Gf495-3
author: Benedikt XIV., Papst

—COMMENTARII

Llul THEOLOGIGO-HSTORICI
SANCIISSIMO
SACRIFICIO MISS.
Oul MI
N AbEminentiſſimo & Reverendiſſimo
K“M S. R. E. CARDINALI
mm PROSPERO DE LAMBERTINIS
IDe Archi-Epiſcopo Bononienſi & S. R. I. Principe,

n Modèô SANCTISSIMO D. N.

BENEDICTOXIV. P. M.

ITALICE CONSCRIPTI,
NUNC VERO LATINITATE DONATI

à MICHAELE ANGELO

n DE GI ACOMMELLIS,
g Ex Intimis Auctoris Cappellanis,

ET
3ALM CONGREGCATIONI
mm MAJoRI ACADEWIIcCT

B. MůMARIÆ V.

AB ANGELO SALUTATME
IN STRENAM OBLATI,

HERBIPOLI A. C. M DCCLI.
SECTIO III.

— —
Typis Jo. Jacobi Chriſtophori Kleyer, Univ. Typogr.

REFENENDISSTNMI0
ℳ₰ CO

CELSISSIM0
PRINCIPI AC DOMINO

D. CAROLO
nHILAPPO

DEI GRATIA

EPISCOPO

HERBIPOLENSI,
§. R. I.

PRINCIPI,

ERANCIE ORIENTALIS

DUCI, &c. &c.

DOMINO DOMINO
NOSTRO
CLEEME NTISSIMO,

IIA. νSw⁴N1 1πν H

ACADEMICA

PRLEFECTO.

EEVERENDISSIME
CELSIS SIME ae

PRINCEPS, "
DOMINE, DOMINE in
CLEMENTISSIMEN
lun
ine
N

(X

TP PFeſtivos gratulen- 4

tium plaiſus & auſßi- m,
cia novi anni ter fau- d
ſta preæantilum ſiſtit ſe quo- iſe

que Mariana Congregatio, ilin
vecti-

vectigal officii ſui non uno
titulo debitum exſolutura;
& licet ſtrenam offerre,
dignam Principali Celſitu-
dine Tua non valet, libel-
lum tamen ſacratis Tluis
inſerere manibus bræſumit,

ſi minus e moöle & pretio,
co affeéti certè ſinceriſſimo

penſandum. Quod eundem

Celſiſimo Tuo jam vice al-

tera inſeribere Nomini au-
deat, facit Clementiſi⸗ ma

illa facilitas, qud partem

illius priorem anno abbinc

elabſo

eopſo annniſti conſionari
, favor’. Esgle tot exi-
nii, queis Congregationem
11 ihi devotiſinam in an-
miun jam alterum Præfe-
Sus oumuldſti. Tractatum
is abſolvit de ſanctiſſimo
Miſſæ ſactificio guondam
Gitiſumis, BENEDICII
MI. LPontificis Mavximi la-
boribits H OJllc-
que circa idem ſteriun
oriri poßſent inplexd8 S du-

bia » Oomplanat; dignam

rtè imm Sccr. dote ma-
teriem,

wr
r
Ni
70
tſ⸗
Gonun
n

SS =

.

enn

teriem, aut exactiſzimam

potius ideam eorum,

NHHulc

REVERENDISSTMIA
CELSIVUVDO VUA,
forma utique gregis facta,
exemplis quotidie pracla-
riſzimis edocet; etenim lal-
datiſſima illa aTd aram indies
faciendi confuetudo, magni-
fica, qud Templa ferè Urbis
ſingula Principali ornare
præſentid diebus ſuis Feſtis
dſſoles, pietas, ſolennis tot
MWeo- myſtarim conſecratio
Tuismet ſacratis manibus

6(01-

confeéta totier, EKcleſiarum
denique operoſiſima inaltgu-
ratio, quid aliud ſünt, qudm

rerum, quak« hoc in lilro di-

laltqaantlir, brevis epitome,
gudm inſignis regula eo-
rum, guorum partem pluri-
mam exprimere in ſeſe tan-
ti Paſſtoris ſublitis, ſtrenud-

gue Aſſegi imitatione in-

umbit à Me proliiores
ſimis Tuis in Laudibus
KLIY EKRENILDTSSTIWMl, &
CELSISSIME PKIN.
CWGin gueis nemini de-
3 ſſe

oratio poteſt, pagellæ
ligus angiſtic prolibent.
WMWud ad extremum demijſsè
lpplicamus, ut devotiſimi
affectus noſtri mnemoſvynon
dcceptare LVERKENDI.
MA CELSITVDO
UA, nosqte potentiſimo,
uti ſolebat haöctenus, tueri
præſidio CQlementiſſime dig-
etir. Pro qua exhibita
ſibi Principali gratia non
ceſſabit confœderata Con-
gregatio noſtra ſitis à Ma-

id. zre Virgine precibus vitam

Tibi

Tibi diutiſimè ſoſpitem lar-

gis benedictionumcæleſtium
acceſſionibiis olimulatam ex-
orare.

Ita enixè vovet

REVERENDISSIME
CELSITUDINI

devotiſſima Congregatio

MARIANA MAJOR ACADEMICA

I
N

4

PLURIMUM
RLEVERENDO,
PERILLUSTRI,

PEROUAM- GRATIOSO

DOMINO,

D. CAROLO
PHILIP. JOANNI

JOSEPII ZOBEI.
DE GIBELSTAT'T,

Eccleſiæ Cathedralis Herbipolenſis
CANONICO CAPITULARI,

KREE ERENDILSIWI & CELSISIII

PRINGIPIS NOSTRI

VICARIO GENERALI

IN STIRIEUALIBUS

CONSIIL. IAERIO INTIMO,
REGIMINIS ECCLESIASTICI,
VICARIATUS, & HOSPITALIS
TOLIANXI PRXSIDI,
NL M A. Gασνετυ PI0XοS
PRO- RFECTO.

CETERISQUE

Reverendiſſiimis, Iuſtriſi Sis

mis, Belet WMimis, Perilluſtribus,
Pranobilibus, Admodum Rewveren-
dis, Magnifcis, Eximiis, Cari In
ſimis, Conſultiſſimis, Expertiſimis, ſoly
Prudentiſſimis, Spectatiſimis, .
Ornatiſſimis, Urim

led
MAGISTRATIBUS
ALME CONGREGATIONIS
MAIJORIS ACADEMICE Turn

DD. ASSISTENTIBUS,
DD. CONSULTORIBUS à

UTRIUSQUE STATUS

EGCLESIASTICI & SECILARIS N
CUM XENIALI DONO 6
FAUSTA OMNIA APPRECATUR

SoDAIITAS MARIANA

X e e e e e e e e. .

8 DrX,XX X X, X W rX X A X X X.
”õs

Nnm. SECIIO III.
ι In qua varii proponuntur & re-
ſn ſolvuntur Practici caſus circa Sacri-
7 ficium Miſſæ.
Utrùm Chriſtus Jeſus Apoſtolis & Sa-
cerdotibus præceptum impoſuerit ce-
lebrandi Miſſam? Utrùm hoc tenea-
W tur præcepto Sacerdos, qui non ha-
bet Curam animarum, nec quem-
quam alium habet præcipuum titu-
CE lum, quo teneatur Miſſam celebrare?
Quibus anni diebus obligetur ad Sa-
60 crificium celebrandum; & an, ſi le-
giiltimè non impediatur, graviter pec-

WWeEet nunquam celebrando?
Chriſtus præcepit Apoſtolis && Sacerdotibus,
ut Sacrißicium offerant.
S N ultima Cœna Dominus noſter Jeſus
Chriſtus, ùt alibi diximus, Corpus &
Sanguinem ſuum conſeeravit, Patrique
CNi æterno ſuo obtulit; deditque Apoſtolis
Corpus ſuum ad mandueandum, & Saugui-
4 AA nem

2 Seétio III.

nem ad bibendum dicens: Hoc facite in meam
commemorationem; quibus verbis diſertiſſimè
Ppræceptum Apoſtolis injungitur & Sacerdo-
tibus, ut Miſſam celebrent, & ejus Corpus
& Sanguinem æterno Patri offerant in Sacri-
ficium juxta expreſſam S. Tridentinæ Synodi
definitionem ſefl. 22. De Sacrificio Miſſæ
Can. 2. Si quis dixerit illis verbis, Hoc facue
in meam commemorationem, Chriſtum non in-
ſtituiſſe Apoſtolos Sacerdotes, aut non ordinſſe,
ut ipſi aliique Sacerdotes offerrent Corpus &
Sanguinem ſuum, anathemia ſit. Quod pro-
batur etiam ex loco illo Apoſtoli ad Hebræos
cap. 5. Omnis Pontifex ex hominibus aſſum-
ptus pro bominibus conſtituitur in zis, quæ ſunt
ad Deum, ut offerat dona, & Sacriſficia pro

peccatis.

Ejus praæcepti congruentiæ ex D. Thoma.

Plures conſiderat præcepti hujus con-
gruentias D. Thomas in 4. ſentent. Diſt. 13.
Quæſt. I. art. 2. in ſolut. quæſt. 3. in corpore;
quarum ea eſt præcipua, ut Fidelium animis
nullo non tempore hæreat memoria Paſſio-
nis Jeſu Chriſti: quam congruentiam Præ-
clarè explicat Honorius piiſſimus Auctor in
Gemma Animæ in hunc modum: Ui memo-
ria Paſſzonis ad imitationem inculcetur, ut ſei-

lieet Ebriſtiani, qui interſunt mervigi ili
aeri ·

urita

urbi⸗

1ſno.

lotionen
noCulo

iti gu⸗

bire

De
Verſos
lebran
lann
e pr⸗
8 Pre
Amarr
ſmeel
lem ben
ſennent
Curll
Cupti
ſie
lanej

lorera

kin men
lertlün
Dend⸗
eC
.
nedtot
o N.
rſe
⸗
NNni⸗
CTh
M.
CBewen
N
ſ

eir

De Sacrificio Miſſæ. 3

Sacrificio, & Sacerdotes, qui illud peragunt,
acerbiſſimam Chriſti mortem recordati arden-
iſſuno ejus amore teneantur, & ejus mortife-
cationem in ſuo corpore pro virium ſuarum
modulo circumferant, atque ita nimiæ chari-
tati, qua dilexit nos, quodammodo reſpondeant.

Praceptum de Sacrifecio offerendo eſt de Fide
Catholica.

De præcepto, quod Jeſus Chriſtus uni-
verſo Sacerdotali Ordini injunxit Miſſam ce-
lebrandi, ſanè dubitari non poteſt, ſalvà Fide
Catholica. Aliquando dubitatum eſt, an
hoc præceptum obliget ſingulos Sacerdotes,
& præſertim eos, qui non habent Curam

animarum, nec alium quemvis titulum Miſ-

ſam celebrandi, præter Sacerdotium. Tractat
rem hanc D. Thom. duobus in locis in lib. 4.
ſentent. Diſt. 13. Quæſt. I. art. 2. & in 3. Par.
Quæſt. 82. art. 10. & de eodem argumento
ſcripſit S. Antoninus in 3. Par. tit. 13. cap. 6.

F§. 12. qui eadem repetit, quæ ſcripſit Ange-
licus ejus Magiſter.

Sacerdos, etſi Curam animarum non habeat,
tenetur celebrare.

D. Thomas in locis citat. refert quorum-
dam opinionem, qui affirmabant, Sacerdo-
A 2 tem

Sectio III.

tem poſſe à Miſſa celebranda abſtinere, quin
peccet, niſi Curam habeat animarum, pro-
pter quam cogatur celebrare, ut populus
Miſſæ interſit, & Sacramentum Euchariſtiæ
aceipiat: quam opinionem rejicit S. Doctor,
conſiderans non Chriſti fidelium tantùm, qui-
bus opus eſt Sacramentum miniſtrari, ſed
Dei ipſius etiam habendam eſſe rationem,
cui Saerificium eſt offerendum. Hoc (nimi-
rum quod modò dictum eſt à nonnullis affir-
mari) non eſt verum; quia unusquis que tenetur-
uti gratid ſi datd, cum fuerit opporiunum,
ſecundùm illud 2. ad Corinth. 6. Hortamur
vos, une in vacuum gratiam Dei recibiatit.
Opportunitas autem Sacrifcium offerendi non
blum attenditur per comparationem ad PFide-
les Cbriſti, quibus oportet Sacramenta mini-
ſtrari, ſed priueipaliter per comparationem ad
Deum, eui conſecratione bujus Sacramenti ba-
erificium offeriur: unde Sacerdoti, etiamſi non
haheat curam animarum, non licet omnino à
celebratione ceſſare. Sibi objicit poſteè §. Do-
Gor, non minùs ad Sacerdotem pertinere
Euchariſtiam conficere, quàm baptizare,
alia Sacramenta adminiſtrare; itaque ſicut is,
qui animarum curam non habeat, non tene-
tur baptizare, nec alia miniſtrare Sacramen-
ta, ita nec obligari ad Miſſam celebrandam;
quam objectionem ad hunc modum ſolvit:

4

G ue
u ſi
decran
hariſt
o.
len
expli
Et in

Ladke
lerd

i
cer
der 6
Jvide
ccleb
tiam
Ver
1it§.
uor

Alia Sacramenta perfieiuntur in uſu ideliuna

Mopte
uoticq
Mir du
leit ad
Nlai do
char
ur .

ere, dli
un,
1on
Vurhortu
Doer
run
TkeriA
MNtiors
lbet.
4 llt
Pnman
Plrmm
int
nli
AM.
e n
rnnn
amui⸗
in /
e

S

De Sacrifcio Miſſæ. 5

& 1deò in aliis miniſtrare non tenetur, niſi ille,
qui ſuper Fideles ſuſcipit Curam. Sed bhoe
Sacramentum perficitur in conſecratione Eu-
chariſtiæ, in qua Sacrificium Deo offertur, ad
quod Sacerdos obligatur Deo ex Ordine jam
Juſcepto; quæ D. Thomæ doctrina accuratè
explicatur in Collatione 9. Lucionenſi tom. 5.
Et in Dictionario Pontas verbo Miſa Caſ. 21.

Quibus diebus teneatur celebrare quilibet Sa-
cerdos? D. Tbomæ ſententia laxior viſa
eſt Soto.

Quod attinet ad dies, quibus Sacerdes;
qui neque Curam Animarum, nee præter
Sacerdotium quemquam alium titulum ha-
bet celebrandi Miſiam, tenetur celebrare,
quidam Canoniſtæ exiſtimarunt, obligari ad
celebrandum quotidiè, & ſi per negligen-
tiam facere omittat, peccare mortallter.
Verùm nimis dura hæc opinio vila eſt, ùt
ait S. Antoninus loco cit. §. 12. Opinio tamen
quorumdam Canoniſturum dicentiun, quod
mortaliter peccat, qui ex negligentia dimittit
quotidiè celebrare, non videtur vera, ſed ni-
mis dura. D. Thomas loc. cit. obligari eum
dicit ad celebrandum in præcipuis illis ſolem-
nitatibus, in quibus Fideles Sacramentum
Euchariſtiæ ſolent percipere: Sed ſaltem vi-
detur, quod celebrare teneatur in præcipuis
A 3 Feſtis,

6 Sebtio I.

Feſtis, & maximè in illis diebus, in quibus
Fiqeles communicare conſueverunt: & binc eſt,
quod 2. Machabæor. cap. 4. contra quosdam
Sacerdotes dicitur, quod jam non circa Alta-
ris Oſpcia dediti erant, contempto Templo,
& Sacrificiis neglectis. Hanc D. Thomæ
ſententiam Sotus, licèt fidiſſimus ejus diſci-
pulus, in 4. ſentent. Diſt. 13. quæſt. 2. art. 10.
nimis laxam exiſtimat, quæ cùm Sacerdotis
obligationem eò redigat, ut iis diebus Miſ-
ſam debeat celebrare, in quibus cæteri Fide-
les tenentur Euchariſtiam accipere, Sacerdos
non niſi in Reſurrectionis Paſchate Mifſſam
tenebitur celebrare; ideéôque putat ita acci-
pienda D. Thomeæ verba, ùt 8S. Doctor lo-
cutus eſſe cenſeatur non de noviſſimo præ-
cepto ſuſcipiendi Euchariſtiam in Paſchate,
ſed de inſtituto veteri, quo Fideles ter in
anno communicabant, ſcilicet in Nativitate
Domini Noſtri Jeſu Chriſti, in Paſchate Re-
ſurrectionis, & Pentecoſte: Hac ratione vi-
detur præceptum nimium extenudſe, cum nihil
Socerdotibus præ ſæcularibus injunxerit. Ar-
bitror ergo quod non alluſit ad ſolum novum
communicandi præceptum, ſed ad priſcorum
morem, quando populus in Feſto Nativitatis,
& Paſebatit, & Pentecoſtes communicabat.

Eæ-

Dihli

De
in dnn
Vitate
Geque
IOm 0
ſhuis
o 4.
dacer
in iis
nenti
Commn
ie
IINS
(toris
taS
curar
bus
celeb⸗
13.
Deeo
ſue m
fam
lenen
Nij

in i
Fliu’
1 ghuls
iſe4
Tint

NIhE

eſocl
12,A1
Geere
eike.
deo
Ie M
rin
MMher
ne

Ntn

les e!
Nuu
Cnnk

SGm
ffſen
ſninn
mil⸗

De Sacrificio Miſſæ. 27

Explicatur & defenditur D. Thomas. JSa-
cerdos tenetur celebrare in Dominicis
& Feſtis diebus.

De veteri præcepto, quo olim omnes ter
in anno communicare tenebantur, in Nati-

vitate Chriſti, in Paſchate, & Pentecoſte,

déque noviſſimo præœcepto, quo Fideles tan-
tùm obligantur ad communicandum die Pa-
ſchatis, jlam verba fecimus in noſtro Edi-
Cto 4. tom. 3. Verùm D. Thomas non ait,
Sacerdotem teneri Miſſam celebrare ſaltem
in iis Feſtis diebus, quibus cæteri Fideles te-
nentur communicare, ſed in quibus Fideles
communicare conſueverunt. Quamobrem ni-
hil eâ opus eſt interpretatione, quà D. Tho-
mam Sotus explicuit; ſed dicendum S. Do-
Coris conſentire doctrinam cum S. Triden-
tina Synodo, quæ Sacerdotibus animarum
curam non habentibus præſcribit, ùt in die-
bus Dominicis & ſolemnibus Feſtis Miſſam
celebrent. Eadem S. Synodus ſeſſ. 23. cap.
13. de reformat. loquens de Subdiaconis &
Diaconis, eorumque ordinatione ait: Sczant-
que maximè decere, ſi ſaltem diebus Dominicis,
&& ſolemnibus, cùm Altari miniſtraverint, ſa-
cram Communionem perceperint. Et cap. 14.
loquens de Sacerdotibus: Curet Epiſcopus,
ut ii ſaltem diebus Dominicis, & Feſtis ſolen-
A 4 nibus,

38 Sectio III.

nibus, ſi autem Curam babuerint Animarum,
tam frequenter, ut ſuo muneri ſatisfaciant,
Miſſas celebrent. Et S. Carolus Borromæœus
ejus S. Synodi ſpiritu plenus in ſuo Coneci-
lio I. Provinciali tit. De frequenti Divini
Sacrificii oblatione air: Cum Pontifres, dt in-
gquit Apoſtolus, ex hominibus aſſumpti pro ho-
minibus conſtituantur in iit, quæ ſunt ad Deum,
ut offerant dona & Saerificia pro peccatis,
Epiſcopus Dominicis & reliquis Feſtis diebus,
niſi jure impediatur, Miſſam celebret. Tri-
dentini enim Concilii auétoritatem ſecuti præ-
cipimus Sacerdotibus reliquis, cujuscunque
gradus, & dignitotis & conditionis illi ſint,
ut iitdem diebus Miſſam celebrare non omit-
tant. Huic Mediolanenſi Concilio jungi
poteſt Rhemenſe an. 1583. habitum tom. II.
Collect. Labbeanæ pag. 893. Sacerdotes non
tantuùm diebus ſolemnibus, ſed etiam Domi-
nicis, ſæpiusque, ſi ſieri poteſt, aeriront
& Toloſanum anno 15 94. habitum eod. tom.
Concil. pag. 387. Sacerdotes itaque omnes,
quocunque honore inſigniti, aut in quacunqué
dignitate conſtituti tandem ſint, Dominicis
Feſtisque diebus, nife juſto aliquo præpedi-
mento avocati fuerint, Miſſæ Sacrificium ce-
lebrent.

Poteſt

Dolen
eorum
elebre⸗
lennie
latnen.
ſepties
Gueme
ean
6 e
llige
Perper
Cind
GVerce
Ram
mS
eX D
ciat,
cum
4Ct
Deit

dus

ceeb
celeb⸗
n
4 ſu

ſinnons
lfarin,
nronen
oC
ni Mi
enc.
Min 19
46
ſuut
d
4. V
niß⸗
leut
Nr ani.
ſu
6on
luen
n
enſe
eol
e

De Sacrificio Miſſæ. 9

Poteſt contingere, ut teneatur Sacerdos cele-
brrare etiam non Beſtis diebus.

Et quamquam Innocentius III. in cap.
Dolentes de Oelebratione Miſſar. improbet
eorum negligentiam, qui vix quater in anno
celebrabant, ſunt & alii, qui Miſſarum ſo-
lemnia celebrant viæx quater in anno; inde
tamen nullus inferat, ſatis eſſe ſi Sacerdos
ſepties aut octies in anno Miſſam celebret;
quemadmodum ex eo, quèd Innocent. XI.
eam propoſitionem damnaverit, Probabile
eſt, ne ſingulis quidem rigorosè quinquenniis
obligare præceptum Charitatis erga Deum,
perperam hinc inferat aliquis ſatis eſſe intra
quinquennium ſemel actum amoris in Deum
cxercere ad implendum Charitatis præce-
ptum, ùt Edicto 5. tom. 4. num. 8. docui-
mus: imò quemadmodum qui diebus Feſtis
ex Præcepto actum amoris erga Deum eli-
ciat, contingere poteſt, ut ex vi alicujus cir-
cumſtantiæ teneatur etiam alio die eundem
actum amoris concipere, puta ſi ad odium
Dei tentaretur; ita pariter Sacerdos etſi die-
bus Dominicis Feſtisque ſolemnibus Miſſam
celebret, fieri poteſt, ut urgeatur præcepto
celebrandi Miſſam etiam aliis diebus ex ali-
qua, quæ ſuperveniat, circumſtantia, puta ſi
à ſuperiore ſuo celebrare jubeatur, aut Miſsà
A 5§ opus

10 Sectio III.

opus ſit ad particulam conſecrandam, ut la-
boranti infirmo viaticum deferri poſſit, cu-
jusmodi caſus expendunt Morales Auctores,
eorimque uberem copiam congeſſit Paſſe-
rinus in 3. Par. D. Thomæ quæſt. 82. art. 10.
comment. 67.

Sacerdos non legitimè impeditus, qui non cele-
brat Feſtis diebus, an peccet? Peccat morta-
liter ſi non celehret per totum annum, etiamſt
peccato habituali irretitus; tenetur enim
dimittere habitum.

Diffſiciliùs profectò eſt aliam ſolvere quæ-

ſtionem, an Sacerdos, qui legitimè non im-
pediatur, Miſſam iis diebus, quos diximus,
celebrare omittens mortaliter peccet. D.
Thomas loc. cit. ubi hanc materiam tractat,
non definivit, Sacerdotem graviter peccare.
Verùm contendit Sotus in loco paulèò antè
memorato, D. Thomam exiſtimaſſe gravi
peccato alligari Sacerdotem, qui Miſſam die-
bus Dominicis & ſolemnibus celebrare præ-
termittat. At verò S. Thomas apertè videtur
contrarium cenſere, ſcilicet eſſe peccatum mor-
rale: nam Ri,an propter peccatum veniale, de
quo nemo dubitare poterot, nunquam tam ſeris
moviſſet quaæſtionem, definiiſſetque adeo, quod
Sacerdos tenetur ſaltem in præcipuis Feſtis ce-

lebrare, atque la maximo, quibus Populus
com-

ommn
nona
G
Qui
vocen
Giacor
vbi d
conclt
Vim h
mCl
21.00
Deh
ded
Aliud
care,
Ommitt

(QAle.

Ulod
bere
Prun
Pare
mur
lili
in (
nen.
core
uii
non
Jin
tum

imit
ne
8Aodors
Altke

aaitl

15de

N
, Mlſl⸗
Ain
tini

un

De Sacrifirio Miſſæ. 11

communicare conſuevit, ubi cenſura peccati
mortalu inſinuatur. Idem ante eum ſcripſe-
rat Sylveſter in ſumma verbo Miſſa num. 7.
Qui ſcripsêre poſt Synodum T'ridentinam,
vocem illam decere, ubi S. Synodus de Sub-
diaconis & Diaconis, & verbum illud curet,
ubi de Presbyteris loquitur, expendentes
concludunt, vocem decere vim conſilii, curet
vim habere præcepti. Ira Merbeſius in ſum-
ma Chriſtiana 3. Par. de Euchariſtia Quæſt.
21I. Concl. 2. uveninus de Sacramentis Diſp. 5.
De Euchariſt. Sacrific. quæſt. 7. cap. I. art. I.

Sed hoc ſi verum ſit, non inde quidquam

aliud conſequitur, quam Sacerdotem pec-
care, ſi ſine cauſa Miſſam ſupradictis diebus
omittat celebrare, non tamen graviter pec-
care. Et ſanè juveninus, qui putat verbum
illud curet in Tridentino Concilio vim ha-
bere præcepti, non audet affirmare præce-
ptum eſſe ejusmodi naturæ, ut, ei qui non
Pareat, lethaliter peccet; imèò declarat ſe id
minimè definire velle. Cam tamen nec Con-
cilii Tridentini Patres, nee Sanctus Carolus
in Concilio Mediolanenſi definierint, Sacerdo-
tem, cui non ineumblit auimarum Cura, pec-
care leibaliter, ſe ſingulis Dominicis ac reli-
quis Eeſti dielus non celebraverit, neque etiam
nos audemus definire. Concludendum igitur,
quin quæſtioni huic quidquam præjudica-
tum velimus, coneludendum, inquam, non
poſſe

12 Sectio III.

poſſe ſuſtineri ſententiam eorum, qui ſta-
tuunt venialiter tantùm peccare Sacerdotem,
qui non habens curam animarum, nec ali-
ter adſtrictus ad Miſſam celebrandam, nun-
quam per annum celebret: quapropter 8.
Pius V. ab operibus Cardinalis Cajetani pro-
poſitionem illam juſſit expungi, non niſi ve-
nialiter peccare Sacerdotem non habentem
curam animarum, qui nunquam per annum
Miſſæ Sacrificium offerat; ut ipſi etiam mo-
nuimus Edicto 14. tom. 3. & de Canonizat.
Sanctor. lib. 3. cap. 27. num. 6. Dicendum
etiam, non poſſe eum Sacramento Confeſ-
ſionis abſolvi, qui conſtituiſſet animo nun-
quam per annum Miſſam celebrare, etiamſi
id conſtituiſſet, proptereà quod ſæpè in pec-
catum conſueviſſet incidere: voluntarium
enim peccatum eſt, & tenetur illud vitare,
ut Sacrificium Miſſæ dignè poſſit celebrare;
üt docet Azorius Par. I. lib. 10. Cap. 24.
Quæſt. 1I. ubi hæe ſeribit: Nec abſolverem
eluin, qJuli ſtatueret nunqunm per totum annt
curſum Miſſæ Sacrificium facere; nec σα.
ſarem eum, qui nunquam per, anuum ſacri-
hicat, quia frequenter peccare ſolet: peccatum
enim eſt voluntarium, & proinde id cavere
evitare debet, ut dignè Miſſæ Sacrificium fa-
cere & offerre queat: nec etiam eum, qui eom-
modè ab excommunicatione abſolvi, aut ab ir-
regularitate, quäâ tenetur ſive impeditur, li-

berari

loyer
l
Vite
guis
eebran

nnun
gere,
Ruche
tenſa
er 10
Uefot
Denig
hoſte
neltu
Donmi
elebe
icur
cleſis
ſtior
geri
cele
doc⸗
riüs
Ain
dni⸗
ray

gil
keldle
, Re
hm,
Noer!
funr.
Cnnür⸗
lubenn
eranm
Tum
Cwonur.
Dimcun
ino
,klunl
pornmn
d für
Cbiu
r
l.
m
lunt
7 n
ton
N
Gin

= —

De Sacrifcio Miſſæ. 13

berari poteſt, & id non curat, ſive nullam in

eo diligentiam ponit. Dicendum, corruptæ
vitæ eſſe indicium & parere ſcandalum, ſi-
quis abſtineat per torum annum à Miſſa ce-
lebranda; ac Sacerdotem, qui nunquam per
annum ſacrificet, gravi ſe peccato obſtrin-
gere, ùt ſtatuit Card. de Lugo de Sacram.
Euchar. Diſpur. 20. ſect. I. Hodie vix poſſe
excuſari d gravi Sacerdotem non celebrantem
per totum annum, quia ſcandalum grave ge-
nerat, indicium eſt corruptiſſimæ vitæ.
Denique dicendum, circumſtantias quasdam
poſſe occurrere, in quibus ſub mortali te-
neatur Sacerdos celebrare per annum, etiamſi
Dominicis & Feſtis diebus celebret, puta ſi
celebranda Miſſa opus eſſet, ut infirmo via-
ticum deferretur. Grancolas in Veteri Ec-
cleſiæ Sacramentario Par. I. pag. 709. quæ-
ſtionem proponit, utrùm Sacerdos, qui non
gerit curam animarum, diu poſſit à Miſſa
celebranda abſtinere; & D. Thomæ innixus
doctrinæ eadem ſentit, quæ à nobis ſupe-
riùs dicta ſunt. Illum autem articulum ne
attingit quidem, num Miſſam celebrare
omittens iis diebus, quos nominavimus,
graviter, an venialiter peccet.

Utrùm

14 Sectio III.

Utrùm convenientius ſit & ad mentem
Eccleſiæ propius accedat celebrare,
an non celebrare quotidiè; celebrare
frequenter, an minùs frequenter?
Quibusnam teneatur diebus celebra-
re Parochus: Quibus itidem diebus
in Cathedralibus & Collegiatis Eccle-
ſiis Miſſa cantanda ſit? Quando ce-
lebrare Miſſam teneatur qui Benefi-
cium vel Capellaniam habeat cum
onere Miſſæ quotidianæx? Quibus
diebus Miſſam celebrare non liceat?

Frequens imò quotidiana Miſſæ celebratio ma-
gis congruit, quàm infrequentior, cum

ſpiritu Eccleſiæ.

Uarez ſect. 2. loc. cit. quæſtionem theo-
logicè tractat, an convenientiùs ſit, &
cum ſpiritu Eccleſiæ magis congruat, cele-
brare quotidie Miſſam, an non; & ſtatuit ad
Eccleſiæ ſpiritum propiùs accedere & con-
venientius eſſe ſingulis diebus Sacrificium
facere, idque Sacerdotibus inculcandum;
tum quia Sacrificandi munus non privatum
ſed publicum eſt, nec Sacerdoti tantùm pro-
deſt, ſed univerſali Eccleſiæ; tum quia Sacer-

dos, cùm Miſſæ celebrandæ potiſſimuùm con-
ſecra-

ſecran
Sacrit

ſio eſ

brare

dene!
dret,
Emore

nnr
Pere

Db.
NI
M
Gvod
eſſe,
eſt
Giacan
Netn
ne
bret
laudh
veni
eriſ⸗
eue,
lont,

—

medten
clebene
Cehen
glenm
ee
n Cn
SLace
co
Ueel⸗
N
Cbs

eer

tione⸗
n

De Sacrifcio Miſſæ. 15

ſecratus ſit, proprium & peculiare jus haber
Sacrificii offerendi, eique præcipuum præ-
ſto eſt Dei auxilium, ut dignè poſſit cele-
brare: declarat tamen, ſe non negare, quin
benè faciat, ſi aliquando Sacerdos non cele-
bret, vel propter reverentiam, vel propter
timorem, ne id ſibi ſit utile; aitque opus illi
aliquando eſſe ab aliquo Sacerdote conſilium
petere. Perſicus de Sacerdot. Officio lib. I.
Dub. 4. conſiderat, celebrare Miſſam bo-
num eſſe ex genere ſuo, abſtinere autem à
Miſſa celebranda bonum eſſe per accidens;
quod autem bonum eſt per ſe, longè meliùs
eſſe, quàm bonum per accidens. Celebre
eſt, quod excitandis Sacerdotibus ad quoti-
dianam, aut frequentem Miſſæ celebratio-
nem ſcripſit D. Bonaventura de Præparatio-
ne ad Miſſam cap. 5. Sacerdos qui non cele-
bret, quantum in ipſo eſt, privat Trinitatem
laude & glorid, Angelos lætitid, peccatores
venid, juſtos ſubſidio & gratid, in Purgatorio
exiſtentes refrigerio, Eccleſtam Chriſti ſpeciali
beneficio, & ſe ipfſum medicind & remedio
contra quotidiana peccata & infirmitates. Et
S. Antoninus ſummæ 3. Par. Tit. 3. cap. 6.
§. 15. ad frequentiorem Miſſæ celebrationem
inculcandam conſiderat Sacrificii dignitatem
& excellentiam, ſuavem quam ex eo Sacer-
dos utilitatem capit, commoda ſpiritalia,
quæ inde ad Fideles proficiſcuntur, qui
Miſſæ

16 Seétio III.

Miſſæ adſtant, onus quod incumbit Sacer-
dotibus ſuſcepto miniſterio fideliter ſatisfa-
ciendi, cum Sacerdotali Ordine ſunt initiati,
nimirùm ut inter Deum mediatores ſint &
homines, & orent pro vivis atque defunctis,
ac denique periculum, cui fit ille obnoxius,
qui rarò celebrat Miſſam, ne in aliquem la-
batur defectum, quo vel omnino indignus
ſatisfaciendo ſuo muneri, vel inhabilis fiat.
Quas quidem rationes omnes fusè reperias
explicatas in Dictionario Pontas verbo Miſſa
caſ. 50.

Rationes quibus raritas celebrandi quibus-
dam probatur.

Sunt tamen qui contra putant, melios
conſultum, ſi pauciores Miſſæ celebrarentur;
ac dictum Tertulliani oggerunt, ſemper abun-
dantia contumelioſa in ſe eſt, & illud Ama-
larii Diaconi Metenſis lIib. 3. de Eccleſ. Offic.
Quicquid rarò frt, pretioſtus Et, cum fa;
afferunt etiam conſiderationem devoti Au-
Qoris De Imitatione Gbriſti: is adverſus cor-
dis duritiem hominum exclamat, qui de
tanto tamque ineffabili dono nihil aut parum
cogitent, & quotidiana conſuetudine in ne-
gligentiam & indifferentiam decidant: pro-
dueunt etiam Odonis ſecundi Abbatis Clu-
niacenſis ſententiam, qui in ſuis Collationibus
alt,

zit,
ſecn
conle
aße
ltur
eba
ent
luti
liiamn
cores
pund
crifie
gu.
con

Mih-
Ner

Drin
tius.

en
libr

Kime
N
Uunt
Hacn
In

bit dor
er ſri⸗
W in

Nes N

eCekwct
Chron
Hent
ii
bils
Iepen

ihte

, Gi

braten

mnper
cCE
13,
der .
1Co
un,.
il at⸗
eldin
eicne
bhal
Colin
1

De Sacrificio Miſſæ. 17

ait, in Eccleſiæ primordiis haud ita ſæpe,
ſed majori cum devotione Miſſam celebrari
conſueviſſe. Quod myſterium primordiis Ec-
cleſiæ non tam frequenter, ut nune, celebra-
batur: tamen quantò rarius, tantò religioſius
agebatur; at nune valde quidem, valde fre-
gquenter, ſed quod nimis dolendum eſt, negli-
gentiùs frequentatur. Denique ad experien-
tiam provocant, quæ demonſtrat eos Sacer-
dotes, qui rariùs celebrant, ſenſibili com-
punctione cordis, & multis cum lacrymis Sa-
crificium offerre; nec illud prætermittunt,
quod pii prudentesque animarum Rectores
conſilium dant Sacerdotibus, ut aliquoties
Miſſam omittant, nec quotidie celebrent.

Eæ rationes evertuntur. Frequens celebratio
laudatur, & inculcotur d piis aunimarum
magiſtris.

Quà oratione plura capita continentur.
Primò illud pretioſius eſſe ajunt, quod ra-
rius. Sed hoc nihil ad hanc rem, de qua
agimus. Sacrificii enim pretium ex iis ſpiri-
talibus bonis, quæ ſuprà memoravimus, æ-
ſtimandum eſt; quæ bona eò ſunt majora,
quò frequentiùs fir Sacrificium. Secundè
ajunt, è conſuetudine homines in negligen-
tiam & indifferentiam labi; atque id quoque
ad rem hanc nihil pertinet; cùm enim dici-
PP mus,

18 DSestio III.

mus, melius eſſe quotidie, vel quàm fre-
quentiſſimè celebrare, illud certè volumus,
eum qui celebret, bene eſſe diſpoſitum. Ter-
tium ad veteris Eccleſiæ conſuetudinem per-
tinet, de qua paulè pèòſt diſſeremus. Qmr
tum eſt de majori compunctione, ſenlibili
devotione, & lacrymis eorum, qui cele-
brant rarius; ubi quædam latet ambiguitas;
neque enim quòd ſenſibili cordis compun-
Ctione & lacrymarum dono careamus, aut
quèòd defectu aliquo laboremus, quotidiana
Propterea intermittenda eſt Miſſæ celebratio;
ſatis enim eſt, quò Sacerdos Miſſam dignè
celebret, ſi indignus non fit, omnémque
moralem, & quæ in hominem cadere Po-
teſt, diligentiam adhibeat. Ita S. Antoninus
loc. citato: Siquis autem illam diſpoſitionen
(celebrandi Miſſam) iu ſe Judicare voluerit ex
ſenſibili cordis compunétione, profuſione lacr)-
marum, fervore mentis, & ſimilibus ſenti-
mentis, itd quòd tune eredat ſe diſpokium,
gquando tale quid ſentit, & quando non biret.

pit, indiſpoſitum, valde incautt ambulat, &

ſæpiſqanè decipitur. Multoties qui nil talium
babhent, ſunt in mogno ſtatu gratiæ, qui
babent, ſunt omnino extra gratiam gratum
facientem. Seæpe enim contingit, bominem

bujusmodi fervoris affectibus impediri ſine omni

ſua culpa, imo cum magno merito. Et Sua-

rez loc. cit. Dummodo indignus non At, G

MoTA-

mof
1
A:
Dos
Tra
Gdar
Cer

ger 4
celel
1s
abe
coe⸗
Pro⸗
A
guß
nen
cal
Tin
ſen
Dis
Viu
nin⸗
de
mag
eſe
Crik

Ohleni
wdlune
Ntum IE
Uenze
e,
nbis
coN
nns, 4
rdin
cachi
luncg
Nee
Cere r
roninn
ſine
tetet
P
ſbela
,
ℳN
nind
fec⸗
1
,t
,

De Sacrificio Miſſæ. 19

moralein ac bumanam diligentiam adbhibeat,
quamvis ſit imperfectus, non debet ob hoc ſa-
ero munere ceſſare. Joannes Gerſon celebris
Doctor & rerum uſu peritus Theologus
Tract. de Prœparat. ad Miſſam Conſiderat. 2.
ſatis eſſe docet ad Miſſlam dignè celebran-
dam, ſi Sacerdos poſt diſcuſſam diligenti
examnine ſuam ipfius conſcientiam, moraliter
cerrus ſit ſe eſſe in ſtatu gratiæ; & Conſiderat.
3. ait, non omnem fervoris aut attentionis
defectum obſtare, quominùs Miſſa dignè
celebretur; id enim æpenumero ex inferio-
ris partis rebellione fieri, quæ non pendet
ab arbitrio noſtro. Conſideratione verò 21.
docet, ſatius eſſe Miſſam celebrare, quàm
Propter fervoris defectum ab ea celebranda
abſtinere. Sed frigidut ſum, dicis, aut tepi-
dus. Sæpe ſuſeipit initium celebrationis bomi-
nem parum devotum & frigidum, quem in fine
caleſcentem dimittit, & fervidum. Conſen-
tiunt cum his Taulleus, & Ludovicus Ble-
ſenſis, magni regendarum in via perfectio-
nis animarum magiſtri, quos ſequitur Peta-
vius Lheologic. Dogmat. lib. 4. c. 1. Anto-
nius Molina Carthuſianus Monachus in Libro
de Inſtructione Sacerdot. Tractatu 7. Ccap. 8.
magnà ſanè pietate & devotis ſenſibus len.
dit, Sacerdotibus, qui ſatis diſpoſiti ſunt ad
celebrandum, non prætermittendum eſſe Sa-
crificium ex cauſa humilitatis & reveremtiæ,
B 2 tum

20 Sectio III.

tum eos etiam eſſe reprehendendos, qui
propter occupationes & temporales curas ce-
lebrare omittunt. Poſtremum capur, quod
objiciebant, conſilia continet, quæ ab ani-
marum res7toribus dantur Sacerdotibus, ne
quotidie celebrent, ſed aliquoties ab offeren-
do Sacrificio abſtineant. Verùm hæc eſt ge-
neralis regulæ limitatio; regula autem à Ii-
miratione non poteſt everti. S. Philippum
Nerium tradit Baccius in ejus vita l. 2. cap. I.
omnibus Sacerdotibus, quorum Confeſhio-
nes audiebat, conſilium dare conſueviſſe,
ut quotidie celebrarent, etiamſi tum tempo-
ris haud ita frequenter Sacerdotes Sacrifi-
cium facere ſolerent; quidam verò ne quo-
tidie celebrarent, vetâſſe, idque, ut eos mor-
tificatione ſubigeret, eisque majoris meriti
occaſionem præberet. In libro cui titulus:
§. Franciſci Saleſii spiritus, typis editus Lu-
tetiæ anno 1727. Par. 2. cap. 20. Proditum
eſt, quo pacto Sanctus ille Epiſcopus Sacer-
doti cuidam ætate florenti, probis tamen &
incorruptis moribus perſuaſerit, ut quotidie
Miſſam celebraret, quam in Dominicis tan-
tum & Feſtis diebus celebrare ſolitus erat,
tum propter juvenilem ætatem, turn pro-
pter defectum mortificationis, tum etiam
quod metueret, ne tanto abuteretur myſte-
rio, dicerétque ſe non eam vitam vivere,

quam poſtularet quotidiana Miſſæ celebra-
tio:

tio:
eler
enitn
ejus
Nu

ſtabi

quo
ret?
ejus
Con
Deut
dio,
te ce
dosi
ac tri
Pore

ſanme
T

Unch
ron⸗
ſenli
Curt
Ubar
hrn
ie

s, 4
Snd
,
neie
Utbee
boker
ercke
Ureni
Pilſpr
2, Cl
Uecle,
ntene
;
e
Gnt⸗
Me
Uttus

De Sacriſicio Miſſæa. 21

tio: Cui Sanctus Franciſcus oſtendit, nullius
eſſe roboris rationes, quas afferret; Sancto
enim frequentique uſu futurum fuiſie, ut
ejus juvenilis ætas confirmaretur, tentatio-
num impetus refringerentur, ejus infirmitas
ſtabiliretur, & aſperæ viæ complanarentur;
quodſi humilitatis causà in animum induce-
ret à celebranda Miſſa abſtinere, de Eccleſia,
ejusque neceſſitatibus, & de leniendis Defun-
ctorum purgatoriis Pœnis cogitaret, tum ne
Deum augmento gloriæ ſuæ, Angelos gau-
dio, reliquôsque Sanctos peculiari volupta-
te cœleſti fraudaret; quibus conſiliis Sacer-
dos ille conquievit, reſponditque: Fiat, fiat:
ac triginta annorum ſpatio, quo ex eo tem-
pore vixit, nunquam ſine legitima cauſa Miſ-
ſam celebrare omiſit:

Teſtimonia ex Eccleſiaſtica Hiſtoria, quibus
celebrandæ Miſſæ raritas comprobari
vigdetur.

Vetus modò eſt examinanda diſciplina,
unde adverſus id, quod hactenus ſtatuimus,
argumenta erui poſſe videntur. Petrus Ble-
ſenſis epiſt. 86. ad Alexandrum Monachum
Carthuſianum, qui à ſuo Ordine abire cogi-
tabat, quod in eo Miſſa non quotidie cele-
braretur, ait: Petrus & Paulus Apoſtoli, at-
que cæteri, quorum laus eſt in Evangelio, non
B legun-

22 Sekio III.

leguntur ſingulis diebus ſalutis Hoſtiam im-
moldſſe. Prequentia contemptum parit, &
eæ ipſa raritate creſcit reverentia Sacramenii.
Veriſimile eſt etiam, eos qui Apoſtolis pro-
ximè ſucceſſerunt, idem feciſſe, & cæœteros,
qui ſequentibus ſæculis vixère, Sacerdotes
probos ad eumdem modum ſe gefſiſſe; tum
quia Sacerdotes nonniſi permittente Epiſco-
po Miſſam celebrare poterant; tum quèd
plerumque nonniſi eodem Epiſcopo cele-
branto ipſi celebrabant; tum denique quia,
cum celebraret Epiſcopus, ipfi ab ejus ma-
nibus Euchariſtiam percipiebant, ac plerum-
que Miſſam non celebrabant, juxta vetera
monumenta, quæ in lucem extulit Martene
de antiquis Eecleſiæ Ritibus lib. 1I. cap. 3. art,
8. Huc accedit quod habetur in libro Ponti-
ficali in vita Pontificis Deusdedit: Conſtitui
Jecundam Miſſam in Clero: unde infert Pe-
trus Urbevetanus, antea nonniſi unam cele-
brari conſueviſſe Miſſam; quia tunc adinſtar
ræcorum non cantabatur in Eccleſia niß for-
ſttan una Miſſa, quod magis ædificabat ſeeun-
Jum antiquos. Conſentit Vicecomes lib. 3.
de antiquis Miſſæ Ritibus cap. 29. ubi, poſt-
quam produxit ea verba & libro Pontificali,
ait: Ex Auctoris ergo ſententia Deufdedit Pa-
pa duplicis Miſſæ Auctor fuit. Proditutn eſt
in vitis Patrum, fuiſſe aliquem, qui Sacer-
dotio initiatus, primâ celebrataà Miſsâ,
am

lumd.
dinen
llede
0.Th

l art.
Poann
lt,
cium
le cuj
ges
14. nl
lie N
Gr

(le

Hellon
ſame
inle
ſle
e M
narn
00 )
1 E
Ohr.
voce
ſano
no
fcet
Al
unnn

Huen
hpurn,
Svtronn
Dlols
Eceren
reren
ellgn
ei
um l
No
e ui
Rdam
vepen
u ett
Marte
0 1
Nto bo
Ct
ialenk
unnNe
Ate
ſln

gung
lukt
N
Dhin⸗
N
1

4

n

9

De Sacrifcio Miſſæ. 23
lam deinde voluit amplius celebrare; quem-
dam etiam Sacerdotem creatum nunquam fe-
ciſſe Sacrificium, juxta id quod habetur apud
D. Thomam in 4. ſentent. Diſt 13. Quræſt.
1. art. 2. quæſt. I. Ex S. Epiphanii epiſtolà ad
Joannem Hieroſolymitanum nonnemo conji-
eit, S. Hieronymum Presbyterum Sacrifi-
cium nunquam obtuliſſe. Ac ne id peculia-
re cujuspiam inſtitutum videatur eſſe, Gui-
gues quintus Carthuſianorum Generalis cap.
14. num. 5§. ſuorum Statutorum ait: Karè
bie Miſſa canitur; quoniam præcipus ſtudium
& propoſitum noſtrum eſt ſalentio & ſolitudini
Cellæ vacare. Sanctus Antelmnus Epiſcopus
Bellovacenſis ad eam aſſumptus fuit Eccle-
ſiam ex Ordine Carthuſianorum; & in ejus
vita legitur, creatum Epiſcopum non remni-
ſiſſe, ſed auxiſſe auſteritatem, & ferè quoti-
die Miſſam celebrare conſueviſſe, quod an-
tea cum Carthuſianus eſſet, non faciebat;
nam in eo Ordine tum nonniſi die Domini-
CO Miſia celebrabatur, ùt notat etiam Fleu-
ry Hiſtor. Eccleſiaſt. tom. 15. lib. 63, ad ann.
Chr. 1168. num. 14 pag. 398. Quodſi quis
vocem cantare, quæ in veteribus eſt Carthu-

ſianorum Statutis, ita interpretari velit, ut

non Miſſam privatam, ſed ſolemnem ſigni⸗
ſicet, is falli ſe ſciat. Nam Mabillonus Præfar.
ad ſæcul. 2. Ord. S. Benedicti Obfervat. I.
nmum. 36, apertè demonſtrat, juxta eorum
B 4 tem-

24 Sectio III.

temporum idiotiſinum Miſſam cantare idem
eſſe ac recitare. Satis celebris eſt S. Franci-
ſci Aſſiſiatis Epiſtola, ſeu Teſtamentum, in
quo per modum conſilii Fratribus ſuis injun-
git, ut nonniſi unica Miſſa quotidie in Con-
ventibus celebretur, licèt in iis plures eſſent
Sacerdotes, quibus ſatis eſſe debet, ſi Miſſæ
interſint; hanc enim eſſe Eccleſiæ Romanæ
conſuetudinem: Moneo præterea & exbortor
in Domino, ut in locis, in quibus morantur
Pratres, una tantum Miſſa celebretur in die
ſecundum formam S. Komanæ Eccleſiæ. Si ve-
vò in loco plures fuerint Sacerdotes, ſit per
amorem charitatis alter contentus auditd cele-
bratione Sacerdotis alterius; ad quam Epiſto-
lam notat Fleury tom. 16. Hiſt. Eccl. lib. 79.
ad ann. Chr. 1226. num. 26. id S. Franciſcum
juſſiſſe in majorem Miſſæ venerationem,
quod etiam conſideravit Alexander de Ales
in Epiſt. ad Jacobum Scotiæ Regem apud
Eſpencæum de Miſſa privata & publica. De-
nique etiam nunc in Eccleſiis Græcorum non-
niſi unica per diem Miſſa celebratur, ùt vi⸗
dere eſt apud Thiers tom. I. de ſuperſtitione
cap. 7. pag 96. quod etiam confirmat Joan-
nes Georginyts in libello de Ritibus Græco-
rum, ubi hæc ſcribit: In magno numero Sa-
cerqotum nonniſi unus in eadem Eccleſta Sacra
Miſſarum obit. Keliqui ſe pro Miniſtris ge-
vunt. Non abſimilis eſt Maronitarum cr.
pan-

Allit
dier

dum

N

4
ſaſtie
Jee
facte
(ſpor.
dus
dit,
Tim
ſum
Apon
allen
6 6
Lur

tere r
8lrens
endon,1
ſusint⸗
gein
Ureelel
M
e Rone
at
orann
ir4
1. r
in
Hyit
lbe
eſon
ioen
ll

De Sacrificio Miſſe. 25

pPlina, r teſtatur Dandinus Societatis Jeſu
Presbyter in ſuo ad Libanum Montem itine-
re. Cüúmque multa de Græcis Ritibus ad
Abiſſinos permanaverint, noſtrates Euro-
Pæi, qui in eas regiones pervenerunt, unam
tantùm per diem compererunt apud illam na-
tionem celebrari Miſſam, ùt videre eſt apud
Cardinalem de Lugo de Sacram. Euchar.
Diſput. 20. ſect. I. num. 12. Sigismundus Li-
ber de Rebus Moſcovit. hæc ſeribit: In ſin-
gulis autem templis unicum eſt Altare, & in
dies ſengulos unicum quoque Sacrificium facien-
dum putant.

Reſpondetur ad ea teſtimoniag, & vindicatur
Ffrequens celebratio.

Atque hæc omnia ſunt, quæ ex Eccle-
ſiaſtica Hiſtoria licuit depromere ad hanc
quæſtionem pertinentia. Sed ſua cuique vel
facto vel auctoritati præſto eſt appoſita re-
ſponſio. Vicecomes Tractatu de Miſſæ Riti-
bus lib. I. cap. 1I. & ſeq. eruditiſſimè oſten-
dit, Apoſtolos, eôsque qui Apoſtolis pro-
ximè ſucceſſerunt, toto terrarum Orbe Miſ-
ſam celebraſſe. Walfridus ex binis Actorum
Apoſtolicorum locis, quorum alter, Erant
autem perſeverantes in doctrina Apeſtolorum,
e communicatione fratctionis panis; alter,
Quotidie quoque perdurantes unanimiter in
B 5 Tem.-

26 —Sectio III.

Templo, & frangentes circa domos panem
ſumehant cibum cum exultatione, infert Apo-
ſtolos quotidie Miſſam celebraſſe. In Actis
S. Andreæ, quæ ſincera eſſe exiſtimant Ba-
ronmius & Natalis Alexander, ſaltem nihil non
verum continere fatetur Tiüllemontius, Bea-
tus ille Apoſtolus ad Proconſulem, à quo
ad inania ſimulacra adoranda compellebatur,
Ego, inquit, Ominipotenti Deo, gui unus
verus eſt, immolo quptidie non taurorum car-
nem, wec bireorum ſanguinem, ſed immacu-
latum Agnum in Altari, cuzus carnem poſtea-
quam omnis populus credentium manducaverit,
Agnus, qui ſacriſicatus eſt, integer perſeve-
yu vivus. Conſonant cum his monumenta
primorum Eccleſiæ ſæculorum, quibus oſten-
ditur quotidiana Miſſæ celebratio. S. Cy-
rianus Epiſt. 54. ad Cornelium ita ſcribit:
piſcopatus noſtri bonor grandis & gloria
patem dediſſe Martyribus, ur Sacerdotes, qui
Sarrificia Dei quotidie celebramus, Hoſtias
Deo ey victimas præparemus. Et Amphilo-
chius Baſilium magnum teſtatur in ejus vita
quotidie Miſſam celebraſſe; idem ait Baro-
nius de S. Ambroſio. Et Innocentius I.
Epiſt. I. ad Exuperium Epiſcopum Tholoſa-
num probat, pudicitiam à Sacerdotibus cu-
ſtodiendam, quèd nullus dies illuceſcat, quo
nôn offerant Sacrificium. Ac iisdem illis
temporibus , Cùm Presbyteri vel nonniſi per-
* mit-

Mun
ſin
ehin

GAld
unan.
itmue
Mnn
NNed
ken⸗
60

Uaſth

De Sacrificio Miſſe. 27
mittente Epiſcopo Miſſam celebrabant, vel

cum eo celebrabant, vel denique non cele-

brabant, ſed ab ejus manibus Kuchariſtiam
accipiebant, narrat S. Gregorius lib. 4. Dia-
logorum cap. 56. S. Caſſium Narnienſem
Epiſcopum quotidie magna cum devotione
Miſſam ceelebràſſe. Vir vitæ V'enerabilis Gaſ-

ſus Marnienſis Epiſcopus, quotidie offerre

conſueverat Deo Sacrificium, ſeque in lacry-
is inter ipſa ſacrificiorum arcana mactabat.
Pe S. Goar Anachoreta, & S. Geremaro
Abbate proditum eſt, Miſſam quotidie eos
celebraſſe. Et Beda in Hiſtoria Abba-
tum ſui monaſterii loquens de itinere, quo
Ceolfridus A bbas profectus eſt Romam, ſcri-
bit: Ex die, quo de Monaſterio profectus abiit,
uſque ad diem quo defunétus eſt, quotidie Miſſd
cantatd ſalutaris Heſtiæ Deo munus offerebat.
Quod affertur ex libro Pontificali de Pontifi-
ce Deuſdedit, omnino evertitur ex eo, quèd
compertum habeamus, S. Leonem Magnum
providifſe, ur multiplicarentur Miſſæ, & po-
puli necefſitati ſatisfieret, ùt videre eſt in
Can. Neceſſe de Conſecrat. Diſt. I. idque
bene advertit Vignolus in Noris ad Librum
Pontificalem in vita illius Pontificis. Exem-
pla verò eorum, qui Sacerdotio initiati vel
nunquam, vel ſemel tantùm totà vità Miſ-
ſam celebrârunt, nihil habent momenti: ea
enim & ſingulari quodam Dei inſtinctu tra-
Xeré

Sectio III.

cêre originem, nec propterea poſſunt gene-
ralem ſtatuere regulam, ùt advertit Duran-
dus Diſt. 13. Quæſt. 2. num. 2. cum quo
conſentit Victoria Quæſt. 94. de Euchariſtia.
De B. Hieronymo nihil aliud ex Epiſtola S.
Epiphanii ad Joannem Hieroſolymitanum
evincitur, quàm noluiſſe S. Doëtorem in
Monaſterio Bethlehemitico Miſſam celebra-
re, ne in ipſius Joannis offenſionem incur-
reret, à quo non erat Sacerdotio initiatus,
quique Monaſterium illud ſuæ jurisdiétioni
ſubditum eſſe contendebat. Sanctum verò
Hieronymum nunquam Miſſam celebraſſe
vel tribus illis annis cùm fuit Romæ, vel
cùm Romdâ ſe Conſtantinopolim contulit,
ut à S. Gregorio Nazianzeno ſacras per-
diſceret literas, vel cùm varias regiones
peragravit, ut Hebraicæ, Chaldaicæ, &
Syriacæ linguæ notitiam ſibi compararet, vel
denique cùm in eremo quatuor eſt annos
commoratus pænitentiam agens, non vide-
tur affirmari poſſe; ùt oſtendit Tournely
tom. 2. de Sacram. Euchariſtiæ edit. Pariſien.
anni 1729. pag. 383. Qudèdſi qua repe-
riantur proborum hominum exempla, qui
rarò Sacrificium fecerint, opponenda illis
ſunt innumera prope cæterorum exempla,
qui Sanctitate clari, nunquam niſi in morbum
impliciti Miſſam celebrare omiſerunt, ut VI-

dere eſt in noſtro de Canoniz. Sanctor. I. 26,
ve-

ℳ d

Er
conl⸗
Alis
6
Peine
ſet re
1u be

Alex

tutun
in e
ingvi
huit
atu
ohee,
lere
ne a

die

dom
1t 0
tern
her
tion
Pag.
dit
bee
no⸗
ilem
t,
le
Mone

—

longen
n Durr
Cun
chnite
Lplrd
Fhnton
Ctoren!
n en
iten.
nſtnn
Glckion
n el
lr
, N
Cul
1s Ke⸗
leponn
dice
Gteit

De Sacrificio Miſſæ. 29

E veteri Carthuſianorum conſuetudine nihil
conſequitur, utpote quæ eorum ſolnudini,
aliisque ſingularibus circumſtantiis erat inni-
Xaà, quæ tamen etiam juxta eorum Ordinis
principia non erat ejusmodi, ut non potuiſ-
ſet remitti; quod luculenter apparet ex alla-
ta Petri Bleſenſis epiſtola; qui poſtquam
Alexandrum Monaclurn reprehendit Inſti-
tutum & ordinem deſerere cogitantem, quèòd
in eo non liceret quotidie celebrare, Hoc,
inquit, in Ordine Carthbuſienſi cauſaris & ar-
guis, quòd ſengulis diebus Miſſas non faciunt,
atque bujus KReligionis ſeu potius ſuperſtitionis
obtentu iuum machinaris egreſſum. Tuæ li-
teræ faciunt te inſanum. Eumque hortatur,
ne abeat; illi enim eſſe indultum, ut quorti-
die Miſſam celebrare poſſit: Tamen ue in
dome tua ſieres ſcandali generalis occaſio,
ut obſtrueretur os loquentium iniqua, tibi fra-
terna charitas ſengulis diebus offerre hoftiam
Jpeciali devotione indulſit; de qua diſpenſa-
tione ita ſeribit Lupus tom. 4. primæ edit.
pag. 321. Cartbuſianus Ordo ſemper ignora-
vit Monaſtici rigoris diſpenſationes. Quare
bæc Fratri Alexandrofatcta gratia demonſtrat,
uotidianam celebrationem ſuiſſe tune favora-
lilen. Quod ad S. Franciſci epiſtolam atti-
net, Wadingus exiſtimat, ibi de Miſſa pub-
lica ſeů Conventuali, non de privata, ſer-
monem haberi. Quidam putant, S. Fran-
*. ciſaum

30 .Sectio III.

ciſcum non de omnibus anni diebus loqui,
ſed de Feria 5. in Cœna Domini. Nonnulii
etiam epiſtolam tamquam ſpuriam rejiciunt.
Vicecomes de Antiquis Miſſæ Ritibus lib. 3.
cap. 29. Putat, in multis Diœceſibus ante
§. Franciici ætatem plures quotidie Miſ-
ſas celebrari conſueviſſe; ſed ætate S. Fran-
ciſei in templis Regularium morem fuiſſe
unam tantummodò Miſſam celebrandi; id-
circo S. Franciſcum Fratribus ſuis inculcàſſe,
ut unica tantàm Miſſa ſingulis diebus cele-
braretur. Alii ſic eam epiſtolam interpre-
tantur, ut cùm Seraphicus Pater Sacerdotio
nunquam voluerit propter humilitatem ſuam
initiari, opportunum exiſtimaverit non qui-
dem jubere, ſed cohortari Fratres ſuos, ut
unica tantum Miſſa ſingulis diebus eſſent con-
tenti, cui cæteri Sacerdotes adeſſent, idque
tantum humilitatis gratia; ſingularem verò
ejus opinionem cum communi univerſalis Ec-
cleſiæ conſenſu non poſſe conferri, quæ adeo
ad quotidianam & quàm frequentiſſimam
Midſæ celebrationem propenſa eſt. Vide
Sylvium in 3. Par. Quæſt. 83. art. . & Card.
Bonam Rerum Liturgicar. I. I. cap. 14. nurn-
6. Et quia in ea Epiſtola habentur illa: Una
tantum Miſſa celebretur in die ſecundum for-
mam Romanæ Eceleſiæ, ex quibus verbis poſ-
ſet quispiam conjicere, nonniſi unicam Ro-

mæ Miſſam celebrari conſueviſſe, cui cæteri
7 Sacer⸗

Sacer
Edit.
Unican

mao
fille;

Alus
Penur
um 0

Clterm

a
Card.

iuit,
un

tetur
ſeum
WMr
es
Ven
luh
ider
man
ſed .
e
Xec
beant
beant
cireo
N
dert,

bu ban
Nonn
nnenn
ſbobld
Abb
icke N
rdlr
en i
dh
eukele
di ce⸗
enhe⸗
recon
tenſun
Nol ⸗
ics, N
leman
N) N
Ferela-

De Sacrificio Miſſæ. 31

Sacerdotes adeſſent, obſervat Lupus tom. 4.
Edit. primæ pag. 318. in Pontificio Sacello
unicam tautùm, in aliis verò Romæ Baſilicis
magnam Miſſarum copiam celebrari conſue-
viſſe; tum quia ad Pontificium Sacellum Po-
pulus non conveniebat; tum etiam quia ſæ-
penumero in eo Sacello aderant Epiſcopo-
rum Græcorum aliqui, cum quibus in eo
ſaltem loco æquum eſſe exiſtimabarur ut uni-
tas appareret. Sed concinnior eſſe videtur
Card. Bonæ loc. cit. reſponſio, qui primdò ſta⸗-
tuit, nunquam Romæ fuiſſe conſuerudinem,
ut una tantùm Miſſa ſingulis diebus celebra-
retur, ideéôque incredibile eſſe, S. Franci-
ſeum aut neſeium fuiſſe Romanæ diſciplinæ,
aut mentiri voluiſſe; itaque ait, illum Fra-
tres ſuos cohortatum eſſe ut unicam in Con-
ventibus Miſſam ſingulis diebus, eamque ſe-
cundum ſormam Romanæ Eccleſiæ celebrarent,
id eſt juxta Romanum Ritum, ut forma Ro-
manæ Eccleſiæ non ad ſingularem Miſſam,
ſed ad Romanum Ritum referatur. Deni-
que de Eccleſiæ Græcæ Ritu patet, illum
ex eo ortum, quod Sacerdotes uxores ha-
beant, à quibus cùm multo antè tempore de-
beant ſecubare, quàm Miſſam celebrent, id-
cireo non poſſunt quotidie ſacrificare; & ſa-
nè qui Sacerdotes Græci uxorem non ha-
bent, ùt Monachi, quibus non licet uxo-
res ducere, quotidie Miſſam celebrant,
At

32 Sectio III.

àt advertit Lupus loc. cit. pag. 319. Boc-
quillor Tractatu hiſtorico de Sacra Litur-
gia lib. 2. cap. 7. Pag. 396. & ſeq. affert
vetera aliquot monumenta, quibus anti-
quam Monachorum diſciplinam probat non
celebrandi quotidie Miſſam. Fatetur non
defuiſſe, qui quotidie celebrarent ex devo-
tione: Fuiſſe tamen, & nunc etiam eſſe, qui
quotidie eleemoſynæ gratià Miſſam celebrent.
Verum id nihil repugnat iis, quæ diximus:
ſemper enim veriſſimum eſt, magis conſen-
taneam eſſe Jeſu Chriſti & Eccleſiæ ſenſui
quotidianam Miſſæ celebrationem, modèò
cum iis, quibus æquum eſt, diſpoſitionibus
celebretur, quod bene advertit etiam Gran-
colas in Veteri Sacramentario Eccleſiæ Par. I.

Pag. 671.

Quibus diebus teneatur Parochus celebrare.

Hactenus demonſtravimus, cum Eccle-
ſiæ ſenſu magis convenire quotidianam &
quàm frequentiſſimam Miſſæ celebrationem;
nunc verò ad alteram propoſiti noſtri par-
tem accedimus pertractandam, quibus ſeili⸗
cet diebus teneatur- Parochus celebrare.

N

toul
em
Cechi
eer⸗
Mun,

Dei.

Pulo
lhrat

19,
Lin
og .

tobern

leur
eC
ele, 1
Eſebet
irin
Collen
e li
1 o
ſtonde
Ct
ePu.

17

De Sacrificio Miſſæ. 39

☛

Tridentinæ Synodi verba, quæ buc reſpicere
videntur.

Qui arbitrantur, Fideles in ſua quemque
Parochia diebus Dominicis aliisque Feſtis die-
bus adeſſe debere Miſſæ, facilè poſſunt evin-
cere Parochum illis diebus ad Miſſæ celebra-
tionem obligari, aut legitimè impeditum per
alium Sacerdotem curare debere, ut Miſſa
celebretur. Idem perquàm facile itidem iis
erit, qui putant, Parochum reneri Miſſam
diebus Feſtis & præcepto celebrare pro Po-
pPulo. Nos ab hac ſecunda quæſtione, quam
inferiùs tractabimus, nunc abſtinere volu-
mus. Quod attinet ad primam, ità monet
S. Tridentina Synodus ſeſſ. 22. in Decreto
de Olſervandis & evitandis in Celebratione
Miſſæ: Moneant (Ordinarii) etiam eumdem
topulum, ut frequenter ad ſuas Parochias ſal-
Zem diebus Dominicis & majoribus Feſtis ac-
cedant. Et cap. 4. ſeſſ. 24. de Reformat. Mo-
nedtque Epiſcopus populum diligenter, teneri
unumquemque Parochiæ ſuæ intereſſe, ubi com-
mode ꝛd feri poteſt, ad audiendum verbum
Dei. Verbum verèò divinum declarari po-
pulo vult ab ipſo Parocho inter Miſſarum ce-
lebrationem, ùt videre eſt cap. 8. ſeſſ. 22. &
cap. 8. ſeſſ. 24. de Reformatione. n

c Per-

*

24 Seézio III.

Parochus tenesur feſtis diebus celebrare Miſ⸗
ſam, quia populus tenetur eam audire.

Admonitio facienda populo, ut in Do-
minicis Feſtisque majoribus ad ſuam quis-
que Parochiam accedat, & ubi commodè
Eate; ſciat ſe teneri ad audiendum verbum
ei, à Parocho inter Miſſarum Celebratio-
nem exponendum, certè evincit, Parochum
obligari ad Miſſam celebrandam in Domini-
cis aliisque Feſtis diebus. Id tamen nunc
rætermittentes dicimus, in quibusdam
Piœceſibus Parochos Synodalibus Decretis
obligari ad tres Miſſas in ſingulis hebdoma-
dis celebrandas, ùt videre eit in 1. Provin-
ciali Concilio Mediolanenſi S. Caroli Borro-
mei: Curatis verò ut præterea ter in beldo-
mada, aut eò etiam ſæpius, qus vel loci con-
ſuetudo, vel neceſſtas crebriorem divini Sacri-
Feii uſum poſtulabit. Generatim Parochi,
etiamli ponere velimus, eos non teneri ad
offerendum & ſacrificandum pro Populo
diebus feſtis ex præcepto, tamen his diebus
tenentur Miſſam celebrare, vel ſi legitim&
ſint impediti, munus hoc alteri Sacerdoti
committere, ùt docet Sylvius in 3. Par. D.
Thomæ Quæſt 83. art. I. Quæſt. 17. Tene-
tur quidem omnibus PFeſtis Dominicis, aë
pro locorum conſuetudine etiam uigusatn
S 8 aliis

—
lir
NIe.
it Pa
1d o
yßr
dect
zur
Par
orit
G!
jure
Pare
cor
iplo
redt
Abim
P 0;
eol
n
ſeme
lßita
menta

undz

pee

te N
nhr.

r
un
CNE
petdun
Pebrtk
ochin
ommiet
ectes
MℳNt.
Ptorin⸗
Dorto⸗
11 t⸗
oei
int
Uun,

alus diebus Miſſam iv Eccleſta Parochiali fa-
eere. Sed aliud eſt teneri ad eum dicendam;
ut Parochiani poſint illam audire, aliud vero
ad offerendum particuluriter pro ipfix. Si vel
infirmitate, vel alid udpiam juſtä cauſd im:
pediatur à celebrando, certum eſt, quòd tene-
zur providere, ut per alium celebretur, itd ut
Parochiani poſpznt Miſſam audire. Id enim
oritur ex Parochianorum obligatione audien-
di Miſſam diebus Feſtis ex præcepto, & ex
jure quod habent illius audiendæ in templo
Parochiali, & ex ea etiam convenientia, quam
commendat Tridentina Synodus, ur in eo
ipſo diebus feſtis audiant,; quemadmodum
rectè arguit Sotus in 4. ſentent. Diſt. 13.
Quæſt. 2. art. 2. Parochi, Jul Curam habent
cuimarum, Jſacrum facere tenentur, quoties
Populus audire obligatur. Nam iniqua eſſert
conditio éjus, qui audire cogeretur ubi nomo
dicere perſtringtiur. Quoq & in aliorum Sa-
Pràmentorum adminiſtratione eamdem vetinet
veitatem. Tenentur enim Parochi Sacra-
menta adminiſtrare, quæ populus tenetur Ju-
ſcipere. Quare ſaltem diebus feſtis eãdem obli-
gatione perſtringuntur, niſi legitims fuerim
impedliti.

CS Tianm

36 Sectio III.

Etiam aliis diebus prater feſtos poteſt contin-
ere ut Parochus teneatur celebrare. In Ca-
thedralibus & Collegiatis Canonici tenentur
cantare Miſſam Conventualem atque adeo etiam
duas, ſi Rubrica duas Conventuales præ-
ſeribat.

Plures quoque alii caſus poſſunt contin-
gere, quibus Parochi obligentur etiam aliis
diebus, qui feſti non ſint, Miſſam celebrare;
puta ſi cui opus eſſet infirmo Viaticum mini-
ſtrare, nec Sacramenti eſſet copia. Quod
attinet ad Canonicos aliôsque Sacerdotes Ca-
thedralibus ſen Collegiatis Eccleſiis addictos,
eorûmque obligationem cantandi Miſſam,
item ad eos qui Beneficium ſe Capellaniam
habent cum onere Miſſæ quotidie celebran-
dæ, apertiſſimæ ſunt Canonum ſanctiones.
Honorius III. in cap. Cum Creatura de Cele-
brat. Miſſar. juſſit quotidie cantari Miſſam
onventualem: Mandamus, quatenus in vos
nullum torporem negligentiæ obrepere permitta-

tis, quominus & pro anniverſariis Defunctorumt,
&bpro feſto, vel feria, ſecundum temporum con-

—

ruentinm, Miſſarum ſolemnin conventualiter
celebretis Videatur Clericatus deciſ. 38. de Sa-
crific. Miſſæ n. 11. & ſeq. ubi loquitur de obli-
gatione, quam habent juxta Rubricas Cano-
nici Cathedralium, & Collegiatarum Decle
7 8 arum

. 2 . .

ſarum
qua
ſeribi
u

hnen

des

.
prej
logi⸗
por/
lun
illiu
etion/
Vie
read
Oſtene
lüm
di
Krde
1.
in (
tis E
non
legi⸗
glr
mine
Pror⸗
neyt.
Tt
rii

oont⸗
lN
ſelene
Ain
lutne

C
A
drare,
n.
N
rl
M
ln
Aladan
rhr
lins
te
W
ur

De Sacrificio Miſæ. 97
fiarum cantandi Miſſam Conventualem, &
aliquando etiam duas, quemadmodum præ-
ſeribit Rubrica Miſſalis Par. I. tit. 3, num. I.
Quapropter in Synodo Provinciali Medio-
lanenſi ſub S. Carolo Borromeo, quam Se-
des Apoſtolica approbavit, ità ſtatuitur:
Quibus diebus ex M' ſalis Komani Kubricarum
præſeripto in Eccleſiis Cathedralibus & Col-
legiatis duas Miſas Conventuales celebrare
oportet, eæ ambæ cantentur. Quod ſe Capitu-
lum præſtare omiſerit, neglexerizve, non ſolam
illius diei, in quo buic muneri defuerit, verùm
etiam alterius diei diſtrilutionibus mulétetur.
Videndus etiam Meratus in egregio ejus Ope-
re ad Gavantum par. 2. t. I. p. 783. ubi abunde
oſtendit, ſtrictè obligari Canonicos Cathedra-
lium & Collegiatarum Eccleſiarum ad cantan-
das duas Miſſas Conventuales, quando præ-
ſcribitur à Rubrica. Clemens V. in ſua Clement.
1. de Celebrat. Miſſar. ſtatuit, ut quotidie
in Cathedralibus, Regularibus, & Collegia-
tis Eccleſis Horæ Canonicærecitentur: Nec-
non ut in Cathedralibus, Kegularibut, &o Col-
legiatis Eccleſiis devotè pſallutur. Et Quam-
quam Miſſa ſub Horarum Canonicarum no-
mine non continetur per textum in cap.
Prethyter de Celebrat. Miſſ. Septenarius nu-
merus à nobis impletur, ſi Matutini, Primæ;
Tertiæ, Sextæ, Nonæ, Veſperæ, & Comple-
sorii tempore uoſtræ ſervitutis officia perſolva-
C 3 miue?

38 Seoecbsio TII.

mus: tamen ſub divini officii nomine conti⸗
netur, ùt probat textus in Can. De iit
Diſt. 12. Cætera offcia publica, id eſt Veſ-
perat, Matutinum, ſive Miſſam aliter qudm
in principali Eccleſia celebrare non liceat; at-
que inde illud manet, quèd cùm in Cathe-
dralibus & CGollegiatis Eccleſiis obligatio ſit
divini ofhicii quotidie celebrandi, non modèò
Cathedrales, ſed etiam Collegiatæ ad Milſ-
ſam Conventualem quotidie celebrandam
obligentur. (anonici Cathedrolium & Col-
legiatarum accipiunt fructus ſuorum Canonica-
zuum ſub onere inſerviendi Eccleſiæ in cele-
bratione divinorum ofciorum, quæ celebratio
non importat ſolum Horas Canonicas, ſed
etiam Miſſam Conventualem tamquam præci
puam partem: verba ſunt Merati Par. 2. tom.
I1. ad Gavantum pag. 796. num. 30. Diximus
de obligatione eelebrandi; nam de onere
etenck inferiùs ſermonem habebimus.

Deeretalis Alexandri III.

Alexander III. rogatus ut inſtitutionem
Beneficii approbaret, in qua inſtitutor onus
impoſuerat Sacerdoti quotidie inſerviendi
Eccleſiæ, niſi impediret infirmitas, & cele-
brandi Miflam ſingulis diebus, ità reſpon-
dit: quam gqutdem inſtitutionem eatenus confir-
momus, ut pradittus Sacerdos, niß infrmi-

tate

—
ℳ.1

e
64

ui,

leleb
ſwe
ſian

San

li

Aſii
deei
,
nentt
Ment
rare
brer⸗
cele
terd
trant
mad
nege
no
cife
de

—

lne coni
d Des
ier eer
ein,t
a
Domn,
VoNN
A D.
Pranden
160
(natie
1N
M
9
Iſtit
NWE
Dum
ſe O
nbs

De Sarrificio Miſæc. 39

tate corporis fuerit impeditus, aſzduès debeert
ohſequium ſuum impendere Eceleſiæ memoratæ,
& quantâ frequentins poteſt ſalvd boneſtate
Jud ,„ debitâ devotione, Meſſarum ſolemnia
celebrare, nec ſibi liceat boc illi ſubtrabere
ſeve cauſd voluhtatis, ſive ſe ad aliam Eecle-
ſiam transferendo.

Sacerdos qui tenetur per ſe ipſum celebrave,
Juſta ex cauſa poteſt interdum omittere Miſſæ
calebrtione; an verò debeat per alium
fupplere, ſub judice lis eſt.

Ex hac Deeretali vulgè Auétores docent,
diſtinguendum inter Sacerdotes, qui ob Be-
neficium vel Capellaniam tenentur quotidie
per ſe ipſos, & eos, qui non per ſe ipſof te-
nentur celebrare. Ac de his, qui non te-
nentur per ſe ipſos celebrare communis opi-
nio eſt, ſi ipſi non poſſint, ees debere eu-
rare, ut per alium Sacerdotem Miſſa cele-
bretur: Eos verò, qui tenentur per ſe ipſos
celebrare, putant ex legitima cauſa poſſe in-
terdum Miſſam omittere. Nonvuulli arbi-
trantur, Sacerdotem poſſe ſemel in hebdo-
mada Sacrificium omittere; ſed ſunt id qui
negent; quia cum accipiat quotidianam elee-
moſynam, bis & quinquagies per annum Sa-
crificium omitteret. Sunt qui putant, poſſe
Sacerdotem non celebrare, ſed Onus illi eſſe
C4 ſup-

4⁰ Sestio III.

ſupplendi per alium; & ſunt qui eum libe-
rant etiam ab hoc onere. Nos verèò rebus
judicatis innixi dicimus, eos Sacerdotes, qui
habent onus celebrandi per ſe ipſos, poſſe
interdum omittere celebrationem Miſſæ, ſi
legitima intervenerit cauſa, neque tamen eo
die, quo omittunt ſacrificium facere pro in-
ſtitutore, Miſſam pro alio celebrare poſſe,
multõque minùs eleemoſynam accipere: quæ-
ſtionem autem illam, an omittens celebrare
debeat ſupplere per alium, ſub Judice relin-
quimus. Afferendis huc Doctorum aucto-
ritatibus abſtinebimus: ſatis enim fuerit Re-
ſolutionem Sacræ Congregationis Concilii
adducere die 18. Septembris 1683. ſuper ali-
quot Dubiis ab Epiſcopo Collenſi propoſi-
tis, quibus diu multumque diſcuſſis, prodiit
Decretum utt infra.

Decretum ea de re S. Congregationis Coneilii⸗

Propoſita Dubia ſunt: Modernus Epiſco=
dus Collen. Diæceſim viſitando comperit, non
Iſine maximo conſcientiarum periculo plures ir-
repſiſſe abuſus in adimplendo mentem eorum,
qui Miſſas celebrari mandärunt. Ad eos ergo
follendos diſcutiendum ac veſolvendum videtur.
Primò an Sacerdotes obligati ratione Bene-
Feii, Capelleniæ, legati, aut ſtipendii cele-
brare quotidie Miſſam per ſe ipſos, poſſint ali-
. 4 udtte

noi
e
ati⸗

u
Fun
iut.

4
Acile
luri,
.
lehran

telebr
lebre

.
gud,
4
4
₰ℳ
4.
4.

— — De Saerifcio Miſſe. 4
ianh gquando d celebratione vacare; & quatenus af-
dun rmartivè!

“ Secundò, quando &σ quoties d dicta cele-
.

Me Sratione vacare poſſint?
iman Tertiò, An diebus licitæ vacationis poſ-
n ſint pro ſe ipſis, vel aliis, præterquam pro
Pundatoribus celebrare, & juatenus affrma-
ere tive?
lhm Quartò, an pro aliis celebrando poſſnt ſti-
enir pendium pro bujuſmodi celebratione recipere?
nuud. Quintò, an illis diebus, quibus licitè vacans
ih. 4 celebratione, teneantur Miſſam ab aliis cele.
du brari factere juxta intentionem Fundatorum?
her Serxt4, An Sacerdotes at ſupra obligati ce-
4 lebrare Miſſam quotidie, alsque zamen oner?
celebrandi per ſe ipſos, poſſut aliquando à ce-
lebratione vacare“
Cnd Ad ſuperiora Dubia ita reſponſum eſt:

Auul primum aſfirmativè, concurrente ali-
,* gud legitim causd.

Ad Secundum, at ad proximum.
. Ad Tertium, negativè.
n Ad Quartum, negativ.
nee Ad Quintum, Siſlii reſolutionem.
r Ad Ssextum negativ.
Mbene⸗
Micde

G c Lui-

42. Stio III.

Quibus diebus Sacerdotibus non licet Miſſam
P celebrare.

Reliquum eſt de diebus dicere, quibus non
poſſunt Sacerdotes privatas Miſſas celebrare;
hi ſunt Feria 5. in Cœna Domini, & quæ
eam conſequitur Feria 6. & Sabbathum; qui-
bus nonniſi ſolemnem Miſſam Conventua-
lem celebrare licet; de qua in Prima parte
diſſeruimus, cùm de Sacris ageremus Cære-
moniis, quæ per eos dies ab Eccleſia per-
aguntur. Statuitur in Can. Viſum de Con-
rat Diſt. I. generalis regula, ut Miſſa
quotidie celebretur: Sicuz enim nulla dies ex-
&rpitur, qud non pro viventibus, & pro qui-
Zuslibet neceſſt tibus Dominum deprecemur;
iè nimirum nulla dies excipi debet, quin pro
animabus PFidelium preces Domino in Miſſarum
ſolemnibus fundantur. Et conſonat textus in

Can. Iteratur de Conſecrat. Diſt. 2. Luia

quotidie labimur, quotidie Chriſtus pro lali⸗
myſticè immolatur. Verum in Can. Sabbatho
de Conſecr. Diſt. 3. hæc habentur: U? Tra-
ditio Eccleſiæ babeat, iſto biduo Sacramenta
penitus non celebrari; ubi bene advertit Gloſ-
ſa, regulam generalem ſupra allatam reſtrin-
gi in his diebus.

Lui-

Cuide
iſon
dabba
Deen

len

Jubuu
Vecken
, A
D
ven
fmmpn
nC
ee
le
N
NdE
et
tece
4
lle
arten
,e

oe

ll
nut
enn
Ntklnir.

2☛—☛

De Suerificio Miſſe. 4

Quidam putant lieere Sacerdotibus privatas
Miſſas celebrare Feria 5. in Cæna Domini, &
Sabbatho Sanöéto, Sed id diſertè vetitum eſt
Decretig Apuſtolicis, etiamſi in eos dies inci-
dat Feſtum Annunt B. Mariæ.

Non deſunt graves Auctores, qui, Feriâ
G. in Paraſceve exceptàâ, cùm non conficitur

Sacramentum Euchariſtiæ, proptereàâ quòd

eo die Paſſo Domini recolitur, prout realiter
geſta eſt, ut ait D. Thomas 3. Par. Quæſt. 83.
art. 2. ad ſecundum, Miſſas privatas à Sacer-
dotibus celebrari poſſe arbitrantur etiam Fe-
ria 5. & Sabbatho, modè ſeçretò celebrent,
& ſine Populi concurſu, ne pufillis ſcanda-
lum creetur. Quin etiam Bellotte in Com-
mentariis ad Ritus Eccleſiæ Laudunenſis pag.
801. & ſequente fidenter docet, licere Fe-
rià 5. in Cœna Domini Sacerdetibus Milas
celebrare, dummodò eas abſolvant ante Miſ-
ſam ſolennem, cui adeſſe dehent; atque iti-
dem iis lieere in Sabbatho Sanéto Miflas ce-
Jebrare, dummodò Conventualis Miſſa ſit

Abſoluta. Ità Suarez cit. Sect, 2. poſt So-

tum, aliôsque plures. Rupertus Abbas lib. 6.

de Divinis Offic. cap. 2. quærit, quamobrem
Sacerdotes Ferid 6. Majoris Hebdomadeæ

non celebrent, docente Apoſtolo, gloriari

nos oportere in Cruce Domini neſ,tri Jeſn

Chri-

44 Sectio III.
Chriſti; & reſpondet, eumdem Paulum
Apoſtolum dicere, proprio EFilio ſuo Deum
non peperciſſe, ſed pro nobis omnibus illum
ezradidiſſe: quapropter in mœroris ſignum
Eccleſiam ſtatuiſſe, ne eo die Miſſa celebre-
tur. Non enim itàò gloriari delemus de gra-
tia tradentis, vel de charitate morientis, ut
non etiam doleamus, quòd tanto Domino mor-
tis cauſa fuimus. Siquidem non gaudere in-
gratitudinis, non dolere erudelitatis eſt. Ex-
ceptà Feriâ ſextà, putat Cardinalis de Lugo
de Sacram. Euchar. Diſput. 20. Sect. I. num.
14. de Miſſa celebranda Feria 5. & Sabbatho
nullam eſſe prohibitionem; ſi enim juxta
Micrologum cap 53. Miſſæ quondam prin-
cipio noctis Sabbathi Sancti poterant cele-
brari, cùm ſolennis Miſſa abſoluta efler;
nune cùm, anticipato tempore, ſolennis
Miſſa celebretur Sabbatho ab ipſo mane, v-
detur ſaltem poſt eam licere Miſſas privatas
celebrari. Verùm non intelligimus, quicd
cauſæ eſſe poſſit, cur Decretis non pareamus
Sacræ Congregationis Rituum Apoſtolicà au-
Qoritate confirmatis, quæ diſertiſſimè ve-
tant, ne quis diebus illis tribus privatas Mif-
ſas celebret. Vide Edictum noſtrum 18.
tom. 2. Meratus quoque legendus Par. 2.
tom. I. ad Gavantum, qui pag. 1041. pro-
fert Pontificia Decreta, quæ prohibent, ne
quis Miſſas privatas Feria 5. celebret, & ſi

V

——

conti
Anmun
dar
curare
leren
Prece
ſatiska
64
guis
batho
ſtivita⸗
Jahben
nuncia

Mn

glubute

Uotit,
umnea
fei⸗
tlonis
Pebr.
Ppr.
ratus
Ham 2

Hebd

ſit ea

Coln-

en Dad
ſo h
Uinkuri
Os ſen
Mtoeen
nd
onen
Minn
Nuni
66. 1
Eelun
I
6bn
ain ſte
Eun prn.
runt
in
e, Re
obmme)
lunn
00 M
ot.
KE⸗

De Serificio Miſſæ. 4 5½

contingat, ut Feſtivitas vel S. Joſephi, vel
Annunciationis B. Mariæ Virginis in illam in-
cidat Feriam, jubent locorum Ordinarios
curare, ut eo die quædam privatæ Miſſæ ce-
lebrentur ante Miſſam Conventualem, ut
præcepto audiendi Miſſam Fideles poſſint
ſatisfacere. Idem Auctor pag. 1186. num.
64. quædam refert Decreta, quæ vetant, ne
quis Sacerdos privatam Miſſam celebret Sab-
batho Sancto, etiamſi in eum diem cadat Fe-
ſtivitas Annunciationis Beatæ Virginis. In
Sabbatho Sancto etiamſ occurrat Feſtum An-
nunciationis B. Mariæ Virginis, celebratio
Miſarum privatarum omnino probibetur ian
quibuscunque Eccleſiis tam publicis, qudm pri-
vatis, non obſtante quäcunque conſuetudine, ſed
unica tantum Miſſa Conventualis und cum Of-
kſicio ejus diei celebretur. Verba ſunt Reſolu-
tionis S. Rituum Congregationis ſub die 11.

Febr., ab Alexandro g. ſub die II. Martii

approbatæ an. 1690. quam refert idem Me-
ratus loc. cit. Pag. 1404. Quod autem ad ve-
ram attinet diſciplinam non celebrandi Miſ-
ſas privatas Ferià 5. 6. & Sabbatho Majoris
Hebdomadæ, vide Thiers tom. I. de ſuper-
ſtit. cap. 5.

4ℳ tio II. ð

An juxta quæ nunc viget diſciplinam
poſſit plures in eodem die Sacerdos
Miſſas celebrare: An poſfit contin-
gere, ut Sacerdoti extra Eccleſias, &
publica vel privata Oratoria liceat Sa-
crificium facere: An id liceat ſine
Planeta, ſine ſacris indumentis, ſine
luminibus, ſine Miniſtro: An deni-
que in pollutis Eceleſiis.

Caſus praétieus pertinens adcelebrationem trium
Mißſarum in Nativitate Domini.

IX prima noſtri Operis Parte cùm de Na-
tivitate Chriſti Domini ageremus, dixi=
mus eo die Feſto juxta veterem diſciplinam,
quæ etiamnum viget toto Orbe Catholico,
ternas poſſe Sacerdotem Miſſas celebrare.
Nunc practicum quemdam caſum, qui ad
trium harum Miſſarum celebrationem atti-
net, proponemus.

Proponitur idem caſus ortus ex Pontificio In-
dulto celebrandi in privato Oratorio.

Solet Summus Pontifex Brevia expedire
Oratorii privati, quibus poteſtatem facit uni-
cam in eo Miſſam celebrandi ſingulis diebus;
exci⸗

exc
N
elt,n
Alia
grati
ede
ler
rioe
in
vertt
ſtiD
drari
re 2
li, e
Temmu

Py.

E
Neris
Cong
1724.
dam 1
Mus i

—

llͤpler
e Nent
Et ant
Ceſig,
nKerk
cen 4
b,
An

ſnenfir
n Ee N
ls, i
eion
Cathoh
Al
m,
cioont⸗

Neb
Nuk

i t⸗
Kt
oder
*

De Soerißcio Miſſæ. 645

excipit tamen quosdam dies, ac præſertim
Natalem Chriſti Domini, in quibus veritum
eſt, ne in privato Oratoôrio Mifſſa celebretur.
Alia etiam expedire ſolet Brevia, quibus in
gratiam eorum, qui morbo impliciti domo
pedem efferre non poſſunt, concedit pote-
ſtatem celebrandi Miſſam in privato Orato-
rio etiam diebus ſolennioribus, atque etiam
in Natali Domini Jeſu. Orta inde contro-
verſia eſt; num ternæ in die Nativitatis Chri-
ſti Domini Miſſæ in privato Oratorio cele-
brari poſſint, an verò unica tantum. Ea de
re actum eſt in Sacra Congregatione Conei⸗
lii, cum in ea nos Secretarii munere funge-
remur. G

Propoſtus in S. Congregatione Concilii.

Itaque opportunum noſtrique eſſe mu⸗
neris exiſtimavimus caſum referre in Folio
Congregationis habitæ die 2. Decembris an-
1724. ac typis impreſſum Sermonem quem-
dam noſtrum edere, quo rem totam ſtudui-
mus illuſtrare. DZ

Verba Brevis Apoſtolici.

Brevis fortnulam expendimus, quæ eſt
ejusmodi: Càm ſieut nobis nuper exponi feci-
Ii, alias zibi aſſerenti te nobilem exiſtere, au-
AQori-

43 — Sedklio III.

Etoritate Apoſtolicũ ſub certis modo Forma

tunc expreſſis indultum fuerit, ut in privatis
domorum tuæ babitationis Oratoriis &ρ. unam
Miſſam pro unoquoque die, Paſebatis tamen
KReſurrectionis, Pentecoſtes, Nativitatis Domi-
ni Cc. feſtis diebus exceptis, in tua ac fami-
liæ tuæ præſentia celebrari facere libers & li-
citè σ valeres . tu verò quibusdam
corporis infirmitatibus labores, propter quas
domo, etiam diebus ſuprd exceptis, Miſſam
audiendi cauſâ egredi non potes τ. Nos te
ſpecialibus volenies &. tibi &., ut duranti-
R. infermitatibus bujusmodi, prædictam uni.
cam Miſſam in privatis Oratoriis, ſupradi-
ctis etiam diebus, ut? ſupra, exceptuatis,
in illis propter corporis inſirmitatem domo Miſ-
ſam audiendi cauſ egredi non potes, t præ-
fertur, in tua ac unius perſonæ ſervitiit tuis
neceſſariæ duntaxat praæſentia celebrari facere
liberè & licite ol &c. tenore præſentium con-
cedimus & indulgemus,

Expenditur Breve. Rationes, cur in eo caſu
icere non videatur trium Miſſarum cele-
bratio in illo Oratorio.

In eo Sermone obſervavimus, Pontificem
favore infirmi exceptum illum diem Natalis

Domini cæteris diebus quodammodo coæ-
quare; ac proptereà quemadmodum diebus

illis

dunta

dum e
Mi
inprie
lex ce
die,

Brev
Tit et
perot,
ltaqu.
Nihil
Chriſ
tio cel
eigin
Derni
min.
mmiS
cui
ſi 8
dace
ſis ee
Ut c0
hrari⸗
Mora
Ulr. Pi
Is 10
mie P
Monnl

n
i nut
iGenn
uß r
itni
u tr

Prre4

gulen
r
1.
daru
llenr
n 7
Cun
ife⸗
fiti
fi ſu
piune

Gn

Mifenn
Nds
e
n
6

De Sabrifcio Miſſe. 49

illis licebat in privato Oratorio unam Miſſam
duntaxat celebrare, videbatur reſponden-
dum eſſe, itidem in Natali unam ſolummo-
dò Miſſam celebrari poſſe; præſertim eum
in priore Brevi facultatem conceſſerit Ponti-
fex celebrandi unam Miſſam pro unoquoque
die, exceptis diebus Paſchatis, Pentecoſtes,
& Nativitatis Domini; in poſteriori autem
Brevi propter infirmitatem poteſtatem fece-
rit etiam in illis diebus, ques in priori exce-
perat, celebrandi prædictam unicam M ſſam.
Itaque concludi poſſe videbatur, Pontiſicem
nihil aliud concedere, quàm ut in die Natali
Chriſti Domini una Miſſa in privato Orato-
rio celebrari poſſet. Eam etiam rationem
tetigimus, non alia de cauſa id à Pontifice
permiſſum, quàm ut in Natali Chriſti Do-
mini, aliisque diebus exceptis poſſet infir-
mus præcepto ſatisfacere Miſſam audiendi;
cui quidem præcepto ſatisfit etiam in Natali,

ſi una tantùm Miſſa audiatur. Neque enim

Sacerdos eo die præcepto tenetur ternas Miſ-
ſas celebrare, nec cæteri ternas Miſſas audire,
ut concludunt Navarrus Conſil. I. de Cele-
bratione Miſſarum, Bonacina tom. 1I. Oper.
Moral. de Sacram. Euchar. Diſput. 4. Quæſt.
ult. Puncto 11. Propoſit. I. n. 10. Caſtropa-
laus tom. 4. Oper. Moral. Tract. 22. Diſput.
unic. Puncto 7. n. 7. & Salmanticenſes in Curſu
Morali tom. I. Tract. 5. Cap. 4. Puncto I. n. 9.
D Kur-

50 Leltio III.

Rurſus rationes quæ ſuadent licere.

In eodem Sermone noſtro rurſus quæ-
dam animadvertimus, quibus ſuaderi poſſet
licere juxta Breve in privato Oratorio tres
Miſſas in die Natali Chriſti Domini celebrare:
neque enim Pontificis gratias & conceſſiones
nimis arct interpretari oportet; nec exiſti-
mandum eſt, Pontificem, qui poteſtatem
facit infirmo in Natali Jeſu Chriſti audiendi
Miſſam in Oratorio privato, voluiſſe illum
ſpiritali conſolatione fraudare, quam ſi in-
tegris fuiſſet viribus, tribus eo die Miſſis au-
diendis ſuſcepiſſet; cum præſertim in Brevi
mentio quidem fiat etiam in Natali unius &
unicæ Miſſæ, ſed ſine particula quntaxat,
qua Pontifex uſus eſt, cum in diebus exce-
ptis unam tantùm perſonam ſervitio addi-
ctam permittit unà cum infirmo Miſſam au-
dire in privato Oratorio: In tun ac unius
perſonæ ſervitiis tuis neceſſariæ duntaxat præ-

ſentia.

Saera Congregatio reſpondit licere.
Poſtremis hujusmodi permota rationibus

reſpondit Sacra Congregatio, licere in Na-
tali Domini tres Miſſas in Oratorio privato

celebrare ex Brevi ſuprà allato à ſummo Pon-

tifice in favorem infirmi conceſſo.

Verba

uco/
leria⸗/

luri

(ugn
lun ex

kinn

erne

—

ſeer.

uluse
terine
roron.
hleckehen
Oneelin
Neeei
Vlelit
Ahen
Re Um

6
Altt
bug ent
io N
ſCame
1 e N
tox

unms
ceen⸗
N ins
Gmlor⸗

De Sacrifcio Miſſe. 51

Verba quibus propoſitus fuit §. Congregationi
ille caſus, & Decretum.

Caſum Sacræ Congregationi die 16. De-
cembris anni 1724. ita expoſuimus: Licèt in

Andultis Oratorii privati, quæ d Sede Apo-

Nolica conceduntur, excipiantur nonnulli dies,
& ſignanter dies Nativitatis Domini, quibus
non eſt permiſſum Miſſam in eis celebrare, aut
audire, in nonnullis nibilominus Sedis Apoſto-
licæ Indultis, quæ dantur infirmis qui domo
egredi non poſſunt, non ſolum dicti dies non
excipiuntur, ſed expreſiè permittitur, ut ipſis
diebus exceptis, & ſegnanter in die Nativita-
zis Domini, Miſſa in predictis Oratoriis pri-
vatis celebrari poſſt; eumque exorta fuerit du-
bitatio, ejusgue examen fuerit ad hanc Sacram
Congregationem remiſſum, an ſtante antiqua
oſere temporibus Teleſpbori Papæ in-
zroducta, juxta quam quilibet Sacerdos die Na-
tivitatis Domini tres Miſſas celebrare poteſt,
poſſint eædem tres Miſſæ ab eodem Sacerdote
celebrari in Oratorio, quod eſt à Sede Apoſtolica
conceſſum infirmo, nec aliquod adſit in Secre-
teria BGrevium monu mentum ad bujus Dubii re-
ſolutionem pertinens, Secretarius hujusce Sacræ
Congregationis, ne ſuo muneri deeſſet, Diſcur-
Jſum exaravit ad calcem Folii impreſſum, eéque
benigne perlecto, reliquum erit, ui EE. VI.
deceruere dignentur.
D 2 An

52— Seéio III.

An in Oratorio privato, in quo ex cauſa in-

firmitatis à Sede Apoſtolica conceditur: ut Miſ-
Ja in die MWativitatis Domini celebretur, tres

Miſſæ ab eodem Sacerdote celebrari poſſut, vel
unica tantàm Miſſa ſit celebranda. Sacra
Congregatio die 20. Jaunuarii an. 172 5. itd re-
ſpondit, ad primam Dubii partem affirmativt;
& ad ſecundam negativè.

In Aragoniæ Regno Sacerdos ſæcularis binas,
Regularis ternas Miſſas celebrat in die Com-
memorationis omnium Defunctorum.

In Aragoniæ Regno, quo Aragonia, Va-

lentia, & Catalaumia continentur, in die

Commemorationis omnium Fidelium Defun-
Gorum quilibet Sacerdos ſæcularis binas,
Regularis ternas Miſſas celebrat, ut videre
eſt apud Frances variar. Reſolut. cap. 30.
Idem uſurpatur in Regno Majoricæ, quo
eſt quaſi quædam ad Aragoniæ Regnum Ap-
pendix, ùt teſtatur Henao Par. 3. Diſp. 28.

ſect. 21. num. 318. eadémque eſt conſuetu-

do apud Patres Dominicanos Conventũs 8.
Jacobi Civitatis Pampelonenſis, qui Con-
ventus quondam Provinciæ Valentinæ ſub-

uertos de Sacrificio Miſſæ Quæſt. 13.
„„ Roge

larn erat, ùt videre eſt apud Marcum de

—

Ryn
d

H
eX A
rigi
fdes
A
num.
vocis
III
facnl
Petijr

bos N

kuit,
U
Kuen
Dl en
Caſtri
6o,
Spi
Cel⸗
genli,
Aera
Comm
doac
l, gl
Gnm

erenſi
nn ul
AMtnn1
ſent
N
,ℳ

Auß

gi
laber.
onin.

Cni,l
ry n
is di

uniæ eamdem facultatem poſfulavit Dux Alen-

r. ,

De Sacrifßcio Miſſe. 53

Rogatus ſæpe ſummus Pontifex, ut ad alia Regna

indulto ſuo extenderet eam conſuetudinem.
Boſtulationes ſemper rejeta.

Hæc conſuetudo ſæcularium Sacerdotum
ex alia quadam vetuſta conſuetudine traxiſſe
originem dicitur; Regulares verò, ſi qua
fides Angelo Eſpin Conſult. 11. num. 998.
& Antonio à Spiritu Sancto Conſult. 101.
num. 16. häc utuntur conſuetudine ex vivæ
vocis oraculo Julii 3. vel, ùt alii dicunt, Pau-
li III. Sæpè poſtulatum fuit ut hujusmodi
facultas ad alia Regna protenderetur; eam
pPetiit Dux de Aleala ab Urbano 8. pro omni-

bus Regnis Hiſpaniarum, nec voti compos

fuit, teſte Hurtado Reſolut. Moral. Par. I.
Diſput. 2. cap. 7. Reſolut. ult. num. 416. &
ſequen. Pro omnibus Regularibus Luſita-

caſtri à Clemente IX. ſed eo Pontifice defun-

Co, nihil ea de re actum eſt, teſte Antonio

à Spiriru Sancto Conſult. 101. num. 101.
Clemens XI. rogatus fuit ab Epiſcopo Pra-
genſi, ut poteſtatem faceret in ejus Diœceſi
Sacerdotibus ternas celebrandi Miſſas in die
Commemorationis omnium Defunctorum,
quo ad hunc modum Fidelium ſatisfieret pie-
tati, qui multas eo die eleemoſynas pro Miſ-
ſarum celebratione conferebant. Eam rem
. D 3 Pon-

74 Sectio III.

Pontifex Sacræ Congregationi Concilii com.

miſit examinandam, quæ die 14. Martii an-
no 1I711. Epiſcopi poſtulata rejecit. Dum
nos ipſi ejus Congregationis Secretarii mu-
nere fungeremur, propoſitum fuit, an con-
cedendum eſſet Indultum, ut Sacerdotes Re-
gni Caſtellæ binas, tres verèò Regulares ce-
lebrare poſſent Miſſas in die Commemora-
tionis omnium Defunctorum. In eo folio,
quòd una cum aliis fortaſſe aliquando in lu-
cem edemus, plura congeſta fuerunt, quæ
ad hanc rem pertinebant; & die 2. Maji an.
1722. cum perſpectum eſſet, quantum dif-
ficultatis ejusmodi contineret poſtulatio, in
ejus honorem, cujus juſſu poſtulata ad Se-
dem Apoſtolicam delata fuerant, captum
fuit conſilium, ut nihil reſponderetur, at-
que in hunc modum mogeſte ea petitio re-
jiceretur. Epiſcopus Orichuellæ in Regno
alentiæ Sacræ Congregationi Concilüi Ec-
cleſiæ ſuæ referens ſtatum expoſuit, Pres-
byteros ſæculares in ſua Diœceſi in die Com-
memorationis omnium Sanctorum duas Miſ-
ſas, in die verò Commemorationis omnium
Fidelium Defunctorum ſæculares itidem duas,
Regulares verò ternas celebrare ſolitos. In
folio, quod Secretarius ſolet componere,

interrogata fuit S. Congregatio quid eſſet

reſpondendum; & die 30. Auguſti 1722.
captum eſt conſilium reſpondendi: Non pro-
pofta;

in
lerri
lentio⸗

robaP

Leol.

Uuha⸗

V
Midla
celeb
rat,
duer
en,

innen

hone,
ſliri
N
Terdu
ſuevi
Leon
lantun
ſiiſte.
gue c⸗

ſor el

Krum
Codit
e

ſhter

oliſcn
Mari
At. Dr
ctetttin
t,no
encolesl⸗
gulret
memnn
co ah
Goh
t, e

MWir⸗
onmd
llhto,i
&
etot1
eit 4
in N
Oneſib
ſit

De Sacrificio Miſſæ. Fy.
poſita; quod eſt indicium, veterem hanc to-
lerari quidem conſuetudinem, ſed ejus ex-
tenſionem, aut novam introductionem im-
probari.

Leo III. plures e Ha eodem die, S§. Bonifacius
unam tantum celebrabant. E; alfridus stra-
bo utramque conſuetudinem probat.

Vetera alibi exempla retulimus plurium
Miſſarum, quas Sacerdos uno eodémque die
celebravit. Ur Rupertus Archidiaconus nar-
rat, S. Albertus Monachus factus Presbyter
duas in die celebravit Miſſas, pro vivis alte-
vam, alteram pro Defunctis. Nunc ſatis erit
innuere, quod proditum eſt à Walfrido etra-
bone, qui 9. vixit ſæculo, De Kebus Eccle-
Kiaſticis cap. 21. Teſtatur Leonem III. qui
vixit labente ſœculo 8. ſeptem eodem die, in-
terdum etiam novem Miſſas celebrare con-
ſueviſſe: S. verò Bonifacium, qui vixit ante
Leonem III. ſed eodem tamen ſæculo, unam
tantum Miſſam celebrare eodem die ſolitum
fuiſſe. Rationes affert Strabo, quibus utram-
que conſuetudinem confirmet; ſed propen-
ſior eſſe videtur ad plurium codem die Miſ-
ſarum celebrationem, tandémque ita con-
cludit: Itaque unusquisque in ſenſu ſuo abun-
det, dum Fides concordet, ut nec ſæapids offe-
rentes æſtiment, E*D aliter petitiones non

4 toſe

56 Sebtio III.
poſſe diſcernere, nec ſemel Hoſtias per diem
immolantes putent ſuæ Fidei ſubtilitatem po-
tius, qudm ſuperiorum devotionem Divinit
acceptam.

Regula eſt, unam tantum d Sacerdote eodem die
Miſſam celebraudam, excepto die Nativitatit
Domini, dummodo in prima, & ſecunda Miſſa
non ſumat Sacerdos purificationem.

Alexander II. in Can. Sußfcit de Conſe-
crat. Diſt. I. interroganti num plures eodem
die Miſſas liceat Sacerdoti eelebrare reſpon-
dit: Suffcit Sacerdoti unam Miſſam in die una
celebrare, quia Chriſtus ſemel paſſus eſt, &
totum Mundum redemit. Non modica res eſt
unam Miſſam facere, & valdè felix eſt, qui
unam dighe celebrare poteſt. In eundem mo-
dum loquitur Honorius III. in cap. Te vefe-
rente de Celebratione Miſſar. ex quo illa ſunt:
Cùm cuilibet Sacerdoti, quacumque dignitate
præfulgeat, unam in die celebrare Miſſam ſuf-
ficiat; nam eo valdè eſt feliæx, qui celebrat di-
gne unam. Et Innocentius III. in cap. Con-
Juluiſti de Celebratione Miſſar. Reſpondemus
quod excepto die Nativitatis Dominicæ, niſi
cauſa neceſſtatis ſuadeat, ſuſfcit Sacerdoti ſe-
mel in diè unam Miſſam ſolummodo celebrare.
Itaque ea ſtatuatur regula, excepto die Nati-
Vitatis Domini, & niſi aliter urgeat neceſſitas,
. non

nonle
de NM
tivitar
Iftear
ctane

lehrar

nſu

α4

niuf

verd
Mil
ſam
ellet

fi U

R

oxia

e
Cpinic
om. 2

Ut.

l
er Are

ter N
eltnteng
en Di

N
Mnen
ullii
n.

lelolt⸗
taeden
e
Ninden
1
Nu/
1 S 1
Ndenn
do
N
NC

1D

nnu,
Nndi,
le
Nio de .

gecenn
l 4

De Sacrificio Miſſæ. 57
non licere Sacerdoti niſi unam tantàm eodem
die Miſſam celebrare, dummodo in die Na-
tivitatis Domini in duabus primis Miſſis pu-
rificationem non ſumpſerit; aliter enim Sa-
cramentum non jejunus ſuſciperer. De ce-
lebrandis verè Miſſarum ſolemniis nos bane
conſuetudinis regulam in diſciplinatis Eccleſiis
&ο didicimus & tenemus, ut Calicem diſfera-
mus in M'ſſarum fine perfundere, ſi noſmet-
ipſos eodem die Sacrificium denud ſperamus
Terre verba ſunt S. Petri Damiani Epiſt. 28.
ib. 5.

Caſus, in quibus viſum eſt licere plures Miſſas
Sacerdoti eodem die celebrare.

Gloſſa Canonica in textum Innocentii III.
verbo neceſſtatis, ait, poſſe Sacerdotem, qui
Miſſam celebraverit, ſecundam etiam Miſ-
ſam celebrare, ſi quis defunctus ſepeliendus
eſſet, nec quisquam eſſet Sacerdos qui ſacri-
ficium faceret. Sed quam dicit neceſſitatem?
Reſpondeo, ſy celebravit de die, && S etiam
moriatur aliquis & c. unde poteſt unam celebra-
re de die, & aliam pro Defunéto. De hac
opinione diſſeruimus Edicto 16. num. 15.
tom. 2. S. Raymundus in Summa lib. 3.P. 471.
Edit. Avenionen. anni 1715. quosdam alios
caſus affert, in quibus ſecundam Miſſam ce-
lebrare licet, cujusmodi ſunt, ſi iter facien-

5 tes,

58 Sectio I.

tes, aut hoſpites aliter Miſſa careant. Qui-
dam caſum illum ponunt, ſi quis infirmus
peteret Viaticeum, & deeſſet Sacramentum,
nec quisquam alius eſſet Sacerdos, qui Sa-
cramentum conficeret. Nonnulli etiam af-
firmant poſſe Sacerdotem ſecundam Miſſam
celebrare, id ſi peteretur ab aliquo Principe,
vel à ſuo Epiſcopo, qui Miſſam non audiſ-
ſent, cùm audire tenerentur; itidémque ſi
nuptiæ in alium diem rejici non poſſent, nec
quisquam alius eſſet Sacerdos, quam qui an-
teà unam Miſſam celebraſſet. Toletus in
ſumma lib. I. cap. 3. num. 5. & ſeq. Caſalius
de Veteribus ſacris Chriſtianor. Ritib. cap. 9.
§. Ante cibum.

Prudens animadverſio Soti. Parochus duas
Miſſas poteſt celebrare, qui duas habet Paro-
cbias, nec in alterutram poteſt omuis
populus convenire.

Prudenter obſervat Sotus in 4. ſentent.
Diſt. 13. Quæſt. 2. art. 2. plures ejusmodi
caſus tunc expendi potuiſſe, cùm tanta Sa-
cerdotum copia non eſſet; nunc verò non
item, cùm eorum abundet numerus. Atta-
men ex his omuibus antiquis caſibus, qui dum
Eccleſia Sacerdotum raritate laborabat, Jre-
Perit erant, quibus unus poſſet plures cele-
rare Miſſas, non eſt jam in uſu præter u
. ati-

Mnv
Ciiert
Iuque
Gnidr
koden
ſiin.

s ce.

roch
caſui
Walk
Eeele
inter
gic
res .
gui
eogen
D
vol
r1à §
Decl
moe
com
liſßi
in li
lgus
366.
le S
Chrit

to

.
Sinhm
rumenne
, d⸗
eiunt
en MN
oPrnin
NMNa
Engrel
ſenr er
nglin.
Nem
lh

De Sacrificio Miſſæ. 59

Nativitatis, niſt ille, dum quis propter FPa-
raciarum paupertatem Curam duarum bhabet.
Itaque concedit Sotus etiamnum Parochum,
qui duas habet Parochias, duas poſſe Miſſas
eodem die celebrare; quod intelligendum,
ſi in alterutram Parochiam non poſſit Popu-
lus convenire, nec alius Sacerdos quàm Pa-
rochus ſit, qui Miſſam celebrare poſſit. Huic
caſui congruit exemplum S. Leonis III., qui
Walfrido Strabone teſte cap. 21. de Rebus
Eccleſiaſt. aliquando ſeprtem, ùt diximus,
interdum novem Miſſas celebrabat: nam
quidam id ita intelligunt: ut S. Pontifex plu-
res celebraret Miſſas, cum tanta eſſet populi,
qui ad Eccleſiam conveniret, frequentia, ut
eodem die opus eſſet ſæpius Miſſam iterare;
devotionis enim causà S. Pontifex omnia illa
voluit facere ſacrificia, nec aliorum uti ope-
rà Sacerdotum. Ita Fleury tom. 10. Hiſt.
Eccl. pag. 158. Sed utcumque ſit de ejus-
modi interpretatione, conſentiunt cum Soto-
communiter alii, Gonzalez in cap. Conſu-
luiſti de Celebratione Miſſar. num. 2. Pirhing.
in lib. 3. Decretal. tit. 41. num. 3. Paſqua-
ligus de Sacrificio novæ legis tom. I. quæſt.
386. Barboſa ad Concil. Seſſ. 22. num. 27.
de Sacrificio Miſſæ, Fragoſus de Regim.
Chriſt. Reipub. lib. 10. Diſput. 21. §. 7. num.
6. tom. 2 Belletus Diſquiſit. Clerical. Par.
2. §. 29. num. 3. Hicoll. Lucubrat. Jur. tom.
2.

60 Sestio III.

2. lib. 3. tit. 41. num. 2. Pax Jordan. tom 1.
lib. 4. tit. r. num. 79. Card. de Lugo de Eu-
chariſtia diſput. 20. Sect. 1. num. 46.

An Parvochus duas habens Parochias teneaur,
ſi duas velit Miſſas celebrare, licen-
. tiam petere ab Epiſcopo.

Eſt quædam inter Auctores quæſtio, an
Parochus duas habens Parochias, ſi duas
Miſſas celebrare velit, facultatem debeat ab
Epiſcopo obtinere. Quidam eam facultatem
petunt, ùt videre eſt in Auctoribus ſupra jam
allatis, quidam verò eam non petunt, utpote
quæ concedatur à jure communi. Quapro-
pter Sylvius 3. Part. quæſt. 83. quæſit. 48.
art. 2. ita ſcribit: Caſus autem illi (quos ſu-
Pra indicavimus, & in quibus poterat Sacer-
dos juxta quorundam opinionem duas eo-
dem die Miſſas celebrare) ſie exoleverunt,
ut viæ inveniatur alius, in quo citra ſpecialem
Epiſcopi conceſſonem id liceat, qum is, quan-
do unus habet plures Eccleſias Pavochioles, 4u0
caſu poteſt celebrare bis. Sed hæc compom
poſſe videtur controverſia, ſi animadverta-
mus, ſive ſit neceſſaria Epiſcopi licentia,
ſive non, id certè neceſſarium eſſe, vut ille
rem cognoſcat, ac perſpiciat, num revera
neceſſitas urgeat, ut Sacerdos duas Eccleſias

Parochiales habens duas-Miſſas cogatur ee⸗
ra⸗

rre
NoN
in dte
ſ⸗
IS
cap.
tian/
rum
Don/
ſint

tam
Eee
re 4
en,
lebrea
dote
tan
da

puj
e
ſit
em
Dia
dem
ag.

—

Gen von
ro el⸗
14.

iir nar
1,Ner
1

lelton
d
iert6
iadun
Elpne
Ni, N
Qpen
lr. 40
GN
Nn
n Nss
,an
fſe

1.

n

De Sacrifiio Miſe. 61

brare: nonnumquam etiam accidit, ut cùnm
non alium eſſe Sacerdotem exiſtimaretur, qui
in alterutra Parochia celebret, tamen reper-
tus ſit. S. Turribius Archiepiſcopus Lima-
nus in ſua Diœceſana Synodo anno 1592.
cap. 3. in tom. 4. Concil. Hiſpaniæ apud Car-
dinalem Aguirre pag. 687. ita ſtatuit: Licen-
tiam concedimus omnibus Indorum FHiſpano-
rùumque Parochis noſtri diſtrictüs, ut diebus
Dominicis & feſtivis de præcepto ſervandis poſ-
ſint celebrare duas Miſſas in duabus Eccleſtis
tam inter ſe diſtantibus, ut qui in loco unius
Eeccleſiæ aſſiſtunt, non poſſint commodè accede-
re ad audiendam Miſſam in altera; cùm au-
tem babuerint alium Sacerdotem, qui poſſit c⸗-
lebrare in altera dictarum Eccleſtarum, non
poterit Parochus celebrare in utrdque, ſed unam
tantum Miſſam in una, quandoquidem alter
Sacerdos poſſt ſatigfacere neceſſitati alterius po-
puli. MNec item poterit idem Parochus celebra-
re duas Miſſas in eodem oppido, quamvis non
ſit alius Sacerdos, qui dicat ſecundam in eo-
dem; quod etiam confirmavit in 8. Synodo
Dicœceſana ann. 1594. habita cap. 38. in ea-
dem Collect. Card. de Aguirre tom. 4.

Piu-

62 Sectio III.

Plures Caſus, in quibus Veteres Theologi pu-
tabant locum eſſe celebrationi plurium Miſſa-
rum, qui tamen non continentur ſub voce
neceſſitatis, quam diſertè vult Innocen-
tius III.

Ut autem ad alios redeamus caſus, in
quibus veteres Theologi putabant, poſſe Sa-
cerdotem plures eodem die Miſſas celebrare,
quilibet poteſt intelligere eos nullo modo
contineri ſub neceſſitatis voce, quàm diſertè
cxprimit Innocentius III. in allata Decretali.
Ejusmodi eſt caſus hoſpitum, & eorum,
qui iter faciunt; atque itidem ille de Principe,
aut Epiſcopo, qui die feſto Miſſam non au-
dierint, nec alius quisquam Sacerdos ſit, qui
Poſſit Miſſam celebrare. Quod enim inconve-
niens eſt, ſe Epiſcopus vel alia Perſona nobilis
Miſſam non audiat, quia nullus adeſt Sace rdos,
ui jure poſſit illam dicere? ait Suarez in 3. Par.
. Th. tom. 3. quæſt. 73. art. 2. Diſput. 80.
ſect. 3. Ejusmodi etiam eſt caſus de Nuptiis,
quæ differri non poſſunt: nam quid incom-
modi ſequeretur, ſi cùm nuptiæ differri non
poſſint, matrimonium condictà die celebra-
retur; cdmqua non eſſet qui Miſſam celebra-
ret, die proximè ſequenti Sacrificium fieret,
& Nuptiæ benedicerentur? Adde parùm re-

ferre, quòd digferatur in diem ſeguatsen ae:
ictio:

No;
num.«
moribe
icopt
tuln
ake⸗
facile⸗
ulave
dund
cram
non
ſam,
Ptere
conle
Euche.
ſeeune
kiedlan
frrmn
rium
notit
ca il
mun
ſatise
ſibilen
lamen
netap
cerdo
null
1cire

—

Dhlin
riun ſe
1, Gn
lnvet

Pl,
lok⸗
ehmn
Nnpun
1D
cnne
eMü⸗
onen⸗
Pll,
1intnn
hna t
Sen
ein

D

De Sacrificio Miſſæ. 63

dictio; ſunt verba Card. de Lugo loc. cit.
num. 47. Quod verò attinet ad caſum, quo

moribundus viaticum petit, neque Sacramen-
ti copia eſt, nec Sacerdos ullus Sacramen-
tum poteſt conficere, niſi qui jam Miſſam
celebraverit, ſi quis rem bene conſideret,
facilè intelligat non eſſe veriſimile, poſſe id
uſuvenire; nam aut Sacerdos, qui de mori-
bundo viaticum petente certior fit, jam Sa-
cramentum ſumpſit & ablutionem, & tunc
non poteſt amplius ſecundam celebrare Miſ-
ſam, quòd non ſit jejunus, nec poſſit pro-
Pterea particulam ad infirmum deferendam
conſecrare, aut de eo certior fit antequam
Euchariſtiam perceperit, tunc non eſt opus
ſecundam celebrare Miſſam, ſed ſatis eſt par-
ticulam abruptam ex hoſtia ſervare, & ad in-
firmum deferre. Itaque, ut revera neceſſa-
rium ſit alteram Miſſam celebrare, oportet
notitiam ad Sacerdotem pervenire inter pau-
ca illa temporis momenta, quæ inter com-
munionem & ablutionem interjiciuntur; quod
ſatis eſt ut intelligamus caſum ferè eſſe impoſ-
ſibilem. Ita nonnulli hac de re diſputant. Sed
tamen, ut verum fateamur, caſus non eſt
metaphyſicus; poteſt enim accidere, ut Sa-
cerdos ſummo mane Miſſam celebraverit,
nulla ſit Sacramenti particula, urgeat neceſſi-
tas circa meridiem miniſtrandi Viaticum, nec

ſit Sacerdos qui Miſſam celebrare poſſit; quo

.caſu

64 Sestio III.

caſu qui jam celebravit cùm jam jejunus non
ſit, ei non licet rurſus celebrare; nullus enim,
qui non ſit jejunus, poteſt Miſſam, ut infra
videbimus, celebrare, etiam ut Viaticum
moribundo miniſtrer. In Concilio Medio-
lanenſi I. faculrates omnes abolitæ ſunt, quas
dederant Epiſcopi plures Miſſas uno eodem-
que die celebrandi. Et in Concilio Medio-
lanenſi V. nullius roboris eſſe declarantur cau-
ſæ celebrandi uno eodémque die plures Miſ-
ſas, quas cauſas jam memoravimus, idque
obſervavit etiam Grancolas in Veteri Sacra-
mentario Eccleſiæ Par. I. pag. 638.

Qui caſus revera contingant, cum Sacerdos poteſt
Juas Miſſas celebrare. Regulæ praſeriptæ Epiſ-
copis in concedenda facultate plures Miſſas ce-
lebrandi. Mon poteſt parocbus Ferid 6.
in Paraſceve duas Miſſas celebrare.

Itaque concludendum; caſum qui reve-
ra contingit, eum eſſe cùm Parochus duas
habet parochias, de quo ſupra ſumus locu⸗
ti, neque tamen quidquam Ppræjudicatum
volumus de aliis caſibus, qui accidunt in Miſ-
ſionibus, quibus conſultum eſt, conceden-
do Miſhionariis facultatem plures celebrandi
Miſſas eodem die, ùr videre eſt apud Verti-
cellium de Apoſtolicis Miſſionibus lib. 4.

Quafſt. 48. Dub. 19. itémque de aliis caſibus,

in

—
n goibe
Peueſte
t in
Misa
Milas
lnbito
Labbe
haben
um/
lerſir
remotti
lleſta
poſn
ſom
ſan l
/
, .
1
Ebrae
Ordc
ſere,
conſe⸗
Puona
num.
tonis
gule .
I conc
eS e00
COtnI
uem,

Pmun
Nlie
n, un
Mun
lo N
eſing
hee
lo N
nume
es
geider⸗

te
Nn 4
fenti6
rne

De Seerifeio Miſſe. 65

in quibus vel ob locorum diſtantiam, vel ob
paucitatem Sacerdotum, aut hæreticorum
aut infidelium perſecutionem, ne Fideles
Miſsà careant, opus eſt à Sacerdotibus duas
Miſſas celebrari In Concilio Nemauſenſi
habito anno 1284. ſub Martino 4. in Collect.
Labbeana tom. 1II. Par. I. pag. 1213. hæe
habentur: Si omnes Parochiani ad unam Miſ-
ſam ſimul non poſſint convenire, eoquòd in di-
verſis locis babitant diſtantibus ab Eccleſia &o*
remotis, ſicut eſt in montanis, nec ſunt in Eo-
cleſiæ duo Sacerdotes, & diétä primd Miſäà,
poſtmodum Parochiani venientes poſtulent Miſ-
Jam aliam ſili dici, poterit tum Sacerdos Miſ-
Jaum aliam celebrare. Tamen ſi in prima Miſ-
ſa poſt rereptionem Corporis Chriſti & Sangui-
nis, profuſionem acceperit, non debet ſecundam
Miſſam in prædictis caſilus celebrare. De ce-
lebratione Plurium in eodem die Miſſarum
eruditiſſimè duo ætatis noſtræ Auctores ſcrip-
ſère, Sambovius tom. 3. Reſolut. Caſuum
conſcientiæ verbo Miſſa caſu 15. Eſt apud
Fagnanum in cap. In Ordinando de Simonia
num. 37. reſolutio quædam S. Congrega-
tionis Epiſcoporum & Regularium, quà re-
gulæ præſeribuntur ab Epiſcopis ſervandæ
in concedenda facultate alicui Sacerdori plu-
res eodem die Miſſas celebrandi, vel ob lo-
corum naturam, vel ob Sacerdotum Pauci-
tatem, vel ob infidelium perſecutionem, t
pau-

66 Sebtio III.

paulò antè dictum eſt. In Concilio Burdi-
galenſi habito anno 1583. cap. 5. hæc haben-
tur: Ne bujusmodi facultatem Epiſeopi lar-
giantur niſi Sacerdoti ſpectatæ probitatis, id.
que graviſſimis de cauſis, quæ facultas Hrevi
etiam tempee circumſerilatur, nec ad plures
dies, quam ad dominicos & feſtos, in diverhis
tantum Eceleſtis protrabatur. Conſonant ver-
ba S. Congregationis Epiſcoporum in citata
Reſolutione. Mec concedi poteſt bæc licenia
ab Epiſcopo generaliter, quaſi privilegium

alicujus Sacerdotis, ſed tanium in aliquo caſu
particulari, neceſſtatis cauid ab Epiſcopo ex-
aminand. Denique Sylvius 3. Par. Quæſt. 83.

Quæſit. 18 prudenter monet, Parocho, qui

in iis, quas indicavimus, circumſtantiis duas

Miſſas poteſt celebrare, alteram in una, in
alia Parochia alteram, non licere Feriæ ſex-
tæ Officium Majoris Hebdomadæ mane fa-
cere in una Eceleſia, illudque iterare in al-
tera; nam ſumenda illi eſt eo die particula
Hoſtiæ conſecratæ unà cum vino non conſe-
crato; ideéque ei non licet, cùm non ſit je-

junus, alteram Miſſam celebrare; & ſi ſume-

ret ſpeciem panis ſine Calice & vino, ſanè id
eſſet novum, & à regula alienum; cùm præ-
ſertim nullo Fideles præcepto urgeantur ut
Officio ejus diei interſint. Ferid tamen ſex-
ta Parasceves non poteſt niſi ſemel Offcium ſa.
cere, quia pars boſtiæ conſecratæ ſumi debet
. eum

—

cuin i
Puund.
ure ſ
ilhoſfe
toſit
lugien.

aa

mano
Deina
40 lt
nin⸗
ut n
Vins
Verpie
eſt 1
tractt

era,

rum
math
non
riſie
ſecie
on ⁰
uer
i ſun
Mentun
Dræt
npeim

Lhioaret
6Nhvong
ſuliuß
Ne A
ule
M
m bo
NrN
HMialgn
iigre
hſen
Cet,
Nocho,
nise
In N;
beirk
ſonn!
eruet
ie en

*

4 ſen
n
9

De Sacrifcio Miſee 6y

cum vino, dg ſic deſinit eſſe jejunus. Neque
putandum eſt, quod in priori Eccleſia poſſit ſu-
mere ſpeciem Panis abique Calice & Vino, us
in poſteriori denuo peragot offeium, quia nulla eſt
neceſſitas iterandi iſtius diei offcii, cum ad illud
audiendum Fideles non obligentur præcepto Ec-
cleſtaſtico. Deinde talis praxis non t Ro-
mano Pontifice unguam probata vel recepta.
DVeinde prorſus inſolens videtur, ut Offcium
ad altare totum peragatur ſine Calice quod ic
contingeret. Nam in priori Eccleſia Calix
aut non eſſet, aut foret ſuperfluus. Idem Sil-
vius tom. 5. Operum ſuorum editionis Ant-
verpienſis in prima ſua Oratione, quæ ſola
eſt de Oſſcio Paraſceves, materiam hanc re-
tractat, & quæ loco paulò antè citato docu-
erat, ulteriori doctrinà confirmat, atque ite-
rum ait, Parochum, qui ſimul cum vino ſu.
mat hoſtiam die, qui præceſſit, conſecratam;
non eſſe jejunum. Sacramentum enim Eucha-
riſtiæ non niſt à jejunis ſumendum eſt: qui verò
Calicem ſeu vinum Calici infuſum, tametſi
Ipeciem Corporis Domini contingens ſumpfſit,
non eſt jejunus: ergo non poteſt, ſeve eodem ſive
diverſo in loco, Sacramentum Corporis Domi-
ni ſumere, idebque nec Offcium, in quo Sacra-
mentum illud ſumendum eſt, peragere. Quod-
ſi prætermittat Sacerdos vinum ſumere, ſu-
matque tantummodèò ſpeciem panis, quando
in prima parochia Oflcum celebrat, què ſ
2 di

68 Sectio III.

bi liceat jejuno idem Officium in alia Parochia
peragere, Eccleſiaſtico ritui adverſatur, quem
& Ordo Romanus, & Sacramentarium §.
Gregorii præſcribunt, & adhibet univerſa-
lis Eceleſia, idque nullà urgente neceſſitate;
populus enim nullo tenetur præcepto audi-
endi eo die Officium; & S. Tridentina Syno-
dus jubet eos ritus & cæremonias in Miſſa à
Sacerdotibus tantummodò adhiberi; quas ad-
hiberi jubet Eccleſia, ac frequenti & laudabi-
li uſu commendavit. Suarez loco citato cum
Sylvio planè conſentit, ſed illud addit, quod
ſi per incogitantiam Parochus in utraque Pa-
rochiali Eccleſia Sacramentum in Sepulehro
condidiiſet, poſſet in eo caſu in priori Miſſa
à vino abſtinere, ſolamque hoſtiam ſumere,
ut ſecundum Officium in altera Eccleſia ce-
lebraret. Quod tamen nos minimè intell-
gere poſſumus; nam illud perdifficile nobis
videtur, Parochum ita eſſe incogitantem, ut
in priori Miſſa vel Officio Eccleſiaſticum Ri-
tum non obſervet: quamobrem conſultiùs eo
in caſu putaremus, ut in altera Eccleſia Offi-
cium omitteret, & Sacramentum reconderet
in Tabernaculo.

Eſt ubi duæ Miſſæ eodem die in eodem
altari non celebrentur.
In Orientali Eccleſia nullum reperiri Ii-

uno

cuit monuumentum quo appareat Sacerdotem

Uno eo⸗
Gnin im
Vinus,
DMlilarm
celebr⸗

(queda

Aurie⸗
mos ,
tantun
Kael
ſe
celebt
Morin
Melch
ec
INn qd
Propo⸗
res ed
Quee
Anten
tendu
laret,
Planet
mam
berent
lintuͤm
Clebre
Nen cu
elent

uem

—
ubmd
Hunr,
enmurin
bet uht
eleelin
Nendt
kemußt
Ni,r
GAn
dctwan
unne
G
n
uen
Pockar
imd i

De Sacrificio Miſæ. 69

uno eodémque die plures Miſſas celebràſſe;
quin imò regulam apud Orientales eſſe no-
vimus, ne quisquam eodem die Sacerdos
Miſiam celebret ad Altare, in quo alius antea
celebraverit, dummodò non aliter gravis
quædam neceſſitas fieri poſtulet. Quæris, an
pluries in die ſuper idem altare, ur Latinis
mos eſt, Miſſa celebretur. Reſpondeo, ſemel
tuntuùm celebrari in die ſuper idem Altare, ni-
ſi vel adſit, urgeatque neceſſitas aliqua, vel id
Epiſcopt obtineatur auctor:tate. Verba ſunt
celebris Maronitæ Ekellenſis in Epiſtola ad
Morinum ſceripta anno 1654. De rebus
Melchitarum juſſu Summi Pontificis ſingularis
quædam habita fuit Congregatio anno 1729.
in qua inſtante Cyrillo quodam Patriarcha
propoſita fuit quæſtio, an ad idem altare plu-
res eodem die Miſſas celebrare liceret; cůum-
que ea Congregatio cognoviſſet, reſcriptum
antea fuiſſe anno 1716. id non eſſe permit-
tendum, etiamſi nonnemo falſa de cauſa pu-
taret, ideo non licere, quòd Altare, Calix,
Planeta, cæterâque ſacra indumenta ad pri-
mam Miſſam adhibita, ſi ad ſecundam adhi-
berentur, rumpant jejunium, cenſuit unam
tantàùm Miſſam ad idem Altare eodem die
celebrandam; Epiſcoporum verò eſſe, om-
nem curam adhibere, ut vel in templis plura
eſſent altaria, vel Sacerdotes juxta morem,
quem alibi memoravimus, concelebrarens .

E 3

70 Sectio III.

& interim ex animis hominum erroremevel-
lere niterentur, rumpi jejunium per ſecun-
dam Miſſæ ad idem Altare Celebrationem,
atque idem ſemper Sedes Apoſtolica cenſuit
non modòè anno 1729 ſed etiam in eodem

ſenſu temporibus, quæ conſecuta ſunt, con-
ſtantiſſima fuit.

Tbomas Franciſcus Roverus Barnalita lau-
datur.

Poſtquam de celebratione duarum Miſſa-
rum hæc ſeripſimus, fortè fortunà incidimus,
in 3. tomum Theologiæ Moralis Regularium
Thomæ Franciſci Roveri Clerici Regularis
Barnabitæ, & I. I. ejus tomi cap. 2. Puncto 2.
hoc argumentum deprehendimus abunde diſ-
cuſſum, magnaque animi voluptate compe-
rimus, quæ ab eo ſunt ſcripta de re hac,
cum noſtra ſententia omnino congruere; quod
hic declarare voluimus, tum quod egregium
vVirum, & de hac Congregatione ſua, quam
Præpoſitus Generalis iapientiſſimè guberna-
vir, optimè meritum, & in literaria Republica
tot editis Operibus clarum magni ſemper fe-
cimus; tum quòd in Bononienſi Diœceſi Me-
tropolitanæ Eccleſiæ Poœnitentiarius multos
ſanè labores plurium annorum ſpatio pertulit;
tum etiam quòd, licèt provectiore jam æta-
te, pluribusque curis ad ejusdem Eccleſiæ bo-
num

—
num di
alus

Cllebra
iit ex
fium
tam

Ut in
Gigre
an c0
ſime
toria,
Pis ee
elt in
in lo⸗
lebre
in
pern
ba (
Atqn
nam
Kope
go
10.
a
1on

—

rrrene
n er k
Cebrnoe
ſolence
m
Uſun⸗

talcN

un
ede
Peuun
Peov
Dunco
onet
sen
Aen

er
le
e

De Saerificio Miſæ. 71I

num diſtentus, Opus hoc noſtrum non gra-
vatus ſit recognoſcere & emendare.

Celebrari poteſt Miſſa etiam in Oratoriis priva-
tis ex privilegio. Facultas concedendi Orato-
vium Epiſcopis adempta per Tridentinum; non
zamen babendi in ſuis domibus Oratorium.
Gilbertus confutatus.

Poſtulabant in nos egregia Viri merita,
ut in hanc grati noſtri animi declarationem
digrederemur. Nunc verò examinabimus;
an contingere poſſit, ut celebrare liceat Miſ-
ſam extra templa, & publiea vel privata Ora-
toria. Canonica Regula eſt, Miſſam in tem-
Plis conſecratis eſſe celebrandam, ùt videre
eſt in Can. Sicut de Conſecrat. Diſt. 1. vel
in loeis ubi Epiſcopus poteſtatem fecerit ce-
lebrandi. Miſarum ſolemnia non ubique, ſed
in locis ab Episcopo conſeeratis, vel ubi ipſe
permiſerit, celebranda eſſe cenſemus. ſunt ver-
ba Can. Miſſarum de Conſecrat. Diſt. 1.
Atque juxta eam, quæ nunc viget; diſcipli⸗
nam celebrari poteſt Miſſa in ternplis ab Epi-
ſeopo conſecratis, aut ejus permiſſu ab ali⸗
quo Sacerdote benedictis, aut ex privilegio
in Oratoriis privatis, domeſticisque Sacel-
lis, t videre eſt apud Tournely de Euchar.
tom. 2. pag. 361. S. Tridentina Synodus
Seſl. 22. in Decretô de obſervandis & evitan-
E 4 dis

72 Sectio III.

dis iu celebratione Miſſæ jubet, ne Epiſcopi
patiantur privatis in domibus, atque omnino
eætra Eccleſtam, & ad divinum tantum cul-
zum dedicata Oratoria ab eisdem Ordinariis
deſignanda & viſitanda, Sanctum boc Sacrifi-
cium d Sæcularibus aut KRegularibus quibus-
cunque peragi. Gibertus Conſultat. Cano-
nicar. Conſultat. 5. de Sacrifrio Miſſe negat
Per ea S. Concilii verba auctoritatem adem-
ptam Epiſcopis concedendi facultatem cele-
brandi in privararum domorum Oratoriis,
& auctoritatem confundit Epiſcopi, quà ju-
bet domi ſuæ Miſſam celebrari, cum aucto-
ritate concedendi poteſtatem, ut in aliorum
domibus Miſſa celebrerur; atque ulteriùs pro-
greſſus ait, Epiſcopum, etiamſi à S. Syno-
do ſibi auctoritas eſſet adempta, eàâ tamen
uti poſſe per viam diſpenſationis in caſibus
Particularibus. Sed hæc prorsus abſona ſunt,
& à veritate non minùs, quàm ab univerfali
omnium Diœceſium uſu aliena. Sancta Tri-
dentina Synodus illis, quæ attulimus, verbis
Epiſcopis facultatem adimit, quà olim erant
Præditi concedendi ſuis Diœceſanis Oratori-
um in domo privatum, ubi Miſſa celebrari
oſſet, juxta ea, quæ per Encyclicas literas
piſeopis ſignificavit S. Congregatio ilius
Concilii interpres anno 1615. juſſu Pauli V.
ùt videre eſt apud Paſſerinum de ſtatibus ho-
mnum kom. 3. quæſt. 189. num. 2.
n 62

Tunet
ili
iuſ
pri
N

danc.

uxer
di i⸗
ſe,
loſer
ſoope
dom
e0)
mitte
8 (
li
im
etiam
ſops
lg,
mod
fum
Com

laut

—
1e Hol
iglecen
faitdne
1 Or
hlue,
khure
er Cr
lenn N
en
Noris,
P
Cunn zee⸗
rir den
lenispre
18 Fe.
u
dnnin
4 iſ
Ganlt!
icmos
11ine
M.

De Sacrifirtio Miſſæ. 73

Tameti ſacra Cardinalium Congregatio Con-
cilii Tridentini Interpretum optinns rationi-
bus ſæpiſſimè reſponderit, celebrandi licentias
in privatis Oratoriis nonniſi à Sede Apoſtolica
eſſe concedendas . Iluſiriſſemi Patres &c.
Sauctiſſimi Domini Neſtri juſſu ſignifcandum
duxerunt, fucultatem bujusmodi licentas dan-
di ipfius Concili: Decreto unicuique ademptam
eſſe, ſolique Beatiſſimo Romano Pontifici eſſe
veſervatam. Nihil tamen de privilegio Epi-
ſcoporum detractum eſt, quo poſſunt in ſuis
domibus privatum Oratorium habere, & in
eo Miſſas celebrare, & aliis Sacerdotibus per-
mittere ut celebrent, quemadmodum eadem
S. Congregatio explicans ea, quæ juſſu Pau-
R V. in ea epiſtola Epiſcopis edixerat, diſer-
tiſſimè declaravit anno 1623. atque illud
etiam addidit, ne privilegium quidem Epi-
ſcopis à Tridentina Synodo ademptum intel-
ligi, ùt ſuo loco dicemns, habendi Altare
mobile: Proinde Capellas & Oratoria ad illo-
rum uſum ubique locorum exſtruéta minimè
gcomprebendi in probibitione Conſtitutionis zuſſu

Janctæ memoriæ Pauli V. jampridem edita de

non celebrando in privatis Oratoriis.

E; Priui

74 Sectio I.

Privilegium Fratrum Prædicatorum & Mino-
rum in Jure Canonico inſertum celebrandi ex-
era Templa & Oratoria. Item Privilegium
pro Epiſcopis habendi altare mobile.

In Jus Canonicum inſertum eſt privile-
gium, quo Fratres Prædicatoôres, & Mino-
res altari uti mobili, & Miſſam ubique cele-
brare poſſunt, ideôque extra Templa, & Ora-
toria vel privata vel publica, ab Ordinariis
deſtinanda & approbanda, ut in iis Miſſa ce-
lebrari poſſit, quod videre eſt in cap. In his
De privilegiis. In Jjure Canonico item extat
Privilegium Epiſcoporum, ut, cùm maximè
deceat eos quotidie Miſſam celebrare, aut
ſaltem audire, ubique in hunc uſum Alrare
mobile, ſeu, quod idem eſt, Petram conſe-
cratam ſecum habeant, ùt eſt in cap. Quo⸗
niam de Privilegiis.

Privilegium boe Fratribus Prædicatorilus &&
Minoribus ſublatum à Tridentina Suodo.

Hujusmodi Privilegium Regularibus ade-
mit Sancta Tridentina Synodus, quod ſæpe
S. ejus interpres Congregatio declaravit, ut
videre eſt apud Paſqualigum Deciſ. 54. num. I.
& Pacem Jordan. Elucubrationum tom. I.
lib. 4. tit. I. num. 40. idémque etiam evinci-
tur

—

ur ex
ltana
dubinn
Parrib
gium

muni⸗
lue
loeit

he
.
a

Pri,
n,

j
o
Con

—

t.

Nronte
hniſgin
oke
Al ni⸗
6N
Hlve
1,60r
Otdnns
M
n N
len en
lare, i
en Mer
tun
ciP

nnn
16%

N
elnu

De Sacriſicio Miſſæ. 7 5

tur ex S. Congregationis judicio in Cauſa To-
letana die 4. Junii 1672. in Reſponſione ad 3.
dubium. Propterea Gregorius XIII. cum
Patribus Societatis Jeſu Miſſionariis privile-
gium conceſſit Altaris mobilis, Tridentinæ
Synodi decreto ero addr⸗ ùt videre eft apud
Verricellium de Apoſtolicis Miſſionibus
Quæſt. 131. num. I. In Decreto autem Cle-
mentis XI. die 15. Decembris ann. 1703. de
quo nobis paulò poſt erit ſermo, hæc haben-
tur: Quo verò ad altare portatile, iterum in-
bærendo declarationibus ſupradictis, cenſuit li-
centias, ſeu Privilegia conceſſa nonnullis Regu-
laribus in cap. In bis de Brivilegiis, & per
alios ſummos Pontifices aliis Regularibus com-
municata utendi dicto Altari portatili, in eo-
ue celelbrandi absque Ordinariorum licentia in
lei in quibus degunt, omnino revocata eſſe
per idem Concilium Tridentinum, atque id-

circo eosdem Regulares probibendos; ue iis
utantur.

Privilegium Altaris mobilie non eſt ſublatum

Epiſcopis à Tridentino. Se! Clemens kl. ve-

tuit, ne quis extra ſuum Oratorium
celebret.

S. Tridentina Synodus privilegium Epi-
ſcoporum non ſuſtulit, ùt ſæpe declaravit S.
Congregatio apud Barboſam de ErM ala
egat.

76 Sectio UWI.

legat. 13. num. I. & conſtat ex libro Decre-
torum I2. pag. II0. ubi ſic ea reſpondit;
Sacra Congregatio &τι. cenſuit, Cardinales

non ſecus ac Epiſcopos ſine ulla Epiſcopi Diæ-

ceſani licentia uti poſſe privilegio altaris por-
zatilis ad præſeriptum Conſtitutionis felicit
vecordationis Bonifacii VIII. quæ incipit:
Quoniam Epiſcopi; nec hujutmodi privilegium
ſublatum futſſe Concilti Decreto cap. unic.
Seſſ. 22. Verùm Clemens XI. in allato De-
creto die I15. Decembr. 1703. edito in ejus
Bullario, & in Appendice Romanæ Synodi
ſub Benedicto XIIHI. cùm videret eo privi-
legio quosdam abuti, ſtatuit ne quis extra
ſuam Domum, nec propterea in Laicorum
domibus, ſive in Diœceſi, ſive extra Diœ-
ceſim, ejusmodi privilegio uteretur. Ad
abuſus ejusmodi eliminandos, & ad inſtauran-
dam venerationem tremendo Myſterio debitam
Sanctiſſimus Dominus Noſter ex unanimi Voto
S. R. E. Cardinalium Concilii Tridentini In-
zerpretum, inbærendo declarationibus alids
bac de re editis, expreſſe declarat Epiſcopit,
&& his majoribus Prælatis, etiam Cardinalatus
dignitate fulgentilus neque ſub prætextu privi-
legii clauſi in corpore juris, neque alio quoque
zitulo, nullo modo licere extra domum propriæ«
babitationis in domibus laicis, etiam in pro-
pria Diaceſe, quod fortius intelligitur in ali-
ens, etism/i iæceſani conſenſus adbiberetur,
. erigi

brodeee
nepond⸗
(üru
Penihe
Alin, e
ſont i
lu iß
nilge
6ℳ 4
nnl
io
e N
a
ent
oo
uhe.
n. 1
lillens
1 Ait
oini
ilnit
nitu
15
Ce/
Gule

De Sacrifcio Miſſæ. 2

erigi Altave, ibique ſacroſanctum Miſſæ ſacri-
ficium celebrare, ſive celebrari facere.

Quibus rationibus impulſus Clemens XI. decre-
tum illud coudiderit.

Ratio quæ Pontificem ad illud conden-
dum Decretum impulit, ea fuit, quèd re-
ſciverat, nonneminem Epiſcoporum tam in
ſua, quam in aliena Diœceſi domo ſuàâ egre-
di conſueviſſe, & ut primario cuipiam viro
laico gratum faceret, qui non haberet pri-
vati Oratorii privilegium, ad illius domum ſe-
ſe conferre, ibique vel celebrare, vel ab ali-
quo Miſſam celebrari facere, aut etiam plu-
res, ſi vir ille habuiſſet Oratorium privatum,
ubi nonniſi unicam Miſſam eodem die liceret
celebrari. Epiſcopi etiam in aliena Diæceſi
extra domum propriæ babitationis in privatis
Laicorum domibus erigi faciunt Altare, ibique
per unum aut plures é ſuis Capellanis vivificam
Chriſti Hoſtiam immolari. Idcirco opus fuit,
Decretum Clementis XI. declarari ſub Inno-
centio XIII. qui in Bulla Apoſtolici Miniſterii
de Regulari diſciplina pro Hiſpaniarum Re-
nis, quam Benedictus XIII. Confirmavit,
Pecretd Clementino declaravit locum non
eſſe, ſi Epiſeopus tanquam hoſpes in alicujus
Laici domo moretur, aut Diœceſim viſitan-
do, aut iter faciendo, aut ex licentia Sedis
Apo-

78 Seétio III.

Apoſtolicæ habitando in domo aliena extra
Diœceſim. Declaramus tamen, quòd cùm in præ-
dicto decreto ſtatueretur, non licere Epiſcopis ex-
tra domum propriæ hubitationis in domibus luicis
erigere altare, ibique ſacroſanétum Miſſæ Sa-
erificium celebrare, ſwve celebrari facere, bujus-
modi probibitio intelligenda non ſit de omnibus
Laicis, in quibus ipſi Epiſcopi fortè occaſione
viſitationis, vel itineris hoſpitio excipiantur,
&α nec etiam quando Epiſcopi in caſibus d Ju-
re permiſſs, vel de ſpeciali Sedis Apoſtolicæ li-

centia, abſentes dà domo propria ordinaria ba-

bitationis, moram idcireo faciam in aliena
domo per modum ſimilis habitationis; bis enim
caſibus licita eis erit erectio Altaris ad effelctum
prædittæ celebrationis, non ſecus ac in domo
propriæ ordinariæ babitationit. Privilegio
Altaris mobilis, quod habent Epiſcopi, gau-
dent Eminentiſſimi Cardinales, qui etiam
Epiſcopi non ſunt. Quod verd attinet ad
Oratoria ſeu Capellas privatas, quibus certus
fixusque aſſignatus eſt locus, in domibus
tam Epiſcoporum, quâm Cardinalium, poſ-
ſunt plures quotidie Miſſæ celebrari etiam
à Sacerdotibus, qui non ſunt ex familia, li-
cet Epiſcopus vel Cardinalis abſit; quique,
etiamſi ex familia non ſit, diebus feſtis ibi
Miſſam audiat, Eccleſiaſtico præcepto ſatis-
facit. De Cardinalium Capellis videatur Car-
dinalis Brancacii Diſſertatio de Priyilegis
.

Tum v

Deeil.

di ne
eti⸗

cele
licis
Rior
lebr⸗
lebre
ue,
Mline
Eee
betl
Ul
fiee

Jon

ti

lem en
dnite.
hiepne
Detkuet
. 4
enli
hn
enge
Aupin
tel
reke
1
1, n
Ile
I AN
delege
i
ne
ſbosc

Gl

Uüten
S

De Sacrifcio Miſæ. 79
Capell. Cardinal. De Capellis verò Epiſcopo-

rum vide Clericatum de Sacram. Euchariſt.
Deciſ. S. num. 20.

Si neceſſtas poſcat, licet celebrare Miſſam
etiam extra Templa 8o Oratoria, dum-
modo locus mundus ſit.

Lex quæ prohibet, ne quis Miſſam alibi
celebret, quàm in Templis aut Oratoriis pub-
licis privatisve, præcipuam quandam reſtri-
ctionem habet, ſi Miſſa, quæ omnino ce-
lebranda ſit, non poſſit in ejusmodi locis ce-
lebrari; nam eo in caſu licet Sacrificium ubi-
que facere, dummodo locus, in quo fit, ni-
hil indecori habeat, juxta Can. (oncedimus
de Conſecrat. Diſt. I. In itinere verò poſitis ſ
Ecoleſta defuerit, ſub' dio, ſeu in tentoriis, ſe ta-
bula altaris conſecrata, cæterdgue ſacra miniſte-
ria ad id Oſfcium pertinentia ibi adfuerint, Miſ-
Jarum ſolemnia celebrari concedimus: aliter
omnino interdicimus. Et juxta Can. Sicut de
Conſecrat. Diſt. 1. Satius ergo eſt Miſſam
non cantare, aut non audire, qudm in illis lo-
cis, ubi ſieri non oportet, niſi pro ſumma con-
tingat neceſſtate, quoniam neceſtas non ha-
bet legem. S. Thomas 3. Par. Quæſt. 8¾.
art. 3. in reſponſ. ad ſecundum, duobus illis
textibus Canonicis utitur, ut oſtendat, eriam
extra templa, poſſe, ſi neceſſitas urgeat, ic
am

80 Seltio III.

ſam celebrari. Suarez in 3. par. Diſput. 81.
Sect. 3. notat, haud ita fidendum illis texti-
bus, qui neque ex Conſtitutionibus Summo-
rum Pontificum, neque ex Decretis Conci-
liorum generalium deſumpti ſint; quo ſigni-
ficare voluit is non propterea auctoritatem
legis accedere, quòd à Gratiano in Decre-
tum ſuum conjecti ſint, ſed tantum ijs eſſe
auctoritatis, quantum habeant apud Aucto-
res ſuos. Eos tamen ait communi conſue-
tudine eſſe receptos, & æquum eſſe Miſſam
ſi legitima cauſa interveniat, extra Templa
& Capellas celebrari poſſe. Exemplum atf-
ferunt Auctores Capellanorum in exercitibus
Sacramenta adminiſtrantium, quibus licet ce-
lebrare Miſſam in caſtris: quamobrem in
Capitularibus incerti cujusdam, ſed gravis
Auctoris apud Labbæum tom. 9. Concilior.
pag. 1011. hæc leguntur: Miſſarum ſolem-
nia nequaquam alili, niſi in Eccleſia celebran-
da ſunt, non in quibusdam domibus, & in
vilibus locis, ſed in loco, quem elegerit Domi-
nur, juxta illud quod ſeriptum eſt: Vide, ne
offeras bolocauſta in omni loco, quem videris,
Jed in loco, quem elegerit Dominus ut ponat
nomen ſuum ibi: exempta ratione eorum, ꝗur
in exercitu pergentes ad boc opus habent ten-
toria, & Altaria dedicata, in quibus Miſſarum
Jolemnia expleaniur. Et Durandus lib. 4. Ra-

tionalis Divinorum Officiorum c. I. num. 41.
1ta

—
taſrip
icotur
Memp
in Mi
em p0
lle ex
keſgio
NquO
Per ta
het can
Ni feri
Eler
torva
foeß
in inn⸗
Pil bo
uhula
reſa
ücid⸗
“
Uay!

1 vai
lam.
4
da
beere
ari 1
i

De Sacrifcio Miſſæ. 8¾

DN ita ſcripſit: poteſt autem eſſe neceſſitas, ut Miſſé
mis dicatur in navi, vel in exercitu ſub papilione-
udon Exemplum afferunt etiam navigantium qui
eesn diu Miſla caruerunt; nam dicunt; Sacerdoe=
o tem poſſe in maris littore celebraré. Deni=
Ems que exetnplum eorum; qui per infidelium
wuh regiones iter faciunt; in quibus Catholicæ
umds Religionis uſus prohibetur, & dicunt licere
in quovis honeſto loco Miſſam celebrare, ſem-
per tamen ſuper petra conſecratäa. Won de-
GM bet cantari Mißa, niſi in Eccleſia conſecrata;
Imn N Neri poteſt: vel ſalten in Altari conſerrato
ſi boc non babetur, babeatur ad minus ſemper
m parva tabula conſecrata. In neceſſztate enim
ilm poteſt Mißja celebrari ſub dio, vel in tentoriit;
nimmi in itinere videlicet, vel in exerenu, vel in i⸗
ghi mili honeſto Ioro, dum tamen babeatur ſemper
Concle Tabula; ut dictum eſt, & cætera ornamenid
m 6 eceſſavia: vVerba ſunt S. Raymundi lib. 3.
de ümtnæ Pag. 470. F. 11. (Qvſtio itaque eò
ihut,b redigitur, an in mari vel flumine, id eſt in
avi ſeu triremi liceat Miſſam celebrare.

In uavigio non licet Miſſam celebrare, niſi ſic-
tam. Quid ſit M'iſſa Zeca. Cur & quande
introdutta. Eſtius eam improbat.
Sacerdotali Romano cap. 47. genieralis
hæc regula habetur: In loco fluctuanti, ut in
mari vel in fluminibus celebrare non litet ali-
u cui. Generalis hæe regula reſtringitur; ſeu

5 zetde Star, Ren

682 Sectio III.

potius explicatur quoad Miſſlam ſiccam. Con-
ſuevit tamen in mari pro populorui devotione
abſque Conſecratione Miſſa (quam ſiccam vo-
cant) dici per acerdotem. Adeundus Mar-
tene de antiquis Eccleſiæ Ritibus lib. I. cap. 3.
art. I. num. 16. & ſeq. ubi magnà eruditio-
nis copia ferè omnia congeſſit, quæ Miſſæ
ſiccæ favent, vel ei adverſantur. Ejusmo-
di Miſſa, quæ etiam nautica dicitur, intro-
ducta fuit, ne navigantes Miſſa omnino ca-
rerent in longis navigationibus, néve in Miſ-
ſa, quæ in mari celebraretur, periculum
eſſet effuſionis Sanguinis, dum navigium ja-
ctaretur. Georgius Caſſander in opere Li-
rurgico cap. 34. hæc ſcribit: Hæc Miſſa ſic-
ca, id eſt ſine Conſecratione & Communione,
etiam navalis ſeu nautica dicitur, eo quòd in
loco fluctuante & vacillaue, irt in mari & ſtu-
minibus, quibus in locis bplenam Miſſam celebran-
dam non putant, adhunc tantuùm modum Miſe
ſam dici poſſe tradunt. Durandus in rationali
I. 4. c. I. Præſcribit quomodo ejusmodi Miſſa
ſit celebranda: ait enim Sacerdoti induendas
eſſe ſacras omnes veſtes, Miſſam legendam
uſque ad Offertorium; recitandam Præfatio-
nem, omittendum Canonem, dicendam Ora-
tionem Dominicam, omittendas Secretas om-
nes, nihil dicendum eorum faciendumve, quæ
fiunt dicuntúrve ſuper Calicem & hoſtiam,
quorum neutrum deber eſſe ſuperAlaare 'la:
= . . . . . OyVE-

Cori
1Ga
ſet,e
brari
Meli
rio
gui
dub
non
del
cele
drie
tid.
Pri
le 00
rekert
M.
le o
Trad-
RN
cis
Pere
ſiam
Proho
glihu
G ,
ſan,
Uore,
leſe ⸗
bie

—
um 0
n Eune
nfcomn

geio A
iolu
Cigun⸗
1 Cerl.
nnun
l!
un
nulne
en
in tiie

De Sacrißeio Miſſæ. 83

dovicum Galliarum Regem teſtatur in ejus vi-
ta Gaufridus, cùm captivus apud Saracenos eſ-
ſet, conſueviſſe coram ſe Miſſam ſiccam cele-
brari curare. Olim dicebatur in Triremibus
Melitenſibus, ùt teſtatur Macrus in Vocabula-
rio Eccleſ. verbo Miſſa ſicca. Auctores verò,
qui ad res amplianclas ſunt procliviores, non
dubitant affirmare, etiam coram infirmo cui
non liceat ad Eccleſiam accedere, præſertim
de Fpiscopi licentia poſſe ejusmodi Miſſam
celebrari, üt videre eſt apud Quartum ad Ru-
bricas Miſſal. Par. I.tit. 14. Dub. 4. §. Dico ter-
ti0. Idque multò antea probaverat Epiſcopus
Prudentius in ſuo pontificali manuſcripto an-
te octingentos eôque ampliùs annos, quod
refert Boucat tom. 5. Theologiæ Diſſert. 4. §.
de Miſſa ſicca ſeu nautica. Et Guido de Mon-
te Rocherii, qui ſeripſit circa annum 1333.
Tract. 4. in Enchiridio Sacerdotum cap. 7.
Probor conſuetudinem, quæ in quibusdam
ocis invaluit Miſſam ſiccam celebrandi, ne
peregrini, qui jam peractâ Miſsà ad Eccle-
ſiam veniunt, Miſsà omnino careant. Ap-
probo iſtom conſuetudinem, quæ ſervatur in ali-
quibus Eccleſiis Gallicanis, quando ſcilicet di-
ctd Miſsa veniunt aliqui peregrini ad Eccle-
ſiam, ſi uon ſit aliquis Sacerdos paratus cele-
brare, Sacerdos induit ſe, ſicut ſi deberet di-
cere Miſſam; & dicit eis Miſſam de B. Vir-
gine Maria, vel de opiritu Sancto, vel de Tri-
F 2 nitate;

94 Soestio II.

nitate, vel de illo Sancto pro quo fit peregrina-
tio. Non tamen dicit Cenonem, nec conſecrat,
ſed oſtendit eis veliquias alias loco elevativnis
Corporis Chriſti; & iſta Miſſa vocatur Sicca.
Quidam nomine Moleon Pariſiis opus quod-
dam edidit anno 1718. cui titulus, Iter Li-
turgicum per Gallias, ubi pag. 76. narrat,
etiam nunc in Diœceſi Claromontana, ſi quis
meridie extremum diem obierit, nec ad eum
qui proximè conſequitur diem cadaver ejus
incorruptum ſervari poſſit, conſuetudinem
eſſe poſt Prandium Miſſam ſiccam celebran-
di, ne ſine Miſſa terræ detur Chriſtiani ho-
minis cadaver. Miſſæ ſiccæ fautor eſſe vi-
detur Clericatus, ſi agatur de ea in mari,
vel coram infirmo, Deciſ. 31. num. 36. &
ſeq. de Sacrificio Miſſæ. Verùm Eſtius Orat.
13. Theologica adversùs eam graviter clamat,
illmque improbat, quèòd veram ſacrificandi
& celebrandi ſimulationem contineat, ubi
nec ſacrificatur. nec celebratur. Ob easdem
rationes eam improbat Sylvius 3. par. q. 83.
art. 2. Natalis Alexander Theolog. Dogmat.
& Moral. lib. 2. Cap. 6. art. 5. de Sacram.
Euchariſtiæ Regula 6. earum quæ ad praxim
ertinent; Lupus in Can. 52. Concilii Trul-
beni tom. 2. primæ edit. pag 951. & Cardi-
nalis Bona Rer. Liturgicar. lib. I. Cap. 15.
num. 6. quorum ſapienti ſententiæ liben-
ter ipſi ſubſcribimus, & ad eam quæſtionem
aggre⸗

—
Age
Tetmm

lie

H
Ptoren⸗
Daſq
Trac-
lis
Lnge
k⸗
cul.
tomm.
Abizi
Ee
lon. 4
nurn.
Ene
ment.
273. 6
Par,

lgan
dungui

Ffenenn
etnſſene
leui
leteer in
oe
, N.
76 lmr
annj
hec N
Cogert
Hetchre
naddn
ſtaiß
orehe
1
n !
ins

De Sacrifcio Miſſæ. 8

aggredimur pertractandam, utrùm in mari
veram, non ficcam Miſſam liceat celebrare.

An liceat Miſſam veram celebrare in mari.
Qui de ea quæſtione ſeripſerunt.

Hac de re vulgò ferè omnes rerum Scri-
ptores diſſeruêre, inter quos legi poſſunt
Paſqualigus de Sacrificio novæ legis tom. I.
Tract. 1. Quæſt. 472. Vericellus de Apoſto-
licis Miſſionibus Quæſt. 133. Cardinalis de
Lugo de Sacram. Euch. Diſput. 20. ſect. 3.
Schiara Theologia Bellica tom. 2. lib. 7. diffi-
eult. 3. Rotarius Theologia Regularium
tom. 3. lib. I. cap. I. num. 9. Cardinalis
Albizius de inconſtantia in fide c. 34. n. 130.
& ſeq. Monacellus in Formulario legali
tom. A4. in ſupplemento ad 2. tom. pag. 21.
num. I. & ſeq. édit. Romanæ anno 1714.
Eminentiſſimus Cardinalis Petra in Com-
ment. ad Conſtitut. Apoôſtolicas tom. 4. pag.
273. & ſeq. Meratus ad Gavantum tom. 1I.
Par. I. Pag. 298. & ſecd.

Negant quidam propter periculum effuſionit
Sanguinis, quidam affimant, modò mare ſit
tranquilum. Matbæus Paris
notatus.

Omnis, ùt ſuprà innuimus, difficultas
F 3 ſita

86 Sectio III.

ſita eſt in periculo, ne ſi Miſſa dicatur in na-
vigio, Chriſti Sanguis effundatur; quam-
obrem quidam obfirmatè negant celebrari
poſſe Miſſam in mari; alii verò celebrari
quidem poſſe affirmant, tranquillo tamen
Cœlo, pacatis undis, & tuto navigio. S. An-
toninus 2. Par. tit. 13. Cap. 6. ita loquitur:
In nulla neceſſitate licet celebrare in mari vel
Jupra fluvium, ubi probabiliter timetur de ef-
JFuſione ſanguinis propter agitationem navis,
Joannes Major in 4. ſentent. Diſtinct. 13.
Quæſt. 4. in princ. poſtquam ſtatuit non li-
cere Miſſam in mari celebrare, addit: Cùm
autem non patet acceſſus rationabilis adterram,
zales excuſantur ab auditione Miſſæ; eſſet enim
periculum effuſionis Sanguinis Chriſti, à quo
ubi caveretur, poſſet celebrari. Atque ilſud
eſt famà celebratum, quod narrat Surius
tom. 2. ad diem 20 Martü de S. Vulfrano
Archi- Epiſcopo Senonenſi, qui cùm in na-
vi in altum Oceani devectus Miſſam celebra-
ret, elapſa eſt Patena è& manu miniſtri in ma-
re; & à Deo Vir ſanctus impetravit, ut &
fundo maris in manus miniſtri Patena rediret,
qua de re ſeribit Baronius ad ann. Chriſti 700.
Eæ quibus præter inſignis miraculi virtutem in-
selligis, Lector?! non deſtitiſſe ſanctos Viros in
mari etiam, religatä anchoris navi, celebra-
re ibi Sacroſanctum Sacrifcium Miſſæ Deo ma-
æimè gratum, quod ipſe tanti editione mug.
cu

luli 0e
mnport
Ee gve
(lr. 1
Dontif
catoru
dum
Vicer.

Ho

Valuit
Kerb
Nu
Emi
& M
Vileg
Nequ
quo
uto,
lare .
lkare,
Ationt
At à
Kon

—
Curin
un;, n
n cele
10 t
lld en
igi⸗ ſ⸗
1n r
, nnnt
inr
n .
Kock
t don!
Act:
Mre
Es
Ae
rin
n In
Nu
Chni
ſain r
rire⸗
D
enue
n
et 1
6 le⸗
ſDone

ne nit
4

De Sacrifcio Miſe. 37

euli patefecit. Quà Baronii obſervatione,
importuna de medio tollitur admiratio:
de qua loquitur Matthæus Paris ad annum
Chr. 1247. ubi de Cardinali quodam Legate
Pontificis ita ſeribit: Càm navem aſcenſurus
eſſet, juſſit cuidam Fratri de Ordine Prædi-
catorum in ipſa Miſſam celebrare: quod & ſas
ctum eſt non ſine multorum, qui boc non pro-
viderant, admiratione.

Hoc tempore non licet celebrare Miſam in ma-
ri ſine Apoſtolico Indulto. Conditiones
quas exigit illud Indultum.

Sed per Sedis Apoſtolicæ, quæ nunc in-
valuit praxim ſublata eſt omnis diſputatio.
Scribunt enim Viri Sacrarum Congregatio-
num Romæ peritiſſimi, ùt videre eſt apud
Eminentiſſimum Cardinalem Petram I. cit.
& Meratum I. cit. Apoſtolico opus eſſe Pri-
vilegio, ut in mari Miſſa celebrari poſſit;
neque ſatis eſſe Privilegium Altaris mobilis,
quo continetur clauſula, in loco boneſto ac
tuto, quæ mari non convenit; ideôque pecu-
liare privilegium oportere à Pontifice impe-
trare, quod nonniſi ſub illis conceditur con-
ditionibus ut tutum navigium ſit, ac longè
abſit à littore, tranquillumque ſit mare, &
Celebranti adſit etiam alter vel Sacerdos, vel
Diaconus, qui, ſi quis oriretur motus, quo
F 4 Peri-

88 Seéctio III.

periculum eſſet, ne Qalix everteretur, poſſit
manu Calicem ab ejusmodi periculo eripere.
Videatur Indultum, quod militari Ordini
Hieroſolymitano conceſſit Clemens XI, in

ejus Bullario ordine undecimum, pag. JAr.

cui poſt accuratam S. Congregationis ea de
re diſceptationem eæ appoſiuæ ſunt comcli-
tiones.

An liceat celebrare ſine ſacrit indumeutis: An
ſine luminibus; An ſine miniſtro.

Nunc verò examinandum , num aliquan-
deo fine Planeta cæterisque facris indumemtis,
num ſine luminibus, num ſine miniſtro Miſ⸗
ſa celebrari poſſit. Huic Gaten enodan-
dæ duo textus ex jure Canonieo appoſit
poſſunt afferri; alter ex Can. Eceleſfaſtica Dit.
23. quo prohibetur Sacerdos, qui ſtolam in
ſua Ordinatione acceperit, Miſſam ſine ſto-
la celebrare. Modis omnibus convenit, ut 4uod
guitque perce, it in conſecratione honoris, boc
fetineat in oblatione, vel perceptione ſus ſalu⸗
rig: Muis autem aliter kre ,excommunica-
tioni ſubjaceat. Alter eſt ex Can. eſtimen-
5a do Conſecrar. iſt. r. Oeſtimenta Eceleſio-
kica, guibus Domino miniſtratur, S Jacraia
Een ſſe & honeſta: quibus &o. aliis in uſi⸗
bus non debent frui, quòm in Eccleſiaſticis
̈ Deo dignis Ohfcitg. Ex hoc duplici rees

d
Lecenl
FVetibr

cerc

Nollas

drmuirte
ci de
Pulch

art'4
bæc
veſtit

Van

ret,

alir,

imcu
ſtit
ui P
omgib
Valda
Merd
hiun
lonte.
lient
lonſiu
Vice⸗
iürgi⸗
eellart
160
gle,
Alarie

—
ur e
lgernen
llan 0
ens I1
n
icier

De Sacrificio Miſſæ. 89

vulgèò deducunt Auctores, præçeptum eſſe
Eccleſiaſtieum Miſſam cum omnihus ſacris

veſtibus celebrandi; ita ur graviter peccef

Sacerdos, non ſolùm ſi ſciens & prudens
nullas adhibeat ſagras veſtes, ſed etiam earum
omittat aliquam. Videatur Perſicus de ofſfi-
cio Sacerdotis lib. I. dub. 5S num. 52. & ſeq.
Pulchrè Sotus in 4. ſenten Diſt. 13. Qu. 2.
art'4. Poſtquam veſtes Sacerdotales deſeripſit
hæc addit: Ecce quibus Sacramenti veſtibut
veſtitus Sacerdos ad ſacrum Altare accedit.
Nam ſi aliquam illæarum conſultò prætermittes
ret, tamquam myſteriorum contemptor mor-
taliter delinqueret. Secus ſi ex oblivione, vel
aliqua negligentia id faceret. Qum eo con-
ſentit Biel in Lect. 14. ſuper Canone Miſſ;
qui poſtquam de ſacris veſtibus, cæterisque
omnibus mentionem fecit, quæ ſi non ad
vValidam, certè ad licitam Miſſæ celebrario-
nem pertinent, concludit: Wihil autem du:
bium, quin omittens aliquid prædictorum ex
contemptu: vel ſcienter, peccet mortaliter, fa-
eiens in boc temerèò contra Conſtitutionem, aut
conſuetudinem generalem Romanæ Eccleſiæ.
Videatur etiam Renaudotius in Collect. Li-
turgiar. Orientalium tom. 2. pag. 56. qui
teſtatur, Syris & Coptis & omnibus Chriſtia-
nis Orientalibus, cujuſeunque ſectæ aut lin-
guæ, ſacrilegium eſſe ſine ſacris veſtibus ad
Altaris miniſterium accedere; & ejusmodi
F 5S teme-

90⁰ Sectio III.

temeritatem etiam pœnà depoſitionis coërce-

ri. Quibus præmiſſis proponitur ejusmodi

caſus: Parochus ab infirmo accerſitus, ut ſi-
bi miniſtret Viaticum, copiam non habet ſa-
cræ ſuppellectilis, quæ in armario eſt occluſa,
cujus clavem ejus miniſter imprudens ſecum
inconſulto detulit & abiit; nec quisquam no-
vit ubi miniſter reperiri poſſit: reſpondetur,
nullo modo poſſe Parochum ſine ſacris ve-
ſtibus Miſſam celebrare; ſcandalum enim id
crearet, & gravis eſſet irreverentia in Sanctiſ-
ſimum Sacramentum; præceptum verò, quo
urgetur infirmus ad accipiendum Viaticum,
eum reſtringit, ſi Sacramentum poſſit ſuſci-
pere eo modo quo ſuſcipi decet, atque eà
reverentià, quæ tanto debetur Sacramento.
Ita poſt Sylvium reſpondet Pontas in Dictio-
nar. Caſuum Conſcientiæ verbo Miſſa cap. 7.
ubi integrum Sylvii locum affert. De illo
autem qui ſine luminibus Miſſam celebret,
ſic reſpondit Honorius III. in cap. Luerai de
Celebr. Miſſ. Iunquiſitionis Geruaz iterant e
ejus confeſſionibus (loquitur de quodam bres-
bytero) inveniſti, quòd idem ſine igue ſacrifca-
bat, & aqua. Cum igitur vel ex aperta mali-
tia, vel nimia deſipientia peccdſſe probatur,
mandamus, quatenus Ofſcio Beneficio per-
petuò ipſum prives. Ex quo loco Pontas Caſ.
8. poſt Sylvium eruit, nefas eſſe Miſſam ſine

Tuminibus celebrare, etiam urgente periculo,
ne

ne popr
Uibunct
Gletmna
ls 1.
MIſann
AGar
Addit
ns, l
x Ole
gente
Auo
Pag. 5
rirl ne
di Mi
Potelt,
Drepe
fummne
ud,
ur a
Cali⸗
vel 4
/h
tiam
lelehr.
fuerer,
ue Co/
Vicen
11 ſuo
cendh
Sert

De Sacrifßcio Miſſe. 91

ons coi
ureſonen
Alins ut
nahahet
ekoct
Wenben

nsgten

(nher

leſore
ge lnit
tsinet
nerie
li
1 Ale 4
neno
ia⸗
ign
ncet
Plun
u

1,

eve
4 ſl 4
Duf,
lin⸗
Neheng,

ne populus die feſto Miſſa careat, aut ne mo-
ribundus ſine Viatieo ex hac vita migret,
quemadmodum docent graves Scriptores,
quos refert & ſequitur Quartus ad Rubricas
Miſſalis par. I. tit. 20. num. II. & Meratus
ad Gavantum tom. I. par. I. pag. 298. num. 9.
Addit idem Pontas Sylvii auctoritatem ſecu-
tus, lumina eſſe oportere vel ex cera, vel
ex oleo, aut ſi deſint ejusmodi, é ſevo, ur-
gente neceſſitare; quod etiam animadvertit
Auctor Collationum Lucionenſium tom. 5.
Pag. 549. Et ſi lumen alterum è& cera repe-
riri non poſſit, & neceſſitas urgeat celebran-
di Miſſam, unicum tantùm lumen adhiberi
poteſt, ùt advertit Gavantus ad Rubr. 20. de
Præparatione Altaris. S. Antoninus 3. par.
ſummæ tit. 13. cap. 6. ità monet: Nota ergò,
quòd, e aliquod eorum defuerit, quæ requirun-
tur ad ritum celebrationi! ſolemnitate, ut
Calix conſecratus, Palla, Altare „vel lumen,
vel aliqua veſtis ſacra, ut manipulus, ſtola,
& bujusmodi, debet potiùs dimitiere Miſſam
ciam die feſto, qum ſic celebrare: quia ſie
celebrando advertenter, quamvis ſine dubio con-
Eceret, exiſtentibus aliis, quæ ſunt de ſulſtan-
tia Conſecrationis, tamen peccaret mortaliter .
& idem credo celebrando ſine M'ſſali ſeu libro
in quo ſit ſaltem Canon, alias mente retentus
dicendo; nam talis ſe exponit periculo errandi
in verbis Canonis, imo c Conſecratiouis, cùm

„2 Sectio III.

& optimæ memoriæ Viros aliquando fallat me-
moria, tum etiam quia facit contra generalem
Fecleſiæ conſuetudinem. Denique etſi gene-
ralis ea regula eſt, non poſſe Miſſam ſine
Miniſtro celebrari juxta Decretalem Alexan-
dri III. in cap. Propoſuit de Filiis Presbytero-
rum, ubi legitur: Mon enim ſolus Preibyter
Miſſarum ſolemnia, vel alia hivina Offcie
poteſt ſine Miniſtri ſuſfragio celebrare; tamnen
poteſt Sacerdos etiam ſine miniſtro Miſſam
celebrare, ſibique ipſi reſpondere, ſi Viati-
eum opus ſit infirmo miniſtrare, ùr docet
Sylvius 3. part. quæſt. 83. art. 5. qui etiam
cenſet Sacerdotem, cui die feſto non ſit co-
pia Miſſæ audiendæ, meliore conſilio Miſſam
prætermittere, quàm ſine miniſtro celebra-
re; quamquam negat, illum peccare, ſi ſine
miniſtro celebret: In caſu tamen gravis ne-
ceſſtatis boni Auctores exiſtimant, Sacerdo-
tem non malè facturum., ſi ſolus celebret, ſili-
que reſpondeat, ac miniſtret, ut ſ alioquin aut
ipſe Sacerdos, aut alius ſit ſine V iatico mori-
turus. Acddunt etiam nonnulli, i. ſit feſum
ſolemne, neque Socerdos poſſt Miſſam audire:
ſed mollem eo caſu dicere, ipſum alb auditione
Miſſæ excuſari, qum conſulere, ut ſolus cele-
braret, quamquam nec celebrantem damnarem.
Gibertus Conſultat. Canonicarum de Sacra-
mentis Conſultat. 7. de Sacrificio Miſſæ nar-

tat, Sacerdotem quemdam onus habuiſſe,

quo-

Cdorid
Pekri⸗
Orror
bec
Dunem
eiſticn
cbbos
Gotem
Clum
conluͤe
lcitun
Acer,,
Miſla
tingim
fule
um
ede
eſer⸗
Ppotal
leſe
abſti
Suar
ſam .
pec
eclue
lion
Uler
lter
Corte

—

ninfrn
tungeen
de ene
MN
lemn An
5Dretye
ſrf
uipt
No,n
lroe
ele, 1!

N
Al

De Sacrifrio Miſſe. 93

quotidie Miſſam celebrandi in Oratorio Cam-
peſtri ab hominum frequentia longè remoto;
Oratoriumque illud in honorem S. Blaſii fuiſ-
ſe Deo dedicatum, ubi etiam Sacerdos ille
Panem benedicebat, qui plurimùm prodeſſe
exiſtimabatur miſeris illis agricolis, qui fau-
cibus laborarent. Ibi porro quotidie Sacer-
dotem illum, cui Miniſtri non eſſet copia-,
ſolum ſibique reſpondentem celebrare Miſlam
conſueviſſe. Quærit igitur Gibertus, an illi
licitum id fuerit facere; & Canones quidem

affert, qui vetant, ne quisquam ſine miniſtro

Miſſam celebret; nec caſam, quem alibi at-
tingimus, omirttit de Miſſis ſolitariis: ſed con-
cludit denique, Sacerdoti illi licitum non
fuiſſe Miſſam celebrare ſine miniſtro, ſed il-
lum debuiſſe ab Episcopo facultatem Petere
celebrandi in alia Eccleſia; ubi miniſtri copia
eſſet; & ſi aliquo impedimento detentus non
potuiſſet ad locum, qui ſibi deſtinatus eſſet,
ſeſe conferre, debuiſſe à Miſſæ celebratione
abſtinere, ne Miſſam ſine miniſtro celebraret.
Suarez in 3. par. Diſput. 893. ſect. 3. qui Miſ-
ſam celebret ſine aliqua & ſacris veſtibus, eum
à peccato mortali non excuſat, omnémque
excludit parvitatem materiæ; qui tamen ob-
livione captus, vel per imprudentiam aliquod
& ſacris indumentis omiſerit, eum ne venia.
liter quidem peccare exiſtimat. Cardinalis
Gottus Theolog. tom. 14. Quæſt. 3. de Sa-
crie

94 Secio III.

crific. Miſſlæ Dub. 4. §. 2. docet, graviter
peccaturum Sacerdotem, qui vel Viatici ad

infirmum in limine mortis poſitum deferen-

di gratia, velne populus die feſto Miſsà ca-

reat, Miſſam ſine ſacris veſtibus celebret.
Mitiùs ſentit de eo, qui gravi premente ne-

ceſſitate, puta ad evitandum ſcandalum & ſu-
ſurrum, qui oriretur in populo, ſi ſibi die feſto
Miſſæ non eſſet copia, Miſſam celebraret cum
Amictu, Alba, & Planeta, omiſſis Stola, vel
Manipulo, aut Cingulo benedicto, quæ re-
perire non potuiſſet. Cajetanus Cardinalis
in I. 2. Quæſt. 96 negat, ſine peccato Sacer-
dotem poſſe, omiſſis veſtibns ſacris, Miſſam
celebrare, etiam metu mortis deterritum;
idque propter gravem irreverentiam. Eum
ſequitur Sylvius 3. par. quæſt. 83. art. 6. quod
durum videtur Baldello, niſi Eccleſiæ con-
temptus exiſteret, tom. I. lib. I. Diſput. 15.
num. 10.

Qui celebrat in loco polluto, peccat graviter,

non tamen incurrit in cenſuras, ac ne in
irregularitatem quidem.

Jam verò de celebratione Miſſæ iu tem-
plo violato, ſeu polluto reliquum eſt, ut
pauca quædam attingamus. Templum mul-
tipliciter poteſt pollui. Primd, ſi in eo ho-
micidium voluntarium perpetretur;, cap. a.
poſui-

iili,
0 ſi in
Cuncdatun
lr cap.
Jertiè
manum
ve efn
ſpe hen
litam,
1o ſi ey
tur, ce
Qinte
vel in
Diſtn
ro Mi⸗

nonſulp

non irree
Donn
Ci N
1o, inen
e, A
ui. N
Violato
Uit, cx
IUSs Allart
Uerbane
Ercoten
nbihin

De Sacrificio Miſjæ. 95

peſuiſti, de Conſecrat. Eccleſiarum. Secun-
do ſi in eo magna vis humani Sanguinis ef-
fundatur, Can. Eccleſiis de Conſecrat. Diſt. 1.
Et cap. Si Eccleſia de Conſecrat. Eccleſiar.
Tertiò ſi in eo ſponte effundatur ſemen hu-
penmn manum, ùt videre eſt in allatis textibus,
m ſeve eſfuſio ſit ſecundum naturoam, ſive contra,
Eeve per copulam alids licitam, ſive per illi-
citam, juxta communem ſententiam. Quar-
tò ſi excommunicatus vitandus in eo ſepelia-

n tur, cap. Conſuluiſti de Conſecrat. Eccleſiar.
n Quintò ſi in eo itidem ſepeliatur Ethnicus,
nde vel infidelis, Can. Eecclefiam de QConſecrat.
lril Diſt. 1. Si quis in templo polluto ſeu vio-

Etmm lato Miſſam celebret, nullam Pœnam incurrit,
n non ſuſpenſionem »non excommunicationem:
e non irregularitatem, cap. I5 gui de ſentenr.
clellre d Excommunicat. in 6. Irregularitatem enim,
D Cujus Romano Pontifici reſervatur diſpenſa-
o, incurrit, qui in loco interdicto celebra-
ret, ùt ſtatuit Bonifacius VIII. eod. Cap. I⸗
Jui. Etſi autem qui in templo polluto ſeu
uuhe violato celebret, nullam ex illis Pœnis incur-
N, rit. cxpers tamen peccati non eſt, càùm tex-
In tus allatus dicat, eum temerariè agere; ad quæ
verba notat Sylvius in 3. par. quæſt. 93. Sa-
cerdotem hunc facere contra juſtam Eccleſie
prohibitionem in re gravi: ex quo infert, ſi
Epiſcopi conſenſus accedat, eum non Pec-
care in templo polluto Miſſam celebrando.

Cum

96 Seétio III.

Cum eo conſentit Perſicus de Sacerdotis offi-
cio lib. I. Dub. 12. Fusè id tractatum repe-
rias in Collat. 16. Lucionen. tom. 5. quæſt. I.
pag. 160. & ſeq. edit. anni 1685.

Qu liceat horà Miſſam celebrare: De

fructůs medii applicatione: Qui te-

neantur ejusmodi fructum applica-
re: Quædam diſcutiuntur, quæ a
Miſſæ eleemoſynam pertinent.

Tempus telebrandi Miſſam ab Auroro ad me:
ridiem; ex æqualitate poteſt celebrari boræ iri-
ente aute auroram, & poſt meridiem.
Literæ ea de re S. Congregationis

Nihil opus eſt hic de hora celebrandæ
Miſſæ diſputare; niam Rubrica diſertè ait!

Quacunque bord ub Aurora; & alibi: M’ſa

privata ſaltem poſt Matutinam & Laudes qucd-
cumique bord ab aurora eſee ad meridiem di
ci poteſt. Univerſalis ccleſiæ conſuetudo
eſt, in Pervigilio Nativitatis Jeſu Chriſti, ut
poſt mediam noctem Miſſa Conventualis ce-
lebretur. S. Pius edità Bulla 4. tom. 2. Bul⸗
larii antiqua omnia ſuſtulit Privilegia, quo⸗
rum vi quidam Miſſam ante mediam noétn
in eodem Pervigilio celebrabant. -Equitaté

qua-

uidam.
get pran
triente
Ebretur
ton. 1.
4 Ubi !
gregatiot
Pan, ir
Ocealion
Allte aun
meridie

40 gua⸗
. debe
ite lam
à nedte
fuunch/
6 uan
dorun
ritar rag
Mey in
Rroen
Sotr
infine:
iſi
ubeum,
onnu
o poſle
alrare
Rkinde i

De Saerifeio Miſſe. 92
; Quadam, juxta eam, quæ etiam Romæ vi-
Gmme get praxim, tolerari ſolet, ut Miſſa horæ
n6 triente ante auroram, poſt meridiem ce-
„lebretur, ut videre eſt in Edicto 13. noſtro
tom. I. atque etiam in noſtro Edicto 1. tom.
ee 4. Ubi Epiſtolam retulimus nobis à S. Con-
ebene . n 1
q, gregatione Concilii Clementis XII. juſſu ſeri-
e: ptam, in qua improbatur malus uſus Miſſam
I ccaſione ſolemnitatis multas horas celebrandi
r, ante auroram, multasque itidem horas poſt
inem meridiem. D. Thomas 3. par. quæſt. 83.
art. 2. ad quartum hæc eadem confirmat.
Ad guartum dicendum, quòd regulaoriter Miſ-
Ja debet celebrari in die, & non in nocte &c.
ita tamen guòd principium diei accipiatur non
d media nocte, nec etiam ab ortu ſolix, id eſt
quando ſubſtantia ſolis apparet ſuper terramz
ſed quando incipit apparere aurora: tunc enim
quodammodo dicitur ſol ortus, in quantum cla-
vitas radiovum ejus apparer &c. ſpecialiter ta-⸗
men in nocte Natalis Domini Miſſa celebratur
Ar Vrer boc, quòd Dominus in nocte nutus eſt.
Et Sotus in 4. ſentent. Diſt. 13. quæſt. 4. art. 2.
in fine: Jam verò nunc temporis Natum tempus
Mics celebrandis decurrit ab initio auroræ
quocumque tempore anni uſque ad meridiem.
Nonnullos tamen ait ex privilegio Apoſtoli-
co poſſe Miſſam celebrare, aut celebrandarn
curare ante auroram, & poſt meridiem, ae
deinde invehitur adversàùs abuſum celebran-

Afemn
miun
titn
in

di poſt elapſum tempus, quod præfinitum
eſt. Quòd boc fut ad inſerviendum deliciis
eorum, qui noctes aleis & erapulis vacando in
dies vertunt, diétque dormiendo in noctes, non
poteſt non eſſe vituperio dignam.

De Miſſæ frultu. Miſſæ fructas triplex.

Docet Scotus quodlibet. 20. art. 2. & 3.
cujus doctrinam communiter ſequuntur C&-
teri Theologi, atque ipia etiam recipit Ec-
cleſia, ùt videre eſt apud Sotum de Juſtitia

& Jure lib. 3. art. 2. Cordubam lib. I. qu. 3.

Notab. 4. & Navarrum cap. 25. num. 92:,
triplicem eſſe Miſſæ fructum; primum ge-
neraliſſimum, cujus fideles omnes fiunt par-
ticipes; alterum ſpecialiſſimum, quo fruitur
Sacerdos; tertium, qui dicitur medius, quem-
que iis Sacerdos applicat, pro quibus Sacri-
ficium offert: quod etiam optime explicavit
Cardinalis Bona in Tract. Aſcetico de Sacri-
ficio Miſſæ cap. I. §. 4. Et quoniam multis
nominibus poteſt aliquis teneri ad offeren-
dum pro aliis Sacrificium Miſſæ, ſeu fructum
medium, vel ratione Officii, vel oneris, Bene-
ficio, quod poſlidet, adjecti, vel præcepit 5n.
perioris, vel eleemoſynæ, quam acceperi 1
lingula hæc capita percurremus, Sacraru
Romæ Congregationum vettigia ſecuti, præ-
ertim ejus, quæ S. Tridentinæ Synoltt

erpres
Disvene
Eeſtatem
Dretandi
Piarn leg
leiplin
Cuimnus

ui eun
baoerife
ceder

8
loguens
ul n⸗
Omnißir,
velſugg,
den
ener
iun 6
Animar,
Aln etian
bopulo
agre
gui cur
Ppplicar
Kkeſtis
ſeenſa ris
e non

erner
hen Ar
unnt
nlin

6er.2
onn

De Sacrificio Miſſe. 99

interpres, cujus Decretis debetur ab omni-
bus veneratio: ſola enim hæcCongregatio po-
teſtatem habet Concilii illius mentem inter=
pretandi; ejusque Decreta, ſi generalia ſint,
viam legis obtinent, ſiquidem ad eam pertinet
diſeipliuæ præcepta ſtatuere, ùt ſæpiſlimè do-

cuimus in noſtris Edictis.

Qui curam animarum babet, tenetur o erre
Saerificium pro populo feſtis diebus. Quidcon-
cedere ſoleat S. Congregatio Concilii, ſi
Parochus pauper ſit.

S. Tridentina Synodus ſeſſ. 23. cap. 1.
loquens de iis, qui curam habent animarum
Cum pracepto, inquit, divino mandatum Iit
omuibus, quibus animarum cura commiſſa eſt,
over ſuas agnoſcere, pro bis Sacrifccium offerre.
Qui de morali ſcribunt Theologia, quæſtio-
nem excitärunt, an verbis illis, pro his Sacri-
Kcium offerre, teneantur, qui curam habent
animarum, Miſſam tantummodòè celebrare,
an etiam onus habeant applicandi Sacrificium
populo ſibi commiſſo: in qua quæſtione S.
Congregationis ſemper fuit ſententia, eum,
qui curam animarum habet, teneri Miſſam
applicare populo omnibus diebus dominicis
& feſtis diebus ex præcepto, ſive Parochus
ſæcularis ſit, ſive Regularis, ſive amovibilis,
ſive non (nam & qui amovibilis eſt, anima-
3 C 2 rum

200 Sectio III.

rum curam habet) ſive congruam habeat,
ſive non habeat; illudque dumraxat S. con-
gregatio concedit Parocho, ſi pauper ſit, ut
etiam die feſto applicare poſſit Miſſam ei, qui
ſibi eleemoſynam dederit, dummodèò cele-
bret in Parochia, ne populus Miſſa careat,
& alio die per hebdomadam Miſſam celebret;
& populo applicet loco ejus quam applicare
debuerat feſto illo die cùm eleemoſynam ac-
cepit, ùt docuimus Edigt. 10. tom. I. quo
vetera & recentiora S. Congregationis De-
creta à Summis Pontificibus confirmata con-
geſſimus.

le Cathedralibus &&Collegiatis Miſſa Conven-
zualis applicanda eſt non benefactori ſingulari,
ſed benefactoribus in genere. Si Eccleſtæ juncta
ſit Cura, debet feſtis dielus alia
Miſſa populo applicari.

In Cathedralibus & Collegiatis Eccleſüs
Miſſa Conventualis, quæ ùt diximus, quo-
tidie celebranda eſt, applicari debet Bene-
factoribus generatim; ita ut ille hanc de ap-
plicanda Miſſa obligationem non impleat, qui
eam cuipiam ſingulari Benefactori applicet.
Quodſi Cathedrali vel Collegiatæ Eccleſic
juncta ſit etiam animarum cura, duplex om-
nibus Dominicis feſtisque diebus ex præcepto

celebranda eſt Miſſa, quarum Convenmtualis
* Bene-

Penekad
bappli
hoc on⸗
gua ſit,
dere eſt
ſagede
fert S.
Ab hoo

venus

in qvil
legar⸗
Ci n
Qurn
nues 0
temn n
Mongdan
ümi

Pto⸗

N C
bende
Cd

At.
Congr
lem ſet
onget
1e ſher

—
In bebet
n
wettt
lineht
nooh
Mlce
Gümcik
N 1

n. 1
tiond
. 4
Prmnas

tn
eſon
8

i
Klon
Ce⸗
jeh’
nie,
in 1
eN
(ooſen⸗

14

=

De Sacrificio Miſæ. 101

Benefactoribus generatim, parochialis popu-
lo applicetur, nec ulla contraria conſuetudo ab
hoc onere excuſat; cujusmodi conſuetudo ſi
qua fit, malus uſus eſt & corruptela, ùt vi-
dere eſt apud Meratum ad Gavantum p. 2. t. I.
pag. 808. qui diſertiſſima & apertiſſima pro-
fert S. Congregationis Reſponſa & Decreta.
Ab hoc autem onere applicandi Miſſam Con-
ventualem eæ tantùm Eccleſiæ immunes ſunt,
in quibus non omnia concurrunt, quæ Col-
legiatam conſtituunt, quamvis & divina offi-
cia quotidie celebrentur, & miſſa cantetur.
Quarum Cathedralium vel Collegiatarum te-
nues opes ſunt, eæ poſſunt implorare facul-
tatem non applicandi Benefactoribus genera-
tim Miſſam Conventualem diebus feriatis,
nunquam tamen obligatione ſublatà applican-
di pro üsdem cunctis diebus feſtis ex præce-
Pto. L

S§. Cangregatio Coneilii, ſi Canonicatuum præ-
bendæ tenues ſint, vemittere ſolet onus appli-
candi Conventualem, non tamen feſtis
diebus.

Atque hæ ſunt regulæ, quibus utitur S.

Congregatio Concilii, earumque executio-

nem ſemper Epiſcopis commendat, cùm re-
ſpondet relationibus, quas ad eam mittunt
e ſtatu ſuarum Eecleſiarum. Cùm ſacræ
G 3 hujus

102 Sectio III.

hujus Congregationis nos Secretarii munere
fungeremur, Capitulum & Canonici Carhe-
dralis, nunc. Metropolitanæ, Eccleſiæ Fer-
rarienſis contendebant, ſe ad Miſſam Conven-
tualem applicandam minimè teneri; tum
quèòd ab immemorabili numquam Miſſam ap-
plicaverant; tum quèòd primò cujuslibet
menlſis die non impedito Nocturnum Defun-
Rorum cum laudibus recitabant, & Miſſam
Mortuorum pro Benefactoribus generatim
celebrabant. In Congregatione habita die 4.
Martii 1719. eam cauſam propoſuimus, &
in Folio, quod componi & typis vulgari ſo-
let à Secretario, veteres S. Congregationis
reſolutiones attulimus, quæ jubent, Cano-
nicos Cathedralium quotidie Miſſam Conven-
tualem Benefactoribus generatim apphicare.
S. Congregatio die 18. Martii ejusdem anni
reſpondit, teneri Qanonicos Conventualem
Miſlam quotidie Benefactoribus generatim
applicare, omni exceptione rejectà. Item,
cùm eodem munere fungeremur, reſpondit
S. Congregatio, petitionem rejiciendam Ar-
chi-Presbyteri & Canonicorum Collegiatæ
S. Euphemiæ Diœceſis Comenſis, qui cou-
tendebant; non teneri ſe ad ejusmodi quo-
tidianam Conventualis Miſſæ applicationem;
At videre eſt in reſolutione diei 11. Maji 1720.
Contra Bonaventura Epiſeopus Montis Pla-
ſconis, cùm Diœceſim viſitarer, veritus eſt,
ne

ne Nae
Mre
cegebe
eNtes
Mlillarr
Ciehus

ventus
ferede
ſuimmu
expot
cellel
greg⸗
ppont
levin
CNN.)
Ginais
Coos
Mocel
Gile,
(e Nil
sN
Conko
nem,
modi
ſuiſſe;
i ſuſt
Gatione
Kexen
Rgiaar
lenulita

rümunen
niciCt⸗
Gete e
nCoe
ei,u
M
(N5
nmn D
M
Ceſtiil
tucet

glon
Min.
ſeim,

6wwld'
ſ
6e

De Sacrificio Miſſæ. 102

ne Sacerdotes quidam Parochiali Eccleſiæ
Martæ, quam ipſe etiam Collegiatam eſſe
credebat, ſub Canonicorum nomine inſervi-
entes ſuo muneri deeſſent, propterea quòd
Mifſlam quidem parochialem populo feſtis
diebus applicabant, non tamen Miſſam Con-
ventualem pro Benefactoribus generatim of-
ferebant. Cauſam S. Congregationi propo-
ſuimus die 29. Januar. anno 171 8. & rationes
expoſuimus, quamobrem ea Eccleſia non eſſet
cenhſenda inter Collegiatas; S. autem Con-
gregatio die 1a. Februar. ejusdem anni re-
ſpondit, cùm illa Eceleſia non eſſet verè Col-
legiata, nullum eſſe onus celebrandi & appli=
candi Miſſam Benefactoribus generatim. Car-
dinalis Tanarius S. Concilii Decanus & Epi-
ſcopus Veliternus in Oppido Core, cùm
Dioœceſim viſitaret, Canonicos ejus Colle-
giatæ, quos non applicare comperit quoti-
die Miffam Conventualem pro Benefactori-
bus generatim, Decreto ſuo applicare coëgit.
Confugerunt Canonici ad S. Gongregatio-

nem, contendentes, non teneri ſe ad hujus-

modi applicationem; factum id nunquam
fuiſſe; inopes eſſe Canonicatus vix Canoni⸗
cis ſuſtentandis pares. Cauſam in S. Congre-

gatione die I4. Martii ann. 1722. retulimus,

& exempla quædam adduximus aliarum Col-
legiatarum, in quibus propter Præbendarum
tenuitatem onus applicandi Miſſam Conven-
G 4 tua-

14— Sectio III.
Tualem ad dies feſtos ex præcepto contractum
tuit: S. r greuetin propterea reſpondit,
teneri quidem Canonicos applicare Miffam
Conventualem quotidie pro Benefactoribus
generatim, ſed iis remitti poſſe ejusmodi onus
propter tenuitatem Præbendarum, dummo-
do eam applicarent diebus omnibus Feſtis ex
præcepto. .

Regula ſtatuitur, quam ſequitur S. Congrega
S tio Concilii. 4

Ex his, quæ hactenus expoſuimus, pa-
tet, eam eſſe S. Congregationis Concilii regu-
lam, ut Miffa Conventualis quotidie Benéfa-
Koribus generatim applicerur in Cathedrali-
bus & Collegiatis Ecclefiis, is verò, qui præ-
eſt, pofſfit onus remittere, atque contrahere
ad ſolos dies feſtos in iis Cathedralibus & Col-
legiatis, quarum præbendæ inopes ſint; qui-
bus etiam nunc regulis utitur eadem S. Con-
gregatio. Expoſunt Archi-Epiſcopus Spa-
latenſis in Relatione de fuæ Eccleſiæ ſtatu,
Canonicos ſuæ Metropolitanæ fſolitos eſſt
quotidie Miſſam Conventualem cantare, ſes
non applicare Benefactoribus generatim. Nos
Congregationis nomine illi reſpondimus,
juberet Mifſlam Conventualem quotidie ap-
plicari; quèòdſi præbendæ inopes eſſent, Ca-
nonici ad S. Congregationem Poſtunkicta
“ as

ſing col
mugere

INis eyv

Catione
i,
uorm
teſpon
nni,
kibus
Peare
dendan
ſolur

Cntr

. C
Cga t
dere
guia
lamer

Veyen
2
DE.
A

. dl
Alates

Cönrrtenn
lont
Nre M
eorce
hnodie
n 4

De Sacrificio Miſe. 10 5

fuas Converterent, Igitur cùm jam Secretarii
munere defuncti, & ad Cardinalatum fuiſſe-
mus evecti, fupplices libellos ad S. Congre-
gationem miſerunt: eorumque causâ propoſi-
tà, & præcedentibus S. Congregationis Reſo-
Iutionibus ea de re per Secrêtarium expoſitis,
reſpondit S. Congregatio die 22. Julii ejusdem
anni, Canonicos debere quidem Benefacto-
ribus generatim Miſſam Conventualem ap-
licare, ſed poſſe iis permitti propter Præ-
endarum tenuitatem, ut eam applicarent
ſolùm diebus feſtis ex præcepro.

Controverſia omnis ſublata per Apoſtolicas
literas. 5
Cæterùm, ad ambiguitates omnes & ef-
fugia tollenda, literas Apoſtolicas dedimus
de re hac die 19. Auguſti 1744. quas integras
huic inſerimus commentario, quamvis Bud
quiddam ptæterea contineant, quod ipſum
tamen non inutile fore ſperamus. Hier

V'enerabilibus Fratribus, Patriarcbis, Archi=
Epiſcopis, cunctiſqaue locorum Ordina-
viis per Italiam conſtitutis.

BENELDICTUS PAPA XIV.

Um ſemper oblatas Nobis occaſiones
Apoſtolica Scripta dirigendi ad Frater-
nitates Veſtras libenter amplectimur, ur ſin-
5 er&

106 Serckio III.

ceræ Nofſtræ erga Vos dilectlonis argumen-
ta frequenter elucçeant; tum verò majori ani-
mi alacritate idipſum præſtamus, cùm ad ex-

citandum Fraternitatum Veſtrarum zelum

pro conſervatione rectæ diſciplinæ in Clero
regimini Veſtro commiſſo, præſentibus re-
rum, aut temporum conditionibus commo-
vemur. Nec enim impoſitum imbecillitari
noſtræ omnium Eccleliarum ſollicitudinis
ohus aliter (luſtinere Nos poſſe confidimus,
quàm ſi Divini Qultús augmentum, atque
exactam Kccleliaſticarum Sanctionum in ſin-
ulis Diœceſibus cuſtodiam religioſæ vigi-
Barium Paſtornm curæ, identidein inculcan-
do, commendemus.
Ffujus porro Epiſtolæ ad Vos ſcribendæ oc-
caſionem Nobis atque argumentum in primis
Præbet onus illud, quo ommbus animarum cu-
ram gerentibus incumbit, applicandi Miſfam
Parochialem pro populo ipiorum curæ com-
miſſo; tum etiam applicatio Miſlæ Conventua-
lis, quæ pro Benefactoribus in genere facienda
eſt ab iis, qui Miſſas canunt in Eccleſiis Pa-
triarchalibus, Merropolitanis, Cathedralihus,
& Collegiatis; tum denique dehitum pſallendi,
quo tenentur Canonici prædictarum Eccleſia-
rum Choro afſiſtentes. Qujus quidem are⸗
menti minimè nova, ſed à Scriptoribus fre-
quenter habita tractatio eſt; cumque ea fes
in hujus Almæ Urbis Noſtræ Congreghii
22 nibus,

Nibuk,
Dertbilin
Unnelium
ejus Se
Cobſirut
lies dit
Tüodem
erez ean
tnt, eo
Pontige
Drodatie
münitnd
tiatn. 4
u pen
Portumg
S, E.
leibere,
füm, II
W v
Seae
notele⸗
veluri
nodale
ſtintio
ru pt
here v.
um, it
gue ler
et⸗ ſoll
s, m

De Sacrificio Miſſæ. 1087

Sugm mibus, & potiſſimàm in Congregatione Ve-
MutE nerabilium Frarrum Noſtrorum S. R. E. Car-
chng dinalium Concilii Tridentini Interpretum,
IuI cujus Secretarii munere olim in minoribus
en conſtiruti multos annos perfuncti ſumus, mul-
mmn toties diſeuſſa ac definita fuerit; quamvis ea-
eτι rundem Congregationum Decreta plerumque
bi eirca eam uniformia & ſibi conſona prodie-
rint, eorumque Decretorum nonnulla etiam
Pontificiam Præœdeceſſorum Noſtrorum apr
Probationem & confirmationem meruerint;
minimè tamen mirandum eſſer, eorum noti-
tiarm ad ſingulos quoſque Veſtrům non ad-
huc perveniſſe. Quapropter non modè 0-
Portunum, verùm etiam neceſſarium duxiz
õä Encyelicam hanc Epiſtolam ad- Vos
ngin ſeribere, per quam, ſublata demum diverſa-
nud ruin, in quas Scriptores abierunt, opinio:
MH num varietate;, conſtans hujus Apollolicx
IE Sedis ſententia prædictis de rebus cuilibet in-
o noteſcat; & Fraternitatibus Veſtris quædam
veluti normaaeregula ſuppetat, j-uxta quamy-
nodales, aliasque Veſtras circa præmiſſa Con-
ſtitutiones, Ordinationes, ſeu Edicta, quo-
rum publicationem Vobis injungimus, diri-
gere valeatis. Eorum verè executionenz,
dum;, juxta ea, quæ in præſentibus tenenda
atque ſervanda præſcribimus, omni, quâ de-
cet, ſollicitudine ac vigilantià urgere ſtude-
6 bitis, minimè dubitandum vobis erit, ne ſta-
tu.

108 Sestio III.

tutorum Veſtrorum implemento obicem aut
moram afferre valeant recurſus ad hujus No-
ſtræ Curiæ Tribunalia forſitan habendi, ut-
pote quos omnino rejiciendos eſſe præcipi-
mus ac jubemus; quamobrem has ipſas Lite-
ras Noſtras in ſingulorum Tribunalium Re-
geſtis aſſervari volumus, atque ad earum præ-
ſcriptum tam ipſorum Tribunalium reſolu-

tiones, quam de Veſtris decretis, quæ ipſis

præſentibus inheerentes edituri eſtis, judicia
exigi, & conferri mandamus.
Et quidem quod nuper enuntiavimus,
ſacroſanétum Miſſæ Sacrificium à Paſtoribus
animarum applicari debere pro populo ipſo⸗
rum curæ commiſſo, id veluti ex divino præ-
cepto deſcendens, à S. Tridentina Synodo
diſertè exprimitur ſeſ. 23 cap. I de Keformat.
per hæc notabilia verba: Cùm præcepto Di⸗
vino mandatum ſit omnibus, quibus Alimarum
cura commiſſa eſt, oves ſuas agnoſcere, pro bit
Sacrifieium offerre. Et quamvis minimè de-
fuerint, qui per inanes & frivolas interpreo-
rationes hujusmodi obligationem àS. Synode
mernoratam de medio tollere, vel ſaltem ex-
tenuare contenderint; cùm tamen relata Con-

cilii verba ſatis clara & perſpicua ſint, cum.
que prædicta Congregat' ejusdem Concilii Um,

interpretationi privativè prœpoſita conſtanter
edixerit, eos quibus animarum cura deman-

data eſt, non modò Sacrificium Müſſe cels-
774 rare,

drar, ſe
lo ſi
d pro
Plcatio
dque
ire
Kebbos 4
Il m
ſperel,
nec non
krisref
Arüre
Ne⸗
Unimus,
Ins Secr
eli Trie
Fünns,
Cddirann
tanc de
Juam:
tranle
blicis
Gicte
ſtunt,
is eſt
QOar
nd in ,

Inue
Ntorun

De Sacrifcio Miſſæ. 109
me Prare, ſed illius etiam fructum medium pro
hirN populo ſibi commiſſo applicare debere, nee
Mect Wud pro aliis applicare, aut pro hujusmocdi
Eeini applicatione eleemoſynam percipere pofſe;
Nele Quodque magis intereſt, cùm hæc intelligen-
tia à Prædeceſſoribus noſtris Romanis Ponti-
ficibus approbata fuerit, & confirmata; ni-
hil jam amplius ulli veſtrm deſiderandum

un
lennmg
luumn

*R ſupereſt, ut eam amplecti, eidémque obſequi,
nec non illius promptam executionem in Ve-

ſtris reſpectivè Diœceſibus omni ſtudio pro-
curare debeatis.
Neque Nos tamen, qui, ùt ſuperiùs in-
nuimus, in minoribus adhuc degentes, mu-
nus Secretarii prædictæ Congregationis Con-
cilii Tridentini Interpretis plures annos obi-
vimus, aliésque non paucos partim in An-
Conitanæ Cathedralis, partim in Metropoli-
und ranæ Bononienlſis, Patriæ noſtræ dilectiſſimæ,
quam adhuc retinemus, gubernatione aſſiduè
inh tranſegimus, non, inquam, Nos latent mulri-
6m, plicis generis effugia, per quæ nonnulli Præ-
E dictæ obligationis implementum declinare ſa-
„tagunt, quibusque proinde opportunè à No-
bis eſt occurrendum.
Cùm enim Sacrum Tridemtinum Conci-
lium, ne Animarum cura negligatur, non
uno in loco Epiſcopis mandet, ut quories-
cumque opus fuerit, idoneos Vicarios cumm
ANH“ certorum fructuum aſſignatione ad eandem
M. curam

1eMe
puoß
iwr
Snel
Refrn

410 Sectio I.

curam exercendam eligant ac deputent, u
videre eſt in ſeſſ. 6. cap. 2. eſſ. 7. cap. . &
n. ſeſſ. 21 cap. 6. ſeſſ. 2. cCap. 16.5 non rarò
autem eveniat, ut aliquà Eceleſia Parochiali
vacante, Vicarius pariter ad implenda hujus-
modi Eccleſiæ onera uſque ad novi Rectoris
electionem, ab Epiſcopo deputari debeat,
eodem Concilio Tridentino id jubente ſeſſ. 24.
cap. 18. de Reform., nonnulli ex hujusmodi
Vicariis nituntur, ſe ipſos à prædiéta obli-
gatione ſubtrahere, vel ex eo quod habituali
curà penes alium ſeu alios reſidente, ipſi actua-
lemm dumtaxat exerceant, vel quègd ipfſi ſint
ad nutum amovibiles; vel ad breve tempus
hujusmodi curæ ſint addiéti: ut nihil hic lo-
quamur de Parochis Regularibus, qui à præ-
dicta applicatione Miſſlæ pro Populo non-

nunquam alienos ſe oſtendunt. Itaque mens

Noſtra & ſententia eſt, ſicuti etiam pluries
à prælaudatis Congregationibus judicatum
fuir ac definitum, quòd omnes & ſinguli,

qui actu animarum curam exercent, & noᷣn
ſolum Parochi aut Vicarii Sæculares, verum

etiam Parochi aut Vicarii Regulares, uno
verbo, omnes & ſinguli, de quibus ſuprà
dictum eſt, atque alii quicunque etiam ſpe-
cifica, & individuà mentione digni, æqué
teneantur Miſſam Parochialem applicare pro
Populo, ùt præfertur, ipſorum curæ com-

milſſo. 2
Non-

No
Cbiger
coborn
Gppete
(etucdi
(bi,
tempo
unqua
ceden
teſolu
fKürmnat
ſit,ar
ſentin
lcer
curamn
os ge
etamin
Dioe
rod.
Othinn
appke⸗
Chramm
Pulo
deo ſ.
6d, 4
ecdi⸗
12,

1l Ree

De Sacrifcio Miſſcæ. ir
Penl,l Nonnulli verò ad evitandum hujusmodi
5. obligationis implementum, allegare ſolent,
ID congruos ſibi Parochiæ ſuæ redditus non
Uhd ſuappetere; ali denique ad inveteratam con-
Nami ſuetudinem confugiunt, fuſtinentes id neque
n ſibi, neque deceiloribus ſuis, per longum
uik tempus, quod immemorabile affirmant,
bent unquam in uſu fuiſſe. Nos autem ad Præ-
heE Ccedentes Prædictæ Congregationis Concilii
E reſolutiones noſtram approbationem & con-
UolEA firmationem extendimus ; & quatenus opus
en ſit, auctoritate Apoſtolica iterum tenore præ-
A entium decernimus & declaramus, quèd
eE& licet Parochi, ſeu alii, ùt ſuprà, animarum
ANt curam habentes congruis præfinitis redditi-
Alin bus deſtituantur, & quamvis antiquâ ſeu
lom etiam immemorabili conſuetudine in ipſorum
wnen Dicœceſibus ſeun Parochiis obtinuerit, ut Mifla
GmH pro Populo nen applicaretur, eadem nihil-
“ ominus omnino in poſterum ab ipfis debeat
Eh applicari.
cel Dui tamen diximus, omnes animarum
S“ curam habentes Miſſæ Sacrilicium Pro Po-
. Ppulo ſibi commiſſo applicare debere, non
ideo ſtatuere voluimus, eosdem aut quoti-
diè, aut quotiescunque celebraverint, ad
Prædictam applieationem pro Populo teneri.
I Et quidem ſacroſancta Tridentina Synodus
nrn Jeſſ. 23. cap. I4. Præcipit EpiEopis curare,
ut Sacerdotes ſaltem diebus Dormicſien ſe
NL. eſtis

112 Sectio III.

Feſtis ſolemnibus Miſſarum ſacra faciant,
autem curam babuerint animarum, tam fre-
quenter, ut ſuo muneri ſatisfaciant, Miſſas
gelebrent; in pluribus autem Synodalibus
Epiſcoporum Conſtitutionibus novimus pro-
vidè conſtitutos ac deſignatos eſſe dies, qui-
bus animarum Paſtores Miſſas celebrare de-
beant. At verèò Nos id unum in præſemti
ſuſcepimus decernendum, quando nimirum
lidem pro Populo celebrare & applieare te-
neantur; & quamvis compertum habeamus
id, quod alias à Congregatione Coneilii re-
ſponſum fuit, Parochum nempe pinguibus
redditibus dotatum quotidiè pro Populo ce-
lebrare & applicare debere; eum verò qui
uberioribus hujusmodi redditibus non gau-
deat, feſtivis tantùm diebus id ipſum præ-
ſtare teneri; cùm tamen pariter Nobis per=
ſpectæ ſint tum controverſiæ ſuper hoc ipſo
cxortæ, nimirùm ad quam ſummam pertin-=
gere debeant Eccleſiæ Parochialis proventus,
ut pingues, & uberes appellari poſſint; quo-
niam pingues minimè habendi ſunt redditus,
etiam copioſi, quibus tamen multiplicia
gravia ſint onera adnexa; tum etiam multo-
rum querelæ adverſus hujusmodi decretuin,
tamquam plus æquo rigidum, excitatæ No-
bis innoteſcant. Idcirco opportunum cen-
ſemus Fraternitatibus Veſtris deelarare, No-

bis abunde ſatisfactum fore, Vobisque de
inde

ince lar
Clem
Polo ee
Alsque

lej el
i
ulbet
lom ſibi
le ebe

leceſlan

lies,
tuit,
leheri
bi Cot,
Verbun
ſoos in
Na
Lap. 4,
em D
ir n
dienti⸗
b iit,
Et
kerum
i not
eſt imm
Chriſti
Iibas ſe
Nerd e

—
fiin,
Nn tun
iun, A
rocn
oyinun
eE
veſetnr!
in
onin
Pplenn
ababen

De Sacrifcio Miſſæe. 113.

—
inde ſatis eſſe poſſe, dum ii, qui animarum
curam exercent, Sacrificium Miſſæ pro Po-
pulo celebrent atque applicent in Dominicis
alisque per annum diebus Feſtis de præce-
Pto; cum prædicti Dominici, aliique Feſti
dies ii ſint, in quibus juxta præceptum Con-
cili Tridentini /ej. 5. cap. 2. ſeſſ. 24. Cap. 4.
quilibet animarum curæ præpolitus Popu-
lum ſibi commiſſum ſalutaribus verbis Paſce-
re debet, docendo ea quæ ſcire omnibus
neceſſarium eſt ad ſalutem; iidémque ſint
dies, de quibus eadem Sancta Synodus ſta-
tuit, ut moneat Epiſcopus Populum diligenter,
zeneri unumquemque Parochiæ ſuæ intereſſe,
ubit commoge id fieri poteſt, ad audiendum
Lerbum Dei; & quibus Parochi ſubditos
ſuos in Doctrina Chriſtiana erudire debent,
Juxta id quod à prædicto Concilio in cit.
cap. z. Epiſcopis præcipitur, ut nempe ſaæl-
em Dominicis & aliis feſtivis diebus pueros
in Aingulis Parochiis Fidei rudimenta, & obe-
dientiam erga Deum & Parentes, diligenter
ab iis, ad quos ſpectabit, doceri curent-
Et quia in nonnullis Diœceſibus numerus
dierum Feſtorum de præcepto, de Apoſto-
licà noſtrà auctoritate & conſenſu, eatenus
eſt imminutus, ut nempe in aliquibus Feſtis
Chriſti fideles & Miſſam audire, & ab ope-
ribus ſervilibus abſtinere debeant; in aliis
verò Populo permiſſum ſit opera ſervilia
geis H exer-

—

214 Sectio III.
exercere, firma remanente obligatione au-
diendi Miſſæ Sacrificium; Nos, ut obortæ
jam dubitationes circa omus applicationis
Miſſæ Parochialis in hujusmodi diebus Fe-
ſtis penitus eliminentur, ſtatuirnus & decla-
ramus, quod etiam iisdem Feſtis diebus,
quibus Populus Miſſæ intereſſe debet, &
ſervilibus operibus vacare poteſt, omnes ani⸗
marum curam gerentes Miſſam pro Populo
celebrare & applicare teneantur.
Quia verò propria nonnunquam cxpe-
rientia ſatis agnovimus, aliquos eſſe Paro-
chos adeo pauperes, ut ferme ex eleemoſy-
nis, quas à Fidelibus pro Miſſarum celebra-

tione accipiunt, vivere cogantur; eos verè⸗;
qui, Eccleſià Parochiali vacante, ad anima-
rum curam exercendam, ſub Vicarü, ſeu
Oeconomi nomine, deputantur, aliquibus
in locis adeo illiberaliter tractari, ut exigui
redditus ipſis conſtituti, & pauca incerta emo-
lumenta eisdem obvenientia, ægrè ad eorum
Vitæ neceſſaria ſufficiant; quod iis quoque
non rarò evenire ſolet, qui in aliquibus Ec-
Eleſiis, habituali curà apud alios manente,
aKualis tantùm exercitio ſunt addicti; pro-
indéque cum iſtis ſeverè nimis agi videretur;,
ſi diebus Feſtis, quibus potiſſimum hujus-
modi occaſio ſe offert, eisdem vetitum eſſet
eleemoſyynam pro applicatione Miſſæ recipe-
re. Idcirco Nos tam iſtorum, quàm illo-
. rum

run in
lengu
lere
hr 0n
dus pe
pplien
⸗
firulti
Verat⸗
Endl,
mmodi,
tecpe
Quate
Poſn
Popul
tochia
Condit
prade
in
uN
nekas

—
niobe
lt obon
Prorh
Cekioe
e⸗
s den
Ee,
lN
10

goane
ln
Xkene
mc
As e
AAaumt
Cii 7
i
uen
eni
An
1
nen

“
3

De Saerifcio Miſæ. du5

rum inopiam ſummoperè miſerantes, eis-
démque, quantum Nobis integrum eſt, con-
ſulere volentes; quamvis, ut ſuprà dictum
eſt, omnes & ſinguli prædicti teneantur die-
bus Feſtis Miſſam pro Populo celebrare &
applicare; attamen, quod pertinet ad pra-
nos Parochos egentes, unicuique velſtrum
facultatem eonce imus, cum iis, quos re-
vera tales eſſe noveritis, opportunè diſpen-
ſandi, ad hoc ut, etiam diebus F. eſtis hujus-
modi, eleemoſynam ab aliquo pio offerente
recipere, & pro ipſo Sacrificium a plicare,
quatenus id ab eo requiratur, liberé & lieitè
poſſint & valeant; dummodo ad neceſſariam
Populi commoditatem, in ipſa Eccleſia Ba-
rochiali Miſſam celebrent; eà tamen adjecta
conditione, ut tot Miſſas infrà hebdomadlam
pro Populo applicent, quot in diebus Feſtis,
infra eandem hebdomadam occurrentibus,
juxta peculiarem intentionem alterius pii Be-
nefactoris obtulerint.
Quod autem ſpectat ad Vicarios ſive
Oeconomos Eccle larum vacantium, cùm à
Sacro Pridentino Concilio cit. ſeſſ. 24. Cap. I5.
cuilibet Epiſcopo tribuatur facultas eos de-
putandi & conſtituendi, cum vongrua, jus
arbitrio, fructuum portionis Aſignatione; ve⸗
ruim erit, Ven. Eratres, cum iis agere; qui
vacantis Ececleſiæ fructus exigunt, ut egenti
Vicario, qui exiguà hujusmadi Gertorum

116 Seétio IIII.

fructuum affignatione, paucisque incertis
proventibus gaudeat, congruum aliquod
augmentum præbeatur pro onere celebrandi
& applicandi Miſſam pro Populo diebus Fe-
ſtis. Quapropter pro iis locis, in quibus
Eccleſiarum vacantium fructus ad commo-
dum Cameræ Noſtræ Apoſtolicæ exiguntur,
opportuna Theſaurario noſtro Generali man-
data dirigimus, quæ is denunciare non præ-
termittet peculiaribus dictorum locorum
Gollectoribus, cum quibus Epiſcopi Eccle-
ſiaſticæ noſtræ Ditionis, eæterorùmque lo-
corum, in quibus, ùt præfertur, Eccleſia-
rum vacantium fructus ad Cameram prædi-
Ctam pertinent, officii ſui partes in eum
finem, de quo ſuprà diximus, interponere
debebunt.
Ac demum, quoad illos, qui tanquam
Vicarii, ſive perpetui, ſive ad tempus con-
ſtiruti, animarum curam adminiſtrant, quæ
apud alios habitu reſidet, ratione alicujus
Hecleſiæ Parochialis, ipſorum Eccleſiis, ſeu
Monaſterüs, Collegiis, aut Locis P'iis olim
unitæ; quamvis à recol. mem. Prædeceſſore
Noſtro S. Pio Papa V. præfinita fuerit certa
ars fructuum hujusmodi Vicariis aſſignan-
a, prout in ipſius Conſtitutione, quæ m-
cipit, Ad exequendum, data Kalendis No-

vembris anni 1567. diſtinctè ſtatuitur; nihil-

ominus ubi preſeripta fructuum pPortio v
nulle

nllot
Gis
e 3
ebderm
Vobis
curnſte
le ele
Pvlo
Vobis
yno⸗
rum
Atue
gruan
nem 2
Ftarer
eeſſn
mpert
Wiſe
N
ter
ganti
1
lueng
Anda
les ad
iualem
Eeror
cPitur⸗
Urrehe

Col

e
e ieen
n dcl
ecäcnn
ddebael⸗
lin
d onn
etainn
eNonp
1Loco
obi
tümmt
1, lik
N eer
8 i eun
lelhoten

Awnc

enpe

De Saerifcio Miſæ. 115
nullo modo, vel non integrè Vicariis præ-
dictis aſſignata reperiatur, vel etiam ubi ea,
quæ ad normam prædictæ Conſtitutionis
eisdem fuerit attributa, minimè ſufficiens à
vobis reputetur, propter temporum cir-
cumſtantias, & ſignanter pro implendo one-
re celebrandi & applicandi Miſſam pro Po-
pulo diebus Feſtis de præcepto; utendum
vobis erit poteſtate, quam fecit Epiſcopis
Synodus Tridentina ſeſſ. z. cap. 7., dum il-
lorum arbitrio permiſit, juxta temporum,
atque injunctorum onerum rationem, con-
gruam prædictis Vicariis fructuum portio-
nem aſſignare; quam ob cauſam Nos etiam
Fraternitatibus veſtris, quatenus opus ſit,
neceſſarias omnes & opportunas facultates
impertimur; quibuscunque appellationibus,
Privilegiis, aut eniionibus, ùt in eodem
Concilio ſancitur, adverſus ea, quæ ſalubri-
ter à vobis conſtituta fuerint, minimè ſuffra-
gantibus.
Hæc igitur circa Miſſam Parochialem ſta-
tuenda, & Fraternitatibus veſtris denunci-
anda judicavimus. Indéque gradum facien-
tes ad ea quæ pertinent ad Miſſam Conven-
tualem, neminem veſtrûm latere putamus
Sacrorum Canonum ſanctiones, quibus præ-
cipitur, ut ſingulis diebus in Eccleſiis Pa-
triarchalibus, Metropolitanis, Cathedralibus,
& Collegiatis tum horæ Canonicæ debitis
. H 3 modo,

219 Secio III. —

modo, & forma recitentur, tum etiam Miſſa
Conventualis celebretur; quæ adeo claræ
ſunt, ut nulla ſuper iis oriri poſſit dubitatio.
Eaque de re perſpicuæ pariter, & per omnia
uniformes exiſtunt reſolutiones ab hac Con-
regatione Ven. Fratrum noſtrorum Conci-
K Tridentini interpretum repetitis vicibus
emanatæ, quas omnes Apoſtolicà auctorita-
te noſtrà confirmamus & approbamus, ea-
rum executionem vobis enixè inculcantes:
ut ſcilicet Miſſa Conventualis, quæ ſingulis
diebus canitur à Clero prædictarum Eccle-
ſiarum, pro earundem Benefactoribus in ge-
nere quotidie applicetur; eodem prorſus
modo, quo Miſſam Parochialem ab iis, qui
curam animarum gerunt, pro Populo ſibi
commiſſo, ſingulis ſaltem diebus Feſtis de
præcepto, applicari debere ſuperiùs decla-
ravimus. Itaque date operam, ut falſam
quorundam opinionem eliminetis, quam in
aliquibus Eccleſis ejusmodi, ſive dolo malo,
ſive per errorem invectam eſſe novimus:
quèòd nempe dum Miſſa Conventualis pro
certo aliquo Eccleſiæ Benefactore, vel gratt
animi ergo, vel ex vi oneris impoſiti cele-
bratur, & applicatur; ſatis impletum cen-
ſeatur debitum applicationis Miſſæ Conven-
tualis. Etenim hujusmodi debitum non qui-
dem reſpicit ſingulares aliquos Benefactores,
ſæd Benefactores in genere cujuslibet Eocle⸗
0 1

6

ſey en
Neade
ſe M.
beinen
Pedkir
N.
Alioru
diar
eorur
re ali
Verlſa
un
ber,
facere
ſic
lhe
Peneß
ilb in
dr
ſrod

or.
Vaba
Tata
beral
guen
caban
dem
Pro i

Nd

un ſi
Aled n
t bin
Nperor
PheC
umC
iis ii
4
euſeen
e ſg
Cum
Ubsi
en .
4
vis 4
u
3) C
eddln
ſen,
Nn eni
S

De Saerifirio Miſſæ. 119

ſiæ, cujus ſervitio addicti ſunt quicunque

in eadem ſive Dignitates, ſive Canonicatus,
ſive Manſionariatus, ſive Beneficia Choralia
obtinent, & Miſſam Conventualem ſuis re-
ſpectivè vicibus celebrant.
Neque minùs improbandam noveritis
aliorum ſententiam, qui ſatis putant ſupra-
dictam obligationem impletam eſſe, dum in
eorum Eccleſiis pro Benefactoribus in gene-
re aliquæ interdum preces fiunt, vel anni-
Verſaria ſtatis diebus Sacrificia pro illis per-
aguntur. Nemo enim id ſibi arrogare de-
bet, ut impoſitæ obligationi alià rarione ſatis-
facere poſſit, quàm eà, quæ à lege Eccleſia-

ſtica multoties præſcripta fuit; nimirum

Miſſam Conventualem ſingulis diebus pro
Benefactoribus celebrando, eandémque pro
illis in genere applicando,
Profectò non ſolùm prioribus Eccleſizæ.
ſeculis, verùm etiam temporibus haud lon-
& à noſtra ætate remotis, (quod vos ex Hi-
oria Eccleſiæ didiciſſe non dubitamus) ſer-
vabatur olim in ſingulis Eccleſiis ſeries accu-
rata omnium, & lingulorum, quorum li-
beralitate unaquæque aucta fuerat, eorum-
que nomina Sacris Diptychis, ſic enim vo-
cabantur, ideo conſignata erant, ut eorun-
dem recordatio nunquam interiret, utque
pro iis tum preces funderentur, tum etiam
Miſſæ Sacrificium offerretur; quam ob cau-
H 4 ſam

120 Sectio III.
ſam etiam prædictus Catalogus in plerisque
Eccleſiis ob oculos Presbyteri celebraantis ap-
poni conſuevit; licet iidem pii Benefactores
im (ſuis Donationibus nihil penitus pro ſe pa-
cti eſſent, ſed tantummodò pro peceatorum
ſuorum remiſſione ſe bona ſua Deo offerre
declaraſſent. Eccleſiarum ſiquidem Præſu-
les preces pro iis imperandas eſſe duxerunt;
quamvis illi propria hona offerentes ne ver-
bum quidem ea de re feciſſent. Sacrorum
hujusmodi Diptychorum uſus ſenſim defe-
cit; ob idque in oblivione jacent alicubi com-
lurium Benefactorum nomina. At non
idcirco deſerere fas eſt uſum & diſciplinam
orandi pro iis, & Sacrificium Miſſæ pro illis
offerendi. Atque inde præceptum appli-
candi Miſſam Conventualem pro Benefacto-
ribus in genere, originem atque rationem
deſumit.
Quemadmodum verò, loquendo de Miſſa
Parochiali, ſuperiùs dictum eſt, varias ex-
cuſationes afferri ſolere, ad declinandam il-
lius applicationem pro Populo diebus Feſtis
de præcepto; ita pariter uſuvenit quoad ap-
licationem quotidianam Miſſæ Conventua-
is pro Benefactoribus in genere. Ut autem
ſuperiores illæ, ſic etiam hæ poſteriores,
providè è& medio ſublatæ fuerunt per op-
portunas Congregationis Concilii Triden-
tini reſolutiones, quas proinde in his etiam
M aucto⸗

cerit
m.
No⸗
Cnluet
Pria Ee

1e exin

impnn
etucd
tüs ab
ni ſu
busin
ſent,
onere
Drii C
Kelialti
enda
Cnoni
in leen
etam
chialen
ventu
deben
care,
cleſiæ
lnoulis
um (
ubas
Uentur

—

De Sacrifcio Miſſæ. 72²1

plerige
lehnanb
Perekdn
uſdkeß
deunm
Deochn
Geakei
eCnne
Mes en
cron
elin
lcabice
A
cninn
Eimn
Pendhe
Ltuiane
, Nit;
Clinmme
eh
n e
Cone
U

auctoritate noſtrà approbamus & -confirma-
Nonnulli ſiquidem obtentu contrariæ
conſuetudinis, etiam immemorabilis, in pro-
pria Eccleſia vigentis, ſe ab hujusmodi one-
re eximi poſſe ſibi perſuaſerunt. Verùm
jam pluries reſponſum fuit, hujusmodi con-
ſuetudinem, licet immemorabilem, quæ po-
tiùs abuſus & corruptela dicenda eſt, nemi-
ni ſuffragari. Alii à Miſſa pro Benefactori-
bus in genere applicanda ſe excuſatos voluiſ-
ſent, ex eo quod alio quopiam Miſſarum
onere obſtricti inveniantur, vel ratione pro-
prii Canonicatús, aut alterius beneficii Ec-
cleſiaſtici, quod inſimul cum Canonicali præ-
benda obtinent; vel quia, præter munus
Canonici, ſeu Beneficiati, aut Manſionarii
in Eccleſia Cathedrali ſen Collegiata, cùm
etiam in eadem, vel in alia Eccleſia Paro-
chialem curam exerceant, dum Miſſam Con-
ventualem canunt diebus Feſtis de præcepto,
debent pro Populo ſibi commiſſo eam appli-
care; ac proinde nequeunt eandem pro Ec-
cleſiæ Benefactoribus ſpecialiter offerre.
Sed his quoque obviam itum eſt, jubendo
ſingulis prædictis, ut Miſſam Conventualem,
quam canunt, pro Eccleſiæ Benefactoribus
in genere applicent; pro aliis verò, pro

6 quibus ipſi peculiariter Miſſam applicare te-
nentur, alterum ſubſtituant, qui ipſorum
H H

5 loce

122 Sedtio III.

loco Miſſam hujusmodi celebret, applicét⸗
que.
Arluliorum pariter exceptio fuit, quod Mil-
ſa Conventualis non ſemper à Canonicis aut
Dignitatibus celebretur, ſed aliquando etiam
à Beneficiatis aut Manſionariis; quos minùs
æquum videtur pro Miſſæ celebratione omni
eleemoſynà carere, quæ unde deſumi valeat,
ignoratur. Cui tamen rei pariter conſultum
eſt, demandando, ut ea deſumatur ex Maſſa
diſtributionum.
Alii denique obtenderunt exiguitatem hu-
jusmodi diſtributionem, quæ, ob detractam
eleemoſynam quotidianam pro Miſſa Con-
ventuali, ad nihilum ferè redactæ, vix foret
ut ab aliquo curarentur, cum magno detri-
mento ſervitii Eccleſiæ præſtandi. Triden-
tina quidem Synodus ſeſſ24 cap. 15. Oppor-
tunas rationes oſtendit, quibus Canonicalium
Præbendarum inopiæ valeat provideri. Si
verò deſignatam à Concilio viam, ut ferè
evenire ſolet, nequaquam iniri poſſe contin-
gat, reliquum erit ad Congregationem Con-
eilii recefſum habere; cujus erit, perſpecto
ex veſtris relationibus rerum ſtatu, auctori-
tate Apoſtolicà à prædeceſſoribus Noſtris ei-
dem impartità, & à Nobis etiam præſentium

tenore confirmatâ, quotidianam Miſſæ Con-

ventualis pro Benefactoribus in genere, ut

Aliàs ad feſtos tantummodo dies reducere.

Non

—
N

Mro
inunct
Ventua
ics
Prater
camus
una,
Miſtæ
luaqu⸗
mam
Tbus
eſſe
dem
len
las n
eäd
Poete
bis
Con
ſtror
poſit.
an
batlon
gemr
Kter⸗
Cori
Bene
lerat,

cott
Cnnonci
nunhen
tu
hritten
eCnme
ercol

tur e!

guſert
P ere
M
, N
p. Een
ch
Co.
Nol
ln, 1
⸗

nien

n,
e N
nkilt
ir⸗
e
nend
telween

De Sacrificio Miſſæ. 123

Non modò in Eccleſiis Patriarchalibus,
Metropolitanis, Cathedralibus, Collegiatis
injunctum reperitur, ut quotidie Miſſa Con-
ventualis in eisdem canatur, ſed etiam in Ru-
bricis Generalibus, quarum exactiſſimam
Fraternitatibus Veſtris cuſtodiam commen-
damus, præſcribitur, ut certis diebus non
una, ſed binæ, atque etiam aliquando tres
Miſſæ Conventuales uno die celebrentur.
Itaque cùm nuper à Nobis dictum fuerit, pri-
mam Miſſam Conventualem pro Benefacto-
ribus in genere celebrandam & applicandam
eſſe; nunc expendendum ſupereſt, àn earun-
dem Eccleſiarum Capitula Jurisdictioni Ve-
ſtræ reſpectivè ſubjecta adigere debeatis, ut
alias quoque Miſſas, ſi plures, ùt præfertur,
celebrari contigerit, pro Benefactoribus in
genere ſimiliter applicent.
Hujusmodi quæſtio ab aliquibus ex Vo-
bis Eccleſiaſtico Zelo flagrantibus ſupradictæ
Congregationi Venerabilium Fratrum No-
ſtrorum Concilii Tridentini interpretum pro-
Poſita eſt. Jamque ante illius propoſitionem
compertum fuerat, aliàs ab eadem Congre-
gatione reſponſum fuiſſe, concedendam eſſe
exemptionem ab onere applicandi ſecundam
& tertiam Miſſam Conventualem pro Bene-
factoribus in genere, attentà Canonicatuum
& Beneficiorum tenuitate; ex quo inferri Ppo-
terat, hujusmodi applicationis debitum ma-
. nexre,

124 Seslio III.

nere, ubi de Eccleſiis pauperibus non age-
retur. Verùm eùm hanc definiendæ quæ-
ſtionis regulam apud prædictam Congrega-
tionem non admodùm veteri obſervantià fir-
matam probè noverimus, cumque hujuſce
dubii ſolutionem eadem Congregatio nuper
judicio Noſtro remittendam eſſe cenſuerit;
Nos ita judicamus, idque Vobis tenendum
indicimus; laudandos nempe & confirman-
dos eſſe, quotquot ſponte ſuà ſecundam aut
tertiam Conventualem Miſſam pro benefacto-
ribus in genere applicant; qui verò idem
agunt ex vi conſuetudinis in ipſorum Eccle-
ſia vigentis, iis imperandum, ut in ea con-
ſuetudine perſeverent. Ubi verò id uſu re-
ceptum non invenitur, liberam omnino ſe-
cundæ tertiæque Miſſæ Conventualis appli-
cationem celebrantibus relinquendam eſſe,
dummodò in commemoratione pro Defun-
tis, Eccleſiæ Benefactorum in genere non
obliviſcantur. .
Huie demum Epiſtolæ Noſtræ finem im-
ponentes, Fraternitates Veſtras enixè horta-
mur, ut maximam curam & vigilantiam in id
conferatis, ut in Eccleſiarum Veſtrarum Choris,
præter devoram celebrationem, debitamque
applicationem Miſſæ Conventualis, Horæ Ca-
nonicæ non præproperè, ſed exactè, Pausi
nempe interpoſita, & maximà, quà decet,
reverentia, ac religione canantur. Equidem
. ſcimus,

ſoims,
GMaibus
Nionem

Ipplere
Aſtunt
nnrel
is in
dinior
Cent
Cllaris,
num pr
mn ſeſ.
Canon
er eort
ſencum
reveen
Juepe
modo
recep
illos
nio i
Tien-
n ſt;
tut
1igue
berett
tarchal
lhanri
Wum re
Abu,

—
dison
Menle er
mCngr⸗
bemunnit
nale we
tegion
6lebenn
M
deunnt
Obenet⸗
Vero E
UI 1
j e
dul
ninaſ⸗
Clse
odamn 3
nole
genen⸗

De Sacrifio Miſſæ. 125

ſcimus, im aliquibus Merropolitanis & Cathe-
dralibus Eceleſiis, inter Canonicos eam opi-
nionem invaluiſſe, ut ſe munus ſuum ſaris
implere contendant, dum Choro præſentes
aſſiſtunt, licèt ipii ſibi ſilentium imperent,
neque pſallentibus Beneficiatis aut Manſiona-
riis in cantu ſe adjungant. In hujusce verèò
opinionis confirmationem adduci ab iisdem
ſolent inveteratæ conſuetudines, ſtatuta pe-
culiaria, aut etiam prætenſa Eccleſiarum ſua-
rum privilegia. At cùm Synodus Tridenti-
na ſeſſ. 22 eap. I2. loquens de Dignitatibus &
Canonicis, qui Choro intereſie debent, unum
ex eorum officiis eſſe dicat, in Choro ad pſal-
tendum inſtituto, Hymnis & Canticis Dei nomen
veverenter, diſtincte, devotéque laudare; cum-
que pauca omnino ſint Capitula, in quibus eo
modo à Canonicis in choro aſſiſtitur, ideôque
receptæ in univerſa Eccleſia diſciplinæ paucos
illos adverſari dignoſcatur; cùm inſuper opi-
nio illa nunquam in Congregatione Concilii
Tridentini interpretationi præpoſitâ exami-
nata ſit; quin ſtatim exploſa fuerit, & impro-
bata; quamvis præſumptis conſuetudinibus,

aliisque fundamentis & rationibus innixa per-

hiberetur, Canonicis etiam Eccleſiarum Pa-
triarchalium hujus Noſtræ Urbis ſuper hoc
inſtantibus; cùm denique idem judicium pro-
latum reperiatur à pluribus Conciliis Provin-
cialibus, ab hac etiam Apoſtolicea Sede appro-
atis

126 Seétio III.

Patis & confirmatis; nihil jam reliquum eſſe
videtur, quominus pauciores univerſorum
legi ſe accommodent. Equidem minimè No-
bis compertum eſt, quo peculiari titulo ſuf-
fulti perſuaſum habeant unius vel alterius Ec-
clefiæ Canonici ſe muneri ſuo ſatisfacere
ſimplicem in choro afſſiſtentiam, ablane Di
vinæ Pſalmodiæ cantu. Verùm nifi illis præ-
ſtèò ſit Apoſtolicum non præſumptum velab⸗
rogatum, ſed legitimum ac vigens privile-
gium ſive Indultum, jure ac merito verendum
eſt, ne iſti, dum ita ſe gerunt, Præbendarum
ac diſtributionum fructus minimè ſuos faciant
& conſequenter ne ad eorum reſtitutionem
teneantur. Quapropter Veſtrum erit, Ve-
nerabiles Fratres! hæc omnia illis aperire;,
ut neque Nobis, neque Vobis apud divinum
Judicem fraudi ſit, ſi in hujusmodi re, quæ
tanti eſt momenti, utpote quæ ad ipſius Dei
cultum proximè ſpectat, abuſus & corrupte-
las, quas arguendo & increpando evellere de-
bebamus, diſſimulatione ac ſilentio Noſtro
foviſſe & confirmaſſe inveniamur. Interes
Frarernitatibus, Veſtris, quas intimo cordis

affectu complectimur, Apoſtolicam Benedi-

Qionem amantiſſimè impertimur. Datum
Romæ apud S. Mariam Majorem die 19. Au-
guſti 1744. Pontificats Noſtri an. quarto.

.4*

Di

.

Ha
tcand
le eadt
ſelex
holito⸗,
o god
Ceperi
put at
gui Be

ejebra

o ann

Utelic
dnch

Regil
Pelm
iſ⸗
verit,

Lu

F
Rligen
Cendi ar
neke

—
Kiguume
hetn
Lmmnnimel
niint
Alein!
itſen
Arl
NUR
Wun
els
tmett
ted
osſ
eliuun
oli, 4
6 Mern
Gin
te
Aiſe
Aen
en

K
1

De Sacrißtio Miſſe. 127

— —

De 'bligatione applicandi ex Beneficio, vel
ex præcepzo Superioris, vel ex accepta
eleemoſyna.

Hactenus de obligatione locuti ſumus ap-
plicandi Miſſam ex ipſo munere; nunc verò
de eadem obligatione diſſeremus, quæ oritur
vel ex onere ipſi beneficio ſeu Capellaniæ im-
poſito, vel ex præcepto Superioris, vel ex
eo quèd Sacerdos pro Miſſæ applicatione ac-
ceperit eleemoſynam. Quod ad primum ca-
Pput attinet, oritur quæſtio, an ſi Fundator,
qui Beneficio vel Capellaniæ onus impoſuit
celebrandi Miſſam, de applicatione ejusdem
pro anima ſua ne verbum quidem adjecerit,
intelligi debeat impoſuiſſe etiam onus appli-
candi ſibi Miſſam. D

Regula S. Congregationis. In Fundatione Ca-
pellaniæ cenſetur appoſitum onus applicandi
Miſſam Fundatori. Quid ſi Fundaior injun-
xerit tantiam, ut Sacerdos oret pro anima ſua
Quid ſe quaſdam Miſſas juſſerit applicari,
31. quaſdaln celebrari 6

8. Gonsrehacionk- Concilii regula eſt, in.
telligendum eſſe appoſitum etiam onus appli⸗
candi animæ MiſſamlInſtitutoris ſeu Fundatoris
Benefieii ſeu Capellaniæ. Nai erſi juxta Re-
24 gulam

128 Seblio III.
gulam 57. de Regulis Jur. in 6. Contra eum,
gui legem dicere powit apertius, eſt interpre-
zatio facienda; tamen juxta 4 Re ulam eod.
Tir. Iuſpicimus in ol'ſcuris quod 3 veroſimi-
jius. Porro veroſimilius eſt, eum qui Be-
neficium ſeu Capellaniam fundaverit, &onus
celebrandi Miſſam impoſuerit, voluiſſe cam-
dem etiam ſibi applicari Notiſſimaeſt S. Con-
gregationis Reſolutio in Cuuſa Tinen. Appli-
cationis Sacrifcis die 18. Auguſti 1668. in lib.
Decretorum fol. 61. ubi hæc habentur: Ex
diſpoſitione teſtamentaria antiquitus facta d pio
T ſtatore reperizur fundata quedam Capellania
cum onere Capellano pro tempore ſacrum faci.
endi ſingulis dominicis aliique feſtivis diebus,
nullä adjectd geclaratione ad cujus ſußfragium
applicandum eſſet ſacrißcium. Ideo Epiſcopus Ii-
nen. ſupplicat, per ö. Congregationeni declara-
ri, an eJusmodi ſacrifitium applicandum ſit ro
anima ipfius Teſtatoris an verò adlibitum Ca-
pellani, uti hactenu factum eſſe comperiit.
Die 18. Auguſti 1668. J. Congregatio Conci-
lii reſpondit, applicundum Ae ſaerifcium pro
anima Teſtatoris. In privata quidem cauſa
ita S. Congregatio reſpondit; ſed regula e
eneralis, præſumi, eum, qui Beneficium
zu Capellaniam inſtituerit, & onus celebran-

di Miſſam adjecerit, null mentione factàap-
plicationis, voluiſſe Miſſam applicari animæ
ſiæ.

.

Quamobrem ad eumdem modum ſem-
. per

er
l
ſipro
Pnnrii
Ge cah
dums.
ejosde
Benek
ONere
de ap
Milan
furis
præſu
ſerit,
Cari,
Nexe
mnode
Quancdh
Odl
Fund
quie
Nm
lis, gt
Na re

Cechar⸗

atione
n ſi .
Pelann
de⸗ verl

Pple

CIen
iunt
egllntt
1
efes
enn gol

n
ſatul
,n
ln
Oihimd
,
Noriel

Menbn
8 Aan
e A
en N
wan⸗ 5

De Sacrifcio Miſſe. 129

Per S. Congregatio reſpondit ad ejusdem ge-
neris ſupplicationes, quod ipſi oſtendimus in
ſcripto pro Congregatione habita die 12. Fe=
bruarii 1718. in Cauſa Ferrarienſi, in qua &
de eadem re agebatur, & ad eumdem mo-
dum S. Congregatio reſpondit die 26. Martii
ejusdem anni. Diximus præſumi, eum qui
Beneficium vel Capellaniam fundaverit cum
onere Miſſam celebrandi, nec verbum ullum
de applicatione ejusdem adjecerit, voluiſſe
Miſſam applicari animæ ſue. Cùm autem
Juris regula ſit, præſumptionem à validiore
præſumptione vinei, idcirco ſi Fundator juſ-
ſerit, certum ſibi Miſſarum numerum appli⸗
cari, de aliis verò nihil ampliùs dixerit, quàm
ut eæ celebrentur, ex hoc diverſo loquendi
modo diverſa oritur ratio: quamobrem ali-
quando S. Congregatio reſpondit, nullam
obligationem eſſe applicandi eas Miſſas quas
Fundator dumtaxat juſſerit celebrari, nes
quidquam dixerit de earum applicatione.
Nam præſumitur, eum, quemadmodum in
iis, quas voluit ſibi applicari, diſertè id juſſit,
ita reliquarum, de quarum applicatione nihil
declaravit, voluiſſe Sacerdoti liberam appli-
cationem relinquere. Orta eſt etiam dubitatio,
an ſi Fundator juſſerit Beneficiatum ſeu Ca-
pellanum pro ipſo orare in Miſia quam cele-
braverit, verbum illud orare importer onus
applicandi Miſſam Fun datori? §. Congrega-
119

130 Secio III.

tio, dum Nos à Secretis eſſemus, affirmando
reſpondit in Cauſa Vemimil. die 27. Apri. 1700.
Gubernatores humiliter ſupplitant pr declara-
zione, an Sacerdos ad cel brationem Miſæ eligen-
dus teneatur illam applicare attentis verhis
Teſtautoris, & in ea orare pro anima ipfus
Teſtatoris, nullä factä mentione applicationif,
cùm aliud ſit orare, aliud Miſſam applicare
& S. Congregatio reſpondit, Suacerdot,m tene-
vi ad applicationem Miſſe Si verò Fundator
Capellanias aliquot inſtituiſſet cum onere ſibi
applicandæ Miſſæ, aut ſuis Conſanguineis de-
functis, aliud autem Beneficium ſeu Capel-
lariam inſtituerit, ubi onus Beneficiato ſeu
Capellano impoſuerit orandi pro anima ſua;
tum locus fit argumento deſumpto è diverſo
modo loquendi, ac dicendum, Fundatorem,
ubi juſſerit pro ſe orari, non impoſuiſſe onus
applicandi, ſed voluiſſe duntaxat, Sacerdo-
tem ad Memento commemorationem facere
ſuĩ, quemadmodum reſpondit S. Congrega-
tio Concilii in Cauſa Ferrarienſi die 11. Ju-
nii 1700.

Si Sacerdos juſſus d Superiore M'ſam applicare
certæ perſonæ, applicet alteri, quæritur,
cuinam proſit applicatio.

Poteſt Sacerdoti ſibi ſubjecto Superior
Præcipere, ut Miſſam, quam celebraverit,
ap-

— De Sacrifcio Miſſe. 1 31

and applicet huic vel illi perſonæ. Si Saccrdos
Mn .

iſſam alii applicet, inobedientiæ ſe alligat:
N ſed quæſtio eit, cuinam applicatio proſit,
illine cui Sacerdos applicavit, an ei cui ex
NIH Superioris Præcepto applicare debuiſſet.
Quæſtionem hanc tractat Paſqualigus de Sa-
Me crificio Miſiæ 183. ubi Scriptorum utrique
S ſententiæ ſuffragantium auctoritates conge-
N rit, ſed communis ea videtur eſſe, applica-
ö= tionem ei Prodeſſe, cui Sacerdos intendit ap-
un plicare, non enim Sacerdos Sacrificii dum-
is taxat miniſter eſt, ſed etiam Diſpenſator vi
GE ſuæ Ordinationis; itaque ut in conficiendo
ink Sacramento ab authoritate non pendet Supe-
umii rioris, ita poteſtatem habet ei Sacrificium ap-
Dten Pieand, cui voluerit. Vide Clericatum
inen Deciſ. 36. num. 25. de Sacrific. Miſiæ. Eam-
Nület dem quæſtionem accuratè diſeutit etiam Car-
,N dinalis de Lugo de Sacram. Euchar. diſp. 19.
Gen? ſect. 10. num. 210. & ſeq. qui docet, Deum
C ad imtentionem reſpicere, quam Sacerdos
de“ habuerit, non quam habere debuiſſet vel ex
Præcepto Superioris, vel ratione eleemoſy⸗=
næ.

, De Miſſa applicanda propter acceptam cleemo-
BGinam ſex regulæ ſtatuuntur. .

Frequentior eſt obligatio applicandi, quæ
mmd oritur ex accepta eleemoſy'na, quam Sacer-
I 2 dos

182 Sectio VII.

d pro applicatione acceperit. Atque mul-
ta ſanè hanc in rem dicenda eſſent; ſed eùm
de hoc argumento abunde locuti ſimus Edicto
15. t. 3. juvabit illinc pauca quædam repetere,
atque in hunc locum conferre Ac primò non
eſt immunis ab applicanda Miſſa is, qui elee-
moſynam acceperit minorem etiam, quàm
quæ ſit Taxa Diœceſana. II. Qui à pluribus
plures exiguas acceperit eleemoſynas pro
celebratione & applicatione, tot tenetur ce⸗
lebrare & applicare Miſſas, quot eleemoſynas
juxta taxam Diœceſanam cumulus ille exigua-
rum eleemoſynarum ſuppeditaverit. III. Qui
eleemoſynam acceperit tax Dioœceſanà ma=
jorenn pro una Miſſa, ſi ab aliis Miſſam ce⸗
ebrari curet, tenetur quidquid acceperit,
tradere Sacerdoti celebranti; etiamſi hune
moneret, ſe pinguiorem eleemoſynam acce-
piſſe, volentique & conſentienti minorem
eleemoſynam offerret. IV. Etſi fructus me:
dius Sacrificii, quem Sacerdos poteſt, cui
vult, applicare, ſatisfactorius ſit & impetra-
torius, non licet duplicem eleemoſynam ac-
cipere, alteram ut applicetur fructus ſatisfa⸗
Corius, puta alicui defuncto, alteram ut ap-
Plicetur fructus impetratorius exempli causà
alicui infirmo. V. Non poteſt Sacerdos acci-
pere eleemoſynam, ut alicui applicet fruétum
ſpecialiſſimum, qui ſibi At ſacrificanti debe-
rur. Poſtremò Sacerdos, qui quoquo m

0 len
po
Elebre

1 V
gi.
ſee

i⸗

dere e

l

Dem
mod

ſuitn
Mocpr
Crum
termmitt
d.—
Cerd
poſin
ſynan
denti
o e
D
union
lilmn 4
lones

1639.

—
Acgeent
n Ec⸗
onuloe
Anlehein
epemin
i
lan di
R
leten
eeno
een
. M
Clnnit
Mn
Keiern
Cnm

De Sacrifitio Miſſæ. 122¾
do teneatur certis diebus applicare Miſſam „
non poteſt eleemoſynam ab aliis accipere pro
celebranda & applicanda iis Miſſa iisdem die-
bus. Vide etiam Tournely prælection. Theo-
logic. de Sacram. Euchar. par. 2. Pag. 349.
& ſequen. edit Pariſien. anni 1729. .

Qui habet onus tantùm celebrandi, poteſt acci-
pere eleemoſynam pro Miſa applicanda. Miſſa
applicari debet eo tempore quo offerens vult
applicari.

Eam etiam eodem Edicto noſtro quæſtio-
nem pertractavimus, an, qui habet onus ſolum-
modèò celebrandi, pro quo eleemoſynam con-
ſequitur, poſſit aliam eleemoſynam accipere
pro applicanda Miſſa. Nos illuc Lectorem no-
ſtrum amandamus. Monere tamen non præ-
termittimus, quasdam reperiri Reſolutiones
S. Congregationis, quæ declaravit poſſe Sa-
cerdotem, cui celebrandi onus dumtaxat im-
poſitum eſt, aliam pro applicatione eleemo-
ſynam accipere, ùt videre eſt in Cauſa Tri-
dentina 13. Julii 1630. Ad primum veſpondit;
non poſſe eieemoſynam vecipere, & duabus ob-
lationibus unica Miſſa ſatisfacere, niſi in fun-
datione cautum ſit, quòd non teneatur Sacrift-
cium applicare. Cum eà conſonant Reſolu-
tiones aliæ in Cauſa Pientina die 14. Maji
1639. in Cauſa Peruſina 12. Novemb. ises

1 3

134 Secio II.

& Vicentina 23. Auguſti 1642. Duo verè
huc adjicienda exiſtimavimus: primum eſt,
qui eleemoſynam acceperit pro Miſſæ appli-
catione, eum teneri non modò eleemoſynam
offerenti Miſſam applicare, ſed etiam appli-
care eodem tempore, quo offerens ſibi ap-
plicari pro rerum ſuarum conditione petit;
ita ut, ſi Sacerdos Miſſam celebret & appli-
cet extra illud tempus & extra offerentis op-
portunitatem, teneatur eleemoſynam reſti-
tuere Fingi poteſt caſus in hunc modum:
Quidam eleemoſynam præbet, ut ſibi Miſſa
celebrerur & applicetur, ut Deus lumine ſuo
Iudicem illuſtret, qui in quadam ipſius offe-
rentis Cauſa ferre debet ſententiam. Si poſt
latam ſententiam Sacerdos celebraverit, pro-
fectò obligationi defuit ſuæ, & tenetur elee-
moſynam reddere. Vide Cabaſſutium in
Theoria & Praxi Juris Canonici lib. 6. cap.
14. num. 18.

Non poteſt applicari Miſſa ei, qui primus
eleemoſynam præbuerit, ſuſpenſo interim fru-
tu Sacvificii. De applicatione Miſſæ ex
eleemoſyna. Sylvii doctrina.

Alterum, quod adjicimus, eſt, Sacer.
dotem, qui non habet onus applicandi Miſ-
ſam, non poſſe eam celebrare & applicare

mo-

„

juxta ejus intentionem, qui ſibi primus elee-

mohen
Gvonc⸗
Eenfiam
e, lane
Nregatl

lon lie

ti app

ynam
jusm
Haben
de San
kalis
lb. 2.
earum
t Dea
Cretum
Dr.2.

Cliſe.)
N. um

Pr
yim
Antye
Krudits
le qui
ione
kbrar
letion

—
Doo ſen
mmme,
llem
ennh
tumgi
engligs
lonetit
enti⸗
umn
oN
ſbil
lumies
Püneh
n
tor ee⸗
innt

e

giß
tm
u

in
in
D

De Saerifcio Miſæ. 193 ½
moſynam præbuerit. Quæ quidem quæſtio

quondam inter Doctores in utramque ſen-

tentiam, ùt fieri ſolet, abeuntes diu diſputa-
ta, tandem poſt maturum examen à S. Con-
gregatione deciſa eſt. Pronunciavit enim,
non lieere Miſſam celebrare cum intentione
ei applicandi, qui primus obtulerit eleemo-
ſynam, idque Decretum approbavit Clemens
VIII. atque edidit Paulus V. ut nullus jam
ejusmodi ſit locus controverſiæ. Videantur
Habert Theolog. Dogmat. & Moral. tom. 5§.
de Sacram. Euchar. cap. 16. quæſt. 9. Na-
talis Alexander Theolog. dogmat. & Moral.
lib. 2. de Sacram. Euchar. art. 6. Regula 2.
earum quæ ad praxim pertinent, Clericatus
cit. Deciſ. 36. num. 21. Integrum verò De-
cretum referr Marchinus de Ordine Tract. 3.
Par. 2. cap. 31. num. 9. & Paſqualigus de Sa-
crific. Miſſæ quæſt. 168.

Num liceat Miſſæ applicationem anticipare.

Franeciſcus Sylvius, quem ſæpiuſculè ci-
tavimus, tom. 5. ſuorum operum editionis
Antverpien. Oratione II. & 12. hanc fusè &
eruditè ſuo more traétat materiam. Atque
ille quidem non negat, quin Sacerdos, qui
ratione Beneficii tenetur duas vel tres Miſſas
celebrare in ſingulis hebdomadis, poſſit anti-
cipatione quàâdam temporis duas vel tres ce-
I 4 lebra-

136 Sectio III.
lebrare Miſſas, quæ illi celebrandæ eſſent in
hebdomada proximè ſequenti. (is enim
gratior eſſe poteſt debitor, quàm qui argen-
tum prævertit ſolvere? Quod tamen ita in=
telligendum eſt; ut ſi ex Beneficii vel Capel=
laniæ inſtitutione appareret, voluiſſe inſtitu-
torem in qualibet hebdomada duas vel tres
Miſſas celebrari, vel ut quædam Altaria Miſ-
sà non carerent, vel ne cui Vico aut Pago
certis quibusdam diebus Miſſa deeſſet, ex his
ſimilibusque circumſtantis conjiciendum fſit,
inſtitutoris voluntatem anticipatæ ſatisfactio:
ni Miſſarum adverſari. Caſum deinde Syl=
vVius expendit ejus Sacerdotis, qui nulla ob-
ligatione obſtrictus applicandi Miſſam, tamen
eam celebrat, Sacrificii effectum ſuſpendens;
quem poſſit illi applicare, à quo oblatà elee-
moſynà rogatus fuerit cCelebrare, & ſibi ap-
plicare; vel celebrat & actu applicat Miſſam
ei, quem leus probè novit ab illo petiturum
celebrationem & applicationem Miſiæ. So-
lidiſſimis autem Theologiæ rationibus probat-
in neutro caſu licere Sacerdoti eleemoſynam
accipere; ob id maximè, quòd neſcio qui
ſordidum in ea re appareat, & nonnihil lub-
oleat avaritiæ, quam in S. Sacrificio tantope-
re deteſtatur Eccleſia. Quia verò Decretum
illud, quod ſuperiùs attulimus, nonnemo
arbitratur conditum pro Hiſpania, nec ad Bel-
gium propterea attinere, ſic ait.: MWeque 8

—

—

ir l

u

etudh
lez⸗
lileliu
ſo .
(Am
dortie
orben/
lium
eni
ui⸗
mwita,
Gin
lber a
Heur
Ver al

Nara
tiam
meme
rum t
Ppplie
leſpor

de elen
Undis
amennn
ciſe
Oolen
du
nA
ſſco A
Geelene
aenti
E li
n btidk
Min
iphktl
Dehek
tr
onbaf⸗
elen
N
Amme,
fhe,
Ferd 1
nis, 1
ii,let
1: N

De Sacrvificio Miſſ. 237
cus veſpondendi eſt, Bullam iſtam pro Hiſpa-
niis latam eſſe, & non pro Belgio: conſede-
ran um quippe eſt, eam idcirco præditctam con-
Juetudinem improbiſſe, & abolendam præce-
piſſe, quia multis nomninmhus eſt periculoſa, quia
Pidelium ſcandalis & fenſtonibut obnoxia, quia
nova, && vetuſto Eccleſtæ more abborrens:
Cùm igitur iſtæ rationet non ſint pro Hiſpania
particulares, ſed toti Eccleſiæ per univerſum
orbem deſperſæ rommnunes, zꝛn omnihbus Eiqe-
lium regionibus vigere debet ipſa Bulla, im
(etiam ed ſecluſa) id quod in ea mandatur.

Qui habet unus applicandi, non teneiur in Na-
tivitate Domin: appli are niſi unam Miſſams
& in Commemoratione Defunctorum cenſetur
liber ab obligatione applicandi. Parochus te-
netur in Nativitate tres Miſſas celebrare, an
verò ab ipſo, ut in Catbedralibus, tres Miſ-
Jæe ſint applicandæ, adbuc incer-

Quæritur, utrùm is, qui onus habet Mif-
ſam quotidianam applicandi, teneatur in die
Natali Chriſti Domini etiam ſecundam & ter-
tiam Miſſam applicare; & an in die Com-
memorationis omnium Fidelium Defuncto⸗
rum teneatur Miſſam illi applicare, cui debet
applicare quotidie. Prima quæſtio ſolvitux
reipondendo, eum, qui habet onus Miſſæ
I 5 quo-

138 Sectio III.

quotidianæ, teneri unam dumtaxat applica-
re in Feſto Nativitatis Jeſu Chriſti, nii fortè
inſtitutor diſertè juſſerit, tres Miſlas ſibi eo
die applicari. Fraxinellus de Sacerdot. ob-
ligatione ad Miſſam ſect. 4. concl. 4. §. 21.
Diana edit. Coordinatæ t. 2. Tract. I. Reſol. 64.
n. 2. Paſqualigus de Sacrificio novæ Legis t. 2.
quæſt. 1033. num. 2. & 3. Quod verò ad ſe-
cundam quæſtionem attinet, Averſa quæſt.
II. de Euchar ſect. 18. putat, eo die ceſſare
onus Capellaniæ quotidianæ, ideoque Capel-
lano licere Miſſam eo die applicare vel omni-
bus Defunctis, quod eſſet optimum, vel pri-
vato defuncto. Paſqualigus quæſt. 1134.
contendit, eo die quotidianæ Capellaniæ ob-
ligatrionem non ceſſare; addit tamen, licere
Capellano Miſſam vel alicui defuncto, vel de-
functis omnibus applicare; præſumendum
enim, voluiſſe inſtitutorem eo die Capellano
Miſſam ſibi applicandam remittere. Quæ-
ſtionem apud Auctores pertractatam depre-
hendimus, an Parochus in Nativitate Domi-
ni teneatur tres Miſſas celebrare; ac firmior
nobis viſa eſt eorum ſententia, qui ſtatuunt,
teneri illum ad populi utilitatem & devotio-
nem tres Miſſas celebrare, ùt exiſtimat Perſicus
de Sacerd. offieio l. I. dub. 15. n. 128. nam planè
commentitium eſt, quod ait Leander par. 2.
Operum Moral. Tract. S. Diſpur. 5. quæſt. 30.
fon teneri Parochum, ſecluſo ſcandalo, niſi

unam

—

unamte
Misr
lo celel
Nld una
Non ten
quæ⸗
e nec
mn, v
Dreceß
leneatu.
bopolo
Hantdm
gue il⸗
lumce
Cole
Onus a.
tbas
Canodh
re ſobe
Rabti⸗

—
pla
bullſon
Ilslti⸗
cercct
4 4
1 N
relegnt
ledt
eliſi
dech
bel
ent⸗
n, N
N
lurec⸗
n, lek
Nce.
mendun
.
Nund
iturhe
Nmd
Ndrlu
get

GA
un

De Sacrißcio Miſſſe. 139

unam tantùm Miſſam celebrare: ſi enim tres

Miſſas poteſt celebrare, & unam tantummo-
do celebrat, certum eſt ſcandalum; aut ſinon-
niſi unam Miſſam celebrare poteſt, profectò
non tenetur duas reliquas celebrare. Eam ve-
rò quæſtionem nunquam à S. Congregatio-
ne nec examinatam reperimus, neque deci-
ſam, utrùm Parochus, qui diebus Feſtis ex
Præcepto tenetur populo Miſſam applicare,
teneatur etiam tres Miſſas applicare eidem
populo in Nativitate Domini, an verò ſi unam
tantùm applicet, ſuo muneri ſatisfaciar. Ne-
que illud itidem in S. Congregatione judica-
tum deprehendimus, utrùm in Cathedralibus
& Collegiatis Eccleſiis, quibus impoſitum eft
onus applicandi quotidie Miſſam Benefacto-
ribus generatim, etiam plures illas Miſſas
Canonici teneantur applicare, quas celebra-
re jubentur certis quibusdam diebus ex lege
Rubricæ.

Quid illud ſir, quod poſtulatur, ut va-
lidè, quid ut licitè Sacrificium fiat?

Ad validitatem Sacrificii primum oportet, us
Celebrans ſit ritè ordinatus.

Sacrificium & Sacerdotium ità inter ſe
nexa & copulata eſſe Deus voluit, ut alterum
ab altero nunquam fuerit ſejunctum. Itaque

14⁰ Secio VII.

éum Catholica Eccleſia in novo Teſtamen-

to ex Divina inſtitutione ſanctum Euchariſtiæ
acceperit Sacrificium, fateri neceſſe eſt, in
eéa novum eſſe, viſibile, & æternum Sacerdo-
tium, in quod vetus Sacerdotium migravit.
Id autem novum, viſibile, æternumque Sa-
cerdotium à Chriſto Domino inſtitutum, &
ab Apoſtolis per validam & legitimè ritéque
factam Ordinationem eorum Succeſſoribus
traditum poteſtatem habet conſecrandi, offe-
rendi & miniſtrandi Corpus & Sanguinem
Jeſu Chriſti, & peecata retinendi & remit-
tendi. Ex hac Catholica doctrina manifeſtèò
conſtat, ad validitatem Sacrificii illud primèò
neceſſarium eſſe, ut Sacerdos, qui Miſſam
eelebrat, ritè, legitimè, & validè ſit ordi-
natus.

Diſputatio ſuſcipitur de imevtione Ordinemtit
& Ordinati Allocutio Epiſcopi ad Ordi-
nandos ex Pontificali Komano.

Neque verò hie de valida Ordinatione
aggredimur ad diſſerendum; tum quèdd ar-
Sumentum hoc apud ſexcentos reperias Au-
ores abunde tractatum; tum quòd longiſ-
ſimè digredi cogeremur, & ſeriùs, quàm par
eſt, ad inſtitutum reverti. IIIud unicè mo-
nere volumus, ad Sacrificii validitatem ne-

reſſarium eſſe, ut validæ proceſſerit Ordina-
W3 Li0⸗

—

o.
VElclta
Ordina
m,
eaſio
o, qr
omin
munic
Eecte!
(ant;
ſectu⸗
lat,
ſlinztu

ucſi⸗
orove
1

8
mocht
nem
cüm
mites
Vis ali
Nemo
ſlka
nls

M 9

—

OTeſume
DDeheri
rleh
un et
umunt
tome)
htiunn!
inett,
elit
ctnd;

De Sacrifcio Miſſe. 141

tio. Eorum autem, quæ ad Ordinationis
validitatem pertinent, intentionem dumtaxat
Ordinantis & Ordinati (uſcipimus diſcutien-
dam, de qua ſæpiſſimè diſputandi ſeſe offert
occaſio. In Pontificali Romano extat allocu-
tio, quâ ante Ordinationem Archi-Diaconus
nomine Epiſcopi juber, ſuh pœna Excom-
municationis, ne qui Canonico aliquo de-
fectu laborant, ad ſuſcipiendos Ordines acce-
dant; quamobrem ſi quis aliquo irretitus de-

fectu accedens Sacerdotalem Ordinem ſuſci-

piat, quæri ſolet, an hice validè fuerit Or⸗
dinatus.

Quæſtis de validitate Ordinis, ſi Epiſcopus de-
claraverit, non eſſe ſibi intentionem ordi=
v. indi Canonico defectu implici-
105.

Si allocutio fiat ad eum, quem diximus,
modum juxta Pontificale, patet Ordinatio-
nem validam eſſe. Difficultas tunc oritur;
cùm Episcopus Pontificalis prætergreſſus li-
mires, vel per edictum publicum, vel quo-
vis alio modo declaret, ſibi non eſſe intentio-
nem ordinandi eum, qui aliquo Canonico de-
fectu ſit implicitus, ùt bene advertit Cardi=
nalis de Lugo de Sacrament. in genere diſs
put. 8. ſect. 7. num. 119.

142 Sedio III.

Quidam putant Ordinem eo caſu valide colla-
tum eſſe.

Quidam exiſtimârunt Ordinationem va-
lidam eſſe, vel quòd Edictum intelligendum
ſit non alia de cauſa editum eſſe, quàm ur
terror incutiatur, ùt putat Serry in Diſſert.
De neceſſeria intentione in Sacramentis confei-
endis; vel quòd exiſtimandus ſit Epiſcopus,
qui poſt Edictum ordinaverit Canonieo defe-
ctu implicitum, contrariam revocaſſe in-
tentionem; nec unquam credi debeat, illum
materiam formæ Sacramenti applicando vo-
luiſſe nihil agere, ſeun nullum facere Sacra-
mentum; atque ad hunc modum diſputat
cum aliis pluribus ſcriptoribus Cabaſſutius
in Theoria & Praxi Jur. Canonici lib. 3. c. 16.
num. 15.

S. Congregatio Concilii putavit eam Ordina-
zionem invalidam Ejus reſolutio celebris in
Cauſa Americana Epiſcopi Cbar-
chien.

Quæſtio hæc verſata eſt, & accurato ſub-
jecta examini in S. Congregatione Concili,
quæ propenſior ſemper fuit in eam ſenten-
tiam, ut valida eſſet Ordinatio ejus qui cum
Canonico impedimente Ordinem ſulcepiſſ
4

—

li

Nuteran
telgrur
ſe,
iol
entiie
Lyien
nonios
het, A
Ncee
cle en
Ele
Cbn
ldezon

n 00

i

De Facrificio Miſſe. 143 .

— — — —
ab Fpiſcopo, qui declaraſſer, ſibi intentio-
nem non eſſe ordinandi accedentes cum e us-
modi impedimente; ùt videre eſt in Addit.
ad Navarrum Conlſil. I. De eo qui furtivè Or-
dine, ſuſceperit, & quamquam nonnemo dua-
bitat, an revera extet ejusmodi S. Congrega-
tionis reſolutio, ùt eſt apud Boſſium tom. 2.
Moral. Tit. 3. S. 18. num. 160. tamen qui
de ea dubitandum cenſet, vehementer fallitur;
eam enim reſolutionem refert celebris Fag-
nanus, qui tot annos Secretarii munere
obeundo inclaruit, in cap. Tuæ Literæ
num. I5. De Clerico per ſaltum promoto,
atque ipſi nos eam reperimus in veteri ma-
nuſcripto. Eſt autem ejusmodi: Quæſitum
fuit, an ordinati ante ætatem legitimam ab
Epiſcopo, qui aute Ordinationem in Eccleſia
Ppublico Edicto proteſtatus eſt, quòd uon inten-
debat Ordines conferre, niſi iis, qui in ætates
legitima erant conſtituti, receperint vacuam
manus impoſitionem. Reſponſum fuit ex com-
muni ſententia, recepiſſe vacuam manis im-
poſitionem. Quæ reſolutio fuit in Congre-
gatione habita 2½. Januarii 1586. Ad hanc
rem Edictum promulgavit ante ordinationem
Epiſcopus Charchienſis in America „ quod
tantas excitavit turbas, ut opus fuerit in S.
Congregatione Cauſam proponere ſub titu-
lo Charebien. Ordinationis, quæ Cauſa ab
Altovito tum Secretario in hunc modum c-
ata

144 dSectio III.
lata eſt: In ſupplici libello à Sanct ſemo Do-=

mino noſtro remiſſo exponitur Fratrem Amo-
nium Gonzalez de Acuna Epiſcopum Cwuatig
Ebarehienſis in Indiis Occidentalibus ſub domi=
nio Kegis Catholici, ſacras Ordinationes habi-
turum Ediéto caviſſe, nequis trabens originem
ab Indis, ſeu ut vocant Mulatis intra quartum
gradum, auderet accegere ad ſacros Ordinei
ergiendte quia ipſius mens & intentio erat
vujusmodi perſonis Sacramentum Ordinis non
conferre: quam proteſtationem denuo atque ex-
preſſus ore proprio emiſit in actu Ordinationit,
Jurejurando aſſermans, Je neque actualem, nequt
virtualem intentionem babere, aut habiturum fo-
re ordinadi dictas perſonas, Jed babere dumtæxat
intentionem ordinandi ſanguine puros, quod &
poſtea confirmavit, dum intervogatus d Guar-
diano Conventüs S. Franciſci, an quidam com-
prehenſus intra gradus ab eo probibitos eſſet va⸗
lidè ordinatus, absque ulla aſitatione reſpon-
dit negativè ex defectu inteutionis. Plurabine
ſcandala & inconvenientia orta ſunt. Multi
enim originem trabentes ab Indis, ſeu àt vocant
Mulatis (cum inibi pauci ſint ſanguine Puri 2
Ordines ſuſceperunt, & ſubinde Miſſas celebrd⸗
runt, Confeſſones audierunt, alidue ſalere
Ordinibus congruentia munera exercuerunt: &
econtra non deſunt in populo, qui ſi Ordina-
05 eſffugiunt ,„ac ut malè promotos digito oſten:

l & tum propolita ad exami⸗
duul. Dubi⸗ verèò tum prop henenn

uu
uru
ur
urif
1 qu
helpon
Pebran
Eſeen,
Emen
emnt
lineß
lem in
Iydhr
I n
5 Or.
ione
cfor C,

Lryle
ii

tls ex
lubue
lentior
odete
Uicier
Dullan

—
6 9
Gtſn
Dunn
uſet
ttarhet
enregr
Nrhn
unt 0
ſterhs
0NKr
o t
dhnne.
lelv
unnf
1Al
ſc
aCn.
ilene
at
gie ſ⸗
. 1
n
ſann
ACN/
e

.

1.
.

De Sabrifcio Miſæ. 145
nandum hæc ſunt: primèò an bujusmodi per-
Jonarum ordinatio fuerit valida“ ſecundò an
altus ab illis vigore ſuſceptorum Ordinum ex-
erciti fuerint validi; & quatenu! ntgutivèe ter-
ziò quonam remedio hiſce malis conſuli debeat.
Reſponium S. Congregationis habitæ die I 3.
Februarii 1682. fuit hujusmodi: Ad primum
& ſecundum negativè: ad tertium ad mentem
mens eſt, Jupblicandum eſſe Sanctiſſimo, qua-
tenus jubeat omnibus Iadiarum Epiſcopis, ne
deinceps præſumant in Ordinatione conditiona-
lem intentionem habere, eötque animadvertat,
Indos & nigros omnetque ab eis per baternam
vel maternam lineam deſcendentes, nulio jure
ab Ordinum aliorumque Sacramentorum rece-
ptione arcendos eſſe, dummodo catera per Sa-=
eros Canones requiſita habeant & obſervent.

Exploravda Ordinantis intentio, & ſe non
liguet, iterandus eſt Ordo ſub con-
ditione.

Itaque res omnis in eo eſt, ut Ordinan-
tis exploretur intentio: nam ſi Epiſeopus non
habuerit intentionem ordinandi, & in actu
Ordinationis non revocaverit contrariam in-
tentionem adversùs eum, qui cum Canoni-
co defectu ad Ordinem ſuſcipiendum accaſlit,
inficiari nemo poteſt, Ordinationem fuiſſe
nullam. Idcirco vetus reſolutio anni 1586. ap-

pro-⸗

146 Seétio III.

probata fuit à Summo Pontifice in conſiſtorio;
qui etiam juſſit antequam executioni manda-
retur, ſeribi ad Epiſcopum, ur Edicti à ſe
promulgati formam mitteret, quo cognoſei
oſſet, num Epiſcopus revera intentionem
abuerit non ordinandi eum, qui cum defe-
Qu Canonico ad ſuſcipiendos Ordines acceſ-
ſiſſer. Et Card. de Lugo loc. citato ita ſeri-
bit: Non debet res adeo gravis dubiis expoui;
unde ſi cauſa accideret, ego Sacerdoti eo modo
ordinato cum tali impedimento conſulerem, ut,
ſi commodè poteſt, adeat eumdem Epiſcopum,
ejusque intentionem exploret, qualis fuerit.
Quod ſi hoc ſieri non poſſt, recipiat iterum ſub
conditione Ordinem, ne maneat in illo dubio
eum periculo invaliditatis aliorunt Sacramen-
torum, quæ ex Sacerdotio dependent. Hane
autem eſſe S. Pœnitentiariæ praxim teſtatur
Theſaurus de Pœnis Eccleſiaſticis Par. 2. Ver-
bo Ordines cap. 7. num. 2. quod ipſi quoque
obſervavimus Edict. 6. num. 17. t. 2. Quod
ſi vel clara defuit probatio contrariæ inten-
tionis in Ordinante, vel dubitari potuit,
num aliquo modo fuerit revocata, §. Con-
gregatio cenſuit iterandos eſſe Ordines ſub
conditione, ut apparet ex aliquibus Decretis
in Cauſa Aprutina Ordinum II. Januarii
1740. & in Ugentina Ordinum 3. Auguſti
1713.

Tri-

e
ſiis.
lem
Ofkere
lum
ſulce⸗
non
Re
abit
rand
urri⸗
ioi,
let
oeke
Oueel
10 anin
At
Prekee
int
neque
doſt

ue n⸗
uali

Co

—
conſſken
wnimmnt
M!
Goaget
hlhente
iiomk
Mdre
itaoit
ir
Aniu
hime

u

iu
ih
,Nefan
t.

im et
8ar:

io
.t.2
Nrnn,
and
11

m5,N

De Sacrifecio Miſqcr. 147

Triplex apud Tkeologos intentio.

Sed de Ordinationis validitate hactenus
ſatis. Nobis ſatis eſt monuiſſe, ad validita-
tem Sacrificii Miſſæ oportere, ut qui illud
offerat, ritè ſit & legitimè ordinatus, nes
illum validè ordinatum cenſeri poſſe, qui
ſuſceperit Ordinem ab eo, qui intentionem
non abuertt illum conferendi. Vulgè tri-
Pen eſt apud Theologos i ntentio. Prima eſt
habitualis, quæ voluntas quædam eſt ad ope-

randum propenſa, ſed quæ nullo modo in-

fluit in actum, quem is qui facit, plerumque

incogitans eſt, euùmque ne mente quidemte-

net, ùt ebriis contingit, qui ea faciunt inſei,
quæ facere conſueſcunt. Actualis eſt altera;
quæ eſt præſens quædam applicatio & atten-
tio animi ad id quod fir. Tertia denique di-
citur virtualis, quæ perſeverat vi proximè
Præcedentis actualis intentionis, nec unquam
eſt interrupta per contrariam intentionem,
neque intermiſſa continuo temporis tractu
poſt actualem elapſi.

Quæ nunc appellatur d Theologis intentio vir-
tualis, d D. Tboma vocatur babitua-
lis.

Communis eſt etiam Theologerum ſen⸗
K 2 tentis

k448s (8Aio III.

tentia, omnium efſſe optimam in Sacramen-
tis, ideéôque in Ordinatione, actualem inten-
tionem, virtualem ſufficere, habitualem verò
non item. Et quamquam D. Thomas III.
par. quæſt. 64. art. 8. ad tertium ait, inten-
tionem habitualem ſufficere ad perfectionem
Sacramenti; tamen illud probè notandum eſt,
nondum e ætate excogitatam fuiſſe à Theo-
logis diſtinctionem triplicis intentionis: nam
intentio tum dividebatur in actualem & ha-
bitualem; habitualis autem nomine Theolo-
gi illorum temporum eam intelligebant, quam
modò nos virtualem appellamus; proinde
ipſe quoque D. Thomas loc. cit. de habituali
intentione loquitur in eumdem modum. Sie
enim de illa ſeribit: Virtute primæ intentio-
nis inftuit in Sacramentum. Scilicet quod nos
de virtuali dicimus.

Eſt de fide, ut intentio ordinantis ſit faciendi
quod facit Eccleſia. An qui ſeriò externum
ritum exequitur ſine intentione interna, coln-
ficiat Sacramentum. Opinio Catba-
riui.

Eſt autem dogma Fidei oportere, ut in⸗
tentio, ſive actualis illa ſit, ſeu virtualis, ſit
intentio faciendi quod facit Eccleſia, juxtai
quod definivit Tridentina Synodus Seſſ. 7.

Can. II. de Sacramentis in genere: 57 quiß

—

irrit

(ilut 8

un
. I

liis ſi

Keir I

mam
dleſia
intent
cum

ejustn
Ambe
Minit
cere.
Müperr
Eeny,
Herin
Eenrent
Mn
Omu
Quim
noc.
nem:
tpinio,
elicki
Poſitio
let
nu,
tendo

De Saecrifcio Miſſæ. 149

dixerit in Miniſtris, dum Sacramenta conft-
ciunt & conferunt, non requiri intentionem
Jaltem faciendi quod facit Eccleſta, anathema
Rt. Illud unicè Theologi diſputant, num
ſatis ſit intentio faciendi extrinſecùs, quod
facit Eccleſia, adhibendo materiam & for-
mam à Chriſto Domino inſtitutam, & ab Ec-
cleſia adhibitam, ſed ſine interiori animo &
intentione conficiendi Sacramentum, imò
cum intentione interna jocandi, dummodo
ejusmodi intentio extrinſecàùs non appareat.
Ambroſius Catharinus in libro de intentione
Miniſtri putavit, ejusmodi intentionem ſuffi-
cere. Quidam ejus ſententiæ ſubſcripsêre:
nuhperrimè eamdem ſententiam Propugnavit
;, Serry, diluitque criminationes adversus Ca-
AM fharinum intentatas. Sed ipſemet fatetur,
ſententiam, quæ ſtatuit ejusmodi intentio-
nem non ſufficere, tutiorem eſſe & in praxi
,h“ omnino tenendam; quam propterea nos ſe-
Gi quimur & amplexamur, præſertim cùm In-
im noc. XI. hanc condemnaverit propoſitio-
nα nem: Non eſt illicitum in Sacramentis ſequi
opinionem probabilem de valore Sacramenti,
velictâ tutiore. Huc referri etiam poteſt pro-
oneen Polſitio illa ab Alexandro VIII. proſcripta:
imms Valet Baptiſmus collatus d Miniſtro, qui om-
lſe nem ritum externum formmque Baptiſmi ob-
d Jervat, intus verò in corde ſuo reſolvit: non
e intendo facere quod facit Eccleſia, Videtur
K 32 enim

=

6

150 Sectio III.

enim in ea condemnatione non illum com-
rehendi tantummodè, qui extrinſecùs ſe
Jocari oſtendit, nec internam habet intentio-
nem, ſed eum etiam, qui ſeriò externum ri-
tum exequitur, ſed intrinſecùs nullam habet
intentionem faciendi rem ſacram, neque con-
ferendi Sacramentum, neque faciendi quod
facit Eccleſia, ſed joculariter quidpiam agen-
di. Videatur Cardinalis Gottus tom. 13.
Theolog. quæſt. 7. dub. 4.

In Ordinato eadem opus eſt intentio, Juæ in
Ordiname.

Quæ in Ordinante requiritur intentio;
ut validè Ordinem conferat, eadem debet
eſſe etiam in Ordinando, ut illum valide
ſuſcipiat, eàdémque opus eſt Sacerdoti,
ut validè Miſſam celebret. Ideôque ſicut
Ordinanti opus eſt intentio ſaltem virtualis
faciendi quod facit Eccleſia, nec ſatis eſt hanc
intentionem eſſe externam; ita Ordinato iti-
dem oportet eſſe intentionem ſuſcipiendi,
quod Eccleſia intendit ab eo ſuſcipi; ideémque
Ordinatus pariter neceſſe eſt, ut habeat lal⸗
tem virtualem intentionem externam & inter-
nam, dum Miſſam celebrat, faciendi quod
facit Eccleſia, ut validæ ſint Ordinatio, &
Miſſæ celebratio. Hæc omnia Sacramenta
ri⸗

—

triir
nuneria
iſ
ſine .
Lugent

De eo
fopitt
lel e⸗
jevere
titt

Le
væ h
gvoch.
Clrtur
ſoläi
ſarisd

Uum con
Urnlebs
betiner⸗
mermat
hunte.
ee
Cendig
dpunp⸗
e n

heno
en
lum
enn
lne⸗
lemn n
ſiis⸗

De Sacrificio Miſæ. 151

tribus perficiuntur, videlicet rebus tamquam
materid, verbis tamquam formd, & Perſond
Miniſtri conferentis Sacramentum cum inten-
tione faciendi quod facit Eccleſia. Verba ſunt
Eugenii IV. in ejus Decreto.

De eo qui metũs causd Ordinem ſuſeipit. Qui
vapitur ad Oroinem ſuſcipiendum, & expreſit
vel externo vel interno diſſenſu contradicit,
revera non ſuſcipit; ſuſcipit tamen, ſi me:
tüs causd fleltat animum ad ſuſcipien-
dum Ordinem.

Sed quod attinet ad Ordinatum, cum iis
quæ hactenus diximus illud pugnare videtur,
quod qui cujuspiam gravis mali metu addu-
citur ad ſuſcipiendum Ordinem, validè illum
ſuſcipit, ùt videre eſt in I. & 2. Deciſ. Cæ-
ſaris de Craſſis Tit. de hiſ quæ vi metusve cau-
sa funt. Sed caſus à caſu diſtinguendus eſt. Va-
lida eſt ejus Ordinatio, qui antea nolebat Ordi-
nem ſuſcipere, quem deinde ſuſcipere induxit
animum, ut illud effugeret malum, quod ſi-
bi minis intentabatur: non enim negare poſ-
ſumus, quin ſit in eo volumas ſRorn illa,
quam vocant conditionatam. Contrà inva-
lida eſt ejus Ordinatio, qui non obſtante
metu, obfirmato animo negat, ſe velle ſuſ-
cipere Ordinem, & vi raptus ad Ordinatio-
K 4 nem

152 Sesätio III.

nem, accepit applicationem illam materiæ ad
formam, ſed vel extrinſecùs vel intrinſecùs
contradicit. Hæc reſponſio eruitur ex De-
cretali Innoçentüi III. in cap. Majores de Ba-
ptiſimo, ubi Pontifex loquens de eo, qui vi
metûsque causà Baptiſimo abluitur, ita ait.
Is, qui terroribus, atque ſuppliciis violemer
attrabitur, ac ne detrimentum capiat, Baptiſini
ſuſcipit Sacramentum, talis cebaracterem ſuſci-
pit Chriſtianitatis impreſſum, & ipſe tamquam
conditionaliter volens, licèt abſolutè non velit,
cogendus eſt ad obſervantiam Religionis Chri-
ſtianæg. De eo autem, qui nunquam ſuum
conſenſum præbuit, nec intentionem habuit
ſuſcipiendi Sacramentum, ait: Me, gui nun-
quam conſentit ſuſceptioni Baptiſmatis, ſed
penituùs contradicit, nec vem, nec cbarabterem
ſuſcipit Sacramenti. Hlud tantùm inter ſe
Theologi diſputant, an ad validitatem latis
ſit, ſi, qui Baptiſmum, vel Ordinem ſuſcepit,
indifferens fuerit, id eſt nec habuerit volun-
tatem eum ſuſcipiendi, neque non ſuſcipien-
di; & hoc in caſu videtur in praxi recepta
opinio eorum, qui putant actum eſſe invali-
dum; certiſſimum autem illud remanet, ei,
qui re ipsâ contradixerit, nullum characterem
fuiſſe impreſſum, actumque totum invalidum
eſſe, ùt reſpondit etiam S. Concilii Congre-
gatio in Cauſa Nullius, ſuſceptionis Preibyte-
Fatis, die 26. Decembris 1665. lib. 24. De-

—

ceior
Nunci
Eut
Nitu r.
Cveri
Cüm
ceſſifl
ſurar
Ord
uæ
re;
conſi
piene
li P
gbame
Preget
Nare
Laronr
Poncd
ket 3
inten
Epiſ⸗
candi
citat
ENpret
Pendli
lention
Con
n
leſ⸗

—

nmmerikt
Amtnke
Eunr er⸗
iznel
Eeen

itut at.

il M
iut,
Aler;
Nemn
U
lginfl
uunk
Grnkt
N
uin
Gorelen
n iue
Auren
hnbi
Peit

eſſe fidendum atteſtationibus ejus, qui dice-

De Saorificio Miſſe. 153

cretor. pag. 621. Eidem S. Congregationi
nunciavit Epiſcopus Brixienſis, ſibi contigiſ-
ſe, ut Olericus quidam initiandus Subdiaco-
natu minorum Ordinum Teſtimonialem fal-
ſaverit, quos Ordines revera ſuſceperat.
Cùm autem ad generalem Ordinationem ac-
ceſſiſſet, & comminationem intellexiſſet Cen-
ſurarum adversùs eos, qui ad ſuſcipiendos
Ordines accederent, neque muniti eſſent iis,
quæ Canones poſtulant, Cogitavit illinc abi-
ve; ſed veritus, ne id ſcandalum pareret;
conſilium cepit accedendi ad Ordinem ſuſci-
piendum, ſed ſine intentione illum ſuſcipien-
di, putans hoc pacto ſe ſubduci Cenſuris:
quamobrem Epiſcopus ſciſeitabatur à S. Con-
gregatione, an illum Clericum rurſus ordi-
nare deberet. Relatum id fuit in S. Congre-
gatione habira die 31. Martii 165. quæ reſ-
Pondit, Ordinatus interea ſuſpenſus remane-
ret; curaret autem Epiſcopus, ut defeftus
intentionis ſibi fieret exploratior Reſcripſit
Epiſcopus, ſe id percunétatum à Clerico, qui
candideè faſſus ſit, ſe conſeientiæ ſtimulis in-
citatum, ante Ordinationem internum actum
expreſſum & Poſitivum edidiſſe non ſuſci-
Piendi Ordinis, nec unquam hujusmodi in-
tentionem revocaſte. Id irerum relatum in
S. Congregatione habita die 24. Auguſti ejus-
dem Anni; quæ conſiderans, non admodum

K 5§ bat

154 Sectio III.

bat, perturbato animo ſe illum exercuiſſe in-
ternum actum, reſpondit: Eſſe iterum ordi-
nandum ſub conditione privatim, & dummodo
aliud non obſtet Canonicum impedimentum.

Materid & formd debitäâ uti oportet ad va-
liditatem Sacramenti. De materia panis
D. Thomæ doctrina.

Juxta Decretum Eugenii 4. preæter vali-
ditatem ſuſcepti Ordinis, & intentionem in
Sacerdote Miſſam celebrante faciendi quod
facit Eccleſia, requiritur etiam, ut Sacrifi-
cium validè fiat, materia & forma. De ma-
teria Decretum illud hoc habet: Tertium eſt
Eucbariſtiæ Sacramentum, cujus materta e
panis triticeus, & vinum de vite. Proponi-
tur quæſtio, an panis ex tritico cum hordeo
& ſpelta permixto ſit materia apta & ſufficiens
ad Conſecrationem. D. Thomas 3. Par. d. 74.
art. 3. ad tertium docet, inſpiciendum antri-
rici quantitas major ſit quantitate hordei &
ſpeltæ; ſi enim minor eſſet, materiam rej-
ciendam eſſe tamquam non aptam: modic
permixtio non ſolvit ſpeciem, quia id quod ſt
modicum, quodammodo abſumitur plurimo.
Et ideo ſi ſit modica permiætio alterius fru:
menti ad multò majorem quantitatem tritici,
poterit exinde confici panis, qui eſt materia

bujus Sacramenti. Si verè ſit magna permiæx-
tio

zn lo⸗
ſun
4 4
Dos
Glt, n
deo),
Glicde
tritie
o co
guidh
Dod
quoe
ſs
tum ,
lie n
guunn
ege
Doe⸗
Drorin
le ir
Diaco
alli,
ißirn
Mie
uxihi
P ine
ſie,
ſu

—
olleit⸗
hAunort⸗
lunk
Hep

e 4
fue

retett
mionet!
Bencig
t Nn
Ven
Iin/
krin
Dtonn
Gaboe
e
Unt
e or

De Sacrificio Miſſæ. 155

tio (puta ex æquo, vel quaſi) talit permixtio

peciem mutat: unde H exiudeconfeltus non

erit debita materia bujus Sacramenti. Idem
S. Doctor in reſponſione ad ſecundum oſten-
dit, non eſſe materiam validam panem ex hor-
deo, ex ſpelta, ex farre; atque adeo ne panem
quidem ex amido. Et quiæ amidum eſt er
zritico corrupto, non videtur, quod panis ex
eo confectus poſſit feri Corpus Cbriſti, quamvis
quidam contrarium dicant: quæ verba ſunt S.
Doctoris in reſponſione ad quartum. Pulchrè
illud convenit cum hac re, de qua agimus,
quod in Actis legitur Concilü Chalcedonen-
ſis. Lybia tantaà ſterilitate laborat, ut frumen-
tum non ferat; quamobrem Imperatores il-
luc tantum frumenti comportari jubebant,
quantum conficiendo Sacramento ſatis eſſet,
& egenis peregrinisque ſuſtentandis. Veruit
Dioſcorus Alexandrinus Epiſcopus, ne ſuæ
provinciæ Epiſcopi hac Imperatorum largira-
te fruerentur; quapropter Iſchyrion ejus
Diaconus, ùt habetur actione 3. ejus Con-
cilii, gravem adversùs illum accuſationem
inſtituit, criminando, quèòd ejus culpà neque
Miſſæ fuiſſent celebratæ, neque cæteri eo
auxilio eſſent recreati: Ex boc neque terribile
& ineruentum Sacrificium celebratum eſt, ne-
que, ſecut dixi, Peregrini, aut Provinciales
σ ſolatio fruiti ſunt.

Vinum

156 Soeclio III.

Vinum ad Miſſam optimum adbibendum. Ab-
uſus adbibendi vinum deterius.

De vino nihil hic dicendum eſſe arbitra-

mur, quia ſatis de eo verba fecimus in Edi-
G rS& tom. 4. ubi demonſtravimus, quàm
indecorum ſit, ad Miſſam deterius adhiberi
vinum, quàm quod ad profanas menſas ad.-
hibetur. Adversùs hunc abuſum omnino
non ferendum inclamat Bocquillot Tractatu
hiſtorico de Sacra Liturgia l. I. C. 12. n. 293.
In Tractatu quodam Arabicè ſcripto, quo
multa continentur & Dionyſio Barſalibi de-
prompta de modo celebrandi Miſſam, &
ſuſeipiendi Euchariſtiam, hæc habentur: Ut
uvæ mundæ ſeligantur ad vinum conficiendum,
illæque manibus eprimantur, non pedibus con-
culeentur: quod etſi non eſt præceptum, ſed
merum conſilium, ùt obſervat Renaudotius
tom I. Collect. Liturgiar. Oriental. pag. 103.
declarat tamen, quàm accuratè quantque
munditiâ parandum vinum fſit, quod ad Miſ-
ſæ Sacrificium deſtinatur. Nunc monuiſſe
Qatis erit, Angelicum Doctorem, quemadmo-

dum ſtatuit non eſſe debitam Sacramenti ma-

teriam panem illum, in quo magna eſt per-
mixtio farinæ ex aliis frugibus quàm triti⸗
co, ità docere non eſſe materiam aptam J-
num in quo tanta eſt, aqua immixta, cuus

quantitas vini quantitatem ſuperaret, t z.

—

lete e
Pper
un i
1, ſolv
cromen
Lunten
in cor
harve
guar
ſta

ii

ediar,
bus
Mera

De⸗ 10

lalſeer
A n
infina,
finte
untin

Cra

1s de

Lerati

Er ali
Umitt
I. 6.
tuit re⸗

—

en. 4
ul.

lennn
Nm

mel⸗
um
ot T
1o, 6
W 4
,
nm:
intmi
Renmon
l pu!
lolt,
e
entr

⸗

De Sacrifirio Miſſæ. 157
dere eſt art. 8. cit. quæſt. 74. Semper tutius

ſt parùm de aqua apponere; & pracipud ſi vi-

num ſit debile ?quia ſi tanta fieret oppoſitio aquæ,
ut ſolveretur ſpecies vini, non poſſet perfici Sa-
eramentum: quod etiam antea ſcripſerat in 4.
ſentent. Diſt. 11. Quæſt. 2. art. 4. quæſt. 4.
in corpore. Huic malo olim ut occurrerent,
parvo cochleari Sacerdotes utebantur, quo
aquam in Calicem immittebant, ùt videre
eſt apud Martene lib. 2. cap. 3. F. 21. de an-
tiquis Monachorum Ritib. eâque conſuetudo
etiam nunc retinetur à Carthuſianis, pluri-
busque Eceleſüs in Germania, ùt teſtatur
Meratus tom. I. par. I. pag. 748.

De non commiſcendo alio liquore in Calicem
conſecratum doctrina D. Thomæ Diſputatur
an remaneat sacramentum, ſi magna vis aquæ
infundatur in Calicem conſecratum. Olim in-
fundebatur vinum, quo multitudini. Communi-
cantium ſunguis ſuppeteret. Materia in Sa-
cramentis apta eſt, ſi non ejus fiat ſub-
ſtantialis mutatio.
Loquitur Angelicus Doctor in locis cita-
tis de aqua, ſeu alio liquore, qui ante Con-
ſecrationem infundatur in Calicem; de aqua,
ſeu alio liquore, qui poſt Conſecrationem
immittatur in Calicem, loquitur in 3. par. q. 83.
art. 6. ad quartum; & quidem generalem ſta-
tuit regulam, nullum poſt Conſecrationem
in⸗

158 Sectio III. .

infundendum eſſe liquorem in Calicem, præ-
ſertim aquam. Nullo autem modo debet aqua
vino jam conſecrato miſceri, ꝗquia equeretur
corruptio Sacramenti pro aliqua parte. Ut-
cumque ſit de ea ratione, quam affert An-
gelicus Doctor, regula optima quidem eſt
ro Occidentali Eccleſia. Sed cuͤm Græci,
ùt dictum eſt, poſt Conſecrationem vini
aquam calidam in Calicem immittant, & in
Concilio Florentino eas de hoc ritu rationes
attulerint, quibus Eugenius 4. conquieverit,

idcirco Cardinalis Bona Rer. Liturgicar. l.2.
c. 9. n. 5. putat eam Angelicum Doctorem
ſtatuiſſe regulam, ejusque rationem attuliſſe,
neſcium illiusmodi Ritus Græcorum. Inno:-
centius III. in cap. Cùm Marthæ §. Quæſivi ;
ſti de Celebrat. Miſſar. de vino non conſe-
crato, quod cum conſeerato miſceatur, ait:
Si poſi Calicis Conſecrationem aliud vinum mit-
zaiur in Calicem, illud quidem non tranſit in
ſanguinem, nec ſanguini commiſcetur, ſed oc-
cidentibus prioris vini commixtum, Corbor:,
quod ſub eis latet, undique circumfunditur non
madidans circumfuſum: ipſa tamen accigentia
vinum app'ſitum videntur aſficere; quia ſiaqua
fuerit appofita, vini ſaporem aſſumit: quain
doctrinam patet adverſari iis, quæ ſcripfit
D. Thomas de corruptione Sacramenti, quæ
contingeret, ſi in vinum conſecratum liquor
aliquis infunderetur. Id autem Præviderat

Kho⸗
leet
Lntul
Goant
fundi
Mum
tum
tor;
zang
firm
immm
res
men
ſi vi⸗
maſo⸗
Ecde
teman
Nem
ſet.

ind
iemd
char

log.
Dub⸗
Gtore
Chrit
tunde
at v
n his
Nug

——

De Sacrifcio Mi . 159

Hen, M.
lollgte
lit ſeſutt
Hont. 6
D
len
lenme
Nni
nürunt!
efitunm
onns
luga
m D
enand
n I

NoN N

ſerur,t
ANupvn
MM
un
n,

S. Doctor eadem 3. par. quæ. 77. art. 8. ubi
docet, Innocentii textum locum habere, ubi
tantula ſit aquæ ſeu alterius liquoris permixti

quantitas, ut non in partes omnes poſſit dif-

fundi; non autem ubi tanta ſit, ut omne vi-
num conſecratum tangat, atque ex eo mix-
tum unum cum aqua ſeu liquore illo confle-
tur; neque enim fieri poſte, ut in hoc caſu
Sanguis Chriſti remaneat. Quidam verò af-
firmant, ſi magna vis aquæ vino conſecrato
immiſceatur, ita ut ſpecies non amplius pa-
res ſint conſervandæ vini ſubſtantiæ, Sacra-
mentum eſſe deſinere; ſed tamen putant,
ſi vino conſecrato addatur vinum aliud, ſive
majori ſive minori menfura, ſive fortius ſive
&què forte, non ceſſare Sacramentum, ſed
remanere ùt antea ſub ſpecie vini Sangui-
nem ſeſu Chriſti. Videantur Maſtrius in 4.
ſent. Diſput. 3. num, 389. Cardinalis de Lau-
ræa Diſput 23. de Eucharift. num. 185. Cle-
ricatus Deciſ. 25⁵,. quæfit. 2. de Sacram. Eu-
chariſt. Putant Salmanticenſes Curſu Theo-
log. tom. 11. Tract. 23. de Euchariſt. diſput. 8.
Dub. 5. num 69. & 70. cum Angelico Do-
ctore eum convenire, qui ſentiat, Corpus
Chriſti remanere, ſi poſt Conſecrationem in-
fundatur eadem ſpecies & qualitas vini, quæ
erat vini illius, quod conſecratum eſt. Sed
in his Scholaſticorum ipurationihe nolu-
mus partes ſuſcipere: illud tamen innuere ju-
Vat

160 Sectio III.

vat veterem diſciplinam, quod alibi monui-
mus, cùm populo in Calicibus miniſteriali-
bus ſub ſpecie vini exhibebatur Euchariftia,
vinum non conſecratum identidem, ùt poſtu-
labat numerus eorum, qui eſſent communi-=
candi, in Calicem infundi conſueviſſe, nee
ullum unquam veritum eſſe, ne Fideles Chri-
ſti Sanguinem non ſuſciperent. Gibertus
Conſultat. Canonicar. de Sacramentis Con-
ſultat. 3. de Sacrificio Miſſeæ Caſum proponit,
ſi Clericus ex ædituis, qui Sacrario inſerviunt,
partem hauſerit vini, quod ad Miſſas para-
tum erat, & pro vino abſumpto ſubſtituerit
aquam, quo fiat ut Presbyter accepto Calice
ſentiat plus ineſſe aquæ quàm vini, quæritur,
utrùm quæ facta eſt Conſecrario, valida ſit,
an verò opus ſit, novo accepto vino exiguâ
aquà diluto, Conſecrationem iterare; & re-
ſpondet, in Sacramentis murationem materiæ
non eſie ſubſtantialem, niſi pro materia, quam
Chriſtus inſtituir, alia prorſus materia adhi-
beatur, aut ad materiam à Chriſto inſtitutam
alia addatur materia, quæ illam deſtruat.
Cùm itaque vinum propria Calicis materia ſit,
negat mutationem eſſe ſubſtantialem, niſi pro
vino adhibeatur aqua, aut tantum aquæ in
vinum infundatur, ut deſtruatur vini natura.
Porro & illud advertit, ad inducendam ſub-
ſtantialem mutationem, ad quam, ubi de
validitate diſceptatur, unicè reſpiciendum eſt,
non

Nonſ
Cllce
lell x
rüam
Uuralo
(uüm
u V
u 1

onſe

dee

5
Gbenin
leen
tlonior
le er
Nen,
Reced
Cet Pe
mus
faeult⸗
lentic
uæ d
Aerno
ebus
Kurru
Wri T

De Sacrifcio Miſſe. 161

Gdhinonn
Sniike
Tuhtt
den irgk⸗
entconm
Clnele
efides

non ſatis eſſe, quòd plus aquæ quàm vini in
Qalicem ſit infulum: ejusmodi enim eſſe Po-
teſt vinum, ut robore ſuo reſiſtat, & pro-
priam ſerver naturam, quamvis aquæ men-
ſura longè major ſit; palatum autem verius,
quàm oculos, poſſe judicare, ſuamne natu-
ram vinum retinuerit, licèt plus aquæ infu-
ſum ſit.

Conſeeratio utriusque ſpeciei eſt de Jure divi-
no. Si quis alterutram ſene altera conſecvet »
peccat graviſſimè, & oonfieit quidem Sa-
cramentum, ſed non Sacrifcium.

De Conſecrationis forma jam ſuperiùs
docuimus, formam Conſecrationis Panis eſſe,
NHoc eſt Corpus meum; & formam Conſecra-
tionis vini, Hic eſt Calix Sanguinis mei. Ita-
que ea perſequendo, quæ ad praxim perti-
nent, quærimus, an ad eſſentiam Sacrificii
neceſſaria ſit Conſecratio utriusque rei, ſcili-
cet panis & vini; & neceflariam eſie dici-
mus divino Jure & Præcepto, à quo nullus
facultatem habet diſpenſandi. Favet huic ſen-
tentiæ S. Tridentina Synodus ſeſſ. 22. cap. I.
quæ docet, Corpus ſuum & Sanguinem
æterno Patri ſuo Chriſtum obtuliſſe ſub ſpe-
ciebus panis & vini, & ſub iisdem Symbo-
lis utrumque exhibuiſſe Apoſtolis, quos tune
novi Teſtamenti dacc loies creabat, iisque,

162 Sectio III.

& eorum ſucceſſoribus imperaàſſe, ut utrumu- o
que offerrent. Hoc facite in meam Comme- ißei
morationem. Quapropter quemadmodum art,
Chriſtus panem & vinum conſecravit, & jul- eh
ſit Sacerdotes omnes id facere, quod ipſe fe- oril
cerat tamquam Sacerdos ſecundàùm ordinem driſ
Melchiſedech, ſequitur inde, ad Sacrifici n 8
naturam & eſſentiam omnino ſpeciem utram- cnſee
que neceſſariam eſſe, & quidem Jure & præ- (ium
cepto divino. Ex quo perſpicuum eſt, ne- heol
mini permitti ullo modo poſſe, ut ſub um ſ ho
tantùm ſpecie celebret Miſſam: nam in eas nper
regiones, quæ neque frumentum neque - nereb
num ferunt, facilè tantum vini & panis com . (s
portari poteſt, quantum Miſſis celebrandis (bre⸗
ſatis eſſe poſſit, ùt notat S. Thomas 3. Par. Khld
quæſt. 74. ad ſecundum: Licèt non in omni. Mn.
bus terris naſcatur triticum, & vinum, tamen ſrundh
ad omnes terras de facili transferri poteſt, quan-. ſuniſe
tum ſuſſeit ad uſum biqjus sacramenti. nod ſemun
enim narratur de Innocentio IV. & Innocen- nen.,
tio VIII. eos diſpensàſſe, ut in aliquibus lo- Ercl
cis Miſia ſub ſpecie panis dumtaxat celebra- tyini
retur, fabuloſum & commentitium eſſe alibi de e
oſtendimus. Neque tamen inde ſequitur, Mm.
ſi Sacerdos ſolum panem conſecraret, non e uni
confici Sacramentum, forma enim conſecra- Mn
tionis panis neque quoad ſignificatum, uedue Crick
quoad efficaciam pendet à forma Conſecra- n ci

tionis vini: proindéque Hoſtia conſecrata be. dodun
pulo 1

* .

De Saerifßcio Miſſæ. 1563

eIme pulo oſtenditur adoranda, antequam Calix
uGUH Ccomecretur. Itaque validè Sacerdos conſe-
um eraret, ſed magno ſe peccato adſtringeret,
s ur abunde oſtendunt Salmanticenſes Curſu
Mlet Morali tom. I. Tract. 4. de Sacramento Eu-
mmig chariſtiæ cap. 4 punct. 3. Miſſa tamen, in
dh qua Sacerdos alterutram ſine altera ſpeciem
genm conſecraret, verè & propriè non eſſet Sacri-
lrec ficium, prout, quemadmodum loquuntur
uume Theologt, M’/ſja eſt tale Sacrifieium hri-
uIu o Domino inſtitutum: quod fuſe probatum
IIIH reperias in Deciſionibus Cleri Patavini de ve-
ne nerabili Euchariſtiæ Sacramento anni 1708.
Pe Quas collegit Andreas Zuccherius Socier. Je-
am ſu Presbyter ac Theologus pag. 180. & ſeq.
6; &apud Suarez in 3. Par. tom. 3. Quæſt. 83.
nineam art. I. Diſput. 75. ſect. 6. ubi ait: Dico ergo
mm Jecundo, ut hor viſterium alſolute ſit verum
* ſaeriſicium, prout a Chriſto eſt inſtizutum, eſ-
entialiter requiri utriusque ſpeciei Conſecratio-
nem. Ite videtur mibi ſentire D. Thomas:
Et Clericatus, qui ante Zuccherium COleri Pa-
tavini Moralibus ſtudiis præfuit, & Deciſio-
nes collegit, in Deciſ. 32. de Sacrific. Miſſæ
num. 22. fapieritter monet, in Conſecratio-
ne unius ſpeciei Sacramentum quidem, ſed
non Sacrificium conſtare: Euchariſtiam enun
Ohriſtus inſtituit, ùt Sacramentum per mos=
dum cibi; ſed ùt ſacrificium, inſtituit per
modum victimæ mactateæ, qui modus non
L 2 habe-

164 Sectio II.

habetur niſi utriusque ſpeciei conſecratione:

ponitur enim vi verborum, ut loquuntur

Theologi, in Conſecratione panis Corpus
ſeparatum à Sanguine, & in Conſecratione
vini Sanguis ſeparatus à Corpore, arque in
hunc modum Sacrificium cruentum repræ-
ſentatur, quod in Cruce fecit Chriſtus je-

ſus per Sacratiſſimi ſui Sanguinis effuſionem,

ejûsque ſeparationem à Corpore. Quod
doctrinæ D. Thomæ innititur, qui etſi art. 1.
quæſt. 74. in reſponſione ad ſecundum dicit,
non eſſe alterutram ſpeciem ſine altera con-
ſecrandam, quia Sacramentum non eſſet in⸗
tegrum, nec propter defetctum alterius eſt unum
e altero conſecrandum, guia uon eſſet per-
eétum Sacramentum: id tamen intelligendum
de licita Conſecratione, non de valida, & de
Euchariſtia quatenus Sacrificium eſt, non

quatenus propriè Sacramemum; quamobrem

quæft. 80. art. I1. in reſponſ. ad tertium ita
diſputat: Repræſentatio Dominicæ Paſſonis
agitur in ipſa olegeier bujus Sacra-
menti, in quo non debet Corpus ſaene Sangui:
ne conſecrari. Videatur Sylvius 3. par.
quæſt. 83. ubi fibi ipſe objicit alterutrius ſpe-
ciei Conſecratione Paſſionem Chriſti repræ-
ſentari, & reſpondet eam repræſentationem
eſſe ſolùm implicitam, quia in Cruce non
fuit ſolum Corpus, aut ſolus Sanguis, ſe
utrumque, alterum tamen ab altero ſepara-
. L . Iu

„

tumide
cdhuriſtiB
kerumal
chldt,
ſectum
nulss G
dub. 3.
Theof.
Buchan
1 pran
lecratie
1fterem
Kripto
Cico
AWenn V
non iIn
OBerne
tekere
D. Rr
illcitan
o .
u,
liu int,
hiom
le ſoch,
znen
. Alere 4
o
en,al

—, De Sacrificio Miſſæ. 16
ſanuint — .
u tum; ideéôque oportere utrumque eſſe in Eu.
SUm Chariſtia. & vi verborum Conſecrationis al-
terum ab altero ſeparatum: quapropter con-
cLludit, ſi una dumtaxat conſecretur ſpecies,
unm Sacrificium dici poſſe inchoatum, Jed non per-
Otke Fectum eſſentialiter. Videatur etiam Cardi-
nalis Gottus loc. cit. de Sacrificio Miſſæ q. I.

qub. 3. §. I. & ſeq. & Natalis Alexander
Theolog. Dogmat. & Moral. lib 2 de Sacram.
ud. Eucharift. art- 3. in regula 2. & 3. earum quæ
cti ad praxim pertinent. Quod autem ad Con-
ein ſecrationis validitatem pertinet, epiſtolam 69.
n afferemus D. Bernardi, de qua videmus,
, Scriptores ſiluiſſle. Abbas trium Fomium
Gll Guido panem in Miſſa conſecraverat, non
; autem vinum, quod in Calicem Miniſter
non infuderat. Quid fecerit Guido, quid
1ch S. Bernardus factum oportuiſſe dixerit, ali-
N— Pi referemus; nune ſatis nobis eſt innuere,

4 D. Bernardum dixiſſe, validam fuiſſe, ſed
illicitam panis Conſecrationem. Puto enim,
ui quod ſt Domino poſi factum de bpane ſuum Cor-
u pur, vini Conſecrationem placuiſſet aliquam-
diu intermittere, aut certe penitus omittere,
,nibilominus Corpus manſiſſet quod fecerat,
nec ſactis facienda præſcriberent. Nec zego
pauem & vinum adud quidem mixtum ſimul
dehere apponi; quin potius aſſero baud aliter
debere Sn. Sed aliud eſt culpare negligen-

,

deni, ziam, aliud negare eſfcaciam. Aliud, inquam,
2

3 6

166 Secio III.

eſt, quòd cauſ amur, non bene quidpiam fieri,

& aliud quod mentimur nec pert.

De eo quod licet in Miſſa celebranda. Qui cele.
brat, eum oportet eſſe in gratia. E icleſt er-
ror, qui Sacerdotem peccati ſeibi conſcium
invalidè conſecrare exiſtimabat

Jam verò de eo, quod liceat in Miſſa ce-
lebranda, dicendum eſt Ac primò Sacer-
dotem eſſe oportet in gratia, & ab omni le-
thali peccato expiatum. De eo quèd liceat
loquimur: nam ſi ſermo ſit de va icltate
Sacerdos validè profectò confſecrat, etiamnit
lethalis criminis reus ſit, excommunicatus,
vel hæreticus, vel ſchiſinaticus, aut etiam de-
gradatus; quod definivit Concilium oollen⸗
tienſe ſeſſ. S8. cap. 15. adversàùs Wicle ſam⸗
& Joannem Hus, qui dicebant: Sacer. b
eſt in peccato mortali, non conſecrat; & con-
tra Waldenſes, qui propugnabant, Terr.
dotes rite & legitime ſecundum formam Rrel
ſtiæ ordinatos, quibuslibet tamen crimini .
preſſos non poſſe Eccleſtaſtica confcere Sacra-
menta. Probat id D. Thomas 3. par. J. 82.
art. 5. Conſiderat enim, Sacerdotem gon
proprià virtute Sacramentum conffecre, ſcdl
tamquam Chriſti miniſtrum, ex cujus
nà conſecrat, nec deſinere ſervum eſſe Chri-

ſti, ſi malus ſit: ſiquidem Chriſtus ſerer

hibet
Keerd
munic
eid
(cohlec
bilis
xſt
hoc

Uri

I
tes ve
quam
bllis
beol
perrenn
uod
COnlud
mord
tution
qum,
Azori
eccat
t Sr⸗
glit.
ing
1d Saen
Unne

De Sacrifcio Miſe. 167

habet & bonos & malos. Idem probat de
Sacerdotibus ſehiſmaticis, hæreticis, excom-
municatis & ſuſpenſis eâd. quæſt. art. 8. At-
que idem docet de degradatis: poteſtas enim
conſecrandi pendet à Charactere, qui inde-
lebilis eſt. Videatur Collatio 9. Lucionenſis
quæſt. a. tom. 5. ubi accuratiſſimè tractatur
hoc argumentum. 2

Utrùm gui indignè celebrat, unum, an plura
peccata committat.

Itaque hi quidem omnes indigni Sacerdo-
tes validè conſecrant, ſed illicitè; nec quis-
quam eſt qui neſciat, eos nefario ſeelere hor-
ribilis ſacrilegii ſeſe alligare. Illud diſputant
Theologi, unumne dumtaxat peccatum per-
pPetrent, ùt nonnulli arbitrantur, propteres
quòd utriusque ſpeciei conſecratio, oblatio,
conſumptio re quidem ipsà diſtinguantur,
moraliter tamen unum ſint, & divinâ inſti-
tutione ordinentur ad unumtotum conſtituen-
dum, ſcilicet Sacrificium Miſſæ, ùt exiſtimat-
Azorius par. I. lib. 2. cap. 31. an verò plura
Peccata committant, ùt probabiliùs conten-
dit Suarez Diſput. 67. Sect. I. §. Quæret ali-
quis. Duo enim præcepta inter ſe admodum
diſtincta violantur, alterum ſuſcipiendi dig-
nè Sacramentum, quod præceptum com-
mune eſt omnium Fidelium; alterum fideli-
L 4 Lerxr

Sebtio III.

ter & prudenter diſpenſandi, quod præce-
ptum ad Miniſtrum perrinet. Biel Lect. 7.
ſuper Canone Miſſæ duo peccata diſtincta
Putat Sacerdorem committere, qui mortalis
Peccati reus Miſſlam celebret. Peccat duobut
mortalibus peccatis diſtinctis: uno quia indig-
neè conſecrat; alio quia indigne manducet &oc.
gquia manducare & conſecrare ſunt duo actut
diſtiniti, & in qualibet indigna executione com-
mittitur peccatum mortale.

168⁸

6

Tridentini verbe de Confeſzone Sacramentali
facienda Sacerdoti antequam celebret

Sancta Tridentina Synodus Seſſ. r3. c. 7.
de Euchariſtia poſtquam tremenda illa Apo-
ſtoli verba præmiſit: Qui manducat & bibit
imdignè, Z dertan ſibi manducat & bibit, non
dijudicaus Corpus Domini; & illa: prober au-
tem ſe ipſum homo; vetat, nequis niſi Sacra-
mentali Confeſſione expiatus, etiamſi contri-
tus ſibi videatur, ad celebrandam Miſſam ac-
cedat. Eeclefeaſtica autem conſuetudo declarat;
eam probationem neceſſariam eſſe, us nullus ſi-
bi conſeius mortalis peccati, quantumvis ſibi

contritus viqeatur, absque præmiſa Sacramen-

fali Confeſſone ad Sacram Euchariſtiam acce-
dere debeat: atque idem ait Can. I1. Statuit

atque declarat ipfa Sanécta Synodus, illis, quos

ſcientio Peccati mortalis gravat, quantumcum-

D

D
Oulliu⸗

EUni

onen

luiit
ucote
.

gen

lu
gation
conlci
D erpi
GN offe
Keercke
nen
Conme
ſitas 1
Præl
Iit
Hioi⸗
urer
,
non

eſra

ne

—.

aod rre

Belen:

4

Guiaet
eu
urne
lontk
Attn

Getm.

*06)
in
tGN
Unbhe
ke⸗
Std
tnlc
n
N.
Numni
,etn
ur
8
A
Cnen

De Sacrifrio Miſſeæ. 169
— . 7 J .
Jue eltam ſe coutvutos exiſtiment, habitũ copid
Confeſſoris, neceſſariò præmittendam eſſe Con-
feſonem Sacramentalem.

Laicis præceptum ne communicent quin antea
beecata ſua in Sacramento pœnitentiæ confoſſs

ſint. Folis Sacerdotibus permiſſum eſt, ur-

gente neceſſitate celebrare contritionis
. altu elicito.

Item Sacrum Concilium declarat, obli-
gationem, quaà Laici, ſi ſibi lerhalis culpæ
conſcii ſint, tenentur præcedenti Confeſſione
ſe expiare, ad Sacerdotes ctiam extendi, qui
ex officio Miſſam debent celebrare ac ſolùͤm
Sacerdotibus permittit celebrare, prævio ta-
mmen actu contritionis absque Sacramentali
Contfeſſione, dummodo tamen gravis neceſ-
itas urgeat, nec copia ſit Confeſſoris; ſed
Præſcribir, ut Sacerdos, qui ita celebrave-
rit, quamprimùm confiteatur: Quòd à Chri-

Mtianis omnibus, etiam ab tis Sacerdotibus, qui-

bus ex oſzcio ineubuerit celebrare, bhæc Sancta
Sysodus perpetuò ſervanqum eſſe decrevit, mo-
3 non deſit Mis copia Confeſſorit. Quòdſe,
neceſſtate urgente, Sacerdos abi que bprævia Con-
Feſone celebraverit, quamprimum eoufteatur.

L. 5 Præcs

170 Seéctio III.

—

Præceptum illud non eſt Eccleſiaſticum, ſed di-
vinum, præmittendi Sacramenialem Confeſſio-
nem. Celebranti ex gravi neceſſtate ſine con-
feſſone non ſuſſicit attritio, ſaltem ùt talis
cogsita. De pracepto confitendi quam-
primum Propoſitiones damnaiæ.

Commemorat S. Synodus Eccleſiaſtieam
conſuetudinem, ut ſi quis ſibi peccati mor-
talis conſcius communicare velit, quantum-
vis ſibi videatur contritus, Confeſſionem
præmittat Communioni, non ut innuat id ab
Eccleſiaſtico jure provenire, ſed ut oſten-
dat conſuetudinem & Traditiones ita eſſe di-
vinum illud præceptum interpretatas, de
quo loquitur Apoſtolus, Proßet autem ſe ip·
ſum bomo, ùt bene advertit Sotus in 4. Sen-
tent. Diſt. 12. quæſt. I. art. 4. Adnotandum
eſt Eccleſtaſticam conſuetudinem non in me-
dium afferri tamquam potiſzmum & primum
fundamentum bujus ritüs, quaß ſit de jure tan-
tzum Eccleſtaſtico, ſed quaſi declaratoriam di-
vini præcepti, quod Paulus inſinuat. Ex ilo
jam ſic intellecto præcepto mos univerſalis Ec-
eſfeæ ortus eſt, in qua nemo ad Sacroſanctam
Communionem abſque prævia Confeſſtone acee-
dere fuit auſus. Paulò ante diximus, Sacer-
dotem, qui gravi neceſſitate ad celebrandum

impellitur, ſi deſitacerdos cui conſiteatuene
actum

Aum
Prinnn
Poſtio
ellämn
cellari⸗
Aerc
I con
doris
kerpre
Dtum
ſed et
der
un
ver,
6 er
Wonne
endanm
celebre
io
D
Aligin
tur.

n ſi
C
ilſes
len p
icor.
nte.

clli⸗

4066*
nene
ltt //
in
0

De Saerificio Miſſæ. 171

7
actum contritionis ſe parare debere & quam-
Primum confiteri; temeraria enim ea eſt pro-
Poſitio, quæ ſtatuit, ſatis eſſe attritionem,
etiam quæ ùt talis cognoſcitur. Scilicer ne-
ceſſaria eſt contritio, aut ſaltem attritio, quam.
Sacerdos ſine culpa probabiliter exiſtimave-
rit contritionem. Videatur Perſicus de Sacer-
dotis Officio lib. I. Dub. 1I. & 12. Alii in-
terpretantur, conſilium eſſe, non præce-
Ptum, ut Sacerdos quamprimum confiteatur;
ſed eam propoſitionem proſcripſit Alexan-
der VIII. quæ eſt inter damnatas 38. Man-
datum Tridentini, factum Sacerdot: ſacrifican-
zi ex neceſſitate cum peccato mortali, conſiten-
di quamprimunr eft conſilium, non bræceptum.
Nonnemo vocem illam quamprimum intelli-
gendam dixit, cùm primum Sacerdos rurſus
celebraturus confitebitur, quæ eſt propoſi-
tio 39. inter eas, quas idem Pontifex con-
demnavit: Illa particula, quamprimum, in.
elligitur, cum Sacerdos ſuo tempore conſiteli:

tur.

In quibus caſibus poſſit Sacerqus, Jſolo contri-
tionis actu elicito, ſine confeſſione cele-
brare.

Urgentem autem neceſſitatem, quâà po-
teſtas fit Sacerdoti ſine prævia confeſſione
accedendi ad Altare, eam eſſe putant Aucto-

Tes

172 Secio III.

res, ſi Sacerdos Miſſam omittens aut cæte-

ris offenſioni eſſet, aut infamiam incurreret;

ſi populus die feſto Miſſam audire non poſ-
ſet, ſi particula conſecranda eſſer, ut defer-
ri poſſet viaticum ad moribundum. Sylve-
ſter verbo Euchariſtia, 2. quæſt. 7. vult, eam
eſſe urgentem neceſſitatem, ſi nuper deceſſt
anima Sacrificio indigens probabiliter, aut ſi
imminet ſolemnitas magna, in qua vulde uti-
le ſit animæ celebrare; quod tamen rejicit Sua-
rez Diſput. 66. ſect. 4. §. Alii caſus, & do-
Qus Clerus Patavinus in ſuis Reſolurionibus
an. 1708. quas vulgavit Zuccherius, ut vide-
re eſt pag. 8. E. naturali enim vel divino
præcepto celebrandi fluere debet urgens ne-
ceſſitas. Ac ſi eam cenſeamus urgentem ne-
ceſſitarem, quoties ſuffragis adjuvanda ſit
anima defuncti, cùm tam multæ in Purgato-
rio animæ detineantur, quibus ſuffragia opus
ſunt, facilè quilibet Sacerdos ſine prævia con-
feſſione Sacramentali poterit éelebrare, ac
paulatim Tridentini Concilii præceptum
de non celebrando ſine Confeſſione, niſi de-
ſit Confeſſarii copia, aut gravis neceſſitas
urgeat, ad nihilum redigetur. Biel Lect. 7.
ſuper Canone M Gæ tres eonſiderat caſus, qui-
bus poteſt quis Euchariſtiam ſuſcipere, ſolo
contritionis actu elicito, ſine præœvia confeſ-

ſione. Primus eſt, ſi Sacerdos eo die non

eelebrans offenſioni eſſet & ſcandalo. Alkent
1

ſidl
Dinm
girur.
dens
le po
ſetur
Aue
ſine
dacre
ſarii

Regu
Juo.
login
er
ueini
lte
N.
Gibos
res
tos;

di ſil

calibn

Apud
Dtere
le exc.
ſones.
dlig

—

Pin cet
nunete
e or
1,Ude

n. We⸗

he
iprl,
iner,
1Nl
reſetb
l
Ohmen
Grſt⸗
ie,Ctn
enke
ellemnſb⸗
Gnmh!
nkue
Utrin
lebeet⸗
inl
65 t
N!
rani
ef
⸗
ed 6e 4

De Sacrifſicio Miſſee. 173

ſi aliquis vel inſtituto, vel conſuetudine om-
nium ſibi æqualium ad communicandum adi-
gitur. Tertium eſt, ſi curam animarum ha-
bens celebrare debeat, ut moribundo defer-
re poſſit Euchariſtiam. In his tribus qui ver-
ſetur caſibus, eum putat, ſolo contritionis
actu elicito, cum propoſito confitendi, poſſe
ſine Sacramentali Confeſſione celebrare, vel
Sacramentum percipere, dummodo Confel-
ſarii copia deſit.

Regulares non poſſunt alſalvi niſi 4 Superiore
40. Plures Ordines Keligioſi habent privi-

legium, extra Clauſtro ſi ſint, adbibendi quem-

libet Confeſſarium. Noviſſimè conceſſum Cap-
Pucinis d Benedicto XIlI. addito onere rurſus
confitendi peccata reſervata, 37 cenſuras öu-
beriori ſuo.

Nemo eſt, qui neſciat, Regulares Prælſi-
dibus ſuis, quos communi nomine Superio-
res vocant, in foro Sacramentali eſſe ſubje-
ctos; Superiores autem auctoritate abſolven-
di ſibi ſubjectos plerumque non uti, niſi in
caſibus reſervatis; aut ſi quis ex iis cupiat
apud Superiorem peccata confiteri; ac pro-
Pterea Religioſis aliquibus munus demanda-
re excipiendi ſodalium Religioſorum Confeſ-
ſiones. Accidit interdum, ut Religioſus ali-
quis vel in itinere ſir, vel in aliquo moretu?
. . . . . . . . . 1000

174 Sedtio II.

loeo cum bona Superiorum venia, puta qua-
drageſimali tempore, cum ſacras habet con-
ciones, ubi copia non eſt Confeſſarii ſui Or-
dinis. Hic Porro videtur in ea verfari ne-
ceſſitate, ſi quod gravius peccatum commi-
ſerit, ut vel omittat celebrationem Miſſæ,
quæ omiſſio aliquando ſcandalum parere po-
teſt, vel celebrat Miſſam ſine prævia Con-
feſſione, elicito tantùm contritionis actu.
Hoc enim in caſu illi revera deeſt copia Con-
feſſarii. Suarez tom. 4. de Religione Tract. 8.
lib. 2. cap. 17. ait, Religioſo viro in itinere
negari non poſſe facultatem confitendi pec-
cata ſua alicui Sacerdoti, qui non ſit ejusdem
Ordinis. Plures Religioſi Ordines eo gau-
dent privilegio, ùt videre eſt apud Clerica-
tum de pœnitentia Deciſ. 39. num. 4. Veti-
tum id erat Cappucinis, qui & privilegio ca-
rebant, & Conſtitutione quâdam Capituli
Generalis impediebantur. Nos autem, cum
comperiſſemus, in quantis nonnunquam ver-
ſarentur anguſtiis, ubi primum ad ſummam
Apoſtolatũs dignitatem evecti ſumus, literis
noſtris ſub forma Brevis die 30. Martii 1742.
cuilibet eorum, ſive Sacerdoti, ſive Conver-
ſis, dum extra Clauſtra moratur cum bona
venia, & in locis, ubi non alius quispiam ex

eorum Ordine reperiatur, facultatem con- orn

ceſſimus confitendi peccata, & abſolutionem
accipiendi à quocunque Sacerdote, qui e⸗

2☚

R 1

—
pon
Beton
elirild
4 Neins
numdon
Onen ie
mnpor
Preyitl
lions
cil⸗
Nne I
o inii
hrndh
llisiwen
s eni⸗
dCeres
5
lun
Alen
Ungin

De Sacrifrio Miſſæ. 175

Sæcularis à ſuo Ordinario, vel Regularis à
ſuo Superiore ad Confeſſiones audiendas ſit
approbatus. Quam facultatem etiam ad ca-
ſus extendimus juxta Conſtitutionem Ordi-
nis reſervatos, & ad Cenſuras, in quas inci-
derint; additâ obligatione tamen, ubi pri-
mùm potuerint, coram Superiore ſeſe ſiſten-
di & novam ab illis Caſibus & Cenſuris ab-
ſolutionem impetrandi. Sanè ejusmodi onus
ſeſe ſiſtendi coram Superiore, & confitendi
iterum caſus reſervatos, in quos inciderint,
quõsque jam alii Confeſſario confeſſi fuerint,
num illis imponeremus, diu multumque du-
bitavimus: firma enim regula eſt, non Ppoſſe
quemquam obligari ad iterationem Confeſ-
ſionis eorum peccatorum, quæ jJam confeſ-
ſus fuerit, & quorum abſolutionem repor-
taverit, ùt videre eſt in Extravag. Benedi-
Sti XI. Inter cunctas de bprivilegiis, & docet
S. Thomas I. quæſt. quodlibetali art. 12. ad
primum. Sed omnem ex animo noſtro dif-
ficultatem illud exemit, quod reputavimus,
Religiofis perfectionem profitentibus poſſe
onus illud imponi. Et ſanè multorum Or-
dinum Religioſorum Conſtitutiones præſeri-
bunt certis quibusdam temporibus Confeſſio-

u nem generalem; & celebris illa eſt Carthu-

fianorum Conſtitutio, quæ jubebat Mona-
chos quot annis ea peccata Abbati confiteri,
quæ jam aliis confeſſariis confeſſi: fuiſſent.
Vid.

176 Sectio III.
ide Suarez loc. cit. num. 10. & Card. de

Lugo de Pœnitentia Diſput. 15. ſect. 6. n. 93.

& ſeqꝗ.

De eo qui inter celebrandum recordatur,
peccato aliquo ſe eſſe implicitum.

Antequam materiam hanc dimittamus,
duos alios caſus juvabit exponere. Primus
eſt, ſi Sacerdos, cœptà jam Miſsàâ, recor-
detur, ſe peceatum mortale commiſiſſe, ne-
que eo ſe per Sacramentalem Confeſſionem
expiaſſe; ſive etiam illi in memoriam veniat,
ſe non eſſe jejunum, vel aliquà eſſe Cenſurà
implicitum, quæ fortè ſibi animo exciderat.
S. Thomas 2. Par. quæſt. 83. art. 6. ad ſecun-
dum docet, ſi Sacerdoti in memoriam hæc
Iubeant ante Conſecrationem, recedendum
illi ab Altari, ſi tamen abfit metus ſcandali.
Si aute Conſecrationem alicujus pradictorum
memor, tutius reputarem ( maximè in caſu
manducationis & excommunicationis) quèdiiſ-
ſam inceptam deſereret, niſi grave ſeundalumti-
meretur. Quodſi ejusmodi memorià tangatur
poſt Conſecrationem, omnino eum debere
anit Sacrificium perficere. Et ideo ſi Sacerdos
poſt Conſecrationem inceptam rerordetur, .
aliquid comed,ſſe vel bibiſſe, nibilominus de-
bet perficere Sacrifcium, & ſumere Sacramen-
zum: idque ait procedere, etiamſi recorde-

tur

tur, 1
in di
Trition
tum
Propo/
von in
lt ea
nicati
nere
nendi
um (
um
Horie
Vit R
ſa celi
ſe in
Dot
ur,
Alt la
lr cu⸗
12 n
mn
cehten
dos,
econ
Uretit
dent
Cand
Dere
Galam

Kd
Khng

h enen

Man

nten
ele, H
N
Gnniſi⸗
(oter
Drumſe
elelent
weletkel
CAen
nim
slelt,
els ſ⸗
1
Nori
Gnihle
eſun,
wt.

*

00 en ,

n

1fett

llin,
ul i

De Surrifcio Miſſæ. 177

tur, ſe vel grave delictum perpetraſſe, vel
in aliquam Cenſuram incidiſſe, elicito con-
tritionis actu. Similiter ſi recordetur, ſe bec-
catum aliquod commiſiſſe, debet pœnitere cum
Propoſito conftendi, & ſatisfaciendi, & ſic
non indignè, ſed fructuosè ſumet Sacramentum.
Et eadem ratio eſt, ji meminerit ſe exeommu-
nicationi cuicumque ſubjacere: debet enim aſſu-
mere cum Progos bumiliter abſolutionem pe-
tendi, && ſec per inviſibilem Pontificem 7E-
Jum Chriſtum abſolutionem conſequetur, quan-
um ad hunc effeltum quod peragat divina my-

Rteria. Ex hac D. Thomæ doctrina mana-

vit Rubrica Miſſalis, quæ ſic habet: Si in ip-
Ja celebratione Miſſæ Sacerdos recordetur, ſe
ſſe in peccato mortali, conteratur cum pro-
poſito confitendi & ſatisfaciendi. Si recorde-
zur, ſe eſſe excommunicatum, vel Juſpenſum,
aut locum eſſe interdictum, ſimiliter contera-
zur cum propoſito petendi abſolutionem: An-
7e Conſecrationem autem in ſupraditctis cuſebus;
non timetur ſcandalum, debet Miſſam in-
ceptam deſerere. Quærit Sotus, an Sacer-
dos, qui in Miſſæ principio recordatur ſe
Peccatum grave commiſiſſe, atque eo ita ſit
irretitus, ut ejus pœnitere non poſſit, de-
beat Miſſam dimittere, etiamſiti intelligat
ſcandalum oriturum; & reſpondet illum de-
bere omnino, quodcumque timeatur ſcan-
dalum, Miſſam dimittere. Si autem eſt in
M culpa

178 Sectio III.

culpa lethali, etiamſi in Introitu Miſſæ, quan-
do eſt in Altari, ſit memor, ſatis eſt contri-
tione & propoſito confitendi, ut poſſit incep-
tum perficere. Quid autem ſi illa culpa adee

illi cordi inbereat, ut pœnitere nequeat, cujus
certè ſe memor fuiſſet antea, non cogitäſet ce-
lebrare? Reſpondetur quòd omnino potins de-
bet dare ſummum ſcandalum, qum ſumere sa-
cramentum in peccato: quia ſit illud eſt intrin-
Jecè malum, ut nulla de cauſa exeuſari poſſt:
&g ideo ſi non eum peœnitet, poſtquam in ſua
eſt poteſiate, neceſſaria conſequentia peccubit
tam ſumendo, qum velinquendo sacramentum,
maximè ſi eſt jam conſecratum. Ita Sotus in
4. ſentent. Diſt. 13. Quæſt. 2. art. 6. Dixi-
mus ſupra cum D. Thoma, Sacerdotem, qui
peccati mortalis recordetur ante Conſecra-
tionem, debere Miſſam dimittere, niſi ti-
meat ſcandalum: itaque quæritur, an dici
poſſit oriri ſcandalum, ſi Sacerdos Miſſam
in ſemoto aliquo loco celebraret, vel in pri-
vato Oratorio, vel ubi nullus adeſſet Miſſæ
niſi Miniſter. Pontas Dictionar. Caſuum
Conſcien. verbo Miſſa Caſ. 22. ait, etiarn in
hoc caſu futurum ſcandalum Miniſtri, idque
ſatis eſſe, ut contritionis actu elieito poſſit
Sacerdos Miſſam perficere. Sed Clerus Pa-
tavinus in citatis Deciſionibus an. 1707. duæ-

ſito 2. Menſis Maji contrariam tuetur ſenten-
tiam,

n,
bran

Meo⸗
iſeri
Leri

A
o
meut⸗
Vced
Ulge⸗
MiM
Dirim
Herin
ſe el
lnn,
Erre
(mnen.
ſbi i
Mura
g
opte,
Ege
3d!

S
E
—

——
e en
eken
li he
eſui
Galge,
n ii
N
iſn
nſni
on 6
tig 9
Cleſßmnn
n
4,60
dhet
Colſ
ee,
nur, 4
eoe
Nel⸗

1

un

—

De Sacrifcio Miſſe. 279

tiam, Præſertim ſi Miniſter puer ſit, vel Ce-
lebrantis ſervus, aut amicus.

De eo, qui eodem die, quo beccatum com-
miſerit, & Sacramentali Pænitentia ſe expia-
verit, celebrare velit. De eo, cui citra
voluntatem pollutio contigerit.

Alter caſus eſt, num Sacerdos eodem die,
quo commiſit lethale pecatum, & per Sacra-
mentalem Confeſſionem ſe expiavit, poſſit
accedere ad Altare, etiamſi null neceſſitate
urgeatur; an vero ob reverentiam teneatur
Miſiæ celebrationem in poſterum differre.
Diximus, etiamſi nullâ neceſſitate urgeatur;
ſi enim neceſſitas urgeat, puta ſi eo die Miſ-
ſæ celebrationem omittendo Pareret ſcan-
dalum, nemo eſt qui neget, poſſe illum ce-
lebrare juxta D. Thomæ doctrinam in 4.
ſentent. Diſt. 9. Quæſt. I. art. 4. Quæſt. 2.
ubi ait: Non eſt conſulendum, quòd ſtatim
poſt peccatum mortale etiam contritus &W con-
Jeſſus ad Euchariſtiam acceqat:⸗ ſed deberet, ni-
E magna neceſſitas urgeat, per aliquod tempus
Propzer veverentiam abſtinere. Quæſtio igitur
eſt de Sacerdote, quem nulla cogat necefſi
tas ad Miſſam celebrandam. Cardinalis To-
letus eximius Theologus affirmatè negat in
lib. 2. cap. I. num. 13. Aliquando non ſufncit
Coufeſſo ad celebrandum; cum enim pecenutum
M 2 parvo

180 Sectio III.

parvo tempore anteceſſit, non debet celebrare,
ſed expectare diem alium. Unde qui ſe accu-
JTant, quod nocte proxim peccatum carnis com-
miſerunt, quamvis cum dolore accedant, &
abſolvantur, ſunt tamen 4à celebratione arcen-
di Cum eo ſentit Covarruvias egregius Ca-
noniſta in Clementina Si Furioſis Par. 3. Cap.
7. ubi ait, e& contraria ſententia ſequi, poſſe
Sacerdotem, qui nocte præterita dormieris
cum fœmina, ſtatim celebrare, præmiſſa con-
feſſone, && contritione, quòd impium cenſeri
ſolet, & jure cenſetur. Similis eſt caſus de
eo, cui præter voluntatem;, & citra pecca-
tum pollutio contigit; decet enim ipſum Eu-
chariſtià ſe abſtinere, ſi quod turpe phantaſ-
ma illi adhuc animo obverſetur, ſi mentem
diſtractam gerat, & fi nulla cauſa ſit, quam-
obrem debeat celebrare, ùt videre eſt apud
Sylvium 3. Par. Quæſt. 80. art. 8. Innocen-
tius III. in cap. Cum olim de Clericis Con-
jugatis non improbat in Eccleſia Græca con-
ſuetudinem, ut Clerici in minoribus Ordini-
bus conſtituti uxorem ducant, eamque apu
ſe habeant, etiam poſtquam ad majores Or-
dines, & ad Sacerdotium promoti ſunt; at
Clemens VIII. in Inſtructione ſuper aliqui-
bus Græcorum Ritibus, quæ incipit Pres-
byteri Græci, ita ait: Presbyter Gracus con-
jugatus ante Sacrum Sacrificium ſeu Sanctam
Miſſam celebrandam, vel per bebdomadam, vel

ter

—
zyhia
ur,
lam
UMOre
eerd
Ebrare
um al
Neerann
Apiay

ln qu
ali e
ſe hol

D
Pett he
Unpedin
ſis a

er Co
(onket

HOnN t
erea d
Ni Pa
dee
ment.
inb.

DMre ir
Meat

—
olehen
iſtas
entms
ANlinn,f
ttarens
A
en
6mn 6
eſt u!
CI e
niin⸗
ehfun
1menne,
te
e E
Ilum
ies
Grea

. De Sacrifcio Miſſæ. 191

per triduum abſtineat ab uxore. Ex quo col-
ligitur, ſi Sacerdoti Græco non permittitur
Miſſam celebrare, ſi nocte proxima cum
uxore concubuerit, multèò minus licere aliis
Sacerdotibus, niſi gravis urgeat cauſa, ce-
lebrare Miſſam, ſi præcedenti nocte pecca-
tum aliquod grave commiſerint, etiamſi per
Sacramentalem Confeſſionem peccatum illud
expiaverint.

In quibus caſibus etiam Panitentia Sacramen-
tali expiatum deceat non accipere Euchariſtiam.
Si pollutio involuntaria præceſſerit, nulläd da-
ta causd, non eſt al'ſtinendum Eucha-
riſtid.

D. Thomas 3. Par. quæſt. 80. art. 7. re-
petit hanc materiam, & ait ſolum peccatum
impedimentum eſſe neceſſarium, quominus
quis ad Euchariſtiam ſuſcipiendam accedat;
per Contritionem autem, & Sacramentalem
Confeſſionem deleri quidem reatum culpæ,
non tamen corporis immunditiem; ac prop-
terea decere, ut qui peccatum aliquod car-
nis paulo antè commiſerit, ſe ab accipien-
do Sacramento abſtineat. Et Sotus in 4.

ſentent. Diſt. 12. Quæſt. 1. art. 7. poſt alla-

tam D. Thomæ doctrinam concludit, reum
fore irreverentiæ culpabilis, quæ etiam ad
pPeocatum mortale poſſet pertingere, Sacer-
M 3 dotem

182 Sectio III.

dotem illum, qui præcedenti nocte peccato
carnis commiſſo, etſi confeſſus, Miſſam ce-
lebraret, ſiqui Miſſæ adeſſent, qui ejus pec-
cati eſſent conſeii: & addit, id non in pec-
catis carnis tantummodo, ſed etiam in reli-
quis peccatis procedere: Hæc propoſitio non
eſt ſiugularis de pollutione, ſed generalis de
quocumque peccato; tanta enim eſſet irreveren-
tia, homicidam cruentis manibus, aut blaſphe-
mum polluto ore illico ad Euchariſtiam accede-
ve: tametſi Veneris ſordes peculiarem quam-
dum indecentiam ad Sacramentum præ aliis ſce-
leribus afferant. Et Sylvius in 7. articulum
Quæſt. 80. 3. Par. D. Thomæ bene factum
arbirfratur, atque optimè conſultum putat, ſi
quis Miſſam celebrare omittat eo die, quo
delictum aliquod commiſerit, etiamſi confeſ-
ſus fuerit, & in craſtinum differat: & con-
ſentit Rubrica Miſſalis, ubi agit de defecti-
bus ex diſpoſitione corporis. Videantur
Natalis Alexander Theolog. Dogm. & Mo-
ral. lib. 2. de Sacram. Euchar. cap. 5. art. 2.
.2. num. II. Habert Theologiæ Dogmat.
& Moral. de Euch. c. 20. tom. 5. P. 571. Edit.
Venetæ. Has omnes ſententias amplexus
eſt Patavinus Clerus an. 1708. Dub. 1I. caſ.
1. menſis Februar. in ſœpius citato Opere P.
Zuccherii: & in ſpeculo Monachorum Au-
tore Arnulpho Monacho inter opera D.
Bernardi nuperrimæ editionis tom. 2. .
818.

glg ſe
1e Miß
ho
ſinm
ſe inſen
Abuler
it. Dr
üme
cejebre
Ium n
Pollonr
enlen
num:
igue
W ali⸗
eſinn
Munione
ceh non
W cele
Nd
Dicke
rece
loe f
r qui.
Diake⸗
le auß
um u
trun/
Diaho,
un, 4

e ee
M
Miefun
Nonn
tenine
eteer
Nuni/
inn
ſoren
N
ma!
eelih
moinl
er
to
d
ee

De Sacrificio Miſſæ. 183

818. ſeveriora hæc traducuntur a celebran-
te Miſſam ad inſervientem. S= per noctem
illuſio tibi acciderit, ne contriſteris, ſed in cra-
ſtinum confitere, & aliquo te invitaute, ut Miſ-
ſæ inſervias, cautè coram omnibus te excuſa.
Abulenſis in cap. 5. Matthæi Quæſt. 226.
ait. Diabolum interdum, ut pium hominem
à ſumenda Euchariſtia, vel à Miſſa retrahat
celebranda, per ſimplicem vaſorum ſemina-
lium motum, quin ullam excitet tentationem,
pollutionem illi prolicere. Idem ante Abu-
lenſem dixerat Abbas Theonas apud Caſſia-
num: Absque ullo quidem carnis pruritu, men-
tisque conſenſu, nec per illuſionem phantasma-
tis alicujus, ſed tamen ſimplici fluxus illius
egeſtione nos polluit, ut a Sacroſancta Com-
munione deterreat. Et D. Th. cit. art. 7. do-
cet, non idcirco omittendam Communionem,
aut celebrationem Miſſæ. Conſonat Cardi-
nalis Turrecremata in Can. Teſtamentum
Diſt. 6. ubi hæc ſeribit: Si in nobis cauſa non
præcéſſerit, imò magis cauſa contraria, &
hoc frequenter accidit, & præcipue in diebus,
in quibus communicari debet, ſignum eſt, quod
Diabolus homini fructum Euchariſtiæ recipien-
dæ auferre conatur: unde in tali caſu conſul-
tum fuit cuidam Monacho, àt in Collationibus
Patrum legitur, quod communicaret; & ſic
Diabolus videns, ſe non poſſe conſequi inten-

zum, ab illuſtone ceſſavit.
Rr 4 Ad

184 Sebtio III.

Ad lieitè celebrandum requiritur naturale je=
ice WMaritur na 9
Junium; quod computatur d media nocte.

Porro reliqua perſequamur, quæ ad Miſ-
ſam licitè celebrandam requiruntur. Nemo
neſeius eſt Sanctos Apoſtolos tunc jejunos
non fuiſſe, cum Euchariſtiam acceperunt,
CLiquido apparet, quando primum accepe-
runt Diſcipuli Corpus & Sanguinem Domini,
non eos accepiſſe jezunos) tamen ob tanti Sa-
cramenti reverentiam ab Apoſtolicis usque
temporibus ſtatutum fuit, ſempérque in Ec-
cleſia obſervatum, ne quisquam niſi jejunus
Euchariſtiam ſumeret. Nunquid tamen prop-
zerea calumniandum eſt toti Eccleſtæ, quòd 4
jejunis ſemper accipitur? Et boc enim placuit
Spiritui Sancto, ut in honorem tanti Sacra-
menti in os Chriſtiani prius Dominicum Cor-
pus intraret, qudm cæteri cibi; unam ideo per
univerſum Orbem mos iſte ſervatur, verba
ſunt D. Auguſtini relata in Can. Liquido de
Conſecrat. Diſt. 2. Propterea ad Miſſam ce-
lebrandam opus eſt Sacerdoti, ut jejunus ſit.
Jejunium verè illud ſatis eſt, quod inter me-
diam noctem & horam illam interjicitur, quà
Sacerdos celebrat Miſſam. Obſervatione
dignum eſt, quod ineunte ſæculo II., cuùm
nondum conſuetudo invaluiſſet, ut per ho-
rologia nocturnæ horæ indicarentur, ſtatuit
Synodus Salegunſtadienſis, ne quisquam,

qui

cvibib
Druret
mein,
Median
kxyere
long

do
boant
rit, 1
non e
men
Mlllae
Crinamn
NWe⸗ f
Qunbtun
unn ad
umn aq
tur ho
chio,
r,h
N
l Ron
Il. in
Pprob.
Eelia
Atantt
10 Mi

ef
en e
en e
0b la
olcst
eret
holie
Guu
Hſet
inſin
catidun
icnl
nnl
uini

De Sacrifſicio Miſſæ. 185

qui bibiſſet poſt galli cantum, Miſſam cele-
braret tum per æſtatem, tum etiam per hye-
mem, etiamſi hyberno tempore galli cantus
mediam noctem non rectè indicet, idque ob
reverentiam erga tantum Myſterium. Vide
Longueval tom. 7. pag. 168.

Quid ſe Sacerdos jejunus non dormierit?

Poteſt autem Sacerdos celebrare, licet ci-
bo ante mediam noctem ſumpto non dormie-
rit, nec cibum concoxerit, dummodo inde
non extiterit aliqua mentis perturbatio: nam
ſi mens turbata ſit, Sacerdoti à celebranda
Miſſa eſt abſtinendum, juxta D. Thomæ do-
Krinam 3. Par. quæſt. 80. art. 8. ad quintum:
Nec refert, utruùm poſt cilum vel potum aſ-
Jumptum dormierit, aut etiam digeſtus ſit, quan-
tum ad rationem præcepti: refert autem quau-
tum ad perturbationem mentis, quam patiun-
tur homines propter inſomneitatem, vel indi-
geſtionem; ex quibus ſi mens multum perturbe-
tur, homo redditur ineptus ad ſumptionem hbu-
Jus Sacramenti. Cum hac doctrina conſen-
tit Rubrica Miſſalis: nam quod Alexander
III. in cap. Si conſtiterit de Accuſationibus
approbaverit, Sacerdotem quemdam ab Ec-
cleſia illi commendata fuiſſe amotum, non
ea tantum cauſa fuit, quòd nullo capto ſom-
no Miſſam celebrâſſet, ſed quòd nondum
M 5 vinum

186 Sectio III.

vinum obdormiviſſet, atque adhuc ebrius
celebràſſet, quod ex eà Pontificis epiſtola col-
ligirtur, quemadmodum advertit Natal. Ale-
xander Theolog. Dogmat. & Moral. lib. 2.
de Sacram. Euchar. eap. 5. §. 2. num. 3. &
conſentit Theophilus Raynaudus tom. 16.
Pag. 14. num. 33.

Praæceptum de jejunio ante Euchariftiæ ſumptio-
nem non admittit materiæ parvitatem.

Naturale appellatur hujusmodi jejunium.
Paſqualigus in Praxi jejunii deciſ. 440. in eam
videtur eſſe opinionem propenſus, ut in je-
junio naturali locus eſſe poſſit parvitati ma-
teriæ, ita ut non niſi venialiter peccet, qui
poſt mediam noctem ſciens prudens Pauxil-
lulum comederit, & poſtero die ad Com-
munionem ſuſcipiendam accedat, aut Miſ-
ſam celebret. Mirati vehementer ſumus
cum Paſqualigo concordare Gibertum Con-
ſultat. Canonicar. de Sacramentis Conſultat.
14. de Euchariftia. Singularem hanc ſenten-
tiam plerique omnes rejiciunt, ùr videre eſt
in Collat. 16. Lucionenſi Quæſt. 6. pag. 590.
& ſequen. tom. 5. & apud Quartum ad Ru-
bricas Miſſalis Par. 3. Tit. 9. Sect. I. Dub. I.
& Dub. 4. Sanè Rubrica Miſſalis ita preæſcri-
bit: Si quis non eſt jejunus poſt medium no-
Gtem, etism poſt ſumptionem ſolius aduæ, e
. alte-

Alueniu
duite,
or po
o eil
ſtumn
lemeran
ſement
ms 3.
Megue
tiam

intate

ſofert
lon mu
mum i
itrate
CNn
Utlo me
Iget,
fliotor
velmi
mecia
cel, co

ui in.
lution
iſua
damn

DN

kre edrr
eglcl
NIN
oen h
os n

Aiſeen
, un
nimim.
Pett,
ed

De Sacrifcio Miſſæ. 1987

alterius potüs, aut cibi per modum etiam me-
dicinæ, & in quantacunque parva quantitate,
non poteſt communicare, nec eelebrare: & in
Can. Nibhil 7. Quæſt. I. ita ſtatuitur: Nullus
poſt cibum potumve quamlibet minimum ſum-
ptum Miſſas facere præſumat &. Si quis hæc
temerare præſumpſerit, Excommunicationit
ſententiam ſuſtinebit. Præœterea docet S. Tho-
mas 3. Par. Quæſt. 80. art 8. ad quartum:
Neque poſt aſſumptionem aquæ, vel botus, vel
etiam medicinæ in quantacunque parva quan-
titate licet hoc Sacramentum accipere. Nec
vefert utrùm aliquid hujusmodi nutriat, aut
non nutriat, aut per ſe, aut cum aliis. Quæ-
nam igitur eſſe poteſt ratio, quamobrem ad-
mittatur in naturali jejunio parvitas materiæ,
cùm præſertim Canon etiam in caſu parvi-
tatis materiæ excommunicationis pœnam ir-
roget, quæ pœna non niſi peccato gravi in-
fligitur? graviter autem peccare eum, qui
vel minimum cibi, vel potũs ſumpſerit poſt
mediam noctem, & die ſequenti communi-
cet, communi ſenſu omnes Fideles exiſtimant.

Qui in die Nativitatis Domini in prima Miſſa
ablutionem ſumpſerit imprudens, non poteſt
reliquas Miſſas celebrare. Falſa quorun-
dam interpretatio doctrinæ S. Tbomæ
rejicitur.
Excluſa ab hoc præcepto parvitate mate-
riæ;

188 Sectio III.

riæ, ſunt qui putant, Sacerdotem, & multò
magis eum, qui animarum curam habet,
Poſle die Nativitatis Chriſti Domini, ſi in
prima Miſſa ablutionem imprudens ſumpſe-
rit, duas reliquas celebrare. Hanc qui tuen-
tur ſententiam, doctrinæ D. Thomæ paulè
ante à nobis allatæ ſe dicunt inniti, qui do-
cet Sacerdotem, cui poſt Conſecrationem in
mentem veniat, ſe non eſſe jejunum, debe-
re Miſſam perficere; neque ſilent ſcandalum,
quèd oriretur in Populo, ſi Sacerdos duas
reliquas prætermitteret. Sed eum valdè
confidentem eſſe oportet, qui S. Thomæ
doctrinam, quæ eſt de eo, qui Miſſam in-
ceperit, ad eum extendat, qui duas vult ce-
lebrare: ac jejunii naturalis hoſtem jure il-
lum exiſtimaveris, qui affirmet, vitandi ſcan-
dali causà poſſe Sacerdotem, ſumptà ablu-
tione, jam non jejunum ſecundam celebrare
Miſſam, & tertiam. Nemo enim eſſe poteſt
qui ſcandalum patiatur, gnarus Sacerdotem
ideo reliquas duas Miſſas non celebrare, quèòd
imprudens in prima Miſſa jejunium fregerit,
t benè monet Pontas loc. cit. Caſ. 3. Inno-
centius III. in cap. Ex parte de Celebrat,
Miſſar. præcipit, ut Sacerdos poſt Commu-
nionem ſumat ablutionem, niſi tamen alia
ſit ei Miſſa celebranda, quam non debet ce-
lebrare, ſi in prima Miſia ablutionem hau-
ſerit: Semper Sacerdos vino (manus) arttn⸗
ere

nd

lie
nde
cira

NMigu
in

S
uod
Parvin
moce
ſexj
Gurku
Pche
lve
mand,
gutt
di ril
bricer
intea
iontu
o,

ile 4

cut

He

—
en Kmm
Vnun
Ponin
Nentnnt
lrgi

Unn 6*
Nrlent
erct
Aeum
18T
1 Mn
u lla
len ne
Eenk
Imnt
nce
nelee
en⸗

De Sacrificio Wiſſa. 189

dere debet, poſiquam totum acceperit Eucha-
riſtiæ Sacramentum; niſi eäâdem die aliam Miſ-
ſam deberet celebrare, ne, ſi fortò vinum perfu-
ſaonis acciperet, celelrationem aliam impediret.

Reliquiis quæ dentibus vel gutturi inhaſerint,
Jejunium non rumpitur. Ea de re Ku-
bricæ verba.

Statuendum igitur, id non licere; neque,
quod ſuprà diéctum eſt, in jejunio naturali
Pparvitati materiæ eſſe locum. Illud tantum-
modo detur, non frangi naturale jejunium,
ſi exiguæ aliquot eibi reliquiæ dentibus vel
gutturi hærentes, poſt mediam noéctem for-
tè deglutiantur; quia tunc non cibi, ſed ſa-
livæ modum & rationem habent; vel ſi cui
manè, dum ſibi os lavat, per imprudentiam
gutta aliqua aquæ in ſtomachum prolabatur.
Si reliquiæ cibi remanentes (ſunt verba Ru-
bricæ Miſſalis) in ore traniglutiantur, non
impediunt Communionem, eum non transglu-
tiantur per modum cibi, ſed per modum ſali-

væ. Idem dicendum ſi lavando os deglutiatur
Ktilla aquæ præter intentionem.

Ea Rubrica nititur doctrinæ S§. Tbomæ. Alii
caſus afferuntur, quibus naturale Jejunium
non rumpitur.

Hæc Rubrica nititur doctrinæ S. Thomæ,
cujus

190 Sectio III.

cujus ea ſunt verba 3. Par. Quæſt. 80. art. 8.
od quartum: Reliquiæ tamen cibi remanentes
in ore, ſi caſualiter transglutiantur, non im-
pediunt ſumptionem hbujus Sacramenti, quiu
non trajiciuntur per modum cibi, ſed per mmo-
Jum ſalivæ. Et eadem ratio eſt de reliquiis
aquæ vel vini, quibus os abluitur, dummodo
non trajiciantur in magna quantitate, ſed per-
mixtæ ſalivæ, quod vitari non poteſt. Et cum
eo ſentit S. Antoninus 3. Par. Tit. 13. Cap. 6.
§. 8. Digna ſunt quæ obſerventur ea Rubri-
cœ verba, cum non transglutiantur per mo-
dJum cibi, ſed per modum ſalivæ; eâque D.
Thomæ verba etiam conſideranda, e caſua-
liter traniglutiantur. Cardinalis de Lugo de
Sacram. Euchariſt. Diſput. 15. ſect. 2. n. 36.
docet, jejunium ſolvere, qui & dentibus lin-
gua aliquid extraheret reliquiarum, nec ex-
pueret, ſed voluntariè deglutiret; quæ opi-
nio ſanè meliùs cum ea reverentia congrun;
quam tantùm Sacramentum poſtulat, & cum
D. Thomæ doctrina; neque tamen defſunt,
qui negent hoc modo frangi naturale jeju-
nium, eâ ratione, quia id, quod deglutitur,
eſt antecedentis cœnæ complementum, non
nova comeſtio. Qui veròô, antequam ſe
fomno dederit, aliquid ſacchari ſibi in os in-
jiceret, quèòd paullatim liqueſcens in ſtoma-
chum delaberetur, is profectèò jejunium ſol-
veret. Vide Quartum ad Rubricas MR.
ar.

Darg.
piium
gulkar
et,
Hinns
lle ſ
lobern
nun ſ
orim
Comm
guit d
Sylrn
quæ
Aliui
ſeribit
Pere
luod⸗
ſtniin.
Uon ſol
le⸗
☚
ſomae
nef/
Nurin
ſle pe
utriti⸗

Pron

De Sacrificio Miſſæ. 191

Par. 3. tit. 9. ſect. I. Difficult. 2. Contrà jeju-
Eimmom nium non frangeret, qui linguà aliquid de-
nNS Lguſtaret, ut ſaporem Probarer, nec deglu-
E. tiret, ſed ſtatim expueret, ùt docer S. Anto-
Ine ninus 3. Par. tit. 13. cap. 7. §. 8. De bhis etium,
uh gue Jumuntur per modum guſtationis, ſicut
ZM kabernarii W oaι⅝iq faciunt, qut cilum & po-
e tum Juprà linguam ponunt 2d probandum, &
u ſtatim projiciunt, videtur, quòd non impediant
r Communionem ρ. Ex decentia tamen debet
ras Zuis d talibus abſtinere, qui vult communicarei
un Sylvius 3. Par. quæſt. 80. art. 8. ea omnia;
quæ ſuprà diximus, confirmat; ac de eo, qui

ſ6 aliquid deguſtet probandi ſaporis gratiâ, hæc
“ ſcribit: Idem judicium eſt (ſcilicet non rum-
e, .

pPere jejunium) de vino, vel Je condimento,
quod ad percipiendum ſaporem guſtatur, &5

Ann,

enh! . er . .
we Natim expuitur: quamvis enim contingat ali-
quid eJus permixtum ſulivæ cum ea deglutiri,
i non ſolvit jejunium: ſolvitur tamen, ſi ex pro-

Poſito ſumeretur, etiumſe is qui ſumpfſiſſet,
mo evomeret, quia eſſet vera romeſtio, vel
bibitio, ſeilicet trajectio cibi, vel potäs in
ſtomachum proprid & per ſe actione vitali. Si
verò ſolum intraſſet in aſperam arteriam, &5
ſatim expueretur, hoc non eſſet deglutire, ne-
que pertineret ad comeſtionem, cum ex eo non
nutritio, ſed potins ſuſfocatio ſequi nata ſit;
G propterea non ſolveret jejunium.

luin

4

192 Sectio III.

An poſſt Euchariſtiam ſumere, qui dubius eſt
an ſit jejunus. An ut miniſtretur moribundo
Viaticum, poſſit Sacerdos celebrare, qui
ſciat, ſe non eſſe jejunum.

Diſputant Theologi Caſuiſtæ, an poſſint
Euchariſtiam ſumere, qui ſunt in dubio, num
fregerint jejunium. Quidam inſpiciendum
docent; cujusmodi illa ſit dubitatio: nam ſi
quis certò ſciat, ſe comediſſe, ſed dubitet,
an poſt mediam noctem comederit, non po-
teſt Sacramentum ſumere, vel Miſſam cele-
brare: ſecus verò, ſi non dubitet de tempo-
re, ſed duntaxat num comederit. Alii ajunt,
in neutro caſu licere Euchariſtiam ſumere,
vel celebrare. Contra in utroque caſu non-
nulli arbitrantur licere. Harum opinionum
ſua cuique eſt ratio; neque id inficiari poſſu-
mus. Sed illud prætermittere nolumus, ha-
rum opinionum examini locum eſſe, poſt⸗
quam ſumpta ſit Euchariſtia, non verò ubi
ſuſcipienda ſit. Puta, ſi quis Sacramentum
acceperit, aut Miſſam celebraverit, deinde
ſuam ipſius conſcientiam explorando in eam
incidat dubitationem, comederit, nec ne,
vel utràm comederit mediâ nocte jam ex-
actà; hoc caſu eſt locus examini, quænam
ex is opinionibus vera ſit. Ubi verò nec

Euchariſtiam ſumpſerit, nec Miſſam cele-
brave-

——
brarer
celebre
Vel an
co con
6o dac
ine
Vinus
De San
gvi.
ſe nor
celebr
Miſtra
Qet
Jum
epto
Gbande
Utemm
ODdine
teſt
Pere,
quis
cati
celebr
hoſſit
mus
n.
Pto
mm,
o de

inlicen
Ntio:
d
kin ⸗
MN
lce
1 Mn
mſinen
ſ clin
Cemn
enMN
none
nt,

N

De Sacrifeio Miſſæ. 193
braverit, ſed in eo ſit, ut communicet; vel
celebret, ſi ſubeat dubitatio, an comederit,
vel an media nox prætergreſſa fuerit, quan-
do comedit, tunc in utroque caſu à ſumen-
do Sacramento, & Miſla celebranda debet
abſtinere: ùt optimè rem hanc decidit Pata-
vinus Clerus in Reſolutionibus anni 1709.
De Sacram. Euchar. Quæſit. 2. num. 13. Sed
quid dicendum de Sacerdote, qui conſcius
ſe non eſſe jejunum, ad Miſſam accerſitur
celebrandam, ut infirmo Viaticum poſſit mi-
niſtrari? Eine licebit Miſſam celebrare?
Quæſtioni propoſitæ fidenter reſponden-
dum negando: neque enim infirmus præ-
cepto urgetur ad Euchariſtiam ſuſcipiendam,
quando illi Euchariſtiæ copia deſit. Deeſſe
autem illi Sacramenti copiam in hoc caſu
omnino poſſumus dicere, quo eam non po-
teſt cum debita Sacramento reverentia ſulei-
Pere, & juxta Ritum Eccleſie. Quod ſi
quis objiciat poſſe Sacerdotem gravis pec-
cati reum ſine prævia Confefſione Miſſam
celebrare, ſolo elicito contritionis adtu ut
Poſſit infirmo præberi Viaticum; reſponde-
mus præcepto ſe expiandi per Sacramenta-
lem Confeſſionem tunc Sacerdotem obligari;

cm ei copia ſit Confeſſarii, & itidem Præ-

cepto percipiendi Euchariſtiam teneri infir-
mum, cùm eam poteſt ſuſcipere eo modo;
quo decet; præceptum verò jejunii indiferi-
N mina=

194 Sectio III.

minatim obligat Sacerdotem, niſi ſi Pomti-
fex eum diſpenſaverit ob graviſſimam cau⸗-
ſam vitandi ſcandalum, quod jure naturæ
Vitandum ſit, ùt poſt Biel, Navarrum, Pa-
ludanum, & Viéctoriam oſtendit Sylvius 3.
Par. Quæſt. 80. art. 8. & cum eo conſentit
Cabaſſutius Jur. Canon. lib. 3. cap. 5. num. 11.

De reliquis, quæ ſervare oportet, ùt licit
Miſſa celebretur.

Sacerdos, ut licitè poſſit Sacrificium fa-
cere, non ſolùm debet eſſe in gratia; & je-
junus, ſed etiam ab omni cenſura liber & ir-
regularitate ex defectu ſeu delicto; oportet
etiam ut, ſi Latinus ſit, in azymo conſecret:
Ritum enim tenetur obſervare Eccleſiæ ſuæ
juxta doctrinam D. Thomæ 3. Par. quæſt. 74.
art. 4. idque etiam eruitur ex Decretali Ho-
norii III. in cap. Litteras de Celebrat. Miſſla-
rum. CGüm enim Pontifex caſum Brixienſis
cujusdam Presbyteri examinaſſet, qui, cùm
nec Hoſtiæ neque Calicis haberet copiam,
conſecraverat in fermentato, & ligneum po-
culum in Miſſa adhibuerat, hanc adversùs
illum tulit ſententiam: Cùm igitur vel ex aper-
za malitia, vel nimia deſipientia peccſſe pro-
betur, mandamus, quatenus Offcio && Bene-
fecio perpetuò ipſum prives. Præterea ad li-

citè celebrandum, Sacerdos habeat oportet
SacraGS

—
Kens
um,
(lce
dport
01
lort?
mus
1na E
ctiach
in eo
fſint
MWck
hoc
ea
Minit
ſtuntii
Mih
hon e⸗
Nurio
deng
Mid⸗
Aud
ret,
ſam
Q
(re.
enia!
Kre

—
I
lloma
en
Gurnm

tNi

DN
Pun

nu

detfren
Nlinnjt

ſrelten .

lo/
Me
Lodelee!
n
ecen
Dert)
imbe
lt⸗ .
berert,

=

De Sacrifcio Miſſe. 195

Sacras veſtes, Amictum, Albam, Cingu-
lum, Manipulum, Stolam, Planetam, &
Calicem inſuper cum Patena, & Miſſale;
oportet item eum celebrare in Eccleſia, vel
in Oratorio ab Ordinario approbato, niſi
fortè in iis verſetur caſibus, in quibus dixi-
mus ſuprà, licere Miſſam celebrare etiam ex-
tra Eccleſiam, vel Oratorium. Weceſſe eſt
etiam, ut Altare conſecratum ſit, aut ſaltem

in eo ſit Petra ſacra, neque ornamenta ab-

ſint Altaris, Lintea, Crux, Candelæ, &
. . . 2 *
Miſſam celebret intra præſeriptum tempus,

hoc eſt ab aurora usque ad meridiem, juxta

ea quæ ſuperiùs docuimus. Opus eſt etiam
Miniſtro, niſi fortè in iis verſetur circum-
ſtantiis, in quibus diximus poſſe etiam ſine
Miniſtro celebrari: & ſi exterus Sacerdos ſit,
non celebret niſi factà ſibi poteſtate ab Ordi-
nario, in cujus Diœceſi vult celebrare; ac
denique obſervet ea omnia, quæ in Rubricis
Miſſalis præſcribuntur. Quxæſtio eſt inter
Auctores, mortalitérne, an venialiter pecca-
ret, qui in Altari, unde Crux abeſſet, Miſ-
ſam celebraret. Averſa de Sacrificio Miſſæ
Quæſt. II. ſect. 3 putat, illum graviter pec-
care. Sed communis opinio eſt, non niſi
venialem culpam illum committere, ùr vi⸗
dere eſt apud Meratum tom. 1I. pag. 297.

N 2 Sacer-

196 Seétio III.

Sacerdos illicitè, ſed validè conſecraret panem
& vinum menſæ appoſita ſine veſtibus ſacris
Sec. Quomodo recitanda ſit Miſſa. An peccer
qui celebrat, non diécto prids Matutino
Laudibus.

Has conditiones omnes requiri, ut Sa-
gerdos licit celebret, docent Cardinalis Lau-
ræa Diſput. 24. de Sacram. Euchariſt. art. 2.
Tamburinus in toto lib. I. de Sacrific. Miſ-
ſæ, Clericatus Deciſ. 37. Quæſt. 2. ſub eo-
dem Tit. de Sacrificid Miſſæ : & in Sacerdo-
tali Romano hæc leguntur: Sciendum eſt, quòd
ſecundum S. Thomam, & Albertum, & alios
Theologos ſi omittatur aliquid de bis, duæ 4
Ritum celebratiouis pertinent, quiliber dimit-
tens aliquid tale, puta tempus debitum, Alta-
re tribus mapphis coopertum, veſtes, & hujus-
modi, graviter peccat: nibilominus conſecrat,
ſi ſit ordinatus, & adſit ejus intentio, & de-
bita forma, ſed graviſſime peccat, ſi ſcienter
boc factat &. Etiam ſine lumine non delet
aliquis celehrare. Quærit P. Orſi, quem ſu-
pPeriùs laudavimus, Diſſertat. De Invocat. Spi-
ritus Sancti in Liturgiis Græcorum & Orien-
zalium pag. 184. num. 6. an. valide conſe-
craret Sacerdos, qui ſuper panem & vinum
communi menſæ appoſita Conſecrationis i
1-

ba pronunciaret nullis indutus ſacxis N
Us,

Kena

.Ekxrati

kon
Commb
(ole
dioden
bis, ſe
Kvin
tentia
innun
mus,
bis 0
eſnom
re,
Go
e⸗
temp
opor
les c
bi;
tende
lantun
e
ren
lern⸗
lcien⸗
Ur ele
lem

—

ſmtf
eu e
A
Mu

egbti
Drdlcl
cherit
. 2 M
Ain e
,
lu
ta⸗
Uten, 4
N
ok
enihl
1,%
nine

De Sacrificio Miſæ. 197

bus, nullis cæremoniis, nullis precationibus
adhibitis, ſeriò tamen agens cum intentione
faciendi quod facit Eccleſia? De illicita Con-
ſecratione nulla eſſe poteſt controverſia: rota
difficultas eò redit, an validè conſecret.
Combefiſius, le Quien, & Toutée ſtatuunt,
Conſecrationem eſſe invalidam, eorum opi-
nionem ſecuti, qui non Chriſti tantùm ver-
bis, ſed Eccleſiæ etiam precationibus panem
& vinum exiſtimant conſecrari. Quam ſen-
tentiam cùm idem Pater Orſi, ùt ſuperiùs
innuimus, everterit, & ipſi cum eo ſentia-
mus, Conſecrationis formam in Chriſti ver-
bis conſiſtere; idcirco ſtatuimus cum eo,
ejusmodi Conſecrationem illicitam quidem
fore, ſed validam. Nos porro etiam Edi-
to 14. tom. 2. fusè de decentia diſſeruimus
& devotione, quà celebranda eſt Miſſa, de
temporis ſpatio, quod in Sacrificio conſumi
oportet, de licentia Ordinarii, ubi Sacerdo-
tes celebrant, & teſtimonialibus ſui Epiſco-
pi; quæ duo ſi abſint, non eſt illis permit-
tendum ad altare accedere. Huc itaque illud
tantummodò addimus, quòdSacerdos eas pre-
ces, quæ dicuntur elatà voce, debet recitare di-
ſtincts & appoſitè, non admodum feſtinanter, ut
advertere poſſt, quæ legit; nec nimis morosè, ne
audientes tædio afyciat; neque etiam voce ni-

M mis elatd, ne perturbet alios, qui fortaſſe in

eadem Eccleſia tum temporis celebrant; neque
N 2 tam

198 Sectio III.

tam ſubmiſsd, ut d circumſtantibus audiri
non peſſit; ſed mediocri & gravi, quæ devo-
zionem moveat, & audientibus ita ſit accommo-
data, ut qux leguntur inielligant; ac Secretas
ita debet exprimere, ut & ipſemet ſe audiat,
2g d eireun ſtantibus non audiatur: Sunt ver-
ba Rubricæ. Qui legerir caput 2. par. 2.
Idiis Monafticis Mabillomi, is intelliget,
aviter peccent Sacerdotes, qui pre-
ces Miſiæ aliter recitent. De obligstione
obſervandi Rubricas Miſſalis fusè fcripſit
Quartus in quæſtionibus procmialibus, ubi
oflendit vehementer eos falli, qui Rubricas
putant eſſe meras Inſtructiones & Conſlia:
diſrtè enim S. Pius V. in Bulla in principio
Miſlſalis poſita ait: Mandantes & diſtrictè om-
nibus & ſingulis præcipientes in virtute ſanctæ
ebedientiæ, ut Miſſam juxta Ritum, modum
&& normam, quæ per lcat boc Nobis nune
traditur, decantent, ae legent, neque in M'ſſe
celebratione alias ceremonas vel preces, dudm
quæ boc Miſali continentur, addere, rel vei-
zare praſumant. Et ipſa communis ommium
ſententia docet, Rubricas eſſe leges præcé-
ptivas, quæ obligant ſub mortali ex genere
ſuo, ùt loquuntur Theologi: Ita tamen, ut
immunis ſit à mortali, qui eas non ſervet per
omnimodam imprudentiam, & aliquando

etiam propter parvitatem materiæ; ut vide- ſe/

re eſt apud Quartum. Conſonant Suarez
. tom.

ton 3.
Cifcio
Iulo⸗
ab. 1.
Unis c
loudib
M in
leleck
hrent
Cixerit
Miſe
gle bo
Utrüm
ſeryay
Pter
Noan
Robrie
ſreqr
e
6 gen
Parti
none
vem
eſt eo
(o M
les re
Opinio

winun

—
rla ur
tnen
uln

bo
les,
e obl
W
eiaſtu
Gußh
hirh
kueſe

De Saecrificio Miſæ. 199

tom. 3. in 3. par. diſput. 83 & Averſa de Sa-
crificio quæſt. II. ſect. 12. In Rubrica ſub
Titulo De KRitu ſervando in Sacrificio Miſſæ
cap. I. Ppræſcribitur, ne Sacerdos Miſſam
priùs celebret, quàm ſaltem Matutino cum
Laudibus abſoluto; & in. Rubrica de Defecti-
bus in celebratione Miſſar. occurrentib. inter
defectus qui occurrunt recenſetur ille: Si Ce-
lebrans ſaltem Matutinum cum Laudibus non
dixerit; & in Sacerdotali Romano cap. 80.
Miſſa privata ſaltem poſt Matutinum quacum-
que hord ab aurora usque ad meridiem dici po-
teſt. Super his Rubricis oritur controverſia,
utrùm qui, quod in iis præſcribitur, non
ſervaverit; peccet mortaliter, an verò venia-
liter: alii in alias abiêre ſententias, ſive quia
nonnulli falſum illud ſequuntur principium,
Rubricas meras inſtructiones eſſe & conſilia,
ſive quia alii, etſi eam ſequantur ſententiam,
Rubricas habere vim legum, ut transgreſſio
ex genere ſuo ſit peccatum mortale, tamen
Partim materiam gravem celebrare Miſſam
non dicto Matutino & Laudibus, partim le-
vem eſſe arbitrantur. Prima igitur opinio
eſt eorum, qui putant Sacerdotem celebran-
do Miſſam, antequam Matutinum & Lau-
des recitet, peccare mortaliter; hanc tuetur
opinionem S. Antoninus 3. pPar. tit. 13. C. 6.
Miſſa non debet dici ab eo, qui non dixit Ma-
zutinum, licèt poſſit audiri, alids dicendo eſſet
N 4 pec=

200⁰ Sectio II.

peccatum mortale, quia contra conſueiudinem
generalem Eccleſiæ. Favet huic ſententiæ In-
nocentii IV. reſponſio in Cauſa, quam ad
eum retulit Otho Cardinalis Epiſcopus Ti-
burtinus inter Archi-Epiſcopum Nicoſiæ cum
ſuis Suffraganeis Latinis Epiſcopis ex una
parte, & Epiſcopos Græcos Regni Cypri ex
altera: Sacerdotes autem dicaut horas Canoni-
cas more ſuo; ſed Miſam celebrare, prius-
gunm officium matutinale compleverint, non
præſumant. Altera eſt eorum opinio, qui
nullum hic neque mortale neque veniale pec-
catum deprehendunt. Tertia eſt eorum,
qui nonniſi veniale peccatum committi pu-
tant. Clericatus Deciſ. 50. de Sacrificio Miſ-
ſæ primam ſequitur opinionem, & quinque
ac quinquaginta Auctores affert, qui gravi-
ter peccare eum exiſtimant, qui perpetuò
& quaſi ex habituali conſuetudine Miſſam ce-
lebret, quin unquam Matutinum & Laudes
recitaverit. Si ſermo ſit de Miſſa Conven-
tuali, videtur peccatum eſſe mortale, eam
ante Matutinum & Laudes celebrare; id enim
eſt contra generalem Eccleſiæ conſuetudinem.
In Miſſis verò privatis, ſiqua ſit legitima cau-
ſa, puta ſi Princeps aut Prælatus Miflam ex-
peteret, videri poſſer à peccato etiam venia-=
li immunis, qui eam celebraret, non recitato
Matutino & Laudibus Si verò abſit cauſa,
Perdifficile videtur, ne veniali quidem ben

—

No n
AlCn
ſquis

Et,

Juam
dus,
Aué
1res
o a
cerdot
Ander
Cratne
ſequit

Probe
uullins

nece

a

Mr
tanc
Mrr
Vinc
cita
Matt

Verò

oclis
eyert

u

Ka

leneniel⸗
, nl
Dlrr
Nlen
onsan
iit
orarC
e N
Genißin
Chint 1
Venitkft
el a
onminis
Gfco
gadle
üi
e
e n
mn lr
ſa
morti

brateD

Ooleend
t kogten

0 etumt

De Saerifcio Miſſæ. 201
cato non eſſe locum, ùt obſervat Meratus
ad Gavantum tom. I. Par. 2. pag. 799. Quèd
ſiquis nulla causaà urgente, perpetuò id face-
ret, ut videretur quaſi ſtatuiſſe animo nun-

quam celebrare, dicto Matutino & Laudi-

bus, tum cum illis quinque & quinquagin-
ta Auctoribus, quos ſententiæ ſuæ ſuffraga-
tores affert Clericatus, & ex rationibus ab
ipſo adductis concludi poſſet, hujusmodi Sa-
cerdotem peccare mortaliter. Natalis Alex-
ander Theolog. Dogmat. & Moral. I. 2. de Sa-
crament. Euchariſt. cap. 8. art. 4. S. Antonini
ſequitur ſententiam, ſed deelarat, ſe non re-
probare contrariam: profitetur etiam, ſe
nullius peccati reum credere, qui gravibus
& neceſſariis charitatis officiis impeditus, pu-
ta adminiſtratione Sacramentorum, ante
Matutinum & Laudes Miſſam celebraret.
Grancolas in Veter. Sacramentario Kccleſiæ
Par. I. pag. 738 Concilia profert aliquot Pro-
vincialia, quæ excommunicationis pænaâ ſan-
cità vetant, ne quis Sacerdos, non recitatis
Matutino & Laudibus, Miſſam celebrer. Eà
verò Sanctione nonniii ille tenetur, qui Sy-
nodis illis eſt ſubjectus; neque eâ poteſt illud
everti, quod ſuperiùs generatim ſtatuimus
& ad ſingulares circumſtantias accommodavi-
WMus.

202 Sectio III.

De defectibus quibusdam, qui inter-
dum occurrunt in Celebratione Miſ-

ſæ, ac de remediis quæ adhiberi

debent.

Sanari ſuſficienter poſſunt defectus, qui occur-
runt in Miſſa. D. Thomæ doctrina

Thomas 3. par. queſt. 83. art. 6. pro-
. ponit examinandum: Uirum poſſt ſuf-
ficienter occurri defectibus circa Celebratio-
nem bhbujus Sacramenti occurrentibus, ſtatuta
Eccleſiæ obſervando; & reſpondet affirman-
do, indicans quibus modis occurri iis defe-
Gibus poſſit juxta ea, quæ ſtatuit Eccleſia.
Nos S. Doctoris veſtigia libenter ſectabimur;
& quædam afferemus, quæ in Rubricis Milſ-
ſalis, & apud Moralis Theologiæ Scripto-
res reperimus.

Qui cæptam Miſſam ante Conſecrationem dimit⸗-
zit, puniendus ab Epiſcopo; qui poſt Conſecra
tionem, incidit in excommunicationem, non
tamen ipſo jure. S. Congregationis Con-
cilii reſolutiones.

Nemini licet cœptâ Miſsâ ab altari rece-
dere, & alii Sacerdoti committere Miſſam

abſolvendam. Apertiſſimè id vetat Canon
Nullus

Mular
heche
upur
Grane
odo
Epiſeo
Neple
igue
Verave
Can.
cepen
lmgn
impe
lo,
uune
ſoten
bee .
nithe
tee in
eſſe
curt
Sacel
nemn.
tione

epz
enae

CWN
lpi
Ellarn

—

Güin
Atoe

, ſin

6,
fümntte
1ℳ
, /
n
Nni io
i Nel
recrbimn
chical
ge

einn⸗
e⸗

De Sacrificio Miſſæ. 203

Nullus Epiſcopus de Conſeerat. Diſt. 1. ubi
hæc habentur: Cam verò ingreſſus fuerit Epi-
Nopus aut Preibyter ad Miſſarum ſolemnia ce-
lebrandæ, niſi paſſio aliqua intervenerit, nullo
modo audeat datä oratione recedere, ut ab alio
Epiſcopo vel Presbytero Miſſarum ſolemnia
Jſuppleantur; ſed qui initium ponit, ſuppleat
usque ad finem; quia ſeriptum eſt: Qui perſe-
veraverit usque in ſinem, hic ſalvus erit. Et
Can. Nibhil, z. quæſt. I. Nullus Sacerdos cum
caperit, imperfetta officia præſumat omnino re-
linquere. Priore Canone pœna ſuſpenſionis
imponitur: Si quis verò præſumpſerit præter
quod poſuimus agere, à Sacro Corpore & San-
guine Domini Noſtri Ieſu Chriſti ſit ſuſpenſus.
Poſteriore pœna excommunicationis: Si quis
bac temerare præſumpſerit, excommunicatio-
nis pœnam ſuſtinebit. Utrùm autem impoſi-
tæ ſint hujusmodi pœnæ ipſ/o jure, an latam
eſſe ſententiam oporteat, ut quis in eas in-
currat; & utrùm iis pœnis ſit locus, quando
Sacerdos recedit ab Altari poſt Conſecratio-
nem, an verò etiamſi recedat ante Conſecra-
tionem, Doctores diſputant. Sacra Con-
gregatio ſemel atque iterum reſpondit, eas
Pœnas non eſſe impoſitas ipſo jure; nec lo=
cum iis eſſe, ſi Sacerdos ante Conſecratio-
nem ab Altari recedat; puniendum tamen ab
Epiſcopo ſalutaribus pœnitentiis eum, qui
etlam ante Conſecrationem ab Altari ſine le-
Zitt⸗

204 Sectio III.

gitima cauſa receſſerit, ut ſi receſſerit ex im-
Patientia, quod ſæpè contingit, ut videre eſt
in Reſolutione S. Congregationis, die 16.
Decemb. 1719. lib. 69. Decretorum pag. 604.
in Cauſa Placentina, & in Juvenacenſi die .
Decembris 1735.

De eo qui ob deliquium, vel ob mortem Miſ-
ſam abrumpat.

Contigit aliquando, & rurſus contingere
poteſt, ut Sacerdos, dum Miſſam celebrat,
vVel nec opinatà morte concidat, vel repen-
tino morbo perculſus animo deficiat, &im-
pediatur, quominus Sacrificium poſſit per-
ficere: quæritur, quid facto opus ſit in ejus-
modi caſibus. ðDJMVMB

Continuanda Miſſa per alium, ſi falcta fuerit
Conſecratio, ex. D. Thoma.

D. Thomas loco cit. ait, ſi hoc ante Con-
ſecrationem contingat, non oportere Miſſam
ab alio continuari; ſi verò facta ſit Conſecra.
tio Corporis tantùm, aut Corporis & San-
guinis, perficiendam eiſe Miſſam ab alio;
neque relinquendum eſſe Sacrificium imper-

fectum.

Sacer

rre

0
loret
lem )
lbipr
infirmn
CAPX
beree
Viere
teram
Ru
lili
mut en

iiſen

M, ſ,

(u ee

Mle

—

luterie
irikeet
n, Gen
ump
Nlenlce

ltprt,

colit⸗
n t
Neln
ſenn
ltneſ⸗

i⸗
Hun.

c
heke
e.
cni
Hodn,
Pos

De Sacrificio Miſſeo. 205

Sacerdoti, qui continuat, quid præſcribat Ku-
brica.

Conſonat Rubrica Miſſalis, quæ ad ube-
riorem addit explicationem, debere Sacerdo-
tem Miſſam ſupplere initio inde ſumpto,
ubi primus Sacerdos deſierit; ac ſi Sacerdos
infirmus adhuc vivat, & Communionis ſir
capax, nec alia adſit Hoſtia conſecrata, de-
bere eum, qui Miſſam ſupplet, Hoſtiam di-
videre, cujus alteram partem ſibi ſumat, al-
teram infirmo tribuat. Doctrina S. Thomæ,
& Rubricæ præſcriptum innititur Can. Ni-
bil, 7. quæſt. I. ubi hæc habentur: Cenſui-
mus ergo convenire, ut cum d Sacerdotibus
Miſſarum tempore Sancta Myſteria conſecran-
zur, ſe ægritudinis acciderit quilibet eventus;
quo cœptum nequeat Conſecrationis expleri
Myſterium, ſit liberum Epiſcopo, vel Preiby-
tero alteri Conſeerationem exequi eficii cwpti.
Non enim aliud ad ſuphlementum initiatis My-
Neriis competit, qudm aut incipientis, aus
Jub'ſequentis completa benedictio Sacerdotisz
quia nec perfecta videri poſſunt, niſi perfectio=
nis ordine compleantur.

Expen.

206 Sectio III.

Expenditur Canon Nihil 7. Quæſt. 1. Miſſe
morte vel deliquio celebrautis interrupta omni=
no perficlenda.

Verba texts non videntur obligationem
Miſſæ perficiendæ inducere; qui tamen ea
bene expendit, & rationem conſiderat, per-
ſpiciet, præceptum imponi Miſſæ perficien-
dæ ſub gravi peccato. Ait quidem textus
liberum; ſed ea vox non ſignificat poſſe, vel
non poſſe, ſed poteſtatem ſupplendi & per-
ficiendi, etiamſi non una ſed perſonæ duæ
ſint, quæ actum faciant & perficiant; cùm
omnes ſimus unum in Chriſto propter Fidei
unitatem, t ait textus. (uùm enim ſemus
omnes unum in Chriſto, nibil contrarium di-
verſitas perſonarum format, ubi efcaciam
proſperitatis unitas repræſentat. Qilibet ve-
rò virtute Religionis & Zelo divim honoris
tenetur quidvis facere, ne gravis adversùs
Dei honorem & Sacrificium inferatur injuria;
magna autem eſſet irreverentia, ſi Sacrificium
in ſua ſubſtantia cœptum non perficeretur:
quæ ſanè ratio ſatis perſuadet, gravem &
præciſam eſſe obligationem, ut complea-
tur Miſſa, quam qui incœperit, is unam aut
utramque ſpeciem conſecraverit. Textus
Canonici interpretationem dedit Suar. 3. Par.
tom. 3. quæſt. 83. art. 6. Diſput. 85. ſect. 1.
in

—

inne
ms,
lrvide
s pe

uir i
byimi⸗

1

G
ke 0
Een⸗
cumb⸗
tum;
adet
neciſ⸗
hon Pe
Hoſtn
dend
Dic.
dumn.
Oonus
elt:
no
It Pala
ſe

tihteie

glitun
cert
Ee en
icene

kndi
lo
ennt d
er
hil
run!

ui

ihert
W 1
ſcin do⸗

s

eratut 1

hette,

1) N
1, , 6
S
it

r

De Saerificio Miſſæ. 207

in fine: ea autem ratio, quam modè innui-
mus, communis eſt omnium Caſuiſtarum,
ùt videre eſt apud Quartum ad Rubricas Miſ-
ſalis par. 3 tit. 10. ſect. I. num. I.

Quis ille ſit, qui teneatu Miſſam perfcrere.
Primum Sacerdos qui adeſt, deinde is qui ab-
eſt, nec impeditus eſt; peſtea, etiam
impeditus.

Cùm igitur cœptum Sacrificium ſupple-
re oporteat; examinandum, quis ille tan-
dem ſit, cui ejusmodi onus perficiendi in-
cumbat. Certè ejusmodi onus eſt Sacerdo-
tum; ita ut ſi Sacerdos reperiri non poſſet,
& adeſſet Laicus, quantumvis paratus & be-
ne diſpoſitus ad ſuſcipiendam Kuchariſtiam,
non poſſet ſumere Hoſtiam conſecratam,
multôque minùs Sanguinem: nam eo caſu
Hoſtia & Qalix in Tabernaculo eſſent con-
denda, ùt bene oſtendit Sotus in 4. Sentent.
Diſt. 14. quæſt. 1. art. 6. §. Circa hboe notan-
dum. Ex Sacerdotibus verè Pprimùm illi hoc
onus incumbit, qui adeſt; deinde ei qui ab-
eſt: primùm ei, qui nullo, deinde ei qui ali-
quo detinetur impedimento; ùt fusè diſſe-
rit Paſqualigus de Sacrificio N. L. quæſt. 33 1.
& ſequen.

a

2809 Sectio III.

An cenſeatur impeditus, qui non eſt Nhurut
De eo diſputatur, qui impeditus ſit, qu
non ſit in gratia.

Inter impeditos nmmerandus Soecrobnt
jej . : ſed tenetur Sacr
ejunus qui non ſit: ni
Prfcere 9Rſi nullus alius exiſtat, Biebel
ipſa Rubrica Miſia
emadmodum ipſa R
ſtribit Miſſa per alium Sacerdotem Sur.
tur ab eo loco, ubi ille deßit, & in 0 a 4
ſitatis etiam per non jejunum; nam 5 u
eſt præcepti ſive Divini ſive naturalis, du
jubnrur Sacerdotes ſervare egren z.
Tricteni quàm Præcepti Eccleſiaſtic 4 e:
nio, ùt ertiam ſtatuit Goneünmin Lenelſe
2 ene obſerv
um 2. Can. 2. & bene 0 at. e
par 2. de Sacram. Buclaiii duelt de e.
Quæſito 5. Canon II. Concilii To e i
fertur à Gratiano in Can. Nibil 4 I ⸗
uem textum ſimul, & id qus 5 lahus 3.
ir Rubrica, cùm expendiſſet D a 7.
D quæſt. 80. art. 8. hæc ſcribit: i
. .
Re ſubitâ agritudine correptus nor litin
choatam Miſjam perficere, ter eh, re &
Jejunus, poteſt non jejunus illu dcs her ahe
communicare, ſe vel una ſpecies mendus
rum conſecrata. Inter impedito⸗ in gratr
etiam eſt Sacerdos, qui non

ntur: pri⸗
Ac de eo duo ſunt, quæ quæru nean

—
mum,
ln pen
on ten
tere;
Urom
Ctum
ſollitt
Putat,
inuane
ſato g
E er
em,
qudd
perſie
Gui 1
aNd

toert

nioni
temn Eul
Ceat,
Nonte

loum

unl
Nechn
Uare

ecato.

un tbi
äit
0lnnti

—— De Sacrifcio Miſſæ. 209⁹
mum, an teneatur Confeſſarium quærere
nin cui peccata confiteatur,; & ſi quidem eum
non repererit, debeat contritionis actum eh-
cere; ut poſſit Miſſam perficere: alterum;
utrum ſi Confeſſarium non reperiat, atque
u actum contritionis elicere fruſtra connitatur,
nem pofſſit tamen Miſſam ſupplere. Sotus; qui
qiim Putat, nullam eſſe obligationem Miſſæ con-
Mis tinuandæ, ait, nullo Sacerdotem, qui pee-
un Cato gravi alligatur, urgeri præcepto vel ſe-
ineh ſe expiandi per Sacramentalem Confeſſio-
nNHE Hiem, vel actum Contritionis eliciendi, non
unG Qquòd ei ad Altare liceat accedere & Miſſam
giim perficere, quin ſeſe peccatis ex iaverit, ſed
ie Quia nullo tenetur præcepto Miſſæ conti-
n nuandeæ. Nos verò; qui cenſemus, omni-
Gm no perficiendam eſſe Miſſam, contrariæ opi-
Rgm nioni ſubſeribimus; quæ ſtatuit, Sacerdo-
Tm tem qui peccato mortali implicitum animum
„7 gerat;, teneri Confeſſarium quærere, & ſi
en non reperiat; contritionis actum elicere, ut
Miſſam ſuppleat; ut videre eſt apud Paſqua-

zubb ligum de Sacrificio Miſſæ quæſt. 332. Idem

npe Paſqualigus càdem Quæſtione uſterius pro-
reditur; ac propugnat, debere Miſſam con-
, tinuare etiam illum Sacerdotem, qui gravi
6 r Peecato commaculatum habeat animum, &
ſat cum ſibi Confeſſarii copia non ſit, fruſtra
ſtuduit contritionis actum elicere; non enim
Ai, voluntariam ihlabiigatem ejus eſſe, ſed in-

4
enmn volun-

210 Sectio III.

—
voluntariam. Nos verdò ſententiæ P. Soti hon,
ſubſcribimus, qui loco citato ſcribere non
le

dubitavit: Faciamus non adeſſe niſe Sacerdo-
tem concubinarium, qui exiſtit in peccato mor. lt
zali, qui procul dubio ſi in peccato Sacra- Ublen
mentum ſumeret, mortaliter peccaret. Qua- e⸗
re nullatenus tenetur in peccato ſumere, quia
ad peccandum nemo obligatur. aque, ni-

daeen
ors,

ſi quis alius reperiatur Sacerdos, qui ante umng
meridiem poſſit Miſſam perficere, putamus hr,
poſſe Hoſtiam & Calicem eondi in Taberna- Alu
culo, ut poſtero die Sacerdos, qui Miſſam kam
celebret, ea ſumat ante ablutionem. Ean

Non eſt ſupplenda Miſſa prætermiſſæ d Sacer- er

dote ante perfectam Conſecrationem boſliæ. lar

Quid ſi boſtia tantum conſecrata ſen
fuerit? R
n bl
Rubrica etiam ita præſcribit: Si Sacerdos Ga
ante Conſecrationem graviter infirmetur, vel lurg
in ſyncopen inciderit, aut moriatur, præter- e

mittitur Miſſa. Ex quibus verbis illud erui-
tur, quod ſi Sacerdos aut morbo corripitur, e
aut moritur, etiamſi Canonem incœperit, g,
Miſſa prætermittenda eſt, nec ab alio Sacer. O ⁰.
dote ſupplenda; non enim perfici debet Miſ-
ſa, niſi quando ſacrificium ſubſtantialiter in-
cœptum ſit: præſertim quia in Rubriea ſe-

quuntur illa: autem ſemiprolatu form
por

De Sacrifcio Miſſe. 211

men. poris obꝛit Sacerdos, quia non Ffacta Con-
ſcher Reratio, non eſt neceſſe, ut: Miſſa per alium
d le Juppleatur. Non enim prima verba formæ
Pprolata ſatis ſunt, ut ſacrificium dici poſſit
Me ſibitantialiter incœptum, ut bene ſuper hac

uk re diſputat Paſqualigus Quæſt. 324. Quèd
ne ſi Sacerdos obierit poſt Conſecrationem Cor-
lun Poris, antequam integram protulerit for-
I mam Conſecrationis Sanguinis, Rubrica præ-
G,E cipit, ut alius Sacerdos Miſſam perficiat;
e vel ſuper eumdem Calicem proferens inte-
linke⸗ gram formam, ſumpto initio ab illis verbis,
gi Dimeli modo poſtquam cænatum eſt; vel pro-
on ferens integram formam ſuper alium Cali-
cem iis quæ opus ſunt inſtructum; dein ſu-
α mat hoſtiam, quam primus Sacerdos con-
en ſecraverit, & ſanguinem quem ipſemet con-
ſau fecerit, ſübindéque ſemiconſecratum cali-
cem bibat, quem Sacerdos morbo correptus
ſemiconſecratum reliquit. Si verò obierit ſemi-
prolatd form Sanguinis, tunc alter proſequa-
m zur Miſſam, ſuper eumdem Calicem repetat in-
tegram for mam ab eo loco, Simili modo poſt-
, quam cοatum eſt; vel poſſet ſuper altum Ca-
, licem praparatum integram formam proferre,
& Hoſtiam primi Sacerdotit, & Sanguinem 4
a ſe conſecratum ſumere, ac deinde Calicem re-
lictum ſemiconſecratum.

ine, α2 Non

212 Sectio III.

Non eſt opus ex D. T'homa conſeeratam bo-
ſtiam ſeponere, & rurſus aliam boſtiam, de-
inde Calicem conſecrare, ut volebat In-
nocentius III.

Quibus verbis & medio tollitur contro-
verſia à quibusdam excitata, qui contende-
bant, oportere Sacerdotem, qui ſupplet/
non ſolum vinum, ſed etiam Hoſtiam con-
ſecrare, ſi Sacerdos, qui Miſſam inecœpit,
obeat poſt conſecrationem panis, & poſt
non integrè prolatam formam conſecratio-
nis vini. D. Thomas in 4. ſent. Diſt. 8. qu. 2.
art. 4. in eam videtur opinionem eſſe pro-
penſus, quæ ſtatuit in eo caſu Sacerdotem
debere vinum conſecrare, deinde hoſtiam
jam ab illo primo Sacerdote conſecra-
tam ſumere & vinum quod ipſe conſe⸗
crarit. Sed tamen nihil detrahit S. Doctor de
probabilitate contrariæ ſententiæ, in obſe-
quium fortaſſe Innocentii III. qui lib. 4. de
Myſteriis Miſſæ cap. 22. dubium exiſtimavit,
validane, an non, eſſet Conſecratio unius
ſpeciei ſine Conſecratione alterius- Angeli-
ci Doctoris verba hæc ſunt: Si Sacerdos im-
peditur, ut cæptum Miſſarum offteium explere
non a alius Sacerdos debet explere, Juod
ille inchoavit &. Nec aliquid per hoc dero-

gatur unitati Sacramenti, quia omnes n
umu

ng:
Aundun
.
er al
Rtcur
umn c
n„. .
Ter
ge da⸗
Qbar⸗
Mucn.
Daln
324.
oprim
Nlbil
fuerit

Iyenn

Re⸗
Ceri
qui h

cüm!
orro

Humns
Eerare
loſt
ereul⸗
pplet

—

Hinnenh
Ulelerl⸗

turcen
II ns⸗
guihn⸗
Hoſine
nis,
Coblen
DE
e
Gother
e o
N
en
1or
1 l 4

De Saerifrio Miſſæ. 213

Jumus in Chriſto propter Eidei unitatem. Se-
cundum tamen Innocentium conſultius eſt, ut
illa Hoſtia jam conſecrata ſeorſum poſita, ſu-
per aliam deinceps totum ofzcium iteretur.
Et cum D. Thoma conſentiunt tum Rubrica,
tum communiter Doctores omnes, Suarez
in 2. Par. tom. 3. quæſt. 83. art. 6. Diſput. 85.
§. Tertia Kegula; Franciſcus de Lugo lib. 5.
de Sacramentis Ccap. 10. quæſt. 3. num. 48.
Quartus ad Rubricas Miſſalis Par. 3. Tit. 10.
num. 3. Sect. I. Dub. 3. §. Colligitur ſecundo.
Paſqualigus De Sacrificio novæ Legis quæſt.
324. §. Secundo colligitur; & ſanè ratio eſt
optima; nam ubi agitur de ſupplemento,
nihil aliud opus eſt ſupplere, quàm quod de-
fuerit in Sacrificio.

In eamdem ſententiam D. Thomæ aliit Clerus
Patavinuf.

Res hæc diſcuſſa etiam fuit in conventu
Cleri Patavini anno 1708. Præſertim in eo,
qui habitus eſt menſe Julio ejusdem anni,
cùm ſecundus examinaretur caſus. In eam
porro abiit ſententiam, quam ſupra amplexi
ſumus, ſcilicet oportere ſolum Calicem con-
ſecrare, ſi fortè Sacerdos, qui celebrabat,
poſt Conſecrationem panis repentino morbo
Perculſus eſt; nec rurſus aliam ab eo, qui
ſupplet, hoſtiam eſſe conſeerandam. Addit
O 3 autem

214 Sectio III.
autem ibidem, quèòd cùm præſcribat Rubri-
ca, Miſſam explendam eſſe ab eo loco, ubt
prior Sacerdos deſeit, niſi certum & explora⸗
tum habeatur Hoſtiam eſſe conſeeratam, non
ſatis eſt proferre formam Conſecrationis, ſed
incipiendum ab iis verbis, Qui pridie quam
pateretur; tamerſi negari non poſffit conſul-
tius eſſe ab initio Canonis incipere: in Con-
ſecratione autem Calicis ſi Sacerdos & vita
ſublatus fuerit antequam integram formam
protulerit, monet incipiendum eſſe ab illo
loco, Stmili modo, quemadmodum etiam ju-
bet Rubrica: Si denique conſtet, utramque
ſpeciem fuiſſe conſecratam, ſed ineertum
quanam in parte Miſſæ Sacerdos morbo
fuerit correptus, debere eum ait, qui ſup-
plet, incipere ab iis verbis, Unde & memo-
ges Domine. .

Alii caſus præter mortem aut deliquium cele-
brantis, quibus Miſſa intermittitur.

Præter caſum mortis aut inopinati morbi,
ex quo qui celebrat Miſſam perficere non

poteſt, aſii etiam afferuntur in Rubricis, alii

ab Aucoribus, in quibus cœpta Miſſa vel
imperfecta relinquitur, vel intermittitur.

„.*.

(M

—

allu

In!
rel vio
Celebra
nitur,
Prope
c
templ
deu
luatur
Veroè p.
Vel i
wiionis
Milin
Kento
1is omit
Wen
Art.6.
zuuß
rt. 6.
ſeuct.
Ius ad
Dob.6,

tom.

innt,

iber
hloed.

De Sacrificio Miſæ. 215

Caſus violatæ Eecleſeæ, imminentis ruinæ,
alluvionis, boſtium jam jam ingruen-
tium.

In Rubricis caſus proponitur templi, quod
vel violatur, vel polluitur, dum Sacerdos
celebrat Miſſam. Alius etiam eaſus propo-
nitur, cum Sacerdoti celebranti nunciatur
prope eſſe hoſtes, à quibus immineat Sacer-
doti cædis periculum, vel alluvionem, vel
templi, ſeu Oratorii ruinam imminere. Ju-
bent Rubricæ, ſi templum violetur, vel pol-
luatur ante Canonem, Miſſam intermitti; ſi
verò poſt Canonem, perfici: in caſu verò
vel hoſtium irruentium, vel imminentis al-
luvionis, vel ruinæ, ajut relinquendam eſſe
Miſſam, niſi facta ſit Conſecratio; poſt Con-
ſecrationem verò Sacerdotem debere, cete-
ris omiſſis, Corpus & Sanguinem ſumere.
Videautur Suarez in 3. Par. tom. 3. quæſt. 83.
art. 6. Diſput. 85. Sect. r. §. Quarto accidere

poteſt. Sylvius in 3. Par. D. Thomæ qu. 83.

art. 6. Quæſito 2. Cardinalis Toletus In-
ſtruct. Sacerdot. lib. 2. cap. 9. num. 9. Quar-
tus ad Rubricas Miſſal. Par. 2. Tit. 3. Sect. 2.

Dub. 6. Pontas in Dictionar. Caſ. Conſc. ver-

bo Miſſa caſu 23. Collat. Lucionen. 16. quæſt.
3. t0m. 5. Qui Auctores nihil amplius af-
ferunt, quàm quod præſcribit Rubrica; mo-
. 4 nent

216 Sectio III.

nent tamen Sacerdotem, ſi non poſſit ſume-

re Sacramentum, ut ſecum illud tectum aſpor-
tet claneulum, qui caſus ſanè videtur com-
mentitius; minûs enim opus eſt temporis
abſumendo Sacramento, cæteris omnbus
Vel precibus vel cæremoniis omiſſis, quàm
contegendo, & eàâ, quà æquum eſt, de-
centia aſportando. .

Quid ſi conſeerat boſtidé, nondum iamen ca-
lice, Juperveniat Sacerdoti mortis periculun

ex caſibus ſupra expoſitis?

Ille verò caſus non eſt profectò commen-
titius, ſi Sacerdoti, qui conſecravit Hoſtiam,
tempus non ſupperat Sanguinis conſeerandi;
c quæri poteſt, an ille, etſi Periculo pre-
matur vVel ingruentium hoſtium, vel immi⸗
nentis ruinæ, deheat conſecratam Hoſtiam
ſumere; & ahire; an verò teneatur conſe-
crare etiam Sanguinem, eumque ſumere,
ne Sacrifigium imperfectum remaneat. Du⸗
rum viderur Quarto, Sacerdotem in ejus-
modi occaſione teneri etiam Calicem conlſe-
crare; neque enim Sacerdos voluit imper-
fectum facere ſacrificium, quod quidem ef⸗
ſet intrinſecus & per ſe malum, ſed princi⸗
pio quidem in animo habuit Sacrificium per-

ficere, quamvis gravi & inopinato impedi-

mento detentus non potuerit complere.

—

Cm e
CaO;
xri N.
um ſal
coonlec⸗
holtis
minitan
er in
Art. 2.
(llerte
ckaver
ſecran
mortie
uu
ndon
funris
tindare
er
etiamme
andi
ſecleſt
mæ
cam
hegis
Miltan
nlic
lce ir
e, 1
lhiu⸗ .

llun

—

Nrleh

Gonihe

N e

1,
66

Gcon
roe
Oleirnn⸗
ielop⸗
Wi
n
Hedcn
Geb⸗
Nne
Memi

Aon“

De Soerißeio Miſſæ. 217

Cum eo conſentit Cardinalis Toletus loco
citato; qui tamen monet, Sacerdotem te-
neri Miſſam continuare etiam vitæ pericu-
lum ſubeundo, ſive conſecraverit, ſive non
conſecraverit, ſi quis Chriſtianæ Religionis
hoſtis in ejus contemptum mortem Sacerdoti
minitaretur, niſi Miſſam relinquerer. Sua-
rez in 32. Par. D. Thomæ tom. 3. quæſt. 74.
art. 2. Diſput. 43. Sect. 4. §. Dico ergo primo,
diſertè ait, Sacerdotem, qui hoſtiam conſe-
craverit, nec ipſi tempus ſuppetat vini con-
ſecrandi, poſſe, ſeſe ut ſubripiat à periculo
mortis, Hoſtiam ſumere; dummodo tamen
nullum ſcandalum oriturum ſit, nec Religio
in contemptum cadat: in his enim circum-
ſtantiis vult Sacerdotem teneri Miſſam con-
tinuare, & Sanguinem conſecrare, non mo-
dò ex præcepto integritatis ſacrificii, ſed
etiam ex obligatione profitendæ Fidei, & vi-
tandi ſeandall. Abbas Uſpergenſis narrat,
ſceleſtum hominem Cincium Præfectum Ro-
mæ nocte Nativitatis Chriſti Domini Baſili-
cam Liberianam ingreſſum, ut erat Henrici
Regis fautor, S. Pontificem Gregorium 7.
Miſſam cum Clero celebrantem in capite per-
cuſſiſſe; attamen magnum illum Pontificem,
licèt ita malè multatum, ab Altari non receſ-
ſiſſe, niſi, quam incœperat, Miſſà peractà:
Prius tamen Miſſa ad Altare percantata,
guam prius intaßer , ſed nondum ſmierat.

Quod

218 Secio III.

Quod tamen aliter narrat Paulus Berniedren-
ſis cap. 49. & ſeq. qui refert, non potuiſſe
S. Pontificem Miſſam explere, vi à fſatelliti-
bus ab Altari abreptum: Percuſſum graviter
in fronte, gravitérque vulneratum, de Miſſa
nondum finita violentis manibus abſtraxerunt.

Quid ſi templum, dum celebratur Miſſa, in.-
grediaiur excommunicatus?

Si quis ſuperveniat excommunicatus,
non qui toleretur, ſed qui jam talis declara-
tus ſit, vel notorius Clerici percuſſor, cùm
coram eo Miſſa celebrari non poſſit, quod
iſertè prohibetur in Can. Is qui de ſent.
Excommunicat in 6. & Miſſa jam incœpta
ſit, admonendus excommunicatus, ut Ec-
cleſia abeat, ac ſi fieri poteſt, etiam pellen-
dus, quod expreſsè jubet Clement. II. de
Sent. Excommunicat. & ſi quidem ejici non
poſſit, aut nondum perventum eſt ad Cano-
nem, ſeu ut quidam volunt, ad Conſecra-
tionem, & tunc relinquenda eſt Miſſa; aut
eò perventum eſt, & continuanda eſt Miſſa,
t docet Sotus in 4. Sentent. Diſt. 22. qu. I.
art. 4. Hic autem interroget quis fortè, quid,
ſ, dum Sacerdos celebrat, hujuſmodi excom-
zunicatus ingrederetur Eccleſtam, faciendum
eſſet? KReſpondetur, ceſſandum eſſe, quousque

wegt: guod ſi exire noluerit, elatun,, line
ſcan.

—
ſeudel
n hon
and
lu in
Et
dueriß
ſe
ritin
Gdn!
len C
commn
elt in
comm
modun
Dihpur

De lui

ri —
cuͦm

ler M.

Denicre
Nonperi
Uitk
Din gen
n el
Pktun

ien
)
n
en!
en l

De Sacrificio Miſſæ. 219

ſcandalo tamen & percuſſone; ſe tamen id fieri
non potuerit, & Canon non fuerit incæptus,
ceſſandum omnino. Imso forſan, ut Innocen-
Zius inſinuat in Cap. Nuper, niſz Conſecratio
incœbta fuerit, ceſſandum eſt, quia illie incipit
Sacrificium. PFactä autem Conſecratione, ne-
ceſſe eſt usque ad ſumptionem procedere; quia
Rriäétius præceptum eſi integritatis Sacramenti,
Judm Excommunicatos excludendi. Factà au-
tem Communione, reliquum Miſſæ, ſi ex-
communicatus non abierit, continuandum
eſt in Sacriſtia, aut in alio decenti loco, ut
communiter docent Auctores, & quemad-
modum videre eſt apud Suarez de Cenſuris
Diſput. 2. Sect. I. num. 16.

De quibusdam Miſſæ interruptionibus, quæz
lunzt, & fteri debent.

Quædam etiam laudabiliter fiunt, & fie-
ri debent incœptæ Miſſæ interruptiones, ùt
cùm lecto Evangelio fit Concio, vel cùm in-
ter Miſſarum ſolemnia quædam populo edi-
cenda ſunt ex præſeripto Canonum. Syl-
vius 3. Par. Quæſt. 83. art. 6. Quæſit. 3.
ait, poſſe Miſſam intermitti, ſi occaſio fe-
rat, moriturus ut infans baptizetur. Ex
cauſa etiam legitima poteſt Miſſa interrum-
pi, ſeu diſcontinuari notabiliter, velut ad
vaptizandum infantem moribundum. af
um

220 Sectio rII.

ſum etiam addit, cum quis ſine confeſſione
eſſet moriturus: Vel ad excipiendam Confeſ-

ſionem infirmi, quorum ille alioquin ſine Ba-

.

ptiſmo, iſte ſine Sacramento Pœnitentiæ eſſet

moriturus: & cum Extrema unctio opus eſ-
ſet inſirmo, cui nullum aliud Sacramentum
adminiſtrari poſſet: Idem judicium eſt,
Extrema unctio foret adminiſtranda infrmo,

ui aliud Sacramentum non poteſt recipere;
7

idemque iterat in Reſolutionibus verbo Miſ-
Jæ interruptio: quæ omnia cæteri omnes ad-
mitrtunt, t videre eſt in citatis Collationibus
Lucionenſibus. De ejusmodi caſibus practi-

cè& tractat Quartus ad Rubricas Miſſalis Par. 2.

Tit. 3. Iect. 3. cap. 3. qui, ſi gravis urgear ne-
ceilſitas adminiſtrandi ea Sacramenta, docet
Miſſam ſive ante, ſive poſt Conſecrationem
poſſe interrumpi; & ſi quidem facta ſit Con-
ſecratio, debere Sacerdotem diligentiſſimè
curare, ut Sacramentum cuſtodiatur, niſi
fortè conſultum meliùs exiſtimaverit illud in
Tabernaculo occludere; & poftquam redie-
rit, Miſſam inde, ubi eam intermiſerat, re-
Petere.

ui
iitio .
lati

Din

Venerit

m rur

Cdreret
lros dl

Mida,
ftit. o

Porat,
lio rer

Vnk ali

Klerte
n:
cit. l
Cet, ſd
aut Dr
lebran
Perſor
inc
lurbæ
g. De
char c⸗
Ulimus
Mla; d
unpi,

cllelt
ſinſeh⸗
biſtnntet
Cocnae

S

imf,
Dlrüfe
1:
letdt
Cbuone.
Puein
,
Kraicne
lnlic
ligen.
Cotu
erit!
dunt

talce,.

De Sacrifcio Miſe. 221

An qui pervenerit ad Offertorium, poſſit ab

initio Miſſam repetere, populi gratid, vel Præ-
lati qui Miſſam non audierit, nec ab
alio audire poſſt.

Diſputant nonnulli, an Sacerdos qui per-
venerit ad Offertorium, poſſit inceptam Miſ-
ſam rurſus ab initio reperere, ſi aliter Miſſa
careret vel populus, vel Princeps, aut Præ-
latus aliquis dignitate præſtans, nec alia eſſet
Miſſa, quàm quæ incœpta eſt. Azorius In-
ſtit. moral. tom. I. lib. 10. cap. 32. quæſt. 3.
pPutat, intermitti poſſe Miſſam, & à princi-
Pio repeti, id ſi vir primarius poſtulet. Ne-
gant alii, propterea quòd exiſtiment, id præ-
ſeferre irreverentiam quandam erga Sacrifi-
cium: proinde optimè obſervat Pontas loco
Cit. caſ. 24. ſi primam opinionem ſequi pla-
ceat, ſuperveniente Cardinali, aut Epiſcopo,
aut Prineipe Civitatis, ſeu Oppidi, ubi ce-
lebratur Miſſa, ad nullam aliam quamlibet
perſonam id eſſe trehendum; graves enim
hinc orirentur & in perſonis & in Eccleſiis
turbæ & ſcandala. Natal. Alexander Theo-
log. Dogmat. & Moral. lib. 2. de Sacram. Eu-
char. cap 7. art. 4. omnia quæ Hactemis at-
tulimus de intermittenda Miſſa admittit ca-
Pita; deinde proponit: An Miſſa poſſit inter-
rumpi, ſe Epiſcopus, aut eo maſor;, vel Prin.
ceps

22² Seétio III.

ceps aliquis adveniat, qui Miſſam die feſto au-
dire non poterunt, niſi Sacerdos, qui eam in-
cepit, & Evangelium foriè ac Symbolum reci-
tavit, illam ab Iatroitu incipiat: & reſpon-
det negando: quia Ordo Sacrifcii potior eſſe
debet, qudm bominum quvis dignitate conſpi-
cuorum commoda, tum quia via pateret abuſui;
& provocat ad Mediolanenſe Concilium, ubi
vetitum eſt, néve ob eamdem cauſam (quæ ea
eſt, quam ſuprà innuerat Natalis Alexander)
Miſſa inchoataâ (Sacerdotes) ſulſeſtant, aut
ejus initium repetant.

De defectibus, qui in Miſſa occurrunt, eorum-
que remediis. Si Sacerdos advertat; Hoſtiam
non eſſe triticeem poſt ſumptionem Hoſtiæ,
aliam conſecret; ſi poſt ſumpitionem Sanguinis,
iterum novam Hoſtiam: vinum no-
vum conſecret.

lam verèò de defectibus dicendum, dqui
in Miſſa celebranda poſſunt occurrere, à
de remediis, quæ occaſio poſtulat ut adhi-
beantur. Itaque defectus poſſunt occurreré
vel in pane tantùm, qui conſecrandus eſt,
vel in vino duntaxat, quod itidem conſe-
crari debet, vel in utroque ſimul, vel in
aqua, quæ vino immiſcenda eſt, ſi non pro-
pter validam, ſaltem licitram Calicis Conſe-

crationem, juxta ea quæ ſuprà dicta ſunt,
jux

corru
acci⸗
oporte
Conlee
Cum,
Guütn
Dtam
& Mi
Neroti
ut me
lliem
le cone⸗
Aut 8
Neelch,
Plit, 8
re,
Verbis
Prime
ablun
neimm .
Ne Præ
Gam
Mecep
bnio,

iemn o
fei

ftler,
lguen
Fpnene⸗

Cencum
ccurte⸗
dnn
luarons
ſecrune
ſicen,

6

n,
0

0

De Saerificio Miſſe. 223

juxta id quod ſtatuit Tridentina Synodus
ſeſſ. 22. cap. 7. de Sacrificio Miſſæ, & Can. 9.
ejusdem ſeſſionis. Poreſt defectus occurre-
re in pane, puta ſi Hoſtia conſecranda vel
corrupta ſit, vel non ſit & frumento: quod
ſi accidat, Rubrica regulas proponit, quas
oportet adhibere: aut enim Sacerdos ante
Conſecrationem ejusmodi comperit defe-
ctum, nec aliud quidquam opus eſt facto,
quàm ut aliam Hoſtiam triticeam & incorru-
ptam capiat, eamque ſaltem mente offerat,
& Miſſam continuet: Si Celebrans ante Con-
Jecrationem adverterit Hoſtiam eſſe corruptam,
aut non eſſe triticeam, remotä illä Hoſtid,
aliam ponat, & faétd Oblatione, ſaltem men-
te conceptd, proſequatur ab eo loco, ubi deſtit
Aut Sacerdos id advertit poſt Conſecratio-
nem, atque etiam poſtquam eam ore ſum-
pſit, & in eo caſu debet aliam Hoſtiam ſume-
re, offerre, & conſecrare, incipiens ab illis
verbis: Qui pridie qudm pateretur. Quodſi
Primam illam Hoſtiam non abſumpſerit, eam
abiumat poſt ſumptum Corpus & Sangui-
nem; ſi verò priorem Hoſtiam abſumplſerit
ne prætermittat ſecundam Hoſtiam ſumere,
quam validè conſecravit; major enim vis eſt
Præcepti de perficiendo Sacrificio, quàm de
Jejunio; Si id adverterit poſt Conſecrazionem,
etiam poſt illius Hoſtiæ ſumptionem, poſetä alid,

ee, facit Oblationem ùt ſuprd, &à Conſecratione

7
1

inci⸗

224 Sectib III.

incipiat, ſeilicet ab illis verbis: Qui pridie
quàm pateretur, & illam priorem ſi non ſum-
pſit, ſumat poſt ſumptionem Corporis & San-
guinis, vel alii ſumendam tradat; vel alicubi
reverenter conſervet: Si autem ſumpſerat;
nibilominus ſumat eam, quam conſecravit,
quia pvaceptum de perfectione sacramenti ma-
Joris eſt ponderis, qum quèòd d jejunis ſuma-
tur. Aut denique Sacerdos poſt ſumptio-
nem Sanguinis advertit Hoſtiam vel non
fuiſſe triticeam, vel fuiſſe corruptam, & tum
oportet novum parare panem & vinum cum
aqua, utrumque ùt ſuprà offerre, & utrumque
conſecrare, ſumpto initio ab illis verbis. Qui
pridie qudm pateretur; & panem & vinum
ita conſecratum ſumere; ac Miſſam proſe-
qui. Quodſi boc contingat peſt Jumptionem
Sanguinis, apponi debet vurſus novus panis G
vinum cum aqua, & falctä prius Oblatione 14
Juprd, Sacerdos conſeeret, incipiendo ab'illis
verbis, Qui pridie, ac ſtatim ſumat utrumque;
& proſequatur Miſſam, ne Saeramentum ma-
neat imperfectum, & ut debitus ſervetur ordo.

Rejicitur eorum ſeuntentia, qui putant, non ſe
opus novam Hoſtiem & novum vinum conſecra-
re, ſi deprehenſa fuerit Hoſtia indebitæ
materiæ poſt ſumptionem sanguinis.
Sed quamquam apertiſſimè Rubrica præœ-

cipiat, quid facto opus ſit, nonnemo nil
ExXiſti-

erilim
erd
tei mm
novu.
nleer⸗
Nendo;
ie,
ianime
Dbabus
Uendum
fumn⸗
Muneet

Vipet
1ſ
en,6l
1A
n ſee
ſtine
efalurie
nr
volkirn
n KA.
Dum
ViNE

i
en
yrtior
g nt
inn 1
et ANa.
Cjnetu⸗
un-

7
.

NN

De Saerifcio Miſ. 24 5
exiſtimat, cùm poſt ſumptionem Sanguinis
Sacerdos adverterit, panem non eſſe ex ido-
nea materia; vel eſſe corruptum, ſatis eſſe
ſi novum conſecret panem, quin novum
conſecret vinum: agi enim de Sacrificio ſup-
plendo; ad ſupplendum autem ſaris eſſe præ-
ſtare, quod defuit. Nos verò non ita fiden-
ti animo ſumus, ut à Rubrica recedamus.
Duabus de cauſis decernit Rubrica, appo-
nendum eſſe novum panem & vinum no-
vum; quarum altera eſt, ne Sacramentum re-
maneat imperfectum; altera, ut debitus ſer-
Detur ordo. Si non denuèò panis & vinum;
ſed novus duntaxat panis apponeretur, con-
ſecraretur, & ſumeretur, quis aſſereret, de-
bitum ordinem fuiſſe ſervarum? Ordo enim
poſtulat, priùs ut conſecretur panis, deinde
vinum: quodſi non apponatur novus panis,
& vinum novum, ſed panis dumtaxat, San-
guis priùs conſecratus erit, quàm Corpus;
& Sanguis prius quäm Corpus itidem ſum-
Ptus erit, üt bene obſervat Suarez in 3. par.
tom. 3, quæſt. 83. art. 6. Diſput. 85. ſect. 1.
§. Atgque ex bis conſtat.

De

Sectio III.

226

De defectibus qui occurrunt in vino. Quid ſi
Sacerdos adverterit defectum poſt ſumptionem
Corporis, vel poſt ſumptionem etiam materie
ineptæ?“ Rationes cur videatur Sacerdos de-
bere novam Hoſtiam & vinum novum
conſecrare.

Poteſt etiam in vino defectus occurrere,
puta ſi acetum in Calicem infuſum ſit, ſeu
quivis alius liquor, qui conſecrari non poſſit.
Si quidem Sacerdos ante Sanguinis Conſecra-
tionem adverterit, novum vinum ſibi jubeat
afferri, idque offerat, & conſecret incipiens
ab illis verbis, Simili modo. Debet ſtatim ap-
ponere novum vinum cum adua, & Rd G
latione, it ſuprà, conſecrare incipiendo ab illij
verbis, Simili modo. Hæc verba ſunt Ru.
bricæ, quæ jubet idem fieri, Si Sacerdos
defectum adverterit, poſtquam Conſecra-
tionis verba ſuper indebitam & ineptam m-
teriam protulerit. Sed difficultas in eo Ver-
ſatur, ſi id Sacerdos adverterit poſt ſumpiio-

nem Corporis, vel poſt ſumptionem mateze
ineptæ. Diſputant enim Theologi, num da-
cerdos novam Hoſtiam novumque vinum
debeat conſecrare incipiendo ab illis verhi
Qui pridie; an verò ſatis ſit, ſi novum ii
Vinum apponi jubeat, & conſecret incipien

ab illis verbis, Simili modo. Atque ut nnce

inelig
Mherte
Gotem
ol /un
Edkum
toyü
novn
Verdis
tobor
Verba,
preces
ciei eo
GCA
Corzu.
lgna
cem d
holtind
a verd
rodori
Sacere
Ximè
ptione
Verba
mmiß
(lam
lebet,
tlt Pro
Onhne
leri ne

n
Pake
tienn t
ent
in r

nͤer
C
Nion
nale⸗

M/
610
nn 8
!
N
C
n ene
lsind
en

Ginß⸗

De Sacrifcio Miſſæ. 2²7
intelligatur quid illud ſit, de quo diſputant,
advertendum eſt, eos, qui ſentiunt, Sacer-
dotem, qui poſt ſumptionem corporis, vel
voſt ſumptionem materiæ ineptæ ejusmodi de-
fectum compererit, debere novam Hoſtiam
novúmque vinum conſecrare, nec ſatis eſſe
ſi novum conſecret vinum incipiendo ab illis
verbis, Simili modo, omne ſententiæ ſuæ
robur ponere in iis precibus, quæ poſt illa
verba, Simili modo, conſequuntur, quæ
preces ſupponunt præſentiam utriusque ſpe-
ciei conſecratæ, Panem Santctum vitæ æternæ,
& Calicem ſalutis perpetuæ, & paulèò poſt,

Corpus && Sanguinem ſumpſerimus: quibus

addi poſſunt etiam quædam actiones, puta
ſigna Crucis, quæ Sacerdos ducit ſuper Ca-
licem dicens, Per ipſum &c. & particulæ ex
hoſtia detractæ in Calicem ipſum injectio per
ea verba, Hæc commiætio &c. Nec quidquam
roboris habet ea reſponſio, ſcilicet, cùm
Sacerdos vini defectum adverterit, non pro-
ximè poſt Conſecrationem, ſed prope ſum-
Ptiouem, jam eſſe facta Crucis ſigna ad illa
verba, Per ipſum &c. & particulam Hoſtiæ
immiſſam eſſe in Calicem. Nam, præter-
quam quòd hujusmodi reſponſio locum non
habet, ubi Sacerdos vini defectum adverte-
rit proximè poſt Conſecrationem panis; id
omne quod antea factum eſt, legitimum ha-
beri non poteſt: Crucis enim ſigna duéta
P 2 ſunt

2²⁸ Sebtio III.

ſunt cum Hoſtia validè conſecrata ſuper cali-
cis materiam invalidè conſeeratam. Signa
autem omittere non videtur bene conſultum.

Novam boſtiam & novum vinum conſecrandum
putat in eo caſu D. Ibomas.

D. Thomas, cui, ùt ſuprà dictum eſt,
videtur eſſe ſatis, Sacerdote morte prærepto
poſt Conſecrationem Hoſtiæ, ſi Sacerdos
qui ſupplet, Calicem conſecret, Miſsamque
proſequatur; in caſu de quo nunc agimus,
cùm Saeerdos vini defectum advertit poſt
ſumptionem Hoſtiæ, ſeu etiam poſt ſumptio-
nem materiæ ineptæ, quæ continebatur in
Calice, diſertè docet non ſatis eſſe novum
vinum conſecrare, ſed opus eſſe novam
quoque conſecrare Hoſtiam. Ejus verba
ſunt 3. Par. quæſt. 83. art. 6. ad quartum: i
verò hoc percepit (ineptam ſcilicet materiam
in Calicem eſſe immiſſlam) poſt ſumptionem
Corporis, aliam Hoſtiam apponere debet ite-
rum conſecrandam ſimul cum Sanguine: quod
ideo dico, quia ſi diceret Jola verba Conſicroe-
tionis Sanguinis, non ſervaretur debitui ordo
conſecrandi, & ſicut dicitur in Canone Tole-
tani Concilii, perfecta videri non poſſunt Sa-
erifcia, niſi perfetcto ordine compleantur. Si
verò inciperet à Conſecratione Sanguinis, G
repeteret omnia verba conſequentia, non zuc.

—

uuret.
eſhit
Amn
a Cort
Mion
aute e
lfat in
el d 5
fonderi
neytumn

ehtent
oM.

Kot
Eelks 0
Cün get
Vam n
latssell
lum er
quame
ſatis P
Vinum
la in.
Entent
t duar⸗
ulam
Mluel
49. Fa

—
ulnrd
um d
eon

leet
n

n
teſef
1N
Mn
ne
Cyenmn
Non
ehtartt
Ge oonr
Ne MN
1 N
gunm
el Mu
binf.
ere
grine,

De Sacritcio Miſæ. 229⁹

peteret, niſe adeſſet Hoſtia conſecrata; cum in
verbis illis occurrant quædam dicenda & fien-
da non ſolum circa Sanguinem, ſes etiam cir-
ca Corpus. Et debet in fine iterum ſumere
Hoſtieam conſecratam & ſanguinem, non ob-
ſtaute etiam ſe priùs ſumpſerit aquam, quæ
erat in Calice: quia praceptum de perfectione,
vel de perceptione hujus Sacramenti majoris eſt
ponderis, qudm præceptum, quòd boc bacra-
mentum à jejunis ſumatur.

Sententia Sscoti ac plurium aliorum non niſi
novum vinum conſecrandum. Favet buic
ſententiæ D. Bernardus.

Scotus, qui non attigit caſum, cùm de-
fectus occurrit in pane, caſum tamen tractat,
cùm defectus occurrit in vino; ac docet, no-
vam non eſſe Hoſtiam conſecrandam, ſed
ſatis eſſe ſi novum vinum conſecretur: nul-
lum enim eſſe textum, rationem nullam,
quamobrem nova Hoſtia conſecranda ſit; &
ſatis proviſum, ſi ſuppleatur, quod deeſt;
vinum autem dumtaxat id eſſe quod deeſt.
Ita in 4. ſentent. Diſt. 8. Quæſt. 3. ſuæque
ſententiæ multos ſectatores habet. Conſen-
tit Suarez loc. cit. ſect. 1. §. Sed circa banc
regulam; & conſentiunt alii, quos refert
Paſqualigus de Sacrific. novæ Legis Quæſt.
299. Favet huic ſententiæ Epiſtola D. Ber-
J P 3 nardi

230 Sectio III.

ra retuß tamen
nardi 69. quam ſupra retulimus, nec wen
Wn Pradictis eripearitu HS
rnle imun Qaido Abpbas trium Konmrum
cum poſtea advertit non faiſte Winum. à .
niſtro infuſum in Calicem. Ea re e⸗ guo
eſt Guido; ac nihil dcnn n car
conſilii caperet, ipſi in mentern veniz chham
infuſo vino in Calicem, illu P un
conlecrate hoſtiæ immitteret;, Kän a⸗
cum vino hauſto deglutiret. n gon
dem non improbavit S. Ber archa enn
“R ad hunc modum conlecrat. nunend
Anaveri, ſed quòèd certè ene ttee D.
diderit. Sed tamen non præ mili vonſe
Sor innuere, potuiſſe nonum l onoc.
crari incipiendo ab illis ver Vium ſi.
Verba illius Epiſtolæ ſunt ris hae.
diſti in Calicem ſuper Hoſtiæ ſa ——
. damus, nec ſub tant 4 liguoren
En ve, * putamus, arbitrantes, ſaenan
Sr. enain propria atque Penen
Sagguten Chriſti mutatum, ,e Zge
in Plgu contactu Corporis uert Rian Gr
fuiſſe e o meo farno ſſu, mi nn get
ies gmdch tibi, vellem ad reme⸗ a ſeriſi,
/, mn & duobus egiſſe, aut ipſum ſa d
e certès ab illo loco, ubi een Gera,
poſtquam cœnatum eſt, verba ſa

iſicio.
ſee compléſe, quod reſtabat de öͤacrißie “

ut

dotu
Entent.
olta ce
lekectur
Dtonem
Poſt fun
In Calie
Iue ſin
enim v.
ſtaiin
verb
turCo
Nem;
ittendh
aſana
1ars 00
Cuidavi
Pginimn
ſigna
rare ve
ſtia eo
ls fit
E Cali
lar An
i Cor
Genuo
dt ni

ltet
Dnmenn
ſ
nfonn
eper

. un
EA
cſe
fninm

De Saerificio Miſſæ. 231

Sotus ſententiamm D. Lboma propugnat.

Sotus D. Thomæ fidus diſcipulus in 4.
ſentent. Diſt. 24. Quæſt. I. art. 16. obſervat,
multa conſequi abſurda, niſi Sacerdos qui
defectum vini adverterit vel poſt conſum-
ptionem Hoſtiæ validè conſecratæ, vel etiam
poſt ſumptionem materiæ ineptæ, quæ erat
in Calice, novam Hoſtiam accipiat, eâm-
que ſimul cum novo vino conſecret: aut
enim vult ſanguinem dumtaxat conſecrare,
& ſtatim ſumere, omnibus illis ſignis Crucis
& verbis prætermiſſis, quæ fiunt & dieun-
tur à Conſecratione Calicis usque ad ſumptio-
nem; aut ea omnia vult iterare. Si præter-
mittenda putet, cùm ea Crucis ſigna & ver-
ba jam antea facta & dicta ſint, commemo-
ratis Corpore & Sanguine, nemo non videt,
quidquid dictum geſtêmve ſit, non fuiſtie
legitimum, ideôque iterandum. Si verò
ſigna & verba, ut æquum eſſe videtur, ite-
rare velir, cùm non ampliùs præſens ſit Ho-
ſtia conſecrata, cujus tamen itidem & Cali-
cis fit mentio, Panem ſanctum vitæ æternæ;
à Calicem ſalutis perpetuæ, &, Quotuot ex
bac Altaris participatione Sacroſanétum PFilii
tui Corpus & Sanguinem ſumpſerimus, quod
denuo geritur aut dicitur, itidem illegitimum
eſt, niſi alia ſit Hoſtia ſimul cum novo vino
P 4 con-

232 Settio III.
conſecranda. Si tamen hoc perceperit poſt
Jſumptionem Corporis, debet Sacerdos aliam
apponere hoſtiam iterum conſecrandum ſimul
cum Sanguine. Et ratio eſt, quia vel ſußſce-
ret tunc Sanguinem conſecrare, & iterum ſu-
mere, prætermiſſs ſagnis & verbis, quæ fiunt
àconſecratione Calicii usque ad ſumptionem: &&
boc non; quia cùm in illis tam mentio ſat San-
guinis qudm Corporis, ſequitur, ut quæ illuc
usque faéta fuerunt, non fuerint legitima, at-
que iterum ſint repetenda. Sin autem repe-
tantur omnia, tunc quiæ Hoſtia nulla eſt, pari
ratione noo fient legitimè, quia fieri debent ſamul
Juper Corpus & Sanguinem, ut verè dicmtur
Panem Sanctum vitæ æternæ, & Calicem ſalu-
tis perpetuæ, &, Quotquot ex bhac Altaris par-
zicipatione Sacroſanttum Filii tui Corpus &
Sanguinem ſumpſerimus.

IUdem Sotus putat, ſi plures adſint, ad evitan-
dum ſcandalum ſatis eſſe novum vinum
tantùm conſecrare.

In hunc modum Sotus paraphraſi quà-
dam S. Thomæ doctrinam exponit, quam
innuit etiam S. Antoninus 3. Par. Tit. 16, cap.
6.§. 1. Addit porro Sotus, novam hoſtiam
ſimul cum novo vino apponere & conſecra-
re, rem eſſe quidem facilem ei, qui coram
uno vel duobus Miſſam celebret, non tamen

Ppubli
Pumor
rum in
mere,
lamen
otim
lus ſt
liin/
gboꝛe e
E nrh
um,
mere,
Gſune
ſian,

Dony

—
uen
ntta
fllla’,
Vien
i a
tin
nflti
l
gha,
au

De Sacrifieio Miſſæ. 233

ſi publicè celebret, vel coram aliquo inter
Primores viro; quo in caſu rectè poſſet no-
vum infundere vinum, conſecrare, & ſu-
mere, idque ad evitandum ſcandalum. His
tamen non obſtantibus, licet, ubi bomo pri-

vatim coram uno vel duobus celebrat, conſul-

tius ſit D. Thomæ opinionem ſervare; tamen
ubi in publico, & præſertim coram aliquo Ma-
gnate celebraretur, ad evitandum ſcandalum,
&&σ zurbationem populi, fortè non eſſet abſur-
dum, ut Sacerdos ſecreto fiugens lotionem ſu-
mere, vinum tunc infunderet, & conſecraret,
&& ſumeret; nam ſcandalum excuſaret, præ-

Jertim cum jam facta fuerint ſigna ſuper Ho-

ſtiam, licèt non legitimè ſuper Calicem.

Doctrina Soti inſerta eſt in Rubricam d
Clemente III.

Quæ explicatio magno excepta eſt plau-
ſu, ut videre eſt apud Azorium tom. I. Inſtit.
Moral. lib. 10. cap. 23. §. Secunda opinio. Er
Rubrica Miſſalis, quæ tempore S. Pii V.
D. Thomæ opinionem fuerat amplexa, Si
boc advertat poſt ſumptionem Corporis, vel
bujusmodi aquæ, apponat aliam boſtiam ite-
rum conſecrandam, & vinum cum aqua in
Calice, offerat utrumque, & conſecret, & ſu-
mat, quamvis non ſit jeunus, eamdem tem-
pore Clementis VIII. doctrinam retinuit, eâ
P 5 tamen

234 Sestio III.

tamen addità Soti explicatione: Vel Miſa
celebretur in loco publico, ubi plures adſint,
ad evitandum ſcandalum, poterit apponere vi-
num cum aqua, & facta oblatione as ſuprd,
conſecrare, & ſtatim ſumere, ac proſequi ca-
tera: ea vero verba, ſtatim ſumere, oſten-
dunt omittendas eſſe preces, quæ præſen-
tem Hoſtiam indicant, quæque muſtos im-
pulerunt ut docerent, non ſatis eſſe vinum
dumtaxat denuo apponere, ſed novam ho-
ſtiam novumque vinum apponi oportere.
Sylveſter doctrinæ D. Thomæ ſectator, qui
ſcripſit ante Clementis VIII. tempora, in
Summa verbo Euchariſtia, ſecundo, num.
14. ſine dubitatione ulla docet, Sacerdotem,
qui poſt ſumptionem Hoſtiæ defectum vini
adverterit, debere Hoſtiam, itémque no-
vum vinum apponere & conſecrare, iisdem
adductus, quas ſupra attulimus, rationibus
& D. Thoma depromptis. Verum Sylvius
D. Thomæ item aſſecla, qui poſt Clementis
VIII. tempora ſcripſit, 3. Par. qu. 80. art. 8.
alterum ab altero caſum diſtinguit, uùt con-
ſtat ex his verbis: Si Sacerdos poſßt ſumptio-
nem aquæ advertat, Calici non infuſum fuiſſe
vinum, ſed aquam; tunc etiamſi boc advertat
poſt ſumptionem bujusmodi acuæ, ſe Miſſa ce-

lebretur in loco publico, ubi plures adſint, ad

evitandum ſcandalum, poterit apponere Vu-
num cum aqua; & factd oblatione conſeeran

—
G ſati⸗
gutemn J5
ſiret ſe⸗
ſtie
ſerri, 1
Kadcki⸗
Uls ver⸗
USdue
le allter

bi hfe
1

Pot
ſle & v
Kvinnn
eſſet c
eunche.
Conlee
idonezs
Otmittat
ſecrari
cratio.
egit,
fupple
Queſl
kerit p
Valid
Heque
hunc

U
Ne
u,
I e
hd
en
i
to
Nen N
Callen
e N.
K)
. tüht
un In
NCNX
luche
ini
iin
86
N
pen

Nrat

De Sacrificio Miſſæ. 235

&W ſtatim ſumere, ac proſequi cæœtera &c. Si
autein Sacerdos ſecreto celebraret, ubi nullum
foret ſeundali periculum, apponenda eſſet alia
Hoſtia &α vinum cum aqua, quæ primum of-
ferri, tum conſecrari, ac deinde ſumi deberet:
&α addit, in priore caſu ineipiendum eſſe ab
illis verbis, Simili modo, & proſequendum
usque ad ea, Unde & memores; in poſterio-
re autem ab illis, Qui pridie qum pateretur.

Si defectus reperiantur in utraque materia pa-
nis & vini, dimittenda eſt Miſſa.

Poſſunt etiam defectus occurrere in pa-
ne & vino, puta ſi panis non eſſet triticeus,
& vinum vel non eſſet è& genimine vitis, aut
eſſet acetum; quod ſi accidat, alia via eſt in-
eunda. Nam ſi Sacerdos id advertit ante
Conſecrationem, afferri ſibi jubeat materias
idoneas; quæ ſi non reperiantur, Miſſam
omittat; ſi verò id advertit poſt prolata Con-
ſecrationis verba, quia invalida eſt Conſe-
cratio, omittat pariter Miſſam; nihil enim
egit, nec quidquam propterea eſt, quod
ſuppleri oporteat, ùt bene obſervat Averſa
Quæſt. 10. ſect. 16. §. 4. Si autem id adver-
terit poſt ſumptionem utriusque materiæ in-
validè conſecratæ, cum jam jejunus non ſit,
neque neceſſitate urgeatur ad Miſſam cele-
brandam, recitet ad vitandum feanddum
1a-=⸗

236 Sebtio III.

Orationes, quæ Communionem conſequun-
tur, omiſſis iis verbis, quæ Sacramenti per-
ceptiouem ſignificant, ac factà Benedictione
ad Populum, legat Evangelium S. Joannis,
ùt docet Quartus ad Rubricas Miſſalis Par. 3.
ſect. 2. Dub. 4. Sed id quia Sacerdoti multum
negotii faceſſeret, & magis magisque auge-
retur confuſio, conſultius eſſet Miſſam omit-
tere, niſi fortè multitudo adeſſet Miſſæ au-
diendæ, quo caſu poſſet ſubmiſsà voce Sa-
cerdos preces aliquas recitare, quæ ad illam
partem Miſſæ non pertinerent, & Benedi-
ctionem populo impertiri, quæ immiſta ex-
traneis precibus non amplius eſſet pars Miſ-
ſæ, ùt rectè advertit Paſqualigus de Sacrific.
Miſſæ Quæſt. 300.

Si Sacerdos poſt Conſecrationem advertat,
aquam non eſſe immiſſam in Calicem,
Miſſam proſequatur.

Denique defectus poteſt occurrere in
aqua dumtaxat, quæ in Calicem infuſa non
ſit: atque id ſi advertat Sacerdos ante Con-
ſecrationem Calicis, ſtatim eam in Calicem
infundat; ſi verò id advertat poſt Conſecra-
tionem, nihil amplius opus eſt facto, & Miſ-
ſam proſequatur; aqua enim non eſt de ne-
ceſſtate, nec pertinet ad eſſentiam Sacrificii

Ita ſtatuunt Rubricæ Miſſalis, ita doec 5

Thoma
poſt
gueſt.
Biel Le
Eeprebe⸗
b. 1.

u/

nnuſoB

Mo
de dac⸗
cerdoti
Mompr
Gum.
Ibe doe⸗
hoco
Gle verb
1G urti
nte (on
numndl
ii, All,
lun zon⸗
ionen
ſicenme
eribur
mnihi
eben

eget
Mlne
n
eil
Ae
innt

A
CMoe
,

nit
in

n.
lC
Corl⸗

in
1

De Sacrificio Miſſæ. 237

Thomas 3. par. quæſt. 83. art. 6. ad quartum,
& poſt D. Th. Sotus in 4. ſentent. Diſt. 14.
quæſt. I. art. 6. §. QLuartò contingit, Gabriel
Biel Lect. 88. ſuper Canone verſ. Si verò
deprebenderit; Perſicus de Sacerdotis officio
lib. 1. Dub. 7. num. 64.

Quid ſi venenum Sacerdos deprehbenderit, vel
muſca aut aranea in Calicem inciderit
D. Tbomæ doctrina.

Monet Cardinalis Gottus loco cit. q. r.
de Sacrificio Miſſæ dub. 4. S. 3. in fine, Sa-
cerdotibus attentè legendum D. Thomam, ut
promptum habeant remedium in ſingulis, qui
ſibi caſus in Miſſa poſſunt occurrere, adhiben-
dum. Ejusmodi nos probantes conſilium,
quæ docet facienda in quibusdam aliis caſibus
S. Doctor, hinc abeſſe non patimur, ipſius-
que verba afferemus 3. par. quæſt. 83. art. 6.
ad tertium: Si muſca vel aranea in Calicem
ante Conſecrationem inciderit, aut etiam ve-
nenum deprebenderit eſſe immiſſum, debet effun-
di, abluto Calice denuo aliud vinum conſecran-
dum poni. Si verò aliquid horum poſt Conſe-
crationem acciderit debet animal cautè capi, &α
diligenter lavari, & comburi, & ablutio cum
cineribus in Sacrarium mitti. Si verò vene-
num ibi deprebenderit eſſe immiſſum, nullo mo-
do debet ſumere, nec alii dare, ne Caliæ vitæ
verta-

238 Sectio III.

vertatur in mortem, ſed debet diligenter in
aliquo vaſculo ad hoc apto cum reliquiis con-
Jervari. Et ne Sacramentum remaneat imper-
Jectum, debet aliud vinum apponere in Cali-
cem, & denuo reſumere d Conſecratione ban-
guinis, && Sacrificium perficere.

Conſentit cum D. Tloma S. Autoninus. S. Cre-
gorius Turonenſis explicatus.

Conſentit S. Antoninus 3. par. tit. 16.
cap. 9. §. 3. circa medium; & idem præſcri-
bunt Rubricæ Miſſalis. Si poſt Conſecratio-
nem ceciderit muſca, vel aliquid ſemile, ſiat
nauſea Sacerdoti, extrabat eam; &% lavet eum
vino, finitd Miſid comburot, & combuſtio at
lotio ejusmodi in Sacrarium projiciatur. Si
autem ei non fuerit nauſea, nec ullum pericu-
lum timeat, ſumat cum Sanguine In caſu
verè infuſi veneni Rubrica diſtinguit, ac ju-
bet Sacerdotem, ſi id ante Conſecrationem
deprehenderit, in locum decentem veneng-
tum vinum projicere: ſi verò id adverterit
poſt Conſecrationem, novum vinum debet
Sacerdos conſecrare, venenatam autem ſpe⸗
ciem in alium Calicem lino vel ſtuppàâ aphe⸗
tum infundere; ubi tamdiu ſervanda eſt ve-
nenata ſpecies, donec exſiccetur; ſtuppa e
rò comburatur, & cineres in Sacrarium de-

mittantur. Si aliquid venenoſum ceriden⸗ .
46 .

—

(Mlicen

ponen
un g
fuiti 9
nel ſuf
fierint
Gecoml/
Corius
lerbbit
potelta
nenum
in quo
reſpon
cere,
neno,
Epere,
Neno ſe
8 kin
Unltari:
hliqn

in Hod

depreh
buere
Moren
Drimæ
0. 1,
in
i
NTh

Ggunt
lfeis
unuit
ee ul
inie

1

innel
jeutu

U1
cene
Cn
Se
jaah
ſinn.
cllen
n l
Cngun
nleend
ntenn t
did
n
tunan

ANAN.

ſnug,
tun
enn,
ℳ

De Sacrificio Miſſe. 239

Calicem, vel quod provocaret vomitum, vinum
reponendum eſt in alio Calice, & aliud vinum
cum aqua aphonendum denuò conſecrandum, *
lnitä Miſsä, Sanguis repoſitus in panno lineo
vel ſtuppa tamdiu ſervetur, donee ſpecies vini
Juerint deſiccateæ, & tunc ſtuppa comluratur,
&& combuſtio in Sacrariuim projiciatur. S. Gre-
gorius Turonenſis Hiſtoriæ lib. 3. cap. 31.
ſcribit diabolum in hæreticorum myſteriis
poteſtatem habere, in noſtris autem ne ve-
nenum quidem nocere: quod cujusmodi ſit,
in quo ſenſu intelligendum, quæritur; &
reſponderur, S. Gregorium ad eos reſpi-
cere, qui in Hoſtia ſeu in Calice hauſto ve-
neno, ne antidotum quidem voluerunt ſuſ-
cipere, Dei Miſericordià freri, qui eos à ve-
neno ſervavit incolumes. Sed hæc exem-
pla ſunt, quæ demirari poſſumus magis, quàm
imitari: neque enim tentandus eſt Deus,
multique ſanctitate præœclari viri, cùm ſe vel
in Hoſtia vel in Calice venenum ſuſcepiſſe
deprehendiſſent, ea, quæ opus ſunt, adhi-
buère remedia. Vide Lupum ad Concilium
Florentinum ſub Victore II. tom. 4. pag. 4.
primæ editionis.
D. Tbomas oſtenditur à Soto ſeli conſentiens

in diverſa duorum Caſuum reſolutione

Si cui fortaſſe mirum videatur, docere
D. Thomam, ſi Sacerdos poſt Conſecratio-
nem

240 Sectio III.

nem deprehendat eſſe aquam in Calice, non
ſatis eſſe eum novum vinum apponere, ſed
etiam debere novam hoſtiam accipere, &
utrumque conſecrare; in caſu verò, quo Sa-
cerdos poſt Conſecrationem Calicis advertat
venenum vino immixtum, ſatis eſſe novum
vinum conſecrare, nec aliam Hoſtiam conſe-
crare; is mirari deſinat, omnémque ſibi exi-
mat difficultatem, ſi conſideret in primo caſu
ſupponi validam fuiſſe conſecrationem panis,
& invalidam conſecrationem vini; in poſterio-
re caſu utramque ſpeciem ſupponi validè con-
ſecratam; ac proinde in primo caſu opus eſſe
Crucis ſigna & verba iterare, quod fleri non
poteſt, niſi nova Hoſtia conſecretur; illis
autem ſignis & verbis iterandis nihil opus
eſſe in caſu ſecundo, in quo, cùm utraque
ſpecies conſecrata fuerit, ſigna & verba ſig⸗
nificatum obtinuerunt: quæ doctrina eſt Soti
in 4. ſent. Diſt. 14. quæſt. I. art. 6. Quocß,
arguas: in ſolutione proxima dittum eſt, qud
ſi venenum in Calice deprebenditur etiam ſum.
pio Corpore, ſatis eſt vinum iterum conſecrare,
& ſtatim ſumere: ergo pari modo dum reperi-
tur eſſe merum aquam: negatur conſequeuta,
quia ubi erat venenum, erat legitima Conſecra
tio: quare verba & Cruces non erant reheten⸗
da, quia legitimè fuerunt facta. Uhi veròe
mera aqua, numquam fuit sanguis eum Corpore.

Scotus ait, ſatis tunc eſſe, vinum kaman “
era⸗

ſlare 8
lrzon.
litur au
nt tam
lleptie
ummnode

Aior r.
femnittit

Quie
Pioar in
lem, V
Fendaran
und fr
Rggis
ſi aeen
calibus
Di ope
Ledor
(tus p
1pplic⸗
CAli 1
Rc ant
endos
Amocl
Eelidus
Aere,

De Sacrißieto Miſſæ. 241
In Neerare & ſumere ſine ſignis & verbis; guia
omd illa non Junt de eſſentia Sacramenti. Keſpon-
d detur autem, gquéd licèt non ſenut de eſſentia,
eige ſunt tamen Seaskehe Eecleſtæ, & plärimum
ede babentiaſigni cationis & mſterii: g ideo dum
eom ommodè ſervari poſſunt, ſervanda ſunt.

Kune .
* Alios pracëcsicos caſus habet Kubrica, ad quaim
Vn remittitur Lector. Non anxis laborandum in
opene quibusdam caſibus reſolvendis.
hint⸗

iete Quidam alii caſus practici habentur ex-

plicati in Rubricis, ut ſi ante Conſecratio-
nem, vel ante Oblationem Hoſtia depre-
hendatur fracta, ſi Hoſtia vel & Sacerdotis
manu frigore rigente, vel ob ejus impruden-
tiam delabatur in Calicem, ſi per hyemem
“ Sanguis reperiatur in Calice gelu concretus,
e ſi Sacerdos Euchariſtiam evomuerit; quibus
calibus ſuum cuique confilium eſt, quod ca-
pi oportet, ùt videre licet in Rubricis, quò
Lectores remittimus. Nunc verèò eos defe-
Ctus perſequemur, qui occurrere poſſunt in
mNRE applicarione Sacrificii, & quid in unoquoque
N1n calu remedii ſir adhibendum, docebimus.
r“ Sed antequam eò veniamus, ſedulèò illud mo-
im nendos cenſemus, qui hæc legerint, quem-
NIHEadmodum laudabile conſilium eſt proſpicere
s caſibus, qui in Miſſæ Sacrificio poſſunt oc-
iemd currere, & animo præparatum habere, quid

1

iin

242 Sectio III.

in illis facto opus ſit, præſertim in iis, quæ
ad panem & vinum & ad ſpecies Sacramen-

tales pertinent, quod egregiè præſtiterunt
Rubricæ; ita periculoſiſſimum eſſe, caſus
ſibi comminiſci, & de iis longos inſtituere
ſermones: res enim eſt graviſſima, quæque
feneſtram impiorum irriſionibus in tremen-
dum Myſterium aperuit. Satis ea ſunto,
quæ ſcripſimus; iisque reſponſionibus quis-
que acquieſcat, quibus viri doctiſſimi excita-
tas ab impiis difficultates ſuſtulerunt. Ori-
genes in Matthæum eos increpat, qui Chri-
ſti Corpus in os noſtrum immiſſum inde ex-
ire putabant, unde cæteri corporales cibi.
Füêre, qui Græcis, ut eorum diſciplinam
impugnarent per Quadrageſimam non con-
ſecrantium, Stercoraniſtarum errorem ex-
probrärunt, quaſi exiſtiment Græci, ſum-
pto pane conſecrato rumpi jejunium: Per-
ſpectum eſt enim, idcirco eos in diebus je-
quia magnum feſtum eſt Sacrificium facere,
ſummumque in Eccleſia gaudium ſignificat,
quod tempore lucts & triſtitiæ minimè con-
venire arbitrantur. Vide Grancolas in Ve-
teri Sacramentar. Eccleſiæ Par. 2. edit. 2. Pa-
riſien. an. 1699. pag. 195. Ubi agit de Ster-
coraniſtarum errore. Sed hæc hactenus.

Vir probus & pius contentus eſto verbis In-

nocentii III. lib. 4. Myſter. Miſſæ cap. .

junii Præſanctificatum Panem conſecrare,

—
Ne⸗
rietar
ſuimnu

De de

ſecralr
Hoc
tionni
Mei,
Voce
Cont.
ide
goicen
enitn 1
Prece
ne ho
fortr
Ramn
Idem
tellig
.
Gitate
Mcud,
cratio
Clm
etiamm
lgnit⸗

W
Binrn.

isal
onbun
nc
n 1

e

,ild:
ole
2 ect!

De Sacrifcio Miſjæ. 248

WNe ſcias ultrd qudm oportet; ſed ſapius ad ſo-
brietatem. Nunc verò ad ea, quæ propo-

ſuimus, deveniamus.

De deſectibus qui occurrunt in forma Conſecra-

tionis.

Quod attinet ad formam, repetendo ea,
quæ ſuprà dicta ſunt, formam videlicet Con-
ſecrationis panis in illis verbis conſiſtere:
Hoc eſt Corpus meum, & formam Conſecra-
tionis Calicis in illis: Hic eſt Calix Sanguinis
mei, dicimus cum Theologis, ſi Sacerdos
vocem illam enim, quæ in utriusque ſpeciei
Conſecratione profertur, omittat, eum non
quidem invalidè, ſed illicitè conſecrare; ſi
quidem illam ſciens & prudens omitteret: ea
enim vox continuat verba Conſecrationis cum
Præcedentibus verbis, & ex antiqua Roma-
næ Eccleſiæ conſuetudine in Conſecrationis
formam injecta eſt, juxta D. Thomæ doctri-
ham 3. pPar. quæſt. 78. art. 2. ad quintum.
Idem dicendum de voce eſt; ea enim ſubin-
telligi poteſt, quantùm ad Conſecrationis vali-
ditatem pertinet. Si loco votis Hoc dicatur
Iſtud, valida quidem, ſed illicita erit Conſe-
cratio: ſecùs verò ſi diceretur: Ilud; non
ſolùm enim illicita eſſert Conſecratio, ſed
etiam invalida: nam iſtud rem præſentem
ſignificat, ſecus verò iltud. Item invalida
Q 2 eſſet

Sebtio III.

eſſet Conſecratio, ſi quis diceret: Hic eſt Cor-
pus meum, ut Hie eſſet adverbium: non enim
exprimeretur Tranſubſtamiatio; ſecus autem
ſi per Grammaticæ errorem diceretur Hic
pro Hoc. Suprà diſputavimus, an verba,
quæ conſequuntur ea, Hie eſt Calix Sangui-
nis mei, usque ad illa, Hæc quotieſcunque fe-
ceritis &c. pertineant ad eſſentiam, ac nos
propenſos declaravimus in eorum ſententiam,
qui ſtatuunt, eſſentiam conſiſtere in illis, Hic
eſt Calixæ Sanguinis mei, Cætera ad integrita-
tem pertinere. Si quis autem Sacerdos pro-
ferat verba: Hic eſt Caliæ Sanguinis mei, ac
cæteris omiſſis, continuet orationem cum
illis, Hæc quotieſcuvque &c. certiſſimum qui-
dem eſt: illum graviſſimum peccatum com-
mittere: non eſt autem ita exploratum, pro-
pter gravem, quæ adhuc viget inter Theo-
logos controverſiam, conſecratàne ſit, an
non, vini ſpecies. Quapropter Natalis Ale-
Xander Theol. Dogmat. & Moral. lib. 2. de
Sacratn. Euchariſt. cap. I. art. 4. Regula 3.
docet, ſuper novum vinum iteranda fore ſub
conditione Conſecrationis verba omnia & ſin-
gula, ùt ſunt in Canone Mifſſæ: cæterum re-
hgiosâ veneratione Sacerdoti ſumendam eſſe
ſpeciem, ſuper quam protulerit ſola verba⸗
Hirc eſt Calix Sanguinis mei: majus enim eit
periculum in contemptu & abjectione ſpeciei

conſecratæ, quàm in veneratione ſpeciei non
con-

culſe⸗
1 exit

Pyude⸗
G

D.
lintu
interc
ſeilice
eumd
cit
rch
a pr
kbi
tnt;
, 110
1l exp
icel
Ciosr
nem
Er dl
Diſ
II hæ

ſon

mu

Alſale⸗
l for

Hefhn
1: Men
ſau
Cen
une
Grlug
Cene
m En
ſenea
Gine⸗
etnn
tithnnt
en
munge.

NuncNNRS..

In .
Kerlinn
oe 1 ¹
MKl
alafe,

cken
Cenke
1n
s
Gne⸗

hen

6

De Sacrifrio Miſſe. 245

conſecratæ, quæ tamen bonâ fide conſecra-
ta exiſtimatur.

Pruden, D. Thomæ doctrina adverihs wetum
g ſerupulos Sacerdotis, qui ſe aliquid
Aubitat omiſiſſe.

D. Thomas 3. par. quæſt. 83. art. 6. ad
quintum, ut omnes evellat ſcrupulos, qui
interdum Sacerdotis animo oboriuntur, cùmnim
ſcilicet dubitat, an aliquid omiſerit, moner
eum qui attentè perſequitur animo ea quæ di-
cit, etiamſi non recordetur ſe dixiſſe quæ di-
cenda ſunt, ne perturbetur animo, ſed Miſ-
ſam proſequatur. Monet etiam illud, ſi pro-
babiliter ſciat, ſe aliquid omiſiſſe, ut idem
faciat; dummodo quod ſibi videatur omiſiſ-
ſe, non ſit de neceſſtate Sacramenti: quod
ſi exploratum ſibi fiat, ſe aliquid eorum omi-
ſiſſe, quæ ſunt de neceſptate Sacramenti,
cujusmodi eſt forma Conſecrationis, deber
illud proferre, ac reliqua omnia juxta ordi-
nem iterare, ne Sacrificii ordo immutetur.
Et Suarez 3. Par. tom. 3. quæſt. 83. art. 6.
Diſput. 85. Sect. r. omnem hanc doctrinam
in hæc verba ſatis bene compegit: Si omiſ-
Jum eſt aliquod verbum eſſentiale, vel talis fa-
dta mutatio, quæ neceſſarium formæ ſenſum
abſtulerit, iteranda eſt Conſecratio vel in utra-
ue forma, ſi in ambabus talis defectus accide-
3 Ti,

246 Sectio III.

rit, vel ſolum in una, ſi in una tantum in-
ventus fuerit defectus. .

Gle ii
Crinen
. Eebe
De Clebratione Preshyteri recens ordinati eum (erie,
Epiſcopo ordinante, & Epiſcopi conſecrati rcine

cuim Epiſcopo conſecrante; & omnium Sacer. fnt ad
dotum apud Græcos cum Epiſcopo. Plures ninds!
Presleyteri poſſunt eamdem Hoſtiam con- fonis
Lecrare. = Gvoch
S= palen

In Pontificali Romano, ubi agitur de or- ce Co
dinatione Presbyteri, præſcribitur Epiſcopo, mmen
ut lentè & voce paululum lublatà recitet Se- hug ge
cretas, ut is, qui initiandus eſt, eadem ver- nin d
ba cum Epiſcopo proferat, præſertim ver- riſi
ba Conſecrationis, quæ dici debent eodem mo- Pl
mento per Ordinatos, quo dicuntur per Ponti- ſerne
krem. Poſtquam verò Epiſcopus ſumpſit Uer
Corpus & Sanguinem, Sacerdoti recens or- e
dinato præbet Corpus: & in eodem Pontiſr bithis
cali, ubi agitur de Conſecratione electi in vaneſ
Epiſcopum, præſcribitur, ut Epiſcopus con- nmumnn
ſecrans duas Hoſtias conſecret, quarum al. linoun
teram ipſe ſumit, alteram præbet Epiſcopo uitour,
conſecrando, qui Conſecrationis verba eo- eri,
dem tempore profert, quo Epiſcopus co-
ſecrans, à quo ſuſeipit I oſtiam, atquectiac Valin
partem Sanguinis, qui eſt in Calice. Apu
Erræcos in iis Civitatibus, in quibus eſt unum De
dumtaxat templum, Sacerdotes, quotcum- Mione

que

.

De Sacrificio Miſſæ. 247

que ii ſint, Circumſtant Epiſcopum conſe-
crantem, cum eo omnem recitant Miſſam,
dSμi,rv ab eo accipiunt Euchariſtiam ſub utraque
UM ſpecie, quam conſuetudinem Morinus lib. de
An Orqdinat. Eccleſiaſtic. Par. 3. Exercifar. 8 re-
nke fert ad tempora Concilii Nicæni. Idem Mo-
W rinus loc. cit. num. 7. ait, verba Conſecra-
GG tionis ſolùm à principali Celebrante recitari;
quod quidem admitti poteſt, ſi intelligat prin-
cipalem celebrantem eſſe ſolum, qui elatà vo-
gudet ce Conſecrationis verba prôferat; minimè
IHn ramen, ſi intelligat à cæteris Concelebranti-
Hrei bus non pronunciari. Quamobrem Juve-
edne nin. de Sacramentis Diſſert. y. de Euchariſt.
umn Sacrific. quæſt. 4. art. 3. Propoſitàâ quæſtione,
Hm“ an plures Presbyteri Euchariſtiam ſimulcon-
t ſecrare Poſſint: Reſpondet affirmando, id-
n que probat productà Græcorum conſuetudi-
rt ne, quæ etiamnum viget, quâmque deſcri-
ene bit his verbis: In urbibus, ubi unum dumta-
e at eſt templum, Sacerdotes, quantus ſet eorum
lce numerus, Epiſcopum celebrantem hine & inde
gum eingunt, undque cum ipſo totam Liturgiam re-
balu citaut, ac zandem communionem ſub utraque

ee Jecie ab ipſo recipiunt.

. Quaſtiones aliquot ſe uper ejusmodi celebratione.
5 1
Nl⸗ De hujusmodi Concelebratione & pro-

latione verborum Conſecrationis varias ha-
) 3 W Q4 rum

248 Sectio III.

rum rerum Scriptores excitarunt quæſtiones,
an valida ſit, an licita: qu tolli poſſint, quæ
fortè oriantur abſurda: poteſt enim comtin-
gere, ut quis materiam jam conſecratam con
Rere⸗ velconſecret Corpus, non Sanguinem;
ut Ordinatus in prolatione formæ Epiſco-
pum Ordinantem prævertat, ideôque Epi-
ſcopus Ordinans proferendo formam nihil
agat, ac propterea ſuſcipiens ſub utraque
ſpecie Euchariſtiam peccer contra præce-
ptum Eccleſiæ.

De validitate eorum, quæ fiunt in praſenti
diſciplina, temerarium eſſet dubitare. Eadem
fuit in Occidente diſciplina, quæ eſt apud Græ-
cor concelebrationis cum Epiſcopo. Daran-
dus eam improbans acriter à Capreolo
reprebenſus.

Verùm nos ab ejusmodi tractandis quæ-
ſtionibus abſtinemus, nimis enim temera-
rium eum eſſe oportet, qui dubitet, utruùm
licita ſint, utràùm valida, quæ fiunt in ejus-
modi diſciplina, quam in Ordinatione Pres-
byteri, & Conſecratione Epiſcopi approba-
vit Eccleſia. Quod luculentiùs patebit, ſi
non modè ad eam refſpiciamus diſciplinam,
quam etiamnum retinet Græcorum Eccleſia,
de quo paulè antè locuti ſumus, ſed etiam
ad diſciplinam Eceleſiæ Occidentalis, e
em⸗

lempo
tuln in
lone
lemnite
hoſtula
(Llebra

11. 1.
Chalce
Tellatt
Mitee
chin P
lurd

Gum i
Conſaen
Dontikt
Verum
lam re
oeenti
ter re
um.
lib. 1.

quitu

Lueuul
ſuri⸗

mir
ulta
1 Arpa
flnn

Grfinn
lng
imonn
deltane
Cnnler
e
egeb
Inemd
ib um
n

,. u
Dns
nin

nc
in
enn
ul
Nroe!

Ni

1

e

loß⸗
nnl
altii⸗ 4

De Sacrificio Miſſæ. 249

temporibus haud ita ab ætate noſtra remotis
tum in Ordinatione Presbyteri, & Conſecra-
tione Epiſcopi, tum etiam in majoribus ſo-
lemnitatibus, aut cùm Epiſcopus celebraret,
poſtulabat, ut Presbyteri unà cum Epiſeopo
celebrarent. Vide Morinum cit. Exercit. 8.
cap. I. & Lupum in appendice ad Synodum
Chalcedon. tom. 1I. pag. 995. primæ Edit.
Teſtatur Innocentius III. lib. 4. de Sacrific.
Miſſæ cap. 25. ætate ſuâà Cardinales Miſſam
cum Papa celebrare conſueviſſe. Id adeò
abſurdum Durando viſum eſt, ut in 4. Diſt.
I3. quæſt. 3. ſcripſerit, non eſſe acquieſcen-
dum judicio Innocentii, qui eam probaverit
conſuetudinem; id enim ſcripſiſſe non ùt
Pontificem, ſed ùt privatum Doctorem.
Verùm his verbis Capreolus Durandi cenſu-
ram retudit: Ad ea verò, quæ dicit contraIn-
nocentium &ö Eeccleſtam Romanam, non opor-
tet reſpondere, quia temerè &* detractoriè dicta
ſunt. Et Cardinalis Bona Rerum Liturgicar.
lib. I. cap. 18. num. 9. ita de Durando lo-
quitur: Improbat audacter ac temerè hanc con-
Juetudinem Durandus, quem multi ex ſebola-
RMticis ſecuti ſunt, rem clariſſmam intricatiſſer
mis difcultatibus implicantes, quorum aliqui
multa fingunt in ed ineommoda & pericula,
alii negant unquam fuiſſe al Eccleſia Romana
uſurpatam, & quæ prolata ſunt priſeorum Pa-

trum teſtimonia, aliò detorquent, acſi in Ec--

5 cle⸗

250 Sectio III.

cleſia nibil unquam factum ſit, niſi quod feri

nunc vident. Illos nimirum in varia alſurda
praæcipites égit antiqui ritüs deſubtudo, & ex
deſuetudine ignorantia. Hi ego non diſputo,
Jed conſtanter aſſero, bunc fuiſſe morem (feili-

cet ut Sacerdores unà cum Epiſcopo Miſſam

celebrarent) per plura ſæcula, qui in Eccle-
ſia Orientali adbuc viget. D. Thomas 3. par.
quæſt. 82. art. 2 proponit, An plures Sacer-
dotes poſſint unam & eamdem Hoſtiam conſecra-
re: & reſpondet affirmando, quia ſecundum
conſuetudinen: quarundam Eceleſiarum Sacer-
dotes, cum de unovo ordinantur, concelebrant
Epiſcopo Ordinanti. IIllud etiam S. Doctor

obiſervat, Apoſtolos Cbriſto cœnanti concæ-

naviſſe; & ideo recens Ordinati Miſſam ce-
lebrant una cum Epiſcopo Ordinante: cùmnm
enim Sacerdos operetur & conſecret in per-
ſona Chriſti, nihil intereſt, unusne an plu-
res Sacerdotes Sacramentum conſecrent;
quiabacerdos non conſecrat niſi ex perſonæ Chri-
ſti: multi autem ſuut unum in Chriſto; ideo
non refert, utrum per unum, an per multos
boc Sacramentum conſecretur. Et Porrecta

ad hunc D. Thomæ articulum obſervat, non

dixiſſe Angelicum Doctorem Apoſtolos con-
celebrâſſe, ſed concœnàſſe cum Chriſto: ne-
que enim creati ſunt à Chriſto Sacerdotes,
niſi poſt Conſecrationem panis, cùm dixit:
Hoc facite in meam Commemorationem: ideõô-
. que

(unn H
Uubere
kerigite
tionis
memmor
Sſind
tem.
lervat
ſeribi
lle ſu
VOX
(i ſim
Celebra
(e ſpe

Pote
Mirihet.
Guh

olale
16M
me
Mer n

S

Wenß
l
ſnl
Prißni
ſer .
l Do

erea

CMrin
Gnnt
Mn .

42
4

De Sacrifieio Miſſæ. 251

que ait, nullum alium tribui poſſe ſenſum
D. Thomæ verbis, quàm hunc, ſcilicet no-
vos Sacerdotes ad Apoſtolorum exemplum,
qui cœnavéêre cum Chriſto, Miſſam celebra-
re, & unà cum Epiſcopo conſecrare.

7

Quidam putdrunt novos Sacerdotes materiali-
ter tantum debere proferre cum Episcopo Con-
ſecrationis verba ſine intentione con.
ſecrandi.
Riccardus in 4 Sentent. diſt. 13. art. 2.
quæſt.' I. refert quorumdam opinionem, qui
ſtatuebant, non debere novos Sacerdotes
cum Epiſcopo concelebrantes intentionem
habere conſecrandi, ſed tantùm proferre ma-
terialirer ac veluti recitando verba Conſecra-
tionis in ſigaum acceptæ poteſtatis, & in
memoriam cœnæ, in qua Chriſtus Apoſto-
lis ſimul diſcumbentibus eam tribuit poreſta-
tem. Cajetanus hujus ſententiæ ſectator ob-
ſervat, in quodam veteri Pontificali præ-
ſcribi iis, qui ordinantur, ut dicant omnia,
quæ ſunt in Miſſali, ſicut ſi celebrarent: ubi
vox ſicut indicat non factum, ſed ipfius fa-
Cti ſimilitudinem; cùm præſertim ſi revera
celebrarent, deberent Euchariſtiam ſub utra-
que ſpecie ſuſcipere. D

Ke-

Secio III.

Kefutatur eorum ſententia.

Ad hunc modum fortaſſe quis crediderit,

ſe ab iis expeditum eſſe difficultatibus, quas

paulò antè attigimus; ſed adhuc eà retinetur
difficultate implicitus, quæ petita eſt ex Con-
ſecratione Epiſcopi, qui revera cum Epiſco-
po conſecrante celebrat Miſſam, cum eo
utramque ſpeciem conſecrat, & ſub utraque
Percipit Sacramentum. Verùm licèt hanc
etiam difficultatem diſſimulemus, nihil valet
ratio ſuperiùs allata. Nam in Pontificali præ-
ſcribitur, ut Epiſcopus lentè & paululum
elatà voce verba Canonis recitet, ac præſer-
tim verba Conſecrationis, ut recens Ordi-
nati poſſint unà cum eo eadem verba profer-

re; id verò ſatis indicat, Conſecrationis ver-

ba non materialiter & recitativè ab Ordina-
tis proferenda eſſe, ſed ſignificativè, ut lo-
quuntur Theologi. Huic autem monitioni
(Pontificalis) locus non eſt, ſi per eos verbe
dicantur ſolum recitativò: ſunt verba Sylviüi
ad art. 2. quæſt. 82. D. Thomæ: Quod So-
tum vehementer movet in 4. Sent. Diſt. 13.
quæſt T. art. 2. §. Et fateor. Prætereaidem
Sylvius ait, ex eo quod Ordinati non per-
eipiant Sacramentum ſub utraque ſpecie, non
bene inferri, eos non debere veram intentio-
nem habere conſecrandi; ideo enim non re-
4 cipe-

cipere

—

lin ſu

len etli
lot, ex
Mlequat
Uercipia
, nec
Muaxi ſa
. z n

tennio
i

lu
is C

ferita

le; i

Ur. Con

inel
lebennt
Ppiſeor

ſiye ipl

jerint;
oteſt,
ſtuc

U!
nisper
lent e
hum ,

De Sacrificio Miſſæ. 253

cipere Sacramentum ſub utraque ſpecie, quia
ſoläm ſunt ſecundarii celebrantet. Quôd au-
tem etſi ſecundarii, verè tamen celebrantes
clki ſint, ex ipſo Ritu probatur, neque enim,
Wmneg antequam novi iſti Presbyteri Sacramentum
cata Percipiant, recitatur Confiteor, nec Miſerea-
Hdas zur, nec Indulgentiam, ùt notat Caſtaldus in
umte Praxi ſacrarum Cæremoniarum I. 2. Sect. 15.
n, α Cap. 5§. num. 10

—

nIs Intentio novorum Sacerdotum dirigenda ad
Nhe idem Conſecrationis momentun.
Mitele .
4 i Itaque ſtatuendum eſt, ab recens Ordi-

e natis Conſecrationis verba non marterialiter
m0d & recitativ?, ſed ſignifcativè proferri debe-
re; ita ut omnium intentio ad idem diriga-
tur Conſecrationis momentum. Quod non
0e ita intelligendum eſt, ut intentionem habere
debeant conſecrandi eodem momento, quo
Epiſcopus extrema formæ verba protulerit,
ſive ipfi ante, ſive poſtea formam comple-
verint; formæ enim effectus ſüſpendi non
Poteſt; ſed intelligendum, eos oportereom-
ne ſtudium adhibere, ut ultima formæ ver-
den ba proferant una cum Epiſcopo, eà intentio-
lore ne, ut in hunc modum formam Conſecra-
, tionis perficientes, una cum Epiſcopo conſe-
Gel⸗ crent: ex quo fit, ut ſi ante vel poſt Epi-
en ſcopum formam abſolvant, non conſecrent,
0e. 60

N
4

254 Sectio III.

eo quòd non habuerint intentionem conſe-
crandi, hoc modo abſolventes.

Cajetani tutiſſima ſententia de imtentione ha-
benda d recens Ordinatis, dum conſecrant ſi-
mul cum Episcopo. Summoventur ab-
fſurda, guæ hinc videntur exiſtere

Id eſt, quod docet Sylvius loc. cit. Sed
tutiſſima videtur eſſe Cajetani ſententia, qui
monet, ut Ordinati intentionem habeant pro-
ferendi verba eo modo quàm poſſunt accom-
modatiſſimo, omne ſtudium & diligentiam
adhibentes, ne ea proferant ante Epiſcopum.
Et Paſqualigus Deciſ. Moral. 422. monet Or-
dinatos, ur quàm poſſunt diligentiſſimè pro-
ferant Conſecrationis verba cum Epiſcopo-
expreſſam intentionem habentes conſecran-
di eamdem Hoſtiam, eumdémque Qalicem
ſimul cum Epiſcopo; idque ſatis eſſe, nec
anxiè laborandum de abſurdis, quæ propo-
nunt Doctores: ea enim ſatis ſublata eſſe vi-
deri, ſi conſideremus Epiſcopum eſſe præ-
cipuum conſecrantem, Sacerdotes verô ad

eamdem Conſecrationem tamquam acceſſo- &.

rios cencurrere; ac formam, quam ipfi pro-
ferunt cum Epiſcopo, moraliter eſſe cum ea
conjunctam, quam ipie profert Epiſcopus:
ex quo fit, ut etiamſi Sacerdotes vel pau

ante, vel paulò poſt Epiſcopum formam ex-

pleve-

Pererin
Prolara
Uam
Deth.

Millee e

(um uni

foris
ronunc⸗
lui prin
liunt?
Lonſeit
feiet,
lebrong
eMpona
ſie ,
let ooru
1 65 1

nen

eink
onenr,
Cenmi
ere

rlolag⸗
9 Nhet
Ctlie
cen
ate *
lischi
aue
ſobt 4

Gores ſe

Mint

n
l
n i⸗
es

De Sacrificio Miſſe. 255

Pleverint, ea tamen cenſenda ſit tamquam
prolata moraliter una cum Epiſcopo, ac
unam eamdémque conſtituat Conſecratio-
nem. Er Innocentius III. lib. 4. de Myſteriis
Miſſæ cap. 25 ita rem explanat: Càm inter-
dum uni Pontiſici multi Sacerdotes concelebrent,
R fortè non omnes ſimul conſeeratoria verba
Pronunciant, quxæritur, an ille ſolus conficiat;
Jui primus pronunciat. Quid ergo cæteri fa-
ciunt ?“ Poterit ergo contingere, quòd ille non
conficit, qui celebrat principaliter, & ille con-
hciet, qui ſecundariò celebravit; & ſie pie ce-
lebrantis iutentio fruſtrabitur. Sanè dici &σα
reſponderi probabiliter poteſt: quòd ſive priuz,
ſive poſterius proferant Sacerdotes, referri de-
bet eorum intentio ad inſtans prolationis Epi-
ſcopi, cui concelebrant. Vaſquez tom. 3.
in 3. Ppar. S. Thom. qu. 82. a. 2. diſput. 219.
cap. 4. egregiè de hac re diſputat; altque,
Sacerdotes recens ordinatos & Preib'yteros cum
Epiſcopo in Eccleſia Græca, 87 Epiſcopum ve-
cens conſecratum cum Conſecrante verba Conſe-
erationis cum ſußpcienti intentione ad conſecran-
dum proferre debere; additque omnem dili-
gentiam eſſe adhibendam, ne Epiſcopum præ-
cipuè celebrantem in prolatione præveniat: de-
mum conoludit, ſi fortè quispiam ante Epi-
ſcopum Conſecrationis ultima verba pronun-
ciaverit, nibil ſieri contra debitam reveren-
tiam oacramenti.

256 Sectio III.

De applicatione Sacrifcii. Intentio applican-
di ſußficit habitualis. In qua Miſſæ par-
te debeat eam applicare.

Reliquum eſt, ut quædam dicamus, quæ
ad Sacrificii applicationem pertinent. Quæ-
ſtio eſt inter Theologos, an applicatio Sa-
crificii poni poſſit in Dei voluntate, qui ejus
fructum applicet, ut ſibi libuerit. In qua
quæſtione, ůt plerumque fit, alii in alias ab-
eunt ſententias. Sed tutiſſima regula eſt, ut
Sacerdos, antequam ad altare accedat, eas

perſonas determinet, pro quibus intendit

orare, ut illis Miſſæ Sacrificium apphicetur.
Cùm de intentione ſeripſimus, quam Sacer-
dotem habere oportet Miſſam Celebraturum
faciendi id, quod Eccleſia facere intendit,
optimam docuimus eſſe intentionem actua-
lem; virtualem tamen ſufficere, minim vVe-
rò habitualem. Ad intentionem applicandi
vulgatior ſententia ſtatuit ſufficere habitua-
lem; applicatio enim eſt quaſi quædam dona-
tio, ſeu translatio fructůs, qui & Miſſa per-

cipiendus eſt; quæ donatio ſeu fructũs trans-
latio valida eit, etiamſi multo tempore antè
facta ſit, & multis actibus interrupta, dum-
modo revocata non fuerit. Denique quæ&

ritur, in qua Miſſæ parte applicatio facienda

ſit. Quidam putant fieri eam poſſe D

P0

Cus
ds Il
Uliflee
guocl

End n

(onlec
ſim 1
Salmnati
(üm, ſe
kei el
ttiam
re, q
D
3. m
Uibus e
Ie 1 N
uet, n
dene⸗
Deeiſ 3
Uols Bo
Juce d
fertim
, ud
luchit,
in gen

uinz

Srundin
hem 6

De Sacrikeio Miſze. 257
poſt Conſecrationem, ſed ante ſumptionem.
itſ Cujus quæſtionis enodatio pendet ex cele-
lir bris illins quæſtionis deciſione, in quanam
Miſſæ actione ſita ſit Sacrificii vis & eſlentia:
quod argumentum ſuperiùs pertractavimus.
Sanè Suarez, qui Sacrificii eſientiam ponit in
Conſecratione, monet Sacerdotem, ut Miſ-
ſam applicet ante Conſecrationem. Contrà
Salmaticenses, qui non in Conſecratione tan-
tùm, ſed etiam in ſumptione ſtatuunt Sacri-
ficii eſſentiam, docent, poſſe Sacerdotem
etiam poſt Conſecrationem Miſſam applica-
re, quam nondum applicaverit; ùr videre
eſttom. II. tract. 23. de Euchariſt. diſpur. 13.
e §. 3. num. 35˙. Verùm Sacerdos, ſe ut om-
i nibus expedliat difficultatibus, in præparatio-
undt ne ad Mifſlam antequam ſacris ſe veſtibus in-
n quat, ne omittat Sacrifieii tructum applicare,
e At bene advertit Clericatus de Sacrific. Miſſæ
ien Deciſ. 36. num. 17. Utiliſſimus eſt Cardi-
nalis Bonæ Tractatus alceticus de Sacrificio
e Miſſæ; in cujus cap. I. §. 5. quædam docet,
ceh quæ ad applicationem Miſſæ pertinent, præ-
rlm ſertim illa, Optimum quoque aliquibus viſum
leI. , Juòd Sacerdos qui pro pluribus offerre in-
udn zendit, eos ſpecialiter & nominatim exprimat,
enpot- non generaliter in confuſo, quia ſengulis
hin minks prodeſſet; ſuum enim effectum producit
Dence Jecundum modum, quo applicatur: perfectior

le.

ofs, autem applicatio eſt, cum omnes ſingillatim

258 Sectio III.
nominantur. Docet etiam ad arcendos ſeru-
pulos, primò debere Sacerdotem fructum
ei applicare, pro quo tenetur celebrare vel
bpeneficii, vel eleemoſynæ, vel promiſſionis,
vel alicujus præcipuæ obligationis ratione;,
deinde ſine illius præjudicio fructum Sacri-
ficii cæteris applicare in charitate ſibi conjun-
Qis, ſeu quovis nomine ſibi commendatis,
ſuam ipſius intentionem Chriſti Summi Sa-
cerdotis intentioni ſubjiciens.

Utràùm Sacerdotes cum Epiſcopo celebrantes
poſynt accipere eleemoſynam, & Miſſam
applicare.

De Sacerdotibus Græcis cum Epiſcopo

celebrantibus, item de Sacerdotibus Latinis,
qui, cùm ſuſcipiunt Ordinem, pariter con-
celebrant, dudum verba fecimus. Excita-
tam nuperrimè intelleximus quæſtionem,
an Sacerdotes Miſſam cum Epiſcopo cele-

brantes eleemoſynam poſſint accipere, Miſ-

ſam ei applicando, qui eleemoſynam præbet.
Cardinalis de Lugo Tract. de Sacrameuts
Diſput. 19. ſect. 12. num. 252: diſertè docet:-
quoqe duo sacerdotes ſimul conſecrarent unanm
Hoſtiam, eſſent duæ oblationes, ſinguli poſ-
ſent applicare Miſſam pro diverſis. Huic ſen-
tentiæ ſubſeribere videtur Suarez tom. 3.

in 3. par. D. Thomæ qu. 83. à. I. diſp. .

oin. 2.
Poſtqu
Putant
lention
adnd
opinio⸗
eſle ce
Vera ce⸗
Obrem
Milan
36.
licere
gui
Itam
in con
concele
ſt Ut
et,
Ald Pre
rationhe
Travin
lneſt
hon P
concel
Dere,
Mam P
s ine
nſect
Unrümm

Cendkle
en ier
Ceehrne,
Moriin
Co run
Adn N
keſbiers
onetk
iind

“D

6tosn
Mirer

. e

olech
ceſee
Fbemke
e een⸗
. Glen,

.„

De Sacrikcio Miſſæ. 25
ſect. 12. §. Hic verò poteſt. P. la Croix
tom. 2. Edit. Venetæ 1722. Ppag 137. n. 219.
poſtquam ſententiam eorum expoſuit, qui
Putant recèns Ordinatos Miſlam juxta in-
tentionem Epiſcopi, qui celebrans eſt præ-
cipuus, applicare debere, ab hac diſcedit
opinione, aitque, Ordinatum quidem non
eſſe celebrantem præcipuum, ſed tamen re-
vera celebrare, nec ullam eſſe cauſam, quam-
obrem illi adimi poſſit authoritas applicandi
Miſſam, cui ſibi libitum fuerit. Verùm pag.
356. §. 3. num. 2323. rurſus exiſtimat, non
licere Sacerdoti accipere eleemoſynam; tum
quia qui eleemoſynam præbet, Miſſam ſo-
litam ad Altare poſtulat celebrari, tum quia
in controverſia poſitum eſt, an Sacerdos
concelebrans conſecret, cùm contingere poſ-
ſit, ut ultima Conlſecrationis verba pronun-
ciet, poſtquam Epiſcopus eadem verba om-
nia pronunciaverit. Sed poſtremam hanc
rationem nullius eſſe roboris dudum demon-
ſtravimus. Primæ verò rationi ſimilitudo
ineſt aliqua veritatis: ſed ex ea tamen inferri
non poreſt, Sacerdotes in Eccleſia Græca
concelebrantes non poſſe eleemoſynam acci-
Pere, & Mifſam ei applicare, qui eieemoſy-
nam præbet; præſertim verò ſi ſacerdotali-
bus induti veſtibus integram recitent Miſſam,
conſecrent, & conſumant. Difficultas in eo
tantùm eſſe poteſt, an eleemoſyynam iis li-
2 Ceat

260 Sestio III.

ceat accipere, qui uſitatis induti veſtibus
Miſſæ tantummodò adſunt, & Euchariſtiam
accipiunt, ut ex quodam Reſponſo intelligi-
tur Greg. XIII. quod commemorat P. Tho-
mas à Jeſu de aretkode omnium gentium pro-
movenda Pag. 485. & 486. quo caſu prohiberi
non poſſunt ab eleemoſyna accipienda, mo-
do eam non accipiant titulo applicationis Miſ-
ſæ. In Eccleſia Occidentali, quando Sacer-
dotes cum Epiſcopo celebrabant, oblatio-
num erant participes; oblatiomibus verò cum
ſucceſſerit eleemoſyna, facilè intelligi poteſt,

ubi etiamnum vigeat ritus concelebrationis,

non poſſe eoncelebrantem privari jure ſuo

accipiendi eleemoſynam pro Miſſa ei appli.

canda, qui eleemoſynam præbet, quique
præſertim probè eſt conſcius, Sacerdotem
eo modo Miſſam Epiſcopo Concelebrare.

Quod ſi aliter dicamus, Orientalis Eccleſiæ

Presbyteri eleemoſynâ plerumque carebunt.

Series quorumdam Caſuum, qui Sacer-
doti poſſunt occurrere, cum vel in
Miſſa, vel extra Miſſam Euchariſtiam
ſuſcipit, vel cum in Miſſa, aut etiam
non celebrans Miſſam aliis Sacramen-
tum miniſtrat.

Parti-

mmmieul

er in
Meut 4

Otu
ſti⸗
Sacere
immmiti
quceritu
llt ex in
te, o.

lummpen

Dürte H
nenta,
Eent, aͤr

Nad

Ahubri
(lenter:
tleula le
Rubnie
Drrſerb
lqe

ikicar

nt,
tor n
Mlr ſie
e, Ut
, A

i N
Vchniit
iate
Curbl
Cltioe
Dnnete
encyt
atint
nntoc
1 ſen 6
i M
cledknnt
ninel
Ne
el Clne
Gcercen
Cenn
lskoed
E n

gli
Cun
Gchni
, t
8 Cc

De Sacrificio Miſæ. 261

Particula immittenda in Calicem abrumpi de-
bet ex inferiori parte. Si in ſumptione rema-
neat adbaærens calici, infundatur novum
vinum, & cum eo bauriatur.

Norum eſt ante ſumptionem frangi Ho-
ſtiam in duas partes, & inde abrumpi
à Sacerdote particulam, quæ in Sanguinem
immittitur. In ea porro quæſtione, in qua
quæritur, utrùm ea particula abrumpenda
ſit ex inferiore, an ex ſuperiore Hoſtiæ par-
te, opinio tuta & recepta in praxi eſt, ab-
rumpendam eſſe particulam ex inferiore
Parte Hoſtiæ, ut in fractione minima frag-
menta, ſi qua extiterint, in Calicem deci-
dant, ùt bene advertunt Niger in Additioni-
bus ad Ruiz Par. 2. §. 8. cap. 12. & Gavantus
ad Rubricas Miſſalis Par. 2. tit. 10. cap. 2. Fre-
quenter accidit, ut, Sanguine hauſto, par-
ticula remaneat fundo Galicis adhæreſcens;
Rubrica autem, utrum velint, Sacerdotibus
Præſcribit, ut vel digito particulam trahant
usque ad oram Calicis, eamque ſumant ante
purificationem, vel novum vinum infun-
dant, quod cum particula ſumant; qui po-
ſterior modus videtur decentior, & uſur-
patur frequentiùs: etſi enim poteſt contin-
gerè, ut Sacerdos guttam aliquam vini hau-
riat, antequam particulam deglutiat, & rum-
R 3 patur

262 Sectio III.

patur naturale jejunium; tamen Sacerdos je-
junus ad Altare acceſſit, nec niſi coactus re-
verentià erga Sacramentum, & obligatione
illud perficiendi eo modo utitur ad extrahen-
dam particulam è& fundo Calicis, ùt obſer-
vant Averſa de Euchariſtia quæſt. 8. Sect. 9.
Cardinalis de Lugo de Euchariſtia Diſput. 15.
Sect. 4. numn. 79. Quartus ad Rubricas Miſſa-
lis Part. 2. Tit. 10. Sect. I. num. 7.

Quid facto opus ſit, ubi Sacerdos advertat re-
licta eſſe poſt H fragmenta
boſti

oſta.

Nemo etiam eſt qui neſciat Sacerdotem,
ſumptà Hoſtià, antequam bibat Sanguinem,

cum Patena diligenter fragmenta, ſi qua ſint

ſuper Corporale, colligere, & pollice & in-
dice Patenam abitergere, tum ipſos quoque
digitos, ne quod iis fragmentum hærens re-
maneat; idque præſcribit Rubrica. Poteſt
accidere, & aliquando ſanè contigit, ùt Sa-
cerdes, ſumptàâ purificatione, advertat ali-
qua eſſe fragmenta in Corporali, vel in Pa-
tena: quæritur, quid hac in re Sacerdotem
facere oporteat. Cardinalis Cajetanus Quod-

libet. I. qu. I7. ubi expreſsè de hac re agit,
docet Sacerdoti ea fragmenta eſſe abſumen-

da. Conſentit Sotus cum Cajetano in 4.

Sentent. Diſt. 12. qu. I. art. 7. in fine: Quid
, totum

—

oMN
r ,
ont
ur, 4
nunis
cllato
Dorb
iur in!
idem
lubere
(spern
Gocet
(l0
lhie
Glium
numn.

Val g
Minime

ſi⸗

de
fagn
inegt
comm
ſemel
Unam
lerit

Aemd
8 Ac
N
bresk

7.

nt
gein

Genhhen
Gngoiben
nef
Glon
lar

l 4

mhens
i.
ſen
ennu
Eehe,
den,
Cjelne,
. i ſoe: .
5

De Saerificio Miſæ. 263

totum reputatur unum Sacramentum, nee cen-
ſetur perfectum, quousque omnes reliquiæ in-
ſumantur Nee quidquam ex eo commove-
tur, quòd Sacerdos jejunus non ſit. Com-
munis enim mos eſt, ut Sacerdos, ſi fortè
palato particula ſibi hæreat, paululum vini
abſorbeat, quod probabiliter citiùs trajici-
tur in ſtomachum, quàm particula. Atque
idem Sotus addit, hanc doctrinam locum
habere, ubi de parvis fragmentis agatur, ſe-
cus verò ſi notabilis eſſet Hoſtiæ pars; quam
docet non eſſe ſumendam, ſed in Taberna-
culo condendam. Quare ſi magnam partem
Hoſtiæ in linteolis poſt lotionem inveniret, con-
ſilium eſſet eam in Pyxide reſervare in craſti-
num.

Vel advertit Sacerdos, rvelicta eſſe fragmenta
minima, vel non ita parva, vel integram Ho-
ſtiam. In ſingulis caſibus præſeribitur
quid illi faciendum.

Sed ut rem hanc dilucidè pertractemus,
diſtinguendi ſunt caſus. Nam aut remansére
fragmenta minima, vel non ita parva; aut
integra ſuperfuit Hoſtia, qui caſus neque
commentitius eſt, nec impoſſibilis: non enim
ſemel tantùm contigit, ut Sacerdos Hoſtiam
unam exiſtimans ſe conſecràſſe, deprehen-

derit ſe conſecràſſe duas; idque poſtquam

R 4 alte-

264 Sectio III.

alteram ſumpſit & Sanguinem, arque etiam
ipſam ablutionem. Si fragmenta remanſe-
rint, ſive parva, ſive magna, etiamli id ad-

verterit poſt ſumptam ablutionem, ea Sacer-

dos abſumat, ùrt docet Sylvius 3. Par. quæſt.
80. art. 8. ubi ait: Quando reliquiæ Sacra-
menti poſt ablutionem reperiuntur in altari,
illa ſeve parvæ ſint, ſevæ magnæ, ſumi poſſunt
à Celebrante, quia ad idem Sacrifecium ſpe-
ctant, & tota Sacerdotis actio habetur tam-
quam integra: atque idem docet de fragmen-
tis, quæ remanent, poſtquam Euchariſtiam
in fine Miſſæ adſtantibus miniſtraverit. Ed-

dem ratione ſi poſt finem Miſſæ manet in Alta-

ri, communicuns Bideles, quidam exiftimant,
quod illis comenunicatis poſpt eas particulas ex
iſto Sacrificio reſtantes ſumere, quæ non poſ-
unt commodè reſervari. Qum qua Sylvii
doctrina conſentit Rubrica his verbis: Quod
IRe deprebendat poſt fumptionem Corporis &
Sanguinis, aut ettiam poſt ablutionem reliquias
alias relictas conſecratas, eas ſumat, ſive par-
veæ ſint, ſive magnæ, quia ad idem ſacriflium
ſpectant. Si verò non fragmenta remanle-
rint, ſed integra Hoſtia, conſecrata und cum
ea, quam Sacerdos jam conſumpſerit, diſtin-
Faenchunn eſt: Aut enim deprehendit Ho-

ſtiam conſecratam antequam Corpus & San-

guinem ſumpſerit, & utramque Hoſtiam
debet ſumere, ùt præſcribit Rubrica: Si
Cer=

or;
Cuſeer
atin
ſertit,
ue e
lere de
non p0
Dertam
Miflam
imtmitte
COndi
cerdote
cere lie
Hoſßie
in Parej
Miotur
uonnod
ner ſun
Conlen
lliei⸗
umn alii
acerd
porali

uuemn
ſerve

e de
.

—
rfin
na Knc
gunn
nei.
lue r
in A

ligt

riſenn
Hoenrts
Urhrlz.
herit
Ne
Uniglud
etenf

emn ie
n ſutt
i Ien
D
Pcir,
lend
pen,
Ne E
.,
Drci

De Sacriſicio Miſſæ. 265
cerdos putans ſe tenere unam boſtiam, poſt
Conſecrationem invenerit eſſe duas ſemul jun-
tas, in ſumptione ſumat utramque; Aut id ad-
vertit, ſumptò jam Corpore & Sanguine;
atque etiam ablutione, & tunc Hoſtiam con-
dere debet in Tabernaculo; aut id ſi facere
non poſſit, eam in Corporali decenter coo-
Pertam relinquat, à Sacerdote, qui poſtea
Miſſam celebraverit, ſumendam; aut eam
immittat in Calicem, vel ponat in Patena, ut
condi poſſit in Tabernaculo, vel ab alio Sa-
cerdote ſumi. Quod ſi nihil horum illi fa-
cere liceat, eam ſumat. Si verò ſit relicta
Hoſtia, debet in Tabernaculo reſervari, aut
in Patena vel Corporali Sacerdoii poſten cele-
braturo ſumenda relinqui. Quod ſi non habeat,
quomodo honeſtè conſervetur, poteſt eam ipſe-
met ſumere, quamvis ablutionem ſumpſerit.
Conſentit Rubrica Miſſalis: Si verò relilta r
Boſtia integra conſecrate, eam in Tabernaculo
cum aliis Wona- Si boc ſieri equit, ſequenti
Sacerdoti ibi celebraturo in altari ſuper Cor-
Porali decenter opertam ſumendam und cum
altera, gquam 3 conſeckaturus, relinquat.
Vel ſe neutrum horum ſteri poſſt, in ipſo Ca-
lice ſeu Patena decenter conſervet, quousque
vel in Tabernaculo reponatur, vel ab altero
Jumatur. Quod ſe non habeat, quomodo boneſtè
conſervetur, poteſt eem ipſe ſumere. Atque
hæc de fragmentis, & de hofſtia integra:
R 5§ duid

266 Sekio UI.

quid autem de parvi, moduli Hoſtiis, quæ
integræ ſint? Veniuntne ſub nomine frag-
mentorum, an ſub nomine Hoſtiæ? Eorum
probamus opinionem, qui ſtatuunt, eas
Hoſtiæ nomine contineri; ita ut ſi parvi mo-
duli Hoſtia remaneat, non adhibenda ſit re-
gula, quam tradidimus de fragmentis, ſed
ea quam propoſuimus de Hoſtia integra &
conlecrata, quam Sacerdos deprehendit poſt
Conſecrationem, ſumptà jam alterà, & dan-
guine, atque ipsâ etiam ablutione. Vide
Quartum ad Rubric. Miſſalis Par. 2. Tit. 10.
Sect. 2. Dub. 3.

nid ſi ſupereſſe fragmenta advertat Sacerdos,
W. S abiit ab Altari?

Caſus hactenus expoſiti pertinent ad Sa-
cerdotem, qui advertat, fragmenta, ſeu ho-
ſtiam ſupereſſe, antequam abeat ab Altari,
ubi Miſſam celebrat. Quid ſi advertat, cùm
jam receſſit ab Altari, & jam ad Sacriſtiam
venit? Ea abſumere fragmenta non videtur
bene conſultum; ſacrificium enim jam per-
fectum eſt; præſertim ſi Sacerdos id adver-
terit, poſtquam ſacris ſe exuerit veſtibus.
Conſultius eſſet ea in Tabernaculo condere,

aut Sacerdoti poſtea Miſſam celebraturo ſu-

menda reſervare; ſed hujusmodi remedium

interdum non licebit adhibere, vel duod
000,

lo,
lt Tab
hoſtian
Nachlu
Dulo)
ſam C1
Go?
liſel
ta dace
Vereat
ad T.
hunce
nibus

Menſe

cherin
ter ſip
relolvi
cercos
ſtam,

tugc ſie
fuit:

Nls d

Dnikler

elD
un, 8

lorie⸗
benukn
end
ntent
dhene
erl
e N
12

7
Coet 16
nhlli
1 5l
Eermn⸗
4 t⸗
go
ln

,Aunin

De Sacrificio Miſſæ. 267
loco, in quo celebravit Sacerdos, nullum
ſit Tabernaculum (nam ſacra fragmenta, vel
hoſtiam deferre ad templum, ubi ſit Taber-
naculum, excitare poſſet rumuſculos in po-
pulo) vel quia nemo præſto ſit Sacerdos Miſ-
ſam celebrarurus. Quid igitur opus eſt fa-
cto? Pontas Diction. Caſ. Conſcien. verbo
Miſſa Caſ. 4. docet, Hoſtiam, vel fragmen-
ta Sacerdoti eſſe abſumenda, ſiquod ſit irre-
verentiæ periculum in iis vel reſervandis, vel
ad Tabernaculum transferendis. Caſum
hunc expendit Patavinus Clerus in Reſolutio-
nibus Moralibus anni 1708. Dub. 2. Caſ. 1.
Menſis Decembris, ùt videre eſt apud Zuc-
cherium in ejus ſæpe citato opere. Pruden-
ter ſapiens ille Clerus, ùt ſolet, Caſum hunc

reſolvit häc adhibità diſtinéctione: Aut Sa-

cerdos id advertit, poſtquam redüt in Sacri-
ſtiam, ac nondum ſacras exuit veſtes, &
tunc ſumere debet quod ex Sacrificio ſuper-
fuit: Sumptio (ſunt ipſius Reſolutionis ver-
ba) harum reliquiarum poſt Miſſam reliczarum
eſt complementum ipſius actionis & Sacrificii,
quod moraliter cenſetur durare, donec concur-
rant bac duo, & quod adſint talia fragmenta
ex ipſo inadvertenter relitia, & nondum ſacris
veſtibus Sacerdos exutus ſit, dummodo non ſtu-
diosè, aut aliquo impedimento detentus diu di-
ſtulerit eas exuere, ſed unico contextu, ut feeri
Jolet, ab Altari ad Sacriſtiam rectd perrexe-

2683 Selio III.

rit, ibi ſacræ menſæ reliquias, Paramenta
Miſſæ depoſiturus, inveniat: Aut id advertit
Sacerdos poſtquam ſacris ſe veſtibus exuit;
& tunc ſi in templo ſit Tabernaculum, aut
Sacerdos aliquis exiſtat, qui Miſſam celebra-
turus ſit, quicquid ſuperfuit & Sacrificio re-
liquiarum, in Tabernaculo eſt reconden-
dum, aut decenter reſervandum, ut ab eo qui
Miſſam celebrabit, abſumatur. Si verò Ta-
bernaculum ibi non fſit, nec ullus Sacerdos
Miſſam celebraturus, quicquid & Sacrificio
ſuperfuit, abſumendum eſt; idque etiam fa-
ciendum, licet ibi ſit Tabernaculum, ſi pru-
dentum virorum judicio periculoſum eſſet
à Sacriſtia ad Altare Sacramentum aſportare.

In Conſtantinopolitana Eccleſia, quod conſe-
cruti panis ſupererat, pueris diſpertie-
batur.

Favet huic reſolutioni vetus Conſtanti-

nopolitanæ Eccleſiæ diſciplina, quæ com-
memoratur ab Evagrio lib. 4. cap. 36. ubi
tradit, abſolutà populi Communione, ſi mul-
tum conſecrati panis ſuperfuiſſet, morem
fuiſſe, ut è ſchola innocentes pueri accerſe-
rentur, quibus ille panis diſpertiebatur co-
medendus; qui mos etiam tempore Nicepho-
ri retinebatur, ùt videre eſt Hiſt. Eccl. l. 17.

cap. 25. & in Gallias etiam traductus eſtzi
colli-

coligirn
ſ. di
eyere
b inno
tiori ran
II Saee
Ubi niſi
Verentie

Cutte (
ren

U
fugmen
ſant ou
R S
Ppotelt,
Porifient
gurre
Inbend
Durifiear
els ad
Dutant,
CTatas,
Ee lepar
licig,
umen n
keratas,
ikenione
olcatt

9 Dflkn
Niddet
Kbwen.
cnlun,
lamock
crken.
rN
eb
Kiert⸗
U
e guin
ſee ein
Im
Uoben
thot

ſol
lt

en

a

el 6
le,

eiit

De Sacrificio Miſſæ. 269
colligitur ex Can. 6. Concilii II. Matiſconen-
ſis. Si enim ad arcendum omne periculum
irreverentiæ, Euchariſtia, quæ ſuperfuiſſet,
ab innocentibus pueris ſumebatur, multè po-
tiori ratione reliquias Sacrificii ſumere pote-
rit Sacerdos, licèt ſacris depoſitis veſtibus,
ubi niſi abſumerentur, periculum eſſet irre-
verentiæ.

Guttæ Calici internæ, non verè extrinſeeuns hæ-
reuntes, ſe ſuperſent, cenſendæ ſunt con-
ſecratæ.

Ut in Corporali & in Patena Hoſtiæ
fragmenta, ita in Calicis cuppa hærere Poſ-
ſunt guttæ vini in eum immifſi; idque fieri
Poteſt, ut Sacerdos advertat, ſumptà jam
purificatione: quid igitur facere oporter?
Si guttæ hæreant extrinſecùs cuppaæ Calicis,
habendæ ſunt tanquam non conſecratæ, &
Purificatorio abſtergendæ; ſi verò intrinſe-
cùs adhærentes reperiantur, erfſi quidam
Putant, habendas eſſe tanquam non conſe-
cratas, & extergi poſſe purificatorio, utpo-
te ſeparatas à Sanguine, qui fuit in fundo
Calicis, nec cum eo facientes unum quid;
tamen tutius eſt eas conſiderare tanquam con-
ſecratas, atque abſumere per ſecundam Pu-

rificationem, ùt ſentit Pontas loc. cit. Caſi 5. &

Boucat tom. 5. Theologiæ par. 4. P. 97. Caſ. 3.
. Non

270 Soectio IIl.

Non poteſt Sacerdos Hoſtiam in Miſſa conſe-
eratam reſervare ad Proceſſzonem Sancliſſmi
Sacramenti faciendam poſt Miſſam, ſume-
re, quæ conditur in Tuaberna-
culo.

Poſt Miſſam aliquando fit Proceſſio San-
QGithimi Sacramenti. Itaque ſi Sacerdos ad

altare recordetur, Hoſtiam, quæ eſt in Ta-

bernaculo, quæque in Proceſſione geſtanda
eſt, ante duos v. g. menſes fuiſſe conſecra-
tam, ac propterea eſſe renovandam, uatr
tur, an poſſit eam, quæ in Tabernaculo eſt,
ſumere, & Hoſtiam recens à ſe conſecratam
recondere in Tabernaculo in Proceſſione ge-

ſtandam? & negando reſpondetur cum Syl-

vio 3. par. quæſt. 83. art. 4. Peccaret Grtnn
graviter Sacerdos, qui Hoſtiam ſeu formula 6
nnicom in ſua Miſſa conſecratam Jervare i⸗
Proceſſione, ejus loco ſumeret veterem; ſue
ſie agens non participaret de utradue ſpecie et
conſeerata, ac per conſequens nou integt 6 .
pleret Sacrißcium. Textus eſt apertiſſim
in Can. Relautum de Conſecrat. Diſt. 2. r
habetur, non ſolùm de hoc Sacrameno 8 Uin
etiam de hoc Sacrificio Sacerdotem in 5 ht
fieri debere participem. Nam quale erit?

. . . * 4 5
Sacrificium, cui nec ¹ ſe Sacrificans particep

branti
eſſe cognoſcitur ? Quid autem Celebre

eien
fbus,
(eli
lrerd
on po
i
it G
Ouarun
lebtan
liem 11
mè ad
Ponta
Pput.
Ubi im
ficiun
ſt in .
hendt
be in
ſore c
in ali
Robrie
ſtiamn 43
nON u
ut inſe
eſlet

acien-

Nun
b/
lenne.

Toeeln e

Kenii
rcli
Hedur

ennhe

Mlcun

Nelle?

r con 5
Crite
1 n/

ſ
Dlet
re

De Sacrifcio Miſſæ. 271
faciendum ſit, dum verſatur in ejusmodi ca-
ſibus, docet idem Sylvius quæſt. 76. art. I.
Quæſit. 2. Obſervandum, quòd dum idem

Sgacerdos celebrando renovat Sacram Hoſtiam,

non poteſt reſervare eam, quam conſecrat; &
ilam ſolam ſumere, quæ priùs conſecrata fue-
rit & reſerveta; ſed debet conſecrare duas,
quavum unam reſervet, aliam ſumat; quia Ce-
lebraus ſemper tenetur ſumere utramque ſpe-
ciem tune conſecratam, eoquòd ſumptio maxi-
mè ad integritatem Sacrificii pertineat. Vide
Pontas loc. cit. & Cardinalem de Lugo Diſ-
Put. 19. de Sacrament. Euchar. ſect. 5. n. 76.
ubi imperitos increpat Sacerdotes, qui ſecùs
faciunt. Et ſanè cùm Rubrica Miſſalis jubeat,
ſi in pane jam conſecrato venenum depre-
hendatur novam conſecrari Hoſtiam, quis-
que intelligit, haud ita bene per Rubricam
fore conſultum, ſi liceret ſumere Hoſtiam
in alia Miſſa conſecratam. Debuiſſet enim
Rubrica præſcribere (ſi liceret Sacerdoti Ho-
ſtiam ab alio Sacerdote conſecratam ſumere)
non ut abſolutè alia apponeretur Hoſtia, ſed
ut inſpiceretur Tabernaculum, ſi fortè ibi
eſſet Hoſtia jam conſecrata, & ſumeretur.

An

Seftio III.

N⸗
Au Sacerdos, qui in Miſſa non habet Hoſtiam gae⸗

juſtæ magnitudinis, poſſt in Elevatione oſten.

dere Hoſtiam conſecratam, quæ reſerva- alerch
zur ad Proceſſionem. nto ſl
ſii aliu

Et quoniam de Proceſſione incidit men-
tio, proponitur caſus de Sacerdote, qui
Miſſam celebrans non habet Hoſtiam juſtæ
magnitudinis, ſed Hoſtiam parvi moduli; de
quæritur autem, an, conſecratâ ejusmodi Kum
parvæ formulæ Hoſtiàâ, poſſit Sacerdos, ne Nim
novà re populum ſuſpendat, ad Elevationem primn
populo oſtendere Hoſtiam juſtæ magnitudi. manbl
nis, quæ aflervatur geſtanda in Proceſſione. Heran
Placet quibusdam, ut utraque Hoſtia tum tcelen
magna tum parva ſimul junctæ eleventur. kere
Sed conſultius eſt, ut Sacerdos populum in- tem
ſtruat, doceâtque, cùm neceſſitas urgeat ce- Dech
lebrandi Miſſam, nec ſuppetat niſi parv& for- polle
mæ Hoſtia, licere eam conſecrare; ſe in hoc mmodd⸗
caſu verſari; idque omnibus prædictum vel- rai
le, ne quisquam miretur, ſi ad elevationem pier
videat oftendi parvam Hoſtiam. Quà præ- char⸗
vià inſtructione omnis removetur occaſio ſu- cram
ſurri, qui ſuboriri poſſet in populo, ſi Sacer- Recram
dos priori illo modo vellet uri: opus enimil. gl
li eſſet Tabernaculum inopportunè aperire; M5
& ab Oſtenſorio Hoſtiam amovere; quo H

j avinus Clerus
ipſe quoque animadvertit Patavinus dub. Ani

auct

De Sacrifcio Miſe. 273

dub. 2. Caſ. 2. menſis Novemb. ann. 1708.
apud Zuccherium in cit. opere.

n Sacerdoti, qui celebrare non poteſt, lieet, re-
moto ſcandalo, ſe ipſum communicare, ſi non
ſet alius Sacerdos. Cæterum debet cum Stola

einin accipere ab alio Sacerdote Euchari-
Niam.
iuti De Sacerdotibus extra Miſſam Euchari-

l ſtiam ſuſcipientibus perpauca ſunt dicenda.
Sr Nam duo tantùm quæri ſolent; quorum
Des primufn eſt, an extra Miſſam Poſſint ſuis
Eumm manibos ipſi communicare; alterum, an
DH ſacram percipientes Euchariſtiam à Sacerdo-
MüI re celebrante ſtolam & collo pendentem de-
dgem ferre debeant. Docet Sylvius, Sacerdo-
Nm term, qui celebrare non poſſit, ſi nullus alius
u Sacerdos ſit, qui Kuchariſtiam illi exhibeat;
e poſſe ſuis manibus ſe communicare, dum-
eDeE modo abſit ſcandalum, & præcipua quædam
A ratio ſit, quamobrem Sacramentum perci-
Piat. Idem docent Conet. tom. 5. de Eu-
char. diſput. 10. num. 19. Clericatus de Sa-
cram. Euchar. Deciſ. 19. Coton. lib. 2. de
Sacram. Controv. 4. de Euchar. num. 156.
& ſeq. Cardinalis de Lugo de Sacr. Euchar.
Diſp. 18. ſect. I. num. 28. & ſeq. ubi num. 35.
inter juſtas canſas ponit etiam, ne in ſo-
lemni aliqua Feſtivitate careat Euchariſti;

274 Sebtio III.

& conſentit Quartus ad Rubricas Miſſalis
Par. 2. tit. 19. ſect. 3. dub. r. ſub titulo: Au
oſt quis aliquando communicare ſe ipſum.
e Cleri Communione Feriàâ §. in Coœna
Domini ſcripſimus Edicto 18. Tom. 2. ubi
fusè diſſeruimus de obligatione Sacerdotum

ſuſcipiendi ab Sacerdote celebrante Euchari-

ſtiam in ea Eccleſia, cui ſunt addicti, ſtolam
habentes & collo pendentem. Et Rituale Ro-
manum Tit. de Ordine miniſtrandi ſacram Eu-
chariſtiam ita præcipit: Sacerdotes verò oum
Stola communicent. Ex quo ſatis intelligitur,
Sacerdotem, qui Miſſam non celebrat, &
vult Euchariſtiam ſuſcipere ab alio Sacerdote,
ſtolam debere induere; quod nunc uſurpant
probi piique Sacerdotes, ùt videre eſt apud
Clericatum loc. cit. in expoſitione casũs Pru-
dentialis num. 32. & ſeq.

Sacerdos qui in Miſſa communicare vult ad.

ſtantes, ad primum Offertorium hoſtias parvi
moduli locatas in Corporali aut Pyride ofe-
rat cum Hoſtia, quam ſuſtinet in
patena.

Nunc de Sacerdote dicendum, qui ad-
ſtantes in Miſſa communicat; deinde caſus
attingemus, cùm Euchariſtiam miniſtrat ex-
tra Miſſam. Rubricæ Millalis præſcribunt ad

primum Offertorium, ut Sacerdos ſublatà

Pate-

Mriman

—

Preni

je dant

Parv
de, P

der Co

Gos ap
hoſtias
(dat. 6
ſingila
in hoc

ut he

ra ſunt
türque

. hunqu

ſi mul
fertorie
Altequ

te lo

ue San
lonem
cnlecr

one ce

4 Se⸗
perue
dut

Arn
hme
cici le
tMue

i ſrah
te NMH

tönnelrt
cee
ioeent
mrnin
eeelipt
ecoisk

me
1,
ng,

De Saerifcio Miſſæ. 275

Patenâà cum hoſtia recitet Orationem, Suſci-

pe Santte Pater, & ſi quæ ſint aliæ Hoſtiæ

parvæ formæ, quæ populo ſint diſtribuen-
dæ, ponantur non ſuper Patenam, ſed ſu-
per Corporale, ſeu in Pyxide, quam Sacer-
dos aperiat, intentionem habens eas etiam
hoſtias offerendi, ac deinde pyxidem ocelu-
dat. Caſtaldus in Praxi lib. 2. ſect. 4. cap. 7.
ſingillatim minima quæque perſequitur, quæ
in hoc caſu facienda ſunt; quæ huc redeunt,
ut hæ quoque parvi moduli hoſtiæ, quæ ve-
ra ſunt materia ſacrificii, offerantur, ponan-
turque aut ſuper Corporale, aut in Pyxide,
nunquam tamen ſuper Patenam, præſertim
ſi multæ ſint, ne fortè è& Patena cum in Of-
fertorio elevatur, delabantur; Pyxis verò,
antequam fiat prima oblatio, ſuper Corpo-
rale locari debet proximè poſt Calicem; eas-
que Sacerdos offerendi & conſecrandi inten-
tionem habere debet: vis enim oblationis &
conſecrationis tota, ùt alibi diximus, in inten-
tione conſiſtit.

An Sacerdos, ſz Pyxidem ad offertorium non
aperuerit, boſtias ibi clauſas conſecrdſſe cenſen-
dus ſit. Quando materia eſſe præſens
intelligatur.

Quibus præmiſſis, ſi fortè Sacerdoti ante
primam oblationem materiæ conſecrandæ
8 2 Pyxis

276 Sedtio III.

Pyxis afferatur Hoſtiarum parvæ formæ ple-
na, quæ populo ſint diſtribuendæ, ut ejus-
modi Hoſtiæ à Sacerdote offerantur, & con-
ſecrentur, quæritur, an qui Sacerdos Pyxi-
dem non aperuerit, intentionem tamen ha-
buerit eas hoſtias offerendi, & ſuo tempore
conſecrandi, validè eas conſecraverit: re-
ſpondetur affirmando validam fuiſſe conſe-
crationem; non tamen licitam: ſiquidem Sa-
cerdos vel per negligentiam, vel per igno-
rationem earum rerum, quæ ad ejus mini-
ſterium pertinent, omiſit Pyxidem aperire
ante Oblationem & Conſecrationem. Et
quod ad validitatem pertinet, eo res redit,
ut examinemus, an materia conſecranda præ-
ſens fuiſſe dici poſſit. Sed de hoc dubitari
non poteſt; nam præſens fuit moraliter; a
præſentiam verò moralem non opus eſt, ut
tota materia conſpicua ſit, ut cum plures
conſecrantur particulæ, quarum Sacerdos
ſingulas non videt, ùt advertit Genet Theol.

Moral. tom. 3. Caſu 6. ſuper Sacrificio Mil-

ſæ. Eodem modo Caſum hunc decidit Sam-
bovius tom. 4. poſtremæ edit. Caſu 168. qui
notat Sacerdotem ſaltem virtualem habuiſſe
intentionem, quæ ſufficit ad validitatem;

nam prope Calicem poſuit Pyxidem, etiamſi
eam poſtea non aperuerit, neque actu de par-

ticulis cogitaverit, quæ in ea continebantur,

quando verba conſecrationis protulit. .
014*

Putant
goſe

mæ E.
conlee
teroun
menti
ita Pal
vel
Ppus in
luip⸗
4 ſenn
Cet:!
otum
gli
on/

lran
cexrdo

ſe ha
poteſt
10t0 1
llunu
drera

ſeri

kteri

—
uneßt
e, Uis
r, n
tdoln
glument
enen
Getit⸗
lleo
gitn
lp
eſpni
eſ
en !
nlet
N
let,,
1
utent
celis
l n
en
“
ins
n

De Sacriſicio Miſæ. 277

Moralis præſentia cognoſcitur, cùm verifcari
poſſunt verba illa Hoc & Hic.

De præſentia morali materiæ neceſſaris
ad validitatem Conſecrationis Theologi diſ-
Pputant, & docent moralem præſentiam co-
gnoſci, cùm verificari poſſunt verba illa for-
mæ Hoc, vel Hic; ex quo negant, poſſe
conſecrari materiam, quæ poſita eſſet poſt

tergum Sacerdotis, vel quæ abeſſet, ſed

menti Sacerdotis eſſet præſens, vel quæ haud
ita parùm, ſed longè à Conſecrante abeſſet,
vel quæ ſejungeretur à Conſecrante per cor-
pus interjectum, quod revera ſeparat, ve-
luti paries, aut quid ſimile. D. Thomas in
4. ſentent. Diſt. 1I. Quæſt. 2. Art. I. hæc do-
cet: Non dico quod Sacerdos poſſet conſecrare
totum panem, qui eſt in Civitate ſimul, vel
qui eſt in foro, quia ipſa forma pronomine de-
monſtrativo utens oſtendit, quod materia con-
ſecranda debet eſſe coram Sacerdote. Unde Sa-
cerdos exiſtens in domo ſua non poſſet conſecra-
re panem, qui eſt in Altari. Quod etiam non
poteſt de toto pane, qui eſt in foro, neque de
toto vino, quod eſt in cellario. Sed quanta-
cumque ſit quantitas panis & vini, quæ coram
Sacerdote proponitur, eredo quòd poſſit conſe-
crari ab ipſo. Conſentiunt cum D. Thoma
cæteri Theologi. Eſtius in 4. Diſt. 8. Par. 6.
8 3 Requi-

278 Seétio III.

Requiritur, inquit, ut materia ſit præſens
Conſecranti. Præſens, inquam, bumano mo-
ve, quo videlicet id præſens dicitur, quod ve-
lut in uſum humanum aſſumendum demonſtrari
poſſit dicendo: Hic eſi. Sylvius in 3. Par.
Quæſt. 74. art. 2. Habenda (inquit) tamen eſt
ratio conſuetudinis humanæ, & judicandum id
eſſe præſens, quod more & uſu hominum, ſeu
Judicio prudentis viri taliter eſt poſitum, ut
pronominis demonſtrativi prolatione poſſet Je-
monſtrari. Et Philippus Gamachæus in 3.
Par. Quæſt. 74. Cap. A. huic principio innixus
refellit noſtrorum temporum hæreticos, qui

calumniantur, juxta noſtram doctrinam poſ-

ſe Sacerdotem panem omnem conſecrare,
qui venalis proſtet in foro. Itaque ex ſupe-
vioribus refellitur impia bareticorum calumnia,
Sacerdotem ex mente Catholicorum conſecrare
ſemul poſſe omnes panes, qui ſunt in foro, re-
Fellitur, inquam, manifeſtè; non enim bomo
in foro exiſtens habet moraliter omnia illa ſebi
propinqua & præſentia, quæcumque in ſoro

ſunt, alioqui nec opus ei eſſet ire de loco ad lo⸗

cum, ut, quod quarit, inveniret.

An

—

4 ale/
crari
alat.
fertorin
e

M.
caſibus
Dartici
das, Pr
liceat
Mditu
Dopll
Gituns
geret
tem E
(yerit
crate,

In i

, “

latæ
nod
rm
s,

De Sacrißcio Miſſæ. 279

AI

Nhrr

An allate Particulæ Præfatione incæœptd con-
Jecrari poſſnut An cenſendæ ſent conſecratæ,
Ez allatæ ſint in Pyoride ſuper Altare ante Of-
fertorium, quas non advertit Sacerdos, 4gui
tamen declaraverat in Sacriſtiæ ſe egs
conſecraturum.

Major occurrit difficultas in duobus aliis
caſibus; quorum primus eſt, an Sacerdoti
Particulas eonſecrandas & populo diſtribuen-
das, Præfatione Miſſæ jam incœptà, ſibi allatas
liceat conſecrare. Alter eſt, cum Sacerdos
dituo declaravit in Sacriſtia, ſe partieulas
Populo diſtribuendas conſecraturum, & -
dituus Pyxidem attulerit, cùm Sacerdos le-
geret Evangelium, eamque poſuerit ad par-
tem Epiſtolæ, neque id Sacerdos adverterit; -
quæritur an particulæ cenſendæ ſint conſe⸗
cratæ, & populo ſint diſtribuendæ.

In primo caſu, non niſi gravi urgente causd,
offerendæ ſunt mente.

Quod attinet ad primum caſum ſcribunt
Auctores, poſſe particulas conſecrari, etiamſi
allatæ fuerint poſt primam oblationem, dum-
modo earum mente fiat oblatio. Quidam
affirmant, accipi poſſe particulas conſecran-

das, antequam incœpta ſit Præfatio. Alii
8 4 idem

*

280 Sebtio III.

idem ſentiunt de particulis quæ afferuntur
ante Conſecrationem. Sed communis ſen-

tentia eſt, & plerorumque firmata conſenſu,
non poſſe particulas conſecrari, cùm Canon
recitari incœperit, etiamſi ageretur de con-
ſecranda particula, quæ afferenda eſſet pro
viatico ad infirmum: eo enim caſu parva
quædam detrahi poſſet particula ex Noſtia
Miſſæ, & reſervari pro infirmo. Si Parti-
culæ conſecrandæ ſint, ut populo diſtribuan-

tur, priùs offerendæ ſunt, ùt diximus, ſal-

tem mente: cmque earum facienda ſit obla-
tio, cùm offertur Hoſtia Miſſæ, facilè qui-
vis intelligit Miſſæ ordinem perverti, ſi par-
ticulæ accipiantur conſecrandæ, Præfatione
incœptà: id porrèò ſiquando faciendum eſt,
fieri non debet ſine legitima cauſa, cujus-
modi ea eſſet, ſi magna multitudo parata ad
recipiendam Euchariſtiam ſacramento care-
ret. Ita Tamburinus in methodo celebrandi
lib. 2. cap. F. §. 2. num. 8. cujus doctrinam
amplexus eſt Clerus Patavinus in reſolutione
primi Casũs menſis Februarii anni 1708. apud
Zuccherium.

In ſecundo caſu particula non cenſenda Junt

conſecratæ.

Quod ad ſecundum caſum attinet de Py-

xide, quæ ponitur ad partem Epiſtolæ, in-
terea

Qia
v

kerxea
(e i

quce
ſencda

funt

Conl
ſaera⸗
lcite
tram
tentie
Vide⸗
habu

olu
extra

laiN
EN

Ppræl

etli

eriar

eſt,

43 tram

CON

fuer
ea et
tin3.
tiS
Iit
Git ſ
enn/

—
Anor
nnis
coNet
n
tr ece
cli n
1 N
Aln
Ghri
akrc

lute
eni,ie

Drinc
Antl
1
0 uul
eto i
ekte

CoctA

telane
,

De Sacrifictio Miſſaæ. 281

terea dum Sacerdos legit Evangelium, ne-
que id advertit, ubi quæritur, an ex verbis
quæ profert Sacerdos ſuper Hoſtiam, cen-
ſendæ ſint conſecratæ etiam particulæ, quæ
ſunt in Pyxide, memoriàâ repetendum eſt,
Conſecrationem eſſe faciendam ſuper Petra
ſacra, ac Sacerdotem validè quidem, ſed il-
licit conſecrare particulas poſitas extra Pe-
tram Sacram, ſi quidem eas conſecrandi in-
tentionem haberet. Itâque eo res redit, ut
videamus, an præſumi poſſit Sacerdotem
habuiſſe intentionem particulas conſecrandi.
Quidam negant poſſe præſumi Sacerdotem
voluiſſe illicitè conſecrare materiam locatam
extra petram ſacram, ùt videre eſt apud Dia-

nam Goordinat. tom. 2. lib. I. Reſolut. 118. &

ſeq. Aliis contrà haud ita durum videtur

Præſumere eam intentionem conſecrandi;

etſi enim illicita eſt intentio conſecrandi ma-
teriam, quam Sacerdos novit eſſe extra pe-
tram Sacram, non tamen illicita eſt intentio
conſecrandi materiam omnem quæ præſens
eſt, etiamſi incautè in eo loco poſita non
fuerit, quo eam locatam oportuit. Atque
ea eſt Gamachæi Doctoris Sorbonici ſenten-
tia 3. Par. Quæſt. 74. Verùm cùm Innocen-
tius XI. propoſitionem illam condemnave-
rit, Non eſt illicitum in Sacramentis conferen-
dis ſequi opinionem probabilem de valore acra-
menti, relictd tutiore, quantumcumque pon-
8 5 J deris

282 Secdtio III.
deris ei ſententiæ tribuas, quæ ſtatuit eas par-

ticulas eſſe conſecratas, ac Populo eas poſſe
diſtribui, nihil aliud aſſequare, quàm ut pro-

bes, eam ſententiam eſſe ſpeculativò probabi-
lem, quod non ſatis eſt in hac re, in qua de-

bemus tutiore uti ſententiãâ. Quapropter
concludendum eſt, Particulas non eſſe Po-
pulo diſtribuendas, ſed aſſervandas, ut in
alia Miſſa conſecrentur, quod prudenter ad-
vertit Patavinus Clerus in appendice ad Re-
ſolutiones Caſuum anni 17098.

Si undecim ſint particulæ e. g. & Sacerdos de-
cem conſecrare intendat, nec bas decem deter-
minet, nullæ conſecrantur; contrà ſi in eo er-
rore numeri intendat conſecrare materiam
omnem praæſentem; omnes conſe-
erantur.

Caſus proponitur ejus, qui undecim
parvæ formæ Hoſtias coram ſe habeat, &
decem dumtaxat conſecrare intendat, neque
tamen determinet decem illas, quas velit
conſecrare: hic Rubrica advertit deeſſe in-
tentionem, nullamque ex illis hoſtiis cenſen-
dam eſſe conſecratam. Si quis babeat coram
ſe undecim Hoſtias, & intendat conſecrare o-
lIum decem, non determinans, quas decem in-
tendit, in his caſibus non conſecrat, quia ve-

Zuiritur intentio. Quod ſi Sacerdos hoſtii
gu

—

Gnee und
(onlecxe
ſbi pra⸗

ſiir con.

l: Feet
mnes
hat; na
Obrem
ut ſem
Omnes
ue ita

Leheret

guat
Doctri

NIIalis

Morali
goli 6.4
nl 152.
Hoſiag
leferat

fujn pir

eſt, C—
ſtias,
crare;
haber⸗
Imanibe

Entior

1eopo
l qu

—— De Sacrificio Miſſæ. 293

hee quæ undecim fſunt, putat eſie decem, ſed
AE conſecrare intendit materiam omnem, quæ
nug ſibi præſens ſit, tunc omnes undecim ho-
N ſticæ conſecratæ eſſe cenſentur, ùt ait Rubri-
ca: Secus ſe putans quidem eſſe decem, tamen
unn omnes voluit conſecrare, quas corasn ſe babe-
ict bat; nam tunc omnes erunt conſeerata. Quam-
, obrem Rubrica Sacerdotem ſedulò monet,
tuma ur ſemper intentionem habeat conſecrandi
lelb omnes particulas, quas coram ſe habet: At-
que ita ille Sacerdos talem intentionem ſemper
deberet habere, ſcilicet conſeerandi eas omnes,
quas ante ſe ad conſecrandum poſitas habet.
Nℳ Doctrinam hujus Rubricæ citat, & ſequitur
u Natalis Alexander Theologiæ Dogmaticæ &
nn Moralis lib. 2. de Sacram. Euchar. art. 3. re-
„Lula6. & conſonat Senonenſe Concilium an-
ni 1524. ubi ita decernitur: Sacerdos plures
Hoſtias conſecraturus, intentionem conſecrandi
referat ſuper omnes, non ſe veferendo ad cer-
ber tzum numerum boſtiarum. Idem dicendum
eſt, cum Sacerdos inſcius duas conſecrat Ho-
t ſtias, putans ſe unam tantummodo conſe-
Ge Crare; nam ſi eam intentionem habet, quam
soen habere debet, conſecrandi quicquid habet in
n manibus, ambas conſecrat. Sed ſi eam in-
tentionem habeat, quam quidem non habe-
ℳ re oportet, illam tantùm hoſtiam conſeeran-
di, quam oculis videt, tunc illa tantùm ho-
ſtia conſecratur. Vid. Salmanticenſes tom. r.
W Cur-

S S=
e

284 Sectio III.

Curſu Morali Tract. 4. de Sacramento Eu.
char. cap. 4. punct. 7. num. 12 8.

. .
P. Serry ſubtilitates adverſus eam Rubricamn

contendentis etiam non determinatis decem il-
lis boſtiis, omnes undecim, conſe-
cratas.

Quam ſuprà attulimus, Rubrica paràùm
probata fuit P. Serry in Vindiciis Ambroſii
Catharini cap. 14. num. 2. Nam ex ea erui-
tur argumentum adverſus ejus opinionem,
quæ decernit, ſatis eſſe ad validitatem Sacra-
menti ſeriam intentionem externam, etiamſi
deſit interna, faciendi quod facit Eccleſia; quæ
quidem interna intentio tantùm deeſt ad va-
liditatem conſecrationis decem Particularum,
cùm Sacerdos decem conſecrat, non deter-
minans ex undecim ante ſe poſitis quas con-
ſecrare intendat. Quapropter reſpondet,
Rubricas non eſſe definitiones Eccleſiæ, ſed
regulas & Theologorum Moralium ſeril i
depromptas; nec mirandum poſitam fu
in Rubricis opinionem in ſcholis magis a⸗
ceptam; omnes autem undecim Hoſtias, ſu-

Pra quas ſeriò Sacerdos formam conſecratio-

nis protulerit, ex Catharini ſernenti conc.
cratas eſſe cenſeri oportere, etiamſi in r
tionem habuerit decem tantùm conſecrandi;

Rubricam denique poſſe ita intelligi, ut aan

benlean
gno Se
Guam 6
Noſtrun
Perids
imerne
Atque
pulchrn
poſitan

PropO

holtias
cin h-
cem,
Coram
cim he
conlec⸗
Pende⸗
quum
ſiye e
eſle co
buerit
minate
conſee
ſepar
Diſri
munio
lan
Ne
murie

nenolt

1 M
unt
/

braen
1A
er din
dpiire
gtend
,ei
cllingit

lde

giahame
Non
glo
Eet
Cellen⸗
n
lum?
g
Pokuun
cliemt⸗
enut,
iun,
Gllen

ſgh/
6

De Sacrifcio Miſſæ. 285

eenſeantur conſecratæ, ſi externo aliquo ſi-
gno Sacerdos declaraverit, ſe non plures
quàm decem conſecrare velle. Sed non eſt
noſtrum hujusmodi tricis implicari, qui ſu-
periùs ſtatuimus, ut par erat, neceſſitatem
internæ intentionis ad validitatem Sacramenti.
Atque ad ea quæ docuimus confirmanda,
pulchram Durandi doctrinam alferemus ex-
poſitam in Sacerdotali Romano c. 54. Caſum
proponit Durandus Sacerdotis, qui decem
hoſtias conſecrare vult, ſed coram ſe unde-
cim habet; & ait, ſi Sacerdos putat eſſe de-
cem, ſed intendit omnem materiam, quam
coram ſe habet, conſecrare, omnes unde-
cim hoſtias conſecratas eſſe; propterea quèd
conſecratio ab intentione, non ab opinione
pendeat. Quod ſi Sacerdos non plures
quàm decem intendat conſecrare, ſive ſciat,
ſive neſciat, hoſtias eſſe undecim, decem
eſſe conſecratas, ſiquidem determinatam ha-
buerit intentionem conſecrandi decem deter-
minatas, & non undecimam; nullam verò
conſecratam eſſe, niſi undecimam intentione
ſeparaverit ab aliis decem.

Diſtribuenda adſtantibus Euchariſtia poſt Com-
munionem Sacerdotis. Ex rationabili tamen
cauſa poteſt diſtribui etiam poſt Miſſam.
Ne autem à propoſito recedamus de Com-
munione adſtantium, quibus Euchariſtiam
Præ-

286 Seltio III.
Præbeat Sacerdos celebrans Miſſam, quæri-

tur utrùm diſtribuere debeat Sacerdos Eu-

chariſtiam, ſtatim ac ipſe eam ſumpſit, an
verò abſolutà Miſsàa. Rubrica Miſſalis præ-
ſcribit; ut non in fine Miſſæ, ſed proximè
poſt Communionem Sacerdotis fiat Com-
munio adſtantium. Conſonat Rituale Roma-
num, dumtaodo non aliqua interveniat cau-
ſa, quamobrem ad finem Miſſæ eadem Com-
munio differenda ſir. Communio autem Po-
puli intra Miſſam ſtatim poſt Communionem
Sacerdotis celebrantis ſieri debet, niſi quando-

que ex rationalili cauſa poſt Miſſam ſat facien-

da; cam orationes, quæ poſt Communionem in
Miſſa dieuntur, non ſolum ad Sacerdotem, ſed
ettiam ad alios communieandos ſpettent. Eſt
autem apud Auctores rationabilis & juſta
cauſa, ſi plurimi adeſſent Miſſæ, & ſuſpicari
poſſemus, ne aliqui eorum tœdio caperen-
tur finem Miſſæ expectantes, qui finis longè

abeſſe poſſet, ſi multi ad Euchariſtiam ſuſci-

piendam accederent. Ita Gavantus ad Ru-
bricam Miſſalis Par. 2. Tit. 10. Quartus ad
eumdem loeum pag. 345. Clericatus de Sa-
cram. Euchariſtiæ Deciſ. 20. Baruffaldus in

notis ad Rituale Romanum Tit. 24. J. 19. I.

78. & ſeq. Eſt igitur regula, ut Communio
fiat adſtantium poſt Communionem Sacer-
dotis; cujus regulæ limitatio eſt, ſi juſta in-
terveniat cauſa eam differendi ad finem M

diam
ve

Theo
Nuche
om. 1
e
bo Cn
ſiut

Al fue

ſin e
precihe
ſolum
munie
Legi
bag. 6
leg 4
collau⸗
täntur
eant,

—
lm,a
acelal
Cngh
Epn
8 lule
ele
elfenitt
enen.

4
4

, ℳal
Chinnnrt
nſ
lunnel
lit,,
6
Klt
loae
ifos

tame?

anme,
S
Cence
nt
5
OHen

De Sacrificio iſſe. 297

ſæ. Ex quo apparet, eos errare, qui nul-
lo diſerimine poſt finem Miſſæ Sacram præœæ-
bent Euchariſtiam, ùt bene advertit Cardi-
nalis Brancatius in Opuſculo de Sacro Viati-

co pag. 157. ubi hæc ſcribit: Damnandi no-

ſtr ſententid videntur Sacerdotes, Aui contra
Ritualis præſeriptum in tit. de Communione,
præbent abique neceſſitate populo Euchariſtiam
in fine Miſſæ: privant enim Eideles iis preci-
bus, quas poſt Communionem Eccleſia recitari
jubet, quæque non ſolum ud Celebrantem, ſed
etiam ad cæteros Communicantes apertè ſpecta-
re noſcuntur. Conſentit Natal. Alexander
Theolog. Dogm. & Moral. lib. 2. de Sacram.
Euchariſt. cap. 4. Regula ſexta; & Thiers
tom. I. Tract. de Superſtitione cap. 2. n. 8.
& ſeq. Macrus in Vocabulario Eccleſiaſt. ver-
bo Communio: Reprebenſione, inquit, digni

ſunt ii Sacerdotes, qui populi Communionem

ad ſinem Miſſæ differunt: hujutmodi enim abu-
ſus eſt Rubricæ manifeſtè contrarius; iis enim
precibus privant Fideles, quæ dicuntur non
ſolum pro celebrante, ſed etiam pro cæteris com-
smunicantilus, àt monemur Kituali Romano.
Legi poteſt Catechiſinus Montis Peſſulani
Pag. 633. & Pouget tom. 2. Inſtit. Catholicar.
pag. 886. qui eorum Epiſcoporum zelum
collaudant, qui vehementer Sacerdotes hor-

tantur, ut Communionem adſtantibus præ-

beant, poſtquam ipſi communicaverint, niec
ad

288 Sectio III.

ad finem Miſſæ differant. uibus & ipſi
nos aſſentimur; & in Actis Eccleſiæ Medio-
lanenſis habetur: Hoc inſtitutum Parochus
ſervarè ſtudeat, ut quod antiquiſſmi juris eſt,
intra Miſſarum ſolemnia poſt sanguinis ſum-
ptionem præbeat ſacram Eucbariſtiam: dum-
modo tamen, quod ſuprà dictum eſt, ad-
mittatur, poſſe Communionem ad Miſſæ
finem differri, ſi magna vis hominum com-
municare velit, ùt obſervat etiam le Brun

tom. I. pag. 541.

Poteſt miniſtrari adſtantibus Euchariſtiæ in
Miſſis Defunctorum. Decretum §. Kituum
Congregationis ann. 1701. ineditum, &
revocatum aun. 1715.

Decreto Sacræ Rituum Congregationis
anno 1701. vetitum fuit ex Gavanti ſententia,
ne cuiquam adſtantium in Miſſis Defuncto-
rum Euchariſtia præberetur, cujus ea ratlo
fuit, quod Sacerdos in fine Miſiæ commu-

nicatis intra Miſſam dat benedictionem, quæ
cùm non detur in Miſſis defunctorum, ſatis

movit, ut decerneretur, non eſſe dandam
Gommunionem adſtantibus à Sacerdote De-
functorum Miſſam celebrante. Sed ea re
iterum ſubjectà examini in eadem Congre-
gatione die 21. Martii 1711. cui nos à fui-

mus Promotoris Fidei munus obeuntes, “
ina-

Ginalis
expoſu
ut 8. C
lud ann
Aiquocd
lutd r
c0 Car

(ui See

munus
1ppis en
Dubio
A lie
cram (
lrorun/
ſponcſit
cei er
Cungre
een
fiinorun
rumn A
Ninn nd
Lonti
nioniht
orun/

iche,
ller,
N

ibuA.

etelei
n Dr
iznit
ſuttſr
Men:
nchet
n M.
Uummanr
amkln

lunſet
NN
Nn,

nlene
Dein
ise
ſe
nonen
vorun, .
clel

Gan

n

1

De Sacrifcio Miſſæ. 289
dinalis Ferrarius graves difficultates voto ſuoò
expoſuit, quæ in illo Deereto occurrebant,
ut S. Congregatio vetuerit, ne Decretum il-
lud anni 170f. vulgaretur, aut ejus exemplar
aliquod ederetur: quamobrem non eſt quod
tutò quisquam eo Decreto uti poſſit. Idcir-
co Cardinalis Fliſcus Epiſcopus Genuenſis,
qui Secretarii Sacræ -Rituum Congregetionis
munus obierat, in Directorio ſuæ Dicceſis
typis edito anno 1715. ita ſcripſit: Propoſeto

Dubio in Sacrorum Rituum Cougregatione;

An liceat in Miſſis Defunctorum Eidelibus Sa-=
eram Communionem miniſtrarez Eadem Sa-
erorum Kituum Congregatio de anno 1701. re-
Nondit negativb. Veruùm quia prædicti De-
ereti copiam extrd dari probibuit diéta Sacra
Congregatio ex notis motivis, & cum conſtet
ex perſonis ſide dignis, & ex atteſtatione plu⸗
rimorum ſacrarum Cæremoniarum Magiſtro=

rum Komæ degentium, ibi prædictum Decre-

tum non obſervari; ideo ne Fideles tam ſaluta-
ri & fructifero Sacramento priventur, & ar-
tentis præfatd ſuſpenſione, & prædictis atteſta-
tionibus, declaratur, quod in Miſſis Defun-
ctorum Sacra Communio licitè miniſtretur.

Tridentina Synodus nullo diſerimine Mißſæ de-
clarat ſe optare ut adſtantes communicent.
Et ſanè cùm Tridentina Synodus ſeſſ. 22.
cap. 6, nullo diſcrimine poſito inter Miſſas
T Vivo⸗

290 Sectio III.

vivorum & defunctorum declaret, ſe vehe-
menter optare, ut adſtantes Sacramentaliter
communicent; & in Canone, qui recitatur
etiam in Miſſis Defunctorum, dicat Sacer-
dos: Ut quotquot ex hac Altaris participa-
tione Sacroſanctum Filii tui Corpus & Sangui-
nem ſumpſerimus & c. Hac commixtio & con-
ſecratio &. fiat accipientibus nobis in vitam
aternam & . cumque in Miſſis Defunctorum
recitetur Poſtcommunio, & in ipſis Rubri-
cis Miſſalis Defunctorum Urbanus VIII. eam
addiderit: Si qui ſunt communicandi, eos
communicet, antequam ſe purißicet, quis ne-
gaverit poſſe & debere Miſſæ Defunctorum
adſtantibus Euchariſtiam miniſtrari, etiamſi
communicantibus dari non poſſit benedictio?
quibus profectò uberrima benedictio eſt

auctorem omnium benedictionum in ſe ex-

cepiſſe.

P. Ablas Benvenuti, & P. Meratus hanc quæ-
ſtionem pertractärunt.

Quæſtionem hanc egregii duo Scriptores
Romæ nuperrimè pertractarunt, quorum.
alter Abbas Benvenuti Canonicus Lateranen-
ſis anno 1726. opuſculum edidit, cui titulus,
Sacerdos ad Altare celebrans in Miſſa privata,
ubi caſum hunc proponit: An Fideles queant

communicare in Miſſa Defuncorum; E re-
pon-

—

onder
(o, du
kiſtig,
cerdlos
conlecr
o, ſen
Ponit
nem, g.
i, &
Meraru
Dar. 1.t
Aüsque
functor
tiſtiam
daeree
Garntio
in Mi
Kannlbr
10nleer⸗

Plos

Maculo
Uer⸗
em, 1
ſincto
learur⸗
Gbdene
umn Ei
ſ Mi
Ane ſ

et,E
INlkin.
Cr
ote
ul
Nin
Uin
Dent
ipol
o Me
itonti
4, C
Pefincn
i CMiN
Uceliccl
edo

oN

wdeiß
Nn,
Vlue
.
n
ul

*

N,,

De Sacrificio Miſſe. 291

ſpondet ex modo allatis rationibus affirman-
do, dummodè tamen iis exhibeatur Eucha-
riſtia, quæ conſecrata ſit in Miſſa quam Sa-
cerdos celebrat, non quæ ab alio Sacerdote
conſecrata ſit in alia Miſſa,; & in Tabernacu-
lo, ſeu in Pyxide recondita; tunc enim ſup-
ponit communicatis dandam eſſe benedictio-=
nem, quæ dari non poteſt in nigris indumen-
tis, & in Miſſis Defunctorum. Alter eſt
Meratus in egregio Opere ad Gavantum
Par. I. tom. I. Pag. 602. & ſeq. ubi ex iisdem
aliisque rationibus demonſtrat, in Miſſa De=
funétorum poſſe ſacram adſtantibus Eucha-
riſtiam diſtribui, nullumque Decretum eſſe
Sacræ Rituum Congregationis, cujus haben-
da ratio ſit. Declarat tamen ſe neſcire, cur
in Miſſa Defunctorum diſtribui poſſit ad-
ſtantibus Euchariſtia, quæ in eadem Miſſa
conſeerata ſit, non tamen quæ in alia Miſſa
ab alio Sacerdote eonſecrata ſit, & in Taber-
naculo, ſive in Pyxide recondita; inter
utrumque enim caſum nullam eſſe diſparita-
tem, novamque omnino eſſe ejusmodi di-
ſtinctionem nullo fundamento ſuffultam. Vi-
deatur idem Auctor loc. cit., cum quo con-
cludendum eſt, poſſe in Miſſis Defuncto=
rum Euchariſtiatmn, ſive in eadem, ſive in
alla Miſſa conſecratam diſtribui, dummodò
id ne fiat ante,; vel poſt Miſſam, ſed intra
eamdem Miſſam poſt ipſius Sacerdotis Com-
. 2 munio⸗

292 Sestlio III.

munionem; præſcribit enim Rituale Roma-
num, ut extra Miſſam miniſtretur Euchari-
ſtia cum ſupeupelliceo & ſtola coloris, qui
congruat Officio ejus diei, vel coloris albi,
ut aliqui cenſent, qui color convenit Saera-
mento Euchariſtiæ. Cùm requiratur (ſunt
verba Merati) ſemper vel color conveniens diei,
ùt præſeribit Rituale Romanum, vel color al-
us valde conveniens Sacramento Eucharißtiæ,
ut multi cenſent Doctores. .

An miniſtrari poſſt in Miſſa noctis Nativita-
tis Domini Euchariſtia, an Feria 6. in Para-
ſceve, an Sabbatho Sancto. An in pri-
vatarum domorum Oratoriis.

Tractationem hanc de Euchariſtia admi-
niſtranda abſolvamus duobus proponendis
quæſitis. Primum eſt, an adminiſtrari pol-
ſit in Miſſa, quæ celebratur poſt mediam
noctem Nativitatis Domini, an Feria ſext
in Paraſceve, an Sabbatho Sancto. Alterum
eſt, an adminiſtrari poſſit in privatarum do-
morum Oratoriis. In Baſilica Vaticana;, in
cujus Canonicorum numero plures annos

fuimus, è manibus Sacerdotis celebrantis

nocte Nativitatis Domini recipiunt Euchari-
ſtiam non modè Diaconus & Subdiaconus,
ſed etiam omnes Canonici, & Benefciati,

exterique omnes & Clero, qui non ſunt Sa-
cer-

7

cerdote

(ongre

nolte?
dſtanti
gravig
Clerica
char. .
Giehut
e, an
nocke
tatom
cram
ene⸗
dum,
bilomi
lete,

ulm 0

ribuß
num
volent
d be
but.
Deren
tume
Dis e
lni,
Cianav
uum
t. De

—

iwtke
Aur te
ld
lclond
Openie
ttn
Mrefint
Alh

Lalg,

GMuid
itil
Ait

ilue⸗

De Sacrificio Miſſæ. 293

cCerdotes. Sed parendum eſt Sacræ Rituum
Congregationis Decretis, quæ vetant, ue e4
nocte aliæ duæ Miſſæ celebrentur, neque
adſtantibus Euchariſtia tribuatur, propter
gravia quæ inde oriebantur abſurda. Vide
Glericatum Deciſ. 13. caſ. I. de Sacram. Eu-
Char. Decreta autem ſant: Cùm ſuperioribus
diebus conſultd bâe S. Kituum Congregatio-
ne, an eſſet permittendum celebrarve in media
noéle Nativitatis Domini poſt Miſſam decan-
tatam ſucceſſivè alias duus Miſſas, in eis ſa-
eram Communionem exhibere Eidelibus illam
depoſcentibus, veſpondit non eſſe permitten-
dum, ſed omnibus utrumque probibendum; ni-
bilominus nonnulli KRegulares dſſerentes hoc li-
cere, ſupplicdrunt audiri, & Sacrorum Ki-
tuum Congregatio ipſis auditis cum Procurato-
ribus && Advocatis, ad relationem Eminentiſ-
ſemi Pallotti ſtetit in decretis, && reſpondit ite-
rum probibendum tam Sacerdotibus celebrare
volentibus, quòm confluentibus in media noéte
ad Eccleſtam, W Communionem depoſcenti-
bus. Ita deerevit & ſervari mandavit die 7.
Decembris ann. 1641. Hoc decretum rela-
tum eſt in indice Deeretorum num. 282. ty-
pis edito poſt Par. 2. tom. I. Operis P. Me-
rati, quem Indicem valde accuratum con-
cinnavit Auctor adhibitis Regeſtis Sacræ Ri-
tmum Congregationis. Idem Meratus loc.
cit. pag. 853. num. 13. Puribus aliis auctori-
tatt⸗=

294 Sectio III.

tatibus & Decretis allatis id ipſum probat.
Ferià ſextâ in Paraſceve ne cuiquam, ex-
ceptis infirmis, Euchariſtia tribuatur, veti-
tum eſt Decreto S. Congregationis Rituum
die 19. Februarii anni 1622. quod tamen De-
cretum in Regeſtis non reperiri teſtatur idem
Meratus loc. cit. pag. I122. num. 78. Cer-
tum tamen eſt, nonnilſi infirmis eo die tri-
buendam Euchariſtiam, etiamſi in illum diem
Caderet Feſtivitas Annunciationis B. Virginis,

t loc cit. obſervat idem Auctor. Celebre ta-

men eſt Decretum Congregationis Concilii
de quotidiana Commumione paſſim edito in
pluribus libris, quod emanavit die 12. Fe-
bruarii 1679. quo mandatur Ordinariis, ut
curent, ut circ-a Communionem in Feria 6. in
Faraſceve Miſſalis Rubricæ & Eccleſtiæ KRo-
manæ uſus ſervetur. Quod quidem abunde
Probat prohibitam eo die Communionem,
tum quia Rubrica Miſſalis jubet in Miſſa Fe-
riæ quintæ in Cœna Domini aſſervari ali-
quot particulas pro infirmis, opus fuerit,
ex quo intelligitur non aſſervari pro ſanis;
tum quia juxta Romanam conſuetudinem
Feriâ ſextàâ non tribuitur Euchariſtia, ut be-
ne obſervat Eminentiffimus Cardinalis Pe-
tra ad Conſtitutionem 20. Eugenii IV. tom.
4. num. II. Quod autem attinet ad Sabba-
um Sanctum, erſi Clericatus deciſ. 15. de

Sacram. Euchariſt. conatur probare, nihil

eſſe 3

eſe,
miniſtr
ſervane
irmis
Obrem
Commn
li non
Commi
gue ne
lhuſum
bo ſon
focien
devotio
Privat
chariſt
Gorg.
muni

Occine

Uurn
Mle

T
etſi C
Krand
monic
(r ar

charig

Cn te
Gnnn 4
unn,
0neN

Aumen!

elrorte
m 116
Pee
n Hunde
BVes

Cicke
1sCN

Einelne

denk
onig
ei 6.1
leN
n d
onnione
Cereun:
Ggur
bo 4
ten⸗
Cdlt
i ſ⸗
A N
lecl. 6

De Sacrifßcio Miſſæ. 295

eſſe, quo prohibeatur Euchariſtiam eo die
miniſtrari; communem tamen exiſtimamus
ſervandam eſſe conſuetudinem nullis niſi in-
firmis Euchariſtiam miniſtrandi: quam-
obrem Macrus Vocabulario Eccleſiaſt. verbo
Communio: In Miſſa, inquit, Sabbathi San-
Gti non dicitur ea Antiphona, quæ appellatur
Communio, quia non Sda⸗ Populi Communio,
quæ ne nune quidem facienda eſſet; quapropter
abuſum puto earum Eccleſiarum, ubi Sabba-

tho ſanéto miniſtratur Euchariſtia; pluris enim

facieuda eſt Eccleſia, qum privata Fidelium
devotio. De altero quæſito, an Sacerdos in
privato alicujus doms Oratorio poſſit Eu-
chariſtiam miniſtrare, jam diu eſt, cùm Edi-
tο 14. §. I1. tom. 2. demonſtravimus ex com-
muni ſententia, opus eſſe ſpeciali licentia
Ordinarii.

Uſus miniſtrandi Euchariſtiam extra Miſſam
unde & quo tempore profettus. Sacerdos
miniſtrat cum zaderheltreo G
Stola.

Thiers de ſuperſtitione tom. 3, C. 2. n. 8.
etſi candidè fatetur, tempore Miſſæ mini-
ſtrandam Euchariſtiam poſt Sacerdotis Com-
mumonem, tamen nimiùm ſuperſtitiosè ſa-
cræ antiquitati eum addictum putat, qui Eu-
chariſtiam adminiſtrari non poſſe arbitrare-
L T 4 tur

296 Sebtio III.

tur extra Miſſam. Uſus adminiſtrandi Eu-
chariſtiam extra Miſſam cœpit Hieroſolymæ
à S. Cyrilli temporibus: confluente enim
magnâ advenarum multitudine ſacram de-
poſcentium Euchariſtiam, in Eceleſia Orien-
tali fieri minimè poterat, ut quoties diſtri-
buendum eflet Sacramentum, Miſſa cele-
braretur, ùt oſtendit Mabillonus in Liturg.
Gallicana lib. I. cap. 9. num. 26. & in Com-
mentar. ad Ord. Romanum num. 9. Ab Ec-
eleſia Orientali in Occidentalem ea conſue-
tudo manavit: nec ſanè poreſt improbari;

publicè enim id fieri videmus, & Rituale

Romanum Tit. de Ordine miniſtrandi ſaucram
Communionem regulas proponit ſervandas in

adminiſtratione Sacramenti extra Miſſam; in-

ter quas ea eſt regula, quam fuperis attigi-

mus, ut Sacerdos indutus ſit ſuperpelliceo,

& Stolàâ ejus coloris, qui conveniens ſit Of-
ficio ejus diei; & S. Carolus Borromæus I.
Concilio Provinciali Par. I. jubet Sacerdotem
indui Stolà alba, Stolà verò rubrâ, ubi ſer-
vatur Ambroſianus Ritus: Superpelliceo, &½
stold albd, & ubi Ritus Ambroſianus eſt, fu-
Erd utatur. .

—

li exi
buehor.
lut, qu
beh

De
ſtiam n
ſtio,
10 meo
nonne
Ppeccat
tum ce
tantum
operet
Coord
nende
Propte
mento
Vis dee
Cat

—
lbotd
lenee
n

elee.

Los
Me
ginl

lſn
Ms
Mmnt
i
ionbk
lunt
Crant
PeNe

De Sacrifirio Miſſæ. 297

Qui extra Miſſam in peccato mortali miniſtrat
Euchariſtiam, peccat mortaliter. Item pec-
cat, qui ſciens & prudens Euchariſtiam ſumit
d Schifmatico sacerdote, vel Excommu-
nicato, &c.

De Sacerdote extra Miſſam Euchari=
ſtiam miniſtrante proponitur ea etiam quæ-
ſtio, an Sacramentum miniſtrans in pecca-
to mortali lethaliter peccet: & quamvis
nonnemo contendat, eum non committere
peccatum mortale, quia neque Sacramen-
tum conficit, nec quemquam ſanétificat, ſed

tantùm applicat Sacramentum, ut gratiam

operetur, ùt videre eſt apud Dianam Edit.
Coord. tom. I. Tract. 2. Reſolut. 5., reti-
nenda tamen eſt contraria ſententia, quæ
propter ſummam, quæ tanto debetur Sacra-
mento, reverentiam ſtatuit reum eſſe gra-
vis peccati Sacerdotem miniſtrantem in pec-
cato mortali Euchariſtiam; quia, ùt eruitur
ex Can. ultimo 15. Quæſt. 8. Mali bona ad-
miniſtrando ſe lædunt, && unde aliis commo-
dum exhibent, inde ſibi diſpendium præbent.
Et ſanè haud magno mentis opus eſt acu-
mine, ut quis videat, quantopore peccer,
quantâmque irreverentiam declaret, quis-
quis Deo inviſus audet Sanctiſſimum Chriſti
Corpus temeratis manibus contrectare, ut

—

298 Sectio II.

optimè advertit Card. de Lugo de Sacram.
in communi diſput. 8. num. 155. D. Tho-
mas 3. par. Quæſt. 64. art. 6. proponit quæ-
ſtionem, utrùm mali miniſtrantes Sacramen-
za peccent, & in hunc modum reſpondet:
Dicendum &c. quiâ boc peccatum pertinet ad
irreverentiam Dei, & contaminationem Sacra-
mentorum, quantum eſt ex parte W mini.
ſratoris, licèt Sacramenta ſecundu
incontaminabilia ſint: conſequens eſt, quòd ta-
le peccatum ex genere ſuo ſit mortale. In Re-
ſponſione autem ad tertium illum dumtaxat
excuſat à novo peccato, qui, urgente neceſ-
ſitate, adminiſtrat in peccato mortali Sacra-
mentum Baptiſini. Sic enim patet, quòd non
exhiberet ſe miniſtrum Eccleſtæ, ſed ſubveni-
ret neceſſtatem patienti: ſecus autem eſt in aliis
Sacramentis, quæ non ſunt tantæ neceſſtatis,
ſicut Baptiſinus. Idem Quæſt. 82. art. 9.
quærens, an liceat à ſchiſinaticis Sacerdoti-
bus excommunicatis, aut peccatoribus Com-
munionem ſuſcipere, vel eorum Miſſæ ad-
eſſe; docet hujusmodi Sacerdotes non eo

modo, quo æquum eſt, ſuâ poteſtate uti,

eòque abutentes peccatum committere, eum
autem qui cum alterius peccato communi-
cat, ejusdem peccati participem fieri: ſibi
deinde objicit, Sacerdotes licet peccatores
verè Sacramentum conficere; & reſpondet,

quòèd ſi refugimus ab iis Sacramentum ſuſci.
pe

m ſe ipſa

Pere .
uut
mur (
ſecrata
Poteſt
gimus
Patnig
mas in
Cram !
mat et
art, 3.
bit. 3
t re
Mund
Vius in
egregi
tult ör⸗
ſolemn
Peccar
Guam
Verent
necelſl
ſi in
Peccg
eio
gui ir
Crame
ſtate

ieus
Deccar

—
eWa
D
vol
Cumne
on
ntietl
nN
un
,,

4

Il
Cumn
Neſect
n

ſun

u
Neere⸗
le!
lren
le,
oune
ſenikt
ennn
n⸗
6

De Saerificio Miſſæ. 299

pere, vel eorum Miſſæ adeſſe, non refugi-
mus Dei Sacramenta, quin potiùs ea venera-
mur (unde Hoſtia à talibus Sacerdotibus con-
ſecrata eſt adoranda, & ſi reſervetur, lieitè
poteſt ſumi à Sacerdote legitimo) ſed refu-
gimus culpam indignè miniſtrantium. Cul-
pam igitur eamque lethalem agnoſcit D. Tho-
mas in eo, qui gravis peccati ſibi conſcius ſa-
cram Euchariſtiam miniſtrat; quod confir-
mat etiam in 4. Sentent. Diſt. 24. quæſt. T.
art. 3. quæſt. 5. ad ſecundum, ubi hæc ſcri-
bit: Eſt de jure naturali, ut hbomo ſancta ſan-
éte tractet: quamobrem legitur in Levitico:
Mundamini, qui fertis vaſa Domini. Syl-
vius in 3. par. quæſt. 64. art. 6. ſuo more
egregiè de hac re diſputat, & quæſt. I. ſta-
tuit primò, eum, qui Sacramentum aliquod
ſolemniter in peccato mortali adminiſtret,
peccare mortaliter, utpote qui operetur tam-
quam miniſter, & magnam committat irre-
verentiam. Secundò, eum, qui, premente
necefſſitate, privatim aliquem baptizet, etiam-
ſi in peccato mortali ſit, nonniſi venialiter
Peccare, qui non operetur ùt Miniſter ex
officio, ſed neceſſitati occurrat. Tertiò,
qui in peccato quodvis aliud adminiſtret Sa-
cramentum, graviter peccare, nec à neceſ-
ſitate excuſari, dum operatur tamquam pu-
blicus Eccleſiæ miniſter. Quartò, graviter
peccare, qui Euchariſtiam in peccato mor⸗
tali

30⁰° Sedtio III.

tali miniſtret; neque enim Sacerdotis eſt tan-
tùm eam conſecrare, ſed etiam diſtribuere.
Quintò, in hoc caſu non duo committi pec-
cata, alterum commiſſionis ſcilicet irreve-
rentiæ, alterum omiſſionis, ſcilicet pœniten-
tiæ, ſed unum tantùm grave peccatum ſa-
crilegii committi; pœnitentia enim tum non

cadit per ſe ſub præcepto, ſed ratione præ-

cepti Religionis, quo jubemur dignè tracta-
re Sacramenta: quamobrem in omiſlione
pœnitentiæ non reperitur præcipua malitia.
Aliam controverſiam tractant rerum mora-
lium Scriptores, an tot peccata mortalia per-
petret Sacerdos, quot ii ſunt, quibus admi-
niſtrat in peccato Euchariſtiam, an verèò
unum tantuùm peccatum committat, licèt
pluribus Sacramentum diſtribuat. Quidam
putant unum tantùm peceatum committi;
omnes enim ejusmodi actus ejusdem eſſe ge-
neris, & continuari ſine ulla morali interru-
ptione. Alii contrà ſtatuunt, tot peccata
mortalia committi, quot ſunt ii, quibus Sa-
cerdos exhibet Sacramentum: ajunt enim,
actus licèt continuatos, ejus tamen eſſe na-
turæ, ut ad unum definitum terminum re-
ferantur, in quo integrè perficiuntur; atque
exemplum afferunt fornicationis, quæ ſi bis
aut ter etiam per actus continuatos cum ea-

dem perſona committitur, tot peccata per-
— Petran-

—

Petrat
quam

Deli
Hiem,
1.

8
niſtran
Viati
ter pe
erat,
conle⸗
Ut ean
Narra
rum,
hemer
taretu
ili eſt
cratat,
Tolee
doter
conſe
ſe,
ritius
Par.
dVis
Poſtun
in,

Utelu
Clrhre
mini
inen
1Pents
ArſN

CHMIN.

N.

n an
Unllike
rin
4 ſenn
n ich
en
CoNN
inter
t pen
ibis⸗
enele⸗
uunt
;ts
els
anß

De Saerifcio Miſſæ. 301

petrantur, quot fornicationes, ob eamdem
quam ſuprà innuimus rationem.

De Viatico. Qui non poteſt æger deglutire Ho-
ſtiam; ei ne afferatur, ut mos eraz, ſacra Par-
ticula adoranda, vetuit . Pius V.
Sacerdos extra Miſſam Euchariſtiam mi-
niſtrans interdum eam exhibet per modum
Viatici; de quo argumento quædam brevi-
ter perſtringemus. Olim ſi moribundus ſan-
Gtam non poſſet particulam deglutire, mos
erat, ut in ejus ſolatium vel particula non
conſecrata deferretur, vel etiam confecrata,
ut eam ipſe adoraret, non tamen ſumeret.
Narrat Cæſarius lib. 9. illuſtrium miraculo-
rum, Mauritium Pariſienſem Epiſi opum ve-
hementer Viaticum flagitàſſe; cumque dubi-
taretur, ſatisne illi ſana eſſet mens, delatam
illi eſſe à Sacerdote particulam non conſe-
cratam, quà visâ, Mauritium exclamdaſie:
Tolle, tolle, non eſt Dominus Deus; Sacer-
dotem propterea ad Eccleſiam reverſum
conſecratam inde particulam ad eum attuliſ.
ſe, quam ſummãà animi pietate ipſe Mau-
ritius accepit. D. Antoninus in Chronic. 3.
par. tit 18. cap. I. narrat, Hugonem de
S. Victore gravi morbo implicitum Viaticum
poſtulaſſe; cùmque periculum eſſet de vo-
mitu, allatâ ad eum particulà non conſecra-
1

30² Sectio III.

tà, id Hugonem ſubodoratum dixiſſe: Quid
eſt, quod facere voluiſtis Fratres mei? Quare
decipere me voluiſtis* iſtud non eſt Corpus Do-
mini mei: allataà deinde ſibi particulà conſe-
cratà, cùm agnoviſſet, ſe illam non poſſe ſu-
mere, dixiſſe: Aſcendat Filius ad Patrem
Juum, & ſervus ad Dominum ſuum; ſtatim-
que particulam ab omnium oculis evanuiſie,
illum autem extremum ſpiritum exhalaſſe.
Nunc verèò nil quidquam tale faciendum,
ùt videre eſt apud Thiers loc. cit. num. 18.
Vetuit autem S. Pius V. ne ad moribundos,
qui non poſſunt Euchariſtiam deglutire, ſa-
cra Particula deferatur; ùt videre eſt apud
Macrum in vocabular. Eccleſ. verbo Eueha-
riſtia; & in Regeſtis S. Congregat. Concilii
extant hæc verba: MWon licet santtam Eu-
chariſtiam ad ægrotantes deferre, qui morbi
gravitate impediti eam ſumere non poſſunt, ſed
venerationis grati ſolent eam deoſculari. Et
I fortè aliquo in loco talis eſt conſuetudo, en
Bondier eſt tollenda, quòd Eius V. prohibuit.

uibus autem rationibus id vetitum fuerit,
eæ videantur apud Cardinalem de Lugo Re-
ſponſ. Moral. lib. I. Dub II., qui illud etiam
monet, in Eecleſia Latina Laicis non licere
Sanctam Euchariſtiam tangere, nili linguàâ
& ore dum eam ſuſcipiunt; vanâmque & in-
anem appellat cum S. Bonaventura quorum-

dam Sacerdotum devotionem, qui poſt co.
. . e⸗

Kcrati
leoſe

rumo
Tract.
busckan
admir
defera
poſſe

reperi

pofſſit

Euche
non te
Par.2

Iiſrn,
ini,
ni.

Al
Eucha
poſſet
ſul
ir
XI. he
Potere
Eger
Ut ei .
unt et
ſtorie⸗
eibit

led
ni/ de
Cud
n e
10 ire
l, in
8eflll
Nreatr

nunt

Ctbvotk
ginte

S

1o A
1Cnnel
Gum
1
Mmi.

etuceft
Pl
n fed
lugo

Ide,

Unk
Nelr
Cn
Ncn
in

De Sacrifeio Miſſæ. 303
ſecrationis verba ſtatim Sanctam Euchariſtiam
deoſculabantur, eique poſt elevationem ite-
rum oſculum dabant, ùt videre eſt apud Thiers
Tract. de Superſtit. tom. I. cap. 2 n. 5. In qui-
busdam tamen Eccleſiæ Belgicæ Ritualibus
admittitur, non quidem ut ad eum Viaticum
deferatur adorandum, quem conſtat illud non
poſſe ſuſcipere, ſed ad ægrotum, qui ſi fortè
reperiatur non poſſe Sacramentum ſuſcipere,
poſſit Parochus Pyxidem aperire, atque illi
Euchariſtiam oſtendere, quam æger adoret,
non tamen deoſculetur: Van Eſpen ur. Eccl.
Par. 2. Tit. 4. cap. 4. num. 14.

Infirmo non poteſt Euchariſtia prælberi ſub ſpecie
vini, ſi eaum deglutire non poſſit ſub ſpecie pa-
nis. Poteſt tamen præberi ſub ſpecie panis
Sacramentum aqud vel vino intinétum.

Aliàs orta eſt dubitatio, an moribundo, qui
Euchariſtiam ſub ſpecie panis deglutire non
poſſet, liceret eam præbere ſub ſpecie vini,
ſeu ſub ſpecie panis vino conſecrato intincti.
Qui reſpondebat licere, Concilio Toletano
XI. habito anno 675. ſententiam ſuam fulcire
poterat; ea enim Synodus Can. I1. ſtatuit, ſi
æger ſacram non poſſit particulam deglutire,
ut ei præbeatur Euchariſtia ſub ſpecie vini:
ſunt etiam alia monumenta Ececleſiaſticæ Hi-
ſtoriæ, ex quibus intelligirur, Euchariſtiam
exhibitam fuiſſe ſub ſpecie panis vino conſe-
cra-

304 Seslio III.
crato intinéti, ùt oſtendunt Martene lib. I.

de ſacr. Eccl. Ritibus c. 4. art. 10. n. 13. Card.

Bona lib. 2. Rer. Liturgicar. cap. 18. n. 3. &
Mabillonus 1. Præfat. in Sæculum 3. Ordinis
Benedictini n. 75. Obſervat. 10. Vera tamen
opinio eſt, id fieri non poſſe: præceptum enim
ſuſcipiendi Viaticum non obligat, cùm illud
gravibus de cauſis ab Eccleſia negatur; com-
pertum autem eſt Eccleſiam uſum calicis Lai-
cis & Sacerdotibus Miſſam non celebrantibus
prohibuiſſe, non modè proprer plures irre-
verentias, quæ identidem committebantur,
ſed etiam propter hæreſim eorum, qui gar-

riebant, ſub ſpecie panis non contineri corpus

Chriſti, vel præceptum eſſe Chriſti, ut Eu-. z/,

chariſtia ſub utraque ſpecie ſumatur. Ita re-

ſpondent Suarez in 3. Par. tom. 3. Diſput. 71.
Sect. 3. circa fin. Card. de Lugo Reſponlſ. moral.
lib. 1. Dub. 10. n. 2. & 8. Clericatus Decil. 14.
Caſ. 2. num. 16. & ſeq. de Sacram. Euchar. Pax
ordanus tom. I. I. 3. Tit. 3. n. 34. monet, in
ejuſmodi caſu poſſe moribundo ſacram exhi-
beri particulam aquà vel vino non conſeerato

intinctam, ut eam æger poſſit deglutire; lex.

enim de naturali jejunio ſervando eum non
obligat, qui Viaticum ſumit. Nec ſanè à
hujus Auctoris ſententiam confirmandam de-
ſunt ex Eccleſiaſtica Hiſtoria argumenta. Eu-
ſebius enim lib. 6. Eccl. Hiſt. cap. 44. narrat,

11

Serapionem quemdam decrepità ætate ſenem

in limin
ſille Saes
riſtiam

quod æ

iſtiam
madefae
finltam
lſorpta
n Eu
ticus lib
niacenli
conſuer
chariſti
crato in

Plun
Duchari
mum eſ
derotior
oris me
arorhi
fadend.
iular,
l ſunt
Otidia

De Sacrikcio Miſſæ. 30
in limine mortis conſtitutum, puerum mi-
ſiſſe Sacerdotem aecerſitum, qui ſibi Eucha-
riſtiam afferret; illum autem Sacerdotem,
quod ægritudine impediretur, puero Eucha-
riſtiam tradidiſſe, eique imperàâſſe, ut aqua
madefactam in os ægri injiceret: In aqua in-
tintétam ſeni in os inſtillaret, qud ille paulatim
abſorptd, continuò animam exhalavit: verba
ſunt Euſebii ex verſione Valeſii; & S. Ulda.
ricus lib. 3. antiquarum conſuetudinum Clu-
niacenſium cap. 28. tom. 4. Spicilegii teſtatur,
conſueviſſe Monachis infirmis præberi Eu-
chariſtiam ſub ſpecie panis vino non conſe-
crato intincti.

Non licet uni eidémque perſonæ plures parti-
culas, aut majoris moduli Hoſtiam
præbere.

Plura alia ſunt ſcitu digna, quæ ad ſacram
Euchariſtiam pertinent miniſtrandam. Pri-
mum eſt, non licere ad falſlam confovendam
devotionem uni vel plures particulas, vel ma-
joris moduli Hoſtiam prœæbere. Epiſcopi,
Parocbhi ſeu Confeſſarii inſuper admoneant, nulli
tradendas plures Euchariſtiæ formas, ſeu Par-
ticulas, veque grandiores, ſed conſuetas: ver-
ba ſunt Decreti S. Congregat. Concilii de
quotidiana Communione, quod approbavit
Venerab. Dei Servus Innocentius XI. die 1 2
. U e=

306 Sebtio III.

Februar. 1679. atque ad hanc rem mirificè fa-
ciunt verba Canonis ubi pars diſt. 2. de Con-
ſecrat. Ubi pars eſt Corporis, eſt & totum.
Eadem ratio eſt in Corpore Domini, quæ in
Manna, quod in ejus igura præceſſit, de quo
dicitur: Qui plus collegerat, non babuit am-
plius; neque qui minus paraverat, invenit mi-
nus. Non eſt omnino quantitas viſibilis in hoe

æſtimanda myſterio, ſed virtus Saeramenti ſpi-

gitualis. Conſentit S. Thomas 3. Par. Quæſt.
79. art. 7. ad tertium. Legendus eſt etiam
Thiers tom. 2. Tract. de Superſtit. Edit. 3.

Lib. 3. cap. 2. num. 14. qui multis rationibus

& auctoritatibus morem illum improbat, qui
in illuſtrioribus Galliarum Monaſteriis qua-

rumdam Sanctimonialium invaluerat, ut ma-
joris devotionis gratia plures acciperent Par-

ticulas; quam conſuetudinem teſtatur ſibi li-⸗
cuiſſe omnino abolere.

Purgatio per aquam frigidam cum aliis ſimili-
bus ſublaia per ſacros Canones, propter occa-
ſtonem indignè ſuſcipiendi Euchariſtiam. §. Gre-
gorii E 1J. c&σHenrici Kegis biſtoria. Doctri-
na Vaſquez de ejusmodi pugationibus.

Alterum eſt, olim juxta vererem diſcipli-
nam licuiſſe, ad aliquod delictum detegen-
dum, ei qui ſuſpicione e

tur, Euchariſtiam offerre, ut videre eſt in ve-
teri

jusmodi premere-

I pun
qua
(ceren
famia,
ſam ju
Priusc
ne dac
minis
commt
uis D⸗
baorione
10. 2. 0
res for
cum c
bus ei
nonibu
mentan
reperir
lentetu
Ofkertn
i ne
chariſt
que er
les, u
Rege
m te
bere,
Gibino
lonen
neg

nntbat
i, ur
S
bchtt s
ihette
Mn
uurie⸗
Dr.
ein
l
gniotbu
rt
ſkris
, Ne⸗

gene.

U!

iß⸗
uper
n
0
inkai

De Sacrifcio Miſſe. 307

teri purgatione vulgari per aquam frigidam;
in qua purgatione, antequam in aquam de-
jicerentur ii qui alicujus delicti laborarent in-
famià, Miſſa à Sacerdote celebrabatur (Miſ-
Jam judicii, appellabant) Sacerdos autem
priusquam eos communicaret, admonebat,
ne Sacramentum ſuſeiperent, ſi objecti cri-
minis ſibi eſſent conſci; quod ſi tacerent,
communicabat illis verbis, Corpus boc & San-
guis Domini noſtri Jeſu Chriſti ſit tibi ad pro-
bationem bodie; ùt videre eſt apud Baluzium
tO. 2. Capitular. Regum Franciæ inter vete-
res formulas Exorciſinorum Cap. 2. Verùm
cùm cæteris omnibus vulgaribus purgationi-
bus ea etiam, de qua loquimur, à Sacris Ca-
nonibus eſt ſublara. Non enim hoc Sacra-
mentum Chriſtus inſtituit, ut ſontium reatus
reperiretur; neque id fieri poteſt, quin ipſe
tentetur Deus: præterquam quèd occaſio
offertur Sacramentum indignè ſuſcipiendi iis,
qui ne ſontes deprehendantur, ſacram Eu-
chariſtiam ſumere non perhorreſcant. Ne-
que enim omnes eſſent S. Gregorio VII. ſimi-
les, qui, teſte Lamberto, cùm coram Henrico
Rege Miſſam celebraret, poſſétque multo-
rum teſtimoniis objectas ſibi criminationes di-
luere, ait: Ego tamen, ne bumano potius, qudàm
divino niti videar teſtimonio, ut ſatisfulctionis
compendio omnem omnibus ſeandali ſerupulum
de medio auferam, ecce Corpus Dominicum,
U2 quod

308 Sectio III.

quod ſumpturus ero, in experimentum mihi ho-
die fiat innocentiæ meæ, ut omnipotens Deus ſuo
me bodie judicio vel abſolvat objecti criminit
Jſuſpicione, ſi innocens ſum, vel ſubitaned inte-
rimat morte, ſi reus. Neque itidem omnes
ſunt, cujusmodi fuit Henricus Rex, qui invita-
tus ad ſuſcipiendam Euchariſtiam, ut, ſi inno-
cens eſſet, hac ratione ſe à criminationibus,
quibus premebatur, liberaret, cùm ipſe ſibi
malè conſeius eſſet, oblatam renuit conditio-
nem, cauſatus nullam hujusmodi purgationi
vim futuram, quod abeſſent accuſatores; ora-
vitque Pontificem, ut rem omnem Concilio
Generali committeret, in quo accuſatores ad-
eſſent, quemadmodum factum eſt. Eſtius in
4. Sentent. Diſt. 9. §. 4. in fine ita ait: Zjus-
modi 'ſpenſatio non fit ſene tentatione Dei: item
per hoc manifeſtè datur occaſio indignæ ſumptio-
nis Euchariſtiæ, dum ille, qui erimen commi-
ſit, nolens ſe prodere, cum cæteris accedit 44
menſam Domini. Sed materiam hanc optim
tractavit Vaſquez tom. 3. in 2. Par. D. Thomæ
Diſput. 210. cap. I. 2. & 3. Duos enim expen-
dit Canones, quos refert Gratianus in Cau-
ſa 2. Quæſt. 5. eorum alter eſt Can. Si Epi-
ſcopo, alter Can. Sæpe, quibus admittitur pur-
gatio per Euchariſtiam, aitque, nusquam
eos textus alis Canonibus poſteriori tempore
conditis emendatos reperiri. Itaque decla-

rat, rationem illam ſibi non probari, quà freti
non-⸗

—

Dwünv
Ahibe
jel pen
Eucha
crimin
tatur!
lum f
tation
eſt, al
josjur⸗
dum
mit er
qwm
etiamt
ferri,

ofſert

crirmin
tum in
tig con
etiam
ſeiusſi
ſi gus
ſuum
ei cul
rat,
cudit
tonibe
Umen
Oherre
Ncon

—
nziiß
lD
Min
Etunt
en om
ins
Nihſin
inrocke
niet
irondir
ippptn
rorsze
en CN
luorst
4 Un

1in

eMein
rle⸗
nerke
ti
Muee;
nl
einen
b
jdint

De Sacrifcio Miſæ. 30⁹
nonnulli licere negant ejuſinodi purgationem
adhibere. Ea enim ratio huc redit, quod

vel per ipſam tentatur Deus, vel nefas eſt illi

Euchariſtiam tribuere, quem gravi adſtrictum
crimine ſuſpicamur. Verùm cùm nullum pe-
tatur ſignum, quo potentiæ divinæ Pericu-
lum fiat, idcirco omne abeſt peceatum ten-
tationis Dei. Et quemadmodum vetitum non
eſt, ab eo; qui de gravi ſit ſuſpectus crimine,

jusjurandum exigere (is enim qui jusjuran-

dum defert, veritatem explorat, ac præſu-
mit eum, cui defertur, verum malle dicere,
quàm perjurü ſe adſtringere: hic porro
etiamſi pejeret, culpa non poteſt in eum con-
ferri, qui juramentum exegerit) ita qui ei
offert Euchariſtiam, qui de commiſſo gravi
crimine ſit ſuſpectus, nullum videtur pecca-
tum in ſe admittere, cum eam offerat verita-
tis comperiendæ gratiâ; credit enim, arque
etiam eredere debet, eum, qui ſibi malè con-
ſeius ſit, Euchariſtiam non ſuſcepturum: quod
ſi quis gravi crimine obſtrictus, ne peccatum
ſuum palam faciat, Euchariſtiam ſuſceperit,
ei culpa omnis tribuenda eſt, nec qui offe-
rat, ullo modo culpandus. Denique con-
cludit Vaſquez, licet ejuſmodi ſuis ſpecula-
tionibus videatur ineſſe aliquid veritatis, non
tamen licere hoc tempore eam purgationem
offerre, quæ jam exoleverit; neque enim
in conſuetudinem revocandum, quod uſu
U 3 fue-

510 Sectio III.

fuerit abrogatum, per text. in cap. Ex tua-
rum, de Purgatione Canonica.

Non licet Hoſtiem non conſecratam pro conſe-
crata peccatori indignè ſumenti prabere.

Tertium eſt, non licere Hoſtiam non con-

ſecratam pro conſecrata peccatori offerre,
qui paratus ſit Sacramentum in peccato ſuſci-
Pere, præſertim propter periculum Idolola-
triæ, cui obnoxius eſt tum qui Euchariſtiam
ſuſcipit, tum alii qui adſunt. Celebris eſt
Innocentii HII Decretalis in Cap. de Homine de
Celebrat. Miſſarum ubi hæc habentur: Cum
ergo falſa ſent aljicienda remedia, quæ veris
ſunt periculis graviora, licèt is, gui pro ſui
criminis conſcientia reputat ſe indignum, peccet
graviter, E ſe ingerat irreverenier ad illud,
Pravius tamen videtur offendere, qui ſec frau-
dulenter illud præſumpſerit ſimulare; cuùm ille
in ſolius miſericordis Dei manum incidat, iſte
uerò non ſolam Deo, cui non veretur illudere,
ſed populo, quem decipit, ſe adſtringat. Idem
docet D. Thomas 3. Par. Quæſt. S0. art. 6. 44

ſecundum, & Quodlibet. 5. Quæſt. 6. art. 2.

ad tertium, ubi hæc ſcribit: Stultus eſſet Me-
dicus, qui cum majori ſuo periculo minus pe-
riculum infirmi vellet impedire, puta ſi vellet
ipſe venenum bibere, une inſfirmus biberet vi-

num. Multò autem magis peccat Sacerdos ſtio⸗
Uena

mft

etor:
40t, /7
vili 5
verita⸗
eas, 4
Innoc
uſta
londi.
cavilla
ſenten
conſec
crataß
infam
menta

Regul

bus

0G
regul
Pecc⸗
Ponit
enim

Euch

mentt
nikeſt.
ej

Wex

= De Sacrificio Miſſæ. 311

lu nem faciens in Sacramento Chriſti, qudm pec-
cator indignè ſumens; unde ſtultus eſſet Sacer-
dos, ſi ut vitaret peccatum ſubditi, ipſe gra-
es vins peccaret fecionem faciens in Saocramento
An veritatis. Vigeſima nona eſt propoſitio inter
eas, quas condemnavit Venerab. Dei Servus
num Innocentius XI. Urgens metus gravis eſt cauſa
ück juſta Sacramentorum adminiſtrationem ſimu-
ok Tandi: quo Pontificis decreto ſublata eſt omnis

le. . . . — .
Ine cavillandi ratio eorum, qui quoquo modo
um ſententiam ſuam tueri nitebantur, poſſe non
(N conſecratam particulam exhiberi pro conſe-

MdE crata peccatori homini, ne publica aſpergatur
s infamia, ût videre eſt apud Vivam in Com-
un mentar. ad eam Propoſit. condemnatam.
/
nI Regulæ ex D. Thoma à Sacerdote ſervandæ, .

i publicus peccator ad Menſam Euchariſti-
iſet cam accedat.
zin⸗
ul; Cæterùm certæ ac firmæ præſtitutæ ſunt
Ar regulæ, quas adhiberi oportet, ubi publici
gl peccatores Euchariſtiam poſtulant. Has pro-
Pponit D. Thom. 3. Par. Quæſt. 80. art. 6. Vel
I enim peccator manifeſtus eſt; eique Sacerdos

6 Euchariſtiam negare debet, ſive ille Sacra-
NsGE mentum publicè petat, ſive privatim. Ma-
l nifeſtus autem peccator ille cenſendus eſt,
de cujus gravibus ſceleribus compertum eſt
“ vel ex ſententia Jjudicis, vel ex illius Confeſ-
4 U 4 ſione

4

312 Sectio III.
ſione in judicio, vel ipſius facti evidentia,
quæ omnino diſſimulari non poſſit. Vel pec-
cator occultus eſt, qui ſi publicè Euchariſtiam

Petat, exhibendum eſt ei Sacramentum, ne

reſpergatur infamiâ; Si verò eam privatim
Poſtulet, vel à Parocho, vel alio Sacerdote,
deneganda eſt illi Euchariſtia, admonendus-
que, ne eam publicè petat. Videatur Syl-
vius in 3. Par. Quæſt. 80. art. 6. Quæſt. I. &
2. ubi caſum proponit Sacerdotis, qui ex Sa-
cramentali Confeſſione peccatum occultum

compertum habet, quæritque, an peccatorem

privatim poſtulantem Sacramentum à Com-
munione poſſit rejicere; atque explicans ea,
quæ ſcripſerunt D. Thomas, Durandus, alii-
que in 4. Sentent. Diſt 9., docet, Sacerdotem
non poſſe peccatorem ejusmodi rejicere, niſi
alia cauſa ſit præter peccatum in Sacramentali
confeſſione cognitum. Huc referri poteſt
Decretalis in Cap. Si Sacerdos, De Officio
Judic. Ordinarii, ubi hæc de Judice præœ-
ſcribuntur: Si ille, cui damnum illatum eſt;
petierit juſtitiam, poteſt excommunicare audto-
rem damni, licèt etiam ei confeſſus ſit; ſed ta-
men non nominatim poteſt eum removere d
Communione, licèt ſciat eum eſſe reum; quia
non ut Judex ſcit, ſed ut Deus.

In

le
. P

apua

mor
ſcelu
nege
cillo
jer eer
Nadu
leſ
.. le, ,
Men
Card
nie
dum
geri⸗
Hi
Vis
tis 41
char
ejust
daere
Calli

4 gi
] .

1 U
Uehuin
Enum
nin
rene
onent
Cennrg

lu

diet

Ceertla

ſcctenn
Nuer
ſi
De
llee
nn
iontN
ſnoe
in,ß

De Sacrificio Miſſæ. 313

In quibusdam Kegnis ſontilus reis ultimo ſup-
plicio puniendis non exhibetur Euchariſtia, àt
apud Gallos. Cardinslis Pulli ratio nullius
roboris ad tuendam eam diſcipli-
nam.

In quibusdam olim Regnis ſontibus reis
morti deditis, propter aliquod perpetratum
ſcelus, Euchariſtia etiam eam poſtulantibus
negabatur. Ea conſuetudo fortaſſe ex Con-
Cilio Illiberitano traxit originem: Placuit in-
ter eos, ut qui poſt Fidem Baptiſmi ſalutaris,
adultd ætate ad templum Idoli idololatraturus
acceſſerit, & fecerit quod eſt erimen principa-
le, nec in ſine eum communionem ſuſcipere.
Mendoza in notis ad illud Concilium apud
Cardin. de Aguirre tom. I. Concil. Hiſpa-
niæ pag. 340. textum illum docet intelligen-
dum eſſe de Euchariſtia, multâque alia con-

gerit ſtatuta Canonum, præſertim Ecclefiæ

Hiſpaniæ, & contendit, nunquam quantum-
vis ſceleſto peccatori negatam fuiſſe in mor-
tis articulo ſacramentalem abſolutionem; Eu-
chariſtiam verò negatam fuiſſe peccatoribus
ejusmodi etiam petentibus. Juveninus de
Saeram. Diſſert. 4. de Euchariſtia qu. 6. ait, in
Gallia & Hiſpania Euchariſtiam negari iis,
qui capite ſunt damnati, multasque affert
rationes ad hanc dſeihnnam tuendam. Apud
5 n⸗

314 Sectio III.
Indos miſeris hiſce hominibus exhibetur Eu-
chariſtia, ùt conſtat ex I. Concilio Limano
ſub S. Turribio anno 1582. habito, quod
approbavit Apoſtolica Sedes, ùt videre eſt
cap. 22. apud Card. de Aguirre tom. 4. Con-
cil. Hiſpan. pag. 238. Ii qui propter faci-
nora commiſſa capitis damnati ſunt, pridie
qum ad patibula à Magiſtratu ducantur, Com-
munione Chriſti Corporis muniantur, quo pa-
tienter, & cum ſalute animæ pœnas corpori de-
bitas ferant. Nobis eorum Regnorum con-
ſuetudinem neque probare eſt animus, ne-
que refellere. Illud non diſſimulamus, egre-
giis pluribus viris eam minimè probari, ut
videre eſt in Quodlibeto Joannis Molani edi-
to poſt Tractatum de Picturis & imaginibus

Jacris. Apud Italos & Germanos capite ple-

Ctendis præbetur Euchariſtia, dummodo
Pænitentiam ſuorum peccatorum præſefe-
rant, Euchariſtiam petant, eaque non indig-
ni ab iis exiſtimentur, quorum eſt, ea de re

judicare: atque ejusmodi conſuetudinem,

ubi ea invaluit, retinendam putamus cum
Merbeſio in s. par. Summæ Chriſtianæ
quæſt. 17. De ea re ſcripſit Grancolas in
Vet. Eccleſiæ Sacramentario par. I. pag. 200.
eam enim ait eſſe apud Gallos conſuetudi-
nem, ut capite plectendi Euchariſtiaâ priven-
tur. Et Comiti ſtabuli S. Pauli morti jam

addicto anno 1475. poſtquam Sacramemnal

le co
ſtiamm
pahel
tus P.
nardi
non
Euch
priva
enim
multa
ratior
quæ
Imim.

n0

nodo
uot
Luche
VOX;
mort
wur,

Mone
ticn.
in
4

Donen
,

—

Ntul.

lim

0,
er
140.
Perfn
6, e

1,,0

.
lg

Upn 4
undr
luus,
,eH

Cber,1

Chnidl.

ugi
Ne 1
Cllnoc
Pi⸗
ig
1e
dioe
nns
Pilin
Necls!
Clun:
ne
iß⸗

De Saeriſftcio Miſſe. 315
ſe confeſſione expiâſſet, flagitanti Euchari-

ſtiam, ac repulſam paſſo, pro Sacramento

Panem benedictum oblatum narrat. Rober-
tus Pullus Cardinalis, qui vixit ætate S. Ber-

nardi, in lib. ſentent. cap. 53. contendit,

non eſſe morte plectendis adminiſtrandam
Euchariſtiam, neque dedecorandam, aur
Privandam jure liberandi damnatos: cùm
enim illud jus Eccleſiæ materiali competat,
multèò magis debetur Euchariſtiæ. Sed hanc
rationem evertit Gloſſa in Can. Quæſitum 13.
quæſt. 2. quæ ait: Corpus Chriſti eſt cibus
animæ, & non corporis: ergo animam liberat,
non corpus. In Mechlinienſi quadam Sy-
nodo ann. 1607. ita ſtatutum eſt: Ultimo
quoque ſupplicio afciendis tempeſtivò de ſacra
Euchariſtia provideatur. Expendenda illa
vox tempeſtivès, ut Communionem inter &
mortem ſpatium aliquod temporis interjicia-
tur, quo ſpecies Euchariſtiæ conſumantur.

Monentur Sacerdotes, ut caveant ne qua par-
ticula, aut gutta Sanguinis in terram, aut
in Altare decidat. Prnæ adveriùs negligentes.
Quid ſi particula lan ſit in pectuu

Jfaminæ?

Non priùs operi huic noſtro finem im-
ponemus, quàm Sacerdotes ſedulè monea-
mus, ut omni ſtudio ac diligentia caveant,
Miſſam

216 Seblio III.

Miſſam celebrando, & Euchariſtiam mi-
niſtrando, ne qua particula, aut conſecra-
ti vini gutta in Altare, aut in terram deci-
dat: quod ſi fortè contigerit, regulas ſer-
vent, quæ præſcribuntur in Rubricis. Pœ-
næ in eum, cujus negligentià gutta Sangui-
nis extra Calicem efflueret, ſtatuuntur in
Can. Si per negligentiam, de Conſecratio-
ne Diſt. 2. Etſi autem pœnæ ilæ obſoleve-
runt, tamen Eccleſiæ Moderatoribus reſer-
vata eſt facultas, alias infligendi, ne impu-
ne ſit iis, qui in tanto Myſterio negligentes
ſint. Contigit aliquando, ut ſacra particula,
vel ejus fragmentum in fœminæ pectus de-
laberetur: quo caſu decet, ut non Sacerdos,
ſed ipſa fœmina particulam, vel fragmen-
tum quærat, & ſuis ipſa manibus ſibi in os
injiciat. Ita docet Quartus ad Rubricas Miſ-
ſalis par. 3. Lit. 10. num. 15. in Text.
Rubricæ Dub. 1.

F I N S

lun
un
gl 4
N
d
Hunnut
leernt
Cen
bubre⸗
Ne i
gleen
Dunc-
l D
end
Kigner
ne⸗

osI.
len

T

3

VierarbSelector Standard*-Euroskala Offset

ARII
ISTORICI

0
MIISS.

erendiſſimo
ALI

3ERTINIS
S. R.I. Principe,

0 D. N.
IIV. P. M.

RIPTI,
[E DONATI
NGELO
LIS,
Ppellanis,

ATONI
AICA

K V.
UTAT

LATI,
DccLII

E
O Salance Q

E
RR

☚
—
◻
S
.

EE
Rtt
Rtt
E
n E

1

Univ. Typogr.

4 Copyright 4/1999 VXMaster Gmbhi wwWw.yXYmaster. com