Gf495-3

Gf495-3 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

Commentarii Theologico-Historici De Sanctissimo Sacrificio Missae, 3 Benedikt XIV., Papst —COMMENTARII Llul THEOLOGIGO-HSTORICI SANCIISSIMO SACRIFICIO MISS. Oul MI N AbEminentiſſimo & Reverendiſſimo K“M S. R. E. CARDINALI mm PROSPERO DE LAMBERTINIS IDe Archi-Epiſcopo Bononienſi & S. R. I. Principe, n Modèô SANCTISSIMO D. N. BENEDICTOXIV. P. M. ITALICE CONSCRIPTI, NUNC VERO LATINITATE DONATI à MICHAELE ANGELO n DE GI ACOMMELLIS, g Ex Intimis Auctoris Cappellanis, ET 3ALM CONGREGCATIONI mm MAJoRI ACADEWIIcCT B. MůMARIÆ V. AB ANGELO SALUTATME IN STRENAM OBLATI, HERBIPOLI A. C. M DCCLI. SECTIO III. — — Typis Jo. Jacobi Chriſtophori Kleyer, Univ. Typogr. REFENENDISSTNMI0 ℳ₰ CO CELSISSIM0 PRINCIPI AC DOMINO D. CAROLO nHILAPPO DEI GRATIA EPISCOPO HERBIPOLENSI, §. R. I. PRINCIPI, ERANCIE ORIENTALIS DUCI, &c. &c. DOMINO DOMINO NOSTRO CLEEME NTISSIMO, IIA. νSw⁴N1 1πν H ACADEMICA PRLEFECTO. EEVERENDISSIME CELSIS SIME ae PRINCEPS, " DOMINE, DOMINE in CLEMENTISSIMEN lun ine N (X TP PFeſtivos gratulen- 4 tium plaiſus & auſßi- m, cia novi anni ter fau- d ſta preæantilum ſiſtit ſe quo- iſe que Mariana Congregatio, ilin vecti- vectigal officii ſui non uno titulo debitum exſolutura; & licet ſtrenam offerre, dignam Principali Celſitu- dine Tua non valet, libel- lum tamen ſacratis Tluis inſerere manibus bræſumit, ſi minus e moöle & pretio, co affeéti certè ſinceriſſimo penſandum. Quod eundem Celſiſimo Tuo jam vice al- tera inſeribere Nomini au- deat, facit Clementiſi⸗ ma illa facilitas, qud partem illius priorem anno abbinc elabſo eopſo annniſti conſionari , favor’. Esgle tot exi- nii, queis Congregationem 11 ihi devotiſinam in an- miun jam alterum Præfe- Sus oumuldſti. Tractatum is abſolvit de ſanctiſſimo Miſſæ ſactificio guondam Gitiſumis, BENEDICII MI. LPontificis Mavximi la- boribits H OJllc- que circa idem ſteriun oriri poßſent inplexd8 S du- bia » Oomplanat; dignam rtè imm Sccr. dote ma- teriem, wr r Ni 70 tſ⸗ Gonun n SS = . enn teriem, aut exactiſzimam potius ideam eorum, NHHulc REVERENDISSTMIA CELSIVUVDO VUA, forma utique gregis facta, exemplis quotidie pracla- riſzimis edocet; etenim lal- datiſſima illa aTd aram indies faciendi confuetudo, magni- fica, qud Templa ferè Urbis ſingula Principali ornare præſentid diebus ſuis Feſtis dſſoles, pietas, ſolennis tot MWeo- myſtarim conſecratio Tuismet ſacratis manibus 6(01- confeéta totier, EKcleſiarum denique operoſiſima inaltgu- ratio, quid aliud ſünt, qudm rerum, quak« hoc in lilro di- laltqaantlir, brevis epitome, gudm inſignis regula eo- rum, guorum partem pluri- mam exprimere in ſeſe tan- ti Paſſtoris ſublitis, ſtrenud- gue Aſſegi imitatione in- umbit à Me proliiores ſimis Tuis in Laudibus KLIY EKRENILDTSSTIWMl, & CELSISSIME PKIN. CWGin gueis nemini de- 3 ſſe oratio poteſt, pagellæ ligus angiſtic prolibent. WMWud ad extremum demijſsè lpplicamus, ut devotiſimi affectus noſtri mnemoſvynon dcceptare LVERKENDI. MA CELSITVDO UA, nosqte potentiſimo, uti ſolebat haöctenus, tueri præſidio CQlementiſſime dig- etir. Pro qua exhibita ſibi Principali gratia non ceſſabit confœderata Con- gregatio noſtra ſitis à Ma- id. zre Virgine precibus vitam Tibi Tibi diutiſimè ſoſpitem lar- gis benedictionumcæleſtium acceſſionibiis olimulatam ex- orare. Ita enixè vovet REVERENDISSIME CELSITUDINI devotiſſima Congregatio MARIANA MAJOR ACADEMICA I N 4 PLURIMUM RLEVERENDO, PERILLUSTRI, PEROUAM- GRATIOSO DOMINO, D. CAROLO PHILIP. JOANNI JOSEPII ZOBEI. DE GIBELSTAT'T, Eccleſiæ Cathedralis Herbipolenſis CANONICO CAPITULARI, KREE ERENDILSIWI & CELSISIII PRINGIPIS NOSTRI VICARIO GENERALI IN STIRIEUALIBUS CONSIIL. IAERIO INTIMO, REGIMINIS ECCLESIASTICI, VICARIATUS, & HOSPITALIS TOLIANXI PRXSIDI, NL M A. Gασνετυ PI0XοS PRO- RFECTO. CETERISQUE Reverendiſſiimis, Iuſtriſi Sis mis, Belet WMimis, Perilluſtribus, Pranobilibus, Admodum Rewveren- dis, Magnifcis, Eximiis, Cari In ſimis, Conſultiſſimis, Expertiſimis, ſoly Prudentiſſimis, Spectatiſimis, . Ornatiſſimis, Urim led MAGISTRATIBUS ALME CONGREGATIONIS MAIJORIS ACADEMICE Turn DD. ASSISTENTIBUS, DD. CONSULTORIBUS à UTRIUSQUE STATUS EGCLESIASTICI & SECILARIS N CUM XENIALI DONO 6 FAUSTA OMNIA APPRECATUR SoDAIITAS MARIANA X e e e e e e e e. . 8 DrX,XX X X, X W rX X A X X X. ”õs Nnm. SECIIO III. ι In qua varii proponuntur & re- ſn ſolvuntur Practici caſus circa Sacri- 7 ficium Miſſæ. Utrùm Chriſtus Jeſus Apoſtolis & Sa- cerdotibus præceptum impoſuerit ce- lebrandi Miſſam? Utrùm hoc tenea- W tur præcepto Sacerdos, qui non ha- bet Curam animarum, nec quem- quam alium habet præcipuum titu- CE lum, quo teneatur Miſſam celebrare? Quibus anni diebus obligetur ad Sa- 60 crificium celebrandum; & an, ſi le- giiltimè non impediatur, graviter pec- WWeEet nunquam celebrando? Chriſtus præcepit Apoſtolis && Sacerdotibus, ut Sacrißicium offerant. S N ultima Cœna Dominus noſter Jeſus Chriſtus, ùt alibi diximus, Corpus & Sanguinem ſuum conſeeravit, Patrique CNi æterno ſuo obtulit; deditque Apoſtolis Corpus ſuum ad mandueandum, & Saugui- 4 AA nem 2 Seétio III. nem ad bibendum dicens: Hoc facite in meam commemorationem; quibus verbis diſertiſſimè Ppræceptum Apoſtolis injungitur & Sacerdo- tibus, ut Miſſam celebrent, & ejus Corpus & Sanguinem æterno Patri offerant in Sacri- ficium juxta expreſſam S. Tridentinæ Synodi definitionem ſefl. 22. De Sacrificio Miſſæ Can. 2. Si quis dixerit illis verbis, Hoc facue in meam commemorationem, Chriſtum non in- ſtituiſſe Apoſtolos Sacerdotes, aut non ordinſſe, ut ipſi aliique Sacerdotes offerrent Corpus & Sanguinem ſuum, anathemia ſit. Quod pro- batur etiam ex loco illo Apoſtoli ad Hebræos cap. 5. Omnis Pontifex ex hominibus aſſum- ptus pro bominibus conſtituitur in zis, quæ ſunt ad Deum, ut offerat dona, & Sacriſficia pro peccatis. Ejus praæcepti congruentiæ ex D. Thoma. Plures conſiderat præcepti hujus con- gruentias D. Thomas in 4. ſentent. Diſt. 13. Quæſt. I. art. 2. in ſolut. quæſt. 3. in corpore; quarum ea eſt præcipua, ut Fidelium animis nullo non tempore hæreat memoria Paſſio- nis Jeſu Chriſti: quam congruentiam Præ- clarè explicat Honorius piiſſimus Auctor in Gemma Animæ in hunc modum: Ui memo- ria Paſſzonis ad imitationem inculcetur, ut ſei- lieet Ebriſtiani, qui interſunt mervigi ili aeri · urita urbi⸗ 1ſno. lotionen noCulo iti gu⸗ bire De Verſos lebran lann e pr⸗ 8 Pre Amarr ſmeel lem ben ſennent Curll Cupti ſie lanej lorera kin men lertlün Dend⸗ eC . nedtot o N. rſe ⸗ NNni⸗ CTh M. CBewen N ſ eir De Sacrificio Miſſæ. 3 Sacrificio, & Sacerdotes, qui illud peragunt, acerbiſſimam Chriſti mortem recordati arden- iſſuno ejus amore teneantur, & ejus mortife- cationem in ſuo corpore pro virium ſuarum modulo circumferant, atque ita nimiæ chari- tati, qua dilexit nos, quodammodo reſpondeant. Praceptum de Sacrifecio offerendo eſt de Fide Catholica. De præcepto, quod Jeſus Chriſtus uni- verſo Sacerdotali Ordini injunxit Miſſam ce- lebrandi, ſanè dubitari non poteſt, ſalvà Fide Catholica. Aliquando dubitatum eſt, an hoc præceptum obliget ſingulos Sacerdotes, & præſertim eos, qui non habent Curam animarum, nec alium quemvis titulum Miſ- ſam celebrandi, præter Sacerdotium. Tractat rem hanc D. Thom. duobus in locis in lib. 4. ſentent. Diſt. 13. Quæſt. I. art. 2. & in 3. Par. Quæſt. 82. art. 10. & de eodem argumento ſcripſit S. Antoninus in 3. Par. tit. 13. cap. 6. F§. 12. qui eadem repetit, quæ ſcripſit Ange- licus ejus Magiſter. Sacerdos, etſi Curam animarum non habeat, tenetur celebrare. D. Thomas in locis citat. refert quorum- dam opinionem, qui affirmabant, Sacerdo- A 2 tem Sectio III. tem poſſe à Miſſa celebranda abſtinere, quin peccet, niſi Curam habeat animarum, pro- pter quam cogatur celebrare, ut populus Miſſæ interſit, & Sacramentum Euchariſtiæ aceipiat: quam opinionem rejicit S. Doctor, conſiderans non Chriſti fidelium tantùm, qui- bus opus eſt Sacramentum miniſtrari, ſed Dei ipſius etiam habendam eſſe rationem, cui Saerificium eſt offerendum. Hoc (nimi- rum quod modò dictum eſt à nonnullis affir- mari) non eſt verum; quia unusquis que tenetur- uti gratid ſi datd, cum fuerit opporiunum, ſecundùm illud 2. ad Corinth. 6. Hortamur vos, une in vacuum gratiam Dei recibiatit. Opportunitas autem Sacrifcium offerendi non blum attenditur per comparationem ad PFide- les Cbriſti, quibus oportet Sacramenta mini- ſtrari, ſed priueipaliter per comparationem ad Deum, eui conſecratione bujus Sacramenti ba- erificium offeriur: unde Sacerdoti, etiamſi non haheat curam animarum, non licet omnino à celebratione ceſſare. Sibi objicit poſteè §. Do- Gor, non minùs ad Sacerdotem pertinere Euchariſtiam conficere, quàm baptizare, alia Sacramenta adminiſtrare; itaque ſicut is, qui animarum curam non habeat, non tene- tur baptizare, nec alia miniſtrare Sacramen- ta, ita nec obligari ad Miſſam celebrandam; quam objectionem ad hunc modum ſolvit: 4 G ue u ſi decran hariſt o. len expli Et in Ladke lerd i cer der 6 Jvide ccleb tiam Ver 1it§. uor Alia Sacramenta perfieiuntur in uſu ideliuna Mopte uoticq Mir du leit ad Nlai do char ur . ere, dli un, 1on Vurhortu Doer run TkeriA MNtiors lbet. 4 llt Pnman Plrmm int nli AM. e n rnnn amui⸗ in / e S De Sacrifcio Miſſæ. 5 & 1deò in aliis miniſtrare non tenetur, niſi ille, qui ſuper Fideles ſuſcipit Curam. Sed bhoe Sacramentum perficitur in conſecratione Eu- chariſtiæ, in qua Sacrificium Deo offertur, ad quod Sacerdos obligatur Deo ex Ordine jam Juſcepto; quæ D. Thomæ doctrina accuratè explicatur in Collatione 9. Lucionenſi tom. 5. Et in Dictionario Pontas verbo Miſa Caſ. 21. Quibus diebus teneatur celebrare quilibet Sa- cerdos? D. Tbomæ ſententia laxior viſa eſt Soto. Quod attinet ad dies, quibus Sacerdes; qui neque Curam Animarum, nee præter Sacerdotium quemquam alium titulum ha- bet celebrandi Miſiam, tenetur celebrare, quidam Canoniſtæ exiſtimarunt, obligari ad celebrandum quotidiè, & ſi per negligen- tiam facere omittat, peccare mortallter. Verùm nimis dura hæc opinio vila eſt, ùt ait S. Antoninus loco cit. §. 12. Opinio tamen quorumdam Canoniſturum dicentiun, quod mortaliter peccat, qui ex negligentia dimittit quotidiè celebrare, non videtur vera, ſed ni- mis dura. D. Thomas loc. cit. obligari eum dicit ad celebrandum in præcipuis illis ſolem- nitatibus, in quibus Fideles Sacramentum Euchariſtiæ ſolent percipere: Sed ſaltem vi- detur, quod celebrare teneatur in præcipuis A 3 Feſtis, 6 Sebtio I. Feſtis, & maximè in illis diebus, in quibus Fiqeles communicare conſueverunt: & binc eſt, quod 2. Machabæor. cap. 4. contra quosdam Sacerdotes dicitur, quod jam non circa Alta- ris Oſpcia dediti erant, contempto Templo, & Sacrificiis neglectis. Hanc D. Thomæ ſententiam Sotus, licèt fidiſſimus ejus diſci- pulus, in 4. ſentent. Diſt. 13. quæſt. 2. art. 10. nimis laxam exiſtimat, quæ cùm Sacerdotis obligationem eò redigat, ut iis diebus Miſ- ſam debeat celebrare, in quibus cæteri Fide- les tenentur Euchariſtiam accipere, Sacerdos non niſi in Reſurrectionis Paſchate Mifſſam tenebitur celebrare; ideéôque putat ita acci- pienda D. Thomeæ verba, ùt 8S. Doctor lo- cutus eſſe cenſeatur non de noviſſimo præ- cepto ſuſcipiendi Euchariſtiam in Paſchate, ſed de inſtituto veteri, quo Fideles ter in anno communicabant, ſcilicet in Nativitate Domini Noſtri Jeſu Chriſti, in Paſchate Re- ſurrectionis, & Pentecoſte: Hac ratione vi- detur præceptum nimium extenudſe, cum nihil Socerdotibus præ ſæcularibus injunxerit. Ar- bitror ergo quod non alluſit ad ſolum novum communicandi præceptum, ſed ad priſcorum morem, quando populus in Feſto Nativitatis, & Paſebatit, & Pentecoſtes communicabat. Eæ- Dihli De in dnn Vitate Geque IOm 0 ſhuis o 4. dacer in iis nenti Commn ie IINS (toris taS curar bus celeb⸗ 13. Deeo ſue m fam lenen Nij in i Fliu’ 1 ghuls iſe4 Tint NIhE eſocl 12,A1 Geere eike. deo Ie M rin MMher ne Ntn les e! Nuu Cnnk SGm ffſen ſninn mil⸗ De Sacrificio Miſſæ. 27 Explicatur & defenditur D. Thomas. JSa- cerdos tenetur celebrare in Dominicis & Feſtis diebus. De veteri præcepto, quo olim omnes ter in anno communicare tenebantur, in Nati- vitate Chriſti, in Paſchate, & Pentecoſte, déque noviſſimo præœcepto, quo Fideles tan- tùm obligantur ad communicandum die Pa- ſchatis, jlam verba fecimus in noſtro Edi- Cto 4. tom. 3. Verùm D. Thomas non ait, Sacerdotem teneri Miſſam celebrare ſaltem in iis Feſtis diebus, quibus cæteri Fideles te- nentur communicare, ſed in quibus Fideles communicare conſueverunt. Quamobrem ni- hil eâ opus eſt interpretatione, quà D. Tho- mam Sotus explicuit; ſed dicendum S. Do- Coris conſentire doctrinam cum S. Triden- tina Synodo, quæ Sacerdotibus animarum curam non habentibus præſcribit, ùt in die- bus Dominicis & ſolemnibus Feſtis Miſſam celebrent. Eadem S. Synodus ſeſſ. 23. cap. 13. de reformat. loquens de Subdiaconis & Diaconis, eorumque ordinatione ait: Sczant- que maximè decere, ſi ſaltem diebus Dominicis, && ſolemnibus, cùm Altari miniſtraverint, ſa- cram Communionem perceperint. Et cap. 14. loquens de Sacerdotibus: Curet Epiſcopus, ut ii ſaltem diebus Dominicis, & Feſtis ſolen- A 4 nibus, 38 Sectio III. nibus, ſi autem Curam babuerint Animarum, tam frequenter, ut ſuo muneri ſatisfaciant, Miſſas celebrent. Et S. Carolus Borromæœus ejus S. Synodi ſpiritu plenus in ſuo Coneci- lio I. Provinciali tit. De frequenti Divini Sacrificii oblatione air: Cum Pontifres, dt in- gquit Apoſtolus, ex hominibus aſſumpti pro ho- minibus conſtituantur in iit, quæ ſunt ad Deum, ut offerant dona & Saerificia pro peccatis, Epiſcopus Dominicis & reliquis Feſtis diebus, niſi jure impediatur, Miſſam celebret. Tri- dentini enim Concilii auétoritatem ſecuti præ- cipimus Sacerdotibus reliquis, cujuscunque gradus, & dignitotis & conditionis illi ſint, ut iitdem diebus Miſſam celebrare non omit- tant. Huic Mediolanenſi Concilio jungi poteſt Rhemenſe an. 1583. habitum tom. II. Collect. Labbeanæ pag. 893. Sacerdotes non tantuùm diebus ſolemnibus, ſed etiam Domi- nicis, ſæpiusque, ſi ſieri poteſt, aeriront & Toloſanum anno 15 94. habitum eod. tom. Concil. pag. 387. Sacerdotes itaque omnes, quocunque honore inſigniti, aut in quacunqué dignitate conſtituti tandem ſint, Dominicis Feſtisque diebus, nife juſto aliquo præpedi- mento avocati fuerint, Miſſæ Sacrificium ce- lebrent. Poteſt Dolen eorum elebre⸗ lennie latnen. ſepties Gueme ean 6 e llige Perper Cind GVerce Ram mS eX D ciat, cum 4Ct Deit dus ceeb celeb⸗ n 4 ſu ſinnons lfarin, nronen oC ni Mi enc. Min 19 46 ſuut d 4. V niß⸗ leut Nr ani. ſu 6on luen n enſe eol e De Sacrificio Miſſæ. 9 Poteſt contingere, ut teneatur Sacerdos cele- brrare etiam non Beſtis diebus. Et quamquam Innocentius III. in cap. Dolentes de Oelebratione Miſſar. improbet eorum negligentiam, qui vix quater in anno celebrabant, ſunt & alii, qui Miſſarum ſo- lemnia celebrant viæx quater in anno; inde tamen nullus inferat, ſatis eſſe ſi Sacerdos ſepties aut octies in anno Miſſam celebret; quemadmodum ex eo, quèd Innocent. XI. eam propoſitionem damnaverit, Probabile eſt, ne ſingulis quidem rigorosè quinquenniis obligare præceptum Charitatis erga Deum, perperam hinc inferat aliquis ſatis eſſe intra quinquennium ſemel actum amoris in Deum cxercere ad implendum Charitatis præce- ptum, ùt Edicto 5. tom. 4. num. 8. docui- mus: imò quemadmodum qui diebus Feſtis ex Præcepto actum amoris erga Deum eli- ciat, contingere poteſt, ut ex vi alicujus cir- cumſtantiæ teneatur etiam alio die eundem actum amoris concipere, puta ſi ad odium Dei tentaretur; ita pariter Sacerdos etſi die- bus Dominicis Feſtisque ſolemnibus Miſſam celebret, fieri poteſt, ut urgeatur præcepto celebrandi Miſſam etiam aliis diebus ex ali- qua, quæ ſuperveniat, circumſtantia, puta ſi à ſuperiore ſuo celebrare jubeatur, aut Miſsà A 5§ opus 10 Sectio III. opus ſit ad particulam conſecrandam, ut la- boranti infirmo viaticum deferri poſſit, cu- jusmodi caſus expendunt Morales Auctores, eorimque uberem copiam congeſſit Paſſe- rinus in 3. Par. D. Thomæ quæſt. 82. art. 10. comment. 67. Sacerdos non legitimè impeditus, qui non cele- brat Feſtis diebus, an peccet? Peccat morta- liter ſi non celehret per totum annum, etiamſt peccato habituali irretitus; tenetur enim dimittere habitum. Diffſiciliùs profectò eſt aliam ſolvere quæ- ſtionem, an Sacerdos, qui legitimè non im- pediatur, Miſſam iis diebus, quos diximus, celebrare omittens mortaliter peccet. D. Thomas loc. cit. ubi hanc materiam tractat, non definivit, Sacerdotem graviter peccare. Verùm contendit Sotus in loco paulèò antè memorato, D. Thomam exiſtimaſſe gravi peccato alligari Sacerdotem, qui Miſſam die- bus Dominicis & ſolemnibus celebrare præ- termittat. At verò S. Thomas apertè videtur contrarium cenſere, ſcilicet eſſe peccatum mor- rale: nam Ri,an propter peccatum veniale, de quo nemo dubitare poterot, nunquam tam ſeris moviſſet quaæſtionem, definiiſſetque adeo, quod Sacerdos tenetur ſaltem in præcipuis Feſtis ce- lebrare, atque la maximo, quibus Populus com- ommn nona G Qui vocen Giacor vbi d conclt Vim h mCl 21.00 Deh ded Aliud care, Ommitt (QAle. Ulod bere Prun Pare mur lili in ( nen. core uii non Jin tum imit ne 8Aodors Altke aaitl 15de N , Mlſl⸗ Ain tini un De Sacrifirio Miſſæ. 11 communicare conſuevit, ubi cenſura peccati mortalu inſinuatur. Idem ante eum ſcripſe- rat Sylveſter in ſumma verbo Miſſa num. 7. Qui ſcripsêre poſt Synodum T'ridentinam, vocem illam decere, ubi S. Synodus de Sub- diaconis & Diaconis, & verbum illud curet, ubi de Presbyteris loquitur, expendentes concludunt, vocem decere vim conſilii, curet vim habere præcepti. Ira Merbeſius in ſum- ma Chriſtiana 3. Par. de Euchariſtia Quæſt. 21I. Concl. 2. uveninus de Sacramentis Diſp. 5. De Euchariſt. Sacrific. quæſt. 7. cap. I. art. I. Sed hoc ſi verum ſit, non inde quidquam aliud conſequitur, quam Sacerdotem pec- care, ſi ſine cauſa Miſſam ſupradictis diebus omittat celebrare, non tamen graviter pec- care. Et ſanè juveninus, qui putat verbum illud curet in Tridentino Concilio vim ha- bere præcepti, non audet affirmare præce- ptum eſſe ejusmodi naturæ, ut, ei qui non Pareat, lethaliter peccet; imèò declarat ſe id minimè definire velle. Cam tamen nec Con- cilii Tridentini Patres, nee Sanctus Carolus in Concilio Mediolanenſi definierint, Sacerdo- tem, cui non ineumblit auimarum Cura, pec- care leibaliter, ſe ſingulis Dominicis ac reli- quis Eeſti dielus non celebraverit, neque etiam nos audemus definire. Concludendum igitur, quin quæſtioni huic quidquam præjudica- tum velimus, coneludendum, inquam, non poſſe 12 Sectio III. poſſe ſuſtineri ſententiam eorum, qui ſta- tuunt venialiter tantùm peccare Sacerdotem, qui non habens curam animarum, nec ali- ter adſtrictus ad Miſſam celebrandam, nun- quam per annum celebret: quapropter 8. Pius V. ab operibus Cardinalis Cajetani pro- poſitionem illam juſſit expungi, non niſi ve- nialiter peccare Sacerdotem non habentem curam animarum, qui nunquam per annum Miſſæ Sacrificium offerat; ut ipſi etiam mo- nuimus Edicto 14. tom. 3. & de Canonizat. Sanctor. lib. 3. cap. 27. num. 6. Dicendum etiam, non poſſe eum Sacramento Confeſ- ſionis abſolvi, qui conſtituiſſet animo nun- quam per annum Miſſam celebrare, etiamſi id conſtituiſſet, proptereà quod ſæpè in pec- catum conſueviſſet incidere: voluntarium enim peccatum eſt, & tenetur illud vitare, ut Sacrificium Miſſæ dignè poſſit celebrare; üt docet Azorius Par. I. lib. 10. Cap. 24. Quæſt. 1I. ubi hæe ſeribit: Nec abſolverem eluin, qJuli ſtatueret nunqunm per totum annt curſum Miſſæ Sacrificium facere; nec σα. ſarem eum, qui nunquam per, anuum ſacri- hicat, quia frequenter peccare ſolet: peccatum enim eſt voluntarium, & proinde id cavere evitare debet, ut dignè Miſſæ Sacrificium fa- cere & offerre queat: nec etiam eum, qui eom- modè ab excommunicatione abſolvi, aut ab ir- regularitate, quäâ tenetur ſive impeditur, li- berari loyer l Vite guis eebran nnun gere, Ruche tenſa er 10 Uefot Denig hoſte neltu Donmi elebe icur cleſis ſtior geri cele doc⸗ riüs Ain dni⸗ ray gil keldle , Re hm, Noer! funr. Cnnür⸗ lubenn eranm Tum Cwonur. Dimcun ino ,klunl pornmn d für Cbiu r l. m lunt 7 n ton N Gin = — De Sacrifcio Miſſæ. 13 berari poteſt, & id non curat, ſive nullam in eo diligentiam ponit. Dicendum, corruptæ vitæ eſſe indicium & parere ſcandalum, ſi- quis abſtineat per torum annum à Miſſa ce- lebranda; ac Sacerdotem, qui nunquam per annum ſacrificet, gravi ſe peccato obſtrin- gere, ùt ſtatuit Card. de Lugo de Sacram. Euchar. Diſpur. 20. ſect. I. Hodie vix poſſe excuſari d gravi Sacerdotem non celebrantem per totum annum, quia ſcandalum grave ge- nerat, indicium eſt corruptiſſimæ vitæ. Denique dicendum, circumſtantias quasdam poſſe occurrere, in quibus ſub mortali te- neatur Sacerdos celebrare per annum, etiamſi Dominicis & Feſtis diebus celebret, puta ſi celebranda Miſſa opus eſſet, ut infirmo via- ticum deferretur. Grancolas in Veteri Ec- cleſiæ Sacramentario Par. I. pag. 709. quæ- ſtionem proponit, utrùm Sacerdos, qui non gerit curam animarum, diu poſſit à Miſſa celebranda abſtinere; & D. Thomæ innixus doctrinæ eadem ſentit, quæ à nobis ſupe- riùs dicta ſunt. Illum autem articulum ne attingit quidem, num Miſſam celebrare omittens iis diebus, quos nominavimus, graviter, an venialiter peccet. Utrùm 14 Sectio III. Utrùm convenientius ſit & ad mentem Eccleſiæ propius accedat celebrare, an non celebrare quotidiè; celebrare frequenter, an minùs frequenter? Quibusnam teneatur diebus celebra- re Parochus: Quibus itidem diebus in Cathedralibus & Collegiatis Eccle- ſiis Miſſa cantanda ſit? Quando ce- lebrare Miſſam teneatur qui Benefi- cium vel Capellaniam habeat cum onere Miſſæ quotidianæx? Quibus diebus Miſſam celebrare non liceat? Frequens imò quotidiana Miſſæ celebratio ma- gis congruit, quàm infrequentior, cum ſpiritu Eccleſiæ. Uarez ſect. 2. loc. cit. quæſtionem theo- logicè tractat, an convenientiùs ſit, & cum ſpiritu Eccleſiæ magis congruat, cele- brare quotidie Miſſam, an non; & ſtatuit ad Eccleſiæ ſpiritum propiùs accedere & con- venientius eſſe ſingulis diebus Sacrificium facere, idque Sacerdotibus inculcandum; tum quia Sacrificandi munus non privatum ſed publicum eſt, nec Sacerdoti tantùm pro- deſt, ſed univerſali Eccleſiæ; tum quia Sacer- dos, cùm Miſſæ celebrandæ potiſſimuùm con- ſecra- ſecran Sacrit ſio eſ brare dene! dret, Emore nnr Pere Db. NI M Gvod eſſe, eſt Giacan Netn ne bret laudh veni eriſ⸗ eue, lont, — medten clebene Cehen glenm ee n Cn SLace co Ueel⸗ N Cbs eer tione⸗ n De Sacrifcio Miſſæ. 15 ſecratus ſit, proprium & peculiare jus haber Sacrificii offerendi, eique præcipuum præ- ſto eſt Dei auxilium, ut dignè poſſit cele- brare: declarat tamen, ſe non negare, quin benè faciat, ſi aliquando Sacerdos non cele- bret, vel propter reverentiam, vel propter timorem, ne id ſibi ſit utile; aitque opus illi aliquando eſſe ab aliquo Sacerdote conſilium petere. Perſicus de Sacerdot. Officio lib. I. Dub. 4. conſiderat, celebrare Miſſam bo- num eſſe ex genere ſuo, abſtinere autem à Miſſa celebranda bonum eſſe per accidens; quod autem bonum eſt per ſe, longè meliùs eſſe, quàm bonum per accidens. Celebre eſt, quod excitandis Sacerdotibus ad quoti- dianam, aut frequentem Miſſæ celebratio- nem ſcripſit D. Bonaventura de Præparatio- ne ad Miſſam cap. 5. Sacerdos qui non cele- bret, quantum in ipſo eſt, privat Trinitatem laude & glorid, Angelos lætitid, peccatores venid, juſtos ſubſidio & gratid, in Purgatorio exiſtentes refrigerio, Eccleſtam Chriſti ſpeciali beneficio, & ſe ipfſum medicind & remedio contra quotidiana peccata & infirmitates. Et S. Antoninus ſummæ 3. Par. Tit. 3. cap. 6. §. 15. ad frequentiorem Miſſæ celebrationem inculcandam conſiderat Sacrificii dignitatem & excellentiam, ſuavem quam ex eo Sacer- dos utilitatem capit, commoda ſpiritalia, quæ inde ad Fideles proficiſcuntur, qui Miſſæ 16 Seétio III. Miſſæ adſtant, onus quod incumbit Sacer- dotibus ſuſcepto miniſterio fideliter ſatisfa- ciendi, cum Sacerdotali Ordine ſunt initiati, nimirùm ut inter Deum mediatores ſint & homines, & orent pro vivis atque defunctis, ac denique periculum, cui fit ille obnoxius, qui rarò celebrat Miſſam, ne in aliquem la- batur defectum, quo vel omnino indignus ſatisfaciendo ſuo muneri, vel inhabilis fiat. Quas quidem rationes omnes fusè reperias explicatas in Dictionario Pontas verbo Miſſa caſ. 50. Rationes quibus raritas celebrandi quibus- dam probatur. Sunt tamen qui contra putant, melios conſultum, ſi pauciores Miſſæ celebrarentur; ac dictum Tertulliani oggerunt, ſemper abun- dantia contumelioſa in ſe eſt, & illud Ama- larii Diaconi Metenſis lIib. 3. de Eccleſ. Offic. Quicquid rarò frt, pretioſtus Et, cum fa; afferunt etiam conſiderationem devoti Au- Qoris De Imitatione Gbriſti: is adverſus cor- dis duritiem hominum exclamat, qui de tanto tamque ineffabili dono nihil aut parum cogitent, & quotidiana conſuetudine in ne- gligentiam & indifferentiam decidant: pro- dueunt etiam Odonis ſecundi Abbatis Clu- niacenſis ſententiam, qui in ſuis Collationibus alt, zit, ſecn conle aße ltur eba ent luti liiamn cores pund crifie gu. con Mih- Ner Drin tius. en libr Kime N Uunt Hacn In bit dor er ſri⸗ W in Nes N eCekwct Chron Hent ii bils Iepen ihte , Gi braten mnper cCE 13, der . 1Co un,. il at⸗ eldin eicne bhal Colin 1 De Sacrificio Miſſæ. 17 ait, in Eccleſiæ primordiis haud ita ſæpe, ſed majori cum devotione Miſſam celebrari conſueviſſe. Quod myſterium primordiis Ec- cleſiæ non tam frequenter, ut nune, celebra- batur: tamen quantò rarius, tantò religioſius agebatur; at nune valde quidem, valde fre- gquenter, ſed quod nimis dolendum eſt, negli- gentiùs frequentatur. Denique ad experien- tiam provocant, quæ demonſtrat eos Sacer- dotes, qui rariùs celebrant, ſenſibili com- punctione cordis, & multis cum lacrymis Sa- crificium offerre; nec illud prætermittunt, quod pii prudentesque animarum Rectores conſilium dant Sacerdotibus, ut aliquoties Miſſam omittant, nec quotidie celebrent. Eæ rationes evertuntur. Frequens celebratio laudatur, & inculcotur d piis aunimarum magiſtris. Quà oratione plura capita continentur. Primò illud pretioſius eſſe ajunt, quod ra- rius. Sed hoc nihil ad hanc rem, de qua agimus. Sacrificii enim pretium ex iis ſpiri- talibus bonis, quæ ſuprà memoravimus, æ- ſtimandum eſt; quæ bona eò ſunt majora, quò frequentiùs fir Sacrificium. Secundè ajunt, è conſuetudine homines in negligen- tiam & indifferentiam labi; atque id quoque ad rem hanc nihil pertinet; cùm enim dici- PP mus, 18 DSestio III. mus, melius eſſe quotidie, vel quàm fre- quentiſſimè celebrare, illud certè volumus, eum qui celebret, bene eſſe diſpoſitum. Ter- tium ad veteris Eccleſiæ conſuetudinem per- tinet, de qua paulè pèòſt diſſeremus. Qmr tum eſt de majori compunctione, ſenlibili devotione, & lacrymis eorum, qui cele- brant rarius; ubi quædam latet ambiguitas; neque enim quòd ſenſibili cordis compun- Ctione & lacrymarum dono careamus, aut quèòd defectu aliquo laboremus, quotidiana Propterea intermittenda eſt Miſſæ celebratio; ſatis enim eſt, quò Sacerdos Miſſam dignè celebret, ſi indignus non fit, omnémque moralem, & quæ in hominem cadere Po- teſt, diligentiam adhibeat. Ita S. Antoninus loc. citato: Siquis autem illam diſpoſitionen (celebrandi Miſſam) iu ſe Judicare voluerit ex ſenſibili cordis compunétione, profuſione lacr)- marum, fervore mentis, & ſimilibus ſenti- mentis, itd quòd tune eredat ſe diſpokium, gquando tale quid ſentit, & quando non biret. pit, indiſpoſitum, valde incautt ambulat, & ſæpiſqanè decipitur. Multoties qui nil talium babhent, ſunt in mogno ſtatu gratiæ, qui babent, ſunt omnino extra gratiam gratum facientem. Seæpe enim contingit, bominem bujusmodi fervoris affectibus impediri ſine omni ſua culpa, imo cum magno merito. Et Sua- rez loc. cit. Dummodo indignus non At, G MoTA- mof 1 A: Dos Tra Gdar Cer ger 4 celel 1s abe coe⸗ Pro⸗ A guß nen cal Tin ſen Dis Viu nin⸗ de mag eſe Crik Ohleni wdlune Ntum IE Uenze e, nbis coN nns, 4 rdin cachi luncg Nee Cere r roninn ſine tetet P ſbela , ℳN nind fec⸗ 1 ,t , De Sacrificio Miſſæ. 19 moralein ac bumanam diligentiam adbhibeat, quamvis ſit imperfectus, non debet ob hoc ſa- ero munere ceſſare. Joannes Gerſon celebris Doctor & rerum uſu peritus Theologus Tract. de Prœparat. ad Miſſam Conſiderat. 2. ſatis eſſe docet ad Miſſlam dignè celebran- dam, ſi Sacerdos poſt diſcuſſam diligenti examnine ſuam ipfius conſcientiam, moraliter cerrus ſit ſe eſſe in ſtatu gratiæ; & Conſiderat. 3. ait, non omnem fervoris aut attentionis defectum obſtare, quominùs Miſſa dignè celebretur; id enim æpenumero ex inferio- ris partis rebellione fieri, quæ non pendet ab arbitrio noſtro. Conſideratione verò 21. docet, ſatius eſſe Miſſam celebrare, quàm Propter fervoris defectum ab ea celebranda abſtinere. Sed frigidut ſum, dicis, aut tepi- dus. Sæpe ſuſeipit initium celebrationis bomi- nem parum devotum & frigidum, quem in fine caleſcentem dimittit, & fervidum. Conſen- tiunt cum his Taulleus, & Ludovicus Ble- ſenſis, magni regendarum in via perfectio- nis animarum magiſtri, quos ſequitur Peta- vius Lheologic. Dogmat. lib. 4. c. 1. Anto- nius Molina Carthuſianus Monachus in Libro de Inſtructione Sacerdot. Tractatu 7. Ccap. 8. magnà ſanè pietate & devotis ſenſibus len. dit, Sacerdotibus, qui ſatis diſpoſiti ſunt ad celebrandum, non prætermittendum eſſe Sa- crificium ex cauſa humilitatis & reveremtiæ, B 2 tum 20 Sectio III. tum eos etiam eſſe reprehendendos, qui propter occupationes & temporales curas ce- lebrare omittunt. Poſtremum capur, quod objiciebant, conſilia continet, quæ ab ani- marum res7toribus dantur Sacerdotibus, ne quotidie celebrent, ſed aliquoties ab offeren- do Sacrificio abſtineant. Verùm hæc eſt ge- neralis regulæ limitatio; regula autem à Ii- miratione non poteſt everti. S. Philippum Nerium tradit Baccius in ejus vita l. 2. cap. I. omnibus Sacerdotibus, quorum Confeſhio- nes audiebat, conſilium dare conſueviſſe, ut quotidie celebrarent, etiamſi tum tempo- ris haud ita frequenter Sacerdotes Sacrifi- cium facere ſolerent; quidam verò ne quo- tidie celebrarent, vetâſſe, idque, ut eos mor- tificatione ſubigeret, eisque majoris meriti occaſionem præberet. In libro cui titulus: §. Franciſci Saleſii spiritus, typis editus Lu- tetiæ anno 1727. Par. 2. cap. 20. Proditum eſt, quo pacto Sanctus ille Epiſcopus Sacer- doti cuidam ætate florenti, probis tamen & incorruptis moribus perſuaſerit, ut quotidie Miſſam celebraret, quam in Dominicis tan- tum & Feſtis diebus celebrare ſolitus erat, tum propter juvenilem ætatem, turn pro- pter defectum mortificationis, tum etiam quod metueret, ne tanto abuteretur myſte- rio, dicerétque ſe non eam vitam vivere, quam poſtularet quotidiana Miſſæ celebra- tio: tio: eler enitn ejus Nu ſtabi quo ret? ejus Con Deut dio, te ce dosi ac tri Pore ſanme T Unch ron⸗ ſenli Curt Ubar hrn ie s, 4 Snd , neie Utbee boker ercke Ureni Pilſpr 2, Cl Uecle, ntene ; e Gnt⸗ Me Uttus De Sacriſicio Miſſæa. 21 tio: Cui Sanctus Franciſcus oſtendit, nullius eſſe roboris rationes, quas afferret; Sancto enim frequentique uſu futurum fuiſie, ut ejus juvenilis ætas confirmaretur, tentatio- num impetus refringerentur, ejus infirmitas ſtabiliretur, & aſperæ viæ complanarentur; quodſi humilitatis causà in animum induce- ret à celebranda Miſſa abſtinere, de Eccleſia, ejusque neceſſitatibus, & de leniendis Defun- ctorum purgatoriis Pœnis cogitaret, tum ne Deum augmento gloriæ ſuæ, Angelos gau- dio, reliquôsque Sanctos peculiari volupta- te cœleſti fraudaret; quibus conſiliis Sacer- dos ille conquievit, reſponditque: Fiat, fiat: ac triginta annorum ſpatio, quo ex eo tem- pore vixit, nunquam ſine legitima cauſa Miſ- ſam celebrare omiſit: Teſtimonia ex Eccleſiaſtica Hiſtoria, quibus celebrandæ Miſſæ raritas comprobari vigdetur. Vetus modò eſt examinanda diſciplina, unde adverſus id, quod hactenus ſtatuimus, argumenta erui poſſe videntur. Petrus Ble- ſenſis epiſt. 86. ad Alexandrum Monachum Carthuſianum, qui à ſuo Ordine abire cogi- tabat, quod in eo Miſſa non quotidie cele- braretur, ait: Petrus & Paulus Apoſtoli, at- que cæteri, quorum laus eſt in Evangelio, non B legun- 22 Sekio III. leguntur ſingulis diebus ſalutis Hoſtiam im- moldſſe. Prequentia contemptum parit, & eæ ipſa raritate creſcit reverentia Sacramenii. Veriſimile eſt etiam, eos qui Apoſtolis pro- ximè ſucceſſerunt, idem feciſſe, & cæœteros, qui ſequentibus ſæculis vixère, Sacerdotes probos ad eumdem modum ſe gefſiſſe; tum quia Sacerdotes nonniſi permittente Epiſco- po Miſſam celebrare poterant; tum quèd plerumque nonniſi eodem Epiſcopo cele- branto ipſi celebrabant; tum denique quia, cum celebraret Epiſcopus, ipfi ab ejus ma- nibus Euchariſtiam percipiebant, ac plerum- que Miſſam non celebrabant, juxta vetera monumenta, quæ in lucem extulit Martene de antiquis Eecleſiæ Ritibus lib. 1I. cap. 3. art, 8. Huc accedit quod habetur in libro Ponti- ficali in vita Pontificis Deusdedit: Conſtitui Jecundam Miſſam in Clero: unde infert Pe- trus Urbevetanus, antea nonniſi unam cele- brari conſueviſſe Miſſam; quia tunc adinſtar ræcorum non cantabatur in Eccleſia niß for- ſttan una Miſſa, quod magis ædificabat ſeeun- Jum antiquos. Conſentit Vicecomes lib. 3. de antiquis Miſſæ Ritibus cap. 29. ubi, poſt- quam produxit ea verba & libro Pontificali, ait: Ex Auctoris ergo ſententia Deufdedit Pa- pa duplicis Miſſæ Auctor fuit. Proditutn eſt in vitis Patrum, fuiſſe aliquem, qui Sacer- dotio initiatus, primâ celebrataà Miſsâ, am lumd. dinen llede 0.Th l art. Poann lt, cium le cuj ges 14. nl lie N Gr (le Hellon ſame inle ſle e M narn 00 ) 1 E Ohr. voce ſano no fcet Al unnn Huen hpurn, Svtronn Dlols Eceren reren ellgn ei um l No e ui Rdam vepen u ett Marte 0 1 Nto bo Ct ialenk unnNe Ate ſln gung lukt N Dhin⸗ N 1 4 n 9 De Sacrifcio Miſſæ. 23 lam deinde voluit amplius celebrare; quem- dam etiam Sacerdotem creatum nunquam fe- ciſſe Sacrificium, juxta id quod habetur apud D. Thomam in 4. ſentent. Diſt 13. Quræſt. 1. art. 2. quæſt. I. Ex S. Epiphanii epiſtolà ad Joannem Hieroſolymitanum nonnemo conji- eit, S. Hieronymum Presbyterum Sacrifi- cium nunquam obtuliſſe. Ac ne id peculia- re cujuspiam inſtitutum videatur eſſe, Gui- gues quintus Carthuſianorum Generalis cap. 14. num. 5§. ſuorum Statutorum ait: Karè bie Miſſa canitur; quoniam præcipus ſtudium & propoſitum noſtrum eſt ſalentio & ſolitudini Cellæ vacare. Sanctus Antelmnus Epiſcopus Bellovacenſis ad eam aſſumptus fuit Eccle- ſiam ex Ordine Carthuſianorum; & in ejus vita legitur, creatum Epiſcopum non remni- ſiſſe, ſed auxiſſe auſteritatem, & ferè quoti- die Miſſam celebrare conſueviſſe, quod an- tea cum Carthuſianus eſſet, non faciebat; nam in eo Ordine tum nonniſi die Domini- CO Miſia celebrabatur, ùt notat etiam Fleu- ry Hiſtor. Eccleſiaſt. tom. 15. lib. 63, ad ann. Chr. 1168. num. 14 pag. 398. Quodſi quis vocem cantare, quæ in veteribus eſt Carthu- ſianorum Statutis, ita interpretari velit, ut non Miſſam privatam, ſed ſolemnem ſigni⸗ ſicet, is falli ſe ſciat. Nam Mabillonus Præfar. ad ſæcul. 2. Ord. S. Benedicti Obfervat. I. nmum. 36, apertè demonſtrat, juxta eorum B 4 tem- 24 Sectio III. temporum idiotiſinum Miſſam cantare idem eſſe ac recitare. Satis celebris eſt S. Franci- ſci Aſſiſiatis Epiſtola, ſeu Teſtamentum, in quo per modum conſilii Fratribus ſuis injun- git, ut nonniſi unica Miſſa quotidie in Con- ventibus celebretur, licèt in iis plures eſſent Sacerdotes, quibus ſatis eſſe debet, ſi Miſſæ interſint; hanc enim eſſe Eccleſiæ Romanæ conſuetudinem: Moneo præterea & exbortor in Domino, ut in locis, in quibus morantur Pratres, una tantum Miſſa celebretur in die ſecundum formam S. Komanæ Eccleſiæ. Si ve- vò in loco plures fuerint Sacerdotes, ſit per amorem charitatis alter contentus auditd cele- bratione Sacerdotis alterius; ad quam Epiſto- lam notat Fleury tom. 16. Hiſt. Eccl. lib. 79. ad ann. Chr. 1226. num. 26. id S. Franciſcum juſſiſſe in majorem Miſſæ venerationem, quod etiam conſideravit Alexander de Ales in Epiſt. ad Jacobum Scotiæ Regem apud Eſpencæum de Miſſa privata & publica. De- nique etiam nunc in Eccleſiis Græcorum non- niſi unica per diem Miſſa celebratur, ùt vi⸗ dere eſt apud Thiers tom. I. de ſuperſtitione cap. 7. pag 96. quod etiam confirmat Joan- nes Georginyts in libello de Ritibus Græco- rum, ubi hæc ſcribit: In magno numero Sa- cerqotum nonniſi unus in eadem Eccleſta Sacra Miſſarum obit. Keliqui ſe pro Miniſtris ge- vunt. Non abſimilis eſt Maronitarum cr. pan- Allit dier dum N 4 ſaſtie Jee facte (ſpor. dus dit, Tim ſum Apon allen 6 6 Lur tere r 8lrens endon,1 ſusint⸗ gein Ureelel M e Rone at orann ir4 1. r in Hyit lbe eſon ioen ll De Sacrificio Miſſe. 25 pPlina, r teſtatur Dandinus Societatis Jeſu Presbyter in ſuo ad Libanum Montem itine- re. Cüúmque multa de Græcis Ritibus ad Abiſſinos permanaverint, noſtrates Euro- Pæi, qui in eas regiones pervenerunt, unam tantùm per diem compererunt apud illam na- tionem celebrari Miſſam, ùt videre eſt apud Cardinalem de Lugo de Sacram. Euchar. Diſput. 20. ſect. I. num. 12. Sigismundus Li- ber de Rebus Moſcovit. hæc ſeribit: In ſin- gulis autem templis unicum eſt Altare, & in dies ſengulos unicum quoque Sacrificium facien- dum putant. Reſpondetur ad ea teſtimoniag, & vindicatur Ffrequens celebratio. Atque hæc omnia ſunt, quæ ex Eccle- ſiaſtica Hiſtoria licuit depromere ad hanc quæſtionem pertinentia. Sed ſua cuique vel facto vel auctoritati præſto eſt appoſita re- ſponſio. Vicecomes Tractatu de Miſſæ Riti- bus lib. I. cap. 1I. & ſeq. eruditiſſimè oſten- dit, Apoſtolos, eôsque qui Apoſtolis pro- ximè ſucceſſerunt, toto terrarum Orbe Miſ- ſam celebraſſe. Walfridus ex binis Actorum Apoſtolicorum locis, quorum alter, Erant autem perſeverantes in doctrina Apeſtolorum, e communicatione fratctionis panis; alter, Quotidie quoque perdurantes unanimiter in B 5 Tem.- 26 —Sectio III. Templo, & frangentes circa domos panem ſumehant cibum cum exultatione, infert Apo- ſtolos quotidie Miſſam celebraſſe. In Actis S. Andreæ, quæ ſincera eſſe exiſtimant Ba- ronmius & Natalis Alexander, ſaltem nihil non verum continere fatetur Tiüllemontius, Bea- tus ille Apoſtolus ad Proconſulem, à quo ad inania ſimulacra adoranda compellebatur, Ego, inquit, Ominipotenti Deo, gui unus verus eſt, immolo quptidie non taurorum car- nem, wec bireorum ſanguinem, ſed immacu- latum Agnum in Altari, cuzus carnem poſtea- quam omnis populus credentium manducaverit, Agnus, qui ſacriſicatus eſt, integer perſeve- yu vivus. Conſonant cum his monumenta primorum Eccleſiæ ſæculorum, quibus oſten- ditur quotidiana Miſſæ celebratio. S. Cy- rianus Epiſt. 54. ad Cornelium ita ſcribit: piſcopatus noſtri bonor grandis & gloria patem dediſſe Martyribus, ur Sacerdotes, qui Sarrificia Dei quotidie celebramus, Hoſtias Deo ey victimas præparemus. Et Amphilo- chius Baſilium magnum teſtatur in ejus vita quotidie Miſſam celebraſſe; idem ait Baro- nius de S. Ambroſio. Et Innocentius I. Epiſt. I. ad Exuperium Epiſcopum Tholoſa- num probat, pudicitiam à Sacerdotibus cu- ſtodiendam, quèd nullus dies illuceſcat, quo nôn offerant Sacrificium. Ac iisdem illis temporibus , Cùm Presbyteri vel nonniſi per- * mit- Mun ſin ehin GAld unan. itmue Mnn NNed ken⸗ 60 Uaſth De Sacrificio Miſſe. 27 mittente Epiſcopo Miſſam celebrabant, vel cum eo celebrabant, vel denique non cele- brabant, ſed ab ejus manibus Kuchariſtiam accipiebant, narrat S. Gregorius lib. 4. Dia- logorum cap. 56. S. Caſſium Narnienſem Epiſcopum quotidie magna cum devotione Miſſam ceelebràſſe. Vir vitæ V'enerabilis Gaſ- ſus Marnienſis Epiſcopus, quotidie offerre conſueverat Deo Sacrificium, ſeque in lacry- is inter ipſa ſacrificiorum arcana mactabat. Pe S. Goar Anachoreta, & S. Geremaro Abbate proditum eſt, Miſſam quotidie eos celebraſſe. Et Beda in Hiſtoria Abba- tum ſui monaſterii loquens de itinere, quo Ceolfridus A bbas profectus eſt Romam, ſcri- bit: Ex die, quo de Monaſterio profectus abiit, uſque ad diem quo defunétus eſt, quotidie Miſſd cantatd ſalutaris Heſtiæ Deo munus offerebat. Quod affertur ex libro Pontificali de Pontifi- ce Deuſdedit, omnino evertitur ex eo, quèd compertum habeamus, S. Leonem Magnum providifſe, ur multiplicarentur Miſſæ, & po- puli necefſitati ſatisfieret, ùt videre eſt in Can. Neceſſe de Conſecrat. Diſt. I. idque bene advertit Vignolus in Noris ad Librum Pontificalem in vita illius Pontificis. Exem- pla verò eorum, qui Sacerdotio initiati vel nunquam, vel ſemel tantùm totà vità Miſ- ſam celebrârunt, nihil habent momenti: ea enim & ſingulari quodam Dei inſtinctu tra- Xeré Sectio III. cêre originem, nec propterea poſſunt gene- ralem ſtatuere regulam, ùt advertit Duran- dus Diſt. 13. Quæſt. 2. num. 2. cum quo conſentit Victoria Quæſt. 94. de Euchariſtia. De B. Hieronymo nihil aliud ex Epiſtola S. Epiphanii ad Joannem Hieroſolymitanum evincitur, quàm noluiſſe S. Doëtorem in Monaſterio Bethlehemitico Miſſam celebra- re, ne in ipſius Joannis offenſionem incur- reret, à quo non erat Sacerdotio initiatus, quique Monaſterium illud ſuæ jurisdiétioni ſubditum eſſe contendebat. Sanctum verò Hieronymum nunquam Miſſam celebraſſe vel tribus illis annis cùm fuit Romæ, vel cùm Romdâ ſe Conſtantinopolim contulit, ut à S. Gregorio Nazianzeno ſacras per- diſceret literas, vel cùm varias regiones peragravit, ut Hebraicæ, Chaldaicæ, & Syriacæ linguæ notitiam ſibi compararet, vel denique cùm in eremo quatuor eſt annos commoratus pænitentiam agens, non vide- tur affirmari poſſe; ùt oſtendit Tournely tom. 2. de Sacram. Euchariſtiæ edit. Pariſien. anni 1729. pag. 383. Qudèdſi qua repe- riantur proborum hominum exempla, qui rarò Sacrificium fecerint, opponenda illis ſunt innumera prope cæterorum exempla, qui Sanctitate clari, nunquam niſi in morbum impliciti Miſſam celebrare omiſerunt, ut VI- dere eſt in noſtro de Canoniz. Sanctor. I. 26, ve- ℳ d Er conl⸗ Alis 6 Peine ſet re 1u be Alex tutun in e ingvi huit atu ohee, lere ne a die dom 1t 0 tern her tion Pag. dit bee no⸗ ilem t, le Mone — longen n Durr Cun chnite Lplrd Fhnton Ctoren! n en iten. nſtnn Glckion n el lr , N Cul 1s Ke⸗ leponn dice Gteit De Sacrificio Miſſæ. 29 E veteri Carthuſianorum conſuetudine nihil conſequitur, utpote quæ eorum ſolnudini, aliisque ſingularibus circumſtantiis erat inni- Xaà, quæ tamen etiam juxta eorum Ordinis principia non erat ejusmodi, ut non potuiſ- ſet remitti; quod luculenter apparet ex alla- ta Petri Bleſenſis epiſtola; qui poſtquam Alexandrum Monaclurn reprehendit Inſti- tutum & ordinem deſerere cogitantem, quèòd in eo non liceret quotidie celebrare, Hoc, inquit, in Ordine Carthbuſienſi cauſaris & ar- guis, quòd ſengulis diebus Miſſas non faciunt, atque bujus KReligionis ſeu potius ſuperſtitionis obtentu iuum machinaris egreſſum. Tuæ li- teræ faciunt te inſanum. Eumque hortatur, ne abeat; illi enim eſſe indultum, ut quorti- die Miſſam celebrare poſſit: Tamen ue in dome tua ſieres ſcandali generalis occaſio, ut obſtrueretur os loquentium iniqua, tibi fra- terna charitas ſengulis diebus offerre hoftiam Jpeciali devotione indulſit; de qua diſpenſa- tione ita ſeribit Lupus tom. 4. primæ edit. pag. 321. Cartbuſianus Ordo ſemper ignora- vit Monaſtici rigoris diſpenſationes. Quare bæc Fratri Alexandrofatcta gratia demonſtrat, uotidianam celebrationem ſuiſſe tune favora- lilen. Quod ad S. Franciſci epiſtolam atti- net, Wadingus exiſtimat, ibi de Miſſa pub- lica ſeů Conventuali, non de privata, ſer- monem haberi. Quidam putant, S. Fran- *. ciſaum 30 .Sectio III. ciſcum non de omnibus anni diebus loqui, ſed de Feria 5. in Cœna Domini. Nonnulii etiam epiſtolam tamquam ſpuriam rejiciunt. Vicecomes de Antiquis Miſſæ Ritibus lib. 3. cap. 29. Putat, in multis Diœceſibus ante §. Franciici ætatem plures quotidie Miſ- ſas celebrari conſueviſſe; ſed ætate S. Fran- ciſei in templis Regularium morem fuiſſe unam tantummodò Miſſam celebrandi; id- circo S. Franciſcum Fratribus ſuis inculcàſſe, ut unica tantàm Miſſa ſingulis diebus cele- braretur. Alii ſic eam epiſtolam interpre- tantur, ut cùm Seraphicus Pater Sacerdotio nunquam voluerit propter humilitatem ſuam initiari, opportunum exiſtimaverit non qui- dem jubere, ſed cohortari Fratres ſuos, ut unica tantum Miſſa ſingulis diebus eſſent con- tenti, cui cæteri Sacerdotes adeſſent, idque tantum humilitatis gratia; ſingularem verò ejus opinionem cum communi univerſalis Ec- cleſiæ conſenſu non poſſe conferri, quæ adeo ad quotidianam & quàm frequentiſſimam Midſæ celebrationem propenſa eſt. Vide Sylvium in 3. Par. Quæſt. 83. art. . & Card. Bonam Rerum Liturgicar. I. I. cap. 14. nurn- 6. Et quia in ea Epiſtola habentur illa: Una tantum Miſſa celebretur in die ſecundum for- mam Romanæ Eceleſiæ, ex quibus verbis poſ- ſet quispiam conjicere, nonniſi unicam Ro- mæ Miſſam celebrari conſueviſſe, cui cæteri 7 Sacer⸗ Sacer Edit. Unican mao fille; Alus Penur um 0 Clterm a Card. iuit, un tetur ſeum WMr es Ven luh ider man ſed . e Xec beant beant cireo N dert, bu ban Nonn nnenn ſbobld Abb icke N rdlr en i dh eukele di ce⸗ enhe⸗ recon tenſun Nol ⸗ ics, N leman N) N Ferela- De Sacrificio Miſſæ. 31 Sacerdotes adeſſent, obſervat Lupus tom. 4. Edit. primæ pag. 318. in Pontificio Sacello unicam tautùm, in aliis verò Romæ Baſilicis magnam Miſſarum copiam celebrari conſue- viſſe; tum quia ad Pontificium Sacellum Po- pulus non conveniebat; tum etiam quia ſæ- penumero in eo Sacello aderant Epiſcopo- rum Græcorum aliqui, cum quibus in eo ſaltem loco æquum eſſe exiſtimabarur ut uni- tas appareret. Sed concinnior eſſe videtur Card. Bonæ loc. cit. reſponſio, qui primdò ſta⸗- tuit, nunquam Romæ fuiſſe conſuerudinem, ut una tantùm Miſſa ſingulis diebus celebra- retur, ideéôque incredibile eſſe, S. Franci- ſeum aut neſeium fuiſſe Romanæ diſciplinæ, aut mentiri voluiſſe; itaque ait, illum Fra- tres ſuos cohortatum eſſe ut unicam in Con- ventibus Miſſam ſingulis diebus, eamque ſe- cundum ſormam Romanæ Eccleſiæ celebrarent, id eſt juxta Romanum Ritum, ut forma Ro- manæ Eccleſiæ non ad ſingularem Miſſam, ſed ad Romanum Ritum referatur. Deni- que de Eccleſiæ Græcæ Ritu patet, illum ex eo ortum, quod Sacerdotes uxores ha- beant, à quibus cùm multo antè tempore de- beant ſecubare, quàm Miſſam celebrent, id- cireo non poſſunt quotidie ſacrificare; & ſa- nè qui Sacerdotes Græci uxorem non ha- bent, ùt Monachi, quibus non licet uxo- res ducere, quotidie Miſſam celebrant, At 32 Sectio III. àt advertit Lupus loc. cit. pag. 319. Boc- quillor Tractatu hiſtorico de Sacra Litur- gia lib. 2. cap. 7. Pag. 396. & ſeq. affert vetera aliquot monumenta, quibus anti- quam Monachorum diſciplinam probat non celebrandi quotidie Miſſam. Fatetur non defuiſſe, qui quotidie celebrarent ex devo- tione: Fuiſſe tamen, & nunc etiam eſſe, qui quotidie eleemoſynæ gratià Miſſam celebrent. Verum id nihil repugnat iis, quæ diximus: ſemper enim veriſſimum eſt, magis conſen- taneam eſſe Jeſu Chriſti & Eccleſiæ ſenſui quotidianam Miſſæ celebrationem, modèò cum iis, quibus æquum eſt, diſpoſitionibus celebretur, quod bene advertit etiam Gran- colas in Veteri Sacramentario Eccleſiæ Par. I. Pag. 671. Quibus diebus teneatur Parochus celebrare. Hactenus demonſtravimus, cum Eccle- ſiæ ſenſu magis convenire quotidianam & quàm frequentiſſimam Miſſæ celebrationem; nunc verò ad alteram propoſiti noſtri par- tem accedimus pertractandam, quibus ſeili⸗ cet diebus teneatur- Parochus celebrare. N toul em Cechi eer⸗ Mun, Dei. Pulo lhrat 19, Lin og . tobern leur eC ele, 1 Eſebet irin Collen e li 1 o ſtonde Ct ePu. 17 De Sacrificio Miſſæ. 39 ☛ Tridentinæ Synodi verba, quæ buc reſpicere videntur. Qui arbitrantur, Fideles in ſua quemque Parochia diebus Dominicis aliisque Feſtis die- bus adeſſe debere Miſſæ, facilè poſſunt evin- cere Parochum illis diebus ad Miſſæ celebra- tionem obligari, aut legitimè impeditum per alium Sacerdotem curare debere, ut Miſſa celebretur. Idem perquàm facile itidem iis erit, qui putant, Parochum reneri Miſſam diebus Feſtis & præcepto celebrare pro Po- pPulo. Nos ab hac ſecunda quæſtione, quam inferiùs tractabimus, nunc abſtinere volu- mus. Quod attinet ad primam, ità monet S. Tridentina Synodus ſeſſ. 22. in Decreto de Olſervandis & evitandis in Celebratione Miſſæ: Moneant (Ordinarii) etiam eumdem topulum, ut frequenter ad ſuas Parochias ſal- Zem diebus Dominicis & majoribus Feſtis ac- cedant. Et cap. 4. ſeſſ. 24. de Reformat. Mo- nedtque Epiſcopus populum diligenter, teneri unumquemque Parochiæ ſuæ intereſſe, ubi com- mode ꝛd feri poteſt, ad audiendum verbum Dei. Verbum verèò divinum declarari po- pulo vult ab ipſo Parocho inter Miſſarum ce- lebrationem, ùt videre eſt cap. 8. ſeſſ. 22. & cap. 8. ſeſſ. 24. de Reformatione. n c Per- * 24 Seézio III. Parochus tenesur feſtis diebus celebrare Miſ⸗ ſam, quia populus tenetur eam audire. Admonitio facienda populo, ut in Do- minicis Feſtisque majoribus ad ſuam quis- que Parochiam accedat, & ubi commodè Eate; ſciat ſe teneri ad audiendum verbum ei, à Parocho inter Miſſarum Celebratio- nem exponendum, certè evincit, Parochum obligari ad Miſſam celebrandam in Domini- cis aliisque Feſtis diebus. Id tamen nunc rætermittentes dicimus, in quibusdam Piœceſibus Parochos Synodalibus Decretis obligari ad tres Miſſas in ſingulis hebdoma- dis celebrandas, ùt videre eit in 1. Provin- ciali Concilio Mediolanenſi S. Caroli Borro- mei: Curatis verò ut præterea ter in beldo- mada, aut eò etiam ſæpius, qus vel loci con- ſuetudo, vel neceſſtas crebriorem divini Sacri- Feii uſum poſtulabit. Generatim Parochi, etiamli ponere velimus, eos non teneri ad offerendum & ſacrificandum pro Populo diebus feſtis ex præcepto, tamen his diebus tenentur Miſſam celebrare, vel ſi legitim& ſint impediti, munus hoc alteri Sacerdoti committere, ùt docet Sylvius in 3. Par. D. Thomæ Quæſt 83. art. I. Quæſt. 17. Tene- tur quidem omnibus PFeſtis Dominicis, aë pro locorum conſuetudine etiam uigusatn S 8 aliis — lir NIe. it Pa 1d o yßr dect zur Par orit G! jure Pare cor iplo redt Abim P 0; eol n ſeme lßita menta undz pee te N nhr. r un CNE petdun Pebrtk ochin ommiet ectes MℳNt. Ptorin⸗ Dorto⸗ 11 t⸗ oei int Uun, alus diebus Miſſam iv Eccleſta Parochiali fa- eere. Sed aliud eſt teneri ad eum dicendam; ut Parochiani poſint illam audire, aliud vero ad offerendum particuluriter pro ipfix. Si vel infirmitate, vel alid udpiam juſtä cauſd im: pediatur à celebrando, certum eſt, quòd tene- zur providere, ut per alium celebretur, itd ut Parochiani poſpznt Miſſam audire. Id enim oritur ex Parochianorum obligatione audien- di Miſſam diebus Feſtis ex præcepto, & ex jure quod habent illius audiendæ in templo Parochiali, & ex ea etiam convenientia, quam commendat Tridentina Synodus, ur in eo ipſo diebus feſtis audiant,; quemadmodum rectè arguit Sotus in 4. ſentent. Diſt. 13. Quæſt. 2. art. 2. Parochi, Jul Curam habent cuimarum, Jſacrum facere tenentur, quoties Populus audire obligatur. Nam iniqua eſſert conditio éjus, qui audire cogeretur ubi nomo dicere perſtringtiur. Quoq & in aliorum Sa- Pràmentorum adminiſtratione eamdem vetinet veitatem. Tenentur enim Parochi Sacra- menta adminiſtrare, quæ populus tenetur Ju- ſcipere. Quare ſaltem diebus feſtis eãdem obli- gatione perſtringuntur, niſi legitims fuerim impedliti. CS Tianm 36 Sectio III. Etiam aliis diebus prater feſtos poteſt contin- ere ut Parochus teneatur celebrare. In Ca- thedralibus & Collegiatis Canonici tenentur cantare Miſſam Conventualem atque adeo etiam duas, ſi Rubrica duas Conventuales præ- ſeribat. Plures quoque alii caſus poſſunt contin- gere, quibus Parochi obligentur etiam aliis diebus, qui feſti non ſint, Miſſam celebrare; puta ſi cui opus eſſet infirmo Viaticum mini- ſtrare, nec Sacramenti eſſet copia. Quod attinet ad Canonicos aliôsque Sacerdotes Ca- thedralibus ſen Collegiatis Eccleſiis addictos, eorûmque obligationem cantandi Miſſam, item ad eos qui Beneficium ſe Capellaniam habent cum onere Miſſæ quotidie celebran- dæ, apertiſſimæ ſunt Canonum ſanctiones. Honorius III. in cap. Cum Creatura de Cele- brat. Miſſar. juſſit quotidie cantari Miſſam onventualem: Mandamus, quatenus in vos nullum torporem negligentiæ obrepere permitta- tis, quominus & pro anniverſariis Defunctorumt, &bpro feſto, vel feria, ſecundum temporum con- — ruentinm, Miſſarum ſolemnin conventualiter celebretis Videatur Clericatus deciſ. 38. de Sa- crific. Miſſæ n. 11. & ſeq. ubi loquitur de obli- gatione, quam habent juxta Rubricas Cano- nici Cathedralium, & Collegiatarum Decle 7 8 arum . 2 . . ſarum qua ſeribi u hnen des . prej logi⸗ por/ lun illiu etion/ Vie read Oſtene lüm di Krde 1. in ( tis E non legi⸗ glr mine Pror⸗ neyt. Tt rii oont⸗ lN ſelene Ain lutne C A drare, n. N rl M ln Aladan rhr lins te W ur De Sacrificio Miſæ. 97 fiarum cantandi Miſſam Conventualem, & aliquando etiam duas, quemadmodum præ- ſeribit Rubrica Miſſalis Par. I. tit. 3, num. I. Quapropter in Synodo Provinciali Medio- lanenſi ſub S. Carolo Borromeo, quam Se- des Apoſtolica approbavit, ità ſtatuitur: Quibus diebus ex M' ſalis Komani Kubricarum præſeripto in Eccleſiis Cathedralibus & Col- legiatis duas Miſas Conventuales celebrare oportet, eæ ambæ cantentur. Quod ſe Capitu- lum præſtare omiſerit, neglexerizve, non ſolam illius diei, in quo buic muneri defuerit, verùm etiam alterius diei diſtrilutionibus mulétetur. Videndus etiam Meratus in egregio ejus Ope- re ad Gavantum par. 2. t. I. p. 783. ubi abunde oſtendit, ſtrictè obligari Canonicos Cathedra- lium & Collegiatarum Eccleſiarum ad cantan- das duas Miſſas Conventuales, quando præ- ſcribitur à Rubrica. Clemens V. in ſua Clement. 1. de Celebrat. Miſſar. ſtatuit, ut quotidie in Cathedralibus, Regularibus, & Collegia- tis Eccleſis Horæ Canonicærecitentur: Nec- non ut in Cathedralibus, Kegularibut, &o Col- legiatis Eccleſiis devotè pſallutur. Et Quam- quam Miſſa ſub Horarum Canonicarum no- mine non continetur per textum in cap. Prethyter de Celebrat. Miſſ. Septenarius nu- merus à nobis impletur, ſi Matutini, Primæ; Tertiæ, Sextæ, Nonæ, Veſperæ, & Comple- sorii tempore uoſtræ ſervitutis officia perſolva- C 3 miue? 38 Seoecbsio TII. mus: tamen ſub divini officii nomine conti⸗ netur, ùt probat textus in Can. De iit Diſt. 12. Cætera offcia publica, id eſt Veſ- perat, Matutinum, ſive Miſſam aliter qudm in principali Eccleſia celebrare non liceat; at- que inde illud manet, quèd cùm in Cathe- dralibus & CGollegiatis Eccleſiis obligatio ſit divini ofhicii quotidie celebrandi, non modèò Cathedrales, ſed etiam Collegiatæ ad Milſ- ſam Conventualem quotidie celebrandam obligentur. (anonici Cathedrolium & Col- legiatarum accipiunt fructus ſuorum Canonica- zuum ſub onere inſerviendi Eccleſiæ in cele- bratione divinorum ofciorum, quæ celebratio non importat ſolum Horas Canonicas, ſed etiam Miſſam Conventualem tamquam præci puam partem: verba ſunt Merati Par. 2. tom. I1. ad Gavantum pag. 796. num. 30. Diximus de obligatione eelebrandi; nam de onere etenck inferiùs ſermonem habebimus. Deeretalis Alexandri III. Alexander III. rogatus ut inſtitutionem Beneficii approbaret, in qua inſtitutor onus impoſuerat Sacerdoti quotidie inſerviendi Eccleſiæ, niſi impediret infirmitas, & cele- brandi Miflam ſingulis diebus, ità reſpon- dit: quam gqutdem inſtitutionem eatenus confir- momus, ut pradittus Sacerdos, niß infrmi- tate — ℳ.1 e 64 ui, leleb ſwe ſian San li Aſii deei , nentt Ment rare brer⸗ cele terd trant mad nege no cife de — lne coni d Des ier eer ein,t a Domn, VoNN A D. Pranden 160 (natie 1N M 9 Iſtit NWE Dum ſe O nbs De Sarrificio Miſæc. 39 tate corporis fuerit impeditus, aſzduès debeert ohſequium ſuum impendere Eceleſiæ memoratæ, & quantâ frequentins poteſt ſalvd boneſtate Jud ,„ debitâ devotione, Meſſarum ſolemnia celebrare, nec ſibi liceat boc illi ſubtrabere ſeve cauſd voluhtatis, ſive ſe ad aliam Eecle- ſiam transferendo. Sacerdos qui tenetur per ſe ipſum celebrave, Juſta ex cauſa poteſt interdum omittere Miſſæ calebrtione; an verò debeat per alium fupplere, ſub judice lis eſt. Ex hac Deeretali vulgè Auétores docent, diſtinguendum inter Sacerdotes, qui ob Be- neficium vel Capellaniam tenentur quotidie per ſe ipſos, & eos, qui non per ſe ipſof te- nentur celebrare. Ac de his, qui non te- nentur per ſe ipſos celebrare communis opi- nio eſt, ſi ipſi non poſſint, ees debere eu- rare, ut per alium Sacerdotem Miſſa cele- bretur: Eos verò, qui tenentur per ſe ipſos celebrare, putant ex legitima cauſa poſſe in- terdum Miſſam omittere. Nonvuulli arbi- trantur, Sacerdotem poſſe ſemel in hebdo- mada Sacrificium omittere; ſed ſunt id qui negent; quia cum accipiat quotidianam elee- moſynam, bis & quinquagies per annum Sa- crificium omitteret. Sunt qui putant, poſſe Sacerdotem non celebrare, ſed Onus illi eſſe C4 ſup- 4⁰ Sestio III. ſupplendi per alium; & ſunt qui eum libe- rant etiam ab hoc onere. Nos verèò rebus judicatis innixi dicimus, eos Sacerdotes, qui habent onus celebrandi per ſe ipſos, poſſe interdum omittere celebrationem Miſſæ, ſi legitima intervenerit cauſa, neque tamen eo die, quo omittunt ſacrificium facere pro in- ſtitutore, Miſſam pro alio celebrare poſſe, multõque minùs eleemoſynam accipere: quæ- ſtionem autem illam, an omittens celebrare debeat ſupplere per alium, ſub Judice relin- quimus. Afferendis huc Doctorum aucto- ritatibus abſtinebimus: ſatis enim fuerit Re- ſolutionem Sacræ Congregationis Concilii adducere die 18. Septembris 1683. ſuper ali- quot Dubiis ab Epiſcopo Collenſi propoſi- tis, quibus diu multumque diſcuſſis, prodiit Decretum utt infra. Decretum ea de re S. Congregationis Coneilii⸗ Propoſita Dubia ſunt: Modernus Epiſco= dus Collen. Diæceſim viſitando comperit, non Iſine maximo conſcientiarum periculo plures ir- repſiſſe abuſus in adimplendo mentem eorum, qui Miſſas celebrari mandärunt. Ad eos ergo follendos diſcutiendum ac veſolvendum videtur. Primò an Sacerdotes obligati ratione Bene- Feii, Capelleniæ, legati, aut ſtipendii cele- brare quotidie Miſſam per ſe ipſos, poſſint ali- . 4 udtte noi e ati⸗ u Fun iut. 4 Acile luri, . lehran telebr lebre . gud, 4 4 ₰ℳ 4. 4. — — De Saerifcio Miſſe. 4 ianh gquando d celebratione vacare; & quatenus af- dun rmartivè! “ Secundò, quando &σ quoties d dicta cele- . Me Sratione vacare poſſint? iman Tertiò, An diebus licitæ vacationis poſ- n ſint pro ſe ipſis, vel aliis, præterquam pro Pundatoribus celebrare, & juatenus affrma- ere tive? lhm Quartò, an pro aliis celebrando poſſnt ſti- enir pendium pro bujuſmodi celebratione recipere? nuud. Quintò, an illis diebus, quibus licitè vacans ih. 4 celebratione, teneantur Miſſam ab aliis cele. du brari factere juxta intentionem Fundatorum? her Serxt4, An Sacerdotes at ſupra obligati ce- 4 lebrare Miſſam quotidie, alsque zamen oner? celebrandi per ſe ipſos, poſſut aliquando à ce- lebratione vacare“ Cnd Ad ſuperiora Dubia ita reſponſum eſt: Auul primum aſfirmativè, concurrente ali- ,* gud legitim causd. Ad Secundum, at ad proximum. . Ad Tertium, negativè. n Ad Quartum, negativ. nee Ad Quintum, Siſlii reſolutionem. r Ad Ssextum negativ. Mbene⸗ Micde G c Lui- 42. Stio III. Quibus diebus Sacerdotibus non licet Miſſam P celebrare. Reliquum eſt de diebus dicere, quibus non poſſunt Sacerdotes privatas Miſſas celebrare; hi ſunt Feria 5. in Cœna Domini, & quæ eam conſequitur Feria 6. & Sabbathum; qui- bus nonniſi ſolemnem Miſſam Conventua- lem celebrare licet; de qua in Prima parte diſſeruimus, cùm de Sacris ageremus Cære- moniis, quæ per eos dies ab Eccleſia per- aguntur. Statuitur in Can. Viſum de Con- rat Diſt. I. generalis regula, ut Miſſa quotidie celebretur: Sicuz enim nulla dies ex- &rpitur, qud non pro viventibus, & pro qui- Zuslibet neceſſt tibus Dominum deprecemur; iè nimirum nulla dies excipi debet, quin pro animabus PFidelium preces Domino in Miſſarum ſolemnibus fundantur. Et conſonat textus in Can. Iteratur de Conſecrat. Diſt. 2. Luia quotidie labimur, quotidie Chriſtus pro lali⸗ myſticè immolatur. Verum in Can. Sabbatho de Conſecr. Diſt. 3. hæc habentur: U? Tra- ditio Eccleſiæ babeat, iſto biduo Sacramenta penitus non celebrari; ubi bene advertit Gloſ- ſa, regulam generalem ſupra allatam reſtrin- gi in his diebus. Lui- Cuide iſon dabba Deen len Jubuu Vecken , A D ven fmmpn nC ee le N NdE et tece 4 lle arten ,e oe ll nut enn Ntklnir. 2☛—☛ De Suerificio Miſſe. 4 Quidam putant lieere Sacerdotibus privatas Miſſas celebrare Feria 5. in Cæna Domini, & Sabbatho Sanöéto, Sed id diſertè vetitum eſt Decretig Apuſtolicis, etiamſi in eos dies inci- dat Feſtum Annunt B. Mariæ. Non deſunt graves Auctores, qui, Feriâ G. in Paraſceve exceptàâ, cùm non conficitur Sacramentum Euchariſtiæ, proptereàâ quòd eo die Paſſo Domini recolitur, prout realiter geſta eſt, ut ait D. Thomas 3. Par. Quæſt. 83. art. 2. ad ſecundum, Miſſas privatas à Sacer- dotibus celebrari poſſe arbitrantur etiam Fe- ria 5. & Sabbatho, modè ſeçretò celebrent, & ſine Populi concurſu, ne pufillis ſcanda- lum creetur. Quin etiam Bellotte in Com- mentariis ad Ritus Eccleſiæ Laudunenſis pag. 801. & ſequente fidenter docet, licere Fe- rià 5. in Cœna Domini Sacerdetibus Milas celebrare, dummodò eas abſolvant ante Miſ- ſam ſolennem, cui adeſſe dehent; atque iti- dem iis lieere in Sabbatho Sanéto Miflas ce- Jebrare, dummodò Conventualis Miſſa ſit Abſoluta. Ità Suarez cit. Sect, 2. poſt So- tum, aliôsque plures. Rupertus Abbas lib. 6. de Divinis Offic. cap. 2. quærit, quamobrem Sacerdotes Ferid 6. Majoris Hebdomadeæ non celebrent, docente Apoſtolo, gloriari nos oportere in Cruce Domini neſ,tri Jeſn Chri- 44 Sectio III. Chriſti; & reſpondet, eumdem Paulum Apoſtolum dicere, proprio EFilio ſuo Deum non peperciſſe, ſed pro nobis omnibus illum ezradidiſſe: quapropter in mœroris ſignum Eccleſiam ſtatuiſſe, ne eo die Miſſa celebre- tur. Non enim itàò gloriari delemus de gra- tia tradentis, vel de charitate morientis, ut non etiam doleamus, quòd tanto Domino mor- tis cauſa fuimus. Siquidem non gaudere in- gratitudinis, non dolere erudelitatis eſt. Ex- ceptà Feriâ ſextà, putat Cardinalis de Lugo de Sacram. Euchar. Diſput. 20. Sect. I. num. 14. de Miſſa celebranda Feria 5. & Sabbatho nullam eſſe prohibitionem; ſi enim juxta Micrologum cap 53. Miſſæ quondam prin- cipio noctis Sabbathi Sancti poterant cele- brari, cùm ſolennis Miſſa abſoluta efler; nune cùm, anticipato tempore, ſolennis Miſſa celebretur Sabbatho ab ipſo mane, v- detur ſaltem poſt eam licere Miſſas privatas celebrari. Verùm non intelligimus, quicd cauſæ eſſe poſſit, cur Decretis non pareamus Sacræ Congregationis Rituum Apoſtolicà au- Qoritate confirmatis, quæ diſertiſſimè ve- tant, ne quis diebus illis tribus privatas Mif- ſas celebret. Vide Edictum noſtrum 18. tom. 2. Meratus quoque legendus Par. 2. tom. I. ad Gavantum, qui pag. 1041. pro- fert Pontificia Decreta, quæ prohibent, ne quis Miſſas privatas Feria 5. celebret, & ſi V —— conti Anmun dar curare leren Prece ſatiska 64 guis batho ſtivita⸗ Jahben nuncia Mn glubute Uotit, umnea fei⸗ tlonis Pebr. Ppr. ratus Ham 2 Hebd ſit ea Coln- en Dad ſo h Uinkuri Os ſen Mtoeen nd onen Minn Nuni 66. 1 Eelun I 6bn ain ſte Eun prn. runt in e, Re obmme) lunn 00 M ot. KE⸗ De Serificio Miſſæ. 4 5½ contingat, ut Feſtivitas vel S. Joſephi, vel Annunciationis B. Mariæ Virginis in illam in- cidat Feriam, jubent locorum Ordinarios curare, ut eo die quædam privatæ Miſſæ ce- lebrentur ante Miſſam Conventualem, ut præcepto audiendi Miſſam Fideles poſſint ſatisfacere. Idem Auctor pag. 1186. num. 64. quædam refert Decreta, quæ vetant, ne quis Sacerdos privatam Miſſam celebret Sab- batho Sancto, etiamſi in eum diem cadat Fe- ſtivitas Annunciationis Beatæ Virginis. In Sabbatho Sancto etiamſ occurrat Feſtum An- nunciationis B. Mariæ Virginis, celebratio Miſarum privatarum omnino probibetur ian quibuscunque Eccleſiis tam publicis, qudm pri- vatis, non obſtante quäcunque conſuetudine, ſed unica tantum Miſſa Conventualis und cum Of- kſicio ejus diei celebretur. Verba ſunt Reſolu- tionis S. Rituum Congregationis ſub die 11. Febr., ab Alexandro g. ſub die II. Martii approbatæ an. 1690. quam refert idem Me- ratus loc. cit. Pag. 1404. Quod autem ad ve- ram attinet diſciplinam non celebrandi Miſ- ſas privatas Ferià 5. 6. & Sabbatho Majoris Hebdomadæ, vide Thiers tom. I. de ſuper- ſtit. cap. 5. 4ℳ tio II. ð An juxta quæ nunc viget diſciplinam poſſit plures in eodem die Sacerdos Miſſas celebrare: An poſfit contin- gere, ut Sacerdoti extra Eccleſias, & publica vel privata Oratoria liceat Sa- crificium facere: An id liceat ſine Planeta, ſine ſacris indumentis, ſine luminibus, ſine Miniſtro: An deni- que in pollutis Eceleſiis. Caſus praétieus pertinens adcelebrationem trium Mißſarum in Nativitate Domini. IX prima noſtri Operis Parte cùm de Na- tivitate Chriſti Domini ageremus, dixi= mus eo die Feſto juxta veterem diſciplinam, quæ etiamnum viget toto Orbe Catholico, ternas poſſe Sacerdotem Miſſas celebrare. Nunc practicum quemdam caſum, qui ad trium harum Miſſarum celebrationem atti- net, proponemus. Proponitur idem caſus ortus ex Pontificio In- dulto celebrandi in privato Oratorio. Solet Summus Pontifex Brevia expedire Oratorii privati, quibus poteſtatem facit uni- cam in eo Miſſam celebrandi ſingulis diebus; exci⸗ exc N elt,n Alia grati ede ler rioe in vertt ſtiD drari re 2 li, e Temmu Py. E Neris Cong 1724. dam 1 Mus i — llͤpler e Nent Et ant Ceſig, nKerk cen 4 b, An ſnenfir n Ee N ls, i eion Cathoh Al m, cioont⸗ Neb Nuk i t⸗ Kt oder * De Soerißcio Miſſæ. 645 excipit tamen quosdam dies, ac præſertim Natalem Chriſti Domini, in quibus veritum eſt, ne in privato Oratoôrio Mifſſa celebretur. Alia etiam expedire ſolet Brevia, quibus in gratiam eorum, qui morbo impliciti domo pedem efferre non poſſunt, concedit pote- ſtatem celebrandi Miſſam in privato Orato- rio etiam diebus ſolennioribus, atque etiam in Natali Domini Jeſu. Orta inde contro- verſia eſt; num ternæ in die Nativitatis Chri- ſti Domini Miſſæ in privato Oratorio cele- brari poſſint, an verò unica tantum. Ea de re actum eſt in Sacra Congregatione Conei⸗ lii, cum in ea nos Secretarii munere funge- remur. G Propoſtus in S. Congregatione Concilii. Itaque opportunum noſtrique eſſe mu⸗ neris exiſtimavimus caſum referre in Folio Congregationis habitæ die 2. Decembris an- 1724. ac typis impreſſum Sermonem quem- dam noſtrum edere, quo rem totam ſtudui- mus illuſtrare. DZ Verba Brevis Apoſtolici. Brevis fortnulam expendimus, quæ eſt ejusmodi: Càm ſieut nobis nuper exponi feci- Ii, alias zibi aſſerenti te nobilem exiſtere, au- AQori- 43 — Sedklio III. Etoritate Apoſtolicũ ſub certis modo Forma tunc expreſſis indultum fuerit, ut in privatis domorum tuæ babitationis Oratoriis &ρ. unam Miſſam pro unoquoque die, Paſebatis tamen KReſurrectionis, Pentecoſtes, Nativitatis Domi- ni Cc. feſtis diebus exceptis, in tua ac fami- liæ tuæ præſentia celebrari facere libers & li- citè σ valeres . tu verò quibusdam corporis infirmitatibus labores, propter quas domo, etiam diebus ſuprd exceptis, Miſſam audiendi cauſâ egredi non potes τ. Nos te ſpecialibus volenies &. tibi &., ut duranti- R. infermitatibus bujusmodi, prædictam uni. cam Miſſam in privatis Oratoriis, ſupradi- ctis etiam diebus, ut? ſupra, exceptuatis, in illis propter corporis inſirmitatem domo Miſ- ſam audiendi cauſ egredi non potes, t præ- fertur, in tua ac unius perſonæ ſervitiit tuis neceſſariæ duntaxat praæſentia celebrari facere liberè & licite ol &c. tenore præſentium con- cedimus & indulgemus, Expenditur Breve. Rationes, cur in eo caſu icere non videatur trium Miſſarum cele- bratio in illo Oratorio. In eo Sermone obſervavimus, Pontificem favore infirmi exceptum illum diem Natalis Domini cæteris diebus quodammodo coæ- quare; ac proptereà quemadmodum diebus illis dunta dum e Mi inprie lex ce die, Brev Tit et perot, ltaqu. Nihil Chriſ tio cel eigin Derni min. mmiS cui ſi 8 dace ſis ee Ut c0 hrari⸗ Mora Ulr. Pi Is 10 mie P Monnl n i nut iGenn uß r itni u tr Prre4 gulen r 1. daru llenr n 7 Cun ife⸗ fiti fi ſu piune Gn Mifenn Nds e n 6 De Sabrifcio Miſſe. 49 illis licebat in privato Oratorio unam Miſſam duntaxat celebrare, videbatur reſponden- dum eſſe, itidem in Natali unam ſolummo- dò Miſſam celebrari poſſe; præſertim eum in priore Brevi facultatem conceſſerit Ponti- fex celebrandi unam Miſſam pro unoquoque die, exceptis diebus Paſchatis, Pentecoſtes, & Nativitatis Domini; in poſteriori autem Brevi propter infirmitatem poteſtatem fece- rit etiam in illis diebus, ques in priori exce- perat, celebrandi prædictam unicam M ſſam. Itaque concludi poſſe videbatur, Pontiſicem nihil aliud concedere, quàm ut in die Natali Chriſti Domini una Miſſa in privato Orato- rio celebrari poſſet. Eam etiam rationem tetigimus, non alia de cauſa id à Pontifice permiſſum, quàm ut in Natali Chriſti Do- mini, aliisque diebus exceptis poſſet infir- mus præcepto ſatisfacere Miſſam audiendi; cui quidem præcepto ſatisfit etiam in Natali, ſi una tantùm Miſſa audiatur. Neque enim Sacerdos eo die præcepto tenetur ternas Miſ- ſas celebrare, nec cæteri ternas Miſſas audire, ut concludunt Navarrus Conſil. I. de Cele- bratione Miſſarum, Bonacina tom. 1I. Oper. Moral. de Sacram. Euchar. Diſput. 4. Quæſt. ult. Puncto 11. Propoſit. I. n. 10. Caſtropa- laus tom. 4. Oper. Moral. Tract. 22. Diſput. unic. Puncto 7. n. 7. & Salmanticenſes in Curſu Morali tom. I. Tract. 5. Cap. 4. Puncto I. n. 9. D Kur- 50 Leltio III. Rurſus rationes quæ ſuadent licere. In eodem Sermone noſtro rurſus quæ- dam animadvertimus, quibus ſuaderi poſſet licere juxta Breve in privato Oratorio tres Miſſas in die Natali Chriſti Domini celebrare: neque enim Pontificis gratias & conceſſiones nimis arct interpretari oportet; nec exiſti- mandum eſt, Pontificem, qui poteſtatem facit infirmo in Natali Jeſu Chriſti audiendi Miſſam in Oratorio privato, voluiſſe illum ſpiritali conſolatione fraudare, quam ſi in- tegris fuiſſet viribus, tribus eo die Miſſis au- diendis ſuſcepiſſet; cum præſertim in Brevi mentio quidem fiat etiam in Natali unius & unicæ Miſſæ, ſed ſine particula quntaxat, qua Pontifex uſus eſt, cum in diebus exce- ptis unam tantùm perſonam ſervitio addi- ctam permittit unà cum infirmo Miſſam au- dire in privato Oratorio: In tun ac unius perſonæ ſervitiis tuis neceſſariæ duntaxat præ- ſentia. Saera Congregatio reſpondit licere. Poſtremis hujusmodi permota rationibus reſpondit Sacra Congregatio, licere in Na- tali Domini tres Miſſas in Oratorio privato celebrare ex Brevi ſuprà allato à ſummo Pon- tifice in favorem infirmi conceſſo. Verba uco/ leria⸗/ luri (ugn lun ex kinn erne — ſeer. uluse terine roron. hleckehen Oneelin Neeei Vlelit Ahen Re Um 6 Altt bug ent io N ſCame 1 e N tox unms ceen⸗ N ins Gmlor⸗ De Sacrifcio Miſſe. 51 Verba quibus propoſitus fuit §. Congregationi ille caſus, & Decretum. Caſum Sacræ Congregationi die 16. De- cembris anni 1724. ita expoſuimus: Licèt in Andultis Oratorii privati, quæ d Sede Apo- Nolica conceduntur, excipiantur nonnulli dies, & ſignanter dies Nativitatis Domini, quibus non eſt permiſſum Miſſam in eis celebrare, aut audire, in nonnullis nibilominus Sedis Apoſto- licæ Indultis, quæ dantur infirmis qui domo egredi non poſſunt, non ſolum dicti dies non excipiuntur, ſed expreſiè permittitur, ut ipſis diebus exceptis, & ſegnanter in die Nativita- zis Domini, Miſſa in predictis Oratoriis pri- vatis celebrari poſſt; eumque exorta fuerit du- bitatio, ejusgue examen fuerit ad hanc Sacram Congregationem remiſſum, an ſtante antiqua oſere temporibus Teleſpbori Papæ in- zroducta, juxta quam quilibet Sacerdos die Na- tivitatis Domini tres Miſſas celebrare poteſt, poſſint eædem tres Miſſæ ab eodem Sacerdote celebrari in Oratorio, quod eſt à Sede Apoſtolica conceſſum infirmo, nec aliquod adſit in Secre- teria BGrevium monu mentum ad bujus Dubii re- ſolutionem pertinens, Secretarius hujusce Sacræ Congregationis, ne ſuo muneri deeſſet, Diſcur- Jſum exaravit ad calcem Folii impreſſum, eéque benigne perlecto, reliquum erit, ui EE. VI. deceruere dignentur. D 2 An 52— Seéio III. An in Oratorio privato, in quo ex cauſa in- firmitatis à Sede Apoſtolica conceditur: ut Miſ- Ja in die MWativitatis Domini celebretur, tres Miſſæ ab eodem Sacerdote celebrari poſſut, vel unica tantàm Miſſa ſit celebranda. Sacra Congregatio die 20. Jaunuarii an. 172 5. itd re- ſpondit, ad primam Dubii partem affirmativt; & ad ſecundam negativè. In Aragoniæ Regno Sacerdos ſæcularis binas, Regularis ternas Miſſas celebrat in die Com- memorationis omnium Defunctorum. In Aragoniæ Regno, quo Aragonia, Va- lentia, & Catalaumia continentur, in die Commemorationis omnium Fidelium Defun- Gorum quilibet Sacerdos ſæcularis binas, Regularis ternas Miſſas celebrat, ut videre eſt apud Frances variar. Reſolut. cap. 30. Idem uſurpatur in Regno Majoricæ, quo eſt quaſi quædam ad Aragoniæ Regnum Ap- pendix, ùt teſtatur Henao Par. 3. Diſp. 28. ſect. 21. num. 318. eadémque eſt conſuetu- do apud Patres Dominicanos Conventũs 8. Jacobi Civitatis Pampelonenſis, qui Con- ventus quondam Provinciæ Valentinæ ſub- uertos de Sacrificio Miſſæ Quæſt. 13. „„ Roge larn erat, ùt videre eſt apud Marcum de — Ryn d H eX A rigi fdes A num. vocis III facnl Petijr bos N kuit, U Kuen Dl en Caſtri 6o, Spi Cel⸗ genli, Aera Comm doac l, gl Gnm erenſi nn ul AMtnn1 ſent N ,ℳ Auß gi laber. onin. Cni,l ry n is di uniæ eamdem facultatem poſfulavit Dux Alen- r. , De Sacrifßcio Miſſe. 53 Rogatus ſæpe ſummus Pontifex, ut ad alia Regna indulto ſuo extenderet eam conſuetudinem. Boſtulationes ſemper rejeta. Hæc conſuetudo ſæcularium Sacerdotum ex alia quadam vetuſta conſuetudine traxiſſe originem dicitur; Regulares verò, ſi qua fides Angelo Eſpin Conſult. 11. num. 998. & Antonio à Spiritu Sancto Conſult. 101. num. 16. häc utuntur conſuetudine ex vivæ vocis oraculo Julii 3. vel, ùt alii dicunt, Pau- li III. Sæpè poſtulatum fuit ut hujusmodi facultas ad alia Regna protenderetur; eam pPetiit Dux de Aleala ab Urbano 8. pro omni- bus Regnis Hiſpaniarum, nec voti compos fuit, teſte Hurtado Reſolut. Moral. Par. I. Diſput. 2. cap. 7. Reſolut. ult. num. 416. & ſequen. Pro omnibus Regularibus Luſita- caſtri à Clemente IX. ſed eo Pontifice defun- Co, nihil ea de re actum eſt, teſte Antonio à Spiriru Sancto Conſult. 101. num. 101. Clemens XI. rogatus fuit ab Epiſcopo Pra- genſi, ut poteſtatem faceret in ejus Diœceſi Sacerdotibus ternas celebrandi Miſſas in die Commemorationis omnium Defunctorum, quo ad hunc modum Fidelium ſatisfieret pie- tati, qui multas eo die eleemoſynas pro Miſ- ſarum celebratione conferebant. Eam rem . D 3 Pon- 74 Sectio III. Pontifex Sacræ Congregationi Concilii com. miſit examinandam, quæ die 14. Martii an- no 1I711. Epiſcopi poſtulata rejecit. Dum nos ipſi ejus Congregationis Secretarii mu- nere fungeremur, propoſitum fuit, an con- cedendum eſſet Indultum, ut Sacerdotes Re- gni Caſtellæ binas, tres verèò Regulares ce- lebrare poſſent Miſſas in die Commemora- tionis omnium Defunctorum. In eo folio, quòd una cum aliis fortaſſe aliquando in lu- cem edemus, plura congeſta fuerunt, quæ ad hanc rem pertinebant; & die 2. Maji an. 1722. cum perſpectum eſſet, quantum dif- ficultatis ejusmodi contineret poſtulatio, in ejus honorem, cujus juſſu poſtulata ad Se- dem Apoſtolicam delata fuerant, captum fuit conſilium, ut nihil reſponderetur, at- que in hunc modum mogeſte ea petitio re- jiceretur. Epiſcopus Orichuellæ in Regno alentiæ Sacræ Congregationi Concilüi Ec- cleſiæ ſuæ referens ſtatum expoſuit, Pres- byteros ſæculares in ſua Diœceſi in die Com- memorationis omnium Sanctorum duas Miſ- ſas, in die verò Commemorationis omnium Fidelium Defunctorum ſæculares itidem duas, Regulares verò ternas celebrare ſolitos. In folio, quod Secretarius ſolet componere, interrogata fuit S. Congregatio quid eſſet reſpondendum; & die 30. Auguſti 1722. captum eſt conſilium reſpondendi: Non pro- pofta; in lerri lentio⸗ robaP Leol. Uuha⸗ V Midla celeb rat, duer en, innen hone, ſliri N Terdu ſuevi Leon lantun ſiiſte. gue c⸗ ſor el Krum Codit e ſhter oliſcn Mari At. Dr ctetttin t,no encolesl⸗ gulret memnn co ah Goh t, e MWir⸗ onmd llhto,i & etot1 eit 4 in N Oneſib ſit De Sacrificio Miſſæ. Fy. poſita; quod eſt indicium, veterem hanc to- lerari quidem conſuetudinem, ſed ejus ex- tenſionem, aut novam introductionem im- probari. Leo III. plures e Ha eodem die, S§. Bonifacius unam tantum celebrabant. E; alfridus stra- bo utramque conſuetudinem probat. Vetera alibi exempla retulimus plurium Miſſarum, quas Sacerdos uno eodémque die celebravit. Ur Rupertus Archidiaconus nar- rat, S. Albertus Monachus factus Presbyter duas in die celebravit Miſſas, pro vivis alte- vam, alteram pro Defunctis. Nunc ſatis erit innuere, quod proditum eſt à Walfrido etra- bone, qui 9. vixit ſæculo, De Kebus Eccle- Kiaſticis cap. 21. Teſtatur Leonem III. qui vixit labente ſœculo 8. ſeptem eodem die, in- terdum etiam novem Miſſas celebrare con- ſueviſſe: S. verò Bonifacium, qui vixit ante Leonem III. ſed eodem tamen ſæculo, unam tantum Miſſam celebrare eodem die ſolitum fuiſſe. Rationes affert Strabo, quibus utram- que conſuetudinem confirmet; ſed propen- ſior eſſe videtur ad plurium codem die Miſ- ſarum celebrationem, tandémque ita con- cludit: Itaque unusquisque in ſenſu ſuo abun- det, dum Fides concordet, ut nec ſæapids offe- rentes æſtiment, E*D aliter petitiones non 4 toſe 56 Sebtio III. poſſe diſcernere, nec ſemel Hoſtias per diem immolantes putent ſuæ Fidei ſubtilitatem po- tius, qudm ſuperiorum devotionem Divinit acceptam. Regula eſt, unam tantum d Sacerdote eodem die Miſſam celebraudam, excepto die Nativitatit Domini, dummodo in prima, & ſecunda Miſſa non ſumat Sacerdos purificationem. Alexander II. in Can. Sußfcit de Conſe- crat. Diſt. I. interroganti num plures eodem die Miſſas liceat Sacerdoti eelebrare reſpon- dit: Suffcit Sacerdoti unam Miſſam in die una celebrare, quia Chriſtus ſemel paſſus eſt, & totum Mundum redemit. Non modica res eſt unam Miſſam facere, & valdè felix eſt, qui unam dighe celebrare poteſt. In eundem mo- dum loquitur Honorius III. in cap. Te vefe- rente de Celebratione Miſſar. ex quo illa ſunt: Cùm cuilibet Sacerdoti, quacumque dignitate præfulgeat, unam in die celebrare Miſſam ſuf- ficiat; nam eo valdè eſt feliæx, qui celebrat di- gne unam. Et Innocentius III. in cap. Con- Juluiſti de Celebratione Miſſar. Reſpondemus quod excepto die Nativitatis Dominicæ, niſi cauſa neceſſtatis ſuadeat, ſuſfcit Sacerdoti ſe- mel in diè unam Miſſam ſolummodo celebrare. Itaque ea ſtatuatur regula, excepto die Nati- Vitatis Domini, & niſi aliter urgeat neceſſitas, . non nonle de NM tivitar Iftear ctane lehrar nſu α4 niuf verd Mil ſam ellet fi U R oxia e Cpinic om. 2 Ut. l er Are ter N eltnteng en Di N Mnen ullii n. lelolt⸗ taeden e Ninden 1 Nu/ 1 S 1 Ndenn do N NC 1D nnu, Nndi, le Nio de . gecenn l 4 De Sacrificio Miſſæ. 57 non licere Sacerdoti niſi unam tantàm eodem die Miſſam celebrare, dummodo in die Na- tivitatis Domini in duabus primis Miſſis pu- rificationem non ſumpſerit; aliter enim Sa- cramentum non jejunus ſuſciperer. De ce- lebrandis verè Miſſarum ſolemniis nos bane conſuetudinis regulam in diſciplinatis Eccleſiis &ο didicimus & tenemus, ut Calicem diſfera- mus in M'ſſarum fine perfundere, ſi noſmet- ipſos eodem die Sacrificium denud ſperamus Terre verba ſunt S. Petri Damiani Epiſt. 28. ib. 5. Caſus, in quibus viſum eſt licere plures Miſſas Sacerdoti eodem die celebrare. Gloſſa Canonica in textum Innocentii III. verbo neceſſtatis, ait, poſſe Sacerdotem, qui Miſſam celebraverit, ſecundam etiam Miſ- ſam celebrare, ſi quis defunctus ſepeliendus eſſet, nec quisquam eſſet Sacerdos qui ſacri- ficium faceret. Sed quam dicit neceſſitatem? Reſpondeo, ſy celebravit de die, && S etiam moriatur aliquis & c. unde poteſt unam celebra- re de die, & aliam pro Defunéto. De hac opinione diſſeruimus Edicto 16. num. 15. tom. 2. S. Raymundus in Summa lib. 3.P. 471. Edit. Avenionen. anni 1715. quosdam alios caſus affert, in quibus ſecundam Miſſam ce- lebrare licet, cujusmodi ſunt, ſi iter facien- 5 tes, 58 Sectio I. tes, aut hoſpites aliter Miſſa careant. Qui- dam caſum illum ponunt, ſi quis infirmus peteret Viaticeum, & deeſſet Sacramentum, nec quisquam alius eſſet Sacerdos, qui Sa- cramentum conficeret. Nonnulli etiam af- firmant poſſe Sacerdotem ſecundam Miſſam celebrare, id ſi peteretur ab aliquo Principe, vel à ſuo Epiſcopo, qui Miſſam non audiſ- ſent, cùm audire tenerentur; itidémque ſi nuptiæ in alium diem rejici non poſſent, nec quisquam alius eſſet Sacerdos, quam qui an- teà unam Miſſam celebraſſet. Toletus in ſumma lib. I. cap. 3. num. 5. & ſeq. Caſalius de Veteribus ſacris Chriſtianor. Ritib. cap. 9. §. Ante cibum. Prudens animadverſio Soti. Parochus duas Miſſas poteſt celebrare, qui duas habet Paro- cbias, nec in alterutram poteſt omuis populus convenire. Prudenter obſervat Sotus in 4. ſentent. Diſt. 13. Quæſt. 2. art. 2. plures ejusmodi caſus tunc expendi potuiſſe, cùm tanta Sa- cerdotum copia non eſſet; nunc verò non item, cùm eorum abundet numerus. Atta- men ex his omuibus antiquis caſibus, qui dum Eccleſia Sacerdotum raritate laborabat, Jre- Perit erant, quibus unus poſſet plures cele- rare Miſſas, non eſt jam in uſu præter u . ati- Mnv Ciiert Iuque Gnidr koden ſiin. s ce. roch caſui Walk Eeele inter gic res . gui eogen D vol r1à § Decl moe com liſßi in li lgus 366. le S Chrit to . Sinhm rumenne , d⸗ eiunt en MN oPrnin NMNa Engrel ſenr er nglin. Nem lh De Sacrificio Miſſæ. 59 Nativitatis, niſt ille, dum quis propter FPa- raciarum paupertatem Curam duarum bhabet. Itaque concedit Sotus etiamnum Parochum, qui duas habet Parochias, duas poſſe Miſſas eodem die celebrare; quod intelligendum, ſi in alterutram Parochiam non poſſit Popu- lus convenire, nec alius Sacerdos quàm Pa- rochus ſit, qui Miſſam celebrare poſſit. Huic caſui congruit exemplum S. Leonis III., qui Walfrido Strabone teſte cap. 21. de Rebus Eccleſiaſt. aliquando ſeprtem, ùt diximus, interdum novem Miſſas celebrabat: nam quidam id ita intelligunt: ut S. Pontifex plu- res celebraret Miſſas, cum tanta eſſet populi, qui ad Eccleſiam conveniret, frequentia, ut eodem die opus eſſet ſæpius Miſſam iterare; devotionis enim causà S. Pontifex omnia illa voluit facere ſacrificia, nec aliorum uti ope- rà Sacerdotum. Ita Fleury tom. 10. Hiſt. Eccl. pag. 158. Sed utcumque ſit de ejus- modi interpretatione, conſentiunt cum Soto- communiter alii, Gonzalez in cap. Conſu- luiſti de Celebratione Miſſar. num. 2. Pirhing. in lib. 3. Decretal. tit. 41. num. 3. Paſqua- ligus de Sacrificio novæ legis tom. I. quæſt. 386. Barboſa ad Concil. Seſſ. 22. num. 27. de Sacrificio Miſſæ, Fragoſus de Regim. Chriſt. Reipub. lib. 10. Diſput. 21. §. 7. num. 6. tom. 2 Belletus Diſquiſit. Clerical. Par. 2. §. 29. num. 3. Hicoll. Lucubrat. Jur. tom. 2. 60 Sestio III. 2. lib. 3. tit. 41. num. 2. Pax Jordan. tom 1. lib. 4. tit. r. num. 79. Card. de Lugo de Eu- chariſtia diſput. 20. Sect. 1. num. 46. An Parvochus duas habens Parochias teneaur, ſi duas velit Miſſas celebrare, licen- . tiam petere ab Epiſcopo. Eſt quædam inter Auctores quæſtio, an Parochus duas habens Parochias, ſi duas Miſſas celebrare velit, facultatem debeat ab Epiſcopo obtinere. Quidam eam facultatem petunt, ùt videre eſt in Auctoribus ſupra jam allatis, quidam verò eam non petunt, utpote quæ concedatur à jure communi. Quapro- pter Sylvius 3. Part. quæſt. 83. quæſit. 48. art. 2. ita ſcribit: Caſus autem illi (quos ſu- Pra indicavimus, & in quibus poterat Sacer- dos juxta quorundam opinionem duas eo- dem die Miſſas celebrare) ſie exoleverunt, ut viæ inveniatur alius, in quo citra ſpecialem Epiſcopi conceſſonem id liceat, qum is, quan- do unus habet plures Eccleſias Pavochioles, 4u0 caſu poteſt celebrare bis. Sed hæc compom poſſe videtur controverſia, ſi animadverta- mus, ſive ſit neceſſaria Epiſcopi licentia, ſive non, id certè neceſſarium eſſe, vut ille rem cognoſcat, ac perſpiciat, num revera neceſſitas urgeat, ut Sacerdos duas Eccleſias Parochiales habens duas-Miſſas cogatur ee⸗ ra⸗ rre NoN in dte ſ⸗ IS cap. tian/ rum Don/ ſint tam Eee re 4 en, lebrea dote tan da puj e ſit em Dia dem ag. — Gen von ro el⸗ 14. iir nar 1,Ner 1 lelton d iert6 iadun Elpne Ni, N Qpen lr. 40 GN Nn n Nss ,an fſe 1. n De Sacrifiio Miſe. 61 brare: nonnumquam etiam accidit, ut cùnm non alium eſſe Sacerdotem exiſtimaretur, qui in alterutra Parochia celebret, tamen reper- tus ſit. S. Turribius Archiepiſcopus Lima- nus in ſua Diœceſana Synodo anno 1592. cap. 3. in tom. 4. Concil. Hiſpaniæ apud Car- dinalem Aguirre pag. 687. ita ſtatuit: Licen- tiam concedimus omnibus Indorum FHiſpano- rùumque Parochis noſtri diſtrictüs, ut diebus Dominicis & feſtivis de præcepto ſervandis poſ- ſint celebrare duas Miſſas in duabus Eccleſtis tam inter ſe diſtantibus, ut qui in loco unius Eeccleſiæ aſſiſtunt, non poſſint commodè accede- re ad audiendam Miſſam in altera; cùm au- tem babuerint alium Sacerdotem, qui poſſit c⸗- lebrare in altera dictarum Eccleſtarum, non poterit Parochus celebrare in utrdque, ſed unam tantum Miſſam in una, quandoquidem alter Sacerdos poſſt ſatigfacere neceſſitati alterius po- puli. MNec item poterit idem Parochus celebra- re duas Miſſas in eodem oppido, quamvis non ſit alius Sacerdos, qui dicat ſecundam in eo- dem; quod etiam confirmavit in 8. Synodo Dicœceſana ann. 1594. habita cap. 38. in ea- dem Collect. Card. de Aguirre tom. 4. Piu- 62 Sectio III. Plures Caſus, in quibus Veteres Theologi pu- tabant locum eſſe celebrationi plurium Miſſa- rum, qui tamen non continentur ſub voce neceſſitatis, quam diſertè vult Innocen- tius III. Ut autem ad alios redeamus caſus, in quibus veteres Theologi putabant, poſſe Sa- cerdotem plures eodem die Miſſas celebrare, quilibet poteſt intelligere eos nullo modo contineri ſub neceſſitatis voce, quàm diſertè cxprimit Innocentius III. in allata Decretali. Ejusmodi eſt caſus hoſpitum, & eorum, qui iter faciunt; atque itidem ille de Principe, aut Epiſcopo, qui die feſto Miſſam non au- dierint, nec alius quisquam Sacerdos ſit, qui Poſſit Miſſam celebrare. Quod enim inconve- niens eſt, ſe Epiſcopus vel alia Perſona nobilis Miſſam non audiat, quia nullus adeſt Sace rdos, ui jure poſſit illam dicere? ait Suarez in 3. Par. . Th. tom. 3. quæſt. 73. art. 2. Diſput. 80. ſect. 3. Ejusmodi etiam eſt caſus de Nuptiis, quæ differri non poſſunt: nam quid incom- modi ſequeretur, ſi cùm nuptiæ differri non poſſint, matrimonium condictà die celebra- retur; cdmqua non eſſet qui Miſſam celebra- ret, die proximè ſequenti Sacrificium fieret, & Nuptiæ benedicerentur? Adde parùm re- ferre, quòd digferatur in diem ſeguatsen ae: ictio: No; num.« moribe icopt tuln ake⸗ facile⸗ ulave dund cram non ſam, Ptere conle Euche. ſeeune kiedlan frrmn rium notit ca il mun ſatise ſibilen lamen netap cerdo null 1cire — Dhlin riun ſe 1, Gn lnvet Pl, lok⸗ ehmn Nnpun 1D cnne eMü⸗ onen⸗ Pll, 1intnn hna t Sen ein D De Sacrificio Miſſæ. 63 dictio; ſunt verba Card. de Lugo loc. cit. num. 47. Quod verò attinet ad caſum, quo moribundus viaticum petit, neque Sacramen- ti copia eſt, nec Sacerdos ullus Sacramen- tum poteſt conficere, niſi qui jam Miſſam celebraverit, ſi quis rem bene conſideret, facilè intelligat non eſſe veriſimile, poſſe id uſuvenire; nam aut Sacerdos, qui de mori- bundo viaticum petente certior fit, jam Sa- cramentum ſumpſit & ablutionem, & tunc non poteſt amplius ſecundam celebrare Miſ- ſam, quòd non ſit jejunus, nec poſſit pro- Pterea particulam ad infirmum deferendam conſecrare, aut de eo certior fit antequam Euchariſtiam perceperit, tunc non eſt opus ſecundam celebrare Miſſam, ſed ſatis eſt par- ticulam abruptam ex hoſtia ſervare, & ad in- firmum deferre. Itaque, ut revera neceſſa- rium ſit alteram Miſſam celebrare, oportet notitiam ad Sacerdotem pervenire inter pau- ca illa temporis momenta, quæ inter com- munionem & ablutionem interjiciuntur; quod ſatis eſt ut intelligamus caſum ferè eſſe impoſ- ſibilem. Ita nonnulli hac de re diſputant. Sed tamen, ut verum fateamur, caſus non eſt metaphyſicus; poteſt enim accidere, ut Sa- cerdos ſummo mane Miſſam celebraverit, nulla ſit Sacramenti particula, urgeat neceſſi- tas circa meridiem miniſtrandi Viaticum, nec ſit Sacerdos qui Miſſam celebrare poſſit; quo .caſu 64 Sestio III. caſu qui jam celebravit cùm jam jejunus non ſit, ei non licet rurſus celebrare; nullus enim, qui non ſit jejunus, poteſt Miſſam, ut infra videbimus, celebrare, etiam ut Viaticum moribundo miniſtrer. In Concilio Medio- lanenſi I. faculrates omnes abolitæ ſunt, quas dederant Epiſcopi plures Miſſas uno eodem- que die celebrandi. Et in Concilio Medio- lanenſi V. nullius roboris eſſe declarantur cau- ſæ celebrandi uno eodémque die plures Miſ- ſas, quas cauſas jam memoravimus, idque obſervavit etiam Grancolas in Veteri Sacra- mentario Eccleſiæ Par. I. pag. 638. Qui caſus revera contingant, cum Sacerdos poteſt Juas Miſſas celebrare. Regulæ praſeriptæ Epiſ- copis in concedenda facultate plures Miſſas ce- lebrandi. Mon poteſt parocbus Ferid 6. in Paraſceve duas Miſſas celebrare. Itaque concludendum; caſum qui reve- ra contingit, eum eſſe cùm Parochus duas habet parochias, de quo ſupra ſumus locu⸗ ti, neque tamen quidquam Ppræjudicatum volumus de aliis caſibus, qui accidunt in Miſ- ſionibus, quibus conſultum eſt, conceden- do Miſhionariis facultatem plures celebrandi Miſſas eodem die, ùr videre eſt apud Verti- cellium de Apoſtolicis Miſſionibus lib. 4. Quafſt. 48. Dub. 19. itémque de aliis caſibus, in — n goibe Peueſte t in Misa Milas lnbito Labbe haben um/ lerſir remotti lleſta poſn ſom ſan l / , . 1 Ebrae Ordc ſere, conſe⸗ Puona num. tonis gule . I conc eS e00 COtnI uem, Pmun Nlie n, un Mun lo N eſing hee lo N nume es geider⸗ te Nn 4 fenti6 rne De Seerifeio Miſſe. 65 in quibus vel ob locorum diſtantiam, vel ob paucitatem Sacerdotum, aut hæreticorum aut infidelium perſecutionem, ne Fideles Miſsà careant, opus eſt à Sacerdotibus duas Miſſas celebrari In Concilio Nemauſenſi habito anno 1284. ſub Martino 4. in Collect. Labbeana tom. 1II. Par. I. pag. 1213. hæe habentur: Si omnes Parochiani ad unam Miſ- ſam ſimul non poſſint convenire, eoquòd in di- verſis locis babitant diſtantibus ab Eccleſia &o* remotis, ſicut eſt in montanis, nec ſunt in Eo- cleſiæ duo Sacerdotes, & diétä primd Miſäà, poſtmodum Parochiani venientes poſtulent Miſ- Jam aliam ſili dici, poterit tum Sacerdos Miſ- Jaum aliam celebrare. Tamen ſi in prima Miſ- ſa poſt rereptionem Corporis Chriſti & Sangui- nis, profuſionem acceperit, non debet ſecundam Miſſam in prædictis caſilus celebrare. De ce- lebratione Plurium in eodem die Miſſarum eruditiſſimè duo ætatis noſtræ Auctores ſcrip- ſère, Sambovius tom. 3. Reſolut. Caſuum conſcientiæ verbo Miſſa caſu 15. Eſt apud Fagnanum in cap. In Ordinando de Simonia num. 37. reſolutio quædam S. Congrega- tionis Epiſcoporum & Regularium, quà re- gulæ præſeribuntur ab Epiſcopis ſervandæ in concedenda facultate alicui Sacerdori plu- res eodem die Miſſas celebrandi, vel ob lo- corum naturam, vel ob Sacerdotum Pauci- tatem, vel ob infidelium perſecutionem, t pau- 66 Sebtio III. paulò antè dictum eſt. In Concilio Burdi- galenſi habito anno 1583. cap. 5. hæc haben- tur: Ne bujusmodi facultatem Epiſeopi lar- giantur niſi Sacerdoti ſpectatæ probitatis, id. que graviſſimis de cauſis, quæ facultas Hrevi etiam tempee circumſerilatur, nec ad plures dies, quam ad dominicos & feſtos, in diverhis tantum Eceleſtis protrabatur. Conſonant ver- ba S. Congregationis Epiſcoporum in citata Reſolutione. Mec concedi poteſt bæc licenia ab Epiſcopo generaliter, quaſi privilegium alicujus Sacerdotis, ſed tanium in aliquo caſu particulari, neceſſtatis cauid ab Epiſcopo ex- aminand. Denique Sylvius 3. Par. Quæſt. 83. Quæſit. 18 prudenter monet, Parocho, qui in iis, quas indicavimus, circumſtantiis duas Miſſas poteſt celebrare, alteram in una, in alia Parochia alteram, non licere Feriæ ſex- tæ Officium Majoris Hebdomadæ mane fa- cere in una Eceleſia, illudque iterare in al- tera; nam ſumenda illi eſt eo die particula Hoſtiæ conſecratæ unà cum vino non conſe- crato; ideéque ei non licet, cùm non ſit je- junus, alteram Miſſam celebrare; & ſi ſume- ret ſpeciem panis ſine Calice & vino, ſanè id eſſet novum, & à regula alienum; cùm præ- ſertim nullo Fideles præcepto urgeantur ut Officio ejus diei interſint. Ferid tamen ſex- ta Parasceves non poteſt niſi ſemel Offcium ſa. cere, quia pars boſtiæ conſecratæ ſumi debet . eum — cuin i Puund. ure ſ ilhoſfe toſit lugien. aa mano Deina 40 lt nin⸗ ut n Vins Verpie eſt 1 tractt era, rum math non riſie ſecie on ⁰ uer i ſun Mentun Dræt npeim Lhioaret 6Nhvong ſuliuß Ne A ule M m bo NrN HMialgn iigre hſen Cet, Nocho, nise In N; beirk ſonn! eruet ie en * 4 ſen n 9 De Sacrifcio Miſee 6y cum vino, dg ſic deſinit eſſe jejunus. Neque putandum eſt, quod in priori Eccleſia poſſit ſu- mere ſpeciem Panis abique Calice & Vino, us in poſteriori denuo peragot offeium, quia nulla eſt neceſſitas iterandi iſtius diei offcii, cum ad illud audiendum Fideles non obligentur præcepto Ec- cleſtaſtico. Deinde talis praxis non t Ro- mano Pontifice unguam probata vel recepta. DVeinde prorſus inſolens videtur, ut Offcium ad altare totum peragatur ſine Calice quod ic contingeret. Nam in priori Eccleſia Calix aut non eſſet, aut foret ſuperfluus. Idem Sil- vius tom. 5. Operum ſuorum editionis Ant- verpienſis in prima ſua Oratione, quæ ſola eſt de Oſſcio Paraſceves, materiam hanc re- tractat, & quæ loco paulò antè citato docu- erat, ulteriori doctrinà confirmat, atque ite- rum ait, Parochum, qui ſimul cum vino ſu. mat hoſtiam die, qui præceſſit, conſecratam; non eſſe jejunum. Sacramentum enim Eucha- riſtiæ non niſt à jejunis ſumendum eſt: qui verò Calicem ſeu vinum Calici infuſum, tametſi Ipeciem Corporis Domini contingens ſumpfſit, non eſt jejunus: ergo non poteſt, ſeve eodem ſive diverſo in loco, Sacramentum Corporis Domi- ni ſumere, idebque nec Offcium, in quo Sacra- mentum illud ſumendum eſt, peragere. Quod- ſi prætermittat Sacerdos vinum ſumere, ſu- matque tantummodèò ſpeciem panis, quando in prima parochia Oflcum celebrat, què ſ 2 di 68 Sectio III. bi liceat jejuno idem Officium in alia Parochia peragere, Eccleſiaſtico ritui adverſatur, quem & Ordo Romanus, & Sacramentarium §. Gregorii præſcribunt, & adhibet univerſa- lis Eceleſia, idque nullà urgente neceſſitate; populus enim nullo tenetur præcepto audi- endi eo die Officium; & S. Tridentina Syno- dus jubet eos ritus & cæremonias in Miſſa à Sacerdotibus tantummodò adhiberi; quas ad- hiberi jubet Eccleſia, ac frequenti & laudabi- li uſu commendavit. Suarez loco citato cum Sylvio planè conſentit, ſed illud addit, quod ſi per incogitantiam Parochus in utraque Pa- rochiali Eccleſia Sacramentum in Sepulehro condidiiſet, poſſet in eo caſu in priori Miſſa à vino abſtinere, ſolamque hoſtiam ſumere, ut ſecundum Officium in altera Eccleſia ce- lebraret. Quod tamen nos minimè intell- gere poſſumus; nam illud perdifficile nobis videtur, Parochum ita eſſe incogitantem, ut in priori Miſſa vel Officio Eccleſiaſticum Ri- tum non obſervet: quamobrem conſultiùs eo in caſu putaremus, ut in altera Eccleſia Offi- cium omitteret, & Sacramentum reconderet in Tabernaculo. Eſt ubi duæ Miſſæ eodem die in eodem altari non celebrentur. In Orientali Eccleſia nullum reperiri Ii- uno cuit monuumentum quo appareat Sacerdotem Uno eo⸗ Gnin im Vinus, DMlilarm celebr⸗ (queda Aurie⸗ mos , tantun Kael ſe celebt Morin Melch ec INn qd Propo⸗ res ed Quee Anten tendu laret, Planet mam berent lintuͤm Clebre Nen cu elent uem — ubmd Hunr, enmurin bet uht eleelin Nendt kemußt Ni,r GAn dctwan unne G n uen Pockar imd i De Sacrificio Miſæ. 69 uno eodémque die plures Miſſas celebràſſe; quin imò regulam apud Orientales eſſe no- vimus, ne quisquam eodem die Sacerdos Miſiam celebret ad Altare, in quo alius antea celebraverit, dummodò non aliter gravis quædam neceſſitas fieri poſtulet. Quæris, an pluries in die ſuper idem altare, ur Latinis mos eſt, Miſſa celebretur. Reſpondeo, ſemel tuntuùm celebrari in die ſuper idem Altare, ni- ſi vel adſit, urgeatque neceſſitas aliqua, vel id Epiſcopt obtineatur auctor:tate. Verba ſunt celebris Maronitæ Ekellenſis in Epiſtola ad Morinum ſceripta anno 1654. De rebus Melchitarum juſſu Summi Pontificis ſingularis quædam habita fuit Congregatio anno 1729. in qua inſtante Cyrillo quodam Patriarcha propoſita fuit quæſtio, an ad idem altare plu- res eodem die Miſſas celebrare liceret; cůum- que ea Congregatio cognoviſſet, reſcriptum antea fuiſſe anno 1716. id non eſſe permit- tendum, etiamſi nonnemo falſa de cauſa pu- taret, ideo non licere, quòd Altare, Calix, Planeta, cæterâque ſacra indumenta ad pri- mam Miſſam adhibita, ſi ad ſecundam adhi- berentur, rumpant jejunium, cenſuit unam tantàùm Miſſam ad idem Altare eodem die celebrandam; Epiſcoporum verò eſſe, om- nem curam adhibere, ut vel in templis plura eſſent altaria, vel Sacerdotes juxta morem, quem alibi memoravimus, concelebrarens . E 3 70 Sectio III. & interim ex animis hominum erroremevel- lere niterentur, rumpi jejunium per ſecun- dam Miſſæ ad idem Altare Celebrationem, atque idem ſemper Sedes Apoſtolica cenſuit non modòè anno 1729 ſed etiam in eodem ſenſu temporibus, quæ conſecuta ſunt, con- ſtantiſſima fuit. Tbomas Franciſcus Roverus Barnalita lau- datur. Poſtquam de celebratione duarum Miſſa- rum hæc ſeripſimus, fortè fortunà incidimus, in 3. tomum Theologiæ Moralis Regularium Thomæ Franciſci Roveri Clerici Regularis Barnabitæ, & I. I. ejus tomi cap. 2. Puncto 2. hoc argumentum deprehendimus abunde diſ- cuſſum, magnaque animi voluptate compe- rimus, quæ ab eo ſunt ſcripta de re hac, cum noſtra ſententia omnino congruere; quod hic declarare voluimus, tum quod egregium vVirum, & de hac Congregatione ſua, quam Præpoſitus Generalis iapientiſſimè guberna- vir, optimè meritum, & in literaria Republica tot editis Operibus clarum magni ſemper fe- cimus; tum quòd in Bononienſi Diœceſi Me- tropolitanæ Eccleſiæ Poœnitentiarius multos ſanè labores plurium annorum ſpatio pertulit; tum etiam quòd, licèt provectiore jam æta- te, pluribusque curis ad ejusdem Eccleſiæ bo- num — num di alus Cllebra iit ex fium tam Ut in Gigre an c0 ſime toria, Pis ee elt in in lo⸗ lebre in pern ba ( Atqn nam Kope go 10. a 1on — rrrene n er k Cebrnoe ſolence m Uſun⸗ talcN un ede Peuun Peov Dunco onet sen Aen er le e De Saerificio Miſæ. 71I num diſtentus, Opus hoc noſtrum non gra- vatus ſit recognoſcere & emendare. Celebrari poteſt Miſſa etiam in Oratoriis priva- tis ex privilegio. Facultas concedendi Orato- vium Epiſcopis adempta per Tridentinum; non zamen babendi in ſuis domibus Oratorium. Gilbertus confutatus. Poſtulabant in nos egregia Viri merita, ut in hanc grati noſtri animi declarationem digrederemur. Nunc verò examinabimus; an contingere poſſit, ut celebrare liceat Miſ- ſam extra templa, & publiea vel privata Ora- toria. Canonica Regula eſt, Miſſam in tem- Plis conſecratis eſſe celebrandam, ùt videre eſt in Can. Sicut de Conſecrat. Diſt. 1. vel in loeis ubi Epiſcopus poteſtatem fecerit ce- lebrandi. Miſarum ſolemnia non ubique, ſed in locis ab Episcopo conſeeratis, vel ubi ipſe permiſerit, celebranda eſſe cenſemus. ſunt ver- ba Can. Miſſarum de Conſecrat. Diſt. 1. Atque juxta eam, quæ nunc viget; diſcipli⸗ nam celebrari poteſt Miſſa in ternplis ab Epi- ſeopo conſecratis, aut ejus permiſſu ab ali⸗ quo Sacerdote benedictis, aut ex privilegio in Oratoriis privatis, domeſticisque Sacel- lis, t videre eſt apud Tournely de Euchar. tom. 2. pag. 361. S. Tridentina Synodus Seſl. 22. in Decretô de obſervandis & evitan- E 4 dis 72 Sectio III. dis iu celebratione Miſſæ jubet, ne Epiſcopi patiantur privatis in domibus, atque omnino eætra Eccleſtam, & ad divinum tantum cul- zum dedicata Oratoria ab eisdem Ordinariis deſignanda & viſitanda, Sanctum boc Sacrifi- cium d Sæcularibus aut KRegularibus quibus- cunque peragi. Gibertus Conſultat. Cano- nicar. Conſultat. 5. de Sacrifrio Miſſe negat Per ea S. Concilii verba auctoritatem adem- ptam Epiſcopis concedendi facultatem cele- brandi in privararum domorum Oratoriis, & auctoritatem confundit Epiſcopi, quà ju- bet domi ſuæ Miſſam celebrari, cum aucto- ritate concedendi poteſtatem, ut in aliorum domibus Miſſa celebrerur; atque ulteriùs pro- greſſus ait, Epiſcopum, etiamſi à S. Syno- do ſibi auctoritas eſſet adempta, eàâ tamen uti poſſe per viam diſpenſationis in caſibus Particularibus. Sed hæc prorsus abſona ſunt, & à veritate non minùs, quàm ab univerfali omnium Diœceſium uſu aliena. Sancta Tri- dentina Synodus illis, quæ attulimus, verbis Epiſcopis facultatem adimit, quà olim erant Præditi concedendi ſuis Diœceſanis Oratori- um in domo privatum, ubi Miſſa celebrari oſſet, juxta ea, quæ per Encyclicas literas piſeopis ſignificavit S. Congregatio ilius Concilii interpres anno 1615. juſſu Pauli V. ùt videre eſt apud Paſſerinum de ſtatibus ho- mnum kom. 3. quæſt. 189. num. 2. n 62 Tunet ili iuſ pri N danc. uxer di i⸗ ſe, loſer ſoope dom e0) mitte 8 ( li im etiam ſops lg, mod fum Com laut — 1e Hol iglecen faitdne 1 Or hlue, khure er Cr lenn N en Noris, P Cunn zee⸗ rir den lenispre 18 Fe. u dnnin 4 iſ Ganlt! icmos 11ine M. De Sacrifirtio Miſſæ. 73 Tameti ſacra Cardinalium Congregatio Con- cilii Tridentini Interpretum optinns rationi- bus ſæpiſſimè reſponderit, celebrandi licentias in privatis Oratoriis nonniſi à Sede Apoſtolica eſſe concedendas . Iluſiriſſemi Patres &c. Sauctiſſimi Domini Neſtri juſſu ſignifcandum duxerunt, fucultatem bujusmodi licentas dan- di ipfius Concili: Decreto unicuique ademptam eſſe, ſolique Beatiſſimo Romano Pontifici eſſe veſervatam. Nihil tamen de privilegio Epi- ſcoporum detractum eſt, quo poſſunt in ſuis domibus privatum Oratorium habere, & in eo Miſſas celebrare, & aliis Sacerdotibus per- mittere ut celebrent, quemadmodum eadem S. Congregatio explicans ea, quæ juſſu Pau- R V. in ea epiſtola Epiſcopis edixerat, diſer- tiſſimè declaravit anno 1623. atque illud etiam addidit, ne privilegium quidem Epi- ſcopis à Tridentina Synodo ademptum intel- ligi, ùt ſuo loco dicemns, habendi Altare mobile: Proinde Capellas & Oratoria ad illo- rum uſum ubique locorum exſtruéta minimè gcomprebendi in probibitione Conſtitutionis zuſſu Janctæ memoriæ Pauli V. jampridem edita de non celebrando in privatis Oratoriis. E; Priui 74 Sectio I. Privilegium Fratrum Prædicatorum & Mino- rum in Jure Canonico inſertum celebrandi ex- era Templa & Oratoria. Item Privilegium pro Epiſcopis habendi altare mobile. In Jus Canonicum inſertum eſt privile- gium, quo Fratres Prædicatoôres, & Mino- res altari uti mobili, & Miſſam ubique cele- brare poſſunt, ideôque extra Templa, & Ora- toria vel privata vel publica, ab Ordinariis deſtinanda & approbanda, ut in iis Miſſa ce- lebrari poſſit, quod videre eſt in cap. In his De privilegiis. In Jjure Canonico item extat Privilegium Epiſcoporum, ut, cùm maximè deceat eos quotidie Miſſam celebrare, aut ſaltem audire, ubique in hunc uſum Alrare mobile, ſeu, quod idem eſt, Petram conſe- cratam ſecum habeant, ùt eſt in cap. Quo⸗ niam de Privilegiis. Privilegium boe Fratribus Prædicatorilus && Minoribus ſublatum à Tridentina Suodo. Hujusmodi Privilegium Regularibus ade- mit Sancta Tridentina Synodus, quod ſæpe S. ejus interpres Congregatio declaravit, ut videre eſt apud Paſqualigum Deciſ. 54. num. I. & Pacem Jordan. Elucubrationum tom. I. lib. 4. tit. I. num. 40. idémque etiam evinci- tur — ur ex ltana dubinn Parrib gium muni⸗ lue loeit he . a Pri, n, j o Con — t. Nronte hniſgin oke Al ni⸗ 6N Hlve 1,60r Otdnns M n N len en lare, i en Mer tun ciP nnn 16% N elnu De Sacriſicio Miſſæ. 7 5 tur ex S. Congregationis judicio in Cauſa To- letana die 4. Junii 1672. in Reſponſione ad 3. dubium. Propterea Gregorius XIII. cum Patribus Societatis Jeſu Miſſionariis privile- gium conceſſit Altaris mobilis, Tridentinæ Synodi decreto ero addr⸗ ùt videre eft apud Verricellium de Apoſtolicis Miſſionibus Quæſt. 131. num. I. In Decreto autem Cle- mentis XI. die 15. Decembris ann. 1703. de quo nobis paulò poſt erit ſermo, hæc haben- tur: Quo verò ad altare portatile, iterum in- bærendo declarationibus ſupradictis, cenſuit li- centias, ſeu Privilegia conceſſa nonnullis Regu- laribus in cap. In bis de Brivilegiis, & per alios ſummos Pontifices aliis Regularibus com- municata utendi dicto Altari portatili, in eo- ue celelbrandi absque Ordinariorum licentia in lei in quibus degunt, omnino revocata eſſe per idem Concilium Tridentinum, atque id- circo eosdem Regulares probibendos; ue iis utantur. Privilegium Altaris mobilie non eſt ſublatum Epiſcopis à Tridentino. Se! Clemens kl. ve- tuit, ne quis extra ſuum Oratorium celebret. S. Tridentina Synodus privilegium Epi- ſcoporum non ſuſtulit, ùt ſæpe declaravit S. Congregatio apud Barboſam de ErM ala egat. 76 Sectio UWI. legat. 13. num. I. & conſtat ex libro Decre- torum I2. pag. II0. ubi ſic ea reſpondit; Sacra Congregatio &τι. cenſuit, Cardinales non ſecus ac Epiſcopos ſine ulla Epiſcopi Diæ- ceſani licentia uti poſſe privilegio altaris por- zatilis ad præſeriptum Conſtitutionis felicit vecordationis Bonifacii VIII. quæ incipit: Quoniam Epiſcopi; nec hujutmodi privilegium ſublatum futſſe Concilti Decreto cap. unic. Seſſ. 22. Verùm Clemens XI. in allato De- creto die I15. Decembr. 1703. edito in ejus Bullario, & in Appendice Romanæ Synodi ſub Benedicto XIIHI. cùm videret eo privi- legio quosdam abuti, ſtatuit ne quis extra ſuam Domum, nec propterea in Laicorum domibus, ſive in Diœceſi, ſive extra Diœ- ceſim, ejusmodi privilegio uteretur. Ad abuſus ejusmodi eliminandos, & ad inſtauran- dam venerationem tremendo Myſterio debitam Sanctiſſimus Dominus Noſter ex unanimi Voto S. R. E. Cardinalium Concilii Tridentini In- zerpretum, inbærendo declarationibus alids bac de re editis, expreſſe declarat Epiſcopit, && his majoribus Prælatis, etiam Cardinalatus dignitate fulgentilus neque ſub prætextu privi- legii clauſi in corpore juris, neque alio quoque zitulo, nullo modo licere extra domum propriæ« babitationis in domibus laicis, etiam in pro- pria Diaceſe, quod fortius intelligitur in ali- ens, etism/i iæceſani conſenſus adbiberetur, . erigi brodeee nepond⸗ (üru Penihe Alin, e ſont i lu iß nilge 6ℳ 4 nnl io e N a ent oo uhe. n. 1 lillens 1 Ait oini ilnit nitu 15 Ce/ Gule De Sacrifcio Miſſæ. 2 erigi Altave, ibique ſacroſanctum Miſſæ ſacri- ficium celebrare, ſive celebrari facere. Quibus rationibus impulſus Clemens XI. decre- tum illud coudiderit. Ratio quæ Pontificem ad illud conden- dum Decretum impulit, ea fuit, quèd re- ſciverat, nonneminem Epiſcoporum tam in ſua, quam in aliena Diœceſi domo ſuàâ egre- di conſueviſſe, & ut primario cuipiam viro laico gratum faceret, qui non haberet pri- vati Oratorii privilegium, ad illius domum ſe- ſe conferre, ibique vel celebrare, vel ab ali- quo Miſſam celebrari facere, aut etiam plu- res, ſi vir ille habuiſſet Oratorium privatum, ubi nonniſi unicam Miſſam eodem die liceret celebrari. Epiſcopi etiam in aliena Diæceſi extra domum propriæ babitationis in privatis Laicorum domibus erigi faciunt Altare, ibique per unum aut plures é ſuis Capellanis vivificam Chriſti Hoſtiam immolari. Idcirco opus fuit, Decretum Clementis XI. declarari ſub Inno- centio XIII. qui in Bulla Apoſtolici Miniſterii de Regulari diſciplina pro Hiſpaniarum Re- nis, quam Benedictus XIII. Confirmavit, Pecretd Clementino declaravit locum non eſſe, ſi Epiſeopus tanquam hoſpes in alicujus Laici domo moretur, aut Diœceſim viſitan- do, aut iter faciendo, aut ex licentia Sedis Apo- 78 Seétio III. Apoſtolicæ habitando in domo aliena extra Diœceſim. Declaramus tamen, quòd cùm in præ- dicto decreto ſtatueretur, non licere Epiſcopis ex- tra domum propriæ hubitationis in domibus luicis erigere altare, ibique ſacroſanétum Miſſæ Sa- erificium celebrare, ſwve celebrari facere, bujus- modi probibitio intelligenda non ſit de omnibus Laicis, in quibus ipſi Epiſcopi fortè occaſione viſitationis, vel itineris hoſpitio excipiantur, &α nec etiam quando Epiſcopi in caſibus d Ju- re permiſſs, vel de ſpeciali Sedis Apoſtolicæ li- centia, abſentes dà domo propria ordinaria ba- bitationis, moram idcireo faciam in aliena domo per modum ſimilis habitationis; bis enim caſibus licita eis erit erectio Altaris ad effelctum prædittæ celebrationis, non ſecus ac in domo propriæ ordinariæ babitationit. Privilegio Altaris mobilis, quod habent Epiſcopi, gau- dent Eminentiſſimi Cardinales, qui etiam Epiſcopi non ſunt. Quod verd attinet ad Oratoria ſeu Capellas privatas, quibus certus fixusque aſſignatus eſt locus, in domibus tam Epiſcoporum, quâm Cardinalium, poſ- ſunt plures quotidie Miſſæ celebrari etiam à Sacerdotibus, qui non ſunt ex familia, li- cet Epiſcopus vel Cardinalis abſit; quique, etiamſi ex familia non ſit, diebus feſtis ibi Miſſam audiat, Eccleſiaſtico præcepto ſatis- facit. De Cardinalium Capellis videatur Car- dinalis Brancacii Diſſertatio de Priyilegis . Tum v Deeil. di ne eti⸗ cele licis Rior lebr⸗ lebre ue, Mline Eee betl Ul fiee Jon ti lem en dnite. hiepne Detkuet . 4 enli hn enge Aupin tel reke 1 1, n Ile I AN delege i ne ſbosc Gl Uüten S De Sacrifcio Miſæ. 79 Capell. Cardinal. De Capellis verò Epiſcopo- rum vide Clericatum de Sacram. Euchariſt. Deciſ. S. num. 20. Si neceſſtas poſcat, licet celebrare Miſſam etiam extra Templa 8o Oratoria, dum- modo locus mundus ſit. Lex quæ prohibet, ne quis Miſſam alibi celebret, quàm in Templis aut Oratoriis pub- licis privatisve, præcipuam quandam reſtri- ctionem habet, ſi Miſſa, quæ omnino ce- lebranda ſit, non poſſit in ejusmodi locis ce- lebrari; nam eo in caſu licet Sacrificium ubi- que facere, dummodo locus, in quo fit, ni- hil indecori habeat, juxta Can. (oncedimus de Conſecrat. Diſt. I. In itinere verò poſitis ſ Ecoleſta defuerit, ſub' dio, ſeu in tentoriis, ſe ta- bula altaris conſecrata, cæterdgue ſacra miniſte- ria ad id Oſfcium pertinentia ibi adfuerint, Miſ- Jarum ſolemnia celebrari concedimus: aliter omnino interdicimus. Et juxta Can. Sicut de Conſecrat. Diſt. 1. Satius ergo eſt Miſſam non cantare, aut non audire, qudm in illis lo- cis, ubi ſieri non oportet, niſi pro ſumma con- tingat neceſſtate, quoniam neceſtas non ha- bet legem. S. Thomas 3. Par. Quæſt. 8¾. art. 3. in reſponſ. ad ſecundum, duobus illis textibus Canonicis utitur, ut oſtendat, eriam extra templa, poſſe, ſi neceſſitas urgeat, ic am 80 Seltio III. ſam celebrari. Suarez in 3. par. Diſput. 81. Sect. 3. notat, haud ita fidendum illis texti- bus, qui neque ex Conſtitutionibus Summo- rum Pontificum, neque ex Decretis Conci- liorum generalium deſumpti ſint; quo ſigni- ficare voluit is non propterea auctoritatem legis accedere, quòd à Gratiano in Decre- tum ſuum conjecti ſint, ſed tantum ijs eſſe auctoritatis, quantum habeant apud Aucto- res ſuos. Eos tamen ait communi conſue- tudine eſſe receptos, & æquum eſſe Miſſam ſi legitima cauſa interveniat, extra Templa & Capellas celebrari poſſe. Exemplum atf- ferunt Auctores Capellanorum in exercitibus Sacramenta adminiſtrantium, quibus licet ce- lebrare Miſſam in caſtris: quamobrem in Capitularibus incerti cujusdam, ſed gravis Auctoris apud Labbæum tom. 9. Concilior. pag. 1011. hæc leguntur: Miſſarum ſolem- nia nequaquam alili, niſi in Eccleſia celebran- da ſunt, non in quibusdam domibus, & in vilibus locis, ſed in loco, quem elegerit Domi- nur, juxta illud quod ſeriptum eſt: Vide, ne offeras bolocauſta in omni loco, quem videris, Jed in loco, quem elegerit Dominus ut ponat nomen ſuum ibi: exempta ratione eorum, ꝗur in exercitu pergentes ad boc opus habent ten- toria, & Altaria dedicata, in quibus Miſſarum Jolemnia expleaniur. Et Durandus lib. 4. Ra- tionalis Divinorum Officiorum c. I. num. 41. 1ta — taſrip icotur Memp in Mi em p0 lle ex keſgio NquO Per ta het can Ni feri Eler torva foeß in inn⸗ Pil bo uhula reſa ücid⸗ “ Uay! 1 vai lam. 4 da beere ari 1 i De Sacrifcio Miſſæ. 8¾ DN ita ſcripſit: poteſt autem eſſe neceſſitas, ut Miſſé mis dicatur in navi, vel in exercitu ſub papilione- udon Exemplum afferunt etiam navigantium qui eesn diu Miſla caruerunt; nam dicunt; Sacerdoe= o tem poſſe in maris littore celebraré. Deni= Ems que exetnplum eorum; qui per infidelium wuh regiones iter faciunt; in quibus Catholicæ umds Religionis uſus prohibetur, & dicunt licere in quovis honeſto loco Miſſam celebrare, ſem- per tamen ſuper petra conſecratäa. Won de- GM bet cantari Mißa, niſi in Eccleſia conſecrata; Imn N Neri poteſt: vel ſalten in Altari conſerrato ſi boc non babetur, babeatur ad minus ſemper m parva tabula conſecrata. In neceſſztate enim ilm poteſt Mißja celebrari ſub dio, vel in tentoriit; nimmi in itinere videlicet, vel in exerenu, vel in i⸗ ghi mili honeſto Ioro, dum tamen babeatur ſemper Concle Tabula; ut dictum eſt, & cætera ornamenid m 6 eceſſavia: vVerba ſunt S. Raymundi lib. 3. de ümtnæ Pag. 470. F. 11. (Qvſtio itaque eò ihut,b redigitur, an in mari vel flumine, id eſt in avi ſeu triremi liceat Miſſam celebrare. In uavigio non licet Miſſam celebrare, niſi ſic- tam. Quid ſit M'iſſa Zeca. Cur & quande introdutta. Eſtius eam improbat. Sacerdotali Romano cap. 47. genieralis hæc regula habetur: In loco fluctuanti, ut in mari vel in fluminibus celebrare non litet ali- u cui. Generalis hæe regula reſtringitur; ſeu 5 zetde Star, Ren 682 Sectio III. potius explicatur quoad Miſſlam ſiccam. Con- ſuevit tamen in mari pro populorui devotione abſque Conſecratione Miſſa (quam ſiccam vo- cant) dici per acerdotem. Adeundus Mar- tene de antiquis Eccleſiæ Ritibus lib. I. cap. 3. art. I. num. 16. & ſeq. ubi magnà eruditio- nis copia ferè omnia congeſſit, quæ Miſſæ ſiccæ favent, vel ei adverſantur. Ejusmo- di Miſſa, quæ etiam nautica dicitur, intro- ducta fuit, ne navigantes Miſſa omnino ca- rerent in longis navigationibus, néve in Miſ- ſa, quæ in mari celebraretur, periculum eſſet effuſionis Sanguinis, dum navigium ja- ctaretur. Georgius Caſſander in opere Li- rurgico cap. 34. hæc ſcribit: Hæc Miſſa ſic- ca, id eſt ſine Conſecratione & Communione, etiam navalis ſeu nautica dicitur, eo quòd in loco fluctuante & vacillaue, irt in mari & ſtu- minibus, quibus in locis bplenam Miſſam celebran- dam non putant, adhunc tantuùm modum Miſe ſam dici poſſe tradunt. Durandus in rationali I. 4. c. I. Præſcribit quomodo ejusmodi Miſſa ſit celebranda: ait enim Sacerdoti induendas eſſe ſacras omnes veſtes, Miſſam legendam uſque ad Offertorium; recitandam Præfatio- nem, omittendum Canonem, dicendam Ora- tionem Dominicam, omittendas Secretas om- nes, nihil dicendum eorum faciendumve, quæ fiunt dicuntúrve ſuper Calicem & hoſtiam, quorum neutrum deber eſſe ſuperAlaare 'la: = . . . . . OyVE- Cori 1Ga ſet,e brari Meli rio gui dub non del cele drie tid. Pri le 00 rekert M. le o Trad- RN cis Pere ſiam Proho glihu G , ſan, Uore, leſe ⸗ bie — um 0 n Eune nfcomn geio A iolu Cigun⸗ 1 Cerl. nnun l! un nulne en in tiie De Sacrißeio Miſſæ. 83 dovicum Galliarum Regem teſtatur in ejus vi- ta Gaufridus, cùm captivus apud Saracenos eſ- ſet, conſueviſſe coram ſe Miſſam ſiccam cele- brari curare. Olim dicebatur in Triremibus Melitenſibus, ùt teſtatur Macrus in Vocabula- rio Eccleſ. verbo Miſſa ſicca. Auctores verò, qui ad res amplianclas ſunt procliviores, non dubitant affirmare, etiam coram infirmo cui non liceat ad Eccleſiam accedere, præſertim de Fpiscopi licentia poſſe ejusmodi Miſſam celebrari, üt videre eſt apud Quartum ad Ru- bricas Miſſal. Par. I.tit. 14. Dub. 4. §. Dico ter- ti0. Idque multò antea probaverat Epiſcopus Prudentius in ſuo pontificali manuſcripto an- te octingentos eôque ampliùs annos, quod refert Boucat tom. 5. Theologiæ Diſſert. 4. §. de Miſſa ſicca ſeu nautica. Et Guido de Mon- te Rocherii, qui ſeripſit circa annum 1333. Tract. 4. in Enchiridio Sacerdotum cap. 7. Probor conſuetudinem, quæ in quibusdam ocis invaluit Miſſam ſiccam celebrandi, ne peregrini, qui jam peractâ Miſsà ad Eccle- ſiam veniunt, Miſsà omnino careant. Ap- probo iſtom conſuetudinem, quæ ſervatur in ali- quibus Eccleſiis Gallicanis, quando ſcilicet di- ctd Miſsa veniunt aliqui peregrini ad Eccle- ſiam, ſi uon ſit aliquis Sacerdos paratus cele- brare, Sacerdos induit ſe, ſicut ſi deberet di- cere Miſſam; & dicit eis Miſſam de B. Vir- gine Maria, vel de opiritu Sancto, vel de Tri- F 2 nitate; 94 Soestio II. nitate, vel de illo Sancto pro quo fit peregrina- tio. Non tamen dicit Cenonem, nec conſecrat, ſed oſtendit eis veliquias alias loco elevativnis Corporis Chriſti; & iſta Miſſa vocatur Sicca. Quidam nomine Moleon Pariſiis opus quod- dam edidit anno 1718. cui titulus, Iter Li- turgicum per Gallias, ubi pag. 76. narrat, etiam nunc in Diœceſi Claromontana, ſi quis meridie extremum diem obierit, nec ad eum qui proximè conſequitur diem cadaver ejus incorruptum ſervari poſſit, conſuetudinem eſſe poſt Prandium Miſſam ſiccam celebran- di, ne ſine Miſſa terræ detur Chriſtiani ho- minis cadaver. Miſſæ ſiccæ fautor eſſe vi- detur Clericatus, ſi agatur de ea in mari, vel coram infirmo, Deciſ. 31. num. 36. & ſeq. de Sacrificio Miſſæ. Verùm Eſtius Orat. 13. Theologica adversùs eam graviter clamat, illmque improbat, quèòd veram ſacrificandi & celebrandi ſimulationem contineat, ubi nec ſacrificatur. nec celebratur. Ob easdem rationes eam improbat Sylvius 3. par. q. 83. art. 2. Natalis Alexander Theolog. Dogmat. & Moral. lib. 2. Cap. 6. art. 5. de Sacram. Euchariſtiæ Regula 6. earum quæ ad praxim ertinent; Lupus in Can. 52. Concilii Trul- beni tom. 2. primæ edit. pag 951. & Cardi- nalis Bona Rer. Liturgicar. lib. I. Cap. 15. num. 6. quorum ſapienti ſententiæ liben- ter ipſi ſubſcribimus, & ad eam quæſtionem aggre⸗ — Age Tetmm lie H Ptoren⸗ Daſq Trac- lis Lnge k⸗ cul. tomm. Abizi Ee lon. 4 nurn. Ene ment. 273. 6 Par, lgan dungui Ffenenn etnſſene leui leteer in oe , N. 76 lmr annj hec N Cogert Hetchre naddn ſtaiß orehe 1 n ! ins De Sacrifcio Miſſæ. 8 aggredimur pertractandam, utrùm in mari veram, non ficcam Miſſam liceat celebrare. An liceat Miſſam veram celebrare in mari. Qui de ea quæſtione ſeripſerunt. Hac de re vulgò ferè omnes rerum Scri- ptores diſſeruêre, inter quos legi poſſunt Paſqualigus de Sacrificio novæ legis tom. I. Tract. 1. Quæſt. 472. Vericellus de Apoſto- licis Miſſionibus Quæſt. 133. Cardinalis de Lugo de Sacram. Euch. Diſput. 20. ſect. 3. Schiara Theologia Bellica tom. 2. lib. 7. diffi- eult. 3. Rotarius Theologia Regularium tom. 3. lib. I. cap. I. num. 9. Cardinalis Albizius de inconſtantia in fide c. 34. n. 130. & ſeq. Monacellus in Formulario legali tom. A4. in ſupplemento ad 2. tom. pag. 21. num. I. & ſeq. édit. Romanæ anno 1714. Eminentiſſimus Cardinalis Petra in Com- ment. ad Conſtitut. Apoôſtolicas tom. 4. pag. 273. & ſeq. Meratus ad Gavantum tom. 1I. Par. I. Pag. 298. & ſecd. Negant quidam propter periculum effuſionit Sanguinis, quidam affimant, modò mare ſit tranquilum. Matbæus Paris notatus. Omnis, ùt ſuprà innuimus, difficultas F 3 ſita 86 Sectio III. ſita eſt in periculo, ne ſi Miſſa dicatur in na- vigio, Chriſti Sanguis effundatur; quam- obrem quidam obfirmatè negant celebrari poſſe Miſſam in mari; alii verò celebrari quidem poſſe affirmant, tranquillo tamen Cœlo, pacatis undis, & tuto navigio. S. An- toninus 2. Par. tit. 13. Cap. 6. ita loquitur: In nulla neceſſitate licet celebrare in mari vel Jupra fluvium, ubi probabiliter timetur de ef- JFuſione ſanguinis propter agitationem navis, Joannes Major in 4. ſentent. Diſtinct. 13. Quæſt. 4. in princ. poſtquam ſtatuit non li- cere Miſſam in mari celebrare, addit: Cùm autem non patet acceſſus rationabilis adterram, zales excuſantur ab auditione Miſſæ; eſſet enim periculum effuſionis Sanguinis Chriſti, à quo ubi caveretur, poſſet celebrari. Atque ilſud eſt famà celebratum, quod narrat Surius tom. 2. ad diem 20 Martü de S. Vulfrano Archi- Epiſcopo Senonenſi, qui cùm in na- vi in altum Oceani devectus Miſſam celebra- ret, elapſa eſt Patena è& manu miniſtri in ma- re; & à Deo Vir ſanctus impetravit, ut & fundo maris in manus miniſtri Patena rediret, qua de re ſeribit Baronius ad ann. Chriſti 700. Eæ quibus præter inſignis miraculi virtutem in- selligis, Lector?! non deſtitiſſe ſanctos Viros in mari etiam, religatä anchoris navi, celebra- re ibi Sacroſanctum Sacrifcium Miſſæ Deo ma- æimè gratum, quod ipſe tanti editione mug. cu luli 0e mnport Ee gve (lr. 1 Dontif catoru dum Vicer. Ho Valuit Kerb Nu Emi & M Vileg Nequ quo uto, lare . lkare, Ationt At à Kon — Curin un;, n n cele 10 t lld en igi⸗ ſ⸗ 1n r , nnnt inr n . Kock t don! Act: Mre Es Ae rin n In Nu Chni ſain r rire⸗ D enue n et 1 6 le⸗ ſDone ne nit 4 De Sacrifcio Miſe. 37 euli patefecit. Quà Baronii obſervatione, importuna de medio tollitur admiratio: de qua loquitur Matthæus Paris ad annum Chr. 1247. ubi de Cardinali quodam Legate Pontificis ita ſeribit: Càm navem aſcenſurus eſſet, juſſit cuidam Fratri de Ordine Prædi- catorum in ipſa Miſſam celebrare: quod & ſas ctum eſt non ſine multorum, qui boc non pro- viderant, admiratione. Hoc tempore non licet celebrare Miſam in ma- ri ſine Apoſtolico Indulto. Conditiones quas exigit illud Indultum. Sed per Sedis Apoſtolicæ, quæ nunc in- valuit praxim ſublata eſt omnis diſputatio. Scribunt enim Viri Sacrarum Congregatio- num Romæ peritiſſimi, ùt videre eſt apud Eminentiſſimum Cardinalem Petram I. cit. & Meratum I. cit. Apoſtolico opus eſſe Pri- vilegio, ut in mari Miſſa celebrari poſſit; neque ſatis eſſe Privilegium Altaris mobilis, quo continetur clauſula, in loco boneſto ac tuto, quæ mari non convenit; ideôque pecu- liare privilegium oportere à Pontifice impe- trare, quod nonniſi ſub illis conceditur con- ditionibus ut tutum navigium ſit, ac longè abſit à littore, tranquillumque ſit mare, & Celebranti adſit etiam alter vel Sacerdos, vel Diaconus, qui, ſi quis oriretur motus, quo F 4 Peri- 88 Seéctio III. periculum eſſet, ne Qalix everteretur, poſſit manu Calicem ab ejusmodi periculo eripere. Videatur Indultum, quod militari Ordini Hieroſolymitano conceſſit Clemens XI, in ejus Bullario ordine undecimum, pag. JAr. cui poſt accuratam S. Congregationis ea de re diſceptationem eæ appoſiuæ ſunt comcli- tiones. An liceat celebrare ſine ſacrit indumeutis: An ſine luminibus; An ſine miniſtro. Nunc verò examinandum , num aliquan- deo fine Planeta cæterisque facris indumemtis, num ſine luminibus, num ſine miniſtro Miſ⸗ ſa celebrari poſſit. Huic Gaten enodan- dæ duo textus ex jure Canonieo appoſit poſſunt afferri; alter ex Can. Eceleſfaſtica Dit. 23. quo prohibetur Sacerdos, qui ſtolam in ſua Ordinatione acceperit, Miſſam ſine ſto- la celebrare. Modis omnibus convenit, ut 4uod guitque perce, it in conſecratione honoris, boc fetineat in oblatione, vel perceptione ſus ſalu⸗ rig: Muis autem aliter kre ,excommunica- tioni ſubjaceat. Alter eſt ex Can. eſtimen- 5a do Conſecrar. iſt. r. Oeſtimenta Eceleſio- kica, guibus Domino miniſtratur, S Jacraia Een ſſe & honeſta: quibus &o. aliis in uſi⸗ bus non debent frui, quòm in Eccleſiaſticis ̈ Deo dignis Ohfcitg. Ex hoc duplici rees d Lecenl FVetibr cerc Nollas drmuirte ci de Pulch art'4 bæc veſtit Van ret, alir, imcu ſtit ui P omgib Valda Merd hiun lonte. lient lonſiu Vice⸗ iürgi⸗ eellart 160 gle, Alarie — ur e lgernen llan 0 ens I1 n icier De Sacrificio Miſſæ. 89 vulgèò deducunt Auctores, præçeptum eſſe Eccleſiaſtieum Miſſam cum omnihus ſacris veſtibus celebrandi; ita ur graviter peccef Sacerdos, non ſolùm ſi ſciens & prudens nullas adhibeat ſagras veſtes, ſed etiam earum omittat aliquam. Videatur Perſicus de ofſfi- cio Sacerdotis lib. I. dub. 5S num. 52. & ſeq. Pulchrè Sotus in 4. ſenten Diſt. 13. Qu. 2. art'4. Poſtquam veſtes Sacerdotales deſeripſit hæc addit: Ecce quibus Sacramenti veſtibut veſtitus Sacerdos ad ſacrum Altare accedit. Nam ſi aliquam illæarum conſultò prætermittes ret, tamquam myſteriorum contemptor mor- taliter delinqueret. Secus ſi ex oblivione, vel aliqua negligentia id faceret. Qum eo con- ſentit Biel in Lect. 14. ſuper Canone Miſſ; qui poſtquam de ſacris veſtibus, cæterisque omnibus mentionem fecit, quæ ſi non ad vValidam, certè ad licitam Miſſæ celebrario- nem pertinent, concludit: Wihil autem du: bium, quin omittens aliquid prædictorum ex contemptu: vel ſcienter, peccet mortaliter, fa- eiens in boc temerèò contra Conſtitutionem, aut conſuetudinem generalem Romanæ Eccleſiæ. Videatur etiam Renaudotius in Collect. Li- turgiar. Orientalium tom. 2. pag. 56. qui teſtatur, Syris & Coptis & omnibus Chriſtia- nis Orientalibus, cujuſeunque ſectæ aut lin- guæ, ſacrilegium eſſe ſine ſacris veſtibus ad Altaris miniſterium accedere; & ejusmodi F 5S teme- 90⁰ Sectio III. temeritatem etiam pœnà depoſitionis coërce- ri. Quibus præmiſſis proponitur ejusmodi caſus: Parochus ab infirmo accerſitus, ut ſi- bi miniſtret Viaticum, copiam non habet ſa- cræ ſuppellectilis, quæ in armario eſt occluſa, cujus clavem ejus miniſter imprudens ſecum inconſulto detulit & abiit; nec quisquam no- vit ubi miniſter reperiri poſſit: reſpondetur, nullo modo poſſe Parochum ſine ſacris ve- ſtibus Miſſam celebrare; ſcandalum enim id crearet, & gravis eſſet irreverentia in Sanctiſ- ſimum Sacramentum; præceptum verò, quo urgetur infirmus ad accipiendum Viaticum, eum reſtringit, ſi Sacramentum poſſit ſuſci- pere eo modo quo ſuſcipi decet, atque eà reverentià, quæ tanto debetur Sacramento. Ita poſt Sylvium reſpondet Pontas in Dictio- nar. Caſuum Conſcientiæ verbo Miſſa cap. 7. ubi integrum Sylvii locum affert. De illo autem qui ſine luminibus Miſſam celebret, ſic reſpondit Honorius III. in cap. Luerai de Celebr. Miſſ. Iunquiſitionis Geruaz iterant e ejus confeſſionibus (loquitur de quodam bres- bytero) inveniſti, quòd idem ſine igue ſacrifca- bat, & aqua. Cum igitur vel ex aperta mali- tia, vel nimia deſipientia peccdſſe probatur, mandamus, quatenus Ofſcio Beneficio per- petuò ipſum prives. Ex quo loco Pontas Caſ. 8. poſt Sylvium eruit, nefas eſſe Miſſam ſine Tuminibus celebrare, etiam urgente periculo, ne ne popr Uibunct Gletmna ls 1. MIſann AGar Addit ns, l x Ole gente Auo Pag. 5 rirl ne di Mi Potelt, Drepe fummne ud, ur a Cali⸗ vel 4 /h tiam lelehr. fuerer, ue Co/ Vicen 11 ſuo cendh Sert De Sacrifßcio Miſſe. 91 ons coi ureſonen Alins ut nahahet ekoct Wenben nsgten (nher leſore ge lnit tsinet nerie li 1 Ale 4 neno ia⸗ ign ncet Plun u 1, eve 4 ſl 4 Duf, lin⸗ Neheng, ne populus die feſto Miſſa careat, aut ne mo- ribundus ſine Viatieo ex hac vita migret, quemadmodum docent graves Scriptores, quos refert & ſequitur Quartus ad Rubricas Miſſalis par. I. tit. 20. num. II. & Meratus ad Gavantum tom. I. par. I. pag. 298. num. 9. Addit idem Pontas Sylvii auctoritatem ſecu- tus, lumina eſſe oportere vel ex cera, vel ex oleo, aut ſi deſint ejusmodi, é ſevo, ur- gente neceſſitare; quod etiam animadvertit Auctor Collationum Lucionenſium tom. 5. Pag. 549. Et ſi lumen alterum è& cera repe- riri non poſſit, & neceſſitas urgeat celebran- di Miſſam, unicum tantùm lumen adhiberi poteſt, ùt advertit Gavantus ad Rubr. 20. de Præparatione Altaris. S. Antoninus 3. par. ſummæ tit. 13. cap. 6. ità monet: Nota ergò, quòd, e aliquod eorum defuerit, quæ requirun- tur ad ritum celebrationi! ſolemnitate, ut Calix conſecratus, Palla, Altare „vel lumen, vel aliqua veſtis ſacra, ut manipulus, ſtola, & bujusmodi, debet potiùs dimitiere Miſſam ciam die feſto, qum ſic celebrare: quia ſie celebrando advertenter, quamvis ſine dubio con- Eceret, exiſtentibus aliis, quæ ſunt de ſulſtan- tia Conſecrationis, tamen peccaret mortaliter . & idem credo celebrando ſine M'ſſali ſeu libro in quo ſit ſaltem Canon, alias mente retentus dicendo; nam talis ſe exponit periculo errandi in verbis Canonis, imo c Conſecratiouis, cùm „2 Sectio III. & optimæ memoriæ Viros aliquando fallat me- moria, tum etiam quia facit contra generalem Fecleſiæ conſuetudinem. Denique etſi gene- ralis ea regula eſt, non poſſe Miſſam ſine Miniſtro celebrari juxta Decretalem Alexan- dri III. in cap. Propoſuit de Filiis Presbytero- rum, ubi legitur: Mon enim ſolus Preibyter Miſſarum ſolemnia, vel alia hivina Offcie poteſt ſine Miniſtri ſuſfragio celebrare; tamnen poteſt Sacerdos etiam ſine miniſtro Miſſam celebrare, ſibique ipſi reſpondere, ſi Viati- eum opus ſit infirmo miniſtrare, ùr docet Sylvius 3. part. quæſt. 83. art. 5. qui etiam cenſet Sacerdotem, cui die feſto non ſit co- pia Miſſæ audiendæ, meliore conſilio Miſſam prætermittere, quàm ſine miniſtro celebra- re; quamquam negat, illum peccare, ſi ſine miniſtro celebret: In caſu tamen gravis ne- ceſſtatis boni Auctores exiſtimant, Sacerdo- tem non malè facturum., ſi ſolus celebret, ſili- que reſpondeat, ac miniſtret, ut ſ alioquin aut ipſe Sacerdos, aut alius ſit ſine V iatico mori- turus. Acddunt etiam nonnulli, i. ſit feſum ſolemne, neque Socerdos poſſt Miſſam audire: ſed mollem eo caſu dicere, ipſum alb auditione Miſſæ excuſari, qum conſulere, ut ſolus cele- braret, quamquam nec celebrantem damnarem. Gibertus Conſultat. Canonicarum de Sacra- mentis Conſultat. 7. de Sacrificio Miſſæ nar- tat, Sacerdotem quemdam onus habuiſſe, quo- Cdorid Pekri⸗ Orror bec Dunem eiſticn cbbos Gotem Clum conluͤe lcitun Acer,, Miſla tingim fule um ede eſer⸗ Ppotal leſe abſti Suar ſam . pec eclue lion Uler lter Corte — ninfrn tungeen de ene MN lemn An 5Dretye ſrf uipt No,n lroe ele, 1! N Al De Sacrifrio Miſſe. 93 quotidie Miſſam celebrandi in Oratorio Cam- peſtri ab hominum frequentia longè remoto; Oratoriumque illud in honorem S. Blaſii fuiſ- ſe Deo dedicatum, ubi etiam Sacerdos ille Panem benedicebat, qui plurimùm prodeſſe exiſtimabatur miſeris illis agricolis, qui fau- cibus laborarent. Ibi porro quotidie Sacer- dotem illum, cui Miniſtri non eſſet copia-, ſolum ſibique reſpondentem celebrare Miſlam conſueviſſe. Quærit igitur Gibertus, an illi licitum id fuerit facere; & Canones quidem affert, qui vetant, ne quisquam ſine miniſtro Miſſam celebret; nec caſam, quem alibi at- tingimus, omirttit de Miſſis ſolitariis: ſed con- cludit denique, Sacerdoti illi licitum non fuiſſe Miſſam celebrare ſine miniſtro, ſed il- lum debuiſſe ab Episcopo facultatem Petere celebrandi in alia Eccleſia; ubi miniſtri copia eſſet; & ſi aliquo impedimento detentus non potuiſſet ad locum, qui ſibi deſtinatus eſſet, ſeſe conferre, debuiſſe à Miſſæ celebratione abſtinere, ne Miſſam ſine miniſtro celebraret. Suarez in 3. par. Diſput. 893. ſect. 3. qui Miſ- ſam celebret ſine aliqua & ſacris veſtibus, eum à peccato mortali non excuſat, omnémque excludit parvitatem materiæ; qui tamen ob- livione captus, vel per imprudentiam aliquod & ſacris indumentis omiſerit, eum ne venia. liter quidem peccare exiſtimat. Cardinalis Gottus Theolog. tom. 14. Quæſt. 3. de Sa- crie 94 Secio III. crific. Miſſlæ Dub. 4. §. 2. docet, graviter peccaturum Sacerdotem, qui vel Viatici ad infirmum in limine mortis poſitum deferen- di gratia, velne populus die feſto Miſsà ca- reat, Miſſam ſine ſacris veſtibus celebret. Mitiùs ſentit de eo, qui gravi premente ne- ceſſitate, puta ad evitandum ſcandalum & ſu- ſurrum, qui oriretur in populo, ſi ſibi die feſto Miſſæ non eſſet copia, Miſſam celebraret cum Amictu, Alba, & Planeta, omiſſis Stola, vel Manipulo, aut Cingulo benedicto, quæ re- perire non potuiſſet. Cajetanus Cardinalis in I. 2. Quæſt. 96 negat, ſine peccato Sacer- dotem poſſe, omiſſis veſtibns ſacris, Miſſam celebrare, etiam metu mortis deterritum; idque propter gravem irreverentiam. Eum ſequitur Sylvius 3. par. quæſt. 83. art. 6. quod durum videtur Baldello, niſi Eccleſiæ con- temptus exiſteret, tom. I. lib. I. Diſput. 15. num. 10. Qui celebrat in loco polluto, peccat graviter, non tamen incurrit in cenſuras, ac ne in irregularitatem quidem. Jam verò de celebratione Miſſæ iu tem- plo violato, ſeu polluto reliquum eſt, ut pauca quædam attingamus. Templum mul- tipliciter poteſt pollui. Primd, ſi in eo ho- micidium voluntarium perpetretur;, cap. a. poſui- iili, 0 ſi in Cuncdatun lr cap. Jertiè manum ve efn ſpe hen litam, 1o ſi ey tur, ce Qinte vel in Diſtn ro Mi⸗ nonſulp non irree Donn Ci N 1o, inen e, A ui. N Violato Uit, cx IUSs Allart Uerbane Ercoten nbihin De Sacrificio Miſjæ. 95 peſuiſti, de Conſecrat. Eccleſiarum. Secun- do ſi in eo magna vis humani Sanguinis ef- fundatur, Can. Eccleſiis de Conſecrat. Diſt. 1. Et cap. Si Eccleſia de Conſecrat. Eccleſiar. Tertiò ſi in eo ſponte effundatur ſemen hu- penmn manum, ùt videre eſt in allatis textibus, m ſeve eſfuſio ſit ſecundum naturoam, ſive contra, Eeve per copulam alids licitam, ſive per illi- citam, juxta communem ſententiam. Quar- tò ſi excommunicatus vitandus in eo ſepelia- n tur, cap. Conſuluiſti de Conſecrat. Eccleſiar. n Quintò ſi in eo itidem ſepeliatur Ethnicus, nde vel infidelis, Can. Eecclefiam de QConſecrat. lril Diſt. 1. Si quis in templo polluto ſeu vio- Etmm lato Miſſam celebret, nullam Pœnam incurrit, n non ſuſpenſionem »non excommunicationem: e non irregularitatem, cap. I5 gui de ſentenr. clellre d Excommunicat. in 6. Irregularitatem enim, D Cujus Romano Pontifici reſervatur diſpenſa- o, incurrit, qui in loco interdicto celebra- ret, ùt ſtatuit Bonifacius VIII. eod. Cap. I⸗ Jui. Etſi autem qui in templo polluto ſeu uuhe violato celebret, nullam ex illis Pœnis incur- N, rit. cxpers tamen peccati non eſt, càùm tex- In tus allatus dicat, eum temerariè agere; ad quæ verba notat Sylvius in 3. par. quæſt. 93. Sa- cerdotem hunc facere contra juſtam Eccleſie prohibitionem in re gravi: ex quo infert, ſi Epiſcopi conſenſus accedat, eum non Pec- care in templo polluto Miſſam celebrando. Cum 96 Seétio III. Cum eo conſentit Perſicus de Sacerdotis offi- cio lib. I. Dub. 12. Fusè id tractatum repe- rias in Collat. 16. Lucionen. tom. 5. quæſt. I. pag. 160. & ſeq. edit. anni 1685. Qu liceat horà Miſſam celebrare: De fructůs medii applicatione: Qui te- neantur ejusmodi fructum applica- re: Quædam diſcutiuntur, quæ a Miſſæ eleemoſynam pertinent. Tempus telebrandi Miſſam ab Auroro ad me: ridiem; ex æqualitate poteſt celebrari boræ iri- ente aute auroram, & poſt meridiem. Literæ ea de re S. Congregationis Nihil opus eſt hic de hora celebrandæ Miſſæ diſputare; niam Rubrica diſertè ait! Quacunque bord ub Aurora; & alibi: M’ſa privata ſaltem poſt Matutinam & Laudes qucd- cumique bord ab aurora eſee ad meridiem di ci poteſt. Univerſalis ccleſiæ conſuetudo eſt, in Pervigilio Nativitatis Jeſu Chriſti, ut poſt mediam noctem Miſſa Conventualis ce- lebretur. S. Pius edità Bulla 4. tom. 2. Bul⸗ larii antiqua omnia ſuſtulit Privilegia, quo⸗ rum vi quidam Miſſam ante mediam noétn in eodem Pervigilio celebrabant. -Equitaté qua- uidam. get pran triente Ebretur ton. 1. 4 Ubi ! gregatiot Pan, ir Ocealion Allte aun meridie 40 gua⸗ . debe ite lam à nedte fuunch/ 6 uan dorun ritar rag Mey in Rroen Sotr infine: iſi ubeum, onnu o poſle alrare Rkinde i De Saerifeio Miſſe. 92 ; Quadam, juxta eam, quæ etiam Romæ vi- Gmme get praxim, tolerari ſolet, ut Miſſa horæ n6 triente ante auroram, poſt meridiem ce- „lebretur, ut videre eſt in Edicto 13. noſtro tom. I. atque etiam in noſtro Edicto 1. tom. ee 4. Ubi Epiſtolam retulimus nobis à S. Con- ebene . n 1 q, gregatione Concilii Clementis XII. juſſu ſeri- e: ptam, in qua improbatur malus uſus Miſſam I ccaſione ſolemnitatis multas horas celebrandi r, ante auroram, multasque itidem horas poſt inem meridiem. D. Thomas 3. par. quæſt. 83. art. 2. ad quartum hæc eadem confirmat. Ad guartum dicendum, quòd regulaoriter Miſ- Ja debet celebrari in die, & non in nocte &c. ita tamen guòd principium diei accipiatur non d media nocte, nec etiam ab ortu ſolix, id eſt quando ſubſtantia ſolis apparet ſuper terramz ſed quando incipit apparere aurora: tunc enim quodammodo dicitur ſol ortus, in quantum cla- vitas radiovum ejus apparer &c. ſpecialiter ta-⸗ men in nocte Natalis Domini Miſſa celebratur Ar Vrer boc, quòd Dominus in nocte nutus eſt. Et Sotus in 4. ſentent. Diſt. 13. quæſt. 4. art. 2. in fine: Jam verò nunc temporis Natum tempus Mics celebrandis decurrit ab initio auroræ quocumque tempore anni uſque ad meridiem. Nonnullos tamen ait ex privilegio Apoſtoli- co poſſe Miſſam celebrare, aut celebrandarn curare ante auroram, & poſt meridiem, ae deinde invehitur adversàùs abuſum celebran- Afemn miun titn in di poſt elapſum tempus, quod præfinitum eſt. Quòd boc fut ad inſerviendum deliciis eorum, qui noctes aleis & erapulis vacando in dies vertunt, diétque dormiendo in noctes, non poteſt non eſſe vituperio dignam. De Miſſæ frultu. Miſſæ fructas triplex. Docet Scotus quodlibet. 20. art. 2. & 3. cujus doctrinam communiter ſequuntur C&- teri Theologi, atque ipia etiam recipit Ec- cleſia, ùt videre eſt apud Sotum de Juſtitia & Jure lib. 3. art. 2. Cordubam lib. I. qu. 3. Notab. 4. & Navarrum cap. 25. num. 92:, triplicem eſſe Miſſæ fructum; primum ge- neraliſſimum, cujus fideles omnes fiunt par- ticipes; alterum ſpecialiſſimum, quo fruitur Sacerdos; tertium, qui dicitur medius, quem- que iis Sacerdos applicat, pro quibus Sacri- ficium offert: quod etiam optime explicavit Cardinalis Bona in Tract. Aſcetico de Sacri- ficio Miſſæ cap. I. §. 4. Et quoniam multis nominibus poteſt aliquis teneri ad offeren- dum pro aliis Sacrificium Miſſæ, ſeu fructum medium, vel ratione Officii, vel oneris, Bene- ficio, quod poſlidet, adjecti, vel præcepit 5n. perioris, vel eleemoſynæ, quam acceperi 1 lingula hæc capita percurremus, Sacraru Romæ Congregationum vettigia ſecuti, præ- ertim ejus, quæ S. Tridentinæ Synoltt erpres Disvene Eeſtatem Dretandi Piarn leg leiplin Cuimnus ui eun baoerife ceder 8 loguens ul n⸗ Omnißir, velſugg, den ener iun 6 Animar, Aln etian bopulo agre gui cur Ppplicar Kkeſtis ſeenſa ris e non erner hen Ar unnt nlin 6er.2 onn De Sacrificio Miſſe. 99 interpres, cujus Decretis debetur ab omni- bus veneratio: ſola enim hæcCongregatio po- teſtatem habet Concilii illius mentem inter= pretandi; ejusque Decreta, ſi generalia ſint, viam legis obtinent, ſiquidem ad eam pertinet diſeipliuæ præcepta ſtatuere, ùt ſæpiſlimè do- cuimus in noſtris Edictis. Qui curam animarum babet, tenetur o erre Saerificium pro populo feſtis diebus. Quidcon- cedere ſoleat S. Congregatio Concilii, ſi Parochus pauper ſit. S. Tridentina Synodus ſeſſ. 23. cap. 1. loquens de iis, qui curam habent animarum Cum pracepto, inquit, divino mandatum Iit omuibus, quibus animarum cura commiſſa eſt, over ſuas agnoſcere, pro bis Sacrifccium offerre. Qui de morali ſcribunt Theologia, quæſtio- nem excitärunt, an verbis illis, pro his Sacri- Kcium offerre, teneantur, qui curam habent animarum, Miſſam tantummodòè celebrare, an etiam onus habeant applicandi Sacrificium populo ſibi commiſſo: in qua quæſtione S. Congregationis ſemper fuit ſententia, eum, qui curam animarum habet, teneri Miſſam applicare populo omnibus diebus dominicis & feſtis diebus ex præcepto, ſive Parochus ſæcularis ſit, ſive Regularis, ſive amovibilis, ſive non (nam & qui amovibilis eſt, anima- 3 C 2 rum 200 Sectio III. rum curam habet) ſive congruam habeat, ſive non habeat; illudque dumraxat S. con- gregatio concedit Parocho, ſi pauper ſit, ut etiam die feſto applicare poſſit Miſſam ei, qui ſibi eleemoſynam dederit, dummodèò cele- bret in Parochia, ne populus Miſſa careat, & alio die per hebdomadam Miſſam celebret; & populo applicet loco ejus quam applicare debuerat feſto illo die cùm eleemoſynam ac- cepit, ùt docuimus Edigt. 10. tom. I. quo vetera & recentiora S. Congregationis De- creta à Summis Pontificibus confirmata con- geſſimus. le Cathedralibus &&Collegiatis Miſſa Conven- zualis applicanda eſt non benefactori ſingulari, ſed benefactoribus in genere. Si Eccleſtæ juncta ſit Cura, debet feſtis dielus alia Miſſa populo applicari. In Cathedralibus & Collegiatis Eccleſüs Miſſa Conventualis, quæ ùt diximus, quo- tidie celebranda eſt, applicari debet Bene- factoribus generatim; ita ut ille hanc de ap- plicanda Miſſa obligationem non impleat, qui eam cuipiam ſingulari Benefactori applicet. Quodſi Cathedrali vel Collegiatæ Eccleſic juncta ſit etiam animarum cura, duplex om- nibus Dominicis feſtisque diebus ex præcepto celebranda eſt Miſſa, quarum Convenmtualis * Bene- Penekad bappli hoc on⸗ gua ſit, dere eſt ſagede fert S. Ab hoo venus in qvil legar⸗ Ci n Qurn nues 0 temn n Mongdan ümi Pto⸗ N C bende Cd At. Congr lem ſet onget 1e ſher — In bebet n wettt lineht nooh Mlce Gümcik N 1 n. 1 tiond . 4 Prmnas tn eſon 8 i Klon Ce⸗ jeh’ nie, in 1 eN (ooſen⸗ 14 = De Sacrificio Miſæ. 101 Benefactoribus generatim, parochialis popu- lo applicetur, nec ulla contraria conſuetudo ab hoc onere excuſat; cujusmodi conſuetudo ſi qua fit, malus uſus eſt & corruptela, ùt vi- dere eſt apud Meratum ad Gavantum p. 2. t. I. pag. 808. qui diſertiſſima & apertiſſima pro- fert S. Congregationis Reſponſa & Decreta. Ab hoc autem onere applicandi Miſſam Con- ventualem eæ tantùm Eccleſiæ immunes ſunt, in quibus non omnia concurrunt, quæ Col- legiatam conſtituunt, quamvis & divina offi- cia quotidie celebrentur, & miſſa cantetur. Quarum Cathedralium vel Collegiatarum te- nues opes ſunt, eæ poſſunt implorare facul- tatem non applicandi Benefactoribus genera- tim Miſſam Conventualem diebus feriatis, nunquam tamen obligatione ſublatà applican- di pro üsdem cunctis diebus feſtis ex præce- Pto. L S§. Cangregatio Coneilii, ſi Canonicatuum præ- bendæ tenues ſint, vemittere ſolet onus appli- candi Conventualem, non tamen feſtis diebus. Atque hæ ſunt regulæ, quibus utitur S. Congregatio Concilii, earumque executio- nem ſemper Epiſcopis commendat, cùm re- ſpondet relationibus, quas ad eam mittunt e ſtatu ſuarum Eecleſiarum. Cùm ſacræ G 3 hujus 102 Sectio III. hujus Congregationis nos Secretarii munere fungeremur, Capitulum & Canonici Carhe- dralis, nunc. Metropolitanæ, Eccleſiæ Fer- rarienſis contendebant, ſe ad Miſſam Conven- tualem applicandam minimè teneri; tum quèòd ab immemorabili numquam Miſſam ap- plicaverant; tum quèòd primò cujuslibet menlſis die non impedito Nocturnum Defun- Rorum cum laudibus recitabant, & Miſſam Mortuorum pro Benefactoribus generatim celebrabant. In Congregatione habita die 4. Martii 1719. eam cauſam propoſuimus, & in Folio, quod componi & typis vulgari ſo- let à Secretario, veteres S. Congregationis reſolutiones attulimus, quæ jubent, Cano- nicos Cathedralium quotidie Miſſam Conven- tualem Benefactoribus generatim apphicare. S. Congregatio die 18. Martii ejusdem anni reſpondit, teneri Qanonicos Conventualem Miſlam quotidie Benefactoribus generatim applicare, omni exceptione rejectà. Item, cùm eodem munere fungeremur, reſpondit S. Congregatio, petitionem rejiciendam Ar- chi-Presbyteri & Canonicorum Collegiatæ S. Euphemiæ Diœceſis Comenſis, qui cou- tendebant; non teneri ſe ad ejusmodi quo- tidianam Conventualis Miſſæ applicationem; At videre eſt in reſolutione diei 11. Maji 1720. Contra Bonaventura Epiſeopus Montis Pla- ſconis, cùm Diœceſim viſitarer, veritus eſt, ne ne Nae Mre cegebe eNtes Mlillarr Ciehus ventus ferede ſuimmu expot cellel greg⸗ ppont levin CNN.) Ginais Coos Mocel Gile, (e Nil sN Conko nem, modi ſuiſſe; i ſuſt Gatione Kexen Rgiaar lenulita rümunen niciCt⸗ Gete e nCoe ei,u M (N5 nmn D M Ceſtiil tucet glon Min. ſeim, 6wwld' ſ 6e De Sacrificio Miſſæ. 102 ne Sacerdotes quidam Parochiali Eccleſiæ Martæ, quam ipſe etiam Collegiatam eſſe credebat, ſub Canonicorum nomine inſervi- entes ſuo muneri deeſſent, propterea quòd Mifſlam quidem parochialem populo feſtis diebus applicabant, non tamen Miſſam Con- ventualem pro Benefactoribus generatim of- ferebant. Cauſam S. Congregationi propo- ſuimus die 29. Januar. anno 171 8. & rationes expoſuimus, quamobrem ea Eccleſia non eſſet cenhſenda inter Collegiatas; S. autem Con- gregatio die 1a. Februar. ejusdem anni re- ſpondit, cùm illa Eceleſia non eſſet verè Col- legiata, nullum eſſe onus celebrandi & appli= candi Miſſam Benefactoribus generatim. Car- dinalis Tanarius S. Concilii Decanus & Epi- ſcopus Veliternus in Oppido Core, cùm Dioœceſim viſitaret, Canonicos ejus Colle- giatæ, quos non applicare comperit quoti- die Miffam Conventualem pro Benefactori- bus generatim, Decreto ſuo applicare coëgit. Confugerunt Canonici ad S. Gongregatio- nem, contendentes, non teneri ſe ad hujus- modi applicationem; factum id nunquam fuiſſe; inopes eſſe Canonicatus vix Canoni⸗ cis ſuſtentandis pares. Cauſam in S. Congre- gatione die I4. Martii ann. 1722. retulimus, & exempla quædam adduximus aliarum Col- legiatarum, in quibus propter Præbendarum tenuitatem onus applicandi Miſſam Conven- G 4 tua- 14— Sectio III. Tualem ad dies feſtos ex præcepto contractum tuit: S. r greuetin propterea reſpondit, teneri quidem Canonicos applicare Miffam Conventualem quotidie pro Benefactoribus generatim, ſed iis remitti poſſe ejusmodi onus propter tenuitatem Præbendarum, dummo- do eam applicarent diebus omnibus Feſtis ex præcepto. . Regula ſtatuitur, quam ſequitur S. Congrega S tio Concilii. 4 Ex his, quæ hactenus expoſuimus, pa- tet, eam eſſe S. Congregationis Concilii regu- lam, ut Miffa Conventualis quotidie Benéfa- Koribus generatim applicerur in Cathedrali- bus & Collegiatis Ecclefiis, is verò, qui præ- eſt, pofſfit onus remittere, atque contrahere ad ſolos dies feſtos in iis Cathedralibus & Col- legiatis, quarum præbendæ inopes ſint; qui- bus etiam nunc regulis utitur eadem S. Con- gregatio. Expoſunt Archi-Epiſcopus Spa- latenſis in Relatione de fuæ Eccleſiæ ſtatu, Canonicos ſuæ Metropolitanæ fſolitos eſſt quotidie Miſſam Conventualem cantare, ſes non applicare Benefactoribus generatim. Nos Congregationis nomine illi reſpondimus, juberet Mifſlam Conventualem quotidie ap- plicari; quèòdſi præbendæ inopes eſſent, Ca- nonici ad S. Congregationem Poſtunkicta “ as ſing col mugere INis eyv Catione i, uorm teſpon nni, kibus Peare dendan ſolur Cntr . C Cga t dere guia lamer Veyen 2 DE. A . dl Alates Cönrrtenn lont Nre M eorce hnodie n 4 De Sacrificio Miſe. 10 5 fuas Converterent, Igitur cùm jam Secretarii munere defuncti, & ad Cardinalatum fuiſſe- mus evecti, fupplices libellos ad S. Congre- gationem miſerunt: eorumque causâ propoſi- tà, & præcedentibus S. Congregationis Reſo- Iutionibus ea de re per Secrêtarium expoſitis, reſpondit S. Congregatio die 22. Julii ejusdem anni, Canonicos debere quidem Benefacto- ribus generatim Miſſam Conventualem ap- licare, ſed poſſe iis permitti propter Præ- endarum tenuitatem, ut eam applicarent ſolùm diebus feſtis ex præcepro. Controverſia omnis ſublata per Apoſtolicas literas. 5 Cæterùm, ad ambiguitates omnes & ef- fugia tollenda, literas Apoſtolicas dedimus de re hac die 19. Auguſti 1744. quas integras huic inſerimus commentario, quamvis Bud quiddam ptæterea contineant, quod ipſum tamen non inutile fore ſperamus. Hier V'enerabilibus Fratribus, Patriarcbis, Archi= Epiſcopis, cunctiſqaue locorum Ordina- viis per Italiam conſtitutis. BENELDICTUS PAPA XIV. Um ſemper oblatas Nobis occaſiones Apoſtolica Scripta dirigendi ad Frater- nitates Veſtras libenter amplectimur, ur ſin- 5 er& 106 Serckio III. ceræ Nofſtræ erga Vos dilectlonis argumen- ta frequenter elucçeant; tum verò majori ani- mi alacritate idipſum præſtamus, cùm ad ex- citandum Fraternitatum Veſtrarum zelum pro conſervatione rectæ diſciplinæ in Clero regimini Veſtro commiſſo, præſentibus re- rum, aut temporum conditionibus commo- vemur. Nec enim impoſitum imbecillitari noſtræ omnium Eccleliarum ſollicitudinis ohus aliter (luſtinere Nos poſſe confidimus, quàm ſi Divini Qultús augmentum, atque exactam Kccleliaſticarum Sanctionum in ſin- ulis Diœceſibus cuſtodiam religioſæ vigi- Barium Paſtornm curæ, identidein inculcan- do, commendemus. Ffujus porro Epiſtolæ ad Vos ſcribendæ oc- caſionem Nobis atque argumentum in primis Præbet onus illud, quo ommbus animarum cu- ram gerentibus incumbit, applicandi Miſfam Parochialem pro populo ipiorum curæ com- miſſo; tum etiam applicatio Miſlæ Conventua- lis, quæ pro Benefactoribus in genere facienda eſt ab iis, qui Miſſas canunt in Eccleſiis Pa- triarchalibus, Merropolitanis, Cathedralihus, & Collegiatis; tum denique dehitum pſallendi, quo tenentur Canonici prædictarum Eccleſia- rum Choro afſiſtentes. Qujus quidem are⸗ menti minimè nova, ſed à Scriptoribus fre- quenter habita tractatio eſt; cumque ea fes in hujus Almæ Urbis Noſtræ Congreghii 22 nibus, Nibuk, Dertbilin Unnelium ejus Se Cobſirut lies dit Tüodem erez ean tnt, eo Pontige Drodatie münitnd tiatn. 4 u pen Portumg S, E. leibere, füm, II W v Seae notele⸗ veluri nodale ſtintio ru pt here v. um, it gue ler et⸗ ſoll s, m De Sacrificio Miſſæ. 1087 Sugm mibus, & potiſſimàm in Congregatione Ve- MutE nerabilium Frarrum Noſtrorum S. R. E. Car- chng dinalium Concilii Tridentini Interpretum, IuI cujus Secretarii munere olim in minoribus en conſtiruti multos annos perfuncti ſumus, mul- mmn toties diſeuſſa ac definita fuerit; quamvis ea- eτι rundem Congregationum Decreta plerumque bi eirca eam uniformia & ſibi conſona prodie- rint, eorumque Decretorum nonnulla etiam Pontificiam Præœdeceſſorum Noſtrorum apr Probationem & confirmationem meruerint; minimè tamen mirandum eſſer, eorum noti- tiarm ad ſingulos quoſque Veſtrům non ad- huc perveniſſe. Quapropter non modè 0- Portunum, verùm etiam neceſſarium duxiz õä Encyelicam hanc Epiſtolam ad- Vos ngin ſeribere, per quam, ſublata demum diverſa- nud ruin, in quas Scriptores abierunt, opinio: MH num varietate;, conſtans hujus Apollolicx IE Sedis ſententia prædictis de rebus cuilibet in- o noteſcat; & Fraternitatibus Veſtris quædam veluti normaaeregula ſuppetat, j-uxta quamy- nodales, aliasque Veſtras circa præmiſſa Con- ſtitutiones, Ordinationes, ſeu Edicta, quo- rum publicationem Vobis injungimus, diri- gere valeatis. Eorum verè executionenz, dum;, juxta ea, quæ in præſentibus tenenda atque ſervanda præſcribimus, omni, quâ de- cet, ſollicitudine ac vigilantià urgere ſtude- 6 bitis, minimè dubitandum vobis erit, ne ſta- tu. 108 Sestio III. tutorum Veſtrorum implemento obicem aut moram afferre valeant recurſus ad hujus No- ſtræ Curiæ Tribunalia forſitan habendi, ut- pote quos omnino rejiciendos eſſe præcipi- mus ac jubemus; quamobrem has ipſas Lite- ras Noſtras in ſingulorum Tribunalium Re- geſtis aſſervari volumus, atque ad earum præ- ſcriptum tam ipſorum Tribunalium reſolu- tiones, quam de Veſtris decretis, quæ ipſis præſentibus inheerentes edituri eſtis, judicia exigi, & conferri mandamus. Et quidem quod nuper enuntiavimus, ſacroſanétum Miſſæ Sacrificium à Paſtoribus animarum applicari debere pro populo ipſo⸗ rum curæ commiſſo, id veluti ex divino præ- cepto deſcendens, à S. Tridentina Synodo diſertè exprimitur ſeſ. 23 cap. I de Keformat. per hæc notabilia verba: Cùm præcepto Di⸗ vino mandatum ſit omnibus, quibus Alimarum cura commiſſa eſt, oves ſuas agnoſcere, pro bit Sacrifieium offerre. Et quamvis minimè de- fuerint, qui per inanes & frivolas interpreo- rationes hujusmodi obligationem àS. Synode mernoratam de medio tollere, vel ſaltem ex- tenuare contenderint; cùm tamen relata Con- cilii verba ſatis clara & perſpicua ſint, cum. que prædicta Congregat' ejusdem Concilii Um, interpretationi privativè prœpoſita conſtanter edixerit, eos quibus animarum cura deman- data eſt, non modò Sacrificium Müſſe cels- 774 rare, drar, ſe lo ſi d pro Plcatio dque ire Kebbos 4 Il m ſperel, nec non krisref Arüre Ne⸗ Unimus, Ins Secr eli Trie Fünns, Cddirann tanc de Juam: tranle blicis Gicte ſtunt, is eſt QOar nd in , Inue Ntorun De Sacrifcio Miſſæ. 109 me Prare, ſed illius etiam fructum medium pro hirN populo ſibi commiſſo applicare debere, nee Mect Wud pro aliis applicare, aut pro hujusmocdi Eeini applicatione eleemoſynam percipere pofſe; Nele Quodque magis intereſt, cùm hæc intelligen- tia à Prædeceſſoribus noſtris Romanis Ponti- ficibus approbata fuerit, & confirmata; ni- hil jam amplius ulli veſtrm deſiderandum un lennmg luumn *R ſupereſt, ut eam amplecti, eidémque obſequi, nec non illius promptam executionem in Ve- ſtris reſpectivè Diœceſibus omni ſtudio pro- curare debeatis. Neque Nos tamen, qui, ùt ſuperiùs in- nuimus, in minoribus adhuc degentes, mu- nus Secretarii prædictæ Congregationis Con- cilii Tridentini Interpretis plures annos obi- vimus, aliésque non paucos partim in An- Conitanæ Cathedralis, partim in Metropoli- und ranæ Bononienlſis, Patriæ noſtræ dilectiſſimæ, quam adhuc retinemus, gubernatione aſſiduè inh tranſegimus, non, inquam, Nos latent mulri- 6m, plicis generis effugia, per quæ nonnulli Præ- E dictæ obligationis implementum declinare ſa- „tagunt, quibusque proinde opportunè à No- bis eſt occurrendum. Cùm enim Sacrum Tridemtinum Conci- lium, ne Animarum cura negligatur, non uno in loco Epiſcopis mandet, ut quories- cumque opus fuerit, idoneos Vicarios cumm ANH“ certorum fructuum aſſignatione ad eandem M. curam 1eMe puoß iwr Snel Refrn 410 Sectio I. curam exercendam eligant ac deputent, u videre eſt in ſeſſ. 6. cap. 2. eſſ. 7. cap. . & n. ſeſſ. 21 cap. 6. ſeſſ. 2. cCap. 16.5 non rarò autem eveniat, ut aliquà Eceleſia Parochiali vacante, Vicarius pariter ad implenda hujus- modi Eccleſiæ onera uſque ad novi Rectoris electionem, ab Epiſcopo deputari debeat, eodem Concilio Tridentino id jubente ſeſſ. 24. cap. 18. de Reform., nonnulli ex hujusmodi Vicariis nituntur, ſe ipſos à prædiéta obli- gatione ſubtrahere, vel ex eo quod habituali curà penes alium ſeu alios reſidente, ipſi actua- lemm dumtaxat exerceant, vel quègd ipfſi ſint ad nutum amovibiles; vel ad breve tempus hujusmodi curæ ſint addiéti: ut nihil hic lo- quamur de Parochis Regularibus, qui à præ- dicta applicatione Miſſlæ pro Populo non- nunquam alienos ſe oſtendunt. Itaque mens Noſtra & ſententia eſt, ſicuti etiam pluries à prælaudatis Congregationibus judicatum fuir ac definitum, quòd omnes & ſinguli, qui actu animarum curam exercent, & noᷣn ſolum Parochi aut Vicarii Sæculares, verum etiam Parochi aut Vicarii Regulares, uno verbo, omnes & ſinguli, de quibus ſuprà dictum eſt, atque alii quicunque etiam ſpe- cifica, & individuà mentione digni, æqué teneantur Miſſam Parochialem applicare pro Populo, ùt præfertur, ipſorum curæ com- milſſo. 2 Non- No Cbiger coborn Gppete (etucdi (bi, tempo unqua ceden teſolu fKürmnat ſit,ar ſentin lcer curamn os ge etamin Dioe rod. Othinn appke⸗ Chramm Pulo deo ſ. 6d, 4 ecdi⸗ 12, 1l Ree De Sacrifcio Miſſcæ. ir Penl,l Nonnulli verò ad evitandum hujusmodi 5. obligationis implementum, allegare ſolent, ID congruos ſibi Parochiæ ſuæ redditus non Uhd ſuappetere; ali denique ad inveteratam con- Nami ſuetudinem confugiunt, fuſtinentes id neque n ſibi, neque deceiloribus ſuis, per longum uik tempus, quod immemorabile affirmant, bent unquam in uſu fuiſſe. Nos autem ad Præ- heE Ccedentes Prædictæ Congregationis Concilii E reſolutiones noſtram approbationem & con- UolEA firmationem extendimus ; & quatenus opus en ſit, auctoritate Apoſtolica iterum tenore præ- A entium decernimus & declaramus, quèd eE& licet Parochi, ſeu alii, ùt ſuprà, animarum ANt curam habentes congruis præfinitis redditi- Alin bus deſtituantur, & quamvis antiquâ ſeu lom etiam immemorabili conſuetudine in ipſorum wnen Dicœceſibus ſeun Parochiis obtinuerit, ut Mifla GmH pro Populo nen applicaretur, eadem nihil- “ ominus omnino in poſterum ab ipfis debeat Eh applicari. cel Dui tamen diximus, omnes animarum S“ curam habentes Miſſæ Sacrilicium Pro Po- . Ppulo ſibi commiſſo applicare debere, non ideo ſtatuere voluimus, eosdem aut quoti- diè, aut quotiescunque celebraverint, ad Prædictam applieationem pro Populo teneri. I Et quidem ſacroſancta Tridentina Synodus nrn Jeſſ. 23. cap. I4. Præcipit EpiEopis curare, ut Sacerdotes ſaltem diebus Dormicſien ſe NL. eſtis 112 Sectio III. Feſtis ſolemnibus Miſſarum ſacra faciant, autem curam babuerint animarum, tam fre- quenter, ut ſuo muneri ſatisfaciant, Miſſas gelebrent; in pluribus autem Synodalibus Epiſcoporum Conſtitutionibus novimus pro- vidè conſtitutos ac deſignatos eſſe dies, qui- bus animarum Paſtores Miſſas celebrare de- beant. At verèò Nos id unum in præſemti ſuſcepimus decernendum, quando nimirum lidem pro Populo celebrare & applieare te- neantur; & quamvis compertum habeamus id, quod alias à Congregatione Coneilii re- ſponſum fuit, Parochum nempe pinguibus redditibus dotatum quotidiè pro Populo ce- lebrare & applicare debere; eum verò qui uberioribus hujusmodi redditibus non gau- deat, feſtivis tantùm diebus id ipſum præ- ſtare teneri; cùm tamen pariter Nobis per= ſpectæ ſint tum controverſiæ ſuper hoc ipſo cxortæ, nimirùm ad quam ſummam pertin-= gere debeant Eccleſiæ Parochialis proventus, ut pingues, & uberes appellari poſſint; quo- niam pingues minimè habendi ſunt redditus, etiam copioſi, quibus tamen multiplicia gravia ſint onera adnexa; tum etiam multo- rum querelæ adverſus hujusmodi decretuin, tamquam plus æquo rigidum, excitatæ No- bis innoteſcant. Idcirco opportunum cen- ſemus Fraternitatibus Veſtris deelarare, No- bis abunde ſatisfactum fore, Vobisque de inde ince lar Clem Polo ee Alsque lej el i ulbet lom ſibi le ebe leceſlan lies, tuit, leheri bi Cot, Verbun ſoos in Na Lap. 4, em D ir n dienti⸗ b iit, Et kerum i not eſt imm Chriſti Iibas ſe Nerd e — fiin, Nn tun iun, A rocn oyinun eE veſetnr! in onin Pplenn ababen De Sacrifcio Miſſæe. 113. — inde ſatis eſſe poſſe, dum ii, qui animarum curam exercent, Sacrificium Miſſæ pro Po- pulo celebrent atque applicent in Dominicis alisque per annum diebus Feſtis de præce- Pto; cum prædicti Dominici, aliique Feſti dies ii ſint, in quibus juxta præceptum Con- cili Tridentini /ej. 5. cap. 2. ſeſſ. 24. Cap. 4. quilibet animarum curæ præpolitus Popu- lum ſibi commiſſum ſalutaribus verbis Paſce- re debet, docendo ea quæ ſcire omnibus neceſſarium eſt ad ſalutem; iidémque ſint dies, de quibus eadem Sancta Synodus ſta- tuit, ut moneat Epiſcopus Populum diligenter, zeneri unumquemque Parochiæ ſuæ intereſſe, ubit commoge id fieri poteſt, ad audiendum Lerbum Dei; & quibus Parochi ſubditos ſuos in Doctrina Chriſtiana erudire debent, Juxta id quod à prædicto Concilio in cit. cap. z. Epiſcopis præcipitur, ut nempe ſaæl- em Dominicis & aliis feſtivis diebus pueros in Aingulis Parochiis Fidei rudimenta, & obe- dientiam erga Deum & Parentes, diligenter ab iis, ad quos ſpectabit, doceri curent- Et quia in nonnullis Diœceſibus numerus dierum Feſtorum de præcepto, de Apoſto- licà noſtrà auctoritate & conſenſu, eatenus eſt imminutus, ut nempe in aliquibus Feſtis Chriſti fideles & Miſſam audire, & ab ope- ribus ſervilibus abſtinere debeant; in aliis verò Populo permiſſum ſit opera ſervilia geis H exer- — 214 Sectio III. exercere, firma remanente obligatione au- diendi Miſſæ Sacrificium; Nos, ut obortæ jam dubitationes circa omus applicationis Miſſæ Parochialis in hujusmodi diebus Fe- ſtis penitus eliminentur, ſtatuirnus & decla- ramus, quod etiam iisdem Feſtis diebus, quibus Populus Miſſæ intereſſe debet, & ſervilibus operibus vacare poteſt, omnes ani⸗ marum curam gerentes Miſſam pro Populo celebrare & applicare teneantur. Quia verò propria nonnunquam cxpe- rientia ſatis agnovimus, aliquos eſſe Paro- chos adeo pauperes, ut ferme ex eleemoſy- nis, quas à Fidelibus pro Miſſarum celebra- tione accipiunt, vivere cogantur; eos verè⸗; qui, Eccleſià Parochiali vacante, ad anima- rum curam exercendam, ſub Vicarü, ſeu Oeconomi nomine, deputantur, aliquibus in locis adeo illiberaliter tractari, ut exigui redditus ipſis conſtituti, & pauca incerta emo- lumenta eisdem obvenientia, ægrè ad eorum Vitæ neceſſaria ſufficiant; quod iis quoque non rarò evenire ſolet, qui in aliquibus Ec- Eleſiis, habituali curà apud alios manente, aKualis tantùm exercitio ſunt addicti; pro- indéque cum iſtis ſeverè nimis agi videretur;, ſi diebus Feſtis, quibus potiſſimum hujus- modi occaſio ſe offert, eisdem vetitum eſſet eleemoſyynam pro applicatione Miſſæ recipe- re. Idcirco Nos tam iſtorum, quàm illo- . rum run in lengu lere hr 0n dus pe pplien ⸗ firulti Verat⸗ Endl, mmodi, tecpe Quate Poſn Popul tochia Condit prade in uN nekas — niobe lt obon Prorh Cekioe e⸗ s den Ee, lN 10 goane ln Xkene mc As e AAaumt Cii 7 i uen eni An 1 nen “ 3 De Saerifcio Miſæ. du5 rum inopiam ſummoperè miſerantes, eis- démque, quantum Nobis integrum eſt, con- ſulere volentes; quamvis, ut ſuprà dictum eſt, omnes & ſinguli prædicti teneantur die- bus Feſtis Miſſam pro Populo celebrare & applicare; attamen, quod pertinet ad pra- nos Parochos egentes, unicuique velſtrum facultatem eonce imus, cum iis, quos re- vera tales eſſe noveritis, opportunè diſpen- ſandi, ad hoc ut, etiam diebus F. eſtis hujus- modi, eleemoſynam ab aliquo pio offerente recipere, & pro ipſo Sacrificium a plicare, quatenus id ab eo requiratur, liberé & lieitè poſſint & valeant; dummodo ad neceſſariam Populi commoditatem, in ipſa Eccleſia Ba- rochiali Miſſam celebrent; eà tamen adjecta conditione, ut tot Miſſas infrà hebdomadlam pro Populo applicent, quot in diebus Feſtis, infra eandem hebdomadam occurrentibus, juxta peculiarem intentionem alterius pii Be- nefactoris obtulerint. Quod autem ſpectat ad Vicarios ſive Oeconomos Eccle larum vacantium, cùm à Sacro Pridentino Concilio cit. ſeſſ. 24. Cap. I5. cuilibet Epiſcopo tribuatur facultas eos de- putandi & conſtituendi, cum vongrua, jus arbitrio, fructuum portionis Aſignatione; ve⸗ ruim erit, Ven. Eratres, cum iis agere; qui vacantis Ececleſiæ fructus exigunt, ut egenti Vicario, qui exiguà hujusmadi Gertorum 116 Seétio IIII. fructuum affignatione, paucisque incertis proventibus gaudeat, congruum aliquod augmentum præbeatur pro onere celebrandi & applicandi Miſſam pro Populo diebus Fe- ſtis. Quapropter pro iis locis, in quibus Eccleſiarum vacantium fructus ad commo- dum Cameræ Noſtræ Apoſtolicæ exiguntur, opportuna Theſaurario noſtro Generali man- data dirigimus, quæ is denunciare non præ- termittet peculiaribus dictorum locorum Gollectoribus, cum quibus Epiſcopi Eccle- ſiaſticæ noſtræ Ditionis, eæterorùmque lo- corum, in quibus, ùt præfertur, Eccleſia- rum vacantium fructus ad Cameram prædi- Ctam pertinent, officii ſui partes in eum finem, de quo ſuprà diximus, interponere debebunt. Ac demum, quoad illos, qui tanquam Vicarii, ſive perpetui, ſive ad tempus con- ſtiruti, animarum curam adminiſtrant, quæ apud alios habitu reſidet, ratione alicujus Hecleſiæ Parochialis, ipſorum Eccleſiis, ſeu Monaſterüs, Collegiis, aut Locis P'iis olim unitæ; quamvis à recol. mem. Prædeceſſore Noſtro S. Pio Papa V. præfinita fuerit certa ars fructuum hujusmodi Vicariis aſſignan- a, prout in ipſius Conſtitutione, quæ m- cipit, Ad exequendum, data Kalendis No- vembris anni 1567. diſtinctè ſtatuitur; nihil- ominus ubi preſeripta fructuum pPortio v nulle nllot Gis e 3 ebderm Vobis curnſte le ele Pvlo Vobis yno⸗ rum Atue gruan nem 2 Ftarer eeſſn mpert Wiſe N ter ganti 1 lueng Anda les ad iualem Eeror cPitur⸗ Urrehe Col e e ieen n dcl ecäcnn ddebael⸗ lin d onn etainn eNonp 1Loco obi tümmt 1, lik N eer 8 i eun lelhoten Awnc enpe De Saerifcio Miſæ. 115 nullo modo, vel non integrè Vicariis præ- dictis aſſignata reperiatur, vel etiam ubi ea, quæ ad normam prædictæ Conſtitutionis eisdem fuerit attributa, minimè ſufficiens à vobis reputetur, propter temporum cir- cumſtantias, & ſignanter pro implendo one- re celebrandi & applicandi Miſſam pro Po- pulo diebus Feſtis de præcepto; utendum vobis erit poteſtate, quam fecit Epiſcopis Synodus Tridentina ſeſſ. z. cap. 7., dum il- lorum arbitrio permiſit, juxta temporum, atque injunctorum onerum rationem, con- gruam prædictis Vicariis fructuum portio- nem aſſignare; quam ob cauſam Nos etiam Fraternitatibus veſtris, quatenus opus ſit, neceſſarias omnes & opportunas facultates impertimur; quibuscunque appellationibus, Privilegiis, aut eniionibus, ùt in eodem Concilio ſancitur, adverſus ea, quæ ſalubri- ter à vobis conſtituta fuerint, minimè ſuffra- gantibus. Hæc igitur circa Miſſam Parochialem ſta- tuenda, & Fraternitatibus veſtris denunci- anda judicavimus. Indéque gradum facien- tes ad ea quæ pertinent ad Miſſam Conven- tualem, neminem veſtrûm latere putamus Sacrorum Canonum ſanctiones, quibus præ- cipitur, ut ſingulis diebus in Eccleſiis Pa- triarchalibus, Metropolitanis, Cathedralibus, & Collegiatis tum horæ Canonicæ debitis . H 3 modo, 219 Secio III. — modo, & forma recitentur, tum etiam Miſſa Conventualis celebretur; quæ adeo claræ ſunt, ut nulla ſuper iis oriri poſſit dubitatio. Eaque de re perſpicuæ pariter, & per omnia uniformes exiſtunt reſolutiones ab hac Con- regatione Ven. Fratrum noſtrorum Conci- K Tridentini interpretum repetitis vicibus emanatæ, quas omnes Apoſtolicà auctorita- te noſtrà confirmamus & approbamus, ea- rum executionem vobis enixè inculcantes: ut ſcilicet Miſſa Conventualis, quæ ſingulis diebus canitur à Clero prædictarum Eccle- ſiarum, pro earundem Benefactoribus in ge- nere quotidie applicetur; eodem prorſus modo, quo Miſſam Parochialem ab iis, qui curam animarum gerunt, pro Populo ſibi commiſſo, ſingulis ſaltem diebus Feſtis de præcepto, applicari debere ſuperiùs decla- ravimus. Itaque date operam, ut falſam quorundam opinionem eliminetis, quam in aliquibus Eccleſis ejusmodi, ſive dolo malo, ſive per errorem invectam eſſe novimus: quèòd nempe dum Miſſa Conventualis pro certo aliquo Eccleſiæ Benefactore, vel gratt animi ergo, vel ex vi oneris impoſiti cele- bratur, & applicatur; ſatis impletum cen- ſeatur debitum applicationis Miſſæ Conven- tualis. Etenim hujusmodi debitum non qui- dem reſpicit ſingulares aliquos Benefactores, ſæd Benefactores in genere cujuslibet Eocle⸗ 0 1 6 ſey en Neade ſe M. beinen Pedkir N. Alioru diar eorur re ali Verlſa un ber, facere ſic lhe Peneß ilb in dr ſrod or. Vaba Tata beral guen caban dem Pro i Nd un ſi Aled n t bin Nperor PheC umC iis ii 4 euſeen e ſg Cum Ubsi en . 4 vis 4 u 3) C eddln ſen, Nn eni S De Saerifirio Miſſæ. 119 ſiæ, cujus ſervitio addicti ſunt quicunque in eadem ſive Dignitates, ſive Canonicatus, ſive Manſionariatus, ſive Beneficia Choralia obtinent, & Miſſam Conventualem ſuis re- ſpectivè vicibus celebrant. Neque minùs improbandam noveritis aliorum ſententiam, qui ſatis putant ſupra- dictam obligationem impletam eſſe, dum in eorum Eccleſiis pro Benefactoribus in gene- re aliquæ interdum preces fiunt, vel anni- Verſaria ſtatis diebus Sacrificia pro illis per- aguntur. Nemo enim id ſibi arrogare de- bet, ut impoſitæ obligationi alià rarione ſatis- facere poſſit, quàm eà, quæ à lege Eccleſia- ſtica multoties præſcripta fuit; nimirum Miſſam Conventualem ſingulis diebus pro Benefactoribus celebrando, eandémque pro illis in genere applicando, Profectò non ſolùm prioribus Eccleſizæ. ſeculis, verùm etiam temporibus haud lon- & à noſtra ætate remotis, (quod vos ex Hi- oria Eccleſiæ didiciſſe non dubitamus) ſer- vabatur olim in ſingulis Eccleſiis ſeries accu- rata omnium, & lingulorum, quorum li- beralitate unaquæque aucta fuerat, eorum- que nomina Sacris Diptychis, ſic enim vo- cabantur, ideo conſignata erant, ut eorun- dem recordatio nunquam interiret, utque pro iis tum preces funderentur, tum etiam Miſſæ Sacrificium offerretur; quam ob cau- H 4 ſam 120 Sectio III. ſam etiam prædictus Catalogus in plerisque Eccleſiis ob oculos Presbyteri celebraantis ap- poni conſuevit; licet iidem pii Benefactores im (ſuis Donationibus nihil penitus pro ſe pa- cti eſſent, ſed tantummodò pro peceatorum ſuorum remiſſione ſe bona ſua Deo offerre declaraſſent. Eccleſiarum ſiquidem Præſu- les preces pro iis imperandas eſſe duxerunt; quamvis illi propria hona offerentes ne ver- bum quidem ea de re feciſſent. Sacrorum hujusmodi Diptychorum uſus ſenſim defe- cit; ob idque in oblivione jacent alicubi com- lurium Benefactorum nomina. At non idcirco deſerere fas eſt uſum & diſciplinam orandi pro iis, & Sacrificium Miſſæ pro illis offerendi. Atque inde præceptum appli- candi Miſſam Conventualem pro Benefacto- ribus in genere, originem atque rationem deſumit. Quemadmodum verò, loquendo de Miſſa Parochiali, ſuperiùs dictum eſt, varias ex- cuſationes afferri ſolere, ad declinandam il- lius applicationem pro Populo diebus Feſtis de præcepto; ita pariter uſuvenit quoad ap- licationem quotidianam Miſſæ Conventua- is pro Benefactoribus in genere. Ut autem ſuperiores illæ, ſic etiam hæ poſteriores, providè è& medio ſublatæ fuerunt per op- portunas Congregationis Concilii Triden- tini reſolutiones, quas proinde in his etiam M aucto⸗ cerit m. No⸗ Cnluet Pria Ee 1e exin impnn etucd tüs ab ni ſu busin ſent, onere Drii C Kelialti enda Cnoni in leen etam chialen ventu deben care, cleſiæ lnoulis um ( ubas Uentur — De Sacrifcio Miſſæ. 72²1 plerige lehnanb Perekdn uſdkeß deunm Deochn Geakei eCnne Mes en cron elin lcabice A cninn Eimn Pendhe Ltuiane , Nit; Clinmme eh n e Cone U auctoritate noſtrà approbamus & -confirma- Nonnulli ſiquidem obtentu contrariæ conſuetudinis, etiam immemorabilis, in pro- pria Eccleſia vigentis, ſe ab hujusmodi one- re eximi poſſe ſibi perſuaſerunt. Verùm jam pluries reſponſum fuit, hujusmodi con- ſuetudinem, licet immemorabilem, quæ po- tiùs abuſus & corruptela dicenda eſt, nemi- ni ſuffragari. Alii à Miſſa pro Benefactori- bus in genere applicanda ſe excuſatos voluiſ- ſent, ex eo quod alio quopiam Miſſarum onere obſtricti inveniantur, vel ratione pro- prii Canonicatús, aut alterius beneficii Ec- cleſiaſtici, quod inſimul cum Canonicali præ- benda obtinent; vel quia, præter munus Canonici, ſeu Beneficiati, aut Manſionarii in Eccleſia Cathedrali ſen Collegiata, cùm etiam in eadem, vel in alia Eccleſia Paro- chialem curam exerceant, dum Miſſam Con- ventualem canunt diebus Feſtis de præcepto, debent pro Populo ſibi commiſſo eam appli- care; ac proinde nequeunt eandem pro Ec- cleſiæ Benefactoribus ſpecialiter offerre. Sed his quoque obviam itum eſt, jubendo ſingulis prædictis, ut Miſſam Conventualem, quam canunt, pro Eccleſiæ Benefactoribus in genere applicent; pro aliis verò, pro 6 quibus ipſi peculiariter Miſſam applicare te- nentur, alterum ſubſtituant, qui ipſorum H H 5 loce 122 Sedtio III. loco Miſſam hujusmodi celebret, applicét⸗ que. Arluliorum pariter exceptio fuit, quod Mil- ſa Conventualis non ſemper à Canonicis aut Dignitatibus celebretur, ſed aliquando etiam à Beneficiatis aut Manſionariis; quos minùs æquum videtur pro Miſſæ celebratione omni eleemoſynà carere, quæ unde deſumi valeat, ignoratur. Cui tamen rei pariter conſultum eſt, demandando, ut ea deſumatur ex Maſſa diſtributionum. Alii denique obtenderunt exiguitatem hu- jusmodi diſtributionem, quæ, ob detractam eleemoſynam quotidianam pro Miſſa Con- ventuali, ad nihilum ferè redactæ, vix foret ut ab aliquo curarentur, cum magno detri- mento ſervitii Eccleſiæ præſtandi. Triden- tina quidem Synodus ſeſſ24 cap. 15. Oppor- tunas rationes oſtendit, quibus Canonicalium Præbendarum inopiæ valeat provideri. Si verò deſignatam à Concilio viam, ut ferè evenire ſolet, nequaquam iniri poſſe contin- gat, reliquum erit ad Congregationem Con- eilii recefſum habere; cujus erit, perſpecto ex veſtris relationibus rerum ſtatu, auctori- tate Apoſtolicà à prædeceſſoribus Noſtris ei- dem impartità, & à Nobis etiam præſentium tenore confirmatâ, quotidianam Miſſæ Con- ventualis pro Benefactoribus in genere, ut Aliàs ad feſtos tantummodo dies reducere. Non — N Mro inunct Ventua ics Prater camus una, Miſtæ luaqu⸗ mam Tbus eſſe dem len las n eäd Poete bis Con ſtror poſit. an batlon gemr Kter⸗ Cori Bene lerat, cott Cnnonci nunhen tu hritten eCnme ercol tur e! guſert P ere M , N p. Een ch Co. Nol ln, 1 ⸗ nien n, e N nkilt ir⸗ e nend telween De Sacrificio Miſſæ. 123 Non modò in Eccleſiis Patriarchalibus, Metropolitanis, Cathedralibus, Collegiatis injunctum reperitur, ut quotidie Miſſa Con- ventualis in eisdem canatur, ſed etiam in Ru- bricis Generalibus, quarum exactiſſimam Fraternitatibus Veſtris cuſtodiam commen- damus, præſcribitur, ut certis diebus non una, ſed binæ, atque etiam aliquando tres Miſſæ Conventuales uno die celebrentur. Itaque cùm nuper à Nobis dictum fuerit, pri- mam Miſſam Conventualem pro Benefacto- ribus in genere celebrandam & applicandam eſſe; nunc expendendum ſupereſt, àn earun- dem Eccleſiarum Capitula Jurisdictioni Ve- ſtræ reſpectivè ſubjecta adigere debeatis, ut alias quoque Miſſas, ſi plures, ùt præfertur, celebrari contigerit, pro Benefactoribus in genere ſimiliter applicent. Hujusmodi quæſtio ab aliquibus ex Vo- bis Eccleſiaſtico Zelo flagrantibus ſupradictæ Congregationi Venerabilium Fratrum No- ſtrorum Concilii Tridentini interpretum pro- Poſita eſt. Jamque ante illius propoſitionem compertum fuerat, aliàs ab eadem Congre- gatione reſponſum fuiſſe, concedendam eſſe exemptionem ab onere applicandi ſecundam & tertiam Miſſam Conventualem pro Bene- factoribus in genere, attentà Canonicatuum & Beneficiorum tenuitate; ex quo inferri Ppo- terat, hujusmodi applicationis debitum ma- . nexre, 124 Seslio III. nere, ubi de Eccleſiis pauperibus non age- retur. Verùm eùm hanc definiendæ quæ- ſtionis regulam apud prædictam Congrega- tionem non admodùm veteri obſervantià fir- matam probè noverimus, cumque hujuſce dubii ſolutionem eadem Congregatio nuper judicio Noſtro remittendam eſſe cenſuerit; Nos ita judicamus, idque Vobis tenendum indicimus; laudandos nempe & confirman- dos eſſe, quotquot ſponte ſuà ſecundam aut tertiam Conventualem Miſſam pro benefacto- ribus in genere applicant; qui verò idem agunt ex vi conſuetudinis in ipſorum Eccle- ſia vigentis, iis imperandum, ut in ea con- ſuetudine perſeverent. Ubi verò id uſu re- ceptum non invenitur, liberam omnino ſe- cundæ tertiæque Miſſæ Conventualis appli- cationem celebrantibus relinquendam eſſe, dummodò in commemoratione pro Defun- tis, Eccleſiæ Benefactorum in genere non obliviſcantur. . Huie demum Epiſtolæ Noſtræ finem im- ponentes, Fraternitates Veſtras enixè horta- mur, ut maximam curam & vigilantiam in id conferatis, ut in Eccleſiarum Veſtrarum Choris, præter devoram celebrationem, debitamque applicationem Miſſæ Conventualis, Horæ Ca- nonicæ non præproperè, ſed exactè, Pausi nempe interpoſita, & maximà, quà decet, reverentia, ac religione canantur. Equidem . ſcimus, ſoims, GMaibus Nionem Ipplere Aſtunt nnrel is in dinior Cent Cllaris, num pr mn ſeſ. Canon er eort ſencum reveen Juepe modo recep illos nio i Tien- n ſt; tut 1igue berett tarchal lhanri Wum re Abu, — dison Menle er mCngr⸗ bemunnit nale we tegion 6lebenn M deunnt Obenet⸗ Vero E UI 1 j e dul ninaſ⸗ Clse odamn 3 nole genen⸗ De Sacrifio Miſſæ. 125 ſcimus, im aliquibus Merropolitanis & Cathe- dralibus Eceleſiis, inter Canonicos eam opi- nionem invaluiſſe, ut ſe munus ſuum ſaris implere contendant, dum Choro præſentes aſſiſtunt, licèt ipii ſibi ſilentium imperent, neque pſallentibus Beneficiatis aut Manſiona- riis in cantu ſe adjungant. In hujusce verèò opinionis confirmationem adduci ab iisdem ſolent inveteratæ conſuetudines, ſtatuta pe- culiaria, aut etiam prætenſa Eccleſiarum ſua- rum privilegia. At cùm Synodus Tridenti- na ſeſſ. 22 eap. I2. loquens de Dignitatibus & Canonicis, qui Choro intereſie debent, unum ex eorum officiis eſſe dicat, in Choro ad pſal- tendum inſtituto, Hymnis & Canticis Dei nomen veverenter, diſtincte, devotéque laudare; cum- que pauca omnino ſint Capitula, in quibus eo modo à Canonicis in choro aſſiſtitur, ideôque receptæ in univerſa Eccleſia diſciplinæ paucos illos adverſari dignoſcatur; cùm inſuper opi- nio illa nunquam in Congregatione Concilii Tridentini interpretationi præpoſitâ exami- nata ſit; quin ſtatim exploſa fuerit, & impro- bata; quamvis præſumptis conſuetudinibus, aliisque fundamentis & rationibus innixa per- hiberetur, Canonicis etiam Eccleſiarum Pa- triarchalium hujus Noſtræ Urbis ſuper hoc inſtantibus; cùm denique idem judicium pro- latum reperiatur à pluribus Conciliis Provin- cialibus, ab hac etiam Apoſtolicea Sede appro- atis 126 Seétio III. Patis & confirmatis; nihil jam reliquum eſſe videtur, quominus pauciores univerſorum legi ſe accommodent. Equidem minimè No- bis compertum eſt, quo peculiari titulo ſuf- fulti perſuaſum habeant unius vel alterius Ec- clefiæ Canonici ſe muneri ſuo ſatisfacere ſimplicem in choro afſſiſtentiam, ablane Di vinæ Pſalmodiæ cantu. Verùm nifi illis præ- ſtèò ſit Apoſtolicum non præſumptum velab⸗ rogatum, ſed legitimum ac vigens privile- gium ſive Indultum, jure ac merito verendum eſt, ne iſti, dum ita ſe gerunt, Præbendarum ac diſtributionum fructus minimè ſuos faciant & conſequenter ne ad eorum reſtitutionem teneantur. Quapropter Veſtrum erit, Ve- nerabiles Fratres! hæc omnia illis aperire;, ut neque Nobis, neque Vobis apud divinum Judicem fraudi ſit, ſi in hujusmodi re, quæ tanti eſt momenti, utpote quæ ad ipſius Dei cultum proximè ſpectat, abuſus & corrupte- las, quas arguendo & increpando evellere de- bebamus, diſſimulatione ac ſilentio Noſtro foviſſe & confirmaſſe inveniamur. Interes Frarernitatibus, Veſtris, quas intimo cordis affectu complectimur, Apoſtolicam Benedi- Qionem amantiſſimè impertimur. Datum Romæ apud S. Mariam Majorem die 19. Au- guſti 1744. Pontificats Noſtri an. quarto. .4* Di . Ha tcand le eadt ſelex holito⸗, o god Ceperi put at gui Be ejebra o ann Utelic dnch Regil Pelm iſ⸗ verit, Lu F Rligen Cendi ar neke — Kiguume hetn Lmmnnimel niint Alein! itſen Arl NUR Wun els tmett ted osſ eliuun oli, 4 6 Mern Gin te Aiſe Aen en K 1 De Sacrißtio Miſſe. 127 — — De 'bligatione applicandi ex Beneficio, vel ex præcepzo Superioris, vel ex accepta eleemoſyna. Hactenus de obligatione locuti ſumus ap- plicandi Miſſam ex ipſo munere; nunc verò de eadem obligatione diſſeremus, quæ oritur vel ex onere ipſi beneficio ſeu Capellaniæ im- poſito, vel ex præcepto Superioris, vel ex eo quèd Sacerdos pro Miſſæ applicatione ac- ceperit eleemoſynam. Quod ad primum ca- Pput attinet, oritur quæſtio, an ſi Fundator, qui Beneficio vel Capellaniæ onus impoſuit celebrandi Miſſam, de applicatione ejusdem pro anima ſua ne verbum quidem adjecerit, intelligi debeat impoſuiſſe etiam onus appli- candi ſibi Miſſam. D Regula S. Congregationis. In Fundatione Ca- pellaniæ cenſetur appoſitum onus applicandi Miſſam Fundatori. Quid ſi Fundaior injun- xerit tantiam, ut Sacerdos oret pro anima ſua Quid ſe quaſdam Miſſas juſſerit applicari, 31. quaſdaln celebrari 6 8. Gonsrehacionk- Concilii regula eſt, in. telligendum eſſe appoſitum etiam onus appli⸗ candi animæ MiſſamlInſtitutoris ſeu Fundatoris Benefieii ſeu Capellaniæ. Nai erſi juxta Re- 24 gulam 128 Seblio III. gulam 57. de Regulis Jur. in 6. Contra eum, gui legem dicere powit apertius, eſt interpre- zatio facienda; tamen juxta 4 Re ulam eod. Tir. Iuſpicimus in ol'ſcuris quod 3 veroſimi- jius. Porro veroſimilius eſt, eum qui Be- neficium ſeu Capellaniam fundaverit, &onus celebrandi Miſſam impoſuerit, voluiſſe cam- dem etiam ſibi applicari Notiſſimaeſt S. Con- gregationis Reſolutio in Cuuſa Tinen. Appli- cationis Sacrifcis die 18. Auguſti 1668. in lib. Decretorum fol. 61. ubi hæc habentur: Ex diſpoſitione teſtamentaria antiquitus facta d pio T ſtatore reperizur fundata quedam Capellania cum onere Capellano pro tempore ſacrum faci. endi ſingulis dominicis aliique feſtivis diebus, nullä adjectd geclaratione ad cujus ſußfragium applicandum eſſet ſacrißcium. Ideo Epiſcopus Ii- nen. ſupplicat, per ö. Congregationeni declara- ri, an eJusmodi ſacrifitium applicandum ſit ro anima ipfius Teſtatoris an verò adlibitum Ca- pellani, uti hactenu factum eſſe comperiit. Die 18. Auguſti 1668. J. Congregatio Conci- lii reſpondit, applicundum Ae ſaerifcium pro anima Teſtatoris. In privata quidem cauſa ita S. Congregatio reſpondit; ſed regula e eneralis, præſumi, eum, qui Beneficium zu Capellaniam inſtituerit, & onus celebran- di Miſſam adjecerit, null mentione factàap- plicationis, voluiſſe Miſſam applicari animæ ſiæ. . Quamobrem ad eumdem modum ſem- . per er l ſipro Pnnrii Ge cah dums. ejosde Benek ONere de ap Milan furis præſu ſerit, Cari, Nexe mnode Quancdh Odl Fund quie Nm lis, gt Na re Cechar⸗ atione n ſi . Pelann de⸗ verl Pple CIen iunt egllntt 1 efes enn gol n ſatul ,n ln Oihimd , Noriel Menbn 8 Aan e A en N wan⸗ 5 De Sacrifcio Miſſe. 129 Per S. Congregatio reſpondit ad ejusdem ge- neris ſupplicationes, quod ipſi oſtendimus in ſcripto pro Congregatione habita die 12. Fe= bruarii 1718. in Cauſa Ferrarienſi, in qua & de eadem re agebatur, & ad eumdem mo- dum S. Congregatio reſpondit die 26. Martii ejusdem anni. Diximus præſumi, eum qui Beneficium vel Capellaniam fundaverit cum onere Miſſam celebrandi, nec verbum ullum de applicatione ejusdem adjecerit, voluiſſe Miſſam applicari animæ ſue. Cùm autem Juris regula ſit, præſumptionem à validiore præſumptione vinei, idcirco ſi Fundator juſ- ſerit, certum ſibi Miſſarum numerum appli⸗ cari, de aliis verò nihil ampliùs dixerit, quàm ut eæ celebrentur, ex hoc diverſo loquendi modo diverſa oritur ratio: quamobrem ali- quando S. Congregatio reſpondit, nullam obligationem eſſe applicandi eas Miſſas quas Fundator dumtaxat juſſerit celebrari, nes quidquam dixerit de earum applicatione. Nam præſumitur, eum, quemadmodum in iis, quas voluit ſibi applicari, diſertè id juſſit, ita reliquarum, de quarum applicatione nihil declaravit, voluiſſe Sacerdoti liberam appli- cationem relinquere. Orta eſt etiam dubitatio, an ſi Fundator juſſerit Beneficiatum ſeu Ca- pellanum pro ipſo orare in Miſia quam cele- braverit, verbum illud orare importer onus applicandi Miſſam Fun datori? §. Congrega- 119 130 Secio III. tio, dum Nos à Secretis eſſemus, affirmando reſpondit in Cauſa Vemimil. die 27. Apri. 1700. Gubernatores humiliter ſupplitant pr declara- zione, an Sacerdos ad cel brationem Miſæ eligen- dus teneatur illam applicare attentis verhis Teſtautoris, & in ea orare pro anima ipfus Teſtatoris, nullä factä mentione applicationif, cùm aliud ſit orare, aliud Miſſam applicare & S. Congregatio reſpondit, Suacerdot,m tene- vi ad applicationem Miſſe Si verò Fundator Capellanias aliquot inſtituiſſet cum onere ſibi applicandæ Miſſæ, aut ſuis Conſanguineis de- functis, aliud autem Beneficium ſeu Capel- lariam inſtituerit, ubi onus Beneficiato ſeu Capellano impoſuerit orandi pro anima ſua; tum locus fit argumento deſumpto è diverſo modo loquendi, ac dicendum, Fundatorem, ubi juſſerit pro ſe orari, non impoſuiſſe onus applicandi, ſed voluiſſe duntaxat, Sacerdo- tem ad Memento commemorationem facere ſuĩ, quemadmodum reſpondit S. Congrega- tio Concilii in Cauſa Ferrarienſi die 11. Ju- nii 1700. Si Sacerdos juſſus d Superiore M'ſam applicare certæ perſonæ, applicet alteri, quæritur, cuinam proſit applicatio. Poteſt Sacerdoti ſibi ſubjecto Superior Præcipere, ut Miſſam, quam celebraverit, ap- — De Sacrifcio Miſſe. 1 31 and applicet huic vel illi perſonæ. Si Saccrdos Mn . iſſam alii applicet, inobedientiæ ſe alligat: N ſed quæſtio eit, cuinam applicatio proſit, illine cui Sacerdos applicavit, an ei cui ex NIH Superioris Præcepto applicare debuiſſet. Quæſtionem hanc tractat Paſqualigus de Sa- Me crificio Miſiæ 183. ubi Scriptorum utrique S ſententiæ ſuffragantium auctoritates conge- N rit, ſed communis ea videtur eſſe, applica- ö= tionem ei Prodeſſe, cui Sacerdos intendit ap- un plicare, non enim Sacerdos Sacrificii dum- is taxat miniſter eſt, ſed etiam Diſpenſator vi GE ſuæ Ordinationis; itaque ut in conficiendo ink Sacramento ab authoritate non pendet Supe- umii rioris, ita poteſtatem habet ei Sacrificium ap- Dten Pieand, cui voluerit. Vide Clericatum inen Deciſ. 36. num. 25. de Sacrific. Miſiæ. Eam- Nület dem quæſtionem accuratè diſeutit etiam Car- ,N dinalis de Lugo de Sacram. Euchar. diſp. 19. Gen? ſect. 10. num. 210. & ſeq. qui docet, Deum C ad imtentionem reſpicere, quam Sacerdos de“ habuerit, non quam habere debuiſſet vel ex Præcepto Superioris, vel ratione eleemoſy⸗= næ. , De Miſſa applicanda propter acceptam cleemo- BGinam ſex regulæ ſtatuuntur. . Frequentior eſt obligatio applicandi, quæ mmd oritur ex accepta eleemoſy'na, quam Sacer- I 2 dos 182 Sectio VII. d pro applicatione acceperit. Atque mul- ta ſanè hanc in rem dicenda eſſent; ſed eùm de hoc argumento abunde locuti ſimus Edicto 15. t. 3. juvabit illinc pauca quædam repetere, atque in hunc locum conferre Ac primò non eſt immunis ab applicanda Miſſa is, qui elee- moſynam acceperit minorem etiam, quàm quæ ſit Taxa Diœceſana. II. Qui à pluribus plures exiguas acceperit eleemoſynas pro celebratione & applicatione, tot tenetur ce⸗ lebrare & applicare Miſſas, quot eleemoſynas juxta taxam Diœceſanam cumulus ille exigua- rum eleemoſynarum ſuppeditaverit. III. Qui eleemoſynam acceperit tax Dioœceſanà ma= jorenn pro una Miſſa, ſi ab aliis Miſſam ce⸗ ebrari curet, tenetur quidquid acceperit, tradere Sacerdoti celebranti; etiamſi hune moneret, ſe pinguiorem eleemoſynam acce- piſſe, volentique & conſentienti minorem eleemoſynam offerret. IV. Etſi fructus me: dius Sacrificii, quem Sacerdos poteſt, cui vult, applicare, ſatisfactorius ſit & impetra- torius, non licet duplicem eleemoſynam ac- cipere, alteram ut applicetur fructus ſatisfa⸗ Corius, puta alicui defuncto, alteram ut ap- Plicetur fructus impetratorius exempli causà alicui infirmo. V. Non poteſt Sacerdos acci- pere eleemoſynam, ut alicui applicet fruétum ſpecialiſſimum, qui ſibi At ſacrificanti debe- rur. Poſtremò Sacerdos, qui quoquo m 0 len po Elebre 1 V gi. ſee i⸗ dere e l Dem mod ſuitn Mocpr Crum termmitt d.— Cerd poſin ſynan denti o e D union lilmn 4 lones 1639. — Acgeent n Ec⸗ onuloe Anlehein epemin i lan di R leten eeno een . M Clnnit Mn Keiern Cnm De Sacrifitio Miſſæ. 122¾ do teneatur certis diebus applicare Miſſam „ non poteſt eleemoſynam ab aliis accipere pro celebranda & applicanda iis Miſſa iisdem die- bus. Vide etiam Tournely prælection. Theo- logic. de Sacram. Euchar. par. 2. Pag. 349. & ſequen. edit Pariſien. anni 1729. . Qui habet onus tantùm celebrandi, poteſt acci- pere eleemoſynam pro Miſa applicanda. Miſſa applicari debet eo tempore quo offerens vult applicari. Eam etiam eodem Edicto noſtro quæſtio- nem pertractavimus, an, qui habet onus ſolum- modèò celebrandi, pro quo eleemoſynam con- ſequitur, poſſit aliam eleemoſynam accipere pro applicanda Miſſa. Nos illuc Lectorem no- ſtrum amandamus. Monere tamen non præ- termittimus, quasdam reperiri Reſolutiones S. Congregationis, quæ declaravit poſſe Sa- cerdotem, cui celebrandi onus dumtaxat im- poſitum eſt, aliam pro applicatione eleemo- ſynam accipere, ùt videre eſt in Cauſa Tri- dentina 13. Julii 1630. Ad primum veſpondit; non poſſe eieemoſynam vecipere, & duabus ob- lationibus unica Miſſa ſatisfacere, niſi in fun- datione cautum ſit, quòd non teneatur Sacrift- cium applicare. Cum eà conſonant Reſolu- tiones aliæ in Cauſa Pientina die 14. Maji 1639. in Cauſa Peruſina 12. Novemb. ises 1 3 134 Secio II. & Vicentina 23. Auguſti 1642. Duo verè huc adjicienda exiſtimavimus: primum eſt, qui eleemoſynam acceperit pro Miſſæ appli- catione, eum teneri non modò eleemoſynam offerenti Miſſam applicare, ſed etiam appli- care eodem tempore, quo offerens ſibi ap- plicari pro rerum ſuarum conditione petit; ita ut, ſi Sacerdos Miſſam celebret & appli- cet extra illud tempus & extra offerentis op- portunitatem, teneatur eleemoſynam reſti- tuere Fingi poteſt caſus in hunc modum: Quidam eleemoſynam præbet, ut ſibi Miſſa celebrerur & applicetur, ut Deus lumine ſuo Iudicem illuſtret, qui in quadam ipſius offe- rentis Cauſa ferre debet ſententiam. Si poſt latam ſententiam Sacerdos celebraverit, pro- fectò obligationi defuit ſuæ, & tenetur elee- moſynam reddere. Vide Cabaſſutium in Theoria & Praxi Juris Canonici lib. 6. cap. 14. num. 18. Non poteſt applicari Miſſa ei, qui primus eleemoſynam præbuerit, ſuſpenſo interim fru- tu Sacvificii. De applicatione Miſſæ ex eleemoſyna. Sylvii doctrina. Alterum, quod adjicimus, eſt, Sacer. dotem, qui non habet onus applicandi Miſ- ſam, non poſſe eam celebrare & applicare mo- „ juxta ejus intentionem, qui ſibi primus elee- mohen Gvonc⸗ Eenfiam e, lane Nregatl lon lie ti app ynam jusm Haben de San kalis lb. 2. earum t Dea Cretum Dr.2. Cliſe.) N. um Pr yim Antye Krudits le qui ione kbrar letion — Doo ſen mmme, llem ennh tumgi engligs lonetit enti⸗ umn oN ſbil lumies Püneh n tor ee⸗ innt e giß tm u in in D De Saerifcio Miſæ. 193 ½ moſynam præbuerit. Quæ quidem quæſtio quondam inter Doctores in utramque ſen- tentiam, ùt fieri ſolet, abeuntes diu diſputa- ta, tandem poſt maturum examen à S. Con- gregatione deciſa eſt. Pronunciavit enim, non lieere Miſſam celebrare cum intentione ei applicandi, qui primus obtulerit eleemo- ſynam, idque Decretum approbavit Clemens VIII. atque edidit Paulus V. ut nullus jam ejusmodi ſit locus controverſiæ. Videantur Habert Theolog. Dogmat. & Moral. tom. 5§. de Sacram. Euchar. cap. 16. quæſt. 9. Na- talis Alexander Theolog. dogmat. & Moral. lib. 2. de Sacram. Euchar. art. 6. Regula 2. earum quæ ad praxim pertinent, Clericatus cit. Deciſ. 36. num. 21. Integrum verò De- cretum referr Marchinus de Ordine Tract. 3. Par. 2. cap. 31. num. 9. & Paſqualigus de Sa- crific. Miſſæ quæſt. 168. Num liceat Miſſæ applicationem anticipare. Franeciſcus Sylvius, quem ſæpiuſculè ci- tavimus, tom. 5. ſuorum operum editionis Antverpien. Oratione II. & 12. hanc fusè & eruditè ſuo more traétat materiam. Atque ille quidem non negat, quin Sacerdos, qui ratione Beneficii tenetur duas vel tres Miſſas celebrare in ſingulis hebdomadis, poſſit anti- cipatione quàâdam temporis duas vel tres ce- I 4 lebra- 136 Sectio III. lebrare Miſſas, quæ illi celebrandæ eſſent in hebdomada proximè ſequenti. (is enim gratior eſſe poteſt debitor, quàm qui argen- tum prævertit ſolvere? Quod tamen ita in= telligendum eſt; ut ſi ex Beneficii vel Capel= laniæ inſtitutione appareret, voluiſſe inſtitu- torem in qualibet hebdomada duas vel tres Miſſas celebrari, vel ut quædam Altaria Miſ- sà non carerent, vel ne cui Vico aut Pago certis quibusdam diebus Miſſa deeſſet, ex his ſimilibusque circumſtantis conjiciendum fſit, inſtitutoris voluntatem anticipatæ ſatisfactio: ni Miſſarum adverſari. Caſum deinde Syl= vVius expendit ejus Sacerdotis, qui nulla ob- ligatione obſtrictus applicandi Miſſam, tamen eam celebrat, Sacrificii effectum ſuſpendens; quem poſſit illi applicare, à quo oblatà elee- moſynà rogatus fuerit cCelebrare, & ſibi ap- plicare; vel celebrat & actu applicat Miſſam ei, quem leus probè novit ab illo petiturum celebrationem & applicationem Miſiæ. So- lidiſſimis autem Theologiæ rationibus probat- in neutro caſu licere Sacerdoti eleemoſynam accipere; ob id maximè, quòd neſcio qui ſordidum in ea re appareat, & nonnihil lub- oleat avaritiæ, quam in S. Sacrificio tantope- re deteſtatur Eccleſia. Quia verò Decretum illud, quod ſuperiùs attulimus, nonnemo arbitratur conditum pro Hiſpania, nec ad Bel- gium propterea attinere, ſic ait.: MWeque 8 — — ir l u etudh lez⸗ lileliu ſo . (Am dortie orben/ lium eni ui⸗ mwita, Gin lber a Heur Ver al Nara tiam meme rum t Ppplie leſpor de elen Undis amennn ciſe Oolen du nA ſſco A Geelene aenti E li n btidk Min iphktl Dehek tr onbaf⸗ elen N Amme, fhe, Ferd 1 nis, 1 ii,let 1: N De Sacrvificio Miſſ. 237 cus veſpondendi eſt, Bullam iſtam pro Hiſpa- niis latam eſſe, & non pro Belgio: conſede- ran um quippe eſt, eam idcirco præditctam con- Juetudinem improbiſſe, & abolendam præce- piſſe, quia multis nomninmhus eſt periculoſa, quia Pidelium ſcandalis & fenſtonibut obnoxia, quia nova, && vetuſto Eccleſtæ more abborrens: Cùm igitur iſtæ rationet non ſint pro Hiſpania particulares, ſed toti Eccleſiæ per univerſum orbem deſperſæ rommnunes, zꝛn omnihbus Eiqe- lium regionibus vigere debet ipſa Bulla, im (etiam ed ſecluſa) id quod in ea mandatur. Qui habet unus applicandi, non teneiur in Na- tivitate Domin: appli are niſi unam Miſſams & in Commemoratione Defunctorum cenſetur liber ab obligatione applicandi. Parochus te- netur in Nativitate tres Miſſas celebrare, an verò ab ipſo, ut in Catbedralibus, tres Miſ- Jæe ſint applicandæ, adbuc incer- Quæritur, utrùm is, qui onus habet Mif- ſam quotidianam applicandi, teneatur in die Natali Chriſti Domini etiam ſecundam & ter- tiam Miſſam applicare; & an in die Com- memorationis omnium Fidelium Defuncto⸗ rum teneatur Miſſam illi applicare, cui debet applicare quotidie. Prima quæſtio ſolvitux reipondendo, eum, qui habet onus Miſſæ I 5 quo- 138 Sectio III. quotidianæ, teneri unam dumtaxat applica- re in Feſto Nativitatis Jeſu Chriſti, nii fortè inſtitutor diſertè juſſerit, tres Miſlas ſibi eo die applicari. Fraxinellus de Sacerdot. ob- ligatione ad Miſſam ſect. 4. concl. 4. §. 21. Diana edit. Coordinatæ t. 2. Tract. I. Reſol. 64. n. 2. Paſqualigus de Sacrificio novæ Legis t. 2. quæſt. 1033. num. 2. & 3. Quod verò ad ſe- cundam quæſtionem attinet, Averſa quæſt. II. de Euchar ſect. 18. putat, eo die ceſſare onus Capellaniæ quotidianæ, ideoque Capel- lano licere Miſſam eo die applicare vel omni- bus Defunctis, quod eſſet optimum, vel pri- vato defuncto. Paſqualigus quæſt. 1134. contendit, eo die quotidianæ Capellaniæ ob- ligatrionem non ceſſare; addit tamen, licere Capellano Miſſam vel alicui defuncto, vel de- functis omnibus applicare; præſumendum enim, voluiſſe inſtitutorem eo die Capellano Miſſam ſibi applicandam remittere. Quæ- ſtionem apud Auctores pertractatam depre- hendimus, an Parochus in Nativitate Domi- ni teneatur tres Miſſas celebrare; ac firmior nobis viſa eſt eorum ſententia, qui ſtatuunt, teneri illum ad populi utilitatem & devotio- nem tres Miſſas celebrare, ùt exiſtimat Perſicus de Sacerd. offieio l. I. dub. 15. n. 128. nam planè commentitium eſt, quod ait Leander par. 2. Operum Moral. Tract. S. Diſpur. 5. quæſt. 30. fon teneri Parochum, ſecluſo ſcandalo, niſi unam — unamte Misr lo celel Nld una Non ten quæ⸗ e nec mn, v Dreceß leneatu. bopolo Hantdm gue il⸗ lumce Cole Onus a. tbas Canodh re ſobe Rabti⸗ — pla bullſon Ilslti⸗ cercct 4 4 1 N relegnt ledt eliſi dech bel ent⸗ n, N N lurec⸗ n, lek Nce. mendun . Nund iturhe Nmd Ndrlu get GA un De Sacrißcio Miſſſe. 139 unam tantùm Miſſam celebrare: ſi enim tres Miſſas poteſt celebrare, & unam tantummo- do celebrat, certum eſt ſcandalum; aut ſinon- niſi unam Miſſam celebrare poteſt, profectò non tenetur duas reliquas celebrare. Eam ve- rò quæſtionem nunquam à S. Congregatio- ne nec examinatam reperimus, neque deci- ſam, utrùm Parochus, qui diebus Feſtis ex Præcepto tenetur populo Miſſam applicare, teneatur etiam tres Miſſas applicare eidem populo in Nativitate Domini, an verò ſi unam tantùm applicet, ſuo muneri ſatisfaciar. Ne- que illud itidem in S. Congregatione judica- tum deprehendimus, utrùm in Cathedralibus & Collegiatis Eccleſiis, quibus impoſitum eft onus applicandi quotidie Miſſam Benefacto- ribus generatim, etiam plures illas Miſſas Canonici teneantur applicare, quas celebra- re jubentur certis quibusdam diebus ex lege Rubricæ. Quid illud ſir, quod poſtulatur, ut va- lidè, quid ut licitè Sacrificium fiat? Ad validitatem Sacrificii primum oportet, us Celebrans ſit ritè ordinatus. Sacrificium & Sacerdotium ità inter ſe nexa & copulata eſſe Deus voluit, ut alterum ab altero nunquam fuerit ſejunctum. Itaque 14⁰ Secio VII. éum Catholica Eccleſia in novo Teſtamen- to ex Divina inſtitutione ſanctum Euchariſtiæ acceperit Sacrificium, fateri neceſſe eſt, in eéa novum eſſe, viſibile, & æternum Sacerdo- tium, in quod vetus Sacerdotium migravit. Id autem novum, viſibile, æternumque Sa- cerdotium à Chriſto Domino inſtitutum, & ab Apoſtolis per validam & legitimè ritéque factam Ordinationem eorum Succeſſoribus traditum poteſtatem habet conſecrandi, offe- rendi & miniſtrandi Corpus & Sanguinem Jeſu Chriſti, & peecata retinendi & remit- tendi. Ex hac Catholica doctrina manifeſtèò conſtat, ad validitatem Sacrificii illud primèò neceſſarium eſſe, ut Sacerdos, qui Miſſam eelebrat, ritè, legitimè, & validè ſit ordi- natus. Diſputatio ſuſcipitur de imevtione Ordinemtit & Ordinati Allocutio Epiſcopi ad Ordi- nandos ex Pontificali Komano. Neque verò hie de valida Ordinatione aggredimur ad diſſerendum; tum quèdd ar- Sumentum hoc apud ſexcentos reperias Au- ores abunde tractatum; tum quòd longiſ- ſimè digredi cogeremur, & ſeriùs, quàm par eſt, ad inſtitutum reverti. IIIud unicè mo- nere volumus, ad Sacrificii validitatem ne- reſſarium eſſe, ut validæ proceſſerit Ordina- W3 Li0⸗ — o. VElclta Ordina m, eaſio o, qr omin munic Eecte! (ant; ſectu⸗ lat, ſlinztu ucſi⸗ orove 1 8 mocht nem cüm mites Vis ali Nemo ſlka nls M 9 — OTeſume DDeheri rleh un et umunt tome) htiunn! inett, elit ctnd; De Sacrifcio Miſſe. 141 tio. Eorum autem, quæ ad Ordinationis validitatem pertinent, intentionem dumtaxat Ordinantis & Ordinati (uſcipimus diſcutien- dam, de qua ſæpiſſimè diſputandi ſeſe offert occaſio. In Pontificali Romano extat allocu- tio, quâ ante Ordinationem Archi-Diaconus nomine Epiſcopi juber, ſuh pœna Excom- municationis, ne qui Canonico aliquo de- fectu laborant, ad ſuſcipiendos Ordines acce- dant; quamobrem ſi quis aliquo irretitus de- fectu accedens Sacerdotalem Ordinem ſuſci- piat, quæri ſolet, an hice validè fuerit Or⸗ dinatus. Quæſtis de validitate Ordinis, ſi Epiſcopus de- claraverit, non eſſe ſibi intentionem ordi= v. indi Canonico defectu implici- 105. Si allocutio fiat ad eum, quem diximus, modum juxta Pontificale, patet Ordinatio- nem validam eſſe. Difficultas tunc oritur; cùm Episcopus Pontificalis prætergreſſus li- mires, vel per edictum publicum, vel quo- vis alio modo declaret, ſibi non eſſe intentio- nem ordinandi eum, qui aliquo Canonico de- fectu ſit implicitus, ùt bene advertit Cardi= nalis de Lugo de Sacrament. in genere diſs put. 8. ſect. 7. num. 119. 142 Sedio III. Quidam putant Ordinem eo caſu valide colla- tum eſſe. Quidam exiſtimârunt Ordinationem va- lidam eſſe, vel quòd Edictum intelligendum ſit non alia de cauſa editum eſſe, quàm ur terror incutiatur, ùt putat Serry in Diſſert. De neceſſeria intentione in Sacramentis confei- endis; vel quòd exiſtimandus ſit Epiſcopus, qui poſt Edictum ordinaverit Canonieo defe- ctu implicitum, contrariam revocaſſe in- tentionem; nec unquam credi debeat, illum materiam formæ Sacramenti applicando vo- luiſſe nihil agere, ſeun nullum facere Sacra- mentum; atque ad hunc modum diſputat cum aliis pluribus ſcriptoribus Cabaſſutius in Theoria & Praxi Jur. Canonici lib. 3. c. 16. num. 15. S. Congregatio Concilii putavit eam Ordina- zionem invalidam Ejus reſolutio celebris in Cauſa Americana Epiſcopi Cbar- chien. Quæſtio hæc verſata eſt, & accurato ſub- jecta examini in S. Congregatione Concili, quæ propenſior ſemper fuit in eam ſenten- tiam, ut valida eſſet Ordinatio ejus qui cum Canonico impedimente Ordinem ſulcepiſſ 4 — li Nuteran telgrur ſe, iol entiie Lyien nonios het, A Ncee cle en Ele Cbn ldezon n 00 i De Facrificio Miſſe. 143 . — — — — ab Fpiſcopo, qui declaraſſer, ſibi intentio- nem non eſſe ordinandi accedentes cum e us- modi impedimente; ùt videre eſt in Addit. ad Navarrum Conlſil. I. De eo qui furtivè Or- dine, ſuſceperit, & quamquam nonnemo dua- bitat, an revera extet ejusmodi S. Congrega- tionis reſolutio, ùt eſt apud Boſſium tom. 2. Moral. Tit. 3. S. 18. num. 160. tamen qui de ea dubitandum cenſet, vehementer fallitur; eam enim reſolutionem refert celebris Fag- nanus, qui tot annos Secretarii munere obeundo inclaruit, in cap. Tuæ Literæ num. I5. De Clerico per ſaltum promoto, atque ipſi nos eam reperimus in veteri ma- nuſcripto. Eſt autem ejusmodi: Quæſitum fuit, an ordinati ante ætatem legitimam ab Epiſcopo, qui aute Ordinationem in Eccleſia Ppublico Edicto proteſtatus eſt, quòd uon inten- debat Ordines conferre, niſi iis, qui in ætates legitima erant conſtituti, receperint vacuam manus impoſitionem. Reſponſum fuit ex com- muni ſententia, recepiſſe vacuam manis im- poſitionem. Quæ reſolutio fuit in Congre- gatione habita 2½. Januarii 1586. Ad hanc rem Edictum promulgavit ante ordinationem Epiſcopus Charchienſis in America „ quod tantas excitavit turbas, ut opus fuerit in S. Congregatione Cauſam proponere ſub titu- lo Charebien. Ordinationis, quæ Cauſa ab Altovito tum Secretario in hunc modum c- ata 144 dSectio III. lata eſt: In ſupplici libello à Sanct ſemo Do-= mino noſtro remiſſo exponitur Fratrem Amo- nium Gonzalez de Acuna Epiſcopum Cwuatig Ebarehienſis in Indiis Occidentalibus ſub domi= nio Kegis Catholici, ſacras Ordinationes habi- turum Ediéto caviſſe, nequis trabens originem ab Indis, ſeu ut vocant Mulatis intra quartum gradum, auderet accegere ad ſacros Ordinei ergiendte quia ipſius mens & intentio erat vujusmodi perſonis Sacramentum Ordinis non conferre: quam proteſtationem denuo atque ex- preſſus ore proprio emiſit in actu Ordinationit, Jurejurando aſſermans, Je neque actualem, nequt virtualem intentionem babere, aut habiturum fo- re ordinadi dictas perſonas, Jed babere dumtæxat intentionem ordinandi ſanguine puros, quod & poſtea confirmavit, dum intervogatus d Guar- diano Conventüs S. Franciſci, an quidam com- prehenſus intra gradus ab eo probibitos eſſet va⸗ lidè ordinatus, absque ulla aſitatione reſpon- dit negativè ex defectu inteutionis. Plurabine ſcandala & inconvenientia orta ſunt. Multi enim originem trabentes ab Indis, ſeu àt vocant Mulatis (cum inibi pauci ſint ſanguine Puri 2 Ordines ſuſceperunt, & ſubinde Miſſas celebrd⸗ runt, Confeſſones audierunt, alidue ſalere Ordinibus congruentia munera exercuerunt: & econtra non deſunt in populo, qui ſi Ordina- 05 eſffugiunt ,„ac ut malè promotos digito oſten: l & tum propolita ad exami⸗ duul. Dubi⸗ verèò tum prop henenn uu uru ur urif 1 qu helpon Pebran Eſeen, Emen emnt lineß lem in Iydhr I n 5 Or. ione cfor C, Lryle ii tls ex lubue lentior odete Uicier Dullan — 6 9 Gtſn Dunn uſet ttarhet enregr Nrhn unt 0 ſterhs 0NKr o t dhnne. lelv unnf 1Al ſc aCn. ilene at gie ſ⸗ . 1 n ſann ACN/ e . 1. . De Sabrifcio Miſæ. 145 nandum hæc ſunt: primèò an bujusmodi per- Jonarum ordinatio fuerit valida“ ſecundò an altus ab illis vigore ſuſceptorum Ordinum ex- erciti fuerint validi; & quatenu! ntgutivèe ter- ziò quonam remedio hiſce malis conſuli debeat. Reſponium S. Congregationis habitæ die I 3. Februarii 1682. fuit hujusmodi: Ad primum & ſecundum negativè: ad tertium ad mentem mens eſt, Jupblicandum eſſe Sanctiſſimo, qua- tenus jubeat omnibus Iadiarum Epiſcopis, ne deinceps præſumant in Ordinatione conditiona- lem intentionem habere, eötque animadvertat, Indos & nigros omnetque ab eis per baternam vel maternam lineam deſcendentes, nulio jure ab Ordinum aliorumque Sacramentorum rece- ptione arcendos eſſe, dummodo catera per Sa-= eros Canones requiſita habeant & obſervent. Exploravda Ordinantis intentio, & ſe non liguet, iterandus eſt Ordo ſub con- ditione. Itaque res omnis in eo eſt, ut Ordinan- tis exploretur intentio: nam ſi Epiſeopus non habuerit intentionem ordinandi, & in actu Ordinationis non revocaverit contrariam in- tentionem adversùs eum, qui cum Canoni- co defectu ad Ordinem ſuſcipiendum accaſlit, inficiari nemo poteſt, Ordinationem fuiſſe nullam. Idcirco vetus reſolutio anni 1586. ap- pro-⸗ 146 Seétio III. probata fuit à Summo Pontifice in conſiſtorio; qui etiam juſſit antequam executioni manda- retur, ſeribi ad Epiſcopum, ur Edicti à ſe promulgati formam mitteret, quo cognoſei oſſet, num Epiſcopus revera intentionem abuerit non ordinandi eum, qui cum defe- Qu Canonico ad ſuſcipiendos Ordines acceſ- ſiſſer. Et Card. de Lugo loc. citato ita ſeri- bit: Non debet res adeo gravis dubiis expoui; unde ſi cauſa accideret, ego Sacerdoti eo modo ordinato cum tali impedimento conſulerem, ut, ſi commodè poteſt, adeat eumdem Epiſcopum, ejusque intentionem exploret, qualis fuerit. Quod ſi hoc ſieri non poſſt, recipiat iterum ſub conditione Ordinem, ne maneat in illo dubio eum periculo invaliditatis aliorunt Sacramen- torum, quæ ex Sacerdotio dependent. Hane autem eſſe S. Pœnitentiariæ praxim teſtatur Theſaurus de Pœnis Eccleſiaſticis Par. 2. Ver- bo Ordines cap. 7. num. 2. quod ipſi quoque obſervavimus Edict. 6. num. 17. t. 2. Quod ſi vel clara defuit probatio contrariæ inten- tionis in Ordinante, vel dubitari potuit, num aliquo modo fuerit revocata, §. Con- gregatio cenſuit iterandos eſſe Ordines ſub conditione, ut apparet ex aliquibus Decretis in Cauſa Aprutina Ordinum II. Januarii 1740. & in Ugentina Ordinum 3. Auguſti 1713. Tri- e ſiis. lem Ofkere lum ſulce⸗ non Re abit rand urri⸗ ioi, let oeke Oueel 10 anin At Prekee int neque doſt ue n⸗ uali Co — conſſken wnimmnt M! Goaget hlhente iiomk Mdre itaoit ir Aniu hime u iu ih ,Nefan t. im et 8ar: io .t.2 Nrnn, and 11 m5,N De Sacrifecio Miſqcr. 147 Triplex apud Tkeologos intentio. Sed de Ordinationis validitate hactenus ſatis. Nobis ſatis eſt monuiſſe, ad validita- tem Sacrificii Miſſæ oportere, ut qui illud offerat, ritè ſit & legitimè ordinatus, nes illum validè ordinatum cenſeri poſſe, qui ſuſceperit Ordinem ab eo, qui intentionem non abuertt illum conferendi. Vulgè tri- Pen eſt apud Theologos i ntentio. Prima eſt habitualis, quæ voluntas quædam eſt ad ope- randum propenſa, ſed quæ nullo modo in- fluit in actum, quem is qui facit, plerumque incogitans eſt, euùmque ne mente quidemte- net, ùt ebriis contingit, qui ea faciunt inſei, quæ facere conſueſcunt. Actualis eſt altera; quæ eſt præſens quædam applicatio & atten- tio animi ad id quod fir. Tertia denique di- citur virtualis, quæ perſeverat vi proximè Præcedentis actualis intentionis, nec unquam eſt interrupta per contrariam intentionem, neque intermiſſa continuo temporis tractu poſt actualem elapſi. Quæ nunc appellatur d Theologis intentio vir- tualis, d D. Tboma vocatur babitua- lis. Communis eſt etiam Theologerum ſen⸗ K 2 tentis k448s (8Aio III. tentia, omnium efſſe optimam in Sacramen- tis, ideéôque in Ordinatione, actualem inten- tionem, virtualem ſufficere, habitualem verò non item. Et quamquam D. Thomas III. par. quæſt. 64. art. 8. ad tertium ait, inten- tionem habitualem ſufficere ad perfectionem Sacramenti; tamen illud probè notandum eſt, nondum e ætate excogitatam fuiſſe à Theo- logis diſtinctionem triplicis intentionis: nam intentio tum dividebatur in actualem & ha- bitualem; habitualis autem nomine Theolo- gi illorum temporum eam intelligebant, quam modò nos virtualem appellamus; proinde ipſe quoque D. Thomas loc. cit. de habituali intentione loquitur in eumdem modum. Sie enim de illa ſeribit: Virtute primæ intentio- nis inftuit in Sacramentum. Scilicet quod nos de virtuali dicimus. Eſt de fide, ut intentio ordinantis ſit faciendi quod facit Eccleſia. An qui ſeriò externum ritum exequitur ſine intentione interna, coln- ficiat Sacramentum. Opinio Catba- riui. Eſt autem dogma Fidei oportere, ut in⸗ tentio, ſive actualis illa ſit, ſeu virtualis, ſit intentio faciendi quod facit Eccleſia, juxtai quod definivit Tridentina Synodus Seſſ. 7. Can. II. de Sacramentis in genere: 57 quiß — irrit (ilut 8 un . I liis ſi Keir I mam dleſia intent cum ejustn Ambe Minit cere. Müperr Eeny, Herin Eenrent Mn Omu Quim noc. nem: tpinio, elicki Poſitio let nu, tendo De Saecrifcio Miſſæ. 149 dixerit in Miniſtris, dum Sacramenta conft- ciunt & conferunt, non requiri intentionem Jaltem faciendi quod facit Eccleſta, anathema Rt. Illud unicè Theologi diſputant, num ſatis ſit intentio faciendi extrinſecùs, quod facit Eccleſia, adhibendo materiam & for- mam à Chriſto Domino inſtitutam, & ab Ec- cleſia adhibitam, ſed ſine interiori animo & intentione conficiendi Sacramentum, imò cum intentione interna jocandi, dummodo ejusmodi intentio extrinſecàùs non appareat. Ambroſius Catharinus in libro de intentione Miniſtri putavit, ejusmodi intentionem ſuffi- cere. Quidam ejus ſententiæ ſubſcripsêre: nuhperrimè eamdem ſententiam Propugnavit ;, Serry, diluitque criminationes adversus Ca- AM fharinum intentatas. Sed ipſemet fatetur, ſententiam, quæ ſtatuit ejusmodi intentio- nem non ſufficere, tutiorem eſſe & in praxi ,h“ omnino tenendam; quam propterea nos ſe- Gi quimur & amplexamur, præſertim cùm In- im noc. XI. hanc condemnaverit propoſitio- nα nem: Non eſt illicitum in Sacramentis ſequi opinionem probabilem de valore Sacramenti, velictâ tutiore. Huc referri etiam poteſt pro- oneen Polſitio illa ab Alexandro VIII. proſcripta: imms Valet Baptiſmus collatus d Miniſtro, qui om- lſe nem ritum externum formmque Baptiſmi ob- d Jervat, intus verò in corde ſuo reſolvit: non e intendo facere quod facit Eccleſia, Videtur K 32 enim = 6 150 Sectio III. enim in ea condemnatione non illum com- rehendi tantummodè, qui extrinſecùs ſe Jocari oſtendit, nec internam habet intentio- nem, ſed eum etiam, qui ſeriò externum ri- tum exequitur, ſed intrinſecùs nullam habet intentionem faciendi rem ſacram, neque con- ferendi Sacramentum, neque faciendi quod facit Eccleſia, ſed joculariter quidpiam agen- di. Videatur Cardinalis Gottus tom. 13. Theolog. quæſt. 7. dub. 4. In Ordinato eadem opus eſt intentio, Juæ in Ordiname. Quæ in Ordinante requiritur intentio; ut validè Ordinem conferat, eadem debet eſſe etiam in Ordinando, ut illum valide ſuſcipiat, eàdémque opus eſt Sacerdoti, ut validè Miſſam celebret. Ideôque ſicut Ordinanti opus eſt intentio ſaltem virtualis faciendi quod facit Eccleſia, nec ſatis eſt hanc intentionem eſſe externam; ita Ordinato iti- dem oportet eſſe intentionem ſuſcipiendi, quod Eccleſia intendit ab eo ſuſcipi; ideémque Ordinatus pariter neceſſe eſt, ut habeat lal⸗ tem virtualem intentionem externam & inter- nam, dum Miſſam celebrat, faciendi quod facit Eccleſia, ut validæ ſint Ordinatio, & Miſſæ celebratio. Hæc omnia Sacramenta ri⸗ — triir nuneria iſ ſine . Lugent De eo fopitt lel e⸗ jevere titt Le væ h gvoch. Clrtur ſoläi ſarisd Uum con Urnlebs betiner⸗ mermat hunte. ee Cendig dpunp⸗ e n heno en lum enn lne⸗ lemn n ſiis⸗ De Sacrificio Miſæ. 151 tribus perficiuntur, videlicet rebus tamquam materid, verbis tamquam formd, & Perſond Miniſtri conferentis Sacramentum cum inten- tione faciendi quod facit Eccleſia. Verba ſunt Eugenii IV. in ejus Decreto. De eo qui metũs causd Ordinem ſuſeipit. Qui vapitur ad Oroinem ſuſcipiendum, & expreſit vel externo vel interno diſſenſu contradicit, revera non ſuſcipit; ſuſcipit tamen, ſi me: tüs causd fleltat animum ad ſuſcipien- dum Ordinem. Sed quod attinet ad Ordinatum, cum iis quæ hactenus diximus illud pugnare videtur, quod qui cujuspiam gravis mali metu addu- citur ad ſuſcipiendum Ordinem, validè illum ſuſcipit, ùt videre eſt in I. & 2. Deciſ. Cæ- ſaris de Craſſis Tit. de hiſ quæ vi metusve cau- sa funt. Sed caſus à caſu diſtinguendus eſt. Va- lida eſt ejus Ordinatio, qui antea nolebat Ordi- nem ſuſcipere, quem deinde ſuſcipere induxit animum, ut illud effugeret malum, quod ſi- bi minis intentabatur: non enim negare poſ- ſumus, quin ſit in eo volumas ſRorn illa, quam vocant conditionatam. Contrà inva- lida eſt ejus Ordinatio, qui non obſtante metu, obfirmato animo negat, ſe velle ſuſ- cipere Ordinem, & vi raptus ad Ordinatio- K 4 nem 152 Sesätio III. nem, accepit applicationem illam materiæ ad formam, ſed vel extrinſecùs vel intrinſecùs contradicit. Hæc reſponſio eruitur ex De- cretali Innoçentüi III. in cap. Majores de Ba- ptiſimo, ubi Pontifex loquens de eo, qui vi metûsque causà Baptiſimo abluitur, ita ait. Is, qui terroribus, atque ſuppliciis violemer attrabitur, ac ne detrimentum capiat, Baptiſini ſuſcipit Sacramentum, talis cebaracterem ſuſci- pit Chriſtianitatis impreſſum, & ipſe tamquam conditionaliter volens, licèt abſolutè non velit, cogendus eſt ad obſervantiam Religionis Chri- ſtianæg. De eo autem, qui nunquam ſuum conſenſum præbuit, nec intentionem habuit ſuſcipiendi Sacramentum, ait: Me, gui nun- quam conſentit ſuſceptioni Baptiſmatis, ſed penituùs contradicit, nec vem, nec cbarabterem ſuſcipit Sacramenti. Hlud tantùm inter ſe Theologi diſputant, an ad validitatem latis ſit, ſi, qui Baptiſmum, vel Ordinem ſuſcepit, indifferens fuerit, id eſt nec habuerit volun- tatem eum ſuſcipiendi, neque non ſuſcipien- di; & hoc in caſu videtur in praxi recepta opinio eorum, qui putant actum eſſe invali- dum; certiſſimum autem illud remanet, ei, qui re ipsâ contradixerit, nullum characterem fuiſſe impreſſum, actumque totum invalidum eſſe, ùt reſpondit etiam S. Concilii Congre- gatio in Cauſa Nullius, ſuſceptionis Preibyte- Fatis, die 26. Decembris 1665. lib. 24. De- — ceior Nunci Eut Nitu r. Cveri Cüm ceſſifl ſurar Ord uæ re; conſi piene li P gbame Preget Nare Laronr Poncd ket 3 inten Epiſ⸗ candi citat ENpret Pendli lention Con n leſ⸗ — nmmerikt Amtnke Eunr er⸗ iznel Eeen itut at. il M iut, Aler; Nemn U lginfl uunk Grnkt N uin Gorelen n iue Auren hnbi Peit eſſe fidendum atteſtationibus ejus, qui dice- De Saorificio Miſſe. 153 cretor. pag. 621. Eidem S. Congregationi nunciavit Epiſcopus Brixienſis, ſibi contigiſ- ſe, ut Olericus quidam initiandus Subdiaco- natu minorum Ordinum Teſtimonialem fal- ſaverit, quos Ordines revera ſuſceperat. Cùm autem ad generalem Ordinationem ac- ceſſiſſet, & comminationem intellexiſſet Cen- ſurarum adversùs eos, qui ad ſuſcipiendos Ordines accederent, neque muniti eſſent iis, quæ Canones poſtulant, Cogitavit illinc abi- ve; ſed veritus, ne id ſcandalum pareret; conſilium cepit accedendi ad Ordinem ſuſci- piendum, ſed ſine intentione illum ſuſcipien- di, putans hoc pacto ſe ſubduci Cenſuris: quamobrem Epiſcopus ſciſeitabatur à S. Con- gregatione, an illum Clericum rurſus ordi- nare deberet. Relatum id fuit in S. Congre- gatione habira die 31. Martii 165. quæ reſ- Pondit, Ordinatus interea ſuſpenſus remane- ret; curaret autem Epiſcopus, ut defeftus intentionis ſibi fieret exploratior Reſcripſit Epiſcopus, ſe id percunétatum à Clerico, qui candideè faſſus ſit, ſe conſeientiæ ſtimulis in- citatum, ante Ordinationem internum actum expreſſum & Poſitivum edidiſſe non ſuſci- Piendi Ordinis, nec unquam hujusmodi in- tentionem revocaſte. Id irerum relatum in S. Congregatione habita die 24. Auguſti ejus- dem Anni; quæ conſiderans, non admodum K 5§ bat 154 Sectio III. bat, perturbato animo ſe illum exercuiſſe in- ternum actum, reſpondit: Eſſe iterum ordi- nandum ſub conditione privatim, & dummodo aliud non obſtet Canonicum impedimentum. Materid & formd debitäâ uti oportet ad va- liditatem Sacramenti. De materia panis D. Thomæ doctrina. Juxta Decretum Eugenii 4. preæter vali- ditatem ſuſcepti Ordinis, & intentionem in Sacerdote Miſſam celebrante faciendi quod facit Eccleſia, requiritur etiam, ut Sacrifi- cium validè fiat, materia & forma. De ma- teria Decretum illud hoc habet: Tertium eſt Eucbariſtiæ Sacramentum, cujus materta e panis triticeus, & vinum de vite. Proponi- tur quæſtio, an panis ex tritico cum hordeo & ſpelta permixto ſit materia apta & ſufficiens ad Conſecrationem. D. Thomas 3. Par. d. 74. art. 3. ad tertium docet, inſpiciendum antri- rici quantitas major ſit quantitate hordei & ſpeltæ; ſi enim minor eſſet, materiam rej- ciendam eſſe tamquam non aptam: modic permixtio non ſolvit ſpeciem, quia id quod ſt modicum, quodammodo abſumitur plurimo. Et ideo ſi ſit modica permiætio alterius fru: menti ad multò majorem quantitatem tritici, poterit exinde confici panis, qui eſt materia bujus Sacramenti. Si verè ſit magna permiæx- tio zn lo⸗ ſun 4 4 Dos Glt, n deo), Glicde tritie o co guidh Dod quoe ſs tum , lie n guunn ege Doe⸗ Drorin le ir Diaco alli, ißirn Mie uxihi P ine ſie, ſu — olleit⸗ hAunort⸗ lunk Hep e 4 fue retett mionet! Bencig t Nn Ven Iin/ krin Dtonn Gaboe e Unt e or De Sacrificio Miſſæ. 155 tio (puta ex æquo, vel quaſi) talit permixtio peciem mutat: unde H exiudeconfeltus non erit debita materia bujus Sacramenti. Idem S. Doctor in reſponſione ad ſecundum oſten- dit, non eſſe materiam validam panem ex hor- deo, ex ſpelta, ex farre; atque adeo ne panem quidem ex amido. Et quiæ amidum eſt er zritico corrupto, non videtur, quod panis ex eo confectus poſſit feri Corpus Cbriſti, quamvis quidam contrarium dicant: quæ verba ſunt S. Doctoris in reſponſione ad quartum. Pulchrè illud convenit cum hac re, de qua agimus, quod in Actis legitur Concilü Chalcedonen- ſis. Lybia tantaà ſterilitate laborat, ut frumen- tum non ferat; quamobrem Imperatores il- luc tantum frumenti comportari jubebant, quantum conficiendo Sacramento ſatis eſſet, & egenis peregrinisque ſuſtentandis. Veruit Dioſcorus Alexandrinus Epiſcopus, ne ſuæ provinciæ Epiſcopi hac Imperatorum largira- te fruerentur; quapropter Iſchyrion ejus Diaconus, ùt habetur actione 3. ejus Con- cilii, gravem adversùs illum accuſationem inſtituit, criminando, quèòd ejus culpà neque Miſſæ fuiſſent celebratæ, neque cæteri eo auxilio eſſent recreati: Ex boc neque terribile & ineruentum Sacrificium celebratum eſt, ne- que, ſecut dixi, Peregrini, aut Provinciales σ ſolatio fruiti ſunt. Vinum 156 Soeclio III. Vinum ad Miſſam optimum adbibendum. Ab- uſus adbibendi vinum deterius. De vino nihil hic dicendum eſſe arbitra- mur, quia ſatis de eo verba fecimus in Edi- G rS& tom. 4. ubi demonſtravimus, quàm indecorum ſit, ad Miſſam deterius adhiberi vinum, quàm quod ad profanas menſas ad.- hibetur. Adversùs hunc abuſum omnino non ferendum inclamat Bocquillot Tractatu hiſtorico de Sacra Liturgia l. I. C. 12. n. 293. In Tractatu quodam Arabicè ſcripto, quo multa continentur & Dionyſio Barſalibi de- prompta de modo celebrandi Miſſam, & ſuſeipiendi Euchariſtiam, hæc habentur: Ut uvæ mundæ ſeligantur ad vinum conficiendum, illæque manibus eprimantur, non pedibus con- culeentur: quod etſi non eſt præceptum, ſed merum conſilium, ùt obſervat Renaudotius tom I. Collect. Liturgiar. Oriental. pag. 103. declarat tamen, quàm accuratè quantque munditiâ parandum vinum fſit, quod ad Miſ- ſæ Sacrificium deſtinatur. Nunc monuiſſe Qatis erit, Angelicum Doctorem, quemadmo- dum ſtatuit non eſſe debitam Sacramenti ma- teriam panem illum, in quo magna eſt per- mixtio farinæ ex aliis frugibus quàm triti⸗ co, ità docere non eſſe materiam aptam J- num in quo tanta eſt, aqua immixta, cuus quantitas vini quantitatem ſuperaret, t z. — lete e Pper un i 1, ſolv cromen Lunten in cor harve guar ſta ii ediar, bus Mera De⸗ 10 lalſeer A n infina, finte untin Cra 1s de Lerati Er ali Umitt I. 6. tuit re⸗ — en. 4 ul. lennn Nm mel⸗ um ot T 1o, 6 W 4 , nm: intmi Renmon l pu! lolt, e entr ⸗ De Sacrifirio Miſſæ. 157 dere eſt art. 8. cit. quæſt. 74. Semper tutius ſt parùm de aqua apponere; & pracipud ſi vi- num ſit debile ?quia ſi tanta fieret oppoſitio aquæ, ut ſolveretur ſpecies vini, non poſſet perfici Sa- eramentum: quod etiam antea ſcripſerat in 4. ſentent. Diſt. 11. Quæſt. 2. art. 4. quæſt. 4. in corpore. Huic malo olim ut occurrerent, parvo cochleari Sacerdotes utebantur, quo aquam in Calicem immittebant, ùt videre eſt apud Martene lib. 2. cap. 3. F. 21. de an- tiquis Monachorum Ritib. eâque conſuetudo etiam nunc retinetur à Carthuſianis, pluri- busque Eceleſüs in Germania, ùt teſtatur Meratus tom. I. par. I. pag. 748. De non commiſcendo alio liquore in Calicem conſecratum doctrina D. Thomæ Diſputatur an remaneat sacramentum, ſi magna vis aquæ infundatur in Calicem conſecratum. Olim in- fundebatur vinum, quo multitudini. Communi- cantium ſunguis ſuppeteret. Materia in Sa- cramentis apta eſt, ſi non ejus fiat ſub- ſtantialis mutatio. Loquitur Angelicus Doctor in locis cita- tis de aqua, ſeu alio liquore, qui ante Con- ſecrationem infundatur in Calicem; de aqua, ſeu alio liquore, qui poſt Conſecrationem immittatur in Calicem, loquitur in 3. par. q. 83. art. 6. ad quartum; & quidem generalem ſta- tuit regulam, nullum poſt Conſecrationem in⸗ 158 Sectio III. . infundendum eſſe liquorem in Calicem, præ- ſertim aquam. Nullo autem modo debet aqua vino jam conſecrato miſceri, ꝗquia equeretur corruptio Sacramenti pro aliqua parte. Ut- cumque ſit de ea ratione, quam affert An- gelicus Doctor, regula optima quidem eſt ro Occidentali Eccleſia. Sed cuͤm Græci, ùt dictum eſt, poſt Conſecrationem vini aquam calidam in Calicem immittant, & in Concilio Florentino eas de hoc ritu rationes attulerint, quibus Eugenius 4. conquieverit, idcirco Cardinalis Bona Rer. Liturgicar. l.2. c. 9. n. 5. putat eam Angelicum Doctorem ſtatuiſſe regulam, ejusque rationem attuliſſe, neſcium illiusmodi Ritus Græcorum. Inno:- centius III. in cap. Cùm Marthæ §. Quæſivi ; ſti de Celebrat. Miſſar. de vino non conſe- crato, quod cum conſeerato miſceatur, ait: Si poſi Calicis Conſecrationem aliud vinum mit- zaiur in Calicem, illud quidem non tranſit in ſanguinem, nec ſanguini commiſcetur, ſed oc- cidentibus prioris vini commixtum, Corbor:, quod ſub eis latet, undique circumfunditur non madidans circumfuſum: ipſa tamen accigentia vinum app'ſitum videntur aſficere; quia ſiaqua fuerit appofita, vini ſaporem aſſumit: quain doctrinam patet adverſari iis, quæ ſcripfit D. Thomas de corruptione Sacramenti, quæ contingeret, ſi in vinum conſecratum liquor aliquis infunderetur. Id autem Præviderat Kho⸗ leet Lntul Goant fundi Mum tum tor; zang firm immm res men ſi vi⸗ maſo⸗ Ecde teman Nem ſet. ind iemd char log. Dub⸗ Gtore Chrit tunde at v n his Nug —— De Sacrifcio Mi . 159 Hen, M. lollgte lit ſeſutt Hont. 6 D len lenme Nni nürunt! efitunm onns luga m D enand n I NoN N ſerur,t ANupvn MM un n, S. Doctor eadem 3. par. quæ. 77. art. 8. ubi docet, Innocentii textum locum habere, ubi tantula ſit aquæ ſeu alterius liquoris permixti quantitas, ut non in partes omnes poſſit dif- fundi; non autem ubi tanta ſit, ut omne vi- num conſecratum tangat, atque ex eo mix- tum unum cum aqua ſeu liquore illo confle- tur; neque enim fieri poſte, ut in hoc caſu Sanguis Chriſti remaneat. Quidam verò af- firmant, ſi magna vis aquæ vino conſecrato immiſceatur, ita ut ſpecies non amplius pa- res ſint conſervandæ vini ſubſtantiæ, Sacra- mentum eſſe deſinere; ſed tamen putant, ſi vino conſecrato addatur vinum aliud, ſive majori ſive minori menfura, ſive fortius ſive &què forte, non ceſſare Sacramentum, ſed remanere ùt antea ſub ſpecie vini Sangui- nem ſeſu Chriſti. Videantur Maſtrius in 4. ſent. Diſput. 3. num, 389. Cardinalis de Lau- ræa Diſput 23. de Eucharift. num. 185. Cle- ricatus Deciſ. 25⁵,. quæfit. 2. de Sacram. Eu- chariſt. Putant Salmanticenſes Curſu Theo- log. tom. 11. Tract. 23. de Euchariſt. diſput. 8. Dub. 5. num 69. & 70. cum Angelico Do- ctore eum convenire, qui ſentiat, Corpus Chriſti remanere, ſi poſt Conſecrationem in- fundatur eadem ſpecies & qualitas vini, quæ erat vini illius, quod conſecratum eſt. Sed in his Scholaſticorum ipurationihe nolu- mus partes ſuſcipere: illud tamen innuere ju- Vat 160 Sectio III. vat veterem diſciplinam, quod alibi monui- mus, cùm populo in Calicibus miniſteriali- bus ſub ſpecie vini exhibebatur Euchariftia, vinum non conſecratum identidem, ùt poſtu- labat numerus eorum, qui eſſent communi-= candi, in Calicem infundi conſueviſſe, nee ullum unquam veritum eſſe, ne Fideles Chri- ſti Sanguinem non ſuſciperent. Gibertus Conſultat. Canonicar. de Sacramentis Con- ſultat. 3. de Sacrificio Miſſeæ Caſum proponit, ſi Clericus ex ædituis, qui Sacrario inſerviunt, partem hauſerit vini, quod ad Miſſas para- tum erat, & pro vino abſumpto ſubſtituerit aquam, quo fiat ut Presbyter accepto Calice ſentiat plus ineſſe aquæ quàm vini, quæritur, utrùm quæ facta eſt Conſecrario, valida ſit, an verò opus ſit, novo accepto vino exiguâ aquà diluto, Conſecrationem iterare; & re- ſpondet, in Sacramentis murationem materiæ non eſie ſubſtantialem, niſi pro materia, quam Chriſtus inſtituir, alia prorſus materia adhi- beatur, aut ad materiam à Chriſto inſtitutam alia addatur materia, quæ illam deſtruat. Cùm itaque vinum propria Calicis materia ſit, negat mutationem eſſe ſubſtantialem, niſi pro vino adhibeatur aqua, aut tantum aquæ in vinum infundatur, ut deſtruatur vini natura. Porro & illud advertit, ad inducendam ſub- ſtantialem mutationem, ad quam, ubi de validitate diſceptatur, unicè reſpiciendum eſt, non Nonſ Cllce lell x rüam Uuralo (uüm u V u 1 onſe dee 5 Gbenin leen tlonior le er Nen, Reced Cet Pe mus faeult⸗ lentic uæ d Aerno ebus Kurru Wri T De Sacrifcio Miſſe. 161 Gdhinonn Sniike Tuhtt den irgk⸗ entconm Clnele efides non ſatis eſſe, quòd plus aquæ quàm vini in Qalicem ſit infulum: ejusmodi enim eſſe Po- teſt vinum, ut robore ſuo reſiſtat, & pro- priam ſerver naturam, quamvis aquæ men- ſura longè major ſit; palatum autem verius, quàm oculos, poſſe judicare, ſuamne natu- ram vinum retinuerit, licèt plus aquæ infu- ſum ſit. Conſeeratio utriusque ſpeciei eſt de Jure divi- no. Si quis alterutram ſene altera conſecvet » peccat graviſſimè, & oonfieit quidem Sa- cramentum, ſed non Sacrifcium. De Conſecrationis forma jam ſuperiùs docuimus, formam Conſecrationis Panis eſſe, NHoc eſt Corpus meum; & formam Conſecra- tionis vini, Hic eſt Calix Sanguinis mei. Ita- que ea perſequendo, quæ ad praxim perti- nent, quærimus, an ad eſſentiam Sacrificii neceſſaria ſit Conſecratio utriusque rei, ſcili- cet panis & vini; & neceflariam eſie dici- mus divino Jure & Præcepto, à quo nullus facultatem habet diſpenſandi. Favet huic ſen- tentiæ S. Tridentina Synodus ſeſſ. 22. cap. I. quæ docet, Corpus ſuum & Sanguinem æterno Patri ſuo Chriſtum obtuliſſe ſub ſpe- ciebus panis & vini, & ſub iisdem Symbo- lis utrumque exhibuiſſe Apoſtolis, quos tune novi Teſtamenti dacc loies creabat, iisque, 162 Sectio III. & eorum ſucceſſoribus imperaàſſe, ut utrumu- o que offerrent. Hoc facite in meam Comme- ißei morationem. Quapropter quemadmodum art, Chriſtus panem & vinum conſecravit, & jul- eh ſit Sacerdotes omnes id facere, quod ipſe fe- oril cerat tamquam Sacerdos ſecundàùm ordinem driſ Melchiſedech, ſequitur inde, ad Sacrifici n 8 naturam & eſſentiam omnino ſpeciem utram- cnſee que neceſſariam eſſe, & quidem Jure & præ- (ium cepto divino. Ex quo perſpicuum eſt, ne- heol mini permitti ullo modo poſſe, ut ſub um ſ ho tantùm ſpecie celebret Miſſam: nam in eas nper regiones, quæ neque frumentum neque - nereb num ferunt, facilè tantum vini & panis com . (s portari poteſt, quantum Miſſis celebrandis (bre⸗ ſatis eſſe poſſit, ùt notat S. Thomas 3. Par. Khld quæſt. 74. ad ſecundum: Licèt non in omni. Mn. bus terris naſcatur triticum, & vinum, tamen ſrundh ad omnes terras de facili transferri poteſt, quan-. ſuniſe tum ſuſſeit ad uſum biqjus sacramenti. nod ſemun enim narratur de Innocentio IV. & Innocen- nen., tio VIII. eos diſpensàſſe, ut in aliquibus lo- Ercl cis Miſia ſub ſpecie panis dumtaxat celebra- tyini retur, fabuloſum & commentitium eſſe alibi de e oſtendimus. Neque tamen inde ſequitur, Mm. ſi Sacerdos ſolum panem conſecraret, non e uni confici Sacramentum, forma enim conſecra- Mn tionis panis neque quoad ſignificatum, uedue Crick quoad efficaciam pendet à forma Conſecra- n ci tionis vini: proindéque Hoſtia conſecrata be. dodun pulo 1 * . De Saerifßcio Miſſæ. 1563 eIme pulo oſtenditur adoranda, antequam Calix uGUH Ccomecretur. Itaque validè Sacerdos conſe- um eraret, ſed magno ſe peccato adſtringeret, s ur abunde oſtendunt Salmanticenſes Curſu Mlet Morali tom. I. Tract. 4. de Sacramento Eu- mmig chariſtiæ cap. 4 punct. 3. Miſſa tamen, in dh qua Sacerdos alterutram ſine altera ſpeciem genm conſecraret, verè & propriè non eſſet Sacri- lrec ficium, prout, quemadmodum loquuntur uume Theologt, M’/ſja eſt tale Sacrifieium hri- uIu o Domino inſtitutum: quod fuſe probatum IIIH reperias in Deciſionibus Cleri Patavini de ve- ne nerabili Euchariſtiæ Sacramento anni 1708. Pe Quas collegit Andreas Zuccherius Socier. Je- am ſu Presbyter ac Theologus pag. 180. & ſeq. 6; &apud Suarez in 3. Par. tom. 3. Quæſt. 83. nineam art. I. Diſput. 75. ſect. 6. ubi ait: Dico ergo mm Jecundo, ut hor viſterium alſolute ſit verum * ſaeriſicium, prout a Chriſto eſt inſtizutum, eſ- entialiter requiri utriusque ſpeciei Conſecratio- nem. Ite videtur mibi ſentire D. Thomas: Et Clericatus, qui ante Zuccherium COleri Pa- tavini Moralibus ſtudiis præfuit, & Deciſio- nes collegit, in Deciſ. 32. de Sacrific. Miſſæ num. 22. fapieritter monet, in Conſecratio- ne unius ſpeciei Sacramentum quidem, ſed non Sacrificium conſtare: Euchariſtiam enun Ohriſtus inſtituit, ùt Sacramentum per mos= dum cibi; ſed ùt ſacrificium, inſtituit per modum victimæ mactateæ, qui modus non L 2 habe- 164 Sectio II. habetur niſi utriusque ſpeciei conſecratione: ponitur enim vi verborum, ut loquuntur Theologi, in Conſecratione panis Corpus ſeparatum à Sanguine, & in Conſecratione vini Sanguis ſeparatus à Corpore, arque in hunc modum Sacrificium cruentum repræ- ſentatur, quod in Cruce fecit Chriſtus je- ſus per Sacratiſſimi ſui Sanguinis effuſionem, ejûsque ſeparationem à Corpore. Quod doctrinæ D. Thomæ innititur, qui etſi art. 1. quæſt. 74. in reſponſione ad ſecundum dicit, non eſſe alterutram ſpeciem ſine altera con- ſecrandam, quia Sacramentum non eſſet in⸗ tegrum, nec propter defetctum alterius eſt unum e altero conſecrandum, guia uon eſſet per- eétum Sacramentum: id tamen intelligendum de licita Conſecratione, non de valida, & de Euchariſtia quatenus Sacrificium eſt, non quatenus propriè Sacramemum; quamobrem quæft. 80. art. I1. in reſponſ. ad tertium ita diſputat: Repræſentatio Dominicæ Paſſonis agitur in ipſa olegeier bujus Sacra- menti, in quo non debet Corpus ſaene Sangui: ne conſecrari. Videatur Sylvius 3. par. quæſt. 83. ubi fibi ipſe objicit alterutrius ſpe- ciei Conſecratione Paſſionem Chriſti repræ- ſentari, & reſpondet eam repræſentationem eſſe ſolùm implicitam, quia in Cruce non fuit ſolum Corpus, aut ſolus Sanguis, ſe utrumque, alterum tamen ab altero ſepara- . L . Iu „ tumide cdhuriſtiB kerumal chldt, ſectum nulss G dub. 3. Theof. Buchan 1 pran lecratie 1fterem Kripto Cico AWenn V non iIn OBerne tekere D. Rr illcitan o . u, liu int, hiom le ſoch, znen . Alere 4 o en,al —, De Sacrificio Miſſæ. 16 ſanuint — . u tum; ideéôque oportere utrumque eſſe in Eu. SUm Chariſtia. & vi verborum Conſecrationis al- terum ab altero ſeparatum: quapropter con- cLludit, ſi una dumtaxat conſecretur ſpecies, unm Sacrificium dici poſſe inchoatum, Jed non per- Otke Fectum eſſentialiter. Videatur etiam Cardi- nalis Gottus loc. cit. de Sacrificio Miſſæ q. I. qub. 3. §. I. & ſeq. & Natalis Alexander Theolog. Dogmat. & Moral. lib 2 de Sacram. ud. Eucharift. art- 3. in regula 2. & 3. earum quæ cti ad praxim pertinent. Quod autem ad Con- ein ſecrationis validitatem pertinet, epiſtolam 69. n afferemus D. Bernardi, de qua videmus, , Scriptores ſiluiſſle. Abbas trium Fomium Gll Guido panem in Miſſa conſecraverat, non ; autem vinum, quod in Calicem Miniſter non infuderat. Quid fecerit Guido, quid 1ch S. Bernardus factum oportuiſſe dixerit, ali- N— Pi referemus; nune ſatis nobis eſt innuere, 4 D. Bernardum dixiſſe, validam fuiſſe, ſed illicitam panis Conſecrationem. Puto enim, ui quod ſt Domino poſi factum de bpane ſuum Cor- u pur, vini Conſecrationem placuiſſet aliquam- diu intermittere, aut certe penitus omittere, ,nibilominus Corpus manſiſſet quod fecerat, nec ſactis facienda præſcriberent. Nec zego pauem & vinum adud quidem mixtum ſimul dehere apponi; quin potius aſſero baud aliter debere Sn. Sed aliud eſt culpare negligen- , deni, ziam, aliud negare eſfcaciam. Aliud, inquam, 2 3 6 166 Secio III. eſt, quòd cauſ amur, non bene quidpiam fieri, & aliud quod mentimur nec pert. De eo quod licet in Miſſa celebranda. Qui cele. brat, eum oportet eſſe in gratia. E icleſt er- ror, qui Sacerdotem peccati ſeibi conſcium invalidè conſecrare exiſtimabat Jam verò de eo, quod liceat in Miſſa ce- lebranda, dicendum eſt Ac primò Sacer- dotem eſſe oportet in gratia, & ab omni le- thali peccato expiatum. De eo quèd liceat loquimur: nam ſi ſermo ſit de va icltate Sacerdos validè profectò confſecrat, etiamnit lethalis criminis reus ſit, excommunicatus, vel hæreticus, vel ſchiſinaticus, aut etiam de- gradatus; quod definivit Concilium oollen⸗ tienſe ſeſſ. S8. cap. 15. adversàùs Wicle ſam⸗ & Joannem Hus, qui dicebant: Sacer. b eſt in peccato mortali, non conſecrat; & con- tra Waldenſes, qui propugnabant, Terr. dotes rite & legitime ſecundum formam Rrel ſtiæ ordinatos, quibuslibet tamen crimini . preſſos non poſſe Eccleſtaſtica confcere Sacra- menta. Probat id D. Thomas 3. par. J. 82. art. 5. Conſiderat enim, Sacerdotem gon proprià virtute Sacramentum conffecre, ſcdl tamquam Chriſti miniſtrum, ex cujus nà conſecrat, nec deſinere ſervum eſſe Chri- ſti, ſi malus ſit: ſiquidem Chriſtus ſerer hibet Keerd munic eid (cohlec bilis xſt hoc Uri I tes ve quam bllis beol perrenn uod COnlud mord tution qum, Azori eccat t Sr⸗ glit. ing 1d Saen Unne De Sacrifcio Miſe. 167 habet & bonos & malos. Idem probat de Sacerdotibus ſehiſmaticis, hæreticis, excom- municatis & ſuſpenſis eâd. quæſt. art. 8. At- que idem docet de degradatis: poteſtas enim conſecrandi pendet à Charactere, qui inde- lebilis eſt. Videatur Collatio 9. Lucionenſis quæſt. a. tom. 5. ubi accuratiſſimè tractatur hoc argumentum. 2 Utrùm gui indignè celebrat, unum, an plura peccata committat. Itaque hi quidem omnes indigni Sacerdo- tes validè conſecrant, ſed illicitè; nec quis- quam eſt qui neſciat, eos nefario ſeelere hor- ribilis ſacrilegii ſeſe alligare. Illud diſputant Theologi, unumne dumtaxat peccatum per- pPetrent, ùt nonnulli arbitrantur, propteres quòd utriusque ſpeciei conſecratio, oblatio, conſumptio re quidem ipsà diſtinguantur, moraliter tamen unum ſint, & divinâ inſti- tutione ordinentur ad unumtotum conſtituen- dum, ſcilicet Sacrificium Miſſæ, ùt exiſtimat- Azorius par. I. lib. 2. cap. 31. an verò plura Peccata committant, ùt probabiliùs conten- dit Suarez Diſput. 67. Sect. I. §. Quæret ali- quis. Duo enim præcepta inter ſe admodum diſtincta violantur, alterum ſuſcipiendi dig- nè Sacramentum, quod præceptum com- mune eſt omnium Fidelium; alterum fideli- L 4 Lerxr Sebtio III. ter & prudenter diſpenſandi, quod præce- ptum ad Miniſtrum perrinet. Biel Lect. 7. ſuper Canone Miſſæ duo peccata diſtincta Putat Sacerdorem committere, qui mortalis Peccati reus Miſſlam celebret. Peccat duobut mortalibus peccatis diſtinctis: uno quia indig- neè conſecrat; alio quia indigne manducet &oc. gquia manducare & conſecrare ſunt duo actut diſtiniti, & in qualibet indigna executione com- mittitur peccatum mortale. 168⁸ 6 Tridentini verbe de Confeſzone Sacramentali facienda Sacerdoti antequam celebret Sancta Tridentina Synodus Seſſ. r3. c. 7. de Euchariſtia poſtquam tremenda illa Apo- ſtoli verba præmiſit: Qui manducat & bibit imdignè, Z dertan ſibi manducat & bibit, non dijudicaus Corpus Domini; & illa: prober au- tem ſe ipſum homo; vetat, nequis niſi Sacra- mentali Confeſſione expiatus, etiamſi contri- tus ſibi videatur, ad celebrandam Miſſam ac- cedat. Eeclefeaſtica autem conſuetudo declarat; eam probationem neceſſariam eſſe, us nullus ſi- bi conſeius mortalis peccati, quantumvis ſibi contritus viqeatur, absque præmiſa Sacramen- fali Confeſſone ad Sacram Euchariſtiam acce- dere debeat: atque idem ait Can. I1. Statuit atque declarat ipfa Sanécta Synodus, illis, quos ſcientio Peccati mortalis gravat, quantumcum- D D Oulliu⸗ EUni onen luiit ucote . gen lu gation conlci D erpi GN offe Keercke nen Conme ſitas 1 Præl Iit Hioi⸗ urer , non eſra ne —. aod rre Belen: 4 Guiaet eu urne lontk Attn Getm. *06) in tGN Unbhe ke⸗ Std tnlc n N. Numni ,etn ur 8 A Cnen De Sacrifrio Miſſeæ. 169 — . 7 J . Jue eltam ſe coutvutos exiſtiment, habitũ copid Confeſſoris, neceſſariò præmittendam eſſe Con- feſonem Sacramentalem. Laicis præceptum ne communicent quin antea beecata ſua in Sacramento pœnitentiæ confoſſs ſint. Folis Sacerdotibus permiſſum eſt, ur- gente neceſſitate celebrare contritionis . altu elicito. Item Sacrum Concilium declarat, obli- gationem, quaà Laici, ſi ſibi lerhalis culpæ conſcii ſint, tenentur præcedenti Confeſſione ſe expiare, ad Sacerdotes ctiam extendi, qui ex officio Miſſam debent celebrare ac ſolùͤm Sacerdotibus permittit celebrare, prævio ta- mmen actu contritionis absque Sacramentali Contfeſſione, dummodo tamen gravis neceſ- itas urgeat, nec copia ſit Confeſſoris; ſed Præſcribir, ut Sacerdos, qui ita celebrave- rit, quamprimùm confiteatur: Quòd à Chri- Mtianis omnibus, etiam ab tis Sacerdotibus, qui- bus ex oſzcio ineubuerit celebrare, bhæc Sancta Sysodus perpetuò ſervanqum eſſe decrevit, mo- 3 non deſit Mis copia Confeſſorit. Quòdſe, neceſſtate urgente, Sacerdos abi que bprævia Con- Feſone celebraverit, quamprimum eoufteatur. L. 5 Præcs 170 Seéctio III. — Præceptum illud non eſt Eccleſiaſticum, ſed di- vinum, præmittendi Sacramenialem Confeſſio- nem. Celebranti ex gravi neceſſtate ſine con- feſſone non ſuſſicit attritio, ſaltem ùt talis cogsita. De pracepto confitendi quam- primum Propoſitiones damnaiæ. Commemorat S. Synodus Eccleſiaſtieam conſuetudinem, ut ſi quis ſibi peccati mor- talis conſcius communicare velit, quantum- vis ſibi videatur contritus, Confeſſionem præmittat Communioni, non ut innuat id ab Eccleſiaſtico jure provenire, ſed ut oſten- dat conſuetudinem & Traditiones ita eſſe di- vinum illud præceptum interpretatas, de quo loquitur Apoſtolus, Proßet autem ſe ip· ſum bomo, ùt bene advertit Sotus in 4. Sen- tent. Diſt. 12. quæſt. I. art. 4. Adnotandum eſt Eccleſtaſticam conſuetudinem non in me- dium afferri tamquam potiſzmum & primum fundamentum bujus ritüs, quaß ſit de jure tan- tzum Eccleſtaſtico, ſed quaſi declaratoriam di- vini præcepti, quod Paulus inſinuat. Ex ilo jam ſic intellecto præcepto mos univerſalis Ec- eſfeæ ortus eſt, in qua nemo ad Sacroſanctam Communionem abſque prævia Confeſſtone acee- dere fuit auſus. Paulò ante diximus, Sacer- dotem, qui gravi neceſſitate ad celebrandum impellitur, ſi deſitacerdos cui conſiteatuene actum Aum Prinnn Poſtio ellämn cellari⸗ Aerc I con doris kerpre Dtum ſed et der un ver, 6 er Wonne endanm celebre io D Aligin tur. n ſi C ilſes len p icor. nte. clli⸗ 4066* nene ltt // in 0 De Saerificio Miſſæ. 171 7 actum contritionis ſe parare debere & quam- Primum confiteri; temeraria enim ea eſt pro- Poſitio, quæ ſtatuit, ſatis eſſe attritionem, etiam quæ ùt talis cognoſcitur. Scilicer ne- ceſſaria eſt contritio, aut ſaltem attritio, quam. Sacerdos ſine culpa probabiliter exiſtimave- rit contritionem. Videatur Perſicus de Sacer- dotis Officio lib. I. Dub. 1I. & 12. Alii in- terpretantur, conſilium eſſe, non præce- Ptum, ut Sacerdos quamprimum confiteatur; ſed eam propoſitionem proſcripſit Alexan- der VIII. quæ eſt inter damnatas 38. Man- datum Tridentini, factum Sacerdot: ſacrifican- zi ex neceſſitate cum peccato mortali, conſiten- di quamprimunr eft conſilium, non bræceptum. Nonnemo vocem illam quamprimum intelli- gendam dixit, cùm primum Sacerdos rurſus celebraturus confitebitur, quæ eſt propoſi- tio 39. inter eas, quas idem Pontifex con- demnavit: Illa particula, quamprimum, in. elligitur, cum Sacerdos ſuo tempore conſiteli: tur. In quibus caſibus poſſit Sacerqus, Jſolo contri- tionis actu elicito, ſine confeſſione cele- brare. Urgentem autem neceſſitatem, quâà po- teſtas fit Sacerdoti ſine prævia confeſſione accedendi ad Altare, eam eſſe putant Aucto- Tes 172 Secio III. res, ſi Sacerdos Miſſam omittens aut cæte- ris offenſioni eſſet, aut infamiam incurreret; ſi populus die feſto Miſſam audire non poſ- ſet, ſi particula conſecranda eſſer, ut defer- ri poſſet viaticum ad moribundum. Sylve- ſter verbo Euchariſtia, 2. quæſt. 7. vult, eam eſſe urgentem neceſſitatem, ſi nuper deceſſt anima Sacrificio indigens probabiliter, aut ſi imminet ſolemnitas magna, in qua vulde uti- le ſit animæ celebrare; quod tamen rejicit Sua- rez Diſput. 66. ſect. 4. §. Alii caſus, & do- Qus Clerus Patavinus in ſuis Reſolurionibus an. 1708. quas vulgavit Zuccherius, ut vide- re eſt pag. 8. E. naturali enim vel divino præcepto celebrandi fluere debet urgens ne- ceſſitas. Ac ſi eam cenſeamus urgentem ne- ceſſitarem, quoties ſuffragis adjuvanda ſit anima defuncti, cùm tam multæ in Purgato- rio animæ detineantur, quibus ſuffragia opus ſunt, facilè quilibet Sacerdos ſine prævia con- feſſione Sacramentali poterit éelebrare, ac paulatim Tridentini Concilii præceptum de non celebrando ſine Confeſſione, niſi de- ſit Confeſſarii copia, aut gravis neceſſitas urgeat, ad nihilum redigetur. Biel Lect. 7. ſuper Canone M Gæ tres eonſiderat caſus, qui- bus poteſt quis Euchariſtiam ſuſcipere, ſolo contritionis actu elicito, ſine præœvia confeſ- ſione. Primus eſt, ſi Sacerdos eo die non eelebrans offenſioni eſſet & ſcandalo. Alkent 1 ſidl Dinm girur. dens le po ſetur Aue ſine dacre ſarii Regu Juo. login er ueini lte N. Gibos res tos; di ſil calibn Apud Dtere le exc. ſones. dlig — Pin cet nunete e or 1,Ude n. We⸗ he iprl, iner, 1Nl reſetb l Ohmen Grſt⸗ ie,Ctn enke ellemnſb⸗ Gnmh! nkue Utrin lebeet⸗ inl 65 t N! rani ef ⸗ ed 6e 4 De Sacrifſicio Miſſee. 173 ſi aliquis vel inſtituto, vel conſuetudine om- nium ſibi æqualium ad communicandum adi- gitur. Tertium eſt, ſi curam animarum ha- bens celebrare debeat, ut moribundo defer- re poſſit Euchariſtiam. In his tribus qui ver- ſetur caſibus, eum putat, ſolo contritionis actu elicito, cum propoſito confitendi, poſſe ſine Sacramentali Confeſſione celebrare, vel Sacramentum percipere, dummodo Confel- ſarii copia deſit. Regulares non poſſunt alſalvi niſi 4 Superiore 40. Plures Ordines Keligioſi habent privi- legium, extra Clauſtro ſi ſint, adbibendi quem- libet Confeſſarium. Noviſſimè conceſſum Cap- Pucinis d Benedicto XIlI. addito onere rurſus confitendi peccata reſervata, 37 cenſuras öu- beriori ſuo. Nemo eſt, qui neſciat, Regulares Prælſi- dibus ſuis, quos communi nomine Superio- res vocant, in foro Sacramentali eſſe ſubje- ctos; Superiores autem auctoritate abſolven- di ſibi ſubjectos plerumque non uti, niſi in caſibus reſervatis; aut ſi quis ex iis cupiat apud Superiorem peccata confiteri; ac pro- Pterea Religioſis aliquibus munus demanda- re excipiendi ſodalium Religioſorum Confeſ- ſiones. Accidit interdum, ut Religioſus ali- quis vel in itinere ſir, vel in aliquo moretu? . . . . . . . . . 1000 174 Sedtio II. loeo cum bona Superiorum venia, puta qua- drageſimali tempore, cum ſacras habet con- ciones, ubi copia non eſt Confeſſarii ſui Or- dinis. Hic Porro videtur in ea verfari ne- ceſſitate, ſi quod gravius peccatum commi- ſerit, ut vel omittat celebrationem Miſſæ, quæ omiſſio aliquando ſcandalum parere po- teſt, vel celebrat Miſſam ſine prævia Con- feſſione, elicito tantùm contritionis actu. Hoc enim in caſu illi revera deeſt copia Con- feſſarii. Suarez tom. 4. de Religione Tract. 8. lib. 2. cap. 17. ait, Religioſo viro in itinere negari non poſſe facultatem confitendi pec- cata ſua alicui Sacerdoti, qui non ſit ejusdem Ordinis. Plures Religioſi Ordines eo gau- dent privilegio, ùt videre eſt apud Clerica- tum de pœnitentia Deciſ. 39. num. 4. Veti- tum id erat Cappucinis, qui & privilegio ca- rebant, & Conſtitutione quâdam Capituli Generalis impediebantur. Nos autem, cum comperiſſemus, in quantis nonnunquam ver- ſarentur anguſtiis, ubi primum ad ſummam Apoſtolatũs dignitatem evecti ſumus, literis noſtris ſub forma Brevis die 30. Martii 1742. cuilibet eorum, ſive Sacerdoti, ſive Conver- ſis, dum extra Clauſtra moratur cum bona venia, & in locis, ubi non alius quispiam ex eorum Ordine reperiatur, facultatem con- orn ceſſimus confitendi peccata, & abſolutionem accipiendi à quocunque Sacerdote, qui e⸗ 2☚ R 1 — pon Beton elirild 4 Neins numdon Onen ie mnpor Preyitl lions cil⸗ Nne I o inii hrndh llisiwen s eni⸗ dCeres 5 lun Alen Ungin De Sacrifrio Miſſæ. 175 Sæcularis à ſuo Ordinario, vel Regularis à ſuo Superiore ad Confeſſiones audiendas ſit approbatus. Quam facultatem etiam ad ca- ſus extendimus juxta Conſtitutionem Ordi- nis reſervatos, & ad Cenſuras, in quas inci- derint; additâ obligatione tamen, ubi pri- mùm potuerint, coram Superiore ſeſe ſiſten- di & novam ab illis Caſibus & Cenſuris ab- ſolutionem impetrandi. Sanè ejusmodi onus ſeſe ſiſtendi coram Superiore, & confitendi iterum caſus reſervatos, in quos inciderint, quõsque jam alii Confeſſario confeſſi fuerint, num illis imponeremus, diu multumque du- bitavimus: firma enim regula eſt, non Ppoſſe quemquam obligari ad iterationem Confeſ- ſionis eorum peccatorum, quæ jJam confeſ- ſus fuerit, & quorum abſolutionem repor- taverit, ùt videre eſt in Extravag. Benedi- Sti XI. Inter cunctas de bprivilegiis, & docet S. Thomas I. quæſt. quodlibetali art. 12. ad primum. Sed omnem ex animo noſtro dif- ficultatem illud exemit, quod reputavimus, Religiofis perfectionem profitentibus poſſe onus illud imponi. Et ſanè multorum Or- dinum Religioſorum Conſtitutiones præſeri- bunt certis quibusdam temporibus Confeſſio- u nem generalem; & celebris illa eſt Carthu- fianorum Conſtitutio, quæ jubebat Mona- chos quot annis ea peccata Abbati confiteri, quæ jam aliis confeſſariis confeſſi: fuiſſent. Vid. 176 Sectio III. ide Suarez loc. cit. num. 10. & Card. de Lugo de Pœnitentia Diſput. 15. ſect. 6. n. 93. & ſeqꝗ. De eo qui inter celebrandum recordatur, peccato aliquo ſe eſſe implicitum. Antequam materiam hanc dimittamus, duos alios caſus juvabit exponere. Primus eſt, ſi Sacerdos, cœptà jam Miſsàâ, recor- detur, ſe peceatum mortale commiſiſſe, ne- que eo ſe per Sacramentalem Confeſſionem expiaſſe; ſive etiam illi in memoriam veniat, ſe non eſſe jejunum, vel aliquà eſſe Cenſurà implicitum, quæ fortè ſibi animo exciderat. S. Thomas 2. Par. quæſt. 83. art. 6. ad ſecun- dum docet, ſi Sacerdoti in memoriam hæc Iubeant ante Conſecrationem, recedendum illi ab Altari, ſi tamen abfit metus ſcandali. Si aute Conſecrationem alicujus pradictorum memor, tutius reputarem ( maximè in caſu manducationis & excommunicationis) quèdiiſ- ſam inceptam deſereret, niſi grave ſeundalumti- meretur. Quodſi ejusmodi memorià tangatur poſt Conſecrationem, omnino eum debere anit Sacrificium perficere. Et ideo ſi Sacerdos poſt Conſecrationem inceptam rerordetur, . aliquid comed,ſſe vel bibiſſe, nibilominus de- bet perficere Sacrifcium, & ſumere Sacramen- zum: idque ait procedere, etiamſi recorde- tur tur, 1 in di Trition tum Propo/ von in lt ea nicati nere nendi um ( um Horie Vit R ſa celi ſe in Dot ur, Alt la lr cu⸗ 12 n mn cehten dos, econ Uretit dent Cand Dere Galam Kd Khng h enen Man nten ele, H N Gnniſi⸗ (oter Drumſe elelent weletkel CAen nim slelt, els ſ⸗ 1 Nori Gnihle eſun, wt. * 00 en , n 1fett llin, ul i De Surrifcio Miſſæ. 177 tur, ſe vel grave delictum perpetraſſe, vel in aliquam Cenſuram incidiſſe, elicito con- tritionis actu. Similiter ſi recordetur, ſe bec- catum aliquod commiſiſſe, debet pœnitere cum Propoſito conftendi, & ſatisfaciendi, & ſic non indignè, ſed fructuosè ſumet Sacramentum. Et eadem ratio eſt, ji meminerit ſe exeommu- nicationi cuicumque ſubjacere: debet enim aſſu- mere cum Progos bumiliter abſolutionem pe- tendi, && ſec per inviſibilem Pontificem 7E- Jum Chriſtum abſolutionem conſequetur, quan- um ad hunc effeltum quod peragat divina my- Rteria. Ex hac D. Thomæ doctrina mana- vit Rubrica Miſſalis, quæ ſic habet: Si in ip- Ja celebratione Miſſæ Sacerdos recordetur, ſe ſſe in peccato mortali, conteratur cum pro- poſito confitendi & ſatisfaciendi. Si recorde- zur, ſe eſſe excommunicatum, vel Juſpenſum, aut locum eſſe interdictum, ſimiliter contera- zur cum propoſito petendi abſolutionem: An- 7e Conſecrationem autem in ſupraditctis cuſebus; non timetur ſcandalum, debet Miſſam in- ceptam deſerere. Quærit Sotus, an Sacer- dos, qui in Miſſæ principio recordatur ſe Peccatum grave commiſiſſe, atque eo ita ſit irretitus, ut ejus pœnitere non poſſit, de- beat Miſſam dimittere, etiamſiti intelligat ſcandalum oriturum; & reſpondet illum de- bere omnino, quodcumque timeatur ſcan- dalum, Miſſam dimittere. Si autem eſt in M culpa 178 Sectio III. culpa lethali, etiamſi in Introitu Miſſæ, quan- do eſt in Altari, ſit memor, ſatis eſt contri- tione & propoſito confitendi, ut poſſit incep- tum perficere. Quid autem ſi illa culpa adee illi cordi inbereat, ut pœnitere nequeat, cujus certè ſe memor fuiſſet antea, non cogitäſet ce- lebrare? Reſpondetur quòd omnino potins de- bet dare ſummum ſcandalum, qum ſumere sa- cramentum in peccato: quia ſit illud eſt intrin- Jecè malum, ut nulla de cauſa exeuſari poſſt: &g ideo ſi non eum peœnitet, poſtquam in ſua eſt poteſiate, neceſſaria conſequentia peccubit tam ſumendo, qum velinquendo sacramentum, maximè ſi eſt jam conſecratum. Ita Sotus in 4. ſentent. Diſt. 13. Quæſt. 2. art. 6. Dixi- mus ſupra cum D. Thoma, Sacerdotem, qui peccati mortalis recordetur ante Conſecra- tionem, debere Miſſam dimittere, niſi ti- meat ſcandalum: itaque quæritur, an dici poſſit oriri ſcandalum, ſi Sacerdos Miſſam in ſemoto aliquo loco celebraret, vel in pri- vato Oratorio, vel ubi nullus adeſſet Miſſæ niſi Miniſter. Pontas Dictionar. Caſuum Conſcien. verbo Miſſa Caſ. 22. ait, etiarn in hoc caſu futurum ſcandalum Miniſtri, idque ſatis eſſe, ut contritionis actu elieito poſſit Sacerdos Miſſam perficere. Sed Clerus Pa- tavinus in citatis Deciſionibus an. 1707. duæ- ſito 2. Menſis Maji contrariam tuetur ſenten- tiam, n, bran Meo⸗ iſeri Leri A o meut⸗ Vced Ulge⸗ MiM Dirim Herin ſe el lnn, Erre (mnen. ſbi i Mura g opte, Ege 3d! S E — —— e en eken li he eſui Galge, n ii N iſn nſni on 6 tig 9 Cleſßmnn n 4,60 dhet Colſ ee, nur, 4 eoe Nel⸗ 1 un — De Sacrifcio Miſſe. 279 tiam, Præſertim ſi Miniſter puer ſit, vel Ce- lebrantis ſervus, aut amicus. De eo, qui eodem die, quo beccatum com- miſerit, & Sacramentali Pænitentia ſe expia- verit, celebrare velit. De eo, cui citra voluntatem pollutio contigerit. Alter caſus eſt, num Sacerdos eodem die, quo commiſit lethale pecatum, & per Sacra- mentalem Confeſſionem ſe expiavit, poſſit accedere ad Altare, etiamſi null neceſſitate urgeatur; an vero ob reverentiam teneatur Miſiæ celebrationem in poſterum differre. Diximus, etiamſi nullâ neceſſitate urgeatur; ſi enim neceſſitas urgeat, puta ſi eo die Miſ- ſæ celebrationem omittendo Pareret ſcan- dalum, nemo eſt qui neget, poſſe illum ce- lebrare juxta D. Thomæ doctrinam in 4. ſentent. Diſt. 9. Quæſt. I. art. 4. Quæſt. 2. ubi ait: Non eſt conſulendum, quòd ſtatim poſt peccatum mortale etiam contritus &W con- Jeſſus ad Euchariſtiam acceqat:⸗ ſed deberet, ni- E magna neceſſitas urgeat, per aliquod tempus Propzer veverentiam abſtinere. Quæſtio igitur eſt de Sacerdote, quem nulla cogat necefſi tas ad Miſſam celebrandam. Cardinalis To- letus eximius Theologus affirmatè negat in lib. 2. cap. I. num. 13. Aliquando non ſufncit Coufeſſo ad celebrandum; cum enim pecenutum M 2 parvo 180 Sectio III. parvo tempore anteceſſit, non debet celebrare, ſed expectare diem alium. Unde qui ſe accu- JTant, quod nocte proxim peccatum carnis com- miſerunt, quamvis cum dolore accedant, & abſolvantur, ſunt tamen 4à celebratione arcen- di Cum eo ſentit Covarruvias egregius Ca- noniſta in Clementina Si Furioſis Par. 3. Cap. 7. ubi ait, e& contraria ſententia ſequi, poſſe Sacerdotem, qui nocte præterita dormieris cum fœmina, ſtatim celebrare, præmiſſa con- feſſone, && contritione, quòd impium cenſeri ſolet, & jure cenſetur. Similis eſt caſus de eo, cui præter voluntatem;, & citra pecca- tum pollutio contigit; decet enim ipſum Eu- chariſtià ſe abſtinere, ſi quod turpe phantaſ- ma illi adhuc animo obverſetur, ſi mentem diſtractam gerat, & fi nulla cauſa ſit, quam- obrem debeat celebrare, ùt videre eſt apud Sylvium 3. Par. Quæſt. 80. art. 8. Innocen- tius III. in cap. Cum olim de Clericis Con- jugatis non improbat in Eccleſia Græca con- ſuetudinem, ut Clerici in minoribus Ordini- bus conſtituti uxorem ducant, eamque apu ſe habeant, etiam poſtquam ad majores Or- dines, & ad Sacerdotium promoti ſunt; at Clemens VIII. in Inſtructione ſuper aliqui- bus Græcorum Ritibus, quæ incipit Pres- byteri Græci, ita ait: Presbyter Gracus con- jugatus ante Sacrum Sacrificium ſeu Sanctam Miſſam celebrandam, vel per bebdomadam, vel ter — zyhia ur, lam UMOre eerd Ebrare um al Neerann Apiay ln qu ali e ſe hol D Pett he Unpedin ſis a er Co (onket HOnN t erea d Ni Pa dee ment. inb. DMre ir Meat — olehen iſtas entms ANlinn,f ttarens A en 6mn 6 eſt u! CI e niin⸗ ehfun 1menne, te e E Ilum ies Grea . De Sacrifcio Miſſæ. 191 per triduum abſtineat ab uxore. Ex quo col- ligitur, ſi Sacerdoti Græco non permittitur Miſſam celebrare, ſi nocte proxima cum uxore concubuerit, multèò minus licere aliis Sacerdotibus, niſi gravis urgeat cauſa, ce- lebrare Miſſam, ſi præcedenti nocte pecca- tum aliquod grave commiſerint, etiamſi per Sacramentalem Confeſſionem peccatum illud expiaverint. In quibus caſibus etiam Panitentia Sacramen- tali expiatum deceat non accipere Euchariſtiam. Si pollutio involuntaria præceſſerit, nulläd da- ta causd, non eſt al'ſtinendum Eucha- riſtid. D. Thomas 3. Par. quæſt. 80. art. 7. re- petit hanc materiam, & ait ſolum peccatum impedimentum eſſe neceſſarium, quominus quis ad Euchariſtiam ſuſcipiendam accedat; per Contritionem autem, & Sacramentalem Confeſſionem deleri quidem reatum culpæ, non tamen corporis immunditiem; ac prop- terea decere, ut qui peccatum aliquod car- nis paulo antè commiſerit, ſe ab accipien- do Sacramento abſtineat. Et Sotus in 4. ſentent. Diſt. 12. Quæſt. 1. art. 7. poſt alla- tam D. Thomæ doctrinam concludit, reum fore irreverentiæ culpabilis, quæ etiam ad pPeocatum mortale poſſet pertingere, Sacer- M 3 dotem 182 Sectio III. dotem illum, qui præcedenti nocte peccato carnis commiſſo, etſi confeſſus, Miſſam ce- lebraret, ſiqui Miſſæ adeſſent, qui ejus pec- cati eſſent conſeii: & addit, id non in pec- catis carnis tantummodo, ſed etiam in reli- quis peccatis procedere: Hæc propoſitio non eſt ſiugularis de pollutione, ſed generalis de quocumque peccato; tanta enim eſſet irreveren- tia, homicidam cruentis manibus, aut blaſphe- mum polluto ore illico ad Euchariſtiam accede- ve: tametſi Veneris ſordes peculiarem quam- dum indecentiam ad Sacramentum præ aliis ſce- leribus afferant. Et Sylvius in 7. articulum Quæſt. 80. 3. Par. D. Thomæ bene factum arbirfratur, atque optimè conſultum putat, ſi quis Miſſam celebrare omittat eo die, quo delictum aliquod commiſerit, etiamſi confeſ- ſus fuerit, & in craſtinum differat: & con- ſentit Rubrica Miſſalis, ubi agit de defecti- bus ex diſpoſitione corporis. Videantur Natalis Alexander Theolog. Dogm. & Mo- ral. lib. 2. de Sacram. Euchar. cap. 5. art. 2. .2. num. II. Habert Theologiæ Dogmat. & Moral. de Euch. c. 20. tom. 5. P. 571. Edit. Venetæ. Has omnes ſententias amplexus eſt Patavinus Clerus an. 1708. Dub. 1I. caſ. 1. menſis Februar. in ſœpius citato Opere P. Zuccherii: & in ſpeculo Monachorum Au- tore Arnulpho Monacho inter opera D. Bernardi nuperrimæ editionis tom. 2. . 818. glg ſe 1e Miß ho ſinm ſe inſen Abuler it. Dr üme cejebre Ium n Pollonr enlen num: igue W ali⸗ eſinn Munione ceh non W cele Nd Dicke rece loe f r qui. Diake⸗ le auß um u trun/ Diaho, un, 4 e ee M Miefun Nonn tenine eteer Nuni/ inn ſoren N ma! eelih moinl er to d ee De Sacrificio Miſſæ. 183 818. ſeveriora hæc traducuntur a celebran- te Miſſam ad inſervientem. S= per noctem illuſio tibi acciderit, ne contriſteris, ſed in cra- ſtinum confitere, & aliquo te invitaute, ut Miſ- ſæ inſervias, cautè coram omnibus te excuſa. Abulenſis in cap. 5. Matthæi Quæſt. 226. ait. Diabolum interdum, ut pium hominem à ſumenda Euchariſtia, vel à Miſſa retrahat celebranda, per ſimplicem vaſorum ſemina- lium motum, quin ullam excitet tentationem, pollutionem illi prolicere. Idem ante Abu- lenſem dixerat Abbas Theonas apud Caſſia- num: Absque ullo quidem carnis pruritu, men- tisque conſenſu, nec per illuſionem phantasma- tis alicujus, ſed tamen ſimplici fluxus illius egeſtione nos polluit, ut a Sacroſancta Com- munione deterreat. Et D. Th. cit. art. 7. do- cet, non idcirco omittendam Communionem, aut celebrationem Miſſæ. Conſonat Cardi- nalis Turrecremata in Can. Teſtamentum Diſt. 6. ubi hæc ſeribit: Si in nobis cauſa non præcéſſerit, imò magis cauſa contraria, & hoc frequenter accidit, & præcipue in diebus, in quibus communicari debet, ſignum eſt, quod Diabolus homini fructum Euchariſtiæ recipien- dæ auferre conatur: unde in tali caſu conſul- tum fuit cuidam Monacho, àt in Collationibus Patrum legitur, quod communicaret; & ſic Diabolus videns, ſe non poſſe conſequi inten- zum, ab illuſtone ceſſavit. Rr 4 Ad 184 Sebtio III. Ad lieitè celebrandum requiritur naturale je= ice WMaritur na 9 Junium; quod computatur d media nocte. Porro reliqua perſequamur, quæ ad Miſ- ſam licitè celebrandam requiruntur. Nemo neſeius eſt Sanctos Apoſtolos tunc jejunos non fuiſſe, cum Euchariſtiam acceperunt, CLiquido apparet, quando primum accepe- runt Diſcipuli Corpus & Sanguinem Domini, non eos accepiſſe jezunos) tamen ob tanti Sa- cramenti reverentiam ab Apoſtolicis usque temporibus ſtatutum fuit, ſempérque in Ec- cleſia obſervatum, ne quisquam niſi jejunus Euchariſtiam ſumeret. Nunquid tamen prop- zerea calumniandum eſt toti Eccleſtæ, quòd 4 jejunis ſemper accipitur? Et boc enim placuit Spiritui Sancto, ut in honorem tanti Sacra- menti in os Chriſtiani prius Dominicum Cor- pus intraret, qudm cæteri cibi; unam ideo per univerſum Orbem mos iſte ſervatur, verba ſunt D. Auguſtini relata in Can. Liquido de Conſecrat. Diſt. 2. Propterea ad Miſſam ce- lebrandam opus eſt Sacerdoti, ut jejunus ſit. Jejunium verè illud ſatis eſt, quod inter me- diam noctem & horam illam interjicitur, quà Sacerdos celebrat Miſſam. Obſervatione dignum eſt, quod ineunte ſæculo II., cuùm nondum conſuetudo invaluiſſet, ut per ho- rologia nocturnæ horæ indicarentur, ſtatuit Synodus Salegunſtadienſis, ne quisquam, qui cvibib Druret mein, Median kxyere long do boant rit, 1 non e men Mlllae Crinamn NWe⸗ f Qunbtun unn ad umn aq tur ho chio, r,h N l Ron Il. in Pprob. Eelia Atantt 10 Mi ef en e en e 0b la olcst eret holie Guu Hſet inſin catidun icnl nnl uini De Sacrifſicio Miſſæ. 185 qui bibiſſet poſt galli cantum, Miſſam cele- braret tum per æſtatem, tum etiam per hye- mem, etiamſi hyberno tempore galli cantus mediam noctem non rectè indicet, idque ob reverentiam erga tantum Myſterium. Vide Longueval tom. 7. pag. 168. Quid ſe Sacerdos jejunus non dormierit? Poteſt autem Sacerdos celebrare, licet ci- bo ante mediam noctem ſumpto non dormie- rit, nec cibum concoxerit, dummodo inde non extiterit aliqua mentis perturbatio: nam ſi mens turbata ſit, Sacerdoti à celebranda Miſſa eſt abſtinendum, juxta D. Thomæ do- Krinam 3. Par. quæſt. 80. art. 8. ad quintum: Nec refert, utruùm poſt cilum vel potum aſ- Jumptum dormierit, aut etiam digeſtus ſit, quan- tum ad rationem præcepti: refert autem quau- tum ad perturbationem mentis, quam patiun- tur homines propter inſomneitatem, vel indi- geſtionem; ex quibus ſi mens multum perturbe- tur, homo redditur ineptus ad ſumptionem hbu- Jus Sacramenti. Cum hac doctrina conſen- tit Rubrica Miſſalis: nam quod Alexander III. in cap. Si conſtiterit de Accuſationibus approbaverit, Sacerdotem quemdam ab Ec- cleſia illi commendata fuiſſe amotum, non ea tantum cauſa fuit, quòd nullo capto ſom- no Miſſam celebrâſſet, ſed quòd nondum M 5 vinum 186 Sectio III. vinum obdormiviſſet, atque adhuc ebrius celebràſſet, quod ex eà Pontificis epiſtola col- ligirtur, quemadmodum advertit Natal. Ale- xander Theolog. Dogmat. & Moral. lib. 2. de Sacram. Euchar. eap. 5. §. 2. num. 3. & conſentit Theophilus Raynaudus tom. 16. Pag. 14. num. 33. Praæceptum de jejunio ante Euchariftiæ ſumptio- nem non admittit materiæ parvitatem. Naturale appellatur hujusmodi jejunium. Paſqualigus in Praxi jejunii deciſ. 440. in eam videtur eſſe opinionem propenſus, ut in je- junio naturali locus eſſe poſſit parvitati ma- teriæ, ita ut non niſi venialiter peccet, qui poſt mediam noctem ſciens prudens Pauxil- lulum comederit, & poſtero die ad Com- munionem ſuſcipiendam accedat, aut Miſ- ſam celebret. Mirati vehementer ſumus cum Paſqualigo concordare Gibertum Con- ſultat. Canonicar. de Sacramentis Conſultat. 14. de Euchariftia. Singularem hanc ſenten- tiam plerique omnes rejiciunt, ùr videre eſt in Collat. 16. Lucionenſi Quæſt. 6. pag. 590. & ſequen. tom. 5. & apud Quartum ad Ru- bricas Miſſalis Par. 3. Tit. 9. Sect. I. Dub. I. & Dub. 4. Sanè Rubrica Miſſalis ita preæſcri- bit: Si quis non eſt jejunus poſt medium no- Gtem, etism poſt ſumptionem ſolius aduæ, e . alte- Alueniu duite, or po o eil ſtumn lemeran ſement ms 3. Megue tiam intate ſofert lon mu mum i itrate CNn Utlo me Iget, fliotor velmi mecia cel, co ui in. lution iſua damn DN kre edrr eglcl NIN oen h os n Aiſeen , un nimim. Pett, ed De Sacrifcio Miſſæ. 1987 alterius potüs, aut cibi per modum etiam me- dicinæ, & in quantacunque parva quantitate, non poteſt communicare, nec eelebrare: & in Can. Nibhil 7. Quæſt. I. ita ſtatuitur: Nullus poſt cibum potumve quamlibet minimum ſum- ptum Miſſas facere præſumat &. Si quis hæc temerare præſumpſerit, Excommunicationit ſententiam ſuſtinebit. Præœterea docet S. Tho- mas 3. Par. Quæſt. 80. art 8. ad quartum: Neque poſt aſſumptionem aquæ, vel botus, vel etiam medicinæ in quantacunque parva quan- titate licet hoc Sacramentum accipere. Nec vefert utrùm aliquid hujusmodi nutriat, aut non nutriat, aut per ſe, aut cum aliis. Quæ- nam igitur eſſe poteſt ratio, quamobrem ad- mittatur in naturali jejunio parvitas materiæ, cùm præſertim Canon etiam in caſu parvi- tatis materiæ excommunicationis pœnam ir- roget, quæ pœna non niſi peccato gravi in- fligitur? graviter autem peccare eum, qui vel minimum cibi, vel potũs ſumpſerit poſt mediam noctem, & die ſequenti communi- cet, communi ſenſu omnes Fideles exiſtimant. Qui in die Nativitatis Domini in prima Miſſa ablutionem ſumpſerit imprudens, non poteſt reliquas Miſſas celebrare. Falſa quorun- dam interpretatio doctrinæ S. Tbomæ rejicitur. Excluſa ab hoc præcepto parvitate mate- riæ; 188 Sectio III. riæ, ſunt qui putant, Sacerdotem, & multò magis eum, qui animarum curam habet, Poſle die Nativitatis Chriſti Domini, ſi in prima Miſſa ablutionem imprudens ſumpſe- rit, duas reliquas celebrare. Hanc qui tuen- tur ſententiam, doctrinæ D. Thomæ paulè ante à nobis allatæ ſe dicunt inniti, qui do- cet Sacerdotem, cui poſt Conſecrationem in mentem veniat, ſe non eſſe jejunum, debe- re Miſſam perficere; neque ſilent ſcandalum, quèd oriretur in Populo, ſi Sacerdos duas reliquas prætermitteret. Sed eum valdè confidentem eſſe oportet, qui S. Thomæ doctrinam, quæ eſt de eo, qui Miſſam in- ceperit, ad eum extendat, qui duas vult ce- lebrare: ac jejunii naturalis hoſtem jure il- lum exiſtimaveris, qui affirmet, vitandi ſcan- dali causà poſſe Sacerdotem, ſumptà ablu- tione, jam non jejunum ſecundam celebrare Miſſam, & tertiam. Nemo enim eſſe poteſt qui ſcandalum patiatur, gnarus Sacerdotem ideo reliquas duas Miſſas non celebrare, quèòd imprudens in prima Miſſa jejunium fregerit, t benè monet Pontas loc. cit. Caſ. 3. Inno- centius III. in cap. Ex parte de Celebrat, Miſſar. præcipit, ut Sacerdos poſt Commu- nionem ſumat ablutionem, niſi tamen alia ſit ei Miſſa celebranda, quam non debet ce- lebrare, ſi in prima Miſia ablutionem hau- ſerit: Semper Sacerdos vino (manus) arttn⸗ ere nd lie nde cira NMigu in S uod Parvin moce ſexj Gurku Pche lve mand, gutt di ril bricer intea iontu o, ile 4 cut He — en Kmm Vnun Ponin Nentnnt lrgi Unn 6* Nrlent erct Aeum 18T 1 Mn u lla len ne Eenk Imnt nce nelee en⸗ De Sacrificio Wiſſa. 189 dere debet, poſiquam totum acceperit Eucha- riſtiæ Sacramentum; niſi eäâdem die aliam Miſ- ſam deberet celebrare, ne, ſi fortò vinum perfu- ſaonis acciperet, celelrationem aliam impediret. Reliquiis quæ dentibus vel gutturi inhaſerint, Jejunium non rumpitur. Ea de re Ku- bricæ verba. Statuendum igitur, id non licere; neque, quod ſuprà diéctum eſt, in jejunio naturali Pparvitati materiæ eſſe locum. Illud tantum- modo detur, non frangi naturale jejunium, ſi exiguæ aliquot eibi reliquiæ dentibus vel gutturi hærentes, poſt mediam noéctem for- tè deglutiantur; quia tunc non cibi, ſed ſa- livæ modum & rationem habent; vel ſi cui manè, dum ſibi os lavat, per imprudentiam gutta aliqua aquæ in ſtomachum prolabatur. Si reliquiæ cibi remanentes (ſunt verba Ru- bricæ Miſſalis) in ore traniglutiantur, non impediunt Communionem, eum non transglu- tiantur per modum cibi, ſed per modum ſali- væ. Idem dicendum ſi lavando os deglutiatur Ktilla aquæ præter intentionem. Ea Rubrica nititur doctrinæ S§. Tbomæ. Alii caſus afferuntur, quibus naturale Jejunium non rumpitur. Hæc Rubrica nititur doctrinæ S. Thomæ, cujus 190 Sectio III. cujus ea ſunt verba 3. Par. Quæſt. 80. art. 8. od quartum: Reliquiæ tamen cibi remanentes in ore, ſi caſualiter transglutiantur, non im- pediunt ſumptionem hbujus Sacramenti, quiu non trajiciuntur per modum cibi, ſed per mmo- Jum ſalivæ. Et eadem ratio eſt de reliquiis aquæ vel vini, quibus os abluitur, dummodo non trajiciantur in magna quantitate, ſed per- mixtæ ſalivæ, quod vitari non poteſt. Et cum eo ſentit S. Antoninus 3. Par. Tit. 13. Cap. 6. §. 8. Digna ſunt quæ obſerventur ea Rubri- cœ verba, cum non transglutiantur per mo- dJum cibi, ſed per modum ſalivæ; eâque D. Thomæ verba etiam conſideranda, e caſua- liter traniglutiantur. Cardinalis de Lugo de Sacram. Euchariſt. Diſput. 15. ſect. 2. n. 36. docet, jejunium ſolvere, qui & dentibus lin- gua aliquid extraheret reliquiarum, nec ex- pueret, ſed voluntariè deglutiret; quæ opi- nio ſanè meliùs cum ea reverentia congrun; quam tantùm Sacramentum poſtulat, & cum D. Thomæ doctrina; neque tamen defſunt, qui negent hoc modo frangi naturale jeju- nium, eâ ratione, quia id, quod deglutitur, eſt antecedentis cœnæ complementum, non nova comeſtio. Qui veròô, antequam ſe fomno dederit, aliquid ſacchari ſibi in os in- jiceret, quèòd paullatim liqueſcens in ſtoma- chum delaberetur, is profectèò jejunium ſol- veret. Vide Quartum ad Rubricas MR. ar. Darg. piium gulkar et, Hinns lle ſ lobern nun ſ orim Comm guit d Sylrn quæ Aliui ſeribit Pere luod⸗ ſtniin. Uon ſol le⸗ ☚ ſomae nef/ Nurin ſle pe utriti⸗ Pron De Sacrificio Miſſæ. 191 Par. 3. tit. 9. ſect. I. Difficult. 2. Contrà jeju- Eimmom nium non frangeret, qui linguà aliquid de- nNS Lguſtaret, ut ſaporem Probarer, nec deglu- E. tiret, ſed ſtatim expueret, ùt docer S. Anto- Ine ninus 3. Par. tit. 13. cap. 7. §. 8. De bhis etium, uh gue Jumuntur per modum guſtationis, ſicut ZM kabernarii W oaι⅝iq faciunt, qut cilum & po- e tum Juprà linguam ponunt 2d probandum, & u ſtatim projiciunt, videtur, quòd non impediant r Communionem ρ. Ex decentia tamen debet ras Zuis d talibus abſtinere, qui vult communicarei un Sylvius 3. Par. quæſt. 80. art. 8. ea omnia; quæ ſuprà diximus, confirmat; ac de eo, qui ſ6 aliquid deguſtet probandi ſaporis gratiâ, hæc “ ſcribit: Idem judicium eſt (ſcilicet non rum- e, . pPere jejunium) de vino, vel Je condimento, quod ad percipiendum ſaporem guſtatur, &5 Ann, enh! . er . . we Natim expuitur: quamvis enim contingat ali- quid eJus permixtum ſulivæ cum ea deglutiri, i non ſolvit jejunium: ſolvitur tamen, ſi ex pro- Poſito ſumeretur, etiumſe is qui ſumpfſiſſet, mo evomeret, quia eſſet vera romeſtio, vel bibitio, ſeilicet trajectio cibi, vel potäs in ſtomachum proprid & per ſe actione vitali. Si verò ſolum intraſſet in aſperam arteriam, &5 ſatim expueretur, hoc non eſſet deglutire, ne- que pertineret ad comeſtionem, cum ex eo non nutritio, ſed potins ſuſfocatio ſequi nata ſit; G propterea non ſolveret jejunium. luin 4 192 Sectio III. An poſſt Euchariſtiam ſumere, qui dubius eſt an ſit jejunus. An ut miniſtretur moribundo Viaticum, poſſit Sacerdos celebrare, qui ſciat, ſe non eſſe jejunum. Diſputant Theologi Caſuiſtæ, an poſſint Euchariſtiam ſumere, qui ſunt in dubio, num fregerint jejunium. Quidam inſpiciendum docent; cujusmodi illa ſit dubitatio: nam ſi quis certò ſciat, ſe comediſſe, ſed dubitet, an poſt mediam noctem comederit, non po- teſt Sacramentum ſumere, vel Miſſam cele- brare: ſecus verò, ſi non dubitet de tempo- re, ſed duntaxat num comederit. Alii ajunt, in neutro caſu licere Euchariſtiam ſumere, vel celebrare. Contra in utroque caſu non- nulli arbitrantur licere. Harum opinionum ſua cuique eſt ratio; neque id inficiari poſſu- mus. Sed illud prætermittere nolumus, ha- rum opinionum examini locum eſſe, poſt⸗ quam ſumpta ſit Euchariſtia, non verò ubi ſuſcipienda ſit. Puta, ſi quis Sacramentum acceperit, aut Miſſam celebraverit, deinde ſuam ipſius conſcientiam explorando in eam incidat dubitationem, comederit, nec ne, vel utràm comederit mediâ nocte jam ex- actà; hoc caſu eſt locus examini, quænam ex is opinionibus vera ſit. Ubi verò nec Euchariſtiam ſumpſerit, nec Miſſam cele- brave- —— brarer celebre Vel an co con 6o dac ine Vinus De San gvi. ſe nor celebr Miſtra Qet Jum epto Gbande Utemm ODdine teſt Pere, quis cati celebr hoſſit mus n. Pto mm, o de inlicen Ntio: d kin ⸗ MN lce 1 Mn mſinen ſ clin Cemn enMN none nt, N De Sacrifeio Miſſæ. 193 braverit, ſed in eo ſit, ut communicet; vel celebret, ſi ſubeat dubitatio, an comederit, vel an media nox prætergreſſa fuerit, quan- do comedit, tunc in utroque caſu à ſumen- do Sacramento, & Miſla celebranda debet abſtinere: ùt optimè rem hanc decidit Pata- vinus Clerus in Reſolutionibus anni 1709. De Sacram. Euchar. Quæſit. 2. num. 13. Sed quid dicendum de Sacerdote, qui conſcius ſe non eſſe jejunum, ad Miſſam accerſitur celebrandam, ut infirmo Viaticum poſſit mi- niſtrari? Eine licebit Miſſam celebrare? Quæſtioni propoſitæ fidenter reſponden- dum negando: neque enim infirmus præ- cepto urgetur ad Euchariſtiam ſuſcipiendam, quando illi Euchariſtiæ copia deſit. Deeſſe autem illi Sacramenti copiam in hoc caſu omnino poſſumus dicere, quo eam non po- teſt cum debita Sacramento reverentia ſulei- Pere, & juxta Ritum Eccleſie. Quod ſi quis objiciat poſſe Sacerdotem gravis pec- cati reum ſine prævia Confefſione Miſſam celebrare, ſolo elicito contritionis adtu ut Poſſit infirmo præberi Viaticum; reſponde- mus præcepto ſe expiandi per Sacramenta- lem Confeſſionem tunc Sacerdotem obligari; cm ei copia ſit Confeſſarii, & itidem Præ- cepto percipiendi Euchariſtiam teneri infir- mum, cùm eam poteſt ſuſcipere eo modo; quo decet; præceptum verò jejunii indiferi- N mina= 194 Sectio III. minatim obligat Sacerdotem, niſi ſi Pomti- fex eum diſpenſaverit ob graviſſimam cau⸗- ſam vitandi ſcandalum, quod jure naturæ Vitandum ſit, ùt poſt Biel, Navarrum, Pa- ludanum, & Viéctoriam oſtendit Sylvius 3. Par. Quæſt. 80. art. 8. & cum eo conſentit Cabaſſutius Jur. Canon. lib. 3. cap. 5. num. 11. De reliquis, quæ ſervare oportet, ùt licit Miſſa celebretur. Sacerdos, ut licitè poſſit Sacrificium fa- cere, non ſolùm debet eſſe in gratia; & je- junus, ſed etiam ab omni cenſura liber & ir- regularitate ex defectu ſeu delicto; oportet etiam ut, ſi Latinus ſit, in azymo conſecret: Ritum enim tenetur obſervare Eccleſiæ ſuæ juxta doctrinam D. Thomæ 3. Par. quæſt. 74. art. 4. idque etiam eruitur ex Decretali Ho- norii III. in cap. Litteras de Celebrat. Miſſla- rum. CGüm enim Pontifex caſum Brixienſis cujusdam Presbyteri examinaſſet, qui, cùm nec Hoſtiæ neque Calicis haberet copiam, conſecraverat in fermentato, & ligneum po- culum in Miſſa adhibuerat, hanc adversùs illum tulit ſententiam: Cùm igitur vel ex aper- za malitia, vel nimia deſipientia peccſſe pro- betur, mandamus, quatenus Offcio && Bene- fecio perpetuò ipſum prives. Præterea ad li- citè celebrandum, Sacerdos habeat oportet SacraGS — Kens um, (lce dport 01 lort? mus 1na E ctiach in eo fſint MWck hoc ea Minit ſtuntii Mih hon e⸗ Nurio deng Mid⸗ Aud ret, ſam Q (re. enia! Kre — I lloma en Gurnm tNi DN Pun nu detfren Nlinnjt ſrelten . lo/ Me Lodelee! n ecen Dert) imbe lt⸗ . berert, = De Sacrifcio Miſſe. 195 Sacras veſtes, Amictum, Albam, Cingu- lum, Manipulum, Stolam, Planetam, & Calicem inſuper cum Patena, & Miſſale; oportet item eum celebrare in Eccleſia, vel in Oratorio ab Ordinario approbato, niſi fortè in iis verſetur caſibus, in quibus dixi- mus ſuprà, licere Miſſam celebrare etiam ex- tra Eccleſiam, vel Oratorium. Weceſſe eſt etiam, ut Altare conſecratum ſit, aut ſaltem in eo ſit Petra ſacra, neque ornamenta ab- ſint Altaris, Lintea, Crux, Candelæ, & . . . 2 * Miſſam celebret intra præſeriptum tempus, hoc eſt ab aurora usque ad meridiem, juxta ea quæ ſuperiùs docuimus. Opus eſt etiam Miniſtro, niſi fortè in iis verſetur circum- ſtantiis, in quibus diximus poſſe etiam ſine Miniſtro celebrari: & ſi exterus Sacerdos ſit, non celebret niſi factà ſibi poteſtate ab Ordi- nario, in cujus Diœceſi vult celebrare; ac denique obſervet ea omnia, quæ in Rubricis Miſſalis præſcribuntur. Quxæſtio eſt inter Auctores, mortalitérne, an venialiter pecca- ret, qui in Altari, unde Crux abeſſet, Miſ- ſam celebraret. Averſa de Sacrificio Miſſæ Quæſt. II. ſect. 3 putat, illum graviter pec- care. Sed communis opinio eſt, non niſi venialem culpam illum committere, ùr vi⸗ dere eſt apud Meratum tom. 1I. pag. 297. N 2 Sacer- 196 Seétio III. Sacerdos illicitè, ſed validè conſecraret panem & vinum menſæ appoſita ſine veſtibus ſacris Sec. Quomodo recitanda ſit Miſſa. An peccer qui celebrat, non diécto prids Matutino Laudibus. Has conditiones omnes requiri, ut Sa- gerdos licit celebret, docent Cardinalis Lau- ræa Diſput. 24. de Sacram. Euchariſt. art. 2. Tamburinus in toto lib. I. de Sacrific. Miſ- ſæ, Clericatus Deciſ. 37. Quæſt. 2. ſub eo- dem Tit. de Sacrificid Miſſæ : & in Sacerdo- tali Romano hæc leguntur: Sciendum eſt, quòd ſecundum S. Thomam, & Albertum, & alios Theologos ſi omittatur aliquid de bis, duæ 4 Ritum celebratiouis pertinent, quiliber dimit- tens aliquid tale, puta tempus debitum, Alta- re tribus mapphis coopertum, veſtes, & hujus- modi, graviter peccat: nibilominus conſecrat, ſi ſit ordinatus, & adſit ejus intentio, & de- bita forma, ſed graviſſime peccat, ſi ſcienter boc factat &. Etiam ſine lumine non delet aliquis celehrare. Quærit P. Orſi, quem ſu- pPeriùs laudavimus, Diſſertat. De Invocat. Spi- ritus Sancti in Liturgiis Græcorum & Orien- zalium pag. 184. num. 6. an. valide conſe- craret Sacerdos, qui ſuper panem & vinum communi menſæ appoſita Conſecrationis i 1- ba pronunciaret nullis indutus ſacxis N Us, Kena .Ekxrati kon Commb (ole dioden bis, ſe Kvin tentia innun mus, bis 0 eſnom re, Go e⸗ temp opor les c bi; tende lantun e ren lern⸗ lcien⸗ Ur ele lem — ſmtf eu e A Mu egbti Drdlcl cherit . 2 M Ain e , lu ta⸗ Uten, 4 N ok enihl 1,% nine De Sacrificio Miſæ. 197 bus, nullis cæremoniis, nullis precationibus adhibitis, ſeriò tamen agens cum intentione faciendi quod facit Eccleſia? De illicita Con- ſecratione nulla eſſe poteſt controverſia: rota difficultas eò redit, an validè conſecret. Combefiſius, le Quien, & Toutée ſtatuunt, Conſecrationem eſſe invalidam, eorum opi- nionem ſecuti, qui non Chriſti tantùm ver- bis, ſed Eccleſiæ etiam precationibus panem & vinum exiſtimant conſecrari. Quam ſen- tentiam cùm idem Pater Orſi, ùt ſuperiùs innuimus, everterit, & ipſi cum eo ſentia- mus, Conſecrationis formam in Chriſti ver- bis conſiſtere; idcirco ſtatuimus cum eo, ejusmodi Conſecrationem illicitam quidem fore, ſed validam. Nos porro etiam Edi- to 14. tom. 2. fusè de decentia diſſeruimus & devotione, quà celebranda eſt Miſſa, de temporis ſpatio, quod in Sacrificio conſumi oportet, de licentia Ordinarii, ubi Sacerdo- tes celebrant, & teſtimonialibus ſui Epiſco- pi; quæ duo ſi abſint, non eſt illis permit- tendum ad altare accedere. Huc itaque illud tantummodò addimus, quòdSacerdos eas pre- ces, quæ dicuntur elatà voce, debet recitare di- ſtincts & appoſitè, non admodum feſtinanter, ut advertere poſſt, quæ legit; nec nimis morosè, ne audientes tædio afyciat; neque etiam voce ni- M mis elatd, ne perturbet alios, qui fortaſſe in eadem Eccleſia tum temporis celebrant; neque N 2 tam 198 Sectio III. tam ſubmiſsd, ut d circumſtantibus audiri non peſſit; ſed mediocri & gravi, quæ devo- zionem moveat, & audientibus ita ſit accommo- data, ut qux leguntur inielligant; ac Secretas ita debet exprimere, ut & ipſemet ſe audiat, 2g d eireun ſtantibus non audiatur: Sunt ver- ba Rubricæ. Qui legerir caput 2. par. 2. Idiis Monafticis Mabillomi, is intelliget, aviter peccent Sacerdotes, qui pre- ces Miſiæ aliter recitent. De obligstione obſervandi Rubricas Miſſalis fusè fcripſit Quartus in quæſtionibus procmialibus, ubi oflendit vehementer eos falli, qui Rubricas putant eſſe meras Inſtructiones & Conſlia: diſrtè enim S. Pius V. in Bulla in principio Miſlſalis poſita ait: Mandantes & diſtrictè om- nibus & ſingulis præcipientes in virtute ſanctæ ebedientiæ, ut Miſſam juxta Ritum, modum && normam, quæ per lcat boc Nobis nune traditur, decantent, ae legent, neque in M'ſſe celebratione alias ceremonas vel preces, dudm quæ boc Miſali continentur, addere, rel vei- zare praſumant. Et ipſa communis ommium ſententia docet, Rubricas eſſe leges præcé- ptivas, quæ obligant ſub mortali ex genere ſuo, ùt loquuntur Theologi: Ita tamen, ut immunis ſit à mortali, qui eas non ſervet per omnimodam imprudentiam, & aliquando etiam propter parvitatem materiæ; ut vide- ſe/ re eſt apud Quartum. Conſonant Suarez . tom. ton 3. Cifcio Iulo⸗ ab. 1. Unis c loudib M in leleck hrent Cixerit Miſe gle bo Utrüm ſeryay Pter Noan Robrie ſreqr e 6 gen Parti none vem eſt eo (o M les re Opinio winun — rla ur tnen uln bo les, e obl W eiaſtu Gußh hirh kueſe De Saecrificio Miſæ. 199 tom. 3. in 3. par. diſput. 83 & Averſa de Sa- crificio quæſt. II. ſect. 12. In Rubrica ſub Titulo De KRitu ſervando in Sacrificio Miſſæ cap. I. Ppræſcribitur, ne Sacerdos Miſſam priùs celebret, quàm ſaltem Matutino cum Laudibus abſoluto; & in. Rubrica de Defecti- bus in celebratione Miſſar. occurrentib. inter defectus qui occurrunt recenſetur ille: Si Ce- lebrans ſaltem Matutinum cum Laudibus non dixerit; & in Sacerdotali Romano cap. 80. Miſſa privata ſaltem poſt Matutinum quacum- que hord ab aurora usque ad meridiem dici po- teſt. Super his Rubricis oritur controverſia, utrùm qui, quod in iis præſcribitur, non ſervaverit; peccet mortaliter, an verò venia- liter: alii in alias abiêre ſententias, ſive quia nonnulli falſum illud ſequuntur principium, Rubricas meras inſtructiones eſſe & conſilia, ſive quia alii, etſi eam ſequantur ſententiam, Rubricas habere vim legum, ut transgreſſio ex genere ſuo ſit peccatum mortale, tamen Partim materiam gravem celebrare Miſſam non dicto Matutino & Laudibus, partim le- vem eſſe arbitrantur. Prima igitur opinio eſt eorum, qui putant Sacerdotem celebran- do Miſſam, antequam Matutinum & Lau- des recitet, peccare mortaliter; hanc tuetur opinionem S. Antoninus 3. pPar. tit. 13. C. 6. Miſſa non debet dici ab eo, qui non dixit Ma- zutinum, licèt poſſit audiri, alids dicendo eſſet N 4 pec= 200⁰ Sectio II. peccatum mortale, quia contra conſueiudinem generalem Eccleſiæ. Favet huic ſententiæ In- nocentii IV. reſponſio in Cauſa, quam ad eum retulit Otho Cardinalis Epiſcopus Ti- burtinus inter Archi-Epiſcopum Nicoſiæ cum ſuis Suffraganeis Latinis Epiſcopis ex una parte, & Epiſcopos Græcos Regni Cypri ex altera: Sacerdotes autem dicaut horas Canoni- cas more ſuo; ſed Miſam celebrare, prius- gunm officium matutinale compleverint, non præſumant. Altera eſt eorum opinio, qui nullum hic neque mortale neque veniale pec- catum deprehendunt. Tertia eſt eorum, qui nonniſi veniale peccatum committi pu- tant. Clericatus Deciſ. 50. de Sacrificio Miſ- ſæ primam ſequitur opinionem, & quinque ac quinquaginta Auctores affert, qui gravi- ter peccare eum exiſtimant, qui perpetuò & quaſi ex habituali conſuetudine Miſſam ce- lebret, quin unquam Matutinum & Laudes recitaverit. Si ſermo ſit de Miſſa Conven- tuali, videtur peccatum eſſe mortale, eam ante Matutinum & Laudes celebrare; id enim eſt contra generalem Eccleſiæ conſuetudinem. In Miſſis verò privatis, ſiqua ſit legitima cau- ſa, puta ſi Princeps aut Prælatus Miflam ex- peteret, videri poſſer à peccato etiam venia-= li immunis, qui eam celebraret, non recitato Matutino & Laudibus Si verò abſit cauſa, Perdifficile videtur, ne veniali quidem ben — No n AlCn ſquis Et, Juam dus, Aué 1res o a cerdot Ander Cratne ſequit Probe uullins nece a Mr tanc Mrr Vinc cita Matt Verò oclis eyert u Ka leneniel⸗ , nl Dlrr Nlen onsan iit orarC e N Genißin Chint 1 Venitkft el a onminis Gfco gadle üi e e n mn lr ſa morti brateD Ooleend t kogten 0 etumt De Saerifcio Miſſæ. 201 cato non eſſe locum, ùt obſervat Meratus ad Gavantum tom. I. Par. 2. pag. 799. Quèd ſiquis nulla causaà urgente, perpetuò id face- ret, ut videretur quaſi ſtatuiſſe animo nun- quam celebrare, dicto Matutino & Laudi- bus, tum cum illis quinque & quinquagin- ta Auctoribus, quos ſententiæ ſuæ ſuffraga- tores affert Clericatus, & ex rationibus ab ipſo adductis concludi poſſet, hujusmodi Sa- cerdotem peccare mortaliter. Natalis Alex- ander Theolog. Dogmat. & Moral. I. 2. de Sa- crament. Euchariſt. cap. 8. art. 4. S. Antonini ſequitur ſententiam, ſed deelarat, ſe non re- probare contrariam: profitetur etiam, ſe nullius peccati reum credere, qui gravibus & neceſſariis charitatis officiis impeditus, pu- ta adminiſtratione Sacramentorum, ante Matutinum & Laudes Miſſam celebraret. Grancolas in Veter. Sacramentario Kccleſiæ Par. I. pag. 738 Concilia profert aliquot Pro- vincialia, quæ excommunicationis pænaâ ſan- cità vetant, ne quis Sacerdos, non recitatis Matutino & Laudibus, Miſſam celebrer. Eà verò Sanctione nonniii ille tenetur, qui Sy- nodis illis eſt ſubjectus; neque eâ poteſt illud everti, quod ſuperiùs generatim ſtatuimus & ad ſingulares circumſtantias accommodavi- WMus. 202 Sectio III. De defectibus quibusdam, qui inter- dum occurrunt in Celebratione Miſ- ſæ, ac de remediis quæ adhiberi debent. Sanari ſuſficienter poſſunt defectus, qui occur- runt in Miſſa. D. Thomæ doctrina Thomas 3. par. queſt. 83. art. 6. pro- . ponit examinandum: Uirum poſſt ſuf- ficienter occurri defectibus circa Celebratio- nem bhbujus Sacramenti occurrentibus, ſtatuta Eccleſiæ obſervando; & reſpondet affirman- do, indicans quibus modis occurri iis defe- Gibus poſſit juxta ea, quæ ſtatuit Eccleſia. Nos S. Doctoris veſtigia libenter ſectabimur; & quædam afferemus, quæ in Rubricis Milſ- ſalis, & apud Moralis Theologiæ Scripto- res reperimus. Qui cæptam Miſſam ante Conſecrationem dimit⸗- zit, puniendus ab Epiſcopo; qui poſt Conſecra tionem, incidit in excommunicationem, non tamen ipſo jure. S. Congregationis Con- cilii reſolutiones. Nemini licet cœptâ Miſsâ ab altari rece- dere, & alii Sacerdoti committere Miſſam abſolvendam. Apertiſſimè id vetat Canon Nullus Mular heche upur Grane odo Epiſeo Neple igue Verave Can. cepen lmgn impe lo, uune ſoten bee . nithe tee in eſſe curt Sacel nemn. tione epz enae CWN lpi Ellarn — Güin Atoe , ſin 6, fümntte 1ℳ , / n Nni io i Nel recrbimn chical ge einn⸗ e⸗ De Sacrificio Miſſæ. 203 Nullus Epiſcopus de Conſeerat. Diſt. 1. ubi hæc habentur: Cam verò ingreſſus fuerit Epi- Nopus aut Preibyter ad Miſſarum ſolemnia ce- lebrandæ, niſi paſſio aliqua intervenerit, nullo modo audeat datä oratione recedere, ut ab alio Epiſcopo vel Presbytero Miſſarum ſolemnia Jſuppleantur; ſed qui initium ponit, ſuppleat usque ad finem; quia ſeriptum eſt: Qui perſe- veraverit usque in ſinem, hic ſalvus erit. Et Can. Nibhil, z. quæſt. I. Nullus Sacerdos cum caperit, imperfetta officia præſumat omnino re- linquere. Priore Canone pœna ſuſpenſionis imponitur: Si quis verò præſumpſerit præter quod poſuimus agere, à Sacro Corpore & San- guine Domini Noſtri Ieſu Chriſti ſit ſuſpenſus. Poſteriore pœna excommunicationis: Si quis bac temerare præſumpſerit, excommunicatio- nis pœnam ſuſtinebit. Utrùm autem impoſi- tæ ſint hujusmodi pœnæ ipſ/o jure, an latam eſſe ſententiam oporteat, ut quis in eas in- currat; & utrùm iis pœnis ſit locus, quando Sacerdos recedit ab Altari poſt Conſecratio- nem, an verò etiamſi recedat ante Conſecra- tionem, Doctores diſputant. Sacra Con- gregatio ſemel atque iterum reſpondit, eas Pœnas non eſſe impoſitas ipſo jure; nec lo= cum iis eſſe, ſi Sacerdos ante Conſecratio- nem ab Altari recedat; puniendum tamen ab Epiſcopo ſalutaribus pœnitentiis eum, qui etlam ante Conſecrationem ab Altari ſine le- Zitt⸗ 204 Sectio III. gitima cauſa receſſerit, ut ſi receſſerit ex im- Patientia, quod ſæpè contingit, ut videre eſt in Reſolutione S. Congregationis, die 16. Decemb. 1719. lib. 69. Decretorum pag. 604. in Cauſa Placentina, & in Juvenacenſi die . Decembris 1735. De eo qui ob deliquium, vel ob mortem Miſ- ſam abrumpat. Contigit aliquando, & rurſus contingere poteſt, ut Sacerdos, dum Miſſam celebrat, vVel nec opinatà morte concidat, vel repen- tino morbo perculſus animo deficiat, &im- pediatur, quominus Sacrificium poſſit per- ficere: quæritur, quid facto opus ſit in ejus- modi caſibus. ðDJMVMB Continuanda Miſſa per alium, ſi falcta fuerit Conſecratio, ex. D. Thoma. D. Thomas loco cit. ait, ſi hoc ante Con- ſecrationem contingat, non oportere Miſſam ab alio continuari; ſi verò facta ſit Conſecra. tio Corporis tantùm, aut Corporis & San- guinis, perficiendam eiſe Miſſam ab alio; neque relinquendum eſſe Sacrificium imper- fectum. Sacer rre 0 loret lem ) lbipr infirmn CAPX beree Viere teram Ru lili mut en iiſen M, ſ, (u ee Mle — luterie irikeet n, Gen ump Nlenlce ltprt, colit⸗ n t Neln ſenn ltneſ⸗ i⸗ Hun. c heke e. cni Hodn, Pos De Sacrificio Miſſeo. 205 Sacerdoti, qui continuat, quid præſcribat Ku- brica. Conſonat Rubrica Miſſalis, quæ ad ube- riorem addit explicationem, debere Sacerdo- tem Miſſam ſupplere initio inde ſumpto, ubi primus Sacerdos deſierit; ac ſi Sacerdos infirmus adhuc vivat, & Communionis ſir capax, nec alia adſit Hoſtia conſecrata, de- bere eum, qui Miſſam ſupplet, Hoſtiam di- videre, cujus alteram partem ſibi ſumat, al- teram infirmo tribuat. Doctrina S. Thomæ, & Rubricæ præſcriptum innititur Can. Ni- bil, 7. quæſt. I. ubi hæc habentur: Cenſui- mus ergo convenire, ut cum d Sacerdotibus Miſſarum tempore Sancta Myſteria conſecran- zur, ſe ægritudinis acciderit quilibet eventus; quo cœptum nequeat Conſecrationis expleri Myſterium, ſit liberum Epiſcopo, vel Preiby- tero alteri Conſeerationem exequi eficii cwpti. Non enim aliud ad ſuphlementum initiatis My- Neriis competit, qudm aut incipientis, aus Jub'ſequentis completa benedictio Sacerdotisz quia nec perfecta videri poſſunt, niſi perfectio= nis ordine compleantur. Expen. 206 Sectio III. Expenditur Canon Nihil 7. Quæſt. 1. Miſſe morte vel deliquio celebrautis interrupta omni= no perficlenda. Verba texts non videntur obligationem Miſſæ perficiendæ inducere; qui tamen ea bene expendit, & rationem conſiderat, per- ſpiciet, præceptum imponi Miſſæ perficien- dæ ſub gravi peccato. Ait quidem textus liberum; ſed ea vox non ſignificat poſſe, vel non poſſe, ſed poteſtatem ſupplendi & per- ficiendi, etiamſi non una ſed perſonæ duæ ſint, quæ actum faciant & perficiant; cùm omnes ſimus unum in Chriſto propter Fidei unitatem, t ait textus. (uùm enim ſemus omnes unum in Chriſto, nibil contrarium di- verſitas perſonarum format, ubi efcaciam proſperitatis unitas repræſentat. Qilibet ve- rò virtute Religionis & Zelo divim honoris tenetur quidvis facere, ne gravis adversùs Dei honorem & Sacrificium inferatur injuria; magna autem eſſet irreverentia, ſi Sacrificium in ſua ſubſtantia cœptum non perficeretur: quæ ſanè ratio ſatis perſuadet, gravem & præciſam eſſe obligationem, ut complea- tur Miſſa, quam qui incœperit, is unam aut utramque ſpeciem conſecraverit. Textus Canonici interpretationem dedit Suar. 3. Par. tom. 3. quæſt. 83. art. 6. Diſput. 85. ſect. 1. in — inne ms, lrvide s pe uir i byimi⸗ 1 G ke 0 Een⸗ cumb⸗ tum; adet neciſ⸗ hon Pe Hoſtn dend Dic. dumn. Oonus elt: no It Pala ſe tihteie glitun cert Ee en icene kndi lo ennt d er hil run! ui ihert W 1 ſcin do⸗ s eratut 1 hette, 1) N 1, , 6 S it r De Saerificio Miſſæ. 207 in fine: ea autem ratio, quam modè innui- mus, communis eſt omnium Caſuiſtarum, ùt videre eſt apud Quartum ad Rubricas Miſ- ſalis par. 3 tit. 10. ſect. I. num. I. Quis ille ſit, qui teneatu Miſſam perfcrere. Primum Sacerdos qui adeſt, deinde is qui ab- eſt, nec impeditus eſt; peſtea, etiam impeditus. Cùm igitur cœptum Sacrificium ſupple- re oporteat; examinandum, quis ille tan- dem ſit, cui ejusmodi onus perficiendi in- cumbat. Certè ejusmodi onus eſt Sacerdo- tum; ita ut ſi Sacerdos reperiri non poſſet, & adeſſet Laicus, quantumvis paratus & be- ne diſpoſitus ad ſuſcipiendam Kuchariſtiam, non poſſet ſumere Hoſtiam conſecratam, multôque minùs Sanguinem: nam eo caſu Hoſtia & Qalix in Tabernaculo eſſent con- denda, ùt bene oſtendit Sotus in 4. Sentent. Diſt. 14. quæſt. 1. art. 6. §. Circa hboe notan- dum. Ex Sacerdotibus verè Pprimùm illi hoc onus incumbit, qui adeſt; deinde ei qui ab- eſt: primùm ei, qui nullo, deinde ei qui ali- quo detinetur impedimento; ùt fusè diſſe- rit Paſqualigus de Sacrificio N. L. quæſt. 33 1. & ſequen. a 2809 Sectio III. An cenſeatur impeditus, qui non eſt Nhurut De eo diſputatur, qui impeditus ſit, qu non ſit in gratia. Inter impeditos nmmerandus Soecrobnt jej . : ſed tenetur Sacr ejunus qui non ſit: ni Prfcere 9Rſi nullus alius exiſtat, Biebel ipſa Rubrica Miſia emadmodum ipſa R ſtribit Miſſa per alium Sacerdotem Sur. tur ab eo loco, ubi ille deßit, & in 0 a 4 ſitatis etiam per non jejunum; nam 5 u eſt præcepti ſive Divini ſive naturalis, du jubnrur Sacerdotes ſervare egren z. Tricteni quàm Præcepti Eccleſiaſtic 4 e: nio, ùt ertiam ſtatuit Goneünmin Lenelſe 2 ene obſerv um 2. Can. 2. & bene 0 at. e par 2. de Sacram. Buclaiii duelt de e. Quæſito 5. Canon II. Concilii To e i fertur à Gratiano in Can. Nibil 4 I ⸗ uem textum ſimul, & id qus 5 lahus 3. ir Rubrica, cùm expendiſſet D a 7. D quæſt. 80. art. 8. hæc ſcribit: i . . Re ſubitâ agritudine correptus nor litin choatam Miſjam perficere, ter eh, re & Jejunus, poteſt non jejunus illu dcs her ahe communicare, ſe vel una ſpecies mendus rum conſecrata. Inter impedito⸗ in gratr etiam eſt Sacerdos, qui non ntur: pri⸗ Ac de eo duo ſunt, quæ quæru nean — mum, ln pen on ten tere; Urom Ctum ſollitt Putat, inuane ſato g E er em, qudd perſie Gui 1 aNd toert nioni temn Eul Ceat, Nonte loum unl Nechn Uare ecato. un tbi äit 0lnnti —— De Sacrifcio Miſſæ. 209⁹ mum, an teneatur Confeſſarium quærere nin cui peccata confiteatur,; & ſi quidem eum non repererit, debeat contritionis actum eh- cere; ut poſſit Miſſam perficere: alterum; utrum ſi Confeſſarium non reperiat, atque u actum contritionis elicere fruſtra connitatur, nem pofſſit tamen Miſſam ſupplere. Sotus; qui qiim Putat, nullam eſſe obligationem Miſſæ con- Mis tinuandæ, ait, nullo Sacerdotem, qui pee- un Cato gravi alligatur, urgeri præcepto vel ſe- ineh ſe expiandi per Sacramentalem Confeſſio- nNHE Hiem, vel actum Contritionis eliciendi, non unG Qquòd ei ad Altare liceat accedere & Miſſam giim perficere, quin ſeſe peccatis ex iaverit, ſed ie Quia nullo tenetur præcepto Miſſæ conti- n nuandeæ. Nos verò; qui cenſemus, omni- Gm no perficiendam eſſe Miſſam, contrariæ opi- Rgm nioni ſubſeribimus; quæ ſtatuit, Sacerdo- Tm tem qui peccato mortali implicitum animum „7 gerat;, teneri Confeſſarium quærere, & ſi en non reperiat; contritionis actum elicere, ut Miſſam ſuppleat; ut videre eſt apud Paſqua- zubb ligum de Sacrificio Miſſæ quæſt. 332. Idem npe Paſqualigus càdem Quæſtione uſterius pro- reditur; ac propugnat, debere Miſſam con- , tinuare etiam illum Sacerdotem, qui gravi 6 r Peecato commaculatum habeat animum, & ſat cum ſibi Confeſſarii copia non ſit, fruſtra ſtuduit contritionis actum elicere; non enim Ai, voluntariam ihlabiigatem ejus eſſe, ſed in- 4 enmn volun- 210 Sectio III. — voluntariam. Nos verdò ſententiæ P. Soti hon, ſubſcribimus, qui loco citato ſcribere non le dubitavit: Faciamus non adeſſe niſe Sacerdo- tem concubinarium, qui exiſtit in peccato mor. lt zali, qui procul dubio ſi in peccato Sacra- Ublen mentum ſumeret, mortaliter peccaret. Qua- e⸗ re nullatenus tenetur in peccato ſumere, quia ad peccandum nemo obligatur. aque, ni- daeen ors, ſi quis alius reperiatur Sacerdos, qui ante umng meridiem poſſit Miſſam perficere, putamus hr, poſſe Hoſtiam & Calicem eondi in Taberna- Alu culo, ut poſtero die Sacerdos, qui Miſſam kam celebret, ea ſumat ante ablutionem. Ean Non eſt ſupplenda Miſſa prætermiſſæ d Sacer- er dote ante perfectam Conſecrationem boſliæ. lar Quid ſi boſtia tantum conſecrata ſen fuerit? R n bl Rubrica etiam ita præſcribit: Si Sacerdos Ga ante Conſecrationem graviter infirmetur, vel lurg in ſyncopen inciderit, aut moriatur, præter- e mittitur Miſſa. Ex quibus verbis illud erui- tur, quod ſi Sacerdos aut morbo corripitur, e aut moritur, etiamſi Canonem incœperit, g, Miſſa prætermittenda eſt, nec ab alio Sacer. O ⁰. dote ſupplenda; non enim perfici debet Miſ- ſa, niſi quando ſacrificium ſubſtantialiter in- cœptum ſit: præſertim quia in Rubriea ſe- quuntur illa: autem ſemiprolatu form por De Sacrifcio Miſſe. 211 men. poris obꝛit Sacerdos, quia non Ffacta Con- ſcher Reratio, non eſt neceſſe, ut: Miſſa per alium d le Juppleatur. Non enim prima verba formæ Pprolata ſatis ſunt, ut ſacrificium dici poſſit Me ſibitantialiter incœptum, ut bene ſuper hac uk re diſputat Paſqualigus Quæſt. 324. Quèd ne ſi Sacerdos obierit poſt Conſecrationem Cor- lun Poris, antequam integram protulerit for- I mam Conſecrationis Sanguinis, Rubrica præ- G,E cipit, ut alius Sacerdos Miſſam perficiat; e vel ſuper eumdem Calicem proferens inte- linke⸗ gram formam, ſumpto initio ab illis verbis, gi Dimeli modo poſtquam cænatum eſt; vel pro- on ferens integram formam ſuper alium Cali- cem iis quæ opus ſunt inſtructum; dein ſu- α mat hoſtiam, quam primus Sacerdos con- en ſecraverit, & ſanguinem quem ipſemet con- ſau fecerit, ſübindéque ſemiconſecratum cali- cem bibat, quem Sacerdos morbo correptus ſemiconſecratum reliquit. Si verò obierit ſemi- prolatd form Sanguinis, tunc alter proſequa- m zur Miſſam, ſuper eumdem Calicem repetat in- tegram for mam ab eo loco, Simili modo poſt- , quam cοatum eſt; vel poſſet ſuper altum Ca- , licem praparatum integram formam proferre, & Hoſtiam primi Sacerdotit, & Sanguinem 4 a ſe conſecratum ſumere, ac deinde Calicem re- lictum ſemiconſecratum. ine, α2 Non 212 Sectio III. Non eſt opus ex D. T'homa conſeeratam bo- ſtiam ſeponere, & rurſus aliam boſtiam, de- inde Calicem conſecrare, ut volebat In- nocentius III. Quibus verbis & medio tollitur contro- verſia à quibusdam excitata, qui contende- bant, oportere Sacerdotem, qui ſupplet/ non ſolum vinum, ſed etiam Hoſtiam con- ſecrare, ſi Sacerdos, qui Miſſam inecœpit, obeat poſt conſecrationem panis, & poſt non integrè prolatam formam conſecratio- nis vini. D. Thomas in 4. ſent. Diſt. 8. qu. 2. art. 4. in eam videtur opinionem eſſe pro- penſus, quæ ſtatuit in eo caſu Sacerdotem debere vinum conſecrare, deinde hoſtiam jam ab illo primo Sacerdote conſecra- tam ſumere & vinum quod ipſe conſe⸗ crarit. Sed tamen nihil detrahit S. Doctor de probabilitate contrariæ ſententiæ, in obſe- quium fortaſſe Innocentii III. qui lib. 4. de Myſteriis Miſſæ cap. 22. dubium exiſtimavit, validane, an non, eſſet Conſecratio unius ſpeciei ſine Conſecratione alterius- Angeli- ci Doctoris verba hæc ſunt: Si Sacerdos im- peditur, ut cæptum Miſſarum offteium explere non a alius Sacerdos debet explere, Juod ille inchoavit &. Nec aliquid per hoc dero- gatur unitati Sacramenti, quia omnes n umu ng: Aundun . er al Rtcur umn c n„. . Ter ge da⸗ Qbar⸗ Mucn. Daln 324. oprim Nlbil fuerit Iyenn Re⸗ Ceri qui h cüm! orro Humns Eerare loſt ereul⸗ pplet — Hinnenh Ulelerl⸗ turcen II ns⸗ guihn⸗ Hoſine nis, Coblen DE e Gother e o N en 1or 1 l 4 De Saerifrio Miſſæ. 213 Jumus in Chriſto propter Eidei unitatem. Se- cundum tamen Innocentium conſultius eſt, ut illa Hoſtia jam conſecrata ſeorſum poſita, ſu- per aliam deinceps totum ofzcium iteretur. Et cum D. Thoma conſentiunt tum Rubrica, tum communiter Doctores omnes, Suarez in 2. Par. tom. 3. quæſt. 83. art. 6. Diſput. 85. §. Tertia Kegula; Franciſcus de Lugo lib. 5. de Sacramentis Ccap. 10. quæſt. 3. num. 48. Quartus ad Rubricas Miſſalis Par. 3. Tit. 10. num. 3. Sect. I. Dub. 3. §. Colligitur ſecundo. Paſqualigus De Sacrificio novæ Legis quæſt. 324. §. Secundo colligitur; & ſanè ratio eſt optima; nam ubi agitur de ſupplemento, nihil aliud opus eſt ſupplere, quàm quod de- fuerit in Sacrificio. In eamdem ſententiam D. Thomæ aliit Clerus Patavinuf. Res hæc diſcuſſa etiam fuit in conventu Cleri Patavini anno 1708. Præſertim in eo, qui habitus eſt menſe Julio ejusdem anni, cùm ſecundus examinaretur caſus. In eam porro abiit ſententiam, quam ſupra amplexi ſumus, ſcilicet oportere ſolum Calicem con- ſecrare, ſi fortè Sacerdos, qui celebrabat, poſt Conſecrationem panis repentino morbo Perculſus eſt; nec rurſus aliam ab eo, qui ſupplet, hoſtiam eſſe conſeerandam. Addit O 3 autem 214 Sectio III. autem ibidem, quèòd cùm præſcribat Rubri- ca, Miſſam explendam eſſe ab eo loco, ubt prior Sacerdos deſeit, niſi certum & explora⸗ tum habeatur Hoſtiam eſſe conſeeratam, non ſatis eſt proferre formam Conſecrationis, ſed incipiendum ab iis verbis, Qui pridie quam pateretur; tamerſi negari non poſffit conſul- tius eſſe ab initio Canonis incipere: in Con- ſecratione autem Calicis ſi Sacerdos & vita ſublatus fuerit antequam integram formam protulerit, monet incipiendum eſſe ab illo loco, Stmili modo, quemadmodum etiam ju- bet Rubrica: Si denique conſtet, utramque ſpeciem fuiſſe conſecratam, ſed ineertum quanam in parte Miſſæ Sacerdos morbo fuerit correptus, debere eum ait, qui ſup- plet, incipere ab iis verbis, Unde & memo- ges Domine. . Alii caſus præter mortem aut deliquium cele- brantis, quibus Miſſa intermittitur. Præter caſum mortis aut inopinati morbi, ex quo qui celebrat Miſſam perficere non poteſt, aſii etiam afferuntur in Rubricis, alii ab Aucoribus, in quibus cœpta Miſſa vel imperfecta relinquitur, vel intermittitur. „.*. (M — allu In! rel vio Celebra nitur, Prope c templ deu luatur Veroè p. Vel i wiionis Milin Kento 1is omit Wen Art.6. zuuß rt. 6. ſeuct. Ius ad Dob.6, tom. innt, iber hloed. De Sacrificio Miſæ. 215 Caſus violatæ Eecleſeæ, imminentis ruinæ, alluvionis, boſtium jam jam ingruen- tium. In Rubricis caſus proponitur templi, quod vel violatur, vel polluitur, dum Sacerdos celebrat Miſſam. Alius etiam eaſus propo- nitur, cum Sacerdoti celebranti nunciatur prope eſſe hoſtes, à quibus immineat Sacer- doti cædis periculum, vel alluvionem, vel templi, ſeu Oratorii ruinam imminere. Ju- bent Rubricæ, ſi templum violetur, vel pol- luatur ante Canonem, Miſſam intermitti; ſi verò poſt Canonem, perfici: in caſu verò vel hoſtium irruentium, vel imminentis al- luvionis, vel ruinæ, ajut relinquendam eſſe Miſſam, niſi facta ſit Conſecratio; poſt Con- ſecrationem verò Sacerdotem debere, cete- ris omiſſis, Corpus & Sanguinem ſumere. Videautur Suarez in 3. Par. tom. 3. quæſt. 83. art. 6. Diſput. 85. Sect. r. §. Quarto accidere poteſt. Sylvius in 3. Par. D. Thomæ qu. 83. art. 6. Quæſito 2. Cardinalis Toletus In- ſtruct. Sacerdot. lib. 2. cap. 9. num. 9. Quar- tus ad Rubricas Miſſal. Par. 2. Tit. 3. Sect. 2. Dub. 6. Pontas in Dictionar. Caſ. Conſc. ver- bo Miſſa caſu 23. Collat. Lucionen. 16. quæſt. 3. t0m. 5. Qui Auctores nihil amplius af- ferunt, quàm quod præſcribit Rubrica; mo- . 4 nent 216 Sectio III. nent tamen Sacerdotem, ſi non poſſit ſume- re Sacramentum, ut ſecum illud tectum aſpor- tet claneulum, qui caſus ſanè videtur com- mentitius; minûs enim opus eſt temporis abſumendo Sacramento, cæteris omnbus Vel precibus vel cæremoniis omiſſis, quàm contegendo, & eàâ, quà æquum eſt, de- centia aſportando. . Quid ſi conſeerat boſtidé, nondum iamen ca- lice, Juperveniat Sacerdoti mortis periculun ex caſibus ſupra expoſitis? Ille verò caſus non eſt profectò commen- titius, ſi Sacerdoti, qui conſecravit Hoſtiam, tempus non ſupperat Sanguinis conſeerandi; c quæri poteſt, an ille, etſi Periculo pre- matur vVel ingruentium hoſtium, vel immi⸗ nentis ruinæ, deheat conſecratam Hoſtiam ſumere; & ahire; an verò teneatur conſe- crare etiam Sanguinem, eumque ſumere, ne Sacrifigium imperfectum remaneat. Du⸗ rum viderur Quarto, Sacerdotem in ejus- modi occaſione teneri etiam Calicem conlſe- crare; neque enim Sacerdos voluit imper- fectum facere ſacrificium, quod quidem ef⸗ ſet intrinſecus & per ſe malum, ſed princi⸗ pio quidem in animo habuit Sacrificium per- ficere, quamvis gravi & inopinato impedi- mento detentus non potuerit complere. — Cm e CaO; xri N. um ſal coonlec⸗ holtis minitan er in Art. 2. (llerte ckaver ſecran mortie uu ndon funris tindare er etiamme andi ſecleſt mæ cam hegis Miltan nlic lce ir e, 1 lhiu⸗ . llun — Nrleh Gonihe N e 1, 66 Gcon roe Oleirnn⸗ ielop⸗ Wi n Hedcn Geb⸗ Nne Memi Aon“ De Soerißeio Miſſæ. 217 Cum eo conſentit Cardinalis Toletus loco citato; qui tamen monet, Sacerdotem te- neri Miſſam continuare etiam vitæ pericu- lum ſubeundo, ſive conſecraverit, ſive non conſecraverit, ſi quis Chriſtianæ Religionis hoſtis in ejus contemptum mortem Sacerdoti minitaretur, niſi Miſſam relinquerer. Sua- rez in 32. Par. D. Thomæ tom. 3. quæſt. 74. art. 2. Diſput. 43. Sect. 4. §. Dico ergo primo, diſertè ait, Sacerdotem, qui hoſtiam conſe- craverit, nec ipſi tempus ſuppetat vini con- ſecrandi, poſſe, ſeſe ut ſubripiat à periculo mortis, Hoſtiam ſumere; dummodo tamen nullum ſcandalum oriturum ſit, nec Religio in contemptum cadat: in his enim circum- ſtantiis vult Sacerdotem teneri Miſſam con- tinuare, & Sanguinem conſecrare, non mo- dò ex præcepto integritatis ſacrificii, ſed etiam ex obligatione profitendæ Fidei, & vi- tandi ſeandall. Abbas Uſpergenſis narrat, ſceleſtum hominem Cincium Præfectum Ro- mæ nocte Nativitatis Chriſti Domini Baſili- cam Liberianam ingreſſum, ut erat Henrici Regis fautor, S. Pontificem Gregorium 7. Miſſam cum Clero celebrantem in capite per- cuſſiſſe; attamen magnum illum Pontificem, licèt ita malè multatum, ab Altari non receſ- ſiſſe, niſi, quam incœperat, Miſſà peractà: Prius tamen Miſſa ad Altare percantata, guam prius intaßer , ſed nondum ſmierat. Quod 218 Secio III. Quod tamen aliter narrat Paulus Berniedren- ſis cap. 49. & ſeq. qui refert, non potuiſſe S. Pontificem Miſſam explere, vi à fſatelliti- bus ab Altari abreptum: Percuſſum graviter in fronte, gravitérque vulneratum, de Miſſa nondum finita violentis manibus abſtraxerunt. Quid ſi templum, dum celebratur Miſſa, in.- grediaiur excommunicatus? Si quis ſuperveniat excommunicatus, non qui toleretur, ſed qui jam talis declara- tus ſit, vel notorius Clerici percuſſor, cùm coram eo Miſſa celebrari non poſſit, quod iſertè prohibetur in Can. Is qui de ſent. Excommunicat in 6. & Miſſa jam incœpta ſit, admonendus excommunicatus, ut Ec- cleſia abeat, ac ſi fieri poteſt, etiam pellen- dus, quod expreſsè jubet Clement. II. de Sent. Excommunicat. & ſi quidem ejici non poſſit, aut nondum perventum eſt ad Cano- nem, ſeu ut quidam volunt, ad Conſecra- tionem, & tunc relinquenda eſt Miſſa; aut eò perventum eſt, & continuanda eſt Miſſa, t docet Sotus in 4. Sentent. Diſt. 22. qu. I. art. 4. Hic autem interroget quis fortè, quid, ſ, dum Sacerdos celebrat, hujuſmodi excom- zunicatus ingrederetur Eccleſtam, faciendum eſſet? KReſpondetur, ceſſandum eſſe, quousque wegt: guod ſi exire noluerit, elatun,, line ſcan. — ſeudel n hon and lu in Et dueriß ſe ritin Gdn! len C commn elt in comm modun Dihpur De lui ri — cuͦm ler M. Denicre Nonperi Uitk Din gen n el Pktun ien ) n en! en l De Sacrificio Miſſæ. 219 ſcandalo tamen & percuſſone; ſe tamen id fieri non potuerit, & Canon non fuerit incæptus, ceſſandum omnino. Imso forſan, ut Innocen- Zius inſinuat in Cap. Nuper, niſz Conſecratio incœbta fuerit, ceſſandum eſt, quia illie incipit Sacrificium. PFactä autem Conſecratione, ne- ceſſe eſt usque ad ſumptionem procedere; quia Rriäétius præceptum eſi integritatis Sacramenti, Judm Excommunicatos excludendi. Factà au- tem Communione, reliquum Miſſæ, ſi ex- communicatus non abierit, continuandum eſt in Sacriſtia, aut in alio decenti loco, ut communiter docent Auctores, & quemad- modum videre eſt apud Suarez de Cenſuris Diſput. 2. Sect. I. num. 16. De quibusdam Miſſæ interruptionibus, quæz lunzt, & fteri debent. Quædam etiam laudabiliter fiunt, & fie- ri debent incœptæ Miſſæ interruptiones, ùt cùm lecto Evangelio fit Concio, vel cùm in- ter Miſſarum ſolemnia quædam populo edi- cenda ſunt ex præſeripto Canonum. Syl- vius 3. Par. Quæſt. 83. art. 6. Quæſit. 3. ait, poſſe Miſſam intermitti, ſi occaſio fe- rat, moriturus ut infans baptizetur. Ex cauſa etiam legitima poteſt Miſſa interrum- pi, ſeu diſcontinuari notabiliter, velut ad vaptizandum infantem moribundum. af um 220 Sectio rII. ſum etiam addit, cum quis ſine confeſſione eſſet moriturus: Vel ad excipiendam Confeſ- ſionem infirmi, quorum ille alioquin ſine Ba- . ptiſmo, iſte ſine Sacramento Pœnitentiæ eſſet moriturus: & cum Extrema unctio opus eſ- ſet inſirmo, cui nullum aliud Sacramentum adminiſtrari poſſet: Idem judicium eſt, Extrema unctio foret adminiſtranda infrmo, ui aliud Sacramentum non poteſt recipere; 7 idemque iterat in Reſolutionibus verbo Miſ- Jæ interruptio: quæ omnia cæteri omnes ad- mitrtunt, t videre eſt in citatis Collationibus Lucionenſibus. De ejusmodi caſibus practi- cè& tractat Quartus ad Rubricas Miſſalis Par. 2. Tit. 3. Iect. 3. cap. 3. qui, ſi gravis urgear ne- ceilſitas adminiſtrandi ea Sacramenta, docet Miſſam ſive ante, ſive poſt Conſecrationem poſſe interrumpi; & ſi quidem facta ſit Con- ſecratio, debere Sacerdotem diligentiſſimè curare, ut Sacramentum cuſtodiatur, niſi fortè conſultum meliùs exiſtimaverit illud in Tabernaculo occludere; & poftquam redie- rit, Miſſam inde, ubi eam intermiſerat, re- Petere. ui iitio . lati Din Venerit m rur Cdreret lros dl Mida, ftit. o Porat, lio rer Vnk ali Klerte n: cit. l Cet, ſd aut Dr lebran Perſor inc lurbæ g. De char c⸗ Ulimus Mla; d unpi, cllelt ſinſeh⸗ biſtnntet Cocnae S imf, Dlrüfe 1: letdt Cbuone. Puein , Kraicne lnlic ligen. Cotu erit! dunt talce,. De Sacrifcio Miſe. 221 An qui pervenerit ad Offertorium, poſſit ab initio Miſſam repetere, populi gratid, vel Præ- lati qui Miſſam non audierit, nec ab alio audire poſſt. Diſputant nonnulli, an Sacerdos qui per- venerit ad Offertorium, poſſit inceptam Miſ- ſam rurſus ab initio reperere, ſi aliter Miſſa careret vel populus, vel Princeps, aut Præ- latus aliquis dignitate præſtans, nec alia eſſet Miſſa, quàm quæ incœpta eſt. Azorius In- ſtit. moral. tom. I. lib. 10. cap. 32. quæſt. 3. pPutat, intermitti poſſe Miſſam, & à princi- Pio repeti, id ſi vir primarius poſtulet. Ne- gant alii, propterea quòd exiſtiment, id præ- ſeferre irreverentiam quandam erga Sacrifi- cium: proinde optimè obſervat Pontas loco Cit. caſ. 24. ſi primam opinionem ſequi pla- ceat, ſuperveniente Cardinali, aut Epiſcopo, aut Prineipe Civitatis, ſeu Oppidi, ubi ce- lebratur Miſſa, ad nullam aliam quamlibet perſonam id eſſe trehendum; graves enim hinc orirentur & in perſonis & in Eccleſiis turbæ & ſcandala. Natal. Alexander Theo- log. Dogmat. & Moral. lib. 2. de Sacram. Eu- char. cap 7. art. 4. omnia quæ Hactemis at- tulimus de intermittenda Miſſa admittit ca- Pita; deinde proponit: An Miſſa poſſit inter- rumpi, ſe Epiſcopus, aut eo maſor;, vel Prin. ceps 22² Seétio III. ceps aliquis adveniat, qui Miſſam die feſto au- dire non poterunt, niſi Sacerdos, qui eam in- cepit, & Evangelium foriè ac Symbolum reci- tavit, illam ab Iatroitu incipiat: & reſpon- det negando: quia Ordo Sacrifcii potior eſſe debet, qudm bominum quvis dignitate conſpi- cuorum commoda, tum quia via pateret abuſui; & provocat ad Mediolanenſe Concilium, ubi vetitum eſt, néve ob eamdem cauſam (quæ ea eſt, quam ſuprà innuerat Natalis Alexander) Miſſa inchoataâ (Sacerdotes) ſulſeſtant, aut ejus initium repetant. De defectibus, qui in Miſſa occurrunt, eorum- que remediis. Si Sacerdos advertat; Hoſtiam non eſſe triticeem poſt ſumptionem Hoſtiæ, aliam conſecret; ſi poſt ſumpitionem Sanguinis, iterum novam Hoſtiam: vinum no- vum conſecret. lam verèò de defectibus dicendum, dqui in Miſſa celebranda poſſunt occurrere, à de remediis, quæ occaſio poſtulat ut adhi- beantur. Itaque defectus poſſunt occurreré vel in pane tantùm, qui conſecrandus eſt, vel in vino duntaxat, quod itidem conſe- crari debet, vel in utroque ſimul, vel in aqua, quæ vino immiſcenda eſt, ſi non pro- pter validam, ſaltem licitram Calicis Conſe- crationem, juxta ea quæ ſuprà dicta ſunt, jux corru acci⸗ oporte Conlee Cum, Guütn Dtam & Mi Neroti ut me lliem le cone⸗ Aut 8 Neelch, Plit, 8 re, Verbis Prime ablun neimm . Ne Præ Gam Mecep bnio, iemn o fei ftler, lguen Fpnene⸗ Cencum ccurte⸗ dnn luarons ſecrune ſicen, 6 n, 0 0 De Saerificio Miſſe. 223 juxta id quod ſtatuit Tridentina Synodus ſeſſ. 22. cap. 7. de Sacrificio Miſſæ, & Can. 9. ejusdem ſeſſionis. Poreſt defectus occurre- re in pane, puta ſi Hoſtia conſecranda vel corrupta ſit, vel non ſit & frumento: quod ſi accidat, Rubrica regulas proponit, quas oportet adhibere: aut enim Sacerdos ante Conſecrationem ejusmodi comperit defe- ctum, nec aliud quidquam opus eſt facto, quàm ut aliam Hoſtiam triticeam & incorru- ptam capiat, eamque ſaltem mente offerat, & Miſſam continuet: Si Celebrans ante Con- Jecrationem adverterit Hoſtiam eſſe corruptam, aut non eſſe triticeam, remotä illä Hoſtid, aliam ponat, & faétd Oblatione, ſaltem men- te conceptd, proſequatur ab eo loco, ubi deſtit Aut Sacerdos id advertit poſt Conſecratio- nem, atque etiam poſtquam eam ore ſum- pſit, & in eo caſu debet aliam Hoſtiam ſume- re, offerre, & conſecrare, incipiens ab illis verbis: Qui pridie qudm pateretur. Quodſi Primam illam Hoſtiam non abſumpſerit, eam abiumat poſt ſumptum Corpus & Sangui- nem; ſi verò priorem Hoſtiam abſumplſerit ne prætermittat ſecundam Hoſtiam ſumere, quam validè conſecravit; major enim vis eſt Præcepti de perficiendo Sacrificio, quàm de Jejunio; Si id adverterit poſt Conſecrazionem, etiam poſt illius Hoſtiæ ſumptionem, poſetä alid, ee, facit Oblationem ùt ſuprd, &à Conſecratione 7 1 inci⸗ 224 Sectib III. incipiat, ſeilicet ab illis verbis: Qui pridie quàm pateretur, & illam priorem ſi non ſum- pſit, ſumat poſt ſumptionem Corporis & San- guinis, vel alii ſumendam tradat; vel alicubi reverenter conſervet: Si autem ſumpſerat; nibilominus ſumat eam, quam conſecravit, quia pvaceptum de perfectione sacramenti ma- Joris eſt ponderis, qum quèòd d jejunis ſuma- tur. Aut denique Sacerdos poſt ſumptio- nem Sanguinis advertit Hoſtiam vel non fuiſſe triticeam, vel fuiſſe corruptam, & tum oportet novum parare panem & vinum cum aqua, utrumque ùt ſuprà offerre, & utrumque conſecrare, ſumpto initio ab illis verbis. Qui pridie qudm pateretur; & panem & vinum ita conſecratum ſumere; ac Miſſam proſe- qui. Quodſi boc contingat peſt Jumptionem Sanguinis, apponi debet vurſus novus panis G vinum cum aqua, & falctä prius Oblatione 14 Juprd, Sacerdos conſeeret, incipiendo ab'illis verbis, Qui pridie, ac ſtatim ſumat utrumque; & proſequatur Miſſam, ne Saeramentum ma- neat imperfectum, & ut debitus ſervetur ordo. Rejicitur eorum ſeuntentia, qui putant, non ſe opus novam Hoſtiem & novum vinum conſecra- re, ſi deprehenſa fuerit Hoſtia indebitæ materiæ poſt ſumptionem sanguinis. Sed quamquam apertiſſimè Rubrica præœ- cipiat, quid facto opus ſit, nonnemo nil ExXiſti- erilim erd tei mm novu. nleer⸗ Nendo; ie, ianime Dbabus Uendum fumn⸗ Muneet Vipet 1ſ en,6l 1A n ſee ſtine efalurie nr volkirn n KA. Dum ViNE i en yrtior g nt inn 1 et ANa. Cjnetu⸗ un- 7 . NN De Saerifcio Miſ. 24 5 exiſtimat, cùm poſt ſumptionem Sanguinis Sacerdos adverterit, panem non eſſe ex ido- nea materia; vel eſſe corruptum, ſatis eſſe ſi novum conſecret panem, quin novum conſecret vinum: agi enim de Sacrificio ſup- plendo; ad ſupplendum autem ſaris eſſe præ- ſtare, quod defuit. Nos verò non ita fiden- ti animo ſumus, ut à Rubrica recedamus. Duabus de cauſis decernit Rubrica, appo- nendum eſſe novum panem & vinum no- vum; quarum altera eſt, ne Sacramentum re- maneat imperfectum; altera, ut debitus ſer- Detur ordo. Si non denuèò panis & vinum; ſed novus duntaxat panis apponeretur, con- ſecraretur, & ſumeretur, quis aſſereret, de- bitum ordinem fuiſſe ſervarum? Ordo enim poſtulat, priùs ut conſecretur panis, deinde vinum: quodſi non apponatur novus panis, & vinum novum, ſed panis dumtaxat, San- guis priùs conſecratus erit, quàm Corpus; & Sanguis prius quäm Corpus itidem ſum- Ptus erit, üt bene obſervat Suarez in 3. par. tom. 3, quæſt. 83. art. 6. Diſput. 85. ſect. 1. §. Atgque ex bis conſtat. De Sectio III. 226 De defectibus qui occurrunt in vino. Quid ſi Sacerdos adverterit defectum poſt ſumptionem Corporis, vel poſt ſumptionem etiam materie ineptæ?“ Rationes cur videatur Sacerdos de- bere novam Hoſtiam & vinum novum conſecrare. Poteſt etiam in vino defectus occurrere, puta ſi acetum in Calicem infuſum ſit, ſeu quivis alius liquor, qui conſecrari non poſſit. Si quidem Sacerdos ante Sanguinis Conſecra- tionem adverterit, novum vinum ſibi jubeat afferri, idque offerat, & conſecret incipiens ab illis verbis, Simili modo. Debet ſtatim ap- ponere novum vinum cum adua, & Rd G latione, it ſuprà, conſecrare incipiendo ab illij verbis, Simili modo. Hæc verba ſunt Ru. bricæ, quæ jubet idem fieri, Si Sacerdos defectum adverterit, poſtquam Conſecra- tionis verba ſuper indebitam & ineptam m- teriam protulerit. Sed difficultas in eo Ver- ſatur, ſi id Sacerdos adverterit poſt ſumpiio- nem Corporis, vel poſt ſumptionem mateze ineptæ. Diſputant enim Theologi, num da- cerdos novam Hoſtiam novumque vinum debeat conſecrare incipiendo ab illis verhi Qui pridie; an verò ſatis ſit, ſi novum ii Vinum apponi jubeat, & conſecret incipien ab illis verbis, Simili modo. Atque ut nnce inelig Mherte Gotem ol /un Edkum toyü novn Verdis tobor Verba, preces ciei eo GCA Corzu. lgna cem d holtind a verd rodori Sacere Ximè ptione Verba mmiß (lam lebet, tlt Pro Onhne leri ne n Pake tienn t ent in r nͤer C Nion nale⸗ M/ 610 nn 8 ! N C n ene lsind en Ginß⸗ De Sacrifcio Miſſæ. 2²7 intelligatur quid illud ſit, de quo diſputant, advertendum eſt, eos, qui ſentiunt, Sacer- dotem, qui poſt ſumptionem corporis, vel voſt ſumptionem materiæ ineptæ ejusmodi de- fectum compererit, debere novam Hoſtiam novúmque vinum conſecrare, nec ſatis eſſe ſi novum conſecret vinum incipiendo ab illis verbis, Simili modo, omne ſententiæ ſuæ robur ponere in iis precibus, quæ poſt illa verba, Simili modo, conſequuntur, quæ preces ſupponunt præſentiam utriusque ſpe- ciei conſecratæ, Panem Santctum vitæ æternæ, & Calicem ſalutis perpetuæ, & paulèò poſt, Corpus && Sanguinem ſumpſerimus: quibus addi poſſunt etiam quædam actiones, puta ſigna Crucis, quæ Sacerdos ducit ſuper Ca- licem dicens, Per ipſum &c. & particulæ ex hoſtia detractæ in Calicem ipſum injectio per ea verba, Hæc commiætio &c. Nec quidquam roboris habet ea reſponſio, ſcilicet, cùm Sacerdos vini defectum adverterit, non pro- ximè poſt Conſecrationem, ſed prope ſum- Ptiouem, jam eſſe facta Crucis ſigna ad illa verba, Per ipſum &c. & particulam Hoſtiæ immiſſam eſſe in Calicem. Nam, præter- quam quòd hujusmodi reſponſio locum non habet, ubi Sacerdos vini defectum adverte- rit proximè poſt Conſecrationem panis; id omne quod antea factum eſt, legitimum ha- beri non poteſt: Crucis enim ſigna duéta P 2 ſunt 2²⁸ Sebtio III. ſunt cum Hoſtia validè conſecrata ſuper cali- cis materiam invalidè conſeeratam. Signa autem omittere non videtur bene conſultum. Novam boſtiam & novum vinum conſecrandum putat in eo caſu D. Ibomas. D. Thomas, cui, ùt ſuprà dictum eſt, videtur eſſe ſatis, Sacerdote morte prærepto poſt Conſecrationem Hoſtiæ, ſi Sacerdos qui ſupplet, Calicem conſecret, Miſsamque proſequatur; in caſu de quo nunc agimus, cùm Saeerdos vini defectum advertit poſt ſumptionem Hoſtiæ, ſeu etiam poſt ſumptio- nem materiæ ineptæ, quæ continebatur in Calice, diſertè docet non ſatis eſſe novum vinum conſecrare, ſed opus eſſe novam quoque conſecrare Hoſtiam. Ejus verba ſunt 3. Par. quæſt. 83. art. 6. ad quartum: i verò hoc percepit (ineptam ſcilicet materiam in Calicem eſſe immiſſlam) poſt ſumptionem Corporis, aliam Hoſtiam apponere debet ite- rum conſecrandam ſimul cum Sanguine: quod ideo dico, quia ſi diceret Jola verba Conſicroe- tionis Sanguinis, non ſervaretur debitui ordo conſecrandi, & ſicut dicitur in Canone Tole- tani Concilii, perfecta videri non poſſunt Sa- erifcia, niſi perfetcto ordine compleantur. Si verò inciperet à Conſecratione Sanguinis, G repeteret omnia verba conſequentia, non zuc. — uuret. eſhit Amn a Cort Mion aute e lfat in el d 5 fonderi neytumn ehtent oM. Kot Eelks 0 Cün get Vam n latssell lum er quame ſatis P Vinum la in. Entent t duar⸗ ulam Mluel 49. Fa — ulnrd um d eon leet n n teſef 1N Mn ne Cyenmn Non ehtartt Ge oonr Ne MN 1 N gunm el Mu binf. ere grine, De Sacritcio Miſæ. 229⁹ peteret, niſe adeſſet Hoſtia conſecrata; cum in verbis illis occurrant quædam dicenda & fien- da non ſolum circa Sanguinem, ſes etiam cir- ca Corpus. Et debet in fine iterum ſumere Hoſtieam conſecratam & ſanguinem, non ob- ſtaute etiam ſe priùs ſumpſerit aquam, quæ erat in Calice: quia praceptum de perfectione, vel de perceptione hujus Sacramenti majoris eſt ponderis, qudm præceptum, quòd boc bacra- mentum à jejunis ſumatur. Sententia Sscoti ac plurium aliorum non niſi novum vinum conſecrandum. Favet buic ſententiæ D. Bernardus. Scotus, qui non attigit caſum, cùm de- fectus occurrit in pane, caſum tamen tractat, cùm defectus occurrit in vino; ac docet, no- vam non eſſe Hoſtiam conſecrandam, ſed ſatis eſſe ſi novum vinum conſecretur: nul- lum enim eſſe textum, rationem nullam, quamobrem nova Hoſtia conſecranda ſit; & ſatis proviſum, ſi ſuppleatur, quod deeſt; vinum autem dumtaxat id eſſe quod deeſt. Ita in 4. ſentent. Diſt. 8. Quæſt. 3. ſuæque ſententiæ multos ſectatores habet. Conſen- tit Suarez loc. cit. ſect. 1. §. Sed circa banc regulam; & conſentiunt alii, quos refert Paſqualigus de Sacrific. novæ Legis Quæſt. 299. Favet huic ſententiæ Epiſtola D. Ber- J P 3 nardi 230 Sectio III. ra retuß tamen nardi 69. quam ſupra retulimus, nec wen Wn Pradictis eripearitu HS rnle imun Qaido Abpbas trium Konmrum cum poſtea advertit non faiſte Winum. à . niſtro infuſum in Calicem. Ea re e⸗ guo eſt Guido; ac nihil dcnn n car conſilii caperet, ipſi in mentern veniz chham infuſo vino in Calicem, illu P un conlecrate hoſtiæ immitteret;, Kän a⸗ cum vino hauſto deglutiret. n gon dem non improbavit S. Ber archa enn “R ad hunc modum conlecrat. nunend Anaveri, ſed quòèd certè ene ttee D. diderit. Sed tamen non præ mili vonſe Sor innuere, potuiſſe nonum l onoc. crari incipiendo ab illis ver Vium ſi. Verba illius Epiſtolæ ſunt ris hae. diſti in Calicem ſuper Hoſtiæ ſa —— . damus, nec ſub tant 4 liguoren En ve, * putamus, arbitrantes, ſaenan Sr. enain propria atque Penen Sagguten Chriſti mutatum, ,e Zge in Plgu contactu Corporis uert Rian Gr fuiſſe e o meo farno ſſu, mi nn get ies gmdch tibi, vellem ad reme⸗ a ſeriſi, /, mn & duobus egiſſe, aut ipſum ſa d e certès ab illo loco, ubi een Gera, poſtquam cœnatum eſt, verba ſa iſicio. ſee compléſe, quod reſtabat de öͤacrißie “ ut dotu Entent. olta ce lekectur Dtonem Poſt fun In Calie Iue ſin enim v. ſtaiin verb turCo Nem; ittendh aſana 1ars 00 Cuidavi Pginimn ſigna rare ve ſtia eo ls fit E Cali lar An i Cor Genuo dt ni ltet Dnmenn ſ nfonn eper . un EA cſe fninm De Saerificio Miſſæ. 231 Sotus ſententiamm D. Lboma propugnat. Sotus D. Thomæ fidus diſcipulus in 4. ſentent. Diſt. 24. Quæſt. I. art. 16. obſervat, multa conſequi abſurda, niſi Sacerdos qui defectum vini adverterit vel poſt conſum- ptionem Hoſtiæ validè conſecratæ, vel etiam poſt ſumptionem materiæ ineptæ, quæ erat in Calice, novam Hoſtiam accipiat, eâm- que ſimul cum novo vino conſecret: aut enim vult ſanguinem dumtaxat conſecrare, & ſtatim ſumere, omnibus illis ſignis Crucis & verbis prætermiſſis, quæ fiunt & dieun- tur à Conſecratione Calicis usque ad ſumptio- nem; aut ea omnia vult iterare. Si præter- mittenda putet, cùm ea Crucis ſigna & ver- ba jam antea facta & dicta ſint, commemo- ratis Corpore & Sanguine, nemo non videt, quidquid dictum geſtêmve ſit, non fuiſtie legitimum, ideôque iterandum. Si verò ſigna & verba, ut æquum eſſe videtur, ite- rare velir, cùm non ampliùs præſens ſit Ho- ſtia conſecrata, cujus tamen itidem & Cali- cis fit mentio, Panem ſanctum vitæ æternæ; à Calicem ſalutis perpetuæ, &, Quotuot ex bac Altaris participatione Sacroſanétum PFilii tui Corpus & Sanguinem ſumpſerimus, quod denuo geritur aut dicitur, itidem illegitimum eſt, niſi alia ſit Hoſtia ſimul cum novo vino P 4 con- 232 Settio III. conſecranda. Si tamen hoc perceperit poſt Jſumptionem Corporis, debet Sacerdos aliam apponere hoſtiam iterum conſecrandum ſimul cum Sanguine. Et ratio eſt, quia vel ſußſce- ret tunc Sanguinem conſecrare, & iterum ſu- mere, prætermiſſs ſagnis & verbis, quæ fiunt àconſecratione Calicii usque ad ſumptionem: && boc non; quia cùm in illis tam mentio ſat San- guinis qudm Corporis, ſequitur, ut quæ illuc usque faéta fuerunt, non fuerint legitima, at- que iterum ſint repetenda. Sin autem repe- tantur omnia, tunc quiæ Hoſtia nulla eſt, pari ratione noo fient legitimè, quia fieri debent ſamul Juper Corpus & Sanguinem, ut verè dicmtur Panem Sanctum vitæ æternæ, & Calicem ſalu- tis perpetuæ, &, Quotquot ex bhac Altaris par- zicipatione Sacroſanttum Filii tui Corpus & Sanguinem ſumpſerimus. IUdem Sotus putat, ſi plures adſint, ad evitan- dum ſcandalum ſatis eſſe novum vinum tantùm conſecrare. In hunc modum Sotus paraphraſi quà- dam S. Thomæ doctrinam exponit, quam innuit etiam S. Antoninus 3. Par. Tit. 16, cap. 6.§. 1. Addit porro Sotus, novam hoſtiam ſimul cum novo vino apponere & conſecra- re, rem eſſe quidem facilem ei, qui coram uno vel duobus Miſſam celebret, non tamen Ppubli Pumor rum in mere, lamen otim lus ſt liin/ gboꝛe e E nrh um, mere, Gſune ſian, Dony — uen ntta fllla’, Vien i a tin nflti l gha, au De Sacrifieio Miſſæ. 233 ſi publicè celebret, vel coram aliquo inter Primores viro; quo in caſu rectè poſſet no- vum infundere vinum, conſecrare, & ſu- mere, idque ad evitandum ſcandalum. His tamen non obſtantibus, licet, ubi bomo pri- vatim coram uno vel duobus celebrat, conſul- tius ſit D. Thomæ opinionem ſervare; tamen ubi in publico, & præſertim coram aliquo Ma- gnate celebraretur, ad evitandum ſcandalum, &&σ zurbationem populi, fortè non eſſet abſur- dum, ut Sacerdos ſecreto fiugens lotionem ſu- mere, vinum tunc infunderet, & conſecraret, && ſumeret; nam ſcandalum excuſaret, præ- Jertim cum jam facta fuerint ſigna ſuper Ho- ſtiam, licèt non legitimè ſuper Calicem. Doctrina Soti inſerta eſt in Rubricam d Clemente III. Quæ explicatio magno excepta eſt plau- ſu, ut videre eſt apud Azorium tom. I. Inſtit. Moral. lib. 10. cap. 23. §. Secunda opinio. Er Rubrica Miſſalis, quæ tempore S. Pii V. D. Thomæ opinionem fuerat amplexa, Si boc advertat poſt ſumptionem Corporis, vel bujusmodi aquæ, apponat aliam boſtiam ite- rum conſecrandam, & vinum cum aqua in Calice, offerat utrumque, & conſecret, & ſu- mat, quamvis non ſit jeunus, eamdem tem- pore Clementis VIII. doctrinam retinuit, eâ P 5 tamen 234 Sestio III. tamen addità Soti explicatione: Vel Miſa celebretur in loco publico, ubi plures adſint, ad evitandum ſcandalum, poterit apponere vi- num cum aqua, & facta oblatione as ſuprd, conſecrare, & ſtatim ſumere, ac proſequi ca- tera: ea vero verba, ſtatim ſumere, oſten- dunt omittendas eſſe preces, quæ præſen- tem Hoſtiam indicant, quæque muſtos im- pulerunt ut docerent, non ſatis eſſe vinum dumtaxat denuo apponere, ſed novam ho- ſtiam novumque vinum apponi oportere. Sylveſter doctrinæ D. Thomæ ſectator, qui ſcripſit ante Clementis VIII. tempora, in Summa verbo Euchariſtia, ſecundo, num. 14. ſine dubitatione ulla docet, Sacerdotem, qui poſt ſumptionem Hoſtiæ defectum vini adverterit, debere Hoſtiam, itémque no- vum vinum apponere & conſecrare, iisdem adductus, quas ſupra attulimus, rationibus & D. Thoma depromptis. Verum Sylvius D. Thomæ item aſſecla, qui poſt Clementis VIII. tempora ſcripſit, 3. Par. qu. 80. art. 8. alterum ab altero caſum diſtinguit, uùt con- ſtat ex his verbis: Si Sacerdos poſßt ſumptio- nem aquæ advertat, Calici non infuſum fuiſſe vinum, ſed aquam; tunc etiamſi boc advertat poſt ſumptionem bujusmodi acuæ, ſe Miſſa ce- lebretur in loco publico, ubi plures adſint, ad evitandum ſcandalum, poterit apponere Vu- num cum aqua; & factd oblatione conſeeran — G ſati⸗ gutemn J5 ſiret ſe⸗ ſtie ſerri, 1 Kadcki⸗ Uls ver⸗ USdue le allter bi hfe 1 Pot ſle & v Kvinnn eſſet c eunche. Conlee idonezs Otmittat ſecrari cratio. egit, fupple Queſl kerit p Valid Heque hunc U Ne u, I e hd en i to Nen N Callen e N. K) . tüht un In NCNX luche ini iin 86 N pen Nrat De Sacrificio Miſſæ. 235 &W ſtatim ſumere, ac proſequi cæœtera &c. Si autein Sacerdos ſecreto celebraret, ubi nullum foret ſeundali periculum, apponenda eſſet alia Hoſtia &α vinum cum aqua, quæ primum of- ferri, tum conſecrari, ac deinde ſumi deberet: &α addit, in priore caſu ineipiendum eſſe ab illis verbis, Simili modo, & proſequendum usque ad ea, Unde & memores; in poſterio- re autem ab illis, Qui pridie qum pateretur. Si defectus reperiantur in utraque materia pa- nis & vini, dimittenda eſt Miſſa. Poſſunt etiam defectus occurrere in pa- ne & vino, puta ſi panis non eſſet triticeus, & vinum vel non eſſet è& genimine vitis, aut eſſet acetum; quod ſi accidat, alia via eſt in- eunda. Nam ſi Sacerdos id advertit ante Conſecrationem, afferri ſibi jubeat materias idoneas; quæ ſi non reperiantur, Miſſam omittat; ſi verò id advertit poſt prolata Con- ſecrationis verba, quia invalida eſt Conſe- cratio, omittat pariter Miſſam; nihil enim egit, nec quidquam propterea eſt, quod ſuppleri oporteat, ùt bene obſervat Averſa Quæſt. 10. ſect. 16. §. 4. Si autem id adver- terit poſt ſumptionem utriusque materiæ in- validè conſecratæ, cum jam jejunus non ſit, neque neceſſitate urgeatur ad Miſſam cele- brandam, recitet ad vitandum feanddum 1a-=⸗ 236 Sebtio III. Orationes, quæ Communionem conſequun- tur, omiſſis iis verbis, quæ Sacramenti per- ceptiouem ſignificant, ac factà Benedictione ad Populum, legat Evangelium S. Joannis, ùt docet Quartus ad Rubricas Miſſalis Par. 3. ſect. 2. Dub. 4. Sed id quia Sacerdoti multum negotii faceſſeret, & magis magisque auge- retur confuſio, conſultius eſſet Miſſam omit- tere, niſi fortè multitudo adeſſet Miſſæ au- diendæ, quo caſu poſſet ſubmiſsà voce Sa- cerdos preces aliquas recitare, quæ ad illam partem Miſſæ non pertinerent, & Benedi- ctionem populo impertiri, quæ immiſta ex- traneis precibus non amplius eſſet pars Miſ- ſæ, ùt rectè advertit Paſqualigus de Sacrific. Miſſæ Quæſt. 300. Si Sacerdos poſt Conſecrationem advertat, aquam non eſſe immiſſam in Calicem, Miſſam proſequatur. Denique defectus poteſt occurrere in aqua dumtaxat, quæ in Calicem infuſa non ſit: atque id ſi advertat Sacerdos ante Con- ſecrationem Calicis, ſtatim eam in Calicem infundat; ſi verò id advertat poſt Conſecra- tionem, nihil amplius opus eſt facto, & Miſ- ſam proſequatur; aqua enim non eſt de ne- ceſſtate, nec pertinet ad eſſentiam Sacrificii Ita ſtatuunt Rubricæ Miſſalis, ita doec 5 Thoma poſt gueſt. Biel Le Eeprebe⸗ b. 1. u/ nnuſoB Mo de dac⸗ cerdoti Mompr Gum. Ibe doe⸗ hoco Gle verb 1G urti nte (on numndl ii, All, lun zon⸗ ionen ſicenme eribur mnihi eben eget Mlne n eil Ae innt A CMoe , nit in n. lC Corl⸗ in 1 De Sacrificio Miſſæ. 237 Thomas 3. par. quæſt. 83. art. 6. ad quartum, & poſt D. Th. Sotus in 4. ſentent. Diſt. 14. quæſt. I. art. 6. §. QLuartò contingit, Gabriel Biel Lect. 88. ſuper Canone verſ. Si verò deprebenderit; Perſicus de Sacerdotis officio lib. 1. Dub. 7. num. 64. Quid ſi venenum Sacerdos deprehbenderit, vel muſca aut aranea in Calicem inciderit D. Tbomæ doctrina. Monet Cardinalis Gottus loco cit. q. r. de Sacrificio Miſſæ dub. 4. S. 3. in fine, Sa- cerdotibus attentè legendum D. Thomam, ut promptum habeant remedium in ſingulis, qui ſibi caſus in Miſſa poſſunt occurrere, adhiben- dum. Ejusmodi nos probantes conſilium, quæ docet facienda in quibusdam aliis caſibus S. Doctor, hinc abeſſe non patimur, ipſius- que verba afferemus 3. par. quæſt. 83. art. 6. ad tertium: Si muſca vel aranea in Calicem ante Conſecrationem inciderit, aut etiam ve- nenum deprebenderit eſſe immiſſum, debet effun- di, abluto Calice denuo aliud vinum conſecran- dum poni. Si verò aliquid horum poſt Conſe- crationem acciderit debet animal cautè capi, &α diligenter lavari, & comburi, & ablutio cum cineribus in Sacrarium mitti. Si verò vene- num ibi deprebenderit eſſe immiſſum, nullo mo- do debet ſumere, nec alii dare, ne Caliæ vitæ verta- 238 Sectio III. vertatur in mortem, ſed debet diligenter in aliquo vaſculo ad hoc apto cum reliquiis con- Jervari. Et ne Sacramentum remaneat imper- Jectum, debet aliud vinum apponere in Cali- cem, & denuo reſumere d Conſecratione ban- guinis, && Sacrificium perficere. Conſentit cum D. Tloma S. Autoninus. S. Cre- gorius Turonenſis explicatus. Conſentit S. Antoninus 3. par. tit. 16. cap. 9. §. 3. circa medium; & idem præſcri- bunt Rubricæ Miſſalis. Si poſt Conſecratio- nem ceciderit muſca, vel aliquid ſemile, ſiat nauſea Sacerdoti, extrabat eam; &% lavet eum vino, finitd Miſid comburot, & combuſtio at lotio ejusmodi in Sacrarium projiciatur. Si autem ei non fuerit nauſea, nec ullum pericu- lum timeat, ſumat cum Sanguine In caſu verè infuſi veneni Rubrica diſtinguit, ac ju- bet Sacerdotem, ſi id ante Conſecrationem deprehenderit, in locum decentem veneng- tum vinum projicere: ſi verò id adverterit poſt Conſecrationem, novum vinum debet Sacerdos conſecrare, venenatam autem ſpe⸗ ciem in alium Calicem lino vel ſtuppàâ aphe⸗ tum infundere; ubi tamdiu ſervanda eſt ve- nenata ſpecies, donec exſiccetur; ſtuppa e rò comburatur, & cineres in Sacrarium de- mittantur. Si aliquid venenoſum ceriden⸗ . 46 . — (Mlicen ponen un g fuiti 9 nel ſuf fierint Gecoml/ Corius lerbbit potelta nenum in quo reſpon cere, neno, Epere, Neno ſe 8 kin Unltari: hliqn in Hod depreh buere Moren Drimæ 0. 1, in i NTh Ggunt lfeis unuit ee ul inie 1 innel jeutu U1 cene Cn Se jaah ſinn. cllen n l Cngun nleend ntenn t did n tunan ANAN. ſnug, tun enn, ℳ De Sacrificio Miſſe. 239 Calicem, vel quod provocaret vomitum, vinum reponendum eſt in alio Calice, & aliud vinum cum aqua aphonendum denuò conſecrandum, * lnitä Miſsä, Sanguis repoſitus in panno lineo vel ſtuppa tamdiu ſervetur, donee ſpecies vini Juerint deſiccateæ, & tunc ſtuppa comluratur, && combuſtio in Sacrariuim projiciatur. S. Gre- gorius Turonenſis Hiſtoriæ lib. 3. cap. 31. ſcribit diabolum in hæreticorum myſteriis poteſtatem habere, in noſtris autem ne ve- nenum quidem nocere: quod cujusmodi ſit, in quo ſenſu intelligendum, quæritur; & reſponderur, S. Gregorium ad eos reſpi- cere, qui in Hoſtia ſeu in Calice hauſto ve- neno, ne antidotum quidem voluerunt ſuſ- cipere, Dei Miſericordià freri, qui eos à ve- neno ſervavit incolumes. Sed hæc exem- pla ſunt, quæ demirari poſſumus magis, quàm imitari: neque enim tentandus eſt Deus, multique ſanctitate præœclari viri, cùm ſe vel in Hoſtia vel in Calice venenum ſuſcepiſſe deprehendiſſent, ea, quæ opus ſunt, adhi- buère remedia. Vide Lupum ad Concilium Florentinum ſub Victore II. tom. 4. pag. 4. primæ editionis. D. Tbomas oſtenditur à Soto ſeli conſentiens in diverſa duorum Caſuum reſolutione Si cui fortaſſe mirum videatur, docere D. Thomam, ſi Sacerdos poſt Conſecratio- nem 240 Sectio III. nem deprehendat eſſe aquam in Calice, non ſatis eſſe eum novum vinum apponere, ſed etiam debere novam hoſtiam accipere, & utrumque conſecrare; in caſu verò, quo Sa- cerdos poſt Conſecrationem Calicis advertat venenum vino immixtum, ſatis eſſe novum vinum conſecrare, nec aliam Hoſtiam conſe- crare; is mirari deſinat, omnémque ſibi exi- mat difficultatem, ſi conſideret in primo caſu ſupponi validam fuiſſe conſecrationem panis, & invalidam conſecrationem vini; in poſterio- re caſu utramque ſpeciem ſupponi validè con- ſecratam; ac proinde in primo caſu opus eſſe Crucis ſigna & verba iterare, quod fleri non poteſt, niſi nova Hoſtia conſecretur; illis autem ſignis & verbis iterandis nihil opus eſſe in caſu ſecundo, in quo, cùm utraque ſpecies conſecrata fuerit, ſigna & verba ſig⸗ nificatum obtinuerunt: quæ doctrina eſt Soti in 4. ſent. Diſt. 14. quæſt. I. art. 6. Quocß, arguas: in ſolutione proxima dittum eſt, qud ſi venenum in Calice deprebenditur etiam ſum. pio Corpore, ſatis eſt vinum iterum conſecrare, & ſtatim ſumere: ergo pari modo dum reperi- tur eſſe merum aquam: negatur conſequeuta, quia ubi erat venenum, erat legitima Conſecra tio: quare verba & Cruces non erant reheten⸗ da, quia legitimè fuerunt facta. Uhi veròe mera aqua, numquam fuit sanguis eum Corpore. Scotus ait, ſatis tunc eſſe, vinum kaman “ era⸗ ſlare 8 lrzon. litur au nt tam lleptie ummnode Aior r. femnittit Quie Pioar in lem, V Fendaran und fr Rggis ſi aeen calibus Di ope Ledor (tus p 1pplic⸗ CAli 1 Rc ant endos Amocl Eelidus Aere, De Sacrißieto Miſſæ. 241 In Neerare & ſumere ſine ſignis & verbis; guia omd illa non Junt de eſſentia Sacramenti. Keſpon- d detur autem, gquéd licèt non ſenut de eſſentia, eige ſunt tamen Seaskehe Eecleſtæ, & plärimum ede babentiaſigni cationis & mſterii: g ideo dum eom ommodè ſervari poſſunt, ſervanda ſunt. Kune . * Alios pracëcsicos caſus habet Kubrica, ad quaim Vn remittitur Lector. Non anxis laborandum in opene quibusdam caſibus reſolvendis. hint⸗ iete Quidam alii caſus practici habentur ex- plicati in Rubricis, ut ſi ante Conſecratio- nem, vel ante Oblationem Hoſtia depre- hendatur fracta, ſi Hoſtia vel & Sacerdotis manu frigore rigente, vel ob ejus impruden- tiam delabatur in Calicem, ſi per hyemem “ Sanguis reperiatur in Calice gelu concretus, e ſi Sacerdos Euchariſtiam evomuerit; quibus calibus ſuum cuique confilium eſt, quod ca- pi oportet, ùt videre licet in Rubricis, quò Lectores remittimus. Nunc verèò eos defe- Ctus perſequemur, qui occurrere poſſunt in mNRE applicarione Sacrificii, & quid in unoquoque N1n calu remedii ſir adhibendum, docebimus. r“ Sed antequam eò veniamus, ſedulèò illud mo- im nendos cenſemus, qui hæc legerint, quem- NIHEadmodum laudabile conſilium eſt proſpicere s caſibus, qui in Miſſæ Sacrificio poſſunt oc- iemd currere, & animo præparatum habere, quid 1 iin 242 Sectio III. in illis facto opus ſit, præſertim in iis, quæ ad panem & vinum & ad ſpecies Sacramen- tales pertinent, quod egregiè præſtiterunt Rubricæ; ita periculoſiſſimum eſſe, caſus ſibi comminiſci, & de iis longos inſtituere ſermones: res enim eſt graviſſima, quæque feneſtram impiorum irriſionibus in tremen- dum Myſterium aperuit. Satis ea ſunto, quæ ſcripſimus; iisque reſponſionibus quis- que acquieſcat, quibus viri doctiſſimi excita- tas ab impiis difficultates ſuſtulerunt. Ori- genes in Matthæum eos increpat, qui Chri- ſti Corpus in os noſtrum immiſſum inde ex- ire putabant, unde cæteri corporales cibi. Füêre, qui Græcis, ut eorum diſciplinam impugnarent per Quadrageſimam non con- ſecrantium, Stercoraniſtarum errorem ex- probrärunt, quaſi exiſtiment Græci, ſum- pto pane conſecrato rumpi jejunium: Per- ſpectum eſt enim, idcirco eos in diebus je- quia magnum feſtum eſt Sacrificium facere, ſummumque in Eccleſia gaudium ſignificat, quod tempore lucts & triſtitiæ minimè con- venire arbitrantur. Vide Grancolas in Ve- teri Sacramentar. Eccleſiæ Par. 2. edit. 2. Pa- riſien. an. 1699. pag. 195. Ubi agit de Ster- coraniſtarum errore. Sed hæc hactenus. Vir probus & pius contentus eſto verbis In- nocentii III. lib. 4. Myſter. Miſſæ cap. . junii Præſanctificatum Panem conſecrare, — Ne⸗ rietar ſuimnu De de ſecralr Hoc tionni Mei, Voce Cont. ide goicen enitn 1 Prece ne ho fortr Ramn Idem tellig . Gitate Mcud, cratio Clm etiamm lgnit⸗ W Binrn. isal onbun nc n 1 e ,ild: ole 2 ect! De Sacrifcio Miſjæ. 248 WNe ſcias ultrd qudm oportet; ſed ſapius ad ſo- brietatem. Nunc verò ad ea, quæ propo- ſuimus, deveniamus. De deſectibus qui occurrunt in forma Conſecra- tionis. Quod attinet ad formam, repetendo ea, quæ ſuprà dicta ſunt, formam videlicet Con- ſecrationis panis in illis verbis conſiſtere: Hoc eſt Corpus meum, & formam Conſecra- tionis Calicis in illis: Hic eſt Calix Sanguinis mei, dicimus cum Theologis, ſi Sacerdos vocem illam enim, quæ in utriusque ſpeciei Conſecratione profertur, omittat, eum non quidem invalidè, ſed illicitè conſecrare; ſi quidem illam ſciens & prudens omitteret: ea enim vox continuat verba Conſecrationis cum Præcedentibus verbis, & ex antiqua Roma- næ Eccleſiæ conſuetudine in Conſecrationis formam injecta eſt, juxta D. Thomæ doctri- ham 3. pPar. quæſt. 78. art. 2. ad quintum. Idem dicendum de voce eſt; ea enim ſubin- telligi poteſt, quantùm ad Conſecrationis vali- ditatem pertinet. Si loco votis Hoc dicatur Iſtud, valida quidem, ſed illicita erit Conſe- cratio: ſecùs verò ſi diceretur: Ilud; non ſolùm enim illicita eſſert Conſecratio, ſed etiam invalida: nam iſtud rem præſentem ſignificat, ſecus verò iltud. Item invalida Q 2 eſſet Sebtio III. eſſet Conſecratio, ſi quis diceret: Hic eſt Cor- pus meum, ut Hie eſſet adverbium: non enim exprimeretur Tranſubſtamiatio; ſecus autem ſi per Grammaticæ errorem diceretur Hic pro Hoc. Suprà diſputavimus, an verba, quæ conſequuntur ea, Hie eſt Calix Sangui- nis mei, usque ad illa, Hæc quotieſcunque fe- ceritis &c. pertineant ad eſſentiam, ac nos propenſos declaravimus in eorum ſententiam, qui ſtatuunt, eſſentiam conſiſtere in illis, Hic eſt Calixæ Sanguinis mei, Cætera ad integrita- tem pertinere. Si quis autem Sacerdos pro- ferat verba: Hic eſt Caliæ Sanguinis mei, ac cæteris omiſſis, continuet orationem cum illis, Hæc quotieſcuvque &c. certiſſimum qui- dem eſt: illum graviſſimum peccatum com- mittere: non eſt autem ita exploratum, pro- pter gravem, quæ adhuc viget inter Theo- logos controverſiam, conſecratàne ſit, an non, vini ſpecies. Quapropter Natalis Ale- Xander Theol. Dogmat. & Moral. lib. 2. de Sacratn. Euchariſt. cap. I. art. 4. Regula 3. docet, ſuper novum vinum iteranda fore ſub conditione Conſecrationis verba omnia & ſin- gula, ùt ſunt in Canone Mifſſæ: cæterum re- hgiosâ veneratione Sacerdoti ſumendam eſſe ſpeciem, ſuper quam protulerit ſola verba⸗ Hirc eſt Calix Sanguinis mei: majus enim eit periculum in contemptu & abjectione ſpeciei conſecratæ, quàm in veneratione ſpeciei non con- culſe⸗ 1 exit Pyude⸗ G D. lintu interc ſeilice eumd cit rch a pr kbi tnt; , 110 1l exp icel Ciosr nem Er dl Diſ II hæ ſon mu Alſale⸗ l for Hefhn 1: Men ſau Cen une Grlug Cene m En ſenea Gine⸗ etnn tithnnt en munge. NuncNNRS.. In . Kerlinn oe 1 ¹ MKl alafe, cken Cenke 1n s Gne⸗ hen 6 De Sacrifrio Miſſe. 245 conſecratæ, quæ tamen bonâ fide conſecra- ta exiſtimatur. Pruden, D. Thomæ doctrina adverihs wetum g ſerupulos Sacerdotis, qui ſe aliquid Aubitat omiſiſſe. D. Thomas 3. par. quæſt. 83. art. 6. ad quintum, ut omnes evellat ſcrupulos, qui interdum Sacerdotis animo oboriuntur, cùmnim ſcilicet dubitat, an aliquid omiſerit, moner eum qui attentè perſequitur animo ea quæ di- cit, etiamſi non recordetur ſe dixiſſe quæ di- cenda ſunt, ne perturbetur animo, ſed Miſ- ſam proſequatur. Monet etiam illud, ſi pro- babiliter ſciat, ſe aliquid omiſiſſe, ut idem faciat; dummodo quod ſibi videatur omiſiſ- ſe, non ſit de neceſſtate Sacramenti: quod ſi exploratum ſibi fiat, ſe aliquid eorum omi- ſiſſe, quæ ſunt de neceſptate Sacramenti, cujusmodi eſt forma Conſecrationis, deber illud proferre, ac reliqua omnia juxta ordi- nem iterare, ne Sacrificii ordo immutetur. Et Suarez 3. Par. tom. 3. quæſt. 83. art. 6. Diſput. 85. Sect. r. omnem hanc doctrinam in hæc verba ſatis bene compegit: Si omiſ- Jum eſt aliquod verbum eſſentiale, vel talis fa- dta mutatio, quæ neceſſarium formæ ſenſum abſtulerit, iteranda eſt Conſecratio vel in utra- ue forma, ſi in ambabus talis defectus accide- 3 Ti, 246 Sectio III. rit, vel ſolum in una, ſi in una tantum in- ventus fuerit defectus. . Gle ii Crinen . Eebe De Clebratione Preshyteri recens ordinati eum (erie, Epiſcopo ordinante, & Epiſcopi conſecrati rcine cuim Epiſcopo conſecrante; & omnium Sacer. fnt ad dotum apud Græcos cum Epiſcopo. Plures ninds! Presleyteri poſſunt eamdem Hoſtiam con- fonis Lecrare. = Gvoch S= palen In Pontificali Romano, ubi agitur de or- ce Co dinatione Presbyteri, præſcribitur Epiſcopo, mmen ut lentè & voce paululum lublatà recitet Se- hug ge cretas, ut is, qui initiandus eſt, eadem ver- nin d ba cum Epiſcopo proferat, præſertim ver- riſi ba Conſecrationis, quæ dici debent eodem mo- Pl mento per Ordinatos, quo dicuntur per Ponti- ſerne krem. Poſtquam verò Epiſcopus ſumpſit Uer Corpus & Sanguinem, Sacerdoti recens or- e dinato præbet Corpus: & in eodem Pontiſr bithis cali, ubi agitur de Conſecratione electi in vaneſ Epiſcopum, præſcribitur, ut Epiſcopus con- nmumnn ſecrans duas Hoſtias conſecret, quarum al. linoun teram ipſe ſumit, alteram præbet Epiſcopo uitour, conſecrando, qui Conſecrationis verba eo- eri, dem tempore profert, quo Epiſcopus co- ſecrans, à quo ſuſeipit I oſtiam, atquectiac Valin partem Sanguinis, qui eſt in Calice. Apu Erræcos in iis Civitatibus, in quibus eſt unum De dumtaxat templum, Sacerdotes, quotcum- Mione que . De Sacrificio Miſſæ. 247 que ii ſint, Circumſtant Epiſcopum conſe- crantem, cum eo omnem recitant Miſſam, dSμi,rv ab eo accipiunt Euchariſtiam ſub utraque UM ſpecie, quam conſuetudinem Morinus lib. de An Orqdinat. Eccleſiaſtic. Par. 3. Exercifar. 8 re- nke fert ad tempora Concilii Nicæni. Idem Mo- W rinus loc. cit. num. 7. ait, verba Conſecra- GG tionis ſolùm à principali Celebrante recitari; quod quidem admitti poteſt, ſi intelligat prin- cipalem celebrantem eſſe ſolum, qui elatà vo- gudet ce Conſecrationis verba prôferat; minimè IHn ramen, ſi intelligat à cæteris Concelebranti- Hrei bus non pronunciari. Quamobrem Juve- edne nin. de Sacramentis Diſſert. y. de Euchariſt. umn Sacrific. quæſt. 4. art. 3. Propoſitàâ quæſtione, Hm“ an plures Presbyteri Euchariſtiam ſimulcon- t ſecrare Poſſint: Reſpondet affirmando, id- n que probat productà Græcorum conſuetudi- rt ne, quæ etiamnum viget, quâmque deſcri- ene bit his verbis: In urbibus, ubi unum dumta- e at eſt templum, Sacerdotes, quantus ſet eorum lce numerus, Epiſcopum celebrantem hine & inde gum eingunt, undque cum ipſo totam Liturgiam re- balu citaut, ac zandem communionem ſub utraque ee Jecie ab ipſo recipiunt. . Quaſtiones aliquot ſe uper ejusmodi celebratione. 5 1 Nl⸗ De hujusmodi Concelebratione & pro- latione verborum Conſecrationis varias ha- ) 3 W Q4 rum 248 Sectio III. rum rerum Scriptores excitarunt quæſtiones, an valida ſit, an licita: qu tolli poſſint, quæ fortè oriantur abſurda: poteſt enim comtin- gere, ut quis materiam jam conſecratam con Rere⸗ velconſecret Corpus, non Sanguinem; ut Ordinatus in prolatione formæ Epiſco- pum Ordinantem prævertat, ideôque Epi- ſcopus Ordinans proferendo formam nihil agat, ac propterea ſuſcipiens ſub utraque ſpecie Euchariſtiam peccer contra præce- ptum Eccleſiæ. De validitate eorum, quæ fiunt in praſenti diſciplina, temerarium eſſet dubitare. Eadem fuit in Occidente diſciplina, quæ eſt apud Græ- cor concelebrationis cum Epiſcopo. Daran- dus eam improbans acriter à Capreolo reprebenſus. Verùm nos ab ejusmodi tractandis quæ- ſtionibus abſtinemus, nimis enim temera- rium eum eſſe oportet, qui dubitet, utruùm licita ſint, utràùm valida, quæ fiunt in ejus- modi diſciplina, quam in Ordinatione Pres- byteri, & Conſecratione Epiſcopi approba- vit Eccleſia. Quod luculentiùs patebit, ſi non modè ad eam refſpiciamus diſciplinam, quam etiamnum retinet Græcorum Eccleſia, de quo paulè antè locuti ſumus, ſed etiam ad diſciplinam Eceleſiæ Occidentalis, e em⸗ lempo tuln in lone lemnite hoſtula (Llebra 11. 1. Chalce Tellatt Mitee chin P lurd Gum i Conſaen Dontikt Verum lam re oeenti ter re um. lib. 1. quitu Lueuul ſuri⸗ mir ulta 1 Arpa flnn Grfinn lng imonn deltane Cnnler e egeb Inemd ib um n ,. u Dns nin nc in enn ul Nroe! Ni 1 e loß⸗ nnl altii⸗ 4 De Sacrificio Miſſæ. 249 temporibus haud ita ab ætate noſtra remotis tum in Ordinatione Presbyteri, & Conſecra- tione Epiſcopi, tum etiam in majoribus ſo- lemnitatibus, aut cùm Epiſcopus celebraret, poſtulabat, ut Presbyteri unà cum Epiſeopo celebrarent. Vide Morinum cit. Exercit. 8. cap. I. & Lupum in appendice ad Synodum Chalcedon. tom. 1I. pag. 995. primæ Edit. Teſtatur Innocentius III. lib. 4. de Sacrific. Miſſæ cap. 25. ætate ſuâà Cardinales Miſſam cum Papa celebrare conſueviſſe. Id adeò abſurdum Durando viſum eſt, ut in 4. Diſt. I3. quæſt. 3. ſcripſerit, non eſſe acquieſcen- dum judicio Innocentii, qui eam probaverit conſuetudinem; id enim ſcripſiſſe non ùt Pontificem, ſed ùt privatum Doctorem. Verùm his verbis Capreolus Durandi cenſu- ram retudit: Ad ea verò, quæ dicit contraIn- nocentium &ö Eeccleſtam Romanam, non opor- tet reſpondere, quia temerè &* detractoriè dicta ſunt. Et Cardinalis Bona Rerum Liturgicar. lib. I. cap. 18. num. 9. ita de Durando lo- quitur: Improbat audacter ac temerè hanc con- Juetudinem Durandus, quem multi ex ſebola- RMticis ſecuti ſunt, rem clariſſmam intricatiſſer mis difcultatibus implicantes, quorum aliqui multa fingunt in ed ineommoda & pericula, alii negant unquam fuiſſe al Eccleſia Romana uſurpatam, & quæ prolata ſunt priſeorum Pa- trum teſtimonia, aliò detorquent, acſi in Ec-- 5 cle⸗ 250 Sectio III. cleſia nibil unquam factum ſit, niſi quod feri nunc vident. Illos nimirum in varia alſurda praæcipites égit antiqui ritüs deſubtudo, & ex deſuetudine ignorantia. Hi ego non diſputo, Jed conſtanter aſſero, bunc fuiſſe morem (feili- cet ut Sacerdores unà cum Epiſcopo Miſſam celebrarent) per plura ſæcula, qui in Eccle- ſia Orientali adbuc viget. D. Thomas 3. par. quæſt. 82. art. 2 proponit, An plures Sacer- dotes poſſint unam & eamdem Hoſtiam conſecra- re: & reſpondet affirmando, quia ſecundum conſuetudinen: quarundam Eceleſiarum Sacer- dotes, cum de unovo ordinantur, concelebrant Epiſcopo Ordinanti. IIllud etiam S. Doctor obiſervat, Apoſtolos Cbriſto cœnanti concæ- naviſſe; & ideo recens Ordinati Miſſam ce- lebrant una cum Epiſcopo Ordinante: cùmnm enim Sacerdos operetur & conſecret in per- ſona Chriſti, nihil intereſt, unusne an plu- res Sacerdotes Sacramentum conſecrent; quiabacerdos non conſecrat niſi ex perſonæ Chri- ſti: multi autem ſuut unum in Chriſto; ideo non refert, utrum per unum, an per multos boc Sacramentum conſecretur. Et Porrecta ad hunc D. Thomæ articulum obſervat, non dixiſſe Angelicum Doctorem Apoſtolos con- celebrâſſe, ſed concœnàſſe cum Chriſto: ne- que enim creati ſunt à Chriſto Sacerdotes, niſi poſt Conſecrationem panis, cùm dixit: Hoc facite in meam Commemorationem: ideõô- . que (unn H Uubere kerigite tionis memmor Sſind tem. lervat ſeribi lle ſu VOX (i ſim Celebra (e ſpe Pote Mirihet. Guh olale 16M me Mer n S Wenß l ſnl Prißni ſer . l Do erea CMrin Gnnt Mn . 42 4 De Sacrifieio Miſſæ. 251 que ait, nullum alium tribui poſſe ſenſum D. Thomæ verbis, quàm hunc, ſcilicet no- vos Sacerdotes ad Apoſtolorum exemplum, qui cœnavéêre cum Chriſto, Miſſam celebra- re, & unà cum Epiſcopo conſecrare. 7 Quidam putdrunt novos Sacerdotes materiali- ter tantum debere proferre cum Episcopo Con- ſecrationis verba ſine intentione con. ſecrandi. Riccardus in 4 Sentent. diſt. 13. art. 2. quæſt.' I. refert quorumdam opinionem, qui ſtatuebant, non debere novos Sacerdotes cum Epiſcopo concelebrantes intentionem habere conſecrandi, ſed tantùm proferre ma- terialirer ac veluti recitando verba Conſecra- tionis in ſigaum acceptæ poteſtatis, & in memoriam cœnæ, in qua Chriſtus Apoſto- lis ſimul diſcumbentibus eam tribuit poreſta- tem. Cajetanus hujus ſententiæ ſectator ob- ſervat, in quodam veteri Pontificali præ- ſcribi iis, qui ordinantur, ut dicant omnia, quæ ſunt in Miſſali, ſicut ſi celebrarent: ubi vox ſicut indicat non factum, ſed ipfius fa- Cti ſimilitudinem; cùm præſertim ſi revera celebrarent, deberent Euchariſtiam ſub utra- que ſpecie ſuſcipere. D Ke- Secio III. Kefutatur eorum ſententia. Ad hunc modum fortaſſe quis crediderit, ſe ab iis expeditum eſſe difficultatibus, quas paulò antè attigimus; ſed adhuc eà retinetur difficultate implicitus, quæ petita eſt ex Con- ſecratione Epiſcopi, qui revera cum Epiſco- po conſecrante celebrat Miſſam, cum eo utramque ſpeciem conſecrat, & ſub utraque Percipit Sacramentum. Verùm licèt hanc etiam difficultatem diſſimulemus, nihil valet ratio ſuperiùs allata. Nam in Pontificali præ- ſcribitur, ut Epiſcopus lentè & paululum elatà voce verba Canonis recitet, ac præſer- tim verba Conſecrationis, ut recens Ordi- nati poſſint unà cum eo eadem verba profer- re; id verò ſatis indicat, Conſecrationis ver- ba non materialiter & recitativè ab Ordina- tis proferenda eſſe, ſed ſignificativè, ut lo- quuntur Theologi. Huic autem monitioni (Pontificalis) locus non eſt, ſi per eos verbe dicantur ſolum recitativò: ſunt verba Sylviüi ad art. 2. quæſt. 82. D. Thomæ: Quod So- tum vehementer movet in 4. Sent. Diſt. 13. quæſt T. art. 2. §. Et fateor. Prætereaidem Sylvius ait, ex eo quod Ordinati non per- eipiant Sacramentum ſub utraque ſpecie, non bene inferri, eos non debere veram intentio- nem habere conſecrandi; ideo enim non re- 4 cipe- cipere — lin ſu len etli lot, ex Mlequat Uercipia , nec Muaxi ſa . z n tennio i lu is C ferita le; i Ur. Con inel lebennt Ppiſeor ſiye ipl jerint; oteſt, ſtuc U! nisper lent e hum , De Sacrificio Miſſæ. 253 cipere Sacramentum ſub utraque ſpecie, quia ſoläm ſunt ſecundarii celebrantet. Quôd au- tem etſi ſecundarii, verè tamen celebrantes clki ſint, ex ipſo Ritu probatur, neque enim, Wmneg antequam novi iſti Presbyteri Sacramentum cata Percipiant, recitatur Confiteor, nec Miſerea- Hdas zur, nec Indulgentiam, ùt notat Caſtaldus in umte Praxi ſacrarum Cæremoniarum I. 2. Sect. 15. n, α Cap. 5§. num. 10 — nIs Intentio novorum Sacerdotum dirigenda ad Nhe idem Conſecrationis momentun. Mitele . 4 i Itaque ſtatuendum eſt, ab recens Ordi- e natis Conſecrationis verba non marterialiter m0d & recitativ?, ſed ſignifcativè proferri debe- re; ita ut omnium intentio ad idem diriga- tur Conſecrationis momentum. Quod non 0e ita intelligendum eſt, ut intentionem habere debeant conſecrandi eodem momento, quo Epiſcopus extrema formæ verba protulerit, ſive ipfi ante, ſive poſtea formam comple- verint; formæ enim effectus ſüſpendi non Poteſt; ſed intelligendum, eos oportereom- ne ſtudium adhibere, ut ultima formæ ver- den ba proferant una cum Epiſcopo, eà intentio- lore ne, ut in hunc modum formam Conſecra- , tionis perficientes, una cum Epiſcopo conſe- Gel⸗ crent: ex quo fit, ut ſi ante vel poſt Epi- en ſcopum formam abſolvant, non conſecrent, 0e. 60 N 4 254 Sectio III. eo quòd non habuerint intentionem conſe- crandi, hoc modo abſolventes. Cajetani tutiſſima ſententia de imtentione ha- benda d recens Ordinatis, dum conſecrant ſi- mul cum Episcopo. Summoventur ab- fſurda, guæ hinc videntur exiſtere Id eſt, quod docet Sylvius loc. cit. Sed tutiſſima videtur eſſe Cajetani ſententia, qui monet, ut Ordinati intentionem habeant pro- ferendi verba eo modo quàm poſſunt accom- modatiſſimo, omne ſtudium & diligentiam adhibentes, ne ea proferant ante Epiſcopum. Et Paſqualigus Deciſ. Moral. 422. monet Or- dinatos, ur quàm poſſunt diligentiſſimè pro- ferant Conſecrationis verba cum Epiſcopo- expreſſam intentionem habentes conſecran- di eamdem Hoſtiam, eumdémque Qalicem ſimul cum Epiſcopo; idque ſatis eſſe, nec anxiè laborandum de abſurdis, quæ propo- nunt Doctores: ea enim ſatis ſublata eſſe vi- deri, ſi conſideremus Epiſcopum eſſe præ- cipuum conſecrantem, Sacerdotes verô ad eamdem Conſecrationem tamquam acceſſo- &. rios cencurrere; ac formam, quam ipfi pro- ferunt cum Epiſcopo, moraliter eſſe cum ea conjunctam, quam ipie profert Epiſcopus: ex quo fit, ut etiamſi Sacerdotes vel pau ante, vel paulò poſt Epiſcopum formam ex- pleve- Pererin Prolara Uam Deth. Millee e (um uni foris ronunc⸗ lui prin liunt? Lonſeit feiet, lebrong eMpona ſie , let ooru 1 65 1 nen eink onenr, Cenmi ere rlolag⸗ 9 Nhet Ctlie cen ate * lischi aue ſobt 4 Gores ſe Mint n l n i⸗ es De Sacrificio Miſſe. 255 Pleverint, ea tamen cenſenda ſit tamquam prolata moraliter una cum Epiſcopo, ac unam eamdémque conſtituat Conſecratio- nem. Er Innocentius III. lib. 4. de Myſteriis Miſſæ cap. 25 ita rem explanat: Càm inter- dum uni Pontiſici multi Sacerdotes concelebrent, R fortè non omnes ſimul conſeeratoria verba Pronunciant, quxæritur, an ille ſolus conficiat; Jui primus pronunciat. Quid ergo cæteri fa- ciunt ?“ Poterit ergo contingere, quòd ille non conficit, qui celebrat principaliter, & ille con- hciet, qui ſecundariò celebravit; & ſie pie ce- lebrantis iutentio fruſtrabitur. Sanè dici &σα reſponderi probabiliter poteſt: quòd ſive priuz, ſive poſterius proferant Sacerdotes, referri de- bet eorum intentio ad inſtans prolationis Epi- ſcopi, cui concelebrant. Vaſquez tom. 3. in 3. Ppar. S. Thom. qu. 82. a. 2. diſput. 219. cap. 4. egregiè de hac re diſputat; altque, Sacerdotes recens ordinatos & Preib'yteros cum Epiſcopo in Eccleſia Græca, 87 Epiſcopum ve- cens conſecratum cum Conſecrante verba Conſe- erationis cum ſußpcienti intentione ad conſecran- dum proferre debere; additque omnem dili- gentiam eſſe adhibendam, ne Epiſcopum præ- cipuè celebrantem in prolatione præveniat: de- mum conoludit, ſi fortè quispiam ante Epi- ſcopum Conſecrationis ultima verba pronun- ciaverit, nibil ſieri contra debitam reveren- tiam oacramenti. 256 Sectio III. De applicatione Sacrifcii. Intentio applican- di ſußficit habitualis. In qua Miſſæ par- te debeat eam applicare. Reliquum eſt, ut quædam dicamus, quæ ad Sacrificii applicationem pertinent. Quæ- ſtio eſt inter Theologos, an applicatio Sa- crificii poni poſſit in Dei voluntate, qui ejus fructum applicet, ut ſibi libuerit. In qua quæſtione, ůt plerumque fit, alii in alias ab- eunt ſententias. Sed tutiſſima regula eſt, ut Sacerdos, antequam ad altare accedat, eas perſonas determinet, pro quibus intendit orare, ut illis Miſſæ Sacrificium apphicetur. Cùm de intentione ſeripſimus, quam Sacer- dotem habere oportet Miſſam Celebraturum faciendi id, quod Eccleſia facere intendit, optimam docuimus eſſe intentionem actua- lem; virtualem tamen ſufficere, minim vVe- rò habitualem. Ad intentionem applicandi vulgatior ſententia ſtatuit ſufficere habitua- lem; applicatio enim eſt quaſi quædam dona- tio, ſeu translatio fructůs, qui & Miſſa per- cipiendus eſt; quæ donatio ſeu fructũs trans- latio valida eit, etiamſi multo tempore antè facta ſit, & multis actibus interrupta, dum- modo revocata non fuerit. Denique quæ& ritur, in qua Miſſæ parte applicatio facienda ſit. Quidam putant fieri eam poſſe D P0 Cus ds Il Uliflee guocl End n (onlec ſim 1 Salmnati (üm, ſe kei el ttiam re, q D 3. m Uibus e Ie 1 N uet, n dene⸗ Deeiſ 3 Uols Bo Juce d fertim , ud luchit, in gen uinz Srundin hem 6 De Sacrikeio Miſze. 257 poſt Conſecrationem, ſed ante ſumptionem. itſ Cujus quæſtionis enodatio pendet ex cele- lir bris illins quæſtionis deciſione, in quanam Miſſæ actione ſita ſit Sacrificii vis & eſlentia: quod argumentum ſuperiùs pertractavimus. Sanè Suarez, qui Sacrificii eſientiam ponit in Conſecratione, monet Sacerdotem, ut Miſ- ſam applicet ante Conſecrationem. Contrà Salmaticenses, qui non in Conſecratione tan- tùm, ſed etiam in ſumptione ſtatuunt Sacri- ficii eſſentiam, docent, poſſe Sacerdotem etiam poſt Conſecrationem Miſſam applica- re, quam nondum applicaverit; ùr videre eſttom. II. tract. 23. de Euchariſt. diſpur. 13. e §. 3. num. 35˙. Verùm Sacerdos, ſe ut om- i nibus expedliat difficultatibus, in præparatio- undt ne ad Mifſlam antequam ſacris ſe veſtibus in- n quat, ne omittat Sacrifieii tructum applicare, e At bene advertit Clericatus de Sacrific. Miſſæ ien Deciſ. 36. num. 17. Utiliſſimus eſt Cardi- nalis Bonæ Tractatus alceticus de Sacrificio e Miſſæ; in cujus cap. I. §. 5. quædam docet, ceh quæ ad applicationem Miſſæ pertinent, præ- rlm ſertim illa, Optimum quoque aliquibus viſum leI. , Juòd Sacerdos qui pro pluribus offerre in- udn zendit, eos ſpecialiter & nominatim exprimat, enpot- non generaliter in confuſo, quia ſengulis hin minks prodeſſet; ſuum enim effectum producit Dence Jecundum modum, quo applicatur: perfectior le. ofs, autem applicatio eſt, cum omnes ſingillatim 258 Sectio III. nominantur. Docet etiam ad arcendos ſeru- pulos, primò debere Sacerdotem fructum ei applicare, pro quo tenetur celebrare vel bpeneficii, vel eleemoſynæ, vel promiſſionis, vel alicujus præcipuæ obligationis ratione;, deinde ſine illius præjudicio fructum Sacri- ficii cæteris applicare in charitate ſibi conjun- Qis, ſeu quovis nomine ſibi commendatis, ſuam ipſius intentionem Chriſti Summi Sa- cerdotis intentioni ſubjiciens. Utràùm Sacerdotes cum Epiſcopo celebrantes poſynt accipere eleemoſynam, & Miſſam applicare. De Sacerdotibus Græcis cum Epiſcopo celebrantibus, item de Sacerdotibus Latinis, qui, cùm ſuſcipiunt Ordinem, pariter con- celebrant, dudum verba fecimus. Excita- tam nuperrimè intelleximus quæſtionem, an Sacerdotes Miſſam cum Epiſcopo cele- brantes eleemoſynam poſſint accipere, Miſ- ſam ei applicando, qui eleemoſynam præbet. Cardinalis de Lugo Tract. de Sacrameuts Diſput. 19. ſect. 12. num. 252: diſertè docet:- quoqe duo sacerdotes ſimul conſecrarent unanm Hoſtiam, eſſent duæ oblationes, ſinguli poſ- ſent applicare Miſſam pro diverſis. Huic ſen- tentiæ ſubſeribere videtur Suarez tom. 3. in 3. par. D. Thomæ qu. 83. à. I. diſp. . oin. 2. Poſtqu Putant lention adnd opinio⸗ eſle ce Vera ce⸗ Obrem Milan 36. licere gui Itam in con concele ſt Ut et, Ald Pre rationhe Travin lneſt hon P concel Dere, Mam P s ine nſect Unrümm Cendkle en ier Ceehrne, Moriin Co run Adn N keſbiers onetk iind “D 6tosn Mirer . e olech ceſee Fbemke e een⸗ . Glen, .„ De Sacrikcio Miſſæ. 25 ſect. 12. §. Hic verò poteſt. P. la Croix tom. 2. Edit. Venetæ 1722. Ppag 137. n. 219. poſtquam ſententiam eorum expoſuit, qui Putant recèns Ordinatos Miſlam juxta in- tentionem Epiſcopi, qui celebrans eſt præ- cipuus, applicare debere, ab hac diſcedit opinione, aitque, Ordinatum quidem non eſſe celebrantem præcipuum, ſed tamen re- vera celebrare, nec ullam eſſe cauſam, quam- obrem illi adimi poſſit authoritas applicandi Miſſam, cui ſibi libitum fuerit. Verùm pag. 356. §. 3. num. 2323. rurſus exiſtimat, non licere Sacerdoti accipere eleemoſynam; tum quia qui eleemoſynam præbet, Miſſam ſo- litam ad Altare poſtulat celebrari, tum quia in controverſia poſitum eſt, an Sacerdos concelebrans conſecret, cùm contingere poſ- ſit, ut ultima Conlſecrationis verba pronun- ciet, poſtquam Epiſcopus eadem verba om- nia pronunciaverit. Sed poſtremam hanc rationem nullius eſſe roboris dudum demon- ſtravimus. Primæ verò rationi ſimilitudo ineſt aliqua veritatis: ſed ex ea tamen inferri non poreſt, Sacerdotes in Eccleſia Græca concelebrantes non poſſe eleemoſynam acci- Pere, & Mifſam ei applicare, qui eieemoſy- nam præbet; præſertim verò ſi ſacerdotali- bus induti veſtibus integram recitent Miſſam, conſecrent, & conſumant. Difficultas in eo tantùm eſſe poteſt, an eleemoſyynam iis li- 2 Ceat 260 Sestio III. ceat accipere, qui uſitatis induti veſtibus Miſſæ tantummodò adſunt, & Euchariſtiam accipiunt, ut ex quodam Reſponſo intelligi- tur Greg. XIII. quod commemorat P. Tho- mas à Jeſu de aretkode omnium gentium pro- movenda Pag. 485. & 486. quo caſu prohiberi non poſſunt ab eleemoſyna accipienda, mo- do eam non accipiant titulo applicationis Miſ- ſæ. In Eccleſia Occidentali, quando Sacer- dotes cum Epiſcopo celebrabant, oblatio- num erant participes; oblatiomibus verò cum ſucceſſerit eleemoſyna, facilè intelligi poteſt, ubi etiamnum vigeat ritus concelebrationis, non poſſe eoncelebrantem privari jure ſuo accipiendi eleemoſynam pro Miſſa ei appli. canda, qui eleemoſynam præbet, quique præſertim probè eſt conſcius, Sacerdotem eo modo Miſſam Epiſcopo Concelebrare. Quod ſi aliter dicamus, Orientalis Eccleſiæ Presbyteri eleemoſynâ plerumque carebunt. Series quorumdam Caſuum, qui Sacer- doti poſſunt occurrere, cum vel in Miſſa, vel extra Miſſam Euchariſtiam ſuſcipit, vel cum in Miſſa, aut etiam non celebrans Miſſam aliis Sacramen- tum miniſtrat. Parti- mmmieul er in Meut 4 Otu ſti⸗ Sacere immmiti quceritu llt ex in te, o. lummpen Dürte H nenta, Eent, aͤr Nad Ahubri (lenter: tleula le Rubnie Drrſerb lqe ikicar nt, tor n Mlr ſie e, Ut , A i N Vchniit iate Curbl Cltioe Dnnete encyt atint nntoc 1 ſen 6 i M cledknnt ninel Ne el Clne Gcercen Cenn lskoed E n gli Cun Gchni , t 8 Cc De Sacrificio Miſæ. 261 Particula immittenda in Calicem abrumpi de- bet ex inferiori parte. Si in ſumptione rema- neat adbaærens calici, infundatur novum vinum, & cum eo bauriatur. Norum eſt ante ſumptionem frangi Ho- ſtiam in duas partes, & inde abrumpi à Sacerdote particulam, quæ in Sanguinem immittitur. In ea porro quæſtione, in qua quæritur, utrùm ea particula abrumpenda ſit ex inferiore, an ex ſuperiore Hoſtiæ par- te, opinio tuta & recepta in praxi eſt, ab- rumpendam eſſe particulam ex inferiore Parte Hoſtiæ, ut in fractione minima frag- menta, ſi qua extiterint, in Calicem deci- dant, ùt bene advertunt Niger in Additioni- bus ad Ruiz Par. 2. §. 8. cap. 12. & Gavantus ad Rubricas Miſſalis Par. 2. tit. 10. cap. 2. Fre- quenter accidit, ut, Sanguine hauſto, par- ticula remaneat fundo Galicis adhæreſcens; Rubrica autem, utrum velint, Sacerdotibus Præſcribit, ut vel digito particulam trahant usque ad oram Calicis, eamque ſumant ante purificationem, vel novum vinum infun- dant, quod cum particula ſumant; qui po- ſterior modus videtur decentior, & uſur- patur frequentiùs: etſi enim poteſt contin- gerè, ut Sacerdos guttam aliquam vini hau- riat, antequam particulam deglutiat, & rum- R 3 patur 262 Sectio III. patur naturale jejunium; tamen Sacerdos je- junus ad Altare acceſſit, nec niſi coactus re- verentià erga Sacramentum, & obligatione illud perficiendi eo modo utitur ad extrahen- dam particulam è& fundo Calicis, ùt obſer- vant Averſa de Euchariſtia quæſt. 8. Sect. 9. Cardinalis de Lugo de Euchariſtia Diſput. 15. Sect. 4. numn. 79. Quartus ad Rubricas Miſſa- lis Part. 2. Tit. 10. Sect. I. num. 7. Quid facto opus ſit, ubi Sacerdos advertat re- licta eſſe poſt H fragmenta boſti oſta. Nemo etiam eſt qui neſciat Sacerdotem, ſumptà Hoſtià, antequam bibat Sanguinem, cum Patena diligenter fragmenta, ſi qua ſint ſuper Corporale, colligere, & pollice & in- dice Patenam abitergere, tum ipſos quoque digitos, ne quod iis fragmentum hærens re- maneat; idque præſcribit Rubrica. Poteſt accidere, & aliquando ſanè contigit, ùt Sa- cerdes, ſumptàâ purificatione, advertat ali- qua eſſe fragmenta in Corporali, vel in Pa- tena: quæritur, quid hac in re Sacerdotem facere oporteat. Cardinalis Cajetanus Quod- libet. I. qu. I7. ubi expreſsè de hac re agit, docet Sacerdoti ea fragmenta eſſe abſumen- da. Conſentit Sotus cum Cajetano in 4. Sentent. Diſt. 12. qu. I. art. 7. in fine: Quid , totum — oMN r , ont ur, 4 nunis cllato Dorb iur in! idem lubere (spern Gocet (l0 lhie Glium numn. Val g Minime ſi⸗ de fagn inegt comm ſemel Unam lerit Aemd 8 Ac N bresk 7. nt gein Genhhen Gngoiben nef Glon lar l 4 mhens i. ſen ennu Eehe, den, Cjelne, . i ſoe: . 5 De Saerificio Miſæ. 263 totum reputatur unum Sacramentum, nee cen- ſetur perfectum, quousque omnes reliquiæ in- ſumantur Nee quidquam ex eo commove- tur, quòd Sacerdos jejunus non ſit. Com- munis enim mos eſt, ut Sacerdos, ſi fortè palato particula ſibi hæreat, paululum vini abſorbeat, quod probabiliter citiùs trajici- tur in ſtomachum, quàm particula. Atque idem Sotus addit, hanc doctrinam locum habere, ubi de parvis fragmentis agatur, ſe- cus verò ſi notabilis eſſet Hoſtiæ pars; quam docet non eſſe ſumendam, ſed in Taberna- culo condendam. Quare ſi magnam partem Hoſtiæ in linteolis poſt lotionem inveniret, con- ſilium eſſet eam in Pyxide reſervare in craſti- num. Vel advertit Sacerdos, rvelicta eſſe fragmenta minima, vel non ita parva, vel integram Ho- ſtiam. In ſingulis caſibus præſeribitur quid illi faciendum. Sed ut rem hanc dilucidè pertractemus, diſtinguendi ſunt caſus. Nam aut remansére fragmenta minima, vel non ita parva; aut integra ſuperfuit Hoſtia, qui caſus neque commentitius eſt, nec impoſſibilis: non enim ſemel tantùm contigit, ut Sacerdos Hoſtiam unam exiſtimans ſe conſecràſſe, deprehen- derit ſe conſecràſſe duas; idque poſtquam R 4 alte- 264 Sectio III. alteram ſumpſit & Sanguinem, arque etiam ipſam ablutionem. Si fragmenta remanſe- rint, ſive parva, ſive magna, etiamli id ad- verterit poſt ſumptam ablutionem, ea Sacer- dos abſumat, ùrt docet Sylvius 3. Par. quæſt. 80. art. 8. ubi ait: Quando reliquiæ Sacra- menti poſt ablutionem reperiuntur in altari, illa ſeve parvæ ſint, ſevæ magnæ, ſumi poſſunt à Celebrante, quia ad idem Sacrifecium ſpe- ctant, & tota Sacerdotis actio habetur tam- quam integra: atque idem docet de fragmen- tis, quæ remanent, poſtquam Euchariſtiam in fine Miſſæ adſtantibus miniſtraverit. Ed- dem ratione ſi poſt finem Miſſæ manet in Alta- ri, communicuns Bideles, quidam exiftimant, quod illis comenunicatis poſpt eas particulas ex iſto Sacrificio reſtantes ſumere, quæ non poſ- unt commodè reſervari. Qum qua Sylvii doctrina conſentit Rubrica his verbis: Quod IRe deprebendat poſt fumptionem Corporis & Sanguinis, aut ettiam poſt ablutionem reliquias alias relictas conſecratas, eas ſumat, ſive par- veæ ſint, ſive magnæ, quia ad idem ſacriflium ſpectant. Si verò non fragmenta remanle- rint, ſed integra Hoſtia, conſecrata und cum ea, quam Sacerdos jam conſumpſerit, diſtin- Faenchunn eſt: Aut enim deprehendit Ho- ſtiam conſecratam antequam Corpus & San- guinem ſumpſerit, & utramque Hoſtiam debet ſumere, ùt præſcribit Rubrica: Si Cer= or; Cuſeer atin ſertit, ue e lere de non p0 Dertam Miflam imtmitte COndi cerdote cere lie Hoſßie in Parej Miotur uonnod ner ſun Conlen lliei⸗ umn alii acerd porali uuemn ſerve e de . — rfin na Knc gunn nei. lue r in A ligt riſenn Hoenrts Urhrlz. herit Ne Uniglud etenf emn ie n ſutt i Ien D Pcir, lend pen, Ne E ., Drci De Sacriſicio Miſſæ. 265 cerdos putans ſe tenere unam boſtiam, poſt Conſecrationem invenerit eſſe duas ſemul jun- tas, in ſumptione ſumat utramque; Aut id ad- vertit, ſumptò jam Corpore & Sanguine; atque etiam ablutione, & tunc Hoſtiam con- dere debet in Tabernaculo; aut id ſi facere non poſſit, eam in Corporali decenter coo- Pertam relinquat, à Sacerdote, qui poſtea Miſſam celebraverit, ſumendam; aut eam immittat in Calicem, vel ponat in Patena, ut condi poſſit in Tabernaculo, vel ab alio Sa- cerdote ſumi. Quod ſi nihil horum illi fa- cere liceat, eam ſumat. Si verò ſit relicta Hoſtia, debet in Tabernaculo reſervari, aut in Patena vel Corporali Sacerdoii poſten cele- braturo ſumenda relinqui. Quod ſi non habeat, quomodo honeſtè conſervetur, poteſt eam ipſe- met ſumere, quamvis ablutionem ſumpſerit. Conſentit Rubrica Miſſalis: Si verò relilta r Boſtia integra conſecrate, eam in Tabernaculo cum aliis Wona- Si boc ſieri equit, ſequenti Sacerdoti ibi celebraturo in altari ſuper Cor- Porali decenter opertam ſumendam und cum altera, gquam 3 conſeckaturus, relinquat. Vel ſe neutrum horum ſteri poſſt, in ipſo Ca- lice ſeu Patena decenter conſervet, quousque vel in Tabernaculo reponatur, vel ab altero Jumatur. Quod ſe non habeat, quomodo boneſtè conſervetur, poteſt eem ipſe ſumere. Atque hæc de fragmentis, & de hofſtia integra: R 5§ duid 266 Sekio UI. quid autem de parvi, moduli Hoſtiis, quæ integræ ſint? Veniuntne ſub nomine frag- mentorum, an ſub nomine Hoſtiæ? Eorum probamus opinionem, qui ſtatuunt, eas Hoſtiæ nomine contineri; ita ut ſi parvi mo- duli Hoſtia remaneat, non adhibenda ſit re- gula, quam tradidimus de fragmentis, ſed ea quam propoſuimus de Hoſtia integra & conlecrata, quam Sacerdos deprehendit poſt Conſecrationem, ſumptà jam alterà, & dan- guine, atque ipsâ etiam ablutione. Vide Quartum ad Rubric. Miſſalis Par. 2. Tit. 10. Sect. 2. Dub. 3. nid ſi ſupereſſe fragmenta advertat Sacerdos, W. S abiit ab Altari? Caſus hactenus expoſiti pertinent ad Sa- cerdotem, qui advertat, fragmenta, ſeu ho- ſtiam ſupereſſe, antequam abeat ab Altari, ubi Miſſam celebrat. Quid ſi advertat, cùm jam receſſit ab Altari, & jam ad Sacriſtiam venit? Ea abſumere fragmenta non videtur bene conſultum; ſacrificium enim jam per- fectum eſt; præſertim ſi Sacerdos id adver- terit, poſtquam ſacris ſe exuerit veſtibus. Conſultius eſſet ea in Tabernaculo condere, aut Sacerdoti poſtea Miſſam celebraturo ſu- menda reſervare; ſed hujusmodi remedium interdum non licebit adhibere, vel duod 000, lo, lt Tab hoſtian Nachlu Dulo) ſam C1 Go? liſel ta dace Vereat ad T. hunce nibus Menſe cherin ter ſip relolvi cercos ſtam, tugc ſie fuit: Nls d Dnikler elD un, 8 lorie⸗ benukn end ntent dhene erl e N 12 7 Coet 16 nhlli 1 5l Eermn⸗ 4 t⸗ go ln ,Aunin De Sacrificio Miſſæ. 267 loco, in quo celebravit Sacerdos, nullum ſit Tabernaculum (nam ſacra fragmenta, vel hoſtiam deferre ad templum, ubi ſit Taber- naculum, excitare poſſet rumuſculos in po- pulo) vel quia nemo præſto ſit Sacerdos Miſ- ſam celebrarurus. Quid igitur opus eſt fa- cto? Pontas Diction. Caſ. Conſcien. verbo Miſſa Caſ. 4. docet, Hoſtiam, vel fragmen- ta Sacerdoti eſſe abſumenda, ſiquod ſit irre- verentiæ periculum in iis vel reſervandis, vel ad Tabernaculum transferendis. Caſum hunc expendit Patavinus Clerus in Reſolutio- nibus Moralibus anni 1708. Dub. 2. Caſ. 1. Menſis Decembris, ùt videre eſt apud Zuc- cherium in ejus ſæpe citato opere. Pruden- ter ſapiens ille Clerus, ùt ſolet, Caſum hunc reſolvit häc adhibità diſtinéctione: Aut Sa- cerdos id advertit, poſtquam redüt in Sacri- ſtiam, ac nondum ſacras exuit veſtes, & tunc ſumere debet quod ex Sacrificio ſuper- fuit: Sumptio (ſunt ipſius Reſolutionis ver- ba) harum reliquiarum poſt Miſſam reliczarum eſt complementum ipſius actionis & Sacrificii, quod moraliter cenſetur durare, donec concur- rant bac duo, & quod adſint talia fragmenta ex ipſo inadvertenter relitia, & nondum ſacris veſtibus Sacerdos exutus ſit, dummodo non ſtu- diosè, aut aliquo impedimento detentus diu di- ſtulerit eas exuere, ſed unico contextu, ut feeri Jolet, ab Altari ad Sacriſtiam rectd perrexe- 2683 Selio III. rit, ibi ſacræ menſæ reliquias, Paramenta Miſſæ depoſiturus, inveniat: Aut id advertit Sacerdos poſtquam ſacris ſe veſtibus exuit; & tunc ſi in templo ſit Tabernaculum, aut Sacerdos aliquis exiſtat, qui Miſſam celebra- turus ſit, quicquid ſuperfuit & Sacrificio re- liquiarum, in Tabernaculo eſt reconden- dum, aut decenter reſervandum, ut ab eo qui Miſſam celebrabit, abſumatur. Si verò Ta- bernaculum ibi non fſit, nec ullus Sacerdos Miſſam celebraturus, quicquid & Sacrificio ſuperfuit, abſumendum eſt; idque etiam fa- ciendum, licet ibi ſit Tabernaculum, ſi pru- dentum virorum judicio periculoſum eſſet à Sacriſtia ad Altare Sacramentum aſportare. In Conſtantinopolitana Eccleſia, quod conſe- cruti panis ſupererat, pueris diſpertie- batur. Favet huic reſolutioni vetus Conſtanti- nopolitanæ Eccleſiæ diſciplina, quæ com- memoratur ab Evagrio lib. 4. cap. 36. ubi tradit, abſolutà populi Communione, ſi mul- tum conſecrati panis ſuperfuiſſet, morem fuiſſe, ut è ſchola innocentes pueri accerſe- rentur, quibus ille panis diſpertiebatur co- medendus; qui mos etiam tempore Nicepho- ri retinebatur, ùt videre eſt Hiſt. Eccl. l. 17. cap. 25. & in Gallias etiam traductus eſtzi colli- coligirn ſ. di eyere b inno tiori ran II Saee Ubi niſi Verentie Cutte ( ren U fugmen ſant ou R S Ppotelt, Porifient gurre Inbend Durifiear els ad Dutant, CTatas, Ee lepar licig, umen n keratas, ikenione olcatt 9 Dflkn Niddet Kbwen. cnlun, lamock crken. rN eb Kiert⸗ U e guin ſee ein Im Uoben thot ſol lt en a el 6 le, eiit De Sacrificio Miſſæ. 269 colligitur ex Can. 6. Concilii II. Matiſconen- ſis. Si enim ad arcendum omne periculum irreverentiæ, Euchariſtia, quæ ſuperfuiſſet, ab innocentibus pueris ſumebatur, multè po- tiori ratione reliquias Sacrificii ſumere pote- rit Sacerdos, licèt ſacris depoſitis veſtibus, ubi niſi abſumerentur, periculum eſſet irre- verentiæ. Guttæ Calici internæ, non verè extrinſeeuns hæ- reuntes, ſe ſuperſent, cenſendæ ſunt con- ſecratæ. Ut in Corporali & in Patena Hoſtiæ fragmenta, ita in Calicis cuppa hærere Poſ- ſunt guttæ vini in eum immifſi; idque fieri Poteſt, ut Sacerdos advertat, ſumptà jam purificatione: quid igitur facere oporter? Si guttæ hæreant extrinſecùs cuppaæ Calicis, habendæ ſunt tanquam non conſecratæ, & Purificatorio abſtergendæ; ſi verò intrinſe- cùs adhærentes reperiantur, erfſi quidam Putant, habendas eſſe tanquam non conſe- cratas, & extergi poſſe purificatorio, utpo- te ſeparatas à Sanguine, qui fuit in fundo Calicis, nec cum eo facientes unum quid; tamen tutius eſt eas conſiderare tanquam con- ſecratas, atque abſumere per ſecundam Pu- rificationem, ùt ſentit Pontas loc. cit. Caſi 5. & Boucat tom. 5. Theologiæ par. 4. P. 97. Caſ. 3. . Non 270 Soectio IIl. Non poteſt Sacerdos Hoſtiam in Miſſa conſe- eratam reſervare ad Proceſſzonem Sancliſſmi Sacramenti faciendam poſt Miſſam, ſume- re, quæ conditur in Tuaberna- culo. Poſt Miſſam aliquando fit Proceſſio San- QGithimi Sacramenti. Itaque ſi Sacerdos ad altare recordetur, Hoſtiam, quæ eſt in Ta- bernaculo, quæque in Proceſſione geſtanda eſt, ante duos v. g. menſes fuiſſe conſecra- tam, ac propterea eſſe renovandam, uatr tur, an poſſit eam, quæ in Tabernaculo eſt, ſumere, & Hoſtiam recens à ſe conſecratam recondere in Tabernaculo in Proceſſione ge- ſtandam? & negando reſpondetur cum Syl- vio 3. par. quæſt. 83. art. 4. Peccaret Grtnn graviter Sacerdos, qui Hoſtiam ſeu formula 6 nnicom in ſua Miſſa conſecratam Jervare i⸗ Proceſſione, ejus loco ſumeret veterem; ſue ſie agens non participaret de utradue ſpecie et conſeerata, ac per conſequens nou integt 6 . pleret Sacrißcium. Textus eſt apertiſſim in Can. Relautum de Conſecrat. Diſt. 2. r habetur, non ſolùm de hoc Sacrameno 8 Uin etiam de hoc Sacrificio Sacerdotem in 5 ht fieri debere participem. Nam quale erit? . . . * 4 5 Sacrificium, cui nec ¹ ſe Sacrificans particep branti eſſe cognoſcitur ? Quid autem Celebre eien fbus, (eli lrerd on po i it G Ouarun lebtan liem 11 mè ad Ponta Pput. Ubi im ficiun ſt in . hendt be in ſore c in ali Robrie ſtiamn 43 nON u ut inſe eſlet acien- Nun b/ lenne. Toeeln e Kenii rcli Hedur ennhe Mlcun Nelle? r con 5 Crite 1 n/ ſ Dlet re De Sacrifcio Miſſæ. 271 faciendum ſit, dum verſatur in ejusmodi ca- ſibus, docet idem Sylvius quæſt. 76. art. I. Quæſit. 2. Obſervandum, quòd dum idem Sgacerdos celebrando renovat Sacram Hoſtiam, non poteſt reſervare eam, quam conſecrat; & ilam ſolam ſumere, quæ priùs conſecrata fue- rit & reſerveta; ſed debet conſecrare duas, quavum unam reſervet, aliam ſumat; quia Ce- lebraus ſemper tenetur ſumere utramque ſpe- ciem tune conſecratam, eoquòd ſumptio maxi- mè ad integritatem Sacrificii pertineat. Vide Pontas loc. cit. & Cardinalem de Lugo Diſ- Put. 19. de Sacrament. Euchar. ſect. 5. n. 76. ubi imperitos increpat Sacerdotes, qui ſecùs faciunt. Et ſanè cùm Rubrica Miſſalis jubeat, ſi in pane jam conſecrato venenum depre- hendatur novam conſecrari Hoſtiam, quis- que intelligit, haud ita bene per Rubricam fore conſultum, ſi liceret ſumere Hoſtiam in alia Miſſa conſecratam. Debuiſſet enim Rubrica præſcribere (ſi liceret Sacerdoti Ho- ſtiam ab alio Sacerdote conſecratam ſumere) non ut abſolutè alia apponeretur Hoſtia, ſed ut inſpiceretur Tabernaculum, ſi fortè ibi eſſet Hoſtia jam conſecrata, & ſumeretur. An Seftio III. N⸗ Au Sacerdos, qui in Miſſa non habet Hoſtiam gae⸗ juſtæ magnitudinis, poſſt in Elevatione oſten. dere Hoſtiam conſecratam, quæ reſerva- alerch zur ad Proceſſionem. nto ſl ſii aliu Et quoniam de Proceſſione incidit men- tio, proponitur caſus de Sacerdote, qui Miſſam celebrans non habet Hoſtiam juſtæ magnitudinis, ſed Hoſtiam parvi moduli; de quæritur autem, an, conſecratâ ejusmodi Kum parvæ formulæ Hoſtiàâ, poſſit Sacerdos, ne Nim novà re populum ſuſpendat, ad Elevationem primn populo oſtendere Hoſtiam juſtæ magnitudi. manbl nis, quæ aflervatur geſtanda in Proceſſione. Heran Placet quibusdam, ut utraque Hoſtia tum tcelen magna tum parva ſimul junctæ eleventur. kere Sed conſultius eſt, ut Sacerdos populum in- tem ſtruat, doceâtque, cùm neceſſitas urgeat ce- Dech lebrandi Miſſam, nec ſuppetat niſi parv& for- polle mæ Hoſtia, licere eam conſecrare; ſe in hoc mmodd⸗ caſu verſari; idque omnibus prædictum vel- rai le, ne quisquam miretur, ſi ad elevationem pier videat oftendi parvam Hoſtiam. Quà præ- char⸗ vià inſtructione omnis removetur occaſio ſu- cram ſurri, qui ſuboriri poſſet in populo, ſi Sacer- Recram dos priori illo modo vellet uri: opus enimil. gl li eſſet Tabernaculum inopportunè aperire; M5 & ab Oſtenſorio Hoſtiam amovere; quo H j avinus Clerus ipſe quoque animadvertit Patavinus dub. Ani auct De Sacrifcio Miſe. 273 dub. 2. Caſ. 2. menſis Novemb. ann. 1708. apud Zuccherium in cit. opere. n Sacerdoti, qui celebrare non poteſt, lieet, re- moto ſcandalo, ſe ipſum communicare, ſi non ſet alius Sacerdos. Cæterum debet cum Stola einin accipere ab alio Sacerdote Euchari- Niam. iuti De Sacerdotibus extra Miſſam Euchari- l ſtiam ſuſcipientibus perpauca ſunt dicenda. Sr Nam duo tantùm quæri ſolent; quorum Des primufn eſt, an extra Miſſam Poſſint ſuis Eumm manibos ipſi communicare; alterum, an DH ſacram percipientes Euchariſtiam à Sacerdo- MüI re celebrante ſtolam & collo pendentem de- dgem ferre debeant. Docet Sylvius, Sacerdo- Nm term, qui celebrare non poſſit, ſi nullus alius u Sacerdos ſit, qui Kuchariſtiam illi exhibeat; e poſſe ſuis manibus ſe communicare, dum- eDeE modo abſit ſcandalum, & præcipua quædam A ratio ſit, quamobrem Sacramentum perci- Piat. Idem docent Conet. tom. 5. de Eu- char. diſput. 10. num. 19. Clericatus de Sa- cram. Euchar. Deciſ. 19. Coton. lib. 2. de Sacram. Controv. 4. de Euchar. num. 156. & ſeq. Cardinalis de Lugo de Sacr. Euchar. Diſp. 18. ſect. I. num. 28. & ſeq. ubi num. 35. inter juſtas canſas ponit etiam, ne in ſo- lemni aliqua Feſtivitate careat Euchariſti; 274 Sebtio III. & conſentit Quartus ad Rubricas Miſſalis Par. 2. tit. 19. ſect. 3. dub. r. ſub titulo: Au oſt quis aliquando communicare ſe ipſum. e Cleri Communione Feriàâ §. in Coœna Domini ſcripſimus Edicto 18. Tom. 2. ubi fusè diſſeruimus de obligatione Sacerdotum ſuſcipiendi ab Sacerdote celebrante Euchari- ſtiam in ea Eccleſia, cui ſunt addicti, ſtolam habentes & collo pendentem. Et Rituale Ro- manum Tit. de Ordine miniſtrandi ſacram Eu- chariſtiam ita præcipit: Sacerdotes verò oum Stola communicent. Ex quo ſatis intelligitur, Sacerdotem, qui Miſſam non celebrat, & vult Euchariſtiam ſuſcipere ab alio Sacerdote, ſtolam debere induere; quod nunc uſurpant probi piique Sacerdotes, ùt videre eſt apud Clericatum loc. cit. in expoſitione casũs Pru- dentialis num. 32. & ſeq. Sacerdos qui in Miſſa communicare vult ad. ſtantes, ad primum Offertorium hoſtias parvi moduli locatas in Corporali aut Pyride ofe- rat cum Hoſtia, quam ſuſtinet in patena. Nunc de Sacerdote dicendum, qui ad- ſtantes in Miſſa communicat; deinde caſus attingemus, cùm Euchariſtiam miniſtrat ex- tra Miſſam. Rubricæ Millalis præſcribunt ad primum Offertorium, ut Sacerdos ſublatà Pate- Mriman — Preni je dant Parv de, P der Co Gos ap hoſtias (dat. 6 ſingila in hoc ut he ra ſunt türque . hunqu ſi mul fertorie Altequ te lo ue San lonem cnlecr one ce 4 Se⸗ perue dut Arn hme cici le tMue i ſrah te NMH tönnelrt cee ioeent mrnin eeelipt ecoisk me 1, ng, De Saerifcio Miſſæ. 275 Patenâà cum hoſtia recitet Orationem, Suſci- pe Santte Pater, & ſi quæ ſint aliæ Hoſtiæ parvæ formæ, quæ populo ſint diſtribuen- dæ, ponantur non ſuper Patenam, ſed ſu- per Corporale, ſeu in Pyxide, quam Sacer- dos aperiat, intentionem habens eas etiam hoſtias offerendi, ac deinde pyxidem ocelu- dat. Caſtaldus in Praxi lib. 2. ſect. 4. cap. 7. ſingillatim minima quæque perſequitur, quæ in hoc caſu facienda ſunt; quæ huc redeunt, ut hæ quoque parvi moduli hoſtiæ, quæ ve- ra ſunt materia ſacrificii, offerantur, ponan- turque aut ſuper Corporale, aut in Pyxide, nunquam tamen ſuper Patenam, præſertim ſi multæ ſint, ne fortè è& Patena cum in Of- fertorio elevatur, delabantur; Pyxis verò, antequam fiat prima oblatio, ſuper Corpo- rale locari debet proximè poſt Calicem; eas- que Sacerdos offerendi & conſecrandi inten- tionem habere debet: vis enim oblationis & conſecrationis tota, ùt alibi diximus, in inten- tione conſiſtit. An Sacerdos, ſz Pyxidem ad offertorium non aperuerit, boſtias ibi clauſas conſecrdſſe cenſen- dus ſit. Quando materia eſſe præſens intelligatur. Quibus præmiſſis, ſi fortè Sacerdoti ante primam oblationem materiæ conſecrandæ 8 2 Pyxis 276 Sedtio III. Pyxis afferatur Hoſtiarum parvæ formæ ple- na, quæ populo ſint diſtribuendæ, ut ejus- modi Hoſtiæ à Sacerdote offerantur, & con- ſecrentur, quæritur, an qui Sacerdos Pyxi- dem non aperuerit, intentionem tamen ha- buerit eas hoſtias offerendi, & ſuo tempore conſecrandi, validè eas conſecraverit: re- ſpondetur affirmando validam fuiſſe conſe- crationem; non tamen licitam: ſiquidem Sa- cerdos vel per negligentiam, vel per igno- rationem earum rerum, quæ ad ejus mini- ſterium pertinent, omiſit Pyxidem aperire ante Oblationem & Conſecrationem. Et quod ad validitatem pertinet, eo res redit, ut examinemus, an materia conſecranda præ- ſens fuiſſe dici poſſit. Sed de hoc dubitari non poteſt; nam præſens fuit moraliter; a præſentiam verò moralem non opus eſt, ut tota materia conſpicua ſit, ut cum plures conſecrantur particulæ, quarum Sacerdos ſingulas non videt, ùt advertit Genet Theol. Moral. tom. 3. Caſu 6. ſuper Sacrificio Mil- ſæ. Eodem modo Caſum hunc decidit Sam- bovius tom. 4. poſtremæ edit. Caſu 168. qui notat Sacerdotem ſaltem virtualem habuiſſe intentionem, quæ ſufficit ad validitatem; nam prope Calicem poſuit Pyxidem, etiamſi eam poſtea non aperuerit, neque actu de par- ticulis cogitaverit, quæ in ea continebantur, quando verba conſecrationis protulit. . 014* Putant goſe mæ E. conlee teroun menti ita Pal vel Ppus in luip⸗ 4 ſenn Cet:! otum gli on/ lran cexrdo ſe ha poteſt 10t0 1 llunu drera ſeri kteri — uneßt e, Uis r, n tdoln glument enen Getit⸗ lleo gitn lp eſpni eſ en ! nlet N let,, 1 utent celis l n en “ ins n De Sacriſicio Miſæ. 277 Moralis præſentia cognoſcitur, cùm verifcari poſſunt verba illa Hoc & Hic. De præſentia morali materiæ neceſſaris ad validitatem Conſecrationis Theologi diſ- Pputant, & docent moralem præſentiam co- gnoſci, cùm verificari poſſunt verba illa for- mæ Hoc, vel Hic; ex quo negant, poſſe conſecrari materiam, quæ poſita eſſet poſt tergum Sacerdotis, vel quæ abeſſet, ſed menti Sacerdotis eſſet præſens, vel quæ haud ita parùm, ſed longè à Conſecrante abeſſet, vel quæ ſejungeretur à Conſecrante per cor- pus interjectum, quod revera ſeparat, ve- luti paries, aut quid ſimile. D. Thomas in 4. ſentent. Diſt. 1I. Quæſt. 2. Art. I. hæc do- cet: Non dico quod Sacerdos poſſet conſecrare totum panem, qui eſt in Civitate ſimul, vel qui eſt in foro, quia ipſa forma pronomine de- monſtrativo utens oſtendit, quod materia con- ſecranda debet eſſe coram Sacerdote. Unde Sa- cerdos exiſtens in domo ſua non poſſet conſecra- re panem, qui eſt in Altari. Quod etiam non poteſt de toto pane, qui eſt in foro, neque de toto vino, quod eſt in cellario. Sed quanta- cumque ſit quantitas panis & vini, quæ coram Sacerdote proponitur, eredo quòd poſſit conſe- crari ab ipſo. Conſentiunt cum D. Thoma cæteri Theologi. Eſtius in 4. Diſt. 8. Par. 6. 8 3 Requi- 278 Seétio III. Requiritur, inquit, ut materia ſit præſens Conſecranti. Præſens, inquam, bumano mo- ve, quo videlicet id præſens dicitur, quod ve- lut in uſum humanum aſſumendum demonſtrari poſſit dicendo: Hic eſi. Sylvius in 3. Par. Quæſt. 74. art. 2. Habenda (inquit) tamen eſt ratio conſuetudinis humanæ, & judicandum id eſſe præſens, quod more & uſu hominum, ſeu Judicio prudentis viri taliter eſt poſitum, ut pronominis demonſtrativi prolatione poſſet Je- monſtrari. Et Philippus Gamachæus in 3. Par. Quæſt. 74. Cap. A. huic principio innixus refellit noſtrorum temporum hæreticos, qui calumniantur, juxta noſtram doctrinam poſ- ſe Sacerdotem panem omnem conſecrare, qui venalis proſtet in foro. Itaque ex ſupe- vioribus refellitur impia bareticorum calumnia, Sacerdotem ex mente Catholicorum conſecrare ſemul poſſe omnes panes, qui ſunt in foro, re- Fellitur, inquam, manifeſtè; non enim bomo in foro exiſtens habet moraliter omnia illa ſebi propinqua & præſentia, quæcumque in ſoro ſunt, alioqui nec opus ei eſſet ire de loco ad lo⸗ cum, ut, quod quarit, inveniret. An — 4 ale/ crari alat. fertorin e M. caſibus Dartici das, Pr liceat Mditu Dopll Gituns geret tem E (yerit crate, In i , “ latæ nod rm s, De Sacrißcio Miſſæ. 279 AI Nhrr An allate Particulæ Præfatione incæœptd con- Jecrari poſſnut An cenſendæ ſent conſecratæ, Ez allatæ ſint in Pyoride ſuper Altare ante Of- fertorium, quas non advertit Sacerdos, 4gui tamen declaraverat in Sacriſtiæ ſe egs conſecraturum. Major occurrit difficultas in duobus aliis caſibus; quorum primus eſt, an Sacerdoti Particulas eonſecrandas & populo diſtribuen- das, Præfatione Miſſæ jam incœptà, ſibi allatas liceat conſecrare. Alter eſt, cum Sacerdos dituo declaravit in Sacriſtia, ſe partieulas Populo diſtribuendas conſecraturum, & - dituus Pyxidem attulerit, cùm Sacerdos le- geret Evangelium, eamque poſuerit ad par- tem Epiſtolæ, neque id Sacerdos adverterit; - quæritur an particulæ cenſendæ ſint conſe⸗ cratæ, & populo ſint diſtribuendæ. In primo caſu, non niſi gravi urgente causd, offerendæ ſunt mente. Quod attinet ad primum caſum ſcribunt Auctores, poſſe particulas conſecrari, etiamſi allatæ fuerint poſt primam oblationem, dum- modo earum mente fiat oblatio. Quidam affirmant, accipi poſſe particulas conſecran- das, antequam incœpta ſit Præfatio. Alii 8 4 idem * 280 Sebtio III. idem ſentiunt de particulis quæ afferuntur ante Conſecrationem. Sed communis ſen- tentia eſt, & plerorumque firmata conſenſu, non poſſe particulas conſecrari, cùm Canon recitari incœperit, etiamſi ageretur de con- ſecranda particula, quæ afferenda eſſet pro viatico ad infirmum: eo enim caſu parva quædam detrahi poſſet particula ex Noſtia Miſſæ, & reſervari pro infirmo. Si Parti- culæ conſecrandæ ſint, ut populo diſtribuan- tur, priùs offerendæ ſunt, ùt diximus, ſal- tem mente: cmque earum facienda ſit obla- tio, cùm offertur Hoſtia Miſſæ, facilè qui- vis intelligit Miſſæ ordinem perverti, ſi par- ticulæ accipiantur conſecrandæ, Præfatione incœptà: id porrèò ſiquando faciendum eſt, fieri non debet ſine legitima cauſa, cujus- modi ea eſſet, ſi magna multitudo parata ad recipiendam Euchariſtiam ſacramento care- ret. Ita Tamburinus in methodo celebrandi lib. 2. cap. F. §. 2. num. 8. cujus doctrinam amplexus eſt Clerus Patavinus in reſolutione primi Casũs menſis Februarii anni 1708. apud Zuccherium. In ſecundo caſu particula non cenſenda Junt conſecratæ. Quod ad ſecundum caſum attinet de Py- xide, quæ ponitur ad partem Epiſtolæ, in- terea Qia v kerxea (e i quce ſencda funt Conl ſaera⸗ lcite tram tentie Vide⸗ habu olu extra laiN EN Ppræl etli eriar eſt, 43 tram CON fuer ea et tin3. tiS Iit Git ſ enn/ — Anor nnis coNet n tr ece cli n 1 N Aln Ghri akrc lute eni,ie Drinc Antl 1 0 uul eto i ekte CoctA telane , De Sacrifictio Miſſaæ. 281 terea dum Sacerdos legit Evangelium, ne- que id advertit, ubi quæritur, an ex verbis quæ profert Sacerdos ſuper Hoſtiam, cen- ſendæ ſint conſecratæ etiam particulæ, quæ ſunt in Pyxide, memoriàâ repetendum eſt, Conſecrationem eſſe faciendam ſuper Petra ſacra, ac Sacerdotem validè quidem, ſed il- licit conſecrare particulas poſitas extra Pe- tram Sacram, ſi quidem eas conſecrandi in- tentionem haberet. Itâque eo res redit, ut videamus, an præſumi poſſit Sacerdotem habuiſſe intentionem particulas conſecrandi. Quidam negant poſſe præſumi Sacerdotem voluiſſe illicitè conſecrare materiam locatam extra petram ſacram, ùt videre eſt apud Dia- nam Goordinat. tom. 2. lib. I. Reſolut. 118. & ſeq. Aliis contrà haud ita durum videtur Præſumere eam intentionem conſecrandi; etſi enim illicita eſt intentio conſecrandi ma- teriam, quam Sacerdos novit eſſe extra pe- tram Sacram, non tamen illicita eſt intentio conſecrandi materiam omnem quæ præſens eſt, etiamſi incautè in eo loco poſita non fuerit, quo eam locatam oportuit. Atque ea eſt Gamachæi Doctoris Sorbonici ſenten- tia 3. Par. Quæſt. 74. Verùm cùm Innocen- tius XI. propoſitionem illam condemnave- rit, Non eſt illicitum in Sacramentis conferen- dis ſequi opinionem probabilem de valore acra- menti, relictd tutiore, quantumcumque pon- 8 5 J deris 282 Secdtio III. deris ei ſententiæ tribuas, quæ ſtatuit eas par- ticulas eſſe conſecratas, ac Populo eas poſſe diſtribui, nihil aliud aſſequare, quàm ut pro- bes, eam ſententiam eſſe ſpeculativò probabi- lem, quod non ſatis eſt in hac re, in qua de- bemus tutiore uti ſententiãâ. Quapropter concludendum eſt, Particulas non eſſe Po- pulo diſtribuendas, ſed aſſervandas, ut in alia Miſſa conſecrentur, quod prudenter ad- vertit Patavinus Clerus in appendice ad Re- ſolutiones Caſuum anni 17098. Si undecim ſint particulæ e. g. & Sacerdos de- cem conſecrare intendat, nec bas decem deter- minet, nullæ conſecrantur; contrà ſi in eo er- rore numeri intendat conſecrare materiam omnem praæſentem; omnes conſe- erantur. Caſus proponitur ejus, qui undecim parvæ formæ Hoſtias coram ſe habeat, & decem dumtaxat conſecrare intendat, neque tamen determinet decem illas, quas velit conſecrare: hic Rubrica advertit deeſſe in- tentionem, nullamque ex illis hoſtiis cenſen- dam eſſe conſecratam. Si quis babeat coram ſe undecim Hoſtias, & intendat conſecrare o- lIum decem, non determinans, quas decem in- tendit, in his caſibus non conſecrat, quia ve- Zuiritur intentio. Quod ſi Sacerdos hoſtii gu — Gnee und (onlecxe ſbi pra⸗ ſiir con. l: Feet mnes hat; na Obrem ut ſem Omnes ue ita Leheret guat Doctri NIIalis Morali goli 6.4 nl 152. Hoſiag leferat fujn pir eſt, C— ſtias, crare; haber⸗ Imanibe Entior 1eopo l qu —— De Sacrificio Miſſæ. 293 hee quæ undecim fſunt, putat eſie decem, ſed AE conſecrare intendit materiam omnem, quæ nug ſibi præſens ſit, tunc omnes undecim ho- N ſticæ conſecratæ eſſe cenſentur, ùt ait Rubri- ca: Secus ſe putans quidem eſſe decem, tamen unn omnes voluit conſecrare, quas corasn ſe babe- ict bat; nam tunc omnes erunt conſeerata. Quam- , obrem Rubrica Sacerdotem ſedulò monet, tuma ur ſemper intentionem habeat conſecrandi lelb omnes particulas, quas coram ſe habet: At- que ita ille Sacerdos talem intentionem ſemper deberet habere, ſcilicet conſeerandi eas omnes, quas ante ſe ad conſecrandum poſitas habet. Nℳ Doctrinam hujus Rubricæ citat, & ſequitur u Natalis Alexander Theologiæ Dogmaticæ & nn Moralis lib. 2. de Sacram. Euchar. art. 3. re- „Lula6. & conſonat Senonenſe Concilium an- ni 1524. ubi ita decernitur: Sacerdos plures Hoſtias conſecraturus, intentionem conſecrandi referat ſuper omnes, non ſe veferendo ad cer- ber tzum numerum boſtiarum. Idem dicendum eſt, cum Sacerdos inſcius duas conſecrat Ho- t ſtias, putans ſe unam tantummodo conſe- Ge Crare; nam ſi eam intentionem habet, quam soen habere debet, conſecrandi quicquid habet in n manibus, ambas conſecrat. Sed ſi eam in- tentionem habeat, quam quidem non habe- ℳ re oportet, illam tantùm hoſtiam conſeeran- di, quam oculis videt, tunc illa tantùm ho- ſtia conſecratur. Vid. Salmanticenſes tom. r. W Cur- S S= e 284 Sectio III. Curſu Morali Tract. 4. de Sacramento Eu. char. cap. 4. punct. 7. num. 12 8. . . P. Serry ſubtilitates adverſus eam Rubricamn contendentis etiam non determinatis decem il- lis boſtiis, omnes undecim, conſe- cratas. Quam ſuprà attulimus, Rubrica paràùm probata fuit P. Serry in Vindiciis Ambroſii Catharini cap. 14. num. 2. Nam ex ea erui- tur argumentum adverſus ejus opinionem, quæ decernit, ſatis eſſe ad validitatem Sacra- menti ſeriam intentionem externam, etiamſi deſit interna, faciendi quod facit Eccleſia; quæ quidem interna intentio tantùm deeſt ad va- liditatem conſecrationis decem Particularum, cùm Sacerdos decem conſecrat, non deter- minans ex undecim ante ſe poſitis quas con- ſecrare intendat. Quapropter reſpondet, Rubricas non eſſe definitiones Eccleſiæ, ſed regulas & Theologorum Moralium ſeril i depromptas; nec mirandum poſitam fu in Rubricis opinionem in ſcholis magis a⸗ ceptam; omnes autem undecim Hoſtias, ſu- Pra quas ſeriò Sacerdos formam conſecratio- nis protulerit, ex Catharini ſernenti conc. cratas eſſe cenſeri oportere, etiamſi in r tionem habuerit decem tantùm conſecrandi; Rubricam denique poſſe ita intelligi, ut aan benlean gno Se Guam 6 Noſtrun Perids imerne Atque pulchrn poſitan PropO holtias cin h- cem, Coram cim he conlec⸗ Pende⸗ quum ſiye e eſle co buerit minate conſee ſepar Diſri munio lan Ne murie nenolt 1 M unt / braen 1A er din dpiire gtend ,ei cllingit lde giahame Non glo Eet Cellen⸗ n lum? g Pokuun cliemt⸗ enut, iun, Gllen ſgh/ 6 De Sacrifcio Miſſæ. 285 eenſeantur conſecratæ, ſi externo aliquo ſi- gno Sacerdos declaraverit, ſe non plures quàm decem conſecrare velle. Sed non eſt noſtrum hujusmodi tricis implicari, qui ſu- periùs ſtatuimus, ut par erat, neceſſitatem internæ intentionis ad validitatem Sacramenti. Atque ad ea quæ docuimus confirmanda, pulchram Durandi doctrinam alferemus ex- poſitam in Sacerdotali Romano c. 54. Caſum proponit Durandus Sacerdotis, qui decem hoſtias conſecrare vult, ſed coram ſe unde- cim habet; & ait, ſi Sacerdos putat eſſe de- cem, ſed intendit omnem materiam, quam coram ſe habet, conſecrare, omnes unde- cim hoſtias conſecratas eſſe; propterea quèd conſecratio ab intentione, non ab opinione pendeat. Quod ſi Sacerdos non plures quàm decem intendat conſecrare, ſive ſciat, ſive neſciat, hoſtias eſſe undecim, decem eſſe conſecratas, ſiquidem determinatam ha- buerit intentionem conſecrandi decem deter- minatas, & non undecimam; nullam verò conſecratam eſſe, niſi undecimam intentione ſeparaverit ab aliis decem. Diſtribuenda adſtantibus Euchariſtia poſt Com- munionem Sacerdotis. Ex rationabili tamen cauſa poteſt diſtribui etiam poſt Miſſam. Ne autem à propoſito recedamus de Com- munione adſtantium, quibus Euchariſtiam Præ- 286 Seltio III. Præbeat Sacerdos celebrans Miſſam, quæri- tur utrùm diſtribuere debeat Sacerdos Eu- chariſtiam, ſtatim ac ipſe eam ſumpſit, an verò abſolutà Miſsàa. Rubrica Miſſalis præ- ſcribit; ut non in fine Miſſæ, ſed proximè poſt Communionem Sacerdotis fiat Com- munio adſtantium. Conſonat Rituale Roma- num, dumtaodo non aliqua interveniat cau- ſa, quamobrem ad finem Miſſæ eadem Com- munio differenda ſir. Communio autem Po- puli intra Miſſam ſtatim poſt Communionem Sacerdotis celebrantis ſieri debet, niſi quando- que ex rationalili cauſa poſt Miſſam ſat facien- da; cam orationes, quæ poſt Communionem in Miſſa dieuntur, non ſolum ad Sacerdotem, ſed ettiam ad alios communieandos ſpettent. Eſt autem apud Auctores rationabilis & juſta cauſa, ſi plurimi adeſſent Miſſæ, & ſuſpicari poſſemus, ne aliqui eorum tœdio caperen- tur finem Miſſæ expectantes, qui finis longè abeſſe poſſet, ſi multi ad Euchariſtiam ſuſci- piendam accederent. Ita Gavantus ad Ru- bricam Miſſalis Par. 2. Tit. 10. Quartus ad eumdem loeum pag. 345. Clericatus de Sa- cram. Euchariſtiæ Deciſ. 20. Baruffaldus in notis ad Rituale Romanum Tit. 24. J. 19. I. 78. & ſeq. Eſt igitur regula, ut Communio fiat adſtantium poſt Communionem Sacer- dotis; cujus regulæ limitatio eſt, ſi juſta in- terveniat cauſa eam differendi ad finem M diam ve Theo Nuche om. 1 e bo Cn ſiut Al fue ſin e precihe ſolum munie Legi bag. 6 leg 4 collau⸗ täntur eant, — lm,a acelal Cngh Epn 8 lule ele elfenitt enen. 4 4 , ℳal Chinnnrt nſ lunnel lit,, 6 Klt loae ifos tame? anme, S Cence nt 5 OHen De Sacrificio iſſe. 297 ſæ. Ex quo apparet, eos errare, qui nul- lo diſerimine poſt finem Miſſæ Sacram præœæ- bent Euchariſtiam, ùt bene advertit Cardi- nalis Brancatius in Opuſculo de Sacro Viati- co pag. 157. ubi hæc ſcribit: Damnandi no- ſtr ſententid videntur Sacerdotes, Aui contra Ritualis præſeriptum in tit. de Communione, præbent abique neceſſitate populo Euchariſtiam in fine Miſſæ: privant enim Eideles iis preci- bus, quas poſt Communionem Eccleſia recitari jubet, quæque non ſolum ud Celebrantem, ſed etiam ad cæteros Communicantes apertè ſpecta- re noſcuntur. Conſentit Natal. Alexander Theolog. Dogm. & Moral. lib. 2. de Sacram. Euchariſt. cap. 4. Regula ſexta; & Thiers tom. I. Tract. de Superſtitione cap. 2. n. 8. & ſeq. Macrus in Vocabulario Eccleſiaſt. ver- bo Communio: Reprebenſione, inquit, digni ſunt ii Sacerdotes, qui populi Communionem ad ſinem Miſſæ differunt: hujutmodi enim abu- ſus eſt Rubricæ manifeſtè contrarius; iis enim precibus privant Fideles, quæ dicuntur non ſolum pro celebrante, ſed etiam pro cæteris com- smunicantilus, àt monemur Kituali Romano. Legi poteſt Catechiſinus Montis Peſſulani Pag. 633. & Pouget tom. 2. Inſtit. Catholicar. pag. 886. qui eorum Epiſcoporum zelum collaudant, qui vehementer Sacerdotes hor- tantur, ut Communionem adſtantibus præ- beant, poſtquam ipſi communicaverint, niec ad 288 Sectio III. ad finem Miſſæ differant. uibus & ipſi nos aſſentimur; & in Actis Eccleſiæ Medio- lanenſis habetur: Hoc inſtitutum Parochus ſervarè ſtudeat, ut quod antiquiſſmi juris eſt, intra Miſſarum ſolemnia poſt sanguinis ſum- ptionem præbeat ſacram Eucbariſtiam: dum- modo tamen, quod ſuprà dictum eſt, ad- mittatur, poſſe Communionem ad Miſſæ finem differri, ſi magna vis hominum com- municare velit, ùt obſervat etiam le Brun tom. I. pag. 541. Poteſt miniſtrari adſtantibus Euchariſtiæ in Miſſis Defunctorum. Decretum §. Kituum Congregationis ann. 1701. ineditum, & revocatum aun. 1715. Decreto Sacræ Rituum Congregationis anno 1701. vetitum fuit ex Gavanti ſententia, ne cuiquam adſtantium in Miſſis Defuncto- rum Euchariſtia præberetur, cujus ea ratlo fuit, quod Sacerdos in fine Miſiæ commu- nicatis intra Miſſam dat benedictionem, quæ cùm non detur in Miſſis defunctorum, ſatis movit, ut decerneretur, non eſſe dandam Gommunionem adſtantibus à Sacerdote De- functorum Miſſam celebrante. Sed ea re iterum ſubjectà examini in eadem Congre- gatione die 21. Martii 1711. cui nos à fui- mus Promotoris Fidei munus obeuntes, “ ina- Ginalis expoſu ut 8. C lud ann Aiquocd lutd r c0 Car (ui See munus 1ppis en Dubio A lie cram ( lrorun/ ſponcſit cei er Cungre een fiinorun rumn A Ninn nd Lonti nioniht orun/ iche, ller, N ibuA. etelei n Dr iznit ſuttſr Men: nchet n M. Uummanr amkln lunſet NN Nn, nlene Dein ise ſe nonen vorun, . clel Gan n 1 De Sacrifcio Miſſæ. 289 dinalis Ferrarius graves difficultates voto ſuoò expoſuit, quæ in illo Deereto occurrebant, ut S. Congregatio vetuerit, ne Decretum il- lud anni 170f. vulgaretur, aut ejus exemplar aliquod ederetur: quamobrem non eſt quod tutò quisquam eo Decreto uti poſſit. Idcir- co Cardinalis Fliſcus Epiſcopus Genuenſis, qui Secretarii Sacræ -Rituum Congregetionis munus obierat, in Directorio ſuæ Dicceſis typis edito anno 1715. ita ſcripſit: Propoſeto Dubio in Sacrorum Rituum Cougregatione; An liceat in Miſſis Defunctorum Eidelibus Sa-= eram Communionem miniſtrarez Eadem Sa- erorum Kituum Congregatio de anno 1701. re- Nondit negativb. Veruùm quia prædicti De- ereti copiam extrd dari probibuit diéta Sacra Congregatio ex notis motivis, & cum conſtet ex perſonis ſide dignis, & ex atteſtatione plu⸗ rimorum ſacrarum Cæremoniarum Magiſtro= rum Komæ degentium, ibi prædictum Decre- tum non obſervari; ideo ne Fideles tam ſaluta- ri & fructifero Sacramento priventur, & ar- tentis præfatd ſuſpenſione, & prædictis atteſta- tionibus, declaratur, quod in Miſſis Defun- ctorum Sacra Communio licitè miniſtretur. Tridentina Synodus nullo diſerimine Mißſæ de- clarat ſe optare ut adſtantes communicent. Et ſanè cùm Tridentina Synodus ſeſſ. 22. cap. 6, nullo diſcrimine poſito inter Miſſas T Vivo⸗ 290 Sectio III. vivorum & defunctorum declaret, ſe vehe- menter optare, ut adſtantes Sacramentaliter communicent; & in Canone, qui recitatur etiam in Miſſis Defunctorum, dicat Sacer- dos: Ut quotquot ex hac Altaris participa- tione Sacroſanctum Filii tui Corpus & Sangui- nem ſumpſerimus & c. Hac commixtio & con- ſecratio &. fiat accipientibus nobis in vitam aternam & . cumque in Miſſis Defunctorum recitetur Poſtcommunio, & in ipſis Rubri- cis Miſſalis Defunctorum Urbanus VIII. eam addiderit: Si qui ſunt communicandi, eos communicet, antequam ſe purißicet, quis ne- gaverit poſſe & debere Miſſæ Defunctorum adſtantibus Euchariſtiam miniſtrari, etiamſi communicantibus dari non poſſit benedictio? quibus profectò uberrima benedictio eſt auctorem omnium benedictionum in ſe ex- cepiſſe. P. Ablas Benvenuti, & P. Meratus hanc quæ- ſtionem pertractärunt. Quæſtionem hanc egregii duo Scriptores Romæ nuperrimè pertractarunt, quorum. alter Abbas Benvenuti Canonicus Lateranen- ſis anno 1726. opuſculum edidit, cui titulus, Sacerdos ad Altare celebrans in Miſſa privata, ubi caſum hunc proponit: An Fideles queant communicare in Miſſa Defuncorum; E re- pon- — onder (o, du kiſtig, cerdlos conlecr o, ſen Ponit nem, g. i, & Meraru Dar. 1.t Aüsque functor tiſtiam daeree Garntio in Mi Kannlbr 10nleer⸗ Plos Maculo Uer⸗ em, 1 ſincto learur⸗ Gbdene umn Ei ſ Mi Ane ſ et,E INlkin. Cr ote ul Nin Uin Dent ipol o Me itonti 4, C Pefincn i CMiN Uceliccl edo oN wdeiß Nn, Vlue . n ul * N,, De Sacrificio Miſſe. 291 ſpondet ex modo allatis rationibus affirman- do, dummodè tamen iis exhibeatur Eucha- riſtia, quæ conſecrata ſit in Miſſa quam Sa- cerdos celebrat, non quæ ab alio Sacerdote conſecrata ſit in alia Miſſa,; & in Tabernacu- lo, ſeu in Pyxide recondita; tunc enim ſup- ponit communicatis dandam eſſe benedictio-= nem, quæ dari non poteſt in nigris indumen- tis, & in Miſſis Defunctorum. Alter eſt Meratus in egregio Opere ad Gavantum Par. I. tom. I. Pag. 602. & ſeq. ubi ex iisdem aliisque rationibus demonſtrat, in Miſſa De= funétorum poſſe ſacram adſtantibus Eucha- riſtiam diſtribui, nullumque Decretum eſſe Sacræ Rituum Congregationis, cujus haben- da ratio ſit. Declarat tamen ſe neſcire, cur in Miſſa Defunctorum diſtribui poſſit ad- ſtantibus Euchariſtia, quæ in eadem Miſſa conſeerata ſit, non tamen quæ in alia Miſſa ab alio Sacerdote eonſecrata ſit, & in Taber- naculo, ſive in Pyxide recondita; inter utrumque enim caſum nullam eſſe diſparita- tem, novamque omnino eſſe ejusmodi di- ſtinctionem nullo fundamento ſuffultam. Vi- deatur idem Auctor loc. cit., cum quo con- cludendum eſt, poſſe in Miſſis Defuncto= rum Euchariſtiatmn, ſive in eadem, ſive in alla Miſſa conſecratam diſtribui, dummodò id ne fiat ante,; vel poſt Miſſam, ſed intra eamdem Miſſam poſt ipſius Sacerdotis Com- . 2 munio⸗ 292 Sestlio III. munionem; præſcribit enim Rituale Roma- num, ut extra Miſſam miniſtretur Euchari- ſtia cum ſupeupelliceo & ſtola coloris, qui congruat Officio ejus diei, vel coloris albi, ut aliqui cenſent, qui color convenit Saera- mento Euchariſtiæ. Cùm requiratur (ſunt verba Merati) ſemper vel color conveniens diei, ùt præſeribit Rituale Romanum, vel color al- us valde conveniens Sacramento Eucharißtiæ, ut multi cenſent Doctores. . An miniſtrari poſſt in Miſſa noctis Nativita- tis Domini Euchariſtia, an Feria 6. in Para- ſceve, an Sabbatho Sancto. An in pri- vatarum domorum Oratoriis. Tractationem hanc de Euchariſtia admi- niſtranda abſolvamus duobus proponendis quæſitis. Primum eſt, an adminiſtrari pol- ſit in Miſſa, quæ celebratur poſt mediam noctem Nativitatis Domini, an Feria ſext in Paraſceve, an Sabbatho Sancto. Alterum eſt, an adminiſtrari poſſit in privatarum do- morum Oratoriis. In Baſilica Vaticana;, in cujus Canonicorum numero plures annos fuimus, è manibus Sacerdotis celebrantis nocte Nativitatis Domini recipiunt Euchari- ſtiam non modè Diaconus & Subdiaconus, ſed etiam omnes Canonici, & Benefciati, exterique omnes & Clero, qui non ſunt Sa- cer- 7 cerdote (ongre nolte? dſtanti gravig Clerica char. . Giehut e, an nocke tatom cram ene⸗ dum, bilomi lete, ulm 0 ribuß num volent d be but. Deren tume Dis e lni, Cianav uum t. De — iwtke Aur te ld lclond Openie ttn Mrefint Alh Lalg, GMuid itil Ait ilue⸗ De Sacrificio Miſſæ. 293 cCerdotes. Sed parendum eſt Sacræ Rituum Congregationis Decretis, quæ vetant, ue e4 nocte aliæ duæ Miſſæ celebrentur, neque adſtantibus Euchariſtia tribuatur, propter gravia quæ inde oriebantur abſurda. Vide Glericatum Deciſ. 13. caſ. I. de Sacram. Eu- Char. Decreta autem ſant: Cùm ſuperioribus diebus conſultd bâe S. Kituum Congregatio- ne, an eſſet permittendum celebrarve in media noéle Nativitatis Domini poſt Miſſam decan- tatam ſucceſſivè alias duus Miſſas, in eis ſa- eram Communionem exhibere Eidelibus illam depoſcentibus, veſpondit non eſſe permitten- dum, ſed omnibus utrumque probibendum; ni- bilominus nonnulli KRegulares dſſerentes hoc li- cere, ſupplicdrunt audiri, & Sacrorum Ki- tuum Congregatio ipſis auditis cum Procurato- ribus && Advocatis, ad relationem Eminentiſ- ſemi Pallotti ſtetit in decretis, && reſpondit ite- rum probibendum tam Sacerdotibus celebrare volentibus, quòm confluentibus in media noéte ad Eccleſtam, W Communionem depoſcenti- bus. Ita deerevit & ſervari mandavit die 7. Decembris ann. 1641. Hoc decretum rela- tum eſt in indice Deeretorum num. 282. ty- pis edito poſt Par. 2. tom. I. Operis P. Me- rati, quem Indicem valde accuratum con- cinnavit Auctor adhibitis Regeſtis Sacræ Ri- tmum Congregationis. Idem Meratus loc. cit. pag. 853. num. 13. Puribus aliis auctori- tatt⸗= 294 Sectio III. tatibus & Decretis allatis id ipſum probat. Ferià ſextâ in Paraſceve ne cuiquam, ex- ceptis infirmis, Euchariſtia tribuatur, veti- tum eſt Decreto S. Congregationis Rituum die 19. Februarii anni 1622. quod tamen De- cretum in Regeſtis non reperiri teſtatur idem Meratus loc. cit. pag. I122. num. 78. Cer- tum tamen eſt, nonnilſi infirmis eo die tri- buendam Euchariſtiam, etiamſi in illum diem Caderet Feſtivitas Annunciationis B. Virginis, t loc cit. obſervat idem Auctor. Celebre ta- men eſt Decretum Congregationis Concilii de quotidiana Commumione paſſim edito in pluribus libris, quod emanavit die 12. Fe- bruarii 1679. quo mandatur Ordinariis, ut curent, ut circ-a Communionem in Feria 6. in Faraſceve Miſſalis Rubricæ & Eccleſtiæ KRo- manæ uſus ſervetur. Quod quidem abunde Probat prohibitam eo die Communionem, tum quia Rubrica Miſſalis jubet in Miſſa Fe- riæ quintæ in Cœna Domini aſſervari ali- quot particulas pro infirmis, opus fuerit, ex quo intelligitur non aſſervari pro ſanis; tum quia juxta Romanam conſuetudinem Feriâ ſextàâ non tribuitur Euchariſtia, ut be- ne obſervat Eminentiffimus Cardinalis Pe- tra ad Conſtitutionem 20. Eugenii IV. tom. 4. num. II. Quod autem attinet ad Sabba- um Sanctum, erſi Clericatus deciſ. 15. de Sacram. Euchariſt. conatur probare, nihil eſſe 3 eſe, miniſtr ſervane irmis Obrem Commn li non Commi gue ne lhuſum bo ſon focien devotio Privat chariſt Gorg. muni Occine Uurn Mle T etſi C Krand monic (r ar charig Cn te Gnnn 4 unn, 0neN Aumen! elrorte m 116 Pee n Hunde BVes Cicke 1sCN Einelne denk onig ei 6.1 leN n d onnione Cereun: Ggur bo 4 ten⸗ Cdlt i ſ⸗ A N lecl. 6 De Sacrifßcio Miſſæ. 295 eſſe, quo prohibeatur Euchariſtiam eo die miniſtrari; communem tamen exiſtimamus ſervandam eſſe conſuetudinem nullis niſi in- firmis Euchariſtiam miniſtrandi: quam- obrem Macrus Vocabulario Eccleſiaſt. verbo Communio: In Miſſa, inquit, Sabbathi San- Gti non dicitur ea Antiphona, quæ appellatur Communio, quia non Sda⸗ Populi Communio, quæ ne nune quidem facienda eſſet; quapropter abuſum puto earum Eccleſiarum, ubi Sabba- tho ſanéto miniſtratur Euchariſtia; pluris enim facieuda eſt Eccleſia, qum privata Fidelium devotio. De altero quæſito, an Sacerdos in privato alicujus doms Oratorio poſſit Eu- chariſtiam miniſtrare, jam diu eſt, cùm Edi- tο 14. §. I1. tom. 2. demonſtravimus ex com- muni ſententia, opus eſſe ſpeciali licentia Ordinarii. Uſus miniſtrandi Euchariſtiam extra Miſſam unde & quo tempore profettus. Sacerdos miniſtrat cum zaderheltreo G Stola. Thiers de ſuperſtitione tom. 3, C. 2. n. 8. etſi candidè fatetur, tempore Miſſæ mini- ſtrandam Euchariſtiam poſt Sacerdotis Com- mumonem, tamen nimiùm ſuperſtitiosè ſa- cræ antiquitati eum addictum putat, qui Eu- chariſtiam adminiſtrari non poſſe arbitrare- L T 4 tur 296 Sebtio III. tur extra Miſſam. Uſus adminiſtrandi Eu- chariſtiam extra Miſſam cœpit Hieroſolymæ à S. Cyrilli temporibus: confluente enim magnâ advenarum multitudine ſacram de- poſcentium Euchariſtiam, in Eceleſia Orien- tali fieri minimè poterat, ut quoties diſtri- buendum eflet Sacramentum, Miſſa cele- braretur, ùt oſtendit Mabillonus in Liturg. Gallicana lib. I. cap. 9. num. 26. & in Com- mentar. ad Ord. Romanum num. 9. Ab Ec- eleſia Orientali in Occidentalem ea conſue- tudo manavit: nec ſanè poreſt improbari; publicè enim id fieri videmus, & Rituale Romanum Tit. de Ordine miniſtrandi ſaucram Communionem regulas proponit ſervandas in adminiſtratione Sacramenti extra Miſſam; in- ter quas ea eſt regula, quam fuperis attigi- mus, ut Sacerdos indutus ſit ſuperpelliceo, & Stolàâ ejus coloris, qui conveniens ſit Of- ficio ejus diei; & S. Carolus Borromæus I. Concilio Provinciali Par. I. jubet Sacerdotem indui Stolà alba, Stolà verò rubrâ, ubi ſer- vatur Ambroſianus Ritus: Superpelliceo, &½ stold albd, & ubi Ritus Ambroſianus eſt, fu- Erd utatur. . — li exi buehor. lut, qu beh De ſtiam n ſtio, 10 meo nonne Ppeccat tum ce tantum operet Coord nende Propte mento Vis dee Cat — lbotd lenee n elee. Los Me ginl lſn Ms Mmnt i ionbk lunt Crant PeNe De Sacrifirio Miſſæ. 297 Qui extra Miſſam in peccato mortali miniſtrat Euchariſtiam, peccat mortaliter. Item pec- cat, qui ſciens & prudens Euchariſtiam ſumit d Schifmatico sacerdote, vel Excommu- nicato, &c. De Sacerdote extra Miſſam Euchari= ſtiam miniſtrante proponitur ea etiam quæ- ſtio, an Sacramentum miniſtrans in pecca- to mortali lethaliter peccet: & quamvis nonnemo contendat, eum non committere peccatum mortale, quia neque Sacramen- tum conficit, nec quemquam ſanétificat, ſed tantùm applicat Sacramentum, ut gratiam operetur, ùt videre eſt apud Dianam Edit. Coord. tom. I. Tract. 2. Reſolut. 5., reti- nenda tamen eſt contraria ſententia, quæ propter ſummam, quæ tanto debetur Sacra- mento, reverentiam ſtatuit reum eſſe gra- vis peccati Sacerdotem miniſtrantem in pec- cato mortali Euchariſtiam; quia, ùt eruitur ex Can. ultimo 15. Quæſt. 8. Mali bona ad- miniſtrando ſe lædunt, && unde aliis commo- dum exhibent, inde ſibi diſpendium præbent. Et ſanè haud magno mentis opus eſt acu- mine, ut quis videat, quantopore peccer, quantâmque irreverentiam declaret, quis- quis Deo inviſus audet Sanctiſſimum Chriſti Corpus temeratis manibus contrectare, ut — 298 Sectio II. optimè advertit Card. de Lugo de Sacram. in communi diſput. 8. num. 155. D. Tho- mas 3. par. Quæſt. 64. art. 6. proponit quæ- ſtionem, utrùm mali miniſtrantes Sacramen- za peccent, & in hunc modum reſpondet: Dicendum &c. quiâ boc peccatum pertinet ad irreverentiam Dei, & contaminationem Sacra- mentorum, quantum eſt ex parte W mini. ſratoris, licèt Sacramenta ſecundu incontaminabilia ſint: conſequens eſt, quòd ta- le peccatum ex genere ſuo ſit mortale. In Re- ſponſione autem ad tertium illum dumtaxat excuſat à novo peccato, qui, urgente neceſ- ſitate, adminiſtrat in peccato mortali Sacra- mentum Baptiſini. Sic enim patet, quòd non exhiberet ſe miniſtrum Eccleſtæ, ſed ſubveni- ret neceſſtatem patienti: ſecus autem eſt in aliis Sacramentis, quæ non ſunt tantæ neceſſtatis, ſicut Baptiſinus. Idem Quæſt. 82. art. 9. quærens, an liceat à ſchiſinaticis Sacerdoti- bus excommunicatis, aut peccatoribus Com- munionem ſuſcipere, vel eorum Miſſæ ad- eſſe; docet hujusmodi Sacerdotes non eo modo, quo æquum eſt, ſuâ poteſtate uti, eòque abutentes peccatum committere, eum autem qui cum alterius peccato communi- cat, ejusdem peccati participem fieri: ſibi deinde objicit, Sacerdotes licet peccatores verè Sacramentum conficere; & reſpondet, quòèd ſi refugimus ab iis Sacramentum ſuſci. pe m ſe ipſa Pere . uut mur ( ſecrata Poteſt gimus Patnig mas in Cram ! mat et art, 3. bit. 3 t re Mund Vius in egregi tult ör⸗ ſolemn Peccar Guam Verent necelſl ſi in Peccg eio gui ir Crame ſtate ieus Deccar — eWa D vol Cumne on ntietl nN un ,, 4 Il Cumn Neſect n ſun u Neere⸗ le! lren le, oune ſenikt ennn n⸗ 6 De Saerificio Miſſæ. 299 pere, vel eorum Miſſæ adeſſe, non refugi- mus Dei Sacramenta, quin potiùs ea venera- mur (unde Hoſtia à talibus Sacerdotibus con- ſecrata eſt adoranda, & ſi reſervetur, lieitè poteſt ſumi à Sacerdote legitimo) ſed refu- gimus culpam indignè miniſtrantium. Cul- pam igitur eamque lethalem agnoſcit D. Tho- mas in eo, qui gravis peccati ſibi conſcius ſa- cram Euchariſtiam miniſtrat; quod confir- mat etiam in 4. Sentent. Diſt. 24. quæſt. T. art. 3. quæſt. 5. ad ſecundum, ubi hæc ſcri- bit: Eſt de jure naturali, ut hbomo ſancta ſan- éte tractet: quamobrem legitur in Levitico: Mundamini, qui fertis vaſa Domini. Syl- vius in 3. par. quæſt. 64. art. 6. ſuo more egregiè de hac re diſputat, & quæſt. I. ſta- tuit primò, eum, qui Sacramentum aliquod ſolemniter in peccato mortali adminiſtret, peccare mortaliter, utpote qui operetur tam- quam miniſter, & magnam committat irre- verentiam. Secundò, eum, qui, premente necefſſitate, privatim aliquem baptizet, etiam- ſi in peccato mortali ſit, nonniſi venialiter Peccare, qui non operetur ùt Miniſter ex officio, ſed neceſſitati occurrat. Tertiò, qui in peccato quodvis aliud adminiſtret Sa- cramentum, graviter peccare, nec à neceſ- ſitate excuſari, dum operatur tamquam pu- blicus Eccleſiæ miniſter. Quartò, graviter peccare, qui Euchariſtiam in peccato mor⸗ tali 30⁰° Sedtio III. tali miniſtret; neque enim Sacerdotis eſt tan- tùm eam conſecrare, ſed etiam diſtribuere. Quintò, in hoc caſu non duo committi pec- cata, alterum commiſſionis ſcilicet irreve- rentiæ, alterum omiſſionis, ſcilicet pœniten- tiæ, ſed unum tantùm grave peccatum ſa- crilegii committi; pœnitentia enim tum non cadit per ſe ſub præcepto, ſed ratione præ- cepti Religionis, quo jubemur dignè tracta- re Sacramenta: quamobrem in omiſlione pœnitentiæ non reperitur præcipua malitia. Aliam controverſiam tractant rerum mora- lium Scriptores, an tot peccata mortalia per- petret Sacerdos, quot ii ſunt, quibus admi- niſtrat in peccato Euchariſtiam, an verèò unum tantuùm peccatum committat, licèt pluribus Sacramentum diſtribuat. Quidam putant unum tantùm peceatum committi; omnes enim ejusmodi actus ejusdem eſſe ge- neris, & continuari ſine ulla morali interru- ptione. Alii contrà ſtatuunt, tot peccata mortalia committi, quot ſunt ii, quibus Sa- cerdos exhibet Sacramentum: ajunt enim, actus licèt continuatos, ejus tamen eſſe na- turæ, ut ad unum definitum terminum re- ferantur, in quo integrè perficiuntur; atque exemplum afferunt fornicationis, quæ ſi bis aut ter etiam per actus continuatos cum ea- dem perſona committitur, tot peccata per- — Petran- — Petrat quam Deli Hiem, 1. 8 niſtran Viati ter pe erat, conle⸗ Ut ean Narra rum, hemer taretu ili eſt cratat, Tolee doter conſe ſe, ritius Par. dVis Poſtun in, Utelu Clrhre mini inen 1Pents ArſN CHMIN. N. n an Unllike rin 4 ſenn n ich en CoNN inter t pen ibis⸗ enele⸗ uunt ;ts els anß De Saerifcio Miſſæ. 301 petrantur, quot fornicationes, ob eamdem quam ſuprà innuimus rationem. De Viatico. Qui non poteſt æger deglutire Ho- ſtiam; ei ne afferatur, ut mos eraz, ſacra Par- ticula adoranda, vetuit . Pius V. Sacerdos extra Miſſam Euchariſtiam mi- niſtrans interdum eam exhibet per modum Viatici; de quo argumento quædam brevi- ter perſtringemus. Olim ſi moribundus ſan- Gtam non poſſet particulam deglutire, mos erat, ut in ejus ſolatium vel particula non conſecrata deferretur, vel etiam confecrata, ut eam ipſe adoraret, non tamen ſumeret. Narrat Cæſarius lib. 9. illuſtrium miraculo- rum, Mauritium Pariſienſem Epiſi opum ve- hementer Viaticum flagitàſſe; cumque dubi- taretur, ſatisne illi ſana eſſet mens, delatam illi eſſe à Sacerdote particulam non conſe- cratam, quà visâ, Mauritium exclamdaſie: Tolle, tolle, non eſt Dominus Deus; Sacer- dotem propterea ad Eccleſiam reverſum conſecratam inde particulam ad eum attuliſ. ſe, quam ſummãà animi pietate ipſe Mau- ritius accepit. D. Antoninus in Chronic. 3. par. tit 18. cap. I. narrat, Hugonem de S. Victore gravi morbo implicitum Viaticum poſtulaſſe; cùmque periculum eſſet de vo- mitu, allatâ ad eum particulà non conſecra- 1 30² Sectio III. tà, id Hugonem ſubodoratum dixiſſe: Quid eſt, quod facere voluiſtis Fratres mei? Quare decipere me voluiſtis* iſtud non eſt Corpus Do- mini mei: allataà deinde ſibi particulà conſe- cratà, cùm agnoviſſet, ſe illam non poſſe ſu- mere, dixiſſe: Aſcendat Filius ad Patrem Juum, & ſervus ad Dominum ſuum; ſtatim- que particulam ab omnium oculis evanuiſie, illum autem extremum ſpiritum exhalaſſe. Nunc verèò nil quidquam tale faciendum, ùt videre eſt apud Thiers loc. cit. num. 18. Vetuit autem S. Pius V. ne ad moribundos, qui non poſſunt Euchariſtiam deglutire, ſa- cra Particula deferatur; ùt videre eſt apud Macrum in vocabular. Eccleſ. verbo Eueha- riſtia; & in Regeſtis S. Congregat. Concilii extant hæc verba: MWon licet santtam Eu- chariſtiam ad ægrotantes deferre, qui morbi gravitate impediti eam ſumere non poſſunt, ſed venerationis grati ſolent eam deoſculari. Et I fortè aliquo in loco talis eſt conſuetudo, en Bondier eſt tollenda, quòd Eius V. prohibuit. uibus autem rationibus id vetitum fuerit, eæ videantur apud Cardinalem de Lugo Re- ſponſ. Moral. lib. I. Dub II., qui illud etiam monet, in Eecleſia Latina Laicis non licere Sanctam Euchariſtiam tangere, nili linguàâ & ore dum eam ſuſcipiunt; vanâmque & in- anem appellat cum S. Bonaventura quorum- dam Sacerdotum devotionem, qui poſt co. . . e⸗ Kcrati leoſe rumo Tract. busckan admir defera poſſe reperi pofſſit Euche non te Par.2 Iiſrn, ini, ni. Al Eucha poſſet ſul ir XI. he Potere Eger Ut ei . unt et ſtorie⸗ eibit led ni/ de Cud n e 10 ire l, in 8eflll Nreatr nunt Ctbvotk ginte S 1o A 1Cnnel Gum 1 Mmi. etuceft Pl n fed lugo Ide, Unk Nelr Cn Ncn in De Sacrifeio Miſſæ. 303 ſecrationis verba ſtatim Sanctam Euchariſtiam deoſculabantur, eique poſt elevationem ite- rum oſculum dabant, ùt videre eſt apud Thiers Tract. de Superſtit. tom. I. cap. 2 n. 5. In qui- busdam tamen Eccleſiæ Belgicæ Ritualibus admittitur, non quidem ut ad eum Viaticum deferatur adorandum, quem conſtat illud non poſſe ſuſcipere, ſed ad ægrotum, qui ſi fortè reperiatur non poſſe Sacramentum ſuſcipere, poſſit Parochus Pyxidem aperire, atque illi Euchariſtiam oſtendere, quam æger adoret, non tamen deoſculetur: Van Eſpen ur. Eccl. Par. 2. Tit. 4. cap. 4. num. 14. Infirmo non poteſt Euchariſtia prælberi ſub ſpecie vini, ſi eaum deglutire non poſſit ſub ſpecie pa- nis. Poteſt tamen præberi ſub ſpecie panis Sacramentum aqud vel vino intinétum. Aliàs orta eſt dubitatio, an moribundo, qui Euchariſtiam ſub ſpecie panis deglutire non poſſet, liceret eam præbere ſub ſpecie vini, ſeu ſub ſpecie panis vino conſecrato intincti. Qui reſpondebat licere, Concilio Toletano XI. habito anno 675. ſententiam ſuam fulcire poterat; ea enim Synodus Can. I1. ſtatuit, ſi æger ſacram non poſſit particulam deglutire, ut ei præbeatur Euchariſtia ſub ſpecie vini: ſunt etiam alia monumenta Ececleſiaſticæ Hi- ſtoriæ, ex quibus intelligirur, Euchariſtiam exhibitam fuiſſe ſub ſpecie panis vino conſe- cra- 304 Seslio III. crato intinéti, ùt oſtendunt Martene lib. I. de ſacr. Eccl. Ritibus c. 4. art. 10. n. 13. Card. Bona lib. 2. Rer. Liturgicar. cap. 18. n. 3. & Mabillonus 1. Præfat. in Sæculum 3. Ordinis Benedictini n. 75. Obſervat. 10. Vera tamen opinio eſt, id fieri non poſſe: præceptum enim ſuſcipiendi Viaticum non obligat, cùm illud gravibus de cauſis ab Eccleſia negatur; com- pertum autem eſt Eccleſiam uſum calicis Lai- cis & Sacerdotibus Miſſam non celebrantibus prohibuiſſe, non modè proprer plures irre- verentias, quæ identidem committebantur, ſed etiam propter hæreſim eorum, qui gar- riebant, ſub ſpecie panis non contineri corpus Chriſti, vel præceptum eſſe Chriſti, ut Eu-. z/, chariſtia ſub utraque ſpecie ſumatur. Ita re- ſpondent Suarez in 3. Par. tom. 3. Diſput. 71. Sect. 3. circa fin. Card. de Lugo Reſponlſ. moral. lib. 1. Dub. 10. n. 2. & 8. Clericatus Decil. 14. Caſ. 2. num. 16. & ſeq. de Sacram. Euchar. Pax ordanus tom. I. I. 3. Tit. 3. n. 34. monet, in ejuſmodi caſu poſſe moribundo ſacram exhi- beri particulam aquà vel vino non conſeerato intinctam, ut eam æger poſſit deglutire; lex. enim de naturali jejunio ſervando eum non obligat, qui Viaticum ſumit. Nec ſanè à hujus Auctoris ſententiam confirmandam de- ſunt ex Eccleſiaſtica Hiſtoria argumenta. Eu- ſebius enim lib. 6. Eccl. Hiſt. cap. 44. narrat, 11 Serapionem quemdam decrepità ætate ſenem in limin ſille Saes riſtiam quod æ iſtiam madefae finltam lſorpta n Eu ticus lib niacenli conſuer chariſti crato in Plun Duchari mum eſ derotior oris me arorhi fadend. iular, l ſunt Otidia De Sacrikcio Miſſæ. 30 in limine mortis conſtitutum, puerum mi- ſiſſe Sacerdotem aecerſitum, qui ſibi Eucha- riſtiam afferret; illum autem Sacerdotem, quod ægritudine impediretur, puero Eucha- riſtiam tradidiſſe, eique imperàâſſe, ut aqua madefactam in os ægri injiceret: In aqua in- tintétam ſeni in os inſtillaret, qud ille paulatim abſorptd, continuò animam exhalavit: verba ſunt Euſebii ex verſione Valeſii; & S. Ulda. ricus lib. 3. antiquarum conſuetudinum Clu- niacenſium cap. 28. tom. 4. Spicilegii teſtatur, conſueviſſe Monachis infirmis præberi Eu- chariſtiam ſub ſpecie panis vino non conſe- crato intincti. Non licet uni eidémque perſonæ plures parti- culas, aut majoris moduli Hoſtiam præbere. Plura alia ſunt ſcitu digna, quæ ad ſacram Euchariſtiam pertinent miniſtrandam. Pri- mum eſt, non licere ad falſlam confovendam devotionem uni vel plures particulas, vel ma- joris moduli Hoſtiam prœæbere. Epiſcopi, Parocbhi ſeu Confeſſarii inſuper admoneant, nulli tradendas plures Euchariſtiæ formas, ſeu Par- ticulas, veque grandiores, ſed conſuetas: ver- ba ſunt Decreti S. Congregat. Concilii de quotidiana Communione, quod approbavit Venerab. Dei Servus Innocentius XI. die 1 2 . U e= 306 Sebtio III. Februar. 1679. atque ad hanc rem mirificè fa- ciunt verba Canonis ubi pars diſt. 2. de Con- ſecrat. Ubi pars eſt Corporis, eſt & totum. Eadem ratio eſt in Corpore Domini, quæ in Manna, quod in ejus igura præceſſit, de quo dicitur: Qui plus collegerat, non babuit am- plius; neque qui minus paraverat, invenit mi- nus. Non eſt omnino quantitas viſibilis in hoe æſtimanda myſterio, ſed virtus Saeramenti ſpi- gitualis. Conſentit S. Thomas 3. Par. Quæſt. 79. art. 7. ad tertium. Legendus eſt etiam Thiers tom. 2. Tract. de Superſtit. Edit. 3. Lib. 3. cap. 2. num. 14. qui multis rationibus & auctoritatibus morem illum improbat, qui in illuſtrioribus Galliarum Monaſteriis qua- rumdam Sanctimonialium invaluerat, ut ma- joris devotionis gratia plures acciperent Par- ticulas; quam conſuetudinem teſtatur ſibi li-⸗ cuiſſe omnino abolere. Purgatio per aquam frigidam cum aliis ſimili- bus ſublaia per ſacros Canones, propter occa- ſtonem indignè ſuſcipiendi Euchariſtiam. §. Gre- gorii E 1J. c&σHenrici Kegis biſtoria. Doctri- na Vaſquez de ejusmodi pugationibus. Alterum eſt, olim juxta vererem diſcipli- nam licuiſſe, ad aliquod delictum detegen- dum, ei qui ſuſpicione e tur, Euchariſtiam offerre, ut videre eſt in ve- teri jusmodi premere- I pun qua (ceren famia, ſam ju Priusc ne dac minis commt uis D⸗ baorione 10. 2. 0 res for cum c bus ei nonibu mentan reperir lentetu Ofkertn i ne chariſt que er les, u Rege m te bere, Gibino lonen neg nntbat i, ur S bchtt s ihette Mn uurie⸗ Dr. ein l gniotbu rt ſkris , Ne⸗ gene. U! iß⸗ uper n 0 inkai De Sacrifcio Miſſe. 307 teri purgatione vulgari per aquam frigidam; in qua purgatione, antequam in aquam de- jicerentur ii qui alicujus delicti laborarent in- famià, Miſſa à Sacerdote celebrabatur (Miſ- Jam judicii, appellabant) Sacerdos autem priusquam eos communicaret, admonebat, ne Sacramentum ſuſeiperent, ſi objecti cri- minis ſibi eſſent conſci; quod ſi tacerent, communicabat illis verbis, Corpus boc & San- guis Domini noſtri Jeſu Chriſti ſit tibi ad pro- bationem bodie; ùt videre eſt apud Baluzium tO. 2. Capitular. Regum Franciæ inter vete- res formulas Exorciſinorum Cap. 2. Verùm cùm cæteris omnibus vulgaribus purgationi- bus ea etiam, de qua loquimur, à Sacris Ca- nonibus eſt ſublara. Non enim hoc Sacra- mentum Chriſtus inſtituit, ut ſontium reatus reperiretur; neque id fieri poteſt, quin ipſe tentetur Deus: præterquam quèd occaſio offertur Sacramentum indignè ſuſcipiendi iis, qui ne ſontes deprehendantur, ſacram Eu- chariſtiam ſumere non perhorreſcant. Ne- que enim omnes eſſent S. Gregorio VII. ſimi- les, qui, teſte Lamberto, cùm coram Henrico Rege Miſſam celebraret, poſſétque multo- rum teſtimoniis objectas ſibi criminationes di- luere, ait: Ego tamen, ne bumano potius, qudàm divino niti videar teſtimonio, ut ſatisfulctionis compendio omnem omnibus ſeandali ſerupulum de medio auferam, ecce Corpus Dominicum, U2 quod 308 Sectio III. quod ſumpturus ero, in experimentum mihi ho- die fiat innocentiæ meæ, ut omnipotens Deus ſuo me bodie judicio vel abſolvat objecti criminit Jſuſpicione, ſi innocens ſum, vel ſubitaned inte- rimat morte, ſi reus. Neque itidem omnes ſunt, cujusmodi fuit Henricus Rex, qui invita- tus ad ſuſcipiendam Euchariſtiam, ut, ſi inno- cens eſſet, hac ratione ſe à criminationibus, quibus premebatur, liberaret, cùm ipſe ſibi malè conſeius eſſet, oblatam renuit conditio- nem, cauſatus nullam hujusmodi purgationi vim futuram, quod abeſſent accuſatores; ora- vitque Pontificem, ut rem omnem Concilio Generali committeret, in quo accuſatores ad- eſſent, quemadmodum factum eſt. Eſtius in 4. Sentent. Diſt. 9. §. 4. in fine ita ait: Zjus- modi 'ſpenſatio non fit ſene tentatione Dei: item per hoc manifeſtè datur occaſio indignæ ſumptio- nis Euchariſtiæ, dum ille, qui erimen commi- ſit, nolens ſe prodere, cum cæteris accedit 44 menſam Domini. Sed materiam hanc optim tractavit Vaſquez tom. 3. in 2. Par. D. Thomæ Diſput. 210. cap. I. 2. & 3. Duos enim expen- dit Canones, quos refert Gratianus in Cau- ſa 2. Quæſt. 5. eorum alter eſt Can. Si Epi- ſcopo, alter Can. Sæpe, quibus admittitur pur- gatio per Euchariſtiam, aitque, nusquam eos textus alis Canonibus poſteriori tempore conditis emendatos reperiri. Itaque decla- rat, rationem illam ſibi non probari, quà freti non-⸗ — Dwünv Ahibe jel pen Eucha crimin tatur! lum f tation eſt, al josjur⸗ dum mit er qwm etiamt ferri, ofſert crirmin tum in tig con etiam ſeiusſi ſi gus ſuum ei cul rat, cudit tonibe Umen Oherre Ncon — nziiß lD Min Etunt en om ins Nihſin inrocke niet irondir ippptn rorsze en CN luorst 4 Un 1in eMein rle⸗ nerke ti Muee; nl einen b jdint De Sacrifcio Miſæ. 30⁹ nonnulli licere negant ejuſinodi purgationem adhibere. Ea enim ratio huc redit, quod vel per ipſam tentatur Deus, vel nefas eſt illi Euchariſtiam tribuere, quem gravi adſtrictum crimine ſuſpicamur. Verùm cùm nullum pe- tatur ſignum, quo potentiæ divinæ Pericu- lum fiat, idcirco omne abeſt peceatum ten- tationis Dei. Et quemadmodum vetitum non eſt, ab eo; qui de gravi ſit ſuſpectus crimine, jusjurandum exigere (is enim qui jusjuran- dum defert, veritatem explorat, ac præſu- mit eum, cui defertur, verum malle dicere, quàm perjurü ſe adſtringere: hic porro etiamſi pejeret, culpa non poteſt in eum con- ferri, qui juramentum exegerit) ita qui ei offert Euchariſtiam, qui de commiſſo gravi crimine ſit ſuſpectus, nullum videtur pecca- tum in ſe admittere, cum eam offerat verita- tis comperiendæ gratiâ; credit enim, arque etiam eredere debet, eum, qui ſibi malè con- ſeius ſit, Euchariſtiam non ſuſcepturum: quod ſi quis gravi crimine obſtrictus, ne peccatum ſuum palam faciat, Euchariſtiam ſuſceperit, ei culpa omnis tribuenda eſt, nec qui offe- rat, ullo modo culpandus. Denique con- cludit Vaſquez, licet ejuſmodi ſuis ſpecula- tionibus videatur ineſſe aliquid veritatis, non tamen licere hoc tempore eam purgationem offerre, quæ jam exoleverit; neque enim in conſuetudinem revocandum, quod uſu U 3 fue- 510 Sectio III. fuerit abrogatum, per text. in cap. Ex tua- rum, de Purgatione Canonica. Non licet Hoſtiem non conſecratam pro conſe- crata peccatori indignè ſumenti prabere. Tertium eſt, non licere Hoſtiam non con- ſecratam pro conſecrata peccatori offerre, qui paratus ſit Sacramentum in peccato ſuſci- Pere, præſertim propter periculum Idolola- triæ, cui obnoxius eſt tum qui Euchariſtiam ſuſcipit, tum alii qui adſunt. Celebris eſt Innocentii HII Decretalis in Cap. de Homine de Celebrat. Miſſarum ubi hæc habentur: Cum ergo falſa ſent aljicienda remedia, quæ veris ſunt periculis graviora, licèt is, gui pro ſui criminis conſcientia reputat ſe indignum, peccet graviter, E ſe ingerat irreverenier ad illud, Pravius tamen videtur offendere, qui ſec frau- dulenter illud præſumpſerit ſimulare; cuùm ille in ſolius miſericordis Dei manum incidat, iſte uerò non ſolam Deo, cui non veretur illudere, ſed populo, quem decipit, ſe adſtringat. Idem docet D. Thomas 3. Par. Quæſt. S0. art. 6. 44 ſecundum, & Quodlibet. 5. Quæſt. 6. art. 2. ad tertium, ubi hæc ſcribit: Stultus eſſet Me- dicus, qui cum majori ſuo periculo minus pe- riculum infirmi vellet impedire, puta ſi vellet ipſe venenum bibere, une inſfirmus biberet vi- num. Multò autem magis peccat Sacerdos ſtio⸗ Uena mft etor: 40t, /7 vili 5 verita⸗ eas, 4 Innoc uſta londi. cavilla ſenten conſec crataß infam menta Regul bus 0G regul Pecc⸗ Ponit enim Euch mentt nikeſt. ej Wex = De Sacrificio Miſſæ. 311 lu nem faciens in Sacramento Chriſti, qudm pec- cator indignè ſumens; unde ſtultus eſſet Sacer- dos, ſi ut vitaret peccatum ſubditi, ipſe gra- es vins peccaret fecionem faciens in Saocramento An veritatis. Vigeſima nona eſt propoſitio inter eas, quas condemnavit Venerab. Dei Servus num Innocentius XI. Urgens metus gravis eſt cauſa ück juſta Sacramentorum adminiſtrationem ſimu- ok Tandi: quo Pontificis decreto ſublata eſt omnis le. . . . — . Ine cavillandi ratio eorum, qui quoquo modo um ſententiam ſuam tueri nitebantur, poſſe non (N conſecratam particulam exhiberi pro conſe- MdE crata peccatori homini, ne publica aſpergatur s infamia, ût videre eſt apud Vivam in Com- un mentar. ad eam Propoſit. condemnatam. / nI Regulæ ex D. Thoma à Sacerdote ſervandæ, . i publicus peccator ad Menſam Euchariſti- iſet cam accedat. zin⸗ ul; Cæterùm certæ ac firmæ præſtitutæ ſunt Ar regulæ, quas adhiberi oportet, ubi publici gl peccatores Euchariſtiam poſtulant. Has pro- Pponit D. Thom. 3. Par. Quæſt. 80. art. 6. Vel I enim peccator manifeſtus eſt; eique Sacerdos 6 Euchariſtiam negare debet, ſive ille Sacra- NsGE mentum publicè petat, ſive privatim. Ma- l nifeſtus autem peccator ille cenſendus eſt, de cujus gravibus ſceleribus compertum eſt “ vel ex ſententia Jjudicis, vel ex illius Confeſ- 4 U 4 ſione 4 312 Sectio III. ſione in judicio, vel ipſius facti evidentia, quæ omnino diſſimulari non poſſit. Vel pec- cator occultus eſt, qui ſi publicè Euchariſtiam Petat, exhibendum eſt ei Sacramentum, ne reſpergatur infamiâ; Si verò eam privatim Poſtulet, vel à Parocho, vel alio Sacerdote, deneganda eſt illi Euchariſtia, admonendus- que, ne eam publicè petat. Videatur Syl- vius in 3. Par. Quæſt. 80. art. 6. Quæſt. I. & 2. ubi caſum proponit Sacerdotis, qui ex Sa- cramentali Confeſſione peccatum occultum compertum habet, quæritque, an peccatorem privatim poſtulantem Sacramentum à Com- munione poſſit rejicere; atque explicans ea, quæ ſcripſerunt D. Thomas, Durandus, alii- que in 4. Sentent. Diſt 9., docet, Sacerdotem non poſſe peccatorem ejusmodi rejicere, niſi alia cauſa ſit præter peccatum in Sacramentali confeſſione cognitum. Huc referri poteſt Decretalis in Cap. Si Sacerdos, De Officio Judic. Ordinarii, ubi hæc de Judice præœ- ſcribuntur: Si ille, cui damnum illatum eſt; petierit juſtitiam, poteſt excommunicare audto- rem damni, licèt etiam ei confeſſus ſit; ſed ta- men non nominatim poteſt eum removere d Communione, licèt ſciat eum eſſe reum; quia non ut Judex ſcit, ſed ut Deus. In le . P apua mor ſcelu nege cillo jer eer Nadu leſ .. le, , Men Card nie dum geri⸗ Hi Vis tis 41 char ejust daere Calli 4 gi ] . 1 U Uehuin Enum nin rene onent Cennrg lu diet Ceertla ſcctenn Nuer ſi De llee nn iontN ſnoe in,ß De Sacrificio Miſſæ. 313 In quibusdam Kegnis ſontilus reis ultimo ſup- plicio puniendis non exhibetur Euchariſtia, àt apud Gallos. Cardinslis Pulli ratio nullius roboris ad tuendam eam diſcipli- nam. In quibusdam olim Regnis ſontibus reis morti deditis, propter aliquod perpetratum ſcelus, Euchariſtia etiam eam poſtulantibus negabatur. Ea conſuetudo fortaſſe ex Con- Cilio Illiberitano traxit originem: Placuit in- ter eos, ut qui poſt Fidem Baptiſmi ſalutaris, adultd ætate ad templum Idoli idololatraturus acceſſerit, & fecerit quod eſt erimen principa- le, nec in ſine eum communionem ſuſcipere. Mendoza in notis ad illud Concilium apud Cardin. de Aguirre tom. I. Concil. Hiſpa- niæ pag. 340. textum illum docet intelligen- dum eſſe de Euchariſtia, multâque alia con- gerit ſtatuta Canonum, præſertim Ecclefiæ Hiſpaniæ, & contendit, nunquam quantum- vis ſceleſto peccatori negatam fuiſſe in mor- tis articulo ſacramentalem abſolutionem; Eu- chariſtiam verò negatam fuiſſe peccatoribus ejusmodi etiam petentibus. Juveninus de Saeram. Diſſert. 4. de Euchariſtia qu. 6. ait, in Gallia & Hiſpania Euchariſtiam negari iis, qui capite ſunt damnati, multasque affert rationes ad hanc dſeihnnam tuendam. Apud 5 n⸗ 314 Sectio III. Indos miſeris hiſce hominibus exhibetur Eu- chariſtia, ùt conſtat ex I. Concilio Limano ſub S. Turribio anno 1582. habito, quod approbavit Apoſtolica Sedes, ùt videre eſt cap. 22. apud Card. de Aguirre tom. 4. Con- cil. Hiſpan. pag. 238. Ii qui propter faci- nora commiſſa capitis damnati ſunt, pridie qum ad patibula à Magiſtratu ducantur, Com- munione Chriſti Corporis muniantur, quo pa- tienter, & cum ſalute animæ pœnas corpori de- bitas ferant. Nobis eorum Regnorum con- ſuetudinem neque probare eſt animus, ne- que refellere. Illud non diſſimulamus, egre- giis pluribus viris eam minimè probari, ut videre eſt in Quodlibeto Joannis Molani edi- to poſt Tractatum de Picturis & imaginibus Jacris. Apud Italos & Germanos capite ple- Ctendis præbetur Euchariſtia, dummodo Pænitentiam ſuorum peccatorum præſefe- rant, Euchariſtiam petant, eaque non indig- ni ab iis exiſtimentur, quorum eſt, ea de re judicare: atque ejusmodi conſuetudinem, ubi ea invaluit, retinendam putamus cum Merbeſio in s. par. Summæ Chriſtianæ quæſt. 17. De ea re ſcripſit Grancolas in Vet. Eccleſiæ Sacramentario par. I. pag. 200. eam enim ait eſſe apud Gallos conſuetudi- nem, ut capite plectendi Euchariſtiaâ priven- tur. Et Comiti ſtabuli S. Pauli morti jam addicto anno 1475. poſtquam Sacramemnal le co ſtiamm pahel tus P. nardi non Euch priva enim multa ratior quæ Imim. n0 nodo uot Luche VOX; mort wur, Mone ticn. in 4 Donen , — Ntul. lim 0, er 140. Perfn 6, e 1,,0 . lg Upn 4 undr luus, ,eH Cber,1 Chnidl. ugi Ne 1 Cllnoc Pi⸗ ig 1e dioe nns Pilin Necls! Clun: ne iß⸗ De Saeriſftcio Miſſe. 315 ſe confeſſione expiâſſet, flagitanti Euchari- ſtiam, ac repulſam paſſo, pro Sacramento Panem benedictum oblatum narrat. Rober- tus Pullus Cardinalis, qui vixit ætate S. Ber- nardi, in lib. ſentent. cap. 53. contendit, non eſſe morte plectendis adminiſtrandam Euchariſtiam, neque dedecorandam, aur Privandam jure liberandi damnatos: cùm enim illud jus Eccleſiæ materiali competat, multèò magis debetur Euchariſtiæ. Sed hanc rationem evertit Gloſſa in Can. Quæſitum 13. quæſt. 2. quæ ait: Corpus Chriſti eſt cibus animæ, & non corporis: ergo animam liberat, non corpus. In Mechlinienſi quadam Sy- nodo ann. 1607. ita ſtatutum eſt: Ultimo quoque ſupplicio afciendis tempeſtivò de ſacra Euchariſtia provideatur. Expendenda illa vox tempeſtivès, ut Communionem inter & mortem ſpatium aliquod temporis interjicia- tur, quo ſpecies Euchariſtiæ conſumantur. Monentur Sacerdotes, ut caveant ne qua par- ticula, aut gutta Sanguinis in terram, aut in Altare decidat. Prnæ adveriùs negligentes. Quid ſi particula lan ſit in pectuu Jfaminæ? Non priùs operi huic noſtro finem im- ponemus, quàm Sacerdotes ſedulè monea- mus, ut omni ſtudio ac diligentia caveant, Miſſam 216 Seblio III. Miſſam celebrando, & Euchariſtiam mi- niſtrando, ne qua particula, aut conſecra- ti vini gutta in Altare, aut in terram deci- dat: quod ſi fortè contigerit, regulas ſer- vent, quæ præſcribuntur in Rubricis. Pœ- næ in eum, cujus negligentià gutta Sangui- nis extra Calicem efflueret, ſtatuuntur in Can. Si per negligentiam, de Conſecratio- ne Diſt. 2. Etſi autem pœnæ ilæ obſoleve- runt, tamen Eccleſiæ Moderatoribus reſer- vata eſt facultas, alias infligendi, ne impu- ne ſit iis, qui in tanto Myſterio negligentes ſint. Contigit aliquando, ut ſacra particula, vel ejus fragmentum in fœminæ pectus de- laberetur: quo caſu decet, ut non Sacerdos, ſed ipſa fœmina particulam, vel fragmen- tum quærat, & ſuis ipſa manibus ſibi in os injiciat. Ita docet Quartus ad Rubricas Miſ- ſalis par. 3. Lit. 10. num. 15. in Text. Rubricæ Dub. 1. F I N S lun un gl 4 N d Hunnut leernt Cen bubre⸗ Ne i gleen Dunc- l D end Kigner ne⸗ osI. len T 3 VierarbSelector Standard*-Euroskala Offset ARII ISTORICI 0 MIISS. erendiſſimo ALI 3ERTINIS S. R.I. Principe, 0 D. N. IIV. P. M. RIPTI, [E DONATI NGELO LIS, Ppellanis, ATONI AICA K V. UTAT LATI, DccLII E O Salance Q E RR ☚ — ◻ S . EE Rtt Rtt E n E 1 Univ. Typogr. 4 Copyright 4/1999 VXMaster Gmbhi wwWw.yXYmaster. com