ. urcr Cercr Alh. emr C un nn r. N e dr Supplementun, ſive Acceſſtonet. 407 re velint, diligenter caveant, ne cupiditate om- nium malorum fonte rapiantur, ſed potius ab illis, qui doctrinæ ac virtutis glorià ſupra cæte- ros efferuntur, conſilium expoſcant. Secundo loco, qui viribus ſuis, ac ſapien- tiæ ita confidunt, ut reſponſum ferre de iis quæſtionibus non dubitent, (quæ tamen haud exiguam ſacræ Theologiæ, & Canonum ſcien- tiam requirunt;) ab extremis, quæ ſemper vi- tioſa ſunt, longè ſe abſtineant: Etenim ali- qui tantâ ſeveritate de iis rebus judicant, ut uamlibet utilitatem ex pecunia deſumptam dccuſent, tanquam illicitam, & cum uſura conjunctam; Contra vero nonnulli indulgen- tes adeo, remiſſique ſunt, ut quodcunque emolumentum ab uſuræ turpitudine liberum exiſtiment. Suis privatis opinionibus ne ni- mis adhæreant; ſed priuſquam reſponſum red- dant, plures Scriptores examinent, qui magis inter cæteros prædicantur; deinde eas partes ſu- ſcipiant, quas tum ratione, tum authoritate plane confirmatas intelligent. Quod ſi diſpu- tatio inſurgat, dum contractus aliquis in exa- men adducitur, nullz omnino contumeliæ in eos confingantur, qui contrariam Sententiam ſequuntur, neque illam gravibus Cenſuris no- tandam aſſerant, ſi præſertim ratione, & præ- ſtantium Virorum teſtimoniis minimè careat; ſiquidem convicia, atque injuriæ vinculum Chriſtianæ charitatis infringunt, & graviſſi- mam Populo offenſionem, & ſcandalum præ- ſeferunt. Cc 4 Tertio 40 Ad k. P. La-Croix Theolo giam Moralzm Tertio loco, qui ab omni uſuræ labe ſe im- munes, & integros præſtare volunt, ſuamque pecuniam ita alteri dare, ut fruéctum legiti- mum ſolummodo percipiant, admonendi ſunt, ut contractum inſtituendum antea declarent, & conditiones inſerendas explicent, & quem fructum ex eadem pecunia poſtulent: Hæc ma. Snopere conferunt non modò ad animi ſolici- tudinem & ſcrupulos evitandos, ſed ad ipſum contractum in Foro externo comprobandum: Hæc etiam aditum intercludunt diſputationi- bus, quæ non ſemel coneitandæ (unt, ut cla- ré pateat, utrum pecunia, quæ ritè data alteri eſſe videtur, revera tamen palliatam uſuram contineat. Quarto loco vos hortamur, ne aditum re- linquatis ineptis illorum Sermonibus, qui di= Ctitant, de uſuris hoc tempore quæſtionem in- ſtitui, quæ ſolo nomine contineatur, cum ex pecunia, quæ qualibet ratione alteri concedi- tur, fructus ut plurimum comparetur. Etenim quâm falſum id ſit, & à veritate alienum, pPlane deprehendimus, ſi perpendamus, natu ram unius contractus ab alterius natura pror- ſus diverſam & ſejunclam eſſe; & ea pariter diſcrepare magnopere inter ſe, quæ à diverſis inter ſe contractibus conſequuntur. Revera di- ſcrimen apertiſſimum intercedit fructum inter, qui jure licito ex pecunia deſumitur, ideoque poteſt in utroque Foro retineri; ac fructum, qui ex pecunia illicitè conciliatur, ideoque Fori utriuſque judicio reſtituendus decernitur. Con- ſtat / n 4 ,C .. torni 1CNNAH Cnltt. uin luon , Wrt. id n e lun Supplementum, ſzve Acceſſiones. 409 ſtat igitur haud inanem de uſuris quæſtionem hoc tempore proponi ob eam cauſam, quod ut plurimum ex pecunia, quæ alteri tribuitur, fructus aliquis excipiatur. Hæc potiſſimum vobis indicanda cenſuimus, ſperantes fore, ut mandetis executioni quæcun- que per has Literas a Nobis præſcribuntur: Opportunis quoque remediis conſuletis, uti confidimus, ſi fortè ob hanc novam de uſuris Controverſiam in Dicecefſi veſtra turbæ conci- tentur, vel corruptelæ ad labefactandum ſa- næ doctrinæ candorem & puritatem inducan- tur: Poſtreméê vobis, & Gregi curæ veſtræ concredito, Apoſtolicam Benedictionem im- pertimur. Datum Romæ apud S. Mariam Majorem die 1. Novembris 1745. Pontificatus Noſtri Anno/ſexto. Lib. 3. p. 2. n. 8ö⁹3. in ſene vel gratitudine (1) (1) Uſurarius contractus eſt, qui Draghetto dicitur, in Diœceſi Aſculana obtinuerat; ut nempe darentur mutui titulo tot Ducati Regni Neapolitani cum obli- gatione, ut mutuatarius intra duos menſes tot alia re- ſtitueret Scutata Romana; in hoc enim zontractu per multum exceditur menſura, & latitudo juſti pretii, ne- que reperiuntur juſti tituli, ut loquuntur Conſtitutiones Synodales Eccleſiæ Afculanæ editæ ann. 17 19. pag. 127. num. 8. Porro Sacra Congregatio Concilii 16. Martii ann. 1726. dubio propoſito, an hic contractus eſſet li- citus, reſpondit negative T. 3. Theſanzi Keſolutionnve P. 293. CC 5 Lib. 410 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Lib. 3. P. 2. n. 897. pro pallianda uſura (1) (1) Pœna cenſetur appoſita in fraudeém uſurarum, ſi creditor ſcivit, aut probabiliter credidit impoſſibile eſſe, quod debitor mutuum ſibi reddat, in termino Ppræ- fixo, ita ut contractus hic ſit prohibendus. Lamberti- nus in expoſitione canaſa Prænefftinæ T. 2. Theſauri KReſolut. Sacr. Congreg. p. 10 3. ubi eriam addit, ve- titum fuiſſe ejuſmodi contractum ex Decreto ejuſdem Sacr. Congreg. in &. Severi contratctuaum 15. Zannarii 1684. Lib. 3, p. 2. n. II43. hæreditatem nanciſci (1) (1) Huic ſententiæ robur accedit ex Deciſione Sa- cræ Congreg. 2 3. Qept. 172 5. L. 3. Y heſ. Neſol. P. 227. Cùm enim Advocatus Antonius Zonca in Urbe dena- tus univerſalem ſibi ſcripſiſſét hæredem Neptem ſuam Bononiæ degentem, ac teſtamento legâſlet 20. Puellis Virginibus, & Orphanis 500ο%. ſcuta prô dote, quæſitum fuit à Nepte Teſtatoris, an diſtributio Dotium fieri de- beat puell Romæ degentibus, vel potius puellis in civi- tate Bononiæ habitantibus; deinde, an ex gratia indul- geri poſſit hæredi, ur medietatenm Dotium diſtribuat puel- lis in Urbe degentibus; & aliam medietatem puellis in Civitate Bononiæ commorantibus. Ad primnm autem reſpondit Sacra Congregatio quoad primam parrem af- Prmati ve . qoad ſecundam negativè: ad ſecundum negativé. , Lib. 3. p. 2. n. 1269. Et hoc ipſum communiter declarant (1) (1) Viden ²à laxiſſimum illum, atque hiſtorico Pro- babiliſmi inviſum laxiſſimunm La-Croixium, hac in re ſtatutis plane conformem, quæ à Benedicto xIv. pro- dierunt. Neque tamen hic unus & Jefuitis ita ſenſit. plures ex iis Theologi- quorum Catalogum alii te- zuere, eandem tutati funt praxim, atque, ut unum, al- terumve indicem;, longè antequam Quadragefmaæ ap- Peltatskes glangores per Italiam perſtreperent 8 Tautin . * 7 be in u rd ſorar er Supplementum Rve Acceſſiones. 411 P. Richelmius pro ea veluti pro aris fociſque de- ugnaverat in fuis Theologicis ſcriptis, & Romæ ſub Clemente XI. Jeſuita Matchertus omni ope ela- boraverat, ut eam Pontifici, cæteriſque Eceèleſiæ Ro- manæ Præſulibus perſuaderet. Age jam, Benedictum XIV. audiamus. III. Venerabilibus Fratribus Patriarchis, Primati- bus, Metropolitanis, Archiepiſcopis, & Epiſcopis univerſis gratiam & com- munionem Sedis A poſtolicæ habentibus. BENEDICTUS PAPA XIV. Venerabiles Fratres, ſalutem, & Apoſto- licam benedictionem. I ſuprema Univerſalis Eccleſiæ procuratio- ne, meritis licet imparibus, per ineffabi- lem divinæ bonitatis abundantiam ut Ortho- doxæ Fidei aſſertores, fic etiam Eccleſiaſticæ diſciplinæ cuſtodes ac vindices conſtituti, Qua- drageſimale præſertim Jejunium, quod inter præcipua orthodoxæ diſciplinæ capita ſemper & ubique ab ipſo Ecclefiæ exordio numeratum eſſe nemo ex Catholicis inficiatur, ab hodier- na je junantium corruptela vindicare, & in pri- ſtinam, quantum, benedicente Domino, fieri poſſet, obſervantiam revocare cupientes, pPer alias 412 Ad R. P. La-Croix Theologiam Monalem alias noſtras in fimili forma Brevis literas ad Fraternitates veſtras die 30. proximè elapſi menſis Maji currentis anni datas eximium Fra- ternitatum veſtrarum zelum excitandum eura- vimus, ut adlaborare ſtuderetis, ne hac in par- te & optatum Apoſtolicæ noſtræ ſolicitudinis angoribus levamen, & ſalutare abolendæ ſa- cratiſſimi Jejunii corruptelæ remedium deeſſet. Quoniam autem Paternæ Pontificiæ charitatis, quæ novit imbecillitates infirmorum ſuſtine- re, atque etiam cum infirmantibus infirmart, non immemores, quemadmodum à Jejunio ali- quando legitimâ causâ, aut graviflimâ urgen- tique necefſitate exigente diſpenſandum eſſe ex Apoſtolica henignitate cenſuimus zs ita inter cæ- tera præſcripſimus Unicam comeſtionem ſer⸗ vandam, & licitas atque interdictas Epulas mi- nimè eſſe apponendas. Hinc factum eſſe acce- pimus, quòd non defuerint, qui per humanas & hominibus à Chriſtiana pœnitentia abhor- rentibus duntaxat dignas illationes ſibi aliiſ- que perſuadeant, Unicam potiſſimum Come- ſtionem ſervari, atque Epulas licitas & inter- dictas mininè apponi debere; cum multitudi- ni quidem indiſcriminatim ob urgentem gra- viſſimamque neceſlitatem, non veròô ſingulis ob legitimam cauſam & de utriuſque Medici con- ſilio diſpenſatur. Quam ſanè perſuaſionem à ſententia noſtra alienam, ut ex omnium ani⸗ mis penitus evellamus, Nos quibuſcunque qua⸗ cunque occaſione ſive multitudini indiſerimi- natim ob urgentem graviſſimamque neceſſita- tem Kl eenn nd rtk mI⸗ Clget Uun Ur e tn con Sm inn , . e Gelin ane ne hen Mln nceeſe utntg Une ln⸗ n e Vummn Ain K Nnt 4 ee BAe . uin . ſr Supplementum, ſive Acceſſioner. 413 tem, five ſingulis ob legitimam cauſam & de utriuſque Medici conſilio, dummodo nulla cer- ta & periculoſa affectæ valetudinis ratio inter- cedat, & aliter ſieri neceſſariò exigat, in Qua- drageſimæ, aliiſque anni Temporibus, & die- bus, quibus carnium, ovorum, & lacticinio- rum eſus eſt prohibitus „diſpenſari contigerit, ab ommbus omnino, nemine excepto, Uni- am Comeſtionem ſervandam, & licitas atque interdictas Epulas minimè eſſe apponendas te- nore præſentium declaramus & edicimus; quemadmodum per ſingulas noſtras in pari for- ma Brevis literas ſingulis utriuſque ſexus Chriſti fidelibus ob corporis infirmitates, quibus ob- noxii reperiuntur, in ſacratiſſima Quadrageſi- maaliſque Jejunio conſecratis diebus veſcen- di prohibitis licentiam dantes, unicuique ex- preſſe præſcribimus atque præcipimus. Eapro- pter Fraternitates veſtras rogamus, atque in Domino obſecramus, ut populos veſtræ curæ commiſlos ad tam opportunum ſanandis vul- neribus, quibus per humanam infirmitatem quiſque ſauciatur, ſanctiſſimi Jejunii reme- dium alacriter adhibendum cohortantes, ſe- dulò ac paternè moneatis, rem agi non quidem exiguam, ſed longé graviſſimam de obſervan- do ſubſtinendoque Jejunio puriſicandis animis corporihuſque ſalutari. In ſpem igitur illos erigite oœleſtium præmiorum, quibus aſſequen- dis non ſunt condignæ paſſiones hujus tempo- ris 3 imò leve ac momentaneum non mibula- tionis, ſed modicæ abſtinentiæ noſtræ incom- mo- 414 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem modum magnum gloriæ pondus operatur in — Cœlis. Ab omnibus ſe abſtinent, qui in agone contendunt, ut corruptibilem coronam acci- piant; pudeat tam imbelles ac delicatos Chri- ſtianæ militiæ milites refugientes à conſortio Crucis Chriſti, qui coronam legitimè certan- tibus propoſitam ſperare Præcipit incorrup- tam; ad cujus auſpicium & pignus Fraterni- tatibus veſtris Apoſtolicam benedictionem liſdem etiam populis veſtris noſtro nomineim- pertiendam peramanterelargimur. Volumus autem, ut præſentium tranſumptis ſive exem- agl plis etiam impreſſis manu alicujus Notarii pu- blici ſubſcriptis, & Sigillo perſonæ in dignitate Eccleflaſtica conſtitutæ munitis eadem prorſus ubique fides adhibeatur, quæ præſentibus ad- hiberetur, & adhiberi poſſet, ſi forent exhibi- tæ, vel oſtenſæ. Datum Romæ apud S. Mariam Majorem ſub Annulo Piſeatoris die 22. menfis Auguſti 1741. Pontificatus Noſtri Anno ſecundo. D. Cardinalis Paſſioneus. ſ & . . lboen Onnein. ſahng Turinr then ſnesn, leren Supplementum, ſive Acteſſiones. 415 IV. Venerabilibus Fratribus, Patriarchis, Prima- tibus, Metropolitanis, Archiepiſcopis, & Epiſcopis univerſis gratiam & communionem Sedis Apoſto- licæ habentibus. BEN EDICIUS PAPA XIV. Venerabiles Fratres ſalutem, & Apoſtolicam Benedictionem. JOn ambigimus, Venerabiles Fratres, quin univerſis Catholicæ Keligionis Cultoribus notum ſit, à tota per Chriſtianum Orbem Ec- cleſia inter præcipua Orthodoxæ diſciplinæ ca- pita perpetuò adnumeratum retineri Quadra- geſimale Jejunium; quod olim in Lege & Pro- phetis primitus adumbratum, ipſius Domini Noſtri Jelu Chriſti exemplo veluti conſecra- tum, ab Apoſtolis tradum, à Sacris Canoni- bus ubique præſcriptum, & ab univerſali Ec- cleſia ab ipſo ſui primordio retentum & obſer- vatum eſt. Hoc mimirum, ut veteres tradidére Patres, nohbis quotidie peccantibus communis pœnitentiæ conſtituto remedio, per conſortium Crucis Chriſti nos etiam aliquid in eo, quod ipſe propter nos præſtitit, agimus; ſimulque ad recolenda ſacratiora Redemptionis noſtræ my- ſteria, quæ per Dominicæ Paſſionis, ac Keſur- rectio- 416 Ad K. P. La-Coix Teologian⸗ Moralem rectionis memoriam, Quadrageſimali potiſſi- mum tempore ſolemnius celebrantur, purifica- tis Jejunio corporibus & animis dignius para- mur. Hoc veluti noſtræ militiæ teſſerâ ab ini- mieis Crucis Chriſti ſecernimur, flagell divi- næ ultionis avertimus, & cœleſti præſidio in dies adverſus Principes tenebrarum munimur. Hoc deſpectui habito non contemnendum di- vinæ gloriæ detrimentum, non leve catholicæ Religioni dedecus, nec dubium animabus Chri- ſti fidelium periculum oboritur: nec aliunde populis calamitates, rebuſque publicis & priva- tis eladem exitiumque importatum eſſe conſtat. Ab hac veròô inſita inhærentique in omnium Catholicorum hominum animis de ſacratiſlima uadrageſima, aliſſque diebus jejunio conſecra- tis perſuaſione & reverentiâ quam aliena, quàm diſcors, quam abſona fit hodierna Je junantium conſuctudo, quantum ab ipſa Jejuniorum inſti- tutione, & ſervata ſemper, ubique, & ab om- nibus diſciplinã quaàm longiſlime diſtet; Vos, Venerabiles Fratres, qui populorum curæ ve- ſtræ commiſſorum mores, & uſus probè noſtis, Pro ſingulari ſapientia veſtra præ cæteris clarius intelligitis. Nos ſané, quibus in hac ſublimi Apoſtolicæ procurationis ſpecula conſtitutis undique gentium nuntii afferuntur, lacrymis deplorare non poſſumus, auguſtiflimam Qua- drageſimalis Jejuni obſervantiam ob nimiam nullis legitimis urgentibus cauſis ubique indiſ- criminatim diſpenſandi facilitatem plané ſub- latam eſle; ita ut Orthodoxæ quidem Keligio- nis “ ſurun Nunitt de 6 Ne ern Sapplementum, ſive Axceſſtones. 417 nis Cultores meritò querantur; hæreſum verò Sectatores illudant & exultent. Pernicioſæ huic corruptelæ plurimorum inſuper licentiam adjunctam eſſe graviter dolemus ; quæ uſque adeo invaluit, ut nullà Apoſtolici Inſtituti ſa- cratiſſimique præcepti habit ratione, Jejuni- orum tempore palam & impunè ab iiſdem agi- tentur Convivia, & Epulæ interdictæ promi- ſcue inferantur. Eapropter quemadmodum quibus curis, ſolicitudinibus, & angoribus ur- geamur, cum Fraternitatibus Veſtris eommu- nicamus; Ita facere non poſſlumus, quin pro injuncto Nobis ſupremo ſacroſancti Apoſtola- tus officio & ardentiſſimum Fraternitatum Ve- ſtrarum zelum ad opportunum hiſce malis ad- hibendum remedium excitemus „ & ad con- ruentes hujuſmodi abuſibus pPenitus extirpan- dis leges præſcribendas meditemur. Interea, Venerabiles Fratres „ gaudium & corona no- ſtra, nobiſcum conſiderantes „nihil Deo acce- Ptius, nihil paſtorali miniſterio noſtro dignius, nihil gregibus curæx noſtræ commillis utilius, quàm ut verbo & exemplo præeuntes, Chriſti fideles ad tam ſalutarem Chriſtianæ Ppœnitentiæ & pietatis exercitationem alacrius lufcipien: dam, conſtantifſimé retinendam „ & eà, qu inſtituta fuit, diſciplinâ pPeragendam vehemen- tmis inflammemus; omnioper4 atque induſtri4 ſtudeamus, ut ſideles populi in eonſpectu Dei Per auſteriorem jejuniorum obſervantiam tales Permaneant, quales in ipſo Paſchali feſto di- Snum eſt inveniri. Debitum igirr Paternæ Ad P. La⸗Czoiz Oheol. Snpl. Dd uninsſ- 4 18 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem uniuſcujuſque veſtrũm ſedulitatis & charitatis officium jure poſtulat, ut omnibus notum fa- ciatis & annuntietis, nemini quidem ſine legi- tima cauſa, & de utriuſque Medici conſilio; ud multitudini verò, veluti populo, aut civitati, Eln aut genti indiſcriminatim integræ, nonniſi gra- lſe⸗ viſſimà & urgente neceſlitate, & in caſibus per ſacra Canonum ſtatuta præſcriptis cum debita o Apoſtolicæx hujus Sanctæ Sedis reverentia à Quadrageſimali Jejunio diſpenſationem toties, quoties opus fuerit, concedendam, nec au- dacter fidenterque uſurpandam, nec ſuperbè Uin & arroganter ab Eccleſia, ſicut alicubi in more uund poſitum eſſe accepimus, eſſe poſtulandam. un Graviſſimam verò urgentemque neceſſitatem, in etſi non eſt, cur Vobis explicemus; nolumus an tamen Vos ignorare, cùm hujuſmodi neceffi- tate & ſervandam eſſe potiſſimum unicam Co- meſtionem, ſicut aliàs hic Romæ, ac Nos ipſi iiſ hoc anno urgentibus cauſis diſpenſantes, ex- un preſſe præſcripſimus, & licitas atque intercdi- Gadi Gas Epulas promiſcuè minimè apponendas ud eſſe. Porro quemadmodum de ejuſmodi In- ſi dulgentia tam cautè impertienda, ſi ſecus fie- ret, Nos perſuaſum habemus, diſtrictam ſu- Uum premo Divino Judici redditum iri rationem, in ita conſcientiam uniuſcujuſque Veſtrum one- DZ randam eſſe ducimus. Inſimul Fraternitates Veſtras rogamus, & in Domino exhortantes, obſecramus, ut populos, quicommunem om- nium Chriſti fidelium pœnitentiam ac difcipli- nam ſervare nequeant, commoncre ſatagatis, 6 ne . ere wen mhnet enente v⸗ ne lbrn Honn Gerenti Uintotee in t Nfn nunanl l Supplementun, ſive Acceſſioner. 419 ne per alia pietatis opera, ut ſua cuique devo- tio ſuggeret, peccata ſua expiare, & Deo ſa- tisfacere negligant; quinimo ſanandis vulne- ribus, quibus humana infirmitas ſauciatur, di- ligentem adhibere ſtudeant cautionem, ut culpas de mundano pulvere contractas, dum caſta jejunia decoquere non poſſunt, pia ope- ra, orationum ſuffragia, & elcemoſynæ mu- nera redimant. Interim ſolatium & levamen non leve mœrori noſtro à paſtorali vigilantia & charitate veſtra præſtolantes, ac certo No- bis pollicentes; Apoſtolicam benedictionem cum uberi cœleſtium charimatum copia con- junctam in eoſdem populos veſtros redunda- turam. Vobis, Venerabiles Fratres, pera- manter impertimur. Volumus autem, ut præſentium tranſumptis five exemplis etiam impreſſis manu alicujus Notarii publiei ſub- ſceriptis, & Sigillo perſonæ in dignitate Eccle- ſiaſtica conftitutæ munitis eadem prorſus ubi- que fides adhibeatur, quæ præſentibus adhihe- retur, & adhiberi poflet, ſi forent exhibitæ, vel oſtenſæ. Datum Romæ apud S. Mariam Majorem ſub Annulo Piſcatoris die 30. menſis Maji 1741. Pontificatus Noſtri Anno primo. D. Cardinalis Paſſioneus. xX* X X X 42 e Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem V. SS. DOMINI NOSTRI BENEDICTI PAPÆ XIV. Epiſtola Fncyclica ad Patriarchas, Primates, Metropolitanos, Archiepiſcopos, & Epiſcopos univerſos, gratiam, & communionem Sedis Apoſto- cæ habentes. BENEDICTUS PAPA XIV. Venerabiles Fratres ſalutem, & Apoſtolicam Benedictionem. Lbentiſſimè quidem amplectimur, quæ No- Pis offeruntur, occaſiones ad Veſtros ani- mos excitandos, ut Eccleſiaſticæ diſciplinæ re- Parandæ ſedulam curam conferatis: Etenim Summi Pontificatus dignitati, ad quam Nos, licet immerentes, evecii fuimus, conjunctam eſſe intelligimus ſolicitudinem aharum Eccle- ſarum, Nobiſque commendatam, qui plane te- nuitatem virium noſtrarum non ignoramus. Cum itaque præſentium literarum argumen- tum totum ſit de Jejunio, quod tempore Qua- drageſimæ, veteri Eccleſiæ inſtituto, ac lege Fidelibus indicitur; ſupervacaneum ducimus longam orationem conficere de Quadrageſimæ Inſtitutione, & Patrum, & Conciliorum om- nes ſuper hac re in medium proferre authori- tates? a , e Supplementum, ſive Aecceſſtones. 421 tates: Difficile id quidem Nobis parum videre- tur, ſed potius alienum, & nullo modo con- ſentaneum Vobis, quos doctrinæ laude, Ca- nonum, & Sacræ Hiſtoriæ cognitione præſtan- tes arbitramur. Porro ad ſcribendas has literas adduci fuimus gravifſimis illis verbis Triden- tinæ Synodi, quæ ſſſ. z25. de Reformat. Præcipit Epiſcopis omne ſtudium impendere, ut Fideles ipſorum curæ traditi magnà religione perſiciant ea, quæ à Sacris Canonibus præſcribuntur: U illis omnibus, & äis præcipus ſint obſequen- tes, quæz ad mortifcandam carnem conducant, t ciborum deleæus, & jejunia. bi primum Bononienſem Eccleſiam admi- niſtrandam ſuſcepimus (ad quam beneficio Cle- mentis xXII. fel, record., ab Sede Anconitana translati fuimus) Mandatum evulgavimus (quod Libro primo Inſtitutionum Noſtrarum Pro Viris Eccleſiaſticis decimo quinto loco con- tinetur:) In illos plures difficultates indicavi- mus, ob quas miniméè ſolvendos Jejunii legibus putabamus illos, qui ob legitimam cauſam, & legitimà prius authoritate interpoſità, Quadra- geſimæ abſtinentiam non obſervarent, minimè, inqnam, ſolvendos à Jejunio, ita ut liceret ipſis quolibet die menſam bis inſtituere, non unè vice, Veſpertinà ſuperaddità Refectione, quæ permitti jejunantibus conſuevit. Tandem in hac Pontificia Sede collocati, rem totam in exa- men iterum revocavimus, & præſtantiſſimis quoque Viris demandavimus ipſam diligenter, accuratéque perpendere, ac ſuas deinde opi- hh d 32 niones 422 Ad R. P. La-Croixæ Theologiam Moralem niones Nobis exponere. His peractis hujuſ- modi Controverſiæ finem tribuere conſtitui- mus, illudque decrevimus, ne ulla in poſterum, ſive peculiaris, ſive generalis pro aliqua Civita- te, vel Oppido concedatur facultas adhibendi carnes ad menſam tempore Jejuni, vel Qua- drageſimæ, niſi conditio ſervandi Jejunii, ſive unius comeſtionis interponatur; & illud quo- que monitum addatur, nequaquam licere men ſam eande n carne, ac piſcibus inſtruere. Equi- dem declinatis bhâc ratione nimium implicatis quæſtiontbus, exiſtimavimus unicam fingulis diebus comeſtionem inducere illis etiam, qui carmbusuti, cum Jejunium indicitur, ritè obti- nuerunt; & pravam illam conſuetudinem, quæ apud multos jam nimis invaluerat, penitus evel- lere, afferendi nempe carnes in menſam cum pi- ſcibus, poſtquam ipſi Quadrageſimalis abſtinen- tiæ præcepto ſoluti fuerunt, ob eam potiſſi- mum cauſam, quòd grave detrimentum ſalutis ab eſu piſcium acciplant. —H Hæc apertiſſimè conſtant ex noſtris Apoſto- licis Literis, quas in forma Brevis dedimus ad omnes Epiſcopos Orbis Catholici anno 1741. quarum primæ inc'piunt: Non ambigimus, al- teræ verò : In ſuprema. Nos profectô nulli unquam elargiti ſumus veſci carnibus, cum tempus Quadrageſimæ, ſive aliud Jejunium Præcipitur, niſi indliétà, ſeriptàâque conditione, quam ſuperius commemoravimus. Maximam pariter lætitiam percepimus, cùm redditæ No- bis fuerunt plures Epiſtolæ, ac Mandata rie lte- 6 Supplementum, ſve Acceſſiones. 42² ⅜ Literis noſtris Apoſtolicis omnino conſentanea, i Guibu pro virili parte contendiſtis adducere llein Populos Vobis ſubjectos, ut propoſitam in illis diſciplinam piè ſervarent. lnae nterim promulgatis iiſdem Apoſtolicis Li- l, teris, quas paulò ante nominavimus plures ni,, Cavillationes excogitatæ ſunt à nonnullis, uti Unn Nos antea facili conjecturâ ſuſpicati fuimus. Iune. Plures etiam quæſtiones propoſitæ Nobis fue- in. runt, exigui quidem ponderis, „ae momenti, unnd quemadmodum Nos opinamur; . cum illæ vel nen inſius Legis verbis, vel ſenſu penitus corruant, N ac diffolvantur. Attamen Sacro Tribunali No- ſtræ Pœnitentiariæ rerum hujuſmodi conſcio, ac peritiilimo, eaſdem quæſtiones expendendas Wcommiſimus, quibus omnibus plenè, cumula- lang tèque, quoties opus fuit, fatisfecit. Nidli Archiepiſcopus Compoſtellæ, in Hiſpania- u rum Kegnis primus Inquiſitor, nuperrimè vitâ ure functus longam ad Nos dedit Epiſtolam, quâ plures recenſebat difficultates, quæ Literis No- ſtris A poſtolicis adverſabantur, quominus exe- cutioni mandarentur, eo quòd nonnulli Theo- logi in diverſas opiniones, ac ſententias abirent 1n Tolvendis quibuſdam quæſtiomibus, quibus Literæ Noſtræ Apoſtolicæ cauſam, & occaſio- nem præbebant; ac proinde de illis judicium Noſtrum exquirebat. Equidem Archiepiſcopi Literæ Nos graviſſimis, ac difficillimis tempori- = pus occupatos deprehenderunt. Attamen, dum . N quæſtiones in ipſis expoſitas percurrimus, vi- lum Nobis eſt non uidem expeti, ut iis quæ- 4 d 4 ſtio⸗ ntet M 424 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ſtionibus reſponſum fieret, ipſiſque ſelut is nul- lIum impedimentum, five obſtaculum Noſtris Literis Apoſtolicis ſupereſſet, ſed potius ut ob- jectis cavillationibus ad optatum finem ipſæ minimèe adducerentur. Accedit etiam, quòd Epiſtola Archiepiſcopi multis argumentationi- bus, & obſcuris vocibus redundabat: quam- obrem, licet plures hortarentur, ne ullum Ar- chiepiſcopo reſponſum redderemus; illi tamen ſatisfecimus, res præcipuas ex ejus literis deli- bantes, & quæſtiones omnes ad certum nume- rum redigentes. Primum Noſtris occupationi- bus tribuendum teſtati ſumus, quod tardè ipſi reſponſum daremus, ejus ſtudium commen- davimus, & etiam magnopere probavimus, quôd anceps, ac dubius ad hanc Sanctam Se- dem confugerit, ut confilium expoſceret. De- inde prolatis quæſtionibus ſatisfacere non præ- termiſimus, illum tamen monentes de Inſtituto Summorum Pontificum, qui leges condere ſo- lent, diſcipliaam decernere, neque ullam ha- bere rationem illorum, qui dubitandi cauſas objiciunt, ut quæ conſtituta ſunt, perturbent, ac evertant. Vix redditis Literis, Archiepiſcopus paulò poſt vitæ curſum abſolvit: Itaque non imme- ritò ſuſpicamur, reſponſa Noſtra, quæ Literis continehantur, haud cognita fuiſſe, & perſpe- cta illi, qui quæſtiones excitaverant. Poſt hæc alii pariter ex Hiſpanis Epiſcopis nonnullas ex iiſdem quæſtionibus Nobis propoſuerunt; qua- re iſſdem reſponſis uſi ſumus, quæ tradita prius Archie- ſe⸗ 7* 4 gn mnce N Wolhn Ctenu 1 Mt ha ui, lane lee ele Cnmm,. Whannne Clelor Negl⸗ tin e Lorod tenu⸗ Nn. 0 Sapplementunm „ Eve Acveſſiones. 42 5 Archiepiſcopo Com poſtellæ à Nobis fuerant, Non defuerunt etiam præſftantes inter Italos Theologi, qui Literas Noſtras Apoſtolicas da- tas anno 1741. egregiis commentariis illuſtrà- runt: Idem contigit Reſponſo, quod fecimus Archlepiſcopo Compoſtellæ die &. Juli anno 1744. quod ſané integrum ſuis Libris præfigen- dum curaverunt. At quoniam Libri ejuſdem ad Vos fortaſſe nondum pervenerunt, vel cu- ris allis diſtenti illos percurrere miniméè potui- ſtis, hi Literis Encyclicis adjungimus illas pa- riter, quas (uti dictum ſæpius eſt) ad Archie- piſcopum Compoſtellæ jam pridem ſeripſimus, ut quæ diſeiplina Veſtris in Diœceſibus tenenda ſit, plane cognoſcatis, ac ne Vos deterreant difficultates: ſi quæ àcaptioſis hominibus con- citentur. — Venerabili Fratri Archiepiſcopo Com- poſtellæ. BENEDICTUS PAPA XIV. Venerabilis Frater, ſalutem, & Apoſto- licam Benedictionem. 1Fraternitas Zua ſecui reputabit, guet gra- vißſi Imis, & maximis curis propemodum obe- ruamur, quantumqae, hoc præzſertim aicſcilli mo tempore, prorſus Nos teneat inipoſita tenulta- ti Noltræ ſolicitudo ownim Ercleſtarzeimn, non ſa- ne mirabitur , taindin ſihi procraſtinatum furſſe Dd 5 reſpon. 426 Ad R. P. Bä-Creix Theolsgianz Woralem. re onſitm ad eas Litenas, utibus Apoſtolieà at- thoritate dißſol vendas rogätti obortas in Hiſpa- nia diſputationes aliquas à tuabus noskris Epi- Rolis ad omnes Epiſcopos ſuperioris anni 1741. 30. Maji, & 22. Augukti, quibus intra legiti- moshßines coercuimus invaleſcentem Eccleſiatti- ci jejunii relaxationem. Potius tibi in men- tem veniet cogitare de ſingulari oſtro in reli- gioſeſſimam Hiſpanam Eccleſiam amore, unde Nos, immensa licet rerum mole fatigatog, au expediendum ſibi in omni ſua perplexitate ſalu- tis iter opem noskram præſto habet. Ouan- quam igitur, dum præntenciatas Conſtitutiones edidimus, non aliud propoſituin Wotis fuerit, ac refrænane pauçorus m nimas ingenio Etentium Zheologorumlicentiain, qui opinionum novitäa- te gaudent: nec otium nec animus obis fuerit defhknire, quidquid ſubtili indagatione daeduci poſſit en propoſita à Nobis jeiunandi regula; ta- men eximia Patenna charitate cowplebtimun adeo obſervantiſimos Komanz Sedis Hkiſpanos, tantique facimus oblecnationes zwaas, ut oocur- rere anxietatà Vesræ libenten adiecerimus ank- ñmum, & Nas ipſe quæ‿ſtiones abs te propoſilas dirimendas conttituerimes. Tie autem ſe ha- bent. 2 I. Utrum, guzæ in antediczis Nottris Literis in forma Brevis de teniea coeſtione, & de epu- lis nan permiiſeendis Prcſeribuntuer, ſul, gravi etiasss Pracepts prekeiheanbur? Reſpondemus: encedentes facultatem ve- ſeenai carnibgs teumpere vetit, ubgravi tene- 74 nia Mi 1 Ppilttune nß N inen Nu hller Giued nin ur ler) ⸗ Ai/. N itn n r lt t Mn Rnn rar⸗ nini epeee 8 6NAH Sletp X Supplementum, ſive Acceſſiones. 427 ri easdem facultates non aliter dare, quam ge- minis hiſce adiedtis conditionibus, videlicet uni- cæ in diem comeſtionis, & non permiſcendarum epularum. Ros vero qui hujuſmodi faculta- tibus utuntur, ſub gravi ad binas ipfſas condi- tiones implendas obligari. . II. an i, quibus conceſſum est veſci carni- bus, poſſint in veſpertina refectiuncula eu quan- titate carnis veſci; quæ jeiunantibus perinitti- tur? Reſpondemus: Non licere, ſed opus habere, eo cibo, eaque uti portione, quibusutuntur ho- mines jejunantes rectz meticuloſæ conſcientic. III. An, qui jejunii tempore veſei carnibus permittuntur, & unica comeſſatione uti debent, horam jejunantibus præſeriptam ſervare opus habeant? Edicimus: obſervandam zis eſſe. IV. Quæznaimſint egulæ licitæ, quæ vetan- tur cum interdicties coniungi? Reſpondemus: Epulas licitas pro iis, quibus permiſsum eſt carnes comedere, eſſe carnes ipſas: epulas interdictas eſſe piſces, adeoque utrumque ſimul adhiberi non poſoe. Piſcibus tamen eaen- dis non interdicuntur ii, quibus datur tanturm Jacultas adhibendi ova, & lacticinia. V. An præceptum de autroque epularuinge- nere non miſcendo, dies quoque Dominicos Qua- dragelimales complectatur? Affirmantur com- Plecti. VI. Utrum haæc lex ad eos quoque pertineat, qui ex Bulla Cruciatæ edere poſſunt ova, & la- &icinia? Ke- 2 428 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Reſcribimus: Nehil n prænunciatis noſtris Apoſtolicis Literis Ratutie eſſe, quos reſpiciat gratioſum Crucistæ HWiploma. Oare qui eo gaudent, llius tenonem Kribts, & conſiderate Venpendant, ex eciuſque ententia ſe gerant. Ca-⸗ veant autem, ne àinani quapiam ercuſatione ſes ſe ſolutos eſe arbitrentur præſcriptis ibi Legi⸗= bus. VII. Uerum memorata duo præceptaurgeant extra Quadrageſtmam. Reſpondetur: Urgere extra Duadrageſimam utrumque praceptum: illud ſeilieet untcæ come- ſtionis cum reliquis Legibus in ſecundo, & tertio ad hæc poſtulata reſponſo expreſis: & alterum nonz permiſcendi epulas Licitas ocum interdictis, ut in quarto postulato dehnitum eſt. Habeas, BEenerabilis Frater, penitas explica. tum quidquia apud los ex noktris ſa pius uun- cupatis Aposolicis Literis dubitatiovem attu= liſſe ſeribis. Qua qutte in re laudavimuscon- ſilium tunm interrogandz ſupremzge Romana Sedis, ut liberoa, & non vacillanti greßu ad s ſana docrina ambuendas incedere Paſto- res queant: in àoque tue ſuſcepto confilio ag- novimus Hiſpanatnreligionem, nihil ſibi tutum, niſi & Divi Petri Cathedra acceptum, reputan- tem; qua ſplend aiſma gloria tantum nomen, & incorrupt2 Fider frultnm Hiſpania ſibi pes perit. Cavendum autem Vabis est idque plu= rimum ad te pertinez, qui illukttnis Archiepiſco=⸗ pi, & Inquihtoris geris pra cipuum munus ne in expendendis Apofolicæ Sedis Conſtitutioni- hug ftticis ,luf 4 eeu ebinen houn ſ ej ſe uunt unm, War, Sſcnn, A,, lcenn Klucelgn nee lntt 1 Elen . u M e, A C⸗ Nnene rpne aunet ri f ue Prere tu Cler⸗ Sapplementum, bve Accetſtones 429 us pro nimia exhauriendi argt:menti ſolicitu- dine nullus ſiat diferendi, ambkigendique mo- dus. Sedula deinde opera conferenda, ut iſtius- moai dubia, qt facite, pro ingeniorten varie- tate, diſputanao emergunt, penitus imer vos di- rimantur, ne diuturna unquam difſceptatione Nudtuent anims, præſertim cum Contkitutiones pſæ Apoſtolicæ ſcopum, quo tendunt, apertè Aemonſtrent, & illac prompté dirigi potettquid- quid dubitando intertubare videatun. Ih animadverſißent, qui de præſentinegotio pla- ra dubitärunt, nodum ſibi erſolvißent. Pate- but enim, nihil alisd nabis , ansmofuiſſe, quams cohiberz vivida nonzullorumi YTheologorum in- genia, qui nimiunm ſanijejunii ſines prætergref- ſs,, & non parun obliti, illud ad retinenauinin ofcio corpus divinitlus inſtituteum, Botti Buic Piritus infenhiſſimo blandiebantur. Sratim ſi- quidemi comperiſſent, quid in propofitis quæ ſti- nihus vonftitnendnin eſſet, nec ſebi molestiasm exr- Hhibhuiſsent, nec Nobis , quosgravißtima unaique cirocumſtant ecnuræ, non parum temporis oocte- pſſent, qud tumen pro ſingulari noſtnoin ve= Rtram geitem tnudio, atque amore libenter im- pendiwmius ac rekknn vabis iter menſtranaum; in poſterum ſemuel przcauwννιρ, gooänναοοαοιιι juſmodi quæſtionibust Ernseregreſsus Vektros ia promptu ſit. Keliauum eſt, Venerabilis Fra- Ten, ut tibe, Anod facimus e animo, peræibuct benevolentiæ noſtra pigmres Apoſtolicatm Bene- dict iones Pkramisnter irslpertuatiet. Datam, &c. 8. Judit 1 74. Cum 43 Ad R. P. La-Croix Theologian Moralem Cum hæc ita ſe habeant, ſatis muneri noſtro feciſſe videmur, ne illi quibus licet carnes edere,) cum Jejunium tempore Quadrageſimæ „ vel extra Quadrageſimam Fidelibus præſcribitur, umus comeſtionis limites excedant, ac ne piſci- bus ſimul, & carnibus parari ſibi menſam pati- antur, neve cavillationes perſcrutentur, ut legi tenebras offundant. Pauca tamen adhuc ſu- perſunt, quæ remedium à Nobis depoſcunt. Siquidem advertimus jam multis ab hinc an- nis non ſolum plures in qualibet Italiæ Urbe veſtrâ authoritate diſſolvi Quadrageſimali ab- ſtinentia, ſed etiam magno ſtudio contenditis, ut umverſam Civitatem, totamque Diœceſim eâdem abſtinentià liberemus. Hinc factum eſt, ut in quibuſdam Civitatibus, ac Diœceſibus jam per multos annos Fideles univerſi abſque ullo diſcrimine carnibus per Quadrageſimam utan- tur. Id quidem maximam nobis affert ſolicitu- dinem, eo quod deprehendimus certis Teſti- moniis in quibuſdam Kegionibus Septemptrio- nis toto Quadrageſimæ curſu lactis, & ovorum uſum liberé permitti, quia per plures annos eandem facultatem petierint, & ab Sede Apo- ſtolica conſecuti fuerint: quamohbrem illi Po- Puli fibtin animum induxerunt, non eſſe rur- ſus ad Pontificem confugiendum pro hujuſmo- di facultate impetranda, ed priores conceſſio- nes ſingulis annis acceptas ſufficere, ut lactis, & ovorum conſuetudo per Quadragefimam comprobetur. Præterea maximt facienda eſſe ducinrus ca verba Trident. Concil. &d. 25. cap. 183. de ſen tnge ure⸗ lue⸗ 6 Lutktfün , . al D 0nunn llon tunlc. Uonvn Ntl. hin Supplemenzum, ſive Acceſſtones. 4 1 18. de Reformat. Sicutipublicè expedit, Legis vinculum quandoque relaxare, ut plenius, eve- „ nientibus caſibus, &- nert ſitatibus pro commu- ni utilitate ſatisſtat; ſic frequentius Legem ſol- vere, exemploque potius, quaäm certo perſona- rum, rerumque deleltu, petentibus indulgere, nil aliud elt, quaàm unicnique ad Legss tranſ- er dtendas aditum aperire. In Literis Noſtris Apoſtiolicis, quas anuo 1741. ad omnes Catholicos Epiſcopos dedimus, huic corruptelæ viam præcludere cogitavimus eà ratione, illiſque verbis, quæ rurſum hic ſub- Jicimus: Debhitum igitur Paternæ uniuſcujuſ- que vetrum ſedulstatis, & charitatis oſhcium Jure postulat, ut vmnibas notum jfacçiatis, & unnuntietis, nemini qurwdem ſtue legitima cauſa, & ade utriuſqle Meaici vonfilio, multitadini vero, velute Populo, aut Livitati, aut Genti daz diſoriminattin int egra, nonniſi graviſſima, & urgente neceſſirate, & in cafibus ger ſacra Ca- nonum, Statuta praſcriptis, cum debita AposZo- licæz huius ſandt Sedis reverentia à Quadra- guelemali ſejunio diſpenſationem, toties quoties opas gurrit, 6oναc₰αεaedα, nec audacter, Eden- terque uſurvnndam, zec ſaperbeé, & arrogane ter ab & ͤle‿ſ Hcut alibe des, more poſituimm eſſe ac- vipimus, ehse Pohktilanmdarn. Porro Nos hanc normam ſecuti ſumus, cum multitudinem, veluti Populum, aut Cwitatem integram Quadrageſimali abſtinentiià immu- nem declaravimus. In primis loci Epiſcopus id Poſtulare à obis dehuit, ac de graviſſima, ur- gen- 432 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem gentique neceſſitate ſuum teſtimonium inter- ponere. Deinde carnes minimè permiſſæ fue- runt, ſi lactis, & ovorum uſus ſatis eſſe videre- tur. Tum vero facultas edendi carnes tribui ſolum conſuevit, cum interpoſito Epiſ. copi te- ſtimonio id omnino neceſſarium judicaretur; nec ſufficiens neceſſitati remedium afferri con- ſtaret, ſi ova ſolum, & lacticinia concederen- tur. Quoties autem abſtinenria Quadrageſi- mæ noſtra authoritate ſoluta fuit, certos tamen dies præſcripſimus, quibus 1 integra abſtinentia ſervaretur, nempe diem Cinerum, dies qua- tuor temporum, vigilias præcepto obeundas, dies Maſoris Hebdomadæ à Dominica Palma- rum. Quandoque recenſuimus etiam totam hebdomadam Cinerum; aliquando etiam in- diximus abſtinentiam Feriis ſextis, ac Sab-this, etiamſi facultas àa Nobis tradita lactis, & ovo- rum uſum ſolum complecteretur. Poſtremo eam conditionem ſemper addidimus, né jeju- nli lex, unius per diem comeſtionis ullo modo violaretur, ac ne ſimul in menſa carnes, G pi- ſces apponerentur. Dum rationem hujus conſfili) Noſtri ſerio pPerpendimus, haud plene acquieſcimus, ob eam ſolicitudinem, ac dubitationem, ne cauſa ab Epiſcopo loci prolata, quam Nos legiti- mam credidimus ad ſolvendam Quadrageſimæ Aabſtinentiam, ejus naturæ fortaſſe non ſit, quæ veram, K urgentem neceſſitatem contineat. Quippe il illud Nobis ſemper ante oculos pro- poſitum aabuimus, ut ni hilà ratione alienum, . nihil Ment nge l Mn, munkt. nh N lacg 8 Supplementum, ſive Acceſſionet. 43 nihil inconſulto, ac temere faciamus; hærent pariter animo deſixa S. Bernardi verba ad Pon- tificem Eugenium lib. 3. de Conſideratione cap. 4., Facitis hoc, quia poteſtis: Sed, utrum debea- iis, quæſtio eſt, & quomodo. Attamen fidem Ppræſtitimus iis, quibus præſtanda fuerat, Epi- ſcopis nempe locorum. Non enim alio pacto exerceri poteſt ſolicitudo peculiarium Eccle- ſiarum, ac Diœceſum, niſi fides habeatur Epi- ſcopis, A quibus illæ adminiſtrantur. Sed in poſterum, ut graviſſimum hoc negotium tu- tius, quam fieri poſſit, geratur, moleſtum vo- bis non ſit, animum iis advertere, quæ ſubjici- mus. Non ignoratis ab Innocentio III. Prædeceſſo- re Noſtro Cap. Conſiliun, de obſervationé Jeitt- nioruim, inter cauſas legitimas ſolvendi abſti- nentiam à Carnibus jejuni tempore, recenſeri veram, & exiſtentem reipsà ægritudinem: Præ- terea de illis, qui in Quadrageſima, vel in aliis jejunüs ſolemnihus infirmantur, & petunt ſibi eſuim Carniuin indulgeri, reſpondemis: quod, cum non ſubjaceat legi neceſſtas, deſiaeriuim inſir- moruim, cum urgens neceſſitas „Wgit, ſphortare potes & debes, ut majus Poricalum in eis evitetur. Idem ſtatuerant multo ante Innocentium III. Patres octavi Concilu Toletani Can. 9. quod anno 653. celebratum fuit: Quisquis abse;ue ine vitabili neceſſtate, atque fragetitatis evidentis languore, ſeu etiam ætatis inpoſſibilitate, diebus Nuadrageſimæ eſum Carniunm praſlenbſerit at- e tentare, non ſolum erit reus Reſurrebtionis Do- Ad B. La⸗Croix Theol. Suppl. Fc minice, 43 4 Ad K. P. La⸗Croix Theologiam Meralem minicæ, verlm etiam alienus ab ejusdem diei ſans &Oρ0 Communione. Ili vero, quos aut ztas in- curvat, aut languor extenuat, aut neceſſitas ar- & at, non ante prohihita violane præſumant, quam à Sacerdote permiſſum accipiant. Nemo eſt, qui non intelligat hujuſmodi cau- ſas ſatis eſſe, ut aliqui à Jejunii legibus, & ab- ſtinentia inmunes exiſtimentur; non autem, ut Populus, vel integra Civitas idem privilegium obtineat. Quis enim ſibi perſuadere poſſit, Ci- ves univerſos alicujus Urbis, vel Diœceſis eo- dem tempore graviſſimo morbo teneri, vel in eodem diſcerimine verſari omnes, ut periculo- ſam ægritudinem contrahant? Niſi fortè eos morbos intelligamus, qui ab aêris intemperie, vel infectione promanant, de quibus pauloè Poſt verba faciemus. Quis credat unquam Populum univerſum alicujus Diœceſis vel com- muni languore penitus extenuatum, vel extre- maà ſenectute confectum? Neque vero cauſa ſuſficiens habenda eſt, ut alia Civitas, vel Populus abſtinentià Quadra- gelim ali liberetur, ipfique Carnes permittan- tur, ſi forte piſces, vel ova caro pretio vendan- tur. Sicut enim Urbes habent egenos Cives, ita etiam opulentos; è quibus etiam alii vitæ ſu- ſtentationem labore, ac ſudore ſibi comparant, alii vero patrimonio, ac divitis ſatis ſuperque abundant. Itaque, ſi pro emendis piſcibus gra- ve pretium ſolvendum ſit, id quidem egenis Ci= wibus, non vero divitibus ſuffragatur. Id aſ- ſerunt etiam nonnulli Theologi haud ſeverio- G ris 0wen 6 eim 1 tun n⸗ N gun Uen lunt ſoe K ument 1 AEe nng Supplementum, ſive Acceſſtones. 43 . ris diſciplinæ, quorum ſententiam recenſuimus e Capite nono libri tertii Noſtrarum Inſtitutio- num, quas Bononiæ Typis impreſſimus. lilni Illud etiam inane commentum prorſus exi- ll ſtimari debet, ſolvendas eſſe abſtinentiâ Qua- bin 6 drageſimæ Civitates, vel Diœceſes, ubiexerci- unn tus verſantur, eò quod Milites in iis locis per- Ilein manentes abſtinentiæ leges minimè obſervant. e Id potius animos Civiurn inflammare deberet Nrio ad jejunium ritèé, religioseque ſuſcipiendum, m ut nempe Milites tantà virtute temperantiæ per- moti ipſorum exemplum ſequantur. Illud ſo- t lum, pro legitima cauſa in medium proferri em poteſt, Copias Militum tantam afferre Civita- ti penuriam herbarum, atque olei, licet Qua- drageſimæ Jejunio non obtemperent, ut ha- rum rerum pretia ſummoperè augeantur. Tunc autem eadem ſtatuenda ſunt, quæ paulᷣ ante diximus, cum piſces, & ova cariori pretio comparantur. Igitur peculiares morbi, quam- vis frequentes, in poſterum pro cauſa ſolvendæ abſtinentiæ non adducantur, niſi forte Civibus univerſis iidem morbi communes haheantur ohaliquam aêris corruptionem: neque in po- ſterum herbarum, olei, biſeium & ovorum Pretia tanti ponderis eſſe cenſeantur, ut omnis Civitas, vel Diœceſis ab inſtituto Quadrageſi- mæ Jejunio, ac temperantia liberar: Contendat. Quod ſi veras, ac legitimas à Nobis cauſas ad hanc facultatem obtinendam expetitis, duas potiſſimum percenſebimus, quarum prima ex Ee 2. Jure 436 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem. Jure Canonico, altera vero ab ipſa rerum ma- giſtra experientia deprompta eſt. Innocentius III. quem ſuperius nominavi- mus, eodem Cap. Confiliunn, de obſervationr Jejuniorum, Archiepiſcopo Bracarenſi poſtu- lanti, quàâ pœnàâ plectendos judicaret illos, qui tempore Quadrageſimæ à Carnibus non abſti- nuerant ob ſummam rerum caritatem, & an- guſtiam, ita ut plures fame enecarentur, re- ſpondit his verbis: Cum autem quæ ſienis, quæ Et ilis pinitentia injungenda, qui diebus Qua- drageſimalibus, tempore quo tantæ famis inedia ingruebat, quòd magna pars populi propter ino- piam annonæ periret, carnes comedere ſunt oo- sι reſpondemus: quòd in tali articulo illos non oredimus puniendos. Precestamen Dorni- no pro illis, & cum illis efundas, ne ipfis ali- quatenus inputetun, quia bonarum mentium eſt, ibi timere culpam, ubi culpa minime reperi- tun. Si quis hoc tempore Epiſcopus adductus exemplo Bracarenſis Antiſtitis idem confilium peteret ab Sede Apoſtolica, tanquam ineptus, ac ſimplex haberetur; ſed illo Eccleſiæ feliciſſi- mo ſæculo maximi pendebatur, uti æquum eſt, Quadrageſimæ præceptum. Hinc magnà ſe- veritate inquirebantur illi, qui minimè paruiſ- ſent, licet talis cauſa intercederet, ut liberi ab eodem præcepto viderentur: nec ulla ratio ha- bebatur Virorum Principum, licet ipſorum incolumitas cum Reipublicæ felicitate conjun- cta putaretur; uti Nos fusè oſtendimus in deci- ma quinta Noſtrarum Inſtitutionum libri pri- ml. „ n is M te 1 ⸗ “ Agebe in⸗ N lenſdn lnne ubnng Uchin en An 6eon Ea⸗ Ae lenn Nl dolzi haul gn 6 urt netia r ln, 4 4 hunt n lue mitine ,nrin 1 n rt 4 tine 1 leni irten Cktb Supplementum, ſive Acceſſiones. 437 mi. Sed iis omiſſis, & aliis bene multis, quæ in hano rem congeri à Nobis poſſent, illud pri- mum delihabimus ex reſponſo Innocentüi III., tunc Quadrageſimæ abſtinentiâ ſolvi poſſe in- tegram Civitatem, vel Diœceſim, cum reipſâ non ſuppetunt ea, ſine quibus præceptum Quadrageſimæ obſervari nequit. Itaque ſi re- vera in aliquo loco neque oleum, neque piſces comparari poſſint, tune Incolis ejuſdem loci permitti fas eſt, ut lacte, & ovis utantur: Si hæc autem revera deficiant, tunc Carnis, ſalu⸗ bris tamen, edendæ facultas concedetur, inter. poſità ſemper Jejunii ſervandi conditione. Inſula S. Dominici in America Meridionali in tem poralibus paret Chariſfimo in Chriſto Filio Noſtro Ludovieo Galliarum Regi Chri- ſtianiſſimo, nec ei ullus præeſt Epiſcopus. Præ- fectus Patrum Societatis Jeſu anno 1742. à No- bis quæſivit, an ex conceſſione fibi facta à Sede Apoſtolica diſpenſandi ſuper eſu carnium, ovo- rum, & lactieiniorum tempore Jejuniorum, & Quadrageſimæ, dici poſſet, fibi etiam datam fuiſſe facultatem diſpenſandi nedum particula- res perſonas, ſed etiam multitudinem homi- num, & omnes ſui diſtrictus Incolas, quando coram Deo id expedire judicaſſet: habitoque reſponſo, facultatem ei fuiſſe conceſſam diſpen- ſationem indulgendi particularibus hominibus, non autem multitudini hominum, & omnibus Incolis ſui diſtrictùs, pro conceſſione exoravit. Pro cauſa expoſuit veneficam piſcium qualita- tem, exiguum piſeatorum numerum, qui lon- Ee 3 3⁸ 438 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem g ab Inſula piſcantes, piſces deferebant aut foœtentes, aut corruptos ob nimios calores, pPaupertatem earum gentium, quæ oleum eme- re non poterant pro cibis Quadrageſimalibus neceſſarium, deficientiam denique olerum, & leguminum, quæ in ea Regione facile corrum- puntur, aut à vermibus conſumuntur. Re ſub- inde mature diſcuſsàâ coram Nobis in Congre- gatione Generali ſanctæ Romanæ & Univerſa- lis Inquiſitionis die 12. Aprilis anno 1742. habi- tà ratione regionis nimis remotæ, à qua quoli- bet anno impoſſibilis erat ad Sedem Apoſtoli- cam recurſus; indulgentes neceſſitati Fidelium degentium in Inſulis Ditionis Gallicæ in Ame- rica, facultatem concefſimus Præfecdtis Miſlio- num illarum partium, ut in caſu veræ, & ine- luctabilis neceſſitatis, & tantum de anno in an- num, præfatâque verâ neceſſitate durante, & non aliter, nec alio modo, ut poſſent & vale- rent cum Fidelibus Populis ipſorum regimini commiſſis diſpenſare ſuper eſu ovorum, &la- cticiniorum, & etiam carnium tempore Qua- drageſimali, indicta ſimul cum hujuſmodi di- ſpenſatione obſervantia Jejunii per unicam co- meſtionem, oneratâque prædictorum Præfe- ctorum conſcientia, ſi adamuſſim juxta præ- ſcriptum conceſsà facultate uſi non fuiſſent. Sed jam ad experientiam deveniamus. Quin- decim ab hinc annis per totam ferè Europam morbus invaluit, qui pectoris inflammationem inferebat, ita tamen, ut ex una Civitate in aliam, & ex una Provincia in aliam hæc funeſta lues Ua ammn 1, A locerne ucen tuun 1 iug. Glenlt eumns elunte,l ntenmn, n E Supplementum, ſive Acceſſtones. 439 lues promanaret. Id contigit annis 1730. 1733. 1740. Licet autem morbus ejuſmodi, qui uni⸗ verſos hominum ordines, atque ætates corri- piebat, lentam ſolum in pectore inflammatio- nem excitaret, tamen ſenibus maturàâà jam æta- te debilitatis extremam afferebat perniciem: nam ex ipſo febres acutiſſimæ, ac mortales ſe- quebantur. Idem morbus in periculum tra= hebat juniores etiam, qui paululum infirmo pectore lahorarent. Poſtremo multorum pe- tora adeo labefactavit, ut graviſſima deinde mala provenerint. Alias quoque morbos hujus generis, peéto= xis inflammationem magno cum periculo affe- rentes, ægros in diſcrimen vitz adduxiſſe Me- dici Scriptores luculenter teſtantur. Itaque, ſi Medicinæ Profeſſores acciti, monitique gravi- ter, ut nihil à veritate alienum reſpondeant; unanimi conſenſu fateantur (uti nobis ipſis ac- cidit, cum adhuc Bononiæ verſaremur mor- bum eſſe talis nateæ, qualem ſuperius com- memoravimus, ita ut nulla ætas libera, & in- columis eſſe queat; & affirment illis ipſis, qui in- ter Cives ſalvi, & integri numerantur, eandem perniciem imminere; id præterea conferre plu= rimum ad ejuſmodi luem depellendam, aut evitandam, fſitum ægrotantes, tum ſanià pi- ſcibus, & oleo, & quandoque pariter à lacte, & Ovis abſtineant, ſi, inquam, res ita ſe habeat, tum procul dubio cauſa ſufſiciens judicanda eſt, quæ experientiæ innititur, & quæ ſemper probata: & in poſterum probanda videtur, ut Ee 4 nempe 44 % Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem nempe Populus, ſeu Civitas integra à carnibus abſtinendi præcepto non teneatur. Neque ulla difficultas removere Vos debet à conſulendis Medicis, qui præſtantiores habean- tur. Cavendum pariter, ut quidquid revera ſenſerint, ſcripto teſtari non prætermittant; quæ conditio, ſi deſit in poſterum, nulla un- quam facultas Civitati, aut Diœceſi carnibus, aut lacticiniis veſcendi tempore Quadrageſimæ trihuetur: quippe id neceſſarium omnino vide- tur. Accedit etiam, quòd Medici facilitate quâdam incredibili peculiares quidem Cives à Quadrageſimæ præcepto liberos, & immunes decernere ſoleant; (de qua re graviſſimè mo- nendi à Vobis ſunt, ne ſuas animas indulgen- do nimis aggravent.) Cùm vero pro univerſis Civibus idem ſtatuendum proponitur, tum ſe difficiles, anxios, ac ſolicitos præſtare Nos ipſi experti ſumus. Poſtremò ſi velint percurrere ea, quæ in Italia, & extra ipſam præclarifſimi Authores Medici Typis evúlgarunt, facilè de- prehendent, abſtinentiam, ciborumque parſi- moniam ab illis magnopere commendari, diſ. crimen inter morbos conſtitui, & certis ratio- nibus oſtendi, in curandis quibuſdam morbis nequaquam requirl, ut juſculum, & carnes lo- co piſcium, olei, & herharum ſubſtituantur; in aliis verò juvare plurimum, ſi ſublatis car- nibus, cùm indieitur Jejunium, oleo, vel la- cte ægrotantes utantur: Demum advertent, quàm diligenter, accuratèque ſcribant de pe- ctoris incommodis, cum in omnibus genera- =ðUUWU tim AN then muntn Noren, onn ah tndan tu I Utha Urun Uunnn (hltor (reur unn Eaneit gonmnt u ,unt eunt Un nenn1 Supplementum, ſve Acceſſiones. 441 tim excitantur, ne corripiantur eodem mor- bo, qui adhuc incolumes à communi lue ſu- perſunt. Hæc Vobis indicanda putavimus. Reliquum eſt, ut Vos hortemur, ne tam faeilè ſuſcipiatis negotium petendæ facultatis utendi carnibus, & lacticiniis tempore Quadrageſimæ pro uni- verfa Civitate, vel Diœcefi. Quippe abrum- penda tandem eſt conſuetudo, ob quam jam per tot annos in quibuſdam locis hæ facultates tribui conſueverunt. Illud etiam experientia a Vobis compertum erit, delicatis quoque, ac mollibus abſtinentiam Quadrageſimæ nullam inferre perniciem; neque plures ob hanc caa- ſam inter ægrotos, vel mortuos recenſeri. Hanc rationem, & inſtitutum Nos ipſi ſecuti ſumus Romæ, ac Bononiæ (cujus Sedem adhue reti- nemus,) cuùm nuper Quadrageſimæ tempus ageretur. Si Vos id quoque præſtabitis, neque facilè à Nobis pro univerſa Civitate, vel Diœ- ceſi facultatem folvendi Quadrageſimæ abſti- nentiam poſtulabitis, vel (ſi neceſſarium id ar- bitremini) non aliter, quam ſervatis præmiſſis conditionibus Diſpenfationis inſtantiâ ad Nos deferretur, non ſoluùm ii fructus pervenient, quos jam indicavimus, ſed etiam repulſæ pu- dorem evitabitis, Noſque pariter eâ moleſtiâ vindicabitis, quam ferimus, dum votis veſtris minimè obſecundamus. Poſtremò Vos omnes Peramanter amplectimur, & Apoſtolicam Be- nedictionem Vobis, Populiſque Veſtris imper= timur. Ee 5 Datum 442 Ad K. P. La-Croix T, Geologiam Moralem Datum ex Arce Caſtri Gandulphi die 10. Ju- nii 1745., Pontificatus Noſtri Anno quinto. Lib. 3. P. 2. num. 1291. nec miſceatur ultra duas uncias. (1) (1) Prodiit hoc anno Venetiis Typis Simeonis Oc- chi libellus, cui titulus: Memorie Storiche ſopra l'uſo, della Ciocsolata in tempo di digiuno. Quem Authorem habeat libellus iſte, norunt omnes: prodit autem etiam ſtylus in Caſuiſtas amarior, atque Italica lingua ad ejuſmodi tractationes popello obtrudendas adhibita; ac ſi cætera deeſſent, prodit narratiuncula quædam ſub ini- tinm libri expoſita pag. 2. & ſeqq. Diſeimus hinc nem- pe, Concionatorem quendam, qui anno 1747. Ro- mæ in ædibus Minervæ verni jejunii tempore ſacras ad populum Conciones habuit, ſeu hiſtoricum Proba-⸗ biliſmi librum illum edidiſſe. In rem noſtram hæc ad- do. Pag. I 10. recitat hunc La-Croixii de Chocolate lo= cum ſacer ille Concionator: tum hæc adnotat. Tattt 7 lags! eſaltauo lo ſudio della Criticas che nel ſecol no- ſtro foviſee. Una delle principali incombenze di queſta& di pronunciare giudizio ſulle opere degli Antori, recan- done al leggitore an ſincero, enaturale ritratto. Bper ciè fare animo ſi richiede ſeeveno da paſſtoni, da purtiti, da inpegni. A paſſot raſoritto dal P. Ba-Croix una immar Gine di utta la ſua opera. Se nel traſoritts ſquarcio 101 Monſignore, oi ſooprite un meros e pretto Birroniſmo) . glinolo legittimo del Probabiliſmo,slo ſteſſo gindigate qua, i di tuttz l'opera, Raccaglie queſto Autore le opinioni- dell uno, e dell altvo partito, ancorchè ripiene di mani- feſte favole, e le rimette ſotto l'arbitrio de ſaot leggito- ri, acciocché in virti del Probabiliſmo ſoelgano quedl opinione, che pit loro aggrada. Se queſéa ſia la manig- ra d'eſplienre la Morale di Ges Criſto, altri il giudi- ching. Ecce tibi, amice lector, quem in ſuatum ſen- tentia⸗ Ent Grani lſe, Ninkore Supplementum, ſive Acceſſiones. 443 tentiar um confirmationem Authorem adſciverint, dum La-Croixium citaârunt Benedictus XIV. in præclariſſi- mis ſuis cdictis, quæ Cardinalis, & Bononienſis Ar- chiepiſcopus emiſit, & Lanfredinus item Cardinalis do- ctrinã, ac morum pietate, dum viveret ſpectatiſſimus, in ſuis cauſarum cexpoſitionibus ad Eminentiſſimos Pa- tres Sacræ Congregationis Concilii, cui fuera at à ſecre- tis. Neque verè Eanfredinum puduit T. §. T heſauri KReſolut. ejuſdem Sacræ Congreg. in Eyſtadienſi cauſa pPag. 27 3. La-Croixio dccuratiſſimi Dottoris nomen ap- ponere. Felices nos ! quibus tandem licet veram La- Croixii imaginem inſpicere à Mexicani potus hiſtorio- grapho exhibitam. Verè tamen ut dicam, malim Be- hedicto XIV. & Lanfredino aſlentiri; quâm huic Cho- colatis inſectatori. Nam quid, quælo, eſt, cur tantopere La-Croixium hic carpamus Id unum, quod ſententias Authorum retulerit, ſuam ipſe haud prodiderit. At monſtri ſimile eſt, id in La-Croixio reprchendi ab eo homine, qui ſummis, ut ſanè debuit, laudibus effert pPag. I27. Edictum xv. Benedicti XIV. T. I. num. 7. cûm tamen Cardinalis Lambertinus, nunc Benedi- ctus XIV. ibi ſententias Theologorum de Chocolate deſcribat, neque tamen ſuam ipſe ſatis patefaciat. Sed (quod magis rideas) ipſemet Chocolatis hiſtoricus in Pyrrhoniſimum imcidi „ quem La-Croizxio tanto hiatu objicit. Audi illum Pag. 24. Boco Avvedutoio ſarei, ſe mi faceſſi à combattere à fronte apenta una si dolce con- Juetudine .. .. Peor evitar Ffrattano ogni odioſita a, o Per renderei 7 miei òMUG VIé pits Aiſpoſe Pi 4 apiré la veritäà, ho riſoluto di riſerire unicamente s ſentimenti, 6 le dottrine dé Teolagi dell una, e dell' altra parte, af- Vinche fatti giudici i lettori medeßimi, boſſano a quella ſentenza appigliarſi, oche o verz, opid vicina al ver gindicheranno. Proh! Pyrrhonitmi in Moralem Theo- logiam inlatorem! ſi ſtant eximia ipfiuſiet judicia de Ta- Croixio Chocolatis hiſtoricum! At ſcommata mit- ¹ tamus. 444 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem tamus. Nemo prudens ejuſmodi objectionem perridi⸗ culam eſſe non videt. Nam nullè ſanè lege cautum in- venimus, ut Theologus in quacunque quæſtione ſuam aperiat ſententiam. Id verò faleò, ne quid gravius di= cam, ſcriptum: Il paſſo traſcritto dal P. La-Croix òuna smmagine di tutta la ſua operæ; quaſi La-Croixius nun- quam pro alterutra Docterurn parte ſententiam ferat; cùm tamen id ipſi multè uſitatius ſit, quàm recitatis Scriptorum ſententiis judicium arbitrio legentium relin- quere. Verius ego Cenſeris noſtri ſpecimen paucis red- do. Pag. 30. hæc latina Hurtadi verba: ad pacandas conſoientias ab eo vedduntur Italicè: di addorneentare le coſeienze. An id liceat ſalvis conſcientiæ legibus, ut invidiam alicui Scriptori conffes, in hunc modum ejus verba diſtorquere, non Probabilioriſtæ, ſed Probabili- ſtæ inquirunt. Pluribus exemplis parco, ne nimium ad- notationis fines excedam. Lib. 3. p. 2. num. 13 10. Superiores locales. (1) (1) Nota quid 15. Decembris ann. 172 5. reſponde- rit Sacra Congregatio hiſce quæſitis Ordinis Præmon- Kkratenſis. I. An P. Picario Generali Provinciæ Suvevicæ Ordinis Sancti Norberti competat facultas diſpenſandi in uni verſunz pro aliquo WMonaſterioin eſus carniunz certis anni temporibus per Gonſtitutionem Sanbtæ memoria Ju- ii M. prohibito (Bullam nempe edidit Julius II. in qua perpetnam à carnihus abſtinentiam in co Ordine ex pe- culiaribus fanctionibus confſtitutam ad certa tempora re- vocavit, ad Ferias nempe Iv. & vI. ſingulis hebdo- madis, ad adventum, & ad novem hebdomadas, quort inter Dominicam Septuageſimæ, & Dominicam Reſur- rectionis numerantur.) II. An eadem facultas ompetat Kngulis Abbatibess ejaſ dem Provinciæ in Monaſterits eo- runs regineini coxmiſſis, III. Er quatenus negativé, an faltens poſſint prs uno die ſolenenis feſtivitatis in covemu- ni refeterio, vebin anula haſpitum, in qua diſounabant Abbds& Canssssi ousnsorantes in Monaſterio. IV. As ſaltez Ge⸗ 1 wel lſe⸗ tcig Gjn Suppbementum, ſive Acceſſone. 445 ttem diſpenſare poſſint quond aliquos Canonitos in ga- libus particularibus. V. Er an quoad Canonicos extræ Monaſterine in Parochiis ex obedientia degenter. Re- ſpondit Sacra Congregatio, ut videre eſt T. 3. KReſolut. pPi 247. Ad primun, & ſevundum negativé. Ad ter- kinum negativé quoad utramque partem., Ad quarkun af- Rrmativé, juſta jubſiſtente cansd. Et ad quintum nega- tivés, nif, adſit juſta cauſn; & diſpenſationen poſſe von- cedi ab Abbate Monaſterii. Lib. 4. nuuu. 2 5. uti fit in aliis cauſibus gravibus. (1) (¹) An autem metus privatâ quidem authoritate- ſed juſtè ab alio incuſſus, aut etiam per ſe conceptus Ofſ ciat validitati Profeſſionis, diſputant AA. Quod ve- rò ad metum per ſe conceptum attinet, non ofheere illum, tenendum cum Suarez de Kelig. Tom. 3. lib. 6. c. 4. num. 6. & 7. Sanchez ad præcepta Decal. lib. 4. cap. 3. num. 5. & olim fuiſſe à Sacra Congregationo reſolutum, teſtatur Fagnanus in cap. Sicur nebis de Ke- gular. num. 82. Idem judicium faciendum, ubitimor ab alio incuſſus fuerit. Sanch. locç. cit. Leſſius de Juſt. && Jure l. 2. cap. 40. dubit. 3. Sperell. deciſ. 6. num. II. Atque hanc lententiam ſecuta eſt Sacra Congregatio in Cordubenſi cauia die T. Decemb. ann. 1725. T. 3. Theſ. Reſolut. P. 239. & Tomo §. p. 162. 2 8. Julii ann. 17 . Quæres: Num Simoniacçè in Ordinem Ne- galarenz receptas, niullanz Profeſſionem ſuam furſſe præ- tendere poſſt ?* Reſp. negativè. Nam cap. quoniam & cap. Venieni de Simonia decernitur, quòd Simoniacè in Monaſterium eceptus damnatur ad ſerviendum Domi- no in alio Monaſterio in habitu Monaſtico; quod uti- que non fierer, ſi profeſſio ab eodem emiſla propter vitium Simoniæ muüllitate laboraret, uti argumentatur dAbbas in citato cap. Venient ſub num. 4. & communis eſſe viderur TT. opinio pro validitate profeflionis per Simoniam emillæ apud Gibalinum de Simonis quæſt. 2 ½. Conſect. 3. cademque commiumis ſententia fuit 4 Sacra 446 Ad K. P. La-Croixæ Theologiam Moralem Sacra Congreg. approbata in Leodienſi Profeſſionis 13. unii ann. 1722. T. 2. P. 192. Cætera, quæ ad nullita- tem Profeſſionum ſpectant, diſces ex Bulla Benedicti XIV. nuper edita. H VI. SANCTISSIMI IN CHRISTO PATRIS ET. D. N. D. BENEDICTI DIVINA PROVIDENTIA PAPD £ XIV. CONSTITUTIO Quꝗ certus ordo præſcribitur, pro Cauſis ſuper nullitate Profeſſionis Regularis maturé diſcutiendis, & validé definiendis. t ond ll un I BENEDICTUS EPISCOPUS ad perpetuam rei memoriam. hrhie Lonn NI datam hominibus fidem frangere, Qun krec⸗ conventioneſque eas, quæ ab hu- unß mium. Manis legibus robur accipiunt, ab-⸗ Ualen! n rumpere, ac violare non licet; mult en magis neceſſe eſt obligatum Deo men- lan tis Propoſtum- immutabiliter ſervari, man Noſ- e Nn Clile Watre Supplementum, ſi. e Aocoſſnes. 447 oſque Præſertim, utpote ſacrarum Tegumn cuſtodes àa Deo conſtitutos, o- pPortet earum pactionum, quæ Divino & Eccleſiaſtico jure indiſſolubiles ſunt, perpetuam firmitatem & obſervantiam aſſerere. Eam ob rem jam uſque ab an- no Incarnationis Dominicæ 1741. Pon- tificatůs Noſtri primo, Apoſtolicas Literas dedimus, incipientes: Deimi. Merbo- 4d. — ſeratione, in Bullario Noſtro deinde Fedk ciorum editas Zom. z. num. 92. quibus Ccertum à66 præ=⸗ præſcripſimus ordinem, in Tribunali- Saarai bus Ecclefiaſticis ſervandum, cuùm in n honis⸗ ipſis diſcuti & definiri deberent cauſæ, libue. in quibus de nullitate alicujus Matri- monii contracti ageretur; non eo qui- dem conſilio, ut ſi quod fortè Matri- monium cum impedimento aliquo di- rimente initum fuiſſet, deillius nulli- tate judicium poſtulari, aut fieri pro- hiberemus; ſed ut in hoc graviſlimo judici genere, in quo de ſaero Con- nubiorum fœdere agitur, pleniori ve-= ritatis elucidationi conſuleremus; ut- pote Judices, non ſine certiſſima cogni- tione omnium, quæ ad rem maximé conducunt, hujuſmodi vinculum ex tot rationibus inſolubile ſententiis ſuis, tanquam irritum ab initio, diſſolve- rent. Cujus quidem Conſtitutionis utilitas, Deo favente, ad hunc diem aperté comprobatur cùm ex eo tem- pore, 44 8 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem pore, neque tot cauſæ ſuper prætenſa Matrimoniorum nullitate in Tribuna- libus pendeant; nec tam frequenter, ut antea, Nobis exhibeantur preces pro obtinendis diſpenſationibus ſuper Ma- trimonio rato & non conſummato, dum ſcilicet ante omnium oculos pro- poſitæ ſunt difficultates paulo quidem majores, ſed omnino juſtæ, quæ, ex novo ordine à Nobis ſtatuto, cuilibet ſuperandæ ſe offerent, antequam opta- tum finem aſſequatur. Ex ij“ Quemadmodum itaque pro Matri- dem rati- momiis carnalibus à Nobis proviſum ſienuir no. fuit; ita nunc de ſpiritualibus anima- 1 Eruee cet utriuſque ſexus Regularium Pro- ber . “ Pro jedi⸗ feſſionibus, pari ratione ſtatuere de- cin ſuper crevimus: nimirum certam normam, mualliratte ac methodum tradere, quàm obſerva- Profeſſto- . Sitm Ke 1E QuUeal 5 gilar. judicia ſuper nullitate Profeſſionum in aliquo Ordine Regalari à Sede Apo- ſtolica approbato factarum, coram ipfis agitari contingat; neque id qui- dem ad hunc finem, ut aditus inter- cludatur iis, qui juſtis de cauſis hujuſ- modi actiones intentare velint, ac po- ſtalent, Profeſſionem à ſe factam ex Capite nullitatis irritam declarari; ſed Iit ipſi Judices rerum veritatem in ſpe- cie dignoſcere; ſuaſque ſententias in- du- vumordi- Marum nexibus, de Relirialit videli- re debeant Judices Kccleſiaſtici, quoties ⸗ Auun X rdo Umy . o ben Sken moh ,uel nn en nid uer , Hin h uum r ich 1, 4 unn Duntie e ltone litg ubti (ll U Neql Ue Whenen lit 16 lel Supplementum, ſve Acceſſioner. dubiis fundamentis innixas proferre va- leant; ac ne unquam, ex ignorantia factorum, aliquem decernant ſolutum vinculo, dum is fortè, validâ ſolem- nium votorum profeſſione emiſsãà, Re- ligioſo Ordini, cui nomen dedit; re ipſa maneat adſtrictus. Qua ex me- thodo à Nobis tradenda hunc fructum ſimiliter obventurum ſperamus, ut & rationes in poſterum in Tribunalibus futuræ ſint cauſæ ſuper prætenſa Pro- feſſionum nullitate; & qui deinceps hujuſmodi nullitatis declarationem in foro externo obtinuerint,; & conſe- quenter à Religione diſceſſerint, non amplius anxià aut malè tutaà conſcientiaâ vivant, ac propterea ad Nos, aut ad Officium Pœnitentiariæ Noſtræ Apo- ſtolicæ, ut non ſemel eveniſſe novimus, confugere cogantur, occultato, ut moris eſt, in precibus nomine, fatentes ſententiam ſuper Profeſſionis nullitate Pravis artibus extortam à ſe fuiſſe, de- cepto judice, vel per mendacia in facti expoſitione adhibita, vel per corrup- tos Teſtes; ideoque flagitantes, ut ex gratia & diſpenſatione Apoſtolica, fa- cultas manendi in ſæculo ipfis indul- geatur. Ut autem ordinatè procedamus, di- ſtinguendum initio eſt inter Regulares illos, qui intra quinquennium à die fa- Ad P. La-Croix Theol. Suppl. Ff ctæ 158 Ad F. P. La-Croix Theologiam Moralem S Ctæ Proſeſſionis, de illius nullitate acti- Qunn onem promovent; & eos, qui poſt e- lapſum quinquennium reclamant. Nhn Quod ad priores attinet, celebre eſt de Ions illis decretum Sacræ Tridentinæ Synodi Recjama-Jeſs- 25. de Regular. cap. I9. in hæc verba? u io adver-. Wicunque Regularis prætendat, ſe petr it ſus Pro- vim & metum ingreſſum eſſe Religionem, mit 1Monen aut etiam dicat, ante ztatem debitam pro- ahe quinquen feſſum fuiſze, aut quid Enile, velitque ill nium qua- habitan dimittene quaxunqut de cauſa,; iun er dr Aeet ctiam cum habit adiſcedere nt li- mi ex Decre-centia uperiorum; non audiatur, niſe K 2 citnira quinquennium tantlum à die Pro- Pben⸗ Triden- ((. gini. natt feſſonis, & tunc non aliten, nife cauſas ch guas prætenderit, deduxerit coram i- urſentl periore ſuo & Orainario. In quo ſane lis Deereto licet in litera Virorum Regu- lla larium duntaxat mentio fiat, nihilo- Hijl Qoal * minus etiam fœminæ Religionem pro- eg eriam Mo- feſſæ comprchenduntur; cuúm, ex re- H niales gulis juris, maſculinum genus etiam e zenc, fœmininum includat, ubi und eâdem- 4h que causà pro fœminis æquè ac pro maſ- min culis militat. Quamvis autem Decreti e verba ſatis clara ſint, variæ tamen quæ- l ſtiones cifra eorum ſenſum ac vim ex- In Er proce- citatæ fuerunt. Fllar die æ Cum etenim ibi ſermo duntaxat ſit bnr in caſu „. Wim actionis de Regulari Profeſſo, qui ſuam Pro- ne imematæ feſfionem nullam fuiſſe contendat: D ex parte O)z; ze prn t,, g ſe peh Religioni Quic angue Regularis Prætendat ſe 1 em W . Supplementum Rve. Acceſſiones. 4 51 land vim & metum vereſſiamn ſſe Religionem iin &. nihil verò expreſse ſtatuatur de ei ipſa Religione, cujus aliquando inter- eſt alicujus Alumni ſui Profeſſionem ir- ritam declatarj ut ſi quis, exempli cauſà, comperiatur occultum aliquod impedimentum non revelâſſe, de quo interrogatus fuerat, adjectâ declarati- unm one, quod, eo orian Nillente & non ug Patefacto, ipſius admiſſio à Religione ;ρ minime rata habenda foret; hinc du- , bitatum fuit, an in hu jufmocdi caſu ſo- lus Superior Regularis ſine Ordinario procedere poſſet, an verò etiam in hac uIfacti ſpecie diſcutienda eſlet cauſa co- ram Regulari Superiore ſimul & Ordi- Iu nario Loci. Super quo Congregatio un 8S. R. E. Cardinalium ad ipſius Concilii e, Tridentini Interpretationem ab Apo- enme ſtolica Sede deputatorum conſtanter ae decrevit, cauſas hujuſmodi ſuper nul- Mmin Iitate Profeſſionis, tam à Regulari Pro- unmi feſſo, quam à Keligione, intra quin- quennium in judicium deductas, & à Superiore Regul ari, & ab Ordinario Loci ſimul cognoſcendas eſſe. . Cùm item quinquennium, intra Quin- quod admittitur reclamatio adverſus Pga müm Profeſſionem, Sancta Synodus com- war à die putandum voluerip 4 die Profeſſionis S cumque potior, atque communior cau- mam zyes ſa, quæ pro nullitate Profeſſionis ad- caſu me- if 4 F f 2. dquci 1ns ber- 1 nn ern lne, 452 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem manentis, duci ſolet, in metu conſiſtat; metus autem per totum quinquennium, at- que etiam ulterius, aliquando perſeve- mandum. ret ; quæſitum fuit, an, ubi de metu agitur, initium quinquennii deſumen- dum ſit ab ipſo die Profeſſionis emiſſeæ, an vero à die, quo Profeſſus liberam reclamandi facultatem habere cæpit. Eadem verò Congregatio declaravit, in utroque pariter caſu, conceſſum quin- quennii tempus à die emiſſæ Profeſſio- impe- dimenti ad recla- Actio in- tentata intra quinquen- nium,licet tamen ju- dicatur ab rio, & Superiore Regulari. nis eſſe computandum. dam eſſe cauſam, etiam poſt ela quinquennium, dummodo ſatis con- ſtet, eam intra præſcriptum tempus à P P Ad idem pariter quinquennium per- tinet alia agitata quæſtio, an ſcilicet prædicti Ordinarius & Superior Regu- laris cognoſcere poſſint cauſas nullitatis deſerte, Profeſſionis etiam poſt ipſum quin- quennium, ubi nempe Profe ſſus intra Oraina illius decurſum reclamaverit, ſed judi- ⁴ cium proſequi deinde neglexerit aut nequiverit. Decretum eſt autem ab ea- dem Congregatione, coram præfatis Judicibus à Concilio memoratis agen- pſum reclamante ſeriò intentatam fuſſe. De ipſis autem Judicibus pro hujuſ- modi cauſarum cognitione à Sancta Sy- nodo deſignatis, per ea verba: coram Superiore ſuo, & Oramario; plures ſimiliter motæ ſunt quaæſti com⸗-⸗ ones,; quæ mln 1 en emen Auurk, mnen Gen ntüſß ntern tuneh nnex leclir meli⸗ aun rini Ari, Aen AUNec Unli 10du ne leotn hnt PAgenn li 1 ſole hohi ir che * , 1 Supplementum, Pve Aocceßioner. 453 e quæ majori eorundem verborum eluci- Puünge tnaſche Gnemnen Cnarir ung Uutkiun i Ae Gna den Unt mmug utn NoN . . . R dationi cauſam dederunt. Et primò Kign ani, quæſitum fuit, quiſnam cenſendus eſſet Superior Superior Regularis in eaſu, & ad effe- ad effeds um, de quo agitur; utrum ſcilicet Eunel. Provinciæ Rector, an Generalis Ordi- Superior nis Moderator; Congregatio autem localis de tempore ejuſdem Concilii Interpres definivit αenn eſſe Superiorem localem, nimirum Abbatem, vel Guardianum, ſive Prio- rem, aut alio quocunque nomine nun- cupatum Præpoſitum ſeu Rectorem il- lius Monaſteru, aut Cœnobii, in quo reclamans Profeſſionem emiſit; eum nempe, qui hujuſmodi Monaſterii aut Cœnobii regimen exercet, quo tem- pore cauſa ſuper nullitate Profeſſionis in judicium deducitur. Quæſitum Vem pve item fuit, quiſnam Monialium pro- zur, nißt prius Superior dicendus ſit, ad effe immedia- Gum judicandi una cum Ordinario de is ſubſint . . . Oraina- carum Profeſſionis nullitate. Reſpon ,/0. ſum fuit, quod, ſi agatur de Moniali- bus Ordinario Loci immediaté ſubje- Qis, tunc, cum nullus ſit earum Supe- rior Regularis, ſolus Ordinarius judi-= cat de Profeſſione reclamantium intra quinquennium: Si verò Moniales Re- gularium regimini ſubſint, tunc hu- luſmodi cauſæ judicandæ ſunt ab Or- dinario loci ſimul, & à Superiore Re- gulari; ab eo nimirum, cui concredi- Ff 31 tum 454 AdK. P. La-Croix Theologiam Moralem tum eſt univerſum Monaſterii regimen, Superior Mon autem à Confeſſario Regulari Mo- Regularis niallum. Dubitatum eſt etiam, utrum abſtidere Superior Regularis jus ſuum cedere Jucicio. poſſit Ordinario Loci, eique permit- Poieſt a- teré, ut in hujuſmodi cauſis ſolus pro- H cedat, & judicet; id autem prædicta delegare. Congregatio fieri poſſe negavit; permi- ſit tamen Superiori Regulari, ut ſi ju- dicium aſſumere nolit, aut non poſſit, alium ſubrogare valeat vel Regularem; vel etiam Eccleſiaſticum Sæcularem ju⸗ „ ris Canonici peritum, qui una cum Or- Diſſenti. qinario Judicis partes exerceat. Deni- entibus imer ſe Qque quæſitum fuit, ſi fortè Ordinarii Tudicibas & Superioris Regularis judicia inter ſe a diſcrepantia extiterint, quodnam ex ad Sedem i pſis alteri prævalere debeat. At in hoc Apoſtoli- caſu reſponfum fuit, cauſam ipſam ad Apoſtolicæ Sedis judicium devolutam cenſeri. . . 1. . Qum veréò inter capita nullitatis Pro- dem pri. feſſionem Regularein irritantia, unum vative etiam adnumeretur, ſi nempe aliquis koſe Profeſſionem emiſerit in Cœnobio ad Profeſii- Novitiorum inſtitutionem minimé de- onum ſtinato, in iis tamen locis, in quibus en Ne" rec. mem. Prædeceſſor Noſter Clemens sia pro Papa vIII. Decreta de Regularibus à ſe novitiatu edita vim habere mandavit; ſi quis ex aſſignata. hoc capite Profeſſionem à ſe faclam intra quinquennium impugnare volue- Kl Pn nen ACin vkih a Lun Canunmn Tupe lere eren nbu uße aln h 1 n ſe ulet der en Fetſil nlen ece ltder legirt tun 1 Ane nt. Golen Supplenzentum, ſove Acceſſiones. rit, aut etiam ſi Religio intra idem quinquennium poſtulaverit alicujus Profeſſionem ex hujufmoch capite irri- tam declarari; decretum extat à fel. record. Urbano Papa vin. altero Præ- deceſſore Noſtro juſtis gravibuſque de cauſis, ac de conſilio præfatæ Congre- gationis Concilii Tridentini Interpretis, editum die 5. Januarii anni 1636. inci- pien. ad occurrenaum quo ftatutum fuit, hujuſmodi cauſas ad eandem Congregationem privativé pertinere. Hæc lunt potiora in hoc genere Decre- ta ex Regeſtis prælaudatæ Congregati- onis excerpta, quæ licet aliàs à Præde- ceſſoribus Noſtris Romanis Pontificibus Apoſtolicà Authoritate non ſemel ap- probata fuerint, & confirmata 3 Nos tamen eâdem, præſentium Literarum tenore, atque Authoritate fimili, no- vo approbationis & confirmationis Noſtræ robore communimus, atque abh omnibus, ad quos ſpectat, ſeu re- ſpectivè ſpeclabit, in poſterum pro re- gula haberi, ac plenariæ executioni de- mandari præcipimus. Quibus ita conſtitutis, frmatâque pertinentia cauſarum, quæ intra quin- quennium à die Profeſſionis emiſæ ad- verſus illius validitatem introducuntur: conſequens eſt, ut & ea indicemuss quæ de ordine ac methodo in hujuſmo- 455 45 6 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem pienter conſtituta ſunt, tum ea profe- ramus, quæ Nos ipſi oppotunè adden- da cenſuimus, quæque pari authorita- te, ac præſentium literarum vigore, pPerpetuis futuris temporibus ſervari , volumus & mandamus. Jam de ipſa hujuſmodi cauſarum introductione no- tum eſt Decretum ejuſdem Concilii Tridentini cit. Seſſ. 25. cap. 1g. de Regiu- Qar. ur ſi quis antea habitum ſponte dimi- rur à li- ſerit, nitllatenus ad allegandum quam- mine ju cunque cauſam admittatun, ſed ad Mo- N naſterium redire cogatun, & tanquam enen re- Apoſtata puniatur: interim veroò nulla die in privilegio ſuæ Keligionis juvetir. Ex Se. quo ſequitur Regularem poſtulantem judicium fieri de ſuæ Profeſſionis nulli- tate, ab ipſo judicii limine repelli, niſi conſtet eum in Religionis ſuæ Clauſtris morari, & Habitum Regularem re- ſumpſiſte, ſi ipſum antea depoſuerit. ziune e De probationibus verò, licet non berrigo. Shoremus, apud Superiores Regula- roſis pro- FeS „ Ordinarioſque Locorum uſu re- Srir. ceptum fuiſſe, in re tanti momenti, ju- Procſß. Gicia ſua fundare in extrajudicialibus ecialibus. atteſtationibus; quantumvis juramen- to firmatis, quæ ad Perpetuam dicun- tur; hoc tamen de cætero uſurpari Prohibemus; volentes, atque diſtricte mandantes, ut ad adſtruendas proba- tiones di judiciis ſervanda, à Majoribus ſa- ace ngn Vrne⸗ Unbn mng wnmn aſtan Piene be Ulei nik lene r uerlt ekii umn nt trn 1 Allr, ennetn wen Alee D unlin nmuh hnn 1 Ckliue luunl Pel,u Clu una. O lnet D 4 5 Supplementum, ſive Acceſioner. 457 tiones in hujuſmodi cauſis neceſſarias, verus & judicialis Droceſſus omnino I, hes ex- conficiatur; in quo & Articuli exhi- aminandi beantur ex parte illius, qui adverſus ſiint, t. Profeſſionem agit; & interrogatoria Ic, . dentur ab ea Parte, quæ ſtat Pro ipſius reclaman- Profeſſionis validitate; & Teſtes tam ie eri i- ſuper Articulis, quàm juxta hujuſmo- juxia in- di interrogatoria examinentur; utque, erroge- hàc formaâ non ſervatâ, Proceſſus ipſe, rerte Maa. & Sententia dependenter ab eo prola- ra parie. ta, inſanabili nullitatis vitio corruere cenſeantur; ſalvà etiam diſpoſitione ju- ris communis, quoad alia nullitatis ca- Pita, ſi quæ fortè in ipſa Proceſsuùs com- pilatione intervenerint. Sub eadem pœna nullitatis, decerni- Citari de- mus atque ſtatuimus, ut in hoc judicio ben De- citari & audiri debeant tum Defenſores Panhte Monaſterii, ſeu Cœnobii, in quo Pro- riud om- feſſus Vota Religioſa ſuſcepit, tum ip- ves imue ſius Profeſſi Conſanguinei, five propin- e Ye- qui, ſive alii, quibus bona ſua donavit, aut ceſſit; uno verbo omnes, quorum intereſt illius Profeſſionem ſuſtineri; in primis autem ii citentur (ſi ſuperſtites fuerint) qui indicati erunt tanquam Au- thores aut complices mets eidem in- cuſſi, ut Votis invitus ſe obſtringeret. Quemadmodum vero in citata Conſti- tutione Noſtra, quæ incipit Dei miſera- tione, decrevimus, ut in ſingulis Diœ- Ff 5g ceſibus 45 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ceſibus ab Ordinario deputari deberet aliquis prohitate ac doctrina commen- datus, cujus officium eſtet in eauſis Ma- trimonialibus in judicio ſtare pro vali- ditate Matrimonii; ita nunc omnibus & ſingulis Locorum Orcdinaris com- mittimus & mandamus, ut perſonam aliquam ſimilibus qualitatibus pPrædi- tam in ſuis reſpectivé Diœcefibus eli. Defenſor. gant, Cui Defenſoris Profeſtonui mu- Vrofeſſio nus imponant; utque huic omnia de- i de mandata, in jancta, & reſpectivé appli- zandus, Cataeſſe cenſéantur, quæcunque Nos Juxia di- in præcitatis Literis de Matrimonii De- Wn ſ0 fenſore ſtatuimus; Nos enim eadem re Mazri, omnia» Praſentium tenore, achhujuſ- monii. modi Profeſlionum Defenſores expreſ⸗ se extendimus, & reſpectivé applica⸗ mus, & quoad iſtos pari modo locum habere decernimus. Id ſolum peculia- riter pro-Defenſore Profeſſionis in præ- ſentibus ſtatuentes, ut ſcilicet quid- Cujus - quid pro ipſius honorario, aut merce- Penſiz ope de, ſive pro expenſis in defenſione cau- ſiare e“ ſæ occurrentibus, eidem præſtandumn deut, eſſe Judex prudenter arbitratus fuerit, id omne ab illis exſolvi debeat, quibus à Profeſſo renunciata fuesunt hona in Religionis ingreſſu dimiſſa; ſi vero hi non exiſrant, aut ſi Profeſſus nihil re- nunciandum habuerit, ipſa Religio⸗ quatenus ex illis ſit, quæ temporalia bo- nA N Kankn kn n ule (Wne unniun lune bri,⸗ nere un um an ſr CNn unin Canr reſan . l eat . nanu. le,A ent Cant nnhoon Norlli Supplementum, Eve Acceſſiones. 45 3 na poſſident, ad hujuſmodi ſolutiones teneatur: Si autem nec adſint bona re- nunciata, nec Ordo Regularis, de quo agitur, quidquam poſſideat, tunc De- fenſori Profeſſionis ſatisfiat ex pecuniis Mulctarum illius Tribunalis, in quo cauſa agitata fuerit, ſive alterius, pro- ut in aliis prædictis Literis Noſtris de Matrimonii Defenſore ſtatuimus-. Latà demũ Sententià à Superiore Re Peſenſp- gulari, & ab Ordinario Loci, ſi ea pro rit partes validitate Profeſfionis pronunciata fue- e r rit, neque Profeſſus appellationem in e „. terponat, cauſam finitam eſſe non du- KHantiin. bitatur. Si vero Profeſſas ad Judieem ſecundæ inſtantiæ appellaverit, vel et- iam ulterius eadem cauſa retractanda fuerit; in omnibus hiſce judiciis volu- mus ſimiliter Defenſorem Profeſſionis ex Officio deputatum intervenire, eo- dem prorſus modo, quo in citata Con- ſtitutione decrevimus, Defenſorem Matrimonii, in ſecunda & ulteriori in- ſtantia, judieio ſemper adefle. Ac ſicu- Idem à ti præterea ſtatuimus, hujuſmodi De prima fenſoris partes eſſe à Sententia Judiceis Jeutentie . . . — dpro nulli- Primæ inſtantiæ pro Matrimonii nulli- Ba, arg tate latâ ad ulterioris inſtantiæ Judicem ſemper provocare; & formam proſequencd ju- Deediste . . . =. . . . . 606. cdicium in ulterioribus hujuſmocdti in- ftantiis præſcripſimus; ita porro volu- mus, ut Defenſor Profeflionis à Senten- tia 460 Ad K. P. La-Groix Theokpgiam Moralem. tia in prima inſtantia pro nullitate Pros feſſionis edita appellare omnino de- beat; atque in ſeeunda ſeu ulteriori hu- juſmodi cauſarum reviſione, eadem omnia volumus obſervari, quæ pro cauſis Matrimonialibus in eadem Con- ſtitutione mandavimus. Unicæ Quemadmodum denique legitimas Sententiæ pœnas i bidem conſtituimus adverſus e t,. eos, qui poſt unicam obtentam Sen- feſſionis tentiam pro prioris Matrimonii nulli- prolae tate, ſive pendente appellatione, ſive renct. ea per incuriam aut fraudem. Defenſo- zur. ris non interpoſità, auſi fuiſſent novas Nuptias contrahere; atque decrevimus nemini licere ad altera Vota tranſire, niſi duæ ſaltem Sententiz conformes pro nullitate prioris Matrimonii ema- naverint; ita, fi quis in Ordine Kegula- ri Profeflus, poſt unicam Sententiam favore nullitatis Profeſſionis pronun- ciatam, ſive pendente, ſive omifſsâà cul- pabiliter appellatione, e Qlauſtris exi- re, à Keligione diſcedere, quodquema- gis eſt, Habitum Regularem abjicere præſumpſerit; volumus, atque ſtatui- mus, omnibus eum ponis atque cenſu- ris à ſacris Canonibus, & à Conſtitutio- nibus Apoſtolicis contra Apoſtatas la⸗= tis atque ſaneitis, ſubjacere, & obno- xium eſte; decernentes pariter, in hu- juſmodi cauſis de Profeſſionis nullita- te tüi mn) ira NN Mlllt n urmun wror e A chei nnen reyten . 4 1 . Supplementum, ſve Aecr⸗Monef. 461 e . te, liberum Profeſſo non eſſe à Religio- ne migrare, niſi duas ſaltem obtinuerit e Sententias conformes, quibus ab eo ir, emiſſa Profeſſio nulla & irrita declara- „A ta fuerit. leen Et primæ quidem inſtantiæ Judices In ſeeun- ſuper validitate Profeffionum, quæ in- da & ul- fin tra quinquennium judicialiter impu- Mianeio. e gnantur, ut fupra dictum eſt, Superior cauſæ de- h. Regularis, ſimulque Ordinarius Loci homer min, eſſe debent. Si vero eæxdem cauſæ in ſe- ia, 4“ eN cunda, aut ulteriori inſtantia ſint diſcu- Omina- h, tiendæ, ſtatuimus, inhærentes antiquis "oτι aquibuſdam ſæpe dictæ Congregationis Pea. em Cardinalium Concilii Tridentini Inter- ⸗ur. um pretum Decretis, quæ pariter tenore tam Præſentium approbamus & confirma- im mus, ut cauſæ hujuſmodi ad cos Judi- leu ces devolvantur, ad quos de jure aliæ Genn Omnes cauſæ Eccleſiaſticæ, poſt Sen- Aner Re- rE tentiam Ordinarii ‚ in gradu appella- gularis tionis reſpectivèe devolvuntur; ita ta- alerter men, ut hi quoque Judices, ſicuti Or- H dinarius in prima inſtantia una cum aſumen- Superiore Regulari proceſſit, ſic & ipſi?u“s. procedere & judicare debeant una cum Superiore Regulari, non quidem illius Monaſteriũ, in quo reclamans profeſſus eſt, ſed alterius Monaſterii ejuſdem Or- dinis in eorum Civitate aut Diœceſi exi- ſtentis, vel, eo non extante, cum Supe- E riore vicinioris Monaſteri ejuſdem pa- riter = a EohAde — 462 AdX. P. La-Croix Theologiam Moralem . riter Ordinis, ſeu cum alia perſonaEc- cleſiaſtica, cui, juxta Ppræmiſſa, Supe- rior ille ad quem pertinet, ſuas vices ad hunceffectum delegaverit. Si autem e hujuſmodi cauſæ in ſecunda, aut ulte- ds casſa riori inſtantia ad Sedem Apoſtolicam aalet devolvantur, & à prædicta Congrega- Sÿα tione Concilii, ſive ab altera ſuper Con- Apoſtoli- ſultationibus Epiſcoporum, & Regu- gnnt am. larium, aut denique ab Auditorio Ro- Anmn tæ, ut reſpective aſſolet, diſcutiendæ Perni fuerint; nullus erit locus ad judican- aunn dum Superiori Regulari; qui neque ey- tunc ad ferendam Sententiam admitti- à N tur, cùm ab eadem Congregatione Mioni Concili, juxta relatum ſaperius Urba- muin ni Prædeceſſoris Decretum, examinan- Alennl da fuerit, etiam intra quinquennium, n atk validitas Profeſſionis ex eo capite im: allk pugnatæ, quod facta fuiſſe afſeratur in Monaſterio aut Cœnobio Keligioſi 5 Tyronibus inſtituendis minimè addi- cto. . Hactenus de judiciis ſuper nullitate Profeſſionis, quæ intra quinquennium à die ipſius Profeſſionis emiſſæ introdu- cuntur; de quibus hoc etiam declaran- do decernimus, ut quæcunque in ſupe- rioribus ſtatuta ſunt, ea omnia locum Af; habere & obſervari debeant etiam in vyal Berns Curia S. R. E. Cardinalis, Noſtri & Ko- cg tecum a. Mani Pontificis pro tempore in e rnn ejuſ- gülen r lndh njeumm ntenun Neheir tunn Supplementum, ſve Acceſſoner. 46 ejuſque Diſtrictu Vicarii in Spirituali- Zem er- „ 11, . 4 iam in bus Generalis; quoties hujuſmodi cau. Tiipanali ſas intra idem quinquennium in ipſius Rev. Car- Tribunali Ordinario judicandas eſſe dinalis contingat. Jam vero videndum eſt de Uroz, ejuſdem generis cauſis, quæ, poſt ela- pfum quinquennium hujuſmodi, in judicium adducuntur. Porro cuùm ſancta Tridentina Syno- Poſt guin- dus, poſt quinque annos ab emiſſa Pro- ꝗueunium ſeſſione tranſactos, omnem aditum ad oni reclamandum Profefſſis intercluſum eſ- adverſus ſe ſanxiſſet, per ea aperta verba ſuperius Frafeſſo- relata: Non audiatur, niſe intra guin- g quennium à die Profeſſienis; adeo in- hærendum hujuſmodi ſanctionis literæz duxerunt Majores Neſtri, ut ſub piæ mem. Prædeceſſore Noſtro Gregorio Papa XIII. decretum fuernit, ac veluti pro regula ſtatutum, nullius cauſæ in- troductionem ſuper nullitate Profeſlio- nis, elapſo quinquennio, admittendam eſſe; etiamſi Profeſo per vim & me- tum facta diceretur, atque probari vel- let hujuſmodi vim & metum toto quin- quennii tempore permanfiſſe. Verba Decreti die 5. Martii anni 15 98. editi, quæ habentur Decretorum Congregatio- tis Concilii Zeno 9⸗fol.s hæc ſunt: Gre- gorivss AIIIL. ex Sententie Congregatior nis Concilii dectaravit, os, aεααer Vins & metusn ſe Keligionesn profeſſos Præ- tende- 464 Ad R. P. Lä Croix Theologiam Morulem tenderent, niſi intra quinquennium ne- clamawerint, eo elapſo, non eſſe audien- dos, tametſi allegarent, vim & metum ſemper duraſſe. Induétum At vero procedentibus temporibus, poſtea re- non ſine juſtis gravibuſque cauſis, ut micus plane perſuaſum habemus, inductum tioni,: in fuit, ut admitterentur inſtantiæ pro re- integrum. ſtitutione in integrum aaverſus lapſum quinquenet. . .. 4 le 4. De quibus tamen judicium facere ad poſtolica Apoſtolicam Sedem ſemper privativè Sede con- Pertinuit, ſive ex parte Profeſſi, ſive cedendum ex parte Religionis inſtantiæ hu juſmo- di proponerentur, ac licet ipſa recla- matio ob impedimentum per totum quinquennium perſeverans dilata fuiſ- ſe diceretur. Hoc enim remedium re- ſtitutionis in integrum, extraordina- rium in jure vocatur, cujus concedendi facultas Judicibus inferioribus compe- tere nequit, non obſtante quâcunque contrarià conſuetudine, etiam imme- morabili, aut quolibet aſſerto privile- gio; ut patet ex compluribus in ean- dem ſententiam Decretis ejuſdem Con- gregationis Tridentini Concilii Inter- pretis, quæ recenfita fuerunt in Decre- to edito die 24. Septembris anni 1740. in cauſa Sicula Reſtitutionis in inte- grum, quod à Nobiſmetipfis die 28 ejuſ- dem menſis & anni approbatum & con- firma- 7 AAnnd aponmn uro atrlerc Ueiom e ulntn fnichenn un un, inmnn e M, Cn e hn, Gngtu Aue Uren ei daneh Gegun ntn Aliee e⸗ ejer) 7 Mian. Sugntemeltum, Ene Aeteſiaket. 4 65 en firmatum fuit, quodque iterum præ- ſentium tenore approbamus & confir- mamus; reſervato Nohis & Succeſſori- bus Noſtris Romanis Pontificibus) jure 1, ode . concedendi Ordinariis & Superioribus men Ju- eas Localibus, in quibuſdam peculiaribus dicibus nid caſibus, facultatem examinandi etiam e unm, cauſas reſtitutionis in integrum, ac ſu- quando a“ per ipſis pronunciandi, antequam ad dice 7⸗ ſententiam ferendam ſuper Profeſſionis Sart validitate aut nullitate deveniant; ut non ſemel ex Apoſtolicæ Sedis diſpen- ſatione factum fuiſſe non ignoramus. Hujus autem judicii methodus di- iu verſa quon dam fuit ab ea, quæ in præ- mun, ſenti obſervatur. Antiquis enim tem- Anrigee Au Poribus, viſa probabili ratione, ſeu fu praxi, emlim mo, ut ajunt, cauſarum reſtitutionis «onceden- n in integrum, ea ab Apoſtolica Sede Nik- u concedebatur, nimirum facultas in. integrum. une dulgebatur reclamantibus adverſus uN Profeſſionem, ut, licet elapſum eſſet nm quinquennium, nihilominus de illius nullitate coram Judicibus competenti- bus actionem promovere poſſent; Pro cujus judicii inſtructione deinceps? 4 Superiore Regulari, & ab Ordinario Loci legitimus conficiebatur Proceſſus, un me atque ſententia ſuper validitate, aut ging nullitate ferebatur. Quæ ſanè metho- ul dus, ſi hoc etiam tempore in uſu eſſet, oporteret Nos eorum præcipue, quæ d Aa P. La-Cyta Theol. Sappt. 6G g ad “ 1 Ne un 1 45 6 Ad X. P. La-Croix Theologiam Moralen ad hujuſmodi judicium conſequentia ſunt, rationem habere; ac providere, ne unius tantum ſententiæ vigore Pro- Ea nune feſlliones Kegulares diſſolverentur. Sed non conce- alius hodierno tempore eſt ordeo, qui diturni: in præfatis Congregationibus, ſeu Tri- & erami- ſtitutione in integrum adverſus laplſum de eanſer quinquennuũ, obſervatur; Nam priuſ- quam ſuper eo quidquam decernatur, committitur Ordinario Loci & Supe- riori Regulari, ut Procefſum confici-= ant; eoque demum tranſmiſſo, propo- nitur dubium ſuper conceflione reſti- tutionis in integrum, idque non minus „ Wwa aunol Ho an el 1 ℳ nnnl Gewen mennt accuraté ac ſeverè examinatur, ac ſi agr dubium propoſitum eſſet ſuper ipſa va- Iiditate, aut nullitate Profeflionis. i autem petita in integrum reſtitutio con- cedatur, unc Ordinario & Superiori Locali committitur, ut ſententiam pro- ferant ſuper controverſa Profeſſionis deutettiæ validitate. Secd quamvis in hujuſmodi Judicum Opryging. Commiſſionibus plena ipfis relinqua- riorum tur facultas judicandi ſive pro validita- plerum- te, ſive pro nullitate Profeſſionis, pro- ue col⸗ „ 2 „ . . . Zemer ut ipſis juſtum viſum fuerit; uſu tamen Iuut judi- cCompertum eſt, quòd, cùm iidem ſatis o Nede- noverint, quam dilhgenti & gravi judi- ae in ime- C1O apucl Sedem Apoſtolicam diſculæ gram. fuerint cauſæ, propter quas reſtitutio in integrum conceila fuit; viſo dunta- xat ünnn N S ofun Une, unrech Iluimnin Arlun li Cponnx 1 nr 2,r u 4 eir r, Nene Nete ke,f Ullkn in H lin onin latmn Eilri —,— Supplementum, ſive Aoöëceſſiones. 467 gat hujuſmodi conceſſionis reſeripto, nec ulteriori inſtituto examine, ad fe- rendam pro nullitate Profeſſionis ſen- tentiam, ut plurimum fine dubitatione procedunt. Accuratum hujuſmodi examen cau- ſarum reſtitutionis in integrum apud Romanæ Quriæ Judices in more poſi- tum, non modo non immutare inten- dimus, verum etiam approbatione No- ſtrà ſingulis, ad quos pertinet, magno- pere commendatum, ab ipfis in poſte- rum obſervari volumus ac jubemus; hoc tamen addito, ut in Commiſſioni- Defenſor bus, quæ diriguntur Superioribus Re- ,ige- . . 5 4 — gularibus & Ordinaris Locorum pro , H Cconficiendis Proceflibus, iiſdem ſub zam confe- . —— .Z CtioniPro- U1 U njung ut pœna nullitatis actuum injungatur, iſium in omnibus procedere debeant cum in ge cauſis terventu Defenſoris Profeſlionis; ad reſtitutio- nis in in - quem nimirum pertinebit Interroga . P tegrum; toria dare, juxta quæ examinari debe Bunt Teſtes, aliaque ad officium ſibi impoſitum pertinentia diligentiffime ræſtare. Item volumus, ut in ipſa pro- Quam er- poſitione dubii ſuper conceſſione reſti- amini lau- tutionis in integrum, tam in præfatis S ſan. Cardinalium Congregationibus, Con Sam Se- cilii Fridentini interpretationi, & Epi dem. ſcoporum ac Regularium conſultatio- nibus præpoſitis, quam in Auduorio Rotæ, aut in quacunque Congregatio- 4 Cg 2 ne 462 Ad R. P. La-Croix Theologiam Maralem. ne peculiariter forſan deputata, ſub ſi- mili nullitatis pœna, Defenſor Profeſ- ſionis, ab eo, qui Tribunalis caput eſt, deputatus, expenſis eorum, de quibus ſupra, ſemper & in omnibus actibus in judicio ſtare debeat; neque ſolum in prima hujuſmodi dubii propoſitione, ſed etiam in ulterioribus, quatenus re- clamans in prima rejectus, ad novam Examen audientiam admittatur. Denique, ut ee pro fruendo beneficio reſtitutionis in requiri- Integrum, unica favorabilis reſolutio iur, aute- nequaquam ſufficiat, niſi ea per ſecun- Fan- dam conformem, iterato cauſæ exami- & Jupe- ne, auditoque ſemper Defenſore Pro- rior Ho- feſſionis, confirmata fuerit; quemad- S modum in altera Conſtitutione Noſtra, præſentis initio allegatâ, de cauſis ſu- per nullitate Matrimonii conſtituimus; Nos enim præſentium tenore decerni- mus;, ac ſub pœnis adverſus Apoſtatas ſancitis diſtricte prohibemus, ne quis ſub elypeo unicæ reſolutionis pro con- ceſſione reſtitutionis in integrum ob- „ tentæ, Keligioſis Clauſtris migrare, Darna multoque minus Habitum Regularem in Reli- deponere audeat, ſeu præſumat: cùm gione ma- ad prædictas pœnas declinandas, & al- nere de- eat. tera reſolutio ſuper reſtitutione in inte- grum priori conſentanea, & ſententia ſuper nullitate Profeflionis à Superiore Regulari, & ab Ordinario ferenda, ex- pectari 7 fn⸗ 6Connn nl rN, dcn, . 4 un,, J A Nov ln Mme unmo emcon VWInen lonzerd . ſgurken re ann Züllikti bner, 1Wnn Wnnn Aeni, Aelor Ponna⸗ lynh 1ekenn D Inien ein Ma 1 ch Sapplementum, ſive Acceſſiones. 469 Nr pectari omnino debeant; nec niſi per Khujuſmodi ſententiam, à prædictis Ju- dicibus, præviis duabus reſolutionibus u Pro conceffſione réſtitutionis in inte- mehs grum, legitimè latam, Judicium ab- nhnlin ſolutum cenſeri queat. uæ omnia, ſi ita obſervahuntur, ut Præmiſ- à Nobis conſtituta ſunt, utque omni. ſrum ob- bus, ad quos pertinet, ac pertinebit in cdanr poſterum, ſedulo obſervanda & implen zur emni- da à Nobis præſcribuntur, & enixè in- ee H culcantur; profecto non dubitamus, 44sr, quin multo rariores in poſterum futu- ræ ſint inſtantiæ & contentiones eorum, qui vel intra quinquennium à die Pro- feſſionis emiſſæ, vel etiam eo elapſo, ſu- ſceptum Religioſæ vitæ Inſtitutum re- linquere adnitantur. Ad hoc autem 4. Supe- certius obtinendum magnoperé contu-ioribus lerit, ſi à Superioribus quoque Regula Rka, i- . . . bus obſer- rium Ordinum in Novitiorum admiſ vantia Ca- ſionibus ea obſervabuntur, quæ & in nonum, eorum Conſtitutionibus, & in Decre- angn. tis fel. recordat. Clementis Papæ VIII. & Regu- Prædeceſſoris Noſtri ſtatuta ſunt, quæ- Iarum. que omnia ab ipſis pleniſſimè obſervari & impleri, Nos pariter ipſis præcipimus msh ac jubemus; tum etiam, ſi ipſi minus fa- naen cile conſenſum ſuum præhebunt, ut A admittantur ad Profeſſionem Tyrones, ih ſive qui ætatem quidem à Concilio præ- N ſcriptam compleverint, at non ad eam N, 1 himne Dlbrelhe⸗ uerſean läünke furaeſet Ealt ſ . Clitue 47e Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem pertigerint, quæ à Conſtitutionibus Ordinis ſtatuta eſt; ſive illi, qui licet annum Novitiatũs expleverint ad nor- mam Concilii, adhuc tamen ulterius in eo manere deberent, juxta præſeri. ptum ſuarum peculiarium Conſtituti- onum; multoque magis i, qui nec per N integrum annum, ſed per octo, aut ſex menies duntaxat Tyrocinium poſue- 6 u runt; ac demum ſi ipſi Superiores haud ſe interponent, neque curabunt, ut ai Profeſſi ante legitimam ætatem ad Or- Aatlhhe⸗ dines ſacros promoveantur. Quæcun- Nord que enim ſive in ſacris Canonibus, aut Nelnts Pontificiis Conſtitutionibus, ſive in pe- muni culiaribus Ordinum ſtatutis, circa præ- mnnde miſſa provide conſtituta ſunt, nonpa- rum habent momenti ad religioſam vocationem in hominum cordibus ſta- biliendam, & ad cohibendam verſati- lem animorum mobilitatem, quæ, ut plurimum aut ſola, aut potiſſima cau- ſa eſt, quà Profeſſi adducuntur, ut vota, quibus obſtricti ſunt, irrita declarari unlre cupiant. Neque vero Apoſtolica Se- des ullas unquam diſpenſationes in præmiſſis concedere conſuevit, niſipræ- vio aſſenſu, aut etiam accedentibus pre- cibus Superiorum Regularium, qui- brus nempe æquum & neceſfſarium eſt fidem adhiberi in expofitione cauſa- rum, quas urgere aſſerunt pro conce- . genclis mnuk c un D int ſiu de ere n ſlean, ln 1 Urt N unCnt bune, ily Art le fronuug. Unchrn, 1 „ 2r. D ln n A riene ortre nOu, tre un 6 en Ee . Supplementum, Rve Acceſſiones. 471 dendis diſpenſationibus, quæ petuntur. Illud autem nullo modo ferri, aut pro- . bari poteſt, quod tamen apud pleroſ Kahutonis que invaluiſſe conſtat, ut ſeilicet recla- & Pro- mantibus adverſus Profeffionem ſive SRian intra quinquennium, five poſt ejus de. nem ⸗ curſum, Superiores ipſi contradictores aeſerant. ſe ſe non exhibeant, aut etiam aperté ſuffragentur; ex falſa nimirum opinio- ne, quòd Religioſorum Virorum to- cietate indignus cenſendus ſit, quicun- que ah ea diſcedere exoptat; quotque ex inutili Monacho, utilis fortaſſe Cle- ricus Sæcularis exiſtere poſſit. Nun- quam enim licitum eſt juſtitiam deſe- rere aut prodere, quæ jubet omni ratio- ne ſuſtineri actum adeo ſolemnem, & naturâ ſuâ irrevocabilem, in quo per- ſciendo, una cum Profeſſo, ipſa quo- que Keligio intervenit. Ad prædictum finem præterea quàm Epiſtopi maximè proderit, ſi & Eccleſiaſtici Præ- rocedant ſules. & Judices, debitas officii ſui par: erenees tes explere non prætermittent. Eccle- vim & ſiarum quidem Præſules, ſi anathemati wetum. ſubjeclos declarabunt omnes & ſingu- los, cuſuſcunque qualitatis, conditio- nis, & dignitatis fuerint, qui Virgines= aut Viduas, ſeu alias quaſcunque Mu- lieres invitas, præterquam in caſibus in jure expreſſis, coëgerint ad ingredi- endum Monaſterium, vel ad ſuſcipien- Eg 4 dum 472 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem. dum Habitum cujuſcunque Religio- nis, vel ad emittendam Profeſſionem; Juxta ſanctionem ſacræ Tridentinæ Sy. nodi ſeſſ. 25. cap. 15. de Regular., ubi et- iam pares cenſuræ ſtatuuntur adverſus eos, qui in hujuſmodi factis conſilium, auxilium, vel favorem dederint; ac fi α omnes ſimiliter, quotquot auſi fuerint Iudices orania oο. pendant aud norm Juris. compellere viros ad ingrediendam Re- ligionem, & ad Vota profitenda, ju- ſtis gravibuſque pœnis afficient. Judi- ces vero, ſi, falſo ante omnia depoſito Præjudicio, quo nonnulli arbitrantur latiſſimam viam, quoad fieri poteſt, aperiendam eſſe iis, qui inde migrare cupiunt, ubi invito animo commoran- tur, ad exactam juſtitiæ lancem expen- dent, & numerum, & qualitatem Te- ſtium, qui ad comprobandam nullita- tem Profefſionis inducuntur; & vim majorem à minori, metum gravem à levi, debilem à conſtantiori ſexu, inter- cluſam à permiſſa reclamandi facultate diſcernent; aliaſque omnes circumſtan. tias ſedulo animadvertent, quæ in hoc toto rerum genere ab Authoribus con- ſiderari ſolent. Itaque prædictis omnibus & ſingulis graviſſime denunciamus, diſtricteque Præcipimus, ut in cunctis, quæ ad eo- rum officia pertinent, à juſtitiæ trami- te, & à præicriptis ſibi legibus ne mini- mum 1¹ Padl 6nnr. Wn Ee I Cnin Dhre Kcrnid wt, I 11 ltti iunir meron uKtun DNüri E en al Uhrn her lih rarll ne S Sapplementum, ſive Acceſſionest. 473 n mum quidem diſcedant; ac memine- drli rint, omnium, quæcunque geſſerint, n ſeveriſſimam ſibi rationem tum apud wunri, Divinum Judicem, tum apud homines i reddendam fore. Nos vero, ſi Deo pla- Oe variis nanſi cuerit, valetudinem Nobis cum vita 7uaſtioni- bus in hae ſervare, non parum operæ conferre in- maeria gutin tendimus, quo planius atque facilius de occurren- unte cauſis hujus generis ab ipfis in poſte- au, erz- itl. rum judicari valeat. Siquidem Nobis tuetur. un propoſitum eſt cum conſilio delecto- un rum Virorum in Theologica & Cano- uuIm nica facultate præſtantium „ nonnullas Mtän quæſtiones accuratè examinare, ac di- As rimere, quæ variis Scriptorum opinio- W᷑/Hᷣ nibus jactatæ, & varias ſpecies induen- eeo tes, juxta diverſas occurrentium ca- Mun ſuum circumſtantias, ancipites atque unnl ſolicitos detinere ſolent Judicantium 4 animos; ut Nobiſmetipſis in minoribus olim conſtitutis non ſemel eveniſſe me- minimus, cùm pro munere Secretarii præfatæ Congregationis Cardinalium Concilii Tridentini Interpretum, hu- juſmodi cauſas ad regulam Juris exi- gendas præ manibus haberemus. Ejuſ- modi ſunt, exempli causà, quæſtiones: ig Utrum Profeſſio quamvis initio nulla Imd fuerit, per ſubſequentes tamen actus convalidetur; quinam ſint actus, ex qui- bus hujuſmodi convalidatio, ſeu rati- fiatio inducatur; & quid momenti ha- . Gg 5 beat lnn, 1 474 Ad R. P. Ea-Croix Theologiam Ioralem, beat ad hunc effectum ſuſceptio ſacro⸗ rum Ordinum ad titulum Religioſz paluu- pertatis. Præterea, ſi quis fortante le- gitimam ætatem ignorans Profeſſionem emiſerit, & in ea ignorantia Per plures annos in Keligione permanſerit, ſeque validè Profefſtim exiſtimans, ea omnia, quæ Profeſtoram ſunt, una cum Sociis Præſciterit, an hic deinqe intelligens quâ ætate Vota emiſerit, non obſtan- tihus actibhus veri Profe ià ſe geſtis, adæ huc præfatæg ignorantiæ præſidio., acti⸗ onem habeat ach reclamandum adver- ſus Profeſſionem à ſe fackam; an vero, talis ignorantia nihil eidem ſuffragetur. quo minus Profeſtionem imtio nullam per ſubſequentes actus ratam habuiſſe cenſeatur. Iteam, an Profeffus, qui in Profeſſion's actu impedimentumali- quod, ſive deſectum, occultavit, de quo interrogatus fuit, addita declara- tione ad formam Conftitutionum, quod ſeilicet Keligio ipſum cum hujuſ- mocli defectwaut impedimento forſan Occultato admittere non intendebat; an; inquam, talis Profeſfas, qui Religioni dolum ſtruxit, euſmodi commodum ex propria fraude deſumere poſſit, ut validitatem ſuæ Profeſlionis ex eo capi- te impugnare valeat. Denique, an ub- lam vim habere debeat in foro exter- HOad ſaadendam Jucdtici nulli tatemPro- V feſſio⸗ lne i,Nun enſent Cnci hne 1n 4 Supplementum, ſve Acceſſionet. 475 feſſionĩs 5 quod reclamantes Profeſſi aſ⸗ atne⸗ ſerere ſepè non dubitant, ſe in proferen- . nls dis Religioſis Votis, mentem ſervaſſe Na alienam propoſito ſe obligandi. Hæc AHHE omnia, aliaque ſimiia in hujuſmodt e,H judiciis frequenter occurrentia, & in e, utramque partem hactenpus difputata, tum Noſtro, tum aliorum, quos; ut ſu- pra diximus, in conſilium advocaturi ſumus, diligenti ſtudio, Deo adjuvante, explanare deliberavimus. Interim præſentes Literas, cum om- Clauſula nibus & ſingulis in ipſis decretis atque nobebe- ſtatutis, firmas, validas & efficaces ex- ſeaguß iſtere ac perpetuò fore, ſuoſque plena- Lierori rios & integros effectus ſortiri & obtine- Kerztee: re, ac ab illis, ad quos ſpectat, & pre vamia. tempore quandocunque ſpectabit, in omnibus & per omnia pleniſſimè & in- violabiliter obſervari volumus & de- cernimus. Sicque & non aliter per quoſcunque Judices Ordinarios, & Der. legatos, etiam cauſarum Palati Apo- ſtolici Auditores, prædictaſque 8. KR. E. Cardinalium Congregationes Gene- WNErales & Particulares, alioſque ejuſdem mndrnrn. J. R. EK. Cardinales, etiam de Latere ephi Legatos, & Sanctæ Sedis Nuncios, ali- oſve quoslibet quâcunque præeminen- A eere 1 Denagen tia, authoritate & poteſtate fungentes nſo & functuros, ſublatà eis, & eorum cut- ſolln libet, quavis aliter judicandi & inter- pretand 2 476 Ad K. P. La-GEroix Theologiam Moralem Quibuſ- retandi facultate, ubique judicari & definire dehere; ac nullum irritum, & inane, ſi ſecus ſuper his à quoquam quàâ- vis authoritate ſcienter vel ignoranter contigerit attentari. Non obſtantibus, tam cauſarum cunque in forſan ad hunc diem introductarum contra- rium non Pendentiâ, quas quidem cauſas, in obſtanti- bus. quibuſcunque ſtatibus & terminis de præſenti reperiantur, juxta ſuperius præſcripta omasino tractari, judicari, & definiri debere expreſsè decernimus; quam Noſtra & Cancellariæ Apoſtolicæ Regula de Jure quæfito non tollendo, aliiſque Apoſtolicis, ac in Univerſali- bus, Provincialibus, & Synodalibus Conciliis editis, generalibus vel ſpe- cialibus Conſtitutionibus, & Ordina- tionibus, Decretis quoque, & Reſolu- tionibus à præfatis Cardinalium Con- gregationibus, ſive ab Auditorio Ko- tæ pPrædicto, aut aliis quibuſcunque Juicibus, & Tribunalibus, alias for- fan, & aliter factis, conditis, & emana- tis; nec non quibuſvis etiam juramen- to, confirmatione Apoſtolicàâ, vel qua- vis firmitate alià roboratis Statutis, Pri- vilegiis, Exemptionibus, & Indultis, etiam in corpore juris clauſis, aut Li- teris Apoſtolicis quibuſvis Perſonis- Collegiis, Locis, Ordinibus, etiam Mi- litaribus, Congregationibus, Societati- bus, unlrl ühn tlhen Epmkun S ommb oUcnt mtum untnunt YUnnnten num ngtn wäliet , S yhin Uumekec t/ Gob u 2 6 Supplementum, ſive Acceſſiones. 477 . . . . . . lil bus, & Inſtitutis, etiam Societatis Jefu, ien 4 & §. Joannis Hieroſolymitani aliiſve N quibuslibet ſpecificà & individuàâ men- tione dignis, etiam ſub quibuſcunque verborum tenoribus & formis, & cum 1n n quibuſvis etiam clauſulis & decretis, udu etiam derogatoriarum derogatoriis, & ale, irritantibus in genere, vel in ſpecie, md etiam motu ſimili, & de Apoſtolicæ ueig poteſtatis plenitudine, ſeu conſiſtoria- E liter, ac alias quomodolibet in contra- m rium præmiſſorum conceſſis ac pluries confirmatis, approbatis, & innovatis. Quibus omnibus & ſingulis, etiamſi ld Pro illorum ſufficienti derogatione de Gd illis, eorumque totis tenoribus ſpecia- u lis, ſpecifica, & individua mentio, ſeu ICe quævis alia expreſſio ad id ſervanda fo- vEr, ret, illorum tenores, formas, cauſas, Iur S oOccaſiones præſentibus pro plenèe & l ſufficienter expreſſis, & exactiſſimè m ſervatis & ſpecificatis reſpectivè haben- up tes, illis alias in ſuo robore permanſu- lm ris, hac Vice duntaxat, & ad præmiſ- enur ſorum eflectum, pleniſſimè & ampliſ- int ſimè motu pari derogamus, & deroga- tum eſſe volumus, cæteriſque contrariis quibuſcunque. = Volumus inſuper, & eâdem Autho- Pullioa- ritate prædictà mandamus, ut eædem tionipræ. Præſentes, & in eis contenta quæcun- LBonſßzinu. que ad omnium notitiam facilius dedu- nionis in can- Urbe eri. 478 buitur vis vantur, nec quiſquam de eis ignoran- perſonalis intimati- onis om- nibus factæ. Tran- ſumptis Eidem præſtari ſancitur. Canctio pœnalis. Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem tiam prætendere valeat, ipſas Pralen- tes, ſeu earam tranſumpta, ad valvas Eccleſiæ S. Joaanis in Laterano, & Ba- ſilicæ Principis Apoſtolorum de Urbe, nec non Cancellariæ Apoſtoliecæ, Qu- riæque Generalis Innocentianæ in Mon- te Citatorio, & in Acie Campi Floræ pPer aliquem ex Curſoribus Noſtris, ut moris eſt, publicari, & affigi, ſicque pPublicatas & affixas, omnes, & ſingulos, quos concernunt, ſeu concernent in futurum, perinde afficere & arctare, ac ſi umicuique illorum perſonaliter inti- matæ, & notificatæ fuiſſent. Utque earundem præſentium tran- ſumptis, ſeu exemplis, etiam impreſ- ſis, manu alicujus Notarii publici ſub⸗ ſcriptis, ac ſigillo Perſonæ in Eccleſia- ſtica Dignitate conſtitutæ munitis, ea- dem prorſus fides tam in judicio, quàm extra illud ubique locorum habeatur, quæ ipfis præſentibus haberetur, ſi fo- rent exhibitæ, vel oſtentæ. Nulli ergo omnino hominum liceat paginam hanc Noſtrarum Confirmati- onis, Approbationis, Voluntatis, Man- datorum, Statutorum, Decretorum, & Declarationum infringere, vel ei auſu temerario contraire. Sl quis au- tem hoqattentare præſumpſerit, indig- nationem Omnipote uatis Dei, & Beato- riI“ e togten en SS 8 N 1, 8 lenn Mund, Moler, nmn Supplewmentum, ſve Acceſtones. 479 fum Petri & Pauli Apoſtolorum ejus, ſe noverit ncurſurum. Datum Romæ apud S. Mariam Ma- Dar Pon- jorem Anno Incarnationis Dominicæ eut⸗ I7AS. quarto Nonas Martii, Pontifica- die 4. tus Noſtri Anno octavo. Martii D. Cardinalis Paſſioneus. 1748. J. Datarius. de Curia J. C. Boſchi. , T B. Eugenius. Loco † Plumbi. Regiſtrata n Secretaria Brevium, Anno, Nativitate Domini Motkri ES CHRISDYI14 3. Indidtione 11. die ero 17. Manti, Pontiftcattis autenn Sandkt imi n Chriſzo Patris, & D. MN. D. BE WEDCTI Dwind Provi- dentia PAPA. TLil, Anno Odtavo, Nupradidta Conſtittitio aßva, & pur- licaru fieit net valdas Baſelica Late- ranenſis, & Peincipis Apoſhtolorum, & Canceklanic Apoßtolice, C. Arric ett Generalis in Monte Citatorio, & in Acie Cawipi Forz ac in aliis locis ſoli- tis, & conſuctis Urbis per me Eran- ciſeum Romolatiuin Apoßt. Cunſ. . Horatius Mugnaimi Mag. Carſ. Lib. 48 8 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Lib. 4. n. 5 8 3. digniore etiam peccat mortaliter (1) (T) Idipſum docet Einin. Lambert. T. I. Edict. P.76. ex Deciſione Rotæ Romanæ in ana Camerin. Beneſi- eiatus 2. Julii 1708. Lib. 4. num. 597. & exemplaris vita doctrinæ (1) (1) Ur conſtat ex Relolutionibus Sacræ Congreg. in Abellinenſ. Concurſus 28. Februar. 1711. & in Monopo- litana Concurſus 1 3. Maji 1713. quas habes citatas in expoſitione Micienſis Concurſus, L. 8. Theſauri Reſolut. P. II7. Lib. 4. n. 60 5. & alii cum Leur. p. I. q. 2 10. (1) (1) Atque idipſum decrevit Sacra Congreg. in Pla- centina 26. Aug. ann. 162 8. & in Ivullius 1 3. Jan. I 673 5. & in Pampilonenſi 1. & 22. Sept. 166 8. & in Cajetanæ 19. Nov. 1684- & in Legionenſi 15. Dec. 1725. T. 3. Reſolur. p. 250. & ſeqq. Lib. 4. n. 610. 17. ſine concurſu conferre, cui vo- luerit/Gonz. Corr. (1) (1) Etiam omittitur concurſus, ſi Parochiales Ec- cleſiæ Capitulo, Collegio, vel Monaſterio alicui fue- rint ſubjectivè, tam ſcilicet quoad temporalia, quàâm quoad ſpiritualia incorporatæ; tunc enim ad earum re- gimen „ & curam, Pprævio duntaxat examine, & ap- probatione Epiſcopi deputantur Vicarii perpetui juxta Conſtitutionem 47. S. Pii V. §. 4. & Reſolutiones Sa- cræ Congreg. in Burgi S. Sepulchri 15. Novembris 1601. in Venſionenſi 2 2, Auguſti 16 37. & in Gandavenſi 7. Februarii 164 3. citatas L. 8 Theſ. Reſolut. p. 34. Contra verèò per concurſum conferentur, ſi Capitulo, Collegio, vel Monaſterio quoad temporalia tantùmuni- tæ fuetint, veluti de jurepatronatũs Eccleſiaſtico. Garz. Barboſa, Ventrigl. in prax part. 2. adnot. 5. §. 2. n. 2. ,„ & ſeqq. . Lib. 4. . 6I 2. expectari poteſt ad aliquot dies (x) 4 bee . . (1) Aliquo nimirum interjecto impedimento, aut juſtà concurrente causâ, ut notat Emin. Cavalchinus . in ſ el C Supplementum, ſve Aceeſioner. 48 7 len in expoſitione cauſæ Capuanæ Concurſus T. 9. Reſol. „ν CSacr. Congreg. p. 141. & colligitur ex ejuſdem Sacræ Congreg. Reſolutione edita in Portugall. Paroch. 30. Martii 1737. T. 8. p. 3 5. &in eadem Capuana T. 9. p. 143. Cæterum ſi nullum objiciatur impedimentum, nec ulla juſta prorogationis cauſa ſubſit, concurſus ve- rò non habeatur intra 20. dierum terminum in Con- ſtitutione S. Pii V. in conferenadis præfinitum, Parochia- lium Eccleſiarum collationem ad Apoſtolicam Sedem devolvi docent communiter Ventrigl in praxi For. Eccl. p. 2. a dn. 5§. S§. 2. n. 4. Antonell. de regim. Eccl. lib. 3. c. 6. n. I 8. Card. de Luca de Jurepatron. diſc. 6. z. 4. & ipſi Bullæ Pianæ conformius eſt. Lib. 4. n. 614. debet ei concrri (1) (1) Et ſic cenſuit Sacra Congregatio in Cremonenſi lib. 3. Vecret. p. 83. nec alter poſt tranſaétum tempus in Edicto præfinitum, re licet integrà, ad examen ad- mittendus eſt, niſi doceat, ſe ob legitimum impedi- mentum nequiviſſe intra præſcriptum terminum præ- ſentare, ſecundúùm Reſolutioner Sacræ Congreg. editas die 17. Februar. 1724. ubi diſputatis binis hiſce dubiis: I. An ſit audiendus non deſoriptus petens admitti ad ex- amen jam peraltum, ſed Beneficii nondum fatta colla- tione. II. Et quid ſi non eſt faltum eramen, ſed termi- nus tantum lapſus» reſponſum fuit: ad primum non eſſe audiendum. Ad ſecundum itidem non eſſe aud en- dum. Vide T. 7. Keſolut. Sacr. Congreg. pag. 46. in Nullius ſeu Montis Caſini Concurſus. Ibi: Luca ad Trid. d. 32. à n. 3 5. (2) (2) Communius tamen docent, nemine intra tem- pᷣus in edicto præſcriptum comparente, novum edictum affigendum eſſe. Garc. de Benef. part. 9. C. 2. n. 2 18. MWaſſobr. in prax. haben. concurſ. requ'ſit. 3. dub. 9. Bar- boſa ad Concil. Seſſ.2 4. C. 1 8. de Reform. n. 70. Antonell. de regim. Eccl. I. 3. C. §. §. 2. n. 14. Sed Sacra Congre- gatio Concilii T. 7. p. 54. die 7. Maji 173 5. interroga- Ad P. La-Croix Theol. Suppl. I h ta, „7 obtinendum beneficium. 482 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ſln . 5 ſnelctont ta, an concurſus, & reſpectivè approbatio Thome de Alun Amata ſuſtineatur (comparuerat hic uno alterove die umd- oſt conſtitutum in edicto Ordinarii tempus, intra quod upn nemo alius ſeſe exhibuerat deſcribendum; neque novum m. edictum ab Ordinario afſxum fuerat) vel potius ſit de- Enle veniendum ad novum concurſum; reſpondit, afirma- (i.! tiv‿ quoad primam partem, & negativè quoad ſecun- A’ dam. Lib. 4. n. 62 2. Leur. q. 189. (1) (1) Cogendos autem non eſſe Presbyteros concur- e rentes ſiſtere ſe coram Examinatoribus, quos juſtèà in ſuſpectos allegaverint, docent Maſſobr. requiſit. 5. dub. Mll 3. 2. I. Gonzal. ad Fer. 8. Cancçell. gloß. 9. §. I. z. 1 86. Pax ordan. de re Benef. I. 10. tit. 8&. n. 190. tom. 3. & Uedn conſtat ex reſcripto Sacr. Congreg. in Lucerina Concur- ſus 26. Nov. 1661. T. 9. KReſol. p. 142. thiel Lib. 4. n. 62 3. gubernandam opportunmis (1) (1) Et ſic conſtituit Sacra Congregatio in Urbinat. ann. 1601. & 23. Junii 1605. & in Hydruntina 19. Ju- DTllee nii 163 8. & in Caputaquenſi 10. Junii 174 1. T. 10. Ke- ſreuen ſolut. p. 6 1. & 62¾. Lib. 4. n. 626. judices exceſſus, ſed idoneitatis (¹) (1) Idem declaravit Sacr. Congr. in Abulenſi I. De- cembris 1593. ubi ad 4. dubium reſpondit: Examina- n tores debere denunciare, uot idonei reperti fuerint, non Enent autem, quis eorum dignior ſit 5 Epiſcopum autene ſno ju- ,A dicio debere eli gere digniorem, ut. in lib. 7. Dec. p. 139. ünn tergo. Colligitur etiam ex declaratione ejuſdem Sac. unn Song. in Sublacenſi Concurſus 22. Julii 1741. T. 10. Nun Keſolut. p. 10 1. d Lib. 4. n. 63 I. non datur appellatio in ordine ad 4 (1) T. 1. Reſolut. Sacræ Cong Conc. extat Proſperi C . . . —— W Lambertini tunc à ſecretis ejuſdem Congreg. nunc Ro- Wnn mani Pontifcis egregius, pererudituſque Pfng i cir 4 „ M , 1 5. DS circa Appellationes, quæ interponuntur, vel à mala re- Minm lattone Examinatorum, vel ab irrationabili judicio PEpi- n Nopi in proviſione Eccleſarum Parochialium per con- ⸗ . curſum. Sed præ cæteris legenda, & ſervanda eſt ab eodem Pontifice Conſtitutio hac de re edita 14. De- cembris 1742. in qua & habendorum Concurſuum norma dcccrnitur. Supplementum, ſive Acceſſiones. 48 lzr e, 1 let, VII. Venerabilibus Fratribus, Patriarchis, Prima- tibus, Archiepiſcopis, & Epilcopis. BENEDICI US PAPA XIV. Venerabiles Fratres ſalutem, & Apoſtolicam Benedictionem. Um illud ſemper plurimum formidaverit Eccleſia Catholica, ne indignis quibuſque, & extra Sacerdotale meritum conſtitutis Cura animarum, & Dominici Gregis cuſtodiàâ cre- deretur; quia totius Familiæ ſtatus, & ordo nutat, ſi quod requiritur i in corpore, non in- venitur in capite: Hinc Canonicis Sanctioni- bus, ac prælertim Sanctæ Tridentinæ Synodi Decretis providè conſultum eſt, régimen Ec- cleſiarum Parochialium iis eſſe committéndum, quorum omnis ætas à puerilibus exordiis ad Perfectiores annos per diſciplinæ Eccleſiaſticæ ſtipendia ita cucurriſſet, ut de illorum ſupra ali provectione, ac potiori doctrinæ, morum, ac diuturni laboris ſuffragio nefas eſſet dubita- re. Quia verò pernicioſa apud plurim os opinio h 2 ſenſim ſcriptam eſſe dignioris electionem; ſed cave- ri tantummodo, ne indignis Eccleſiæ Pa- rochiales aliaque Beneficia, quibus Cura im- minet animarum, conferentur: San. mem. In- nocentius xi. Prædeceſſor Noſter erroneam do- Ctrinam à vera & ſincera Patrum mente longius deflectentem damnavit, & edocuit, quam pru- dens, ac diligens eſſe debeat Paſtoralis Officii diſpenſatio. Ad tramites idcirco ejuſdem Sanctæ Synodi uſu receptum eſt, occurrente Parochialis Ec- cleſiæ vacatione, quæ liberè ab Ordinario con- ferenda ſit, Concurſum inſtitui, ut habitâ in eo de cujuslibet ætate, moribus, doctrinãâ, & ſufficientià, ſolerti inquiſitione, Epiſcopus eli- gat, quem cæteris magis idoneum judicaverit. At quia contingere quandoque poteſt, quòd favore, vel gratia, vel minus æquo judicio mi- nus Digni Dignoribus præponantur: San., mem. Pius V. Noſter Prædeceſſor, ne quid in hujuſ- modi electione eſſet inordinatum, atque præ- poſterum, edità ſaluberrimâ Conſtitutione lice- re voluit in juſtè in Concurſu rejectis, interpo- ſità ad Metropolitanum, vel Epiſcopum vici- niorem, vel Sedem quandoque Apoſtolicam ap- pellatione, Præelectum ad novum examen pro- vocare, & Eccleſiam alteri non ritè collatam, no- vo facto meritorum periculo, ſi ita jus eſſet, vindicare. Et ne frivolæ appellationis diffugio locus eſſet, provide ibidem cautum eſt, dictæ appellationi in devolutivo tantuùm deferri opor- tere, ſenſim invaluit, Tridentini Decretis non præ- n nnſlge Co Kone. ccoſtu nn Un clngrne zkum Ulhiin Telicſe N Eorn ytugt M ſine In Ait Nunn⸗ Ultti Erodlr lein ua lein⸗ Mhi ſtn th n Supplementum, Eve Aeceſonet. 485 W tere, non ſuſpensà, aut quoquo modo retardatà hni Ptæelecto ab Ordinario Parochialis Eccleſiæ Nn poſſeſſione. Conſultiſſimæ hu juſmodi leges eum in finem Nin e inſtitutæ, ne in tanti momenti re imperiti ma- er giſtris, novi antiquis, rudes præferantur eme- ritis, violatæ ſunt hominum fraude, & malitiâ, nn ipſa medela vulnus exaſperantium. Sæpiſſimè enim rejecti ab Ordinario dictæ Conſtitutionis i obtentu in vocem Appellationis facilè prorum- DZ pere, & minus legitimâà concurrente cauſà e- miih lectos ab Epiſcopo ad novum Examen provo- care conſueyerant; illoſque præterea relicta Gregis, & Eccleſiæ cuſtodià longum iter arri- pere, & diuturni laboris, temporis, & pecuniæz nlinn⸗ impenſa exhauſtos, litem in ſecunda, tertia, & n ulteriori quandoque inſtantiâ ſuſtinere coge⸗ n . Pant. Quin etiam experientiâà compertum eſt, ma- um gno juſtitiæ detrimento litem ipſam abſolvi. it, Quandoquidemi ii, qui Examini ſe ſubjecerant, atque in prim ævo Concurſu utpote legitima- UII rum Inſtitutionum neſcii rejecti fuerant, longâ Npoſtmodum decurrente lite, ſedulam literis u ex induſtria navantes operam, præferri aliis im merebantur, & acerbè ſuccenſebant Epiſcopo., tunnhl judici quidem adeptæ „non autem adipiſcendæ GWm Peritiæ, per injuriam ſe fuiſſe rejectos. lu Hinc apud bene moratos homines, & juſti- imnl tiæ vindices, frequens querelarum occaſio, qui- Ohnd bus ſedandis cum Congregatio Concilii Triden- tini Interpres omne ſtudium, diligentiamque H 3 con- UN . Gimee 486 Ad K. P. La⸗Coix Theologian Moralem conferret: Nobis, qui Secretarii munere fun- gebamur, mandatum eſt, ut ſermone, typis poſtea vulgato, rem ſedulò expendere, ingruen- tis mali originem, & apta eidem avertendo re- media inveſtigare pro viribus niteremur. Sen- ſus hac de re Noſtros explicantes, vitio potiſ- ſimum laborare comperuimus Praxim exami- nis oretenus habiti, nec ſcriptis conſignati: E- lecti ſiquidem ad Curam animarum ab Ordi-= nario Collatore, & ad iteratum Examen co- ram alio Judice provocati, jus legitimæ Colla- tionis tueri non poterant certo, ac permanenti teſtimonio jam probatæ idoneitatis; ſed à novi Examinis alea, ſubeunda coram Judice Ap- Pellationis geſtarum rerum prorſus ignaro, to- ta tes pendere videbatur. Quocirea gravi Ju- ſtitiæ detrimento recepta in Foro erat opinio, provocari poſſe ad alium Judicem, nullo ex- hibito indebitæ rejectionis documento. Quod quidem cum à Sacrorum Canonum cenſura longius aberraret, facilè huic corruptelæ oc- curri poſſe cenſuimus, ſi certa primum, & aptè diſpoſita habendi examinis forma præſcribere- tur; ſi quæſtiones Examinatis propoſitæ, & conſentaneæ illorum reſponſiones, totaque rei geſtæ ſeries in ſcriptis redigeretur; & fi Act demum totius Concursüs ad Judicem Appel- lationis integra aſportarentur. . Inita à Nobis conſilii ratio non ſolùm arri- ſit Congregationi, illam die 16. Novembris 1720. ratam habenti: Sed etiam Pontificii ju- dicii acceſſione roborata fuit à Clemente XI. Eccle- lgln rd 1o. W Aeitii . 4 ordu n En uxun nl ubar⸗ luernone rdanm luiagte 4 ne irgen gnn ne Ulln ſ a nig 1S Supplementum, ſive Acceſſionet. 487 I Eccleſiaſticæ Diſciplinæ vindice, & afſertore Urlen SS . m eximio. Utque locorum Ordinarii ea omnia R filiali, quo par erat, obſequio, & diligentiâ exequerentur; iis datæ ſunt die I0. Januarii M 172I. Opportunæ Literæ noſtro calamo exara- eb tæ, ejuſdemque Pontificis ſenſu, & oraculo men comprobatæ, quarum tenorem etſi alias prælo len, commiſlum, & inſertum in Bullario dicti Cle- nE mentis Prædeceſſoris Noſtri, congruè hic duxi- m mus referendum. Reverendiſſime Domine uti Fraten. Quo Parochiales Ecclehæ dignioribus Perſo- Tvis glibernandz traderentur, ſtatuit, ut notum ke Ait, Sacroſanlta Tridentina Slnodus ſeſs. 25. Caß. oert 16. ul, Vacante Eccleſiä Parochiali, indiceretur, n, mn && keret Conourſus; a, poſtquam Concurrentes enn ab Epiſcopo, vel eius Vicario Generals, atque ab Examinatoribus Shnodalibus ſaltem tribus, exar u minatz, & approbatielſent, Epiſcopus eutn eli= 3 in gLeret, quem ztate, moribus, doctrina, pruden- tid, aliiſque rebus ad vacantem Eccleſiam guber- nandam neceſſarus, & opportunis, digniorem cæteris, magiſque idoneum judicaret. Acjecitque ad hanc Concilii Sanétionem validius confirman- dam, re, & nomine Santct ſzmus Pontifez Pius V. quod, ſi unquan Epiſcopus minus habilem, lüin poſtpoßtis magis doneiz, olegiſſet, poſsent ü, qui rer eN jecti eſſent, à mala eußmoai electione aad Metro- mlre politanum, vel, ſi ipſe eligens Metropolitanus, n aut DXetuptusforet, ad viciniorem Orainarium, H hA ut 488 ℳd K. P. La-Croix Theolo giam Moralem ut Sedis Apottolicæ Delegatum, vel alids ad ipſam Sedem Apohtolicam appellare, ac Præcle- d‿um ad novum examen coram ipſo Appellationis Juaice, & eus Examinatoribus Pbrovocare; ecà tamen cautione, ut appellatio non in ſuſpenhivo, ſed in devolutivo eſſe deberet: quemadmodum in eius Contlitutione, quæz trigeſima tertia , latius cavetur; concludendo, quod, conktito de Prioris Eligentis irrationatil: juäaicio, oοgte re- vocato, Parochialis Eccleſta magis idoneo con- feratur. Cum autem nechue Concilii Decreto, neque Pon- tiſicis Bulla exaiinis in Concurſu peragendi for- ma, ſeu methocdus ulla certa, ac peculiaris ſer- wanaa proponatur; dißzcile dictu elt, quanta Examinum, aliorum alibi, diverſitas extiterit, atque hinc occafßio querelarum. Nam aliculi, viltn non eædem omnibhis Quæzlliones, non idem caſus propoſiti fu'ſſent: erant tentidem, qiti, vel in jaaicio, vel extra conquererentur, ſibi quiden: Poltpoſttis diciliores, Præecledko autem faciliores acd ſolvenduim Quæzxhtiones obtigiſſe. Alibi verò væltem qiidem omnibs Duzxlttiones propoſitæ Juerunt, ſed neque hæ, neque datæ à Concurren- vibus reſponhtones ſcripto, ſeu literis confignaban- tur. Cumque pollmodum, neo rarò contingeret, t pohpoſßitis quiſpiam jure Bullæ ſupradidtæ, no- um ad Examen coram Judice Appellationis, uſque Exawm, natoribus Eleltum provocaret: Sa- cra Congregatio uſquc ab anno 1603. conſiderans gra vaien non alià ratione, quàm novoecxamine Probari poſe; provocationem ad novum amen . cenſiit Nn Anſt ſehre Ejuin uleren t,opn Annlnn 6 ſyr, L ml penan 14 lhlet UUingnie r, n Sle ltagen ufi nien lbuf mnn, Anſe ant, ului u t, 4 en e Gil er, Munn Nndan n Mit nont nſe tovolt inpn- Supplementum, Eve Acceſſionet. 489 cenſuit acmittendam, gravamine ne- duim proba- to, & requiſitis tantummodo probationibus in ſubſequenti judicio, in quo, probato per novum exvamen Appellantis gravamine quoad dodtrinam, probanda ſuperelt &uſaem præ jam electo in reli- quis ad regendam Ecelcſiam reqiſitis præſtantia, ut de maiori alterutrius ad Parochialis Eccleſic gubernitm idoneitate Sententia ferri poſſt; cum non continuò, ſi quis et doctior, is etiam aptior, ſeu magis idoneus ad id regimen habcatun, vel etiam habendus ſit. OQuam Sacræ Congregationis Sententiam criptores, & Tribunalia laudärunt. Alns demnin in Dikkceſibus laudabilis invalit conſuetuao, ut eæaem omnibus Ouzcſtiones, idein que caſus proponantur; ac (ne quu detur anſa Can- cellario quidquam ſuo marte addendi, minuendi, mutandi) ut ipſimet Concurrentes, quæ interro- gati fuerint, quæque reſponderint, ſuâ mante Verſeribant. Atque Ordinarii, qui morem hunc longe optimum in erxaminando tenuére, Sacræ de- inae Congregationi etiam, atque etiam confiae- randum, reliquerunt „his, qui ſic examinati eſ- ſent, atque poltpoſiti, in poſterum, ut ſolent, Appellantibus, indulgenda nec ne ſtatim Eledti novum ad examen provocatio, nulld gravaminis prærequiſttä prebatione, videretur; cum li ex adtis primi examinis gravamen Doctrinæ facild alioquin probare poſſent; quòd alii aliter nimi- rem evaminati probane, niſi ſocundo, ſeu novo eamine non poterant. Nec défuere alii probitatiss ac peritiæ in adininiſtrandis dite Eccleſeis laude ræſtantes, qui monerent, frenum aliquod hius H h 5 DSlſimod 496% Ad K. P. La-Croix Theologiam WMoralem Fuſmodi Appedhlantium licentiæ tatdem injicien- dium, eonuqute jain nimis Orbαdαι a εw25a- men provocationeseſſe zepränendas: gllißpe quäæ vix unq;naum Kne zmagno Eccleſtanum dammnocon- tingunt. Wam cum novumeramen coram Judice Appellationis longo proul! à Parochia poragendim ſüt; Electus ab Epiſcopo, quihbrovocatun, Daro- chiam, qitain poſſidet, cogitun interea temporis de- ſerere, arnqtee Oeconozete , Vel Zicara cutpiain, ellti Sponſam enotis Cuſtodibus, relnquere 3 Wonſo non parlnper, ſed diu ſand abfuturo, auim nempe, implicita, üut fit, lite, terna etiaim, vel quaterna, alia ex aliis, eramina ſuper præſtan- tia primuin dodtrinez, tum deinde aliorum, guäk ad int egraudant Woncitatein ofPorteiaa lunt» contentio. d multinii uaò, & Gomiods, ne di cam otiose, tranſcgantur, autegnain deliberars Poſſit utri Concurrentium Parocthyia ſit aqjudi- banda. Ad toltendasn eusſmocti non mirns querelanum, qudàm incommodoruim occafonem, Sacra Congre- gatio Concilä Zridentini Inter Pres, bpoſtquam rena ginnem d capite repetiai in gemina ſeſtone 1. Oltobrι & 16. Noveinh. tyzo. ſumio tudio re- cognovit, tandein, Sanktſſmo etiam annuente, Ktatuit (quod per graſsntes Literas encyclicas õü Sin gulos Epiſcopos, alioſq;ué Pralatos, pPenesquos ſet jus, & authoritas fagtendi Concierſeent, H s nen , wcketekene Won güa Ves. ulun, quale jam & multæ Diaceſes & Urbsibla olſervat, atagtee Apoltolica etiam Data- ria Polulat, Ave, Aein, Sede vacante, vacat Ecclés iſr 9 igi ee 4 nlinn e iun lahol, Inta in ptun ſaun, luten nueer alcc. Paien lt fr Dyons Alan urhr lzne nun ſu Ann, llere Gnitft Mina ivun lnßt⸗ . u n ſ hig M a, l, N llemnc ginn tllte, Supplementuns, ſve Acceſſiones. 491 Eccleſia aliqua Parochialis, cujus collatin ad Sedem Apoſtolicam pertineat; ſive cum vacat Parochialis aliqua, ut dicitun, juxta Decretum, Kve demum, cum, vacante in ( ollegiatis ,altt Cathedralibus Eccleſtis Dignitate aliqua majo- ri, annezam habenie Curam animarum facien- dus eſt toncunſus, atque ad Apoſtolicam Data- riam tranſmittendus, ut notun eſt, atque in Li- teris, quæ de ordine Sanc iſimi, tunc & Data- ria proaeunt, clarè præſcribitur. Vacante itaque Eccleſia Parochiali, quæ con- ferenda ſit per Concurſum, atque hoc ſolitis for- mulis indidto, hæs, qux ſequunturn, exr ſacra Congregationis Sententia, conſilio, ſuaſione, ſer- Tanda proponuntun. Primum nempe, ut aſygnentur eæ dem omni- bus Conturrentibus Quæxſtiones, idemn Caſus, idemque Zextus Evangelii, ſupen quo ſermonis aliquid perſcribant, ad probandam dicenaipro concione facultatem. Alterum, ut Caſus, & Quz Liones reſolven- dæ dictentur omnibus eon em tempore, atqué omnibus pariten eodem tempore Zextus Evan- gelii tradatur. Zertium, ut certum, idemque omnibus ſpa- tium temporis conſtituatur, intra quod Caſus reſolvant, Quzstionibis reſpondeant, Con- ciunculam componant. uartum, ut eodem Concurrentes omnes in Conclavi claudantur, unde, quandin ſoribent [dabitur enim omnibus ſeribendi copia] neme eorum egredi, neque alius quiſpiam eo ingrecdi poßft, 492 Ad K. P. La-Croiæ Theelogiam Moralem poſſit, niſi poſtquam ſeripta confecerint, & ex- hibuerint. Muintuim, ut omnes ſuà quiſque manu tum reſponſa, tum ſermoneim ſeribant, ſubſcribant quæ. Sertum, ut reſonſa quidem latiné, ſermo au- tem eà, qua aa populum haberi ſolet, lingua ſcri- batar. Postremum, ut unumquodque reſponſum, & unuſquiſque ſermo, cum ab unoquoque Con- currentium exhiibebitur, non ſolum ab eo, qui ſeripſit, atque a Cancellarèo Concurſus, verum etiam ab Eraminataoribus, & ab Ordinario, vel eius Vicario, qui Concurſui interfuerint, ſub- ſeribatur. Peracto ſecundum hanc farmulam Concurſu, collataque eis qui magis idoneus, ac dignior Judicatus füerit, Eccleſiâ Parochiali, non ad- mittatut Appellatio aut à mala relatione Exa- minatorum, aut ab irrationabili judicio Epiſco- pi, niſi entra deceim dies à die Collationisinter- Vaonatur. di quis autem hoc intra ſpatium appellave- rit, Act aque LConcurſus petat ad ſudicem Appel- lationis transferenaa: mittantur vel Acka ipſa originalia Concurſus clauſa, & obfignsta, vel certe unu m aliquod authenticum eorum exem- plumi, a Cancellaria Concurſus, atque altero No- taria gollatum, & auſcubtatum coram Vicario, vel alio in Acelefaſtica dignitate conſtituto, Gusin eligat Ordinarius, ad quem etiam Nota- rii Can Ksrie adiungenilettio pertzuebit, nec non fhe nnn ſüunt , ,N/ Sunie fuhd Mn ehnnl Purnrec Ull uc enget nun alae Eutie mn i ktiteront dſente ht Mac er hnuti il l, lr⸗ ane uſe nen L Schn en. ni ⸗ i unnn ize r ee Nlen hun Md ſir re leee niln Mrte “ nhun⸗ Kenle lier Iſf datin Supplementum, ve Acteſſonet. 493 non ab Examinatoribus Synodalibus, qui Con- curſui interfuerunt, ſubicriptum. E quibus dictis, vel authentica eorum ex- emplo niſi gravamen quoad doctrinam probet is, Jqui ſic, t præmittitur, examinatus, aut à ma- larelatione Examinatorum, aut ab irrationa- bili judicio Epiſcopi appellaverit, nowum ad examen provocandi facultatem à ſacra Congre- gatione fruſtra poſtulabit. uemadmoclum & in judicio Appellationis perſequi jus ſuum fruſtra tentabit is, qui fortè ſegravatum doleat quoaa reliqua, nifß, int erpo- ſta mature, ut diétuim elt, Appellatione ab irra- tionabili judicio Epiſcopi, gravamen quvad il- la oſtenderit, vel ex actis primi Concurſus, vel altem ex atteſtationibus, & documentis extra- Judicialibus etiam, ſed non levibius. Atque ita quidem ſenſit ſacra Congregatio, & Sanc?ſimus aßſenſit. Ar ſi quis tamen Ordina- riorum aliter, ac ſupru deſeriptuin eſt, Concur- rentiuin eamina inttituere perrexerit, penget & ſacra ipſa Congregatio more priſtino Appel- lantibus, quiſe gravatos dixerint, provocatio- neim ad novan examen, nutla gravaminis prc“ vid probatione, indulgere. Interim tamen, ne harum litevrarti memoria dilabatur, vult es- demſacra Congregatio eas in uniuſcujuſque On- dinarii Cancellaria perpetuo confervari. Cujns interea confilium, zuin votluntatem dum ego om- nibus ſignifico, Amplitudini Zuæ fausza ommnia Calo precor. Romæ 494 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Romæz haàc die 10. Januarii 1721. Amplitu- dinis Tuc. Ui Fraten P. M. Card. Corradinus Præfectus. P. Lambertinus Secretarius, Quantum rectè diſpenſandis Eccleſiaſticis muneribus, adminiſtrandæ juſtitiæ, compo- nendis diſſidiis, continendiſque in officio Cleri- cis proficeret ſaluberrima præmiſſarum legum inſtitutio, ſatis ſuperque experientia compe- ruimus, cum Anconitanam primum Eccle- ſiam, ac deinde Bononienſem Sponſam no- ſtram paterna charitate cominus amplectere- mur: Freti ſiquidem dictarum legum præſidio Digniores Parochiis, & Curæ animarum præ- fecimus: Tantâque, benedicente Domino, id aceldit animorum conſenſione, ut nemo que- ſtus ſit, traditum minus Digno celſioris loci Ppræmium, vel minus juſtè alteri credita vacan- tis Eccleſiæ gubernacula. At quia certis ad- monemur indiciis, non ita id alus Epiſcopis contigiſſe, imo non deeſſe, qui privatis abrepti ſtudiis, ſæpe declinare, ac redarguere Judicium Epiſcopale præſumant: Nos propterea ſoliciti de implendis, prout decet, muneris Noſtri par- tibus, nonnulla præfatis Literis addenda, non- nulla vero tacitéâ, breviterque ibidem tradita, clarius explicanda cenſuimus, ut rectè omnia, atque ex ordine peragantur. . Moœrentesigitur audivimus, quod in pleriſ- que .5 emnutie iſuent Atennge nngenit bolen leben Urnn M Per N Ulie, Nelatte oono. WS unken munnet Donuo, nr⸗ Supplementum, ſive Acceſſiones: 495 que Diœceſibus etſi recepta ſit laudabilis, fir- miterque cuſtodienda conſuetudo in ſcriptis redigendi examen Concurrentium: Nihilomi- nus Sxaminatorum Suffragia in ſola literarum peritia verſantur, nec illorum exquiritut ſen- tentia de Clericorum ætate, inſtitutione, gra- vitate, & honeſtate morum, prudentia, muniis antea exercitis, & an tales demum ſint, qui oves ſuas verbo, & exemplo juvare poſſint. Quam devia ſit hujuſmodi praxis à Eridentini ſemita, is planè intelliget, qui expendet verba relata cup. 18. /eſſ. 24 de Keform. Penacto deinde exa- mine renuntientur quotcunque ab his idonei ju- dicati fuzrint moribus, doctrina, prudentia, & aliis rebus ad vacantem Erclefiam gubernan- dam opportunis. Idque probè noſeens Congre- gatio ejuſdem Concilii Interpres pluries edixit, Examinatores ſuo deeſſe muneri, ſi doctrinæ tantum Judices eſſent, nec inquirerent, qui præ alis probitate morum, laboribus, præſtito an- tea Eccleſiæ obſequio, cæteriſque dotibus ad Oficium Parochi cumulate obeundum neceſ- ſariis, eſſent idonei, & commendabiles. Abloluto Examine, ut cuique ſatis comper- tum eſt, fit tantummodo poteſtas Examinato- ribus renuntiandi quotquot regendæ Eccleſiæ idoneos judicaverint, reſervatâà uni Epiſcopo electione Dignioris, quemadmodum ſancitum eſt à Tridentino illis verbis? E biſque Epiſco- pus eligat, quemn cætεανD magis idonmeutn judica verit: Atſi quem Llericorum forté contigerit appellare à mala relatione Examinatorum, quo- / 496 Ad K. P. La-Croiæ Theologiam Moralem quorum cura unicè verſata fuerit in exquiren- da doctrina, non facta uno eodemquetempore ſolerti etiam inveſtigatione aliarum qualita- tum, quæ Paſtoris congruant officio: Ordo ju- dicii ſecumferet, ut etiam Judex, ad quem pro- vocatum fuit, in ſola doctrinæ indagine immo- retur: Nec ſine gravi animarum detrimento, & diſciplinæ injuria præficiatur Eccleſiæ, qui lite- ris magis pollet, licet cætera minus aptus, & quandoque indignus; Contra vero arceatur il- le, qui licet impar doctrinæ merito, attamen morihus, gravitate, prudentia, probato nomi- ne, diuturno Eceleſiæ famulatu, ac multiplici virtutum laude præcellit. Factum præterea ſatis extirpandis abuſibus non videtur, ſi tam Epiſcopus, quam Exami- natores conjunctis ſtudiis, induſtriæ nervos om- nes intenderint in conferenda concordi judicio Eccleſia Perſonæ, quæ licet ſcientia, & literis alteri concedat, maj)ori tamen cæterarum qua- litatum eminet ornamento: Siquidem Poſtpo- ſitus, ſuæ nimium fides doctrinæ, ab irrationa- bili Judicio Epiſcopi non raro appellat; Cauſa- que ad Judicem Appellationis delata, idem totus eſt in perquirenda majori doctrina, ac re- parando gravamine literato homini irrogato, nuſquam liberato aliarum virtutum pondere, quæ in Appellante deſiderantur: Lugentque ut plurimum vigiles Eceleſiarum Antiſtites exi- tum haujuſmodi Appellationis, intimèque do- lent, Parochias doctis, non aptis Paſtoribus, ut dictum eſt, regendas committi. At ſi en lukete uimn⸗ wor enin⸗ unka in em Cucdnd mmune, hommel onnre nan. Pruncen fochcrl Andcorfe⸗ Uulnlant Alzen rengn lliſn nrane Innnn ſplnun TCen lo dhun l e Supplementum, ſive Acceſſtones. 497 i M At ſi Jjudex etiam Appellationis (quod rarò Ann evenit) tantum tribuens ſcientiæ, quantum ſa⸗ Ain tis, majori, & accuratiori examine inquirat, la . qui mores hominum ſint, quæ gravitas, Pru- . (dentia, qui ſuſcepti antea labores; quæ virtu- gren tum ſpecimina, quæ demum totius anteactæ nmen Vitæ ratio, paſcendo Gregi conſentanea: Tot gu E Judici exhibentur atteſtationes ab Appellante ,& ex induſtria collectæ, ut, revocato Epiſcopali Wr. jadicio tanquam irrationabili, non vereatur Ju- un dex ſuccurrere eidem Appellanti, quem tam unmi, copioſa, tamque conſpicua probitatis ad juvant ue documenta. Demum cuùm præcipué Epiſcopis, tanquam in ſpecula conſtitutis, Pateant Subditorum ex= ceſſus, contingere ſolet, ut in Concurſu tam in- fm ſpectà ſcientià, quàm moribus ille idoneus ab Mude Examinatoribus renuntietur, cui fœda aliqua IS vitii labes, ac criminis macula inuſta ſit, omni- un, bus, præterquam Epiſcopo, occulta. Si Epi- ſeopus juſtà ſuadente causâ erimine non reve. lato, eundem criminoſum tacitus Præterierit, ahumque immunem? a ſorde præelegerit: Illico Poſtpoſitus ſimulato gravamine Provocat ad Superiorem Judicem criminis ignarum, & con- ſueto diffugio Appellationis evehitur ad Pa- ſtorale faſtigium, qui non poteſt conſulere Po- uugen Pülo, ſed nocere, nec prælſiare regimen, ſed me augere ditcrimen. Ne igitur improbi ingenii homines remedi- No um Appellatio'nis ad juſtitiæ Præſidium anſtitu- tum, callidèe tra ducant ad iniquitatis defenſio- 4 14d P. La-Croix 2 heol. Suppl. Li nem: 498 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem. nem: Optimum factu aliquibus fortaſſe vide- retur, ſi Appellatione quâvis ſublatà, cura præ- ſiciendi Rectores animarum prorſus relinque- retur Epiſcopis, rationem villicationis ſuæ Chri- ſto Judici tantum reddituris. Verum nullo pPacto probare id poſſumus, quod adverſaretur menti Concilii Tridentini, tacitè permittentis Appellationem in devolutivo à mala relatione Examinatorum, quemadmodum innuere vi- dentur verba illa: Nec prædictorum Exaimina- torum relationem, quominus executionem ha- beat, ulla devolutio, & Appellatio, etiam ad Sedem Apoſtolicam, ſive ejuſdem Sedis Legatos, aut Vice-Legatos, aut Nuntios, ſeu Epiſcopos, aut Metropolitanos, Primates, vel Patriar- chas zmterpoſita impediat, aut ſuſpendat: Cui Sanctioni reſpondet etiam Conſtitutio Piana, admittens Appellationem in devolutivo ab ie- rationabili Judicio Epiſcopi. Qua de re, ut in hujuſmodi negotio aptè omnia, atque compoſitè peragantur, Officii Noſtri eſſe duximus, eum vohis, Ven. Fratres, gerendarum rerum ordinem præſcribere, quem longo uſu utilem agnovimus inſtituendis ani- marum Rectoribus, qui credito ſibi Gregi præ- eſſe, & prodeſſe poſſint. I. Epiſcopus, habitâ notitiâ vacationis Ee- cleſiæ, ſtatim, ad præſcriptum Tridentint, ido- neum in ea deputet Vicarium, cum Congrua ejus arbitrio fructuum portionis aſſignatione, qui onera ipſius Eccleſiæ ſuſtineat, donec ei de Rectore provideatur. II. Pu- ymntrcce dr t Anee Aln beien n gllnſo vialen lonunr S lhliſc Alunn umk Uen ridem ule iin, ſuen ren ,„ , rie 1, er Mu⸗ tonet⸗ Nenn t in Dennihen urin lnlerop, Ninie. utenee eting uleen Ml, lin. rntbegt t,Chi ſeaſcn; Ateegte hueH ,,leſer nthen. mmnult Uun nCnn Awe ⸗ e Sapplementum, ſive Acceſſtones. 492 II. Publico evulgerur Edicto notitia Con- curſũs, congruo, & ab Epiſcopo præfinito tem- *„pPore celebrandi: eodem que Edicto omnes cla- rè, & aperté moneantur, ut interim decurren- te termino aſſignato, coram Cancellario Epi- ſcopali, vel atero ab Epiſcopo deputando, ſua- rum qualitatum, meritorum, & munerum pro- bationes, atteſtationes tam judiciales, quaàm extrajudiciales, aliaque id genus documenta, quæ fraude vacent, exhibeant: Alioquin dicto termino elapſo Documenta hujuſmodi quæ- cunque, & qualiacunque ea ſint, nullatenus reciplentur. III. Eveniente die Concurss, à Cancellario Epiſcopali ſingulorum merita, qualitates, & Kequiſita, (ut vocant) incorruptâà fide deprom- pta à Juribus tempore habili exhibitis, in ſcri- ptis ſummatim redigantur. Porro copia Epi- tomes tradetur non ſolum Epiſcopo, vel Vica- rio Generali vices illius obeunti, ſed ſingillatim omnibus Examinatoribus ad Concurſum ad⸗ ſcitis, ut cum de ſcientia, tum de vita, moribus, aliiſſque regendæ Eccleſiæ neceſſariis dotibus fe- rant judicium. . IV. Die præſtitutà ab Epiſcopo habeatur Concurſus, ſervatà accuratè in omnibus for- màâ traditäâ in ſupra relatis Literis anno 172r. editis, totaque rerum in eo geſtarum ſeries ſcri- ptis diligenter enucleetur. Porro Examinato- res ad aſſequendam certam, & indubiam con- jecturam ſcientiæ, poſtquam diligenter expen- derint ſingulorum peritiam in evolvendo, ex- Ii 2 PkA- 500 Ad X. P. La-Croixæ Theologiam Moralem plicandoque oretenus aliquo Eccleſiaſticæ Do- Ctrinæ capite, vel à SS. Patribus, vel à ſacro Concilio Tridentino, vel à Catechiſmo Ro- mano excerpto, ac pari diligentia libraverint à quolibet ſeripto datas reſponſiones quæſtio- nibus propoſitis; & poſtquam demum depre- henderint, quâ quiſque polleat gravitate ſen- tentiarum, & elegantiâ ſermonis in Conciun- eula ſcripto pariter exaratà, & Textui Evange- lico, vel altero dato Themati accommocdata: Parem, ni fortè majorem ſolertiam Examina- tores adhibeant in perſcrutandis aliis qualitati- bus, regimini animarum conſentaneis; morum honeſtatem inquirant, gravitatem, prudentiam, Ppræſtita hactenus Eccleſiæ obſequia, acquiſi- tam in aliis muneribus laudem, aliaque ſpecta- Pilium virtutum ornamenta, Doctrinæ arcto fœdere conſocianda; hiſque omnibus conjun- ctim expenſis, inhabiles per ſua ſuffragia reji- ciant, & idoneos Epiſcopo renuntient. V. Abſoluto Concurſu ab Epiſcopo, vel, eo impedito, à Vicario Generali una cum Exa- minatoribus Synodalibus non paucioribus quam tribus, Notula compendiaria Requiſito- rum antea diſtributa tradatur Cancellario, qui illam comburat, vel penes Acta ſecreto cuſto- diat, & nemini oſtendat, niſi de mandato Epi- ſcopi, vel ejus Vicarii Generalis. Subinde ve- ro Ordinarius, cum primum er libuerit, eligat ex approbatis Digniorem, nec illi Poſſeſſio ul- lo Appellationis, vel Inhibitionis obtentu re- tardetur. VI. Si nNN ucpr, mehnre Eumdccue nn, ecl guner Imnetn EmnWGrt ſacht tidrnt Ejnru Iuntkchen Eninei umne Uhe, RE r nwb Wantrel nCOe lb l Wönnnte, unl Sapplementum ,„Kve Acceſſtones. 5e VI. Si quem Clericorum appellare conti- gerit à mala relatione Examinatorum, vel ab irrationabili Judicio Epiſcopi: coram Judice Appellationis Acta Concursũs integra omni- no producat; & Judex niſi illis viſis, & grava- mine comperto, Sententiam non pronunciet. Præterea in ferenda ententia, ac reparando gra- vamine idem Judex innitatur ſolummodo pro- bationibus ab Aclis elicitis tam reſpectu doctri= næ, quaàm aliorum meritorum. Quia vero à publica indictione uſque ad diem habiti Con. cursũs tantum temporis interceſſit, quantum ſatis fuit commode exhiber dis neceſſariis juri- bus, atteſtationibus, requiſitis, aliiſque meri⸗ torum documentis; idcirco, ut quævis via frau- dibus præcidatur, volumus, ac diſtrictè man- damus, ne dd. Atteſtationes, Fides tam judi= ciales, quam extrajudiciales, & documenta quæcunque ſtudiosè conquiſita, & poſt Con- curſum, ut ajunt, expiſcata ullo modo recipi⸗ antur: Non obſtantibus ſupra memoratis Li⸗= teris, à Congregatione Concilii Tridentini In- terprete anno 1721. editis, quibus ad præmiſ- ſorum effectum in hac parte derogamus, illis tamen in reliquis, una cum omnibus in eis con- tentis, firmiter in ſuo robore permanſuris. VII. Ubi vero Epiſcopus, poſthabito uno, vel altero ex approbatis, Eccleſiam contulerit magis idoneo ob aliquam fſibi ipſi tantum no- tam cauſam, quam cenſeat ſignificari oportere Judici Appellationis, ad detegendam injuſtè fortaſſe præelectionis notam: FPamiliaribus li- Li 3 teris Go2 Ad R. P. La-Creix Theologiam Moralon terisJudicem certiorem effeiat, inviolabilis ſe= creti lege adjecta. Nemo fit, qui hane praxim, Noſtræ tribuat ſolertiæ, cum illa profluat à Tridentini Decretis. Seſſione etenim 24. cap. 20. de Reform. ita diſponitur: Præterea ſi quis in caſibus à jure permiſſis appellaverit, aut de ali- quo grævamine éonqueſius fuerit, ſeu alids ob Nn lapſiem bienniiè, dc q o ſapra, acd alium Judicein reeutnerit, teneatunr alt s omnia coram Epiſco- pogeſta ad Judieem Appellationis erpenfis ſuis zransferre, EODOEMI TAMEN EPISCOPO PRIUS ADMOXNIZO, Uz S! OUD EI PRO CAUSAL INSYRUCOYIONE VIDEBI. 2R, POSSl CDIC1 APPELIAZIONIS S& NIFICARE. Et quamvis jure Nobis timendum ſit, ne di- cta praxis monendi Judicem, à quo appellatum eſt, in more olim poſita, hàc tempeſtate obſo- leverit, & à Foro receſlerit; attamen Epiſcopus (ut dictum eſt) ſi ex cauſa fibi tantum, & non aliis notà, quæ tamen approbari digna ſit, Ec- cleſiam contulerit; illam Judici Appellationis, datis ſecreto literis, denunciet, & aperiat. Sciant porro Judices, delatas ab Epiſcopo cauſas, & rationes inviolabilis ſecreti fide eſſe cuſtodien- das; nec parvipendendum efle teſtimonium il- lius Paſtoris, cui Divino mandatur eloquio, Oves ſuas agnoſcere. Facile enim credi non po- teſt, Epiſcopo ſuæ non minus, quam alienæ ſa- lutis adeo immemores, ut non deterriti Divini interminatione Judicii, odio, vel favore mo- veantur; & in ſacrorum Canonum ſingularem am In⸗- 1 „ Aclc, enmm umkhl vrmu wöllt Ellre Ietſk l'ua Uebokr umupon lbrdn NM Cllehce Uls gho⸗ lr e ℳ P,h, ſicin anie Nöſe Cn en onn hnnheen Moghtlin yttecke uhon 1n, Cnne Supplementum, ſive Aocceſſtones. 503 injuriam, dicant malum bonum, bonum malum, onentes tenebras lucem, & lucem tenebras. Si vero Epiſcopo fuit ſuſpecta fides Judicis, ad quem appellatum eſt, nec eidem revelanda cenſuerit hujuſmodi occulta rationum mo- menta: illa ſignificet ſecretis literis S. R. E. Car- dinali Præfecto pro tempore Congregationis Concilü, qui nec conſilio, nec authoritate dee- rit, quo minus à Judice Appellationis debitus juſtitiæ locus tribuatur. Præterea, quia æquitati etiam convenit, Cau- ſas Appellationum, quæ magno Litigantium diſpendio, & Eccleſiæ pernicie immortales quandoque exiſtunt, quant4à fieri poteſt brevi- tate terminari: Idcirco, ubi à Judice Appella- tionis lata ſit Sententia, quæ præelectioni factæ ab Epiſcopo omnino ſit conformis, nullus pa- teat novæ Appellationi aditus, ſed authorita- te Rei judicatæ controverſiæ finis imponatur. Sin vero Judex Appellationis aliter, quam Or- dinarius pronunciaverit; liceat Præelecto ab Epiſcopo, qui Causâ cecidit, ad alium Judi⸗- cem appellare, firmiter interim retentà Paro- chlalis Eccleſiæ poſſeſſione. Tandem poſtquam tertius quoque Judex Sententiam dixerit, ne Partes ultra modum graventur laboribus, & expenſis, Ppræſertim, quia agitur de Cura ani- marum, cui damnoſum eſt, certi Paſtoris deſti- tui ſolatio; is legitimum regendæ Eccleſiæ jus obtineat, cui duæ conformes afſfiſtunt Senten- tiæ, nec ullum novæ Appellationis remedium ſuccumbenti ſuffragetur. Ii1 4 His , Pnver un 504 Ad K. P. LaCroix Theologian Moralem. His ſanè regulis, quamvis Appellatio ſubla⸗ ta non ſit, ſatis tamen præſidii comparatum eſ- ſe arbitramur Eccleſiaſticæ diſciplinæ, ac recto gerendarum rerum ordini. Unum ſupereſt, ut propoſita hactenus media debitæ executioni mandentur; eumque in ſcopum Locorum Or- m dinarii vigilantiam ſuam deſiderari non patian- M tur. Ferendum quippe non eflet, ad noſtri Apoſtolatus auditum novas in diem deferri nmnud Qquerelas, ac ſummovendis abuſibus novas im- Wadil Plorari leges abiis, qui jam præſtitutas negli- Nund gunt, & contemnunt. HDemum cum non raro contingat, Ecoleſias Parochiales, Dignitates, Canonicatus, aliaque Beneficia, Curam animarum habentia, à Sede wanen Apoſtolica eſſe confcrenda; vel quia vacave: Iumnſn rint in menſibus reſervatis, vel quia ex alio ca- enn hui Pite dictæ Sedi reſervata ſint: Nos Prædeceſſo- Am rum Noſtrorum veſtigiis inhærentes Præcipi- mus, & mandamus, ut uno vel altero evenien- mlm te caſu, Concurſus ab Epiſcopo ſine ullo diſcri- ndele mine indicatur, nullà ad hunc actum petirà ve- ltn nia, vel licentiâs, quam Noſtris hiſce literis ſibi tributam Epiſcopi intelligant. Abſoluto Con- curſu, ſi res ſit de Beneficus Curatis, quæz tan- zum ratione Merfium reſervataſint, Epiſcopus inter approbatos eligat magis ldoneum, & Datariæ ſignificet, nec Acta Concursũs tranſ- mittat, nii à Dataria, cum id opportunum duxerit, requirantur. Sin vero dicta Benefi cia, quibus Cura imminet ammarum, e alio Zuovis capite, quam Menſium Aokclictven „dect 8 7 * pfutd idi Supplementum, Kve Acceſſiones. 505 S. Sedi reſervata ſint; Eo ſane caſu, veteri non immutato more, abſtineat Epiſeopus à feren- do Dignioris judicio, & Acta Concursus ultro Datariæ exhibeat. Licebit tamen Ordinariis, pro ſuo arbitrio, familiaribus literis Datario ſeriptis eidem de- nunciare Per(onam, quam cenſent regendæ Ec- cleſiæ magis idoneam, eundemque commo- nere, an occulta aliqua, & in Actis juſte reti- cita ſubſit cauſa, quæ cuipiam obſtet ad Bene- cium Curatum obtinendum. Nos ipfi poſt- modum ab hac Sede omnium Principe, & Ma- giſtra, luculento edocebimus exemplo, quanti faciendum i Eniſronme udicium, quantoque vos honore proſequamur, Ven. Fratres, in partem Noſtræ ſolicitudinis evocatos, quibus interim Apoſtolicam Benedictionem Pera- manter impertimur. Datum Romæ apud Sanctam Mariam Ma- jorem die 14. Decembris 174u. Lontificatus Noſtri Anno tertio. Lib. 4. n. 63 9. Proviſi in Cathedralibus (1) (r) Secus de Proviſis in Collegiatis ſtatuit Sacra Congregatio in Avenionenß anni 1586. & in Cathacenſi anni 51726. die 9. Feb. ut videre eſt apud Lambert. T. 3 cdict. p. 226. & 226. & TL. 8. Reſolnt. Sac. Cong, T. 3 P. 273. & 275. Ibi : Trid. fefl. 2 4. c. 1 2. de ref. (2) (2) Et Sacra Congregatio in Alatrina 12. Feb. 1661. Non tamen quotidianis diſtributionibus, ſi choro inter- ſint, voce in Capitulo, aliiſque juribus, & prærogati- ILi 5 Vi 506 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem vis ex Dignitatum, ſeu Canonicatuum poſſeſſione pro- manantibus privantur, juxta Reſolut. Sac. Cong. præ- ſertim in Regienſi ubi reſponſum fuit: Diſtributiones quotidianas non comprehendi in hos caſu verbis Concilii, & in Nullius 1595. in qua reſcriptum fuit; Omiſo- nem Profeſſionis Fidet non privare Canonicum ſapra narratis poſſeſſionis effeltibus, ſed ipſam, &; vocem in Capitulo, & jus pracedendi a die adeptæ poſſeſſionis ha- bere, niſe aliud obſtet, quamvis profeſſtonem ſidei non emiſerit, ut legere eſt in Capuana Profeſſionis Pidei 6. Decembris 173 8. T. 8. KReſotut. ejuſdem anni 1738. p. 198. Quèd ſi Canonici juſto aliquo impedimento de- tenti, quominus ſe ad reſidentiam intra duos menſes conferre; ibique coram Epiſcopo, & in Capitulo (nam emittendam eſſe fidei profeſſionem coram Canonicis Ca- pitalariter con gregatis ſtatuit Sacra Congregatio die 7. Auguſti 108 3. ur in Cathavenſi T. 3. Reſolut. Pp. 27 3. S& clarius in eadem Cuthacenſi die 9. Feb. 1726. ibid. p. 27 5. decrevit eadem Sacra Con gregatio, emittendam eſſe coran Epiſeopo, aut ejus BEicario, & etianz coram Canonicis Capitulariter congregatis; ſußtcere tamen, ſi nittätur coram Capitulo, cui Epiſcopus, vel Vicarius Generalis interſis) queunt ad Epiſcopum confugere pro licentia eandem profeſſionem in alterius manibus emittendi, ſed Sacram tenentur adire Congregationem, quæ ejuſmodi facul- tatem ſub ea formula conſuevit elargiri, dummodo ceſ- ſante impedimento ad ſuam ſe conferant Reſidentiam, ibique eandem Fidei profeſſionem coram Ordinario, & in Capitulo iterum emittant, ut teſtatur Monacell. formul. legal. for. Ecel. Part. I. tit. 2. fortn. 1 3. num. 5. & conſtat ex pluribus ejuſdem Sac. Congreg. Reſolut. T. 3. Reſol. àn. 173 8. p. 189. Quod verèò ad illos attinet, qui Fidei profeſſionem ſtatuto tempore emittere neglexe- rint;, aut minus ritè illam expleverint, coguntur ii 24 Sacram Congregationem confugere, atque ab illa fa- lta Cultan profeſſionem emittere poſſint, ne- Dldien npen KCnun 1 llen Uebvs uncſi lr I nfiß O Supplementum, Eve Mcceſſiones. 507 cultatem petere eam, etiam elapſo tempore, emit- tendi, aut ſi opus fuerit, renovandi, juxta Decre- tum editum in Valentina an. 1599. Iis aufenm recur- rentibus ſolet ſacra Congregatio facultatem imper- tiri, ac fructus etiam eo uſque perceptos, ſi in bona ſide fuerint, condonare, ſub onere tamen aliquid Pau- peribus clargicndi arbitrio Epiſcopi, vel ſui Confefla- rii, ut conſtat ex Reſolut. ejuſdem Sac. Congreg. in Wovarienſi 16. Martii 16 30. Biſignanen. 17. Aug. ejuſ- dem anni, Toletana die 24. Maji 1727. Capuana an. 173 8. L. S. Theſ. p. 190. Vide Lambert. T. 3. p. 232. & 236. èð Lib. 4. n. 726. in fine: Caſtrep. p. 9. n. 3. (1) (1) Huc facit, quod ab Innoc. xIII. conſtitutum eſt, & à Benedicto xIII. confirmatum eſt in lireris ſuper Ec- cleſiaſtica diſciplina in Regnis Hiſpaniarum. Eam his deſcribimus aliis etiam uſibus profuturam. BENEDICTUSPAPA XIII. ad perpetuam rei memoriam. N ſupremo militantis Eccleſiæ ſolio per inef- fabilem divinæ ſapientiæ, atque bonitatis abundantiam, nullo licet meritorum noſtro- rum ſuffragio conſtituti, ea, quæ à Romanis Pontificibus Prædeceſſoribus noſtris ad Eccle- ſiaſticam diſciplinam ſartam, tectamque tuen- dam, & ubi collapſa eſt inſtaurandam provi- dè diſpoſita eſſe naſcuntur, Apoſtolici muni- minis noſtri patrocinio libenter conſtabilimus, noviſque præſidiis, ut exactius ſerventur, cor- roboramus, ſicut ad omnipotentis Dei glo- riam, Eccleſiæ decus, ſpecialemque Chriffi 508 Ad R. P. La-Creix Theolagiam Moralem fidelium ædificationem expedire in Domine arbitramur. §. k. Aliaàs ſiquidem eman4runt à fel. rec. PP. In- nocentio XIII. Prædeceſſfore noſtro literæ te- noris, qui ſequitur, videlicet: INNOCENTIUSPAPA XIII. Ad perpetuam rei memoriam. amh tonnſhn Poſtolici miniſterii, quod nobis, licet im- lunn merentibus, impoſuit ſuperni diſpoſitio lendh conſilii, ratio præcipué exigit, ut Eccleſiaſticæ diſciplinæ in iis, qui in ſortem Domini voca- ti ſunt, aut ſervandæ, aut ubi opus fuerit re- ſtaurandæ, juxta ſacrorum Canonum inſtituta, & ſanctiſſimas Eceleſiæ leges, & ordinationes omni ſtudio advigilemus; poſt enim primi pa- rêntis lapſum ſem per ad inferiora nos depri- mit humanæ mortahitatis infirmitas, & carnis fragilitate obſervantiæ vigor paulatim relaxa- tur, unde & de mundano pulvere religioſa eti- am corda ſordeſcere, & in ipſo Agro Domini ſpinas, ac tribulos identidem germinare quo- tidianà experientia docemur: quod ſi noxia in- Gtnk de evellantur, & utilia plantentur, dubitandum nr non eſt, quin uberior, benedicente Domino-, lern electi ſanctorum operum frumenti meſſis exur- gat, omniſque populus in via Domini, Pprælu- cente Clero feliciter Progrediatur. nt D 1n, lnenin Ulunonnle lmn eil brbu ⸗ tcent Cuùm gel Ne . H5 lolee lolnune — E Snpplementum, pve Acteſſioner. 509 Cum itaque dilectus Filius noſter Ludovicus Sacræ Romanæ Ecclefiæz Cardinalis Belluga, & Moncada nuncupatus Eccleſiæ Carthaginen- ſis ex conceſſione, & diſpenſatione Apoſtolica Præſul, in ipfis Pontificatus noſtri primordiis nobis expoluiſſet nonnulla Eccleſiaſticæ diſci- plinæ rationibus, ac ſaluberrimis Sacri Oecu- menici Tridentini Concili Decretis haud qua- quam conſentanea ſenſim in diverſis inclytæ Nationis Hiſpanicæ locis obrepſiſſe, iiſque ut opportunum remedium adhiberetur à Nobis, quibus eſt commiſſa plenitudo ſolicitudinis, nedum ipſe Ludovicus Cardinalis, & Præſul, ſed & alii venerabiles Fratres Archiepiſcopi, & Epiſcopi Regnorum Hiſpaniarum humiliter poſtulàſſent; eorumque enixis precibus ſua etiam ſtudia, ac vota chariſſimus in Chriſto Fi- lius Noſter Philippus Hipaniarum Rex Catho- licus pro ejus ſingulari pietate, & eximio Chri- ſtianæ Religionis zelo, datis hac de re ad nos pluribus literis, conjunxiſſet; Nos Congrega- tioni particulari nonnullorum ex Venerabilibus Fratribus noſtris, ejuſdem Sacræ Romanæ Ec- cleſiæ Cardinalibus Concilii Tridentini inter- pretibus à nobis deputatorum rem omnem ſe- dulo examimnandam demandavimus. Id autem cum ab ipſa Congregatione Cardinalium eâ, quà par erat maturitate præſtitum, illiuſque ſententia ad Nos per ejuſdem Congregationis Secretarium relata fuerit; de memoratorum Cardinalium conſilio, congruum, & opportu- num duximus, ea, quæ infra ſequuntur ad Om- nipo- 510 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem nipotentis Dei gloriam, Eccleſiæ utilitatem, veteris diſciplinæ inſtaurationem, & ſpiritua- lem Regnorum Hiſpaniarum ædificationem hac noſtra perpetuò valiturà Conſtitutione ſtatue- re, decernere, & declarare. I. Primum igitur cuùm à Patribus memorati Concilii Tridentini, divino afflante Spiritu ſapientiſſimè animadverſum fuerit, quantum Chriſtianæ Reipublicæ interſit, accuratum ha- beri delectum circa eos, quibus Sacra Mini- ſteria committenda ſunt, & in quorum vitam cæteri Fideles jugiter oculos conjicientes ſum- pturi inde ſunt exemplum, quod imitentur; pProptereaque providé ab iiſdem Patribus cau- tum fuerit Ecelefiaſticeæ Militiæ per primam Tonſuram adſcribendos nonniſi illoseſſe, qui probabilem præbeant conjecturam, ſe non ſæ- cularis judicii déclinandi conſilio, ſed ſincero animo præſtandi fidelem cultum, ac ſervitium Deo hoc vitæ genus elegiſſe: volumus, ut pro tutiori ipſius Conciliaris ſanctionis executione: ab omnibus Regnorum Hiſpaniarum hujuſ- modi Archiepiſcopis, & Epiſcopis, non alii ad primam Tonſuram in poſterum admittan- tur, quaàm quibus Eccleſiaſticum aliquod Be- neficium ſtatim conferendum ſit, aut quos conſtiterit Literarum ſtudio operam ſie dare, ut quaſi in via ad Ordines, tum Minores, tum etiam deinde Majores ſuſcipiendos ver- ſari videantur; vel demum quos viderint expe- dire alicujus Eccleſiæ ſervitio, vel miniſterio deputari. I. lun Ipgamm KnN Nn n n⸗ Ponen hl rlnutin Nfnum n itftn Go iſklau⸗ l 1 in lt nlin ob 0 Wanenth A belitln N Cenn Atkn wwli 8 uma an Kuil elten Suphtementum, ſive Acceſſiones. SII II. Et tam in his, qui ad primam Tonſu- Düäl ram, quàm in aliis, qui promoveri ad Ordi- nes etiam Minores optaverint, omnino ſerve- tur pariter regula ab eodem Concilio Triden- „tino tradita; nimirum ut nullus ordinetur, qui tumem judicio ſui Epiſcopi non ſit utilis, aut neceſſa- ehin rius ſuis Ecclefiis, quique illi Eccleſiæ, aut I Pio loco, pro cujus utilitate, aut neceſſitate uImu aſſumitur, non adſeribatur, ubi reipsâ functio- uIlu, nes muneri ſuo conſentancas exerceat. uod ummn ſi qui modò reperiantur vel Clericali Tonſur4 oln jam initiati, velad Ordines ſive Minores, ſi- ur ve Majores jam promoti, qui nulli certæ Ec- E Ccleſiæ, vel loco pio adſcripti fuerint, Epiſcopi uEI adſcriptionem hujuſmocli vel à ſeipſis, vel ² Iluhi Prædeceſſoribus ſuis omiſſam ſtatim ſuppleant eI non minus quoad omnes in Majoribus Ordini- Nhm bus etiam Presbyteratus conſtitutos, quâm II quoad eos, qui vel ſolà primà Tonſura, vel Mi- UNN noribus Orcdinibus initiati, Beneficium tamen G. Eccleſiaſticum poſlident. Ex reliquis autem, mnié ut præfertur, vel ſolà primà Tonſurà inſigni- tis, vel in Minoribus Ordinibus conſtitutos, ſed Beneſicio carentibus, nonniſi eos adſcri- bant, quos Eccleſiis ſuis utiles, vel neceſſarios eſſe judicaverint. Cæterum antedictæ adſcriptio- Iu nis executionem differri poſſe per aliquod tem- poris ſpatium, quod ipſis Epiſcopis conveniens vigebitur, permittimus quoad eos, qui à Diœ- eceſi, in qua Tonſuram, vel Ordines ſuſcepe- 6NS 2 . - . . . —. 8 tn runt, causàâ ediſcendi literarum ſcientias in 1 GN— aliqua publicà Univerſitate, vel Gymnalſio, ſi- ve 5 12 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ve ex alia rationabili cauſa à ſuo Epiſcopo approbata, vel approbandà, abſentes reperian- tur. . III. Cùm autem Clerici, qui in Epiſcopali- bus Seminariis educantur, ut commodius ad literarum, ſacrarumque rerum ſtudium ope- ram conferre, aliiſque à Concilio Tridentino præſeriptis addiſcendis magis aſſiduè incumbe- re poſſint, teneantur juxta ejuſdem Concilii Decretum diebus tantùm Feſtis Cathedrali, aliiive loci Eceleſiis inſervire: hanc quidem ſervitii per eos obeundi rationem ſervari in omnibus Hiſpaniarum Diœceſibus, nec non ipſos generalibus duntaxat totius Cleri ſuppli- cationibus, ſive Proceſſionibus intereſſe vo- lumus, & mandamus, ſublatà quâcunque majoris ſervitii conſuetudine, etiam imme- morabili, poſtpoſità etiam quâcunque Ap- pellatione, & Inhibitione. Si quod autem Seminaritum reperiatur, cujus fundatione ali- ter cautum eſſet ob adjectam gravioris ſervitii legem ab illo, qui Seminarium ipſum funda- verit, ſeu dotaverit, vel ei piam aliquam le- gationem contulerit; Epiſcopi ad Nos, & Pro tempore exiſtentem Romanum bontifi- cem idreferant, ut deſuper opportunè provi- voni alun deri valeat. IV. Præterea, eum maximé deceat, eos, qui Propius ad Sacratifſima Myſteria acceſſuri ſunt, ultra cætera requiſita, congruenti etiam polle- re ſci'entia, quâà præditi viam fſalutis indicare aliis Chriſti fidelibus poſſint: Epifcopi nonniſi eos ünel, Me Urmemn Panrionen 1 orin IHgmnrn mntnert, nn gil Iunen ir. ſticc Uufeumen tiifnin inceeck! himn uinteer Akumime Alu erl “ wert 12 iinlt Gmnot Olicknn enumm enCneit Ctli, 1 Eynnn eet 0 1 t cniminn anſe /, Auer Cutei t ncri⸗ Gennm Suapplementum, ſive Acceſſiones. 513 eos ex Clero tam Sæculari, quàm Regulari ad Sacros Ordines admittant, quos ob ſcientiam, aliaſque qualitates eo gradu verè dignos per di- ligentem inquiſitionem compererint; adeo ut ſatis non ſit illos, qui promoveri ad Ordines prædictos optant linguam latinam intelligere, Catechiſmo inſtructos eſſe, atque aptè reſpon- dere quæſitis circa ordinem ſuſcipiendum ſibi in examine propoſitis. Qui verò ad Presbyte- ratum erunt aſſumendi, idonei prius per accu- ratum ſimiliter examen comprobentur ad mi- niſtranda Sacramenta; & ad populum docen- dum ea, quæ ſcire omnibus neceſſlarium eſt ad ſalutem: quod quidem ut rectèe præſtari poſſit eoſdem Epiſcopos in Domino hortamur;, ut, quantum fieri poteſt, eos tantum ad Sacerdo- tium affſumant, qui ſaltem Theologiæ Moralis competenter periti ſint. V. Quòd ſi Domicilium in una Diœceſi ha- bentes, Beneficium verò in altera, ordinari ad ejuſdem Beneficii titulum optaverint ab Epi- ſcopo, in cujus Diœceſi Beneficium hujuſmodi ſitum eſt: Epiſcopus Domicilii debeat eos, ſi in ſuam Diœceſim reverſuri ſunt ſuper ſcientia, vel idoneitate examinare ante conceſſionem Li- terarum Teſtimonialium ſuper eorum natali- bus, ætate, moribus, & vita juxta Conſtitutio- nem fel. rec. Innocentii Papæ XII. Prædeceſſoris noſtri, quæ incipit ulatores, obtinendarum; addito quoque compertæ idoneitatis teſtimonio in iiſdem Literis; hæque concedi nullatenus debeant, ſi antedicto examine tanquam habiles Ad P. La-Croix Theol. Snppl. Kk a- Xx 7 514 AAk. P. La-Croix Theolegiam Moralem approbati non fuerint, iiſque juxta præmiſſlam formam non impetratis, miniméè poſſint ab alio Epiſcopo, cui etiam ratione obtenti Beneficii M ſubjecti ſint ad Ordines promeveri; ſique ſecus fiat, Ordinans quidem à collatione Ordinum per annum, Ordinatus verò à ſuſceptorum Or- dinum executione, quamdiu proprio Ordi= nario videbitur expedire, eo ipſo ſuſpenſus ſit, aliſque inſuper gravioribus pœnis pro modo culpæ Noſtro, & pro tempore exiſtentis Roma- ni Pontificis arbitrio infligendis uterque ſubja- ceat. Cumque etiam juxta memoratam Inno-= centii Prædeceſſoris Conſtitutionem, ratione, ac titulo Beneficii in aliena Diœceſi obtenti non aliter liceat Ordines ab Epiſcopo ejuſdem Diœ- ceſis ſuſcipere, quam ſi Beneficium prædictum ſit ei reditus, ut ad congruam vitæ ſuſtentatio- nem, detraclis oneribus per ſe ſufficiat, decla- ramus, ſufficientiam hujuſmodi præfiniendam eſſe, non juxta Taxam Synodalem, ſive mores pro promovendis ad Sacros Ordines vigentem in loco prædicti Beneſicii (niſi tamen illud con- tinuam, & præciſam reſidentiam requirat) ſed juxta Taxam, vel eâ deficiente, juxta morem in alio loco Domicilii vigentem. VI. Porro ad ſartam, tectamque ſervandam Eccleſiaſticam diſeiplinam non minus momen- ti habet, quòd Clericali militiæ nomen dare non permittatur iis, qui haud ſatis idonei ſint, quaàm quod eidem militiæ ſam adſoeripti laudabilem vivend' rationem ſectentur, eam- que morum exhibeant innocentiam, quæ ſan- Ctita- flrente nnder DNRe tla, Nene Uolcku linire m liini , pmn Munerdt Mnhchn, INenr Uit,n m. , lee Cmhr liun 8 Ubi no 0 lſnluf Dono ln heneibr unle on perllteert keun ini Supplementum: ſive Amcceſſienes. 5151 QGitati fuſcepti inſtituti reſpondeat, multoque magis, quod abſtineant iis, quæ à Sacris Ca- nonibus jure, meritoque vetita ſunt, uti pror- ſus indigne hominibus Tabernaculum Domini inhabitantibus „ & venerando Altaris miniſte- rio dicatis. Statuimus propterea, atque de- cernimus, quòd qui ſunt Clerici, aut prim¾ Tonſurâ, aut Ordinibus minoribus initiati, nullumque Eccleſiaſticum Beneficium poſfi- dentes, qui neglectis Concilii Tridentini De- cretis, habitum Clericalem, ac Tonſuram non deferant, vel fi etiam deferant, non tamen certæ Eccleſiæ, aut Loco Pio, cui ex mandato Epiſcopi adſcripti fuerint, inſerviant, ſive in Seminario Eccleſiaſtico, vel in aliqua Schola, aut Univerſitate de licentia ſui Ordinarii non verſentur; Epilan „nullâ etiam præmiſsâ monitione, eos privilegio Fori privatos decla- rent, eorumque adſcriptionem ſervitio certæ Eccleſiæ antea factam, deleri jubeant. Sique ii meliorem vitæ rationem non inierint, aut etiam ſi alii ſint, quos ex propria culpa effi- ciendos idoneos promotioni ad Sacros Ordines ſperari nequeat; ; lidem Epiſcopi, ſervatà for- màâ à Sacris Canonibus traditâ, ad privationem aliorum Clericalium Privilegiorum contra ip- ſos procedant, Ubi veròô reperiantur Clerici Cappellanias „vel Beneficia cujuſcunque etiam tenuis reditus obtinentes, quorum improba vita aliis offenſionem Prahens deſtruat potius, quàm ædificet, vel concubinarii, aut fœnera- tores, vel ebrietati, ludiſve alearum dediti, K k 2 vel 516 Ad R. P. La-Croix 71 heologiam Moralem vel ſatores rixarum, vel negotiatores, vel arma geſtantes, vel in incertis ſedibus vagantes, vel Clericalem habitum, Tonſuramque non defe- rentes, vel Eccleſiaſticà Immunitate in frau- dem Tributorum, & Vectigalium à Laicis non exemptis ſolvendorum temerè abutentes, vel qui demum ſimilia, aut majora crimina patran- tes numero magis, quaàm merito ad Eccleſiam pertinere viſi fuerint; Epiſcopi, præmiſſis ta- men neceſſariis monitionibus, ſervatiſque aliis de jure ſervandis contra ipſios, ad pœnas à Ro- manis Pontificibus Prædeceſſoribus noſtris, & à Sacris Conciliis impoſitas, & etiam ad pri- vationem Beneficiorum, Capellaniarum, & Eccleſiaſticorum Officiorum in omnibus illis caſibus, in quibus prædicta privatio à Sacris Canonibus impoſita eſt, humanis quibuſeun- que rationibus poſthabitis, procedant, me-= mores, ſeipſos neglectæ ſubditorum emenda- tionis condignas, Deo vindice, pœnas perſo- luturos. VII. Sed & cùm Perſonæ Eccleſiaſticæ nun- quam ſatis in obſequiis Supremo Numini exhi- bendis, iiſque præſtandis, quæ eorum ſtatui conſentanea ſunt, exerceri valeant; plurimum in Domino commendamus pium morem in pleriſque Hiſpaniarum Diœceſibus vigentem, ut Clerici tam in minoribus, quàm in majori- bus Ordinibus conſtituti, atque etiam Presby- ri, tametſi Beneficia, vel Officia Eccleſiaſtica non habentes, ſuperpelliceo induti in Eccleſiis: quibus adſcripti fuerint, Miſſæ Conventuali cum wum N D Uahonn npeinine ueund, un, ſeln lelyithnt, In mitt then ur mi Uenb oe Mn, rleir , Uüne uannu Amngn unn, nne umn Klacete Punloete ileli Dende⸗ Uolru,d un nl Gnol ughin eln,N Gntpetr fulei⸗ ülane. Mnta, uinn n M de⸗ anud Cunke a ün D Certet Supplementum, ſive Acceſſionet. 517 cum cantu celebratæ, nec non primis, & ſe- cundis Veſperis Officii diebus Dominicis, aliiſ- que Feſtis afſiſtant. Quin imò enixé horta- mur, ut Epiſcopi aliarum Diœceſium, in qui- bus mos ille inſtitutus hactenus non fuerit, id in poſterum ſervari curent in omnibus, ac inſuper ſatagant, ut omnes Eccleſiaſtici præ- dicti etiam collationibus habendis coram Pa- rochis ſuis, vel aliis ab Epiſcopo deputatis ſuper caſibus conſcientiæ forum concernenti- bus, & ſuper ritihus, ac cæremoniis ſacris in- terſint. VIII. Et quoniam in prædictis Hiſpaniarum Regnis reperiri intelleximus Beneficia, & Ca- pellanias etiam de Jurepatronatũs vel Eccleſia- ſticorum, vel Laicorum, mullo tamen certo proventu inſtructas, vel adeo tenui, ut nec ad dimidiam, nec ad tertiam partem congruæ pro Clericis ad Sacros Ordines promovendis neceſ- ſariæ aſcendat; malis haud quidem levibus in- de erumpentibus occurrere cupientes ſtatui- mus, & mandamus, quòd Epiſcopi ad Benefi- ciorum, & Capellaniarum, quæ nullum certum reddtum habent, ſuppreſſionem ſtatim deve- niant. De alis verò Beneficiis, & Capellaniis, quarum certus annuus fructus ad memoratam ſaltem tertiæ Congruæ partem non aſcendit, decernimus nulli in poſterum conferendam eſſe primam Tonſuram ratione juris aſſequendi ali- quod ex diclis Beneficiis, & Capellaniis. Ut- que Patronatuum jura, quantum fieri poſſit, Qalva remaneant, liceat Patronis tam Eecle- K k 3 ſiaſti⸗ 718 Ad K. P. La-Croix Theolo giam Moralem ſiaſticis, quàm Laicis ad dicta Beneficia, & Capellanias nominare, non tamen veluti ad Beneficia Eccleſiaſtica requirentia in nominan- N dis primam Tonſuram, ſed tanquam ad Legata pPia; & nominati, tametſi primam Tonſuram non habentes, ea retinere poſlint, tanquam pPia Legata cum onere adimplendi omnia onera à Fundatoribus injuncta. IX. Non ſine gravi Noſtri dolore etiam ac- cepimus, quod quanquam Tridentina Synodus decreverit omnes, qui Parochiales, vel alias curam Animarum annexam habentes Eceleſias, quocunque modo obtinent, dehere diebus ſal- tem Dominicis, & Feſtis ſolemnibus plebes ſibi commiſſas pro ſua, & earum capacitate paſce- re ſalutaribus verbis, docendo ea, quæ Chri- ſtifideles ad ſalutem ſcire oportet, ac explican- do divinæ legis præcepta, Fideique Dogmata, pueroſque ejuſdem Fidei rudimenta imbuen- do, & brevi, facilique ſermone vitia denuncian- do, quæ declinare, & virtutes, quas ſectari opor- teat; nihilominus nonnulli Parochialium Ec- cleſiarum Rectores, hæc, quæ ſuarum partium adeo ſunt, prætermittunt, culpam hujuſmodi à ſe amoliri nitentes, vel prætextu immemorabi- lis, ſed quidem pravæ conſuetudinis, vel quia hæc ab ipfſis præſtari neceſſe non videatur, ſup- pPetente nimirum copiâ aliorum habentium ſa- cras Conciones in aliis Eccleſis, itemque im- buentium pueros Myſteriis Fidei, vel in ſeho- lis, vel in compitis. Ne itaque ſub inani iſta- rum, aliarumque ſimilium excuſationum præ- textu ton N on mw taden ut. Mnrare Iihmeun Mennenet Cenchenn Crmn, Marr a nn hxvd nſent, nteſin nm, iezn Wer dalt Anm n tnli H umme Mann 1 n 1 lonn ttana upoch iſtiln Wlalt rcthutt Uet, 1,Acie elenn her. Supplementum, fue Acceſiones. 519 textu tanta Chriſtianæ Reipublicæ pernicies ſtruatur, diſtinctè præcipimus ſingulis Hiſpa- niarum Archiepiſcopis, & Epiſcopis, ut om- nino efficiant, quòd omnes it, qui animarum curam gerunt, munia prædicta per ſeipſos, vel, ſi legitimé impediti fuerint, per alios idoneos diligenter exequantur. Si verò aliqui non ſatis habiles ad illa obeunda reperian- tur, iidem Archiepiſcopi, & Epiſcopi per alios à ſe deputandos ſumptibus Parochorum minus idoneorum opportunè ſuppleri ſtude- ant: & in poſterum Beneficia, quibus anima- rum cura imminet, nonniſi veré idoneis ad memorata Offſicia per ſeipſos adimplenda con- ferantur. X. Præterea, ne Conſtitutionis S. Pii V. eti- am Prædeceſſoris Noſtri, in qua taxatur Con- grua fructuum portio Vicarus perpetuis Ani- marum curam exercentibus allignanda, inter- pretationem ab ejus ſententia alienam fieri con- tingat, declaramus, Conſtitutionem illam per- tinere duntaxat ad Vicarios perpetuos illarum Ecclefiarum Parochialium, quæ aliis Eccle- ſiis, Monaſteriis, Collegis, Beneficiis, & Locis Piis unitæ ſint: nec non portionem an- nuam fructuum, quæ ibidem ſtatuitur afſſig- nanda ipſis Vicarus in ſumma non majori, quam centum, nec minori, quàm quinquaginta ſcutorum, intelligi debere de ſcutis argenteis Juliorum decem monetæ Romanæ pro quolibet ſcuto. XI. Quoties itaque in aliis Parochialibus Ec- K k 4 cle- 520 Ad K. P. La-Croix Theologiam Mornlem cleſiis, quæ, ut præfertur, u nitæ non ſint „O- portuerit ex aliqua juſta cauſa provideri per i⸗ G Coadjutores Parochorum, aut per Vicarios tem- Ke porarios; curæ erit Epiſcopis pro data ſibi à lw. Tridentina Synodo poteſtate Partem fructuum men Prædictis Coadjutoribus, aut Vicariis afſignan- W dam determinare in ea quantitate, quæ pro an ſuo prudenti arbitrio, & conſcientia conve- um niens videbitur, ratione videlicet habit4 redi: tuum, & emolumentorum Eccleſiæ Parochia- ſemn Iis, in qua deputati fuerint, nec non inſpectis Miu conditionibus Loci, numero animarum, quali- hlc tate laboris, & quantitate impenſarum, quas zublab commiſſi officii neceſſitas poſtulaverit. Quod mtullb ſi Parochi ab Epiſceopis moniti, congruo iiſdem mnndhn termino præfixo, Coadjutores, ſive Vicarios Hmin ih temporarios, quoties opus fuerit, äfſumere ne- mmiznne glexerint, poterunt ipſi Epiſcopi eos, quos huic Autlen muneri idoneos cenſuerint, authoritate propriã i deputare cum aſſignatione antedictæ portionis wonbe fructuum. Et nihilominus, ubi etiam prædicti kinnenh Coadjutores, aut Vicarii tem porarii à Parochis n nominati, vel aſſumpti fuerint, de eorum ido- ſenge neitate Epiſcopis conſtare per examen debeat, Auune antequam ad exercitium admittantur; nec ſa- ehn tis ſit, quòd ad confeſſiones audiendas antea mn fuerint approbati, niſi aliis etiam qualitatibus ad curam Animarum rectè exercendam oppor- Ar tunis præditi noſcantur. Quibus, ſi careant, unlan nec Parochi deinde intra alium ſimilem termi- nWen num ab Epiſcopis præfigendum alios verè ido- e au⸗ neos nominaverint; tum pariter ad ipſos Epi- N⸗ . 4 4 r . E 6 ntn iaße b en lnnti. nc nngt l hrä le ſeng eer Pagtue tenn pnpne nmnet lna kemnh⸗ wni Supplementum, ſive Acoeſſionet. 21 ſcopos libereè ſpectet deputatio cum dicta Con- gruæ aſſignatione; nec ulla Parochorum con- tradictio, aut exemptio, aut appellatio, aut cujuſcunque Judicis inhibitio executionem de- putationis, & aſlignationis certæ partis fru- Quum in caſibus præmiſſis ſuſpendere poſſit, itemque non obſtante quâlibet contrarià con- ſuetudine, etiam immemorabili. XII. Verum, quia non ſatis Animarumcu- ræ, & neceſſitatibus quandoque conſultum eſt per hoc, quod ad obeunda Parochialia munia alii Sacerdotes Parochis adjungantur, ſed ma- jora remedia adhiberi oportet, quoties nempe ob Locorum diſtantiam, ſive itineris difficulta- tem Parochiani ſine magno incommodo pro Sacramentis percipiendis, diviniſque Officiis audiendis accedere ad Eceleſiam Parochialem nequeant; tunc quidem meminerint Epiſcopi licere ſibi pro ſuo arbitrio, invitis etiam Recto- ribus, vel intra eaſdem Parochias deſtinare alias Eccleſias, in quibus Sacerdotes Parocho- rum Coadjutores Sacramenta miniſtrent, & Divinum cultum exhibeant, vel novas Paro- chias, novaſque Parochiales Eccleſias à veteri- bus diſtinctas conſtituere, iiſque novos Paro- chos præficere, aſſignata ex reditibus ad vete- rem Parochialem Eccleſiam m quomodocunque Pertinentibus convenienti portione ad victum eorum, qui vel tanquam Coadjutores in dictis aliis Eccleſiis deputati, vel tanquam diſtincti, & independentes Parochi curam Animarum Kk è5 eX;= 7 522 Ad E. P. La-Eroix Theologiam Moralems exercuerint; null4 ad præmiſſa impendia ſuf- 1 fragante appellatione, aut inhihitione. 1ℳ XIII. Cum ad præſcziptum quoque Triden- W tinæ Synodi Epiſcopis is honor tribuendus ſit, N e qui eorum dignitati convenit, eoſque in Cho- We ro, & in Capitulo, in Proceſſionibus, & aliis W Ahnn actibus publicis primus locus eſſe debeat, & lua præcipua omnium rerum agendarum autho- uipen ritas; mandamus id religiosè, ac perpetuò ob- Umine ſervarii in omnibus actibus adeo juſtæ hujuſmo- uin di præeminentiæ, & authoritati conſentaneis, ad non obſtantibus privilegiis etiam ex fundatio- AMwurn ne competentibus, conſuetudinibus etiam im- gl lod memorabilibus, ſententiis, juramentis, & con- munnclt cordis, quæ ſuos tantum obligent authores. M XIV. Præterea, ut Clauſtrals quoque diſci- giimdnl plinæ vigor illibatus permancat, Pontificiæ No- lhnaztt ſtræ ſolicitudinis Partes etiam duximus inter- K ponendas. Cum itaque experientia comper- teirl tum fuerit, quantum detrimenti illi afferatur, enn ex quo plures ad religioſum habitum admit- nihie tantur, quam vires redituum patiantur; mo- mign derno, ac pro tempore exiſtenti Noſtro, & rlit in Apoſtolicæ Sedis in iiſdem Hiſpaniarum Re- “ gnis Nuntio per Præſentes committimus, & l ſhalc mandamus, ut euret, & vigilantiam adhibeat, . Herlo ne contra præſeriptum memorati Concilii Tri- 8 in dentini in Monaſteria, Conventus, & Domos, erſt tam Virorum, quàm Mulierum, ſive Bona im- bNcin mobilia poſſ deant, ſive non poſi lideant, major Ghnen numerus recipiatur; quam qui vel ex proven- Ali tibus propriis ipſorum Monaſteriorum, Con- ventuum rnCo hdlo Clnttis Kutr Wtnnkr Pnrnn 1AJ. Drlord Hnnyne 5 Supplementum, ſve Acceſſionelt. 52 3 ventuum aut Domorum, vel ex conſuetis Eleë- moſynis, aliiſve quibuſeunque obventiombus⸗ in commune tamen conferendis commodè pPoſſit ſuſtentari. XV. Quoties vero Regulares ad Ordines erunt promovendi, ſervetur omnino Deeretum Congregationis Cardinalium Concilii Triden- tini Interpretum à piæ memoriæ Clemente Pa- pa VIII. Prædeceſſore etiam noſtro confirma- tum die 1 5. Martii 1596., quo ſancitur non ad alium, quaàm ad Epiſcopum Diœceſanum Li- teras Dimiſſorias pro eorundem Ordinum ſu- ſceptione à ſuis Superioribus eſſe dirigendas, præterquam in caſu, quo Diœceſanus à Diœce- fi abeſſet, vel Ordinationes non eſſet habiturus, quo etiam caſu in Literis Dimiſſoriis ad alium Epiſcopum dirigendis expreſſa fieri deheat mentio, vel de prædicta Epiſcopi Diœceſani abſentia, vel de illa alia cauſa, videlicet, quocl Ordinationes non ſit habiturus: exceptis tamen quoad prædicta Kegularibus illis, quibus per ſpeciale privilegium à Sede Apoſtolica poſt Concilium Tridentinum fuerit conceflum; ut à quolibet Catholico Antiſtite ordines fuſcipe- re poſſint, ſuper quo Indulto nihil per præſen- tes innovare intendimus. Noverint autem Epiſcopi ſe debere per ſemeti pſos, ſecluſo ægro- tationis caſu, Ordines conferre, & ſacrorum Ordinum collationem ſtatutis à jure tempori- bus, ac in Cathedrali Eccleſia, vocatis, & ad- ſtantibus Canonicis, publicè habendam eſſe, vel ſi in alio Diœceſis loco, ſemper tamen in Ec- 524 Ad K. P. Ea-Groix Theologiam Moralem cleſia quantum fieri poterit digniori: & præ- ſente Clero ejuſdem loci. Ne vero incertitu- do, an ipſi ordinationes ſint habituri nimis gra⸗ ve aflerat incommodum promovendis varia Dioœceſis loca inhabitantibus; per menſem an- te ſingulis vicibus publico Edicto ab iiſdem E- piſcopis denuncietur, ſe Ordinationes eſſe ha- hituros, adeo ut quoties denunciatio hujuſmo- di facta non fuerit, inde ſatis intelligant Regu- lares, Epiſcopum Diœceſanum Ordinationes eà vice minimè eſſe habiturum: ſihique idcirco licitum futurum Ordines ab alio Epiſcopo ſu- ſcipere cum Literis Dimiſtſoriis ſuorum Supe- riorum ad eum direclis, ſervatà in iis formâ ſu= Perius expreſſa. „XVI. Epiſcopi in omnibus Mulierum Mo- l naſteriis ſibi ſubjectis Ordinariàâ, in aliis vero exemptis authoritate Sedis Apoſtolicæ incon- cuſsè obſervari curent, quæ circa Sanctimonia- lium clauſuram, vetitumque in dicta Monaſte- ria ingrefſum, tam in Decretis Fridentinæ Sy⸗ nodi, quam in Conſtitutione fimilis memoriæ Gregorii Papæ XIII. etiam prædeceſſoris Noſtri edita Idibus Januarii anni 1575. provide ordi- nata ſunt. XVII. Perpendentes etiam Chriſtianæ Rei- pPublicz in primis expedire, ut miniſterium, ac poteſtas clavium in remittendis, retinendſiſ que peccatis recte exerceatur; declaramus Sa- cerdotes, tam Sæculares, quaàam Regulares, qui ab Epiſcopis obtinuerint licentiam audiendi Confeſſiones limitatam, velquoad genus Per- Lonarum, uwun. ümt Eulimn urhiz AeNR N 2ceſer iulwe, 1TCnrn baltn ülente e, n Ilgte De o 4 Cuktlitne Einonn Uerrorn lorefelet Dililine Eulen. Ulrine⸗ 1 enrde Plre mun, 8 H DFupplementum, ve Acteſſtoner. 52 ſonarum, vel quoad tempus, non poſſe pœni- tentiæ Sacramentum adminiſtrare extra tem- pus, vel locum, vel genus Perſonarum ab ipſis Epiſcopis præſcriptum, quocunque privilegio, etiam in vim Bullæ, quæ appellatur Cruciatæ Sandtæ, competente, nullatenus ſuffragaturo. Cumque idem Innocentius Prædeceſſor per ſuas die 19. Aprilis anni milleſimi ſeptingente- ſimi, expeditas Literas decreverit Sacerdoti⸗ bus tam Sæcularibus, quaàm Regulari bus non licere confeſſiones eorum, à quibus ex indulto prædicæ Bullæ Cruciatæ ad id electi fuerint, audire, abſque præcedenti approbatione Or- dinarii illius Loci, in quo ipſi Pœnitentes de- gunt, & Confeſſores eligunt etiam ab Ordina- riis aliorum Locorum antea approhati fuiſſent, ac etiamſi Roœnitentes Ordinariis illis, qui Con- feſſores Clectos approbaſſent, ſupditi eſſent; nec non Confeſſiones aliter factas, ac reſpecti- Vé exceptas, nullas fore, irritas, & Invalidass & Conſeſlores ipſo jure ſuſpenſos eſſe. Nos eandem Conſtitutionem approbantes, confir- mantes, & innovantes declaramus inſuper prædictis Sacerdotibus tam Sæcularibus, quaàm Resgularibu ad Confeſſiones excipiendas, vel ex vi prædictæ Bullæ Cruciatæ, vel ex quocun- que alio privilegio electis ſuffragari minime et= lam poſſe, quod approbati alias fuerint ab Epi⸗ ſeopo illo, qui aliquando fuerit Ordinarius Lo- ci, in quo Confeſſiones audiendæ ſint, ſed talis tunc temporis amplius non exiſtat, vel quia ab haumanis exceflerit, vel Epiſcopatui renuntia: Verit, 5 26 Ad K. P. La-Croiæ Theologiam Moralem verit, vel quia ad aliam Eccleſiam authoritate Apoſtolicà translatus reperiatur; ſed neceſſa- riam omnino eſſe illius, qui actualiter, & pro tempore Ordinariam Juriſdictionem in ea Diœceſi exerceat, approbationem. Hæc tamen ſuffragetur etiam tacita, eaque adeſſe cenſea- tur, quouſque præcedens licentia, ſive appro- batio duret, & revocata ab eo non fuerit; in quo caſu nova, & expreſſa impetranda erit, ſi illa Præcedenter obtenta, vel pro temporis ad- ſeripti lapſum expiraverit, vel per poſteriorein revoçationem ſublata fuiſſet. XVIII. Meminerint quoque Regulares, ſe excipere non poſſe Confeſſiones Monialium, tametſi eorum regimini, & gubernio ſubjectæ ſint, niſi ultra licentiam ſuorum Prælatorum Regularium præcedat examen coram Epiſco- po Diœceſano faciendum, ejuſque ſpecialis quoad Confeſſiones dictarum Monialium ap- probatio; remotâà quâcunque conſuetudine, etiam immemorabili. XIX. Cumque ex eodem Concilio Triden- tino Confeſſor extraordinarius bis, aut ter in anno offerri Monialibus debeat, qui omnium Confeſliones audiat: ſi in beedun Superiores Regulares quoad Monaſteria ipfſis ſubjecta to- ties prædictum extraordinarium Confeſſorem deputare neglexerint, vel ſi etiam ex proprio eodem Ordine ſemper deputaverint, nec ſal- tein ſemel in anno ad id munus elegerint Sa- cerdotem, aut Sæcularem, aut Kegularem al- terius diverſi Ordinis Profeſſorem; in his caſi- bus ülorm bihe Dhmndm. Ahlewale Verot, z chunt Epeme Ulhlnent Euhpnt nmbhlln, nlar Ulrina Weobien Anng itt, ro unhhen pela Wtar, 6 8 tem D eno n te 1 Chule⸗ . con n nd “ 1 uſient , 5 Uenyrr. e Ahmſarh nHum nnhiit. r fen . lulmg nrnnde Supplementum, ſive Acceſſionee. 527 bus Epiſcopi pro ſuo arbitrio, & conſcientia deputationem hujuſmodi facere poſſint, nec illa quovis titulo, aut prætextu à Superioribus KRegularibus valeat im pediri. XX. Epiſcopi inſuper abuſus omnes, qui in ecleſiis, aut Sæcularibus, aut Regularibus contra præſcriptum Cæremonialis Epiſcopo- rum, & Ritualis Romani, vel Rubricas Miſſa- lis, & Breviarü irrepſerint, ſtudeant omnino removere. Et ſi adverſus ea, quæ in dicto Cæ- remoniali ſtatuta ſunt, conſuetudinem, etiam immemorabilem allegari contingat poſtquam recognoverint, aut eam non ſatis probari, aut ctiam probatam ſuffragari, utpote irrationabi- lem de jure non poſſe: executioni eorum, quæ in dicto Cæremoniali conſtituta ſunt, di iligenter incumbant; nec ulla ſuſpenſiva appellatio ad- mittatur. XXI. Sedulo pariter cavent idem Epiſcopi, ut eliminentur abuſus, ſi qui forſan tam quead Eceleſiaſticos Sæculares, quàm quoad Regula- res inducti fuerint adverſus Concilii Tridenti- ni Decretum de obſervandis, & evitandis in ce. lebratione Miſſarum . 22. & contra Regula- res, ſi opus fuerit, procedant ex Apoſtolica de- legatione in eo Decreto ipſis indulta, poſtpoſi- tà quàcunque appellatione ſuſpenſivâ; ſed ſo- lum reſervata in devolutivo ſuper quocunque dubio, quod excitari contigerit, declaratione Congregationis pro tempore exiſtentium S. R. E. Cardinalium memorati Concili Interpre- tum. XXII. 5 28 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem XXII. Cumque circa Miſſarum celebratio- nem in privatis Oratoriis „nec non circa uſum Altaris geſtatorii à recol. memor. Clemente Papa Xl. Prædeceſſore etiam Noſtro opportu- num Decretum promulgatum fuerit die 15. Decembris anni 170 3. Epiſcopi dent operam ut omnia ibidem ſtatuta etiam in Regnis Hiſpa- niarum ſerventur: idemque Decretum in ſuis reſpectivè Diœceſibus, ut facilius omnibus in- notelcat, publicari faciant, additâà etiam pro- hibitione, ne in privatis Regularium QOellis, ſi- ve Cubiculis erigatur Altare pro re ſacra ibi- dem facienda, & contra quoſcunque contra- vealentes Cenſuris etiam Eccleſiaſticis proce- dant, adhibitâ quoad Regulares authoritate Sedis Apoſtolicæ in memorato Decreto ipſis delegatà, remotàâque quâcunque contrari4 conſuetudine, etiam immemorabili. Decla- ramus tamen, quòd, cum in prædicto Decreto ſtatuatur, non licere Epiſcopis extra Domum propriæ habitationis in Domibus Laicis erige- 1 re Altare, ibique Sacroſanctum Miſſæ Sacrifi- cium celebrare, ſive celebrari facere; hujuſmo- di prohibitio intelligenda non ſit de Domibus etiam Laicis, in quibus ipſi Epiſeopi fortè oc- unr S Vanii AMae c caſione Viſitationis, velitineris hoſpitio exci- piantur, ut nec etiam quando Epiſcopi in caſi- bus à Jure permiſtis, vel de ſpeciali Sedis Apo- ſtolicæ licentia abſentes à Domo propriæ ordi- nariæ habitationis, moram idcirco faciant in aliena Domo per modum ſimilis habitationis: his enim caſibu⸗ licita iis erit erectio Altaris ad effe- 4 ke Ann zt . e Mknno tlind uſ Pe Alrun lhhrt, Manmſ K lbe dl Ardt Koennteont Uneuuheen Ar, Ppnpimn, 10temi Mdetlerne lertan limimn Ulokolc⸗ nre ſnn uumini Umno⸗ ue lemug Nr ann NN,. Cchero Gmhowon nnlein Sapplementum, ve Acceſſtiones. 529 effectum prædictæ celebrationis, non ſecus, ac in Domo propriæ ordinariæ habitationis. XXIII. Præcipimus quoque accuratéè atten- di, ac adimpleri quæcunque alia præſcribuntur in ejuſdem Generalis Synodi ſeſſ. 25. de Regu- laribus, & Monialibus. Qumque in cap. 25. ampliſſimè derogetur omnibus contrariis pri- vilegiis ſub quibuſcunque formulis verborum conceptis, ac Mare magnum appellatis, etiam in fundatione obtentis, nee non Conſtitutioni- bus, & Regulis etiam juratis, atque etiam con- ſuetudinibus, vel Præſcriptionibus, etiam im- memorabilibus; ſciant omnes derogationem hujuſmodi non ad ea tantum referri, quæ in prædicto capite continentur, ſed etiam ad alia, quæ in ſingulis ſuperioribus Capitulis ejuſdem ſeſſionis conſtituta ſunt. XXIV. Ad hæc, ut recta in Judiciis ratio ſervetur, præcipimus, quôd, ubi in Cauſis Cri- minalibus Ordinarii Locorum in Kegnis Hi- ſpaniarum proceſſerint ex Officio, hoc eſt non ad ullius querelam, ſive accuſationem, ſi ab eo- rundem Ordinariorum ſententiis Appellatio. vel ad Sedis Apoſtolicæz Nuntium, vel ad Me- tropolitanos interpoſita fuerit; tum ene alio- quin ſi nullus A coris partes gerat, delinquen- tes pœnam ſuis criminibus debitam effugiant) Procuratores Fiſcales Tribunalis Nuntiaturæ Apoſtolicæ, & reipectivè etiam Curiæ Metro- politanæ, inſtantias, alioſque actus deſuper ne- ceſſarios peragant, & proſequantur, ut prædi- Cæ Ordinariorum ſententiæ juſtam confirma- Ad P. La-Croix Theol. Suppl. LI tionem, 53 8 Ad KX. P. La-Croix Theclogiam Moralem tionem, & executionem obtineant. Quòd ſi dictis Procuratoribus Fiſcalibus non citatis, & * inauditis, contrarias ſententias in gradu appel- ne lationis proferri contigerit; iſtæ prorſus nullæ ſint, ac irritæ cum omnibus actis geſtis, nullum- 1eg 4 que ſortiri debeant effectum; quinimo præce- dentes Ordinariorum ſententiæ executioni ndh mandentur, perinde, ac ſi appellatio ab iis inter- e pPoſita nullatenus fuiſſet. Arkn XXV. Cæterum cum generaliter circa ap- nundh Pellationes, & inhibitiones ſatis proviſum fue- all rit per Conſtitutionem piæ memor. Innocentii illiun Papæ IV. Prædeceſſoris etiam Noſtri in cap. Muül Romana, ac etiam per Decreta Concilii Tri- Mne dentini, itemque alia edita die 16. OClob. 1600. N hn à Congregatione Negotiis, & Conſultationi- uunlijtn bus Epiſcoporum, & Regularium præpoſità, uuumn & à præfato Clemente VIII. confirmatà, ac de- ikacht nique etiam alia promulgata tempore Pontifi- Mum catus ſimilis mem. Urbani Papæ VIII. Præde- AMn li ceſſoris ibidem Noſtri, die videlicet 5. Septem- IIugg bris 1626. volumus, & mandamus, quòd, quid- lmn quid in omnibus memoratis Conſtitutionibus, Myull & Decretis ſtatuitur diligentiſſime per omnes Mann iis com prehenſos obſervetur in Cauſis ad Cu- g rias Eccleſiaſticas pertinentibus in Regnis Hi- din ſpaniarum; quàcunque conſuetudine, etiam 4 immemorabili, vel quovis privilegio, aut ſty- lo concedendi etiam quaſcunque inhibitiones nuncupatas temporarias, penitus exclaſo. XXVI. Quo vero ad Judices Conſervato- ach res, & modum, ac facultatem procedendii in e dun Cauſis i u nber nun limne welit Ut Nilill eaet intn ungt Supplementum, ſive Acveſſtones. 531 Cauſis Civilibus, quæ ad eorum cognitionem pertinere poſſint, inviolate cuſtodienda erit norma præſcripta in Conſtitutionibus fel. rec. Innocentii IV. Alexandri IV. Bonifaci VIII. Gregorii XV. aliorumque Romanorum Pon- tificum Prædeceſſorum Noſtrorum hâc de re editis, nec non in Decretis Concilii Tridentini, ſub pœnis ibidem contentis, quas præſenti No- ſtrà Conſtitutione innovamus, & confirma- mus; hoc etiam addito, ut idem Judices Con- ſervatores, & Mandatorum ſuorum executo- res exhibere debeant Epiſcopis, aliiſque Loco- rum Ordinariis literas ſuæ deputationis, qua- rum vigore procedere intendant. XXVII. Enixé denique, & ex intimo Pa- terni cordis Noſtri ſenſu omnes è religioſiſſima Hiſpanica natione monemus, ut memores ſint, teneri ſe exactè, firmiter, & cum effectu ob- ſervare etiam omnia, & ſingula in cæteris om- nibus ejuſdem Tridentini Concilii Decretis ſancita. Et ne eorum executio poſthac ullo modo impediatur, aut retardetur; decernimus, ac declaramus, nullum pro impedjienda, aut ſuſpendenda executione Conciliarium ſanctio- num ejuſmodi, aut Decretorum, quæ ab Ordi- narlis edita fuerint pro executione pariter eo- rum, quæ in ipſo Concilio ſtatuta ſunt, ſuffra- gari poſſe, ac debere contrarium Privilegium, quod ante prædicti Concilii promulgationem à Sede Apoſtolica obtentum fuerit, niſi etiam poſt ipſum Concilium fuerit in forma ſpecifica ab eadem Apoſtolica Sede confirmatum, vel LI 2 novi- 532 Ad X. P. La=Croix Theologiam Moralem noviter conceſſum; itemque obſtare non poſſe ullum Statutum, vel Concordiam, quæ à præ- dicta Apoſtolica Sede ſpecialiter confirmata non ſit; neqte quemcunque longævum non e uſum, aut contrariam conſuetudinem, vel præſcriptionem etiam centenariam, vel imme- e morabilem, niſi forſan præfatæ conſuetudinis, an aut præſcriptionis materia capax ſit, & inſuper ⸗ conſuetudo, aut præſcriptio immemorabilis Mmuh probata jam ſit admiſſa à competenti Judice rpi per tres ſententias conformes, vel per unam, de. quæ in judicatum tranſierit, nec demum quam- miun cunque Appellationem, ſive inhibitionem, et- Ahnmgn lam temporariam; reſervato duntaxat recurſia udune in devolutivo ad memoratam Congregatio-iNimn, nem Cardinalium ejuſdem Concilii Interpre-mumuun tum; quibus etiam tanquam Executoribus præ-Irmil ſentium Noſtrarum literarum, non ſolum com- rimit mittimus, & mandamus, ut eas, ipſarumque n Decreta, & Ordinationes omnes perpetuo, & Miaden inviolabiliter obſervari faciant cum eadem po. mn Ilij teſtate, quæ iiſdem Cardinalibus à Sede Apo- aluge ſtolica tributa eſt pro executione Decretorum N memorati Concili, ſed etiam privativé facul- Nrnin tatem impertimur, quandocunque opus fue- h rit, interpretandi, explicandi ac declarandiean- * dem noſtram Conſtitutionem, omneſque, & ne ſingulas ordinationes in ea contentas exce- Wree⸗ ptis his, quæ ad Cæremoniale Epiſcoporum, uum Kituale Romanum, & Kubricas Miflalis, & , iulnd Breviarii pertinent] quatenus illis dubietas ali- It⸗ qua, aut difficultas emerſerit; non retardat4 Khr⸗ tamen ul⸗ l Supplementum, Pve Acceßſtones. 533 * tamen interim illarum executione, adeo ut an- An te hujuſmodi executionem nec ullus recurſus ln ad eandem Congregationem Cardinalium, nee “H ulla ſuper quovis Dubio conſultatio promove- n nipoſſit. Decretis vero, & Declarationibus ,Hh à prædicta Congregatione faciendis poſtquam miem noſtra, aut Romani Pontificis pro tempore ex- Miin zſtentis approbatio acceſſerit, ſtatim quæcun- munbi que reclamatio, aut conſultatio omnino ceſſa- nIid re, perpetuumque ſilentium deſuper impoſi⸗ m tum cenſeri debeat. Decernentes pariter eaſdem præſentes lite- ras ſemper firmas, validas, & efficaces exiſtere, & fore, ſuoſque plenarios, & integros effectus ſortiri, & obtinere, ac illis, ad quos ſpectat, & pro tempore quandocunque ſpectabit, in om- nibus, & per omnia pleniſſimè ſuffragari, & ab eis reſpectivé inviolabiliter, & inconcuſſa ob- ſervari debere. Sicque, & non aliter per quoſ- cunque Judices Ordinarios, & Delegatos, et- iam Cauſarum Palatii Apoſtolici Auditorés, 30 S. K. E. Cardinales etiam de Latere Legatos, ac Sedis præfatæ Nuntios, alioſve quoslibet: qucunque præeminentiâ, & poteſtate fungen- tes, functuros, ſublatâà eis, & eorum cuilibet, quàvis aliter judicandi, & interpretandi facul- tate, & authoritate, ubique judicari, & defi- niri debere, ac irritum, & inane, ſi ſecus ſuper his à quoquam quâvis authoritate ſcienter, vel ignoranter contigerit attentari. Non obſtantibus præmiſſis, ac quatenus opus ſit Noſtrà, & Cancellariæ Apoſtolicæ Regulꝗ 11 de 534 AdK. P. La-Croix Theologiam Moralem de jure quæſito non tollendo, aliiſque Conſti- tutionibus, & Ordinationibus, Apoſtolicis, nec non quorumque Ordinum, Congregatio: num, Inſtitutorum, & Societatum, etiam Je- ſu, & quorumvis Monaſteriorum, Conven- tuum, Eccleſiarum, Locorum Piorum, aliiſ- que, quibuſvis etiam juramento, Confirmatio- ne Apoſtolicà, aut quaâvis firmitate alià robo- ratis Statutis, & conſuetudinibus, ac præſcri- ptionibus quantumque longiſſimis, & imme- morabilibus, Privilegiis quoque, Inſtitutis, & Literis Apoſtolicis, Ordinibus, Congregatio- nibus, Inſtitutis, & Societatibus, etiam Jeſu, ac Monaſteriis, Conventibus, Eccleſis, & Lo- cis Piis prædictis, illorumque reſpectivè Supe- rioribus, aluſve quibuslibet Perſonis, etiam ſpecialiflimà mentione dignis, ſub quibuſcun- que verborum tenoribus, & formis, ac cum quibuſvis etiam derogatoriarum derogatorũis, aliiſque efficacioribus, & inſolitis clauſulis, ir- ritantibuſque, & aliis Decretis, etiam Motu Proprio, ac ex certa ſcientia, & de Apoſtolicæ Poteſtatis plenitudine in genere, vel in ſpecie, ſeu alias quomodolibet in contrarium permiſ- ſorum conceſſis, confirmatis, & innovatis. Qui- bus omnibus, & fingulis, etiamſi pro illorum ſufficienti derogatione de illis, eorumque totis tenoribus, ſpecialis, ſpecifica, expreſſa, & in- dividua, ac de verbo ad verbum, non autem per clauſulas generales idem importantes men- tio, ſeu quævis alia expreſſio habenda, aut ali- qua alia exquiſita forma ad hoc ſervanda foret, illorum udent Sumii 6kirlon Aaocrit ummu. Abenm Uhylhheren Dunluma ulollaon Mizmo⸗ ed an Uerorn, llbben nllo,ͤl Mini, ne Aaler untz weor lte l Clnn er ahuer Supplementums, ſive Aeceſſtones. 535 illorum omnium, & ſingulorum tenores, ac ſi de verbo ad verbum exprimerentur, & inſere- rentur, nihil penitus omiſſo, & forma in illis tradita obſervata, eiſdem præſentibus pro ex- preſſis, & inſertis habentes, illis alias in ſuo ro⸗ bore permanſuris, ad præmiſſorum effectum hâc vice duntaxat ſpecialiter, & expreſsè dero- gamus, cæteriſque contrariis quibuſcunque. Volumus autem, ut earundem præſentium Literarum tranſumptis, ſeu exemplis, etiam impreſſis, manu alicujus Notarii publici ſub- ſcriptis, & ſigillo alicujus Perſonæ in dignitate Eccleſiaſtica conſtitutæz munitis, eadem pror- ſus fides tam in Judicio, quâm extra illud ubi- que adhibeatur, quæ ipſis præſentibus adhibe- retur, ſi forent exhibitæ vel oſtenſæ. Datum Romæ apad S. Mariam Majorem ſub Annulo Piſcatoris die 13. Maji 1723. Ponti= ficatůùs Noſtri anno zdo. Cum autem, ſicut accepimus, tametſi præ- miſſa à memorato Innocentio Prædeceſſlore, maturo, ac ſaluberrimo fuerint conſtituta, & ordinata conſilio, illa nihilominus, nedum ple- nariæ executioni, ut par erat, demandata fue- rint, neque proinde optatos fructus uſquequa- que proferre valuerint; Hinc eſt, quod nos probè conſiderantes, nihil magis alios ad ve- ram Pietatem, & Dei cultum aſſiduè inſtruere, & excitare, quam eorum vitam, & exemplum, qui ſe Divino Miniſterio dedicàrunt, facilèque fieri poſſe, ut populus in via Domini proſperè, LI 4 & fe- F36 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem. & feliciter progrediatur, ſi Clerus illi prælu- ceat, ac fuavem in eo Sanctioris Diſciplinæ, bo- norumque operum odorem diffundat, ac pro- pterea eorundem præmifforum ad hunc tam pium, & ſalutarem ſinem tendentium ſubſiſten- tiæ, ac paratæ executione, fublatis quibufvis impedimentis, quantum cum Domino poſfu- mus, Paſtorali noſtrà curâ, & ſolicitudine con- fulere eupientes, præinſertas Innocentii Præ- deceſſoris Literas, & quæcunque in eis con- ſtituta, ordinata, ſancita, decreta, & de- clarata, ac aliàâs quomodolibet contenta, & expreſſa, authoritate Apoſtolicàâ, tenore præ- ſentium perpetuò approbamus, & confirma- mus, ac quatenus opus ſit, innovamus, & de no- vo conſtituimus, innovamus, ordinamus, ſan- cimus, decernimus & declaramus, illiſque in- violabilis Apoſtolicæ firmitatis robur adjici- mus. Nec non tam dilecto Filio Noſtro, & Sedis Præfatæ in Regnis Hiſpaniarum Nuntio nunc, & pro tempore exiſtenti, quod ea, quæ ad ip- ſum, ejuſque Tribunal pertinent, quam Ve- nerabilibus Fratribus Archiepiſcopis, Epiſco- pis, cæteriſque Locorum Ordinariis, & Supe- rioribus, ac etiam dilectis Filiis utrique Clero Sæculari, & Regulari eorundem Regnorum diſtrictè, ae ſub interminatione Divini Judicii, authoritate præfatà, harum ſerie præcipimus, & mandamus, ut illa omnia, & ſingula, omni morà, dilatione, & cunctatione ſublatâ, deht- t ür n S W, SNrn un kan NG lüdrd “ 1 Kind aguſkel Oluslau 0kurbu Wulnoe mengn ngebn gerten eren . it 8 dint igit mio lileeh Nei lido⸗ mU. ut,i amſn n un Cannitrr Nlunne nUr M a Supplementum, Pve Acceſzonee. 5377 tâ obedientià exequantur, & accuratè, & exactè ſervent, faciantque reſpectivè illa ab iis, ad quos ſpectat, & quandocunque ſpeckabit in futu- rum, eâdem authoritate omnimodæ executioni demandari, & inviolabiliter obſervari. IV. Decernentes pariter ita in præmiſſis per quoſ- cunque Judices Ordinarios, & Delegatos, eti- am Cauſarum Palatii Apoſtolici Auditores, ac ipfius S. R. E. Cardinales etiam de Latere Legatos, & dictæ Sedis Nuntios, alofve quos- libet, quâeunque præeminentiâ, & poteſtate fungentes, & functuros, ſublatâà eis, & eorum cunlibet quàâvis aliter judicandli, & interpretan- di facultate, & authoritate, judicari, & definiri debere, ac irritum, & inane, ſi ſecus ſuper his à quoquam, quavis authoritate, ſcienter; vel ig- noranter contigerit attentari. Non obſtantibus omnibus, & fingulis illis, quæ prædictus Innocentius Prædeceſſor in Lite- ris ſuis præinſertis voluit non obſtare, cæteriſ- que contrariis quibuſcunque. . VI. Ut autem eædem præſentes Literæ ad om- nium notitiam facilius deveniant, volumus il- las, ſeu earum exempla ad valvas Eccleſiæ La- teranenſis, ac Baſilicæ Principis Apoſtolorum, nee non Cancellariæz Apoſtolicæx; Curiæzque Generalis in Monte Citatorio, & in Acie Cam- pi Flore de Urbe, ut moris eſt, affigi, & publi- cari Sieque Pablicaad, „& âffixas omnes: & 5ʒ8 Ad K. P. La-Croiæ Theologiam Moralem ſingulos, ques illæ concernunt perinde arctari, & afficere, ac ſi unicuique eorum nominatim, & perſonaliter intimatæ fuiſſent. D. VII. Utque ipſarum Literarum tranſumptis, ſeu exemplis etiam imprefſiis, manu alicujus Nota- rii publici ſubſeriptis, & ſigillo Poriohne in Ec- cleſiaſtica Dignitate Conflitutaj munitis eadem prorſus fides tam in Judicio, quam extra illud ubique adhibeatur, quæ eildem præſentibus ad- hiberetur, ſi forent exhibitæ, vel oſtenſæ. Datum Romæ apud S. Mariam Majorem ſub Annulo Piſcatoris die 23. Septembris 1724. Pontificatũs Noſtri Anno primo. T. Card. Oliverius. Annoà Nativitate Domini Noſtri ESUCHIRI- S21 1724. Indidtione 2. die verò 1. Odkobris, Pontißcatts 6J. H. W. D. BlE. NE. DICYI Di- vina Providentid PAPA. LII. Anno e. mo, ſupradictz Literæ Apoſtolicæ afßtxä, Publicatæ fuerunt ad valvas Baße, licc Ps. cipis Apoſtolorum, J. Joannis in Laterano, & S. Mariæ Majoris, prout ſimiliter ad val- vas Cancellariæ Apoſtolicæ, & Magnæ Curiæ Innocentianæz, & in Acie Campi Floræ, aliiſ- ue locis ſolitis, & conſuetis Urbis, dimiſſis linin,4 uptn nuni )iln alr copiis, ut moris eſt, per nos Franciſcum Bal- Anl dum, & Dominicum ce Mariiuis “ ADokod. cos Cunfores. Joannes del Reé Magiſt. Curſor. 8 Li , V linpt e nl ineren nnlled tnu. l Moe nnr CAE DA0e ited Sapplementum, ſve Acceſſionet. „ 39. Lib. 4. num. 740. Per Procuratorem. (r) (1) Emitti poſſe Fidei profeſſtonem per Procurato- rem etiam à Proviſis in Cathedralibus affirmant Na- var 1. 2. Conſi. 11: de Zureiurando num. 2. Sanchez in præcepto Decal. Tom. I. lib. 2. c. 5. num. 7. Barboſa Ju- ris Eccl. univ. l. I. C. 2I. num. 56. Anacl. ad titulum de Jurejurando num. 182. At ſaltem quoad Canonicos negativæ ſententiæ adhæſit tum Rotæ Tribunal juxta Reſolutiones impreſſas apud Garziam de Benef. part. 3. c. 3. num. 52. & num. 75. tum Sacra Congregatio in Valentina an. 16 10. & in Cathacenſi 9. Februarii 1726. in qua ad 2. dubium, an profeſſio Fidei emitti poſſit à Canonicis per Procuratorem, reſponſum fuit negativè T. 3. Y beſ. Keſolut. P. 27 5. Lib. 4. num. 8S3 3. præſumendum eſſe fieri debere. (¹ (1) Applicandum éſſe Sacrum in Capellaniis perpe- tuis cum onere Miſſarum pro Fundatore, niſi aliud ejus voluntas vel cxpreſſa, vel cex urgentibus conjecturis elicita præſeferat ,„ ſæpè reſolvit Sacra Congregatio, ut videre eſt T. 4. Reſol. p. 306. Inter conjecturas præſe- ferentes contrariam mentem Fundatoris, hæ duæ ab ea- dem Sacra Congregatione approbatæ fuêre. I. Quando celebratio Miſſæ demandata fucrit pro commodo popu- li, vel Monialium Miſſam audientium, ut in Nova- nienſi 22. Novembris an. 1727. T. 4. p. 1 30. aliiſque ibidem p. 306. II. Quando Fundator præſcribendo cer- tum numerum Miſſarum, aliquas applicari pro anima ſua expreſsè mandaverit, & quoad alias vel nihil de applicatione dixerit, vel illas remiſerit ad arbitrium Cappellani, vel Cappellano impoſuerit ſolum onus oran- di pro anima ejus, quod verbum ſignificat qvidpiam ab applicatione diverſum, ut notat Suarez de Legib. lib. 6. c. I. num. 6. Paſqualig. de Sacrif. Miſſ. quæſt. 45. nul- mer. 4. idque conſtat in Ferrarienſi II. Junii 1729. T. 4. p. 307. ubi & aliæ antiquiores Congregationis Reſo- lutiones citantur. Lib. 540 Ad K. P. La-Croiæx Theologiam Moralen- Lib. 4. num. 867. Epiſcopi, & Parochi tenentur reſidere. (1) 3 (1) De Reſidentia Epiſcoporum habeto hic Bullam Benedicti XIV. feliciter regnantis. VIII. BENEDICTUS PISCOPUS SERVVUS SERVORUM DEI ad Perpetuam rei memoriam. 41 keſt emtend Poenrtiff. AbD univerſæ Chriftianz Reipublicæ mWeten eum * le ſia ia, H Conozio. ſtatum, ad Eceleſiaſticarum Le- audhtis ram ſoli- gum cuſtodiam, & Fidelium Populo- upr igee rum ſalutem, tam magni refert ſingu-⸗ qn Nhe oαιε osς Patriarchalius „ Primatialibus, hiur identiam 1 3 Epiſco. Metropolitanis, & Cathedralibus Ec- poram. Ccleſiis præpolitos, in ipfis Eccleſiis, vel Dicœceſibus fihi creditis aſliduè reſidere; ut difcile ſit aliud ullum reperire Ee- clefiaſticæ diſciplinæ caput, quod aut ain Conciliaribus Canonthus atque Decre- e tis, aut Apoſtolicæ Sedis Conſtitutio⸗: 1 n nibus & Sanctionibus, tam ſæpè tam- ni que impensé inculcatum fuerit & com- e1,, N mendatum. Ut autem antiquiora Ca- nonica ſtatuta prætereamus, Nobis ſa⸗ hucktn tis erit innuere, quid hae de re decre- utum verit Sacroſancta Tridentina Synodus n gen ſeſ.6. Cap. I. & ſeſſ. 23. Cap. Y. de Reform. Sa tum ea, quæ recol, mem. Prædeceffor Noſter Sapplementum, kve Acceſſiones. Noſter Urbanus Papa VIII. præſcrip- ſit in ſaa Conſtitutione data apud S. Petrum die 12. Decembris Anni 1634. quæ incipit: San’za Synodus, & in qua præcedentes aliorum Romanorumbon- tificum Pii IV. Gregorit XIII. & Cle- mentis VI I. Leges & Conſtitutiones retulit, confirmavit, & ampliavit. Neque Opus eſt recenſere omnes Ency- clicas Literas, quæ, ad Patriarchas, Primates, Archiepiſcopos, & Epi- ſcopos de implendo hujuſmodi Reſi- dentiæ onere identidem admonendos, ab hac Apoſtolica Sede mitti conſueve- runt; ut patet ex Epiſtola juſſu Ven. Servi Dei Innocentii Papæ XI. Præde- ceſſoris quoque Noſtri ſoripta die 5. Fe- bruarii Anni 1678. Item ex alia die 24. Decembris Anni 1707. à felic. record. Clemente Papa K ad ſuum & Apoſto- licæ Secdlis Nuntium Neapoli commo- rantem conſcripta;, ut illius Regni Præ- ſules ad reſidendum in propriis Ecole-= ſiis & Diœceſibus adigerentur; nec non ejuſdem Clementis Literis in forma Brevi datis die 25. Maji Anni 1709. ad Archiepiſcopos & Epiſcopos Poloniæ, qui obtentu turbarum & diſſenſionum, qui tunc in eo Regno verſabantur, ſuas reliquerant Ecclelias atque Dice- ceſes. Neque 544 542 Ad KR. P. La-Croiæ Theologiam Moralem Quid hac in re præ- ſtiterit Sanctiſſi- mus Do- minus Noſter. Neque porro Nos hac in re Apoſto- lici Officii Noſtri partes deſiderari per- miſimus. Vix enim inſcrutabili Divi- næ Providentiæ conſilio in hac ſupre- ma Eccleſiæ univerſalis ſpecula collo- cati fuimus, cuùm veterem Prædeceſ- ſorum Noſtrorum morem in uſum re- vocantes, ad Ven. Fratres omnium per Orbem Eccleſiarum Antiſtites A- poſtolica ſcripta direximus, quibus, in- ter cætera ſalubria monita, hoc etiam de reſidendo in propriis Eccleſiis pecu- liari ſtudio iis inculcare, & tam graviſ- ſima damna, quæ ex corum abſentia proveniunt, quam magnas utilitates, quas eorum præſentia concreditis ipſis Diœceſibus affert, ante oculos propo- nere non prætermiſimus, ut videre eſt in O. 4. Epiſtolæ Encyclicæ die 3. De- cembris Anni 1740. à Nobis conſcri- ptæ, quæ in Zomo I. Bullarii Kegr nuper vulgati num. 2. impreſla eſt. autem hominum corda ſcrutatur Deds, is ſanè novit, quanto & quàâm acerbo animi Noſtri dolore nonnunquam ac- ceperimus, Eccleſiaſticas Regulas ab aliquo ex Fratribus hac in parte viola- ri, & quantopere ſtuduerimus, nunc admonendo, nunc obſecrando, nunc increpando, abſentes quidem per Li- teras, Præſentes verò ipeâ voce ad de- bitum Reſidentiæ Officjum revocare. Quain tumn Ah; innhä etondn Khohlne nlomunt grirm lin en, n 1 ſun he Er, dh 4 ee ln lenpon uun C inl Pln nbe llt, rNeek i tun, dr lherl 4 Kero o N Ae ntig . uce 8 8 & onnin in lie 4 lbgin inen aigm 1 Ungnt tunde bn tgutg lahhegkrt tlulynn bnibr ult ) Supplementam, ſive Acceſſiones. uin etiam laudabilibus Prædeceſſo- rum Noſtrorum veſtigis inhærentes, in Noſtra & Cancellariæ Apoſtolicæ Re- gula, quã Beneficia Eceleſiaſtica in octo anni menſihus vacatura Noſtræ diſpoſitioni & collationi reſervavimus, ſimul etiam iiſdem Patriarchis, Archi- Epiſcopis, & Epiſcopis reſidentibus gratiam alternativæ menſium, certis modo & formâ ab iis acceptandam, li⸗ benter obtulimus; nimirum, ut quam- diu ipfi apud Eccleſias aut Diœceſes ſuas veré & perſon aliter reſiderent, de Be- neficiis hujuſmodi Eccleſiaſticis „ quæ extra Romanam Curiam in Februarii, aliſque alternis anni meniibus vacare contingeret, dummodo aliaàs diſpoſi- tioni Apoſtolicæ reſervata vel affecta non eſſent, libere diſponere valerent, facultatem tempore Pontificatůs No- ſtri duraturam conceſſimus; quo ſci- lieet iidem Epiſcopi, & majorum Ec- cleſiarum Præſules, ampliorem pote- ſtatem in Beneficiis prædictis conferen- dis ſic obtinentes, hâc etiam Apoſto- licæ Noſtræ liheralitatis gratificatione illecti, ad perſonalem Reſidentiam prædictam libentius obeundam addu- cerentur. Quoniam verò & certæ quædam cau- ſæ adeſſe poſſunt, & hujuſmocdi occa- ſiones incidere, propter quas, Pprævio O 543 Abſentiæ, cauſæ, G tempora à Concilio 544 Triden- tino per⸗ miſſa. Ad N. P. La-Croix Theologiam Moralem Romani Pontificis aſſenlu & approba- tione, liceat Epiſcopo à propria Eccle- ſia, & Diœceſi per aliquod definitum tempus abeſſe; ea verò abſentia, quæ ad modicum tempus protrahitur, ne- minem deſertæ Reſidentiæ reum con- ſtitut; ideo & in Concilis, & in A- poſtolicis Conſtitutionibus, ad præca- vendos abuſus tam circa hujuſmodi cauſarum & occaſionum revelantiam, quaàm circa talerabilia temporum ſpa- tia, providæ ſtatutæ Leges & Regulæ reperiuntur. Et quidem juſtæ ac legi- timæ abſentiæ cauſæ à præfata Triden- tina Synodo ciâtat. cap. 1. ſeſſ. z3. non aliæ agnitæ fuerunt, quàm Chriſtiana charitas, urgens neceflitas, debita obedientia, & evidens Eccleſiæ, vel Rei- publicæ utilitas. Verum his etiam cau- ſis deficientibus, cum eadem Sacroſan- cta Synodus perpendiſſet, ex veterum Canonum ſententia, minimé abeſſe vi-= deri eos, qui aliquantiſper abſunt, & ſtatim ſunt reverſuri; omnibus Eccle- ſiarum Amiſtitibus indixit, ut ſibi lici- tum non putarent ſingulis annis, ultra duos aut tres ad ſummum menſes, ſive continuos, ſive interruptos, extra pro- prias Diœceſes commorari; eoſque ſi- mul admonuit, ne per illius tem poris ſpatium, Dominici Adventuùs, Qua- drageſimæ, Nativitatis, Rciiurzccil 0- A ranin Na 6hrſtr nchi int Mlandn lid ; in Uüunccnolkt rhni lin el th gon mulekin 1 Cun fieteone umulin, lent 1 un vole, poe Uliten on ütei Dil,r lllno hnm, Nonni⸗ ENen ke Uhlne e unir ur, & ll,e aſtewn Supplemenium ſiué Acvſionet. 54 5 Domini, Pentecoſtes item, & Corpo= ris Chriſti diehus, ab Eceleſiis ſuis Ca- thedralibus abeſſent, niſi forte Epiſco- palia munià in aliis Diœceſum ſuarum loeis eos detinerent; eamque prætere rationem ab iis haberi voluit; ut abſ- que ullo Gregis detrimento conceſſa uterentur libertate; & ut id æqqua ex cuauſa ſiat ; quibus verbis animi levitas; oblectationum cupiditas, aliæqué futi= les cauſæ penitus excluduntur. Præfatus autem Urbanus Prædecel- ITuduliuis ſot᷑ ad peculiares occurrentes caſus de Grbaui ſcendens, Epiſcopis in Curia promo: genca; tis unum conceſſit menſem (quem po XIII. aui⸗ ſtea declaratum fuit, à die ipſorum liaznim propoſitionis de Conſiſtorio compu- copi⸗t7. tandum eſſe) quo menſe elapſo, ſinguli gens ie ad proprias Eccleſias ſe conferre debe- bro⸗ rent. Sed, cum in Concilio Romano;, habito à felic., reéord. Benedicto Papa XIII. Prædeceſſore pariter Noſtro, Epi- ſcopi expoſuiſſent; tam exiguo tempo- ris ſpatio non poſſe a recens promotis ſua in Urbe negotia expediri; idem Be- nedictus facultatem conceflit S. K. E. Gardinali fuo & Romani Pontificis pre tempore in Urbhe ejuſque Diſtriclu Vi⸗ cario; ut præfatum unius menſis ter- minum; juæta caſuum contingentiam; & Eausà cCognitàâ, ad alios quadraginta dies, & non ultra; prorogare poſſet. Ad P. La-Croix Theol. Suppl. M m Przæ⸗ 546 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem Item pro viſitanti- bus Limi- Præterea Epiſcopis ad ſacra Apoſto- lorum Limina ſtatutis temporibus viſi- naApoſto tanda perſonaliter accedentibus, ſu- lorum. Deereta ad præca: vendos abnſus. pradictus Urbanus Prædeceſſor indul- ſit, ut qui Eccleſiis citra Montes, & ci- tra Mare poſitis præſiderent, per qua- & tuor, qui verò Ultramarinis, & Ul- tramontanis Ecclefiis præeſſent, per ſeptem menſes continuos à Reſidentia in ſuis reſpectivè Sedibus facienda, hu- juſmodi Viſitationis gratia, excuſa- rentur. Cuùm verò idem Urbanus declarâſ- ſet, ſe, per ea, quæ in ſuis præfatis Lite- ris conſtituerat,; minimé ſublatam vo- San iCer Klm Srlung uilats- Alikearcn Uamdn U. narli luiſſe dictam trium menſium licentiam bukld à Concilio indultam; hinc plures ortæ quæſtiones, & varia condita ſunt De- creta, ab eodem Urhbano ejuſque Suc- ceſſoribus approbata; cujuſmodi ſunt, non licere trimeſtrem abſentiam præ- dictam conjungere, ſive cum eo tem- pore, quo permitrtitur Epiſcopis poſt ſuam promotionem in Urbe commo- rari, ſive cum eo, quod ad peragen- dam Sacrorum Liminum Viſitationem eiſdem conceſſum fuit: neque fas eſſe abſentiæ tempora ita diſponere, ut tres poſtremi menſes unius anni continuen- tur cum tribus prioribus menſibus anni ſubſequentis. Sicut etiam vetitum eſt Prædictos menſes conjungere cum eo anni E hntennd 1 Geren Algut D ml ho Ulahi irtt, uan utnepn llcert Aum i Wi⸗ K. r N “ Supplementum, ſive Acceſſiones. 947 t anni tempore, quo, propter aeris in- . u ſalubritatem, alicui Epiſcopo permit- urt titur extra Diœceſim degere; ne ſcilicet —R continuatis abſentiæ temporibus, ver- 1Ne. nos ſimul & æſtivos menſes, ſive æſti- n,c vos una cum autumnalibus, extra Dic- nin,i ceſim duci contingat. Denique, ne quis indulgentià Sacri Concilii per fraudem Uliikn abuti poſſet, declaratum fuit, Pprædi- tn iu Ctam trium menſium vacationem intra u cujuſque anni limites coêrceri, ut qui unod anno uſus eà non fuerit, non ideo nl ſequenti anno diutius ab Eccleſia ſua tl abeſſe valeat. Im Et quoniam Tridentina Synodus ſub De Epf- minm Legibus de Reſidentia hujuſmodi ipſos ſespi S. tim etiam S. R. E. Cardinales nominatim iGe⸗ muslh comprehendit: præfatus Urhanus Præ- deceſſor, advertens nonnunquam eve- UEnire, quòd aliquis ex Cardinalibus ali- um cui Patriarchali, ſeu Metropolitanæ, um aut Epiſcopali Eccleſiæ præpoſitus, unum ſimul ex Epiſco patibus Subur- bicariis obtineret, conſtituit, ut hujuſ- len modi Cardinales in primodictis Eccle- ſiis, non autem apud Epiſcopatuùs Sub- urbicarios, reſidere tenerentur. Denique tam in prædicto Concilio, quàm in citata Urbani Conſtitutione, contra transgreſſores hujuſmodi Le- — Ke . . n gum, quæ ad Keſidentiam pertinent, Igraviſſimæ pœnæ ſtatutæ fuerunt; qua- neg M m 2 fum 48 Ad N. P. La-Coix Theologiam Moralem rum executionem idem Urbanus pri- mo quidem demandavit Auditori cau- Congre- ſarum Curiæ Cameræ Apoſtolicæx; Ve- gatio ſu- rum biennio poſt, totam hujus mate- S R riæ cognitionem delegavit Congrega- eodem Ur. tioni particulari à ſe deputatæ, quam 4ono]; III compoſitam eſſe voluit ex tunc & pro erecta. S — 1 tem pore exiſtentibus Cardinali Roma- ni Pontificis in Urbe Vicario, necnon ejuſdem Pontiſicis Datario, & Secre- tario Status, ac Secretario Brevium, duobus item Secretariis Congregatio- num, negotiis & conſultationibus Epi- ſcoporum & Regularium, ac interpre- tationi & executioni Decretorum præ- dicti Concilii Tridentini reſpectivè præ- poſitarum. Et quidem prædicto Car- dinali Vicario facultatem tribuit, ut, juſtis ex cauſis, & cum conſilio prædicto- rum Prælatorum, concedere poſſet E- piſcopis licentiam abeſſendi à pro- priis Eccleſiis & Diœcéſibus ſpatio duntaxat dierum quadraginta, ut in ipſius Urbani Literis datis die 1. Janu- arii Anni 1636. diſtinctius præſcribi- tur. Hujus Congregationis Caput, ſeu Præfectus, ex quo eadem inſtituta eſt, ſemper fuit præfatus Cardinalis Vica- rius pro tempore exiſtens; quemad- modum ejuſdem Secretarii munus is ſemper geſſit, qui Congregationi on- n lehrn⸗ Olus ius ANer Urla⸗ Stoum tet tn Antone EbR, Antt e n dinte⸗ mnebuull Kirm ebbndr 6 afctn NClis Mbentbor liln bulane laem t Non A, ſtne Ar iin en Supplementum, ſive Acceſſionet. 549 Qn. Ooncilii Tridentini fuit à Secretis; unde eknt etiam Nos ipſi, dum in minoribus con. l ſtituti Oſſicio Secretarii Prædictæ Con- sE gregationis Cardinalium Concilii Tri- dentini interpretum fungeremur, par quoque munus Secretarii alterius Con- c gregationis ſuper Reſidentia Epiſcopo- 8 In rum ſimul ſuſtinuimus. Quæ ſanè Hujus mm Congregatio, ut ex illius Secretariæ aknk, lem Regeſtis apparet, tam ipſius Urbani pranir. Prædeceſſoris temporibus, quaàm alis en ſubſequentibus, non ſemel ſingulis l Annis adunari conſuevit; id quod à uuum ſan. mem. Prædeceſſore pariter Noſtro IClemente Papa Xl. in uſum revocatum uI fuit, & identidem peractum, Nobiſmet- an ipfis præfatum Secretarii munus obe- untibus, confectiſque à Nobis, & impreſlis Folus, eà prorſus methodo, quæ pro cauſis ad Congregationem U Conclli pertinentibus obſervatur. E Otautem Epiſcopi à ſuis Eccleſiis vel Diœceſibus licite abeſſe poſſint, cùm WU præter cauſam Canonicam, expreſfſa Igquoque licentia Romani Pontificis, ut ſupra diximus, ſit neceſſaria; excepto caſu prædictæ trimeſtris abſentiæ à Concilio permiſſæ, pro qua nulla pe- culiaris requiritur licentia, cùm idem Concilium Epiſcoporum abſcedentium conſcientiæ relinquat, de æquitate cau ſæ judigium facere; hinc eſt, quod Mm 3 quæ- 3 0% Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem quæcunque hujus generis licentia olim indulgeretur, per ſpeciale Chirogra- phum manu Pontificis ſignatum expe- diebatur. Poſtmodum veròô inductus fuit mos deſcribendi omnes hujuſmodi licentias in unico Folio, quod Pontiſici ſubſcribendum deferebatur, quem ſa- nè morem à praceſloribus Secretariis invectum, Nos quoque ſervavimus. OQuam Cuùm autem poſt abſentiam duode- , N cim annorum, quorum duos apud An- Poniifex Cohitanam, & decem apud Bononien- reſtaura ſem Eccleſias Regimini Noſtro ſucceſ- fſive commiſſas, aſſiduè reſidendo tran- ſegimus, in Urbem reverſi, & ad A- poſtolicam Sedem, quamvis imme- rentes, evecti fuerimus: Congregati- onis præfatæ ſeſſiones, materiàâ forſan deficiente, non amplius frequentari comperimus; neque porro Chirogra- pha, aut Folia fignanda Nobis oblata fuerunt; ſed factà Nobis oretenus a Prælato dictarum Congregationum ſu- per executione & interpretatione Con- cilii, & ſuper Reſidentia Epiſcoporum Secretario, tam petitionum Epiſcopo- rum, qui vacationem à Reſidentia poſtulabanr, quàm cauſarum, quibus hujuſmodi petitiones innitebantur, relatione; noſtroque deſuper accepto reſponſo, opportuna ſingulis Decreta Perſcribi, eaque à Cardinali Vicario Noſtro- Melse ul N Ad 1 ge 4 Aürm fiua uum MMlertn laiks lan dlcann eCete Nürontn licrlitn nl0 hehorn thiun nlal UrI eg UI lhen Nlerdel EA mnum ſ o ſar Nhi NW I ln mmn Non n len loren ninne intoct mmul dntnil Cum lnn Sapplementuns, five Acceſſiones. 51 Noſtro, tanquam ſæpedictæ Congre- gationis ſuper Reſidentia Epiſcoporum Præfecto, ſignari conſueverunt. Veruùm cùm Nos hanc agendi rationem pro rei gravitate nimis compendiariam judi= caverimus; viſum eſt Nobis motu pro- prio & ex certa ſcientia, non ſoluùm pro debita, ut ajunt, acts ſolemnitate, ſed etiam pro ipſius rei ſubſtantia, & pro maturiori examine cauſarum, quæ ad hujuſmodi licentias obtinendas afferun- tur, infraſcriptas leges & ordinationes inviolabiliter in poſterum obſervandas, Apoſtolicaâ authoritate, tenore præſen- tium edicere, & conſtituere. Primum itaque relata ſuperius Sae Canonica, croſanctæ Tridentinæ Synodi Decreta, Fra- ſeſſ. b. cap. I. & ſeſſ. 23. Cap. 1. de Keform. e eo. laudataſque Romanorum Pontificum frmat, & Prædeceſſoram Noſtrorum Pü IV. aonale⸗ Gregorii XIII. Clementis VIII. & Ur. oy ob. bani pariter VIII. Conſtitutiones, & Kautibus, Ordinationes, nec non omnes & ſin- gulas, quas ſupra innuimus, Reſolutio- nes A poſtolicæ Sedis authoritate editas, innovantes, & tam Decretorum, quàm Conſtitutionum, Ordinationum, & Reſolutionum hujuſmodi tenores eti- am veriores pro ſatis hic expreſſis, ac etiam de verbo ad verbum inſertis ha- bentes, & haberi volentes; illaque & illas, quatenus opus ſit, iterum pleniſſi- Mm 4 mé 5532 Ad KR., FP. La-Croix Theologiam Moralem mè approbantes & confirmantes; on- nia & ſingula in ipſis contenta, ab iis, ad quos ſpectat, & pro tempore in poſte- rum ſpectabit, attendi, & in his omni- bus, quæ Noſtris hiſce Literis non ad- verſentur, exactiffime impleri & ob- ſervari volumus, ſtatuimus, & in vir- tute ſanctæ obedientiæ mandamus, atque præcipimus; non obſtantibus quibuſcunque privilegiis, aut contra- riis’, eétiam quantumvis Inveteratis; uſibus, & conſuetudinibus, quæ potius abuſus & corruptelæ dici debent; qui- bus, ſi fortè adeſſe, aut allegari contin- gat, motu ac ſcientiꝗ ſimili, ac de prædi- Ctæ Apoſtolicæ authoritatis Noſtræ ple- nitudine, derogamus, ac derogatum eſſe volumus & decernimus. em e Secundo loco, & conſequenter ad nar in Præmiſſa, adverſus prædictarum Le- menras⸗ guI & Conſtitutionum tranſgreſſores, latat. Om nes & ſingulas pœnas in eiſldem De- Ccretis & Conſtitutionibus latas & com- minatas, authoritate quoque Noſtrâ confirmamus & innovamus; amiſſio- nis ſcilicet quartæ partis fructuum unius anni, ipſo facto ab ipfſis incurrendæ, qui legitimo im pediment, ſeu juſtis & rationabilibus caulſis ceſſantibus, & abl⸗ que expreſſa, ut præfertur, A poſtolicæ Sedis licentia, ſex menſibus continuis extra ſuam Diœceſim morando abfue- . rintz; Gnprn mu R Ali 1hrnn n: unipnd rkucn ndbu⸗ Uindnt Unbmn in breneg Unikunkan Imutnt Unerte Plurenl kuhhrden Inkerbr romnge In, Aten Enh Ulnz, llherris⸗ envti uhene ai lnr Aticd. tbul noe lbwee Nn Sapplementum, ve Acceſfonelt. 553 rint; & amiſſionis alterius quartæ PHar-. tis fructuum, eodem modo incurren- dæ, ubi hujuſmodi abſentia ad alios ſex menſes protrahatur; ut in prædiésto Concilio Tridentino ſeſſ.6. cap. 1. de Ke- form. ſtatutum fuit; incurſus quoque in peccati mortalis reatum, & obliga- tionis reſtituendi fructus in abſentia perceptos, nullà etiam Prævia decla-⸗ ratione, eoſque erogandi in Eccleſia- rum fabricas; ſeu in ſubventionem pauperum ipſius loci, quâcunque con- ventione ſeu compoſitione pro hujuſ- modi fructbus malè perceptis prohibe- tà; ut in eodem Concilio /&ſ. 23. Cap. I. ræſcribitur. Similiter impoſitam 2 prædiclo Pio IV. Prædeceſſore pœnam amiſſionis facultatum teſtandi & diſpo- nendi, ſi quæ tranſgreſſoribus hujuſ- modi competere dignoſcantur; nec non inhabilitatis ad majores Dignitates & Eccleſias obtinentes, quam præfatus quoque Prædeceſſor Clemens VIII. in- dizit, per omnia confirmamus & in- novamus. Quibus omnibus hoc etiam Addia ſuperaddimus, ut idem tranſgreſſores αa omnibus & ſingulis Indultis & Privile Indulto- giis, quæ forſan iPſis, tanquam Pontif rum com- cio Solio Aſſiſtentibus, conceſſa fuerint, Nen ipſo facto privati eſſe cenſeantur: De zu Solio cernentes, ſub tranſgreſſorum nomine P ontificig comprehendi non ſolum eos, qui præter / 854 Ad K. P. La- Croix Theolo giam Moralem tres menſes à Concilio toleratos, abſque legitima cauſa , & expreſſla Romani Pontificis licentia, extra proprias Diœ- ceſes commorantur; ſed eos etiam, qui hujuſmodi licentiam falſis fimulatiſve cauſis dolose extorquere non dubitave- rint; vel ea ſemel ritè rectèque obten- ta, præſcriptos in eadem limites, ac præfinitum tempus prætergreſſi fuerint. Quòd ſi nihilominus aliqui, non minus Canonica ſtatuta, quàm propoſitas hujuſmodi pœnas contemnentes, in ſua contumacia obfirmati perſeverare præ- ſumpſerint; volumus adverſus iſtos ad ulteriora cum eflectu praocedi, juxta mentem ejuſdem Concili Tridentini, quod in citato cap. I. ſeſ'6. Romanum Pontificem pro tempore exiſtentem hortatur, ut ſuæ ſupremæ Sedis autho- ritate in hujuſmodi tranſgreſſores ad ſeveriorem Sacrorum Canonum nor- mam animadvertat, atque etiam Ec- cleſiis ipſis de utilioribus Paſtoribus provideat, ſicut in Domino noverit ſa- lubriter expedire. Congre. Tertio loco volumus & mandamus, gationem . juper Re- Ut Pprædictæ Congregationis ſuper Ke- Edentia, ſidentia Epiſcoporum ab Urbano Papa ſtue VIII. inſtitutæ exercitium, atque ſeflſi- in uſum Ones reſumantur; confirmantes ipſius reducit. Præfecturæ munus dilecto Filio Noſtro Joanni Antonio Tituli Sancti Martini o ck rtol ſelilnc⸗ u; G NnCeN N onkre urencn plemn, teluln Eunnnin Ctronen Wenm llnnlen Uwrodi 0Aelne nd obe ngrer conicl Atyero ro in Ap N v ſhrent Sapplementum, ſive Acceſſioner. 555 in Montibus Presbytero S. R. E. Car- dinali Guadagni nuncupato moderno Noſtro in Urbe ejuſque Diſtrictu in ſpiritualibus Vicario, ejuſque in Officio Vicariatůs hujuſmodi Succeſſoribus; ſicut etiam Officium Secretarii ejuſdem Congregationis dilecto HFilio Magiſtro Joſeph Alexandro Furietto, ejuſque Succeſſoribus Congregationis Cardina- lium Concilii Tridentini Interpretum Secretariis; eoſdemque ſtatuentes in hujuſmodi Congregatione nune & de- inceps pro tempore locum habere & ſuffragium ferre, quicunque ea officia & munera obtinent, ſive obtinebunt in poſterum, quæ in præcitatis Urbani Prædeceſſoris Literis defignantur. Præ- terea, cùm minimè expediat hujuſmodi Congregationem Promotore Fiſcali carere, Nos eum, qui in Tribunali præ- dicti Cardinalis Vicarii Urbis Officium Eigue de gerit Promotoris Fiſcalis, ejuſque in putar Officio Succeſſores pro tempore, ad ,ena T, idem munus obeundum deputamus in ſealem. 7 præfata Congregatione, cui ipſum, ſeu ipſos ecum conſultivo ſuffragio volumus Præſeri intereſſe. At verò perpendentes, quòd ir occaſi- ſi Congregatio iſthæc toties habenda onen qui- foret, quoties ab aliquo Epiſcopo li- urgete 5 7, nari de- centiam abſcedendi à Diœceſi peti con- eart. tingeret, eadem aut propter frequen- tiam nimis oneroſa evaderet, aut pro- Pter 5 Aad K. P. La- GA. Theologiam Moralem. pter negatararm levitatem tractu tem⸗ poris negligi & parvipendi poſſtet: vo- lumus atque ſtatuimus, eandem tunc tantum cogen⸗ dam, habendamque eſ- ſe, cum auf à Nobis, ſive Succeſſori⸗ bus Noſtris Romanis Pontificibus, ali- cujus negorii cognitio ipſi remiſſa & de- legata fuerit; aut, hujuſmodi etiam re⸗ miſlione ceflante, quoties de pœnis ſu- perius conſtitutis, adverſus aliquem tranſgreſſorem reipsâ decernendis infli⸗ gendiſque deliberandum fuerit; ſiqui- dem hujuſmodi pœnarum mocus, pro- ut cujuſque major aut minor contuma- Cia exegerit, ab eadem Cong gregatione ſtatuendus erit; ut factà per ipſius Se- cretarium Nobis, ſeu Succeſſoribus Noſtris relatione, approbatque Con- gregationis reſolutione, ad huiuſmocli Pœænarum executionem cum effectu rocedatur; aut denique cum aliquis Pieoen inſtantiam Proponat abeſ- ſendi à propcia Dioceſi ratione alicu- jus muneris ſive ofſici, cujus ea dicatur natura eſſe, ut Apoſtolicum Indultum de non reſidendo ad longum tempus ipfſi ſit Concedendum; Nos etenim hu. juſmodi Indulta nemini unquam con- cedi gebere decernimus, niſi prævio cauſarum examine in eadem Congre⸗ gatione peragendo, Noſtrâque & Suc- geſſorum Noſtrorum ſcientià & ap- pro. M ienrhu nin ranmor Pn W un n mNb Tldost zundcel lreiutft. In ancl Uipente ffllarzn fenerenen obeo üteine mmne umnk Noumn 64 ⸗ Supplenentun ſos Acceſſiones. 557 A probatione, & mediante expeditione 9 Literarum Apôſtolicarum in forma Brevis; idéoque mandamus Noſtro & „(Rommani Pontificis Pro temporé exi- ſtentis Supplicum Libellorum Secreta- nhl⸗ rio „ aliiſque Secretariis quarumvis in Congregationum, quibus ea derepre- Nene ces oblatæ fuerint, ut illas ad prædictam . Congregationem ſuper Reſidentia Epi- din ſcoporum omnino remittant; ſimulque Ie prohibemus Noſtro & Succeſſôrum min Noſtrorum Pro tempore Secretario Brevium, ne Literarum A poſtolicarum ſuper Indulkis hujuſmodi exempla No- bis, aut Succeſſoribus Noſris ſignanda ullatenusafferat, niſi authentica docu-⸗ menta, tam de caulârum ekamine in dicta Congregatione peracto, quam de Apoſtolica approbatione & aſſenſu conſequenter emanatis, Eidem fuerint exhibita. ””ͦM Quarto loco ſtatuimus, ut Folia ſu- Folis; perius enunciata in poſterum omnino cum ex- conficiantur, in quibus mimirum deſcri hraone bantur nomina Epiſcoporum, quibus ucs io⸗ dantuùr Indulta commorandiextra Dice eonceden- ceſim, una cum cauſis ab ipſis adductis Tin atque probatis, & ſpatio temporis ad Signozu- quod hujuſmodi Indulca conceduntur; vém de- quæ quidem Folia à Romano Pontifice n ſubſcripta, in Tabulario prædictæ Con- 2 gregationis, ut alias, aflervari Præcipi⸗ 558 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem mus: Quod tamen intelligi volumus non de iis Indultis, quæ per Apoſtoli- Cas Literas in forma Brevis expedienda eſſe in paragrapho ſuperiore præſcripſi- mus; ſed de alterius generis Indultis, de quibus infra dicendum erit, quæ- que, poſt Pontificium aſſenſum à Se- . cretario requiſitum & obtentum, expe- um diri dehebunt per Decreta à prædicto Sath Cardinali Vicario Urbis, tanquam præ- Alid fatæ Congregationis Præfecto, ſubſeri- Mighe pta. Decet enim has quoque licentias Wonh non ſine Pontficià ſubſcriptione prodi- lhue reʒ idque obtinebitur accedente Signa- hom curâ Pontificis ſuper prædictis Foliis, in Urnn quibus ſingulorum Indultorum teno- mmii res & cauſæ à Secretario deſcripta erunt; mnlmdi 1 quemadmodum elapſis temporibus, anm atque etiam à Nobis ipſis, dum hujuſ- emng . . . . modi Secretarii munere fungeremur, mnin . . lA3N ſervatum fuiſſe narravimus. gurin Singulis Quinto loco, quoniam experiendo D abſemiæ cognovimus, quòd ad obtinenda In- den cauſis op- J15 . . lilt h P- dulta commorandi extra Diœceſim, in- „ portuna ſer; . 1 . Abpune Reſeripia fraſcriptæ plerumque cauſæ ab Epiſco- Reur comparat. Pis afferri ſolent; nimirum aut neceſſi- rtn „ . . . 1⸗— KEGend tas aſliſtendi perſonaliter alicui liti, ſeu ud erii, i ſi⸗ C iokeist controverſiæ, in qua Eccleſiæ, aut Cle- ri ſui, vel etiam propriæ Familiæ res agatur, quæque in Romana Curia in- treducta ſit, vel alia in Urbe, in qua re- ſideant majora Tribunalia, quorum ea de DSyuplementum, ſive Acceſſtoner. 559 de re judicium eſſe debeat; aut corpo- D ralis ægritudo, quà correptus fuerit Epiſcopus, dum extra Dieceſim, Con- en 2k. . —;—— duh Ciliaribus menſibus utens, morabatur, “R ita ut ad eandem Dicceſim revertine- e g qqueat; aut adverſa valetudo in ipſa Dic- ceſi contracta, ad quam depellendam elt Medici putent neceſſarium fore, Epi- dimnlch ſoopum aërem & folum aliquantiſper Nur mutare; aut denique malignitas aoris in Diœceſi vigens, quam aliquibus anni un menſibus devitari oporteat; & quoni- enah, H am nec ulla ex præmiſſis cauſis, abſque expreſſa Komani Pontificis approba- tione, quemquam ab onere reſidendi Uuhnn eximere poteſt; &, niſi certis expreſſis circumſtantiis, ſiſque verificatis, diffici- le eſt ad hujuſmodi approbationem ri= t& recteque procedere; necefſarium Nobis viſam eſt infraſcriptas Regulas ſtatuere, quasin ſingulis reſpectivè ca- ſibus ab iis ad quos ſpectat, & pro tem- pore ſpectabit, obſervarimandamus, atque præcipimus. Si quis igſtur in poſterum licentiam An, ⸗ petierit abſcedendi à Diœceſi fibi con- Juorenu⸗ credita, ut judiciali controverſiæ, quæ Taaamn alibi vertitur, per ſe ipſum interſit; ex- Epiſcopo, primere debebit in precibus tum Lo es ditn- cum, ſive Urbem, in qua hujuſmodi caus? Li. lis agitatur, tum etiam an ea pertineat eise ad ipſam Oratoris Lecleſiam, ſeu Cle- xum, „. 566 A4 R. P. La-Croix Theologiam Moralen rum, vel potius ad ipᷣſius Familiam. Et quidem ſi ad Familiam pertineat, abſ- que eo quod Secretarius Congregatio- nis Pontificem aut Cardinalem Præfe- tum adeat, reſcribendum ab ipſo erit, ut Orator ad effectum de quo in preci= Bus, utatur menſibus à Concilio indul- dis. Quod ſi eis jam uſus fuerit, ulte⸗ rior ipſi licentia non concedetur. Si Vero de ejus Eceleſiæ vel Gleri rebus agatur, exponi debebunt, tum ſtatus litis; ejuſdemque goavitas, tum cauſæ; propter quas neceſſaria créditur in lo-= co judicii Oratoris præſentia; tum et⸗= lam declarandum, an Menſibus Gonci-= Hiaribus uſus fuerit. Et quidem ſi non- dum illis uſus ſit; reſeribendum erit, ut e in hujuſmogli cauſam impendat. Sdi Vero id amplius Epiſcopo integrum non ſit, (qua in re nec dolus nec fraus interceſſerit) & alioquin ipſius inſtantia Juſta videatur, tantum illi temporis, & hon amplius, ad commoranduin extra Dicœceſim tribuatur; quantum judica- tum fuerit neceſſariüm eſſe; ad Cauſæ Defenſorés, Advocatos, & Judices dé omnibus, quæ& ad rem pertinent, ſuffi- Eeienter inſtruendos. Si enim licentia abeſſendi à Diœceſi uſque ad finalem exitum cauſæ extendi deberet, nemo non videt, quam diuturna plerumque foret in hiſee caſibus Epiſcoporum ab- ſentia, ineled . n vAfA anm⸗ uun mun N Lenbete ilnalke 1n rein Utnkn pnig n Niarn n Allent⸗ u ſtiek mer notb ten Cont thpre Mumgrn ntefn 9 kfenut iele, en he Reil A 0 N 14 Supplementum „ Feve Acceſſiones. F6I u ſentia, & quam facile evenire poſſet, A ut pleræque Diœceſes complurium an- i . ie norum ſpatio ſuorum Paſtorum præ- lk ſentiâ carerent. “ſ nc Qui vero licentiam abeſſendi petié- Quid ra. eni rint ratione infirmitatis extra Diœceſim "tone In- Gtiin contractæ dum vacatione à Concilio αασͤù irt in indultâ uterentur, aſſerentes ea de cau- Diœceſim u ſa regreſſum ad propriam Diœceſim ſi- vutracte. II bi prohiberi; exponere debebunt con- i tractæ infirmitatis qualitatem, & ſuper h ea teſtimonium Medici juramento fir- i matum exhibere. Atque ubi petita li- I centia ipfis indulgeatur, ea ſemper ad U certum ac deſfinitum tempus concedi an debebit, adjectâà quoque elauſul4 /s tam- in dit infrmitas duraverit. Ab iis autem, qui hujuſmodi licen- Ouis s4 tiam poſtulaverint, eo quòd aêéris mu zonate- tatione opus ſibi eſſe dicant ad conva ſeenaun, leſcendum ex morbis, quos in ſuis Ec. 1, Hjvtz⸗ U cleſiis reſidendo contraxerunt;, expri Ni contyä= mendum erit in precibus, quo morbi 46, genere, & quam graviter laborent, ac proferendum teſtimonium Mediei; qui lurejurando teſtetur, utile ac neceſſa- rium Oratori eſſe, ut in aliam Regio- u nem atque aérem per aliquod tempus Ie transferat. Neec illud filentio præter- eundum, an ſeilicet Orator, antequam morbo corriperetur, trimeſtri licentia à Concilio permiſs4 uſus fuerit; Si emim dAd P. La⸗Croia Theol. Suppil: Nn id 562 Acdl R. P. La-Croix Theologiam Moralem. id nondum fecerit, & tempus à Conci⸗= lio indultum ſufficiens ipſi non repute- tur, poterit eidem concedi, ut per qua- tuor menſes, in quibus tamen Concilia- res Menſes comprehendantur, à Reſi- dentia abſens permaneat: At ſi prædi- Cos Conciliares Menſes, remoto omm dolo & fraude, jam extra Dioceſim tranſegerit; tantum temporis ipſi indul- geatur, quantum ad confirmandam ip- ſius valetudinem verè neceſſarium eſſe prudenter judicabitur. Qui tandem licentiam commorandi Lei *extra Diœceſim poſtulabit propter ma- nir inſa. lignitatem aêris, quem in ſua Diœceſ labris, aliquo anni tempore inſalubrem eſſe ſus ſit Regionis ar; Item an eadem Cœ- locus exiſtat, in quo ſuſpectum illud tempus abſque ſalutis detrimento tran- li temperies totam comprehendat Dieœæ- ceſim, ita ut nullus intra ejus tractum i ſigere valeat; poſtremo, an Conciliari- bus Menſibus uſus fuerit. Etenim ſi nondum eos ſibi ſumpfſerit, non ægre obtinebit Indultum abeſſendi per qua- tuor menſes (quatenus periculum ab og aére tamdiu durare cenſeatur) in qui- . bus tamen tres illi à Concilio permifſi Mn⸗ numerandi erunt; Si autem hujuſmo- en di eA c Sitn enh unde Mmmn harden uln n rſaaleuf vnuri ptaul urm affirmet; is videat etiam atque etiam initm quid agat; Et quidem pro veritate ex- tlig ponat, quibus anni menſibus permicio- leinmib üngenel , en 1bu bel Imumn loen, phettrt nd con Supplementum, kve Acceſſiones. 563 SZ di Concilii indulgentiãà jam uſus fuerit. n fruſtra novum Indultum prædicta de Kane cauſa ab Apoſtolica Sede poſtulahit; Aun, ſibique imputare debebit, quod cùm D 4 ſciret certo anni tempore in ſua Diuæceſi aërem inſalubrem fore, conceſſos va. ennnr cationis menſes in tempus illud non re- tulht ſervaverit. In omnihbus autem abſen- ulin tix Indultis, quæ ratione a&ris inſalu- inin bris in poſterum concedentur, hanc umi clauſulam ad jici volumus: Dummodo intra Dicceſim aliquis locus non adfit, un in quw aer ſælubris ſit, & in quo Epiſco- tünrn pus commorari poſſit. iI Sanée prædictus Urbanus Prædeceſ- Quis rlmi ſor non prætermiſit eorum Antiſtitum debsen-. uas cauſam conſiderare, qui Provincialibus ais Guci- umt Conciliis, vel Congregationibus, ſeu ; A- = . embl. m Aſſembleis generalibus, in quibus Ec- iici cleſiaſtici intervenire ſolent, perſonali- &. ter intereſſe, ſive in aliis muneribus, aut Reipublicæ officiis, quæ ipſorum Epiſcopatibus Eccleſiiſque adjuncta ſunt, ad certum tempus extra Diœce- ſim occupariſolent, ac debent; & his rm quidem in præcitata Conſtitutione li- Wus centiam abeſſendi conceſſit pro eo defi- nito tempore, quo ejuſmocdi Concilia, caner aarnes & Aſſembleæx pera- gentur, exercitiumque muneris ſeu of- freii publici eorum Fccleſiis adjuncti, actum duraverit; dummodo iis finitis, Nn 2z recto . . T 564 Ad X. P. La⸗Croix' Theologiam Moralem r⸗ recto tramite ad Eceleſias ſibi commiſ- 1be⸗ ſas ſeſe conferrent; cujus conceſſionis Miy æquitatem Nos quoque agnoſcentes, mlliin eandem approbamus, & confirmamus. M? Sed cum inlem Urbanus nihil ſtatuerit “ de Epiſcopis, qui à Reſidentiæ ſuæ loco mfnint diſcedunt proProceſſuum in cauſis Bea- pjiine tificationum aut Canonizationum com- aumm pilatione, Apoſtolicà authoritate ipſis gummin- delegatâ; neceſsè eſt aliquid à Nobis giumd pro his etiam caſibus opportunè con- nd ſtitui. Siixd Luid pyo Expediuntur à Congregatione ſa- h conſtru- Crorum Rituum Literæ, quas vocant mn ichr endis Pro- Remiſſoriales & Compulſoriales, qui- itt W: bus committitur, ut ſupradicti Proceſ- a irin cau- ſus authoritate Apoſtolicà conficiantur; dnn ſi Cano- eæque diriguntur tribus Epiſcopis aut lal m“ Juperioribus Prælatis, cum clauſula, ut 4 di AJuo ad minus procedant. Cumque in Nn hujuſmodi Epiſcoporum numero ſem- imu per includatur Ordinarius loci, in quo nnuam Proceſſus conſtruitur; ferè contingit, icen è tribus, ad quos Literæ ſunt directæ, Mn unum duntaxat à Reſidentia avocari. Ahik Ubi itaque aliquis Epiſcopus Titularis Eccleſiæ in partibus Infidelium conſti- uſi tutæ haberi poſſit, volumus eum in præ- fatis Literis pro uno ex tribus Epiſco- pis comprehendi. Quòd ſi tres omni- no Antiſtites in propris Eccleſiis reſi- dentes ad, hujuſmodi effectum delegari opor- 1 HWM Supplementum, ſive Acceſfſiones. 565 / o oporteat, ſtatuimus atque præcipimus, r ut Literæ à prædicta Congregatione di- Nnd rigantur Epiſcopis, qui viciniores ſunt Unii Diœceſi, in qua Apoſtolicus Proceſſus conficiendus erit. Quoniam vero non de re agitur, quæ duabus tribuſve heb- domadibus perfici queat, ſed quæ plu- rium ſæpe menſium, aut etiam anno- eli rum operam requirit; volumus, ut Epi- — ſcopi, qui ejuſmodi delegationem ac- , ceptaverint, neteſlariam licentiam ab- ſcedendi à Diœceſi, cauſam abſentiæ ex- e primendo, petere & impetrare non omittant, ſub pœnis adverſus eos con- es ſtitutis, qui abſque cauſa extra Diœce- enc ſim commorantur. In hujuſmodi au- unin tem licentüs concedendis, ſtatuimus= ut Conciliares Menſes ſemper compre- hendantur, & præter eos, triginta dun- taxat dies, ſi opus fuerit, adjjiciantur; nam & ad plura peragenda quadrime- ſtre ſpatium ſuſſiciens eſt; &, ſi adhuc Faciendi ſuperſint, quatuor alii menſes uE ſequenti anno in idem opus inſumi po- terunt. Hæc ſunt quæ ſalubriter in Domino Peynre. ſtatuenda judicavimus, quæque pro re- wiſorum gula & norma in poſterum haberi vo- Tige aez⸗ lumus, ut à Venerab. Fratribus Patri= ceptum. archis, Archiepiſcopis, & Epiſcopis, graviſmſimum quod ipſis incumbit, Re- ſidentiæ officium exacte impleatur. Ita: Nn 3 que Enele nlalii⸗ Anune. 566 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem que Dilecto Filio moderno præfatæ Congregationis ſuper eadem Refiden- tia Secretario, ejuſque Succeſſoribus in perpetuum, injungimus, & in virtute ſanctæ Obedientiæ, ſub pœnis contra inobedientes mandatis Apoſtolicis in re gravi, præcipimus atque jubemus, ut ſupplices Libellos pro parte quorum- cunque Antiſtitum ſibi oblatos, in qui- bus ea, quæ ſupra adnotavimus, expreſ- ſa non fuerint, quibuſque neceſſaria au- thentica documenta, ſuperius pariter indicata, non ſint adjuncta, nullo mo- do recipiant, multoque minus ad Pon- tificem referant: In Decretis autem, quæ poſt Pontificium aſſenſum ab ipſis Se- cretariis in conſueta audientia reporta- tum, à Cardinali ejuſdem Congrega- tionis Præfecto ſubſeribenda erunt, ſu- praſcriptas clauſulas reſpective appo- nere non prætermittant; illud etiam ex- preſsè cavendo, ut, quæ concedentur Indulta, à die Datæ ipſorum Decreto- rum decurrere intelligantur. De ouere Denique Vener. Fratres Patriarchas, Qenunci- Primates, Metropolitanos, & Epiſco- Pos univerſos monemus, ut non ſolum s. ipſi ſtatutas de Reſidentia leges adamuſ- ſim obſervent, ſed etiam memores ſint ti Seſſ 6. cap. 1. de Reformat. quo juben- tur ſinguli pro virili parte in aliorum agendi gid zufni inumn lorn Nenruntent haönnd u n hini uneyetnia lllllmzin AMnr, o r pot mmnni Unorent h 1prlco) Un tenore i Ueni nhatt, Mooncel Decreti à ſacra Tridentina Synodo edi- Supplementum „» ERive Acceſſioner. 567 agendi rationem reſpectivè vigilare, & ene non reſidentes Romano Pontifici infra certum tempus denunciare. Noſtris „ quoque, & Apoſtolicæ Sedis Nuntiis hoc idem demandamus & injungimus; ſ ubi intra ipſorum Nuntiaturæ Diſtri⸗ Wen (um aliquis Epiſcopus, ſeu Superior gn Prælatus exiſtat, qui Canonicas Leges ii hac in parte violare dignoſcatur. We. Et quia Nobis relatum eſt, nullibi Specialis frequentius prædictas Leges ab Epiſco- commiſſis pis violari, quam in proximo Neapoli- Jenezzo tano Regno, (neque vero id mirum in g Neapo- tanto eorundem numero) volumus at- li commo- que ſtatuimus, ut in Indultis abſentiæ, anti. quæ pro Epiſcopis prædicti Regni in poſterum expediri contingat, ad cæte- ras clauſulas ſuperius præſeriptas, hæc etiam addatur, ut obtenta licentia ex- hiberi debeat Apoſtolico Nuntio Nea- poli commoranti, alioquin nullius ro- boris & momenti habeatur. Nos ſi- quidem prædicto Nuntio earundem præſentium tenore committimus, ut hujuſmodi Licentias in acta ſui Tribu- nalis referri faciat, itemque de cauſis, propter quas conceſtæ fuerint, inquirat, ac tempus in iis præfinitum obſervet, ad hoc ſcilicet, ut & per eum reſciri poſſit, ſi quid obreptum aut ſubreptum fue- rit in precibus; & ipſum latere nequeat, ſi quis præſcriptos ſibi limites tranſgre- NAn 4 diatur. N 56 8 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem licæ Sedis Indulto, extra tempora à Diœceſi ſua commoretur. Pro is au- tem, qui, ut Nobis pariter relatum fuit, Dicœceſes ſuas deſerunt, & non quidem in Urbem Regni principem, ubi Apo- ſtolicus Nuntius moram trahit, ſed in alias ſe conferunt ejuſdem Regni Civi- tates, quin ipſe Nuntius quidquam de ipſis audiat; injungimus eidem Nuntio, ut per Officiales ſuos atque Miniſtros, quos in omnibus Diœceſibus retinet, curet ſe certiorem fieri de Epiſcopis, quicunque à propriis Diœceſibus rece- dunt; Ut & ii, qui obtentis licentiis ab- utuntur, & multo magis ii, qui proprio marte ſe gerere præſumunt, [dum vel abſque prævia licentia, præter tempus à Concilio indultum à ſuis Diœceſibus abſunt, vel ſi ob aliquem inopinatum eventum ab ipſis diſcedere compulſi fuerint, hujuſmodi licentiam, ſtatim ac ad deſtinatum locum pervenerint, pe- tere & impetrare non curant;] ſeverio- ri ſacrorum Canonum, & Apoſtolica- rum ſanctionum cenſuræ ſubjiciantur. §. R. E. Cæterum intendimus ſub præſen- Cardina- tium Literarum Noſtrarum ordinatio- N ne & diſpoſitione etiam ipſos Ven. Fra- gibus exs tres Noſtros S. R. E. Cardinales, qui re Patriarchalibus, Primatialibus, Archi- EpPI1- diatur, ſive abſque neceſſario Apoſto⸗ Concilio permiſſa, longè ab Eccleſia & antn Gn ul Melnrn n u⸗ ANAd be we Eynexen XNLCn ſalkeind ⸗ mnitſet, ellen rnn, o Lenn, D Airdem npugmn. lkfocirl, a achent mon⸗ t lt, ich Pur 1 Nul Anger Aceri A ine⸗ ine B eni Supplementum, üve Acceſſiones. 6g am Epiſcopalibus, & Epiſcopalibus Eccle- cor- r ſis prædictis ex conceſſione & diſpenſa- endan e tione Apoſtolica nunc præſunt, & in D futurum przctunc cetnprtllendi: ac nn comprehenſos e e & fore. . , Prrſentes quoque Literas,: omniaque Liera- in & ſingula in eis contenta, de ſubreptio- rum ir- nke ,2. 1 5 . I ,it nis, obreptionis, aut cujuſcunque nul- Touſatt. liii litatis vel invaliditatis vitio, intentioniſ- sur. M que Noſtræ, ac quocunque alio defe- Wenhnn Gtu, etiam ex eo, quôd in præmiſſis quomodolibet intereſſe habentes ſeu habere prætendentes, & præſertim ejuſ- dem S. R. E. Cardinales, Præmiſſis non conſenſerint, nec ad ea vocati & auditi, ſolemnitateſque, & alia ſervanda & ad- implenda nullatenus ſervata & adim- pleta fuerint, ac quocunque alio colo- um re, prætextu, occaſione, & cauſa, et- lin jam neceſſario exprimenda, à quoquam mnmm notari, impugnari, in jus vel contro- um verſiam revocari, aut ad terminos juris reduci, vel adverſus illa aperitionis m“ oris, reſtitutionis in integrum, vel aliud quodvis juris, facti, vel gratiæ reme- dium impetrari nullo unquam tempo- re poſſe; ſed ſemper perpetuòque vali- da, firma, & efficacia eſſe & fore, ſuoſ- que plenarios & integros effectus ſorti- rI, & obtinere, ac per omnes & ſingu- los. ad quos ſpectat, & quomodolibet ſpectabit in futurum inviolabiliter ob- Nn 5 ſer- S 570 Ad X. P. La- Croiæ Theologianz Moralem ſervari, perinde ac fi in Conſiſtorio No⸗ WMd . ſtro ſecreto, & de eorundem Fratrum . Noſtrorum conſilio, & unanimi aſſen- W’ . Sublata, ſu emanàâſſent; Sicque & non aliter in Wm Sr: um, Præmiſſis omnihus & fingulis per quoſ- G cunque Judices Ordinarios vel Delega- laalm tos, etiam Cauſarum Palatii Apoſtoli- Mum ci Auditores, nec non prædictæ S. R. E. mudh Cardinales etiam de Latere Legatos, mntxin Vice Legatos, & Apoſtolicæ Sedis munmh Nuntios, præcdictamque Congregatio- An, nem fuper Reſidentia deputatam, & chnan quoſcunque alios quàâvis authoritate m,dult & poteſtate fungentes nunc, & pro tem- m, ſünl pore exiſtentes, ſublatâ eis & eorum hannu euilibet quâvis aliter judicandi, decla- unn ll randi, interpretandi, & definiendi fa- ſigulem cultate, judicari & definiri debere, & n famn quidquid ſecus ſuper his à quoquam ntn quavis authoritate ſcienter velignoran- n ter contigerit attentari, irritum & ina- . Menunt, ne decernimus. hel 4 . . . H Derega. Non obſtantibus Conſtitutionibus & en tionet. Ordinationibus Apoſtolicis, etiam in 5 Univerſalibus, Generalibus, Provin- Lannten cialibus, & Synodalibus Conciliis edi- dnme tis vel edendis, nec non, quatenus opus Maiſb ſit, de non tollendo jure quæſito, aliiſ- uni que Cancellariæ Apoſtolicæ Regulis, Statutis quoque, etiam juratis, & con- ſuetudinibus, etiam diuturnis & imme- agn morabilibus:, dictarum reſpective ⸗ Ane . cle-⸗ Supplementum, ſive Acceſſiones. 71 cleſiarum, nec non licentiis, privilegiis, & indultis etiam Apoſtalicis, eiſdem Eccleſis, earumque Præſulibus quo- modolibet hactenus conceſſs, omni- buſque & ſingulis aliis, quæ prædictus Urbanus ſuarum Literarum firmitati & executioni voluit non obſtare, eæte- riſque contrariis quibuſcunque. Ut autem ædem præſentes, & in eis Publica- contenta quæcunque, ad omnium no- an r titiam deducantur, & ne aliquis illo- gorum rum ignorantiam prætendere poſſit; aurbori- volumus, quod exdem præſentes per“““ aliquem, ſeu aliquos ex Curforibus Noſtris ad valvas Baſilicæ Principis A- poſtolorum, ac Cancellariæ Apoſtoli- cæ, & in Acic Campi Floræ de Urbe pu- blicentur, & earum copiæ ibidem affi- gantur, & affixæ relinquantur, quæ ſic publicatæ & affixæ omnes &ñ iingulos, quos concernunt, arcétent & afhclant:- non ſecus, ac ſi eorum unicuique perſo- naliter intimatæ & notificatæ fuiſſent; quodque earundem Dræſentium tran- ſumptis etiam impreſſis, manu alicujus Notarii publici ſubſcriptis, & ſigillo Perſonæ in dignitate EKcclefiaſtica con- ſtituræ munitis, eadem prorfſus fides adhibeatur in judicio & extra illud ubi- A1 que locorum, quæ adhiberetur ipſis hu ra ſentibudi ſi forent exhibitæ vel oſten- X. Unt, Nulli 572 Ad K. Pe La⸗Croix Theologiam Woralem Sandio, Nulli ergo omnino hominum liceat paginam hanc Noſtrarum Ordinatio- num, Confirmationum, Derogatio- num, Prrceptorum, Statutorum, & Decretorum infringere, feu eidem au- ſu temerario contralre. Si quis autem hoc attentare præſumpſerit, indigna- tionem Omnipotentis Dei, ac Beato- rum Petri & Pauli Apoſtolorum ejus, enoverit incurſurum. Dat. Pou- Datum Romæ apud S. Mariam Ma- eifc, ann, orem anno Incarnationis Dominicæ Bke. 1746. 3. Nonas Septembris, Pontifica- 1746. tüs Noſtri anno mo. D. Card. Paſſioneus. J. Datarius. VIS A J. B. Eugenius. Loco † Plumbi. Rexiſtrata in Segretaria Brevium. Anno& Nativitats Domini Noſtri Ik.- && CARAS112.6. Indidkione 9. die vero 20. Septewbris, Pontifcatus alt- tem 5. in 1briſto Partris, &ſ D. AN. D. BENE. DA Divinag Previ- dentia Rde uus⸗ uil tid uin n l 6 cee 1 5 0 0l di hre ien / . aA ileen ,9 lenn 1 GNln 7 1 1 luln e, neie . Rhnie t lte den keneil M K. Supplementum, ſve Aecceſfenet. 573 dentia PAPlA IV. anny ſeptimo, ſupradi- da Conſtitutio aha, & publicata fuit ad valvas Baſfilicæ Latrranenſis, & Principis Apoſtolorum., ancellarick Apoſtolicæ, Cu- riæ que Generalis in Monte Citatorio, & in Acie Campi Floræ, ac in aliis locis ſolitis, & conſuetis UOrbis, per mr Nicolaum Cappelli dApos olicum Curjſorem. Antonius Befani Mag. Curſ. Lib. 4. m. 976. abſquèé legitima cauſa (1) (1) Quæress an legitima auzſa Fit Cura Parochialis, adeo ut ad participationen, fructnum, & diſtributionum Eocleſiæ, ſen Collegiatæ, ſet Parothialis admitti poſſit, ui non intervenit Cboro, ſed miniſterio incumbit Pa- ochialis Ecclefæ? Relp. diſtinguendum eſſe. Vel enim Patochialis eura eſt inhærens Dignitati, ac perpetuo ei adnexa, vel qui Dignirtatem obtinet in Cathedrali, vel CGollegiata Eccleſia, ultro ſuſcepit regimen Parochialis Eccleſiæ alioqui non adnexæe, & utramque ex Apoſto- lieo Indulto retinet. Si primum, videtur admitti poſ- ſe. Nam Tridentihuin c. 3: ſefl. 22. de Refor. poſt tra- ditam regulam de diſtributionihus amittendis ab iis, qui debitum ſervitium in choro non obierint, hæc ſub- dit: Qaod ſi alicui ex prædittiz Dignitatsbus in Eceleſitt Cuathedralibut & Collegiatis, de jure ſeu tanſuetudine Juriſaittio, adminiſtratis, vel oſſcinnz non oomapetät, ſed extra Civitatem in Dikceſ -ura anima um imminet, cui irs; qui dignitaten, obnet incumbere volnerit, tunt pro tempore, qus in Cnrata Eetlefta reſederit, ab mini- VNraverit, tanznam praſeas ſits ac Aivinis interſit; in Et-= cleſiis Cathedralibut, ac Gollegiatis habentur. Quatho⸗- brem ſacra Congregatio 6⸗ Hcc: anfe 173 2: in Akosetis Regalis diftributioshen. L 5 Reſol P. 39 4. hule dubie . KN 574 Ad R. P. La-Croixæ 71 beologiam Moralem an debeat Archi-Presbyter Bertolinus admitti ad parti- cipationem fruttnnm & diſtributionum Eccleſiæ Colle- giatæ Canei pro tempore, quo non intervenit Choro, ſed incumbit miniſterioſuæ Eecleſie Parochialis perpetuo ad- exæ Archi-Preshiyteratui? reſpondit affirmative, qua- tenus Archi-Preshbyter eodem tempore ſit altualiter oc- onpatus Miniſterio Eccleſiæ Parochtalis, & amplius. Si ſecundum?, S. Pii V. Cenſtitutione 64. cautum eſt, ne is ad participationem diſtributionum quotidianarum admittatur. Huns enim caſum, non vero etiam pri- mum ſpectat Piana illa Conſtitutio, ut notat Garc. de Benef. p. 3. C. 2. n. 337. Barboſa ad Concil. Trid. I. r. n. 7. Gallemart. ibidem n. 8. Gonzal. ad Reg. 8. Can- cell. Gloſſ. 6. n. 69. & Emin. Lanfredinus in expoſitio- ne dictæ Cauſæ Montis Regalis p. 3 8 5. Hinc cuùm in Mi- levistana Divinorum Oſiciorum T. 1. Theſ. Reſolut. p. 5. quæſitum fuiſſet, an Parochus, in cujus Eccleſia in- ſtitutum fuerat Collegium novem Beneficiatorum cum onere obeundi quotidie Divina Officia in Choro, Fun- dator autem juſierat, tedditus afſignatos dividi inter Parochum, & alios Beneficiatos, pro rata ſervitiorum, & non aliter, etiam ob quodeunque impedimentum, an, inquam, Parochus impeditus ratiene Curæ debeat ha- beri pro intereſſente, ad effeétum lucrandi diſtributiones, reſpondit ſacra Congregatio 15. Januar. an. 17 1 8. ne- Gativ*. Lib. 4. n. 87 8. niſi conſuetudo prævaleat (1) (1) Num vero Canonici teneantur in Choro alta voce canete, atque contra hanc obligationem conſue- tudo prævalere poſſit, ſi quæras; ſcito, ſacram Congre- gationem quod ad primum attinet, afirmativæ ſenten- tiæ adhæſiſie ſemper, negativé quoad ſecundum ſpe- ctat. Refert Fagnan. in cap. Licet de Præbend. n. 89. reſolutum à ſacra Congregatione fuiſſe dic 12. Decem. 1592. Canonicos Baſilicæ Vaticanæ altâ voce concine- re debere etiam Pſalmos, & reſponſoria, non obſtante con- cnin, Aalai dt nagfilim alre Hyn, 1 muenn ſ Nune rilmna a lſud, en Nin l, ahn, li ng ſon cne, R Hig 4 4 1 l, „ Mpla. . inn NE Supplementum, ſive Acteſſtonet. 775 contrariâ conſuetudine, etiam poſt Tridentinum ſerva- 14. Sic quoque in Vicentina . Junii 1636. reſcriptum fuit, Canonicos in Ghoro alta voce non pſallentes, diſtri- butiones quotidianas non lucrari, quävis oonſuetudine non obſtante, & in Ulixbonenſi Orient. 5§. Dec. 1722. propoſito 2. dubio his verbis an Canonici teneantur non ſolum intereſſe Divinis Oftctis, verum etiam pſal- lere ſub pœna privationir diſtributioum, reſponſum fuit nuftrmativé, ut T. 2. Theſ. Keſol. p. 244. Etiam in Salernitana Ediltorum z7. Sept. an. 1732. 1 3. dubio, an omnts Horæ Canonicæ ſent perſolvenaäæ cum cantu à Canonicis, uti Edictum Archi-Epiſcopi decernebat, re- ſcriptum fuit, afirmativs ad formam S. Concilii, nem- pe Seſſ. 24. C. 1 2. Circa finem de Kef. V. T. 5. KReſol. p. 374. Lib. 4. n. 8 80. qui fub cantu legit Miſſam (1) (1) Huc faciunt tres ſacræ Congregationis Reſolu- tiones, in Oriolen. 27. Martii 1632. in Ortonenſi 17. Febr. 1706. in Salernitana 27. Sept. 1732. T. §. Reſol. p. 372. & 37 4. Quæſitum fuerat in Orioleufi dubio 12. an tempore, quo Divina Ufhcia elebrantur in Choro, vel Anniverſarium, vel vantantur Horæ: ſi Canonici, ſen alii Praæabendati Miſſan velebrent, habeantur pro præſentibus ad effeltum lucrandi emolumenta, & dAiſtri- butiones ratione Horæ, & Anntuerſarit. Reſcriptum autem fuit, Canonicox, ſen alios Præbendatos, pradicto tempore Miſſas planas celebranwvs, non lucrari diftri- butiones quotidianas» azcc emolumenta, niſi illd Hora ad celebrandum Mihſasab ebs adt quem pertinet, conepulſi, aut jußli fuerint. At in Ortonenfe diſcuſſum fuit, an ſubſtineretur Edictum, quo Ordinarius prohibuerat, ne tempore Divinerum Offciorum, aut Mifiæ Conven- tualis, Dignitates, & QCanonici à Choro diſcederent Miſſas celebraturi, ſunb pœna duplicis punctaturæ, at- que etiam ſuſpenſionis à Divinis, ubi in contumacia perſtiuſſent pet menſem. Tum ſacra Congregatio re- ſpondit, „* 576 Adk. B. La-Groix Theologiam Moralem ſpondit, Edittum non ſubſtuneri, ſeæd eſſe reformamdum Juxta modum, videlitket; quod tempore Divinorum Of- Ficiorum nullas diſcedat a Choro ad Miſſam elebran- dam, niſi vPocatus fuerit à Sacriſta, &s licentiam obti- nuerit à Præfelto Chori, ſub pana amiſſionis diſtributio-= mie pro illa hora; & quatenus aliquis ſit ontumax;, mul- Stetur proprima vice pœna dupli . oreſcente vero perti- er nacia, altis pœnis pecunlariis arbitrio Ordinarii; non UEnfk tamen ſuſpenſionis. Tandem ſacra Congtegatio huic 9. dubio in Salernitana, an Pœna Tarenorum trium ad- verſus Dignitater, & Canonicos elebrantes Miſſus le-⸗ tas tempore WMiſſe ſolemnir, ſubſtineatur, reſpondit: hn Dentur Decreta in Oriolen. & Orton. Immifkdn Lib. 4. . 90 1. Multæ ſunt declarationes Cardi- Grnh nalium (1) undn (¹) Vide T. 5. Reſolut: p. 239. & quæ nos addemus aminn num. 9 24. Habenda etiam ob oculos eſt Conſtitutio In- Alu rn nocentii XIII. pro Eccleſiaſtica diſciplina in Hiſpania- lnſn⸗ rum Regno §. 27. à Benedicto XIII. confirmata; & in- r tiunn lara in Aphendicen Conc. Romani p. 23 5. 1, iſßnin Lib. 4. u. 9 10. felato hic n. 898. (1) Alhtur (2) Vide noſtras additiones ad n. 924. . Whe g, Lib. 4. n. 922. quamvis aliqui dicant poſſe (.) Miul (1) His favet Sacra Congregatio; quæ Ordinarii po- mim teſtatem in puncto Collationis ſecundi Beneficii, quande * primum hon elſt ſufficiens; læpius ampliavit;, etiam ad late Beneficia difformia ſub eodem tecto, ut in Camerin di- * Penſat. 4. Nov. 1716: indicata T. 2. Keſälut. P: 98. . i. nſteffihu Lib. 4. h. 92 4. potiſſimum de Sæcularibus (1) gefl Silis. (1) Duo adhuc quærenda ſunt. I. An abſque diſpen- ſatione Apoſtoliea ſeecundum Benefieium de Jurepatro- 7 nats Laicorum retineri poſſit, ſi primum ſive liberæz uiſe Gollatiòfis;, Ilive de Jurepatronats ſit ſuſſiciens; item unen an tertium, & quartum Beneficium de Jurepatronatüs alann Laicorum retineri valeant ſine Apoſtolica diſpenſatio- ne, ſi prima duo non üt ſufhcientia? II. An ineom- an, Pati- d4 eent N. 4 e, 1 Gle „„ . . mi 4 7 angng Ten , 4 . ltm,, 1 Priblie Supplementunm: ſve Acceſſione. 777 patibilitas Beneficiorum ſe ſe extendat ad Legata pia, & ad Capellanias de Jurepatronatũs Laicorum. Quod ad primum attinet, affirmat Maſſobr. in praxi habendi concurſum requiſito 17. dub. 18. ubi dieit, ſic ſe habere univerſalem obſervantiam, & Panimol. Dec. 3 I. n. 20. & ſeqq. ubi ponderat, Beneficia de Jurepatronatũs Lai- corum non comprehiendi ſub regulis Cancellariæ, & aliis juribus, quæ loquuntur de Beneficiis. Negat Gar- Zias de Benef. part. I 1. C. J. n. 280. & Barboſa ad c. 17. Conc. n. 8. ſeſſ 24. de ref. & in votis Deciſ. I. 3. c. 122. n. 18: & 19. & hanc ſententiam ſæpius ſecuta eſt Sa- cra Congregatio, ut videre eſt T. 2. T heſ. Reſol. P. 9. Duas præ cæteris hic eligo Reſolutiones, in Aquilana 14. Aug. 1632. & in Bitelctenſi 6. Dec. 172 1. Igitur in Aquilana Sacra Congregatio reſpondit ad primum, E- piſeopum habenti unum ſimplex Benefisium non ſußi- ciens ad illius ſuſtentationem, poſſe aliud ſimile confer- re, ſed non poſie plura, quamvis ſimplicia, uſque ad ejus l ſußzcientem ſuſtentationem eidem conferre. Ad ſecun- dum idem, quod ſuperius de Beneficiis liberis, judican- dum eſi de Beneficits Quriſpatronatus. Lambert. citato T. 2. Theſ. Reſolut. p. 99. Rurſus in eadem Aquilanas ut refert Lanfredinus T. 5. Theſ. Reſolut. p. 24 1. ad du- bium ſie propoſitum: Obiinens Beneficiun Eccleſiaſti- cum ſußfciens ad honeſtè ſuſtent andum, fuit inſtitutus ab Epiſeopo ad alind Beneficium uriſpatronatüs ad præ- ſentationem Patroni Laici, & utrumque Benefieium ré- tinuit, eorumque fructus percepit per duos annos abſque diſpenſatione Apoſtolica. Quæritur, quodnam ex dikctis Beneficiis vacaverit? Reſpondit Sacra Congregatio, utrnmque ipſo jure vacaſſe. Porto in Bitetenſ decer- nendum fuit Sacræ Congregationi. I. An obtinens Be- nefecium ſive liberæ collationis, Live de urepatronatüs Laicorum ad ſui ſuſtentationem ſußfciens, poſſit abſque diſpenſatione Apoſtolica retinere ſecundum de Zurepa- tronatut Lalcorum? II. An obtinens duo Benefcia ſive Ad P. La-Croix Theol. Snppl. O0 libe- 578 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem llibere collationis, ſive de urepatronatus Laicornm mi- nimé ſußſcientia ad congruam ſuſtentationem, poſſit re- tinere tertium, & quartum de Jurepatronatus Laicorum, abſque diſpenſatione Apoſtolica? Ad utrumque autem negative reſpondit eadem Sacra Congregatio. Ad 2. quæſtionem R. negativèe. Nam Concilium ſpectavit pluralitatem titulorum Beneficialium, uti ex ejus verbis colligitur, quando aununi plurium oßfcia oc- enpat Clericorum, & rurſus, neminem oportere in dua- bus Eccleſiis conſoribi. Pia autem Legata etiam cum onere Miſſarum non videntur eſſe Beneficia Eccleſiaſtica. Sed rem in terminis reſolvit Sacra Congregatio in citata Bitetctenſi, nam cùm tertio loco dubitatum fuiſſet, an id, quod procedit in retentione Beneficiorum, procedere etiam debeat in Legatis piis, & Capellaniis de Zurepatro- natus Laicorum? reſpondit negativé. Lib. 4. n. 1176. item iniens Matrimonium (1) zunmenort i⸗ 0 (1) Idque etiam 17. Sept. 1722. in Regienfi Penſionis n Sacra Congreg. deciſum fuit T. 2. Reſolut. p. 227. Mi- 1 lites tamen Lauretani fruuntur privilegio retinendi eti- am in ſtatu conjugali Penſiones Eecleſiaſticas pro ſum- ma ſcutatorum 3 50. dummodo ante contractum Ma- trimonium Militiæ illi adſcripti fuerint; ſecus verò, ſi 1 poſt contractum Matrimonium, ut ex eadem KRegienſi cauſa conſtat. . Lib. 4. n. 1244. quæ recitaret in pattia ſua (1) (N1) Vide quid placuerit Authori noſtro hic addere, 8 lib. 6. part. 2. n. 2069. Lib. 4. n. 1257. Putat autem Gavantus (1) (I1) Meratius, nec immeritò, Gavantum ſuum hic 13 deſerit; clara enim in hane rem ſunt S. Congreg Ri- Ke en tuum Decreta. Vide Authorem noſtrum lib. 6. p. 2. n. 2062 & Decretum a. 1702. quod in notis ad Decre- tum 5. attulimus. Lib. 4. n. 125 8. Docet Guyetus (1) Minus prin- cipalium (2) Supplementum, ſive Aecceſſtoner. 57 9 (1) Non licet amplius Guyeti ſententiam ſequi. S. R. C. in Decreto an. 1683. quod dabimus n. 47 §. in addi- tionibus ad Decreta à La-Croixio recenſita I. 6. P. 2. . 2055. diſertis verbis negavit poſſe Regulares Oéta- lrca vam Patroni principalis celebrare. i (2) Intellige de Decreto 279. apud Auth. noſtrum ge loco nuper citato, niſi Rint deſeripti in Kalendario Ro- Mu mano, vel in diktorum Religioſorum proprio. G, Lib. 4. n. 1259. eſt obligatio (1) (1) Hanc tamen negant Guyetus, & Meratius in addit. ad Gavantum T. 2. Sect. 5. c. I 8. S. Hic tamen monet, conſuetudinem pene apud omnes obtinuiſſe, ut utriuſque commemoratio fiat, neque eſſeé, cur ab ea recedatur. Lib. 4. n. 1260. Quartus, Lohn. (1) inſcripti non ſint (2) (1) Spinæ de Corona Domini inter inſignes Reliqquias computantur ex Decreto 8. R. C. quod addemus ad L.6. Pp. 2. n. 205 5. Decr. 415. (2) Hanc ſententiam retractat Author I. 6. p. 2. n. 2074. Lib. 4. n. 1262, & non de alrero (1) (1) Meratius T. 2. ad Gav. Sect. 3. Cap. I 2. n. 2. ean- dem ſententiam ſequitur, aliaque exempla duorum ejuſdem Diœceſeos Patronorum æquè principalium ré- fert ex Halden part. 3. tit. 1. Lib. 4. n. 1266. & de Tirulari transfertur. Gav. (1) (1) Huic Gavanti doctrinæ non acquieſcit Meratius Scct. 3. C. 10. n. 9. I. Quia Feſta propria, cæteris om- nino paribus, ex Decrerto S. K. C. 23: Junii 1736. Præ- ferenda ſunt in ea Eccleſia, cujus ſum propria, aliis communibus; Feſtum autem Patroni, ſeu Titularis Ee- cleſiæ eſt Feſtum omnium maximè proprium; igitur Cæteris in paritate Rirus eſt præferendum. II. quia ad e Feſtum Tituli Eccleſiæ celebrandum ſub ritu duplici primæ Claſſis, & quidem cum ctαaοH tenentur Regula- Oα0°ο2 res, Vrgn. 530 AAK. P. La-Croix Theologiam Moralem lon res; Feſtum autem Patroni Loci tenentur quidem Re- gul gulares celebrare ſub ritu duplici primæ Claſſis, ſed ſine a. e octava; dignius ergo relatè ad Regulares Feſto Patroni Loci eſt Feſtum tituli Eccleſiæ. e Lib. 4. n. 1267. proximà die non impedita. Gav. (1.) emmt (1) Si tamen unus ex his Sanctis ſociis ſit Patronus aunn minus principalis, non erunt ſeparandi in offcio. Id aſm apertè ſtatuit de SS. Fabiano, & Sebaſtiano S. C. 22. “ Nov. 1698. & 16. Sept. 1730. Vide Merat. ad Gav. uſiil Sect. 3. c. 10. n. 8. 4 Lib. 4. n. 126 8. teſte Mothier (1) ſeruedt (1) Decretum eſt 254. inter Decreta S. R. C. ab Au- ellan thore noſtro deſcripta l. 6. p. 2. Idem ſtatuit eadem S. , C. 17. Julii 1706. apud Merat. T. 2. in Indice Decret. R Lib. 4. n. 1270. de quibus paulè poſt fit mentio (1) ſen⸗ (1¹) De iſtiuſmodi quæſtionibus ſuper officiis adli- H itum diſſerit egregiè Meratius Scct. 3. c. 10. n. I 1. In- Mudnt terea tria hæc diligenter notabis. Primum eſt Decre- ilui e⸗ tum S. R. C. 2 8. Nov. 1682. Circa dubium Deereti ſub die 24. Jannarii anno 16 82., emanati, in quo habetur, ſituten ut Offcia Sandtorum ad libitum etiam ſub ritu duplici nſhn in diebus Dewinicis, & Octavis occurrentia non poſſint en oehn Namnn rrieaaniferri, ſed omitti debeant, quæſitum fuit: an illa Apinke verba in Oltavis intelligi debeant de die proprio Olctavæ, Müaſn vel de tota Oitava, & an de qualibet Oltava, vel ſal- mml tem de Oltavis privilegiatis? S. R. C. reſpondit, verba Ompedon illa intelligenda eſſe de tota Oltava, & de quacunque O- hnolt; &ava. II. Eſt aliud Decretum inter relata à La-Croixio vuim, 220. III. Eft, Officia conceſſa per Hebdomadam revo- ng h cari ad Claſſem Officiorum ad libitum; unde præter ieon ſingulares Canones, qui ad ipſa ſpectant, (Vide l.6. p. 2. Decr. 350. 3 51. 3 56. 3 57.) idem de his dicendum, quod hactenus de Ofſiciis ad libitum. . Lib. 4. n. 1274. IMra Octavam Corporis Chriſti . (¹) Duplicia autem (2) De ſemiduplicibus ad libi- tum ( „(1) are albs. Supplementum, ſve Aeceſſtanos. 581 (¹) Aliqua Decreta ad Octavam Corporis Chrifſi ſpectantia. Vide l. 6. p. 2. n. 20 5. Junt autem 15. 17. 18. minnk 7 2) Vide Authorem I. 6. p. 2, n. 2064. (3) Emenda ex Decreto an. 16 92. 2 8. Nov. quod de- Mings dimus in adnot, ad n. 1270. ex hoc enim conſtat, in- Win(fra quamcunque Octavam fieri non poſſe OQffcium ad eler libitum. Lib. 4. n. 1276. ubi SS. Trinitas (1) (1) Celebratur quidem cum Octava, non obſtante l. Skavà Corporis Chriſti; ſed ita, ut diebus ſexta, & Walhe ſeptima infra Olctavam Feſti So. Trinitatiss ubi eft Ti- le, Pularis, faciendum ſit OfficFinm de die ſecuvda, & tertia infra Oltavam Corporis Obriſti, cum cowmemoratione Sanikißims Trinitatis, ex Decreto S. R. C. 8. Junii 1709. Unde contra quam plerique fenferunt, colli- ges nobiliorem eſſe Octava Trinitatis Octavam Cor- Poris Chriſti; de quo plura Meratius Sect. 3. c. 8. Lib. 4. n. 1284. vel ſeqq. Nocturnis (1) (r) Ex tertio Nocturno Antiphona ſumenda eſt cum verſu ejuſdem Nocturni, in Veſperis, in Laudibus ve- rò prima ex primis Veſperis, ſecunda ex tertio No- cturno, tertia ex ſecundis Veſperis. Ita ſanxit S. C. 5⸗Maji 1736. apud Metat. T. 2. in Iad. Decr. 295. Alia ad Commemorationes ſpectantia Decreta vide l. 6. parte 2. in noſtris adnotationibus ad n. 208 3. V. Commemorationes. Lib. 4. n. 1287. Et de Octava Corporis Chriſti (1¹) (1) Vide exceptionem Authoris noſtri lib. 6. p. 2. . 206 3. & alia Decreta à nobis laudata in adnot. ad n. 2083, ejuſdem lib. 6. p. 2. Lib. 4. n. 1288. ultimæ partis reſponſorii (1) (1) Præter Decretum S. R. C. 477. in noſtris addi- tionibus ad n. 205 5. lib. 6. p. 2. quod ad hanc Reſpon- ſoriorum materiam ſpectat, hoc aliud addere hic lubet 0°3 . ah 1 1 582 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ab eadem S. C. 2 3. Junii 1736. editum: Quando Fe- Nun §. Philippi, & Jacobi cadit in Dominicam, tune . ultimum Reſponſorium, quia eft proprium, dicatur loco penultimi, quod eſt de Dominica pro Benedictinis. Lib. 4. n. 1292. ſuæ Provinciæ. (1) Et fidelium animæ (2) (1) Oppoſitum docet Author I. 6. p. a. n. 2066. ex Decreto 3 3. S. R. C. 1I. Septemb. 1607. quod his ver- bis renovatum eſt ab eadera S. R. C. 22. Januarii 1701. Matuatinum diei Conmemorationis omnium PFidelium Defunltorum non poteſt recitari in Choro in die rPeſtivi- tatis omnium Sanbtorunz poſt Completorium, ſed ſervan- az ſunt Rubricæ. Quod tamen ad Cathedrales ſpectat, ſervetur ejuſdem S. R. C. Deeretum 5. Julii 1698. Off- cium Defunkétorum pro ſecunda die Novembris poteſt etiam, praſente Epiſcopo, ante Completorium diei Feſti Omnium Sanbtltorum recçitari. Matutini Defunctorum, quod S. R. C. vetat pridie reci- tari; nam æquè bene dici poſſet Matutinum Defuncto? rum, pars Laudum diei, ac Litaniæ, cùm æ què iis Lau- kot dibus adjungantur per Rubricam, & æquè iis adimant æi verſum Fidelium animæ &c. Hinc Gobat in poſteriore Al. ſui operis editione Tract. 5. n. 616. Gavanti ſententiam, quam antca amplexus fuerat, rejecit, eamque tanquam prohabiliorem admiſit, quæ negat, Litanias anticipari poſſe. Lib. 4. n. 12 93. V. Horæ, caſ. 2. (1) (1) Et Gavantus ſect. 9. cap. I. & ad hoc caput Me- ratius. Lib. 4. n. 1313. ſed alii cum Diana (1) (1) His citato Diana videtur aſſentiri Lamb. Emin. T. 2. Edict. p. 4 ⁵. Lib. 4. n. 1366. Conſenſus Papæ, ſive Facultas „ Saeræ Congregationis. (1) (1) Nota (2) Hæc ratio, quæ potiſſima eſt Gavanti, cæte- I rorumque, nulla eſt, ut optimè ex Guyeto noſtro lib. 4. c. 20. quæſt. 6. Meratius ſect. 6. c. 16. n. 5. paritate ml Noſter 1 NK Tülenmm Sehhon. eltarn Mau. N. 4 Hur eti 8 , r, 1) hene.“ 18 n vol wa hiiin Mulebbe, Supplementum, ve Acceſſiones. 583 (1) Noeota autem, Sacram Con gregationem in ea eſſe ſenrtentia, quod contractus alienationis Bonorum Ec- cleſiæ pro perfecto non habeatur, donec Apoſtolicum Beneplacitum non fuerit obtentum: quatndiu verè ille imperfectus eſt, novam majorem oblationem admitten- dam eſle, ita ut favore illius, qui intra terminum in Edictis præfinitum majorem ſummam obtulerit, Bene- acrun ſit concedendum; niſi tamen dicta major ob- atio fuerit ad æmulationem facta, aut primus oblator eandem majorem ſummam ab alio poſtea oblatam ſol- vere paratus ſit. Conſtat hæc ex Reſolutionibus, quæ in Florentina Emphytenſis 5. Martii 173 5. citantur T.7. Theſ. Reſol. p- 3 2. & ex ipſa Florentina ibidem. Lib. 4. n. 137 1. per habitum intelliguntur veſtes (I1) Tridentinum verbis expreſſis non injunxit Ec- cleſiaſticis perſonis uſum veſtis Talaris. Nihilominus Sacra Congregatio rata ſemper habuit Decreta Epiſco- porum de uſu veſtis Talaris. V. T. §. Theſ. Keſolut. P. 37 1. in Salernitana Ediéëhorum. . Lib. 4. n. 1394. immunitas Ececleſiaſtica non ſuf- fragetur (1) (1) Benedictus XIII. in Conſtitutione Ex quo Divi- na iis, quæ immunitatis aſylo non gaudent „ crimini- bus hæc addidit. I. Qui confagientibus vim inferunt, atque ipſos ab Eccleſia, aliove loco immuni violenter ex- trahunt, & abducunt. II. Interficientes proximum ſuum animo præmeditato, ac deliberato. III. Falſifiantes Li- teras Apoſtolicas. IV. Furtum, aut falſitatem in prædi- &tisz locis (Monte pietatis, ac publico Banco, ut ajunt ) committentes, oujus ratione arca pecuniaria ita minu- tur, ut pœna ordinariæ locus ſit. V. Conflantet, adul- terantes, vel tondentes quaſounque monetas aureas, vel argenteas, etiam Principum exterorum, quotieſcun- que in loco, aut provincia, ubi orimen admittitar „ li- berum habeant aſum, & commercium; vel ipſas monée- %4 tas 584 Ad K. P. La-Coix Theologiam Moralem tas conflatas, adalteratas, aut detonſas ſeienter ita er- pendere „ G& erogare praſumentes, ut fraudis conſcii, atque participes videri poſſint. VI. Illos dezzaum, qui ſub nomine Curiæ ſeſe introducant in alienas Domos 2 animo ibidem perpetrandi rapinas, eaſque reipsa com- meittunt, enm homicidio, ant mutilatione membrorum alicujus exæ domeſticis eBarundem ædium, vel etiam ex- tranei, quem ibi fortè repersri contigerit, dummodes homicidium, vel membrorum mutilatio ſequatur. Porro Clemens XII. in Conſtit. In ſuprema pro Urbe ac di- tione Eccleſiaſtica declaravit, omnes &g ſinguloz tam Paicos, quàm Recleſiaſticos, qui in Urbe ac ditione breæfatis, ex cauſa, & occafione homicidit, etiam in rixa commiſſi cunz armis, ſeu inſtrumentis ſudpte na- zura aptis ad occidendum, inquiſiti & proceſſati, vel in qontumaciam banniti, & condemnati fuerint, dum- maodo homicidium non fuerit caſuale, vel ad propriam defenſionem, immunitatis præfate beneſicio minimé etiam gaudere. Ibi I. debet ſaltem bis, vel ter (2) (2) Unicam tantim graſſationemz in via publica, aut vicinali admiſſam ſußfcere ad hoc, ut quis publicus latro, & graſſator dici Valeat, dummodo tamen graſſatio, aut membrorum mutilatio ſecuta fuerit, definivit in ci- tata Conſtitutione Benedictus XIII. Ibi 4. ne quidem alterius Eccleſiæ (3) (3) Ita decrevit etiam Benedictus XIII. Ibi 4. item qui exiſtens in Eccleſia (4) (4) Oppoſitum tene poſt Benedicti XIII. Conſtitu- tionem. Ibi 6. vel prætio aliquem conducit (5) (§) Huic ſententiæ de mandante, aut conducente ſuf- fragium Benedicti XIII. addit authoritatem. Ibi 6. quamvis occiſio non ſequatur (6) XIII. Lib. 6. Oceiſionem ſecutam fuiſſe, requirit Benediéctus M os. iio u enor il rinl lgfentn Unhete Ekl aet mun Norlutsbe ei do⸗ fſanon e i Cere N 8 lam Du Wor D „ Ai , ſ enn 3 , i e Supplementum, Pve Acceſſiones. 585 Lib. 4. n. 1 534. non eſt quidem in uſu pro his partibus (1) . (1) Vide ſis hac de re Lambertinum T. 2. Edict.- . I S. 1 Lib. 4. n. 1548. in fine, ſed iidem Theologi (1) (1) Non omittendum hic, quid S. C. C. juſſu Inno- centii XI. de modo concionandi ſaluberrimè ſanxerit. Deſcribo admonitionem hanc ex Genetto Theol. Mor. T. 2. Balleonianæ editionis 1705. p. 304. INNOCENTII XlI. Admonitio ad verbi Dei Concionatores per li- teras Sacræ Congregationis Concilii ad Epiſcopos directas. Pluribus Chriſtiani Orbis Provinciis gra- Ves, frequenteſque Romam, atque ad ip- ſam Sanctam Sedem adventant, ſeu delationes, ſeu querelæ adverſus præfentem prædicationis uſum, tanquam à primæve Apoſtolorum in- ſtituto prorſus aberrantem. Ac quidem cum verbum Dei, quod, Apoſtolo teſte, omnino eſſe debet ſanum, ac ſalutare, multiplici lue per plures ex ipſis Evangelii præconibus red- datur infectum; meritô Sanctiſſimus Domi- nus noſter decrevit, contagionem univerſo gregi tam exitioſam, longèque patente:n, omni Apoſtolicæ authoritatis conatu prorſus extin- guere. Nam quæ peſtis eſſe, aut excogitari violen- tior eà poteſt, quæ cibos ipſos ad vitæ præſi= O o 5 dium 286 Ad K. P. La-Creix Theolegiam Moralem dium inſtitutos, ipſaſque medieinas pro mor- bis depellendis inventas, in mortis inſtrumen- ta, & præſentiſſima venena convertere? Ver- Pum profecto Dei panis eſt ille vitæ, & intel- lectus, quo cibari, & aqua fimul falutaris, quâ⅜ Potari fidelium animas, ab ipfis Religionis Chri- ſtianæ ineunabulis, Kedemptor noſter edocuit. At vero ſi ſal, quod pro Dei verbo à Sanctis accipitur, per futiles conciones evanuerit, in quo putreſcentia mortalium vitia condientur? Quinimo fi ſal idem, quod Prædioatores apertè ſignificat, per eloquentiam planè ſtultam in- fatuatum fuerit, reveraà non ultra valebit, niſi ut conculcetur, & utinam jam non coônculca- retur ab hominibus. Quæenim miniſterio tam ſacroò majeſtas, qui decor, quæ ſanctitas, quæ utilitas ineſt, quando plurimi, ut Paulus cla- mat, verbum Dei adulterantes, aut jocis tan- quam hiſtriones, aut converſi ad fabulas uti Poëtæ, auditores ſibi prurientes auribus coa- cervant, aut inanis facundiæ lenocinio, & ca- lamiſtrato, ac meretricio planè ſtylo, &prædi- cationem fœdè corrumpunt? Mandat ergoSanctitas ſua zelo vere Apoſto lico accenſa, ut omnes Primates, Archiepiſco- Pi, Epiſcopi, cæterarumque Eccleſiarum Præ- ſides, quorum præcipuum munus eſt verbum Dei adminiſtrare, gregemque paſcere, tantis corruptelis occurrant, eaſque Concionatoribus opportunè ob oculos ponant, & fugiant à facie tot peſtium potius quam colubrorum. Et præ- ſertim univerſi intelligant, quod per Jeremiam Deus N ſin SAII ind run, . eſ ünmAn Khuntad mezono Mopun Kunnor, bin ifaen mimimrt lne⸗ Mhuritone Ultrrum Mebenan Utunnt Wanimn et A hnen n cemane Kunne, 1 lenun Catzent Allunn. Aluch 1Ainter. en Ceonne Monn Supplementum »ſive Acceſtoner. 5 87 Deus illis indixit: Propheta, qui habet ſermo- nem meum, loquetur ſermonem meum veréè: quid pales ad triticum? Nunquid verba mea non ſunt ignis, dicit Dominus, & quaſi malleus conterens petram? Videlicet oportere, concio- nes non paleis refertas eſſe ad vanitatem, ſed igne veritatis ſuccenſas. Porro ſciant, non levem eſſe culpam, ſed grande piaculum, graviſſimâque pœnàâ mul.- Gandum, ubi per ſcurrilitatem Verbum Dei velut in ſcenam adducant, atque auditoribus deridendum traduxerint. Præterea neque per quæſtiones curioſas, ac paradoxa tam vana, ita ſupra captum populorum afſurgant, ut verè querantur: Parvuli petierunt panem, & uon erat, qui frangeret eis. Smiliter neque per ille- cebras inanium verborum, res non minus vanas obtrudant; & per oſtentationem memoriæ, at- que pronunciationis præcipitantiam, quaſi præ- ſtigis auditorum animas, aureſque ludificent. Quamobrem Antiſtites per ſe, ſi tempus va- caverit, tum in Cathedralibhus, tum in alus Ec- cleſis ſerio animadvertant, & in Diœceſi Vica- riis foraneis, aliiſque miniſtris, probiſque vi- ris, à quibus ea ſuper re relationes exigant: vi- gilantiam demandent. Ac ſi Concionatores normam hujuſmodi tranfſgreſſos repererint, eos à prædicationis munere ad tempus bene vi- ſum ſuſpendant, aliave ratione, pro modo cul- Pæ, plectere curent, ſubrogando interim alios, qui ſalutari modo populo oſtendant vitia, quæ eos declinare, & virtutes, quas ſectari opor- teat, 588 AdK. P. La-Croix Theologiane Moralem. teat, ut pœnam æternam evadere, & eœleſtem gloriam conſequi valeant. Eminentia igitur veſtra in Diœceſi ſuæ Curæ credita, Sanctiſſimi Domini Noſtri juſſibus, & proprio muneri ſa- tisfacere non gravabitur; & Eminentiæ veſtræ manus humiliter deoſculor. Romæ 6. Julii 1680. Eminentiæ Veſtræ Humillimus, & addictifſimus ſervus F. Cardinalis Columna. S. Arehiepiſcopus Brancatius, Epiſc. Viterbien. Secretarius. ADNOTATIONES Iv univerſam P. La- Croiæx Moralem Zheola Siam. . 1QQ M. II. Llb. 6, parte I. n. 3 10. aut tollerent certitudinem mo-= ralem (7) (1) Ut in cauſa Tarviſina Baptifii, in qua poſt multas inquiſitiones nullum veſtigium reperire fuit non ſolum ſuſcepti à quaclam Laura Dolſni Baptiſini, ſed ne Matrimonii quidem aſtertorum ipſius parentum, ri- euſque, quem ſervabant Religioais. Quamabrem ſa⸗ cra Congregatio 4. Martii 1737. huic dubio, an Laura Dolfini Gaptizari deberet ſub conditione? reſpondit T. 8. Keſol. p. 55: afßfrma ive&, & ſocreto, & ſine præjndi- cis validiatis Marrim,m, uod ante plures annos con- tEaxEG= 8 n ce 1bendneet Kinn, ng 8 1 Bonltre Aneihin Um umniukemn Cngezuin teran 6 ie,vil.. . uihe, SNtor. 44 N UA / ad N Nn = 4 tn hruin it, a. N Mo 14 Uente ultn D 5 Nten ——,— Supplementum, ſive Acceſſtones. 589 traxefat. Idem ſtatuerat ſacra Congregatio in Ripana 12. Decembr. 1733. 1. 6. p. 180. Lib. 6. p. I. nu. 3 18. Idem ſtatuit Synodus Colo- nienſis (1) (1) Quod & pluribus probat Lambert. T. 1. p. 83. & ſeqꝗq. Sed audiamus ſacram Congregationem T. 3. p. 3. 1 5. Januar. 172 4. Dubitatum fuerat, quomodo ſe gerere deberet Parochus ſancti Spiritüs in Saxin [Ro- mæ] in collatione Baptiſmatis Infantibus, qui ad Archi- hoſpitale deferuntur, ſive iidenz habeant ſchedulam de Baptiſmo teſtantem, ſive nen habeant, & etiamſi ex co- lare, &g cateres corporis qualitatibus deprehendatur, eoſdem eſſe conètitutos in ætate ſex, anut decem menſium, vel unius anni cquam dimidio, Reſpondit S. C. eſſe bapti- zandos ſub conditione in omnibess Caſibus expoßitis juxta inſérubttonens, & inſtrnbtio eſt, quod excipiatur à Ba- ptiſmo ſub conditione caſus ſehedulz, quæ haberet certi- tndinene. Lib. 6. p. I= n. 319. Dicaſt. a. r. n. 178. (1) (1) Et Lamb. T. I. Edict. p. S2. Vide dicenda pau- lèò poſtad n. 322. Lib. 6. p. r. n. 322. in fine, à talibus baptizatos ſub conditione rebaptizari (1) (1) L. Matthias Fernandez Dominicanæ Familiæ pe- tiit à ſacra Congregatione I. an infantes domi in caſu neceſſitatis baptizatt, ſut ſub, conditione rebaptizandi. II. An, & in quibus cafebus hæretici debeant ſub condi- tione rebaptizari, f au p dem GCatholicame convertantur. Porro S. C. ann. 1683. 27. Mattii reſpondit apud Lam- bert. T. 4. p. 20 I. ad primum negativè, niſi adſit du- bium probabile invaliditatit. Ad ſecundum, ut ſupra. Lib. 6. p. I. n. 3 6 à facra Congregatione (1) (1¹) Nemgꝑe in una Wadklin; 15. Mart. 1633 1. Sacra Ec. cenſuit Procuratorem, gui nomine alterius ſaſcepit, vel ad Conſernmationenm tennit, nen contrahere cognatio- nem ſibi, ſed andasti. Quod eadem Congr. 13. Sept. 1721. 590% Ad K. P. La-⸗Croix Theologiam Moralem 172 1. T. 2. Theſ. Reſol. p. 77. ſecuta eſt in Theatina Matrimonii. . Lib. 6. p. I. nu. 377. ſuſſicit Balſamum cujuſcun- que regionis (1) (1) Contra ſentit Presbyter Michaél Arreatus in diſ- ſert. de Opobalſami ſpecie ad Saerum Chriſma conficien- dum requiſita, Neapoli recuſa 1722. contenditque, ex tribus Opobalſami ſpeciebus, quæ ad nos ex America hodie deferuntur, Peruviana, Tolutana, & Braſilienſi, ſeu de Copaiba, ſecunda tantum, quæ in nucum Indi- carum putaminibus in Europam advehitur, uti nos poſ- ſe in Confirmationis Sacramento. Sed ejus rationes minus aptæ videntur. Lib. 6. p. 1. n. 3 85. extraordinarium (1) (1) Vide T. 2. Theſ. Reſolut. S. C. p. 1988. & T. 6. p. 13. ubi hic ipſe Authoris noſtri locus citatur. Lib. 6. p. I. num. 434. 1. ſub ſinem, Lora, id eſt aqua (1) (1¹) Idem pluribus confirmat Emin. Lamb. T. 4. p. 112. & ſcꝗꝗ. Lib. 6. p. I. num. 63 3. communicando in Eccleſia Cathedrali (¹) (1) Clarum eſt in hanc rem Innocentii XI. Decre- tum, quod ex Pignatello Conſult. 89. n. I 8. T. 7. citat Lambert. T. I. p. 207. Lib. 6. p. I. num. 63 5. habet Societas Jeſu expreſ- fum (¹) (1) Hoc vero privilegium ad alios Religioſos non viderur extendi, ex Decretis ſacræ Congregationis an- norum 168 5. 1692. 1713. & 172 I. quæ vide ſis T. 3. Edict. Lambert. Cardin. p. 163. Sed & anno 1722. 17. Scptemb. cum in Ulixbonenſi Occident. propoſita fuiſſet quæſtio, an Famulis, & Famulæ Monialium ſæculares in iiſdenz manſionihus de genter, teneantur recipere Sa- oramentum Encharistiaätempore Paſèhali à Parochis, in quoram Parochiis WMonaſterium, & manſiones ſitæ ſunt, reſpo -— WuE 10 Mlit⸗ Kaeun- . , NKo Fuins⸗ . CNrR/ doele hbo. r n d rerne C N n Mehen Uufeldere z k „le acprſien, , li, l e: lrfeg cl Uer llelleng S nl Supplementum, hve Acceſſi, ones. 591 teſp ondit S. C. T. 2. p. 2 3 I. aſſirmativé, & ampliks, id n non amplius ea de re movendam eſſe dubitationem Lib. 6. p. I. n. 637. & recenter emanavit (1) (1) Recentior eſt, quæ emanavit 14. Januarii 1736. in Sueſſana Qurium Parochialium, L. 7. Reſolut. p. 166. Nam hiſce dubiis I. An licaerit Patribus §. Angustini Civitatis Sueſtanæ in die Dominico Reſurreltionis Domi- ni Nostri devotionis cauſa administrare Sanktiſſimum Euchæriſtiæ Savramentum Clerico Antonio de Paulo. II. An ſabſtineatur comminatio Interdilkti Eccleéſiæ ſupra- Alctorum Patrnm facta ab Epiſcopo, reſpondit ſacra Congregatio: ad primum negativèr ad Jecundum ad mentem, & gamplinr. Similia ſunt antiquiora duo ejuſ- demS. G. decreta in Turritana die 8. Junii 1619. G in Burdigal. 9. Julii 16 44. quæ eodem T. 7. p. 148. tefe- runtur. Lib. 6. p. I. n. 644. in fine, & ideo etiam Superio- res Eccleſiaſtici urgent (1) (1) Quod, citatò La-Croixii loco, Suario in 3. p. T. 3. p. 892. aliiſque allatis confirmat Lambert. T. 3. Edict. p. 42. Lib. 6. p. I. n. 66 8. devotis perſonis (1) (1) 3. Febr. 172 5%. dubitatum fuit in Zanuenſi, an, & de cujus licentia Confeſſoris ne ordinarii, an dire- ctoris] ſacxram Euchariſtiam recipere debeant Moma- ler, qus eam retipere volunt ultra dies Fatutosd à Conſti- tutionibus, vel aà ronſ⸗ netndine Wonaſterii, ut in illis om- nes Moniales omiznnicent. Porro 14. Aprilis ejuſdem anni, reſpondit ſacra Congregatio T. 3. p. 15 I. de Li- centia Confeſſarii Ordinari, & non Directoris, prævia participatione Prælati Ordinarii. Lib. 6. p. 2. Rum. I26. ſed merito ſentetniam il- lam (1) (Ir) Vide pereruditum diſcurſum Secretarii S. C. Pro- ſperi Lambertini ſuper augmente elerxmoſynæ Miſi M. 592 Ad K. P. La-Croixæ Theologiam Moralem. Manualis in Urbe T. 3. 7 heſ. Reſolut. p. 3 12. ubi ipſum hunc La-Croixii locum citat. ibi: Quod lege, vel conſuetudine eſt taxatum (2) (2) Et hæc ſententia fuit S. C. in Aprutina 15. Nov. 1648. Verba affert Lambertinus in nuper citato diſcur- ſu p. 313. Lib. 6. p. 2. n. 127. Et ſimiliter poſſunt Sacerdo- tes liberè accipere (1) (1¹) Ita reſolutum fuit à S. Congregat. in Piſtorienſi 16. Januarii 1649. ut videre eſt T. 3. Keſolut. p. 3 1 3. Poterit tamen Ordinarius ſtatuere, quod Sacerdotes pro Miſſa non recipiant quid minus eleémoſyna taxata. Paſ- qual. de Sacrif. Miſſæ quæſt. 92 8. n. 3. & ſeqq. Idque conſtat ex Reſolutione S. C. in S. Severini eleemoſynaæ Miſſarum 16. Julii 1689. apud Lambert. in diſcurſu pro Cauſa Urbis T. 3. eitato p. 313. Lib. 6. p. 2. n. 12 8. Sacerdos non ideo poteſt (1¹) 92 5. & ſecuta eſt S. C. in Nulltus Lerenæ 7. Decembr. 1675. T. 3. KReſolut. pP. 3 14. Lib. 6. p. 2. n. 136. ſed rectè monent Diana (1) (1) Atque ita cenſuit S. C. in Romana Eleemoſynæ z 23. Aug. 1664. T. 5. P. 139. Lib. 6. p. 2. n. 148. niſi aliunde non haberent (1) (1) Hinc in Auximana die 23. Febr. 1726. T. 3. Reſolut. p. 283. ſtatuit S. C., KRectores Beneficiorun, Cappellanos perpetuos, Canonicos obtinentes ultra Cano- nicatum Cappellanias perpetung, & ipfum Capitulum [Gollegiatæ Cinguli] pro rata onerum perpetuorumte- neri ad ſolutionens Utenſilium Sacriſtiæg, ad rationem unius obuli pro qualibet Miſſau, exceptis tantum Miſſis adventitzis, & amplius. Similiter in Romana 10. Maji 1727. T. 4. P. 55⸗ conſtitutum fuit, Utenſilia eſſe ſol- venda aà Cappellano ad rationem ſoutorum quatuor quo- libet anno. Vide etiam Edictum Clementis XI. die 23. Dec. 1706. in ejus Bullario p. 320. Lib. d (1) Contrariam ſententiam defendit Paſqual. quæſt. nnl.ul UaCkkelu. 5 U tum Goel N. = Sapplementum, Pds Absteſſiones. 59 5 Lib. 6. p. 2. num. 226. notans auroræ tempus fu- rg mendum eſſe non mathemaricè (r) r NS n. 205 5: recitat noſter Author. nin. Lib. 6. p. 2. . 231. ſatis coinmunis (1) .ʒ (1) Vide dicenda ad num. 20 8 0. ſn ib. 6. P. 2. n. 23 5. novies legerit (1) . (1) Id ſanè refert ex fideliu mn virorum relatione Wa-⸗ lafridus Strabo lib. de rebus Eccleſ- C. 2 ., ſed & à ple- riſque plures olim Miſſas celebratas fuiſſe, certiſſimis monumentis probat Meratius in Gavant. Part. I. n. 16. ibi: Ut pluribus notat Leander (2) (2) Plura in hanc rem de pluribus Miſſis in die Com-⸗ memorationis omnium Defunctorum eruditè congerit Lambertinus T. 2.: KReſolut. Sac. Congr. p. 169. & 170. in Cauſa Castellana. Unum hine cxſeribo, Archiepi- nlnt ſcopum Bracatenſem Glementi Xl. ſupplicaſſe, ut in klen ſue quoque Diœceli liceret eo die ſingulis Sacerdotibus miN tres Miſlas offerre Sacram autein Congregationem; ad quam Pontifex libellum ſupplicem expendendum re-= milerat, 14. Martii ann. 17 11: feſpondiſſe, negativè. Lib. 6. P. 2. n. 2 36: zadenz ſacra Coengregetio en⸗ (1) Eadem Henai ſententia aliis ejuſdem ſacræ Gon- gregationis reſponſis ſirmattir, quæ in Aptenſi Ia dalti 27. Junii 17 3 3: feferuntur T. 6. p. 106. Lib. 6. p. 2: num. 244: ſed hoc aliis videtur du- rum (.) (1) Malim egé diſtinctione uti, ſaltem quod ſpectat ad cxcommunicatiohem; & ſuſpenſiouem; ita, ut ejuſ⸗ modi pœnas incurrat; qui Miſſlam rehnua imperfe- Etam, peractà conſecratione; ſecus; qui illam imperfe- ctam reliquerit; eéonſecratione nondum perad4, etiam poſt Offertôrium. Enim vero ſacra Congregatio in Pia⸗ tentina dhh: 17 19.: 16. Decemnbris; Sein Er venatknſt 3: Decetn. 173 5: T. 7. Reſolut. P. i 45: & 1 46.: Cenſuit, Ad . LVa-Croix Theol. Sappli P P Hon 594 Ad K. P. La-Croix Theblogiam Moralem non incurriſſe ſuſpenſionem Presbyteros duos, quii Miſ⸗ ſam poſt Offertorium abruperant, atque ab altari diſ- ceſſerant, Miniſtro ad inveniendum vinum, replendoſ- UA que urceolos profecto, neque poſt horæ quadrantem e regreſſo. Wo 4 Lib. 6. p. 2. n. 26 2. Loco decenti in navi (1) . (1) Vide Meratium in Gavant. p. I. Tit. 20. nu. 10. Nl Lib. 6. p. 2. n. 27 1. In his Oratoriis ſæecularium. non liccat celebrare (1) 101 (1) Intellige, niſi Oratorium ab Apoſtolica Sede in- lkrroren firmo conceſſum ſit ex cauſa infirmitatis, tunc enim et⸗ 1 ĩam hiſce exceptis diebus celebrare licet. At die Nati- vitatis Domini treſne celebrari poſſunt Miſſæ, an una - pni tantum in hiſce privatis Oratoriis, in quibus eo die Miſſa ex Indulto Apoſtolico celebrari poteſt? Hãc de nduoo re diſſerit eruditè Lambertinus T. 3. Reſolut. Sac. Con- Ein Ron greg. p. 3. & ſeqq. Sacra vero Congregatio reſpondit nn . ibid. P. 117. 13. Januarii 172 55. ad primam dubii par- ultck tem aßirmative, ad ſecundam negativè. nilimpi Lib. 6. p. 2. n. 272. Videtur oppoſitum declarare nlhi Clemens XI. (1.) llinen (1) Veriſſima La-Croixii ſententia, de qua dubitare non licet poſt Decretum juſſu Sanctiſſimi Domini No- ſtri Benedicti XIV. editum circa celcebrationem Miſſæ teni in Oratoriis privatis die 7. Januarii 1741. 1 . . ,Gnt it,lelgn G. 3 ½ 6= initagae ulllber; 3 Ctuncang Un, 1 nlu, au R Sapplementum, ſve Acceſſtonet. 595 I X. DEC RE IUM JUSSU SANCTISSIMI DOMINI BENEDIC II XW. E D IYZUM Circa celebrationem Miſſæ in Oratoriis Privatis. Die ſeptimà ſanuarii MCC1LI. Um duo Nobiles Conjuges Diœceſis Mar- ſicen. obtinuiſſent à Sede Apoſtolica In- dultum pro celebratione Miſſæ in privato ſuæ Domũs Oratorio ſie conceptum: Dilecke Fili, & dilecta in Christkto Filia ſalutem, &æä Apoſto- licam Beneazctionem. Spirituali conſolationi vettræ, quantum cum Domino poſſumus, beni- gnè conſulene, Voſque ſpiritualibus favoribus, &5 gratiis broſequi volentes, & Veſtrum ſingu- lares perſonas 4 4 quibuſvis evcommunicationis, ſuſpenſionis, & interdickti, aliisque Eccleſiaſti- cis ſententiis, Cenſuris, & pœnis à jure, vel ab bhomine quàvvis occaſione, vel causà latis, ſi qai- bus, qwomodolibet innodatæ exiſtunt, ad eſße- &um præſentium duntaxat conſequen. harum ſerie abſolventes, & abſolutas fore cenſentes ſutplicationibus veltro nomine Nobis ſupen hoc humiliter porrectisinclinati, Vobis, qui ut aſſe- ritis locorum Gallichii, & M. Banelli Marſicen. 4 Pp 2 ſeu 596 Adk. P. La-Croix Theologiam Moralem ſeu alterius Diacefis Iuriſdictionem tempora- lem in illis, ſeu eorum altero eercen. Baro, & Baroniſſa reſpedtive exiſtitis, ut in privatis Domorum veſtræ habitationis in Civitate, & Diceſi Marſicen. exiſten. Uratoriis ad hoc de- center muro extructis, & ornatis, ſeu ertruen- dis, & ornandis, ab omnibus domeſticis uſibus liberis per Ordinarium Lociprius viſitandis, & approbandis, ac de ipfius Urdinarii licentia ejus arbitrio duratura, unam Miſſam pro unoquo- que die, dummoao in eisdem Domibus celebran- dilicentia, quæ adhuc duret alteri conceſſa non fuerit, per quemcunque Sacerdotem ab rodem Urainario approbatum Sæ‿cularem, ſeu de Su- periorum ſuorum licentiæ Regelarem, ſine ta- nen quorumcunque Jurium Parochialitem præ judicio, ac Paſchatis Reſurrectionis, Benteco- NRes, & Nativitatis Domini Noſtri Jeſu Lhriſti; aliisque ſolemnioribus anni feſtis diebus exce- ptis, in Vettra, ac Natorum, Conſanguineorum, & Aßzinium in ealem Domo vobiſeum inſßsnul habitan. Familiæque, & quoad Oratoria Kuri exiſtentia, etiam in Hoſpitum Nobilium, Veſtra- rumque præſentia celebrari facere liberè, & li- citè poſſtis, & valeatis, ac Veltrum quilibet poſſt, & valeat, Authoritate Apoſtolicù tenore Præſentium concedimns, & indulgemus: Non obst antibus Conkttitutionibus, & Ordinationi- bus Apoktolicis, cæterisque contrariis quibus- cunque. Volumus autem, quod Familiares ſer- vitiis vettris tempore dicz Miſßæ adctu non ne- ceſſari, ibiaem Miſsæ hujuſmodi intereſſentes,; A. ab tuche Alihend memi Cncho; tgucik Fonoume 1Krepnnn hußny Ken Ghnuugnte Merta;nee ehct Monnih- alnpel nolert, licken⸗ i, wno Eninzun No halter n Uro rine lgs⸗ 31 ili, ſie M, tiltatg,, alir hullrr. 8 iflſpen Ulniten nn ge Ra Glinn ite Huufline lini ee , dlerukrt 1len e. 3 6Ptunei Urng Ihinlr 4 Supplementum, ſive Acceſſioner. 597 ab obligatione audiendi Miſſam in Ecelefia die- bus feltis de præ cepto minime liberi cenſeantur. Datum Romæ apud S. Mariam Majorem ſalb Annulo Piſcatoris die 12. Februari 1739 Cumque exorta eſſet dubitatio, an exvi hu- juſmodi Indulti liceret Miſſam celebrari in pri- vato Oratorio, etiam ſine præſentia alterutrius ex dictis Conjugibus, in quos Indulti conceſſio directa erat, cui quidem dubitationi locum de- dit opinio nonnullorum Doctorum pro affir- mativa, & negativa reſpectivè ſententia inter ſe certantium, ſacra Congregatio Concilii, ad quam hujus quæſtionis reſolutio delata fuit, die 3. Decembris 1740. cenſuit: NON LICERE; Deinde vero Sanctiflimus Dominus Noſter, re- probatàâ contrariaà Doctorum ſententi4, prædi- Ctam ſiacræ Congregationis reſolutionem ne- dum approbavit, verùm etiam præſenti De- creto Publicè evulgando voluit omnibus no- tum fieri, non poſſe vigore ſimilis Indulti cele- brari Miſſam in privatis Oratoriis, quando ei- dem Miſſæ actu non interſit aliquis ex iis, qui- bus principaliter Indultum conceſſum eſt, In- dultum vero principaliter conceſſum intelligi iis tantum, quibus Breve dirigitur, nimirum Perſonis illis, quæ à tergo ejuſdem Brevis pro- prio nomine nuncupantur, adeo ut ſine præ- ſentia alicujus ex dictis Perſonis minimè liceat Midæ Sacrificium peragi, etiamſi præſens ſit aliquis ſive ex Filiis, ſive ex Conſanguineis, ſive Pp 3 ex 598 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralene ex Affinibus, five ex Familiaribus, ſive demum ex Hoſpitibus Nobilibus in eodem Brevi me- moratis, quippe qui bus nil aliud per ejuſmodi Brevia eonceditur, quàm quod unuſquiſque eo- s rum [dummodo, quod attinet ad Familiares, juxta clauſulam in iiſdem Brevibus infertam, non fit ex illis actu non neceſſariis] afſiſtens Miſſæ, quæ celebratur in Oratorio privato in Præſentia alicujus ex Perſonis à tergo Brevis Proprio nomine nuncupatis, ſatisfaciat obliga- tioni audiendi Miſſam diebus feſtis de præcepto. Sublatâ igitur, & proferiptâ quàcunque minus germana interpretatione ejuſmodi Brevium, & Indultorum in contrarium hactenus factâà, SANCTITAS SUA ita declaravit, & ſervari omnino mandavit, diſtricte præcipiens ‚ut om- nes Epiſcopi, aliique locorum Ordinari, et- iam tanquam à Sede Apoſtolica Delegati exe- cutioni, & obſervantiæ hujus Decreti diligen- ter incumbant per Canonicas pœnas contra in- obedientes eorum arbitrio conſtituendas. A. Card. Gentili Præfectus. C. A. Archiepiſcopus Philippen. Secret. Lib. 6. p. 2. num. 278. ſine licentia Ordinarii (1) (1) De Oratoriis privatis legendus omnino doctiſſi- mus P. Gattico Novarienſis & Canonicis Regularibus Lateranenſibus, qui in nuper edito libro ita in hoc ar- gumento verſatus eſt, ut nihil addi poſſe videatur. Lib. 6. p. 2. num. 306. prima videtur probabilior (2) (r) Con- RNud Cnkd Kbl. hsuon Enem Uikratgh oſldl Uunznſn ſrimen l e A arizi ain, nrſaof inphern le . Kehm Supplementum, Fuve Aecceſſtones. 599 (1) Conſule Authorem noſtrum heic num. 106 5. Lib. 6. p. 2. n. 3 19. tit. 20. litt. v. (1) (1) Crux parva cum Imagine Crucifexi poſita ſuper Tabernaculum, in quo aſſervatur incuſum Sd. Sacra- mentum in Altariz nen eſt ſuffictens in Miſſa, ſed poni debet alia Crux in medio Candelabrorum. Et in Alta- ri, in quo adeft magna ſtatua §dS. Cruciſixi, non eſt ne- ceſsò, at ponatur alia Crux dum celebratur Miſſa. Ita S. R. C. 16. Junii 1663. S L ib. 6. P. 2. . 3 2 I. Referunt tamen aliqui (1) (1) De authentica hujus Decreti dubitari nequit. Contulit illud cum Autographis Meratius. Quamo- brem illi ſtandum. Lib. 6. p. 2. n. 3 29. Paſq. q. 810. (1) (1) De Cingulo vide n. 205 5. Decreta duo, nempe z12. G& 46 1. Lib. 6, P. 2, num. 3 53. poſſe etiam extraneis, ubi eſt uſus (1) . (1) Abuſus videri poſſet. Nam quidquid ſit de an- tiquis Privilegiis, quibus frui potuerint Abbates Regu- lares, habenda ob oculos ſunt, uti ſcite monet Cardin. Lanfredinus T. 6. T eſ. Reſolut. S. C. p. 174. Decreta⸗ quæ inſtar legis generalis edita fuerunt juſſu Alexandri VII. 27. ept. ann. 1659. à ſacra Rituum Congregatio- ne circa inferiores Prælatos, Pontificalium uſu inſigni- tos. Nam §. 18. & 19. ſic habetur: Eccleſiafticam . uphelletkilem pro ſer vitio duntaxat ſuarum Eocleſtarum, vel Monaſteriorum benedicans. KReliqua Pontificalia, extra loca ipſis Abbatsbus ſubielta, vel pro ſervitio alie- naæ Eccleſtæ, aut in ſubditos pariter alienos, etiam de li- gentia Ordinariorum erxerzene non valzant, puta⸗ Cam- anarum benedictiones, Calicum, & ſimilium, in qui- bus ſacra aqhibetur untctio, ne non minorum Ordinum zolſationes. Deinde vero anno 1670. inſtantibus Caſ- ſinenſibus edita fuit hæc declaratio: Ad S. decimum no- nunm, quo vetita éſs Abbatibus benedittio ſacræ ſuppel- Pp 4 leltilis , oo Ad K. P. La⸗Croix Theologiam Moralem lectilis pro auſu alienarum Eccleßiarum aſſerentibus WMo- nachis eam Ppro aliena Eccleſia ex Apoſtolico ,„ eis lici-= tum eſſe Eocleſiaſticam ſuppelleltilem benedicere;, Sacra Congregatio mandavit exhiberi Indultum authentioum ex Archivio Apoſtolico deſumptum, ac interim abſtine- ri, ut videne eſt aepud Monacell. Formul. Leg. tom. 2. form. 4. tit. 13. ſub num. 33. apud Eminentiſſ. Petram ad Conftitut. 6. Urbani IV. Eadem ſacra Rituum Con- gregatio die 22. Scptembr. ann. 170 3. cùm quæſitum fuiſſet, an Abbati Fuldenſi ad facultatem benedicendi ſacras veſtes, vel con ſecrandi ea, in quibus ſacrum Chriſma adhibetur, fuffragaretur communicatio Pri- vilegiorum Congregationis Caſſinenſis, vel an ille ju⸗ vari poſſet obſervantià immemorabili, ſi adeſſet; re. ſcripſit afſrmativò, vigore communicationis Privilegio- rum, nec non oonſuetudinis, &; in locis Proprie jariſäali- Kionis, ut videre eſt apud cit. Emin. Petram. T. 3. ad Conſtit. 2. Benedicti VI. ſub num. 18. in finc. Lib. 6. p. 2. u. 376. ſed ex Miſſali Romano (r) (1) La-Croixium heic citat, & ſequitur Emin. Lam- bertin. T. 2. Edict. Bonon. p. 212. addens in hanc rem Decrerum S. C. 20. Novernbr. 1717. à Clemente XI. appro batum, licere in poſterum tum Confeſſario, tum Cappellanis quarumcunque Monialinm, ſervitio addictis Miſſas Santtorum, de gquibus ipſæ recitant offoium, ce- lebrare, ſed cum Miſſali Romano, & de communir non vero Miſſas proprias eorundem Sanktorum variis Ordi- nihbus a ſacra Con gregatione conceſſus. ibi: Sed cum Miſſali Romano (2) (2) Et 20. Novemb. 1717. apud Meratium in Indi- ce T. I. n. 63 4. Lib. 6. P. 2. num. 400. conſuetudine (1) (1) Vide Decretum S. R. C. 159. Lib. 6. p. 2. n. 40 t. non obſtantibus illis (19 (1) Nonca ſolum obſtant, ſed Decretum S. R. C. 3. . Aug. Upomer Ne eltnnne, nn I WUndon N. umm 5 Supplementum, Pive Accefſioner. 601 Aug. 1652. quod infra dabitur, & Concilium Roma- Lib. 6. p. 2. U. 40 3. uſus annuli (1) (¹) Idem dicendum de inſtrumento argenteo, quod Bugia dicimus, etiam reſpectu Protonotatiorum Apo- ſtolicorum, ex Decreto ſactæ Congreg. 20. Scpt. 16 59. & 28. Aug. 1734. apud Lambert. T. 2. Edict. Bonon. p. 206. & ſeqq. Ad quos ſpectat hujuſce inſttrumenti uſus in Sacro, eadem ſtatuit ſacra Rituum Congrega⸗ tio ann. 1734. Lib. 6. p. 2. n. 404. utram que elevationem (1) 11) Ex Decreto autem S. R. C. I. Martii 1681. in Proceſſionibus Candelarum, Palmarum, &j ſimilinm, quaæ ftunt ger Eccleſiat ſine S&. Sacramento, non eſt pul- ſanda campanula ad elevationem . Corpori Chriſti in Miſſa privata: quoc ſi pulſetur, & advertatur eleva- no, tunc genaflestendum eſt à tranſeuntibus ntrsque enu ante Altare, ubi Mſſa celebratur. Lib. 6. p. 2. n. 424. Omirttere kvangelium S. Jo= annis (1) (1) Huc refer Decretum 211. quod vide n. 20 5. Lib. 6. p. 2. n. 43 6. de tali declaratione (1) (1) Vide notam noſtram num. 2055. ad Decretum 146. Quod ſi Epiſcopus loci vità functus ſit, omittun- tur ea verba Canonis & Antiſtite noſtro. Merat. in Gav. parte 2. tit. S. n. 5. Nota etiam Epiſcopi deputati Ad- miniſtratoris nomen non debere in Canone memorari per Sacerdotes celebrantes, ut præcipit S. R. C. in Decreto 22. Auguſt. 1722. apud cit. Merat. T. i. in Ind. Decr. num. 641. Lib. 6. p. 2. n. 449. à communi (4) (1¹) Imo recedendum, cüm pro ſenrentia Guyveti ſtet Decretum S. C. 2. Dec. 1644. Verba Decreti (unt apud Meratium T. 1. in Ind. Decr. 476. cqum in Miſßſa de Semidupkici, vel Simplici, vel Votiva, non ſint ne⸗ ceſſario dicendæ Collelta imſares, buta tres, qalbn guttz vel ſeptem. Pp 5 Lib. 602 Ad K. FP. La-Croiæ Thealogiam Moralem Lib. 6. p. 2. num. 450. Oratio Pidelium (1) (1¹) Vix putem id verum eſle. S. R. C. 2. Dec. 1684. ſolum dicit: in Miſſa privata de Feſto Semiduplici poſ- ſe in penultimo loco dici Colleltam pro particulari Defun- I to, puta, Inclina, vel Deus, qui nos Patrem &c. & ſi- ! milid. . Lib. 6. p. 2. num. 4 5 1. 16 84. (1) (1) Decretum eſt 291, in er recenſita à La-Croixn. 2055., ſed ille ſolum Decretum vidit, non rationem, quæ in Decreto additur, nempe quam ad num. 449. adſcripſimus; aliàs Guyeti ſententiam ibi non rejeciſ- N ſet, qui heie urget authoritatem S. R. C. Eünlbern Lib. 6. p. 2. num. 4 52. 1684. (1) EDonmmerd [I] Nota heic Decretum S. R. C. 6. Decemb. r6 5 3. Miſſa de Domiinica, ſen de Feſto duplici, ſi illà die oc- Uderrnen urrat, debet dici, ecun, Commemoratione Ss. Sacra- egocrn menti ad fornmam Rubrsearum WMiſſalis, quando fit par- tiſi tigularis Proceſſio cunz S. Saeramento in aliquibus Da- pH minicis, ſeun aliis dielur cajuslibet menſi. Vid? etiam Decr. 466. in noſtris addit. ad aum. 2055. Lib. 6. p. 2. n. 453. de Feſto tum occurrente () n (1¹) Decr. 456. in noſtris addit. ad num. 20 5 5. huc refer. 10 Lib. 6. p. 2. num. 466. vel publica Eccleſiæ cauſa (1) Sed etiam ratione concurſus ex Decreto S. C. 8. Junii 1658. n Lib. 6. p. 2. n. 467. non frat de Octava (1) hrumg () Num autem Credo dici debeat in Miſſa Vigilia- n Gn rum, & Feriarum majorum, infra octavam, quæſtiõ lll eſt. Negat Gerlacus Vinitor in aduot. ad Rubr. part. I. tit. 3. §. 3. SQed in Calendario Urbis, & in novo Miſſa- li edito Romæ 1714. hæc legitur Rubrica ad d. 14. Dec. Si hodie occurrat Feria 1v. quatuor Temporum, Miſſæ dicuntur de Feria cum oονmει Rοäton Octava, &; ter- 13 ilrCi 4 4 4 Tuunu! Ninorn R . . . Supplementum, fue Acceſſiones. 603 va. Quamobrem hinc fit, tunc etiam ratione Octavæ Credo eſſe dicendum. Lib. 6. p. 2. num. 474. in Vigiliis ſemper (1¹) (1) Id falſlum ex Rubrica Miſſalis Romæ cditi 17 14. quam ad num. 467. attulimus, & cui plane affentitur S. R. C. in Decreto 23. Junii 1736. Vide etiam Mera- tium in part. I. Gav. Tit. 3. num. 5. Lib. 6. p. 2. num. 49 8. intra Octavas (1) 1670. (2) Cinerum (3) Pentecoſtes (4) 169 8. (5) (1¹) Nativitatis Domini; ut ſtatuit S. C. 2 5. Seprt. 1706. & 15. Sept. 1714. (2) Ec aliud Decretum S. C. 1 5. Sept. 1714. (3) In Dominica Palmarum ex Decr. S. C. 14. Apr. 1646. (4) Ex Decreto ejuſdem S. C. 19. Aug. 16 51. (5§) Legendum 1697. quod Decretum S. C. ſæpe in- novavit, ut 16. Jumii 1708. 10. Decemb. 171 8. & 16. Sept. 1730. Lib. 6. p. 2. num. 504. 1647. (1) (1) Suſpectum eſt mihi hoc Decretum. Illud ſaltem in Regeſtis S. C. non repertum à Meratio. Doctrina tamen veriſſima eſt. Vide Meratium in Iadice Decret. T. I. num. 440. Lib. 6. p. 2. num. 506. expoſito Venerabili (r1) (1) Idque conforme eſt Decretis S. C. 2. Dec. 1684. & 27. Aprilis 1697. Lib. 6. p. 2. num. 507 dummodo non primæ Clafſ- ſis (1) Miſſam ſolemnem (2) (1) Ita ſæpius S. C. cujus Decreta congerit Meratius in part. I. Gav. tit. J. num. 11. (2) Sed vix ferenda hujuſmodi ſententia eſt, nam Sabbatum Sanctum eſt Duplex primæ Claſſis; in Du- plicibus autem primæ Claſſis non poſſunt cantari Mif- ſæ de Nequiem, etiam præſente cadavere, ut 8. C. praæſcribit in Decreto edito 5. Julii 1698. Aliam ratio- nem addit Meratius loco nuper citato; ſed quæ facilè eludi poſſit. Lib. 604 Ad K. P. La⸗Creix T ε*logiam Moralem Lib. 6. p. 2. num. 5&ο. Innocentius XI. die 4. Maji 1688. (1) . (1) Et Clemens XI. ann. 1714. in ejus Bullario pag. 571. Vide Lamb. T. 2. p. 21 8. Num autem die- bus, quibus Miſlæ Defunctorum juxta Rubricas cele- brari poſſunt, ratione ſolemnitatis, quæ in Eccleſia, ubi Altare Privilegiatum extat „ fortaſſe celebretur, aut frequentiæ populi, poſſit petitioni dicendi Miſſam vivo- rum ex gratia indulgeri, reſpondit Sacra Congregatio in Romana 9. Febr. 1726. negative L. 3. P. 281. Lib. 6. P. 2. num. 52 S. prima purificatio (1) (1) Imèò non debet ficri in prima, & ſecunda Miſſa Calicis purificatio. Extat apud Meratinm in Iad. Decret. T. I. num. 56 3. Decretum S. C. 16. Sept. 1702. quo purificatio iſthæc vetatur. Lib. 6. p. 2. num. 563. Patena (1) (I) Conſule Decreta 17 5. & 47 3. ſub num. 2055. Aliqua invehies ad uſum Patenæ accommodata. Lib. 6. p. 2. num. 57 4. 1666. (1) (1) Fictitium Decretum, aut ſi extat, huic certè de- rogatum eſt 4 S. C. 5. Julii 169 8. apud Meratium T. I. in Ind. Decr. 5§2 3 his verbis: in erpalittone, & depoſi- tione &. Sacramenti, etiam causa devot oniz non eſt ad- dendnm Alleluja ad Eerſ. Danem de Cœlo. Lib. 6. P. 2. num. 576. Mantuana (Ofſcium du- plicis majoris (1) Och-ium eodem ritu (2) Neapoli (3) (1) Nunc eſt dupley ſecundæ claſſis cum peculiari- bus lectionibus, & peculiari item octava. (2) Ita plane nundeſt, nam etiam officium S. Sta- nislai eſt Duplex ſccundæ Claſſis cum Octava. propriis lectionibas in lecunde Nocturne. III. Officium (3) Uberius eſt impreffam Parmæ 1720. ex quo hæc adde. I. Officium 88. Martyrum Japonenſium habet le- CKiones proprias in ſecnndo Nocturno. II. Officium 9. Joahhis Franciſci Regis ſub ritu duplici majore cum 9. mniCon nut bonnn Aa. 10 8 Aen Supplementum, Eve Acceſſioner. 60 S. ſoanhis Nepomuceni 16. Maji ſub ritu duplici IV. Officium S. Urſulæ, & ſociarum ſub ritu item du- plici. . Lib. 6. p. 2. num. 577. Romano ritu (1) (1) Non omittendus Gavantus cum Meratii addi= tionibus Romæ primum, tum Venetiis recuſus 1744: ac Benedicti XIV. pretioſus Tractatus de Sacrificio Miſſæ. Inſigne etiam, ſed paucis notum, P. Joannis Baptiſtæ Scortiæ S0oc. Jeſu opus de Sacrificio Milſæ in quatuor libros tributum, àc Lugduni editum 1617. quod utinam aliquot annotationibus illuſtratum Typogra- phus quifpiam in Italia iterum emittat! Lib. 6. p. 2. num. 1041. Si Confeſſarius pœniten-⸗ tein ſuam ſolicitaverit (1) (1) Vide ad num 1204. quæ contra ſolicitantes ſa- lubriter decreta ſunt à Benedicto XIV. Hic interea habeto Decfetum Congteg. S. Officii editum 2r, Aug. 1745 eria V. Die z. Augiakti 1745. N Generali Congregatione Sanctæ Romanæ, & Univerſalis inquiſitionis habita in Palatio Apoſtolico Quirinali coram Sanctiſſimo Domi- no Noſtro Domino BENEDICTO Divind Pro- videntiâ Papa XIV. & Eminentiſſimis, ac Re- verediſfhmis DD. S. K. E. Cardinalibus adver- ſus hæreticam pravitatem Inquiſitoribus Gene-= ralibus A Sanéta Sede Apoſtolica ſpecialiter de- putatis. Sanctiſlimus Deminus Noſter ſellieite ani- madver 606 Ad KR. P. La⸗Croix Theologiam Moralem madvertens, quam grave ſit delictum illorum perditorum hominum, qui Sacroſancto Miſſæ Sacrificio, ac ſalutaris Pœnitentiæ Sacramento, ad Animarum reparationem à Chriſto Domino inſtitutis, in illarum perniciem, & damnatio- nem abutuntur, decrevit, quod in poſterum Sa- cerdotes tam Sæculares, quam Regulares cujuſ- cunque Ordinis, Inſtituti, Congregationis, & Societatis etiam de neceſſitate exprimendæ, vel in actu Sacramentalis Confeſſionis, ſive illius oc. caſione, aut prætextu, ad turpia ſollicitantes, vel Sacrificio Miſſæ abutentes ad Sortilegia, præter pœnas à Jure, & Apoſtolicis Conſtitutio- nibus, ac ſignanter San. Mem. Sixti V. & Gre- gorii XV. contra eoſdem inflictas, perpetuam etiam inhabilitationem incurrant ad præfati Sa- crifici celebrationem; Quodque ejuſmodi De- / cretum ſignificetur ſingubs eujuſcunque Ordi- nis Superioribus, ac Præpoſitis, ad hoc ut de il- lo, ſicuti & de prædictis, aliſque Summorum Pontificum Conſtitutionibus, juxta præſcrip- tum in generali Decreto Supremæ Inquifitionis diei 15. Decembris 16 33. ſemel ſaltem in Anno, id eſt Ferià ſextà poſt Octavam Aſſumptionis Beatæ MariæVirginis in publica Menſa, vel in Capitulo ad hoc ſpecialiter convocato, ac in- ſuper in quocunque Generali vel Provinciali , emn’ “ 4 Mirgge 40 en Akit i Nynta en. lbbohn Nurct n e Nandninn Erlel W Capitulo, vel alio quovis nomine nuncupato Capitulari Congreſſu ſuos Subditos, ac Religio- ſos commonendos curent, e juſdemque commo- nitionis coram Suprema Congregatione Jura- tum Teſtimonium exhibeant. 4 Paulus Supplementum, Rve Acceſſiones. 607 W engn Paulus Antonius Capellanus §. KRo- nie manæz, & Univerlalis Inquiſitionis Chi Notarius. nfem Loco † Sigilli. iglutzen Uenbni, 4 Die 21. Augtefti 174 5. ſtlp ken ar ond Nud, en Awxrum, &. bpublicatuim füit a, ä nel PBrincipis Apoſtolorunm Palatei San Mcii, ithusoe ac aliis lois ſolitis, & conſuæis Erbis per me Petrum Romtdlatitin Sanctißinzæ Inquriſitionis . LCLurremm. L Nhle 88e nes Lib. 6. p. 2. num. r195. legat Gormaz (1). . em (1) Præcipuè verò egregium hiſtoriæ Probabiliſmi ulpui impugnatorem P. Gagnam. ⸗ Greiinnd Lib. 6. p. 2. num. 1204. quia nulla lex univerſa- GE lis hoc prohibet (1) . . , (1) l quidem/licuit La-Croixio iheres dondnn etimn ulla ificiã lége vetitum fuerat complicem ab- uynmcung enim ulla Pontificia ge ſris tc, D 0ſt bi- . olvere. Secus opinandum noſtris tempori us Po . un nas illas Benedicki XIV. Conſtitutiones, quas hic ex- ſcribo- riakin 608 ℳAd R. P. La Croix Theologiäm Moralem Al. SSs. DOMINI NOSTRI BENEDICGCTI PAPX XIV. Confirmatio, & ampliatio Conſtitutionis ſan. mem. GREGORII PAPX Xv. Contra Sacerdotes eorum Pœnitentes in Con- feſſionibus Sacramentalibus ad turpia ſolicitantes. BENEDICTUS EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI ad perpetuam rei memoriam. Acramentum Pœnitentiæ, quam ſecundam poſt naufragium deperditæ gratiæ tabulam Sancti Patres apte nuncupârunt, Nos licet im-= merentes ad umiyerſi Dominici Gregis curam ſupernàâ diſpoſitione vocati omne ſtudium, & Paſtoralem ſolicitudinem adhibere tenemur, ne quod poſt amiſſam Baptiſmi innocentiam datum eſt Divinâ benignitate perfugium, per Dæmoenum fraudem, & hominum Dei benefi- ciis perversè utentium malitiam naufragis 40 miteris peccatoribus luctuoſum evadat exi- tium: mil n! S Gehohe An he auud repf h, ern rdernm uc Ann in, nikntomin enplunthn Amum oconn ttmmunn uICbder, Mnolen ILoII Ugenton lerls li uneohin e n tlnn Fimm, hu nieun, N me au lu O D n lee N g Supplementum, ſive Acceſſiones. 609 tium 5 Et quod in ſalutem, & curationem Ani- marum ˙ Deo, qui dives eſt in miſericordia, in- ſtitutum eſt, execrabili ſceleſtorum quorundam Sacerdotum improbitate in earum perniciem, atque interitum vertatur. Dudum quidem à fel. rec. Gregorio Papa XV. Prædeceſſore Noſtro per ſuas literas in for- ma Brevium ſub datum Romæ apud S. Mariam Ma jjorem die 30. Auguſti 1622. Pontificatus ſui anno ſecundo, ſapienter proviſum fuit contra quoſcunque Sacerdotes audiendis Confeſſioni- bus deputatos ad turpia, & inhoneſta ſolici- tantes; Et deinceps ſucceſſivis temporibus ad earum literarum interpretationem, ac declara- tionem plura ſubinde à Congregatione Vener. Fratrum Noſtrorum S. R. E. Cardinalium ad- verſus hæreticam pravitatem generalium Inqui- ſitorum ſub die 11. meniis Februarii anno Do- mini 166 1. prodiérunt Decreta, & à rec. mem. Alexandro PP. VII. pariter Prædeceſſore No- ſtro in Congregatione Generali Sanctæ Roma- næ Univerfalis Inquiſitionis die 24. Septemb. 166 5. coram eo habitâ, inter alios ab Evange- lica veritate, & ſanctorum Patrum doctrina alienas, & diſſonas propoſitiones, ſexta videli-= cet, & ſeptima, huc revocandæ, damnatæ, & prohibitæ fuerunt; Nos itaque maturè per- pendentes quanti momenti ſit ad æternam ani- marum ſalutem ea ubique exactèé obſervari, & quanti ad infirmas Oves curandas, & decorem S. Eccleſiæ Dei retinendum interſit, ne aliqui Sacerdotes Pœnitentiæ Sacramento nefariè ab- Ad P. La-Croix Thevl. Suppl. Q uten- 1 61 Ad K. P. La-Croiæ Theologiam Moralem utentes Pœnitentibus pro curatione vulnus; pro pane lapidem, pro piſce ſerpentem, pro medicina venenum porrigant, ſed animo ſe- cum recolentes, ſe à Chriſto Domino Præſides, & Judices animarum conſtitutos, eâ ſanctitate, quæ ſublimitati, ac dignitati muneris convenit, tam venerandum Sacramentum adminiſtrent, Motu proprio, & ex certa ſcientia, ac matura deliberatione Noſtra præfatas literas hujuſmo- di, ac omnia, & ſingula decreta prædicta ad illa- rum interpretationem, & declarationem ema- natâà Apoſtolicà Authoritate tenore præſen- tium approbamus, & confirmamus, illiſque om- nibus, & ſingulis inviolabilis Apoſtolicæ firmi- tatis robur ad'icimus; Atque etiam, quatenus opus ſit, denuo committimus, & mandamus omnibus hæreticæ pravitatis Inquiſitoribus, & Locorum Ordinariis omnium Regnorum, Pro- vinciarum, Civitatum, Dominiorum, & Loco-= rum univerſi Orbis Chriſtiani in ſuis reſpecti-= Vè Diœceſibus, ut diligenter omnique huma- no reſpectu poſtpoſito inquirant, & procedant contra omnes, & ſingulos Sacerdotes tam Sæ- culares, quàm Kegulares quomodolibet exem- ptos, ac Sedi Apoſtolicæ immediate ſubjectos, quorumcunque Ordinum, Inſtitutorum, So- cietatum, & Congregationum, & cujuſcunque Dignitatis, & Præeminentiæ, aut quovis Pri- vilegio, & Indulto munitos, qui aliquem Pœ- nitentem, quæcunque perſona illa ſit, vel in actu Sacramentalis Confeſſionis, vel ante, vel immediatè poſt Confeſſionem, vel occaſione, aut ſrr Gnde aleer idor 1 t; ed monefe udien nt Mmtsſere hennnn Mrsdor Mulfetun tni Alen de⸗ Eiznie uimmn Atenet tunſn i, indte⸗ Urit ulart 6 1 dble⸗ „Krt⸗ , n eſe alhinſten rmntl Uthiuſno⸗ nlinler nm enn Krne, 4 r Pr umleenn. Utheatin Pkkinzen , Annkr lerimt, An Nerane Gnnnker nn,N nuce uluh, Nns,Ki n, ſe 4 Supplementum, ſive Atceſſiones. 611 aut prætextu Confefſionis, vel etiam extra oc- caſonem Confeſſlionis in Confeſſionali, ſive in alio loco ad Confefliones audiendas deſtinato, aut electo cum ſimulatione audiendi ibidem Confeſſionem ad inhoneſta, & turpia ſolicita- re, vel provocare, ſive verbis, ſive ſignis, ſive nutibus, ſive tactu, ſive per ſcripturam, aut tunc, aut poſt legendlam tentaverint, aut cum eis illicitos, & inhoneſtos ſermones, vel tracta- tus temerario auſu habuerint; Et quo in aliquo ex hujuſmodi nefariis exceſſibus culpabiles re- pererint, in eos pro criminum qualitate, & circumſtantiis ſeveré animadvertant per con- dignas pœnas juxta memoratam Gregorii Præ- deceſſoris Noſtri Conſtitutionem, quam hic de verbo ad verbum pro inſerta haberi volumus: Dantes etiam, ſi opus ſit, & rurſus conceden- tes facultatem, ne delictum tam enorme, & Eccłeſiæ Dei injurioſum remaneat ob prohatio- num defectum impunitum, jam alias in præ- fata Conſtitutione tributam procedendi cum Teſtibus etiam ſingularibus, dummodo præ- ſumptiones, indicia, & alia adminicula con- currant. Meminerint præterea omnes, & ſinguli Sa- cerdotes ad Confeſſiones audiendas conſtituti teneri ſe, ac obligari ſuos Pœnitentes, quos noverint, fuiſſe ab aliis, ut ſupra, ſolicitatos ſedulò monere juxta occurrentium caſuum cir- cumſtantias de obligatione denunciandi Inqui- ſitoribus, ſive Locorum Ordinariis prædictis Perſonam, quæ ſolicitationem commilerit, eti- QQOq 2 amfſi 612 ℳAd K. P. La-Croix Theologian, Moralem amſi Sacerdos ſit, qui juriſdictione ad abſolu- tionem validé impertiendam careat, aut ſoli- citatio inter Confeſſarium, & Pœnitentem mu- tua fuerit, ſive ſolicitationi Pœnitens conſen- ſerit, ſive conſenſum minimè præſtiterit, vel longum tempus poſt ipſam ſolicitationem jam effluxerit, aut ſolicitatio à Confeſſario, non pro ſe ipſo, ſed pro alia perſona peracta fue- rit. Caveant inſuper diligenter Confeſſarii, ne Peœnitentibus, quos noverint jam ab alio ſoli⸗ citatos, Sacramentalem abſolutionem imper- tiant, niſi prius denunciationem prædictam ad effectum perducentes delinquentem indicave- rint competendi Judici, velſaltem ſe, cum pri- mum poterunt, delaturos ſpondeant, ac pro- mittant. Et quoniam improbi quidam homines repe- riuntur, qui vel odio, vel iràâ, vel aliàâ indi= gnâ caus? commoti, vel alioram impis ſua- ſionibus, aut promiſſis, aut blanditiis, aut mi- nis, aut alio quovis modo incitati, tremendo Dei judicio poſthabito, & Eccleſiæ authoritate contemptà, innoxios Sacerdotes apud Kecle- ſiaſticos Judices falsò ſolicitationis inſimulant: Ut igitur tam nefaria audacia, & tam deteſta- bile facinus metu magnitudinis pœnæ coercea- tur, quæcunque perſona, quæ execrabili hu- juſmodi flagitio ſe inquinaverit, vel per ſe ip- ſum innocentes Confeſſarios impièe calamnian- do, vel ſceleſtè procurando, ut id ab aliis fiat, à quocunque Sacerdote quovis privilegio, au- thoritate, & dignitate munito, præterquam à L 5 Nobis, 9 Nenwrn A T „Umaitt ue, Cdn unenke lendr henget Mo wae Conennezin lurarnn n,Ein NContloce 6lenlt rhie. Eeghemudn lelu Ig, Cln ollr 0ni Uunleſlon ilegi, N N Pninn Urrltt en ſri en rn ,1 Pach h W gul nan an . Uiente ne Mrhkin unitn al Auten gen rl SCe I. Ate fbit⸗ 7 Sapplementum Rve Acceſioner. 613 Nobis, Noſtriſque Succeſſoribus ,niſi in fine vitæ, & excepto mortis articulo ſpe abſolutionis obtinendæ, quam Nobis, & Suceeſſoribus præ- dictis reſervamus, perpetuò careat. Demum magnopere cupientes à Sacerdota- lis Judicii, & Sac. Tribunalis ſanctitate omnem turpitudinis occafionem, & Sacramentorum contemptum, & Eccleſiæ in juriam longè ſum- movere, & tam exitioſa hujuſmodi mala pror- ſus eliminare, & quantum in Domino poſſu- mus, animarum periculis oecurrere, quas ſa⸗ crilegi quidem Dæmonis potius, quàm Dei Mi- niſtri, loco eas per Sacramentum Creatori ſuo, ac Noſtro reconciliandi, majori peccatorum mole onerantes in profundum iniquitatis bara- thrum nefariè ſubmergunt, nonnullorum Ve- nerabilium Fratrum Noſtrorum S. R. E. Car- dinalium, & aliquorum in Theologia Magi- ſtrorum conſilio deſuper adhibito, accedentibus m quoque iteratis plurium Epiſcoporum ſuppli- cationibus, hàc Noſtrâà in perpetuum] vValiturà ſanctione, quemadmodum à pluribus Epiſcopis per Synodales ſuas Conſtitutiones jam factum eſſe novimus, omnibus & ſingulis Sacerdoti- bus, tam Sæcularibus, quàm Regularibus cu- Juſcunque Ordinis, ac Dignitatis, tametſi alio- quin ad Confefſiones excipiendas approhatis, & quovis Privilegio, & Indulto, etiam ſpecia- li expreſſione, & ſpecialiſſimà notà, & men- tione digno ſuffultis, Authoritate Apoſtolicàâ, & Noſtrâ poteſtatis plenitudine interdicimus, & prohibemus, ne aliquis eorum extra caſum ◻4 3 extre- ctione, ac facultate ad validé abſolvendum ne- 614 Ad K. P. La-Crgiæx Theologiam Moralem äuei extremæ neceſſitatis, nimirum in ipfius mortis articulo, & deficiente tunc quocunque alio Sa- cerdote, qui Confeſſarn munus obire poſſit, Confeſlionem Sacramentalem perſonæ compli- . cis in peceato turpi, atque inhoneſto contra lalnin ſextum Decalogi Præceptum commiſſo excipe- n d re audeat, ſublatà propterea illi ipſo jure quâ- tnn cunque authoritate, & juriſcictione ad qua- tdun lemcunque perſonam ab hujuſmodi eulpa ab- amn i ſolvendam, adeo quidem, ut abſolutio, fi quam impertierit, nulla, atque irrita omnino ſit, ndn tanquam impertita à Sacerdote, qui jurifdi- 8 in 9 aibauel Irmmrer⸗ ie Ween Amngnnere ceſſaria privatus exiſtit, quam ei per præſen- tes has noſtras adimere intendimus; Et nihilo- minus ſi quis Confeffarius ſecus facere auſus fuerit, majoris quoque excommunicationis pe- nam, àa qua abſolvendi poteſtatem Nobis ſolis, Amln Noſtriſque Succeſſoribus duntaxat reſervamus, uliim ipſo facio incurrat: Declarantes etiam, & de- umnun cernentes, quôd'nec etiam in vim cujuſcun- Umnmn un que Jubilæi, aut etiam Bullæ, quæ appellatur npnihret Cruciatæ Sanctæ, aut alterius eujuslibet Indul- Mmhn ti Confeſſionem dicti complicis hujuſmodi Mentig quiſquam valeat excipere, eique Sacramenta- hletarn lem abſolutionem elargiri; cùm ad hunc effe- mmlnler ctum, & in hoc caſu nullus Confeſſarius, utpote aimi qui in hujuſmodi peccati, & Pœnitentis gene re ugige juriſdictione, ut præfertur, careat, & abſolvendi, hlini facultate à Nobis privatus exiftat, habendus lj ſit pro Confeſſario legitimo, & approbato. Non Inm obſtantibus Conſtitutionibus, & Ordinationi- ntet baus i iregn Ne n lelr 3 A. lan nmunſt Miadd⸗ Supplementum, fve Acceſſiones. 515 bus Apoſtolicis præſertim, quæ nuncupantur Cruciatæ Sanctæ, vel Jubilæi Univerſalis, & Plenarii, nec non quibuſvis Eccleſiarum, & Monaſteriorum, & Ordimum quorumlibet, quorum ipſi Sacerdotes fuerint, etiam juramen- to, confirmatione Apoſtolicâ, vel quNâvis firmi- tate aliâ roboratis, Statutis, & Conſuetudini- hus, Privilegis quoque, Indultis, & Literis Apoſtolicis ſub quibuſcunque tenoribus, & formis, ac cum quihbuſvis clauſulis, & de- cretis, etiam motu proprio, aut alias quo- modolibet conceſlis, etiam iteratis vicibus approbatis, & innovatis; Quibus omnibus eo- rum tenores præſentibus pro expreſſis haben- tes hâc vice duntaxat ſpecialiter, & expreſ- s& derogamus, cæteriſque contrariis quibuſcun- que. Volumus demum, ac præcipimus, ut omnes Locorum Ordinarii, tam præſentes, quàm fu- turi pro tempore exiſtentes in approbatione Confeſſariorum tam prædictam Conſtitutio- nem Gregorii Prædecefſoris, quam præſentem hanc Noſtram ab omnibus Sacerdotibus appro- bandis attenteè legi, & accuratè obſervari curent, moneantque eos in Domino, atque hortentur, ut Sacrum Miniſterium ipſorum fidei commiſ- ſum ſummà animi innocentià, morum puritate, judicii integritate peragant, exhibeantque ſe- metipſos, ut Miniſtros Chriſti, & Diſpenſatores Myſteriorum Dei; Memores præterea ſint, ſe locum tenere, & vices obire Summi, atque æterni Sacerdotis, qui ſanctus, innocens, im- Q 4 pollu⸗ . 616 Ad R. F. La-Croix Theologiam Moralem pollutus, per Spiritum ſanctum ſemetipſum ob- tulit immaculatum Deo, ut emundaret con- ſcientiam noſtram ab operibus mortuis ad ſer- viendum Deo viventi: Sedulò igitur ſtudeant, im- diligenterque caveant, ne quærentibus, & pul- ſantibus eorum culpa Cœlum claudatur, ne de- pPerditæ Oves ad Ovile Dominicum redire pro- perantes eorum manibus ferarum dentibus di- laniandæ tradantur, ne prodigi Filii egentes, & ſaucii, ad cœleſtem Patrem revertentes ne- fariâ eorum improbitate gravioribus peccato- rum vulneribus, dum adhuc in via ſunt, confo- diantur. Ut autem præſentes Literæ ad omnium no- titiam facilius deveniant, & nemo illarum igno- rantiam allegare valeat, volumus illas, ſeu ea- rum exempla ad valvas Eccleſiæ Lateranenſis, & Baſilicæ Principis Apoſtolorum, nec non Cancellariæ A doſtolicæ, Curiæque Generalis in Monte Citatorio, & in Acie Campi Floræ de Urbe, ut moris eſt, affigi, & publicari, ſic- que publicatas, & affixas omnes, & ſingulos, quos illæ concernunt, perinde arctare, & affi- cere, ac ſi unicuique eorum nominatim, & perſonaliter intimatæ fuiſſent: utque ĩpſarum Præſentium Literarum tranſumptis, ſeu exem- plis, etiam impreſſis, manu alicujus Notarii publici ſubſeriptis, & ſigillo alicujus Perſonæ in Eccleſiaſtica Dignitate conſtitutæ munitis ea- dem prorſus fides tam in judicio, quàm extra illud, ubique adhibeatur, quæ ipſis præſentibus adhiberetur, ſi forent exhibitæ, vel ocenſe⸗ i ulli / abmotn⸗ 1e. lonupud lvmmnon ſuiteniad N C monel 1. Do). O Mnti Leers Nnte Uug. Res Mil „ileptis bi lalne au aie nn ( ahi V . n Sapplementum, ſive Acceſſtones. 617 Nulli ergo omnino hominum liceat paginam en un hanc Noſtræ voluntatis, ſanctionis, Præcepti, Piutr mandati, & derogationis infringere vel ei au- Dõ 4 ſu temerario contraire. Si quis autem hoc at- tentare præſumpſerit, indiĩgnationem Omnipo- in tentis Dei, ac Beatorum Petri & Pauli Apoſto- hmirn, lorum ejus, ſe noverit incurſurum. . Enhrck Datum Romæ apud Sanctam Mariam Majo- Rnes rem anno Incarnationis Dominicæ 1741. Cal. Junii Pontificatùs Noſtri Anno primo. VISA DE CURIA N. Antonellus. X. Sub-Datarius. Pro. D. Card. Paſſioneo Cajetanus Amatus. J. B. Eugenius- Loco † Plumbi. Regiſtrata in Secretaria Brevium. Anno à Nativitate Domini Noſtri IESUCHIRkI- & 1741. Indidtione 4. die verò 17. Juniüi, Pontifcatus Sandtiſſimi in Chrilo Patris, &- Domini Noſtri D. BE NEDICZI Divinaà Providentiù PAPAT. MIV. Anno primo, ſu- pradidta Conſtitutio aßixa, & publicata fuit ad valvas Baſilicæ Lateranenhis, & Principis Apoſtolorun, Cancellariæ Apoſtolicæ, Curic Generalis in Moante Citatorio, in Acie Campi Floræ, ac in aliis locis ſolitis, & conſuctis Ur- bis, per me Petrum Righum Apoſtolicum Cur- ſorem. Sebaſtianus Amadori Mag: Curſ. Q₰α 5 XII. 618, Ad K. p. Læ-Croix Theologiam Moralenm XII. Declaratio ſuper Conſtitutione, quæ in- cipit: Sacramentuin Pnitentiæ, Anno 1741. edita. BENEDICTUSPAPA XIV. Ad perpetuam rei memoriam. Poſtolici muneris partes in procuranda præ- cipuè rerum ſacrarum purâ illibatâque penitus adminiſtratione verſari debere probè intelligentes, non modé & afſiduis hortationi- bus, & juſtâ, ubi res poſtulat, legum ſeveritate, ut ab Ecoleſiaſticis quibuſque Miniſtris ſancta ſanctè tractentur, quantum cum Domino poſ- ſumus, providere ſtudemus, verum etiam leges ipſas, ne fortè ſiniſtris interpretationibus in al- terutram extremam partem, aut immoderati ri- goris, aut deteſtabilis laxitatis perperam detor- queantur, opportunè communire ac roborare pro earundem tuendo vigore, cùm occaſio po- poſcerit, non prætermittimus. Sanè cum Nos aliàs per quandam noſtram Conſtitutionem, cujus initium eſt: Sacramentum Panitentiz, Anno Incarnationis Dominicæ 1741. I. Kalen- tam omnibus & ſingulis Sacerdotibus tam Sæ- cularibus, quàm Regularibus interdiximus, & dis Junii Pontificatus Noſtri Anno primo edi- A 4 ſen gtM Wlnh uudnn Arrnon 1rtne ANken zellendn ereRan eobſove Renmenne Pd deture heicckle malunri ufllkuep Unanlceen Iknamu, nbund Utntr lveat⸗ ig⸗ memadi polumn prohibuimus: ne aliquis eorum, extra caſum ex- Mre tremæ — Supplementum, Rve Acceſſiones. 619 tremæ neceſſitatis; nimirum urt ipſius mortis articulo, & deficiente tunc quocunque alio Sa- cerdote, qui Confeſſarii munus obire poſſit, r, Confeſſionem Sacr amentalem perſonæ compli- , cis in peccato turpi atque inhoneſto, contra ſex- tum Decalogi præceptum commiſſo excipere auderet; ita ut abſolutio, ſi quam impertiviſſet, l ÿ nulla, atque irrita omnino effet, tanquam im- pertita à Sacerdote, qui juriſdictione, & faculta- In tt ad validé abſolvendum neceſſarià ipſi per Nos Wl vigore ejuſdem Conſtitutionis ademptàâ priva- KW tus exiſteret, & alias prout in mem orata Conſti- tutione, cujus tenorem præſentibus pro plenè & ſufficienter expreſſo & inſerto haberi volumus, uberius dicitur contineri. Cùm Nos ſubinde ſuper eâ dictæ Conſtitutionis parte, quæ mor- tis articulum reſpicit, dubitationes quaſdam exortas fuiſſe accepimus, quarum reſolutionem privato cujuſque judicio relinquendam, mini- mè exiſtimamus, ne Lex incertis conjecturis & opinionibus jactata in ſenſus à mente noſtra ali- enos forſitan diſtrahatur, ejuſque vigor paula- tim langueat, atque enervetur: Hinc eſt, quòd Nos omnem dubitandi rationem, quantum eum Domino poſſumus, de medio auferre cupientes, motu proprio, ac ex certa ſcientia, & matura deliberatione Noſtris, deque Apoſtolicæ pote- ſtatis plenitudine memoratam Conſtitutionem Noſtram cum omnibus & ſingulis in ea conten- tis tenore præſentium, quatenus opus ſit, confir- mamus, illamque integrè, penitus, & omnino, atque ab illis, ad quos ſpectat, & pro tempore quan- 620 Ad K. P. La-Croix Theologianz Moralem quandocunque ſpectabit, inviolabiliter, & in- concuſsè obſervari præcipimus, & mandamus. Præterea habitâà ſuper his cum Venerabili Fra- tre Noſtro Vincentio Epiſcopo Præneſtino San- Ctæ Romanæ Eccleſiæ Cardinali Petra nuncu- Pato Pœmitentiario Noſtro Majori, ac dilectis Filiis Officii Pœmitentiariæ Apoſtolicæ Mini- ſtris, qui rem juſiu Noſtro maturè perpende- runt, deliberatione, motu, ſeientiâ, & pote- ſtatis plenitudine paribus edicimus, ac decla- ramus, eàãdem Conſtitutione ſingulis, ut ſupra, Mg,ir Sacerdotibus, quemadmodum interdiétum qumm non eſt in mortis articulo perfſonam in prædi- Huofae Clo turpi peceato complicem confitentem au- Mnt ults dire, atque ab hujuſmodi quoque culpa rité Momnche contritam abſolvere, deficiente tunc quocun- Mhulen que alio Sacerdote, qui Confeſſarü munus ob- Nenm ire poſſit, ita interdici reipsa & prohlberi præ- ,lnnn dicto modo tune audire & abſolvere, ut, ſi allus emmen aliquis Sacerdos non defuerit, etiamfi fortéè iſte ltadh, alius ſimplex tantummodo Sacerdos fuerit, eligech ſive alias ad Confeſſiones audiendas non ap- taſan probatus, poſſlit nihilominus ipſe Sacerdos dcegtis ſimplex Confeſſionem excipere ac abſolutio- galum; nem impertire: Porro, ſi eaſus urgentis qua- Mmenalkr litas, & concurrentes circumſtantiæ, quæ vi- tari non poſſint, ejuſmodi fuerint, ut alius Sacerdos ad audiendam conſtitutæ in dicto ar- ticulo perſonæ Confeſſionem vocari, aut acce- dere ſine gravi aliqua exoritura infamia; vel ſcandalo nequeat, tunc alium Sacerdotem pe- rinde haberi: cenſerique Poſſe z 20 f1 teyer 4 * unn ocrim Supplementum, ſivt Aoceſſiones. 621 lein abeſſet, atque deficeret, 20 proinde in eo re- u rum ſtatu non prohiberi ſocio criminis Sacer- „ doti abſolutionem pœnitenti ab eo quoque crimine impertiri. Sciat autem complex ejuſ- ,1 modi Sacerdos, & ſerio animadvertat, fore ſe id re ipſa coram Deo, qui irideri non poteſt, lei reum gravis adverſus prædictam noſtram Con- ene ſtitutionem inobedientiæ, latiſque in ea pœnis le obnoxium, ſi prædictæ infamiæ, aut ſcandali ih. pericula ſibi ultro ipſe confingat, ubi non ſunt⸗ imò intelligat, teneri ſe graviter hujuſmodi pericula, quantum in ſe erit, antevertere, vel removere opporfunis adhibitis mediis, unde fiat, ut alteri cuivis Sacerdoti locus pa- teat illius confeſſionis abſque illius infamia, vel ſcandalo audiendæ. ſta enim ipſum teneri vigore memoratæ Noſtræ Conſtitutionis de- olaramus; & nuncquoque ita ipſi faciendum eſſe diſtricte mandamus, & Ppræcipimus. Quòd ſi idem Sacerdos aut quovis modo ſeſe nulli gravi neceflitate compulſus ingeſſerit, aut ubi infamiæ, vel ſcandali periculum timetur, alterius Sacerdotis opera requirenda fit, ipfe ad id periculum avertendum congrua mecdia adhibere de-induſtria neglexerit, atque ira per- ſonæ in dictocrimine complicis, eoque in ar- unculo, ut præfertur, conſtitutæ Sacramen- ne talem Confeſlionem escipere, ab eoque cri- u. mine abſolutionem larginl nulla, ficut præ- num mittitur, neceflarià cauſa oogente præſumpſe- odr. rit, quamvis hujuſmodi abſolutio valida fu- tura it dummodo en Pafte Pœnitentis diſpoſi- tiones 622 AR. P. La-Croix Theologiam Moralem tiones à Chriſto Domino ad Sacramenti Pœ“ nitentiæ valorem requiſitz non defuerint: Non intendimus autem pro formidando mor- tis articulo eidem Sacerdoti quantumvis in- digno neceſſariam juriſdiclionem auferre, ne haâc ipsà occaſione aliquis pereat; nihilomi- nus Sacerdos ipſe violatæ auſu ejuſmodi te- merario Legis pœnas nequaquam effugiet; ac propterea latam in dicta Conſtitutione majorem excommunicationem, eodemque planè modo, quo ibidem decernitur, Nobis, & huic Sanctæ Sedi reſervatam incurrat, pro- ut illam eo ipſo incurrere declaramus, volu- mus, atque ſtatuimus. Non obſtantibus omnibus & ſingulis illis, quæ in præfata no- ſtra Conſtitutione volnimus non obſtare, cæ- teriſque contrariis quibuſcunque. Volumus autem, ut earundem præſentium Literarum tranſumptis ſeu exemplis etiam impreſſis, ma- nu alicujus Notarii publici ſubſeriptis, & ſi- gillo perſonæ in Eccleſiaſtica dignitate conſti- tutæ munitis eadem prorſus fides in judicio & extra illud ubique locorum habeatur, quæ ha- beretur ipſis præſentibus, ſi forent exhibitæ, vel oſtenſæ. 7 Datum Romæ apud Sanéctam Mariam Majo- rem ſub Annulo Piſcatoris die 8. Febr. 1745. Pontificatus Noſtri Anno quinto. D. Cardinalis Paſſioneus. Lib. Nn) 14 105 nlemr hit uickonen Auginmon Fralos nn Wpus Mord W g 0 NR Supplementum, ve Acceſſtonks. 623 Lib. G. p. 2. H. 13 19. Epiſcopi habent limitatam nt poteſtatem concedendi Indulgentias (1) (1) Placet heic deſcribere ſaluberrimam Benedicti Murnm. XIV. Conſtitutienem, quà ampliatur Epiſcopis facul- n Akenn tas impertiendi Benediktlionens cunz Indutgentin Plena- 1, ntin ria Fidelibus 2 mortis articulo conſtitutis etiam per llnnß alios tam in Civitatibus, quam in Diœceßibus ab ipfis lubdelegatos: 1 Aton — XIII. P SANCTISSIMI IN CHRISTO PATRIS Ni ETr D. N. D. n nIA BENEDICTI DIVINA PROVIDENTIA Ur n P AP £ XIV Anlanmn CONSTITUTIO, Qaud ampliatur Epiſcopis facultas impertien- i Benedictionem cum Indulgentia Plenaria Fidelibus in mortis articulo conſtitutis; et- iam per alios tam in Civitatibus, quàm in Diœceſibus ab ipfis ſubdelegatos. BENEDICTUS. EPISCOP U S SERVUS SERVORUM DrfrFlf, ad perpetuam rei memoriam. de Pe Mater Catholica Pecleſia „ de Eccleſiæ æterna Filiorum Iuorum ſalute in 7ôα cura ei 6- Primis 624 Ad K. P. La-Crox Theologiam Moralem ritundos Primis ſolicita, cum hanc intelligat ah Fiaeles, extremo ipſorum mortis articulo po- tiſſimum pendere, nunquam præter- Wle mifit omnibus eos ſubſidiis pro hujuſ- modi temporis neceſſitate opportunis juvare atque inſtruere, tam iis nimi- rum, quibus opus eſſet ad æterna præ- cavenda ſupplicia, quàm quæ apta & ſalubria forent ad evitandas pœnas tem- poribus definitas, quas in altera vita hu- manis plerumque ſpiritibus, etiam di- miſſo mortalis culpæ, æternæque pœnæ reatu, in Purgatorio igne luendas ma- Ur & à nere non ignorat. Quamobrem, dilu- peccatie cet ex veteri ſimul & recenti Eccleſiæ elolra diſciplina, graviorum quorundam cri- minum abſolutio Romano duntaxat Pontifici in univerſo Chriſtiano Orbe, aliorum autem ſingulis Eccleſiarum Præſulibus in eorum Diœceſibus, reſer- vata fuerit; attamen adveniente uni- cuique Fidelium ſupremo migrationis die, omnes hujuſmodi abſolutionum reſervationes ceſſare, & cuilibet Sacer- doti liberam & plenam facultatem eſſe quemcunque pœnitentem à quibuſcun- que peccatis & criminibus, nec non Eecleſfiaſticis ſententiis atque cenſuris abſolvendi, providé declaratum fuit. Et pro- Præterea, cùm in Eccleſia immenſus & meriss inæſtimabilis exiſtat Theſaurus ſpiritua- r Men RN ar Prynumn Mlenwin nlechs Dwulunß alnd num m ainbernun lohetenkei Unl rit n en ung 1er ukius Imponuns Celllrind. Ee 1 Ehnn dunt tle, Prdent ſorunti nn, s kujun ul Conſa unſere cetar ον I18, ex infinitis conſtans ſatisfactionibus * evadant, Paſſio- N Sapplementum, ve Acceſſiones. 62 5 Paſſionis & mortis Domini Noſtri JE- U CHRISTI, ac præterea ex meritis & ſatisfactionibus glorioſæ Virginis Genitricis Dei MARIE, omniumque Sanctorum & Electorum, cujus The- ſauri diſpenſationem Salvator Noſter beato Petro Apoſtolorum Principi ejuſque in perpetuum Succeſſoribus tradidit; hoc ſemper ſummo ſtudio cu- rârunt Prædeceſſores Noſtri Romani Pontifices, ut illius divitias in moribun- dos Fideles largè diffunderent, & ma- zximâ omnium amplitudine, quæ In- dulgentia Plenaria nuncupatur, cujuſ- que impertiendæ jus in Apoſtolica Se- de unicè reſidet, ipfis potifſſimum ap- plicarent; quam quidem in rem Epi- ſcopis per Eccleſias conſtitutis vices ſuas cum opportunis facultatibus dele- garunt; ne ullus in Orbe Terrarum an- gulus eſſet, ubi Catholicæ Religionis profeſſorihus hujuſmodi adjumenti copia deeſſet, pro extremo illo momen- to, quo ipſorum ſalutis cauſa in diſeri- men adducitur. Hactenus hujuſmodi facultas Epi- Eorma ſcopis concedi conſuevit, Pontificis no. Indulio- mine & authoritate, per privatas Epi- uin tro ſtolas ipſius Secretarii Brevium ſecre- Magen- torum, qui expoſità Pontifici petitio mie Plena- ne pro parte cujuſque Epiſcopi, & pro ris ii ar- ſpirituali utilitate ipſius Subditorum morii, E- Ad P. La-Croix Theol. Suppl. Rr ad cgae6 Ad R. P. La Croix Theologiam Moralem piſcopie ad ſe delatâ, reſcribere ſolebat, petitam ou, facultatem ab ipſo Pontifice eidem in- dGulgeri ad Triennium proximum; hac tamen lege, ut ipſe eâ uteretur, nimi- rum Benedictionem impertiret, & In- dulgentiam Plenariam ægrotis in mor- tis articulo conſtitutis largiretur per ſe- lnit ipſuim immediate, vel, quatenus Epi- 1 . ſcopum ſuffraganeum haberet, per Oo=- unnil minum dußfraganeum ſuum; nec, niſi Mmen neceſſitate cogente, & quidem noctur- ethhnd no tempore, alium Sacerdotem in fin- no nd gulis peculiaribus caſibus ſubdelegare ulum poſſet: Ubi veropræciſa neceſſitas exe- gishngan gerit, ac in ſimul noct is tempore dunta- Wmnnid zat, idem permittit, ut alicui Sacerdo- ti pio, per Dominationem Veſtram qua- libet vice eligendo, & . communicare valeant; Quo vero ad Moniales, Or- dinarii earum Confeſſarii operà in eum finem uteretur. Eorum Hanc porro facultatem, prout in ampliatio hujuſmodi Literis concedebatur, Ec- alièter- Cleſiarum Paſtores jam dudum judicA- Ta. runt anguſtis nimium limitibus cir- cumſcriptam; non ſolum ob breve Triennit ſpatium ipfſi præfinitum; ve- rum etiam quia, propter relatas leges circa illius uſum præſcriptas, ab hujuſ- mmnhe modi Indulgentiæ Plenariæ beneficio Müinen excludi videbant pleroſque fideles ſibi r llu ſubjectos, præſertim vero eos, quos ex- Iumhn lr Snrbunle ouun Eieptinet 1enti unCeli thünntort Gerudun lertm Een Int ſunnezumn tore Nn ere 1zuid mnn ſgnnn. vunnrt, tnul fͤte, nr, nl Supplementum; ſevé Ao*ſſtonet. tra ipſorum Reſidentiæ locum, & in re= motis Diœceſum regionibus infirmari contingeret; nec defuerunt inſtantiæ Vicariorum Capitularium, & Vicario- rum Apoſtolicorum, ſicut etiam Præ- latorum inferiorum Territorium ſepa- ratum habentium, cum activa in Cle- rum & Populum juriſdictione, qui ean- dem facultatem Epiſcopis concedi ſo- litam, ſibi quoque tribui poſtularunt; quibus de rebus actum fuit die 22. No- vembris 1710. in Congregatione S. K. E. Cardinalium Indulgentiis & ſacris Reliquiis præpoſitâ, cujus Conſultoris officium in minoribus tunc conſtituti obtinebamus; ſed nihil tunc temporis eſt innovatum, reſque in priori ſtatu relicta fuit. 627 Cum vero deinceps alterum quoque Caigre- munus Secretarii Congregationis De- ganoon- cretorum Concilii Tridentini Interpre cilii in eunldem tis Nobis in minoribus pariter degenti- ſenſum bus demandatum fuiſſet; inſtante Epi⸗ devenit. ſcopo Mazariæ tunc exiſtente, duo Du- bia eidem Congregationi definienda propoſuimus, unum videlicet, anſtan- te diſpoſitione præmiſſarum Epiſtola- rum Secretarii Brevium, ut ſcilicet E- piſcopus pro impertienda Monialibus Benediclione, & Indulgentia Plenaria eiſdem in articulo mortis applicanda, earum Confeſſarii operâ uteretur; Ii- Rr 2 citum . 62 S8 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem e, eitum ſit Epiſcopo, Monaſterii Clau- len ſtra ingredi, ut hujuſmodi pium opus ng Per ſe ipſum adimpleat; alterum vero, ſon ꝗquatenus id Epiſcopo permittatur, an, ang & à quibus comitatus Monaſterium in- b⸗ i gredi debeat; ſuper quibus, perpenſo s Mun Folio à Nobis, pro hujuſmodi quæſtio- „hiphe num elucidatione de more exarato, die Alum 10. Maji anni 1737., reſponſum fuit, ad Gä primum; Licere Epiſcopo, quoties vo- Mlmiui luerit, ad impertiendam Benedictio- Gegnumn nem Moniali in mortis articulo conſti- Frürek. tutæ Monaſterium intrare: Ad ſecun- nnpro dum; Epiſcopo ad hunc effectum intra Mendonrn Monaſterii ſepta ſe conferenti comites n lrti eſſe debere Confeſſarium ordinarium 3Eliuir ipſius Monaſterii, aliumque Sacerdo- Setlen tem ipfius Epiſcopi arbitrio eligendum. Reſeriptum autem additum fuit: Et ad Dominum Seoretarium cum Eaninen- tiſſimo Secretario Brevium; quibus ni- mirum verbis Nobis demandatum fuit, ut, cum bonæ memoriæ Cardinali Oli- verio nuncupato, tunc Brevium ſecre- torum Prædeceſſoris Noſtri Benedichi R Papæ XIII. Secretario, ageremus, pro ent ampliatione facultatam in memoratis un Epiſtolis contentarum, quarum for- lhn mulam à Nobis in Folio tunc eidem mioh Congregationi ut præfertur, exhibito, h o integre inſertam, ipſa Congregatio pau- aruim I& arctioribus concluſam limitibus ju- Anfmin dicavit, Ne. Aemn Utaminman. Ulotbunen Pnusihhl tnl, nen d Aun Whehtri Eenuant , ln le Sapplementum, ſive Ançeſſiones. 62 ndn Neque porro omiſmus injunctum en En Nobis onus agendi cum præfato Cardi- enn nali Brevium Secretario quamprimum implere; verum cùm paulò poſt ab eo- dem Benedicto Prædeceſſore in Colle- D gium S. R. E. Cardinalium cooptati, ad Na Eregendam Epiſcopalem Anconitanam “ Eccleſiam Nos contulerimus, ex qua idt biennio poſt ad Metropolitanam Bo- nonienſem translati fuimus, non licuit Nobis negotium iſtud ad optatum fi⸗- nem perducere. Interim vero, cùm peniifei non minus pro Anconitano, quam pro experien- nchnen Aligo ntung. unn ee lc klecnn, e⸗ um Bononienſi Populo, hujuſmodi facul- S ema tatem Indulgentiæ Plenariæ moribun- Offrüi ad- hun gtnr . dis Fidelibus impertiendæ ab Apoſto- miniſtra- nSE lica Sede, ut par erat, expetitam, juxta '"ione. on conſuetam formam, ac ſuperius enun- e ciatis limitibus circumſcriptam obti- nns nuiſſemus; ipſo ſtatim uſu, & propriâ a. experientia, in eas incidimus difficul- hin tates, quæ & anno 1710., ut præfertur, iin Congregatione ſacris Keliquiis & In- dulgentiis præpoſita, à Nobis tanquam Conſultore propoſitæ fuerant; quæque GE deinceps anno 1727. alteri Congrega- lum tioni Cardinalium Concilii Tridentini Interpretum ² Nobis etiam, pro Secre- m tarii munere, expoſitæ; cauſam dede.- umd runt memoratæ conſultationi cum Se- Cu cretario Brevium introducendæ. Ete- lnlt nimum in Anconitanæ, tum vero in 6 Kr 3 am- „2 Ad R. P. La-⸗Croix Theologiam Moralem. amplioris Bononienſis Eccleſiæ regimi- neé, animadvertimus, ob interdictam Nobis hujuſmodi facultatis ſubdelega- tionem, omnes plerumque Dicœceſis habitatores hoc tanto ſpirituali benefi- cio ſummis ſuis temporibus orbatos manere; & quidem cum irreparabili damno, deficientibus per Dicœceſim Collegiis Clericorum Regularium Mi⸗= niſtrantium Infirmis, quibus à felicis recordationis Prædeceſſore Noſtro A- lexandro Papa VII. per Literas die 25. Januarii anni 1656. datas; & perpetuò Valituras, indultum fuit, ut Chriſti fi- delibus in mortis articulo conſtitutis Benedictionem cum Indulgentia Plena- ria impertiri valeant; nec aliis extanti- bus Cœnobiis Regularium, quibus, pro Confratribus piarum quarundam So- cietatum ab eorum Ordinibus inſtitu- tarum, ſimilia Indulta & Privilegia ab Apoſtolica Sede conceſſa fuerunt. Quod vero ſpectat ad Incolas ipſius Ci- vitatis, ſi quidem hæc, ut Bononia eſt, frequenti Populo ſit referta, cùm fa- cultas ſubſtituendi non aliter in præfa- ta Epiſtola tribuatur, quam in caſu præciſæ neceſſitatis cum nocturno tem- pore conjuncto, cum magno animi No- ſtri dolore experti ſumus Paternæ hu- juſmodi charitatis actus erga dilectos in Chriſto Filios Noſtros, non eâ aſſidui- taté, en R herufn. ginietd, 1IMnmen S M mnn Densnhn . Conn oe MMenrlimn ronunn⸗ s nnn , ninbuoſen Rennbis aut Ph, ſa⸗ Rnkinbr gul me Eniberezer Ntinm ie lunn ethberin i ſul uſtele ei Dne Supplementum, ſeve Acceſſtones. 63 1 tate, qui cupiebamus, per Nos ipſos luiten præſtari poſſe. Nam præterquam quod n neceſsè habebamus nonnullis per an- N num menſibus à Civitate abeſſe, ut, juxta præſeriptum ſacræ Tridentinæ Sy- R, nodi, ſi non totam, ſaltem aliquam il- 1 Neone⸗ lius amplæ Dioœceſis partem ſingulis an- Gidus nl nis coram inviſendo, corrigendo, do- occupatio. en cendo . &£ Sacramentum Confirmatio- ulla, mis viſitatis plebibus miniſtrando, lu- ſtraremus; jam in ipſa Civitate degen- tes, nullam ferè diurni tem potis horam vel à Divinis rebus, vel à Paſtoralis of- ficii occupationibus vacuam habeba- mus; dum pro occurrentium negotio- rum expeditione, nunc adeuntium po- ſtulationibus, nunc Miniſtrorum rela- tionibus, nunc Congregationum con- ſultationibus operam dare oportebat; recurrentibus autem Ordinationum temporibus, vel evenientibus Eccleſia- rum Parochialium vacationibus, aut ceſſantibus Confeſſariorum facultati- bus, quas, ad nova de ipſis experimen- ta identidem capienda, nonniſi tempo- ribus definitas iiſdem concedere con- ſuevimus, Examina atque Concurſus ſine Nobis haberi non permittebamus. hinuin Anit eDeren uunnin Et ſanè, ſi quis Epiſcopalis vitæ condi- ubirn tiones, ut verè ſe habent, conſiderare Duch! velit, facile agnoſcet, majorum Civita- tum Epiſcopos ferè redactos eſſe ad hu- . 1 Rr 4 juſ⸗ 63 2 AdR. P. Ea-Croix Theologiam Moralem juſmodi Benediclionis & Indulgentiæ beneficium aliquibus duntaxat Perſo- nis, vel genere, vel aliis qualitatibus eonſpieuis, & quidem inſtantibus & poſtulantibus, exhibendum; pauperi- bus autem & humilioribus, ob præelu- ſam ſibi, extra neceſſitatis & noctis tem- pora, ſubdelegandi facultatem, vix un- quam ſuceurrere poſſe. obnaum Quod ſi ſatis momenti & authorita- adverſus tis haberet ſententia à nonnemine pro- Petdenceſ. Poſita, Plenariam ſcilicet Indulgentiam Kones In- in mortis articulo concedendam non eſ- Ta genie ſe, niſi his, quorum eximia in Eccle- in arics ſiam merita extitiſſent; eà nimirum de lo morti:, cauſa, quòd, cum pro hujuſmodi In- düunur. dulgentiæ conſecutione vel nullum om- nino opus injungi, vel nonniſi morien- tis ſtatui, & viribus accommodatum imponi poſſit, præterita duntaxat in Ec- cleſiam merita, cum extrema præſenti neceſſitate conjuncta, locum ſupplere poſſint aliorum operum, quæ ceætero- quin ad Plenariam Indulgentiam adipi- ſcendam præſcribi ſolent; nihil profe- cto eſſet, cur aliquid nunc à Nobis in- novandoô ſtatueretur. Verum Præde- ceſſorum Noſtrorum hæc agendi ratio, relatæ opinioni contraria dignoſcitur. Ut enim multas prætereamus conceſ- ſiones Indulgentiæ Plenariæ morienti- bus fidelibus indiſtincte applicandæ; quæ- K wanii Aulkexlors torm n an Il wolnpin N KlhisNe Echhamdie, Eletſehenk Nenn hyt Rlnimn. unerelen Nnagre ntteer A Urficncl Untte⸗ lhnttan tnen lkbtnin eizwe ne guli thnm 1 iniſe ſennenn unle 6 ednt Mhinhnt tlllren unte , la turnt enpewe e Supplementum, ſve Acceſſiones. quænam porro, & quàm magna in Ec- cleſiam promerita fuiſſe dicemus eo- rum, qui quatuor ab hinc ſæculis, pe- ſtiferà lue per Angliam graſſante, ex hac vita decedebant? quibus tamen omnibus, dummodo Sacramentaliter confeſſi, & ſacrà Communione refecti fuiſſent, Prædeceſſores Noſiri Clemens Papa VI., & Gregorius Papa XI. Bene- dictionem cum Indulgentia Plenaria per Legatos ſuos impertiri non recuſa- runt: Sed & ipſa Congregatio Indul- gentiis & ſacris Reliquiis præpoſita jam uſque ab anno 1675. die 22. Aprilis, re diligenter perpensâ, cenſuit, Indulgen- tiæ Plenariæ largitionem in eos etiam, qui ſingularibus in Eccleſiam meritis nequaquam excellerent, recté & utili- ter conferri atque diffundi. 63 3¾ Quapropter Apoſtolicæ charitatis Pomifeis Noſtræ viſcera dilatantes, & tam vete- benigni- ribus, quaàm recentioribus Eccleſiaſti tas veteri- hus & re- cæbenignitatis exemplis inhærentes; ſi- centibus quidem extat illuſtré monumentum tertii Eccleſiæ ſæculi in Epiſtola S. Cy- priani, quæ in novis Editionibus im- preſſa eſt numero I2., quãâ ſcilicet, in eo- rum gratiam, qui Libellos Martyrum obtinuerant; & in mortis periculo ver- ſabantur; cùm ipſe æſtivis ardoribus præpediretur, quo minus, ut optave- rat, ad eos reconciliandos ſeſe confſerre Rr 5 poſſet; exemplis innititur. 634 Ad K. P. La-Creix Theologiam Moralem poſſet; permitti ut id, vice ſuâa, a quo= 1 Ganqu Presbytero, aut etiam Diaco- ume. „ Præſtari queat; Noviſſimis vero nſe tem ribus ex ſecunda Mediolanenſi Provinciali Synodo conſtat, A felicis re- cordationis Prædecefſſore Noſtro Gre- gorio Papa XIII., ommibus Epiſcopis umin illius Provincis conceſtum fuiſſe, non Mardos ſolum, ut ipſi Benedictionem cum In- Mim dulgentia Plenaria moribundis Fideli- muhilk bus impertiri; ſed etiam ut aliis hujuſ- Qummar modi facultatem liberé ſubdelegare tenn poſſent: His igitur, aliiſque exemplis, Immkprn nec non rationibus ſuperius relatis per- Iceynet. moti, haàc Noſtràâ perpetuò valitur fhunin, Conſtitutione novas in hac materia re- ehiathahe gulas Præfinire, quodque olim, ut præ- m nnmt miſimus, de alterius ſententia delibe- amnli randum Nobis fuerat, nunc demum de nci tn conceſſa Nobis A poſtolicæ poteſtatis Imm plenitudine abſolvere, ac perficere con- . ſtituimus. Iudukha Itaque primum volumus atque de- Ein ad trien- Cernimus, ut quæ facultates impertien- e . di Benedi ctionem cum IndulgentiaPle- firmantur arla Fidelibus in mortis articulo con- & ampli- ſtitutis, Venerabilibus Fratribus Patri- outur o archis, Primatibus, Archiepiſcopis, & n vitam, ſeu E tn uo E&c. Piſcopis nunc exiſtentihus à Nobis, vel uduon 4 Præde ceſioribus Noſtris ad hunc diem d nalier conceſtæ reperiuntur, licet illæ in con- lan Geri ſucetis Epiſolis Secretarii Brevium ad Nenn Trien- nie N *M 1 en edDecton Supplementum, ſive Acceſſtiones. 635 Arend Triennium duntaxat, vel aliàs ad defi ed nitum tempus indultæ fuerint, nihilo- e minus præſentis Noſtræ Conſtitutionis W¶vigore eo uſque in ſuo robore maneant, quoad iidem Antiſtites earum Eccle- . fſiarum atque Diœceſum regimen obti- W . . . n nebunt, quarum favore & intuitu eaſ- le. dem facultates à Nobis & ab Apoſtolica Sede impeträrunt. Nos enim eas ad omne tempus hujuſmodi, motu pro- prio, & authoritate præfatàâ, atque ea- rundem præſentium Literarum ſerie, extendimus & prorogamus. Utque, præterea unuſquiſque ex An- Dcviee tiſtitibus præfatis, unum, aut plures ſaculiate Pios Sacerdotes ſive Sæculares, ſive Re- ſuédele- gulares, prout neceſſarium fore judica Tarn zi- bunt, eorum Civitatibus ſubdelegare bus & valeant, qui, dum ipſi Antiſtites ali. Diaceſi- quo legitimo impedimento detinebun- , is“ tur, quamvis hujuſmodi impedimen- tum diurno tempore occurrat, eorum vice, Benedictionem hujuſmodi cum IndulgentiæPlenariæ applicatione Chri- ſti fidelibus in præfato articulo conſti- tutis impertiantur; alioſque ſimilitex per Diœceſim Sæculares, aut Regula- res Sacerdotes, quotquot pro numero animarum in Dioœceſibus exiſtentium neceſſarios judicaverint, ad prædictum effectum deputare & ſubdelegare polſ- ſint; nec non eoſdem ac ſe deputatos & ſab⸗ Dhen 636 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem P ſubdelegatos removere, alioſque in eo- Eßß⸗ rum locum pro ſuo arbitrio & pruden- nnz tia ſubrogare valeant; iſiſdem motu, Uetgnl poteſtate, & tenore, concedimus & in- mm dulgemus. mrnN . NrArnn Amplioro Si vero aliquem ex Antiſtitibus nunc ummt Induja per Eccleſias conſtitutis, & præfatâ fa- rlinend in poſte- eultate gaudentibus, ad aliarum Eccle- Ihhero, rum con- Garum regimen Apoſtolicà authorita- Aiolup cedentur 2 AP 4 4 Ahcnls per Lite. té transferri contingat; ſive aliquis eo- ufumdbe dai lo- rum fit, quorum favore conſuetæ Lite- umaße ræx Secretaru Brevium ad hunc diem ex- muummn peditæ non fuerint; ac denique cùm no- ſcnion vi Epiſcopi Catholicis Gregibus in po- aeental ſterum præficientur; volumus, atque nnt ſtatuimus, ut ſingulis eorum hujuſmo- inltent, di facultatem à Nobis, ſive à Romano anhen pro tempore Pontifice poſtulantibus, mpiie Apoſtolicæ Literæ in forma Brevis gra- Nmhin tis per omnia expediantur, quibus præ- Eidlen dicta facultas ipſis concedatur, nonad α Trienmum, ſed ad omne tempus, quo ee adeptum ſemel Eccleſiæ regimen obti- iic nebunt; adjectâ etiam facultate ſubde- legandi tam pro Civitate, quam pro Dioœceſi, non quidem in caſu duntaxat ie impedimenti cum nocturno tempore nrn conjuncti, ſed in omnibus & per omnia rnimnt ad normam eorum, quæ pro Epiſcopis ſhae 1 nunc exiſtentibus, & Indulto hujuſmo- . di a qu gaudentibus, ſupra ſtatuimus. narrſtn In- adl = ie . Supplementum, e Acceſſiontr. 637 tinie Inſuper pro Prælatis Inferioribus Ertem fa- ee Territorium ſeparatum habentibus, vore Præ= cum vera qualitate Nullius, & activa in Prerren Clerum & Populum jariſcdlictione; le de⸗ quamvis Prædeceſſores Noſtri hanc de riſäictio= pPræterito conſuetudinem non habue Reaig g rint; nihilominus de Apoſtolica libera- litate, ac ſimili motu & tenore concedi- mus & indulgemus, ut, ſi ab ipſis hu- juſmodi facultas petita fuerit, ſimiles Literæin forma Brevisin poſterum ſin- gulis eorum expediantur, juxta ean- dem formam, mutatis mutandis, quam pro Epiſcopis conſtituimus; ne exce- ptâ quidem facultate ſubdelegandi, ut ſupra; dummodo ipſi Prælati hanc gra- tiam poſtulantes, Apoſtolicis Literis Noſtris anno Incarnationis Dominicæ 740. nono Kalend. Decembris datis, quarum initium eſt: Quodſandta, im- Preſſis in Bullario Noſtro Zom. I. num. 7., obtemperaverint; nimirum ſacra Apoſtolorum Limina præſcriptis tem- WE poribus viſitaverint, & relationem ſta- inie rus Eccleliarum libi ſubjectarum Apo- a ſtolicæ Sedi exhibuerints vel, quatenus Prælatiomis honorem de novo accipi⸗ ant. debſtum juramentum in memora- ta Conſtitutione praſcriptum antea Præſtiterint. Dum autem hujuſmodi facultatem Indulta Epiſcopis cà adu obtmentibus Prero- uon expi- Tatt mot⸗ 63 8 ₰ℳAà N. P. La-Croix Theologiam Moralem e Pomi- gavimus, & ampliavimus, ut præfertur; S NRtcis cæteris veré tam Epiſcopis, quàm Prælatis Inferioribus in Poſterum eam petentibus, ſupradiclà formà & am- plitudine concedendam fore decrevi- mus; ſequitur, ut hujuſmodi Indulta nequaquam morte côncedentis expi- rent; cum juriſdictio delegata in iis, quæ non juſtitiam, ſed gratiam con- cernunt, etiam poſt obitum delegan- Nee ſub- tis manere debeat. Quoniam verò delegatio nes per ceſſum au deceſſum ſubdele- gautii. uiſdem Epiſcopis, & Prælatis permitti- mus, ut hujuſmodi facultatem, pro Incolarum Civitatum, Locorum, atque Diœceſum opportunitate & necellitate, uni vel pluribus Sacerdotihus in poſte- rum ſubdelegare valeant; ſtatuimus atque decernimus, hujuſmodi ſubde- legationes, per ſubdelegantis ceſſam aut deceffum fimiliter non expirare; ſed poteſtatem ipſis trihutam perſeve- rare uſque ad ſuperventum novi Præ- ſulis, cujus arbitrio relinquimus, eoſ- dem in hujuſmodi officio confirmare, vel ab eo removere. Atque ita quicun- que Antiſtes memoratam facultatem à Romano Pontifice ſemel obtinuerit, eo decedente, opus non habet pro il- lius confirmatione ad Apoſtolieæ Ca⸗ thedræ Succeſſorem recurrere- Sicque etiam cedente vel decedente Epiſcopo, ſeu Prælato, à quo eadem ſacultas in ua “ 6 Eh⸗ ſuie, a pehntance Lerm nucn lanz, Inn Uont, ponn Dernran tam doceſe Oeorſktom 6 kellere ſellum , tüeeibe Alng Clnſen Ulicge; ee ge 3 . 600. ſcponn 4 alen Er SDpplementum, ſive Aoreſſtonet. 639 ind ſua Dicceſi aut Territorio ſubdelegata P fuerat, novâ conceſſione opus non erit intr pro temporaneo Vicariorum Capitu⸗ ni larium, aut Apoſtolicorum, regimi-= ne; cum Subdelegatorum authori-= tas ſemper manere debeat, quamdiu vel Epiſcopus ipſe, aut Prælatus, vel illius Succeſſor eandem ipfſis non ade- merit. Hic igitur ratione animarum ſaluti cohſulentes, quantum Nobis in Do- mino licuit, piam conſuetudinem ap- plicandi Plenariam Pontificiam Indul- gentiam Eccleliæ Filiis in mortis arti- culo conſtitutis, ampliare, & faciliorem reddere curavimus. Permiſlaque Ve- nerabilibus Fratribus, ac Dilectis Fi- liis, Eccleſiaraum Epiſcopis & Præſu-= libus, facultate alios Sacerdotes ad hunc effectum, tam in Cwitatibus; quam in Diœcefibus ſubcdelegancdi, non parum levaminis eorum anxietatibus, & ſolicitudinibus per Nos allatum eſſe putamus. Veruntamen ipfis declara- , tum volumus, non id propoſitum No- bis fuiſſe, ut eos prorius eximeremus ab hoc paternæ Ccharitatis officio, per ,u ſeipſos adeundi miſeros ægrotos Plena- adpiſro- riæ abſolutionis in extremo articulo csas adipiſcendæ cupidos z ſed ut eorum penalt, Pietatem opportuneèe jnvaremus;, ne, ser acce- dum ipli aliis Paſtoralieus Curis deti- Janr. Remukz 6G Ad K. P. La-Croix Thrologiam Moralem nentur, dolore debeant, commiſſos ſibi Fideles hoc tanto ſpirituali benefi- cio deſtitutos ex hac vita migrare. Qui 1 verò pium hujuſmodi opus per ſemet- ipſos exercere gaudent (quòd ſanè i omnes, quoties legitimè impediti non α fuerint) facturos eſſe confidimus) me- gul minerint, non id duntaxat erga nobi- Mait liores, & potentes hujus ſæculi, ſed n Enſd erga pauperes quoque, & abjectæ ſor- linm n tis homines præſtandum eſſe. Qua Munmt de re utiliter legi poterit Prædecefſtoris in Vn Noſtri S. Gregorii Magni Homilia 28. Cmfäinon in Evangelia ad Cap. V. Joannis: Erat ohonn quidanm Regulus, Cijis Filius infirmaba- unfe wur Capharnaum, in qua mirabilem at- Cmacftlarn que cœleſtem obſervat amantiffimi Mumme Redemptoris Noſtri JESU CHRISTI MreiNv agendi rationem, qui ad inviſendum Mcehiß ægrotantem Reguli filium invitatus ire inrt abnuit, ad Centurionis Servum nec in- mihle vitatus iturum ſe profitetur: Quia elt, ulyylu⸗ qiutòd Kegiulus rogat, dut ad e;us filimn Ve- “ niat, & tamen venire recuſat; ad cr- Il nn vum verò Centurionis non invitatur, & Mhnen tamen ſe corporalite ine pollicetur? Re- guli lio per corporalem præſentiain nok dignatur adeſſe; Centurionis Servo non Dl AaLedignatur occurrere. natn 4 Sne Ut autem Indulgentiæ fructus à Fi- ann aelis, delibus in mortis articulo percipiatur, n iaralean. hoc ſedulò agendum erit, ut Populus D L. n „ dann ure Supplementum, ive Acceſſioner. Git finh in Sacris Conciombus & Catecheſibus E frequenter edoceatur, quòd iis, qui vngg gratiæ Dei, quam in Baptiſmo accepe- un, runt, ingrati, per actualia peccata Spi- 1 N ritum Sanctum contriſtaverunt, & Ennefn Templum Dei violare non ſunt veriti, Wlnyn quantumvis æterna ſupplicia in Pœni- uenmde tentiæ Sacramento condonata fuerint, IE nihilominus temporalis plerumque b poœna Divinæ juſtitiæ exſolvenda ſu- Au pereſt, cujus remiſſio obtinenda eſt non ſolum per ſatisfactiones à Sacer- dote Confeſſario in ipſo Pœnitentiæ Sa- cramento pro menſura delicti impoſi- tas, aut per Chriſtianam tolerantiam earum adverſitatum, à quibus morta- lium vita immunis eſſe nequit; verùm etiam per jejunia, eleemoſynas, orati- ones, & alia pia ſpiritualis vitæ exerci- tia; Ahoquin verendum eſſet, ne ſa- lutis remedia ab Eccleſiæ benignitate Fi- delibus ſuppeditata, paulatn in pra- ve libertatis & licentiæ fomentum tra- herentur; compluribus ſibi temerè brlandientibus de remiſſione tum ſem- Pe 0 1 NRN . Piternæ pœnæ, per Sacramentalem ab- mun ſolutionem, tum temporalis, per In- dulgentiæ Pontificiæ applicationem, in 4 exitu vitæ impetrandà; neque cogitan- d tibus, quàm incertum ſit omnibus non * ſolùm quàâ horà, & quo mortis genere e exhac vita migrandum ſibi fuerit; ſed Ad Pß. La-Croix Theol. Sappbl. Ss cti- 642 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem etiam an Indulgentiam, licet externo ritu ſibi applicatam, cum effectu ſint ne⸗ percepturi. Præpoſtera æquè ac pe- u 6 riculoſa antiquis Ecclefæ temporibus iin⸗ N inoleverat conſuetudo, ut non pauci iun 8 ex iis, qui ad Baptiſmum nomina ob- M tulerant, ad finem uſque vitæ ipfius * Sacramenti perceptionem pror ogarent, quo ſcilicet interim ingenio liberé in- dulgerent, ac demum cùm é vita dilſ- e l ceſſuri eſſent, per ſalutare lavacrum, lgit ab omni culpa, & tam ab æterna, quàm in à temporali pœna ſoluti, ad cœleſte Re- Monnn gnum recta transferrentur ; contra NhlMünt quos extant graviſſimæ objurgationes ſprri Sancti Gregorii Nazianzeni in Oratio- nſen ne XL. & S. Joannis Chryſoſtomi in Himmi Homilia I. ſuper Acta: Sed & Eccleſia Iium Catholica pravam hujuſmodi confi-MEnnd dentiam improbare ſe rolaravit, dum inpuh, cos, qui in mortis periculo Baptiſmum biuſiuig ſuſceperant, ſi convaluiſſent, à ſacris u- dl Ordinibus, & ab Officiis Eccleſiaſticis iuindingn arcendos, ac perpetuò irregulares fore ahlt- rtrn Relzo- Gdegrevit et l is elns t quoniam Sacerdotibus, qui Fide- ginli moribun- les in extremo agone laborantes pie ad. hhunh Bögs. juvant, vel Eceleſiæ Sacramenta ipfis kun nuandi. Miniſtrant, Kituale Romanum injun- ſt git „ ut, ſi ægrotus Indulgentiam Plena- wol riam legitima authoritate conceſſam E conſequi valeat, eam illi in mentem n Aene redu- H 6 Supplementum, ſive Acoeſſiones. 643 lin . N reducant, proponantque, quid ad eam conſequendam agere debeat; ex his autem, qui ad hujuſmodi ſtatum re- 6 dacti ſunt, alii quidem cum plena co- Im gnitione integrum loquelæ uſum reti- mn nent, alii verò loquendi facultatem es amiſerunt, licet antea ſinceræ contri- 4 tionis indicia dederint, eâque adhuc 4 ratione utentes, identidem dare non u deſinant; Ideo, quo certius prædicti omnes Indulgentiæ fructum conſequi valeant, Præfatis Sacerdotibus manda- mus, ut omni ratione ſtudeant mori- bundos Fideles excitare ad novos de admiſſis peccatis doloris actus elicien- dos, concipiendoſque ferventiſſimæ in Deum charitatis affectus; præſertim verò ad ipſam mortem æquo ac libenti animo de manu Domini ſuſcipiendam. Hocenim præcipuè opus in hujulmodi Baeſer- artieulo conſtitutis imponimus & in- cepiatio jungimus, quo ſe ad Plenariæ Indul- motris, gentiæ fructum oonſequendum præpa- ooa: pro rent, atque diſponanut. Qud in re au- Iudulgen- thor Nobis eſt Sanctus Doctor Augu- e injun- ſtinus, qui in Libro XIII. de Cwit. Dei nu. cap. b. poſtquam horridam mortis ſpe- ciem, eique retinentes hominum ani- mos deſcripſit, quodque in aliis ſuis operibus non ſemel docuerat, mortem nimirum eſſe peccati originalis pœnam, ibi quoque aſſeruit & confirmavit; 2= hæc 644 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem kennr hæc ad rem noſtram appoſitè ſubdit: nt⸗ Quidquid tamen illud est in morienti- bus: guod cum gravi ſenſu adimit ſen- ſum, pio aeliterque toltrando, auget meritum patientiz, non aufent vocabu- Trar lum pœnæ. Ita cum ex hominis primi perpetuataà propagine, procul dubio ſit morspœna naſcentis Z tamen, ſe proprie- nen tate juſtitiäqae pendatun, fit gloria re- tobr naſcentis; & cum ſit mors peœccati retri- ““ butio, aliquando impetrat, ut nihil re- zlich tribuatun peccato. “ Formula Pro impertienda verò Benedictione l imperti Fidelibus in mortis articulo conſt'tutis, Nn mete uee⸗ applicandâque ipſis Plenari Indulgen- nisà Pon. tiã, cùm nulla certa formulà olim præ- II iſce con- ſoripta foret ſanctæ memoriæ Præde- ilfnn⸗ Nuunur, ceſſor Noſter Benedictus Papa XI I. Mcn Anno Domimi 1726. pias quaſdam pre- Il ces & Orationes ad hunc effectum ad- Inlchl hibendas publicari mandavit; quarum Ils exemplo, in his quæ opportuna judi- Mhſi⸗ cavimus, inhærentes, aliam de novo iIhin formulam, cum his, quæ in hac no- Iigib ſtra Conſtitutione præſcripta ſunt: ma- Ihi gis congruentem confecimus & inſtitui- Inl mus, quâm ab omnibus in poſterum lelt uſurpari præcipimus; Mandantes hoc i g ipſum inculcari, & injungi in Apoſto- Mge⸗ licis Literis, quæ deinceps pro conceſ- iheft ſione prædictæ facultatis Indulgen- Munh tiæ Plenariæ Moribundis impertien- l dæ, 1 Supplementum, ſive Acceſſtones. 64 5 „dæ, ut præmiſimus, expediendæ e- runt. Ac decernentes, ipſas præſentes Li- Clauſulæ n, teras femper validas & efficaces exiſte- & dero- i, 1e, & fore, ſuoſque plenarios effectus Santone:. ult perpetuò ſortiri, & obtinere, atque hy is⸗ ad quos ſpectat ‚ſeu ſpectabit in fu- e, turum pleniſſimè ſuffragari: Non ob- WXKjH ſtantibus Apoſtolicis, & in Generali- ilie bus ,‚ſeu Provincialibus „aut Synoda- libus Conciliis editis generalibus, ſeu in ſpecialibus Conſtitutionibus, ac qui- inkn buſcunque contrariis, etiam Congre- nie gationum S. K. E. Cardinalium „De- in cretis & KReſolutionibus, etiam Apo- unh ſtolicâ authoritate approbatis, robora- * tis, & pluries confirmatis; uſibus quo- que, ſtilibus, & conſuetudinibus, eti- am immemorabilibus: Quibus omni- bus & ſingulis, ad præmiſſorum effe- ctum, motu, ſcientiâ, & poteſtate præ- Ahtis, ampliſſime derogamus, aliiſque contrariis quibuſcunque. “ Volumus autem, ut earundem præ- Fidee ſentium tranſumptis, ſive exemplis, ickey. etiam impreſſis, manu Notarii publici ſun zet. ſubſeriptis, & ſigillo Perſonæ in digni- tate Eccleſiaſtica conſtitutæz munitis, eadem ubique ſides habeatur, quæ ipſis præſentibus haberetur, ſi forent exhi- bitæ, vel oſtenſæ. 8 3 For- 646 Ad R. P. La-Croiæ Theologiam Moralem Tenor Formula igitur, quam pro imper- Formulæ tienda Benedictione, & Plenaria In- ſupra . I 1: . euunciatæ dulgentia moribundis Fidelibus appli- canda, ut præfertur, in poſterum ad- hibendam eſſe præſcripſimus, talis eſt : M O D US A SANCTISSIMO D. N. BENEDICTIOPAPA XIV. approhatus. Pro opportunitate temporis ſervandus, ut infra in RKubricis notatur, ad impertiendam Be- nedictionem in articulo mortis conſtitutis, ab his, qui facultatem habent à Sede Apo- ſtolica delegatam. Enedidtio in Articulo mortis, cum ſoleat im- pertiri poſt Sacramenta Pænitentiæ, Eucha- riſtiæ, & extremæ Undkionis Mis Infrmis, qui vel illam petierint, dum ſanà mente, & integris ſenſibus enant, ſeu veriſimiliter petüſſent, vel dederint ſiena contritionis; impertienda iiſädem eſt, etiamſi poſtea linguæ, cæterorumque ſenſuum uſu ſint deſtituti, aut in delirium, vel amentiam inciaernint. Excommunicatis verò, Inpæniten- tibus, &v qui in manifeſto peccato mortali moriun- tur, es omnino deneganda. Habens prædiltam facultatem, ingrediendo cu- . bicu-: nlne 10 N. ſrue 1hlan vAK MA Gunch⸗ Ut, Nott Ptelr, N lerten purn ulten Geuncenn Ncofren r, 1 ni 4 ron et lſion. mi per ree⸗ Tnoſter ine Wi An un, 6 1 Del .Don Supplementum, ſive Acceſſiones. 647 biculum, ubi jacet Inkrimis, dicat: Pax huic Domui, &c. ac deinde Kigrotum, culiculum, &- circuimſtantes aſpergat aquà benediétà, dicendo Antiphonam: Aſperges &c. Quda ſi Egrotus voluerit confteri, audiat um, & abſolvat. Si Confeſſorem non petat, exvcitet illum ad eliciendum akum Contritionis3 de hujus benedictionis ſſcacia, ac vintute, Ktem- pus ſerat, breviter admoncat; tum inttruat, at- que hortetun, ut morbi incommoda ac dolores in anteabtzæ vitæ enpiationem libenter perferat, Deo- que ſeſe paratuin oferat ad ultro acceptandum quidquid ei placuenit, & mortem ipſam patien- ter obeundam in ſatisfaltionem pyrnanum, quas peccandopromeruit. Lum püis ipfum verbis con- ſoletur, in ſpem erigens, fone ut ex divinæ mu- nifceatiæ largitate eum pœnarum remiſſonem 5 &f vitam ſit conſecuturus ætennam. Poſtea di- cat: y. Adjutorium noſtrum in nomine Domini. Qui fecit cœlum, & terram. Antiphona. Ne reminiſcaris Domine delicta Famuli tui (vel Ancillæ tuæ) neque vindictam ſumas de peccatis ejus. Kyrie eleiſon, Chriſte eleiſon, Kyrie eleiſon. Pater noſter &c. F. Et ne nos inducas in tentationem. g. Sed libera nos à malo. V. Salvum fac Servum tuum (vel Ancillam tuam, & ſic deinceps.) q. Deus meus ſperantem in Te. V. Domine exaudi orationem meam. 8 ⁵⅝ 4 Bt. Et 7 648 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem B. Et clamor meus ad te veniat. V. Dominus vobiſcum. q. Et cum ſpiritu tuo. O K E M OUà S. ALementiſſime Deus, Pater miſericordia- rum, & Deus totius conſolationis, qui neminem vis perire in te credentem, atque ſperantem; ſecundum multitudinem miſeratio- num tuarum reſpice propitius Famulum tuum N. quem tibi vera Fides, & Spes Chriſtiana commendant. Viſita eum in ſalutari tuo, & per Unigeniti tui Paſſionem, & Mortem, omnium ei delictorum ſuorum remiſſionem, & veniam clementer indulge „ ut ejus anima in hora exi- ts ſui Te Jodicem propitiatum inveniat, & in ſanguine ejuſdem Filii tui ab omni macula ab- luta, tranſire ad vitam mereatur perpetuam. Per eundem Chriſtum Dominum noſtrum. Zum dicto ab uno er Clericis adſtantibus Con- fiteor &c. Sacerdos dicat Miſereatur &c. deinde: Dominus Noſter Jeſus Chriſtus Filius Dei vi- vi, qui Beato Petro Apoſtolo ſuo dedit pote- ſtatem ligandi, atque ſolvendi, per ſuam piiſſi mam miſericordiam recipiat Confeſſionem tuam, & reſtituat tibi ſtolam primam, quam in Baptiſmate recepiſti; Et Ego facultate mihi ab Apoſtolica Sede tributa, Indulgentiam ple- nariam & remiſſionem omnium peccatorum tibi concedo. In nomine Patris &c, Per ſacroſancta humanæ reparationis myſte- ria, remittat tibi omnipotens Deus omnes præ- ſentis, & futuræ vitæ œnas, Paradiſi portas ape- Utpommmd nhoneNodn⸗ Uneoncprn i wudro OGnn, Xe k, Wa : Alllan nſtr, ie Ul M,h polnorun run. Uurham Minrnim erf Moſnire Denin do ft ten, tunlerno⸗ I = S S= Z n mindt Wnt ninar MuON Dmdl Supplementum, ſve Acceſſiones. 649 aperiat, & ad gaudia ſempiterna perducat, Amen. Bendicat te Omnipotens Deus, Pater, Fi- lius, & Spiritus ſanctus. Amen. Si verò Inſirmus ſit adeo morti proxumus, ut neque Confeſſionis generalis faciendz, neq-ue præ- miſſarum Preclin recitandaruim PénIPlls Iuppetat, ſtatim Sacerdos benedidtionem ei impertiatur. Nulli ergo omninò hominum liceat Santio. paginam hanc Noſtrarum confirmatio- nis, prorogationis, ampliationis, & con- ceſſionis, mandatorum, ſtatutorum, decretorum, ac derogationum infrin- fringere, vel'ei auſu temerario con- traire: Si quis autem hoc attentare præſumpſerit, indignationem Omni- potentis Dei, ac Beatorum Petri & Pauli Apoſtolorum ejus, ſe noverit incurſurum. Datum Romæ apud Sanctam Ma- Dar. Pon- . . ; rific. Ann. riam Majorem Anno Incarnationis Do Pr Gie minicæ 1747. Nonis Aprilis, Pontifi: g. Aprilis catuùs Noſtri Anno ſeptimo. 1747. D. Card, Paſſioneus. J. Datarius. VISA DE CURIA J. C. Boſchi. J. B. Eugenius. Loco † Plumbi. 8 2 5 Re- 650 Ad K. P. La-Croiæ Theologiam Moralem Regiltrata in Secretaria Brevium. 21 1747. Indiätione 10. die verò 4. Maji; Pontiſcatus autein Sanctiſlmi in Chrilto Pa- tris, & Domini Noſtri DO. BENEDICYZYI Divinà Providentiä PAPA. WIIv. Anno ſeptimo, ſupradicta Conſtitutio aftxa, & pu- blicata füit ad val vas Baflica Laterancnſis, & Principis Apoltolorum, Cancellaniæ Apoſtoli- cæ, Curiaque Generalis in Mante Citatorio, & in Acie Campi Foræ, ac in alis locis ſolitis, & conſuetis Urbis, per me Jo. Baptiſtam An- gelini Apolt. Curſ. Franciſcus Bartolotti Mag. Curfſ. Lib. 6. p. 2. n. 1370. cum Deo gratias, & Ma- riæ (1) (1) Nodum ſolvit Benedictus XIII. edito Decreto, quod hic ſubjicio. Ad perpetuam rei memoriam. Njunctæ nohis divinitus Apoſtolicæ ſervi- ditos fideliter erogemus, cum id ad augendam in terris Beatiſſimæ , atque Auguſtiſſimæ Cœli Keginæ Virginis Deiparæ Mariæ Patronæ; & Anno à Nativitate Domini Noſtri IES CIRE BENEDICTUSPAPA XIII. tutis ratio poſtulat, ut cœleſtium munerum l . 3 . . 1 . N theſauros diſpenſationi noſtræ à Domino cre- M Advo- one wmm, leth amm en Eienn Narch Inlund init Mnne, Mule den Ituun: E Utin ul, Aduchoer „Trli Dungtne Clulbermer Crrſtkact⸗ werunmor Uenian 8 Donnocnet tu len Urgeeen Ugon — unenn Donn 4 Aute plmd Supplementum, Eve Acceſſiones. 651 Advocatæ noſtræ venerationem, excitandam- que, & confovendam erga illam Fidelium de- votionem, ac ad animarum ſalutem ſperamus in Domino profuturum: Itaque de Omnipoten- tis Dei miſericordia, ac Beatorum Petri, & Pauli Apoſtolorum ejus authoritate confiſi; omnibus, & ſingulis Chriſti fidelibus verè pœ- nitentibus, & confeſſis, & ſacrà Communio- ne refectis, qui mane, aut meridie, ſeu ve- ſpere ad pullum Campanæ: Angelus Domini nunciavit Mariæ, & concepit de Spiritu Sanädto: Ecce Ancilla Domini, fat mihi ſecundiun Ver- um tuum: Et Verbum Caro factum eſt, & habi- tavit in nobis, cum trilus Ave Maria Hlexis genibus devotè recitaverint, & pro Chriſtiano- rum Principum concordia, hæreſum extirpatio- ne, ac Sanctæ Matris Eccleſiæ exaltatione pias ad Deum preces effuderint, Plenariam in uno die cujuslibet menſis duntaxat per unumquem- que Chriſti fidelem ad ſui libitum eligendo, lu- crifaciendam, omnium peccatorum ſuorum In- dqulgentiam, & remiſſionem miſericorditer in Domino concedimus. In reliquis verò anni diebus iiſdem Chriſti fidelibus verè contritis quoties id egerint, centum dies de injunétis eis, ſeu alias quomodolibet debitis pœnitentiis in forma Eccleſiæ conſueta rélaxamus; Præſenti- bus perpetuis futuris temporibus valituris. Vo- lumus autem, ut earundem præſentium lite- rarum tranſumptis, ſeu exemplis: etiam im⸗ preſſis, manu alicujus Notarn publici ſubſeri⸗ ptis, & ſigillo perſonæ in Eccleſiaſtica digni- tate 65SG2 Ad K. P. La-Coix Theologiam Moralem tate conſtitutæ munitis, eadem prorſus fides ubique habeatur, quæ ipſis præſentibus habe- retur, ſi forent exhibitæ, vel oſtenſæ. Datum Romæ apud Sanctam Mariam Majo- rem ſub Annulo Piſcatoris die 14. Sept. 1724. Pontificatùs Noſtri Anno primo. F. Cardinalis Oliverius. Apocryphas alias Indulgentias, ut prætendebatur, Con- fraternitatibus S. Rochi, geſtationi Scapularis Im- maculatæ Conceptionis B. M. V. Cincturatis S. Au- guſtini, & Sanctæ Monicæ conceſſas improbavit Sacra Congregatio Indulgentiis, & Sacris Reliquiis præpoſita, 24. Februarii 1712. & 24. Martii 1714. Decreta habes p. 2. Continnationis Magni Bullarii Romani Luxemburgi recenter editi p. 443. Eodem porro anno 1714. 19. Julii, ac deinceps 29. Apri- lis 1716. & 20. Decembris an. 1718. Summaria quædam Indulgentiarum ut apocrypha rejecit eadem Sacra Congregatio. Vide ibid. p. 444. & 445. Lib. 6. p. 2. num. 1379. in fine: Affixum, & publi- catum (1) (1) Notandum, eandem Sacram Congregationem, ut videre eſt in Decreto edito p. 2. Magni Bullarit Ro- mani Continna ionis Luxemburgi q. 446. ſic ſtatuiſſe 18. Aprilis?716, Poſten tamen eidem Sacræ Congrega- tioni delatum fuit. non paucos eſſe, qui prædibtum De- cretum (intellige Decretum hic à La-Croixio deſcri- ptum) non rebts intelligentes, ſibi ſuadent. quod ſi in aliqua Eccleſia jam conceſſe reperiantur Indul gentiæ, quæ pro feriis ſextis menſie Wartii dari ſolent. & poſtea in eadem Eecleſia alia Izdulgentia concedatur cum appo- ltione in Brevi Jupra memorate anſule: Volumus Rer⸗ 16. Parnum 8 umen ſentt A 1, he Supplementum, ſive Acceſſtonez. 653 Indulgentia, quæ poftremo loco data eſt, valida ſit. Qua- ropter ut omnis in poſterum erroris occaſio aufenatur, ecadem S. C. habita die 18. Aprilis 1716. declaravit, Indulgentiam altimo loco conceſſam ob ſæpé Ailtam clau- ſulam: Volumus autem &c. Literis Apoſtolicis inſertam. eſſe nullam. Lib- 6. p. 2. num. 1512. Regularis approbatus (1) (1) Spectat ad hunc locum Decretum S. C. Conc. 11. Decembr. 1683. quod refert Lambert. T. 4. Edict. Bonon. p. 207. Cùm enim tres Patres & Capucinorum Ordine in Patavina Dioceſi, ad quam ex alia Diœceſi venerant, ſine approbatione Ordinarii Patavini Con- feſſiones excepiſſent, quæſitumque fuiſlet, I. An licité. II. An validé ditkti Capucini Sæcularium Confeſſiones andiiſſent, reſpondit S. C. ad prinzum illicitèr ad ſecun- dum invalide; ſed non eſſe inquietandos illos, qui bonà hide confeſſi ſunt. Attamen, ſiipſi confeſſi reſciverint, vel de invaliditate Confeſſtonis dubitaverint, eoſadlem teneri retratctare Confeſſionem. Lib. 6. p. 2. num. 1516. ſub medium: & alii multi cum Leur. num. 1. (1) . (1) His apertè favet S. C. quæ in Poſnanient dubio, an Curati unius Dicceſis voç ati . . Ris, poſſint in iſta audire Confe 7 torum, quam alienorum abſque licentia Eptſcopi, reſpon- dit 3. Decemb. 1707. apud Lambert. T. 4. Edict. p. 230. & T. 9. Reſolut. S. C. p. 48. in ſelæcis ob anno 1700. ad 1718. affrmativè quoad ſubditos, negative quoad reliquos. Lib. 6. p. 2. num. 1518. in fſine; ita & talis Miſſi- onarius (1) (1) Secus tamen ſentiendum de Capellaniis Exerci- tus, ſive Regularibus, ſive Sæcularibus reſpectu mili- tum in præſidiis degentium, ſine [peciali facultate Se- dis Apoſtolicx. Nam S. C. die 16. Martii 16 94. reſcri- pſit negative huic dubio, an Cappedzni Exercituf, ſive Kegl- 6 4 Ad X. P. La-Croix Theologiam Moralem Regulares, ſive Saculares Catholici poſſint adcminiſtrare Walitibus in præfidiis degentibus Sacramentum Pœniten- tiæ ſine ſpeciali facultase Sedis Apoſtolicæ, vet licentia, & Ihl 4 approbatione Ordinarii, in cujus Diœceſi extare conti- gerit. Idque ipſum confirmatum fuit in Friſingenſi 29. Januar. 1707,, ut videre eſt T. 2. Reſolut. P. 104. Sed etiam habenda præ oculis ejuſdem S. C. Deciſio in Viterbienſi Viſitationis liminum 1 8. Apr. 1722. T. cit. p. 158. Nam quæſitum fuit, an Patres Capucini Capel- Iani Trirxemium Summi Pontificis excipere poſſint Con- Ffeſſiones Rerzigum ſine approbatiocse Epiſoopi Viterbien- Eir, & aliorum in Triremibus degentiung, ſive quando Remiger, & alii ſunt in Darſena, ſve quando Remiges, aliique in Triremihbus degentes ſoint in Civitate Centum Cellarum. Audi vero reſponſum S. C. Poſſe Patres Ca- pucinos Rne approbatione Ordinarii Viterbienſis, & cum Iola approbatione Urbis Vicarii excipere Confeſſiones Resmigun, & aliorum in Triremibus continuo degen- — zium, tan, in ipſis Triremibus, quàm in Portu, & Rece- ptaculo vulge Darſena, & in Hoſpitio in Darſena ei- Nr⸗ Nente; ſednon poſſe eoſdem Patres Capucinos excipere gorandem Confeſſtiones in Civitate Centum Cellarum ſine I Uehenn approbatione Ordinarii Viterbienſis. Lib. 6. p. 2. num. 1520. ſine reſtrictione ad tem- I] Fuittamen Epiſcopus, qui Regularibus à ſe ap- probatis ofus imponere ſe poſſe contenderet, acceden- di ad menſtruas diſceptationes, & Congregationes Ca- ſuum Conſcientiæ, nequę abſque hac reſtrictione facul- tates atuidiendi Confefliones elargiri illis vellet. Die au- tem 12. Martii 17 1 8. cenſuit S. C. id injungi non poſſe a b Epiſcopo. Decretum extat T. I. Reſol. p. 30. imo, utibidem legitur, idem reſponſum à S. C. prodierat in Foroſemzpron. I2. Maji 1685. etiam quoad Regulares in Cœnobiis degentes quæ propter erignnm KReligioſo- rum asmernen ſubjetzfa ſunt juriſdiblioni Ordinariu ex Decreto nltofei Supplemeninyz, ſive Aeteſſonss, 6 ½5 . „ . nnn Pecreto S. Memoriæ Innocent. XI. imcipient: Ut in l . Migfas Lib. 6G. p. 2. num. 1529. Specia i Epiſcopi appro- i batione 1] ee 1] T. 2. Reſol. p. 266. 30. Januar. 172 3. reſcripſit S. C. in Uratislavienſ, Abbatis Lubenſis, approbario- in nem Confeſſariorum pro Montalibus pertinere ad Epi- ſcopum. Idem ſancitum fuit in Pharanenfſi 14. Nov. 1733. T. 6. p. 158. Vide & Tomum 12. Y beſ, Reſolut P. I 69. . . ibbi: In fine: ſpœialem Epiſcopi approbationem l2) [2] Clariſſimum id eſt ex Bulla Benedicti XIII., quam heic damus, & ex qua alia multa docemur ſuis lo- cis diligenter adnotanda à Morali Theologo, etſi pro Regnis Hiſpaniarum edita fuerit. BENEDICTUS PAPA XIII. Ad perpetuam rei memoriam. Aſtoralis offici ſolicitudo nos admonet in his vigilantiæ, & authoritatis noſtræ Par- tes libenter interponere, ut quæ à Romanis Pontificibus Prædeceſioribus noſtris ad Domi- nici gregis, animarumque ſalutem, & directio- nem provide conftituta reperiuntur, ſaum ple- narium ſortiantur effe ctum. QJ. 1. Cum itaque quamplurium ex Venerabilibus Fratribus Archlepiſcopis, & Epiſcopis Regno- rum Hiſpamiaram lieris non ita pridem intel- lexerimus, Conſtitutionem Pro ecleallien 4 I1Cci= efr 6 566 Ad K. P. La-Croixæ Theologiam Moralem un diſciplinæ in eiſdem Regnis conſervatione, & Mmun Ult;, inſtauratione à fel. record. Innocentio PP. XIII. M. Prædeceſſore noſtro die 1 3. Maji 172 3. poſt ma- zuheher turum conſilium editam, quæ incipit: Apoſto- Nr lici Miniſterii, & C. ac ſubinde à Nobis per quaſ- ebenh dam noſtras in ſimili forma Brevis die 23. Se- upent ptemb. 1724. deſuper expeditas literas, quibus Amm totum ipſius Conſtitutionis tenorem inſerui- Arlu,nn mus, confirmatam, & innovatam per nonnul- ſtunmdudr los præſertim Regulares in dd. Kegnis degen- mihenuh tes, haud omnino, ut par erat ſervari, quinimo hiſſine ejus executionem variis artibus, inanibuſque iulmud Prætextibus retardari, atque eludi; graviter iucmon commoti fuimus, nec defulmus conceptum Mhyutonne inde dolorem, ac indignationem noſtram cum iphegirtn Superioribus Generalibus ipſorum Ordinum imulfn communicare, eiſque diſerté explicare firmam, /altaiurs⸗ conſtantemque voluntatem, ac intentionem Mthnd noſtram eſſe, ut memorata Conſtitutio prom- Annitb ptæ, & ommmodæ executioni demandaretur, mn & in tranſgreſſores, ſeu inobedientes condignis Pœnis animadverteretur. Ipſi vero Superiores uugninne Generales Ppro ea, quà præditi ſunt, prudentià, Aneteſinn probitate, & filiali in nos, & hujus S. Sedis as4 mandata obſequio, id contra, & præter eorum Linn mentem, ac non ſine intimo animi ſui mœrore Ni accidiſſe Nobis ingenue declarärunt, vehemen- bus ter etiam improbantes quicquid contra ean- unſe dem Conſtitutionem ſcripto, vel facto attenta- tuddt tum fuerit per aliquot ſuos ſubditos, Pro qui- NWetn bus erroris, ac noxæ veniam à Nobis ſupplici- ter implorarunt, ſimulque pollieiti ſunt ſedu- d lam A Bin lenn hmmnnl, efl nimo I hle pufnen un Dlen lartm Fineroen Supplementum, fve Acceſſiones. 657 lam ſe daturos operam, ut, quæ in ea facienda, ſervandaque præſcribuntur, ab omnibus & ſin- gulis ſuis Religioſis abſque mora adimpleantur. Licet autem Nos non minus ad enixas eorun- dem Superiorum Generalium preces, quàm ob peculiarem paternæ charitatis affectum, quo Religioſas ſemper proſecuti ſumus, & pro- ſequimur familias, in quarum altera, inclito nem pe Fratrum Prædicatorum Ordine diu ver- ſati ſumus, à pœnis adverſus dictos tranſgreſſo- res infligendis abſtineamus; nihilominus quæ- cunque hactenus ad remorandam; five eluden- dam, aut quomodolibet impediendam prædi- Ctæ Conſtitutionis executionem à nonnullis ex præfatis Regularibus ſcripta, acta, geſta fue- runt, cum inde ſecutis, & quandocunque ſecu- turis, authoritate Apoſtolicàâ, tenore præſen- tium reprohamus, & damnamus, & pro repro- batis, & damnatis ab omnibus haberi volumus, & decernimus. . G. II. Præterea gravius mentis Noſtræ ſuper eàdem Conſtitutione teſtimonium, ac judicium per- hibere volentes directè, ac in virtute ſanctæ Obedientiæ Nobis Vicariâ Chriſti poteſtate in Nt Terris fungentibus ab univerſis Chriſti fideli- bus debitæ, harum ſerie denuo præcipimus, & mandamus, ut exactè, & inviolabiliter, omni- que colore, prætextu, titulo, & contrariâ quaâ- vis interpretatione prorſus ſublatis, ſerventur omnia, & ſingula in emanata Innocenti Præ- deceſſoris Conſtitutione ſancitâ, ordinatâà, de- Aa L. La-Croix Theol. Suppl. Lr Cin- , „ 6S Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem e clarataà, ac quoquomodo contentâà, quæ Cle- e rum tum Sæcularem, tum Regularem prædi- nf Gorum Regnorum concernunt, etiam juxta SS formam in hiſce literis noſtris, ut infra præſcri- G bendam. QCum igitur in eadem Conſtitutione inter alia cautum fuerit, ne in Monaſteria, Con- Aniu Ventus, aut Domos, tam Virorum, quàm Mu- tn, lierum plures perſonæ reciperentur, quàm quæ NNl vel ex proventibus ipſorum Monaſteriorum, ilmmm Conventuum, aut Domorum, ſive ex conſue- men tis eleémoſynis, aliiſque obventiombus in com- rhulmht mune conferendis poſſint commode ſuſtentari. Nend Hinc pro firmiori ſaluberrimæ iſtius ſanctionis deglii robore ſtatuumus, ut Superiores eorundem Knumml Monaſteriorum, Conventuum, aut Domo- Elnl rum ſubditis ſuis, ſive Clericis, ſive Converſis lbetit ibidem degentibus ſubminiſtrari curent, & fa- pinleun ciant omnia ad victum, & veſtitum neceſlaria; ililinil Et ſi plures Religioſos in aliquo Conventu nunce miſt exiſtere compertum fuerit, quàm in eojuxta! modum præmiſſum ſuſtentari valeant, Supe- rior Provincialis, ſive Prælatus eos ad alterum adunt ejuſdem Provinciæ Conventum, qui ipſorum D ſuſtentationi idoneus ſit, ſtatim transferat; inn Ouatenus vero numerus Keligioſorum in fin- a gulis Provincis degentium vires Conventuum hll umuſcujuſque Provinciæ reſpectivè excedat, asaſt non ali deinceps ad Religioſum habitum in ea i ſuſeipiendum admittantur, donec per obitum Aulen hodie viventjum illo redactus ſit, ut commodè enho ali valeant: Dilecto filio moderno, & pro tem- ) Wun pore exiſtenti noſtro, & Apoſtolicæ Sedis in ihl eiſdem I In ngun gungu Nüknonum Nramnite eunctenden n udn hecont en g nntn Cmerunne rrane 6 uri mcs eml. no Supplementum, ſive Acceſſtonet. . 6 59 eiſdem Hiſpaniarum Regnis Nuncio ſerio in- jungentes quatenus ſedulo curet, ut præmiſſa plenarium ſuum effecétum obtineant, prout illi in dicta Conſtitutione demandatuin fuerat. .III. Similiter volumus, ut in promotione Regu- larium ad Ordines, Decretum piæ memoriæ Clementis PP. VIII. Prædeceſſoris etlam No- ſtri juxta memoratam Conſtitutionem accura- tiſſimè obſervetur, diſtrict& quoque inhiben- tes omnibus Archiepiſcopis, & Epiſcopis præ- fatis, ne eoſdem Ordines conferre præſumant alicui Regulari, qui vel in Monaſterio, ſive Conventu intra ſuam Diœceſim ſito non degat, vel ſi de Familia Monaſterii, ſive Conventüs alterius Diœceſis fuerit, literas dimiſſorias ſui Superioris Regularis non exhibeat, ſervatàâ in præmiſlis Decreti Clementis, ac Conſlitutionis Innocentii Prædeceſſorum prædictorum diſpo- ſitione. §. IV. Eiſdem quoque Archiepiſcopis, & Epiſco- pis ſub interminatione Divini judicii denuo præcipimus, ut quibuſcunque Mulierum Mo- naſteriis tam ſibi ſubjectis, quàm etiam quo- mogdolibet exemptis omni ſtudio, & diligenti4 incumbant, & advigilent executioni eorum, quæ pro cuſtodienda San Rimonialium Clau- ſura, impediendoque in d; cta Monaſteria exte- rorum ingreſſu, tum in ſacri Concilii Tridenti- nmi Decretis, tum in Conſtitutione ſimilis mem. Gregor. PP. XIII. Prædeceſſoris itidem Noſtri, TI 2 quam 660 Ad K. P. La-Croiæx Theologiam Moralem gonſn quam idem Innocentius Prædeceſſor in præfata töovnus ſua Conſtitutione innovavit, deſuper ſancita one fuerunt. Apennon Porro injungimus quoque exactam ejuſdem ſemn r Innocentii Conſtitutionis obſervantiam circa ulehlin Coyfeſſiones à Regularibus prædictis, nec et- Senlum iam ex indulto, quod eis competere perperam ghum prætenditur in vim Bullæ Cruciatæ ſanctæ nun- Mluin cupatæ, nec ex alio quocunque privilegio exci- aginuukt piendas abſque præcedente approbatione, & licentia Ordinarii pro tempore exiſtentis loci, züimi in quo Sacramentum Pœnitentiæ miniſtretur, ahe ſervatâ quoque limitatione, quæ in ipſa licentia ze ab eodem Ordinario adjecta fuerit, vel quoad Ba ice tempus, vel quoad locum, vel genus Perſona- 1 3 rum; Declarantes, quòd in omnibus caſibus tun prædictis confeſſiones aliter factæ, & reſpecti- uinli vè exceptæ nullæ, atque invalidæ, ipſique Con- Nenhſer feſſarii eo ĩpſo ſuſpenſierunt. Augage,t . §. VI. Annumn Ad hæc rurſus prohibemus, atque interdi-= h,ſenn cimus, ne Kegulares cujuſcunque Ordinis, aut mnge Inſtituti excipere audeant Confeſſiones Momia- dſiſßeio lium etiam eorum regimini ſubjectarum, & ab Memmn Ordinarii juriſdictione quomodolibet exem- Iin ptarum, niſi ultra licentiam ſuorum Superio- rum Regularium examinati fuerint, & proip- gehent ſarum Monialium Confeſſionibus audiendis mullnene ſpecialiter approbati ab Epiſcopo Diœceſano; alte, Et ſi ſecus factum fuerit, tune quoque conieſ- ſeahi ſiones irritas, & Confeſſarios ipſo jure ſuſpen- h ſos in Supplemenum, RAve Acceſſiones. 661 ſos fore itidem declaramus; Ab hujuſmodita- men lege, & ordinatione ad ſupplicationem Dilecti Filu Noſtri Ludovici S. R. E. Cardina- hn 6 onin , Uerd lſernn lis Belluga, & Moncada nuncupati eximimus Superiores Generales, ac etiam Provinciales cujuſvis Ordinis Regularis, quibus, ut Confeſ- ſiones Monialium ſibi tamen ſubjectarum dun- taxat abſque iſtiuſmodi ſpeciali approbatione Epiſcopi Diœceſani audire licité, & valide poſ- ſint, permittimus, & indlulgemus VI Et quia mentis, ac intentionis Noſtræ eſt, ut remotàâ quàâvis diversa intelligentiâ, & inter- pretatione præcisè ſerventur eâ, quæ in eadem Innocentii Prædeceſſoris Conſtitutione ſuper aſſignatione, ſeu deputatione Confeſſarii extra- ordinarii Monialibus ſub Prælatorum Regula- rium gubernio viventibus, diſpoſita fuerunt, ſtatuimus quoque, ut Superiores, qui Decre- tum illud quocunque ritulo, vel prætextu non ſervaverint, vel ejus executioni aliquod impe- dimentum direckè aut indirectè præbuerint, ipſo facto ſuſpenſionem ab eorum Officiis, nec non pr vationem vocis tam activæ, quam paſ- ſivæ incurrant. . VIII. Eiſdemque pœnis eo ipſo, & abſque alià de- claratione incurrencdlis ſubjicimus etiam Regu. lares, qui ſancitis, & ordinatis tum à rec. me- mor, Clemente Papa XI. tum ab ipſo Innocen- tio Prædeceſſoribus quoad celebrationem Miſ- ſæ in Oratoriis privatis, ſive eorundem Regu- TK 3 larium 662 Ad K. P. Laz Croix Theologiam Moralem larium Cellis, nec non uſum Altaris geſtatorii ſeu portatilis qualitercunque contravenerint, ſeu minime obtemperaverint. §. IX. Decernentes pariter eaſdem præſentes lite- ras ſemper firmas, validas, & efficaces exiſtere, & fore, ſuoſque plenarios, & integros effectus ſortiri, & obtinere, ac illis, ad quos ſpectat, & Pro tempore quandocunque ſpectabit, in om- ni bus, & per omnia pleniſſimè ſuffragari, & ab eis reſpectivè inviolabiliter, & inconcuſsè obſervari debere; ſicque, & non aliter per quoſcunque Judices Ordinarios, & Delegatos etiam Qauſarum balatii Apoſtolici Auditores, ac ejuſdem S. R. E. Cardinales etiam de Latere Legatos, ac Sedis præſatæ Nuntios, alioſve quoslibet, quâcunque præeminentiàâ, & pote- ſtate fungentes, & fancturos, ſublatâ eis, & eo- rum cuilibet quâvis aliter judicandi, & inter- pretandi facultate, & authoritate, ubique ju- dicari, & definiri debere, ac irritum, & inane, ſi ſecus ſuper his à quoquam quàvis authorita- te ſcienter, vel ignoranter contigerit attentari. Non obſtantibus præmiſſis, ac quatenus opus ſit, Noſtrà, & Cancellariæ Apoſtolicæ Regulâ de Jure quæſito non tollendo, aliſque Conſti- tutionibus, & Ordinationibus Apoſtolicis, nec non quorumcunque Ordinum, Congregatio- num, Inſtitutorum, & Societatum etiam Jeſu, & quorumvis Monaſteriorum, Conventuum, Eccleſiarum, Locorum Piorum, aliiſve qui- bulvis, 4 ſpe iand 3 A A Ah n u, Mei ndrthe⸗ llbe adn ndennsin WM, Kmmn orum de dis, Candh lr en , Aelcenale Mnſkurn⸗ ontllber Unrlicondn Uubn, Ein⸗ Eictoonion kſeruls ceſetb enerlezi ni ep Dlaforma uumn, S nten 1e Supplementum, ſive Acceſſiones. 663 N puſvis, etiam juramento, Confirmatione Apo- . folicàâ, aut quavis firmitate ali roboratis, Sta- tutis, & Conſuetudinibus, ac Præſcriptionibus quantumque longiſſimis, & immemorabilibus, nuemt Privilegiis quoque, Indultis, & Literis Apo- nenfn ſtolicis, Ordinibus, Congregationibus, Inſtitu= Wuefn tis, & Societatibus; etiam Jeſu, ac Monaſteriis, uee Conventibus, Eccleſiis, & Locis Pis prædi- Ginn. tis, illorumque reſpectivè Superioribus, aliiſ- in K ve quibuslibet Perſonis etiam ſpecialiſſimâ ume mentione dignis, ſub quibuſcunque verborum re tenoribus, & formis, ac cum quibuſvis etiam io derogatoriarum derogatoriis, aliiſque effica- nten cioribus, efficaciſſimis, & inſolitis clauſulis, ir- nie ritantibuſque, & aliis Decretis etiam motu pro- un in prio, ac ex certa ſcientia, & de Apoſtolicæ Po- tiiim teſtatis plenitudine in genere, vel in ſpecie, aut Gi aliàs quomodolibet in contrarium præmiſſo- rum conceſſis, confirmatis & innovatis. Qui- bus omnibus, & ſingulis, etiamſi pro illorum ſufficienti derogatione de illis, eorumque totis tenoribus, ſpecialis, ſpecifica, expreſſa, & in- dividua, ac de verbo ad verbum, non autem per clauſulas generales idem importantes mentio, ſeu quævis alia expreſlio habenda, aut aliqua alia exquiſita forma ad hoc ſervanda foret, il- lorum omnium, & fingulorum tenores, ac ſi de verbo ad verbum exprimerentur, & inſere- ue rentur, nihil pœnitus omiſſo, & formà in illis tradità obſervatà, eiſdem præſentibus pro ex- (n preſſis, & inſertis habentes, illis aliàs in ſuo ro- beore permanſuris ad præmiſſorum effectum, 6 64 Mak. P. LaCroix Theologiam Moralem 4 hc vice duntaxat ſpecialiter, & expreſsè dero- ne gamus, cæteriſque contrariis quibuſcunque. iate l Ut autem eædem præſentes Literæ ad om- otl nium notitiam facilius deveniant, volumus il- W li las, ſeu earum exempla ad Valvas Eccleſiæ La- Mtn teranenſis, ac Baſilicæ Principis Apoſtolorum, Mirul nec non Cancellariæ Apoſtolicæ, Curiæque Ge- Muluf neralis in Monte Citatorio, & in Acie Campi „ Floræ de Urbe, ut moris eſt affigi, & publica- Nh ri, ſique publicatas, & affixas omnes, & ſingꝛou. los, quos illæ concernunt, perinde arctari, & af- Nuui ficere, ac ſiunicuique eorum nominatim, & rklrni perſonaliter intimatæ fuiſſent, utque ipſarum mäin Literarum tranſumptis, ſeu exemplis etiam im- Ndr preſſis, manu alicujus Notarii publici ſubſcri- ptis, & ſigillo Perſonæ in Eccleſiaſtica Dignita- te conſtitutæ munitis, eadem prorſus fides tam in Judicio, quaàm extra illud adhibeatur, quæ ipſis præſentibus adhiberetur, ſi forent exhibi- , tæ vel oſtenſæ. llſilon Datum Romæ apud S. Petrum ſub Annulo un /Gng Piſcatoris die 27. Martii 1726. Pontificatũs No- annten ſtri anno 2do. nſettnn T. Card. Oliverius. n hloß unn aepen llunrfin, 1 Nl 16 Loco † Annuli Piſcatoris. Anno à Nativitate Domini 1726. Indidkkione 4. die vero 28. menſis Martiè, Pontificatus au- tem &§. in (hriſto Patris, & Qomini Notltri D. BE WKA DICZI Divina Providentid PA- 7 . hokie tche Drpn f0ℳ Supplementam, ſive Acceſſioner. 665 P LIIII. anno ſecundo, ſupradidtæ Literæ Apodtolicæ afyxæ, & publicatæ fuerunt ad Valvas Baßilicarum Lateranenfis, Principis Apostolorum, & S. Mariæ Majioris, Cancel- lariæ Apostolicæ,‚, Montis Citatorti, & in Acie Campi Floeræ, & in aliis locis ſolitis, & conſuetis Urbis, per ine Franciſcum Marchet- tè Apostolicum Curſorem. Nicolaus Capelli Mag. Curl. Lib. 6. p. 2. n. 1616. Gregorium XIII. declarâſſe 1 [E] Ut de Gregorii XIII. mente non planè conſtet, claridimum eſt Alexandri VII. Decretum 23. Martii 1656. quod referunt Reinfeſt. T. 5. tit. 7. g: arerigi, nu. 40 5. Schmalzgr. I. 5. tit. 7. u. 207. & ſeq q. Card. Petra ad Conſtit. Apoſt. T. 3. P. 180. & Lambert. T. T. Edikt. p. 31. ut mirum ſit, fuiſſe, aut etiamnum eſſe, qui illud ignorent. En illud: Iz Congregatione ſauntti Ofioii, Sanktiſſimus D. N. Alexander Dapa, VII. die 23. Martit 16 56. nhærendo declarationibus aliäàs aà ſuis Pradeceſſoribus faltes, ad removendam omnen dubi- tandi occaſionem, & ne circa id in poſterum ullo tempo- re haſitare contingat, cum erimen harefis pra cateris graviſſinzum Hecial, notäa dignum ſit, decrevit, faculta- tem abſolvendi ab' hareſi in ubilæis, vel aliis Rmilihus conceſſionibus non cenſeri comprehenſam, niſi erpreſſis verbis concedatur facultas abſolvendi ab bercf. Lib. 6. p. 2. nu. 162 8. non obtenta ad id Epiſoopo- rum facultate 1)] I] Hinc in Colonienſi 16. Nov. 1720. L. I. Reſolat. P. 3 81. Q. C. ad Prnun dubium reſpondit negativé. Dubium autem illud erat hujuſmodi: an Confe arii KRegulares pol, Hint Seculares extra mortis porzculum ab- 666 ℳAd K. P. La-Croiæx Theolo giam Moralem ſolvere à caſibus Ordinario reſervatie. Clarius autem quoad Regulares habentes facultatem abſolvendi ab omnibus caſibus Sedi Apoſtolicæ reſervatis, eadem S. ſene! C. ſtatuit, illos non ideo abſolvere poſſe à caſibus, qui ſunt Epiſcopo reſervati, ibid. p. 3 80. in Andrienſi 29. Nov. 1710. & in cadem 24. Jannarii 171 1. Lib. 6. p. 2. nuim. 1752. Confeſtarius non inquirat 1 [1I] Utinam Luſitani quidam Confeſſarii noſtris teinporibus ab hoc Bruxellenſium PP. Decreto non ab- erràſſent! Eos confutavit ſingulari libello Clariſſ. Mu- ratorius, ac duplici Conſtitutione improbavit Benedi- ctus XIV. Utramque heic habes. . XIV. BEN EDICTUS EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DfFl, ad perpetuam rei memoriam. Delatus U primum de perverſa quadam, & alids in abſurda praxi in Sacramento Pœ- rere⸗ nitentiæ adminiſtrando apud nonnullos meeneie Confeſſarios in Portugalliæ, & Algar- abuſur. biorum Regnis introduci cœpta, non ſine animi Noſtri dolore, nuntium ac- cepimus non levi alhquo incertoque ru- more ad Nos perlatum, ſed ita gravi- bus, ſolidiſque fundamentis inpixum, ut prudentem omnino fidem de peri- culi cum veritate, tum magnitudine fa- cerent; prætermittere non potuimus, quin Gthlm hnnidm 4Purnfun Nenuenh „ 1 WM erſdlerkne henm be . Mucrnunr) , G inin Mpunprin feſtetge P, er Mr, eibtti. G uri 4 4 linkarun erg haten ndyhiy 1 in; N 1. el⸗ 1 alan tt tn lie u Supplementum, ſive Acceſſiones. quin continuo datis ad Venerabiles Fra- tres eorundem Regnorum ac Ditionum Archiepiſcopos & Epiſcopos Apoſto- lcis Noſtris Literis, remedium naſcen- ti malo quàm promptiſlimè adhibere- mus. Earum vero Literarum die mâ menſis Julii ſuperioris anni 1745. edita rum, quas præſenti huic noſtræ Conſti- nb tution inſerendas exiſtimamus, hic te- I. nor erat: BENEDICTUS PAPA XIV. Venerabiles Fratres, ſalutem, & Apo- ſtolicam Benedictionem. I Sacn omnium Eccleſiarum ſolici. tudo, & Divina Jeſu Chriſti om- in nium Paſtorum Principis, cujus vices planè immerentes gerimus, charitas aſ- Eiduè unget Nos, ut pPro commiiſsa divi- nitus imbecillitati Noſtræ univerſi Do- minici gregis curà ſempen ad vigilantes, periculis animaruim, ſicubi forte ſuper- impenderint, per omnes Chriſtiani Or- tum cum Domino poſſumus, occurra- mnus; atque iis præcipus Regnis, & Lo- cis peculiari quodam Apoſtolicz Noſtna charitatis ſtudio, authoritatiſque pro- ude videntiä conſulamus, in quibus, Cun Ei- oſen . des, Keligio, Pietas quain maximeé NRo- 11 reant; 667 Literis Sanctiſſi- mi Domi- ni, quæ bic inſe- runtur, reproba- tus fuerat bis Populos ac Nationes opportune, quan- 68 Ad N. P. La-Croix Theologiæn, Staralem. reant, callidus humani generis hoſtis nocere Fidelibus dum aperto bello deſpe- rat, pen inſidias malitur, in Angetlusn ſcilicet ſeſe lucis transſigunans, & emen- tita boni ſpecie incautis illudens; qud ex arte non minora ſæpe animarum de- trimenta, quà n ex asgreſſone manife- ſta, eſſe proventura nequiſimus vetera- Relati ab. lor confidit. Iin harum autem fraudum uſus ex- numeno computamus, quòd in florentiſ- boſttio. KRmis Portugalliæ, & dAlgarbiorum Ke- gnis, & titionibus, quibus Vos Anti= Nites ſumma cum dacerdotalis virtutis vestræz commendatione præßidetis, & quibus pno ſingilari erga atholicam Eccleſiam, atque ipostolicam hanc ſan- Gam Seem obervantia merita delesn- tier laudes, nuper eveniſse nonſine in- genti anime noſtri dolore coguovimus. PEPervenit enim hatsc ita pricdeim ad au- yes Moſt ras, wonnultos 1artm Parti= zem Caonfiſſarias falſa zzli imagine ſeduci ſe paſſos, ſect à zelo ſecundiun ſcientiam longè aberrantes, per verſam quandam, & pennicioſam praxim in audiendis Christi fdelium conf⸗ſſionihtes, & in ſaluberrime Panitentiz Sacramenta adnünittrando, mwvehere atque intro- ducene cap ſſe; ut videlicet, ſifortòin! zænitentes meiädibſent ſo ium eriminis habentes, ab iſaem panitentibus ſocii bujuſmodi, Leu complicis nomen paſſns excgqzui- eſt Ne R Fltr er untiire phoninlif ſen elet aſtliſ⸗ Sünkennn mligm.. Ihentne rulenie elktunrnn Grrtalre in Uibt⸗ ere ⸗ miun inmn 1gii aſien mlat, Keptepung ſeretm, h le n ebutret Nannpy nſultif ete 4 leſen ſe uct fiont, Supplementum, ſive Areſßſtones. 669 Ne . i exqlirerent; atquk ad illud ſibi reve- G , landim non inducere modo ſuadendo un 4 conarentun; ſed, quod detettabilius eſt, C, denuntiata quoqut, niſe re velarent, ab- ln, fſolntionis Sacramentalis zegatione, ang brorſus sdigerent, ntqut competlerent; a’ smo etiam cosplicis ejuſädem nedum no- m wen, ſed habitationis inſuper locuim, ſi- aſiten BZi ewigerent deſignani. Guam illiqui- e dem intolerandam mpe cfentia⸗n tuens unde procurandz compliciscorreclionis, alio- in rumque bonorum colligendorum ſpecio- Jo Prætetn colorane, tm einendicatis quibuſdan Doctorum opinionibus de- Fendere non dibitarent; cum reverd Wnla vpiniones hujuſmeodi welfalſas, & er- ic, roneas ſequendo, vel veras, & ſanas Pes male applicand- verniciem tam ſuis, quàm pä‿nitentiumansmabus conſciſce- rent; ao ſeſe præterea plurium graviuns damnorum, quæz inde facile conſecutu- ra fore prævidere debutrant, reos co- ram Dro zterno Judice contituerent. Et vero jam ſecuta fieiſſi mülta eiaeſmo- di damaa infelie vwprerientia comper- Seandala c⸗ e. tameſz: Nec feri pornit, quin za de cau- orta. VuI Ja &- oblocutiones, & ſoandalz Mini- n Krorum tantum, Fect ſacré etiam . u5 ehr, Miniſterii odium, & animorzm ingens conturbatio in Populo Kaeli eorta ſint um Triſtia Nos hæc muntia car; accepinies, emCer- ineit Smul audi vimus, voata 2Xisieire bu- dinalinm, 5 n 67 Adk. P. La-Croixæ Theologiam Moralem ien vie, & juſmodi abuſam protinus jaſtà indigna- nene iine. tione pro munere ſuo commotos fuiſſe di- uun e zudines. Lectos Filios Noſtros S. K. E. Cardinales Vn Iunum à Cunha in nſaem Portugalliæ, Eeu & Algarbiorum Regnis Generalem In- Muiumn quiſitorem, & 7homam de Almeyda Pa- f man triarcham Lisbonenſem; atque utratn- Miil que ſolicitè gliſcenti malo compeſcendo, n nihon atque etiam eradicando adlaboräſſe. fnit Pontifex Nos autem, ne in tam gravi animarum ilye iiſte anu⸗ diſcrimine ulla ex parte Apoſtolico No- Mrri, i praxim. Rro Miniſterio deeſſe videamun, neve alninn mentem huùc ſuper ne Noſtram apud Vos nniudn obſeuram, & ambiguam eſſe ſinamus; Malnſin Notum Vobis eſſe volumus, miemoratam luiidnei ſuperius praxim penitus reprobandam uliſteintn eſſe, eandemque à Nobis per præſentes ußten Nostras in formia Brevis Literas repro- Imglin bari, atque damnari, tanquam ſcanda- ſriumkan loſam, &0 pernicioſam, at tam famæ pro- n an zimorum, quâm ipfi etiam sacramento fiennn injurioſam, tendentemque ad ſacroſan- G t. ιſigilli Sacramentalis violationem, at- „ quéz ab' ezuſdem Pänitentiæz Sacramen- ti tantopere profcuo & neceſſario uſu, Epiſrcopo- Fideles abalienantem. Ea propter, Ee- rum dili- nerabiles Fratres, quanquam de pasto- “ gentiam nali vesErà vigilantiâ nihil eltl, quod 14i contra . . , . eam exci- Aubitemus; Supremi tamen Oßcii quo- 8 zut. que Noſtri eſſe cenſemus alacritatem Rache⸗ ipſam veſtram hüc mentie Noſtræ aper- rhit tà ſignificatione, & Apokctolicis inſuper n hor. Mepl nu⸗ lnftieſde an lee 1 ng , nmn 1 8 4 e N Gan 6 Agte anun inſae 4 Aniſ. filiung nilllr ur ſene Mane huieu unſenrgn n hleu Rret linuß unat arſett Gtshnus glime. m Hiintelver Nbnp “ 6 9 vilpn 4 Aint elee Pitiin Supplementum, ſwe Aeceßſonbt. hortationibus noſtris intentius acuere, & excitare, ut pro ſe quiſque veſtrum opportunioribus, quaſcunque pPrudentia ſuggeſſerit, initis rationibus, & Icacio- ribus quibuſque juris remediis, quoad opus fuerit, contra delinquentzs Mini- Rros adhibitis, noxiam Huziſimodi nowi- tatem ſtrenus inſectemini, ac pené na- ſcentem opprimatis, nequr patiamini traditis curæ veſtræ ovibus ibi offendi- culum parari, ubi ſalus à Chriſto poſita eſt, ab' eoque divinæ meſericordiæ fonte illas averti, ac deterreri, ad quem ab eo- dem Kedemptore Roſtro ad abluendas, dealbandaſque in dauguine ſuo animas amantiſimo invitantur. daterea, dum à zelo veskro, av prudentia lucutentiona Wohis certo pollicemur vestræ pietatis Gou˙ovTſervantiæ argumenta, Apoſtolicam Benedibkkionem oum uaberrima cæleſti- m chariſinatui copia conjunkt am Vo- bis, Veneratetes Fratres, ex anunno im- pertimur. olueus autem ut praſenti- em tranlumptes Jive exemplis, etiam àm- preſſis, mann alzzazus Notarii public abſeriptis, & Sigillo Perſonz in Digni- rate Kcleftaſtira conktientz munitis, ea- Aeim pronſus ubi Eäaes adbibeatur, quæ præſentibus adhikeretur, & adhiberi Poſſet, forent exwhibitz veloſtenſck. Datum Romaæ apuag dandkt. Mariam Majo- 672 Ad X. P. La-Croix Theologiam Moralem en t Majorem ſub Annulo Piſcatoris die 7. mume menſis Julii 1745. Poni tficutus Noſtri ann anno quinto. Don Cuetanus Anatnss. oneint lemun Hen Counßr- Has porro Nos Literas in forma Bre- imiftin ari⸗ en- vVis tunc datas, iterum præſentibus No- mmm un ssa, ſtris confirmæmus, & roboramus, eaſ- ummlt rum. que a ranzheus „ £& ſingulis fideliter, ndei exa ctéque obſervari injungimus, atque nimin Præcipimus. MEstlent Ei penz Itatuentes inſuper, ac decernentes, IKeynin in docen- ut quicunque cujuſvis ſtatůs, gradus, mil B tes obbo- conditionis, dignitatis, & ordinis, et- Eiralin memmnn couitadi- iam ſpeciali & individuàâ, ad effectum eſrckle cnte, ut hiſce Noſtris præſentibus compre- i N outrr nir „ hendantur, mentione & expreſſione di- S zanees. gZni, auſus in poſterum fuerit docere n r ne licitam eſſe hujuſmodi praxim, prout “ ea in relato Noactto Brevi exponitur ac 4 Gr reprobæatur; vel ſcribere, aut loqui præ- kn ſumpſerit in ejuſdem damnatæ praxis numme defenſionem: vel ea, quæ in dicto Brevi len m oontra eandem praxim decreta ſunt, kicn impugnare, aut in alienos ſenſus teme- D re detorquere, ſeu interpretari; incidat Men n ipſo facto in exgommunicationem, à D qua non poſſit, præterquam in articulo uliſiſm mortis, ab alio, quâcunque etiam di- bhnn gnitate fulgente, vel authoritate ſuf- ret fulto, niſi à Nobis, vel à pro tempore d au exiſtente Romano Pontifice, abſolyi. En Mumngen Parne „l. Kamne lulnf ſcheken Ulrler un n funrn naſr’ ndu 1.). mr ee nhn kümicle Artin uinnn Uſor: int 6 Supplementum, ſive Acveſſiones. FEt quia non modò cavendum eſt, ut, quæ ſunt à Nobis in præinſertis Literis decreta, ab omni impugnatione, con- tradictione, pravàque interpretatione ſalva ſint, & immunia; verùm etiam, ne quis in Sacramenti Pœnitentiæ admini- ſtratione ab eorum omnimoda obſer- vantia unquam recedat; idcirco omni- bus & ſingulis Confeſſariis utriuſque Cleri tam Sæcularis, quaàm Regularis, quantumvis exempti, & quâcunque ſpeciali & expreſsà mentione alias for- taſſe nominandi, graviter & diſtricte, Divini interminatione judici, atque in virtute ſanctæ Obedientiæ, prohibe- mus, ne, conformiter ad prædictam reprobatam praxim, pœnitentes, qui peccatum, ſeu crimen aliquod, cujus ſocium, aut ſocios habuerint, ipſis in Tribunali Pœnitentiæ confiteantur, in- terrogare præſumant de nomine ſocii, ſeu complicis, loco habitationis, vel aliis hu juſmodi adjunctis, ſive circum- ſtantiis, expreſſiorem magiſque indivi- duam ejuſdem complicis manifeſta- tionem concernentibus; eidem pœni- tenti, ſi manifeſtare renuerit, Sacra- mentalem abſolutionem denegando: alioquin noverint ſeſe, ultra peccati lethalis incurſum, ſuſpenſioni ab offi- cio audiendarum confeſſionum, aliiſ- Ad P. La⸗Croix Theol. Suppl. Vy que 673 Et in Con- eſjarios, contrqfa- cientes, 674 Ad K. P. La-Croix Theologian Moralem que etiam gravioribus pœnis fore ſub- ſe jiciendos. Ee Ordo Præterea, quoniam contra damna- ka proceden- tum hujuſmodi exitialem abuſum, ne Ahemne ditoncum animarum pernicie radices agat, bundn uuguen- neceſſe ducimus modum, ac formam beunh⸗ es⸗ etiam in foro externo procedendi, & tal ultrices adverſus reos pœnas imponen- Aint di, ſtatuere, atque ordinare; omneſque mükt ſuper hoc exorituras, vel etiam jam ex- W ortas diſſenſiones componere, & peni- M tus amputare; volumus, decernimus, Mklon. ac declaramus, quod docentes, ut ſu- uDelun pra, licitam eſſe praxim à Nobis jam re- Mmm probatam, vel in ejuſdem praxis de- WMnm, 1 fenſionem ſcribentes, aut loquentes, Auitdn Tam Vel ejuſdem reprobationem in memo- Ann Nt⸗ centes, rato Noſtro Brevi contentam impug- miglm wrs- nantes, aut perversè interpretantes, in hehen mae s. Officio ſanctæ Inquiſitionis prædicto- Yonmie zerpre- rum Regnorum atque Ditionum ſeve- Mmnn mnmer; rè puniantur, & contra eos, & eorum ulhn quemlibet in eodem Officio proceda- Ilmiin tur, non minus ac contra illos ibidem Ut le procedi ſolet, qui aſſerunt, tradunt, Imntee tuentur opiniones ſcandaloſas, perni- ligiin cioſas, & uti tales à Sede Apoſtolica re- u jectas, & condemnatas. Quan Similiter in eodem Officio proce- galn Coufeſa- dendum erit, & procedi volumus ac ſta- humu rofbe⸗ tuimus contra Confeſſarios quoque, ut lnt enses cum ſupra, delinquentes, ac de nomine com- DSD plicis Supplementum, ſve Aoceſſtones. (25 . plicis pœnitentem interrogantes ei- ſuſpicione demque peœnitenti, niſi illud ſibi mani- ro feſtet, abſolutionem denegantes: Dum- zmarii⸗ modo tamen hujuſmodi interrogandi, ac denegandi actus talibus circumſtan- tiis conjunctus ſit, ac conveſtitus, quæ ſic agentem Confeſſarium de adhæſione ad Prædictam reprobatam Praxim . utanquam ad licitam, vel alio quovis modo de prava credulitate ſuſpectum reddant. Itaque contra prædictos omnes & 1n Offio ſingulos Delinquentes tam Sæculares, Iauguiſti- quàm quorumvis etiam quomodolibet d- exemptorum, ac Sedi Apoſtolicæ im- puniendi. meldiatè ſubjectorum Ordinum, Inſti- tutorum, Societatum, & Congrega- tionum Regulares, cujuſcunque dig- nitatis, ac præeminentiæ, aut quovis privilegio muniti exiſtant, & quorum ſpecialis & nominatim mentio facienda ſit, prædictorum Kegnorum ac Diti- onum Inquiſitores, poteſtate à Nobis tradità, & quatenus opus ſit, præſen- Z tium tenore de novo conceſſa, prout in cauſis Fidei, juxta Sacrorum Canonaum formam, nec non Sancti Officii Inqui- ſitionis hujuſmodi conſtitutiones, pri- en vilegia, conſuetudines, & decreta, di- ligenter inquirant, & procedant, & quos gogrt in aliquo ex ejuſmodi exceſſibus culpa- r biles repererint, in eos, pro criminum VV 2 qua: Hhmue Er eidem 4à ſcienti- bus de- Ad R. P. La-Croix Theolo giam Moralem lum qualitate & circumſtantiis, ſuſpenſionis hn ab officio confeſſiones audiendi, vel igfunmd etiam ab executione Ordinum, priva- q tionis Beneficiorum, Dignitatum, ac iddani Perpetuæ inhabilitatis ad illa, nec non Irunen vocis activæ ac paſſivæ, ſi Regulares miihn fuerint, aliaſque pœnas decernant; H omnes etiam, vel earum tantuùm aliquas, in perpetuum, vel ad tempus inffi- gendo. Quicunque verô alium quemlibet aliquo ex ſupradictis modis deliquiſſe cognoverint, eum, intra terminum Inhirn⸗ m N Pruntunt Ncelltate Ellmnunt ian . e a rer inum uuneiand qierum, in Edictis Sancti Officii ejuſ- pe modi Inquiſitionis præfigi ſolitum, ei- Wmo. dem Sancto Officio denunciare tenean- Mnn tur: alioquin pœnas non denuncianti-⸗ nien bus per eadem Edicta infligi conſuetas, Mn incurrant. Veruntamen ab hujuſmodi Men onere denunciandi juſtis de cauſis eximi ulnihn volumus & eximimus perſonam ipfam iulatten poœnitentem duntaxat in cauſa propria, Wh l⸗ id eſt in caſu, quòd ſuum peccatum MWhimmh confitens, à Confeſſario adigatur ad ſibi iin manifeſtandum nomen complicis in oſechi eodem peccato: tunc enim pœniten- MCnecr tem hujuſmodi ab obligatione eundem (onm Confeſſarium denunciandi liberamus. wortene Sed quando aliunde, quàm ex propria, Ilig un ut dictum eſt, confeſſione, noverit Con- feſſarium aliquo ex ſuperius enumera- tis, & Sancto Officio denunciandis no⸗ ☛ S= nin 6 S . , 5 Renn 4 Cenn umeluu ink Agnſbe ulance tmmunn Kiſhe hnin ckmen iin abliind 4 Sapplementum, ſve Aocceſſionees 77 dis deliquiſſe, tunc eum & ipſe denun- ciare ex iſta aliunde habita notitia te- neatur. Quòd ſi Confeſſarii de complicis no- Confeſſa- mine perperam interrogantis, abſolu- u vers . „ t: . rafa- tionemque, ni ſibi detegatur, denegantis ciemes actum contingat ejuſmodi eſſe, ut, abſque di- quamvis imprudens, & malus, ſimplex 7 abpi- tamen quidam, & nudus actus fuerit, dican id eſt iis circumſtantiis deſtitutus, quæ puniendi de prava credulitate, vel de mala ad- Orane; hæſione ad praxim in ſæpè dicto Noſtro ri: Brevi reprobatam, tanquam ad licitam, eundem Confeſſarium ſuſpectum red- dant; tunc iſtiuſmodi delictum, neque denuntiationis oneri, neque Sancti Of- ficii prædicti cognitioni ſubjectum erit; ſed de illo cognoſcere, atque in delin- quentem Confeſſarium, per ſuſpenſio- nem ab audiendis confeſſionibus, vel alias canonicas, & legitimas pœnas pro delicti modo animadvertere, ad loco- rum Ordinarios in ſua cujuſque Dioœ- ceſi omnino ſpectabit. lis igitur circa ordinem, formam, Hacpro- modumque contra ejuſmodi delin- igas. quentes procedendi, ut præfertur, con- ſervands ſtitutis, ac ſuis unicuique Judici Ec- Tccau- . . . . . . . tur. cleſiaſtico juribus aſſignatis, & diſtri- butis; hanc Nos deinceps regulam ab omnibus obſervari ac cuſtodiri volu- mus & mandamus, ſi quando talia de- VV 3 licta 6yk AdKk. P. Lr- Cyoix Thoblogiam Moralem licta deprehendi contigerit; quæt tamen haud unquam poſthac eventura in Do- mino confidimus; accedente nner præclar4â inclytæ Luſitanæ Nationis uni- veriæ erga Sedem Apoſtolicam obler. vantià & obedientid, nec non eximiaâ tum iſtius Sanctæ Inquiſitionis Officii, tum cujuſque loci Ordinariorum nun- Er aluer quam defuturâ vigilantia. Quapro- à quocun pter quæcunque aliter, quam præſen- que ante- Iaara-tibus Noſtris decrevimus & conſtitui- ia abro. mus, ſive in Edictis præfati Officii In- gamur. quifitionis, ſive in quibuslibet quo- rumvis Ordinariorum Mandatis, aut Paſtoralibus Literis, vel Decretis an- tehac ſtatuta prodierint, ea Nos, quo- niam poſt Apoſtolicam hanc à Nobis propoſitam agend', ſeu judicandi nor- mam minus neceſſaria fore cenſemus, deſinere jam, & ceſſare, ac, veluti nun- quam emanâſſent, omnem obligandi vim amitter?, Motu proprio, & ex certa ſcienti?, „ deque Apoſtolicæ pote- ſtatis plenitudine declaramus, ſtatui- mus, atque ſancimus. Clauſula Decernentes eaſdem pr æinſertas, nec pre Lite- non præſentes noſtras Literas, & in eis ee contenta quæcunque, etiam ex eo, & execu- quod quicunque cujuſvis ſtatũs, gradus, vone. ordinis, præeminentiæx, & dignitatis i exiſtant, ſeu aliàs ſpeciali & individuâ l mentione & expreſſione digni, in præ- miſſis “ hrnin eulltts 1 elntech 11¹ Anrgunl , Mutl 6 thie in 1forn I Eect P larſienn nkcbune Alhnnick, ncneſt leroblen⸗ EK W crin Anne Crine ente uarte Nunton W uthor NN in tunt 8 . W I ale Sapplementum, ſve Acceſſiones. 679 Keie miſſis intereſſe habentes, illis non con. e ſenſerint, nec ad ea vocati, citati, & helmn auditi, neque cauſæ, propter quas tum 4 ron præinſertæ, tum præſentes emanaverint, iand, ſufficienter adductæ, verificatæ, & juſti- tmem ſicatæ fuerint, aut ex alia qualibet etiam i0li privilegiata cauſa, colore, prætextu, & WunI. Capite, de ſubreptionis, vel obreptio- 1 no. nis, aut nullitatis vitio, ſeu intentionis Anen, noſtræ, vel intereſſe habentium con- Hinin, ſenſus, aliove quolibet defectu, notari, impugnari, aut in controverſiam vo- e Cari poſſe; ſed ipſas præſentes, eaſdem- e que præfatas in forma Brevis Literas, ülne Kirmas, Validas;, & efficaces exiſtere & elutn fore, ſuoſque plenarios & integros ef- e fectus ſortiri & obtinere, & ab omnibus uun Sſingulis præmiſſis, ad quos ſpectat, ſeu pro tempore ſpectabit, exacteè, & inviolabiliter obſervari. . n * Sicque & non aliter in præmiſſis irmu cenſeri, atque ita in quoſcunque Ju- elir dices Ordinarios & Delegatos, etiam S, R. E. Cardinales, & contra hæreti- cam pravitatem Generales Inquiſitores, Legatos quoque de Latere, & Apoſto- licæ Sedis Nuntios, alioſve quoslibet quâcunque authoritate, poteſtate, & præeminentiâ fungentes & functuros, ſublatâ eis, & eorum cuilibet aliter ju- dicandi & interpretandi facultate, judi- cari & definiri debere, ac irritum & VV 4 inane Crn tn 5S0c Ad K. P. La-Croix Theologianz Moralem BPeroga- Nones. inane, ſi ſecus ſuper his à quoquam ſcienter, vel ignoranter contigerit at- ub tentari. Non obſtantibus quibuſvis Apoſto- licis, & in Univerſalibus, ſive Provin- cialibus, aut Synodalibus Conciliis edi- tis generalibus, ſive ſpecialibus Con- ſtitutionibus, & Ordinationibus, Edi⸗= ctis quoque prædicti Inquiſitionis Offi- cii, & quorumcunque Ordinariorum, etiam Epiſcoporum, & Metropolita⸗ norum Mandatis, Literis Paſtoralibus, ſive Decretis, nec non ejuſdem Officii, & quarumcunque Eccleſiarum etiam Epiſcopalium & Metropolitanarum, & quorumcunque Ordinum, Congre- gationum, KReligionum, vel Inſtituto- rum, etiam Societatis Jeſu, aliiſve qui- buſvis, etiam juramento, confirmatio- ne Apoſtolicàa, vel quâvis firmitate aliâ roboratis ſtatutis, ſtilis, uſibus, & conſuetudinibus; privilegiis quoque, indultis, & Literis Apoſtolicis eidem Inquiſitionis Officio, illiuſque Inqui- ſitoribus, Commiſſariis, aluſque Offi- cialibus, tum etiam Eccleſis, eorum- que Prælatis, Ordinibus, Congregatio- nibus, Inſtitutis, Societatibus, illorum- que Superioribus, & perſonis quibus- libet, ſub quibuſvis verborum teno- ribus & formis, & cum quibuſcunque etiam efficaciſſimis & inſolitis derogati- onibus, glenß lyen mmuſt⸗ wan mn Mad ngla,tn ſuonnbu uumſfcten lngvetoti Edn, aede n ſe dl Uineng, n rllkend Umitem nlithnitfe ün Ael lirodin kbene, yhieftecl Cvonn Mhilten, nmnſunte ellt, I ſeiſte, Audn er as r Syupplementum, ve Acceſſiones. 6 81 e onibus, clauſulis, atque decretis, etiam Motu, & Apoſtolicæ poteſtatis Ppleni- tudine ſimilibus, ſeu ad quarumcunque perſonarum, etiam Regia, aliave quà- Iibet mundanâ, vel Eccleſiaſtieâ pote⸗ ſate fulgentium inſtantiam, vel alias quomodolibet in contrarium præmiſ- ſorum conceſſis, confirmatis, & inno- vatis. Quibus omnibus & ſingulis, etiamſi pro illorum ſufficienti derogatione, de illis, eorumque totis tenoribus ſpecialis & individua, ac de verbo ad verbum, i non autem per clauſulas generales Mun idem importantes, mentio, ſeu quævis tuln alia expreſlio habenda, aut alia exqui= Nlim ſita forma ad hoc ſervanda foret, teno- Hür res prædictos pro fufficienter, & de ver- bo ad verbum expreſſis & inſertis, for- maſque hujuſmodi pro plenè & exactè obſervatis habentes, ad præmifſorum effectum, hac vice duntaxat ſpecialiter & expreſsè derogamus. L Volumus autem, ut earundem præ- E p, ba- ſentium tranſumptis, ſive exemplis, benda etiam impreſſis, manu alicuus Notarii '"ranſum- publici ſubſcriptis, & ſigillo perſonæ?““. in Eccleſiaſtica dignitate conſtitutæ mu- nitis, eadem proſus fides in judicio & extra ubique habeatur, quæ adhibere- E tur ipſis præſentibus, ſi forent exhibitæ, Gne vel oſtenſæ. 682 Sanctio. Ad F. P. La- Croiv Therlogiam Moralem Nulli ergo omninò hominum liceat pPaginam hanc Noſtrarum condemna- tionis, reprobationis, confirmationis, ſanctionis, prohibitionis, ordinationis, abrogationis, derogationis, & volunta- tis infringere, vel ei auſu temerârio contraire: Si quis autem hoc atten- tarepræſumpſerit, indignationem Om- nipotentis Dei, ac Beatorum Petri & Pauli Apoſtolorum ejus, ſe noverit incurſurum. Das. boun. Datum in Arce Ganclulphi Alba- zific. Ann. nenſis Diœceſis Anno Incarnationis Do- 6. die 2. Iun. 1746 minicæ 1746. Quarto Nonas Junii, Ponttſicatuùs Noſtri Anno ſexto. D. Card, Paſſioneus. J. Datarius. VISA DE CURIA J. C. Boſchi. J. B. Eugenius. Loco † Plumbi. Regibtrata in Seretaria Brevium. XV. eneun ſendendrn Nen gool⸗ mndgol Enr puin 1otenum MMAummlos intel ger Prene es e mmenea Tleleelei ümuiete iPoinpon 14 poboie , fiüen I. P A lun⸗ Pdo Alkulil zep guar ni U NES du Ulufet un ln Nen Supplementum, Eve Acceſſionet. XV. 68; BENEDICTUS EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI ad perpetuam rei memoriam. A eradicandum pravum zizanii ſemen, quod ab adverſario gene ris humani in Agro Dominico ſparſum, per Luſitaniæ primum Regiones pul- lulare compertum fuerat; ubi nimi- rum apud nonnullos Confeſſarios, in adminiſtrando Sacramento Pœniten- Abuſus in admini- ſtrando! Pœniten- tiæ Sacra- mento in- ductus. tiæ, perverſa quædam & abſurda pra- xis, Eccleſiaſticis Regulis contraria, eidemque Sacramento injurioſa, & ad avertendos Fideles ab ipfius ſalutifero uſu quàm maximè tendens, introduci cœperat; pro impoſito Nobis vigilandi debito, Apoſtolicas in forma Brevis Literas direximus Venerabilibus Fra- tribus Archiepiſcopis, & Epiſcopis, per Portugalliæ, & Algarbiorum Regna atque Ditiones conſtitutis, quas deinde per alias Noſtras ſub plumbo expeditas Literas, nuper, quarto nimirum Nonas elapſi menſis Juni, confirmavimus, & innovavimus, adjectis nonnullis or- dinationibus & declarationibus, quas ad meritas pœnas tam delinquentibus, quâm 684 Ad K. P. La-Croiz Theolagiam Moralem quaàm contrarium tenentibus, ſive do- centibus, irrogandas, & ad rectum ad- verſus eos procedendi ordinem in præ- dictis Regnis 8 & Ditionibus ſervandum, opportunè expedire in Domino ludi Lireris Oavimus. Sanctiſſ. . Dom. N. Larum autem Literarum, quas ad quæ bic hujuſmodi erroris & abuſus reproba- inſerun- l, dam. tionem primum edidimus, hic tenor natus fuit Erat. BENEDICILUS PAPA XIV. Ven. Fratres, ſalutem, & Apoſtolicam Benediclionem. Sbrems omnium Eccleſiarum ſolici- tudo, & divina Jeſu Chriſti onnium Pastorum Principis, cujus vices plane immerentes gerunzs, Charitas aſſiäué urget Nos, ut pro commiſa diannitus imbecillitati nostræ univerſi Dominici gregis curà, ſemper ad vigilantes, pericutlis animaruim, fſtcubi forto ſuperimpende- rint, per omnes Chriſtiani Orbis Populos, ac Nationes opportunes, quantum cum Domino paſſumus, occurramus; atque iis præcipus Regnis, & locis, peculiari quodam Apoſtolicæ noſtræ Charitatis Quaio, authoritatiſque providentiä con- ſulamt, in quibus Suem FEides, Relgio⸗ . e- lven 1 lou igrme 4 ſone rat w nfiaun 1al lun Panarumcen r ſufik upweterctre 1ninn u ſnn e eun hgni irſtter⸗n ntuußhecn neſu, Narlte , a illa epun urwmi alhrgt rluttihiin uluei een⸗ uüntimnign SMuudem, Naulen tnli Cl an ahfiii unen, Supplementum, ſive Aocceſſtiones. 685 Pietas quàm maximo florcant, callidus kan humani generis holtis nocere Eidelibus, Um dum aperto bello deerat, per inſidias Glng molitur, in Angelum ſeilicet ſeſe licis trans ſgurans, & ementitä boni ſpecit incautis illuclens; qua ex arte non mi- gus nora ſæ p animarum aetrimenta, quam unt ex aogreſſone manifehta eſſe proventura un neqaiſſimus veterator confcdit. In harum Relatiab- aiutem fraudum numero computamus, Mser quda in florentiſmis Portugalliz, &- Algarbiorum Kegnis, & ſ Ditionibus, qui- bus Vos Antiſtites ſumimä cum Sacerdo- talis virtutis vettræ commendatione præ! urr Ladetis„ & quibus pro ſingulari erga Ca- tholicam Ecxcleſtam, atque Apostolicanm hanc G. Sedem olſervantidâ meritaæ deb- tur laudes, nuper eveniſſe non ſine ingenti animi noſtri dolore cognovinues. Perve- zit enim haud ita pridem ad aures noltras, nonnullos iſtarum partium Confeſſarias Falsu zeli imngine ſeduci ſe paſsos, ſed à zlo ſecundum ſcientiazt longé aberrantes, berverſam quandam, & prrnicioſam Praxim in auditndis Clriſti Eädelznn Con- Feſſonibus, &- in ſalubperruno Panitentia Sacramento aädmitzihranadg invehere; alque introducere capiſſe⸗z ut viäelicet, ſ forte in punitentes incidiſſent ſociune criminis habentes, ab iiſdem vanitentilbus ocii Hiuiuſmodi, ſeu coniplicis nomen te, Paſim exquirerent: atque ad iälluct ſebi lus reve- 686 A K. P. La-Croix Theologiam Moralem revelandum non inducere modo ſuadendo conarentur; ſed, quod detestabilius est, denunciata quoque, niſi revelarent, ab- ſolutionis Sacramentalis negatione, pron- ſus aaigerent, atque compellerent; imo etiam complicis e;uſdem nedum nomen, ſed habitationis inſuper locum ſibi exige- rent deſignari: Quam illi quidem into- lerandaim imprudentiam, tum procu- randzæ complicis correctionis, aliorumque bonorum colligendorum ſpecioſo prætex- tu colorare, tum emendicatis quibuſdam Doctorum opinionibus defenaere non dubitarent; cum revera opiniones hu- juſmodi vel falſas, & erroneas ſequendo, vel veras, & ſanas malè applicando, per- niciem tam ſuis, quam pnitentium animabus conſciſcerent; ac ſeſe præterea plurium gravium damnorum, quæz inde facilo conſecutura fore præviaere debue- rant, reos coram Deo zterno Judice geandala Cont’tituenent. Et verò jam ſeæutafuiſſe inde ex. mmelta eiuſmodi damna infelici experientia *r. coimpertum eſt: Næc feri potuit, quin ea de cauſa & oblocutiones, & ſcandala, & non Miniſtrorum tantiun, ſed ſacri eti- am ipſius Minitſterii odium, & animorumn ingens conturbatio in Populo fiaeli exor- Cardina- ta ſint. Triſtia Nos hæc nuntia ciun ac- lium Lu- „ . ,„43. hianorum, imvs, nuͤ audivimus, contra ?Xits ſolicizu- alem hujutmodi abuſum protinus juſtä dinet. madignatione pro munere ſuo commotos ful , 1 He ſe zleen Piriu Mend ien S Uin int luhuſa P ns at illt . Man erun Aet n uh , neſfeu 1ſezunuih N1 ngrtte ilsfenluin ir rr. l Mam munt⸗ Mhfune lin renen iglt at ſn 1toitlton ene hare nlſri, en, len lgnen bulif ie N S eter H eer finghr tns u Kun ifen n il lr 1 c 4 uu . Supplementum, ve Aocceſſtonet: fuiſſe dilectos Filios Noſtros S. R. E. Car- dinales Nunum a Cunha in iiſdem Por- tugalliæ, & Algarbiorum Regnis Ge- neralem Inquiſitonem, & Thomam de Almeyda Patriarcham Lisbonenſem; at- que utrumque ſolicitè gliſcenti malo compeſcendo, atque etiam eradicando adlaboraſſe. Nos autem, ne in tam gra- vi animaruin diſcrimine ulla ex pante Apoſtolico nolttro Miniſterio deeſſe vi- deamur, neveihentem hac ſupen re no- Qram apud Vos obſcuram, aut ambi- guam eſoe ſinamus; Wotum Vobis eſſe vo- umus, mewmoratam ſuperius praxim penitus reprobandam eſſe, eandemque à Nobis pen præſentes nüras in forma Bre vis Literas reprobari, atque dam- nari, tanquaim ſcanasloſam, & penni- cioſam, ac tam fFamæ proximorum, quàm iphi etiam Sacramento inzurioſam, ten- adentemque ad ſacroſancti ſigilli Sacra- ersntälis violattone in, at que ab' ejuſdesn Pænitentiæ Sacramenti tantopere pro- Scuo & neeſſarioulu, Fideles abalie- nantem. Eapropter, Venerabiles Fra- res, quanqiunmn de paſtonali veſtra vi- 687 PFontifex damnatz relatam praximm. Epiſcopp⸗ rum dili= Silantia nihit eſt, quod äaubitemis; Su- gentiam vpremi tamen ofkciéè quoque noſtri eſſe cenſemis, alacritatesm ipfaim veſtram hac mentis noſtræ apertä ſige:ficatione, & Apoſtolicis inſuper hortætionibtus no- Rris intenſiss atuere, & &3 Lttare, ut Pro contra easm exa⸗ tat. 1 6 88 Ad R. P. La-Croiæ Theologiäam Moralem e pro ſe quiſque veſtrum opportunioni- ae bus, quaſcunque prudentia ſuggelſerit, in⸗ initis rationibus, &v eßzcacioribusqui- M lin buſque Juris remediis, quoad opusfue- it, vontra delinquentes Miniſtros ad- Hibitis, noxiam Hujuſmodi novitatem Germin ſtrenus infedtemini, ac pene naſcentem zuin in opprimatis, neque patiamani traditis htätun curæ veſtræ owibus ibi ofendiculum rihyete parari, ubi ſalus à Chriſtopofitaeſt, ab iIlt, And czoque Divinæ miſeritordiæ fonte illas ilninnbſe avertiè, ac deternerà, ad quemi ab eodens 1) eſkk ſe Redemptore nostro, ad abluendas, de- iulut albandaſque in Sangiine ſuo animas „ Weimponun smantiſimè invitantur. Interea, duszs INhnh elli aρρο veſtro, ac prudentis luculentiora llttanln Wohbis oerto pollcemur veſtræ pietatis, Miii, n &obſervantiæ argumenta, Apoſtoli- Ukti ohn vam benedicdtionem cum uberrima cœler nmmn, Rium chariſmatum copia oonjuncdtam rMdonm Zobis, Venerabiles Fratres, ex animo puru zie impertimur. Volumus autem, ut præ- iehkhilt ſentium tranſusptis, veexemplis et- ulitmgen dam impreſs, nanu alicujus Notarie rſtit Publiri ſubſcriptis, & ſigillo Perſonæ in mmnill Dignitate Ecoleſtaſtica conſtitutæ enu- litnel nitis, eadem prorſas ubique fides adhi- portu . beaturn, quæpræſentibus adhiberetur, lle . & adkiberi poget, ſiforent exhibitæz & 0 . tter Nn Datum Romæ apud b. Mariam Ma- dai jorem a nlhl. 1 Supplementum, ſive Aoceſtunos. 689 “ jorem ſub Annulo Piſcatoris die 7. men- . net Kie Julii 1745. Pontificatus noſtri anno n . gquinto. lluſe Cajetanus Amatus. lp mz Quoniam vero nullam Paſtoralis vi- Præmiſ- eitſene gilantiæ cautelam ſuperfluam eſſe du- ſarum Li- tii cimus, ubi de Fidelium animarum per- orh,zna- unin nicie, deque ſubvertenda ſanæ doctrinæ nio neceſ- a integritate, & rectâ Sacramentorum Iaria. us adminiſtratione, periculum ſubeſſe du- mnin bitetur; neque verò ignoramus, alibi AE quoque auditas eſſe pœnitentium que. M relas de importunis nonnullorum Con- Ia feſſariorum perquiſitionibus, pro inve- Ane ſtigandis complicum nominibus, aliis- Wes que notitiis, juxta praxim in præinſer- ℳ tis Noſtris Apoſtolicis Literis relatam Gu atque damnatam; erroneas vero quo- s rundam Doctorum hac de re opinio- meuin nes, vel pravas aliorum recte opinan- Henife, tium interpretationes & applicationes, WN in eiſdem Literis enunciatas, aliquibus arridere; nec ſatis eliminatas reputari per ipſas præmiſſas Literas, quas, ut- pPote ad Luſitaniæ Regnorum atque Di- tionum opportunitatem accommoda- tas, & pro iſdem ſolummodo emana- Uuh tas, generalis definitionis, & legis vim, authoritatemque habere, ab aliquibus temere negatum fuit. Ideo Nos, Mo- Vude GNX tu proprio, atque ex certa ſcientia, hu- Iræleuti⸗ E Ad P. La-Croix Theol. Moral. XKxX jus “ con. eun 690 Adk. P. La-Croix Theologiam Moralem usn MNad frman- jus Noftræ generalis ſanctionis tenore, Pe⸗ "ur, & ad ac de Apoſtolicæ poteſtatis Noſtræ ple- U S omnes . . . —Podos ubique o. nitudine, eaſdem præinſertas Literas n 1. cerum iterum confirmantes & roborantes, de- Mn exten- rmmn cernimus & declaramus, memoratam Rainſe praxim in ſe ipſa, & ubique locorum & * temporum, Apoſtolicà authoritate re- ein V probatam atque damnatam efſe, & cen- G ſeri debere; nec ulli licitum efſe contra ind- 4 doctrinam in præfato Noſtro Brevi Wüſeln, contentam docere, ſeribere, aut loqui, tenken eamque impugnare, aut perversè in- Ke. terpretari, vel ipfi actu contraire; ſub ne Aimnl duntur. Pœnis adverſus tuentes, aſſerentes, aut drinmd tradentes opiniones ſcandaloſas, per- Nnt nicioſas, & uti tales à Sede Apoſtolica Uun nhin rejectas & condemnatas, & reſpectivè lemqn adverſus contrafacientes mandatis A- hiaſihl poſtolicis, & Eccleſiaſticis ſanctioni- ehiamn bus, ſtatutis atque præſcriptis. peles, Clauſulie Decernentes eaſdem præinſertas„ m alli us sede nec non præſentes Noſtras Apoſtolicas tuucdifre perpeus Literas, nullo es capite, colore, aut erzr Litera- Prætextu ‚de ſubreptionis, obreptionis, hiidn Tercen, aut nullitatis vitio, ſeu intentionis No- rcortier, . ". ſtræ, aut alio quolibet defectu notari, ilſkunbi⸗ unpugnari, aut in controverſiam vo- HhUnyerd cCari poſſe; ſed ſemper firmas, validas, ugrol & efficaces exiſtere, & perpetuò fore, miu ſe atque omnes ubique Terrarum cujus- Mlhtln, vis ſtatũs, gradus, ordinis, præeminen- Mal tiæ, & dignitatis, & tam Sæculares, quàm innn u0⸗ quo. Supplementum, ſive Acceſſioner. quorumvis etiam quomodolibet exem- Rl ptorum, ac Sedi Apoſtolicæ immedia- teèe ſubjectorum Ordinum, Inſtituto- rum, Societatum, & Congregationum em Regulares, quocunque privilegio mu- rhon nitos, alioſque etiam ſpeciali mentione Aleteet dignos, afficere & arctare, ac ſuos ubi- ncρ que plenarios & integros effectus ſorti- nén rI-& obtinere, & ab omnibus & ſingu- chn lis, ad quos ſpectat, ſeu pro tempore ſpectabit, exactè & inviolabiliter obſer- uIen Vari debere. M— U Sicque, & non aliter per quoſcunque Amg Judices Ordinarios, & Delegatos, et- ltlins iam S. R. E. Cardinales, & contra hæ- GE reticam pravitatem Generales Inquiſi- Iuch, tores, Legatos quoque de Latere, & md Apoſtolicæ Sedis Nuntios, alioſque i quoslibet quâcunque authoritate & po- teſtate fungentes, & functuros, ſublatà eis, & eorum cuilibet aliter judicandi, & interpretandi facultate, judicari & ſecus ſuper his à quoquam ſcienter vel ignoranter contigerit attentari. licis, & in Univerſalibus, ſive Provin- tis generalibus, ſive ſpecialibus Conſti- n giis quoque, Indultis, & Literis Apo- hal ſtolicis cuicunque Perſonæ, ſive Ordi- XX 2 niz⸗ definiri debere; ac irritum & inane, ſi cialibus, aut Synodalibus Coneciliis edi- tutionibus & Ordinationibus; Privile- 691 Non obſtantibus quibuſvis Apoſto- Derea- tionei. 6 92 Ad E. P. La-Croix Theologiam Moralem ni, Inſtituto, Societati, & Congrega- tioni, ſub quibuſcunque tenoribus, & formis, & cum quihuslibet clauſulis, atque decretis, etiam motu, & Apo- ſtolicæ poteſtatis plenitudine ſimilibus, in contrarium forſan conceſſis, confir- matis, & innovatis. Quibusomnibus & ſingulis, etiamſi pro illorum ſuffici- enti derogatione, de illis, eorumque totis tenoribus ſpecialis & individua, ac de verbo ad verbum, non autem per clauſulas generales idem importantes,; mentio, ſeu quævis alia expreſſio ha- benda, aut alia exquiſita forma ad hoc, 0llmgon ſervanda foret, tenores prædictos pro ſufficienter, & de verbo ad verbum ex- preſſis & inſertis, formaſque hujuſmo- di pro plenè & exacté obfſervatis ha- bentes, ad præmiſſorum effectum, hàâc vice duntaxat ſpecialiter & expreſsè de- . rogamus. De efe- . au publi- Contenta quæcunque, ad omnium no- cationis, titiam deducantur, & ne aliquis illorum i⸗ tne ignorantiam prætendere poſſit; volu- authori- mus eaſdem per aliquem, ſeu aliquos zatee. ex QCurſoribus Noſtris ad valvas Bafili- cæ Principis Apoſtolorum, ac Cancel- lariæ Apoſtolicæ, & in acie Campi Flo- ræ, aliſque conſuetis Urbis locis pu- blicari, earumque copias ibidem affigi, & affixas relinqui; quæ ſic publicatæ & affixæ, Ut autem eæxdem præſentes, & in eis . zummle 49 in nlaie Auſtetun eeseummnn . ,illan (rinden kmunto Penur n ſo Geloorum,g inbuhtore hundmehot 1Eenbron Mbtot,lanc „ Ier, Elend Uie Nant⸗ letilg D xD. meilt, ſen UnhRome; unrolnern. nbbonti Dann. Drol ench lchuag n lke and 4 1, nomh alii 1 nuru uchchi 4 luin mnl gfutlen irm, ſhriinn Cin . kcin N len e nhr un Gbiknn c 1 Supplementum, hkve Aoceſſtonet. 693 affixæ, omnes & ſingulos, quos concer- nunt, arctent & afficiant, non ſecus ac ſi eorum unicuique perſonaliter inti- matæ & notificatæ fuiſſent; quodque earundem præfentium tranſumptis ſi- ve exemplis, etiam impreſſis, manu ali- cujus Notarii publici ſubſcriptis, & ſi- gillo Perſonæ, in Dignitate Eccleſiaſtixa conſtitutæ munitis, eadem prorſus fides adhibeatur in judicio & extra illud, ubique locorum, quæ adhiberetur ipſis præſentibus, ſi forent exhibitæ vel oſten- ſæ. Nulli ergo omnino hominum liceat paginam hanc Noſtrarum confirmatio- nis, reprobationis, condemnationis, prohibitionis, ſanctionis, & voluntatis Sanckio. infringere, ſeu eidem auſu temerario contraive: Si quis autem hoc attentare præſumpſerit, indignationem Omnipo- tentis Dei, ac BB. Petri & Pauli Apo- ſtolorum ejus, ſe noverit incurſurum- Datum Romæ apud S. Mariam Ma- Dar. Pon- . — tif. anno jorem anno Incarn. Dominicæ 1746. 4. 7. 4 2 Kal. Octob. Pontificatůs Noſtri anno 7. Sepiemé. J. Datarius. 1746. Pro D. Cardin. Paſſionei. Jo. Florius ſubſtitutus. VISA ÿDE CURIA J. C. Boſchi. . J. B. Eugenius. Loco † Plumbi. Regiſtrata; in Secretaria Brevium. Xx 3— Anno r⸗ 594 Ad R. P. La- Croix Theologiam Moralem Anno à Nativitate Domini Noſtri J Eſu Chriſti mhe 1746. Indidtione 9. die vero 5. Octobris, Pon- dau tificatus autem à. in Chriſto Patris, & Do- mini Noſtri O. BE Nü. DICYZI Divina Pro- videntia PAPA. L1II. anno ſeptimo, ſupra- Whl dicta Conttitutio affxa, & publicata fuit ad üikhi Valvas Baſilicæ Lateranenfis, & Principis Ane Apoſtolorum, & Cancellariæ Apoſtolicæ, Cu- zaanin, riæque Generalis in Monte Citatorio, & in eſſtir Acie Campi Floræ, ac in aliis locis ſolitis, & itatn conſuetis Urbis, pen me Micolaum Cappelli uunn Apodt olicum Curſorem. nunſri Vlidoreulen Antonius Befani Mag. Curſ. Lib. 6. p. 2. 1752. nec aliter poſſit integre confi- teri (2) (2) Nihil hac in materia doctius, eruditiuſque libel- lo Cremonæ edito anno 1594. hoc titulo: Ouaſtio ll Theologica de complice revelando, vel ne, in Confeſſto- ne Sacramentali. Tres in partes libellus diſpertitus eſt. n, ſeyen In prima quæritur, an teneatur pœnitens circumſtan- lltemn tiam peccati neceſſariam in Confeſſione explicare, cum 1 luqnin 1d facere non poteſi ſine tertiæ perſonæ manifeſtutione. In likrie 14 altera diſquiritur, an ob ipſius pœnitèntis neceſſitatem, ben hi aut utilitatenz liceat in Confeſſione ipfunz complicem ex- Niiggi plicare. In tertia tandem diſputatur, utrum liceat pœ- nitenti in Confeſſione ſua pecatum tertiæ perſonæ reve- lare, non ſolunz quando id ad integritatem Confeſſionis llneſan neceſſurium eſt, aut gum ad curandam animam ipfius gle Pœnitentis expedit; ſed gtiam ob ſolam, utilitatem ipfius 5 tertiæ perſonæ, ad impediendum aliquod ipſius malum, delit er viam correætionis faciendæ ab' ipſo Confeſſario, ex li- nen sentia ipſius pœnitentisz. Affirmativa ſententia, quamn , unp 1d,6,. ih nlge iernt, en changt er neſeſerhnn il Supplementun, ſive Acceſſiones. 695 in triplici hac quæſtioe defendit Author, præter ra- tiones conquiſitis plurium Academiarum, & celebrio- rum eâ ætate in Hiſpaniis Doctorum, præſertim Do- minicanorum ſuffragiis ibi confirmatur. Porro de Au- thore Libelli non injucundum ſit hic ea deſcribere, quæ invenio in exemplari, quo utor, ipfſius libri tegumen- to inſcripta vetuſtiore, atque editioni, ut equidem pu- to, æquali Jeſuitæ manu. In Hiſpania anno 1573. de- fenſa fuit quadam Concluſio in Collegio Societatis Zeſu Matriti de complice revelando in Confeſſione, ut patet p. 53: & ſeqq. libri ipſius] in qua cum quidam offendiſ- ſent, Patres Societatis curdrunt obtinere judicium do- &tiſimorum Virorum, qui interfuerunt, qui nofßro- rum dobtrinam probarunt, ut videtur p. 53. & ſeqq. Anno 1589. eadem ontentio renovata eſt, & cum ad anres Nantii Apoſtolici perveniſſet ſis erat Cæſar Spa- cianus Epiſeopus Novariæ] neceſſe fuit Patribus reddere rationem ſuæ doctring. Quare P. Zacobus, ſeu Didacus de Avillaneda ſeripſit hog opus, & obtulit Nuntio: con- troverſiaque ſedata eſt. Poſt idem Nantius fabtus Epi- ſcopus Cræmonæ oſtendit hoc opus Inquiſitori Petro Vice- comiti Ordinis Prædicatorum] & hortatus eſt, ut ede- ret in lucem, ne periret præclara elucubratio: quod in Epiſtola dedicatoria aſſeritur ab ipſo Inquiſitore. Sin autem dicat Inquiſitor in eadem dedicatoria] doctri- nam libelli hujus] ſapientiæz Dominicanæ fonte manaſ- Je, mirabatur Epiſoopues agens de hac editione cum Pa- tribus Societatis, cum ipſe ſignificaſſet Authorem, & manifeſté appareat ex pag. 54. & ſeq. ad Societatis de- fenſionem eſſe ſoriptan opus: niſi forte intelligat ex do- étrina §. Thoma fluxiſſe, quod ea Concluſio, quaæ defen- ditur, inde ſit hauſta. Quidquid ſit erroris cauſa; idem Cæſar Epiſeopus Cremona afirmabat, opus eſſe Patris prædiéti Zacobi de Avillaneda. Hæc ibi. Alegambe ei- dem Jacobo libellum hunc vindicat. Lib. 6. p. 2. n. 18 50&. moribundos c. 1I 8. (1) XX 4 (1) Quod 696 Ad E. P. La-Croix Theologiam Moralem (1) Quod ſi reus ad mortem damnatus ex pertinacia, wel deſperatione confiteri nolit, tentabit Confeſſarius bus par. 2. C. 9. quæſt. 6. I. Ad preces ſe conferat, & maximè ad ſanctum Miſſæ Sacrificium, in eoque dum ſactam hoſtiam præ manibus habet, Pro miſero illo Servatorem ſuum alloquatur Eſtheris verbis: Efth. 7. 5. inveni gratiam in oculis tuis, 6Kex! & ſe tibi placet, dona mihi animam, pro qua rogo. II. Eundem in fi- nem etiam aliorum piorum hominum preces imploret. HI. Promittat unum, vel alterum Sacrificium pro ani- mabus Purgatorii offerrendum. IV. Diſſimulet non- nihil ſermones de Confeſſione, ac potius aliis de rebus adiaphoris, aut ſolatiis ad mortem fortiter obeundam conducentibus loquatur. V. Maximam, quam po- teſt, charitatem exhibeat reo, blandis colloquiis, ac miſericordiæ operibus. VI. Adſtantibus narret hiſto- rias quaſdam, quæ ad Cœlorum deſiderium, ac timo- rem inferni ignis excitandum aptiſſimæ videantur; ſed ad reum non dirigat ſermonem. VII. Optimæ erunt hiſtoriæ tragici exitus hominis cujuſpiam impœnitentis, aut etiam in fine vitæ reſipiſcentium peccatorum. VIII. Si tempus fatalis diei advenerit, ſuaviter interroget, an non meliora ſapiat? adeſſe dicat jam paulatim momen- tum illud, à quo pendeat felix aut infelix æternitas; pa- tere utriuſque æternitatis januam; ipſi integrum adhuc eſſe, quam velit, eligere, roget per merita, & San- guinem Chriſti, ne animam perdat Divino Sanguine emptam, ſeque æternis flammis quas facile vitare poſ- ſit, addicat; abjiciat ſeſe ad pedes rei, fune aliquo præcinctus, aut etiam diſtringens flagellum quodpiam, ſeque dicat à diverberatione non ceſſaturum, dum ipſe ſuæ animæ perditiſſimushoſtis eſſe non deſinat; adſtan- tes ctiam, ut ſeſe adgenua miſerrimi hominis pervol- vant; hortetur. IX. Si ne tunc quidem reſipiſcat, ceſ- ſet parumper ab admonitione, potumque, vel cibum hæc media, quæ ſuggerit Lohner Inſtr. de Confeſſtoni- ini 4 Kil M Mn iunſchn, rei, E lwwimenl 1ündr, Amon üae Anut icsenmm . Krommit Reonanc UUbüonnbs 1n Kernzin. Ilhnmtuinan Hunlt he nllile, 1,iemiunck Aamdrs, enlhilr. lri hi in proontt Iſcreſcual em, ni nirrsn Kommemn nin Adh n Alnnei: tnnin Un h e Supplementum, Pve Acceſſiones. 697 ei offerat, nullo unquam aſperiore verbo, aut geſtu pertinaciam ejus caſtigans. X. Si lictores veniant ad illum abducendum „ repetat iterum, indicetque „nunc i⸗ eum vere iter æternitatis ingredi . videat proin, quo AI tendat. XI. Si adhuc nihil proficiat, coram ipſo Cru- cifixum alloquatur, rogetque ne animam perire per- mittat ipſi adeo pretioſam, ut in Cruce pro allius ſalu- te mortem obierit. XII. In egreſſu ad ſupplicium, ſi nolit orare Reus, nec ipſum audire, non urgéat invi- tum, ſed potius cum ſociis vernacula lingua pro ipſo preces fundat, & nonnunquam ſuaviter quærat, an non refocillatione aliquâ indigeat. XIII. Ubi ad locum ſupplicii deventum fuerit, jubeat omnes adſtantes fle- ctere, & pro anima illius Deum deprecari, quem in fi- nem ipſe conceptis verbis præire poterit. XIV. Quod ſi nihil his omnibus effecerit, aliqui putant, ad terro- rem, & exemplum adſtantium ei, dum aut laqueum, aut ictum fatalem excepturus eſt, minaci vultu dicen- dum: Ergo abi malediéte in ignem æternum, qui para- tus eſt Diabolo, & Angelis eſur, aut: Sangnis Chriſti lit ſuper te, maledicte, in damnationem aternam. Alii malunt, ingeminandaeſſe etiam tunc pia ſuſpiria con- tritionis, & amoris, ut vel in ultimo articulo non de- ſertus fortè reſipiſcat. Peculiaria heic aliqua monita dat citatus Lohner ib. q. 3. & 4. pro Confeſſione reorum, qui propter Ma- giam, & Veneficia ad mortem damnati ſint. Hæc au- tem eo ſpectant, ut interrogetur reus, cur ſe Dæmoni manciparit, an ſcilicet propter voluptates, an propter divitias, dignitatis conſecutionem &c.à an non Deum, Sanctos, Sacramenta, Fidem blaſphemârit? an iſthæc abnegârit? idque chirographo proprià manu, aut ſan- guine ſubſcripto? an non in nocéturnis conventiculis Diabolum adoraverit? Euchariſtia abuſus ſit? cum Dæ- monc ſe turpiter miſcuerit, aut matrimonium inieritz maleficio, veneno, aliiſve modis aliquem occiderit, XX 5 aut 13 698 ℳA.. P. La-Croix Theologiam Moralem aut aliud grave damnum intulerit? an nullum infan- tem falſo baptizarit, vel ante Baptiſmum interemerit: an neminem ſeduxerit, ac Dæmoni mancipaârit? an non odia, graveſque inimicitias procurarit inter varias perſonas? an non philtris, aliiſve vetitis remediis impu- ros amores conciliaverit? an non à Dæmone in alienas domosdelatus aliena rapuerit? an non amuleta magica aliis diſtribuerit ad eos invulnerabiles efaciendos? Mo- neo autem, Confeſſarium ejuſmodi reis has potiſſimum quinque obligationes imponere debere. I. Ut pactum cum Dæmone reſcindant, juréntque ſe nullum cum ip- ſo deinceps commercium habituros. II. Ut profeſ- ſionem Fidei denuo faciant. III. Ut ſi quæ adhuc ſe- cum, aut alibi habent, magica inſtrumenta deponant, comburant, S. Officio tradant. IV. Ut ſi Euchariſtiam, aut Reliquias Sanctorum alicubi ſuperſtitioſo uſui re- conditas ſervant, id ipſi aut alteri indicent, ur auferri, ac religioſe aſſervari poſſint. V. Ut damna aliis per ma- leficia illata ſarciant, quantum fieri poteſt, maximè ſi quos falsò baptizàſſent, aut tali modo baptizari curſ- ſent. Lib. 6. p. 2. n. 189 1. apopht. 3. (1) (1) Addamus aliqua ex Lohner Inſtrutt. de Confeſſ. Ppar. 2. cap. 1I. I. In actuali Confeſſione mulierum tria ſpecialirer obſervanda ſunt. I. Locus, ut ſcilicet, quantum Kieri poteſt, in loco ſemper patente, & ad cra- tes audiantur cjuſmodi Confeſſiones. II. Tempucs, ut ſcilicet breviter eas, maximè ſi frequentius confitean- tur, expediat; ideoque longas, & impertinentes nar- ratiunculas devitet, & prolixiores adhortationes. No- vi homines, qui in Confeſſionali mulierculis quibus- dam puncta meditationum ſæpiſſimè tradebant. Quid ian dicam? in hoc non laudo. III. Modus, qui in eo præ- , nl AAkndn nMernmn Unenun bintohnne nlendin oumm, lr Ptsedien II. Norbenk Nt; dnen nhr Clani lüemünel ulnnir Ualninitco Uotbetec nnponeteun Unlkſir iui CraConkele lAnromnie gum helen Dniorbloken 1 l do⸗ 1 lboet Crſinnone, 1 = — cipuè conſiſtir, ut & mutuus aſpectus fugiatur, & dul- n n pr ciora nimium verba vitentur. Ajebat Gerſon l. 1. de ait. Christi c. 151 epe Videtur eſſe charitas, && e ma-! Zis Garnalitas II. Circa N , 1 N nn 3 1. 1. bundi H“ leinelin Supplementum, ſive Acceſſtones. 699 II. Circa Confeſſionem mulierum uxoratarum ſpe- cialiter hæc ſervanda. I. Caveat Confeſſarius, ne de- biti conjugalis facilè mentionem faciat, utpote de quo interrogari ſummopere horrent, & verecundantur pau- Iè& honeſtiores fœminæ: ſatis ergo erit, ſi perſona ejuf- modi ſit, quam de aliis quoque peccatis examnina- re ſolet, quærere, num debitam marito fidem, & obe- dientiam is omnibus præſtiterit. II. Quemadmodum S. Franciſcus Xaverins monuit prudentiffimé, nequa- quam fidem habeat uxoribus affirmantibus, ſe cnixius rebus divinis operam daturas, ſi abſtinerent à virorum ſuorum conſuetudine; ſatius erit, ſi illis perſuadeat importunum, ac ſæpè periculoſim fervorem abjicere, ac Maritis obedientiam, & fidem conjugalem præſta- re. III. Non facilè illarum querelis adverſus Maritos credat; multèò minus (ut iterum ſapienter S. Xaverius monebat) culpam in Maritum conferat, quamvis haud dubiè penes illum eſſet. Nam, ut mulieres naturâ ſuà impudentes ſunt. ac procaces, facilè viris ipforum no- xXas, præſertim judicio Sacerdotum damnatas ſolent ob- jicere. Præſtabit, re diſſimulatàâ, obſervantiam maritis debitam proponere uxoribus, ut demiſsè, ac patienter, ſi quid moleſtiæ à viris accidat, ferant. III. Circa Confeſſiones Religioſarum mulierum hæc nota. I. Ante omnia bene cognoſcere ſtudeat Confet- ſarius, quam facultatem habeat eas à peccatis, præci- puè reſervatis, abſolvendi, clauſuram intrandi, alloquen- di &c. II. Ut quo peritius & fructuoſius eaſdem re- gere poſſit, libros Aſceticos evolvat, eorumque Regu- las, & Conſtitutiones. III. Rarius potius, quàm fre- quentius, extra caſum neceſſitatis, aut magnæ utilita- tis cum iiſdem converſetur, idque ubi agendum ſit, magna cum cautela, prudentiâque faciat. Ajchat S. Ig- natius Lojola, trium Monialium, quàm ſuſceperat ali- qualem curam, plus ſibi negotii faceſiviſſe, quàm uni-= verſæ Societatis adminiſtrationem; ideoque meritò ca- 4 VII,; ahuan 700 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem lüe vit, ne Societas ſua deinceps unquam ſpecialem ta- 1irnet lium Perſonarum curam ſuſciperet: quod inculcandum Gatunn! Epiſcopis, ne mirentur, aut etiam iraſcantur, ſi Jeſui- tæ S. Patris ſui memores, ad Monaſteria difficulter ſeſe pertrahi permittant. IV. In reſponſis dandis ne ni- mium ſit præceps, moramque, niſi neceſſitas urgeat; aut res levior ſit, conſiderationi relinqui petat. V. Nul- li ſe nimis familiarem, nec uni potius quàm alteri fa- ventem oſtendat: heu! quot hinc in Monaſteriis tra- gediæ, quod Confeſſario una præ altera gratior videa- tur. VI. In Confeſſionibus audiendis nullum impatien- tiæ, aut tædii ſignum exterius oſtendat; hoc enim non parum imminueret confidentiam, quæ tamen Monia- Pincgnien libus præſertim neceſſaria eſt, erga ſuos Confeſſarios. 4 VII. Non facilè antiquas conſuetudines immutet, & en novas inducat, nec ſine conſilio, ac voluntate Superio- “ Rcch ris, ac meliotis partis Sororum. VIII. Confeſſario- rum, qui ante ipſum illarum curam habuerunt, æſti- mationem præſefcrat, & ſi quid emendandum viderit, malè intellecta à Monialibus verba illius potius dicat, quàm cerràſſe Confeſſatium. Id maximè Confeſſariis ex- Feumcg traordinarus commendandum tum ſui caus4, ne Or- nulan dinariorum iras in ſe cieant, cum ipſorum Ordinario- mrun iu rum, quorum contemprtus oriretur. IX. Non inordinatè AMhhlm! turbetur, neque ſcandalizetur, ſi quæ graviora crimina pulenminn aliquando intelligit ab ejuſmodi perſonis perpetrata, amig,, ſed eas meminerit eo vehementius ab infernali hoſte op- Urimor pugnari, quo ferventius Deo ſervire incipiunt, ut di- in Il gniores ſint commiſeratione, & auxilio, quàm indi- fonnchen gnatione, & reprehenſione. X. Intra ſui muneris fines etehti ſeſe contineat, nequé in negotiis ad œconomiam, vel i id genus alia ſpectantibus conſilium, auxiliumque facilè gi Præbeat. . Lib. 6. p. 2. num. 1895%. villicationis tuæ. (1) (1) Sæpius autem incidet Confeſlarius in perſonas, ninn ſin minus perſecè, certè, piè, & Chriſtianèe vivere vo- W lentes. . iANl, Pelne eudn Gſlten Men. N.l 1rnpufhitrn UUend tnionime lyntlehi ſalin Supplementum, Pve Acceſſiones. 701 lentes. Quid his autem commendare debeat, docet Lohner Inſtr. pro Confeſſ. Ppart. 2. cap. 7. q. 3. & ſeqꝗq. I. Generatim omnibus quinque iſta, quæ Petro Fa- bro ſanctiſſimo, atque doctiſſimo viro familiare erat iſtiuſmodi pœnitentibus præſcribere, vehementius in- culcet. I. Ut ante omnia recogitent annos antiquos in amaritudine animæ ſuæ, expientque generali, vel ali4 ſincerâ Confeſſione exactæ ætatis noxas. II. Ut ſingulis n diebus veſperi dijudicent ſemetipſos examen conſcien- tiæ inſtituentes. III. Ut ex ipſius Confeſſarii conſilio Ecertum tempus ſibi ſtatuant, quo Sacramenta ritè ſuſci- Uhe piant. IV. Ut certa quotidie pietatis munia peragant, ac l Præcipuè Orationi mentali vacent. V. Ui quædamChri- Kianæ Philoſophiæ axiomata firmiter ſibi imprimant, ac veluti præ manibus habeant’, puta; illud Eccl. 7. In, amnibus operibus tuis mmorare noviſſima, & in æ- Fernum non pecocabir, illud Luc. 9. Si qais vult poſt me venire, tollat Crucem Wam quotidie, & ſequatur me, il- lud Jacobi 1. Omne gaudium exiſtimate Fratret. cum in tentationes varias ncideretis, Jotentes, quòd probatio ldei veſtra patientian operatar, palientia autem opus derfectum habet. . D II. Speciatim Magiſtratibus, & Judicibus hæc fere commendanda ſunt. I. Ut videant, quid factant s nos enim hominis exercent judiziune, ſed Womini; & quod- cunque jndicaverint, in gos redandalit. 2. Parali p. cap. 19. II. Ut ſit timor Domini cum ipſis, & cum diligentia cuncta faciant. III. Ut ſedulò caveant Pericula, quibus officium ipſotuin obnoxium eſt, injuſtitiam, reſpectum Perſonarum, acceptationem munerum. Quamobrem Proderit illis in mentem revocare, quæ de Judicibus le- guntur Sapientiæ 6. III. Patribus, & Matribus familias commendet I. Liberalem ſuſtentationein filiorum. II. Chriſtianam eorundem inſtitutionem, unde filios Chriſtianæ Fidei elementis, ac Præccptionibus Ierio imbuant, aut im- buen⸗ , 702 Ad R. P. La-Croixæ Theologiam Moralem buendos ad Eccleſiam mittant tempore Catecheſceos; in eorum motes ſodales, ſtudia invigilent, noctu præſer- tim; pædagogis ſpectatæ probitatis tradant erudiendos. III. Paternam correctionem, quæ quidem, ne inutilis ui planè ſit, parentum cxemplis firmetur, charitate con- ſen diatur, prudentiã regatur-. Contra liberis commendet Confeſlarius. L. Amorem erga Parentes ingenuum. II. Filialem reverentiam. III. Alacrem obedientiamn juxta illud Ephel. 5. PEilii obedite Parentibus veſtris in Domi- no; hoc enim juſtum eſt. IV. Maritis commendare debet Confeſſarius I. Sin- ceram uxoris dilectionem. II. Liberalem ſuſtentationem, nain, ut ait Apoſtolus Epheſ. 5. LViri debent diligere avor‿cs ſuas ut corpora ſua; nemo evim carnem ſuam odio habuit, ſed autrit, & fovet eam, ſicut & Chriſtus Eecleſiam. III. Debitam honorationem 1. Pet. 3. Viri Emiliter cohabitantes ſecundum ſciennam, quaſi infir- miori vaſoulo muliebri impartientes honorem, tanquantz & cohæredibus gratiæz vita. Tria item uxoribus com- mendanda. I. Concors dilectio erga maritos. II. Ti- morata reverentia „ nam vir caput zſt mulieris Epheſ. 16 5. III. Perfecta ſubjectio, ibid. Malieres ſubditæ Ehnt vitis. ſicut Domino, & ſicut Eccleſia ſubjelcta eſt Chriſto. V. Famulis, & ancillis commendabit I. Obedien- tiam perfectam. Servi obedite Deminis carnalibus cum timore, & tremore. Epheſ. 5. II. Fidelitatem ſince- ram. III. Alacritatem indefeſſam; non ad oculum ſervientei, ait ibidem Paulus, Jed nt ſervi Chriſti fa- cientes voluntatem Dei ex animo, cum bona voluntate ſer vientes. VI. Commendabit divitibus cum Paulo 1. Timoth. 6. I. Won ſub'lime ſapere. II. Neque ſperare in incerto di- vittarun,, ſed in Deo vivo, qui præſftat nobis omnia ebunde ad façiendum. III. Bene agere, divites fieri in bonuts oberibus, facilé tribuere, communicare, theſauri- Xar rldlinn Uhnm Peirthomii Hülelba tN, MWlisren rhummg ulune u Uneſernt miniſoche irſeſttumn ul Nen. din Crlti 1, Eintnnceo nndſeatein nunßell, un Eſpont reaßeni eobeian nmmnden ſmionbage nn ane Enln ſael Kaſ ſpne . l dn. Nignm ßiu l n na nlt, ptrni hrdt N 6 nnl Kj. Hunip un * Supplementum, Rve Acceſſonet. 703 tare ſibi fundamentum bonum in futurum, nut apprehen. davt veram vitam. Pauperibus verò I. Ut bene con- tenti ſint ſuo ſtatu. Won tibi diſpliceat paupertas tua (Auguſtini verba ſunt Séêrm. 28. de verbis Domini) nihil ea potes ditius invenire. Vin noſſe, quam loëuples ſit? Cælum emit. II. Fiduciam in Deum, cui deræliétus eſt panper Pſ. 9. III. Bonorum operum, & virtutum ſtu-⸗ dium, præcipuè humilitatis, & patientiæ. Opificibus quoque, aliiſque laborioſis hominibus I. Bonam in- tentionem, ut illis verbis Pauli ſolari ſe poſſint 1. Cor. 15. Itaque Fratres mei diletli, ſtabiles eſtote, & immo- bhiles, abnndantes in opere Domini ſemper, ſcientes, quod labor veſter non eſt inunis coram Domino. II. Aſſi- duitatem in ipſo opere. III. Juſtitiam poſt opus. Sap. 8. Si quis juſtitiam diligit. labores hicius magnam habent virtutem. VII. Juvenes edoceantur I: Ut cum juniore Tobia ab infantia timere Deum diſcant, antequam veniat tem- Ppus afflicétionis, & appropinquent anni, de quibus di- cant non mihi piacent. Eccl. 12. II. Ut non ætate ſo- lum, ſed ctiam ſapicutiâ, & gratià coram Deo & ho- minibus proficere exemplo Chriſti ſtudeant. III. Ut exemplo item Chriſti ſeſe libenter ſubjiciant diſciplinæ parentum, & inſtructorum ſuorum. IV. Ut à pravis ſociis omninè ſe arceant. Senes meminerint, ſenibus mortem in januis eſſe, ac proinde curent per ſinceram Pœnitentiam diſponere domui ſuæ. Operibus quoque bonis, & præcipuè miſericordiæ parent ſeſe, ut ſponſo veuienti exire obviam poſlint cum lampadibus ſuis. A- nimadvertant tandem, eorum vitam eſſe in ſpeculo poſi- tam, & ab junioribus omnia ipſorum facta, dictaque di- ligenter notari. Quamobrem ita vitam moreſque com- Ponant, ut nullam ſeeltati Iasz marnlans, & execratio- nem conjuirant, ſed potins ſeneltute ſisdà dignmi appareant. 2. Mach. 6. vI. . 704 ₰ℳ K. p. La-Croix Theologiam Moralem te⸗ VIII. Tandem Virginibus, ac Viduis idhæc ſugge⸗ MWrhe rantur, IIIis quidem I. Ut cognoſcant beneficium, “ quod ipſis contulit Deus, dum pro terreno ſponſo ſe- unnf metipſum in ſponſum obtulit. II. Ur cogitent, quæ Do- mini Junt ut ſint ſanbta corpore, & ſpiritu. 1I. Cor. 7. præcipuè verò Orationi, & familiaritati cum ſponſo ſuo Chriſto ſtudeant. III. Ut meminerint, ſe Theſaurum Virginitatis ſuæ in vaſis fictilibus portare, atque adee tnmm omnes occaſiones illum amittendi ſtudiosè declinent. sdtanm ne His verò I. Ut inſignem vitæ honeſtatem, & inte- nin. Al gritatem præſeferant. II. Ut ſperent in Deum, qui Thri l pater Orphanorum, & Zadex Viduarum dicitur Pſal.67. Iuded 1 III. Ur inftent obſecrationibus, & orationibus nolte, ac rllenndtof die 1. Tim. 5. IV. demum ut prudentem charitatem ennutne erga liberos, & domeſticos exerceant, unde neceſſaria Cilahiit,n illis provideant „ & in pietate, ac timore Dei eoſdem n nilnl cducare ſatagant. . nlllii ile Lib. 6. p. 2. num. 2029. pluribus id probant (1) (nn (1) Contra receptiſſimam hanc, certiſſimamque ſen- lgtn, 1 tentiam pro jure Parochorum inſurrexit Juveninus Com. nn hiſt. & dogm. de Sacram. c. 4. de Miniſtro Confeſſio- umn nn nis. Vide tamen P. d' Aurigny doctiſſimam diſſertatio- lit e nem T. I1. Aes Memoires Chronologiques pour ſerir r à il l'H'ſtoire . ad an. 1623. ubi Juveninum planè ju- gulat eruditus Chronographus, licet aliquundo Pplus æ- quo Gallicanorum jurium tenax. Adi ectiam Tomum 1 Mahin ejuſdem tertium ad an. 1987. Ennn Lib. 6. p. 2. num. 20 55. 2. 16 Octobris 1604. (1¹) ilikmumt (1) Huc ſpectant alia Decreta, quæ ex Meratii In- uind (ler, dice T. 2. juvat exſcribere. Dum Epiſcopus in Conſecra- ſeun dle ttone Eecleſiæ non elegit diem, ſed conſecravit eam die gub, ie G. menſisc. Anniverſarium Dedicationis debet cele- lim brari in faturum die, quo habtenus conſaetum eſt cele- WMaiz g,, . brari. z0. Nov. 1662. Ji gonltet de Conſecratione, SS. liing, ignorotur dies, poteſt Ordinarius aſſig nonare diem pro Feſti tmnella praædicti celebratone. 1 8. Auguſti 1629. ifmalen 3. Mille leli 1 t: S ilkegeytur jer nuimnn n , Supplementum, ſive Acceſſiones. 705 Unler 3. Miſſæ duæ cantentur (1) (1) Et duæ Miſſæ poßunt eàdem die cantari. Ita S Decretum apud Meratium in Ind. T. 2. num. 17. n, . 4. 2. Maji 1619. (1¹) (1) His planè verbis refertur à Meratio Decretum. Quapropter huic editioni ſtandum, non Directorio Leo- dienſi, de quo La-Croix infra num. 2061. Feſtum au- tem Dedicationis aliarum Eccleſarum à Cathedrali cele- brandum est tantum in ea Eccleſia, ubi Conſecrationis dies peragitur. I8. Aug. 1619. . §. 8. Aprilis (1) . (r) Imò verò I. Aprilis, die S8. ejuſdem menſis ab-= probante Alexandro VII. Moniales Ordinariis ſulbjette non debent recitare Offcium de Olctava Dedicationis Ec- oleßiæ Cathedralis, nec poſſunt ad libitam, & tantum tenentur prædiltum Offcium recitare ſub Ritu duplici ſecundæ Claſſis ſine Olétava 1I1I. Febr. 1702. 6. 3. Junii 1681. (1) (1) Legendum 13. Junii 1682. Tum hæc addenda ex eodem Decreto: & ſub eodem Ritu duplici primæ Claſſis tenentur recitare de Patrono Principali loct, G5 de Titulari Eccleſiæ Cathedralistantům ad Odavam autem non tenentur juxta pluries reſoluta: De aliis au- tem Patronis minus principalibus non tenentur recitare, niſi ſint deſeripti in Kalendario RKomano, vel in dilto- rum Religioſorum proprio. Ceterum de Offciie, quæ ab Apoſtolica Sede conceſſa ſunt, vel concedentur recitanda uauad libitum à toto Clero tam Saculari, quam KRegulari urriuſque ſexius in aliquo Regno, Provincia, Dicceſi, vel loco, in quibus ditti Keligioſi morantur, poſſunt quidem ad libitum de ipſis recitare 5 ſed ſi aliquod p- Jorum occurrat in die in eoruns Kalendario impedita Feſto novem lelbtionum, debent lud ad lihitum omit- tere, & rcitare de Santto in esrum Kalendario occur- rente, ad foPrmam Decreti declarativi alterius Decreti Ad P. La-Croix Theol. Snppl. Ly de r . n, 17 R hlecl ld eA. , nuina addantur. I. §. Julii 1698. In expobitione, & eleg, repoſitione Sanétiſimi Sacramenti non eſt addendunz Al- Paſchali,, nec de diebus infra Octavam Corporis Chri- zahlend 7016 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Me de Sanbtis ad libitum non transferendis, emanati die 247 Hß Jannarii 1682. duuit II. Non deferat Euchariſtiam (1) alk (1) Adde ex Meratio T. I. num. 227. vel non inter- h il vreniat. M 12. 16. Febr. 1630. (1) Rie, (1) Vide etiam Inſtruct. 40. horarum à Clemente il XI. editam a. 170 5. Idem antea ſtatuerat cadem S. R. C. u’ 28. Apr. 1607. & 9. Dec. 162 2. lint. nſu 13. 31. Junii (1) enen (1) Lege 31. Julii. Hoc Decretum confirmavit un htt Innoc. XI. in Conſtit. Alias emanärunt, die 4. Junii Mal 1689. * PAr 14. 24. Sept. 1638. (1) NNN (1) Decretum hoc Urbis, & Orbis approbavit Ur- banus VIII. in Conſtitut. Cum eveniret 13. Octobris n ejuſdem anni 1638. & Clementis XI. 2. Octob. 1706. Hheld 17. 20. Jan. 1705. (1) i (1) Suſpectum Deeretum, quod in Regeſtis S. R. C. lrin non reperit Merarius. Ejus tamen loco hæc duo ge- aenn Ni ktn leluja ad verſiculum Panem de Cœlo; quod Decretum monet Meratius non eſſe intelligendum de tempore Manl- NE ſti. II 10. Dec. 1740. In Offtsio Sanctißſimi Sacramentiligg conceſſo ex Indulto Apeſtolico, extratempus Paſohale lli 1 non poteſt dici Alleluja in Reſponſoris Matutini, & htn Laudum, Reſponſoris brevibus horarum, & Verſi- ei eculis ad Magnificat, uti recitatur in Feſto Sanbtiſſimi, a Sacramenti. . 18. Nona lectio de Feſto ſimplici (1) 1669. (2) AWani (I1) 8. Junii 1669. Ra (2) 12. Sept. 1671. Quod utrumque Decretum 4. Apr. 170 5. confirmavit S. C. 19. 1670. (1) (i) H “l 1) Ex- A, Spplementum, ſive Acceſſionet 707 (IT) Excipe Miſſas Cantatas mortuorum præſente 1n corpore, quas infra Octavam Corporis Chriſti permittit / S. C. ex Decreto 12. Dec. 1671. 20. niſi fuerit (1) (1) Deſunt hæc verba in Decreto apud Meratium. nil Sed vide aliud Decretum in hanc rem. Iafra Oltavam 8 SE§. Corporis Chriſti poteſt recitari Officium de dupliti AnG primæ, & ſecundæ Claſſis, etiam translato; non autem in die Oltava. in qua nec etiaxz poteſt recitari de duplici Nm ſecundæ Claſſis occurrente 30. Maji 1699. n 22. Corporis Chriſti (1) (1) Adde ex Meratio, & infra Oltavam. Qy. Altare (1) n. (1) Deeſt in Meratii Indicibus, ideoque ſuſpe- lüine tum. hl 30. 1619. (1) Aik (1) Et hoc dubiæ Fidei, nam Meratius omiſit. 36. 1599. (1) (¹) Repetitum 1I1. Junii 1629. 3 8. 1604. (1) ½(1) Ne hoc quidem extat in Meratii Indicibus in Idem dic de 40. 41. 44. 56. & 58. 5§4. Aſſiſtentia (1) (1) Perperam deſcriptum hoc Decretum „ quod ita leges ex Meratio: Aſſiſtentia, quæ à Canonicis Diaco- mnis debetur per viam Epiſcopo accedenti ad Eccleſiam pro Miſa, & Veſperis celebrandis, fat tantum, IJuando Epiſcopus pergit intra, vel extra eandem Eccle- liam cum Pluviali, & Witra, non vero, quando incedit cum Cappa. 61. Cantari faciant (1) gg (1) Supple ex Meratio: Miſſam Conventnalem Fe- riæ. t 62. (1¹) (1) Meratii Indices hoc Decretum non exhibent. 6 5. 1695. (1¹) Y y 2 A) Idem 7es Ad K P. La-Croix Theologiam Moralem (1) Idem ſtatutum fuerat die 13. Sept. 1670. 67. 8. Sept. (1) (1) 30. Auguſti. 68. Clerici (1) (r) Longè aliter legitur hocce Decretum in accura- „ tiſſime Meratii Indice T. 2. D. 3. Clerici, licet adſeri- pti alicui Eocleſiæ, non tamen obligati Choro, non tenen- mi tur recitare Oficia, quæ in Choro propria dicuntur eà- lnt dem die 30. Aug. 1602. Affine illud 8. Sept. 1602. hrh Tertiarii S. Franciſei degentes in ſæculo, qui fuerint de gremio alicujns Eccleſie, & ilius Choro obligati, de- Hnoß bent recitare Oßicia particularia illius Eccleſße, Vecus Il antem ſi ſint de gremio, & nullatenus Choro intervenire o. debuerint. . ſee 71. intra (1) Arro, (1) Meratius non invenit in Regeſtis S. C. hocce ltunl Decretum, nec ſequens. gln 73. Solemnibus (1) uun (1¹) Lege ex Meratio: non verò in Veſperis, neque in etiam in Miſſis Defunctorum. . dEr 74. 1614. (1) (1) Idem ſæpius Decretum à S. C. url 23. Maji 1603. 27. Sept. 1608. & 4. Maji, 1686. 77. 1664. (1) (¹1) Hoc S. C. Decretum, uti & duo præcedentia approbavit Alexander VII. Chutt 78. 1667. (¹1 ) lech. (1) Extat Breve Alexandri VII. Ccdite nolis, in quo F lal idem Decretum confirmatur. ſtlai. 80. 23. Sept. (1) Aun, (1) 20. Julii editum eſt à S. C. Decretum, confir- Audal matum à Clemente IX. 20. Sopt. in Brevi: Cum felicis N recordat. ein 83.1668. (1) Ans (1) Decretum hoc ab Innoc. XI. Brevi Alias hoN 8 quam 4. Maji ejuſdem anni 1688. confirmatum ſt, cur- ir i n Neo- “M . Supplementum, ive Acceßioneess 769 4 rurſumque ab eadem S. C. indictum fuit 15. Sept. 1714. annuente Clemente XI. 29. ejuſdem. 93. (1) . . . eum. (I1) Delideratur in Indicibus Meratii. ,lu 94. Poſt Diaconos aſſiſtentes (1) 1 n,,(1) Adde ex Meratio: Si in Miſſa Communione ſh r, non recipiunt. . 99. Canonicus (1) (1) Vel Preshbyter paratus oficium faciens. 108. 1604. (1) (I1) Meratio ignotum Decretum. Eidem inviſa cæ- etera ad 116. 12 I. 1607. (1) (1) Hoc Decretum ſervandum eſſe etiam mutato „proprio Breviario, & acceptato Romano, ſtatuit Ur- Fülk aarl VIII. de conſilio S. C. 16. Jan. 1617. 122. 18. Martii (1) 4 (1) Corrige 2 8. Martii. , 123. 1627. (1) (1) Vide adnotata ad num. 121. 124. 13. Junii (1¹) ee (1) Imo vero 17. Junii. Idem 14. Aug. 1691. con- ſtitutum fuit. 12 5§. (r) (1) Ignoravit hoc Decretum Meratius. Ignoravit & ſequens. 129. Eccleſia Parochialis (1) (1) Nihil ejuſmodi reperio apud Meratium; ſed ſo- lum ante Matricem non eſſe pulſandas à Confratriis Campænas in Sabbato ſantto. ſck 130. (1) (1) A Meratio omittitur. 133. 17. Sept. (1) (¹) 27. Sept. leges ex Meratio. 137. (1) 1 (1) Meratii Indices hoc Decretum 144. & 145. prg- termittunt. Vy 3 1 40. 710 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem 140. Commendatario (1) B (1) Domino Loci, & Commendatario Keligionis Hlieroſolymitanæ &sc. 146. Non debent. (1) (1) Hoc Decretum affertur à Gavanto in ſuo Indi- ce, ſed in Regeſtis S. C. non reperiri, teſtificatur Me- ratius. 148. 16 16. (1) (1) Lege ro. 149. (1) Non Ribent Indiccs Meratii. Idem die de 156. 157. 162. 167. 16 8. 17 2. 173. 1I81. 186. 164. 1681. (1) (1) Ad hoc Decretum ſtatuit 8. R. C. 14. Februar. 1705. in caſu translatione dicti Feſti, à die 2. Februarii in Suffragiis dicendum v. Ora pro nobis ſantta Dei Ge- nitriæ, cum Oratione: Concede nos famulos, &. 16 5. 2 3. Dec. (1) faciendum (2) (1¹) 22. Decembris. (2) Univerſim ab Orationibus, expungenda eſſe cognomina, & patrias Sanctorum, ſtatutum deindeà S. C. 23. Junii 1736. 175. Crucis (1) (1) Paſt quod debet Seaſzalai. Ex Meratio. 190. 1678. (1¹) (1¹) Meratius omittit. Nunc tamen cùm ejuſmodi Miſſæ demandatæ ſint pro univerſa Eccleſia, debent le- gi ut in Miſſali Romano. 1921. (1) (1) Omiſſum à Meratio, apud quem deſunt etiam Decreta 197. 200. 212. 21 5§. 220. 22 4. 22 5. 227.2 3 5. 236. 262. 264. 26 5. 266. 267. 268. 275§. 182. 293. 294. 3 00. 301. 3 092. 306. 308. 309. 3 17. 19 5. 12. Junii (1) (1) Lege 12. Julii. 203: (1r) (¹) Hoc, 109,11 4) 1le 1. N. zninh eente ,nalit Minlenmn 14 199 n Me Ul 1041. Mor undC. Ann dn Aliiiner, lon lte Cifſini lihie nuſ 1, 1041. l der in ne 4 hnn 1419. 1 rn⸗ ſo. 169 Urdorn n, un cr Slerun ci; 4 ſlent Nan V 1 1ſe 1 D 8 Supplementum, ſive Acceffonee. 711 (1¹) Hoc, & quatuor ſequentia Decreta edifa ſunt H Urbano VIII. jubente. V. Gavantum. n Kubr. Brev. ſect. 3. G. 12. Mlartii 11) . . 209. 12. Martii (1 hnvil (1) 14. Martii. velin 1r3. 30. Martii (1) . (1) §. Martii. Deeſt nunc in Regeſtis S. C., ſed il- lud nihilominus authen ticum eſſe Meratius contendit, quia refertur à Gavanto in Man. Epiſcop. V. Proceſio num. 7. in addit., & ſit conforme diſpoſitioni, quæ ei habetur in Cæremon. Epiſc. 214. 18. Sept. (1) (1) Et 2. Novembris. 221. 1641. (1) (1) Et 22. Nov. 1681. Anno vero 1686. 2 3. Mar- tii declaravit S. C. hoc præceptum ligare etiam omnes Regulares, etiam Patres S. J., neque poſſe excipi in Ec- eleßia Confeſſiones, maxime mulierum, durante tenz- pore noéturno, ſed expectandum eſſe, ut illuceſcat aurora l tam pro Confeſſionibus mulierum excipiendis, quam pro Eucharistia miniſtranda Fidelibus utriuſque ſexut. 22 2. 1I642. (1) (1) Hoc Decretum confirmavit Urbanus VIII. in Um Conſtit. Univerſa. 1 223. 8. Aprilis (1) (1) 18. Aprilis. 229. 1659. (1) (1) Coram Alexandro VII. 250. 1698. (1) (1) Derogavit S. C. huic Decreto 14. Maji 1707. 20. Aug. 1712. & 16. Sept. 1730. & integras SS. An- gelorum Veſperas utraſque cum ſola commemoratione ſequentis duplicis minoris eſſe recitandas ſtatuit. 2 5 1I. 1664. (1) (1) Non extat apud Meratium; idem tamen præce- ptum fuerat 2. Maji 1620. Ude. 252. 2 3. FDr. 1666. (1) Vy 4 (1) 13. 712 Ad R. P. La-Croix Theolsgiam Moralem (1) 13. Febr. 1666. Simile Decretum prodiit 5. Ma- j1 1736. 256. 7. Sept. (1) (1) 7. Decembris. 272. 1680. (1) (1) Huic Decreto derogatum eſt à S. C. 26. Nov. 173 5. 15. Sept. 1736. 8. Martii 173 8. ſtatuente, ut quoties toto anni decurſu de illis celebrari non valeat, tunc in illo anno diebus eorum propriis conſiderentur tanquam ſimplices, faciendo illorum commemoratio- “ nem, ut fit in ſimplicibus. 281. 13. Januarii 1683. (1) (I) Lege 13. Junii 1682. 283. 10. Martii 1683. (1) (1) 20. Martii 1683. 293. 29. Julii (1) (1) 30. Julii. 2125. In Sabbato ſancto (1) 1690. (2) (1) Etiamſi occurrat Feſtum Annunciationis B. M. V. (2) Approbante Alexandro VIII. 299. 1699. (1) (1) Idem in ſimili caſu de Hymno S. Hermenegildi ſtatuit S. R. C. 5. Maji 1736. 303. Multis in locis (1) 169 3. (2) (1) Hodie ex S. Benedicti XIII. ſanctione 22. Aug. 1727. ubique à Chriſti fidelibus celebrari debet. (1) Meratius non habet hoc Decretum, cui, etſi ex- taret, idem Benedictus XIII. derogavit, edito Decre- 2 5. Jan. 1729., in quo ſtatuit, hoc Officium eo in ca- ſu die Sabbati immediatè ſequenti recitandum eſſe, non obſtante, quòd dictàâ die occurrat aliud Officium alte- rtius Sancti, dummodo non ſit altioris ritůs, Feſtum vero Sancti occurfentis juxta Rubricas generales trans- ferendum eſſe. 307. 8. Febr. (1) (1) 7. Febr. 7 3 102 unde, Climun S1e n. sDecn jtlldcb 6. e. Cei Andlſum 65 Bened 60, . or hnli⸗ lcag er. Nemne r enn lumn i Wg i Sapplementum, ſve Acceßſiones. 713 3 10. (1) (1) Suppoſititium omnino Decretum, ut latè pro- bat Meratius in addv. ad Gavant. part. 2. Rubr. Miſſ. Tit. 10. num. 2 8. & ſeqq. 319. (1) (1) Hoc, & tria ſequentia Decreta abſunt ab Indi- cibus Meratii. Ne in his quidem invenio D. 322. 324. 325. 32 8. 355. 358. 323. 1533. (1) 7 (1¹) Lege 1633. 329. 1706. (1) (1) Approbante Clemente XI. 27. ejuſdem menſis, S& anni. 332. 1703. (1) (1) Dectetum approbatum à Clemente XI. 12. Jan. 1704. Idem die de ſequente. 349. I1. Jan. (1) (1) 11. Junii. 359. 22. Maji 1700. (1) (1) Hoc die, atque anno nihil ejuſmodi reperio à S. C. conſtitutum apud Meratium, fed 23. Junii 1736. 36 1. I2. Sept. 1716. (1) . (1) His Decretis alia addamus ex Meratii diligentiſ- ſimi viri Indicibus, de quibus vide mox dicenda ad n. 2056. 362. Clerici parati, ratione Paramentorum, thu- rificandi ſunt ante Beneficiatos. 10. Junii 1602. 363. Benecficiati parati incenſentur ante non para- tos. 30. Aug. 1602. 364. Monachi Congregat. Caſſinenſis non ſunt ullo modo cogendi accedere, niſi ad Proceſſionem Sanctiſ- ſimi Sacramenti juxta eorum antiquam conſuetudinem. 10. Junii 1602. Urbanus VIII. 1638. Conſtit. 25 5. Nuper. 36 5. Epiſcopus non poteſt cogere Regulares „ut fa⸗ ciant commemorationem ipfſius in ultima collecta. 10. Junii 1602. Vy 5 366. 714 Ad K. P. La-Croiæx Theologiam Moralem 366. Conſuetudo immemorabilis, ut præter Dia- conum, & Subdiaconum Canonico celebranti aſſiſtat unus Cappellanus cum Pluviali, ſervanda eſt. 19. Junii 1602. 367. Subſtitutus Archipresbyteri non debet cantare Miſſas, quæ ad ipſum Archipresbyterum pertinent, nee locum, & honorem incenſi, & pacis ipſius Archipres- byteri prætendere. 14. Dec. 1602. 368. Poteſt Epiſcopus etiam in Eccleſiis Regula- rium cantari facere Miſſas Rogationum per ſuos Cano- nicos. 25. Jan. 1603. 369. Vicarius Generalis præcedere debet omnes Di- guitates, & Canonicos, dummodo non ſint parati ſa- cris Paramentis, & dummodo dictus Vicarius non ſit ex numero Dignitatum, vel Canonicorum ejuſdem Ec- cleſiæ, & velit tanquam Dignitas, vel Canonicus in Choro aſſiſtere, diſtributiones quotidianas lucrandi gratiâ, quia tunc ſedere debet in ſtallo, ſeu loco ſuæ Dignitatis, vel Canonicatus. 12. Apr. 1603. 370. Afſiſtentiæ ratio non habetur in receptione Ci- nerum, Candelarum, & Palmarum; ſed quilibet de- bet accedere ſecunduùm prærogativam ſui Ordinis. 23. Maji 1603. 371. Sub nomine Patroni Loci, de quo Regulares tenentur recitare Officium ſub Ritu duplici, non venit Patronus Parochiæ, in qua commorantur. 14. Febr. 1705. 372. Conſuetudo, ut oblationes, quæ offeruntur Cruci Ferià 6. in Paraſceve, dentur Magiſtris Cæremo- niarum, ſervanda eſt. 29. Nov. 1603. 373. Epiſcopo ſuſfraganeo tenentur Canonici afſi- ſtere, quando nomine proprii Epiſcopi ſanctiones Epi- ſcopales exerceat. 21. Febr. 1604. 374. Una clavis Reliquiarum Sanctorum eoncecdhi poteſt Magiſtratui Sæculari. 8. Maji 1604. 775. Clerus Eceleſiæ Cachedralis unitus ultimo loeo . ince⸗ 8 ſhet idlin Arlesr leuum l 1004 Nabimr 18. Men rletiunc iun ine 9, Cno Mne Cen Ernbsl mii PCnt UIlnpn Nſlete H. o. 8. Mont ee N Hlun res Er. Me ferunte lgedlub Necer troſtnet Min lein li l NS rlhen an . nekere nfnirn, luke Supplementum, ſive Acceſſionet. 715 incedere debet in Proceſſionibus; nec Clerus, vel Ca- nonici aliarum Eccleſiarum debent cum dicto Clero Ca- thedralis incedere. 21. Aug. 1604. 376. Non debet aſſiſtens Epiſeopo deponere illi Bir- retum de capite“, ſed ipſe ſibi detrahat. 21. Aug. 1604. 377. Poteſt Epiſcopus ex cauſa neceſſitatis Olea Sa- cra eonficere cum minori numero Miniſtrorum, quàm præſcribitur in libro Pontificali. 21. Aug. 1604. 378. Preces ordinatæ ad impetrandam pluviam non ſunt recitandæ inter Miſſarum ſolemnia, ne Miſſæ Sa- crificium interrumpatur. 11. Junii 1605. 379. Canonicus, vel Dignitas factus Epiſcopus cum recentione Canonicatús, vel Dignitatis, debet præce- dere omnibus Dignitatibus, & Canonicis, etiamn ipſo antiquioribus. 24. Sept. 1605. 380. Conſuetudo immemorabilis aliquibus in Lo- cis, ut Campanæ in ſalutatione Angelica non pulſen- tur ante pulſationem in Eccleſia Matrice, ſervanda eſt. 24. Sept. 1605. 381. Magiſter Cæremoniarum, non autem Sacriſta debet vocare Vicarium, ut horàâ debitâ, ſi voluerit, ad Eccleſiam accedat. 26. Nov. 1605. 3 82. Abbas ſemel benedictus cum uſu Birreti, ſi transferatur ad aliam Abbatiam cum uſu Mitræ, non indiget alià benedictione, ſed poteſt per ſeipſum Mi- tram capere. 2 5. Febr. 1606. 383. Cappellanus Confraternitatis non poteſt ſuo arbitrio ſine expreſſa licentia Epiſcopali proceſſiones fa- cere. 4. Martii 1606. 3 84. Euchariſtia non eſt ſingulis diebus exponenda ſuper Altare, ſed in quibuſdam tantum ſolemnitatibus. 4. Martii 1606. 385. Vicario non licet dare Benedictionem Diaco- no, antequam cantet Evangelium „ neque benedicere Prædicatori', antequam Pulpitum aſcendat. 17. Martii 71607. 386. 716 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem 386. Primicerius, licet dubitetur, an ſit Dignitas, debet in Proceſſionibus capere Pluviale ſicut Dignitas, & non Planetam, ſicut Canonicus. 28. Aprilis 1607. 387. Genuflectendum non eſt ad Orationes in Miſ- ſa ſolemni, in qua dicitur Gloria, & Credo. 19. Maji 1607. 388. Canonici omnes ex utraque parte Chori thuri- ficandi ſunt ante Manſionarios, non obſtante conſue- tudine in contrarium. 19. Maji 1607. 3 89. Canonici duo Diaconi aſſiſtentes, & non Pres- byter aſſiſtens, debent elevare fimbrias Pluvialis hinc inde, dum Epiſcopus progreditur, & thurificat Alta- re. 19. Maji 1607. ⸗ 390. Gloria in excelſie Deo, dicitur in Miſſis Voti- vis B. M. V. tam in Sabbatis Feriarum, quàm in Sabba- tis Adventůs; licet ipsâà die Officium non fiat de B. V. 19. Maji 1607. & 27. Julii 1609. 391. Clerici Seminarii debent in Proceſſionibus pri- mi incedere ante Clerum Sæcularem, & relinquere lo- cum digniorem Curatis. 1. Sept. 1607. 392. Gubernator Civitatis, etiamſi ſit uxoratus, thurificandus eſt immediatè poſt Canonicos; abſente vero Epiſcopo, immediatè poſt Vicarium Generalem. 2. Maji 6ο6. & 17. Novemb. 1607. 393. Miſſlæ Conventuales infra Octavam Corporis Chriſti poſſunt, ubi eſt conſuetudo, cantari ſine Dia- cono, & Subdiacono, excepto die Feſto, ae Domi- nicâ, & die octavâ. 15. Martii 1608. 394. Non approbatur uſus duorum Thuribulorum in incenſatione perſonarum. 1 5. Martii 1608. 395. Benedictio Candelarum, Cinerum, & Pal- marum, & aliæ ſimiles actiones, quas faceret Epilco- pus præſens, eo abſente, vel impedito, ad primam Dignitatem, non vero ad Canonicum Hebdomada- rium pertinent. 21. Martii 1609. & deficiente prim Dignitate ad ſecundam, & ſic ſicceflivè. 2 5. Junii 1611. 396. Po- Arinen Aepble orenhoe n ulen e 6, mera i Clul MNrn Atümelt 61. Nine botzicc rCe 14. 6P0). Mul Ornricch mni umn Geh, n! 8 N . folgc ad Supplementum, ſive Acceſſionet, 719 396. Poteſt Epiſcopus compellere Regulares, etiam per cenſuras, ut accedant ad publicas Proceſſiones. 27. Julii 1609. 397. Curatus ratione Stolæ debet præcedere aliis Presbyteris, etiam Canonicis Eccleſiæ Collegiatæ. 24. Octobr. 1609. . 398. Reliquiam deferre in Proceſſionibus H ad Superiorem Convents, unde Reliquia aſſumitur, qui cum Miniſtris paratis ultimo loco incedere debet; ſed Regulares debent in dictis Proceſſionibus cedere di- gniorem locum Clero Sæculari. 23. Januar. 1610. 399. Canonici tenentur ad cantandam Miſſam Con- ventualem de Officiv currenti, ut lucrentur diſtribu- tiones, nec ad ſatisfactionem ſufſicit Miſſa in Aurora. 25. Junii 1611. 40ο. Miſſa Conventualis de Feſto, ſeu de Feria cur- renti omnino cantanda eſt, non obſtante quâcunque contrarià conſuetudine. 28. Januarii 1612. 401. Non poſſunt Regulares Proceſſiones facere ex- tra Eccleſiam in Feria V. in Cœna Domini, nec in Feſto Corporis Chriſti, extra eorum juriſdictionem, & per Parochiam alienam. 11. Dec. 1613. 402. Si incœptâà Conſecratione Eccleſiæ, correptus morbo Epiſcopus deficiat, & præſertim antequam un- gantur Cruces, veaſſumenda eſt Conſecratio. 12. Apr. 1614. 403. Miſlæ Votivæ jam acceptæ, quæ non poſſunt celebrari diebus impedhtis, debent recitari de Feſte oc- currenti cum applicatione Sacrificii. 19. Maji 1614. 404. In Mifla Patroni minus principalis non debet dici Credo. 2. Dec. 1684. 405. Si in Deminica IV. poſt Paſcha legantur Le- ctiones initii Epiſtolæ B. Jacobi Apoſtoli; in Feſto SS. Apoſtolorum Philippi, & jJacebi legendæ erunt Le- ctiones ejuſdem Epiſtolæ, quæ occurrent dicendæ in il- la Feria. 5. Maji 1736. 40σ. Dam I 8 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem 406. Dum elevatur Euchariſtia Sanctiſſima, Cano- nici, & Clerus, ſive in Choro exiſtant, ſive proceſſio- naliter incedant, ſemper debent genuflectere. 2. Maji 1620. 407. Reliquiæ Sanctorum, quæ deferuntur in Proceſ- ſionibus, non debent deferri ſub Baldacchino. 23. Martii 1686. 408. In Feſto Stigmatum S. Franciſci adhibetur co- lor albus. 9. Decembris 162 3. . 409. Canonici non poſſunt uti pallio, & pileo in Choro, quando aſſiſtunt etiam Complerorio. 17. Ju- lii 1627. 410. Nequeunt Regulares SS, Sacramentum expo- nere ſine licentia Ordinarii. 26. Febr. 1628. 41II. Miſſæ S. Gregorii pro vivis, & defunctis im- preſſæ, Xv. Auxiliatorum, & de Patre 5Æterno prehi- bitæ ſunt. 8. April. 1628. 412. Non licet mulieribus comitari Proceſſiones per Clauſtra Monaſteriorum Regularium, niſi adſit expreſſa licentia Sedis Apoſtolicæ. 30. Septemb. 1628. &5. Julii 16331. 413. Non potcſt prohiberi celebratio Miſſæ in Ora- torio ruri ædificato per Laicum, antequam celebretut Miſſa Parochialis. 3 I. Martii 1629. 414. In anniverſario translato ob Feſtum de præce- pto, non variari debet Oratio: cujus Anniverſarium Dopoſitionis diem &c. 4. Maji 1686. 415. Sæpius decretum eſt, Epiſcopos carere facultate delegandi aliis benedictionem Paramentorum, & ea- rum rerum, in quibus unctio non adhibeatur. 22. De- cemb. 1629. . 416. Occurrente Feſto S. Marci die Dominico, in Miſſa Rogationum non dicitur Credo, quia eſt Miſſa Ferialis. 2 5§. Septemb. 1688. 417. Spinæ de Corona Domini Jeſu Chriſti inter alißs enin Me miban iindebbe 111646. el. Ml llun co Iomimn e LC— uuten 4 6,. An⸗ ttunia 6Deroni 14 Wn tle ol, n Cen 1649,. 9). Nit Ue inſen Erman, 4, CoN l 4 Eunmn Ulntin le 8 ſe mnn 4 1 Supplementum, Euvs Acceſſtones. 719 Reliquias inſignes computantur, & ſpeciali notàs, & cultu dignæ ſunt. 21. Junii 1632. 418. Miſlæ votivæ, quas ex obligatione aliqua Ec- cleſia tenetur per hebdomadas celebrare certis diebus præſcriptis, in quibus multoties occurrit Feſtum de præ- cepto, debent transferri in alteram diem Feriatam non impeditam. 9. Decemb. 1634. 419. Miſſæ Votivæ non polſlunt dici ullo modo in Dominica Palmarum. 14. April. 1646. 420. Miſſa de Dominica Pentecoſtes non poteſt re- Ppeti in Sabbato quatuor Temporum Pentecoſtes. 14. April. 1646. 42 1. Miſſa ut in die obitùs, prælente corpore, ul- tra Miſſam de Communi Defunctorum, celebranda erit, quando aliquis obierit in die Commemoratio- nis omnium Fidelium Defunctorum, 14. Aprilis 1646. 422. In Canone omnino facienda eſt commemo- ratio de Epiſcopo, etiam ab exemptis. 2 5. Septemb. 1649. 423. Sabbato Paſſionis debent velari Imagines, & Cruces, etiamſi occurrat eo die Feſtum Sancti Titula- ris, vel Patroni Eccleſiæ. 16. Nov 1649. 424. Velum, quo cooperitur Crux in Altari, ſemper debet eſſe coloris violacei, & nunquam etiam in Fe- ria v. in Cœna Domini eſt mutandum. 16. Novem- bris 1649. 42 5. Pyxis, Oſtenſorium, & Corporalia, quæ im- mediatè inſerviunt SS. Sacramento, debent benedici juxta formam, quæ habetur in Miſſali propria. 16. No- vemb. 1649. 426. Miſlſa, quando canitur ſine Miniſtris, non de- bet thurificari, neque Altare, neque Chorus. 19. Au- gaſti 1651. 427. Miſſa Votiva de B. M. V. in Vigilia Penteco- ſtes non poteſt dici, X9. Aug. I65I. 428. 720 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem 42 8. Miſſæ duæ ejuſdem Sancti immediatè una poſt aliam non debent cantari eâdem die in Eccleſia, in qua celebratur ejus Feſtivitas. 3. Aug. 16 52. 429. Miſſa non poteſt celebrari cum cæſarie ficta. 3. Aug. 16 52. . . ð 430. Miſſæ Votivæ de Titulari, & Patrono non poſ- ſunt dici cum Gloria, & Credo. 4. Aug. 1658. 43 I. Miſſa Votiva de B. M. V. cum loria, & Credo, ſed ſine Officio poteſt celebrari in aliqua die ob pnblicam cauſam, & ratione concurss. 8. Junii 1658. 432. Miſſæ currentes in honorem alicujus Beati non canonizati, non poſſunt celebrari, ſine ſpeciali indulto Sedis Apoſtolicæ. 28. Sept. 1658. 43 3. Beatorum reliquiæ in Proceſſionibus minimè circumferantur. 27. Septembris 1659. coram Alexan- dro VII. 434. Beati in Patronos non eligantur, nec eorum natalitia cum Octavis celebrentur. 27. Sept. 1659. co- ram Alexandro VII. 43 5. Miſſa ſolemnis in Dominica infra Octavam ali- cujus Sancti non debet celebrari de eodem Sancto, licet de conſenſu Ordinarii fiat Proceſſio ad ejus Eccleſiam. 24. Julii 1660. . 436. Miſſæ omnes de Sanctis ſub ritu duplici exclu- duntur ab Octava Epiphaniæ, præter eas, quæ ſunt Primæ Claſſis, nempe Titularis, & Patroni principalis, ac Dedicationis Eccleſiæx. 20. Novemb. 1660. 437. Symbolum in Miſſa ſolemni poteſt decantari in illa Eccléſia, ubi eſt Altare erectum ſub invocatione alicujus Sancti, ratione concursũs ad præſcriptumRu- bricarum, licet de eo fiat Officium ſub ritu ſemiduplici. 1. Apfil. 166 I. 43 8. Miſa in die Solemnitatis Corporis Chriſti non debet cautari poſt abſolutam Proceſſionem, & hujuſ- modi conſuetudo omnino abroganda eſt. 3. Junii 1662. 432 hH ſto Cer nendo * piren NCi lbeenl 67 ,Mocni uekllitn ndchnion rinannn A. MNo dlo, Eem nalle, ttkcun in kunrun 1 Ane Uchs rth inſt tunte Abrinc 1— Uer infe 1. Qunde⸗ lect 45, W . Orari di Supplementum, Eve Acceſſtones. 721 439. In Feſto SS. Corporis Chriſti ſervanda eſt di- enlka 3 7. 6 ſpoſitio Cæremonialis Epiſcoporum lib. 2. cap. 3 3. in reponendo SS. Sacramento, ubi nulla fit mentio de v. Dominus vobiſeun, non verèò Rituale Romanum, ubi dicitur addi Dominus vobiſcun „ G ſie ſervat in Urbe Summus Pontifex. 16. Junii 1663. & 28. Sept. eeit NN 1675. . 440. Parochis miniſtraturis SS. Sacramentum infir- ind mis non eſt licitum de die, neque de nocte uti parvo pi- leolo in delatione ejuſdem per Civitatem, ſub prætextu alicujus infirmitatis, abſque ſpeciali Sanctæ Sedis licen- tia. 13. Aug. 1695. 441. Miſſa Votiva dum cantatur pro re gravi de ali- quo Sancto, ſemper dici debet cum loria, & Credo, & cum colore, quo utitur in Feſto, cujus Miſſa canta- u tur. 13. Aug. 1667. 442. Intuitu alicujus Altaris privilegiati in aliqua Eccleſia non licet exponere Tabellam ſuper januam ip- ſius Eccleſiæ cum inſcriptione: Indulgenza per li Mor- ui; ſed tantùm ſuper ipſo Altari privilegiato conſuetis verbis: Altare privilegiatum pro Defunktis. 13. Au- guſti 1667. 443. Miſſa S. Crucis non debet ullo modo celebram die Veneris infra Octavam Nativitatis D. N. J. C. non obſtante quâcùnque prætensâ conſuetudine il- lam celebrandi ſingulis diebus Veneris infra annum, & ſignanter infra Octavam ſupradictam. 12. Januar. 1669. . 444. Quando adeſt legatum, quòd Sacerdos, ante- quam diſcedat ab Altari, recitet aliquod Evangelium, Pſalmum, ſeu Orationem poſt terminatam Miſſam, de- bet oneri ſibi injuncto ſatisfacere poſt fſinem Miſſæ, exutis veſtibus Sacerdotalibus, & cum ſola Cotta in Altari, vel in Sacriſtia, & ſic legatum adimplere. 31. Aug. 1669. . 44 5. Miſlam in Altari majori, ubi eſt expoſitum pu- D Ad P. La-Croix Theol. Sappl. 2„.2 blicè 722 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem blicè SS. Sacramentum, non licet celebrare, præſertim ſi in Eccleſia adſunt alia Altaria, in quibus celebrari poſſit. 9. Aug. 1670. 446. Miſſlæ Defunctorum non poſſunt celebrari niſi cumvolore nigro, vel ſaltem violaceo. 21. Junii 1670. 447. In Exequiis Parvulorum in Feria v. & vI. & Sabbato Majoris Hebdomadæ, poteſt omitti Gloria Pa- l tri in Pſalmis, qui dicuntur pro conformitate temporis. Mit 16. Januar. 1677. ſ Mnn 448., Diaconus miniſtrans mus Canonico celebranti, Muo, ann ut benedicat, debet dicere: Benedicite, Pater Reveren- Cumd de, & non Pater Reverendiſſime. 4. April. 1699. e 449. In Eccleſiis permittuntur Altaria tantuùm anti- mllon qua Sancétis veteris Teſtamenti Prophetis dicata. 3 T. gudhung Aug. 1697. ltbe 450. In depoſitione Defunctorum in verbis illis: non intres in judicium cum ſervo tuo, quando eſt muliex, GIli aut plures ſunt Defuncti, non poſſunt verba ſervotuo, . immutari in ſerva tua, vel ſervis tuis, abſque ſacræ Ru- gin in bricæ læſione. 3 I. Aug. 1697. nti 451. Ante verſiculum, qui dicitur Communio, coo- * periendus eſt Calix velo in anteriori parte, prout ante Llcn Confeſſionem. 1. Martii 1698. R 452. In Dominicis Advents, & Quadrageſimæ, in ißin quibus fit de duplici primæ Claſſis, non ſunt cantandæ Yen d) duæ Miſſæ. 5. Julii 1698. Rnn 453. In Feſto Translationis Patroni principalis Ca- aheh, thedralis ſub ritu duplici majori non poteſt in Miſſa dici eun Symbolum, nec in ipſa Eccleſia Cathedrali, neque e er totam Diœceſim. 19. Junii 1700. Neque in Feſtis unde 88. Martyrum, Confeſſorum, & Virginum, quæ cele- Wel brantur ſub eodem ritu duplici majori. N dol 454. Benedictio publica ſacrorum cinerum facien- ull⸗ da in Feria Iv. poſt Dominicam Quinquageſimæ » non poteſt ſeri poſt Tertiam, ſed ſervandæ ſunt Ru- A bricx, iIl 9. a “R Supplementum, ſive Acceſſiones. 72 3 d bricæ, in quibus præſcribitur poſt Nonam. 22, Januar. 1701. 455. Sacerdotes non debent deferre manutergium * ſuper Calicem, tam eundo, quàm redeundo ab Altari. 1. Scptelnb. 17033. dkti 456. Non eſt toleranda conſuetudo exponendi pa- “ tenter Hoſtiam conſeeratam reſervandam à Feria v. in i, -Cœna Domini uſque ad ipſius conſumptionem in Feria um - vI. in Paraſceve. 14. Febr. 1705. 457. Antiphona B. M. V. in fine Officii debet omitti in Choro, quando immediatè ſequitur Miſſa, quæ in .FEccleſiis non Cathedralibus, & non in Collegiatis, ſed in minoribus etiam Regularium, licet non cantetur à Choro, ſed coram Clero legatur tantùm à Celebrante, uEhabenda eſt tanquam Conventualis; G& in Feſtis ſecun- deæ Claſſis debet omitti commemoratio S. Simplicis eâ- dem die occurrentis. 14. Febr. 1705. 45 8. In Feria vI. poſt Octavam Aſcenſionis, ſi occur- rit Feſtum Ix. Lectionum, facienda eſt in Miſſa com- memoratio illius diei, niſi Feſtum fuerit ex ſolemniori- bus, juxta Rubricam. 4. April. 17055. 459. Si accedat ad Regularium Eccleſias Epiſcopus Titularis ſuffraganeus ad celebrandum Pontificaliter, non debent Regulares ci Baldachinum erigere, quod nec in Eccleſiis ſuis, nec in exemptis Dicœceſibus illi competit, quamyvis accedat de licentia Ordinarii. 6. rMartii 1706. 460. Feria III. Rogationum non dicitur ſecunda Ora- tio Dominicæ. 25. Septemb. 1706. 461. In die S. Laurentii Titularis alicujus Eccleſiæ Cathedralis, vel Matricis nullius Diœceſis, non eſt reci- tandum Symbolum Apoſtolorum in aliis Ecclenis ejuſ- dem loci, ſed tantům in Eccleſia Ppropria. 2 3. Martii 1709. . 462. Quando per annum fit apud Privilegiatos Offi- cium de Immaculata Comceptione, vel ſub alio Titulo, ZP Z. 2 vel 724 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem vel de Sancta Maria in Sabbato, vel de SS. Sacramento, ſi dicatur aliqua Miſſa Votiva non habens Præfatio- nem propriam, Præfatio debet eſſe de communi, vel de tempore, ſi tunc ſpecialis dicatur; non veròè ea, quæ eſt conformis Officio. 16. Junii 1708. 46 3. Cingulum, tertium indumentum Sacerdotale, poteſt eſſe coloris Paramentorum. 8. Junii 1709. 464. Inſtrumentum Bugiæ, de candela ſerviens Epi- ſcopo, non poteſt eſſe materia Ordinis Acolythorum lo- co Candelabri, ſeu Ceroferarii. 8. Junii 1709. 46 5. Infra Octavam Corporis Chriſti, & Nativitatis Domini prohibentur Miſſæ Votivæ, vel pro Defunctis. In Miſſis verò ſolemnibus pro re gravi infra eadem Octavam celebrandis, dicenda eſt Præfatio juxta Rubri- cam Generalem tit. 12. num. 4. 2 5. Septemb. 1706. ap- rôbante Clemente XI. 29. ejuſdem. 466. In Vigilia Omnium Sanctorum, ſi occurrit dici Miſſa de Feſto ſemiduplici, poſt orationem Vigiliæ, ter- tia Oratio erit Acuntctis, non verè de Spiritu Sancto. 2 I. Jun. 1710. 467. Quando Feſtum S. Petri Marryris transfertur extra tempus Paſchale, Evangelium erit: Si quis venit ad me. §. Maji 1736. 46 8. Dum Miſſa cantatur coram SS. Sacramento in Altari expoſito, debet fieri commemoratio de eodem SS. Sacramento poſt omnes alias commemorationes de præcepto, & in Miſſis ſolemnibus tantùm Feſtorum primæ, & ſecundæ Claſſis eſt facienda ſub unica conclu- ſione. 23. Jun. 1736. 469. Sequentia in Miſſa de SS. Nomine jJeſu eſt omit- mittenda. 23. Jun. 1736. 470. Si ſecunda Oratio eſt de spiritu Sanéto, aut de ᷣo fiat mentio, tertia ſive ultima non debet concludi: ejuſdem Spiritus Santcti Deus. 15. Sept. 1736. 47 1. Poſt expoſitionem Reliquiæ Sanctiſſimæ Crucis, vel p eſ cl 61. M rm 7 Nli mm: 1 1 ſehe. e Dueni nenin lunpn 5Kmmen Umkcu Monen irail um, en Arceci ihacdhli liriſeh nid hol Koltadete Gen Clpteh Otr 4 1 1 eri Ne Polne 1 , le ing 5 * 2 dee Supplementum Rve Acceſſiones. 725 nin vel poſt ejus delationem in Proceſſione, benedicendus Ekn eſt populus cum ipſa. 15. Septemb. 1736. Aonſetg, 472. Reliquia Sanctiſſimæ Crucis non eſt incenſanda ACelebrante genuflexo. 15⁄ Septemb. 1736. ne 3473: Epiſcopus poteſt cogere Sacerdotes Sæculares, nin ut audiant Confeſſiones Sacramentales cum ſuperpelli- ceo, & Stola; & Regulares cum Stola tantum. 28. 474. Benedicétio cum 88. Sacramento danda eſt in ſine Hymni: Pange lingua, non verò ad v. Sit & bene- dictio. §. Febr. 1639. 475. Patena ad Miſſam in extremitate, ſeu ora Pate- næ congruentius eſt oſculanda. 24. Julii 1683. 476. Lampas ardens omnino retinenda eſt ante Al- tare SS. Sacramenti; non verò ſupra valvas Eccleſiæ in in Choro de diametro oppoſito ante prædictum Altare. i 22. Aug. 1699. 477. Diſponente S. C. quòd Regulares ad Octavas Patroni principalis non tenentur, quæſitum fuit, an ly non tenentur, excludat etiam libitum, ita ut Regulares non poſſint de dicta Octava recitare, ſi velint? Reſpon- ſum fuit, excludi etiam libitum, & non poſſe, niſi id ſpecialiter ipſis Regularibus indultum fuerit ex vi con- ceſſionis Apoſtolicæ, vel Conſtitutionis Religionis ab Apoſtolica Sede approbatæ. 20. Maji 1683. Idem expreſſè de Monialibus conſtitutum, quod ſpe- ctat ad Octavam Dedicationis Cathedralis. II. Febr. 1702. 47 8. In Feria IV. poſt Octavam Aſcenſionis poteſt Grlte fieri de Officio Semiduplici translato. II. Aug. 1691. 479. In Officio ſimplici Martyris, qui ſanguinem non fudit, ſemper pro ſecundo Reſponſorio dicendum eſt: Domine præveniſti, quæcunque occurrat Feria. 10. Jan. 1693. 480. Octava Omniùm Sanctorum tanquam dignior, „. 2 3 præ- 726 AdR. P. La⸗Croix Theologiam Moralem præferenda eſt Octavæ Dedicationis Eccleſiæ. 5. Mar- tii 1609 5§. 481. Sancti Martyres in concurrentia Offieii Dupli- cis cum Sancto Confeſſore, non debent habere inte- gras Veſperas propter majorem dignitatem, & nobili- tatem, quam habet Martyr præ Confeſſore; neque Confeſſor habet integras Veſperas in concurrentia cum Virgine ob dictam majorem dignitatem. 4. Dee. 1799. 482. In concurrentia Feſtorum ejuſdem Rits, & aliàs quomodocunque parium, primum locum habebit Offi- cium Eccleſiæ particularis, ſecundum Ordinis, ſeu Re- ligionis, tertium Diœceſis, quartum Nationis, quintum Eccleſiæ univerſalis. 23. Jun. 1736. 48 3. In Deſponſatione B. M. V. non eſt facienda com- memoratio Sancti Joſephi, niſi conſtet de ſpeciali con- ceſſione. §. Maji 1736. & 2 3. Jun. ejuſdem anni. 484. In die Octava Dedicationis ſemper funt repe- tendæ Lectiones in primo Nocturno, quæ jam lectæ fue- runt in primo Nocturno Ofſcii de ipſomet Feſto Dedi- cationis. §. Maji 1736. . 48 5. Ubi Feſtum Sanctiſſimæ Trinitatis eſt titulus Eccleſiæ, non eſt dicendum per totam Octavam, ſive Officium fiat de Octava; ſive de alio Feſto occurrente, Symbolum Sancti Athanaſii, ſed ſolùm in ſolemni Fe- ſto Sanctifſimæ Trinitatis, & in die octavo ejuſdem. 4. Maji 1736. 486. In Dominica in Albis poteſt legi nona Lectio de Simplici Feſto occurrente, 5. Maji 1736. Hæc ſatis. Alia ſuis locis attulimus, ubi de Horis Canonicis, de- que Sacroſancto Miſſæ Sacrificio. Cætera minus ad mo- ralem Theologum pertinent. S Lib. 6. p. 2. n. 2056. collecta (r) . (2) Ego verò, ut aliàs monui, illa contuli cum Me- ratii Indicibus. Ut autem ſcias, quæ danda ſit Meratio ſdes, audi illum in Præfatione ad univerſum H æ. Aude n ſene alitci⸗ 4Sler rurev lu ſami nlo E Kbl ücinn Carber, la. y 1 Aſluin ie N.n ge. Iud 63. Min 62. Nnd eyſanu. e 10. 1 llng, li. HH . ui Supplementum, five Acceßionet. 727 ¹Ræc de ſua Decretorum collectione ita dicentem: Exe- tnilti gimus illa ad ipſa authographa imo ex authographis n ipſis non ſemel eſoripfimus, cum nobis facilis permitte- iien 8 retur aditus ad Tabularia 0α Archetyporum fioret nſu- li ra acerdote Antonio Celt. Romano, zorundem Tabu- i laxriorum uſtode.. .Miſſa autem fecimnt, que ab n Authoribus aſſerta, citata, aut indicata, in Tabulariis, && Regeſtis S. K. C. reperiri non potuerunt, ne ſcilicet apocrypha , aut dubia, genuinis, & certis Pidem detra- berent. . Lib. 6. p. 2. n 32080. Annunciationis occurrerit die Veneris (1) () Ita ſtatuit Clemens XI. in edicto 15. Martii 1722. in quo privatas Miſſas prohibus diebus Jovis, Veneris, & Sabbati Sancti. Vide alia apud Lambert- .262. Lib. 6, p. 2. n. 20 8 3, elegi obſervandum (1) (¹) Non inutile judicavimus Indicem materiarum, ad quas ſpectant Decreta tum ab Authore noſtro, cuùm A nobis deſcripta attexêre, & ſingulis numerum Decrete- rum adſcribere. l A Bbas. 109. IIO. III. II 2. IT 3. 3 9 2. A Abſolutio ſuper cadaver. 327. Alleluja. I7.122. Altare. Ejus Conſecratio. 26. 36. 37. 3 8. Portatile. 27. 143. Majus. 2 5I. Privilegiatum. 7 8. 80. 267. 268. 442. Sancti Veteris Teſtamenti dicatum. 449. Anniverſauria. 74. V. Miſſæ Defunctorum. 414. Annulus. 198. Antiphonæ. 16 3. 164. 300. 316.457. Archidiaconus. 97. 101. Aſperſio Aquæ Benedittæ. 50. 269. Aſſiſtentia ad Miſſam, & Veſperas. 54. 88. 366. 370, V. Chorus. Aurora. 214. Z. 2 4 B. 72 8 Ad K. P. La⸗Croix Theologiam Moralem . 8 . Bbenri eorum cultns, Offcia, Peſta, Reliquiæ. 167. 16 8. 227. 22 8. 229. 230. 231. 23 2.233. 234. 432. 43 3. 434. L Benedictio Olctava in Offcio. 252. 2 53. Paramento- rum. 13 8. 13 9. 41 5. Candelarum, &c. 395.454. Cum Sancétiſſimo Sacramento. 474. Bugiæ inſtrumentum. 464. C Anmnpane. 129. 130. 145. 380. Candelæ 170. Canon. 146. 420. Canonici, & Dignitates. 11. 13. 2 8. 45. 50. 52. 53. 577 89.90.92. 9 5. 96.9 8. 99. 100. 102. 103. 119. 125§. 127. 132. 133. 154. 156. 19 5. 198.199. 213.305. 3 16. 324. 37 1.373. 379. 3,8 8. 389. 395. 3 99.406. 409. 448. Cantus Gregorianus. 156. Cappellani Confraternitatum. 3 40. 3 83. Monialium. 41. Cereus Paſchalis. 120. Chorus. 137. Rubricæ ad aſſiſtentium in Choro. 318. 319. 320. 321. 322.409. Cineres. 8 5, 170. Cingulum. 3 12. 463. Clerici Seminarii. 391. Coadjutor Epiſcopi. 12 5. 126. 147. Collegiatæ Eccleſiæ. 141. 153. 154. I 55⸗ Color. 408. Commemorationes. 124. 271. 285. 287. 288. 359. 45 8. 46 8. 483. Commemorationis omnium Fidelium Defunltorum dies. 244. 421. . Communio. 134. 160. Con- 1. ernt ſeruel etk Mande Kenmd Porll nin . nnler. Gemleche nbiſimr 639. Cone ſblen )) unn; lizſ. z ru eſt iſſ,2 . A N 1 , „. ) t, Mere eing. b Supplementum, ſive Acceſſioner. 729 Concio. 12. 226. ,, Confraternitates. 3 40. 3 41. 342. 343.344. 345. 346. 69 Conſecratio Eccleſie. V. Eccleſiæ. Altaris. V. Altare. ig Curatus. 397. e g Edicatio Eccleſiæ. V. Dies fixa. 3 5 5. D Ech conſecratio. I. 2. 402. Dedicationis Feſtum, Officium &c. 2. 3. 4. F. 6. 480. 484. Epiſcopus. 6 1. 69. 89. 90. 9 1. 9 3. 9 5. 96. 97. 100. 102. 104. 116. 13 2.144. 145. 156. 192. 23 3. 344. 365. 3 368. 373. 376. 377.379. 3 89. 3,96. 410. 41 §. 42 2. 459. 473. . Evangelium. 2 11. 305. 467. EFwpoſitio Saenkctiſſimi Sacramenti. 81. 287. 288. 384. 410. 439. 445. 45 6. 46 8. PEeelre in Eccleſia. 144. . Feria V. in Cœna Domini. 13 3. 134. 13 5. 148. 5399. 456. Leſtum ſimplex. 18. Duplex. 75. 76. 78. 79. 82. 307. Novem Lectionum. 58. Ad Libitum. 216.2 17. 218. Sanctiſſimæ Trinitatis. 383. Corporis Chriſti. 8. 4. 439. Conceptionis B. M. V. 330. Annunciationis ejuſdem B. M. 296. 297. 360. 361. Expectationis Partus. 300. 3 01. B. M. de Mercede. 331. S. Joſe- 4 Phi. 13 5. 136. 297. S. Antonii Patavini. 23 5. Oc- e currentia Feſtorum, ac translatio. 20. 219. 247. 249. 254. 2 5§5 §5. 2 5 8. 2 59.260, 26 1.274. 303. 3 2 3.467. N 482. NMfohmt G Enußerio. 387. 406. Gloria in excelſiz Deo. 117. 118. 266. 289. 290. 430. 43 1, 441. 1. 2 5§ Gla- G 73 AdR. P. La-Croia Theolagiam Moralzn Gloria Patri. 262. 447. CGCubernator Civitatis. 392. H Ebdomadarius. 149. 150. 241. 395. Horarum cautus. 3 1. 91. Hymnus Iſte Confeſſor. 281. 282. 349. 1 Paginer. 3 5. 5 1. 137. 167. 140. Indulgentiæ. 267. 26 8. 298. Hura Parochialia. 332.33 3.33 4. 335. 3367337. I. Ldander 311. 476. Leltiones in Officio. 245. 40 5. 486. Libri oſeulum. 140. Litanig. 2z 10O. Majores. 182. M MAeder Ceremoniarum. 3,2 5. 37,2. 3 8 I. Matutinum. 32. Defunctorum. 33. Miſſe obligatio. 115. Rubricæ ad Miſfam ſpectantes. 23 8. 242. 243. 42 8. 43 8. 444. 45 1. 455. Miſſ. ſolemnia. 37 8. Translatio. 76. 82. Miſſæ in media nocte Nativitatis. 2 2 1. Intra Clauſuram. 71. Miſſa Conventualis. 55. 56. 57. 5 8. 59. 60.6 2: 64. 6 5.66. 317. 39 3. 399. 400. 452. Defunctorum. 19. 60. 62. 76. 8 1. 82. 8 3. 84. 177. 244. 42 1. 446. Miſſæ Epitcopi ſolemncs. 7 3. Nova. 44. Peculiares ali⸗ quorum Ordinum Religioſorum, aut Locorum. 189. 190. Votivæ. 19. 60.6 2.7 3. 75:. 84. 117. 118.177. 266.403. 418.430. 44 1. NVanira . M. V. 64. 270. n41. 6,410. Hliclet 3 o , 16019. undnbo 4. in, ct 69,70, Plor 26 Ilenen e NM c. 0. iun bym⸗ un uj Al. I ani, , ſen, 16 139. Suppy lementum, ſive Arvceſſtones. 731 427. 43 1. Prohibitæ. 411. De Dominica Penteco- ſtes. 420. Sanctæ Crucis. 443. Moniales. 39. 40. 41. 71. 264. 265 5. MWMuſica. 43. . Nortaad libitum. 275. Ctava. 186.247. 249. 43 5. Corporis Chriſti. 15. 18.19. Epiphaniæ. 43 6. Nativitatis. 44 3. Om- nium Sanctorum. 480. Dedicationis Eccleſiæ. 480. 484. Oficium, ejus translatio, mutatio, &c. 15. 20. 677. ſſg, 68. 69. 70. 106. 116. 185. 191. 192. 193. 197. 2,00.201. 256. 257.272. 27 3.277. 283. 284. 285. 304. 3 30. 47 8. 479. Oficia ſemel in hebdomada conceſſa. 3 50.3 5 1.3 56.3 57. Ad libitum. 2 17. 220. 35 8. Officium SS. Corporis Chriſti. 16. Conceptionis B. M. 162. Parvum B. M. 121. 123. S. Rochi. 202. Defunctorum. 194. Oratio W. horarum. 306. 336. Orationes in Miſſa, & Offcio. 6 3. 15 8.179. 414. 46%. 466. 470. Oratorium Privatum. 108. 128. 338.339. 413. Organum. 225. 226. Pale. 313. Palmæ. 170. Paraſoeve. 161. Paſſio. 23 9. Patenta. 175. 475. Patronus Loci, Regni &. 20 3. 204. 20 5. 206. 207. 208. 209. 222. 271.404. 410.477. Lax. 94. Pileolus. 55. 16 9. 440. Præfatio. 17 1. 17 8. 290. 462. Primicerius. 386. Proceſſio. 3 9. 42. 72. 86. 119. 15 1. 183. 184. 235. . 236. P 9 732 Ad F. P. La-Croiæ Theologiam Moralem 1 236. 276. 308. 309. 31 5. 341. 342. 343: 375.:388 39 1. 396. 40 1. 406. 407. 412. Corporis Christi. 7. 9. 10. 1 1. 1I 3. 2 f. 22. 34. 36 4. 438. e PPf'ſalmi Pœnitentiales, & Graduales. 1052 Pyxis Ss. Enchariſtiæ. 212. 425. N REconcilisrio Eccleſiæ, ſeu Cyxmeterii. 131. d Kegulares. §K=6. 79. 146. 147. 151. 16 5. 183 184. 224.263. 279. 280. 308. 347. 3 50. 3 § 1. 35 2⸗ Ib, 364.36 5.36 8. 396. 398.40 1.410. 459.47 3·477. )(/, Reliquig. 2 3. 26. 3 1 1.374. 398.407. 43 3.471⸗472. ſe⸗ Reliquia inſignis. 18 5. 186. 193. 417. Ani ſe⸗ Keverentia. 180. Kagationes. 42. 86. 36 8. 416. 460. § Fbeaer Abbatum ſanttum. 295. 296. Sacramentorum adminiſtratio. 105. 2 10. 473. Sanbti non Canonixati. 3 8. 20 1. klleen Sequentia. 469. Clrnqi Septimum candelabrum. 73. Euege Suffragia. 159. Gerenid symbolum. 65. 117. 118. 166. 287. 289. 326. 347. Mliniel 404. 416. 430. 431,437. 441. 457. 46 1. 4 85. um ho b72. . 1 L Aervatnlen in quo aſſervatur SS. Euchariſtia. Un . OLn 213. 24. 25. Temporis præſcriptio ad recitandum in Choro Divi- NV. num Ofhicium. 314. . d Thurificatio. 4 5 46.47. 48. 49. 66. 88. 107. 152. n 362. 36 3. 3 67. 388. 389. 392. 394. 426. 472. efd Titulus Eccleſiæ, I14. 48 5. Altarium. 197. 6on hen⸗ V Ve- i . d Supplementum, ſive Acceſſtones. 733 r,e, e a g Blatio Altarium &c. 240. 42 3. 424. Veſperæ. 246. 247. 248.249. 250.27 5. 286.3 59. 481. Defunctorum. 86. Veſtes ſacræ. 142. Vicarius Epiſoopi. 2 8. 29. 30. 99. 103.176. 18 1.369. 3 81. 385. Figiliæ. 304. 427. 466. Lib. 6. p. 2. n. 2148. in utramque partem (1) (1¹) Quod Inſtrumentum Bugiæ de candela ſerviens Epiſcopo poſſit eſſe materia Ordinis Acolythorum loco Cendelabri, ſeu CGeroferarii. Nam S. R. C. 8. Junii 4 1709. in Decreto, quod 464. eſt in noſtris additioni- bus ad num. 2055. hujus ſecundæ partis L. 6. expreſsè ſtaruit, hoc inſtrumentum eſſe non poſſe materiam ejus Ordinis. 4 Lib: 6. p. 2. n. 2149. prior non eſt certa (1) ine (1) S. C. die 10. Januar. 17 10. in Senogallienſi Ordi- 1l natiotis Fr. Franciſco Aeſino Ordinis Capucinorum, qui Calicem quidem, & Patenam in Subdiaconatus ſu- ſceptione tetigerat, non autem librum Epiſtolarum ex inadvertentia Senogallienſis Antiſtitis, reſpondit ta- ctum Libri eſſe ſupplendum per Epiſcopum, etiam pri- vatim. T. 9, Keſolut. ſelect. ab anno 1700. ad 1718.- pag. 72. Lib. 6. P- 2. num. 2163. temitteret, inquit, Ca- KRrop. (1) i (1) Ut locum diſpenſationi eſſe cenſuit S. C. 16. Decembr. 1719. in IWprenſ: Diſpenſ. T. I. P. 252. & 12. Julii 1721. in Pariſienſi Diſpenſ. p. 50. & in Namur- senſi itens diſpenſat. 10. Martii 173 1. T. 3. pP. 10 1. Cau- te tamen procedendum, & gravitas coactionis ſolide probanda. Hinc ſæpius eadem S. C. definivit, Diſpen- ſationem minime concedendam eſſe, ut videre eſt T. 5. P. 94. 734 Ad R. P. La-Croix Theole giam Moralem. P. 94. in Arelat. T. 6. p. 273. in Conſtantienſi, & in eadem T. 8. p. 7 I. & in Pariſ. T. 12. p. 16 4. ſed etiam anno 17 16. in Hiſpalenſi T. 9. ubi ſelectæ Reſolutiones recitantur ab anno 1700. ad 1718. pag. 101. . Lib. 6. P. 2. num. 2176. hunc animum nunc ha- bere 1] I] Juramentum hoc plane neceſſarium eſſe pro do- micilio contrahendo ſemper cenſuit S. C., ut in Ugen- tina, ſeu Hydruntina Ordinat. 1. April. 1719. T. I. Reſol. p. 165. in qua fuit reſolutum, Ordinationem non pertinere ad Epiſcopum Ugentinum, ſed ad Ar- chiepiſc. Hydruntinum, in cujus Diœceſi Ordinandus majorem ſuorum bonorum partem habebat, una cum inſtructis ædibus, & inter Cives fuerat adſcitus, præſti- to tamen juramento ad tramites Bullæ. Similiter in Ro- mana, ſeu Tuſculana cit. T. 1I. Reſol. p. 299. 27. Apr. 1710. ſtatuit S. C. illicitè fuiſſe primà Tonſurâ, Mino- ribus, & Majoribus Ordinibus initiatum in Urbe ſine liceris Emin. Epiſcopi Tuſculani Franciſcum Antonuc- ceium, eo quod Pater origine Tuſculanus eſſet, neque juramentum exhibuiſſet Domicilii à ſe in Urbe contra- cti. Lib. 6. p. 2. nu. 2178. quo Conſtitutio n. 2172. requirit 1] I] Quæres I. An Coadjutor cujuſdam Canonica- tus cum futura ſucceſſione, & aſſignata Congrua, aliàs exterus, eo ipio dici poſſit ſubjectus Capitulo ad effe- ctum ſuſcipiendi Ordines, abſque alia dimiſſoria Epi- ſcopi ſuæ Originis? II. An ſupradicta Coadjutoria ſuf- ſiciat ſaltem, ut talis Coadjutor dicatur habere domi- cilium requiſitum à Conſtitutione Innoc XII. mox re- lata, ad effectum ſuſcipiendi Ordines, exeo, quod ex poſſeſſione talis Coadjutoriæ perpetuæ, videtur ſuffi- cienter demonſtratus animus perpetuò permanendi? e. aifrmative quoad utrumque, ſic enim reſpondit §.. C. 23. Auguſt. 172 1. T. 2. p. 70. in Elborenſi Dubiorumi ſed Skin 1 rlnnmet (poricutt Mal, 6 laſrei ,leitezt lſnuh! nale Mulihi, 4 uniun Cax Aurdoan nfonin ahetln ncerhie Ib. 1 1I lgeͤ le dd llumkb unhn ſo el. e, ilpuben mitire nt Supplementum, ſive Acceſſiones. 73 5 ſed & in Tarraconenſi 1. Julii 1741. T. 10. p. 86., cùm quæſitum,fuiſſet, an Coadiutorer alicujus Dignitatis, vel Caonicatüs cum fntura ſucceſſione, tam in caſu, quo Apſis Congrua portio, aut penſio per Coadjutum aßſigne- tur e* frubtibus bpraæbendæ ziuſädem Dignitatis, vel Ca- noniçatus, quam in caſu, gquo Congruam portionem ſi- bi aſignatam habeant ex propriis, vel alterius patrimo- nialibus bonis, donec per obitum Coadjutt hat locus eo=- rum ſucceſſioni ad dictam Dignitatem, ſeu Canonica- tum, licitè poſſint al Epiſcopo, in cujus Dirkceſi ſunt ti- tuli ejuſmodi Beneficiorum reſidentialium, ſine literis dimiſſorialibus Epiſeopi ſuæ Originis, vel præcedentis Domicilii, ad Ordines promoveri? reſcripſit S. C. Co- adjutoriam Canonicatus, vel Dignitatis ſußicere, ut Coadjutor dicatur habere Domicilinm requiſitum in Cvu- Nitnutione Innoc. AII. incip. S beculatores. Quæ quidem S. Cein hac Tarraconenſi deciſio iterum vocata fuit ad examen. 18. Apr. 1744. At, ut legimus T. I 1. Reſol. P. 283. reſponſum fuit, in deciſis, ſtandum eſſe præſti- to uramento ad formam Bullæ Speculatores, & amplius Inon debere hàc de re moveri quæſtionem. Lib. 6. p. 2. num. 2180. quod ſi quis habeat æqua- liter (1) (1) Vide, quæ præclarifl. Card. Lanfred. T. 6. Keſol. S. C. congeſſit in expoſitione cauſæ Bonon. p. 16 3. Ad- de autem, poſſe Filium familias poſt pubertatem Do- micilium ſibi conſtituere, & Domicilii jura nanciſci, ubicunque voluerit, etiam ſeorſum à Patre, ex L. pla- cet & L. non ntique ff. ad municipal. Non ita certum eſt de impubere, num ipfi liceat Domicilium habere à Paterno diſtinctum. Negant enim Feder. de Sen. Conſ. 153. Bald. conſ. 334: aliique citati in expoſitione Xa- vennatenfes Ordinationis T. I1. Keſol. S. C. p. 133. Nam impuberes carent animo, & intellectu ad Domi- cilii mutationem requifito. At de infante, qui è patria ſua ab Avo Materno Ariminum cvocatus, ibique diu re- tentus, 736 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem tentus, ac tandem hæres inſtitutus ſub conditione per- petuèò in ea civitate manendi, eam hæreditatem adie- rat, olim diſceptatum eſt apud Rotæ Auditores, num Domicilium illic ſibi comparâſſe videretur? Deciſum vero fuit, utique comparàâſſe, uti ex Deæciſ. 193. n. 2. & ſeqq. cor. Merlin. tum quia contrahendi Domicilii animus in iis duntaxat perſonis deſideratur, quæ hunc animum habere poſſint; tum quia pupillus, & infans rectè capax ſit acquirendi Domicilii per Tutorem, vel Patrem tanquam legitimum adminiſtratorem ex Barto- li aliorumque ſententia. Favet & huic de Domicilio ab impuberibus acquiſito ſententiæ S. C. in citata Ra- vennat. p. 13 4. decrevit enim ab Ordinario Ravennæz licitè ordinari poſſe Clericum, qui impubes Ravennam advenerat, neque Ravennæ tot annis poſt pubertatem commoratus fuetat, quot ad Domicilium conſtituen- dum præſcribuntur. Hinc enim fit, Domicilii annos ab adventu ante pubertatem ſecuto numerari potuiſſe; quod utique falſum eſſet, ſi impuberes Domicilium ſibi non poſſent ſtatuere. Lib. 6. p. 2. num. 2183. prout requirit Conſtitu- tio (1) (1) Hinc in Uxentina T. I. p. 197. S. C. 17. Jumii 1719. ſtatuit neque ſuſpenſionem, neque ſubinde ce- lebrando irregularitatem contraxiſſe Sacerdotem ab Uxentino Epiſcopo ordinatum, nullis requiſitis Lite- ris Teſtimonialibus Epiſcopi Neritonenſis, ad cujus Dieceſim quandoque advenerat aut causâ videndi ſuos conſanguincos, aut ſtudiorum causâ. Lib. 6. p. 2. n. 2185,& iterum alium ab Epiſcopo Domicilii (1) . (1) Statuit id diſertis verbis S. C. in Fandana Ordi- nuin 27. Febr. 1666. quæ T. 5. Reſol. P. 246. refertur. Lib. 6. p. 2. n. 2187. Quod dicitur n. 2174. (1) (¹) Nota diſputatum fuiſſe in S. C. 27. Julii 1697. an azste noiſſima Conſtitntione Speculatores poſſet Epi- ſcopus ſcnln uje alͤ Hurlſen Mlomfe ifnml, lb.0.).. Iurllel unirt,fl Imlonre Wiludo Wrileoi cnr; n, häülrcin⸗ Iho⸗ inlie aitcnn ſ i. Abe Wnc 1 heüle 6 hollm Uic eis rn C in h⸗ bil Supplementum, ſive Acceſſtonet. 7537 ſcopus familiarem triennalem ad titulum Patrimonü Aud, promovere ad ſaoros Ordines ob neceſſitatem, vel utili- eldnn tatem Eccleſia, nullo collato Eccleſtaſtico Beneficios re- en ſponſum porro fuit negative, ut refertur P. 67. I. 2. Muſig Theſ. Reſol. Id autem, quod in caſu Patrimonii fuit el Don tunc à S. C. reſolutum, exrenditur etiam ad titulum eh Penſionis, ita, ut poſt Bullam Speculatores, antiquæ lei reſolutiones nullum amplius locum habeant. V. Mo-. lurm, nacell. in formul. part. I. tit. 3. form. 27. n. 1. & 2. ir. Lib. 6. p. z. n. 2190. Quod Abbates attiner (1) Neo (1) Intellige Regulates. Nam quod ad Abbates Sæ- Ctine. culares attiner, privilegium non habent conferendi Sæ- D ilrr cularibus Tonſuram, & Minores Ordines, niſi poſt Tri⸗ dentinum illud obtinuiflent; Concilium enim ſuſtulit e ejuſmodi privilegia quibuslibet Abbatibus, qui Regu- Inn. lares non eſſent; ut proinde non illicita modo, ſed'& Dndän invalida ſit Ordinatio, quæ ab iſtiuſmodi Abbatibus mmriini ſiat. Quod ſi hoc illis Privilegium conceſſum fuerit Nnänkt Poſt Tridentinum, licitè & validè conferent primam Tonſuram, & Minores Ordines perſonis Sæcularibus iir in privilegio delignatis; aliis in privilegio non deſig- nonatis validè, ſed illicitè, & ordinati remanent ſuſpenſi. Fagnan. in cap. ſtatuimus num. 11. & ſeqꝗq. ibi: Abbates Benediltos (2) (2) Abbates quoque non Benedikti, ſi habent privi- egium ſpeciale Apoſtolicum conferendi Ordines Mi- nores, poſſunt ſuis ſubditis Regularibus conferre; ſe- cus, ſi id eis non fuerit ex privilegio Apoſtolico con- ceſſum. S. C. in Panormitana 16. Martii 1 647. T. 6. Reſol. p. 17 2. Pro Abbatibus vero Ciſtercienſibus ſatis eſt, ſi à ſuo Superiore Generali fuerint benedicti, juxta ejuſdem Ordinis privilegia, & conſtat ex S. C. in Ura- tislavienſi 1 2. Febr. 1714. T. 3. Reſol. P. 19. . Lib. 6. p. 2. nu. 219 1I. Declaratio Congregationis (1) . (1) Non una in hanc rem eſt S. C. Declaratio. Nam, Ad P. La-Croix Theol. Snuppl. Aa a ut 73 8 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ut omittam reſponſa anni 1647. & 1655:. quæ referun- Hanmch tur T. 6. Reſolut. p. 173. S. C. 12. Deceêmbr. 173 3. in mhe Briæinenſi ibid. p. 184. hiſce tribus dubiis. I. An liceat kid oſtn Abhati Monaſterii Stawmbſenſis Ordinis Ciſtercienfis Nn Tonſuram, & Minores Ordines conferre, non ſolum Elni⸗ Monachis ſibi ſubditis, ſed etiam aliis Regularibus ſibi non ſubditis? II. An liceat eidem Abbati Tonſuram, & Minores Ordines conferre Saæcularibus aliarum Dicce- ſum cum Dimiſſoriis ſui Ordinari, & ſine licentia Epi- ſcopi Brixinenfis? III. An taliter ordinati valide ſuſee- erint Ordines? Reſpondit, ad primum negativé quoad Axlie non ſubditos, ad ſecundum negative, ad tertium affr- Mulhu. mativè. Itaque Ordinati non indigent alia ordinatio- 1Arzui ne, ſed tantummodo abſolutione, & rehuabilitatione à& Ilinde Sede Apoſtolica obtinenda, ut loquitur eadem S. C. in Panormitana anno 1647. Lib. 6. p. 2. num. 2192. Greg. XIII. (r) (1) Vide etiam Decretum Clementis VIII. n. 2236. uæque ibi adnotabimus. . Lib. 6. p. 2. nu. 2196. in fine Sanctitas ſua reſcri- pſit, Acquieſcat (1) (1) Addamus aliud S. C. Decretum in hanc rem ex km well T. 2. Reſol. P. I 3 3. Neapolitana Con gtuæz. Joannes Ni⸗ colaus de Laurentiis anno 1693. admiſſus fuit inter Pa- Imn fuit tres Societatis Jeſu, & nondum expleto Novitia üs mohen- biennio, nec emiſſis tribus ſimplicibus votis Pauperta- Inlen 1 tis, Caſtitatis & Obedientiæ, cum licentia ſui Supe- Nnlnil rioris ad ſacros Ordines promvtus fuit ab Epiſcopo Aquilano, Pontificalia in Civitate Neapolitana ecxer⸗:— cente de licentia clar. mem. Cardin. Cantelmi Archiepi- ſcopi dictæ Civitatis, idemque de Laurentiis, poſt emiſ- Nll ſa eadem vota, fuit à Societate dimilſſus. Nicolaus ab Ordinum exercitio ſuſpenſus ex tituli Ae defectu, ad hancS. Congregationem habuit recurſum, g ad effectum obtinendi à Patribus Socictatis aſſignatio- Vra nem Congruæ alimentariæ, && poſt nonnullas fubal- Iſon ternas l. 4 Uud An Nahe Supplementum, ſve Acceſſionelt. 739 ternas controverſſias exortas, tam ſuper ſubſcriptione ü dubiorum 5 uzn er labminiltra ione alicujus ſum- n 4 mæ in Cauſam dec dra ⸗ erenth m tandem fuit ad dn propoſitionem Cauſæ in Folio, diſputatiſque ſequenti- e, bus dubiis. ulenln, I. An Joanni Micolao de Laurentiis uti Sacerdoti or- Gu i dinato ad titulum Religioſæ paupertatis in Societate Ie- en) Oſa, C deinde ab ea dimiſſo, debeatur Congrua portio, ſen ſuſtentatio ſaltem annnorum quadraginta aureorum ab eadem Religione. II. An lite pendente ſint ei ſubminiſtranda alimenta, & ſumptuslitis. III. An potius idem WNicolaus teneatur ad Keligio- nem redire in caſu, &. in Congregatione habita die 3. Auguſt. 1705. reſcriptum fuit; ad primum abſolven- dam eſſe Societatem à pratenſa ſubminiſtratione Con- gruæ in caſu, & quo agitur; ad ſecundum & tertium ſatis proviſum in primo, & propter ſuffragiorum uni- formitatem mandatum fuit, quèd Cauſa amplius non proponeretur, uti legitur lib. 55§. Decret. pag. 29 I. 4 tergo? & licet dictus Nicolaus in Congregatione habi- ta die 23. menſis Januarii 1706. pro nova audientia ſupplicâſſet, eam tamen obtinere non potuit, cum re- ſponſum fuerit, nihil de nova audientia, uti habetur in parvo Regeſto dicti anni ſub dicta die. Tandem Benedictus XIII. lirem omnem häac de re in perpetuum diremit hâc edità Conſtitutione. BENEDICTIUS PAPA XIII. Ad perpetuam rei memoriam. Njuncti nobis divinitus Paſtoralis officii ra- tio poſtulat, ut in his A poſtolicæ noſtræ ſo- AA A z Uei⸗ 740 Ad K. DP. La-Croix Theologiam Moralem licitudinis partes libenter interponamus, per quæ KReligioſorum Virorum in Vinea Domini excolenda ſtrenuè laborantium, propriæque, & alienæ animarum ſaluti jugiter incumben- tium quieti, & tranquillitati opportunè con- ſulitur. Cum itaque, ſicut accepimus, Socic- tatem Jeſu multoties antehac moleſtari, ac in judicium trahi contigerit ab eis, qui poſt exa=- ctum probationis biennium, ac vota ſimplicia in eadem Societate emiſſa, ante tamen ſolem- nem profeſſionem per illius Præpoſitum Gene- ralem juſtis, ac rationabilibus de cauſis juxta facultates ſibi à Romanis Pontificibus præde- ceſſoribus Noſtris attributas ex ipſa Societate dimittebantur, alimenta ſcilicet, ſeu congruam ſuſtentationem ſibi à dicta Societate deberi, & conſequi prætendentes, propterea, quôd, dum in illa degebant ad ſacros Ordines abſque Bene- ficio Eccleſiaſtico, & Patrimonio, ſed religioſæ paupertatis titulo promoti fuiſſent; Licet au- tem ſatis perſpectum, exploratumque ſit æqui⸗, bonique rationi nuſquam conſentaneum eſſe, quod Societas præfata, quæ in illis emendandis jure ſuoutitur, alimenta, ſeu ſuſtentationem hujuſmodi ſuppeditandi oneri obnoxia rema- neat, minuſque, quod ipſi ex ſua culpa, quæ dimiſſioni cauſam præbet, utilitatem, & com- modum reportent, ita pluries à Congregatio- ne pro tempore exiſtentium §S. R. E. Cardina. lium Concilii Tridentini Interpretum, re ac- curatè diſcuſsà, decretum, ac reſolutum fue- rit; Nihilominus facile evenire poſlit, ſimiles quæ- Enn erern men d oreree, hrore o ae Ne Nolte, ilre, UMlſneketn, Denem Allm ſi aloni⸗ Petſlo, mmumpret MICu e 1rbide 3 Anehant, 7. lesſtrehen a ilenn aolen er Gnnr lel I mm ce erecſene 1 Nd Supplementum, ſive Acceſſiones. 741 ni quæſtiones in poſterum quoque, non ſine præ- un dictæ Societatis perturbatione, ac diſpendio nnn moveri, ſeu inſtaurari ,niſi ejus aditus præclu- ſ datur. Hinc eſt, quòd nos eandem Societatem Non Jeſu, quam ob ſingularia ſua in hanc ſanctam nim Sedem merita peculiari Apoſtolicæ dilectionis niin I proſequimur affectu, à quacunque lite, & mo- Alen leſtia, quæ exinde deinde oriri poſſet, eximere, unais ac omnem deſuper controverſiæ occaſionem ſubmovere cupientes, ipſam Societatem ſpe- th cialis favore gratiæ proſequi volentes, motu n proprio, ac ex certa ſcientia, & matura delibe- ratione Noſtris, deque Apoſtolicæ poteſtatis U plenitud ne, hâ⅛c noſtrâà perpetuò valiturâ Con- inhnant ſtitutione ſtatuimus, & declaramus, memora- Hfneit tam Societatem Jeſu non teneri, nec obligatam Irein eſſe ad ullam ſubminiſtrationem, five congruæ üthrlet ſuſtentationis, ſive alimentorum, ſive alio quo- Ge cunque titulo, & causàâ illis faciendam, qui poſt un biennium probationis, & emiſſionis votorum um ſim plicium extra dictam Societatem à ſuis Su- perioribus ejiciuntur, tametſi, dum in ea per- manebant, ad ſacros etiam Presbyteratůs Or- dines ſine Beneficio Eccleſiaſtico, & Patrimo- nio, ac ad titulum religioſæ paupertatis pro. moti fuerint. Sicque, & non aliter in præmiſ- ſis per quoſcunque Judices Ordinarios, & de- legatos, etiam Cauſarum Palatii Apoſtolici Auditores, ac ejuſdem S. R. E. Cardinales et- jam de Latere Legatos, & Apoſtolicæ Sedis Nuntios, ſublatà eis, & eorum cuilibet quâvis aliter judicandi, & interpretandi facultate, & neſeli n 742 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem authoritate judicari, ac definiri debere, & irri- mot tum, & inane, ſi ſecus ſuper his à quoquam, quàvis authoritate ſeienter, vel ignoranter con- tigerit attentari, decernimus. Non obſtan- tibus Apoſtolicis, ac in univerſalibus, Provin- cialibuſque, & Synodalibus Conciliis editis ge- neralibus, vel ſpecialibus Conſtitutionibus, & 60. Ordinationibus, nec non quatenus opus ſit, umen pPrædictæ Societatis, illiuſque Collegiorum, & sMnn Domorum, aliiſye quibuſvis etiam juramen- niſie to, confirmatione Apoſtolicâà, vel quavis firmi- 2 Al tate alià roboratis ſtatutis, & conſuetudinibus, Malkr privilegiis quoque, indultis, & Literis Apoſto- bumſnil licis in contrarium præmiſſorum quomodoli- eg⸗ bet conceſſis, confirmatis & innovatis. Quibus omnibus, & ſingulis illorum tenores præſenti- nutec⸗ . ddnati bus pro plenè, & ſufficienter expreſſis, ac de ur) verbo ad verbum inſertis habentes, illis alas in manan ſuo robore permanſuris ad præmiſſorum effe- Miaſan ctum hac vice duntaxat ſpecialiter, & expreſse eunn derogamus, Cæteriſque contrariis quibuſcun- Cnke que. Volumus autem, ut præſentium litera- Cum rum tranſumptis, ſeu exemplis etiam impreſ- èum ſis, manu alicujus Notarii publici, vel Secreta- Emmrle rii dictæ Societatis ſubſcriptis, & ſigillo Præ- 1 le⸗ poſiti Generalis ejuſdem Societatis, ſeu alte- len rius perſonæ in Eccleſiaſtica Dignitate conſtitu- Kim tæ munitis, eadem prorſus fides in judicio, & . extra illud adhibeatur, quæ præſentibus ipſis Ru adhiberetur, ſi forent exhibitæ vel oſtenſæ. le ne Datum Romæ apud S8. Petrum ſub Anme nind 1ſca- li ach Ci e hritign lgonn n no lu, Inltentie hlnd, de⸗ Supplementum, ſve Acceſſtoner. 74 Piſcatoris die 14. Junii 1728. Pontificatus No- ſtri anno quinto. F. Cardinalis Oliverius, Lib. 6. p. 2. num. 22 19. eſt irregularis (1) (1) Ita etiam cenſuit S. C. in Mediolan. 2. Decemb. 1724. L. 3. Teſ. Keſol. p. 10 1. ibi: in Ordine Fratrum Minorum competit (2) (2) Attamen Fr. Manſuetus de Panormo Clericus Ordinis Minorum Obſervantium Reformatorum ſan- Qdi Franciſci, ut diſpenſaretur ſuper hujuſmodi irregu- laritate, ad ſacram Pœnitentiariam recurrit, à qua pre- ces illius ad ſacram Concilii Congregationem exami- nandæ tranſmiſſæ ſunt, ut videre eſt T. 3. Reſol. p. 3 9. Lib. 6. p. 2. nu. 2231. ordinandi hominem præ- ſentem (1¹) (1) Hc de cauſa cenſuit S. C. validam eſſe Ordina- zionem ordinati cum falſis Dimiſſoriis, etſi præmiſſa fauiſſer nowine Epiſcopi generalis proteſtatio excludens 8 intentionem conferendi Ordines iis, qui Conciliaribus requiſitis eſſent deſtituti, in Portalegr. Ordinat. 5. Apr. 1704. ut refertur T. §. Reſol. p: 342. Similiter decre- vit S. C. in Peruſina Ordinat. 19. Julii 1732. T. eod. 5. p. 345. Cæterum ex ſententia Card. de Lugo de Sacram. diſp. S. num. 119. Pignatelli conſult. 140. nu. 6. Tom. 4. Emin. Petræ T. 5. ad Conſtit. 7. Pii II. num. 6. p. 2&2., ſolet S. C. mentem Epiſcopi ordinantis exquire- re, ſique poſtea non levis adhuc ſuperſit occaſio dubi- tandi de valore Ordinationis, præcipere, ut ſub con- ditione iteretur, ut in Aprutina 11. Januar. 1710. T. I1. Reſol. p. 116. & in Ugentina 3. Auguſt. 1743. ibid. pag. 1 13. Lib. 6. p. 2. num. 22 3 5. uti notavit Molfes. (1) (1) Oppoſitum tamen tum à ſacra Congregatione, tum à ſacra Rota ſtatutum ſæpius fuiſſe conſtar ex iis, Aaàaà 4. quæ 744 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem quæ T. 5§. Keſol. S. C. p. 29 5. recitantur. Imo verèò ibid. p. 296. 22. Martii 1732. S. C. cenſuit illicitè ordinatum fuiſſe Franciſcum de Fulgentiis cum Dimiſ- ſoriis Vicarii Generalis Abbatiæ S. Mariæ de Caſanova MWullius, ipſumque eſſe ſuſpenſum; quo verò ad Vica- rium Generalem Abbatiæ diſtulit deciſionem, dum in medium proferret Apoſtolicum Privilegium conceſſum poſt Tridentinum, & interim abſtinere illum juſſit à concedendis literis dimiſſoriis. Lib. 6. p. 2. num. 2236. circa medium: ad quod Decretum acceſſit (1) (1) Uti & Decretum Concilli Romani ſub Benedi- cto III. tit. 21. c. 3. Porro Decretum Clementis VIII. quoad eam ſaltem Partem, quæ Regulares pro- hibet ab alio ordinari, niſi à ſuo Diœceſano Epiſco- po, receptum fuiſſe in Galliis, & in Belgio, conſtat ex Cabaſſutio in Theor. & Dr, Her Canon. 1. 1. c. 10. num. 5. & Waneſpen Jur. Eocl. par. 2. tit. 9. c. 2. num. 3 8. At non eſſe in Hiſpaniis receptum, quod quidam ſcripsére, falſum eſt ex Bulla Innoc. XIII. Apoſtolici Miniſterii. Vide, quæ de quodam Regulari hiſce Decretis minimè obtemperante narrat Lambert. T. 2. Edict. p. 3 8. Sed præſertim inſpicien- da eſt ejuſdem Lambertini, ex quo ad Apoſtolicam Ca- thedram evectus eſt, Conſtitutio de Ordinationibus Kegularium. Me olti N Holole id tuen ufioren rlegen muumy thpen Ueun nur Ulenturth ibkſand edenrun menhen Ern che vngte le colloe lrium aheon nkuife En, en tachiien umlet Supplementum, Eve Acceſſiones. 745 XVI. BENEDICTUS EPISCOPUS SERVUS SERVYVORUM DEI Ad perpetuam rei memoriam. Mpoſiti Nobis licet immerentibus Exor- Apoſtolici Miniſterii ratio poſtulat, 4um. ut ad tuendum Eccleſiaſticæ diſci- plinæ vigorem, non modô novas in- terdum Leges providè conſtituamus; verùm etiam veteres à Prædeceſſoribus Noſtris ſapienter ſtatutas, ſi quidem fallacium rationum præſidio debitis fraudentur effectibus, novis & invio- labilibus ſanctionibus communiamus; ſi verò earum claritas pravis, & captio- ſis interpretationibus involvi & obum- brari dignoſcatur, eaſdem perſpicuis apertiſque declarationibus in propria luce collocemus. Sanè quæ olim de Ordinationibus paius Regularium controverſia viguit, an comro- ſcilicet Regulares à quocunque Catho- res e. lico Antiſtite indiſtincté ordinari poſ- ne Regu- ſent, an verò id juris privativè pertine- Larium. ret ad Epiſcopum illius Diœceſis, intra quam ſita eſt Religioſa Domus, quam Aaa 5. Re- — ——,.̊— 746 Ad K. P. La-Croix Theologiam Maralem 6 Rationes Regularis ad Ordines promovendus in- Leti E Bbi, habitat, providis Romanorum Ponti- mne erſagte⸗ ficum Prædeceſſorum Noſtrorum Con- mumm ſtitutionibus & declarationibus jam accN1) dudum ſublata fuit. In qua quidem itin controverſia Epiſcopi Locorum Ordi- Jmin narii jura ſua fundantes in generalibus lrt Canonum ſtatutis, & in ipiis exempti- ftun onum privilegis, quæ Regularibus ini e indulta ſunt, ajebant, ipſorum Ordi- ee nationes, utpote Diœceſanis Epiſcopis cgen expreſſè reſervatas, neque ſpectare iand poſſe ad Ordinarios eorum Originis, aahit quam Regulares a ſe abdicant, dam en ſæculo nuntium remittunt; neque porro ad Ordinarios Beneficii, quo- niam ipſi ad titulum Beneſicii non pro- moventur; praoindeque unicè ſpectare ad Epiſcopos Ordinarios eorum Do- micili, nimirum illius Diœceſis, ac Loci, in quo ipfi Ordinandi commo- Item pro rantur. Contra veròô Regulares Apo- Fia- ſtolicis Privilegiis innixi, quæ certis ordinibus recentiis elargita, ac dein- ceps per viam communicationis ad omm- nes extenſa fuerant, licitum ſibi eſſe "erſ contendebant Sacros Ordines à duo: whc cunque Catholico Antiſtite, juxta eo- ſomgt rum Privilegiorum tenorem, pro arbi- nm trriio ſulſcipere. n,n Privile- Verum cum felicis recordationis flurde um,1 Alhrcre nn len Nonuore Tnelnoch EunC— te . Viturhah naffi, in udur Con Mn Fie Rege. Prædeceſſor Noſter Gregorius Papa Eattkr een XIII. Menze Supplementum, Rve Aocceſſtones. 747 XIII. per ſuam Apoſtolicam Conſtitu- Eieg. tionem, quæ incipit: Iu tanta rerum; A t a datam apud S. Petrum Anno Incar- ierminos nationis Dominicæx 1573. Kalendis Juris. Martii, juſtis gravibuſque de caufis, alteram Conſtitutionem ſui noſtrique pariter Prædecefſoris S. Pii Papæ V. cujus initium eſt: Etſi Mendicantium: ad juris communis & Sacri Con- cilii Tridentim terminos reduxiſ- ſet; eodem quoque anno in cauſa Mo- nachorum Ordinis Carthuſiani Decre- Decre- tum edidit, quo ipſos ab Epiſcopis f- Diœceſum, in quibus eorum Monaſte- Ora:nast⸗ ria reſpectivè ſita ſunt, vel nonniſi de onibus. iſtorum licentia, ab aliis quibuſque Epiſcopis ordinandos eſſe declaravit; quemadmodum legitur in Lib. 1. De- cretorum Congregationis Concilii pag. 75. àterg. Dub. An Noſtri Ordinandiob- ligentur habere expreſßsam licentiam Or- dinari, in cujus Diacefiſunt, pro Or- dinibus conferendis ab Epiſcepo alterius Diaceſis: Sanctiſſimus Dominus Noſter, etiam ex ſententia Sacræ Congregationis Concilii, declaravit, obligari. Contigit autem, ſub illius Succeſſore Quedà, Sixto Papa V. eandem quæſtionem re- S tractari, inſtante univerſo Ordine Fra tur,& de- trum Prædicatorum. Qua de re idem araiur. Prædeceſſor, poſt maturum cauſæ to- tius examen in præfata Congregatione Concilü habitum, conſtituit, licere Su- 748 Tum eti= am latius à Clemen- te VIII. Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem Superioribus Regularibus Literas Di- M n miſſoriales concedere ſuis reſpective aſtctit Subditis, ad Ordines ſuſcipiendos; ſed murt, cas tamen Diœceſano duntaxat Epiſco- Eiite po directas, nec alteri unquam, niſi iudue cum fortè is à Diœceſi abfuerit, aut, apmin quatenus in Diœceſi extiterit, Clerico- rzum tamen Ordinationem non ſit habi- Miuen turus. Ita relatum habetur Lib. 4. nr n prædiciorum Decretorum pag. 106. vl Sanctiſſimus Dominus Noſten Riſtus E. r amgcr⸗ ſententia Congregationis, reſzondit, Re- aln gulares poſſe concedere dimiſſorias ad ſmnne⸗ Epiſcopum Diceſanum, eoquc abſente, Uenn vel etiam præſente, & Ordinationem nul non tenente, ad quemcunque, dummodo ab eo Epiſcopo, qui Ordines contulcrit, eα.iäänentir quoad doctrinam. Nen ei Demum à ſanctæ memoriæ Præde- ile⸗ 4 ceſſore quoque Noſtro Clemente Papa a ul VIII. ad hujuſmocdi controverſias per- 10 petuo extinguendas, ſequens Decre- manm tum editum fuit : De mandato San- imie Aiſſmi Domini Nottri Clementis Divind alni Providentid Papæ EVIII. tenore Præſen- ſi tiuin mandatur omnibus &ͤ ſingulis quo- lhe 4 rumcuuque Regularium Superioribus, g 6 ut de cætero oblervent, & obſervari fa- 4 ciant ca, quæ in Decreto Sacræ Congre- N gationis Concilii Zridentini continentur, in ujus tenon est talis: Congregatio Concilii 6 N cenſuit, Superiores Kegulares poſſe ſuo bdi- lahe b i lubdute tidem Regulari, qui præditus Chienn qualitatibis reduiſßitis Oraines ſuſcipere en vollnerit, Literas dimiſſorias concedere, 1 ad Epiſcopim tamen Dic'ceſanun, nempe iMius Monalkeri; in cujus familia abäis, ad quos pertinet, Regularis poſitus fue- rit, & , ſi Diaceſanus abfuerit, vel non eſſet habiturus Ordinationes, ad quem- vunque alium Epiſcopum; adum tamen ab eo Epiſcopo, qui ordines contilerit, examinetur quoad doct rinam, & dum iph Regulares non diſtulerint de inauttria tzonceſſonem dimiſſoriareem in id tempus, quo Epiſcopus Diacefanus vel ab'fuatie- rus, vel nullas eſſet habituras Orainati- ones. Verum, cum à Superioribus Ke- gularibis „ Epiſcopo Diaceſano abſente, vel Ordinationes non habente, Literæ dimißſzoriz dabuntun, in eis utique hu- Juſmod,; calſam abſentiæ Dicctſani Epi- Lopi, vel Ordinationum ab eo non ha- bendantm, exprimenadam eſſe. Quod qui non feczrint, oficti, & dignitatis, Jei sdminiſtrationis, ac vocis actibaä, & paßzva pesi Dationis „ al alias apbitrio vjuſaem Sant? imi Domini Noſtri Papæ reſer Datas Pinas r tertestet, In quorum Ndem &t., Supplementaum Rve Acceſſtoner. 749 mun iun, 1 l,Cne abttt Wnl Dattim Rornw die Is. menks Martis 156. Hoc 75 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Contro. Hoc emanato Pontificio Decreto, verſie eoque tam claris verbis concepto, jure utrimqué . . . 132 enoνονa berandum videbatur hujus generis li eur. tes non amplius auditum iri; ſed con- tra accidit, dum ex una parte nonnulli Epiſcopi ultra montes conſtituti con- tendere cœperunt, neceſſarias eſſe Re- gularibus Dimiſſorias etiam Ordina- riorum eorum Originis, quo poſſent ab Epiſcopis aliorum Locorum ad Sa- cros Ordines promoveri; ex altera ve- rôò Regulares, obtendentes, in præfato GClementis VIII. Decreto derogatum non fuiſſe Apoſtolicis Privilegiis, quæ eorum Ordinibus, ſive directè, ſive per communicationem indulta fuerant, ut ſcilicet à quocunque Catholico Antiſti- te ordinari poſſent, hujuſmodi Decreti vim & obſervantiam declinare ſe poſſe Putârunt. Dimiſo-. Verúm, quod attinet ad Epiſcopos, riæ Ordi- . . 7 . * SναCPſa Congregatio Concilii die 28. Fe- Origini: bruarii anni 16 54. ut notatum reperi- 2Reg*. tur Libro LiA. ipſius Decretorum pag. reguiren- 3216. ita reſcripfit: Regulares volentés de. ſe promovere ad Ordines, non teneri oſtendere Dimiſſorias Ordinarioruin pro- priæ Originis, ſed ſußkzcere ut obſer vent formam præſeriptam ie Decreto ſan. mem. Clementis EIIl. Quod etiam am- pliſſime confirmatum fuit in alio Decre- to edito die 17. Martii anni 1674. De- creto- okurm. lunht uol meonn Utoniue I l utuumn AAüllure ore Il epnt Neriſten am, uni mun erlam radh Reun, eſarue nendihee Wenn Mbril Mundhe Onchumn ſncii iſe aee Cen n s Pr trezan Terenn M nat, ltin , i Supplementum, ſive Acceſſtonet. 751 obi u cretorum Libro EMIIII. pag. 261. & rbin ſequentibls. Mnnti Quod vero ſpectat ad Regulares; DePrivi- aune tùm eorum præſumptum jus, una cum ke Re⸗ eni rationibus ab ipfis pleniſſime deductis, ² udicium in quadam Congregatione particulari habisum t, nect, 4 Gn nonnullorum Sanctæ Romanæ Eccleſiæ Silo: e Cardinalium à felicis recordationis Præ- deceſſore Noſtro Innocentio Papa n XIII. deputata, cui Nos in minoribus “ tunc exiſtentes noſtram qualemcunque nd⸗ operam, pro demandato Nobis Se- m cretari munere, contulimus, diligen- n ter expenſum, & examinatum fuiſſet; frine cumgque ad hujuſmodi quæſtionem de- Quaſtio- in finiendam, id potiſſimum viſum eſſet "us modu: linis in jure ſtatuendum, an ad effectum lnihrt Eunendi Regulares à Præfati Decreti turie Olementini obſervantiâ, ſuſſiceret, quod Privilegia ſuſcipiendi Ordines à gquocunque ipſis conceſſa fuiſſent poſt. Concilium Tridenfinum, quo hu- juſmodi antiqua Privilegia abrogata fuiſſe ſatis conſtat; an verò oporteret eadem conce l fuiſſe poſt ipſum Cle- mentis Prædeceflors Decretum: Ac Præterea an hujuſmodi Privilegia æqué ſuffragarentur ilis, ad quos per viam communicationis extenſa dicerentur; ac iis, quibus directe & expreſſè indulta fuerunt; Idem Innocentius Prædeceſ. Ab eodem ſor, audite Præfatæ Congregationis Dneren particularis conſilio, decrevit, ſatis rioſe i⸗ eſſe, nn lin 7 Particæ.- la ipſius Litera- rum. 752 Ad K. P. La-Croix Theolo giam Moralem eſſe, ad ſupradictum effectum, quod hujuſmodi Privilegia poſt Concilium Tridentinum conceſfſa fuerint, quamvis præfato Clementino Decreto poſterio- ra non ſint; dummodo tamen directèé concefſa fuiſſe conſtet, non veroò in communicatione Privilegiorum de uno in alium Ordinem derivata aſſerantur; quemadmodum ipſe Innocentius in ſuis Apoſtolicis Literis, incipientibus: Apoſtolici miniteris, die 30. Maji anni 1723. datis, ac deinde confirmatis 2 ſanctæ memoriæ Prædeceſſore pariter Noſtro Benedicto Papa XIII. per àlias ſimiles Literas datas die 23. Septembris anni 1724. quarum initium eſt: In ſupremo: apertè declaravit, his verbis: Ouoties ergo Regulares ad Ordines erunt promovendi, ſervetur omnino Decretum Congregationis Cardinalium Concilii Tri- dentini Interpretum à piæ memoriz Cle- mente UlIl. Prædeceſſore etiam Noſtro confirmatuim die is. Mantit 1596. quo ſan- citur, ad Epiſcopum Diacceſanum Liter ras Dimiſſorias pro corundem Orainum ſuſceptione à ſuis Superioribus eßse diri- endas, præterq;iam incaſu, quo Dic- ceſanus à Diaceſi abeſset, vel Orainatio- nes non ecjet habiturus, quo etiam cafu in Literis Dimiſſoriis ad alium Epiſcopum dirigendis expreſſa fieri aebeat mentio, velde prædilta Epiſcopi Dirceſani alſen- . tia, 5 4 Ulee Cutien en u⸗ ibuu gelan⸗ ntuit en ten htnus. lorro rontin Konbus deble⸗ llen⸗ ldbera llutlei luetza e, De t Ane miner Inonn Döindol Ppatureſi urbquid lu, li hilopn ulo 5 Mnm uenn heſt l onun 4 ſonnn 6 ll Supplementum, ſinve Acceſſiones. 753 tia, vel de illa alia cauſa, videlicet quòd Ordinationes non ſit habituries; nιäi tamen, quoac prædilta, Regielaribus illis, uuibus per ſpetiale Privilegium aà Sede Ahpostolica posz Concilium Tridentinum fuerit conceſsum, utaà quolibet Catholico Antiſtite Oraines ſuſcipere poſſint, ſuper qiuo Indulto nihil per præſentes innovare ntendimus. Porro ſi aliqui vigilias laboreſque Trom- ſues, non tam in extricandis inutilibus ⅛Qiones s quæſtionibus, Vel fofté in rebus pro- 5,s,4 qu » us Pro- ignoran- i fanis, & ab Eccleſiaſtica profeſlione ali- ia, & uII enis addiſcendis conſumerent, quam Terbreig. euhn in ſtudio ſacrarum Legum, quibus Ec rione. nd cleſiaſtica diſciplina continetur, utiliter collocarent; ac niſi aliquibus arbitrium Mm pPro lege, præjudicata opinio pro ra- GAm tione, atque in Legum etiam clariſſi- . marum interpretatione, ſuus cuique mi ſenſus pro authoritate eſſet; nec olim in Nobis in noſtro Bononienſi Archiepi- ine ſeopatu reſidentibus contigiſſet, ut Ke- u gularis quidam ex ea Urbe repentéè di- K. Sreſſus, ſuique Superioris Dimiſſorias K*ι. ad Epiſcopum finitimum deferens, ta- Ne] metſi nullo pacto docere poſſet, Nos ue Clericorum Ordinationem non habi sh turos, Sacrum Presbyteratùs Ordinem hien ſuſciperet nullque interjectà morâ uu Bononiam ad primum Sacrificium non *Z ſine pompa offerendum reverteretur; 4 Ad P. La-Croix Theol. Suppl. Bb b Quam Peænæ, quas ino- bedientes 754 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem Quam tamen intolerandam audaciam Nos ad Canonicarum ſanctionum ri- gorem exigere, atque etiam, ſervatâ Paſtorali manſuetudine, vindicare non prætermiſimus; ut videre eſt in moni- to Paſtorali à Nobis tunc edito, inten impreſs. Monit. 3. Lib. 11. Neque rurſus, ex quo ad univerſalis Eccleſiæ regimen, Deo ſic diſponente, aſſumpti fuimus, plurium Epiſcoporum Fratrum No- ſtrorum querelæ ad Apoſtolatum No- ſtrum delatæ fuiſſent; qui nimirum, non ſine magno animi noſtri dolore, apud Nos expoſtulare non definunt, à pluribus ſæpè Regularibus in eorum Diœceſibus reſpectivè commorantibus ſimilia perpetrari, in ſpretum Eccle- ſiaſticarum Legum, atque pœnalium ſanctionum, quibus ipſo facto adſtrin- guntur; (ſiquidem in authographo ſupra relati Clementini Decreti diſtin- Ctè legitur: incurrant; non autem, quògd falsò non nemo aſſeruit: incur- incurruur rént,) dum ſcilicet, Superiores Regu- lares, qui Subditis ſuis non ad præſcri- ptum ejuſdem Decreti Dimiſſorias Li- teras concedunt, ſuorum Officiorum, ac Dignitatum, & vocis activæ, atque paſſivæ amiſſione mulctantur; Ordi- nati verò, ſuſpenſionis pœænam, atque etiam, ſi in ſuſcepto Ordine miniſtrave- rint, Irregularitatem incurrunt; ac deni- eht Nunt,n Nnal eudt Uhrire täinrem lln Kecuutn attpen ninpi Einildc 1ſethorr luiye Anlhera Uun n Noltun Au Moune: rnn aguue, lenn lh nugin 4 ertlike ſo⸗ aute lenen Mus 4 8 R le⸗ bunh lopnn lte em e Uuorenn Onb Supplementum, ſive Acceſſiones. 755 tun i denique Antiſtites, qui iĩ pſis manus im- ue Ponunt, non facilé effagiunt Canonicas ine ih pœnas adverſus eos propoſitas, qui ali⸗ ufin enos Subditos abſque ſufficientibus Di- nd miſſoriis ordinare præſumunt. Qui etiam plerumque culpâà non vacant in eo, quod, cuûm ex uſu rerum intelli- gere poſſint, complures Regulares non alia de cauſa, proprio domicilio relicto, iter arripere, quaàm ut ſe ſubducant examini Epiſcopi Diœceſani, cujus hac in re juriſdictionem, aut nimium rigo- rem perhorreſcunt, aliumque- inve- niant, qui vel nullo, vel admodum levi Ia pPræmiſſo examine, Ordines ipfis im- m Pertiatur; quoties hujuſmodi facilitate m erga illos utuntur, toties adverſus con- eiin ſultiſſima Tridentinæ Synodi Decreta iim delinquunt: Ea ſiquidem ſeſ. 22. cap. Wh. 12. de Reformatione, ſic ſtatuit: Kegu- lares quoque, nec in minori ætate, nec Bine mnum adiligente Epiſcopi examine ordinentur, lmn privilegiis quibuſcunque quoad hoc peni- Uyinl, ties evvulihis. Nos autem conſuetâ Sedis Apoſtoli- cæ clementiâ uti volentes, libenter ab- ſtinemus à deſignandis aut nominandis- hoc loco Kegularibus, de quorum ex- ceſſibus in hoc rerum genere graves umE Epiſcoporum querimoniæ ad Nos de- enm latæ fuerunt. Quæcunque etiam hac wumme in re inordinaté ad hunc diem admiſſa 1 Bb b z ſunt „ 5 Auhrin 756 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Pontifer ſunt, à diſtrictioris judicii inquiſitione Ho vn liberamus; Quin imo omnes & ſingu- greſſores los in hoc delinquentes, ſive Superiores 3uo« Regulares, ſive Regulares ad Ordines P&ι%α. promotos, ſive Antiſtites, qui eos or- dinaverint, àa quibuſcunque ſententis, cenſuris, & pœnis Eccleſiaſticis, quas hac de cauſa reſpectivè antehac incur- rerint, quibuſque innodati forſan exi- ſtant, authoritatis Noſtræ plenitudine, ac de Apoſtolica benignitate, tenore præſentium abſolvimus, & abſolutos eſſe & cenſeri decernimus, & cum iiſ- dem ſuper quacunque irregularitate per eos forſan, causà & occaſione præ- miſſlis, quomodolibet contractà, ad omnes etiam ſacros & Presbyteratũs Ordines, eorumque exercitium, at- que ad omnia & ſingula eorum reſpe- Ctive Religionum munera, pari autho- ritatis plenitudine diſpenſamus. De cætero tamen infraſeriptas Leges in po- ſterum omnino obſervandàs, Motu proprio, & ex certa ſcientia Noſtra, ac maturà deliberatione præmiſsâ, edici- mus atque ſtatuimus. Confir- . mai rea. Quæxcunque nimirum hac in re à tas ſancti- præfatis Prædeceſſoribus Noſtris Gre. onues, ſuß gorio XIII. Sixto V. Clemente VIII. pœnis ibi- . . dem, & in & Innocentio XIII. in ſupra citatis ip- Jure ſta- ſorum Literis ſeu Decretis, ſtatuta, . mandata, definita, atque ſancita fue- . runt, 1un ohn omg⸗ Coanrnl ytben Iunl inpr⸗ Apotol Cvn Pleb e N Eenines; lumeno ulcn UntK onte l Mon er Uentes, Uurugn Unenlale prla negut Pog, 4 Me⸗ 1 r. Ig, liren clege⸗ elekene lint hrli Sapplementum, ſive Aeceſſonet. 757 moem, runt, ea omnia & fingula, motu, ſcien- hnchfre tiꝗ, & poteſtatis plenitudine Præfatis, le earundem præſentium ſerie confirma- nſitn, mus, roboramus, & inno vamus; atque beng ab omnibus, ad quos ſpectat, ſeu quan- be docunque in futurum ſpectabit, invio- ech labiliter obſervari præcipimus & jube- e mus; Tranſgreſſores quoque omnibus ponis in præmiſſis contentis, aliiſque ue Per Apoſtolicas Conſtitutiones, & per ſacros Canones latis atque ſtatutis, cum effectu ſubjacere, eaſque ipſo facto & abſque aliqua declaratione incurrere decernimus; Superiores nimirum Re- gulares eas omnes, quas, ut præfertur, ſupradictus Clemens VIII. Prædeceſſor Eln conſtituit & ſanxit; Regulares autem, leroe 4, Ganntie N qui contra illius Decreti præſcriptum promoti fuerint, & Antiſtites eos pro- moventes, Canonicas pœnas atque cenſuras, quæ adverſus ſacram Ordina- tionem ſuſeipientes ab Epiſcopo, qui proprius ad hunc effectum dici & ha- beri nequit, nec non adverſus Epi- ſcopos, alienos Subditos indebitè or- inantes, in jure Canonico, & in Con- iitutionibus Apoſtolicis ſtatutæ ha- angur N bentur. in poſterũ nntl Præterea vohmus atque decerni- exbiteri d muzs, ut Superiorum Regularium Di- H t miſſoriæ, quæ ideo ad aliam Antiſtitem requiſßii⸗ ene directæ fuerint, propterea quôd Epi- n Deere- 126 Clemen- 1 Bbb 3 ſcopus ii itt. 758 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem 7„ ſcopus Dicœceſanus extra Dicœceſim commoretur, vel Ordinationem non ſit habiturus, nullius ſint roboris & momenti, niſi illis juncta fuerit au- thentica atteſtatio Vicarii Generalis, vel Cancellarii, aut Secretarii ejuſdem Epiſcopi Diœceſani, ex qua conſtet, vel ipſum à Diœceſi abeſſe, vel Clericorum Ordinationem habiturum non eſſe pro- ximo legitimo tempore per Eccleſiaſti- cas Leges ad hunc effectum ſtatuto: Hoc enim expreſſè declarari opus eſt, ad excludendam nonnullorum arro- gantiam, qui cùm Privilegio gaudeant Fiſcopi ſuſcipiendi Ordines extra tem pora, non ar- exiſtimârunt Epiſcopos ipſorum vo- en"u“ luntati adeo addictos eſſe debere, ut ſi, gür Regu- quandocunque ipſis placuiſſet ad Ordi- Gr, de nes promoveri, non ſtatim, ipſoque die Tr ſuſei. ab ipſis deſignato, voti compoòtes fie- pieu. e- rent, jam dici poſſet, Ordinationem ab rra temn · Epiſcopo non haberi, proindeque alius . Epiſcopus pro ſuſcipiendis Ordinibus adeundus eſſet. Quòd ſi aliquis Anti- ſtes Regularem virum, in ſua Dicœceſi proprium domicilium non habentem, ſolis ipſius Superioris dimiſſorialis Li- teris contentus, ſine adjuncta præfata atteſtatione in forma probanti, ad Or- dines promovere præſumpſerit; de- cernimus & declaramus hunc ipſo facto incurrere in pœnas Canonicas adverſus eos N Ccnit gums erior. Qen Uun he ncfen eep mnii sdeli lente on lrod luun, ininn umuic onon tri Nlüen ladee 1buge Kihlun eche, Kekern vortit Uueyi bagttu olun lei 4, 3 Merin helie . . — . 1 Supplementum, ſve Acceſſiones. 759 onnb eos conſtitutas, qui alienum Subditum lin A legitimis Dimiſſoriis deſtitutum ordi- Ein naverint. Quemadmodum verò eorum Ordi Privile- lait num Regularium Privilegia firma & bie N rata eſſe volumus, quihus ab Apoſto- Ordines à iak lica Sede reperitur indultum, ut eorum ?vocu tti Alumni à quolibet Catholico Antiſtite 1710,* n, 3 mni à quolibet Catholico Antiltite qane: “D ipſius Sedis gratiam & communionem Iaffa- nen, habente ordinari valeant; dummodo?u. kujuſmodi Privilegia poſt Tridentinum ktan Concilium, & ipſis Ordinibus nomi- ms natim atque directè, non autem per m communicationem conceſfſa fuerint; am Ita porro omnia ſimilia Privilegia, quæ iis alus Ordinibus ante præfatum Conci- Elhs lium Tridentinum, ab ipſa etiam Apo- d ſtolica Sede, & fub quibuſcunque te- uede noribus & formis, indulta ſint, vel etiam poſt ipſum Ooncilium non ipſis directè conceſſa, ſed per communicationem ad eos extenſa eſſe dicantur, iiſdem au- thoritate & tenore, nulla & irrita, om- nique vigore ac robore, ad effectum, de quo agitur, penitus deſtituta & vacua umm effe volumus & ſtatuimus: Decernen- tes, hu juſmodi Privilegia nequaquam Poſt Concilium Tridentinum indulta l cenſeri, niſi, vel poſt ipſius Concilii nnn confirmationem reips fuerint con- rſi ceſſa, vel, quatenus antea conceſſa, & poſterius confirmata eſſe afſerantur, de, Bbb 4 hujuſ- 760 Ad K. P. La-Croix Theolo giam Moralem hujuſmodi confirmationes in forma ſpe- cinca cum literali veteris Indulti inſer- tione, ejuſque expreſsꝗ innovatione, factæ dignoſcantur; ac declarantes, al- terius generis confirmationes, quæ in forma communi nuncupantur, nemini ad præmiſſum effectum ullo pacto ſuf- Quid ol- fragari. Quod verò ſpectat ad eorun- Jervan dem Privilegiorum uſum & exérci- e,. tium, monendi ſunt ii, quibus eadem, juxta præmiſſa, pleno jure competere dignoſcuntur, ut non ſine juſta cauſa, ne extra debitas circumſtantias, pro libito ipſis utantur; minimê verò ad oſtentandam duntaxat ipſorum Privi- legiozum ſingularitatem . quemadmo- du aliquibus in more poſitum eſſe no- vimus, qui pridie illius diei, quo ab Epiſcopo Diœceſano Clericorum Or- dinationes publicè habendæ ſunt, ad alterius Epiſcopi Diœceſim conſulto migrant, moxque ſuſcepto ibidem Or- dinationis munere, ad priſtinum do- micilium redeunt; idque ſe facere ajunt, ut jurium ſuorum indemnitati conſulant; quaſi verò Apoſtolica Pri- vilegia, nonniſi cum aperto Epiſcopi Diœceſani contemptu, ſuam vim & ro- Adhorta- pur habitura forent. Rel. Denique tam Ven. Fratres Patriar- hnceram Chas, Archiepiſcopos, & Epiſcopos, "iαοou* quam Dilectos Filios omnium Regula- eonjuncti- riNN onem. nOtd nofol Kherc Um tawN Pail,ſ wrere d 1e. Menm Urtusn Leloce Cieen bleon it ſerh enin lj ſe⸗ Nntßntin Moheter nno tv Uleren Ulo, R Aue unaz ſob 1s; h er ⸗ inu . 1 Ulg etr , E Uuin Gnmn Cun mn. . ares nin, ,den Aentn luns . e, 1 n 1 1 unnn Supplementum, ſive Aocceſſiones. rium Ordinum Profeſſores quàm ma- ximo poſſumus Apoſtolicæ voluntatis ſtudio, per miſericordiam Dei Noſtri, & per charitatem Sancti Spirits, hor- tamur in Domino & obteſtamur „ ut tam in hoc negotio, quàm in cæteris omnibus, ſoliciti ſint unitatem ſpiritũs, & ſinceræ dilectionis concordiam ſer- vare. Meminerint Regulares, quo loco Spiritus Sanctus poſuerit Epiſcopos re- gere Eccleſiam Dei; quod ipſis Sacro- ſanctà Oecumenicàâà Lateraneuſi Syno- do ſub Leone X. habitâ, inculcatum fuit, per hæc verba, Eoſdem inſuper Fratres in virtiute ſanctæ obedientiæ mo- nemus, ut eoſaem Epiſcopos loco Sancto- rum Apoſtoloruum ſubrogatos, pro debita & Nohtra ac Apoltolicz Sedis reverentia, congruo honore & congruenti obſervan- tiâ venenenturn. Neque obliviſcantur Epiſcopi, Regulares viros ipſis datos eſſle ad jutores in Dominicæ vineæ cul- tura; ſubdit enim eadem ſancta Syno- dus; Ipſos quoque Epiſcopos hortamur, ac per viſcera miſericordiæ Dei Noltri re- quirimus, ut Fratres ipſos affeltu bene- volo proſequentes charitative tradtent, ac henigne foveant &ö. & tanquam in agro Doininico cooperatores, eortemqse laborum Particibes, promptà benignitate recibiant: Demum & Epiſcopi & Ke- gulares ſimul animum advertant ad id, BbbS5 quod 761 762 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem quod ibidem ſubjicitur: Unaes? Regie- larium & Sæcularium, Praælatorum & Subaitorum & non exemptorum uni- verſalis Eccleſia, exttaquam nullus om- ninò ſalvatur, eorumque omnium unus Dominus, una Fides, & propterea decet eſſe voluntatis. Er mutu. Hæc profectà Chriſtianæ veritatis & am defe- Charitatis documenta, cum utrimque Teuriam, ſervata fuerint, omnibus in rebus, adeo- que in hac etiam Ordinationum mate- ria, importunæ partium querelæ pe- nitus conticeſcent. Neque enim Regu- lares conqueri poterunt, quòd, recu- ſantibus Epiſcopis ſacram Ordinatio- nem adminiſtrare, præterquam in Tem- poribus ab Eccleſia ſtatutis, eorum Pri- vilegia de Ordinibus extra Tempora ſuſcipiendis effectu vacua remaneant; Epiſcopi enim alios etiam opportunos dies ordinandis Regularibus facilè in- venient. Epiſcoporum autem ceſſa- bunt querelæ, quòd Superiores Regu- lares, ad eludendam Decreti Clementi- ni obſervantiam, advenientibus Ordi- nationum temporibus, ſubditos ſuos domicilio moveant, eoſdemque ſtatim poſt ſuſceptos Ordines, falſis de cauſis ad priſtinum Monaſterium reverti ju- beant; ſiquidem Regulares hujuſmodi agendi rationem (quam & alias in foro exter- οαν+r euſaem ſunt corporis, unius etiam Getnot⸗ Aerune ſeiot)tn Geilenn lcultl temmin n enes Iſann gulb No, ins ler guo ugetatu Unenipre lüheie gnrelorec Kilearoe erann in, a mer, a In Mer tuntein ore Ur Orpore mpor⸗ eg autul o Unſtnn tlal Ele Ettache Aemn on lheg un⸗ N Supplementum, ſive Acceſſtiones. 763 in N externo graviter vindicatam fuiſſe, & in 4 ne poſterum diſtrictè coercendam fore no- nagian verint) tum ྠprobi viri honeſtate & un fide alienam, tum etiam debitæ erga 16 facros Eccleſiarum Antiſtites obſervan. tnn tiæ contrariam eſſe, ipſi per ſe facilè co- Avnoſcent. J ile Præſentes verò Noſtras Literas, & in Clauſulæ eis ſtatuta quæcunque, etiam ex co, adervo- quôd quilibet in præmifſis, ſeu eorum aliquo, jus, vel intereſſe habentes, ſeu habere quomodolibet prætendentes, „* cujusvis ſtatůs, gradus, ordinis, præe- minentiæ, vel dignitatis exiſtant; ſive ,te alias ſpecificâ, & individuâ mentione & undi expreſſione digni, illis non conſenſerint; Ge, nec ad ea vocati & auditi, neque cauſæ, Gem Propter quas exdem præſentes emana- alyn verint, adductæ, verificatæ, vel ſuffi- mnNE cienter, aut ullo modo juſtificatæ fue- rint, aut ex alia qualibet, etiam quan- tumvis juridicâ, & privilegiatâ causà, nu colore, prætextu, & capite, etiam in n corpore juris clauſo, nullo unquam tempore de ſubreptionis, vel obreptio- eel ms, aut nullitatis vitio, ſeu intentionis Noſtræ, aut intereſſe habentium con- Arn ſenſu, aliove quolibet, etiam quan- K«&. tumvis magno, ac formali & ſubſtan- E tieali defectu notari, impugnari, infringi, G retractari, in controverſiam vocari, aut dn ad terminos juris reduci, ſeu ärerzut illas mungr 7 öI Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem illas aperitionis oris, reſtitutionis in in- tegrum, aliudve quodcunque juris, fa- i, vel gratiæ remedium intentari, vel impetrari, aut etiam Motu pari, & de Apoſtolicæ poteſtatis plenitudine ſimili conceſſo vel emanato quempiam in ju- dicio, vel extra illud uti; ſeu ſe juvare ullo modo poſſe; ſed ipſas præſentes ſemper firmas, validas, & efficaces ex- iſtere & fore, ſuoſque plenarios & in- tegros effectus ſortiri & obtinere, ac ab illis, ad quos ſpectat, & pro tempore quandocunque ſpectabit inviolabiliter, & inconcuſse obſervari. Aliter ju. Sicque & non aliter in præmiſſis cen- diceri ſeri, atque ita per quoſcunque Judices probibe- Ordinarios & Delegatos, etiam Cau- tur. . . S . . . ſarum Palatii Apoſtolici Aucditores, ac S. R. E. Cardinales, etiam de Latere Legatos, & Apoſtolicæ Sedis prædictæ Nuntios, aloſue quoslibet quâcunque Præeminentià ac poteſtate fungentes & functuros, fublatà eis, & eorum cuili- bet aliter judicandi, & interpretandi fa- cultate judicari, & definiri debere, ac irritum &ĩ inane, Ii ſecus ſuper his à quoquam quavis authoritate ſcienter vel ignoranter contigerit attentari. Comra- Non obſtantibus, quatenus opus ſit, rus ple- Noſtrã, & Cancellariæ Apoſtolicæ Re- Wie r gulà, de jure quæſito nen tollendo, aliiſque Apoſtolicis, ac in Univerſali- bus, N , ron Mollise PusCorn Musnerni te cn fütat⸗ otnnd irrle Klodol Uuls, ut Derong Vetum Naktet hulbnt elgns, ttmnnten bllizeti mnene tunibis Unn Moru enis 1, Kl lumpren Unfinnete Uibusen Ulorun Worunm e i anr ln Nune n Enmmi Nlngr tlnle dciter llere Supplementum, ſive Acceſſionet., bus, Provincialibus, & Synodalibus Conciliis editis generalibus, vel ſpecia- libus Conſtitutionihus & Ordinationi- bus, nec non quibuſvis etiam juramen- te, confirmatione Apoſtolicà, vel quâ- vis firmitate alià roboratis ſtatutis, & conſuetudinibus etiam immemorabi- libus, privilegiis quoque, exemptioni- bus, & Indultis, etiam in corpore juris clauſis, aut Literis Apoſtolicis, quibuſ- vis Perſonis, Collegiis, Locis; Ordini- bus etiam Militaribus, Congregationi- bus, Societatibus, & Inſtitutis, aliiſve quibuslibus ſpecificà & individuâ men- tione dignis, etiam ſub quibuſcunque verborum tenoribus & tormis, & cum quibuſvis etiam clauſulis & decretis „ etiam derogatoriarum derogatoriis, & irritantibus, in genere, vel in ſpecie, etiam Motu ſimili, & de Apoſtolicæ poteſtatis plenitudine, ſeu conſiſtoriali- ter, ac alias quomodolibet in contra- rium præmiſſorum conceſih, ac pluries confirmatis, approbatis, & innovatis. Quibus omnibus & fingulis, etiamfi pro illorum ſuſſicienti derogatione de illis eorumque totis tenoribus ſpecialis, ſpecifica, & individua mentio, ſeu quæ- vis alia expreſſio ad id ſervanda ſoret, illorum tenores, formas, cauſas, & oc. caſiones præſentibus pro plene & ſuffi- cienter expreilis, & exactiſſime ſervatis α — 78 65 766 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem ſpecificatis reſpectivè habentes, illis alias in ſuo robore permanſuris, hâc vice duntaxat, ad præmiſſorum effe- ctum pleniſſimè & ampliſſimè, Motu pari derogamus, & derogatum eſſe vo- lumus, cæteriſque contrariis quibuſ- cunque. Eublie. Volumus inſuper, & eâdem autho- ſeni P*πι ritate prædicta mandamus (ut exdem Conßizs. Præſentes, & in eis contenta quæcun- zionis in que ad omnium notitiam facilius dedu- sen cantur, nec quiſquam de eis ignoran- perſonalis tlam prætendere valeat, ipſas præſen- intimatio- tes, ſeu earum tranſumpta, ad valvas Zes fucfe. Eccleſiæ Sancti Joannis in Laterano, & Baſilicæ Principis Apoſtolorum de Ur- be, necnon Cancellariæ Apoſtolicæ, Curiæque Generalis Innocentianæ in Monte Citatorio, & in Acie Campi Floræ, per aliquem ex Curſoribus No- ſtris, ut moris, publicari, & afſfigi, ſicqque publicatas & affixas, omnes & ſingulos, quos concernunt, ſeu concernent in fu= turum, perinde afficere & arctare, ac ſi unicuique illorum perſonaliter intima- tæ. & notiſficatæ fuiſſent. Tran- Utque earundem præſentium tran- ſumpti, ſumptis ſeu exemplis, etiam impreflis, Rr manu alicujus Notarii publici ſubſcri- Jancuur. Ptis, ac ſigillo perſonæ in Eccleſiaſtica dignitate conſtitutæz munitis, eadem prorſus fides, tam in judicio, quàm extra 9 Irr Ao eihſs enterl Ws Pugpen nizmt uun AAis znroc tenue Dnnpor, ul⸗ Uutonun Dum . ltore luntrn I Nolr inn Anitlin Mlmnt, r ⸗ wetzi ttlun Tanho⸗ mlt ð elahe S Cnrere ue 1 Supplementum, ſive Acceſſiones. 767 extra illud ubique locorum habeatur, quæ ipſis præſentibus haberetur, ſi fo- rent exhibitæ, vel oſtenſæ. Nulli ergo omnino hominum liceat Sauctio paginam hanc Noſtrarum conſirmatio-ænalis. nis, approbationis, innovationis, vo- luntatis, mandati, ſtatuti, decreti, de- clarationis infringere, vel ei auſu te- merario contraire. Si quis autem hoc attentare præſumpſerit, indignationem Omnipotentis Dei, ac Beatorum bPetri & Pauli Apoſtolorum ejus, ſe noverit incurſurum, Datum Romæ apud Sanctam Ma- Dt, Pos- riam Ma jorem ſub Anno Incarnationis rife. Aun. Dominicæx 1746. 3. Kal. Martii Pontifi- V'II. die catuùs Noſtri Anno ſeptimo. .e D. Card. Paſſioneus. J. Datarius. L VISA DE CURIA J. C. Boſchi. J. B. Eugenius. Loco † Plumbi. 768 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Regiltrata in Secretaria Brevium. Annoà Nativitate Domini Noſtri IESU CIRI- &NI 1747. Indilétione 10. die verò 4. Martii, Pontifcatiis attem Sanctiſzimi in Chrilto Pa- tris, & Domini Noaſtri D. BE NEDICYI Divinà Providaentia PAPA. W.. Anno ſeptuno, ſupraaicta Conſtitutio affxa, & pu- blicata fuit ad valvas Baſilicæ Lateranenſis, & Principis Apoſtolorum, Cancellariæ Apoſtoli- cæ, Curiæque Generalis in Monte Citatorio, &e in Acie Campi Floræ, ac in aliis locis ſolitis, & conſuetis Urbis, pen me Jo. Baptiſtam An- gelini Apoſt. Curſ. Joſeph Renzoni Mag. Curfſ. Lib. 6. p. 2. num. 225 1. teſtetur de natalibus, & ætate (1¹) (1) Teſtimoniales Literas impetrari oportere ab E- piſcopo Originis, etiamſi quis inde diſceſſerit in tali ætate, in qua nullum Canonicum impedimentum con- trahere potuerit [ac proinde in caſu, quo de natalibus ſolum, ac de ætate teſtari queat Epiſcopus Originis] deducitur ex Reſolutione S. C. edita in Laquedonienſi, ſeu Bituntina Ordinat. 16. Nov. 1709. quæ indicatur T. 6. p. 126. Theſ. Reſol. Lib. 6. p. 2. n. 2252. negârunt aliqui (1) 1¹) His favet S. C., quæ ex hoc quoque capite cen- ſuit, Literas Teſtimoniales, quas quidem impetraverat ab Epiſcopo Pientino, non fuiſſe ſuffſcientes ad licitam Ordinationem. V. T. 6. p. 126. & 130. Lib. 6. p. 2. n. 2269. Sanch. in Conſ. l. 7. c. I. ni. 23. dub. 10. (1) (1) Er N r ſel 6o. Ceatein Datriixux n l l.. cn tramin Sodrap Ib Retommn kor ulemt 1n⸗ len Acti enemum POigns: nzee, lüng. 1cklun 1, Cur inn Vekkprocon unr /1 luenl. P Sapplementum, Pve Acceſſionet. 769 nehe (1) Et ſic ſtatuit S. C. menſe Octobri 1589, apud Lambert. T. 2. Edict. p. 59. & iterum 1609. 23. Maji. i N ibid. p. 60. Hinc eadem S. C. an. 1670. 29. Novem- denie bris decrevit, ordinari non poſſe Clericos, aſſignato ſnin, Patrimonio in bonis mobilibus, & ſe moventibus. 0 Nn Ibid. nec ſufficit Beneficium manuale (1) (1¹) Id declaravit S. C. in Tiburtina Cappellaniæ. 14, 4 l Jun. 1710. T. G. Keſol. P. I12. nugi, Ibid. cenſus etiam redimibiles (1) Melnn (¹) Extant in hanc rem decreta duo S. C. an. 1573. le, Se 1598. apud Lamb. T. 2. p. 6 3. Hir /, Lib. 6. p. 2., n. 2279. abſque præjudicio legitimæ liberorum ſuorum (1¹) . Z (¹) Ita Lambert. T. 2. p. 64. Rat Lib. 6. p. 2. n. 2280. poteſt cum ſuo ſubdito (1) (¹) Supplementum, ſeu combinationem ejuſmodi le admiſit S. C. in T udertina Cappellania. 12. Mart- 17 18. n T. 1. Theſ. Keſol. p. 26. & in Komana. 2 3. Julii ejus- denm anni ibid. p. 87., SS nndh Lib. 6. p. 2. n. 2281. hic titulus poteſt (1) (1) Ad evitandas fraudes non admittitur à S. C. ſupplementum ex bonis Patrimonialibus, niſi ab Epi- ſcopo Originis approbatum. Monacell. in Formul. leg. tom. 3. p. 227. à n. 20. ad 26. & S. C. in Romana 23. Julii 1718. T. 1. p. 87. In his autem caſibus attenden- da eſt Taxa loci originis, non autem Taxa loci Benefi- cii, quæ tum ſolum attenditur, quando Beneficium ſatis eſt pro congrua Ordinandi ſuſtentarione. Ibid. Lib. 6. p. 2. nu. 22,83. tamen incurri probabilius affirmant (¹) = (1) Ita cenſuit S. C. 27. Nov. 16 10, apud Lambert. T. 2. Edict. p. 67. in hæc verba: Sacra Congregatio Concilii, propoſito ſupraſeripto dubio, omninm ſententiis cenſuit, hoc caſu pœnam ſuſpenſionis ante Concilinm non eſſe correttam, & hodie à Tridentino Concilio eſſe inno- vatam, & propterea hujuſmodi Clericum, qui adhibito Ad P. La-Croiæx Theol. Suppl. Cec dolo, 776 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem dolo, confiltoque titulo Ordinatorem decepit, eſſe ipſo jure ſuſpenſum, carereque Ordinum executione. Lib. 6. p. 2. n. 22 86. alienationem (1) (1) Invalidam eſſe hujuſmodi alienationem deciſum fuit etiam à S. C. 6. Martii an. 163 8. apud Lambert. T. 2. P. 76. Ibid. ſed oppoſitum merito dicunt (2) (2) His authoritatem addunt Decreta S. C. T. 3. p. 275. & ſeqq. & T. 6. Reſol. p. 23 8. & 239. Vide et- iam Lambert. TL. 2. p. 78. & 80. Ibid. ſed videtur ſtandum pro priore ſententia (3) (3) Ita etiam ſtatuit S. C. 20. Julii 1619. & 1652. 4. Februarii. Hinc cùm anno 1642. ſupplicatum fuiſ- ſet, ut eadem S. C. reſolveret, an diſpoſitio ſacri Conci- lii in cap. 2. ſeſſ. 21. de Reformat. prohibens alienatio- nem Patrimonii Clericorum abſque licentia Epiſoopi ex- tendatur ad fidejufſiones per eoſälem Clericos fattas, ita ut reſpeltu dilti Patrimonii obligatio non ſuſtineaturi S. C. ut refert Lambert. T. 2. Edict. p. 77., reſpondit 15. Martii ejus anni extendi, juxta declarationem aliàâs fa- Ctam 5. Februarii 1604. quæ ejuſmodi eſt: Sacra Con- gregatio Concilii cenſuit, neque in ejuſmodi Patrimonio, neque in ejus frultibus ad Clericum alendum neceſſa- riiz executioni loqum eſe poſſe. Licere autem capere in cauſam judicati eam frubtuum partem, quz quotannis ſupereſſet altra eam, quæ ad Ordinati ſuſtentationem, non lautè, ſed tenuiter vivendo, Zudicis Eceleſiafticiar- bitratu fuerit neceſſaria. Poſſe autem ipſum oreditorem accipere in ſolutum, atque vendere jus ſibi competens ad hujuſmodi Patrimonium, quod poſt morten ipſfius pro- moti ad creditorem, uti res hæreditaria pertinebit. Lib. 6. p. 2. n. 2290. poſſe dici Mercurii (1) (1¹) In Portalegr. an. 1720. 1. April. T. 1. Keſol. p. 285. hoc dubium propoſitum fuit: an ſuppoſita con- ſuetudine immemorabili, licitum ſit conferre primanz Tonſuram, & Minores Ordinei ferià ſextâ poſt pran- 1a R vmtel 6Ciß⸗ nrot Mn ſentolrn r uufii iülkkmm eenn AmCA Ibb. Une ncker 6. . EG6 Utanklan I 93 5 Aruig nele teo Anmti 4 K Ein ſli r. D .1.0.. in conel kinoniun Noyenb. lohin, h i 17; ben h ner hui 1 1 lal . unnlt Suapplementum, ſive Acceſſiones. 77 1 laneng, dium ante diem Sabbati quatuor Temporum? Reſpon- nn dir S. C. aſfrmativè quoad primam Tonſuram, &j quoad ilinti caæteros Minores Ordines, conſuetudinem immemora- 163. bilem tolerari poſſe, ſed expedire, ut Epiſcopus ſe confor- meer Pontifcali Romano Titulo de Minoribus Ordinibus. unen Lib. 6. p. 2. nu. 2279. pro diſpenſatione in inter- n ſtitiis Ordinum (1) ee (1) Vide eruditas annotationes Secretarii S. Congr. ad Cauſam Calaritanam. T. 4. p. 16 I. Lib. 6. p. 3. n. 52. officit clandeſtiniras (1) (1) Idque ſæpius ſtatuit S. C., ut anno 1573. & 1596. Verba affert. Lambert. T. 3. Edict. p. 56. Lib. 6. p. 3. n. 53. non ideo erit Matrimonium (1) (1) Et id S. C. Decretis conſonat an. 157 3. & 15 89. quæ recitat Lambert. T. 3. p. 7 1. Lib. 6. p. 3. nu. 62. merito cogere etiam per pœ- nas (1) (I1) Hinc aliquâ probabili causâ ſuffragante, abſtis nendum eſſe à coactione reluctantis Sponſi, & permit- tendas nuptias cum alio cenſuit S. C. in Senogallienſi Sponſal. I. Sept. 1714. & in Majoric. Sponſ. „4. April. 172 3. & in Mediolan. Sponſal. 1 3. Julii 172 5. & in Weapolit. 17. April. 172 8. & in Gallipolitana. 2 8. Febr. e 173 z. T. 6. beſ. Reſol. P. 3 4. Contra vero Juris re- mediis compellendos eſle Sponſos ad contrahendum Matrimonium decrevit S. C. in Lunen. Sarzan. Matr. 17. Novemb. 1708. in Neapolit. Sponſ. 19. Sept. 1722. && in Colon. Sponſ. 26. April. 1732. & in Bonon. Sponſ. 26. Martii 173 5. L. 7. Ke/ol. p. 37:. Lib. 6. p. 3. n. 73. uti ſecundum omnes (1) (1) Hos inter honoris causâ cenſe Lambertinum T. 3. Edict. p. 5§2. Lib. 6. p. 3. nu. 74. ſed probabilius contradicunt e“ (1) EE (r) His adde Lambert. T. 3. Edict. p. 53. eninn Lib. 6. p. 3. n. 7 8. poſt eventum conditionis (1) in Ccc 2 (1) Qua⸗ 772 AdK. P. La-Croix Theologiam Moralem (1) Quamobrem nulla adeſt obligatio, niſi condi- Mon tione impletàâ, & ſic cenſuit S. C. in Wormatienſi Sponſ. idanl 2 1I. April. 1731. L. 5. p. 116. & iterum 28. Julii ejus- Nigen dem anni ibid. p. 156. Vide etiam, quæ dicemus ad n. Penis 8 5. & 86. * Lib. 6. p. 3. n. 8 5. & alii num. 48. relati (1) (1) Et hanc ſententiam ſecuta eſt S. C. tum in Bru- gnat. Sponſ. 26. Jan. 1709. T. 9. p. 60. Keſol. Jelelt. ab anno 1700. ad 171 8. cum in Zanuenſi. 12. Dec. 173 3. T. 6. Reſol. p. 177. & 178. “ Lib. 6. p. 3. n. 86. ut ſpes non ſit (1) Nd (1) S. C. in Mediol. Sponſ. 16. Julii 172 5. T.5. Theſ- ctn ſ Reſol. p. 192. cenſuit, Sponſalia eſſe diſſoluta ob defe- iken ctum conditionis conſensůs Patris, ſub qua Sponſus erVAM..⁰ Sl „. . 1tdo 4 juramento affirmaverat, ſe eadem Sponſalia contraxiſ- en, ſe. Lib. 6. p. 3. n. 127. adeoque non faciant Sponſa- lia (1) (1¹) Hinc in Ventimil. Sponſ. T. 9. Reſol. ſelelt. ab Iil anno 1700. ad 171 8. p. 61. cùm diſceptaretur de Spon- an⸗ ſalibus, quæ contracta aſſerebantur ſub hiſce verbis: iiem lIo infraſeritto dico, e prometto di non ſpoſare altra fe- d glia, che lasugnora Benedetta O: na, come anche pro- Pe mette lei di non ſpoſare altro Giovane, che me, diſcuſſis ki. dubiis I. An conſtet de validitate Sponſalium inter An- Nuuſii tonium Levame, &; Beneditctam Genam. II. An di-! nii btus Antonius Levame ſit cogendus, vel potius poſſit a 5 eis recedere, contrahendo cum altera; die 1. Jumi 1709. Etls reſcriptum fuit, ad I. Ex hactenus delubtis non conſta- II re de ponſalibus abſolutis: ad II. Negative quozd pri- blno⸗ mam partem, & quoad ſecundam dilata; tum die 28. Wuͤ. Sept. ejuſdem anni dictum Reſcriptum confirmatum eumzg 1 4 fuit, additumque, Antonium poſſe cum alia Maliere Ang matrimonium contrahere. negire Lib. é. p. 3. n. 197. ſub finem: non item Novi- Manll tiatus (1¹) meſe, (1) Pro E n Clr⸗ 3 N Eien tint Dn innn, 4 n ſeludh al Sapplementum Rve Acceſſoner. 773 (1¹) Pro hac ſententia facit S. C. in Tadertina, in qua actum fuit de Sponſa poſt Sponſalia volente ingre- di Religionem. Nam T. 1. Reſol. p. 182. 9. Maji 1719. reſpondit S. C. propoſito dubio, an gonſtet de validi- tate Sponſalinm, & quatenus afſirmative, an illa ſint U ſervanda, reſpondit inquam, ad primam dubii partem Aaußirmative: ad ſecundam negative NB] quatenus emit- at profeſſionem, & amplius. Lib. 6. p. 3. n. 20 8. circumſtantias rerum, & per- ſonarum (1) (1) Prudens omnino conſilium. Cæterum cùm Em. Mediolan. Archiepiſc. 4. Auguſti 172 3. ſcripſiſſet adS. C. Epiſtolam, quæ T. 2. KReſol. p. 376. deſcribitur, ſu- per abuſu in Montanis, & Vallibus ſuæ Diœceſis per- vulgato ad plures annos differendi Sponſalium execu- tionem non ſine ſcandalis, inimicitiis, continentiæ ja⸗- cturã, ſuumque conſilium aperuiſſet pro hujuſmodi caſibus præfigendi competentem terminum ſex vel octo menſium ad contrahendum matrimonium, quibus ela- pſis liberum fo ret puellis ad alia vota convolare, mini- inè attentis prioribus Sponſalibus; S. C. 2. Octobris ejuſdem anni ibid. p. 37 8. reſpondit, publicandum eſ- ſe ab Emin. Archiep. Edittum jnxta inſtruétionem, et- iam authonitate Sac. Congr. Quæ porro Inſtruétio fue- rit, mihi non conſtat. Lib. 6. p. 3. nu. 215. qui de mendacio non ſit ſu- ſpectus () (1) Hinc fit, Teſtium fidem, ſi nutet, ineptam eſſe ad ejuſmodi cauſas, ut deciſum fuit à ſacra Rota in Amerina. 23. Nov. 1737. & in T†*âIͤ⁄q[/Ffvl'‧ͤ5ena Sponſ.2. Junii 173 8. atque à S. C. in Senogallienſi Sponſal. 27. Sept. 173 8., in qua T. 8. Keſol. an. 173 8. p. 149. Ob eaceptiones contra teſtium fidem, conſtitutum fuit, non eonſtare de Sponſalibus. Enim vero illud cer- tum eſto, exploratumque, quod tradit Sanch. de Matr. I. 1. diſp. 15. per tot. & conftat ex allegatis Rotæ Ro- CCC 3 manzæ 774 Ad K. P. La-Crolx Theologiam Moralem N manæ Deciſionibus, aliiſque, quæ T. 8. Reſolut. S. C. IMunnl an. 173 8. P. 148. indicantur, debere ab eo, qui Spon- ſalium executionem poſtulat, plene adeo & conclu- denter probari eorum exiſtentiam, ut ſi vagis tantum. & ambiguis argumentis res agatur, pro libertate alte- rius in judicium vocati, ſit pronunciandum. Lib. 6 p. 3. n. 239. Matrimonium eſt irritum (1¹) (1) Idque plane cohæret Deciſioni S. C. 8. Julii 1724. T. 3. p. 45. in qua pronunciatum fuit: Matrimonium eſſe nullum in caſu, Matrimonium, inquam, celebra- tum paulè poſt Apochæ confectionem, ejuſque notifi- cationem Parocho, & Teſtibus factam, in qua Apocha contrahentes mutuo ſpoponderant ſibi, non uſuros ſe Matrimonio, nec illud conſummaturos. Mulier au- tem ſeſe obligaverat ad ingrediendam intra quindecim dies Religionem, & ad Regularem emittendam Profeſ- ſionem, elapſo Novitiatùs anno. Lib. 6. p. 3. n. 243. ſecundum dicta n. 240. non valebit (1) (1) Quod autem S C. in Novarienſi 24. Febr. 1720. T. 1I. p. 270. pronunciârit, non conſtare de nullitate Matrimonii ſub ca conditione contracti, ſi er Virgo, inde factum eſt, quòd conditionis iſtius appoſitio Con- jugum dictis tantummodo inniteretur; non autem, quo §. C. cenſuerit, validum eſſe Matrimonium ſub ea con- ditione celebratum, deficiente conditione. Lib. 6. p. 3. n. 247. oppoſitum probabilius tenent (¹) (1) Huc ſpectat cauſa, quam innuimus n. 23 9. Nam in ea conſtat, Matrimonium celebratum fuiſſe ſine ulla conditione; quia tamen celebratum fuit paulò poſt prædictæ Apochæ confectionem, ac deficiebat omnis veriſimilitudo receſsůs à Conditione irritante Matrimo- nium, S. C. cenſuit, nullum eſſe Matrimonium. Lib. 6. p. 3. n. 253. videtur eſſe probabilior (˙) (1) Vide, quæ T. 5. Reſolut. à p. 272. eruditè in n. mili 1 (Autrin maceel ahrekect 380 noniikat oblen d geanon. lb. e⸗ odlro⸗ ninanpol uNelre ufe lbe N, udCol , (venn d ier lemon Muumcon alſan Ub6 i 1 ⸗ Harin Ytnnn mortt, Mone, lb.6 nſ Ar nbnn onnln Nimmin: Melnid Supplementum, ſve Aeceſſonet- 775 mili argumento diſputat Card. Lanfredinus in Epfadi- enſi Matrimonii. Sacræ autem Congregationis ſuffra⸗ gium acceſſit ſententiæ, quam probabiliorem La-Croi- xius heic cenſet, in eadem Epſtadienfi cauſa, in qua ibid. p. 338. S. C. pronunciavit, conſtare de nullitate Matri- monii inter Hæreticos contracti ſub conditione diſſo- Iubilitatis, quatenus uxor Acatholica Orthodoxam re- ligionem non amplectererur. Lib. 6. p. 3. n. 257. ſi hæc non ſit uſa fraude (1) (1) Hinc cùm in Mutinenſi mulier uſa fuiſſet fraude, & ſimulatione, quæ viro conſtabat, licet hic ſperaret feminam poſt celebrationem Matrimonii à ſimulatione ſua receſſuram, ſtatutum fuit à S. C. 9. Junii 1725. T. 3. P. 16 5. nullum eſſe Matrimonium. Lib. 6. p. 3. nu. 407. teneatur hanc recipere ) (1¹) Vide, quæ in cauſa Florentina collegit Secreta- rius S. C. Proſper Lambertinus T. 3. p. 353. & T. 4. P- 30. Ceæterum tum in ea Florentina 27. Julii 1726. T. 3. Keſol. p. 3 50. tum in antiquiore item Florentina 1- Julii 1679. quæ ibidem citatur p. 35 5. ſtatuit S. C., In- Edelem converſum ad Fidem cum alia muliere Matri- monium contrahere non poſſe, ſi ejus Uxor antea con- verſa ad ſecunda vota non tranſierit. Lib. 6. p. 3. n. 40 S. moneri debet, & interroga- ri (1) () Hoc alijs dicitur interpellatio, quam de jure ne- ceſſariam eſſe reſpondit S. C. in antedicta Florentina 17. Januar. 17 Z2. T. 2. p. 119. Vide etiam, quæ ibi⸗ dem p. 117. & 118. habentur collecta in ejus cauſæ ex- poſitione. Lib. 6. p. 3. num. 429. in fine: & petendi divor- tium (7) (1) Accedit S. C. quæ in dubio Matrimonii, an qui- dam Græcus, & Catholicus diſſolvere poſſet Matrimo- nium cum muliere triplex adulterium in judicio faſſa & novum cęlebrare cum alia juxta prætenſam Græco- CcC 4 rum 776 Ad K. FE. La-Croix Theologiam Moralem rum praxim, reſpondit 15. Jan. 1724. Oratorem non poſſe aliud Matrimonium contrahere. T. 3. Reſol. p. 8. Lib. 6. p. 3. n. 449. aliquas Declarationes Con- gregationum (1) . (r1) Plures quoque afferuntur T. 4. Theſ. Reſ. p. 137. Quandoque tamen S. C. votum ſimplex Caſtitatis non exigit, ut ibidem videre eſt. Lib. 6. p. z3. n. 470. privatam deductionem (1) (r) Hæc Fagnani opinio à S. C. improbata fuit 19. Junii 1684. nam ſuper dubio tradultionis oponſæ, reſpondit, aſfrmativè, dummodo traductio fat abſque ſoleèmnitatibus. ibi: itemque conſummationem (2) (2) Vide Lambert. T. 4. Edict. Bonon. p. 156. ibi: non ſolemnitatum (3) (3) De hoc Lambert. T. 4. p. 152. Lib. 6. p. 3. n. 474. intra Mißſarum ſolemnia (1) (1) In quadam Novarienſi quæſitum fuit 10. Junii 1724. an denunciationes Matrimoniorum, & Ordinan- dorum, aliæque ſimiles funttiones Parochiales faciendæ ſint in celebratione Miſſæ Parochialis, quæ celebratur in Parochiali, & Collegiata Burgi Manetii, ſeu potias li- ceat Præpoſito, & Parocho ejuſdem Collegiatæ, illas fa- tere in celebratione Miſſæ Conventualis, contradicente Capitulo? Reſpondit autem S. C. T. 3. Reſolut. p. 48. arbitrio Parochi. Ibi: n. 474. certo fore mortale (2) (2) In Hieracenſi an. 1587., quæ L. 1. Reſol. P. 184. refertur, quæfitum fuit à S. C. an omiſſis edictis hujus- modi nempe denunciationibus] Matrimonium dicatur clandeſtinum, proleſque ille gitima, veluti ſi ſine teſtibus & Parocho contraheretur. Hoc autem prodiit ab ea- dem S. C. reſcriptum: Congregatio Concilu cenſuit non dici ſed contrahentes incidere in pœnam exeommunica- tionis in Conſtitutionibus Synodalibus I d . ib. 6. llb.o Germonmn aotettenu, uatuones etn Renchet ,neruin lb an 1, luino imie / Ulggend beo Buͤnet 1)Wde 319, El bbe 1) Cer de, gui lberc n inn 1 14 hr, Conrchenin Uenlen 4 lin n 8 Supplementum, ſive Aocceſſiones. 277 W Lib. 6. p. 3. n. 476. nec reipſa id videtur requirere Tridentinum (1) .. (1) Enim vero S. C. ejuſdem Concilii interpres con- ſtanter tenuit, neceſſarias non eſſe proclamationes et- iam in loco Originis. Antiquiores Reſolutiones habes congeſtas T. 6. p. 245. Hinc etiam 3. Apr. 1734. in Se- nogallienſi dubio, an antequam Felici Dolci permittatur celebrare Senogalliæ Matrimonium, faciendæ ſint de- nunciationes etiam in Parochia Maceratenſi in qua per annos eirciter 20. domicilium habuerat,] reſpondit 8. C. negativé. Lib. 6. p. 3. n. 490. quando id exigit neceſſitas pu- blica (1) (1) Ejuſmodi Matrimonia dicuntur aliquando Ma- trimmonia conſcientiæ, de ukus legendæ ſunt T. 3. 6 Theſ. Reſolut. S. C. p. 78. & ſeqq. doctæ annotationes . Proſperi Lambertini, tunc S. C. Secretarii, nunc Ro- mani Pontificis. Lib. 6. p. 3. n. 58 1. non tantum facere votum con- tinentiæ (1) (1) Legenda expoſitio Veronenſis Cauſæ. L. 4. Reſol. 8. C. P. 246. & ſeqq. Lib. 6. p. 3. n. 588. ſolam adoptionem perfectam dirimere (1) (1) Vide Hortanam Diſpenſationis T. 6. Theſ. Reſol. p. 329. & ſeqꝗq. Lib. 6.p. 3. n. 63 8. ſecundum dicta n. 569. (1) (1) Certe cùm quidam raptum commiſiſſet, conſen- tiente, quin etiam proponente puella jam deſponſata, quo libere exoptatum Matrimonium contrahere poſ- ſent, vel invitis ejus conſanguineis, S. C. 3. Martii 1714. reſpondit, non ſiare prætenſum raptum ad contrahendum Matrimonium, raptorem tamen eſſe ab- ſolvendum ad cautelam. V. T. 9. Theſ. P. 93. Reſotat. ſelect. ab an. 1700. ad 1718. Lib. 6. p. 3. n. 6 53. niſi llam ducat (1) CCC 5 (1) Sie 4 77 8 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralene (1) Sic etiam pluries reſcripſit ſacra Congreg. ut in Ventimil. Matrim. 24. Apr. 1700. in Lycienſi Nullita- tis Matrim. 23. April. 1701. aliiſque, quæ citantur in Crotonienſi Matrim. T. 7. P. 6 8. Reſol. S. C. Lib. 6. p. 3. n. 664. etiam tacitam tantum (1) (1) Oppolſitum tene ex S. C. reſeripto in Hiſpal. 20. Jun. 1609. his verbis: Hodie poſt Tridentinum Conci- lium Matrimonium metu contrattum, & purgato met: per cehabitationem cum conſummatione, alioſque altus, non convalidari, niſi iterum cantrahatur, adhibitaà rur- ſus ejuſdem Concilii formà. Idem retolvit S. C. in Con- Kantinopolitana 16. Dec. 1634. & in Vintimilienſi Ma- trim. 20. Martii, & 24. Apr. 1700. quæ citantur T. 7. Theſ. KReſol. p. 160. & 161. Lib. 6. p. 3. n. 68 1. cum conſanguineo Titii uſque ad 4. gradum ()y) (1) Atque id videtur etiam eſſe ex mente S. C. ut ci- tato hoc La-Croixii loco expendit Lambert. T. 2. Z eſ. Reſol p. 242. , Lib. 6. p. 3. n. 69 3. Vitricus, & Socer (1) (1) Num autem Vitricus abſque ullo impedimento, vel affinitatis, vel publicæ honeſtatis ducere poſſit in uxorem eam, quæ fuit uxor Privigni ſui, quæſtio eſt in S. C. magnis contentionibus agitata. Legenda ſunt T. 1. Theſ. Reſol. p. 3 40. & ſeqq. quatuor eximiorum TT. vora in hanc rem; tum perpendendæ Proſperi Lamber- tini Secretarii eruditiſſimæ annotationes ibidem p. 345. & ſeqq. & T. 2. p. 27.; tandem aſfirmativè reſponden- dum cum S. C. S. Martii 172 1. eod. T. 2. p. 23. Dubio enim ſic propoſito: An Matrimonium contrahi poſſit inter Dominicum Vitricum] &]v Samaritanam [uxorem antea Privigni] reſcripſit: ad Secretarium juxta men- tem, ſoilicet, quòd non impediatur Aatrimonium. No- ta autem non importune, P. Alfarum S. J. celeberri- mum Probabilioriſtam negative reſpondiſſe huic quæ- ſtioni, ut T. I. Reſol. p. 3 40. videre eſt. lh⸗ ls )De ed icenn Ilg ytcen lbe. 0) en genodd.1 clonbinr ſmmnſl⸗ mtimir enttenn mmtnmc chtn, / uhme lb. 1)Cia cnn. nmurhonie füccledr Onrehen ulehr. 1,Mer Qann,7. biceng Lib⸗ nlerur 5 un Men g r lhe )N. Meyr, Supplementum, ſive Acceſſones. 779 Lib. 6. p. 3. n. 70 8. tum etiam eorum Vicarii Ge- nerales (1) (1) De hoc non dubitandum poſt plures declaratio- nes S. C. Sic 4. Julii 1602. S. Congr. cenſuit, coram Vicario Generali Epiſcopi Matrimonium contrahi poſſe perinde ac coram Parocho, & idem reſpondit 26. Sept. 1697. in Taurin. Matrim., ut videre eſt T. 7. p. 30. Vide & dicenda n. 72 5. Lib. 6. p. 3. n. 7 16. jus enim non determinat (1) (¹) Determinavit tamen S. C. Juris interpres in De- creto an. 1573. quod non vidit La-Croix, & à Lambert. exſcribitur T. 2. p. 173. in quo ſtatuitur, ſuſicere præ- ſentiam ſolius Parochi proprii Sponſæ, quando Watri- monium in Parochia Sponſæ contrahitur; ſimiliter ſufft- cere præſentiam ſolius Parochi spozſi, MOoDOMa- trimoninm contrahatur in Parochia ipfius Sponſi. Quæ exceptio, ſi modo, ſatis indicat non ſufficere in Paro- chia Sponſæ. Lib. 6. p. ʒ. n. 717. relato n. 712. (1) (1) Cui conformis eſt Deciſio S. C. in Cæſi nat. 20. Febr. 172 3. T. 2. p. 277. Quod fictitie ſolum transfe- ratur Domicilium, ſolo nempe animo in altera Paro- chia celebrandi Matrimonium, non autem Domicilium contrahendi, nullum eſt Matrimonium ex ſtatutis S. C. 22. Febr. 163 1I. in Romana Nullit. Matrim. in Abulenfi 1. Dec. 1740. deſcripta ad Urbinatenſem cauſam, de qua nu. 72 3. & 2 8. Sept. 16 97. in Bovinenſi Matrim. ibidem p. 284. & 286. . Lib. 6. p. 3. n. 719. Parochus ſolius Originis non cenſetur proprius (1¹) (1¹) Atque hanc ſententiam ſecuta eſt S. C. in Murti- nenſi Matrim. I8 Novemb. 1702. apud Lambert. T. 2. Ediét. p. 174. . Lib. 6. p. 3. n. 72 3. per ſeptem menſes ruri (1) (1) Nota autem, S. C. in Urbinat. & antiquiore Florentina 1. Decemb. 1740. uti legitur T. 2. Z heſ. Keſ. P. 284 780 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralenn p. 284. reſpondiſſe »Parochum ruralem non eſſe pror prium, & verum Parochum, quando RKus itur causd recreationis, vel pro Kaſticanis negotiis; ideoque Mar- trimonium validèò coram hujuſmodi Parocho celebrari non poſſe. Lib. 6. P. 3. nil. 72 5. poteſtatem validè aſſiſtendi 6) (1) Juxta Reſolutionem S. Congr. in Savon. 2. Mar- tii 1595. & Pifftorient: 2 2. April. 1719. T. I. P. 172. Idem conſtat e Segnenſi Matrim. 17. Nov. 1736. in qua deciſlum fuit, conſtare de validitate Matrimonii contracti cotam Vicario Generali, cui Epiſcopus in- terdixerat, ne Matrimonio aſliſteret. T. 7. Reſol. p. 304. Lib. 6. p. 3: n. 45. & idem ſenſit Pœnitentiaria , Atque adeo S. C. quæ, ut teſtificatur Cardin. Lanfred T. 5. Reſol. p. 149., die 22. Junii 1624. re- ſcripſit; ſive alter tantum e Conjugibus ſit, hæreticus, ſive ambo, nullatenus debere Parochum, hereticorum WMatrimoniis aſſiſtere. Et in dubio Juriſdictionis Cap- ellanorum exercitůs die 6 Martii 1694. cùm propoſi- tum fuiſſet VIII. An Cappellani Catholici aſſiſtere poſſint Matrimoniis Acatholicorum cum Acatholicis, & re- ſpeltive Catholicis etiam intra fines Italiæ? S. C. reſpon- dit negative. . Lib. 6. p. 3. num. 75 I. coram Miſſionario talis le- gionis (1¹) (1) Placet hic ex T.6. Reſol. p. 144. nonnulla ad Milſ- ſionarios Caſtrenſes ſpectantia adſcribere. In Mediolan. die I1. Decembr. 1677. propoſito du- bio: An ſit validum Matrimonium contraltum à WMi- lite in ſtatione degente coranz Cappellano ſui Tertii: re- ſcriptum fuit: Matrimonium Militum quocunque loco eaiſtentium, quocunque loco contrabenda, fore nulla, niſi doceatur de ſuffiienti facultate, aut privilegio. , Quoad 8 d Mu re ſe 9,Dente lN 00 eſ n en len .l. De6. Rludubt 1,40 ſurluulc niſlir⸗ e, 1 ligplui ineguhe I4 4 glnl ſelllete eurllen 6, lten I. A ſatonite M. 4 ſ V 4. initmn, rui⸗ , UI A4 ter len, Cnuien, I 4 uim ali, , Supptementum, ſive Acceſionet. 781 unoad Matrimonia praterita partculariter videatur, &choc ſeribatur Emeinentiſſimo Archiepiſeopo Mediola- nenſ. qui aliis Epiſeopis prudenter communicet, ut in lib. 9. Decret. pag. 55I. .* In Belgii Matrimoniorum anno 1683. & rurſusan- no 1690. quid circa hujuſmmodi controverſiam exami- natum, definitumque fuerit, fuſe enarrat Eminentiſſ. Petra ad Conſtit. Apoſt. Tom. 2. ad Conſt. 12. Innoc. III. num. 4. 16. & 17. Die 6. Martii 1694. propoſita fuerunt aliquot gene- ralia dubia circa Cappellanos exercits, videlicet: I. An CGappellani cnjnſ vis exercitus, ſive Regularei, Eve Saculares Catholici poſſiat adminiſtrare Militibus in præſidiis degentibus Sacramenta Pœnitentiæ, Eucha- riſtiæ, & Extremæ Unktionis ſine ſpeciali facultate Se- dis Apoſtolicæ, vei licentia, & approbatione Ordinarii in cqujus Diœceſi extare ontingerit. II. An aſſiſtere Matrimaniis Militum cujuſenunque nationis degentium in præſidits cum militaribus feminis Kine dicta facultate Apoſtolica, & præcedenti probatione Katus liberi, ejuſque recognitiontz coran Ordinario lo- ci, & licentia Parochi, ſub' ocujus Parogcbia maneant. III. An idem um militibus degentibus in duſtris, & Rationibus hybernis, vel æſtivis. IV. An idene um militibus in altnuali expeditione po- litis. . V. An idem cum nmeilitibus enbers volentibus cam fe- minis non militaribus, ſed 1Italis originarzis loci, ſetz Dicceſis, in qua reperiuntar. VI. An milites Acatholics cum Acatholicis contra- henter teneantur ſervare forman rſoriptam in Suac. Concilio Tridentino. VII. An eo magis Acatholicè contrahentes cien Ca- tholicis mulieribns militarikus, & non militaribus, in Præſidits, caſtris, & expeditione manentes. VIII. As Cappeillant Acathslici aſiſtere poſſint Ma- NT-= 782 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem erimoniis Acatholicorum cum Acatholicis, & reſpecti- ve Catholici etiam intra fines Icaliæ: & quatenus nega- tive in omnibus Water PI. & VII. IX. An, & quid pro ſanatione geſtorum in præteri- tum, &s in fjuturum ſuper præfatis omnibus pro certæa „ regala Sanktiſſimo conſulendum, & ſtatuendum ſit. Die 6. Martii 1694. Sacra Congregatio reſcripſit ad I. II. III. IV. V. & VIII. MNeægative: Ad VI. affrmative in locis, ubi publicatum fuit Concilium juxta Decretum ſacræ Con gregationis 26. Septembris 1602. ad III. Da- bium, approbante S. M. Clemente VIII. Ad VII. affr- mative, ſed ulterius indigere diſpenſatione, at praæfata Matrimonia licite contrahantur. Ad W. in prateri- zum oenſuit non eſſe inquietandas conſcientias quoad Sa- cramentum Pœnitentiæ, quo vero ad Matrimonia ini- ta ſine ſpeciali facultate Apoſtolicà, vel ſine licentia Or- dinari loci, vel Parochi, non ſervatà forma Sac. Con- vilii Tridentini in Cap. I. Seſſ. 24. de Reform. Matrim. profanatione, Sanctiſſinngg D. N. placuerit, renovato tamen conſenſu etiam coram Confeſſario approbato, qui teneatur tradere teſtimonium renovationis dicti conſen- sis Parocho illius loci, in quo fieri contingat hujuſmodi renovatio. Proviſo in futurum diſſerätur in prima pro- rima Gongregatione, in qua conſulendum erit, ac deli- berandaum, ut in lib. 44. Decret. fol. 3 9. Die autem 20. Martii quoad proviſionem, & ſanationem reſcriptum fuit: Ad Secretarium cum Sanktiſſimo juxta mentem: ut eodem lib. pag. 199. Alter caſus Matrimoniriniti coram Cappellano mili- tum Laudæ degentium in ſtatione fuit examinatus ſub hoc titulo: Dubium Matrimonii: die 7. & 21. Maji & 30. Julii 1701. cumque diſceptaremur: An Matri- monium contrattum inter Auguſtinum Antonium, & Margaritam ſit validum: reſeriptum fuit: non conſtare dAe validitate, ut in lib. 11. Decret. pag. 236. 26 8. & 414. 4 i In y Pbener ſbilet cinuin Meem luimn l P r “ Demmnea Ane AMa imburch Amkei rlhn Remrn Mbere henn ir N ee ſno molro⸗ el „(oablh i at Nam Su C rrlert Myo⸗ Cake Mormen⸗ ludiih 41 „ Uhlan: 4 lang le, 4 4 * luil tn l Hunen l Supplementum, ſive Acceſſiones. 783 414. & die 3. Sept. 1707. reſponſum fuit. In deæciſis, ut in lib. 17. Decr. pag. 332. In Friſingen. cùm occaſiones tranſitůs, aut ſtationis hybernæ militum contenderent Cappellani Exercitus ſibi licere Matrimoniis aſſiſtere abſque præviis denun- ciationibus, & ſine licentià Ordinarii, aut Parochi, Epiſcopus petiit declarari, num id eſſet permittendum. Die autem 29. Januar. 1707. Sac. Congreg. reſpondit: Dandum eſſe Decretum editum die 6. Martit 1694. quod ſupra fuit exſcriptum, ut in lib. 17. Der. pag. 22. Denique eadem quæſtio iterum diſcuſſa fuit in Bar- chinon. Matrimonii die 4. Dec. 172 3. circa Matrimo- nium Barchinonæ contractum anno 1688. coram QCap- pellano legionis Germanicæ, propoſitoque dubio: an conſtet de nullitate Matrimonii: reſcriptum fuit, Gir- mativè, ut in lib. 7' 3. Decret. pag. 609. Non abs re etiam erit noviſſimè, quibuſnam conditio- nibus concepta ſint recentiora indulta, quæ facultates à Sede Apoſtolica tributas cxplicant. Literz enim S. M. Benedicti XIII. cxpeditæ die 26. Septembris 1729. pro Cappellano Majori Exercituum Cæſareorum primo loco declatant, facultates nominatim poſtea ex- preſſas ab ipſo Cappellano Majori, vel ab aliis Sacer- dotibus ab eo fubdelegandis exercendas eſſe Aunta- rat ergailites, aliaſijae ſexus perſonas ad dittos Exer- citus, comprehenſis etiam copiis auxiliaribus, quonzodo- libet ſpeltanter. Singulas poſtea recenſent Renkemes, ac præſertim illam, ut Sacerdotes à prædicto Cappel- lano Majori ſubſtiruendi, in eas perſonas Parochi vi- ce, & oficio perfungantur, adminiſtrando etiam omnia Sactamenta, quæ nonniſi per Rectores Eecleſiarum Parochialium ſunt adminiſtranda. Doſtremò habent clau- ſulam: Volumus antem, ut ii S&˙cerdotes, quos idem Cap- pelanus Wajor pro Sacramentis eriam Parochialibus, mi- litibus, aliiſae perſonis quibuſeunque dittorum Ereni- RPhum 784 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem. tznum miniſtrandis, ut prafertur, deputandos duxerit, ast nullatenus quidem hujuſmodi fagultatibus uti valeat erga „, innro milites præſidiarios, qui continnæ arcium, ſeu aliorum lo- Iihms cornm ecuſtodiæ adſoripti ſunt, qaos eorundem Locorum „I, Parochis, & Ordinaris in omnibus, & per omnia ſub- wulken eſſe declaramus, ſed duntaxat erga milites, & perſonas Exercituum prædiétorum ad vagas belli operationes de- inatos, tum abi in abtuali expeditione reperiuntur, tum E etianz caum in quibuslibet accidentalibus, & tempora- lhe neis, ſive hybernis, ſve æftivis, aut etiam præſidiali- .l.). bus ſdationibus pro tempore detinebuntur, ita tamen, ut luine ſKarimatque udem Sacerdotes, quos Cappellanus major 1, u ſubelelegaverit, ad temporaneas illas ſtationes pervene- “ riut literas teſtimontales, tam ſuper eorum Sacerdatio, Snmni quam ſuper ſua deputatione, ac facultatibus ibi vigore ue præſentinne conceſſis pro euſmodi manere exercendo Pa- roclais loorum exhibere debeant; quibus viſis, hi non impedinnt, quominus Miſam in ſuis Eccleſiis celebra- re, au in vim earundem facultatum Sacramenta etiam Parochtalia miniſtrare valeant, qubd, ſi e tempore Ma- trinuoninna inter perſonas, quarum altera militaris ſit, ſeu ad dittos Exercitus pertineat, ibique occaſione ſta- tionne prædictarum conmmoretur, altera vero Parocho min loci ſubdita reperuatur, contrahi contingat; eo caſu 4 ne- Parochus ſine Sacerdote hujuſmocti, nec viciſſim Sa- a cerdos ſine Parocho celebrationi ejuſmodi Matrimonii enr aſſiſtat, autbhene dictionem impertiatur, ſed ambo ſimul, 4 4 1 atqze æfnaliter ſtolg emolumenta, i quæ licite percipi Jo- 4 M leant, accipianr, & inter ſe dividant. 1 elle Lib. 6. p. 3. n. 759. polle eorum intentionem col- “ Ueritan ligere (⁴) (1) Ad Matrimonii validitatem non ſufficit quidem e phyſica tantum & materialis Parochi, teſtiumque præa- Mum, ſentia, at moralis requiritur, juxta Leur. in Jus Canon. ati . „ . . . . I. y, I. 4. tit. I. qu. 86. u. 3. Sanchez de Matrim. lib. 2. diſp. mu . . „ 1), r o 3 1. num. 5. Gutticrez eodem Tratl. c. 46, h. 8. & 10. „ (n & cæ- . Supplementum, ſive Acceſſtones. 785 & cæteros communiter Canoniſtas, quorum ſenten- 4 tiam, improbatâ contrari4 opinione, tenendam juſſit S. C. in Romana ſuper dubiis Matrimoniorum 7. Martii 1700. T. §. p. 17. ſed æquè certum, non ex verbis tantùm, ſed ex nutibus quoque, ſignis, & actibus, qui Matrimonii contractum antecedunt, comitantur, & ſubſequuntur, Patochum, & teſtes utriuſque Sponſi conſenſum percipere poſſe, juxta eoſdem AA. & S. C. 1730. T. 5§. Thh. Reſol. p. 17, & ſeqq. ac Neapolitana 6. Maji 1741. T. 10. p. 5 I. in qua cùm quæſitum fuiſ- ſet, an conſtaret de Sponſalibus, & Matrimonio inito coram Parocho, & teſtibus, qui expreſſum verxbis con- ſenſum non intellexerant, fatebantur tamen ex nutibus, ſigniſque illum ſatis ſe percepiſſe, vel potins eſſent con- cdendæ literæ teſtimoniales ſuper ſtatu libero, reſpon- ſum fuit, affrmativè ad bprimam partem, & negativé ad ſecundam, & amplius. Lib. 6. p. 3. num. 760. in alia tamen declaratione Gumtl §. C. (1) (N1) Non una in hanc rem aperta declaratio eſt S. C. Matrimonium valere, etſi Parochus aliâ ſimulatâ causâ, puta ægritudinis, vocatus fuerit. Nam in Tarentina quoque 29. Maji & 17. Julii 1745. T. 12. Theſ. Reſol. P. 34. & 5§1. . . . Ibi: non requiri ad valorem (2) (2) Sæpius à S. C. desiſum fuit Matrimonium haud irritum eſſe, quòd Parochus contradixerit, imò verò etſi affcctaverit, ſe nihil videre, aut audire, aut etiam obturaverit aures, eique illata fuerit vis, dum tamen de sponſorum conſenſu & aluis ſignis juxta juris commu- enis diſpoſitionem legitimè conſtet. Sic reſponſum fuit in CGiennenſi 26. Julii 1582. in Sarzanenſi 15. Febr. in Amerina I2. Januar. 1715. quæ T. 5. TVeſ. Reſol. P. 17. K 18 referuntur „ SG in Weritonenſi 14. Junii 173 §. T. 8. 7 . Reſol. in Reſol. a. 173 8. P. 922. Quand Ad P. La-Croiæ Theol. Snppl. D d d veE& Mnl in pluribus Reſolutionibus citatis in Romana 11. Febr. J 786 Ad R. P. La-Croix Theelogiam Moralem verò dubitandi ratio fuit. num utriuſque Sponſi verba conſenss coram Parocho prolata fuerint, ut in Ko- mana 2 8. Julii 1730. in qua Parochus ſimul atque Sponſus dixerat: queſta & la mia ſpoſa, vi omni ad- hibità, neque curatâ veſtis laceratione aufugerat, quin Sponſam aut vidiſſet, aut quidquam dicentem au- diiſſet, ac Balneoregenſi 24. Januar. 17 11. in qua Pa- rochus Sacrum celebrans ſolum audiverat Sponſos aſſe- rentes: Signor Curato ſtate per Teſtimonio, eoſque increpuerat dubitans, quòd Mitrimonium attentare vellent; reſpondit S. C. renovandum eſſe conſenſ um ad cautelam coram Parocho, & Teſtibus ad formam Conci- li ut legimus T. eod. 5. Th. Reſol. p. 29. Lib. 6. p. 3. num. 77 I. Averſ. 4. 18. Sect. 2. (1) (1) Vide etiam Pignat. Conſult. 79. n. 26. Tom. 5. & Conſult. 104. T. S. & Emin. Petram. T. 4. ad Conſtit. 12. Joannis KKII. n. 20. Lib. 6. p. 3. n. 772. quia ſciebant nil profuturum apud contumaces (1) (1) Hinc etiam S. C. in cauſa Hollandiæ Matrimo- niorum 23. Auguſt. 16 81. & in Boſcoducen. WMatrim. 13. Febr. 1683. cenſuit abſtinendum ab expreſſa reſo- lutione, ſed reſcripſit: Secretario cum Sanktiſſino ad mentem. Ut autem explicat Emin. Petra T. 4. Conmm. ad Conſtit. 12. Joan. XXII. n. 23. ſententia quidem S. C. fuit, Matrimonia hæreticorum cum Catholicis co- ram miniſtro hæretico iis in locis contracta, eſſe inva- lida, ſed tamen non expedire hujuſmodi declaratio- nem edere, ne Catholici nimium gravibus periculis objicerentur. Similes reſponſiones ad mentem datæ ſunt à S. C. in Trajetctenſi 2 1. Novemb. 1721. T. 2. h. Re- ſol. p. 98. in Colonienſi 21 .Febr. 1728. T. 4. b. Keſol.- p. 154. & in lprenſi Viſitationis Sacrorum Liminum 17. Aug. 17 37. T. 8. 7 h. Keſol. P. 1 3 3. Moneo autem, in citata Trajectenſi 21. Nov. 17 21. mentem fuiſſe, quòd Matrimonium eſſet nullum, ut legimus T. 8. . Reſol. Pp. 229. Aunmin Dnhoce 9.C n inhe T he Niſlg Neſd b Neſt I Dre numkegi PP lnb. jI 1ii Cnhnrmen Puloren ) Ki m 1. 7 Eng in 40. 8 ſre 1 1 4 Krile Ub. Supplementum, ſive Acceſſiones. 787 p. 129. Cæterum, ubi nullus urgere videretur timor damni in Catholicos, vel in eos, qui ejurato errore, Orthodoxam Religionem cupiunt amplecti, eadem §. C. non abſtinuit ab expreſſa declaratione nullitatis, ut in Decreto edito 22. Junü an. 1624. quod habes T. 5. Th. Reſol. p. 149. in KRuremund. 2. Maji 1676. citata T. 8. 7 b. Keſol. P. 129. in Gedanenſi 4., Sept. 1677. T., .7/. Reſol. p. 150. in Colon. die 1 6. Dec. 1719. T. 8.. T. KReſol. p. 129, in Moguntina 3 I. Maji 172 1. T. 5. Th. Reſol. p. 150. in Paderbonenſi 4. Aus 1725. T. 8. Th. Reſol. P. 129. &à Wormatienſi 7. Julii 173 1. T. 5. Pp. I50. Lib. 6. p. 3. n. 778. declaratione Cardinalium ¹) (1) Præcipuæ duæ ſunt, altera 26. Sepft. 1602. altera in una Belgii 27. Martii 1632. quæ memorantur T. 5. Th. Reſol. P. 149. & T. 8. p. 127. Lib. 6. p. 3. n. 787. abique experimento (1) (1) Id conſtituit S. C. in reſcriptis editis 13. Martii, & 8. Maji 1706. quæ fuiſſe in Signatura Sanctiſſimi confirmata 9. April. 1707. dilcimuse cx T. I. 1 . Keſol: S. C. P. 274. . S Lib. 6. p. 3. num. 877. dummodo omnino ocnltum ſr (1) (1) De hac clauſula conſulendus Lambert. T. 4. E- dict. Bonon. T. 4. à pag. 269. Lib. 6. p. 3. n. 888. poteſt per Vicarium ſuum Ca- pitularem (1) (1) Scito tamen, S. C. in Mexicana Vi 6 tationis Sa- crorum Liminum T.9. P. 42. Keſol. Select., ab anno 1700. ad'1718. interrogatam , an Proviſores, & Vicarii Gene- rales à Capitulis, Sede vacante, deputatt valeant diſten- ſare in gradibus prohibitis ad Matrimonia contrabenda' reſpondiſſe: negativé. Lib. 6. p. 3. n. 90 3. Krim. n. 2 L36. (1) (1) Conſuls T. z. Th. Dier. P. 198. S ſc.- expoſi⸗ D 4,/d tionen 1 788 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem tionem cauſæ Pratenſis, & nota Reſolutionem S. C. pro validitate Matrimonii contracti in vim diſpenſationis ex falſa, ut prætendebatur, cauſa obtentæ. Lib. 6.p. 3. u. 91 5. videtur ſolviſſe dubium (1) (1) De Matrimonio contracto inter conjunctos ter- tio, & quarto Conſanguinitatis gradibus, prævidâ Apo- ſtolicàâ diſpenſatione ſuper quarto, non obtentis literis declaratoriis ſuper tertio juxta Bullam 13. S. Pii V. vide ſis Diſeurſum Proſperi Lambertini S. C. Secret. T. 2. Theſ. Reſ. p. 149. Interea adnotabis Reſolutionem S. C. T. 2. Th. Reſol. p. 143. in cauſa Lucgzorienſi ſuper duobus hiſce dubiis. I. An conſtet de anullitate Matri- monii (contracti ut ſupra) & quatenus aßrmativé. II. an Princeps Zoannes Sapica falctus ſit inhabilis ad ontrahendum Matrimonium cum aliis mulieribus &. Reſpondit igitur S. C. Ad primum negativèé, & Epiſco- Pus mandet, quòd Coniuges continuent in ſeparatione, do- nec obtinuerint Literas declaratorias. Ad ſecundum, proviſum in primo, & amplins. Lib. 7. n. 247. damnatis ad perpetuum carcerem 1) (1) S. C. 26. Maji 1707. apud Urſayam diſcept. Ec- cleſ. T. 2. P. I. diſc. 10. num. 3 3. & ſeqq. decrevit, Matrimonium eorum, quibus quoad perpetuum car- cerem damnati ſunt, carcer pœna eſt, non locus cu- ſtodiæ, coram Parocho carceris contrahendum; con- tra coram Parocho domicilii contrahi oportere eorum Matrimonium, qui cùm catcer locus cuſtodiæ ſit ipſis, non pœna; in carcere nec domicilium, nec qua- domicilium acquirunt. Hæc S. C. deciſio in Statuta Cleri Romani illata eſt c. 3. de jure eligendi ſepultu- ram S. 9. in addit. verſ. Carceribus. fol. 1 5. V. Lambert. T. 2. Ediöét. Bonon. p. 18I. & ſeqq. Lib. 7. n. 3 13. non incurrit (1) (1) Quid porro dicendum de Clerico, qui non in- cedat in habitu, & tonſura? r. ſi Clericus cœlebs ſit, neque 4 n ine emf 18, Ule 1 E. non f⸗ Tertaß SCAel alulſn Andneld undon en; in ſeunllene ſ⸗ libr loe NeNene Cn, il ſe, bc Ictons, iſtſenn 16 Nlrin uneft ana. Ud. W Cochſin belo⸗ n Treag, dr . mnltii W lel (ben 4 lerhi henti⸗ liiel Nede Supplementum, ſve Aecceſſtones. 789 nnd neque incedat in habitu & Tonſura „ amittere illum * quidem privilegium fori ſed non privilegium Cano- ilet nis, ut reſolutum fuit à S. C. 16. Octobr. 1582. con- Mbinmas tra de Qlerico conjugato videtur dicendum, qui ſi Hh, non deferat habitum, privilegio Canonis exuitur juxta n Tert. in cap. Unico de Cleric. Conjug. in 6. Quèd ſi G S. C. 3. Dec. 17 1 8. T. I. T. KReſol. p. 129. ſtatuit, eſſe eiit concedendam diſpenſationem (ab irregularitate) ad cau- uli telam Sacerdoti, qui poſt percuſſum Clericum conju- hu gatum non incedentem in habitu & Tonſura célebra- e verat; inde factum, quod dubio locus eſſet, num re- vera Clericus percuſſus inceſſerit abſque habitu, & Ton- ſuta. Lib. 7. n. 318. pede trudant &c. (1) (1) Hinc declaravit S. C. 16. Maji 173 3. T. 6. Th. RKeſol. p. 81. in excominunicationem incidiſſe Paro- chum, qui Clericum ſuo addictum ſervitio, fatentem- que, ſe diſcipulum ejus eſſe, ac veluti alium, cor- rectionis, uti ajebat eſſe, cauſa in capite ſemel, atque iterum percuſſerat, nec non pluribus contumelioſis ver- bis magnam denotantibus iracundiam affecerat, ite- rumque pugnis primum, deinde baculo eum verbera- Verat. Lib. 7. n. 361. Provinciales (1) (1) V. Dialogos P. Danicel Galli & S. J. Presbyteri doctiſſimi, aut ſaltem Epiſtolas Italicè ſcriptas à P. Gar- bello ejuſdem Socieratis hoc titulo: Lettere di an Con- feſſore ad aun penitente &c. Plura de his verè infamibus epiſtolis dabunt vindicationes P. Huylenbrouc, & Dialogi P. Nicolai Ghezzii. Mirum in ſumma utriuſ- que fori Eccleſiaſtici, & Sæcularis conſpiratione ad Efamoſas haſce literas damnandas, non deeſſe, qui nulla⸗ petità facultate illas ſine ſcrupulo legant, quin etiam (heu! heu!) femellis legendas obtrudant, ut Floren- tiæ, ac Piſtorii vidi ipſemet, non ſine animi dolore, atque indignatione. . 4 P dd 3 L 1 790 Ad R. P. La-⸗Croix Theologiam Moralem Lib. 7. n. 3 62. Aug. Le Blanc (1) (N1) Et qui eum primo ſub Eleutheri, ſecundo verè ſuo appoſito nomine confutavit, præclariſſimus Belga P. LEivinus de Mayer S. J. Lib. 7. n. 3 03. Clemmens X. (1) (1) Menſe Majo an. 1647. biennio ſcilicet ante Cle- mentem X. Moguntina facultas, ac 27. Novemb. ejuſ⸗ dem anni Toletana Inquiſitio eundem libellum Moni- torum ſalutarium &s. ut Aur Janſenignurn ſaperet, ac Luthero-Calviniſmum, gravi ſententiâ damnaverat. Ad hujus libelli confutationem celeberrimus orator Gallus P. Bourdalove Sermonem habuit diſertiſſunum, quem legere eſt T. 2. Jermonum de Myſteriis. Caveant, qui noſtris hiſce temporibus adverſus ſuperſtitionem in cultu Sanctorum, ac præſertim Beatiſſimæ Deipa- rentis ſine originaria labe conceptæ vexillum expli- cuere, ne damnatas hujus libelli ſententias callidè obtrudere, atque & Galliis in Italiam accerſere vi- deantur. Lib. 7. n. 3 67. Artes Jeſuiticæ (1) (1) Vide adnotata ad Lib. 1. n. 166. Lib. 7. n. 376. Unigenitus Dei Filius (1) (1) Conſtitutionem hanc, ut alios non paucos mit- tam, P. La Fontaine quatuor prægrandibus Tomis Romæ editis, Theologicè ,atque pereruditè propug- navit. . Lib. 7. n. 487. non ideo incurrit irregularitatem 1) “S (1) Ad cautelam tamen cenfuit S. C. 12. Jan. 1726. T. 3. p. 264. concedendam diſpenſationem ab irregula- titate Sacerdoti, qui ſclopi exploſione alterius oculum Kniſtrum debilitaverat. . Lib. 7. n. 499. ſed caſualiter ſequatur (1) (1) At quid ſi dubium ſit, an mors ex vulnere evenerit, an ex alia ſuperveniente cauſa; vulnerans erit ne irregularis? Dixi, E dubium ſit. Nam ſi re- . vera conn r wim vnbern efa igtu, lo lqun Mronornn AI0ne iiming D 1by Aluin Urerdol hrt lcepel Conrie Perſcio umn Denehci Okhin uudemg 1. Mar Lib nhlin 1 ”õ le 1. 8 Supplementum, ſive Acceſſiones. 791 Auini vera conſtet, non ex vulnere ſecutam fuiſſe mortem nrlii nec animum lethaliter occidendi habuerit vulnerans; non fiet irregularis, eX cap. ad audientiam, & ex cap. Fgnißcuſti a. de homicid. volunt. vel caſual. In dubio igitur, vel agitur in foro contentioſo ad imponendani pœnam propter Irregularitatem, qualis eſt beneficic- rum privatio, aliæque ſimiles; tunce autem cùm pœ- na ordinaria ſtatuta delicto certo non ſit imponmenda de- licto dubio, is non cenſetur irregularis: aut agitur in foro pœnitentiali ad imponendam penitentiam, vel quaſi pœnitentiam, ad effectum nempe abſtinendi Promotum ab exercitio Ordinum, ac non promovendi ad Ordines Sacros; tunc autem in hoc dubio reputa- bitur irregularis. V. T. 4. Th. KReſol. S. C. p. 294. & ſeqꝗq. . , NS Lib. 7. n. 50. in fine: non ſequeretur inde irre- gularitas (1) . (1) Quid ſi autem quis ex utroque oculo cœcus ſit!. q. S. C. cenſuit, diſpenſari polſe in eo, qui jam Sacerdos ſit, ut cum aſſiſtentia alterius Sacerdotis ce- lebret, ut in Florentina 23. Aug. 1727. L. 4. p. 107. cujus expoſitionem releges non inutiliter ibid. p. 762. Contra verò non eſſe conſulendum Sanctiſſimo pro di- ſpenſatione Laici ex utroque oculo cœci ad ſuſcipien- dam primam Tonkuram, neque eum habilitandum ad Beneſkicia ſimplicia cum commutatione divini Officii in Officium B. M. Virginis, quod memoria tenebat, ſenſit eadermn S. C. T. 6. P. 56. in Pampilonenſi diſpenſationis 2 8. Martii 1733. Lib-7. n. 518. de defectu lenitatis (1) (1) Quid autern dicendum ſit de Sacerdotibus dam- natis ad triremes, quando ſcilicet fiant irregulares, & an habilitari poſſint ad exercitium ſuorum Ordinum, vide T. 3. heſ. Reſol. S. C. in Lavellann, ſen Romana p. 3 38. & 345. Lib. 7. n. 5 30. in fine: vel mutilationis (1) 9 Ddd 4 (1) In 792 Ad K. P. La-Croix Theolo giam Moralem (1) In aliquibus editionibus, ut Mediolanenſi a.r. 724.7 additur octavus liber de Bulla Cruciatæ, qui Medullæ J „ P. Buſembaum in pluribus recentioribus editionibus ad- . jectus fuit. Moneo autem, librum hunc, neque P. Bu- ſembaum, neque La-Croixii eſſe; quèd quidam non anifmadvertit, qui neſcio, quem locum ex hoc octavo Libro veluti La-Croixii citavit, atque inſectatus eſt. Utrum Typographus Theologiæ La-Croixianæ in ſe- quentibus editionibus librum iſtum recudere velit, ig- noro. De La-Creixio optimè meriturum illum cen- ſerem, fi omitteret. Quèòd ſi Hiſpanorum caus illum addere voluerit, ſatis ſit, monuiſſe eum ab alio Au- thore prodiiſſe, de quo mihi hactenus non conſtat, etſi ſunt, qui affirment, Librum hunc Colonienſi cui- dam Presbytero tribuendum. oe ſor Utore gfe ſi Nrer a emamn r, no ur io, nagen 1lyror uri 1re Inghe 1 en Imntnnn ln lem huc . Supplementum, ſue Acceſſtionet. 793 rnEGL1* NIOQ RA E I18S Ad quædam generalia axiomata redactæ. SXYNOPSIS. MOO NITV M. Octor P. Tobias Lohner in ſuis Inſtitu- tionibus quintuplicis Theologiæ Tract. V. Cap. III. monet Moralis Theologiæ Auditores, ut generalia brincipia, & doctri- nas præ reliquis bene adaiſcant, memoriæque Krmiter imprimant 5 haæ enim, ouom ſi ut fon- tes, & qutilets reliquæ Conelußones particula- res emanare ſolent, ſi ob oculos ſemper habcan- tun, non erit adeo dißcile, eadem prudentig auxilio, ad particulares Caſus applicare. Rem itaque utiliſlimam præſtiturum me Putavi, ſi in Tyronum hujuſce facultatis gratiam, totam veluti ſub unum conſpectum ponerem bP. LA-CROIX THE 6166G12 M:; il- lamque ad quædam generalia principia revo- carem. A dicto P. Lohner principia iſthæc mutuatus ſn; tum locos addidi Authoris no- ſtri ad praxim cujuſque principii ſpectantes, „Juam rem ipſam aggredior. I Ddd z CA- 794 Ad KX. P. La-Croix Theologiam Moralem CQALPUT lJ.. De Axiomatibus ad altus humanos in genere N ſpectantibus. AXNIONMA I. uß Nihil volitam, niſi præcognitum. Vide b. 1. num. I. 734. & ſeqq. Vide lib. I. num. 699. num. 767. & lib. 7. num. 313. led AXNILO M A II. . un i Won ineſt altui moralitas, A. deßit voluntati libertas. ck Vidc lib. 5. num. 13. 14. 7 4. UM COROLLARIA. . Vide lib. 1. num. 77 8. & lib. 5. num. 30. 219. 220. . A XIOM A III. Nihil conſenſui tam contrarium eſt, quàm vis S metus. Vide lib. 1. num. 77 5. & lib. 3. p. 2. num. 9 3 I. COROLL A,KIA. Vide lib. t. num. 774. lib. 3. p. 2. num. 578.: ad 637. lb. 6. p. 3. num. 6 55. AXIOMA IV. Vani timoris aulla eſt excuſatis. Vide ſupra, & lib. 6. p. 3. num. 656. Eulite Vide lib. 3. p. 2. num. 642. ad 649. lib. 6. p. 3. num. 649. ertel AXIOMA V. Pte⸗ Scire, & ſcire debere, pania ſunt. Vide lib. 1. num. 70 1. 705. COROLLARIA. D Vide lib. 1, num. 75S. Iib. 4. num. 142 1. Uinen Supplementun, ſve Acceſſiones. 79 5½ AXIOMA VI. Non ſunt facienda mala, ut eveniant b'ona. COROLLAKIA. 4 Vide lib. 2. num. 27 1. lib. 3. P. I. num. 63 8. . 77 1. AXIO MA VII. Ablus agentium on Pa anur ultra 6 orun intentionem. Hoc eſt: ſi ad bonitatem, vel malitiam, vel eſſen- tiam alicujus actûs requititur intentio ipſius ope- rantis, non poteſt de tali bonitate, vel malitia plus illi adſcribi, quàm quantum ille per ſuam inten- IANI tienem appetere potuit. ſn COROLLARIA. 4 Vide lib. 6. p. 1. num. 442. 458. & p. 3. num. 64. & 1 ſeqq. Adde. Qui die jejunii delectatur eſu carnium 8 imaginariè tantum, non violat jejunium, nec pec- cat contra præceptum jejunii, quia, cùm præce- ptum poſitivum ber ſe non extendatur ad actus in- ternos, hic meritò locum habet deſcriptum Axio- ma, ut docent Dian. p. I. tract. 9. reſp. 37. Lay- mann, & alii. AXIOMA VIII. Voluntas pro opere reputatur. Senſus eſt: Quando aliquis re ipsâ habet voluntatem efficacem aliquod opus faciendi, tum, etfi ab eo perficiendo contra voluntatem ſuam impediatur, pe- rinde a Deum præmium, aut pœnam mereri, ac 4“ ſi opus ipſum perpetrâſſet. COROLLAKIA. Vide lib. 5. num. 66. 35 CALDUT II. n De Axiomatibus ad internam attuum humanorum re- gulam; ſeu conſcientigm pertinentibui. D AXIO- 796 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem 3 A XIO M A I. Quod non eſt ex pde, peccatum eſt. Vide lib. 1. Tract. 1. num. I1. & ſeqq. K n, el, COROLLARIA. 66 Vide ibid. Adde. Qui venerando Sacras Imagines, auf reliquias putaxet, ſeſe Idololatriam committere, non vehil eſſet immunis à tali culpa, ſi dictam venerationem peragerer. Ita communiter apud Bonacinam lib. 2, de pecc. q. 4- punct. 6. numn. 13. Auuma AXIO M A II. Non lædit conſcientiam altio, quam probabilia ntſi tuetur opinio. Vide lib. 1. num. 26 8. & ſeqq. COROLLARIA. Vide lib. 1. num. 92. 301. & à num. 3 68. AXIOMA III. In dubio melior eſt conditio poſſidentis. Mmil⸗ Vide lib. 1. num. 49 5⅞. & ſeqq. ad 510. COROLLARIA. Vide lib. u. Ursle A XIO MA I. . l Dubia in meliorem partem mnterpretanda ſunt. ſi Vj . X es, &⸗ ide lib. I. à num. 294. D,n B zn CoOROFELARIA. Vide lib. r. num. 470. num. 5 II. num. 62 1. num. 8 52. lib. 3. P. 1. 5li n 3. P. I. à nutn. 195 lib. 7. num. 120. n AXIOMA V. In dubio tutior pars eſt eligenda. Vide lib. 1. num. 470. bars A eles Elbe CORO LLARIA. N⸗ Vide lib. , num. 476. & hb. 6. p. 3. num. 29 8.: & ſeq. AXIO- “ . . 4 1 Syuzpplementum, Rve Acceſſiones. 797 e4 A.AAXIO; MA VI. e ng PFruſtra remedium quæritur, ubi nulla eſt Ilæſio. N Inrellige, ſi finis, ob quem inſtitutum eſt, obtineri non Uill poteſt, non debere muhum in remedio quærendo, e aut applicando laborari. COROLLARIA. Vige lib. I. à num. 541. lib. 3. p. 2. num. 1238. C A D UH I III. De Axiomatibus ad externam altunm humanorum re- . m gulam, ſeu legem ſpeltantibius. AXIO M A I. Omnin ſunt licita, quæ nudta lege, aut jnre ſunt vetita. COROLLARIA. IA Vide lib. 3. p. 1. num. 62 3. 63 4. lib. 6. P. 2. num. 2 30. D & 2005. AXIO M A II. THaberi debent ut infebta, quæ contra jus manifeſtume e. ſunt confella. I. Si res Eccleſiæ, vel Pupilli alienentur contra juris II formam, invalida eſt alienatio. II. Invalida item 3 eſt eleétio facta contra jura. III. Item ſtipulatio- nes, & mandata contra jus facta. Vide etiam lib. 6. P. 3. num. 459.- A XIO M A fII. ll Imnpoſſibeliun nulla eſt obligatig. Vide lib. 1. mim. 778. & 780. . COROLLARIA. 4 Vigde lib. 1. & lib. 3. p. r. Huin. 583. AXIO MA IV. Boſſe quis non Nicitur, gquod contra jus Poteſt. Senſus . 798 -A K. H. Lr. Croix Theologiam Moralem Senſus eſt: Quando quis phyſicè quidem actionem ali- quam præſtare poteſt, ſed ita, ut neceſſariè ſimul aliquam legem violare debéat, tum perinde in mo- rali hominum æſtimatione ad talem actionem is cen- ſetur impoôtens, ac ſi ne phyſicam quidem potentiam haberet. COROLLARIA. Vide lib. 3. p. I. num. 40. KReſp. III. 6. & num. 674. & ſeqꝗq. AXIOMA WV. Legibus, & non exemplis eſt judicandum. Hoc eſt, ex legum inſtitutionibus judicandum eſt, quid fac iendum ſit, non verò ex alienis exemplis. COROLLARIA. I. Judex non debet attendere, quid anteceſſores judi- caverint, ſed quid poſtulet legum æquitas. II. Hæ- res non poteſt retinere bona ex Teſtamento relicta, ſi comperiat eſſe aliena, etſi ſciat ab ipſo Teſtatore bonã fide ut propria pofſleſſa fuiſſe, modo tempus ad præſcriptionem requiſitum non impleverit. Vide etiam lib. 1. num. 8S48. AXIOMA VI. Ratio legis eſt anima legis. Sermo eſt de fine legis. Vide lib. 1. num. 863. ad 877 COROLLARIA. Vid. ibid. A XIOM A VII. Non urget conſcientiam lex bumana, quando de- terrent mala gravia. elb. W.nt , n.69 ſelb: lerſua ſcelbe Nneſci Erennre lnlbe onncin Nteſoc rteſs Num.1¹ nis, e Comte oceratr ¹ nn len Pluch Eteßi Supplementum, ſive Acoeſſiones. 799 COROLLARIA. Vide lib. 1. num. 774. & ſeqq. &l. 3. p. I. num. 769. IvV. in fine. lib. 6. P. 2. n. 339. G& 1569. AXIOM A VIII. Cam ponitur le gis executio, non nocet omiſſa intentio. l genſus eſt: Non requiri intentionem ſatisfaciendi præ- cepto, modo actio præcepta ponatur. Vide lib. 1. num. 692. & 693. COROLLARIA. Vide lib. 2. & lib. 4. num. 1329. AXIO MA IX. Lex pœnalis non urget conſcientiam, donec proferat L Zudex ſententiam. Vide lib. 1. à num. 607. COROLLARIA. I. Beneficiatus poteſt retinere Beneficium, donec de- clarerur delictum, propter quod ipſo facto privatus eſt tali Beneficio. Azor. Sylv. Molin. aliique apud Bonacinam d. I. q. I. Punéto 7. §. 2. m. 11. II. Do- nec Jjudex ſententiam ferat, non tenetur qui delictum 4 hæreſis admiſit, bona ſua fiſco applicare. Bonac. ib. num. 20. III. Is, qui ob delictum privandus eſt bo- nis, ca poteſt ante ſententiam Judicis diſtrahere, ac donare, non ſecus, atque ante Patratum delictum poterat. Bonac. lib. 1. num. 14. Vide etiam lib. 3. UI P. z. num. 292. AXIOMA X. 4 Extra Territorium jus dicenti impune non paretur. Qeylſus eſt: Superiori aliquid in loco ſuæ Juriſdictionis præcipienti Ii ſine metu culpæ, ac pœnæ non obtem- 1 perare polle, qui illi ſubjectus non eſt. CO- X 800 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem COROLLARIA. Vide lib. I. num. 682. 68 3. 684. , Elbe A X IO M A KXl. en Uhbi lex non diſtinguit, nec nos diſtinguere debemus. Enl H. e. Quando lex generaliter pro tota aliqua univerſi- uII tate rerum aut perſonarum aliquid decernit, nullam - m que inter res, aut perſonas diſtinctionem facit, ne- M que nos diſtinguere, legémque ad hos potius, quàm 6en ad illos caſus debemus extendere. WNNn COROLLARIA. um n . ltchs alicui deci . . inbimer I. Epiſcopus remittens alicui decimas Epiſcopales in- definite, remiſiſſe videtur non ſolum præteritas, ſed etiam futuras. Ca. Qauia circa 22. de Privileg. II. trſtes Omines homines baptizati debent eſſe Pontiſfici ſub- jecti, cùm Chriſtus S. Petro indefinite dixerit: Paſce KGe⸗ oves meas. Cap. Solitæ 6. de major. & obed. Vide „ . mNn lib. 1. num. 66 2. 82 5. did Fretl ſod A XIOMA, XII. noteh Conſuetudo eſt optima interpres logum. Vide lib. 1. num. 572. IUlri COROLLARIA. Wü Lib. 3. p. I. num. 674. WI. & p. 2. num. 1259. II. & Ding. 1283. in mi AXIO M A XIIIII. – Anlitete, Contra eun, qui legen dicere potuit apertius, in- terpretatio eſt faxtendla. “ Senſus eſt: Quando aut Legislator legem proponit, aut M alius quiſpiam cum alio contractum init, & ambi- unge guis, obſcuriſque verbis utitur ,„ita explicanda ſunt odn verbailla, ut potius in favorem illius, qui legem Umnd, accipit, aut ambigua verba non poſuit, cedat diſpo- enek ſitio, modo jura in ſpeciali aliquo caſu non obſtent, aut de actus valore non agatur. el (le AI Sapplementum, ſve Acceſſiones. 2301 4 CcoRoOLLARIAA— 1 Vide lib. 6. p. 3. num. 125. Fit etiam I. In contrahen- „ da venditione am biguum pactum contra vendito- rem eſſe interpretandum. Ca. l.e. 172. ff. de reg. Zu- ris. II. In probationibus dubio ſermone; ſi quis uta- tur, contra eum interpretationem eſſe faciendam. Cap. per tuas 10. de probat. III. Eum, qui jurave- rit, plenam & meram veritatem in judicio dicere, non admitti ad expoſitionem verborum ambiguo- rum, quibus ad interrogata reſpondit, ſed contra ipſum ea explicari. Cap. cum dilæti 1 8. de accuſat. ANXIO M A XIV. Auwilium legis fruſtra invosat, qui committit in legem. H. e. Qui ex actu aliquo contra legem deliberate perpe- trato dainnum, aut injuriam paſſus eſt, non poteſt petere à judice, ut dicti damni reparationem à dam- nificatore fieri decernat. . COROLLARIA. „kit I. Uſurarium repetentem uſuras audiri non debere, l niſi prius receptas reſtituat. Cap. qia fruſtra 14. de Uluris. II. Clericum, qui ur Laicus incedit, & ter- tio monitus non reſipiſcit, privilegium Clericale amittere. Cap. in andientia 2 5. de Sent. Excommun. AXNXIO MA XVY.„g Authoritas Majorum in illicitis excuſat. H. e. Quando actio aliqua non jure naturæ, ſed poſi- tivo duntaxat prohibita eſt, non imputatur ad cul- Ppam illi, qui imperio legitimi ſuperioris diſpenſare in genere valentis illam peregit. COROLLARIA. Vide lib. 1. 696. & ſeqq. AAd P. La-Croiæ Theol. Suppl. Eece AXIO- 302 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem AXIOM A XVI. Non omnium, quæ à Majoribus conſtitata ſunt, ratio reddi poteſt. AXIOMA XVII. Primum in unoquoque genere eſt exemplar caterorum. Vilu COROLLARIA. Quando Indulgentiæ conceduntur per modum jubilæi, rlecre intelligendum eſt de jabilæo Romano, quod cæte- torum exemplar eſt, non de extraordinario. Gobat p. 2. Theſ. Iadulg. n. 30 3. Vide autem hàc de re, gel. quæ dicuntur heic lib. 6. p. 2. num. 1380. AXIOM A XVIII. Que ſunt ſpeciali notà dignâ, non cenſentur eſſe 8 allata, niſi expreſsè nominentur. Vide lib. I. num. 837. e AXIOM A XIlX. n Privilegium perſonale adhæret perſonæ. Vide lib. 1. num 834. li lbeu AXNXIO MA XX. Immunis eſt à cenſura, quiſquis liber &ft à gravi . culpa completa. COROLLARIA. Uüelber Vide lib. 7. num. 47. 51. 52. c ALDUT w. auch 1 De generalibus Axiomatibus ad virtutes Theologicas 5 pertinentibus. De Fidei Axiomatibut liege AXIOMA I. MNon debet eſſe ſuſpelta veritas, quam revelaße ſumma judicatur veritas. c6. nlien W . Sopplewmentum, Rive Acceſſtiones. 803 l COROLLARIA. lieg Vigde lib. I. num. 202. 203. 207. & ſeqq. N A X IO M A II. er Sine ſide impoſſibile eſt placere Deo. COROLLARIA. unn Vide lib. 2. num. 3. & ſeqꝗq. . lum, A XIO M A III. Corde oreditur ad juſtitiam, ore autem confeſſio Aken Ffit ad ſalutem. . . CoROLLARIA. 1 Vige lib. 2. à num. 53. ad 70. 2 In S. II. D 8 1: De Spei Axiomatibus. ðèðJMM fan AXIOMA I. Spes, guæ videtur, non est ſper. Senſus eſt, objectum ſpei eſſe non poſſe rem præſen- teumm. Vide lib. 2. n. 118. & 119. 4 CoOROLLARIA. Vide lib. 2. num. 116. KReſp. 11. I. AXIOMA II. “ Spes non confundit. UH Vide lib. 2. num. I21. 122. COROLLARIA. Vide lib. 2. num. 116. Keſp. 11. 11. S. II. ing De Charitatis Axiomatibus. . . AX I O M A I. MNon ineſt operationi bonitas meritoria æternæ vitæ] cui deeſt meriti radix Charitas. AXIO M A I. uch Qui non diligit, manet in morte. Eee z CLO- 41 S 4 804 Ad R. p. La-Croix Theologiam Moralem. COROLLAR IA. Vide lib. 2. num. 13 1. & ſeqq. AXIO M A III. Charitas incipit à ſeipſo. COROLLARIA. Vide lib. 2. num. 168. 174. & ſeqq. AXIOM A IV. Diliges proximum tunm ſicut teipſum. COROLLAR IA. Vide lib. 2. num. 16 8. 174. & ſeqq. 34277. & lib. 3. p. 1. à num. 719. 8 731. C A L. U T. V. De Axiomatibus ad Iuſtitic virtntem pertinentibus. C. I. De Axiomatibus uſtitiæ in genere. AXIO MA I. Cuique jus ſuum tribuendum. A X IL O MA II, Jare ſuo utens nemini facit injuriam. COROLLARIA. Vide lib. 3. p. I. num. 1021. 1022. 1024. lib. 4. à nu. 168. lib. 6. p. 1. num. 637. AXIOMA III. Scienti, & conſentienti non fit injurta. Vide lib. 3. p. 2. num. 4. COROLLARIA. Vide lib. 3. p. 2. num. 5. ad 16. & num. 3 12. II. 1II. AXIOM A IV. Jari ſno renunciare præſumitur, qui juri ſuo con- trarium facit. COROLLARIA. Fix I. Eum, qui acceptat ſecundum Beneficium incom- poſſi- 1en . Gir Supplementum, ſivoe Acceſſionet. 80 5 8 poſſibile cum priori, huic renunciare cenſeri. II. II Clericum, qui uxorem duxit, & veſtes Clericales de- iE poſuit, hoc ipſo rieegio Canonis renunciÄaſſe. Il IN III. Eum, qui appe latione interpoſit ad producen- te dos Teſtes inducias poſtulavit, & demum productio- ni, & allegationi renuncians, atteſtationes petiit ſo- lemniter promulgari;, etiam ab appellationis jure re- Ulet AXIOMA V. lg Vim vi repellere licet. Cap. ſi vero 2. de Sent. Excomm. COROLLARIA. “ 1 Vide lib. 3. p. 1. num, 799. ad 82 1. & nu. 867. & 86 82 . & p. 2. num. 1217, & 1218. . Aa, „ 1S §. II. VDe Ariomatibus ad Dominium pertiuentibus. 6 AXIO M A I. uiz In neceſſitate extrema omnia ſunt communia. COROLLARIA. Vide lib. 2, num. 194. lib. 3. p. 2. num. 1146. & lib. 37 tNGI p. I. num. 880. VI. AXI O M A II. nan Quod divini juris eſt, in nullins bonis eſp. GCOROLLARIA. vVige lib. 4. num. 1363. G& ſeqq. ne AXIO MA III. Quod antea nunlliut eſßs, id naturali ratione occupansi conceditur. ImuI C ORO& L L ARI A. vige lib. 3. p. 2. num. 84. 86. 90. & n. 256. 2 57. 260 AXIOM A IV. Traditionibus, & uſucapionibus dominia rerum, non nudis pactis transferuntur. . Vige lib. 3. p. 2. num. 708. . 1 Fee3 CO- 806 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem CORO IL L ARI A. Vide lib. 3. p. 2. num- 927. 97 5. Hinc ctiam I. Si per- ſonæ cuipiam particulari res aliqua donetur, & po- ſtea alteti donetur, & tradatur; donum ad hanc, non ad primam perſonam pertinet. Gloſſa Baldi ſup. leg. Quotiens Cod. de re vindic. II. Si domus alicui nudà conventione, alteri vero etiam cum traditione locata ſit, non poteſt hic poſterior à priore de ſua poſſeſſione deturbari. AXIO MA v. Nemo potest plus juris transferre in alium, quam pſi competere dignoſcatur. COROLLARIA. Fit I. Si quæ terra data alicui fuerit in feudum, vel hæ- reditatem, ſed tantum quoad vixerit, poſſidendam, non poſſe eum in uxorem transferre hoc jus per mo- dum Uſusfructûs poſt mortem ejus continuandi. II. Non poſſe Confeſſarium delegare alteri poteſtatem abſolvendi à caſibus reſervatis, à quibus ipſe abſel- vere non poteſt. III. Eum, qui alteri vendit præ- dium variis ſervitutibus gravatum, non poſſe illum àA ſervitutibus talibus liberare. AXIOM A VI. Qui prior est tempore, potior eſt jure. COROLLARIA. Vide lib. 4. num. 576. & ſeqq. & lib. 6. p. 3. num. 73. Sic etiam, qui prior aliquam hypothecam accepit, præferendus eſt illi, qui eam poſterius obtinuit. L. qui prior I1. ff. Qui potiores in pignore. AXIO MA VII. Poſſeſſor mala fidei ullo tempore non præſoribit. Vigde lib. 3. p. 2. num. 480. COROLIARI A. Ibid. num. 48 1. ad 493. AXxIO- H Pielbe A rple m nio ſao, ℳn Mdinn ſcelb, Mnd wielb Talir e Szdplementun, Rve Acceſſiones. 307 I AXIOMA VII. i Sine poſſeſſione præſeriptio non precedit. COROL L A R IA. Tir P Vide lib. 3. p. 2. à num. 507. Fit etiam I. Eum, quiin- e e capax eſt poſſidendi, etiam præſcribendi incapacem eNE ellc; atque adeo Laicos nunquatn res ſaeras præſcri- bere poſſe. II. Neque Commodatarium, Depoſi- N tarium, Colonum, Inquilinum, Procuratorem, qui rem in pignus accepit, præſcribere poſſe, cùm non D ſuo, ſed alieno nomine eam poſſideant. §. III. De Aviomatibus ad juſtitiam commutativam, & Ra- RKitutionem pertinkntibus. AXIOM A I. Non dimittitur peccatunz, niſi reſtituatur ablatuns. COROLLARIA. Vide lib. 3. p: 2. num. I. 16. & ſeqꝗq. AXIOM A II. Non damnat reparandi damni omiſſio, ſi abſis mortalis tranſgreſſio. 1 COROLLARIA. rtn Vide lib. 3. p. 2 num. 184. ad 200. AXIOM A III. Talis eſſe debet Reſtitutio, qualem exigit rationabi- lis creditoris petitie. . COROLLARIA. Vide lib. 3: p. 2. num. 98. ad 103. & 453. 454 AXIO M A IV. . Alora ſua onilibet nociva eſt. COROLLARIA. Vide lib. 3. p. 2. num. 3 55. ad 361. & num. 706. Eeec 4 AXIO- X 908 Ad K. P. La-Croix Theolo giam Moralem AXIOM A V. . Mon eſs in mora, qui poteſt exoaptione legitimd ſæ tueri. CQCOQQ&ROLLARIA. Vide lib. 3. p. 2. à num. 409. AXIOMA VI. Paria delibta mutud compenſatione tolluntur. COROLLARI A. Vide lib. 3. p. 2. num. 1238. Oueres I. V. lib. 6. p. 3. num. I1 56. IV. 1. & num. 162. §. IV. De Axiomatibus ad Contralctus pertinentibus. A. X I O M A 1. Contrabtus ex conventione legem accipere digno- ſountur. Nempe, Contractuum natura, & qualitas non tantum ex forma à legibus præſcripta, ſed etiam excondi- tionibus, quas ſibi contrahentes ipſi ſtatuerint, pen- ſanda eſt, modo conditio talis àlegibus non repro- betur, uti reprobatur pactum de dolo in L. Czmira- & 23. ff. de reg. Zur. COROLLARIA. Vide lib. 3. p. 2. à num. 588. lib. 6. P. 2. num. 1301. Keſp. 3. & ibid. xVI. & 1324. & p. 3. num. 363. AXIOMA I.§„p Modum ſuæ rei imponere cuivis licitum eſt. . COROLLARI A. Fit I. Pontificem in Indulgentiis concedendis quæcun- que opera exigere poſſe, quæ ſint conditiones quaſi eſſentiales, ſine quibus nemo obtinere poſſit eas In- dulgentias. II. Licite in Sponſalibus contrahendis apponi pacta, quibus ſecuritas Matrimonii rueen r. II. Te- elid.. mes Cuuen ſoet auen lſe ſieln⸗ Supplementum, ive Acceſſionet. 509 III. Teſtatorem poſſe Teſtamento ſuo varias condi- tiones inſerere, modo non juri contrarias. AXIO M A III. Non finmatur tralctu temporis, quod dejure ab ini- tio non ſulſiſtit. Vide lib. 3. p. 2. num. 751. COROLLARI A. Vide lib. 6. p. 3. num. 119. 120. Sic qui literas man- dantes provideri de Beneficioò curato impetraverit, cujus tamen ob defectum ætatis capax non erat, non poteſt poſtea uti Beneficio tali, ubi ad legitimam ætatem pervenerit. AXIOM A MIV. Præſtat Contraltui firmamentum, qui addit legiti- mum juramentum. Vide lib. 3. p. 2. à num. 72 5. AXIOM A V. Semper in Contrabltibus ſequimur, quod in regione, in qua aliquid abtum eſt, frequentatur. COROLLARIA. Fit I. Maritum, ſi uxorem indotatam ducat, ad eam alendam obligari. II. Si hæreticus cum Catholica Matrimonium in loco Catholico ineat, cenleri, illud Catholico quoque modo, id eſt indiſſolubili duosd vinculum contraxiſſe. AXIO MA VI. Quod ſemel placuit, amplius diſplicere non poteſt. COROLLARIA. Vide lib. 3. p. 2. num. 759. ac loca ibi citata: item lib. 3. P. I. num. 706. Reſp. II. KReſol. I. num. 3. & lib. 6. p. 3. à num. 157. ͤ Ece AXxIO-⸗ 310 ℳK. P. La-Croix Theologiam Moralem. AXZO M A VII. Claudicat pupilli contrattus, ſi abſque T utorts ghonſis Vide lib. 3. p. 2,.à num. 670. De Arxiomatibus ad Trzſtamenta pentinentibus. . AXIOM A I. Invalidum eſt non privile giatum Teſtamentum, ecui deeſt neceſſariæ ſolemnitatis krmamentum. Vide lib. 3. P. 2, num. 716. I118. ubi videbis id debere intelligi Pro foro externo. AXIOMA II. Nan obeſt Teſtamento deficiens ſolemnitas: ujus defeltum ſupplet Privilegii qualitas CO„ROLLARIA. Vide lib. 3. P: 2. num. 716. 1119. & 1130. AXxIOM A III. Meretur Teſtatoris vokuntas ulrima, utß ſolicite gon- Fervetur asPoſitionts voluntas. COROLLARIAK Vide lib. 3, p. 2. Amane ri a-. . . AXIOM A IV. Tamdig Teſtatonis ambulat voluntas,» gJuamdin ſupereſt vivendi facultas. Senſus eſt: Teſtatorem, dum vivit, Feſtamentum ſuum annullare poſſe vel pro libito mutare. COROLLARIA. Fit I. Si Teſtator factum à ſe Teſtamentum laceret, vel hæredis nomen deleat; vel ſigillum auferat, ipſo fa⸗ cto cenſeri voluntatem ultimam mutâſſe. H. Si Te- ſtator aliud Teſtamentum priori diſſimile condat; hac ipſo prius Teſtamentum irritſſe eenſeri debere. III. Idque etiamſi in priore Teſtamento proteſtatus fuerit: ſe nalle in alia quavis Neſtamente diſpoſita valere⸗ dere dlent Deile Noeck, ⸗ ck ſlet, ee Videlb⸗ ficelb. unn Pigelt dan IlS i Ne Een lt 0 ein ee nſ gii 6 , g l , , , Supplementum, ſve Aocceſſiones. 811 Valere, modo in ſecundo clauſulam derogatoriam inſeruerit. 2 AXIOMAV. Deſideria morientiu ex arbitrio viventium colli guntur. Hoc eſt, quando non ſatis conſtat de voluntate Teſta- toris, ad ejus præſumptam voluntatem confugien- dum eſt, quæ colligitur ex iis, quæ vel ipfe, dum viveret, vel alii ejuſdem conditionis homines viven- tes circa talia bona diſponere ſolebant. COROLLARIA. Vige lib. 3. p. 2. num. I129. 1131. 1153: 1163: 1164. G. VI. De Axiomatibus ad Juſtitiam Vindicativam per- tinentibus. AXIOM A I. Nemo judex eſſe poteſt in propria cauſa. COROLLARLIA. Vide lib. 4. num. 1409. & 1469. Hinc non licet vindi= cta privati hominis. AXIOMA II. De ovcultis non judicat Prator. COROLLARIA Vide lib. 6. p. 2. num. 1605. & lib. 7. num. 47. III. & 52. AXIO M A III. Sanctius eſt impunitum relinqui facinns nocentis, quàm innorentem damnare. COROLLARIA. . Fit I. Si ebrius aliquem occidat, nec certo conſtet, quod eàò ſe intentione inebriaverit, ſpectato jure na- turali vel omnino puniri non poſſe „ ut Molina, alii- que apud Gobat. in acc. Canon. c. 20. num. 1 9: Cen⸗ ſent, vel mitiori certe PœEH puniendum eſſe, quam ſit ordinaria. Azorius „Fagundez, & comm. DD. II. Eum, 8 12 Ad K. P. La-Craiz Theologiam Maralem II. eum, qui prudenter dubitat, utruin Filius aliquis ex adulterio conceptus ſit ſuus, non poſſe ab Judice ad eum alendum compelli S. Anton. Silv. Navarr. Lefſius, Gobat. in ace. Canon. . 2 8. num. 42. Vide etiam lib. 4. num. 1496. AXIO M A IV. Or reſpiciatar perſonæ diverhtas, non ſiatitur ferende ſententiæ æguitas. COROLLAR IA. Vide lib. 4. n. 147 8. 1492. 1499. & ſeqq. AXIOMA V. Yudex debet eſſe propenſior ad abſolvendum, quàm . ad condemnandum. Vide lib. 4. num. 1473. COROLLARI A. Vide lib. 4. num. 1474. & lib. 6. p. 2. à num. 1253. A XILOM A VI. Non agnoſcitur latæ ſententiæ quitas, cui deeſt bræſoripta Juris ſolemnitar. COROLIARIA. Fit I. nullam eſſe fſententiam, reo non audito, aut causà non bene cognitàâ; item reo non citato, ac ſine litis conteſtatione. AX IL/Q MA VII. Cum partium jura ſint obſeura reo potins favendun eſt, quaàm abtori. COROLL AR.IA. Vide lib. 4. num. 1469. & à num. 1480, AXIO MA VIII. Nos debet astori licere, quod reo non permittitur. CORQLLAR I A. Fit I. ſi reo denegatur bencficium appe llationis, negan- dum etiam actori, II. Non licere actori poſt litem con- core⸗ Cang gli Pu Id Aitr 1 ſyeenſe ſels Mre ſcelbe p Me lilen Lunt⸗ “ II. h. e tummel r, Aial 1 ln Citer Aole 4 1 OWðWW Supplementunm, ſive Acceſſionee. 813 Whn . . Cconteſtatam mutare Procuratorem, aut litem in ſe n e transferre, cùm id reo non liceat. III. Actorem, qui impetravit, ut reus cogatur perſonaliter com- parere, debere & ipſum ſiſtere ſe judicio in propria perſona. Non licet tamen reo, uti licet actori, unum I. ecx variis Judicibus deligere, quia ſic poſſet judicium eludere L. quod legatur 3 8. ff. de judic. G A XIO M A IX. I DNoe cenſeri debet ſententia Zudicis rata, quæ non fertur ) ſecundum allegata, &zs probata. 1e CORO LL ARI A. 6 vige lib. 4. num. 1469. Keſp. 3. & 4. AXI O M A X. Non requiritur alia probatio, quando pracedit propria confeſſio. 1 COROTLLARIAMA Vige lib. 4. num. 1449. 1456. G& lib. 6. p. 2. num. 1786. Keſp. 3. num. 11. AXIOM A Xl. Nullus defenſionibus pluribus ati prohibetur. COROLLARIA. Fit I. eum, qui hominem à ſe occiſum ab initio ne- gavit, poſſie, ſi poſtea convictus ſit, recurrere ad exceptionem, quod ob tutelam corporis occiderit. II. Eum, qai ex allatis rationibus ſuccumbit, poſſe ad teſtes confugere. III. Eum, contra quem proba⸗- 8 tum eſt, jure poſſeſlionem aliquam illi non compe- Ul tere, poſſe ſe per exceptionem præſcriptionis defen- l dere. Alia ad Teſter pertinentia Axiomata congerit Lohner, men quæ facilè ex Doctrinis Authoris lib. 4. num. 1514. ad 152 I. colligi poſſunt. Sed & plura addi poſſent circa praæſumptione?, & probationes, quæ collegit noſter Author ibid. num. 143 5. & 1436. CA- 314 Ad X. P. La-Croix Theologiam Moralem & A P UT VI. De Axiomatibus ad Religionem pertinentibus. §. I. De Axiomatibus ad Orationem ſpectantibus. AXIOMA I. Evaudit Deus infallibiliter, ſihomo petat convenienter, Num autem obligatio ſit in conſcientia orandi cum in- terna attentione, & cum fide, ac ſpe, vide lib. 4. num. 1341. 1348. 1349. AXIO MA II. Non implet Ecclehiæ imperium, qui debito modo nen recitat ceanonicum Offcium. COROLLARIA. Vide lib. 4. num. 123 8. 1241. 12 5§0. ad 1257. 1294. à4 13 12. 1324. ad 1341. & 1342. AX IO MA III. WNWon eſt liber ab omni crimine, qqui Offcium Canonicum line ulla legitima cauſa non recitat in tempore. COROLLARIA. Vide lib. 4. num. 13 12. ad 1324. AXIO MA IV. Obligatur ad divinum Offciumn, quiſquis participat Eccleſiaſticum Beneficium. CORO LLARIA. Vide lib. 4. num. 1186. Keſp. MI. & à num. 1192. ad 1236. G. II. . 6 2 De Axiomatibus ad Benefioium Eccleſiaſticum ſpebtantibn’. AXIO- Wiel⸗ Eld. Cuhn fidelde⸗ AMgun elb e Ar yt lideld reß a . . Supplementum, ſive Aecteſſiones:. 215 ung AXIO M A TI. Mil prodeſt Beneficium, quod non eſt canonicè obtentam. COROLLARI A. en Vide lib. 4 num. 371. ad 46 9. 1 AXIO MA II. hmkin Twcsad poßſ. det beneficium, guem jura non agnoſcnnt linte idoneum. l COROLLARI A. Vide lib. 4. à& num. 734. 1 AXIO MA III. U Qui ſentit commoda Beneſii » ſentire debet & enera COROLLARIA. Vide lib. 4 num. 808. ad 86 2. 864. ad 883. AXIOMA IV. Non eſi tatus in conſcientia, qui plura poſſidet Benafcis. Vide lib. 4. à num. S 336. F. 111. De Axiematilus ad juramentum perrinentibast. P AXIO M A I Non eſt illicitum jnrawentnum, ſ debito mode, 4 causägne Ftat. COROLLARIA. Vide lib. 3. p. I. num. 263. & ſeqq- “W AXIO MA II. Non eſt obligatorium contra benos morer præſtitum teramentum. 8 C⁊QOROILLARIA. In Vige lib. 3. P. I. à num. 303 H. IV. De rsvanatMus, ad vornchn Remmivvtilas AXI- 11 816 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem AXIOMA I. Votum à Deo non reſpicitur, quod non de meliori bono eſſe cognoſcitur. C ORO&g LLARIA. Vide lib. 3. p. I. à num. 399. r AXI O M A II. Ingrata Deo est voventis promiſſio, ſi non ſequatur (lie⸗ dole u! ret promiſiæ redditio. b.; COROLLARIA. Vide lib. 3. p. I. à num. 427. Mn §. V. De Axiomatibus ad Feſtorum, & Zejuniorum obſerva. Elb; . tionem ſpettantibur. AXIOMA I. 04 Weſcit legitinié feſta obſervare, qui præſumit ſerviliter laborare. COROLLARI A. Aan Vide lib. 3. p. I. à num. 573. AXIOMA II. . meßun Frangit Ecceſiaſticas abftinentias, gui debitas non obſervat circuvſtantias. COROLLARIA. Vide lib. 3. p. 2. à num. 1259. „e. . VI. luunij De Axiomatibus ad vitia Religioni oppoſita ſpectantibus. A XIOMA I. Elb⸗ Semel Deo dicatam, non eſt ad uſus humangs traniferendum. COROITLARIA. Vide lib. 4. à num. 1381. & à num. 1410. Fit etiam, . Cali-, A. a) 6 Supplamentum, ſve Acceſſtonest. SIy ſuin Calicem, & ſimilia vaſa, aut veſtimenta ſacra no ee n1 , proſſe Sæcularibus perſonis pre uſu profano vend', l, niſi prius execrentur. AXILO MA II. Vitiat affeltum, vel cultum ſuperſtitio, ſi deſit canſe, id. vel objelti proportio. lſee e COROLL A RIA. Vide lib. 3. p. 1. num. 7. AXIOM A III. NWon eſt immunis à Simonia, qui pretio mercatur bona ſpiritualia. COROL LARIA. Vide lib. 3. p. 2. num. 56. ad 199. S CAPUT VlII. De Awxwiomatibus ad Sacramenta ſpelétantibus. §- I. . . . . . 2 De Axiomatibus ad Sacramenta in genere ſpeltantibist. AXIOMA I. 1 Non eſcDiuur validum Sacramentum, niſi verham acce- eln dat ad elementum. COROLLARIA. Vide lib. 6. p. I. num. 6. & ſeqq. AXIOM A II. Inanis eſt Sacramentalis abtio, gui deeſt legitima MWiniſtri intentio. COROLLARIA- Vide lib. 6. p. 1. à num. 54. nn AXIOM A III. Non debet concedi Sacramenti participatio, ubi non Iupponitur legitima diſpoſitio. . Ad T. La-Croix Theot. Supplt. Fff CO- 3818 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem COROLLARIA. Vide lib. 6. p. I. à num. 16 5. AXxIOM A IV. Kepetendum eſt Sacramentum, quando non adeſt certitudinis experimentum. COROLL ARI A. Vige lib. 6. p. 1. à num. 12 3. à num. 310. & p. 2. num. 53 3. & à nuin. 1773. & num. 2122. AXNIOMA v. Enm, qui certns eſt, certiorari ulterius non oportet. CORO&LLARI A. Vide lib. 6. p. 1. num. 129. & lib. 6. p. 2. num. 2159. & à num. 2202. AXIOM A VI. W , rlis deſperatis ſatius eſt, dubiam adhibere medici- nam, quàm zullam. CORO& L L AR IA. Vide lib. 6. p. I. num. 258. IV. & num. 27 1. III. & 376. & p. 2. num. 1140. & à 1156. & 2090. AXILOM A VII. Snpplendum 61 in Sacramentis ſolicité, quod prius prætermiſſum fuit incauté. COROLLARIA. Vige lib. 6. p. I. num. 327. V. & 340. z7 . G&. 2. num. 544. & à num. 2200. X §. 11. De Axiomatibus ad Sacramentum Euchariſtiæ pertinentibus. AXIOM A I. Qudd vitæ ſpirituali conſervandæ inſtitutum eßt Eucha- riſtiæ convivium, non eſt trahendum in mortis pernicioſunz exitium. CO- K Nee. Mit Eudl Plcell. me nn e . Supplementum, ſive Acceſſtönees. 319 COROLLARIA. En Vide lib. 6. P. I. d num. 5II. 1 “r Non poteſt aternum vivere, qui ciban, vitæ non ſumit in Pénnbor‿*. eng, COROLLARKRIA. un Vide lib. 6. p. 1I. à num. 589. A NIOM A III. nei Sumit PEuchariſtiam legitinè, qui ſumit ſub mna ſpy⸗ etie. l COROLLARIA. vVige lib. 6. P. I. num. 509. 510. &1. AXIOMA I. Jure merito vivit de Altari, qui propter Altare 111 ni ſtuduit operari. ln COROLLARIA tii Vide lib. 6. p. 2. à num. 123. §. 111. De Axiomatibus ad Saoramentum Pœnitentigæ ſpettantibus. A XIOMA I. MWon remittitur facta à Deo averſio, niſi fiat iterata ad eum converſig. COROLLARIA. Vide lib. 6. p. 2. à num. 6 55. & 2003. ad 201 5. “ AXIOMA II. ͤperari non poteſt à Deo peccati femiſſio, niſi Pracedat eiuſaem doloroſa onfeſſio. COROLLARIA. Vide lib. 6. p. 2. à num. 2015. Fff = AXxIODO- 420 AdK. P. La-Croixæ Theologiam Moralem AXIO MA III. ld. Non nocet omiſſa cireumſtantia, quando ſalva manet Eeh ipſa Sacramenti ſubſtantia. COROLLARIA. Dotit Vide lib. 6, p. 2. num. 93 5:r ad 945. 975. & ſeqq. 8& à num. 1140. n ehd, AXIOM A IV. Wonhabet verum emendationis propoſitum, qui non vult vitare peccandi periculum. COROLLARIA. Vide lib. . à num. 252. & lib. 6. p. 2. num. 183 1. ſielbe⸗ Nel ſ4 AXNXIO MA V. Utilius ſcandalum naſci permittitur, quàm veritas relinquatur. . , COROLLARIA. Vide lib. 3. P. 2. à num. 1993. . ſlbe, S. IV. De Axiomatibus ad Sacramentum Matrimovii pertinentibus. AXIO M A I, Naptias non concubitus, ſed conſenſus facit. CoOROLLARIA. Vide lib. 3. p. 2. num. 328. lib. 6. p. 3. num. 157. 5502 558. AXIOM A II. Ommis res per quaſcunque canſas naſeitnr, per- eaſdens diſſolvitur. C- Gele 4 Sanplewentum » Rve Acceſſione R 821 , a COROLLARIA X lte Vide lib. 6. p. 3. num. 157. & 367. 40 1. in fine. u ANXIOM A III. Dao vincula fortius ligant, quàm anum. COROLLARIA. UU Vide lib. 6. p. 3. num. 74. 114. 42 1. innd AXIOMA IV. A Errantis nullus eſt conſenſus. COROLLARIA. if Vide lib. 6. p. 3, num. 156. V. & à num. 167. & à nuz 3 mnmer. 549. . , Actus, qui non valet, ut geritur, ſaltem valet ,. at valere poteſt. COROLLARIA. S Vide lib. 6. p. 3. num, 52. & 689. – Sa 2 Ad R. P. La- Croix Theologiam Moralem REVERENDI PATRIS CLAUDII LA-CROIX THEOLOGIA MORALIS. In gratiam Parochorum, aliorumqne Ca- techiſtarum ad Catecheticam Theologiam redacta cum neceſſariis in eam rem additamentis. Ultos equidem novi, eoſque doctiſſimos Ca- M. techeticæ doctrinæ explanatores. Nam, ut veteres Patres omittam, quorum opufcula Catechetica in unum colligere, ac notis illuſtrare ani- mus eſt, quotus quiſque elt, qui ignoret Catechiſmum Romanum bPetri Caniſii; Catechiſsnum planè aureum, dignumque, qui in omnium fermè nationum linguas N mi explicationem Symboli Apoſtolici, itemque Chri- ſtianæ doctrinæ pro ijs, qui erudiunt alios, copioſio- rem explanationem à Pontificibus tantopere commen- datam: Pougetus quidem, dum Catechiſtas, ex quo- 5 rum libris profecit, eruditè recenſet, Caniſium omit- tit; non deſunt tamen, qui id eâà arte factum putent, ut ingens ipſius plagium tegeretur; nam plurima Scri- pturarum, ac Patrum teſtimonia, quæ illius Catechiſ- mum ornant, hauſta videntur ex pererudito illo opere Caniſii, & Buſæi: authoritates Sacra ocripturæ, & dan- 7 vertetetur, ac Roberti Bellarmini Cardinalis ſanctiſſi- yyn iot rumee ſereſi Deter) getun tunae Mt Al, A laheln etde 1l Wolrro luuCtt Cllt, ins, Ce l, Ee thee Hel Auf gdoci Geor Centiores ſhi dionn le fibiu Grwrin Romr⸗ Huie nrCht ltone bud Gonnnch Nüi Menndn cortecr Criti Drert P 1 X 1 Sapplementum, ſive Acceſſiones. 52 5 terum Patrum in Catechiſmo contentæ. His paulèò an- tiquior Aloyſius Lipomanus Veronenſis Epiſcopus, qui librum edidit hoc titulo prænotatum: Eſpoſizione vol- gare ſopra il Simbolo Apoſtolico, ciosil Credo, ſopra il Pater Naſten, e ſoprai due precetti della Carita. Ve- netam hujus libri eruditionem per Hieronymum Scot- tum curatam anno 1554, memorat Haymus; mihi ad 100 manus eſt alia ab eodem Scotto parata quobus ante hanc annis, anno nempe 1552. De Ludovico Granatenſi, 4 1 ejuſque Introductione in Symbolum, quid opus eſt plura verba facere? Vix notus cuiquam Scriptor Societatis „ Noſtræ commemorandus mihi eſt, cujus tamen Theo- logia Catechetica Monaſterii Weſtphalorum an. 1656. mia excuſa, inque libros quinque diſpertita nihil exquiſi- tius, doctiuſque fingi poteſt. Is eſt R. P. Petrus Witt- felt, de quo cum laude meminit Alegambe in Biblio- ☚α thec. Societatis. Optandum ſanè, ut Typographus aliquis pereruditum hoc opus iterum in lucem emittat: magno catecheticæ rei emolumenta. Marchantii quo- que Hortus Paſtorum ſuâ utilitate non caret. Sed re- centiores aliquos nunc addamuz. Boſſuetus Melden- ſis Epiſcopus in primis adnotandus. Seriplſit ille Galli- co idiomate Expoſitionem doctrinæ Eocleſiæ Catholicæ de rebus ab hareticis in controverſiam vocatis, quæ graviſſimorum virorum ſuffragiis commendata prodiit Romæ anno 167 8. ex italica verſione Franciſci Nazarii. Huic proximum locum damus Inſtitutionibus doctri- næ Chriſtianæ Petri Ludovici Danes, quæ à ſelecta eru- ditione, & integerrima doctrina laudantur à doctis quibuſque. In Italia (nam Catecheticas Gallorum quorundam lucubrationes, quas inter ſanè præſtat Tur- lotii Theſaurus doctrinæ Chriſtianæ, Pougeti nuper memorati Inſtitutiones, cæteroqui cautè legendæ, niſi correctæ ſint, ac Bougeantii noſtri Explicatio doctrinæ Chriſtianæ quatuor Tomis comprehenſa, atque Italicè brevi proditura ſuadente, atque ob inſignem eruditiſſi- FFfFA4 . mi 82 4 Ad KR. P. Ea-Cyoixæ Theologiam Moralem mi operis utilitatem hortante me, non vacat pluribus recenſere) in Italia, inquam, Pinamontius, Ardia, Reggius, Ferrerius & Socictate Jeſu omnes non mul- torum annorum intervallo ſuis libris rem Catecheti- cam illuſträrunt. Alios prætermitto. Nihilo tamen minus incurrendum haud fore Parochis, & Catechiſtis omnibus arbitratus ſum, ſi in tanta Catechiſmorum copia edocuero, quid ad Catecheticas inſtitutiones conferre poſſit La-Croixii noſtri Moralis Theologia. Nam quis è re ſua eſſe non putet, uno, eodemque libro ad univerſam Moralem ſcientiam, & ad Catecheticæ præcipuas partes informari? Ita autem id ad nobis præ- ſtandum, ut quæ in Authore noſtro ad hanc facultatem ſpectant ,„ ea indicatis tantùm locis defignemus „ quæ deſunt, cætera breviter quidem, ſed perſpicuè tamen exponamus; vel certè fontes alios', unde hauriri facilè poſſit, denotemus. L I B E R I. De Lide. ● ” C A PD U T. I. Be nescſſitate, affelctionibus, motivo, &g propoſitione fidei. G. I. De neceſſitate fidei. Q I. An fides omni plane homini ſit neceſſaria ad ſalutem neeeſſitate medii. Vide lib. 2. num. 11. & ſeqq. Q. II. Quarum rerum fides ſit neceſſaria ad ſalutem. V. l. 1. n. 7. 9. 19. & ſeqq. §. II. De quibuſdam affelctionibus Fidei.“ I. An fides ſit actus intellectůs. Negat Calvi- nus, qui fidem juſtificantem dicit eſſe fiduciam; fidu- cia 4 tarenr Gede Kumpel Velice I. ſsnurat certore chere M Nb⸗ len byi Ciwimos hubins tinrenn lbren EI (lintel Fetoun Eparent W CONN Dolern lib. poteſt mnmy 1 gn l. 2. un. G DNe 0 6 4 C Eumn Supplementum, ſive Acceſſonet. 82 5 cia autem eſt actus voluntatis. Dicendum autem (id- que/de fide eſt) fidem ſupponere piam affectionem, & imperium voluntatis (non enim credit, niſi prius velit credere) ſed tamen eſſe actum intellectůs. Nam I. Hebr. II. 2. fide intelligimus. II. Scripturæ fidem 4 fiducia diſtinguunt. Epheſ. 3. 12. in quo habemus fidu- ciam per fidem. III. Fidess humana eſt actus intelle- Ctůs. Q II. An fides ſit actus certus. Reſp. efle actum quo- vis naturali non ſolùm intellectůs, ſed etiam ſenſuum certiorem. Nam 1. Gal. I. 8. Licet nos, aut Angelus de cœlo vangelizet vobis, praterquam quod evangelizavi- mus vobis, anathema ſit. I. Pet. I. 19. Habemus firmio- rem Propheticum ſermonem, nempe ille, quem aure au- divimus. II. Fundamentum fidei firmius eſt, quam vel habitus principiorum, vel ſcientiæ, vel ſenſuum ; inni- titur enim primæ veritati;, quæ fallere non poteſt. Vide ,e. lib. 2. n. 3. Q III. An fide credenda ſint alia, quàm quæ ſenſui, vel intellectui apertè patent. Vide lib. 2. n. 3. initio. Et verèò Paulus Heb. II. I. fidem vocat argumentum non “ apparentium. Æe IV. An fides ſit actus liber. Reſp. affirmativè contra Calvinum ex Conciliis Arauſicano II. Can. 5§. Toletano IV. Can. 4. & Trid. ſeſſ. 6. Can. 6. Vide lib. 2. n. 3. Ratio eſt ex Scripturis. I. Quia homo poteſt credere, & non credere. Marci 5. 36. Tan- tummodo crede II. Quia laudatur, qui credit, ſe- cus qui non credit. Luc. 1. 45. Beata quæ oredidiſti. Luc. 24. 25. O ſtnlti, & tardi corde ad creden- dum. Q. V. An fides præſtet actui charitatis. Reſp. nega- tive contra Calvinum. I. Cor. 23. 13. Major horum eſt charitas. QVI. An fides ſemel habita poſſit amitti. Reſp. af- firmativè contra Calvinum, Bezam, alioſque Scctarios. X Ff f 5 Luc 326 Ad KR. P. La-Croix Theologiam Moralem Luc. S8. 13. ad tempus eredunt. I. Tim. 4. I. dAiſcedent uidaus dà ſide. §. III. De motivo Pidei Q. I. An Fides ex teſtimonio ereatusarum fimilive motivo ſufficiat ad juſtificationem. V. I. 2. n. 8. Q. I. Quodnam igitur eſt motivum fidei. Reſp. eſſe Dei revelantis infinitam authoritatem, ſeu reve- lationem Dei ex infinita ſua Sapientia, & veracitate falli, & fallare neſcii. Sic in humanis, dum credi- mus alteri homini, ei credimus ex ipſius dicentis au- thoritate. &. IvV. De Propoſitione Fidei. Q. I. Quid, & quotuplex ſit propoſitio fidei? Reſp. Propoſitio fidei eſt, cûùm doctrina ñdei iis, qui eam ignorant, notificatur. Hæc duplex eſt, privata, & publica. Privata eſt, qnando Catechiſta, vel Concio- nator auditoribus ſuis fidem exponit, declarat, & credi- bilem reddit, vel quando ſive ex lumine ſupernaturali, ſive ex argumentis credibilitatis quis ſibi ipſi fidem pro- ponit. Publica eſt, cuùm is, qui à Deo poteſtatem ac- cepit, quid credendum, quid non credendum ſit, autho- ritativè decidit. Exemplum hacéctenus Act. 19. 18. Diffe- runt autem I. Quia publica ſupponit fidem in iis, ad quos dirigitur; privara non ſupponit, ſed gignit. II. Publica eſt præceptiva, & obligativa; hæc exhortato- ria, & conſultiva. III. Publica eſt Judicis, & Superioris; hæc Magiſtri, eſt Inſtructoris. IV. IIla eſt infallibilis, hæc fallibilis. . II. An ſufficiar ad fidem notitia ſolùm probabilis revelationis. Vide lib. z. n. 6. — C ſor, 8 Nep ſor⸗ Ayn aC. s ſe⸗ etr Ginnn. De Uide Theln Supplementum, ſive Acceſſiones., 827 C. III. Quomodo homini etiam rudi proponi poſ- ſint, & debeant credenda. Vide lib. 2. à n. 30. Q. IV. Ad quem pertineat publica propoſitio fidei. Reſp. Ad Romanum Pontificem, vel ad Concilium Epi- ſcoporum legitimè congregatum, & à Romano Pontifice approbatum. Vide Bellarminum, Becanum de Zudice Controverſiarum PFidei, & Jacobum Gordonum in Epi- tome Controverſ. Fidei controv. 2. à c. 11. C A P UT 1I. De obiecto Fidei. Objectum fidei, ſeu id, quod creditur, ſunt verita- tes fidei à Deo revelatæ; quæ, cum aliæ ſcriptæ ſint, aliæ traditæ, dicuntur verbum Dei ſcriptum, aut tra- ditum. §. 1. De veritate, numero, & authoritate librorum divinæ Sripturæ. Vide noſtrum librum Prodromum de aſu Locorum Theologicorum d&&c. Tract. . 7 §. II. De editione vulgata Sacræ Seripturæ. Vide loc. cit. §. III. De ſenſu Sasre Seripturæ. Vide loc. cit. §. IV. 6 De impreſſione, & leltione Sacræ Soeripturg. Vide lib. 7. à num. 372. ad 38. 32 8 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem §. v. De Verbo Dei tradito. Q. I. Quid ſit verbum Dei traditum. Reſp. Quod Apoſtoli vel ex ipſius Chriſti ore, vel Spiritu dictante acceperunt, non ut literis conſignarent, ſed quaſi per ma- nus poſteris traderent, ab his ſervandum, & ad alios tranſinittendum. Q. II. An igitur ſint aliqua fide divinàâ credenda, quæ ſcripta non ſunt. Reſp. affirmativè cum Catholica Eccleſia contra hæreticos. Pluribus id probat Bellarmi- nus de Verbo Dei. Sufficiat hic aliqua afferre ex Scri- pturis, & Patribus. 2. Theſſ. I1. 14. Tenete traditios nes, quas abcepiſtis, ſive per ſermonem, ſive per epiſtolam. I. Cor. II. 2. Laudo vos, quod ſicut tradidi vobis, præ- cepta mea tenetis. I. Tim. 6. 20. Depoſitum (doctrinæ: mex) cuſtodi. 1. Gal 8. Licet nos, avut Angelus de Cœ lo ævangelixet prater (id eſt contra) quam quod evan- gelizavimus vobis (non ſcripſimus) anathema ſit. Minatur quidem Joannes Apoc. ult. 18. ei, qui appoſue- rit ad hæ (ſeu ſuæ Apocalypſi) plagas ſeriptas in eo: dem libro; at non iis; qui addiderint aliquid Scripturæ, extta Apocalypſin; nam cùm, Hieronymo teſte, Joan-= nes Eyangelium ſcripſerit poſt Apocalypſin, ipſe pla- gas illas incurriſſer; ſed illis, qui aliquid addiderint Apocalypſi quaſi à ſe ſeriptum, quod ipſe non ſcripſit. Ad Patres autem quod attinet, ajunt quidem illi in Scriptura contineri omnia, quæ ad fidem ſpectant, nem- pe explicit, quæ ab omnibus neceſſariò ſciri debent, cætera verò ſaltem implicitè in aliquo generali princi- pio, quale illud eſt; Eccleſiam eſſe firmamentum ve- riratis, in iiſque, quæ credenda proponit aſphaliæ præro gativa inſtructam. At alia multa non ita ſcitu ne- ceſſatia ex Traditione explicita haberi docent iidem Patres. Ex Græcis ſufſiciat Epiphanins hær. 53. Non omnia mne ſen Pel N Cin un gla⸗ orn Eeſen .M. herm genn ut, 1 adver Qid ſieel 1 10. , Ne, 1 8 Rrdn ſolst eh Ptr, velno lemel imene Elore Aluti den Uez Ble al l ueſle⸗ l Supplementum, ſive Acceſſtonet. 829 amnia divinà Scripturà poſſunt accipis aliqua in Scri- pturis, aliqua in Traditione SS. Apoſtoli tradidernnt. Ex Latinis audi Auguſtinum l. 11. de Bapt. c. 7. Multa non inveniuntur in literie Apoſtolorum, neque in Conciliis poſterorum, & tamen, quia ecnſtodiuntur per univerſam Eccleſiam, nonniſi ab ipſis tradita, & com- mendata creduntur. Certè undenam niſi ex Apoſtoli- ca Traditione conſtat nobis numerus, & authentia ſin- gulorum librorum, & capitum Sacræ Scripturæ ² Un- de ſeptem eſſe, nec plura Eccleſiæ Sacramenta; Unde B. M. Virginem in partu, & post partum Virginem permanſiſſe? Infantes eſſe baptizandos, aliaque id genus plurima ? Id etiam Eccleſiæ veteri commune fuit, quæ tria hæc ſolùm ex Traditione habuit, nempe I. Qui libri eſſent Canonici. II. Quod eſlet remedium adverſus peccatum originale in lege naturæ. III. Quid præfigurarent cruenta illius temporis ſacrificia. Vide Becanum in Analog. Vet. & N. Teſt. c. 1I. J. 7. n. 16. III. Quotuplices ſint Traditiones. Reſp. triplices eſſe, Divinas, Apoſtolicas, & Eccleſiaſticas. Divi- næ, quæ & latiore ſenſu Apoſtolicæ dicuntur, quèd ab Apoſtolis prædicatæ, ſunt dogmata fidei divinitus tradita ſine ſcripto. Apoſtolicæ ſunt, quæ ab Apo- ſtolis tanquam Eccleſiæ Rectoribus abſque ſpeciali præ- cepto tevelantis Dei inductæ ſunt, eæque aut ſunt ſcri- ptæ, ut Epiſcopum debere eſſe unius uxoris virum &c. vel non ſcriptæ, ut ſervandam Quadrageſimam, fron- tem eſſe Cruce ſignandam, Euchariſtiam eſſe ab jejunis ſumendam. Eccleſiaſticæ ſunt, quas Apoſtolorum ſuc- ceſſores Eccleſiarum Prælati induxerunt, ut Eccleſias, Altaria, vaſa ſacra debere benedici, Euchariſtiam eſſe Pro ægris aſſervandam &. IV. Quibus indiciis internoci poſſunt Traditio- nes divinæ ab aliis. Reſp. Divinæ ſunt, quæ pro talibus ab Ecca ſemger hahitæ ſunt, vel quas SS. PP. teſtan- cu 830% Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem tur eſſe divinas, vel quæ ſunt in uſu Eccleſiæ, nec po- tuerunt induci niſi authoritate divina. Recole exempla ſub finem quæſt. 2. allata. Apoſtolicæ, quæ fidem non concernunt, & tamen ab univerſa Eccleſſia ſemper re- tentæ ſunt, neque ab aliquo Concilio inveniuntur in- ſtitutæy. Exempla dedimus quæſt. 3. Eccleſiaſticæ, quæ ab aliquo Concilio, vel Pontifice, aliove Eccleſiæ Re- ctore poſt Apoſtolorum tempora originem duxerunt. C ALD U T III. De Symbolo. Heic de Symbolo agendum. At cùm id plane ab inſtituto Moralis Theologi alienum ſit, nihil de eo La- Croixius, Remittimus Lectorem ad explicationem Sym- boli, quam edidit Bellarminus. Unum illud moneo, ubi articulus de Eccleſia explicandus fuerit, recolenda eſſe, quæ La-Croixius tradit l. 1. à n. 207. C A P U T IV. De obligatione præcepti PFidei. Vide l. 2. n. 10. & àn. 41. . Etiam quo pacto elici poſſit actus fidei. Reſp. Vi- de 1. 2. H. 153. C A b U T V. De Confeſſione externa Fidei. I. An teneamur aliquando conſiteri fidem. Reſp. aliquando teneri nos, quidquid ſentiant Anabaptiſtæ clancularii, fratres hortenſes &c. quando nempe hoc Dei honor, Religionis exiſtimatio, vel proximi utili- tas exigit. V. I. 2. n. 56. . Q. II. An liceat aliquando negare fidem, aut ſimu- lare. V. I. 2. d h. 5 5. Q.III. ſidel Cino fiaett Vilonen Arthe, Oration leeſns cen n ſe, Supplementum, ſibe Acceſſiones. 831 Q III. An liceat aliquando diſſimulare fidem. Reſp. Vide I. 2. n. 54. initio n. 58. Gc. C A P U T vVI. De infidelitale, & vitiis fidei oppoſitis. Vide 1. 2. n. 7 1. & 73. & 76. & ſeqq. ad 93. & 102. & ſeqq. & I. 7. à n. 327. TL 1 B E R II. De dpe. C A Pb U T I. De neceſſitate, objelto, & modo altäs pei. Videl. 2. à n. 116. ad 126. C A P U T II. De Oratione Dominica. Cùm objectum ſpei, ſeu quod ſperamus ſit primario vita æterna, ſecundario tum bona illa, quæ in patria viſionem Dei conſequuntur, ut ſunt amor, & fruitio Dei, impeccabilitas animi, tum media ad finem vitæ æternæ, hæc autem omnia comprehendantur breviter Oratione Domihicâ, hæc explicanda eſt Catechiſtæ. De ejus neceſſitate V. l. 2. n. 2. Explicationem porro aliunde neceſſe erit haurire, uti & Salutationis Angeli- cæ, quam ofdo poſcit explicari poſt Dominicam Ora- tionem. Plurimum autem ad id conferet aureus P. Se- gneri libellus inſcriptus: Dichiarazione del Pater Na- Reor. CA 832 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem. 4 Cc A P UT III. De Salutatione Angelica. C A P U T. IV. De vitiis pei oppoſitis. QI. Quale peccatum ſit deſperatio? Vide I. 2. nu. 116. II. QII. Quid ſit præſumptio, & quale peccatum? Vi- de l. 2. D. I16. III. & n. 126. 127. 128. Q. III. Quandonam amittatur ſpes? Vide I. 2. nu. 129. . L I B E R III. . De Charitate. C A P U T, 1I. De Charitate erga Deum. Vide l. 2. à n. 130. ad 168. C A P U T II. De Charitate erga proximum. Vide l. 2. nu. 16 8. ad 174. 182. ad 202. & nu. 207. & l. 9. p. 1. à n. 713. & 73 I. & I. 2. n. 208. ad 222. & n. 232. ad 277. C A P U T. III. De præceptis Divinis in genère. Gregorius hom. 30. ait: Probatio dilectionis exhibi- tio eſt operis. Quamobrem ad Charitatem proprie ſpe- ctat Tractatio de præceptis Divinis. , Q. I. An præcepta Dei obſervari poſſint⸗- deturque gratia ſufficiens ad illa obſervanda? Vide l. 3. P. I. . I. ad. OII. U (4, d demun en, beln l te, Aula ſmirnt e n nnova ſeiec unem, Cll. Ctenius W Rey. . Urtpt lian, (ritod inus n e D Mmote lenpl. CV. Ahunnti Loelele, rurun de . 9 d Elorſturi Kis. Cliate Nem andi Qn. . Ere 4dah le . Wu, in Supplementum, ſive Acceſſtones. 833 Q. II. Quotuplicia ſint præeepta Dei: Reſp. Tripli- cia, alia nempe legis naturæ, alia legis ſcriptæ, alia demum legis gratiæx. Præcepta legis naturæ dicuntur ca, quæ ipſa natura, five ratio ante omnem aliam le- gem cuique dictat ſervanda: talia ſunt: Honora Ea- trem, ne furare, dilige teipſum. Præcepta legis ſcri- ptæ ea ſunt, quæ dedit Deus Moyſi tabulis inſcripta, & alia ad cæremonias, judicia, regimen Judaici populi pPertinentia. Præcepta legis novæ, ſeu gratiæ ſunt tum pure naturalia à Chriſto non aucta, ſed declarata, & innovata, tum gratiæ connaturalia de actibus fidei, ſpei & charitatis. Adde quædam cæremonialia de Sa- cramentis, & Sacrificio Miſſæ. . Q. III. An dari poſſit ignorantia invincibilis etiam circa jus naruræ: V. 1. I. d n. 7 20. . WIV. An lex vetus deſierit obligare, & quando? Reſp. Tota deſiit obligare lex verus, non ſolum quoad Præcepta judicialia, & cæremonialia, ſed etiam Mo- ſaica, quatenus erant à Moyſe; nam quatenus ſunt à Chriſto de novo ſancita, & declarata, obligant non minus nunc Chriſtianos, quàm olim obligabant Ju- dæos. Deſiit autem lex vetus probabilius obligare in ipſa morte Chriſti, quod videtur ſignificàſſe ſciſſio Veli Templi. Matth. 27. 51. V. An lex vetus ſit etiam prohibita lervari: Reſp affirmativè, quod patet tum ex perpetua Traditione- Eccleſiæ, tum quia lex vetus ex ſe ſignificat Meſſiam venturum; non licet autem ſive verbo, ſive opere ſigni- ficare, quòd Meſſias nondum advenerit. Tempus au- tem, quo prohibita eſt ſervari, plane non conſtat. Cer- te non ſtatim prohibita eſt, ac deſiit obligare? Vide Act. 16. & 18. & 21. Probabilius tamen vetita eſt in diviſione Apoſtolorum, quæ 12. poft Chriſti Aſcenſio- nem annis contigit, ut eruditiores opinantur. Q. VI. An præcepta Decalogi ſint omnia naturalia: Reſp. Excepto tertio de Sabbati obſervatione, quod Ad P. La-Croiæ Theol. Suppl. Ggg = 83ʒ4 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem cæremoniale eſt, ideoque ſublatum, omnia eſſe natu- ralia, cům omnia ante omnem aliam legem ratio di- ctet ſervanda; imo & tertium illud naturale eſt, ſi ſpe- ctetur quoad ſubſtantiam, quatenus dictat aliquo die vacandum eſſe cultui Divino. CVII. Quomodo Decalogus dividatur? Reſp. In duas tabulas, nam & totidem illum tabulis Deus digi- CI ET munm cel; tis ſuis ipſe inſcripſit. In primo autem tria conſignata erant, quæ ad Deum nos ordinant; ſeptem, quæ nos ordinant ad proximum, in poſteriora. C A L U L IV. De Præceptis Tabulæ prioris. §. I. De modis, quibus hac præcepta obligant. Q. I. Quid prohibeatur primo præcepto, quid præ- cipiatur? Reſp. Vide l. 3. p. I. n. 6. QII. Quid ſecundo præcepto prohibeatur? Vide I. 3. p. 1. n. 246. Q. III. Quid tertio præcepto vetetur, quid præci- piatur? Videl. 3. p. I. n. 57 1. §. II. De Saperſtitione, & ſpeciebus ejus. QI. Quid, & quotuplex ſit ſuperſtitio? Videſ. 3. P- I. n. 6. C. II. Quid, & quotuplex ſit divinatio: Videl. 3. . I. n. 7. Q.III. Quid, & quotuplex ſit idololatria? Vide l. 3. p. I. n. 14. Q. IV. Quid notandum circa imagines, & circa cul- tus varxios hominum, vel rerum ſacrarum? Vide l. 3. p. I. à n. 1 5. ad 24. Cætera huc ſpectantia vide apud Bonugeant, Wittfelt, Danes in Catechiſinis, & apud CI Aſe. ,G. A 1201. In Ehn C miſori Cy Con- 1 Sapplementum, ſve Aoceſſtiones. 83 5 Controverſiſtas Bellarminum, Becanum, Petavium, & Trombellum, qui de cultu Sanctorum locupletiſſi- mum Tractatum an. 1740. Bononiæ edidit. CV. Quid, & quotuplex ſit vana obſervantia? Vi- de l. 3. P. I. n. 27. ad 37. C VI. Quid ſit maleficium, & duomodo tolli poſ- ſit? Vide 1. 3. p. 1. n. 41. §. III. De irreligioſitate, efuſqque ſpeciebut. CI. Quid ſit irreligio? Vide l. 3. p. I. n. 45. Q. II. Quid ſit tentatio Dei? Vide l. 3. p. I. n. 145. ad 48. III. Quid ſit ſacrilegium? Videl. 5. p. I. n. 48. id 56. 5§. IV. De Blaſphemia. CQI. Quid, & quotuplex ſit blaſphemia? Vide I. 3. P. I. n. 246. ad 2 555. S§. V. De Juramento. CI. Quid ſit juramentum? videl. 3. p. 2. u. 6. Q II. Quot modis flat juramentum? vide l. 3. p. 1. n. 257. ad 259. QIII. Quotuplex ſit juramentum? vide I. 3. p. r. n. 201. Q IV. An, & quando licitum ſit jurare: idel. z P. 1. n. 263. & 264. V. An in juramento uti liceat æquivocatione? vi- de 1. 3. p. I. n. 27 5. ad 30r. vl. Quæ, R duanta ſtbatio jardmcntiro- miſſorii? vide l. 3. p. I. n. 30 3. ad 306. Q VII. Quibus caſi be excuſetur ab impletione, qui 89 3% 2 in 836 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem in promiſſorio juramento obligationem contraxit? vide l. 3. p. I. n. 347. C. VIII. De modis, quibus tollitur obligatio jura- menti? vide I. 3. p. 1. n. 354. §. VI. De Voto. C.I. Qaid ſit votum, & quotuplex? vide l. 3. p. 1. n. 360. & ſeqq. QlII. Quæ requiratur voti deliberatio, & intentio: 1. 3. p. 1. n. 363. Q III. Quæ requiratur materia voti? videl. 3. p. r. n. 399. IV. Quæ, & quanta ſit obligatio voti? vide l. 3. P. I. n. 427. V. Quot modis tolli poſſit obligatio voti? vide L. 3. p. I. n. 480. 482. 50 3. 506. 537. §. VII. De Sabbato. Q. I. Quando ſit inſtirutum? Reſp. Deus illud inſti- tuit primo mundi Sabbato; unde Adam, & poſteri il- lud celebrârunt; invaleſcente autem poſt diluvium ido- lolatriâ, intercidit ejus cultus, quem Deus renovavit, proluſorie. Exod. 16. 22. ex profeſſo. Exod. 20. 8. Le- ge de eo in Monte Sinai data. Q. II. Quare ſit inſtitutum? Reſp. In honorem Dei vivi. Cauſæ vero Judæis fuerunt. I. Ut pro beneficio creationis mundi Deo hoc die gratias agerent, quo ille quieverat ab omni opere, quod patraverat. II. Ut celebrarent memoriam liberationis ſuæ ex ÆAgypto, quæ illis fuit Sabbatum quietis. III. Ur eſlet illis nota, quâ à gentibus diſtinguerentur. IV. Ut ſervis, & ancillis 8 QII ſex dierum labore fatigatis, eſſet quies ſeptimo. I lihoe rid 10.)1 Gaeis IIHanni I. ellade Conſtin Aſackn Dennr gl munum bed, ) Derru locehr coecye nuit keer tn. 1 lebbet obm 4. C. niniem Equede 1 pon. ecoſt Mmini linna S Dntti n er, C. . Dominie⸗ 4 Supplementum, ſive Acceſſtones. 837 Q] III. Quo modo ſanctificandum fuerit? Reſp. Ju- UI dæi hoc die tenebantur ab omni opere ceſſare, neque aliquid facere, quod neceſſarium non eſfet. Exod. 20. 10.; imo ne cibum quidem hoc die coquere licuit Ju- dæis, nec focum accendere. Exod. 35. 3. nec ligna, aut manna colligere. Exod. 25. 16. Num. 15. 32. Q. IV. An Chriſtiani teneantur illud ſanctificare? Reſp. Non teneri, abrogata enim eſt obligatio veteris legis. Vide Gal. 4, 10. Quod ſi veteres Chriftiani feſti- ve illud celebràrunt, ut legere eſt in Pſeudo-Clementis Conſtitut. lib. 7. c. 2 4. & apud Socratem l. 6. c. S., non id factum, quèd putarent, ſe teneri ad ejus celebratio- nem ex Lege Moyſis, ſed in deteſtatidnem hæretico- rum, qui docebant mundum à malo Deo creatum. Je- junatum quoque eſt in Occidente, & maxime Romæ hoc die, non ritu Moyſis, ſed Chriſtiano, ſive quia S. Petrus certaturus cum Simone Mago die Dominica, eo die propter periculum jejunavit, quod ſecuto pro- ſpero eventu in gratiarum actionem deinceps in morem traxit Eccleſia, ac tandem vertit in abſtinentiam, Au- guſtin. Ep. 86. ad Caſulam Collat. 3. c. 110, ſive quod die Sabbati diſcipuli æque ac feriâ ſextã in mœrore fue- runt ob mortem Domini. Innoc. I1. Ep. ad Decentium C. 4. Q V. An, & quando Sabbatum ſit verſum in Do- minicam? Reſp. Certum eſt, in Dominicam mutatum, neque de hoc dubitat Chriſtianus; at quando id accide- rit, non æque. Probabilius eſt accidiſſe poſt primam Pentecoſten Chriſtianam; nam deinceps celebrem fuiſ⸗= ſe Dominicam colligitur ex Act. 21. 7. & 1. Cor. 16. 2. ubi ana Sabbati dicitur prima poſt Sabbatum, nempe Dominica, ut notat Hieron. ad Hedibiam, Hebræo- rum more, quo unum ſumitur pro primo: factum eſt veſpere, & mane qies unus, id eſt primus. Q. VI. Quo jure, & quibus de cauſis ſit mutatum in Dominicam?: Reſp. Humano jure mutatum eſt, nempe g ab 838 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem ab Apoſtolis, & Apoſtolicis viris. Aug. ſerm. 151. de Temp. Cauſas indicat 6. Synodus c. 8. In ea manna Ppluit, in ea naſci dignatus eſt, in ea Baptiſmum in Zor- dane ſuſcepit, in ea pius Redemptor, &c. à mortuis re- Jurrexit, in ea spiritum ſanétum in diſcipulos effudit. Vide & S. Leéonem Ep. ad Dioſc. 81. Cc. 1. C A PD U T v. De præceptis contentis poſteriori Tabuld. §. I. De obligatione eorum in genere. Q. I. Quid præcipiatur, quid prohibeatur quarto præcepto? Reſp. vide l. 3. p. I. n. 69 2. ad 696. QII. Quid quinto præcepto prohibeatur: Reſp. vide l. 3. p. I. num. 769. 78 8. 789. ad 792. 79 8. 8&1 3. 823. ad 83 r. 8 533. Q. III. Quid ſexto & nono præcepto prohibeatur: vide l. 3. p. I. 886. 9 10. 916. 918. G& p. 2. 12 57. C IV. Quid vetet ſeptimum & decimum præcepum- vide l. 3. p. I. n. 9 3 5. ad 94 5. 97 8. 984. ad 988. 1002. ad r1917. & P. 2. Il. I. ad 4. V. Quid octavo præcepto prohibeatur? videl. 3. P. 2. n. 1174. 1189: 1190. 1238. §. II. N. De Magiſtrntilies, &s eorum poteſtate. Q. I. An liceat Chriſtianis Magiſtratus gerere? Reſp. Negant Anabaptiſtæ, & Trinitarii in Tranſilvania; ſed ſtulte & impie. Nam I. Jam olim Prophetæ Prædixe- runt inter Chriſtianos fore Reges, & Principes, qui Ma- giſtratus gererent. Pſal. 1II. 10. Pſal. 71. 11. II. Chri- ſtiani habent Urbes. Dominia, Regna, Reſpublicas; at,ubi non eſt Gubernator, populus corruet. Prov. 11. 14. III. Neque Chriſtus Regulum Joan. 4. 46., neque au⸗ us Ser ringen ſrnieſ elede Nrenib ſuſz, Non“ (no, S. Oblern 66. Der⸗ N lerm lumi un, Aubro Dnc les P.l. mor Supplementum, ſive Acoeſſtonet. 839 lus Sergium Act. 13. 12. juſſit Magiſtratum deponere. At inquies 1. Unus eſt Dominus. Eph. 4. 5. II. Wolite ſervieſſe hominum. 1. Cor. 7. 2 3. KRelp. Ad 1. Unum eſſe Dominum ſummum, & independentem. Ad 2. Prohiberi ſubjectionem, quâ ita quis ſerviat Dominis ſuis, ut éorum causâ Deum offendat. Certe Paulus ipſe Rom. 13. vult omnem animam poteſtati ſublimiori ſub- ditum eſſe. QII. An præcepta etiam humana obligent ſub pec- cato, & quali? vide I. 1. n. 642. QII. An Legislator, uti alii graviter peccet, ſi non obſervet ſuas leges? vide l. I. n. 67 5. Q. IV. An liceat aliquando bellum: vide l. 3. p. I. n. 86 8. §. III. De mendaciis, ſimulationibus, aquivocationibus, & reſtriltionibus. Q.I. An liceat aliquando mentiri? Reſp. Nullo caſu licet mentiri. Eſt de fide contra Meſſalianos, Priſcil- lianiſtas, &c. Eccli. 7. 14. Woli mentiri omne menda- cium. Vide ex PP. Baſilium in Reg. brevior. reg. 76. Ambroſ. in Pſal. 3 5. Gregor. 18. Moral. 1. 2. Auguſt. Enchirid. c. 22. Mentiri igitur eſt intrinſece malum. Q. II. An liccat aliquando ſimulate agere? videl. 3. P. I. à n. 296. QIII. An liceant ſaltem æquivocationes, reſtrictio⸗ nes: &c. vide I. 3. p. I. à n. 283 C A P U T VI. De Præceptis Eccleſiæ. §. I. De Feſtis Eccleſiæ. Q. I. An præceptum obſervandi Feſta obliget ſub mortali? vide l. 3. P. I. n. 572. Ggg 4 Q. II. 5 5 3 40 Ad R. P. La-Croix Theologiam Moralem Q.II. Quæ opera ab Eccleſia prohibeantur diebus Feſtis? Reſp. vide l. 3. p. I. n. 573. III. Quæ cauſæ excuſent ab obſervatione Feſto- rum? vide l. 3. p. I. n. 583. IV. Quæ opera Feſtis diebus præcipiantur? vide 1. 3z. p. 1. n. 607. I. SF.,. II. De Miſſa andienda diebus Dominicis, && PFeſtis. OQ. I. An ſit præceptum audiendi Miſſam dictis die- bus? videl. 3. P. I. . 607. I L. Q. II. Quæ requirantur, ut quis ſatisfaciat præce- Pto audiendi Miſſam? vide l. 3. P. I. n. 608. ad 613. Q. III. Quinam obligentur ad Miſſæ auditionem: vide I. ʒ. p. 1. n. 61 3. Quæſtiones alias habes à n. 613. ad 692. §. III. De Jejuniis Eccleſiasticis. . Q. I. Unde, & quanta ſit obligatio jejunandi, vel abſtinendi à carnibus? vide l. 3. p. 2. n. 1260. OQ. I. Quid requiratur ad jejunium Eccleſiaſticume vide l. 3. p. I. n. 1259. Alia habes n. 1264. ad 1268. 1276. ad 1279 1284. ad 1288. 1297. ad 1351. §. IV. De Confeſſione ſaltem ſemel in anny proprio Sacerdoti facienda. Vide I. 6. p. 2. à n. 2015. §. V. De Communione Paſohali. Vide l. 6. p. 1. n. 62 5. ad 654. LIBER E C. mentad 0 bel’. Ge. ic cummn 0. 8 Iun An . nripol N. CruN NNN teguiri tes, loreli In R Muuth EIic⸗ IE Eenin Trnd. . 61, Nn i⸗ a nn umn . Nla an ad Sapplementum ſive Aocceſſiones. 341 LI B E R IV. „De Sacramentis. C A Db UT I. De Sacramentis in genere. Q. I. Quid ſit Sacramentum ĩ in genere? vide l. 6. p. I. n. I. QO. II. Quot ſint, & quomodo dividantur Sacra- menta novæ legis? vide lib. 6. p. I. n. 2. ad 6. O. II. Quètupliciter ſumi poſſit Sacramentum? vi- del. 6. .P. I. n. 6. initio. OQ.TV. Quænam ſint materiæ remotæ, & proximæ &c. ibid. n- 7. QO. V. Quid notandum circa conjunctiénem formæ cum materia Sacramenti? ibid. n. 6. Reſp. 1. & n. 8. Q. VI. Quomodo materiæ, & formæ Sacramento- rum ſint determinatæ? vide ibid. n. 9. ad 14. Q. VII. An materiæ, & formæ Sacramentorum mu- tari poſſint ab Eccleſia? vide ibid. n. 14. ad 18. O. VII. Quinam caonſtituti fint Miniſtri Sacramen- torum:? ibid. n. 48. ad 54. TA. An Fides, & probitas requiratur in Miniſtro: Reſp. Negativè. Ac quod ad fidem ſpectat, eam non requiri Patet ex definitione Eccleſiæ contra rebaptizan- tes, qui ab hæreticis baptizatos putabant rebaptizan- dos eſſe. Nempe non eſſe rebaptizandos poſt Stepha- num Romanum Pontificem ſtatuit Nicæna Synodus, cu- jus authoritate nititur Hieronymus Contra Luciferianos, & Trident. Seſſ. 7. c. 4. Adde Patres, ac præſertim Aug. lI. 1. de Bapt. c. 8. De probitate conſtat ex eadem TI. dentina Synodo c. & ex Auguſtino contra Donatiſtas, & Tract. 1. in Joan. ubi ait: Mid tibi facit malus Mini- KRer, ubi bonus eſt Dominus? Sed & ſuffragatur ratio. Nam COhriſtus in Sacramentis eſt præcipuus operans; Ggg 5 Q. A. 842 Ad KR. P. La-Eveix Theelogians Moralem perinde autem eſt, ſive inſtrumentum ſit vivum, ſive ortuum, dummodo is, qui eo utitur, vivat. Q. A. An, & quæ in Miniſtro requiratur intentio- vide l. 6. p. 1. n. 54. & ſedd. OQ. MI. An, & quæ in Miniſtro requiratur attentio? vide ibid. n. 84. j.WII. An in adminiſtratione Sacramentorum lici- tus ſit uſus ſententiæ tantum probabilis? vide l. c. n. 104. G& ſeqꝗ. OQ. AIII. Quæ diſpoſitio requiratur ex parte ſuſcipi- entis? vide l. c. n. 164. ad 184. . O. AIV. Quid ſit Sacramentorum effectus? Reſp. Communis omnium effectus eſt gratia Sanctificans, ſic dicta, quod hominem ſanctum, Deoôque carum effi- ciat. C(æteri peculiares ſingulorum effectus alibi expli- cabuntur. . Q. XV. Quid de Sacramentalibus cenſendum? &c. vVide l. 6. P. 1. d . 21 8. C A P UTTII- De Baptiſmo. O. I. Quotüplex eſt Baptiſmus. Vide lib. 6. p. ren. 229. O. . Quid dicendum de Baptiſmo ſanguinis? vide I. c. à num. 230. Q. III. Quid de Baptiſmo flaminis? vide l. c. n. 243. Q. IV. Quænam exortæ ſint hæreſes circa Baptiſmum flummis? vide Il. c. à n. 245. Q. V. Quandonam à Chriſto fuit inſtitutum hoc Sa- cramentum: Reſp, Tertull. Chryſoſt. Theophylactus putan inſtitutum vel Matth. 2 8. quando Chriſtus dixit: docete omnes gentes, baptizantes eos, Sc. vel quando Act. 1. loquens de regno Dei Eecleſiam ordinavit. Sed ante Reſurrectionem à Chriſto inſtitutum fuiſſe, vel Joan. 3. 5. quando Chriſtus de eo egit cum Nicodemo vE Elven Dtor aque menn ſueyr ponb Denn Ium 0. n 1, he . Pllnt omni Zae och IDe unG . Lece yl tunn Sapplementum, ſide Acceſſtones. 843 vel quando ipſe baptizatus eſt in Jordane, fert veroſi- milior ſententia. Nam Patres dicunt, tunc inditam aquæ vim ad ſanctificandum, quod eſt inſtituere Sacra- mentum. Præterea Joan. 3 22. dicitur Chriſtus initio ſuæ prædicationis baptizaſſe: at quo baptiſmo? utique e non baptiſmo Joannis, ſed ſuo. Deinde ante paſſio- ni nem ſuam fecit Apoſtolos ſuos Sacerdotes, deditque eis Euchariſtiam; at hæc ſupponunt Baptiſmum, nec fuit, cur cum illis diſpenſaret. Vide Auguſt. Tract. xv. in Joan. O. VI. Quæ ſit materia Baptiſmi: vide lib. 6. b. 1. num. 25 8. & ſeqꝗq. O. VII. Quæ ſit forma Baptiſmi? vide lib. 6. P. 1. mum 268. ad 271. O. VIII. Quis ſit Miniſter Baptiſmmi? vide lib. 6. p. I. n. 27 1. ad 278. Q. IAX. Quod ſit ſubjectum Bapriſini. Vide lib. 6. p. 1. D. 2 64. i, Q. X. Quæ, & quanta ſit obligatio ſuſcipiendi Ba- ptiſmum: vide lib. 6. p. 1. n. 28 5. & 286. OQ. AI. An, & quæ intentio requiratur in ſuſcipien- te Baptiſmum? vide. c. à n. 2 87. O. 1II. Quid agendum in variis dubiis circa valo- rem ſuſcepti Baptiſmi? vide 1. c. à n. 3608. O. III. Quos effectus parit in ſuſcipiente Baptiſ- mus? Reſp. Duplicis eſſe generis hujuſmodi effectus, morales nempe, & phyſicos. Moral es ſunt I. deletio omnis culpæ tam mortalis, quàâm venialis. Joan. 1. 29. Ecce Agnus Dei, qui tollit peccatum mundi (originale, quod eſt virtute omnia, quia ex ipſo omnia ſcaturiunt.) II. Deletio omnis pœnæ in foro Dei debitæ, non ta- men debitæ in foro fori, quales ſunt pœnalitates hujus vitæ. III. Proxima aptitudo ad cœlum IV. Subjectio Eccleſiæ. V. Capacitas reliquorum Sacramentorum. Phyſici ſunt I. Characéter, iſque indelebilis. II. Gratia tum ſanctificans cum virtutibus doniſque Spiritůs ſancti cu 344 Ad K. P. La-Croiæ Theologiam Moralem cum illa connexis, tum auxilians, quâ homo opportu- nis temporibus excitatur, & juvatur ad fomitem pec- cati ſuperandum, ad Chriſti jugum fortiter, & ſua- viter ferendum, ad dignam receptionem aliorum Sa- cramentorum. III. Aliquando effectus miraculofſi in corpore. Sic Jjudæum quendam à Paralyſi liberatum virtute Baptiſini refert Socrates lib. 7. c. 4. 5. O. MIV. Quid in cæremoniis Baptiſmi ſit fervan- dum? vide lib. 6. p. 1. à num. 327. C A Db U T. IIE De Confirmatione. Q. J. Quid ſit Confirmatio? Reſp. Sacramentum Novæ Legis, quo Baptizatis ſacro Chriſmate frons in- ungitur ab Epiſcopo, ut acceptâ Spirits ſancti virtu- te, donorûmque ejus plenitudine, in Chriſti milites adicribantur, nec erubeſcant fidem ejus, legémque Evangelicam profiteri. Q. II. Unde probetur contra antiquos, recentés- que hæreticos, Confirmaticnem eſſe Sacramentum Novæ Legis? Reſp. I. Ex Scripturis. Act. 8. 17. & 19. 6. legimus,; Apoſtolos ſolitos conferre Spiritum ſan- ctum per manuum impoſitionem; quo ritu non ita vul- go uſi fuiſſent, & conſtanter, niſi ex inſtitutione Chri- ſti. Nunc ſic. Ritus externus inſtitutus à Chriſto ha- bens annexam promiſſionem gratiæ eſt verum novæ le- gis Sacramentum, ut fatenfur Novatores; talis eſt Con- firmatio, ſeu manuum impoſitio ex dictis; ergo, &c. Nec vero per spiritnm ſanttam poteſt intelligi locis ci- tatis donum linguarum, ut ſomniant bæretici; quia hoc donum conferebatur paucis I. Cor. 12. 3. & ſub- inde peccatoribus ibid. 13. 1.5 at Spiritus ſanctus, de quo in Actis, promiſcue omnibus conferebatur, qui ndeles eſſent, neque cum effectu niſi eſſent juſti. II. Ex Patribus, quos fuſe recenſet Bellarminus. Sufficiat Auguſt. do, Muur lri llum Manc incn lns Demnee Pllos 0. 74 = 7 = = = 7S= / S= = S =S S = Depa Sapplewentum, ſive Aoceſſionei. 84 5 Auguſt. lib. 2. contra Petilian. c. 104. Sacramentum Chriſmatis in genere viſibilium ſignaculorum, ſacroſan- btum eſt, ſicut ipſe Baptiſemus. Adi & Natalem Ale- xandrum contra Dallzum. OQ III. Quando ſit inſtitutum Chriſto? Reſp. Id in controverſia poſitum eſſe. Sunt, qui velint inſtitu- tum à Chriſto Matth. 19. 15. quando parvulis impoſuit manus; alii volunt Joan. 20. 22. quando diſcipulis in- ſufflans dixit: Accipite Spiritum ſanbtum, alii in die Pentecoſtes, quando miſit Spirirum ſanctum in diſci- pulos; alii probabilius in ultima Cœna, quando no- bis, & diſcipulis promiſit Spiritum S. C. W. Quæ ſit ejus materia? vide lib. 6. p. 1. num. 374:375. ad 3 82. Q. V. Quæ ſit ejus forma? vide lib. 6. p. 1. n. 374. & 3 82. ad 3,84. QO. VI. Quis ſit ejus Miniſter? vide lib. 6. p. I. num. 3 84. & 385. ad 3,90 Q. VII. Quis ſit ejus ſubjectum? vide lib. 6. p. I. n. 3 84. & 390. ad 3 94. O. VIII. Quæ ſit Confirmationis neceſſitas? vide lib. 6. p. I. n. 3 94. G& 395. Q. AX. An hoc Sacramentum ſit iterabile? Reſp. ne- gativé. Hebr. 6. 4. Impoſſibile eft, cos, qui ſemel par- zicipes fabti ſunt Spiritus S., renovari. Arnoldus Be- nævallis in ſerm. de Ablut. ped. inter Cypriani opera: zeme ſacro oleo lita iterum linit. Idem ſanxit Cabilo- nenſe Concilium II. C. 27. Dum porro Auguſt. l. 8. de Bapt. ait: wanus imipoſitio, non ſicut Baptiſmus, re- peti non poteſt, loquitur de impoſitione manuum non confirmateriâ, ſed curatorid, vel reconciliatoriâ. Vi- de etiam lib. 6. p. 1. num. 402. O. X. Qui ſint effectus hujus Sacramenti? Reſp. tres. I. Character. II. Plenitudo gratiæ. III. Virtus ex alto, id eſt auxilia gratiæ, quibus cqufirmatus; quaſi lorica tectus fidem inttepidus confſiteatur. — Qx!. 846 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem. OQ. XI. Quæ ſint diſpoſitiones neceſſariæ, ut fru- tuoſe ſuſcipiatur? Reſp. Duæ. Prima, ut Præcipua Chriſtianæ religionis capita jam nôrit, qui poſt acce- ptum uſum rationis accedit. Secunda, ut gratiam, at- que innocentiam Baptiſimalem vel conſervârit, vel per pœnitentiam recuperãrit. Decet etiam ut jejunus acce- dat. Audi Aurelianenſe Concilium c. 3. cujus verba re- citantur apud Gratianum c. ut jejunit de Conſecr. d. 5§. Jejuni ad Confirmationem veniant, perfectæ ætatis mo- neantur confeſſtonem facere prius, ut mundi donum ſan- ti Spiritus valeant accipere. Sufficit tamen contritio; ſed Concilium ſuadet id, quod tutius eſt. — . II. Quæ ſint Cæremoniæ hujus Sacramenti? vi- de lib. 6. p. I. num. 394. Reſp. II. & n. 3 96. ad 403. . CCC⏑ A PDb U P†IV. De Auguſtiſſimo Euchariſtiæz Sacramento. §. 1. De nomine Euchariſtiæ, hæreſibus circa illam, euſque materia & forma. — Q. J. Quid notandum ſit circa nomina Euchariſtiæ: 1 vide lib. 6. p. I. num. 404. O. II. Quænam exortæ ſint in Eccleſia hæreſes cirea Euchariſtiam? vide lib. 6. p. I. num. 405. ad 414. & Gordonum in Epitome Controverſ. T. II. Controv. 3. Q.III. Quæ materia Euchariſtiæ? vide lib. 6. p. I. num. 4 7. &, 418. TV. Qualis debeat eſſe panis in materia Euchari- ſtiæ? vide lib. 6. p. 1. num. 419. 420. 42 8. ad 432. O.- V. Quale vinum ſit materia Euchariſtiæx? vide ibid. num. 44. QO. PI. An, & quale præceptum ſit aquam vino ad- miſcendi? vide ibid. 1/434. Reſp. II. & n. 437. ad 441. 7 Q. VII. . b.6 tuin! Wmern jyn An Alls Ghurn 4hon citen/ nii⸗ Coil⸗ Ntte 14. 0 ☚ Pl uumn De⸗ Ps, el e on Donin etdi, hhe umß dui dag KSr . elen ne⸗ NN odiete 4 nhl, 1 nlontg utin Supplementnm, ſive Acceſſionet. 847 Q. VII. Quotuplex ſit forma Conlſecrationis. Vide lib. 6. p. 1. num. 46 1. & ſeqq. QVIII. Quis ſit Euchariſtiæ Miniſter. Reſp. Luthe- rum lib. de Captiv. Babylon. docere, poſſe hoc Sacra- mentum à quolibet homine confici, imè lib. de Miſſa privata confici poſle à Diabolo. Vah! impium caput! Diſtinguendum igitur eſt duplex Miniſtrorum genus. Alius nempe eſt hujus Sacramenti Miniſter confleiens, alius Miniſter diſtribuens. Conficere non poteſt alius, quàm Sacerdos legitimnè conſecratus ; tum quia ſolis Apoſtolis, eorumque ſucceſſoribus dictum eſt: hoc fa- cite in meam commemorattonenz, non Laicis, non foœ- minis, non diabolo; tum quia, qui conficit, conficien- do illud offert, offerre autem, vel ſacriſicare ſolius eſt Sacerdotis. Huc facit etiam Nicæni I. Concilii Can. 14. Quæ autem conditiones ad materiæ conſecratio- nem, ſive licitam, ſive validam requirantur, vidł lib. 6. Pp. I. à num. 442. De Miniſtro diſtribuente, vide ibid. à num. 479. ad 484. . §. II. De Chriſti reali praſentia in Enchariſtia, ac moda hjuſäem praſentig. 1 CQ I. An in Euchariſtia ſit verè, & realiter Cor- pPus, & Sanguis Chriſti Domini. Reſp. affirmativè, & eſt de fide contra Zuinglianos dicentes, Euchariſtiam non eiſe niſi ſignum Gorpotis, & Sanguinis Chriſti Domini, & Calvinianos eundem errorem tegentes iis verbis, quibus contendunt, Chtiſtum per fidem nobis cxhiberi in Euchariſtia, & manducari, cum interim tam procul abſit ab Euchariſtia. Prob. autem ex ver- bis illis Chriſti Domini: Hoc ecf Corpar meum, hic eſ Sangnis eent itenn s Panis, gacm ego dabo, varo me⸗ zfs, Garz ases Vers eſt vib „ quæ Eccleſia, & Patres ſem ) 6 848 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem ſemper intellexerunt de vero, & reali Corpore Chriſti in Euchariſtia exiſtente. Vide Coccium in Theſauro, Bellarminum de Euchariſtia, Gordonum Controv. II. alioſque. Q II. An ſolus Chriſtus ſit in Euchariſtia. Reſp. affrmativè contra Lutherianos, qui putant ſimul cum Corpore, & Sanguine Chriſti Domini remanere panis, & vini ſubſtantiam. Prob. I. ex verbis Chriſti: Hoc eſt Corpus meum &. quæ vera non ſunt, ſi ſub ſpeciebus Euchariſtiæ remanet panis, & vini ſubſtantia. II. Ex PP. Tertull. lib. 4. contra Marcionem c. 4. Aocceptum pa- nem Corpus ſuum fécit, dicendo., hoc eſt Corpus meum. Cyrillus Catech. Iv. Myſſag. Aquam mutavit in vinum, & non erit dignuc, cui cedamuc, quod vinum in ſangui- nem tranſmutärit &. III. Ex pluribus Conciliis contra Berengarium coactis, Vercellenſi, Turonenfi, duobus Romanis, Lateran. ſub Innoc. III. c. I. Florentino, Tridentino. Q. III. An ſit retinendum nomen Trauſubſtantiatio- nis, cüm non ſit in Scriptura. Reſp. contra Luthe- ranos omninè retinendum eſſe. Nam, ut ſcitè notat Gordonus Controv. IV. neque vox Trinitatis, neque vox Perſonæ, neque vox Conſubſtantialitatis extat in Scriptura. . IV. An Chriſtus ſit totus ſub qualibet ſpecie. Relſp. affirmãtivè contra Heshuſium Ilyricum, alioſ- que hæreticos, qui ſub ſpecie panis aſlerunt eſſe tan- dum Corpus Chriſti, & ſub ſpeciebus vini tantùm Sanguinem. Prob. I. Joan. 6. 41. Ego ſum panis vi- vus. Rom. 6. 9. reſurgens ex mortuis, jam non mo- ritur. II. Ex PP. Auguſt. in Pfal. 23. Ferebatur (Chriſtus) in manibus ſuis, quando ait: hoc eſt Cor- AD Mmlum. 5 V. An ſit totus ſub qualibet parte ſpeciei, & quomodo. Relſp. eſſe totum Chriſtum ſub qualibet parte (pecici. Prob. I. ex verbis Chriſti: bibite ex hoc onmnc, rel; ſnonl 1us N mebrn ſe epn⸗ m rpit 0. Vielt CI Nebn gunſ locli ln eſhe NN atioe C elleni Ele C e. bee G Canden Viel 40 e e AKih n, gi tlidorn aſadi dunmin Mkäne lnh., Supplementum, ive Acceſſioner. 849 omnet, dividite inter vos. Apoſtoli autem non biberunt ſinguli partem tantùm Sanguinis, ſed totum; ergo to- tus Sanguis erat ſub parte ſpeciei, quam quiſque ſu- mebat; ergo etiam totum Corpus. II. Ex illo Eccle- ſiæ: Fracto demum Sacramento, ne vacilles, ſed me- mento, täntum ße ſub fragmento, quantum toto te- gitur. III. Ex Florentino Concilio in Decreto unio- nis, & Trident ſeſl. 13. c. 3. Eſt autem totus in quali- bet parte indiviſibiliter, de quo Bellarm. I. 3. de Euch. c. 6. Q VI. ouamdiu Chriſtus maneat in Euchariſtia, Vide lib. 6. p. I. d num. 469. §. III. De auſu, diſpoſitione, & frubtibus Euchariſtiæ. Q. I. An uſus hujus Sacramenti ſit Sacramentunm Reſp. negativè I. quia aliàs ellent plura Sacramenta, quàm ſeptem. II. Sumptio non efhcit, neque ſignificat ſanctitatem, ſed tantum eſt applicatio ejus, quod il- lam efficit, vel ſigniticat, ſicut applicatio ignis ad ligna non calefacit, nec ignefacit, ſed tantùm eſt approxi- matio ejus, quod calefacit, vel ignefacit. Q II. An ſaltem ſumptio pertineat ad completam eſſentiam hujus Sacramenti. Vide lib. 6. p. r. num. 414. & ſeqq. CQ. III. Quæ requiratur in ſuſcipiente diſpoſitio ani- mæ. Vide lib. 6. p. I. à num. 1I. IV. Quæ requiratur diſpoſitio eoofporis. Vide lib. 6. p. I. à num. 550. Q. V. An ſub utraque ſpecie ab omnibus communi- candum ſit. Vide lib. 6. p. I. num. 602. Q. VI. Quid dicendum de Commnnionée quotidiana. Vide lib. 6. p. 1. à num. 664. Ad P. La-Croix Theol. Suppl. Hhh . 8 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem QVII. Quinam ſint effectus Communionis. Vide lib. 6. P. I. à num. 678. §. IV. De cultu buius Sacramenti. Q. I. An Chriſtus in hoc Sacramento poſſit adorari. Reſp. Poſſe, & debere adorari latrià. Prob. I. Deut. 6. & Matth. 4. Dominum Deum tuum adorabis. II. Eadem eſt excellentia Chriſti, ubivis fuerit, in Præſepio, in Templo, in Cruce, in Cœlo. At, inquiunt hæretici, Chriſtus eſt ibi, ut manducetur, non ut adoretur. Stul- tum effugium! Rex honorandus eſt in menſa ſedens, etſi ibi ſit, non ut honoretur, ſed ut comedat. Vide Gordonum T. 3. Controv. V. Q. II. An Eccleſia honore hujus Sacramenti rectè in= ſtituerit Feſtum Refp. Rectè inſtituit. I. Ut commen- dazet nobis dignitatem hujus Myſterii, atque ad gratias Deo reddendas excitaret. II. Ut hæreſes, tum præſentes, tum futuras confundéret. Q III. An rectè Ecclefia inſtituerit, ut hoc die per compita Urbium ſolemniter deportetur. Reſp. Rectè id inſtituit. I. Iiſdem de cauſis. II. Ut fidem ſuam de hoc myſterio proteſtetur. III. Ur ſignificet, quantâ re- verentiâ ſit ſumendum, quod tantâ pompà colitur. IV. Axca figura hujus Sacramenti quanto honore circumlata eſt. Joſue 6. 1. Reg. 4. & 2. Reg. 6. C A P. U T V. De Saerificio Miſſæ. Vide lib. 6. p. 2. num. 1. ad 62. C A P U T VI. De Sabramento Pœnitentia. §. 1. Den C! 1. n. 5 Rel. lunhen 1, ſonn Mim Uebr ſbeptn onjn lplo⸗ (laben A Muine ſetun Dreten Iiree Delein C beb. Mud D Supplementum, ſive Acceſſiones. 8 5 „ §F. I. 1 De nominibus, inſtitutione, &ò neceſſitate hujus Savramenti. Q.I. Quibus nominibus appellari ſoleat hoc Saera- mentum. Vide lib. 6. p. 2. num. 580. Q. II. An fuerit inſtirutum à Chriſto. Vide ibid. num. 581. ,B Q. III. An ſit Sacramentum à Baptiſino diverſum. Reſp. De fide eſt, eſſe diverſum, quidquid contradicat Lutherus, Melanchton, Calvinus, Kemnitius &cc. 1. Joan. 1. Si confiteamur peccata (non ſi tantùm Ba- tilmi fuerimus recordati) remittet nobis peccata noſtra. Hebr. 6. Impoſſibile eſt, eos, qui ſemel ſunt illuminat (baptizati) terum revocari ad pœnitentiam (per Baptiſ- mum) ut explicant Chryſ. Theodoret. Oecumenus, Theo- hylactus &c. Simoni autem Mago poſt Baptiſmum lapſo Act. S. non dicitur: memento baptiſmi, & recon- ciliaberis Deo, ſed pœnitentiam age, i forte & c. Accedit Aug. Ep. 23. ad Bonifac. Si infans poſt baptiſmum pro- pria incipial habere peccata, illa non regeneratione au- feruntur, ſed alia curatione (Penitentiâ) ſanantur. Præterea, adulti in infantia baptizati, quomodo baptiſ- mi recordari poſſunt, quem infantes ſuſceperunt, qui neſciunt, quid ſecum agatur in infantia. Q. IV. Quando fuerit inſtitutum à Chriſto. Vide lib. 6. p. 2. num. 582. Q V. Quanta ſit neceſſitas pœnitentiæ, Vide lib. 6. p. 2. d num. 2003. ⁸5 2 Ad K. P. La-Croiæ Theologiam Moralem §. II. De materia, &; forma hujius Sacramenti. 140. Q. I. auænam ſit materia, & forma hujus Sacta- menti. Vide lib. 6. p. 2. num. 583. N. Q. II. Quid præterea ſit notandum circa materiam hujus Sacramenti. Vide ibid. à num. 584. ad 597. & 598. ad 620. rit III. auid addendum circa formam hujus Sacra⸗ C menti. Vide ibid. à num. 626. ad 63 8. tuma . 14,1 §. III. . De dolore, & propoſito. 5 1 Vicge lib. 6. p. 2. à num. 65S.ad 672. & à num. 68r1. Ut ad 915. n §. IV. Nulhun Pertor De Confeſſione. Ulnat Vide lib. 6. p. 2. à num. 916. & 1136. & à num. 1141. i ad 1218, 1 . ezt S. V. De Satirfactione. Vide lib.6. p. 2. à num. 1229. ad 1238. & à num. 127 z. ad 1301. §. VI. De Indulgentiis. Vide lib. 6. p. 2. à num. 1302. ad 1312. & à num. P 1313. ad 13 5 3. & à num. 1367. ad 1376. num. 1393. A1 £ I Supplementum, ſive Acceſſtiones. 853 & 1394. & 13 97. & 1398. ad 1402. 1404. & à num-. 1407. ad 144 5. §. VII. De Miniſtro, & effectibus hujus Saeramenti. QI cuis ſit ejus neceſſarius miniſter. Vide lib. G. P. 2. à num. 1480. Q. II. An quivis Sacerdos ſit aptus hoc Sacramen- tum adminiſtrare. Vide lib. 6. Pp. 2. à num. 1486. ad 1491. III. Unde ſit juriſdictio in Miniſtris. Vide lib. 6. P. 2. à num. 1549. IV. An Religioſi cenſeri debeant apti confeſſio- nibus ec. Vide lib. 6. p. 2. à num. 1704. V. Qui ſint effectus hujus Sacramenti. Reſp Eſ- ſe I. peccatorum omnium tum mortaliuin „ cum ve- nialium remiſſionem. II. aliquando, non tamen ſem- Per totius pœnæ temporalis, ſem per verò pœnæ æternæ relaxationem. III. Gratiam reconciliatricem, ſive revi- vificatricem. IV. Auxilia gratiæ, quibus homo ju⸗ vatur ad reſiſtendum tentationibus ad relapſum pro- vocantibus. 1 C A P U-TVII. De Extrema Unttione. guul Vide lib. 6. p. 2. num. 2085. ad 2 I06. & num. 2118. & 2119. C A P U T VII. De Sacramento Ordinis. Vide lib. 6. p.2. à num. 2123. ad 2137. & num. 2760. ad 2 16 5. & num. 2206. ad 22 13. EH I h 3 CA- 854 AAdK. P. La-Croix Theologiam Morglem CcC. A P U Tr IX. —“ Eelere De Matrimonio. vige lib. 6. p. 3. à num. 8. ad 17. & num. 250. ad Elnj 256. & num. 277. & num. 284. & 287. & num., 402. ad 413. . . ſeiali. n — n. V G L, Ih BE R V. Ven De oNoiis Zuftitie Chriſtianæ. C A P UT 1. —— De malo, à quo declinare debet Juſtitia. De peccatis generativ. Q.I. An homo fidelis in omni ſuo opere peccet. Reſp. ri negativè contra Melanchtonem, alioſque hæreticos. Matt. 5§. 16. Videant opera veſtra bona, & 26. I1. bo⸗= num opus eft operata in me. Sæpe etiam Scriptura lau- dat innocentiam Enoch, obedientiam Abrahæ, zelum Moyſis; non laudat autem, quod malum eſt. Præterea ſi omnia opera, quæ facimus, mala ſunt, cur Chri- I ſtus, cur Apoſtoli nos hortantur ad opera bona? Quod Pint ſi E ccli. 7. 2 1. dicitur: Non est homo juſtus in terra, Celsf qui faciat bonum, & non pecces, ſenſus eſt, nullum uc eſſe ita juſtum, qui non ſaltem venialiter interdum md peccet. Nirn Q. II. An omnes actiones infidelium ſint peccata. en; Reſp. Vide lib. 2. num. 74. & 7 5⁶. & lib. §. num. 12. Pntk 4 III. An omnia peccata ſint æqunahia. Vide lib. . dor num. 114. indan Q IV. Supplementum, ſive Acceſſtones. 855 Q.IV. An dentur peccata aliqua de ſe mortalia, alia de ſe venialia. Vide lib. 5. num. 184. ad num. 198. QV. Quænam ſint ptæcipuæ diviſiones peccati. Vi- de lib. 5. à num. 2. VI. uænam ſint peccita de ſe mortalia, quænam venialia. Vide lib. 5. num. 198. & ſeqq. Q. VII. An ad pecçandum requiratur aliqualadver- tentia. Vide lib. 5. à num. 16. CQ. VIII. uænam ſint motiva ad deteſtanda peccata, Vide lib. 6. p. 2. à num. 172 4. §. IIe⸗ De beccatis capitalibus in ſpecie. . Vide lib. 5. à num. 188. & lib. 6. p. 2. num 182 5. §. III. De Tentationibus. Vide lib. 6. p. 2. à num. 1906. C Aà P U T 11. De Juſtificatione. & k. An homo formaliter juſtificetur per juſtitiam ipſi inhærentem, an condonatione peccatorum extrin- ſecus factà, an juſtitia creata Chriſti, quâ Chriſtus ju- ſtus eſt, homini imputata, ut putavit Lutherus, Calvi- nus &c. Reſp. Definitum eſſe à Trid. ſeſſ. 6. c. 7. ho- minem juſtificaxi formaliter per juſtitiam ipſi inhæren- tem; aliàâs quomodo Deus diceretur in Scripturis per juſtificationem in nobis habitare, eſſe?, & manere? quomodo juſtitia compararetur ſigillo, pignori, novo indumento, novæ vitæ, & luci? quomodo diceretur homo in juſtiſivatione ablui, mundati, ſanctificari? Hhh 4 . Chri- 856 Ad K. P. La-Croix Theologiam Moralem Chriſtus igitur eſt juſtitia noſtra I. Cor. 3. 30. effi- cienter tantum, quatenus ipſe meruit nobis juſtitiam illam, quâ formaliter, & inhæſive ſumus juſti. Q. II. An in juſtificatione peccatoris verè tollatur peccatum, an ſolum tegatur, quod ajunt hæretici no- ſtri temporis. Reſp. Verè tolli peccatum. Pfſal. 5. Am- plius lava nec abäiniguitate mea, &&d ypeccato meo munda me. De Chriſto vero apertè oannes: Ece Agnus Dei, quitollit pecatum mundi. Q HI. In quo conliſtat juſtitia inhærens, quà for- maliter reddimur juſti. Reſp. Duo præſtat juſtitia; red- dit hominem Deo gratum; reddit hominem bene di- poſitum, ut ſalutariter operetur. Vis primi muneris con- liſtit in Gratia ſanctificante, ſeu habituali: vis ſecundi conſiſtit in collectione virtutum infuſarum, & donorum Spirits Sancéti. = . Q. IV. An homo adultus debeat ſe ad juſtificatio- nem aliquo actu diſponete. Reſp. De fide eſt debere. 1. Reg. 7. Præparate corda ueſtra Domino. Zach. 1. 3. Convertimini ad me, & e‧o convertar ad vos. Pluribus autem actibus piis debet homo ſe ad juſtificationem diſponere, fide, timore Domini, ſpe, dilectione, pœni- tentiâ, propoſito emendationis, ſuſceptione Baptiſmi, vel Pœnitentiæ. Q. V. An juſtificatus poſſit ex ſua juſtitia excidere. Reſp. contra Manichæos, alioſque vereres hæfeticos, quos ſequitur CGalvini grex, poſſe. Hoc autem ſupponit Scriptura. Nam Ezech. 1 8.24. Siaverterit ſe juſtus à ſuan jaſtitia. I. Cor. 10. 12. Qui ſeerißtimat ſtare, vi- deas, ne cadat. Exempla autem habemus in Davide, Saule, S. Petro &c. Charitas quidem aunquam ercidit r. Cor. 13. 8. quantum ex ſe eſt, culpa tamen hominis ſæpè excidit. . Q VI. Quibus modis poſſit ſe juſtificatus conſervare in juſtitia, imò & in es proſicere. Reſp. I. Aſſkidua 5 apnud 8 Gad Deum uln M. Sr Aumperoune e. V. He Delona 14 Mapud Ndi Eecli ifaiet l vrum. CIl. kacerept lacerehon niſ alb 1CoL.11. Uemmus, ut judicio QI. In. Relb Unkur, Ea l nde. nm pe Supplementum, ſive Acceſſionex. 857 apud Deum deprecatione. II. Crebro Sacramentorum uſu. III. Studiò bonorum operum. IV. Fugâ occaſio- o num peccandi. V. Noviſſimorum afſiduâ eonſideratio- P ne. VI. Fide vivâ. 4 C AP UT III. De bono Iuſtitiæ, quod facere debet home. §. 1. De bonis operibus generatim. Q. I. An homo poſſit aliquid ſuis operilas me- reri apud Deum. Reſp. ex Trid. ſeſſ. 6. c. 16. poſſe. Audi Eccli 16. 15. Scripturam dicentem: Miſericor- dia faciet locum unicaique ſecundum meritum operum IIJuorum. Q. II. An poſſit homo, Deo bonis operibus fuis ſa- tisfacere pro peccatis. Reſp. Poſſe, ſi in gratia ſit, ſatis- facere hominem pro temporalibus pœnis, quæ ſæpè di- miſsâ culpâ remanent. Vide lib. 6. p. 2. num. 12 32. I. Cor. I1. 3. Si noſmetipſos dijudicaremus, (id eſt pu- niremus, ut explicant Patres) zon utique dijudicaremur (in judicio divino.) Q. III. Quotuplicia ſint opera, quibus Deo ſatisfaci- mus. Reſp. Tria vulgo recenſeri, ad quæ reliqua redu- S cuntur. Ea ſunt Oratio, Jejunium, Eleemoſyna. §. 11. De Oratione. 1. OQ. I. Quam vim habeat oratio. Reſp. I. Penetrat Cœlos. II. Valet ad meritum. III. Impetrat remniſ- Es ME fionem peccatorum. IV. Satisfacit pro Pœnis Pecca- Hhh 3 torum. 358 Ad K. P. La-Croixæ Theologian Moralem torum. V. Repellit Deæmones, corumque tentatio= nes. VI. Valet ad quævis mala advertenda. VII. Im- petrat ſubſidia ad vitam corporalem, & ſpiritualem ne- ceſſaria. Q. II. Quæ conditiones requirantur ad orationem, ut ſit infallibiliter efficax ad impetrandum. Reſp. I. Requiritur fides, quà credas, poſſe te obtinere quod etis. II. Fiducia, quâ ſperes te illud obtenturum. III. Humilitas, quâ orans in Dei miſericordia, non in ſua juſtitia fidat. IV. Devotio. V. Petitio utilium, vel neceſſariorum. VI. Perſeverantia. VII. Status gratiæ, ut plurimum;, quia: Oculi Domini ſuper ju- Rtos & aures ejus in preces orum. Pſal. 3 3. 16. non tamen ſemper. OQ. IlI. An aliqua attentio interna requiratur ad eſ- ſentiam Orationis. Vide lib. 4. à num. 1341. Q. IV. Quo loco, & ritu orandum. Vide lib. 4. num. 1320. & 1321. ⸗ Quotuplex ſit Oratio. Reſp. Duplex eſt: Men- talis alia, quæ ſine voce, alia vocalis, quæ voce fit- II. Alia eſt privata, alia publica, quæ nomine totius Eccleſiæ à Sacerdotibus peragitur, cujuſmodi ſunt Ho- ræ Canonicæ, Liturgia Miſſæ, Proceſſiones, præſerxtim Rogationum. §. III. De Jejiunibe De Eleemoſyna- De lus fatis actum eſt ſupra;, ubi de Charitate. Il= lud reſtaret, ut de operibus ſupererogatoriis, ſive con- ſilii, ni Zemn Uehun Rli Ulclen len P Ats G er kn, Sapplementaum, ſive Acceſſtoner. 859 i Kliis, de beatitudinibus Evangelicis, fructibus, & do- nis Spiritüs Sancti, ac demum de mw. noviſſimis age- remus. Atqui nihil eſt in Authore noſtro, quod huc trahamus, nili fortaſſis, quæ lib. 4. diſputat. de Statu Religioſo, deque votis Religioſorum; ſed hæc, verè ut dicam, nihil ad Catechiſtam ſpectant. Quamob- rem apud alios Catechiſmmi explanatores, atque adeo umnN afcetas conſultius erit iſta Juærere. Hic ergo finis 1.Doin eſto Theologiæ Catechiſticæ ex La-Croixio ſeu 1 Nher Indicis Carechetici in ejus Theologiam ube- u e rioris, alioque ordine diſpoſiti, mamn quam ſoleant ejuſmodi Indices paſſum elaborari. . Mkorwii, Ad REVERENDI PATR CLAUDII LA CKOlI SOCIETATIS JESU THEOLOGIAM MORALEM Alterius ex eadem Societate Theologt SUPPLEMENTU SIVE ACCESSIONES In quibus de Locorum Theologicor in Morali Scientia uſu plurima diſputan P. DE CHAMPS Quzxllio Faäti anin verſionibus aucta recuditur; Sacræ Co gationis Concilii Reſolltiones ac BE NEDI XIV. Conſtuutiones, aliaque permulta ad emendandum vel ad vindicandum CROIXIUM adduntur. Editio poſt Italicam in Germania Pri — COEONI AE AGKRIPPIMNeXL, In OFFICINA METTERNICHIAI Sub Signo Gryphi. Anno M. DCC. LIV Cum Prwuges 0 J. Majeſt. ſpeciali, & Per⸗ cn TINNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNI ſſſſ UEKKÿ–H TIEEIIII INHII 2 3 SS fffn, fI* 19 20 21 17 18 16 9 10 11 12 13 14 195 8 nfim R Balance Q 17 18 19 VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset 16 15 11 12 10 ℳ₰⸗ Copyright 4/71999 VXyMaster Gmbh wwW.yXymaster. com