Gf2099

Gf2099 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

Jo. Eusebii Nierembergii De adoratione in spiritu et veritate libri quatuor Nieremberg, Juan Eusebio N12c511854673 0O02 1 IIIIIIIIINAIIIIIIINII — r US8 Tübingen — — — JO◻. EISEBII NIEREMBERGH à& SOCETATE JrSI ADORATIONE IN SPIRITU & VERITATE LIBRI QUATOR, In quibus totius ſpiritualis vitæ, imitationis CaRiIsTI, Theologiæ myſti⸗ cæ nucleus eruitur ex SS. Patribus, & ſpiritualiſſimis Viris, Diadocho, Do- rotheo, Climaco, Rusbrochio, Su ſone, Thaulero, Kempis, & ſone: nonnulla piè & ekttie citer adduntur. PARS PNIMA A L M ,£ CONGREGATIONI . MAIORI BAMBERGX, Suß TIruo BEATE MARIE VIRGINIS AB ANGELO SALITATYXE IN STRENAM OBLATA, Anno à Partu Virginis M. DCC. XXII⸗ TrEis, GEORCGII ANDREA GERTNER. P KNS PKRIMA complectitur LIBROS DIUIOS PRIORES; Quorum I Primo continentur, quæ ſpectant ad expiationem animæ: N 4 Secundo, qux ad illuſtrationem & Chriſti 0 Pomiru imitationem. N EMINENTISSIMO, 40 CELSISSIM O PRINCIPI ac DOMINO, D.LOTIHARIO FRANCISCO, S. SEDIS MOGUNTINE AkRGrII. EPlISCOPO, ti S. R. I. PER GERMANIAM. ARGN. CANCELLARIO, PRINCIPI ELECTORI, EPISCOPO BAMBER- GENSI, &c. ALMA CONGREGATIONIS 4CADEMICAX MAORIS BAMBERGA PREFECTO, DOMINO, DOMINO NOSTRO CLEMENTISSIMO. Cæterĩsque REVERENDISSIMIS, AMPLIS. SIMIS, PERQIAM GRATIOSIS, PER ILLISTRIBIIS, ADMODIIM. RrE, RENDIS, MAGNIFICIS, EXxIMIIS, CONSIHTISSIMIS, ENXPERTIS- SIMIS, PRIIDENTISSINMISd, 000 SPECTATISSIMIS, & do ORNATISSIMIS . MAGISTRATIBIS ALME CONGREGATIONIS KEI ACADEMICAE MAIORIS mi BAMBERGRNSIS, DD. ASSISTENTIBUS, leu SECRETARIO, CONSuLTO- e RIBUS UTRIISCIIE STA- G TUS ECCLESIASTICI & 8ECCLARIS, Dicat, Dedicat, Confecrat, Sodalitas Academica n Bambergenſis. NRIG. DE „ ADORATIONE IN SPIRITI & VERITATE AGS LIBER PRIMUS. ON Continentur, quæ ſpectant ad G expiationem animæ. CAPUT I. 906, Mendacium Saæcularis Pitæ. 110 14. OEES Hominum, 5 mendacium ſine ho- b nore. Nolite zela- re mortem in erro- re vitæ: Spiritus e- enn nim Sanctus diſciphi- næ effugiet fium. Mendacia per- nicioſiora ſunt, quatenus ſalubrio-= „ris atque pretioſioris rei. Morta- nia A les , 2 DE ADORXTIONE Ies nihil pretioſius, quaàm vitam ha- bent: quomod ſuſtinere poſſunt mendacium vitæ? quomodoô tole- rare falſitatem ſpiritus & obſequii“ divini, quod infinities oportet piu- ris haberi, quàm vitam ipſam? Men- dacium vitæ, eſt omnium malorum pernicioſiſſimum. Nimis periculo- ſum eſt & extimeſcendum, in hac re * pretiofiſſimà ſeduci. Oculos non Patiuntur homines falli: quomodo benigni ſibi ſunt, ſi decipiatur mens? In lapidibus non ſuſtinent fruſtrari: quomodo in ſeipfis ferunt illudi? Quaàm ſolliciti & induſtrii ſunt, ne im pupillæ eorum adulterinus color la- u pilli imponat loco veri? non emunt gemmam, niſi acjurato & cautio- nem præſtante venditore, quòd ille lapis verus ſit. Hæc amentia homi- num; quèd gaudeant pretio vitæ ſuæ falſo, non lapidis: qui nolint a ſeduétos habere oculos, & ament ſeductam habere mentem, ſpiritum, vitam & cœlum denique. Grave Ttant Nolit 60 tol blegi tetoht Ner Alorun Niculo⸗ Unhrre 6s non Omocde rmend Aran, t d! Ant, e Corlr. eimunt autio⸗ nbdile dhomi. 1o Vr nol armen iritun raN IN SeIRFTE ET VFRTTATE. 3 X Grave ducimus ab alio decipi, etiam in rebus exiguis: & à nobis, in ipſo noſtri pretio, libentiſſumꝰ volumus ſeduci. Audire, vel dice- reè mendaciumnolumus: & tamen volumus ipſum mendacium eſſe, & vivere. O Miſeri! quia & decepti. & deceptores nobis ſumus: & pa- tienter ſuſtinemus geminum hoc malum, quod maximè fugiunt ho- mines; & duplicem toleramus in- famiam in re tanta, Cùm in leviſſi- mis neutrum ſuſtineremus. Si ne- fas judicas decipere amicum tuum, & ſummam injuriam putas, decipi ab amico: quod jus & fas erit, ut te decipias, & à temet decipiaris, qui fidelior & charior debes eſſe tibi ? At privilegio quodam patientiæ ho- noramus damna noſtra adversus nos, quæ ſunt omnium majora, & duplicia; atque quàâdamnon modè immunitate, ſed gratulatione inſti- gamus, & armamus magis, ad per- niciem noſtram. Si aliquis fallerer A 2 ava- 4 Dr AbDoRMTIONE avarum in bonis fortunæ fugitivis, ægrè ferret: ſi arcas, & loculos pro pecunia oppleret illi cœno & ſordi- bus, ſummam injuriam putaret; cur falli à nobis in bonis virtutis & gratiæ, non tantùm fuſtinemus, ſed affectamus, nee dolemus vitam contaminatam vitüs & defectibus habere, vel fictam virtutem, adul- terinam charitatem, ſuperficialem mortificationem, & ſpuriam humi- litatem? Hujus damni præcipua cauſa eſt, quèd latentem amorem noſtrum non perſequimur, nec interimimus hunc hoſtem vernaculum. Non li- cet tanti facere, & ſervare vitam inimici, ut vitam noſtram periclite- mur, audiendo conſilia hoſtis hujus incolumis. Appetitus noſtros auſ- cultamus ùt oracula, cùm ſemper mendaeia nobis ſuggerant. Qui au- dit adulatores ſtudentes placere ho- minibus, plurima falſa opus eſt cre- dere: ſic qui audit blandientem ſibi ſuum Mor Mll, n CO ngt. NNN . . in s pr ſad, olrum mims ſonl. Vitam eclite⸗ hujus 8 al. empe! wian. teho⸗ tere. mV WN IN SPRITü FT VERITATE. F ſuum amorem, naſſim decipietur. Dic mihi, anima, ſi in Senatu ſapientiſſimorum & optimorum ho- minum omnes unanimi fuffragio ju- dicarent cauſam aliquam, & ſolùm reus'jam culpam confeſſus ipſe, & convictus ab aliis, qui idiota, & ru- ſticus, & ſceleratiſtimus erat, re- pugnaret ſententiæ totius Senats, velut injuſtæ, an tu huic magis fi- à dem adhiberes, quàm illis Viris ſa- pientiſſimis & juſtis? Cur igitur nu- gas,& voces fequeris amoris tui, & cupiditatis,non modè ruſticæ, ſed beſtialis? cur hujus unius diétazmen opponere audes Deo, Angelis, Do- ctoribus Eccleſiæ, Philoſophis an- tiquis, rationi ipſi, imò tuimet con- feientiæ, condemnantibus ea, quæ bona judicat affectio propria, & ju- dicium ipfum amoris privati & cupi- ditatis? Crede falſum, quod Deus non judicat verum, quod Angeli condemnant, quod Doctores retel- lunt, quod Philoſophi refutant., A 3 quod 65 DE ADORXATIONE quod ratio damnat, cui conſcientia tua diſſentit. Omnes peragunt reum mendacii amorem tui verſutum, & technis innumeris armatum. Pleni omnes ſumus fallaciis, quia referti amore proprio; eò pernicioſius, quatenus impoſtor non modò do- meſticus eſt, ſed concatenatus & ra- Gicitùs conſitus nobisecum, ut nun- quam diſcedat, ſed ſemper adſit abs- que induciis erroris. Hinc invete- ratum eſt damnum ipſo uſu, & ve- lut præſeriptione mentiendi, ut quod vitium eſt, non modèò defen- dant homines prudenter factum, ſed juxta Evangelium; & quod eſt contra rationem, ex doctrina Chri- ſti interdum ſanctificent. Sufficeret miferiæ humanæ ignorantia, quâ la- borat, quin opus eſſet ſuperaddi de- ceptionem. Miſeria ignorantium le- vis & facilis eſt, ut quæ decedat diſ- ciplinæ, ſimul ac docentur; at eo- rum, qui decepti ſunt, dura & perti- nax, ut quæ reſiſtat doctrine. O e utinam len tren tum, .er reken loſchs d GKra. Unun. tabs. lwwete & ve. eler⸗ ckum, ocel 1Ch. Hoere gvllr⸗ cice. vinl. lutc. it e⸗ nan IN SEIRTTI ET VERITATE. 7 utinam ſolùm ignorantes eſſemus, & non ſeducti! Hæc ſtultitia & impoſtura homi-= num in mundo ferè in omnes grafſſa- tur. Quantumvis ſapientiffimos ſe putent, & ſirt primarii Doctores & Profeſſores LIniverfitatum, inſipi- entes ſunt, & ſeducti, niſi probi, & ſarrcti. Elige quemcunque ſapien- tem, quem tibi omnes prœdicarunt àt fummum fciemiarum oraculum?: ſt hunc ſemel videres lutu, & ſterco- ra fervare in pretioffffimis, & murk-= diſſimis thecis, & inde ejeciſſe vaſa aurea, & abjeciſſe gemmas & unio- nes, an poſſes perſuaderi, illum ho- minem eſſe fapientem, cùm illas ſor- des æſtimaret, & depretiaret has di- vitias? Quomodoigitur ſapiens e- rit, qui non ſemel, ſed perpetuò cor ſuum implet ambitione honorum, deſideriis divitiarum aut volupta- tum? contemnit verò amorem Dei, divitias gratiæ, merita Chriſti, Deum ipſum? quæ muhtò plus di- A 4 ſtant 8 DEz AnoRATIONE ſtant ab honoribus, divitiis & vo-⸗ luptatibus mundi, quàm aurum à ſæce & cœno, prout ſcilicet diſtat Deus à creatura. Quid refert, ſi dicas, non naſci hoc ex ignorantia, ſed ſatis fuiſſe cognitum illi homini diſcrimen temporalium à ſpirituali- bus, & nemine hoc ignorare, quam- vis operetur diversè? nam nec ex- cuſabitur ab amentia, qui diceret, ſe optimé judicare valorem auri ſu- per omnia, & à ſe lutum æſtimari at viliſſimum, ſi nihilominus cuſtodi- ret lutum, ambiret, amplexaretur, oſcularetur illud, & etiam cum peri- culo vitæ & imenſis laboribus quæ- reret; aurum verò etiãâ oblatũ abji- ceret, nec conſpicere vellet. Plus ſanè miraberis hanc dementiã arca- nâ, & has tenebras viſibiles; neque planè ſapientẽ aut ſanũ hominẽ iſtũ dicere auderes, ne riſui eſſes omni- bus. Quantè inſanior erit, & ma- gis ridiculus, qui dicens majora eſſe bona ſpiritũs & gratiæ, quàm mun- dana, ign Aurum et lle kert, rantin, homin ritual. Jum. nerel- leret, uriſ⸗ man ahocͤ. nenu, nyeri. ur⸗ dabi⸗ Dlus arca. negne Eili mni⸗ Lm. rele mun na, IN SpIRITI EFT VERITATE. 9⁹ dana, Jaari bæc, & contemnit illa? An doctus homo, aut integer men- te, aut fidelis potuit eſſe, qui ex au- reo ſacrario, deputato ut allervetur ibi Euchariſtia, abjeciſſet corpus Chriſti, ut locò illius deponeret lu- tum? Quomodo ſapiens eſt, qui ab animo, divino ſacrario, expellit ipſam divinitatem complacentem ſibi, & ſubſtituit ejus loco non ſter- cora, ſed fœdiora vitia, & concu- pilcentias ſordidiores? jgitur nulla ſapientia, nulla veritas in mundana vita. Terribiliora arma, quibus pugnabit Chriſtus adver sùs inſenſa- tos in tremendo die judicii, non e- runt convulſio elementorum, ca- ſus ſtellarum, obtenebratio Solis incendium mundi, vox Archangeli terribilis, horriſona tuba illa Dei, vultus ſeveri Judicis; ſed veritas: héêc ſolàm, quòd tunc videbitur manifeſta, quã nunc involvimus no- ſtris cupiditatibus, & contemnimus. In ſpirituali autem vita lieèt ſit A 5 Veri- 10 DE ADORATIONE veritas, miſcentur quoque menda- cia, ob ſubtilitatem & adulationem intimi amoris noſtri, (adulatio e- nim ubivis corrumpit & faſcinat ve- ritatem) & artificium & odium dæ- monis, qui ubiq; veritatem creatam evertere conatur, cùm inereatam non poſſit. Idcircò commendatur à Chriſto Domino, ùt decus Evan- gelicæ perfectionis, adorare Deum in Spiritu & veritate. Deus verus non debet coli falsà vitâ. Unige- nitus Dei Filius veritas eſt; & qui filius Dei eſſe vult, veritatem amet, & habeat. Quare, qui à præcipi- tio carnis digreſſi per ſemitam ſpi- ritůs incedunt, nondum extra peri- culum ſe putare debent, niſi ſimufł incedant veritatis viäã. Huic ut ſe- curè inſiſtas anima mea, accipe has monitiones, quibus adores Deum, & ſervias veraciter perfecto ſpiritu cordis, & intelligas, quid loquatur veritas, ne ſit in ſpiritu tuo dolus: ſed potiùs veritatem facientes in chari- leene, latoner lati ⸗ eint re lumde reatann nentam drur rn- eDeum 8SVeru, Unge. K manen rehi⸗ 1en Künm utle⸗ pehes deum, Pirmn- fvatr lolus: tes i. ari. IN SPrRITH ET VERITATE. Ii cHaritate, creſcamus in Chriſto per omnia⸗ CAPIT II. De Veritate Spiritus. Nr- putes ex conſortio veritatis vitam ſpiritús tetricam & a- cerbam eſſe: nam calumnia eſt, veritatem amaram dici. Non eſt timenda ob nomen ſolum; jucun- difſima res, veritas ſpiritůs. Ne dicas: Si veritas exteriùs audita amara habetur, quàm peracerba erit interiùs pereepta, & intima no- bis? Si ab aliis dicta moleſtat, quid à nobis facta, & in nobis perfecta? ſi auditui ingrata eſt, quid fiet con- ſcientiæ, cordi, & toti vitæ? Nam non eſt mellis vitium, ſi amarè ſa- piat palato corrupto. Terram ip- ſam, cùm ſolidè conſiſtat, circum- moveri judicat, qui vertigine labo- rat. Vitiis noſtris credimus pec- care cæœtera; & humanum mor- bum imputamus culpam divinis A 6⁶ ctiam 22 DE ADORATIONE etiam rebus. Innocens veritas eſt, dulcis, placens, niſi ſolùm carna- libus diſplicens, & iis, qui diſplicent Deo. Idem purpuræ regius color mulcet homines, ſed tauros offen- dit, atque exacerbat: eos; qui in- telligunt, delectat hæc purpura Dei veritas, hoc decus ſanctimoniæ; parum refert, ſi offendat eos, qui animàâà & mente ſunt inanes & in- digni: imò eo ipſo magis digna ip- ſa eſt & commendabilis. Pulcherrimum quid atque divi- num eſt veritati, eſſe horridam ma- lis: cauſam odi conſidera, & vi- debis, quàm ſit amabilis per ſe. Au- ſtera videtur hominibus veritas ſu- per omnia adverſa & moleſta; quia ſingulæ adverſitates fingulas op- pugnant, aut aliquas voluptates: at veritas omnes ſunul, & cunécta vitia. Ideò fupra omnia judicant illam gravern; ideò nihil magis li- benter, quàm veritatem ſtringunt adversus inimicos ad Vliſtenctum⸗ e, itise 1 carm licer 6 cole ofen. gui in. ahe tmne; ll E. nni. c mm. En. Au. afu. quin )⸗ tes: unce icant 5 I. gunt ndu ſe IN SPIRITI EFT VERITATE. 13 ſe, nec ullum damnum virulentio- re corde immittunt: quia quod malum ſibi quisque maximè for- midat, id optat inimico, cùm ira- ſcitur; & quoniam putat ſibi fore maximum malum veritatem, ùt ſpicula venenata contorquet veri- tates in inimicum: objiciendo, & admonendo illum id ipſum, quod eſt. At tantæ offenſionis cauſa, amorem & pretium veritatis com- mendat: omni amore digna eſt, quæ vitia omnia dedignatur & im- pugnat. Si unica potio omnes morbos tibi curaret, minimè con- temneres, quamvis te acerbaret: imò nihil aliud majori in pretio ha- beres; ita veritas vel iſto ſolo ti- tulo per ſe eſt amanda & adoran- da, etiam cruci affixa, ſine decore, ſine vultu. At illa honeſta eſt ſpe- cie, & jucunda ſapore; non de- formis, ſed Deiformis: non eſtin- ſipida, ſed Dei ſapientia: vox ve- ritatis dulcis, & facies ſua decora. A 7 Deum 14 DE ADORATIONE Deum pro condimento habet, non poreſt eſſe inſulia aut fellea, aut corrupta. Quæ Deum beatum fa- cit, non debet tibi cenſeri moleſta; nec poteſt facere te miſerum. Quid dicam? Deus Veritas eſt; anne Deus erit tibi amarior felle, aut non pulchrior luce? Age, aude re- ſpicere veritatem, aude amare, au- de te committere & confidere illi. Hic præcipuus ſpiritualis vitæ ca- non eſt: ſicut carnales nihih magis in odio habent, quàm veritatem; ſic qui per viam ſpirites incedunt, nihil magis in voto & pretio ha- beant. Quid magis gratum & ne- ceſſarium ſagittario, quàm oculi? ita hominem rationis compotem nihil optatius'oportet habere, quàm veritatem. Sagittarius & anima- lia, quæ uſui plurimum ſunt, eru- tis oculis inutilia redduntur: ſic tota vita noſtra absque veritate redditur infrugifera. Nullus ſen- ſus magis jucundus, quàm viſus 2 reli- IN SpRTTü ET VERITATE. I5 reliquas animi dotes excedit veri- tas; quæ non minòs placeat ful- gens, quàm æſtimetur pungens. Igitur à veritatis juſtà opinione incipiamus excludere mendacia, reputantes nihil urilius, nihil ſua- vius, nihil præſtantius, quàm ve- ritatem ſpiritůs ſinceram. Pleri- que quia hoc non ſatis credunt, permittunt ſibi aliquam interdum indulgentdam naturæ & amoris proprii, & inclinationis carnis, quamvis in rebus levibus; com- miſcentes ſubtiliſſimà diſſimulatio- ne, & fraude ſolatia aliena, ut emolliant auſteritatem, quam in ſpiritu timent, & ſuſpicantur: & non ſatis fidentes illi, & Deo, ad- huc reſervant aliqua pignora, car- nis & voluntatis, quibus nolunt expoliari, ut illuc ſe reçipiant fa- cilè&, non auſi omnimodô repudio ſui tradere ſe penitus Deo & ſpiri- tui nudos, quaſi in penetralibus & interiori ejus eſſet aliqua amari- tudo. 16 DEz ADORATIONEY tudo. Hi ſe fallunt: nam non eſt hic ſpiritus veritatis. Res ſimpli- ciſſima & perſpicua eſt ſpiritus: quare non erit verus & genuinus, qui ita permixtus & confuſus eſt. Hæc duo ſunt, caro & ſpiritus, & nequeunt in unam rem ſünmplicem coaleſcere. Adeò ſimplex & pura debet eſſe veritas ſpiritúùs, ut non ſatis ſit, cuncta carnis mendacia, omnes leges mundi, quantascun- que inſinuationes amoris tui hor- rere & formidare; ſed etiam opus eſt, te orbare animâ ipsà tu4, & quamvis ejus voluntate & delecta- tione creatâ, etiam intellectuali & licità, ut ſolum Deum quæras & habeas. Altius quid eſt ſpiritus, quàm ani- ma, intellectus, & natura. Audi Jrsi tuum dicentem: Joan. 4. Spiritus eſt Deuns: & eos, qui adoerant eum, in ſpiritu & veritate oportet ado- rare. Quare ut adores veraciter, & ſervias perfectè Deo in ſpiritu yero, , el 5 e⸗ H 1 mtone es ſnl enbinn, lis et itus, 8 mlcen 1Er Ut tgei, tascun- ihor⸗ moi⸗ tut, D lcha. kuali & Nas & man. Audi an. 4 Gurant ttadh⸗ citer, irin eo, IN SeIRITü ET VEITATE. 17 vero, oportet ut tranſcendas te, & omnem creaturam, & affectio- nem creatam, & anheles & ames ſolam divinam veritatem, & quaſi profecturus ſtatim de hoc mundo, omnibus creaturis, & tibi ipſi va- ledicas: adhærens per charitatem puram Domino unus ſpiritus (uͤt dicit S. Paulus) factus cum Deo uno, qui veritas ipſa eſt. Revelle te à te ipſo, ut cum Deo inſeraris: divide te à te ipſo, ut cum Crea- tore tuo uniaris: refige te à te ip- ſo, ut in cruce cum Irsu figaris: extirpa te à te peſſimo, ut in omni bono radiceris. Fuge naturam tuam, in Deo invenies aſylum tui: absque diſſimulatione te perde, & lucraberis te verè. CAPIITI. III. De Puritate Spiritis. N- in aliquo recenſeas te beſtia- rum, & jumentorum grege, qui cum Deo unus ſpiritus potes eſ= „, 18 DEz ADORATIONE ſe, & cohæres Chriſti! in nullo con- gaudeas de ſoeietate pecorũ. Om- fes Ccarnis, & naturæ delectationes contemnas, nullatenùs aliquâ re- ſervatâ & permiſsâ: una ſola ſapo- rem veritatis vitiabit; una verita- tem ſpiritús offuſcabit. Parvis re- bus ſœæpe maxima cedunt: aceti gut- tula inficit totum vaſculum meri nobiliſſimi: ſtinla atramenti phialam puriſſimæ aquæ turbat: Gur vis per- ſpicuitatem veritatis, & nobilita- tem ſpiritús exiguâ & unicâ dele- ctatiunculâ corrumpere? cur à di- vino ſtatu te dejicis? cur à Dei gre- mio & dulci amplexu te abjungis, ut guſtes minutas fœces rerum, cum nec à Chriſti cruce deſcendere de- bueras ob regna mundi? O avare & puſillanimis, cum unionem inæ- ſtimabilis pretii empturus dederis jam talenta plura; demum ne addas unicum aſſem, conventionem re- ſcindis. Imò ſtukior es; nam mer- cCator nihil perderet, ſoluùm non lu= crare- IN SPIRITU EFT VrRITATE. U9 craretur gemmam; redderetur e- nim illi ſua pecunia: at tibi non red- dentur magnæ delectationes: & quia minimam non vis relinquere, non lucraris genuinum ſpiritum. Cur longiſſimum curſum progreſſus feliciter, jam in meta ne addas uni- cum greſſum, fruſtraris promio? Non grave & amarum putes abſti- nere omnibus: ut potuiſti majori- bus carere, poteris minoribus; ut potuiſti multis, poteris aliis; ut po- tuiſti pluribus, poteris reliquis. Quid eſt, quòèd aſpera ſuſtineas plura, corporis macerationes, hu- miliationes, opprobria, humicuba- tiones, jejunia; & aliunde edulii a- licujus, aut alterius rei delectatio- ne, aut cupiditate labefias & vin- caris? Anne ſi penitus renunties gule, mifer eris? Quomodo An- geli feliciſſimè vivunt jejuni? Imò dæmones non triſtantur, quèd abſti- neant: ſed nêc animalia; nam ſunt aliqua, quæ absq; cibis & gulà fru- untur 26 DeE ADogH ATIONE untur lætâ naturà, & gaudent ſpiri- tu dumtaxat. Semper æſtima te in ſuperiori claſſe, quàm ſimiarum aut luporum: ita non ſollicitaberis de earum voluptatibus. An doles, quia ùt cicada non ſtrides? Minimè. An quia cadavera ut vultures non epularis? Nequaquam: quia ca gaudia alterius ſunt ſpeciei: ſic ſi te hominem cenſes, alienas omnes voluptates, quæ beſtiarum ſunt, contemnes. Quid ſi te conſideras collegam Angelorum? quid ſi ad- hæres Domino, unus ſpiritus cum eo factus Deus? Quæ per æterni- tatem non deſideraturus es, & eris beatus; potes modò non cupere, & non eris miſer. Ut non doluiſti carere ludicris & crepundiis puero- rum, factus vir: ſie nec volupta- tibus etiam hominum, factus An- gelus, & quaſi Deus, dolebis. Si daretur tibi optio, ut tranſires in ſtatum angelicum, nônne eligeres, etiam admiſsâ hac conditione, ut in F. ttenn z 4 Genthit limte Aers doles, lnimd. nednon Antr lelte mmne lnt, bens uero⸗ lupte⸗ 5An- 8. & res in eres, de, U IN SPIRrTTruüu FT VERTFTATE, à. ¹ in æternum abſtineres? Ecce nunc ad tempus hæc optio datur. Vo- luptates & cibos, quos ſatur ven- tre deſpicis, cur non famelicus vir- tutis deſpicies? quas æger corpore faſtidis/ & horres, cur non & men- te ſanus? quid impoſſibile judicas virtuti renuntiare voluptatibus, quod neceſſarium facit infirmitas? Quod potuit vitium naturæ, nôn- ne poterit robur gratiæ te facere pertæſum delectationes omnes vi- les? Si tibi faſtidio aliquando fue- runt divina & ſpiritualia, crede poſ- ſe faſtidio eſſe carnalia. Potes vi- vere in hoc exilio cum periculo inferni, ſine immenſis voluptatibus cosli; etiam poteris ad odorem pa- radiſi, ſine his vilibus terræ. or hominum millia in laboribus & lu- ctu ſunt, & tamen vivunt? tùne ſolus moriturus, quia ſine guſtu? Vixiſti aliquando in dolore: modò vive ſine voluptate. Toties fuiſti dolens, modò tantùm eſto conti- Dens. 22 DE ADORATIONE nens. Si pudet ſapere cum vulgo hominum, pudeat guſtare cum vul- go beſtiarum. Imò belluæ abſfi⸗ nent magis; quæ minoribus, ſim- plicioribus & paucioribus volupta- tibus contentæ sunt, quàm pleri- que hominum. Idem cogita de re- liquis voluptatibus ſenſuum & ani- mæ, & qualibet alià propriæ volun- tatis fruitione. Oportet repudium æternum re- huntiare omnibus rebus; & potes, & ſine periculo tui, imò ſine mole- ſtia. Sed ut voluptate omni carere queas, caré voluntate omni, etiam leviſſimà, licita & juſtůͤ. Cave, ſi propriâ voluntate induaris, & non ſis nudus, inde caro aflueta domina- ri welut Domina Joſeph Gen. 39. ap- prehendet laciniam veſtimenti tui manu ſuâ, hoc eſt, appetitu conne- Xo voluntati, & adulterare te co- get. Lacinia ſufficit ad tantum fa- cinus: minimà anſulà gubernantur ingentia damna: niſi pallium gen’. N cumn nl recunn Aur nl Nibus, rolp m per⸗ Indere Kai Nir, pCon⸗ mmumre Epotes ende. Ddhenee (ne, „‚Cndn domior enti n COnN. e te tumk TnaN mn Per IN SIRTTU EF VERITTATE. 23 tus relinquas nudus, periciltaberis. Rejice voluntatem tuam integram, nec te protegas damno tuo, nec periculoò tuo te amicias. Hlias rap- tus in celum, pallium reliquit: neque tutò ad cœleſtem vitam ad- volabis, niſi relictà voluntate. Reſcinde omnem voluptatem & voluntatem; reſcinde te à te in omnibus: cur vis, jam pluribus reſciſſis, manere in parvo ligatus, limitatà libertate ſpiritůùs. Non eſt liber canis, quòd longam catenam habeat, ut per intervallum ludat. Accidit plerisque quod paſſeri, quem puer ligatum filo habet: qui emiſſus, putat ſe liberum, & volat alacris usque ad ſpatium funiculi; mox miſeréê cadit. Sic anima velut filo manet ligata, niſi cuncta reſe- cet: putans ſe expeditam, poſt ſpa- tium certum, turpiter proruet in Ccœnum: quingetfi effugias à carne, & te avellas ab illicitis, & voles per Cœleſtia; ſi tecum feras volunta: tem, 24 DE ADoRATIONE tem, adhuc in rebus ſublimibus de- tineberis, & impedieris. Paſſer ereptus & poteſtate pueri, ſi ſecum ferat filum, in cacuminibus arbo- rum vicinus coœlo illaqqueabitur, & peribit. Sed forſan triſte putabis adhuc, omni voluntate & delectatione or- bari? Quid ſi dicerem, non eſſe tri- ſte, omnes dolores & cruciatus op- tare? Non enim mœſtum erit, om- ni voluptate privari, ſi jueunda ſit ipſa privatio. Huc ſe diffundit vi- gor ſpiritùs, hoc machinatur artifi- cium gratiæ, ludens ſapores rerum, ut omnia dulcia hujus mundi faſti- dias & horreas, omnia amara con- cupiſcas. Non mœſtum hoc cre- das; nam nominetenus amara e- runt, ſi cuprantur. Natura facit, ut quod uni inſipidum, alii ſit ſuave: anne hebetior erit gratia? In mu- liebribus paſſionibus eſt, appetere inſipida & abſurda, carbones, lu- tum, gypſum, atque faſtidire edulia . eX- F. muhe⸗ un Mi N Uimnibuet⸗ 8. Dad i, Uken ibus rb dinn,) idhue, Mineor. oclend uruse, eni om undh t nckv. Urartif⸗ rerum lali. rao oc ce mara? 4 faeit ſuave Inm-. ppeten es,l eedl . IN SPRITU EFF VERTTATE. 25 exquiſitè condita: quod fœmineæ ægritudini contigit, impoſſibiléne erit ſaluti divinæ? corruptus ſtoma- 9. chus appetitum gubernat, & inte- gra mens nihil valebit in voluntate? Ne igitur timeas, 6 puſillanimis, quæ de ſpirituali vita audis: nam minimè moleſta & gravis eſt, etſi neceſſe ſit amplecti moleſta & gra- via omnia. Ne te atterat nomen inane aut opinio: aude, aggredere, terrebis tu ipſas difficultates. Fer- tur genus theſaurorum ſub magico artificio, quos cuſtodiunt horridiles manes & ſpectra tremenda: at ſi uis audeat, ſolùm contemnens illa Nedacun, ſubitò faceſſunt omnia & evaneſcunt, ut nunquam ampliùs appareant, ut deinde ſecurè & placi- dè fruatur divitiis illis. Non majo⸗ ri labore eſt opus, quàm animo. Fortiter aude, ut theſauris ſpiritua- libus potiaris: repentè ectra diffi- cultatum diſparebunt. Virili corde invade, fruiturus, ſinè æqua mole- B ſtia 26 DE ADoRATIONE ſtia, arcanâ dulcedine vitæ ſpiritua- lis. Mella laborant apes, ſub defor- mi ſubere latentes. CAPUT IV. omodo veritas per fidem conſtet. Et de fructu & zſu bujus virtutis. N mendacũis ambulat, non in ve- ritate nec in ſpiritu, qui non am- bulat in fide. Procul à ſenſu habi⸗ tat veritas. Hæc Ccœleſtis planta non floret in terrâ; non alitur ſan- uine & carne; non naſcitur inter Rercora materialium. Paſſim de- cipimur in bonis corporahibus; & his ipſis, quæ corporis intuemur oculis, & manibus & contrectamus. Remus integer, in aquâ videtur fra- us: turris quadrata, rotunda vi- detur diſſitis: lux ipſa ſolis, quæ eſt i tota fides oculorum, ſæpè fallit 1 - los, fingens colores qui non ſunt: quomodo non ſeducemur in rebus animæ & ſpiritualibus, quas non vi- demus; & divinis, quæ extra hu- 1 Mmanum N itrſhtn ſaben ple ruti, winre⸗ üoem nuha Pl tur ſan Ur inte d. bus; 4 tuemmn Cama turfri Inda uxze alit n ſun nrebl nhr 7 ara h IN SeRrTH FT VenFTA. 2 7 manum ſunt captum? Totum hu- manum genus mendacii tenebris caligabat, velut in ſpecu, ſine ullâ feneſtrà aut rimulàâ, per quam le- Viſſimus radius poſſet illucere: ipſi Philoſophi præclariores, ſolum ſciri dicebant omnia mendacia eſſe; aut ſcientiam unicam eſſe, nihil ſcire: adeò laborabant vanitate, ut ſolum de cœlis optarent remedium. Qui- dam illorum putabat magiſtrum ve- ritatis dumtaxat poſſe efſe aliquem Filium Dei: ecce jam tu Fili Altiſſi- mi, ecce tu Veritas æterna, ecce tu Sapientia Patris, & cœlo deſcen- diſti, lux mundi, ut illuminares il- lum, ut nos doceres veritatem; cur homines tantum beneficium non æ- ſtimant, & fidei bonum contem- nunt? Quid refert credere verum, ſiſimus nos falſi? Salutaris veritas eſt bona aclio; & verbum verum factum verbi. Verbum Dei caro factum eſt, ut opus hominis fat ve- ritas, quia veritas Dei opus facta eſt. B 2 Men- 2⁹ Dr ADORATIONE Mendacium & vanitas eſt, quod non eſt juxtà doctrinam rsu: cur uſum hujus benefici negligimus, ſolum contenti mortuo modo cre- dere? Magnum fructum Fidei ha- beremus, Ii ſéiremus uti, & juxta Ulam operaremurùt debemus, plus quam ſi acie oculorum viderentur ea, quæ affirmat. Omnes per fi- dem credunt vera: ſed oportet cre- dere verè; quod non videntur om- nes facere. Si credis, ⁶ proterva anima, quæ Chriſtus dixit, conſe- uenter operare. Si eſt verum, quòd Jeſum oportuerit pati, utin- traret in gloriam fuam: ſi eſt ve- rum, quèd Deus provideat omnia in bonum juſtorum: cur affligeris & in levibus laboribus & calamitati- i bus? cur putas jacturas, quod de & Pide eſt, eſie lucra animæ maxima, en dum patiens ſis. Si credis id eſſe len⸗ verum, ot veré eſt, potius debes gaudere, & té ſolari. Si ocußhs car- nis Prophetam aliquem ſanctiſſt mum, n Vu. Wa⸗ N gelt,en oue eiein nod Hei) Cjar nne,ll Wentu ntser! Grtetc, Nturor rotern. Col⸗ Verun, tiunt ſelt tom ſſlige AWitx gvodt maxn nl ide IN SEIRTFWET VERITATE. 29 mum, ùt Davidem, aut annem Babtiſtam, cerneres reſuſeitatum, vel Angelum de cœlo venientem, ut tibi ex parte Dei annuntiaret, eſſe voluntatem divinam, ut fer res hanc ærumnam patlenter, quoniam tibi futura eſſet magno bono & lu- cro; nônne hoc ſuſſceret, ur com- peſeeret ĩ impatientiam tuam? imò ut excitaret ſunile gaudium, atque Apoſtolis, qui ibant gaudentes, quoniam digni habiti ſunt pro no- mine EsII contumeliam pati? cur modò non te ſuſtines? Illud nun- tium miraculoſum non deberes pu- tare tam certum, ut eſt documen- tum fidei: nam 'liceret interchum dubitare tunc, cùm poſſet te illu- dere ſpiritus malus; & tu falli in ſenſibus tuis. Hgitur ſi veritas hæc ex fide certior * t, quàm ſi Angelus de eœlo evangelizaret tibi, cur mi- nus te debeat commovere? Cogni- . tionis certitudinem & rei conſelen tiam ſequitur modus operandi, & B 3 juxta 30 DE AnokkTIONEY juxta excellentlam notitiæ debet eſſe præſtantia operis. Quare, qui ambulare in veritate vuſt, ſuæ greſ- ſus vitæ & actiones conformes fa- ciat ſuæ fidei; nec tantùm vera cre- dat, ſed verê, ne ridiculus Angelis ſit, & ſocius de'monum, qui etiam credunt ſine operibus. * Qid prodeſt ſcire viam cœli, ſi non ambulas? Sciunt melius fſpiri⸗ tus mali; & tamen quia conſiſtunt, ſunt de'mones. Dicito mihi, quid utilius tibi, nolle bene operari, aut demonibus non poſſe? Perinde eſt in plerisque nolens ac impotens: ind tibi eſt damnabillùs & turpiùs, nolle cùm poſſis. Dæmones cre- dunt, & contremiſcunt: utinam tu, cùm credas, timeres! Cur non eontremiſcis ad judicia Dei, conſi- derans certitucinem eorum? & ambiguitatem tuæ ſortis, vel ad ſupplicia ærerna, vef ad gaudia? Quid eſt, ſi credimus magnitudinem divinæ bonitatis in ſe, immenſi a- moris N ie Creg t,len Vme fera ingel lein m el l Hn nſtune i il Ni, a rindee oteng turzin es cre Utinnt Durm cN m; vel¹ uce budine men on IN SerRFTU FFY VrERTTrATE. 21 moris erga nos, & ſummorum be- neficiorum ejus, cùm non reſpon- deamus amore noſtro, fidelitate & obſequis? ſed potiùs audeamus offendere vel venialiter, & non co- limus & amamus omnibus noſtris viribus & infatigabiliter Deum, quẽ omnibus viribus omnipotentiæ ſuæ creavit, & fovet nos, & perfectè ac æternè amat, & dilexit usque in fihem, & usque ad mortem ama- vit? Quid eſt, quòd ſemper amen- tes nobis, & inverecundi in ſuam Majeſtatem ſumus, ſive credamus, ſive non verè credamus, dum ſegnes & torpid manemns? Si non cre- dimus indubitanter, ita eſſe: quæ major ſtultitia, cùm homines om- nia credant adulatoribus, quòd ad guſtum ſuum loquantur, quæ eom- moda illlis ſint, quam non credere res fidei, quæ utiliſſimæ ſunt nobis, & maximi lucri & honoris noſtri, quòd veræ ſint? Quæ major irreveren- tia, quàm credere homini, cùm 34 omnis 32 DEz ABpoRATIOMNEZ omnis homo ſit mendax, & qui falli poſſit; & non credere Deo loquenti nobis utilia, & ea confirmanti tot miraculis? Si verò credimus hæc, & contrà operamur; quæ major irriſio Dei, quàm reſpuere bonita- tem ſuam amabiliſſimam, nihili fa- cere amorem, ſanguinem, & bene- ficia ſua, atque non timere infer- num vel purgatorii pœnas, aut non ſperare, & deſiderare ardentiſſimè gloriam cœli; quæ Deus magna putat, & ùt magna nobis minatur, ac pollicetur, ut bené operemur? Quis maſor furor, quàm exponere nos per noſtram ſocordiam periculo amittendi gloriam, aut morandiin purgatori ignibus? Oportet in omnibus noſtris acti- bus convenire rebus, quas credi- mus; & plus affici, quàm ſi viſu aut aliquo ſenſu & experimento conſtarent nobis. Accepiſti Cor- pus Chriſti, aut aſſiſtis tremendo ſacrificio Miſſæ: ſi credis quòd Chri⸗ ſKtus N eologe rmain lim h le mi⸗ e bonitt n Were⸗ ere inler Haltner Entln mugnt Audworu, Nerenu ehen nperioll worandt olrsd us Clel In erinen gli remehe lu IN SrIRTTI EFT VERITYATE. ¾ ſtus tecum aut præſens eſt, majori ſummiſſione & reverentiâ debes ad- eſſe, quàm ſi oculis tuis patenter conſpiceres 5O majori fiducià precari, quàm, ſiut ſanctostephano, tibiĩ pan- derentur cœli, & videres hierar- chias Angelorum comitantes Chri- ſtum ad te deſcendentem, ut ab eo aliquid peteres: nam certius eſt per fidem veniſſe Chriſtum ad altare, quàm ſi viſu tuo illum intuereris. Hoe mado euret quisque penetrare veritates fidei, ac in earum certitu- dine ſe confirmare, conſequenter perinde operando. Quo modocon- ſequenter procedis, & non tibi ipſi imponis, cùm dicas, te plus æſtimare minimam gloriæ particulam, quàm univerſi orbis imperium; & tamen pro ceœlo nec ullam voluptatem tuam velis negare, & pro rebus temporalibus Se fine labores, & an- garis? Hoc videtur contingere non poſſe, niſi æſtimentur plus terreſtria & caduca, quàm ccœleſtia & æterna bona. 5 CA- 54 Dz ADoRATIONE CAPEHT V. De ſype veniæ & velo pœnitentia. uli plus bonus eſt, plus odie peceatum: qui plus odit pec- catum, magis cupit deſtruere illud: plus igitur deſiderat Deus dimittere peccata, quàm peœnitens ipſe, qui veniam poſtulat. Deus magis bo- nus, ideò magis odit mala. Si pec- cator, qui malus eſt, odit ſuum de- Hctum, & vuh deſtruere, quantò magis Deus, qui optimus eſt? Quis- que quæ ſua ſunt, quærit: ſolus Deus, quæ tua ſunt, tuamque ſa- lutem exoptat, ne dubites de veniâ, & auxihio divino. Locupletiſſunum ſidejuſſorem habemus Filium Dei, ſi velimus converti. Nec deeſt manſuetudo creditori, nec ſors ſuf- Rciens fidejufſori. Ne diffidas, pee- cator, ob enormem magnitudinem tui debiti: reſpectu infinitæ miſeri= cordiæ Dei, & meritorum Chriſti, exiguum eſt. Infinitus noſter the- ſaurus, N . eniteni P ollthe cre ilu (eitrer a psde , Fen Uum 6 D lr ſoe . Eevend Nümum n Dei, deel Nrolu⸗ ,Pee⸗ dinen miſen⸗ rti, er the aros⸗ In SPIRITG ET VERTTATE. 3 5 ſaurus, ESlIS eſt crucifixus. Stul- tum erit putare, maximum Impera- toris ærarium non ſuſſicere, ſi tibi concederetur, ut inde ſolveres drachmam quam debebas: ſtultius eſt morari, quo minus ſatisfacere Deo velis, confidens in EsII. Ridiculus eris, ſi tibi injuſtus es, qui aliis eſſe utilis & benefieus gau- deres. antùm gratulareris, ſi tuà occaſione & diligentia facta fu- iſſet converſio ſancti Auguſtini, aut Magdalenæ, aut Pauli Apoſtoli, aut alterius magni peccatoris, quem adduxiſſes ad Deum; & modò id facere absque dubio conareris, ſi in tuà poteſtate eſſet facere aliquem verè poœnitentem & æquè fanctum, ae Magdalenam: recordare quòd in tuà poteſtate ſit cum gratia Dei fa- cere te pœnitentem, & ſeriò dolen- tem de peccatis, etiam levibus, & valdè ferventem & ſanctum: con- vertete, & gloriare de tuâ conver- ſione plus, quàm de aliena. Quis, 3 6 dum 36 DE ADoRATIONE dum non ſit deſperatus, ſi jam mo- ribundus præ fame eſſet, panem vellet dare leviter eſarienti, nec indigenti illà miſericordià crudeli, & ſe in extremis poſitum pateretur perire? Temone, te hortare, tibi prædica: nihil deſideratur, ut di- mittantur tibi peccata, niſt tuum deſiderium, dolor, & diſpoſitio, ex gratia etiam. Ecce Deus expectat paratus; majus auxilium vult dare. Jam habes pignus fuæ bonæ volun- tatis, tuam voluntatem boni, quæ à Deo eſt. Neſcio, quomodo, eùm conſtes corpore cognato brutis, & animà cognatà Deo, corporis tuendi ar- tem commendes & quæras, at a- nimæ medicinam à vitiis tuis, & morbis contemnas. Præcipua ſol- licitudo ſit præcipuæ rei. Prima eura animæ ſit, propter quam cor- pus eſt: & jam ſi prima, hoc modo ola debet eſſe. Animæ morbi ma- jores ſunt, & plures, & pernicia-= ſiores; ,. e: ss; N Gnn tient,, crude latetetn tre, ti Wn Paſto,e apertt ltxe rrolun- ui, Conits Lanint endi ,a 1 tuis 6 ua ſl Primn mn ol. emod Nbim erid ſore IN SeiRFTTE ET VERTYATE. 37 ſiores; ejus medicina certa & ſine dubitatione, cùm ſanentur, qui veré volunt ſanari: corporis verò curatio eſt fallax; nam non ſtatim convaleſcunt, qui curantur. Tum medicamenta corporis difficilia, a- mariora, majoris ſumptús, nec in promptu ſunt; ſed deportari eſt o⸗ pus ex transmarinis, & ferè ultra- mundanis regionibus, quæ funt in alio orbe: animæ verò remedia fa- ciliora obvia, quæ non modòèò domi habeas, ſed in te ipſo, nec ultrà tuam voluntatem. Cur igitur tot animæ tuæ malis non mederis, cùm Golliciteris in quavis corporis affe- Gione malà? O ſumma Veritas Dei illumina me, quia ignorantia hoc effieit: nam corporis affectiones judicat animus, & ſentit? animi verò morbos non ſentit corpus: ſolum ab animo ſen- tiri & eognoſci poſſunt; ſed cùm id ipſum langueat, quod deberet judi⸗ care, ideò ſuos morbos non judicat B 7 anima, 38 De ADoRATIONE anima, nec quærit remedium: fed quò pejùs ſe habet, mins ſe ſentit malam; quò magis ægrotat, mi- nuùs ægritudinem ſuam cognoſcit velut membra corporis gravius la- borant, cùm ſenſum amiſerunt. O Domine, quantùm languent a- nimæ noſtræ, quæ non dolent tot defectus, diſtractiones, negligen- tias & irreverentias erga te, qui habitas in nobis!? Da mihi ;ut leviſ- ſünam etiam culpam fluviis lacry- marum expiem, & toto corde do- leam, nec patiar in me ullam offen- ſionem tuiĩ. Quam exeuſationem poteſt dare homo, quòd non convertatur, ad- hære tꝗque Deo ſtatim omnibus ſuis viribus? An quòd non ſentiat ſuum Malum, cum ad oculum non pateat? Sed jam per fidem monemur, quæ certior eſt ocuhs. An quòd natura noſtra infirma ſit, & prona ad ma- lum? Sed hoc ipfo debet quærere Sobur, arma, & favorem Hen ne e 6N eckume is ſeſn rotat, achnoli gunis mmiſerun nent 41 GWor tot egltgen Iet, Nl Nuelerli. lary e do⸗ moffen⸗ ſt dart tur, 4. bus fus tſuum hateat! r, ue Snatun ad ma- werene Dei IN SrIRIT EF VERITATE, 329 ſine ope & armis jaceat in imbecilli- tate ſuâ relictus inimicis ſuis. An quòd plura ſint incitamenta ad pec- candum? Fallitur, plura funt & fortiora ad juſtitiam, & repugnan- dum. Si mundus hortatur, Deus vetat: ſi deæmones ſuggerunt, An- geli inſpirant. An quòd mali pro- ſperanmtur? O inſania, amare mo- mentaneam proſperitatem, & non timere æternitatem calamitatum? An quòd tempus ſperes in ſenectute reformandi te, nam Deus exſpecta- vit mulos? O inſenſate, non eſt romiſſa vita, ſed oblata venia. O ingrate, abuteris gratiâ & patienti4 Dei. Cave; non mmjuſtè Deus aget, ſi non dederit veniam, quando & quomodo vis, cùm nolis modò cùm invitat. An, quòd ſit moleſta via vVirtutis & ſpiritùs? Sed numquid placidior erit inferni aut purgatorü ignis? CA- 4 DE ADoRATIONE CAPET VI. Forma peccatoris proponitur. Vos Cherubim & Seraphim, qui tegitis pedes & faciem, quia pudet non ſatis amare bonum meum, Deum meum, commodate mihi linguam veſtram, commodate vocem Archangeli, & tubam Dei, ut per univerſum tonem evocando mortales: Surgite mortui, etiam dum vivitis, & venite ad judicium: venite, ut judicetis quoddam faci- nus ſtupendum, quod nunc conti-= git. Venite ut iraſcamini, venite ut rideatis, ſed potids venite ut flea- tis: hiſtoriam lamentabilem nun- tiabo, quam certèò mihi confſtat eve- niſſe, ut arbitri de illà ſitis. Fœ- minam quandam, pedibus, mani- bus, & collo ligatam, trahebant quidam latrones volutando per foo- tida loca, eamꝗue in fornacem æ- ſtuantem incendio horribili conjice- re volebant; occurrit tunc Rex, Cu! e,n antin venut. ut) mung 1 ſh rco fu n3 6 fehr prrifn Ferpnu kicen Ne bonu ommodan Wunodat bande rencan tl, etin dciun ln ba⸗ co⸗ , venn elt ker m nun ſtat eſe .. e , n Deban Per ſo⸗ cem * conſioe e N IxN SeRrru Er VERITATE. 4 cui potentià, & cæteris dotibus par nullus fuit, imèê ille ſolus in ſe ufur- paverat omnes naturæ liberalitates, & humanæ ſpei avaritias. Fortior erat Samſone, prudentior & locu- pletior Salomone, felicior & be- nignior Davide. Hic miſertus fœ- minæ illius, ut illam liberaret (ſolus enim erat) expoſuit ſe morti; & ac- ceptis magnis vulneribus, fuſo toto cruore, fugavit latrones, & mun- davit illam, quæ horrida ſordibus fuerat, balneo facto de ſuo ſangui- ne, cùm aqua non fuppeteret pura: accepit in ſponſam, licet æthiopiſſa & invenuſta eſſet, atque ſui imperii coronavit Reginam: exſtruxit illi prætorium magnificum, adornavit mirè, ſculpens undique imaginem ſui, ut conciliaret amorem & me- moriam ſui in fœmina illa: diſpoſuit familiam, & donavit ei innumeros ſervos; &, quod plus eſt, adeò ex- traſe ferebatur præ amoreillius, ut ipſe miniſtraret illi etiam in obſe⸗ quiis 42² Dz AnonAONE uiis humilibus: deliciæ prætereà A erant eſſe cum illa, aut cogitare de illà, nihil aliud quàm redamari deſiderans: inſtituit denique hære- dem Regni ſui; prormiſſis ad hæc multis donis majoribus, fi ſervaret fidem. Nihilominuùs, quaſi tot be- neficia ſolàùm negotiarentur perfi- diam & odlum, contempto ſponſo & Rege, follicitabat ſponſa illa ad adukteria mancipia & fervos vilio- res, qui ſtabula curabant: il tamen fideliſſim Regi, partim fugiebant, partim præ dolore occidebantur; nam diſperire malebant, quàm vi- dere non ſervari fidem optimo Prin- cipi, & ſponſo. Demùm ingemiſce- bant cuncti Reginæ irniquitatem; nec proptereà deſiſtebat illa cogere, proſt᷑ituendo ſe omnibus. Nec ſte- tit c ſcelus: cùm benignior erga Hlam effet ſponfus, incredibile cri- men excogitavit; prodidit älum, tradens hoſtibus ſuis, quos capitali dio proſequebatur Rex: quorum manci: vofil N ieyrre tct mtedn niteie S A Tleryn tthe dmdtfer⸗ n hon 1 1 os lo ltamer Gedant ebantu⸗ un 1 noPr gemiſt ſtatem oger Nectte for erg Ple en H SrITTü ET VERTTATE,. 4 3 mancipium illum fecit ſceleſtiſſima ſœmina, & ſervire majoribus inimi- cis ſuis coëgit; qui excæcrunt il- lum, & illuſerunt: at quod mirum magis eſt, manſit illa oblita omnium beneffciorum & donorum, fruens Regno, & imperans præfrictàâ fronte ſecurior & Etior, quaſi egregium aliquid patràſſert. Nunc judicate, homines, nunc jus dicite: quis erit, ui non iratus indignatione adver- sus fœminam ilhlam nimiâ, dicat 3 Vivit Dominus, quoniam filia mor- tis eſt fœmina quæ fecit hoc. 2. Reg. 12. Sed necdum finita hiſto- ria: nequitiam hactenus dedi, reſtat ſtultitia. Nam cùm odiſſet & con- temneret pulchrum ſponſum Re- gem, imaguncufas ilkius, quæ per angulos aulæ inciſie fuerant, oſcula- batur, & ſummè venerabatur ob pulchritudinem illarum: quæ ta- men collatæ ad ſponſum fœdæ erant, nec integrè referebant totam Aius pulchritudinem; ſed quædam oculos 44 DE AnonATIONE oculos ſolum, aliæ manus, aliæ ora repræſentabant: cumque ſponſus coram ſponsâ eſſet, ejus amplexus deſiderans; illa terga vertehat, pertæſa Regem, & icones illas quæ⸗ ritabat. Nunc judicate, & morta- les: Vivit Dominus, quoniam filla riss eſt fœmina, quæ hoc facit. O utinam te capiam dolis Na- than, & reſipiſcas pœnitentià Davi- dis! Tues, anima, fœmina illa. Hæc dicit Dominus Deus Iſraël: Ego unxi te, homo, Regem ſuper univerſas naturas mundi: tibi crea- vi omnia: ego erui te de manu Saul & latronum, luciferi & deæmo- nũ; de ſordibus, ubi jacebas: de in- ferno ardenti, quò ruebas: mundavi te ſanguine meo; & dedi tibi in cœ- lis domum Domini tui Dei, & om- nes delicias divinas in ſinu tuo: de- dique tibi domum hunc mundum ùt palatium regium, & creaturas om- nes, A tibi ſervirent: & ſi parva ſunt iſta, creationis, redemptionis & glo- A yht eztl nf N 1, it⸗ Am; ne, 40 VN b, A ge en s Andlen 1 Verteh Sln ,ort ranfl Col N kende Dmn Enine i Had, enſup tbicre⸗ Ge munl Cdeme Br dein punden tinco. Kon. no: de⸗ Ndumd Nraso. lern hion . ſcelus fuit, parare tibi gloriam mea IN SpIRrTI EFT VERTTATES. FS & glorificationis beneficia, adjiciam tibi multò majora: propter quod horum beneficiorum me inſectaris, & contemnis? crimina tibi viden- tur beneficia mea? in me iraſceris & animadvertis, ùt in malefaétores, qui puniuntur iis rebus ipſis, quibus peccant: tu ipſis donis meis abute- ris, velut damnans me in illis, ac ſi benefaciendo deliquiſſem. Quod beneficium meum meretur injurias tuas? Ego emendabo; ego uhkor tuus ero adversůs me: quia nihil niſi benevolentiam tuam deſideravi magis, nec deſidero, nec deſiderabo. Paratus ſum, ut me ames, deſtruere mundum: ſi peccatum fuit contra te, illum fecifle. Si culpa fuit, mori pro te: iteruùm moriar, ut ſatisfa- ciam, ut reconcilfier tecum. Si & cœlum; ut parceres mihi, relin- querem illud denuò, iterum exina- nirem me, & orbarem majeſtate & glorid. Cur putas, quæ in homi- nibus 4⁵ DE ADORATIONE mibus facta in alios, virtutes ſunt laude dignæ, à Deo erga te facta eſſe delicta, opprobrio & damnatio- ne digna? At ſi beneficia hæc cen- ſes, quæ in te unam omnibus meæ omnipotentiæ viribus & doloribus cruciatuum acervavi & collegi: cur tu ſeligis in me majores injurias? Fortaſſe in eo flagitium fuit, quòd dedi multa & magna; nam in ſingu- lis non agnoſco culpam; ideò vis me punire magnitudine & multitu- dine contemptuum, & certare & vincere benefacta mea tuis opprobrüs? en, peſſimarum foœ- minarum ſelectas iniquitates in me amantem tuum tu una collegiiſti. Placuit tibi nequitia uxoris Puti- phar; & ſtatim in me machinata, vis adulterare cum ſervis, quos de- di tibi creaturas: & cogis ad hoc, nec diſcis fidelitatem earum quæ fugiunt à te, ùt Joſeph; & celeriter rrrertumt⸗ vel pereunt: omnes ingemiſcunt & dolent præ partu- rien- ucke l pedn hdo Dtrinn 1snn ake ulin⸗ e eima mn, de enn p en eri, ia enh HN SeiRrrI EFT VERYATrEzZ. 47 inugt rientium dolore; nolentes quòd ergi te pecces in illis, nec ames illas, con- Admm tempto ſponſo tuo, & Domino il- Gahes larum. At tu addens ini uitatem, mnbusg Criminaris illas, quòd elabantur; ElHE & quereris de illis, quòd fugiant. leg:a Hæc eſt querela publica mortalium, GN„ quôd di ſui ſint mortales, quòd nii, Pereant creaturæ. Accuſas illas, R quèd ſint cauſæ ut tu adulteres 3 . eh Cùm illæ innocentes, benevolæ tibi, muin & Deo ſuo fideles, fugiant à te, ne cenm adulterium cum illis committas ni- en mis amando. At tu inquis, ſi eſſem “l locuples, ſihaberẽ divitlas, ſi haberẽ Uites Comoditaté iſtam, pacificè ſervirem R Deo, nec deſiderarem plura: at s Quia omnia perdidi, & fugerunt 4 ctm mebona, non poſſum non facere mos hoc: penuria cogit me peccare, Ghoe Paupertas facit me deſiderare res, Ge & injuſté cum jacturà ſpiritús mei. “ Ceſſa queri, ceſſa criminari; & po- RK tiàùs audi creaturas, quæ melius Auam Joſeph officii te admonent. P Ecce ien 48⁸ Dr ADORXTIODPE 8 Ecce Dominus noſter, omnibus tibi & traditis, obliviſcitur ſui: nec quid- quam eſt, quod non in tua ſit pote- uͤe ſtate, quod non tradiderit tibi, ur 1 quidquid velis, faceres de nobis, 1 n, præter hoc unum, amare nos; quo- an modo ergo potes malum hoc face- re, &α peccare in Deum tuum? quo- modo poſſumus nos ſuſtinere tuum amorem, quem ſibi reſervavit Cre- ator, & nonpotius fugere? Ut tu dares te illi, dedit nos tibi: ut tu ſer- vias illi, nos ſervimus tibi: difce à nobis ſervire uſque ad mortem, non adulterare. IIt tu ſubſiſtas, nos Mhau corrumpimur; nec enim malum e- wan xemplum aut ſcandalum tibi dedi- Munm mus: non cupimus amari à te; ſed ml quòd des Creatori id, quod melius Mhm habes, amorem tuum. IIlum ama, Gn & lauda, quemadmodum nos faci- im mus. Diice zelum noſtrum: nam ur mmn tu facias idem, corrumpi àte pati- Mmn mur libenter. Diſce perire, ut vivat al gloria Dei: nam ut tu vivas, interè- an Mus ſen 5 WN „Omnmtb Pi: neenr ntuſte Genttb, es ge hol renos, nboeſa n Mreene emntC lre? I urtyl di. G Orten, ſlias, 1 malun ntpic Filte; odmre Donr Cunrosk n: Nun Atepn ,i 6, IN SriRrru EFr VERTTATE. 49 mus nos. Diſee humilitatem no- ſtram: nam cùm germanæ tuæ ſi- mus, pares nobilitate parentis; imò natu majores, non erubeſcimus in rebus humilibus ſervire tibi, ut tu regnes cum ſponſo tuo, & illum a- mes. Ut tu vivas in æternum cum illo, convertimur nos in ſordes & ſaniem, non dedignamur omnia vi- lia obſequia cum periculo & interitu noſtro: ſolùm indignamur, in me- liore arà Dei, hoc eſ corde tuo, po- ſita eſſe ſimulachra noſtrè propter nimium affectum erga nos; & de nobis ſæpiùs cogitari, quàm de Deo, & immolari nobis non animalia, ſed animam tuam. Pudet, pudet victi- mam metalli terreni, aut honoris humani, aut voluptatis momenta- neæ, eſſe animum cœleſtem, & in hoc gratiam divinam, & ex hac glo- riam æternam. Placuit prætere tibi, anima, perfidia Dalilx; & mox adversum me Deum, amantem tuum, tentãàſti 70 DrE ADoRATIONE fimilem. Prodidiſti me, quemad- modum Samſonem, majoribus ho- ſtibus meis captivum, ſervum Phili- ſtæis peccatorum: nam ſervire me feciſti in peccatis tuĩs: præbuiſti mi hi laborem in iniquitatibus tuis: ne- que ego ullum alium inimicum ha- bui, & ita odi, velut peccatum: tu nihilominus es cauſa, ut ego faciens, punl oriri ſolem, & pluens opportunis temporibus, lactans fructus terræ, coquens poma arborum, condiens paſcua pecoribus, ſer viam gulæ tuæ: facis; ut conflans metalla in terræ viſceribus, avaritiæ tuæ miniſtrem. O facinus, facere Deum ſervum fa- cinorum, captivum iniquitatum, promum condum ſcelerum, œο⅛ nomum malignitatum! Vitia quo- que tua mihi illuſerunt quaſi cæco. Ante judicem ſeverum nemo aude- ret committere furtum, nec pueri ante pædagogum aliquid indecor facere; at ſi eruas oculos, quidvis etia, ſi ſit præſens, patrant, motant geſtus 1 IN SpIRITI FT VERFTATE. F Auen geſtus ridiculos, & illudunt ei impu- rihuh nè: ſie tu etiam, ſi noſcebas me præ- In ſentem, flagitia patrabas, quòd me EIen cæcum facere voluiſti. Tua ſcelera, fin hoſtes mei, id fecerunt; quibus tu is:u excæcata, me quoque cæcum puta- umm pas: ſic demum me tradidiſti adver- Am: W ſariis meis, ut ad illos oceidendos o- NN pus mihi fuerit mori; nec meliùès, mi quaàm morte meâ occidere peccata, lutem inſtar Samſonis, juſté potui. Condlen 1 n CAPUT VII. untn Altera pars parabolæ. Et quomodo crea- nölen turis utendum ſit. umtt Ora & illud ridiculum proſequen- tatum dum inconſolabili fletu, é ani- H ma, cm, contemptàâ pulchritudine aquo. veràâ ſponſi tui, in imagunculis crea- cr turarum partiales adumbrationes Onude illius adoras. Si Imperator quidam e maximus deſignaret diem, & locum, ecdl ut inauguraretur adoratione Proce- ce, rum; & ad hoc coacto jam populo, wotu purpurâ indutus, diademate redi- ets C 2 mitus, Se DEz ADORATIONE mitus, armatus ſceptrô, torque au- l reo, & cœteris inſignibus majeſtatis IInl verendus procederet, ſedénſque in in medio fori ſuper ſublimem thro- An num, jam exſpectaretritus venera- mI tionis; & ſitunc omnis populusre- lg- linquens illum, verteretur ad ſtatua hoil rudem ejuſdem Principis, cujus di- arol midia tantùm facies enata vix eſ- eit, ſet, & ferè deleta, ſine diſtinctione em lineamentorum, eùâmque adorarent i omnes & obſervarent, relinquendo ſolitarium Imperatorem, ut nemo illum reſpicere, nec flectere genua mn vellet, quàm frigidus & erubeſcens maneret! Quidſi non ad ſtatuam, ſed ad veſtigi ejus notam, quam in luto expreſſiſſet, accurxerent cuncti adoraturi; ipſum verò Imperato- in rem deſererent, vanàâ totâ Majeſta- War te, & ſpe ſuâ irritâ? Hoc facis, 6 eirp anima, conciſam, & informem bo- khon nitatem creaturarum, quæ veſti- gium eſt d'vinæ, dilgens & adorans; de auguſtam. illam, originalem, inte- r gram, nge . An IN SpIRTI ET VERTTATE. 53 Mot gram, & pulcherimam contemnens. isnet O homines, cur Deum ſolitarium t, E relinquimus in Majeſtate fuà? & ad Mlent quem veneraturi in vitam convoca- tmsmmur, terga vertimnus, & præopta- Spopeis mus lutum; quale facinus fuit præ- t poni Barrabam Chriſto, ut Chriſtus sis attolleretur in ecrucem? quantum eum erit præferri cœnum divinitati, ut Vedlndcοnναπ attollatur in Deum? Nehon Quid fallerisanima? noſce, crea- enden tas bonitates ſolum eſſe offuſcatas nAN & rudes fimilitudines Dei. Cur li- Neiees tura placet, & Hmpidums& vivens KGenke archetypum non delectabit? Con- 6gnn ſtitue coram viatore defeſſo equum ns Vivum, && ſeulptum . Anne, ut com- nencu mode peragat iter, accipiet ſtatuam Umen equi, quâ ipſe onuſtus magis fatiga- eMlit bitur ? cur oneraris. creatis bonis le facs ut iter vitæ peragas meliùs? ſimula- ,wen Cra ſunt bonitatis vivæ: cum Deo e ve ſoldm ſinè fatigatione ſtineraberis. Caton Offer famelico edulium verum, aut len, 1 pictum, anne ſaturari de picto vo⸗ u C 3 Iet? 54 DE ADORATIONE let? cur tu imagines & umbras ap- petis, non veram bonitatem? Ab- ſurdior eſt homo, quàm canis: qui ſi in fruſtum panis inciderit, panem arripit; non in umbram ejus, reli- Ro vero cibò, dentem conabitur figere: tu, relicto Deo, umbram ejus amplecteris. Cur vis partem plus quàm totum? Quis ſitibundus videns duas amphoras, integram unam, diviſam in fragmenta alte- ram, contemptà integrà acciperet capulum ſolum conciſæ, aut aliucd mini fragmen inutile, ut hauriret aquam, in extincturus ſitim ardentiſſimam? aotl Creaturæ partiales ſunt icones di- vinæ bonitatis, cujus perfectiones ann diviſæ ſunt per creatas naturas: cur tu partem mavis quàm totum; & ſo partem illius totius, quæ non juvat niſi in toto? Nec creaturæ juvant ſingulæ, nec omnes ſimul, niſt in Deo: amphoræ conciſæ nec quæli- bet pars, nec omnes ſimul ad hau- riendam aquam proſunt; fſola in in- cegritate Kr IN SPIRTTFTU ET VERITATE. S5 inn tegritate divinæ bonitatis, ſitim ſa- NtEetiare poteſt appetitus. umcene Noſce imaginum uſus: non ſunt, iert, ut uſurpent voluntatem, ſed ut ju- n s; ent memoriam. Tu oblitus Dei en oni occupas voluntatem, ſed non im- N urhnples: inde quia nunquam ſatias, po- GWeEtes agnoſcere abuſum. (Wantum- Cölchm vis ames bona mundi, & conſequa- G,ie ris cuncta, eâdem inanitate & fame Gnetaat cupiditas laborabit. Panis pictus Winie non ſatiat, ſed figura eſt ejus quod kun ſatiat: fic bonitates creatæ non ſa- umam tiant appetitum, ſed imagines funt näi ejus quod ſatiat, nempe Dei. Per- ris inde ſunt voluntati omnia bona jeledm mundi, ut ignis pictus gelidæ manui: Sunmsst accipere, applicare illum poteſt; mtum, ſed non foveri & reereari illo. Pru- — narum pictura oculos afficit, non ur is frigentis hominis ſatisfacit tactui. u,uI Qreatæ res mentem admonent, non reu ſatisfaciunt amori. Monitoria di- ulad vinorum veluit Deus in fimbriis in gPin ſuig manibus appendi, ſeribi in po⸗ lgien C4 ſtibus 1 DE AnoRATIONE ſtibus & januis domorum; ne un- quam Iſrael veri Dei oblitus, alienos adoraret. Non minus dfligens in mundanâ domo, quam ipſe homini ædificavit, ubique monitoria ſui in- ſculpſit, in poſtibus, in januis, in pavimento terræ tot naturis, in la- queariis coœslorum tot lucibus. Om- nia bona rerum phylacteria tua ſunt, ut Deum ames, & nihil aliud adores: ùt quid, velut Phariſæi, admonitionem contêmnens, dilatas illa, & magnificas fimbrias, plura poſſidens, aut cupiens, aut magna reputans? Intercipis conſilia Dei, id ipſum adorans, quo providit, ut nihil a- liud adorares, quàm illum. Age, intereipe cupiditatem tuam, idip- ſum quod appetit prævertens, ob- 4 jectà divinà bonitate; ut ex appetitu rerum, nullam rem appetat, niſi Deum. Occurrit aliquid amoenum, aliquid jucundum? ſtatim validum cypeum oppone Deum. Qae 00 noN Mun; lins 1 Glge minehen Ntoraſit n ſm, terszinl ucbik Nlkein Enihlatt 1 Dhurikr egAle Wnee runm , int unihi ln 4 tun i enens, alperi, Ntlt, 1 lenun Vdn C IN SPIRITU FT VENITATE. g hoc in ſponſo meo erit? nolo oceu- pari in hac micâ venuſtatis, in hoc atomo dulcoris; ſed totam amœni- tatem hauriam in Deo, totum ſapo⸗ rem glutiam: nolo ùt Lazarus ſatu- rari micis. Si potuit delectare par- vula litura, exemplarne limpidiſſi- mum minus poterit? Tauri diver- tuntur & illuduntur objecto pallio, aut aliâ re, quam ſine hominis peri- culo impetant: tu objice graſſanti cupiditati Deum, ut à rebus creatis divertas illam, in quem cum fructu ruat. Hoc pacto, imbellis ſpiri- tus, ſalubriter & juſtiſſimè præva- ricaberis appetitûs tui veneno; ut ipſa cupiditas rerum, per quam Dei ſolemus obliviſci, flat tibi memo- riale divini amoris, & ſtimulus cha- ritatis. Ipſa cupiditas, quâ avarus nummum argenti concupiſcit, ſi of⸗ feratur aureus, magis cupiet; quia in aureo valor argenti continetur, & exceditur: ſic tibi concupiſeenti divitias ac voluptates objice Deum, C 5 in 78 DeE ADORATIONE in quo valor illarum omnium conti- netur, & exundant omnes: ita in- credibilem fructum experieris. Continuèò præſens Deus obtende- tur tibi; & aeues amorem ejus, ut ſine magne impedimento verſeris inter humana & neceſſaria negotia, donee majores ſponſi tui amplexus guſtes, elevato & robuſto fpiritu, còm jam non inquietabunt te crea- turæ; ſed offendent adeò, ur ipſum cœlum viſibile tibi ſordeſeat præ Deo meo& EsI meo. Picui vi-. mni det ſolem, non apparent ſtellarum luces: collatæ ad Creatorem, inſuliæ & fœdæ ſunt creaturæ. Sidera quia accipiunt lumen à ſole; tanquam nmi- hilum ſunt ante ſolem, quia non vi- dentur: ſic omnia quæ ſunt, quia accipiunt eſſentiam à te, 6. Deus amator hominum, tanquam nihilum ante te, ante tuam ſupereſſentialem eſſentiam & bonitatem. Sed adhuc eſt fructus creatura- rum eas faſtidienti. Audis alium amare N uran Rt ler, o Pnen A en orro⸗ unntd⸗ ihr imm N Mniumer IN SPIRFFYUI ET VERITATE. 79 amare aut deſiderare illas? eru- mnes beſce, & luge hominem ſocium na- epentt o Cbtel emn eins, nno verte tankpoti ümen hlnhen rte tkehen Mjen Eeng ngbam Gapon elt, turæ tuæ, oblitum Dei; atque at- tolle te, & reſtaurare ſatage oppro- brium còômmunis naturæ amando pro utroque Creatorem. Omnium amorum, quibus mundus amat bo- na caduea, reum te puta, & ſatisfac diligendo æternum. Omnium in- clinationum, quibus res ad centra ſua proruunt, debitorem te æſtima; nec differas ſolvere, celerius men- tem & amorem elevando ad cœ- lum, quam ſaxum dimitteretur à cœ ο. Omnia creata propenſioni- bus fuis veſtigium bonitatis Dei amant, quærendo bené eſſe: pu- deat te, & plores geram ipſam bo- nitatem Nopenſius non amare, cùm fortior ſit gratia quaàm natura. O quale illud erit, cujus umbram tot conatibus amant creaturæ; ad quod aſpirat & concertat totalis omnium amor! Tu omnes diſper- ſiones inclinationum, omnes erro- . 6 xes 6 Dz AponRArIoNEY res cupiditatum in te congregare cura, ut in Deum contendas, & e- mendes oblivionem hominum. CAPUT VIII. Afebtns veri pœnitentis. 7 Ransfer, transfer à me peccata mea, Pater amantiſſime, qui in cœlis es. Siote in vocare audeo, conſenſu & doctrinâà amantiſſimi filũ tui EStI, ut te diſtinguam ab eo Pa- tre, quem in inferis elegi ſceleribus meis, quibus malui efſe filius dia- boli, & fui diu. Facio tibi palàm peccata mea immania & innumera: quæ ſi poſſem, illa potiùs occulta- rem & obliterarem ſanguine cordis mei, ne vultus tuus læderetur hor- xéndis ſpectaculis. Sed quia nec omnium hominum, nec animalium ſanguis unum ſolum occultare & delere poteſt, oſtendo tibi, ut un Zuttàâà ſanguinis dilecti filii tui ESU penitùs aboleas. Oſtendo tibi quæ peccaverim in te: nam non minuit . mali- loftn in nol n lera ☚ te CNngn hntenlis, hominun VIII. nitent. Aneſeoc WmiH Weene Unmtlinit imundeol 2 Ncothie Ainune clsopeun guine ot kreurbo E gin de Reetmui eatrel ih otiu aiſt thige. IN SPIRTru EFT VrRITATE. 61 malitia mea bonitatem tuam. Poſt malignitatem meam, & innumera ſcelera manes, 6 Pater, bonus. Si ergo malus & peſſimus ego perhor- reſco, & nollem videre crimina mea; tu bonus & optimus quomo- dò poteris ferre talia ſpectra, quin aboleas & deſtruas? Plus tu bonus odiſti peccata mea, quàm ego peſſi- mus nunc odi, & anteà amavi. Tentavi flumine lacrymarum ablu- ere illa; ſed non niſi cruor amati mei ESII lixivium peccatorum eſt. In inferno nequitiæ meæ ſum; non guttam aquæ, ut ille dives à patre Abraham, ſed guttam ſanguinis Chriſti poſtulo à Patre miſericor- diarum ego dives & locupletiſſimus omni iniquitate. Hac medâ petitio- ne nolo fraudare juſtitiam tuam, ſed ſolàm nolo offendere bonitatem tuam. Ut abluas culpas magis pre- cor, quàm quòd remittas poenas. O Pater cœleſtis, perinde exoſcu- lor & amo juſtitiam tuam erga me; 7 ſicut 62 DE⸗z ADpoRATIONE ſicut miſericordiamtuam: nontam precor indulgentiam pœnæ, quàm culpæ veniam. Opto ſummopere, & ex toto corde, omnium creatu- rarum deſideria in unum cogere; & vellem omnia ſimul deſiderare, ut vindicet juſtitia tua peccata mea. Omnium dæmonum & hominum pcnas infernales inme unum ſuſei- perem libentihs, nec terrerent illæ; ut non terreret me facies tua. Ma- jus malum eſt peccatum meum, quàm illæ: imò non eſt compara⸗ tio; quia ſohum peccatum meum malum eſt, illæ bonæ ſunt, quia tu inffigis. Atque ſi haberem illas, non me facerent eò magis malum, temperatâ & immixtâ malitià meâ cum bono illarum, nec haberem malitiam meram à me, ſed cum ali: quo bono à te ex juſtitià tuâ. Sed & Pater miſericors, vereor, ne dum cupio humiliter deteſtari peccatum, denuò ſuperbè peccem: optarem deſcenderein infſernum, GM fieri 6e Cher e S n0001 Tabo, runlin ki nintan Munlun . Nont ne, ummee lun gen mncoget Lelgeren Wlme Amndun nuun nerentil t N mnnenn, G ANNe ſnt gin cen i ad welo Nltin hbere cund lerenr elni gecceſn Wünd, ſen IN SIRITH ET VERITATE. 63 fieri poſſet ut ſinul gratiam tuam obtinerem. Quomod ergo ple- nus peccatis audeo optare, quod Sancti tui amici optaverunt? Quo⸗ modoô ego ſolum infernum deſide- rabo, qui ſolus peccator peccato- rum ſum. Quis locus inferni mihi erit? an in profundiſſimo ad pedes Luciferi? Si hanc jam optavit ſe- dem aliquĩs amicus tuus, quomodo auſim ego? Locus eſt ille concupi- tus à Sanctis tuis, & gradus ad cœ= lum alicui fuit. Servus tuus ex Do- minicanàâ familià frater Urigman, cùm nullum ſibi locum congruum reperire putaret, niſi in profundiſſi- mo inferni ſub ipſo Lucifero, audi- vit vocem è& ſupremo ccœlo delap- ſam, invitantem: Citò huc aſcen- de, ad thronum altiſſimum, in cor Dei Patris: quomodo ego illum lo- cum audeo appetere? Quid ergo? erit alius locus infra omnes mihi peccatori ſuper omnes? an ad pedes Judæ? Sed hunce locum ſibi arroga- Vit 64 Dr/z ADORATIOMNE vit jam alius ſervus tuus, meus Pa- ter beatus Franciſcus Borgia, qui & deceſſit ſllo loco, cùm attendiſſetâ Domino meo EsI humillimo oc- cupatum aliquando. Qui locus mi- hi reſtat? an ſub pedes ejus qui ala- pam EsII dedit, cùm fæpiùs ege colaphum impegerim? an ſub pedes Caiphæ, cùm quotidie damnaverim ego Chriſtum, ejusque doctrinam? an ad januam inferni, ut omnes in- troëuntes me peſſumdent? an ex- pectabo præcipitium Antichriſti in barathrum infernale, ut ſubter ejus pedes patiar? O benigniſſime Do- mine, pejor & peſſimus omnium peccatorum ſum ego: non mihi lo- eus eſt in inferno, quia indignus om- ni loco ſum. Indignum me accuſo etiam ſocietate d'monum, ut mihi ſoli infernus vilior, & atrocior præ- parandus eſſet. Ego ſum oppro- brium naturæ, pudor generis hu- mani. Si in te Pater verecundia ca- dere poſſet, nullius rei te puderet, niſi 19 Sc Glem 4e G Ilhn wetit, 1 Alno Etuus Wen Us orotan, bargi, 4 m attenc Fhumntln Ciboonn veiklit mtlb Uechcknin Nkomnesil leti ne ſ. ,urſchers lned ns onnn nmkhi Udtvson nenceu n Atni twohr ne nor arts hu. aunciact Plere IN Selnrru Er VERITATE. 6 5† niſi quèòd tam horrificum & abomi- nabile monſtrum conſerves in mun- do, ùt meæ culpæ me fecerunt. Quin & ipſis de'monibus dedeco- ri ſum, & à ſuâ focietate infernali meritò me repellerent. Néônne pe- jor ſum dæmonibus? in natur a- pertum eſt: in moribus etiam fa- teor: nam video plura in me, prop- ter quæ id concedam. Siquidem damnatio de'monum unicum pec- catum cogitationis fuit: mea verò ſunt infinita peccatorum graviſſi- morum opera. Quæ diſtantia erit aAmalitià illorum ad meam? quæ eſt ab unitate ad numerum innume- rum. Sed mutentur conditiones adhuc: majorem nequitiam meam agnoſco, & ſi dæmones propter in- numera peccata damnati fuiſſent, & ego unum ſolum haberem: nam dæmones non peccârunt contra Deum, qui propter ipſos Angelus factus fuit; non experti erant tan- tam bonitatem Dei: non peccàrunt contra 66 DE ADORATIONE contra Deum, qui pro ipfis crucifi- Xus fuit: non peceârunt contra Deum, qui ſe ipſis dedit in cibum: non peccarunt contra Deum, qui tam fublime ſacerdotium ilis rell- quit: non peccärunt contra Deum, qui exemplô ſuo eis dedit documenta benè vivendi, qui per triginta & tres annos continuis la- boribus eos docuit: At ego peccavi (proh anima mea, quomodo, non lHquefis, cùm tale cogitas?) con- tra Deum, toties optimum mihi, qui pro me mortuus eſt, qui mea Peccata in cruce laerymatus eſt cum clamore valido, & in horto guttis ſanguinis luxerunt finguli ar- tus ejus meas ſigulas culpas. Ego indignior ſum Lucifero, indignior dæmonibus, indigrior juda, qui nondum viderat ESLIM pro ſe mortuum; indigmior Antichriſto, qui non toties experletur tantam miſericordiam Dei, ùt ego: meri- tò igitur dedignari poſſunt meĩ con- tuber- WMoyr iſzen int a lrnchr Deum, tmn An nt c Wesckt en Sntine egoeren , 1u) e d, Aür ynin A rftglli Ah. ck, r n tandan e mel weicor ober · IN SpIKTTüU ET VERTTATE. 67 tubernium; neque infernus dignus me eſt, nec tantam iniquitatem meam capere volet. Plus quàm infernum hunc me- reor: mereor eſſe extra omnem na- turam, ne inhonorem illam, qui dedecoravi decus ſuum: occidi, ne Audad in me fuit, patrem ejus: ab- uli corenam creaturarum de ca- pite ſuo: contemnendo auctorem, ſingulas creaturas inhonoravi: ideò deberem eſſe copus odii omnium, & gaudere meâ annihilatione poſ- ſent. Fortaſſê hoc peterem, ſi ſi- mul freri potu'ſſet quòd ego dede- cus naturæ, injuria gratiæ, irriſio divinæ voluntatis non fuiſſem ta- men, quia mereor torqueri, quem locum inveniam? Tu 6 Potentia infinita, Sapien- tia incomprehenſibilis, Juſtitia immenſa, quærere potes, quid de me agas. Interim dum locus in- venitur, & præparatur, expecto non ſub ſatanâ, non ad pedes Judæ, nec interim 6⁹ DEz ADORATIONE interim oecupabo locum Antichri- ſti; quibus locis adhuc me indignum fateor: ſed ad pedes Filii Dei, & Matris ejus, ſtant's & lacry mantis ad pedem crucis mei] EstI; qui majo- Tem patientiam habent, & tolera- bunt me, quem non tolerarent ſa- tanas, nec Judas, nec concilium dammatorum. Parcas quæſo, ſi abutar patientiâ Fili tui, & Virginis ejus Matris. Ad pedes ES UI & MARM. jaceam: noſcunt jam hæ plantæ calcare venenata. Ego ſum chimæra illa virulenta & ferina, & quadriformis deformitas, & monſtrum multiplex; oculos baſf- lici habens, caput aſpidis, ungues leonis, & immanitatem draconis. Sed & Pater miſericordiæ, quia ſu- per me aſpidem & baſiliſcum non poteſt modò ambulare IESIS meus, nec conculcare hunc leonem & draconem; fixos ſuos pedes mea peccata tenent; conterat interim malitiam meam planta beatiſſimæ MA- WRN ni cpileh muth⸗ edbil n, ventun Wnen! unfi i WIn AnoN cum 4Ant e meine ls Ne Al gin I, & tle Wernent! Cndlu nden le, iul⸗ um e e N Ukoren Hekesmer merin erilim TIN SPIRTTW EFT VERITATE. 69 MARIE meæ matris, conterat mi- ſericordi intereeſſione ſuâ, hujus ſKerbentis caput. Ego ſum cauſa doloris ejus, & reus ſuarum lacry- marum:; de me conqueri jure po- teſt, & in me ſæevire. Afſueti etiam ſunt monſtra peccatorum tolerare & tollere pedes purifſimi JESII. Non quæro illos inter epulas & de- licias, ut Magdalena; ſed inter cla- vos, cruces, dolores: & quia ri- gare illos lacrymis nequeo, cupio illorum cruore ablu’. Non irretiam capillis illos pedes quos video, ne fugiat Dominus meus horrorem & fœtorem mei peccati: implexos ferro acutiſſimo video; officium meum fuit hoc. At ſi gratum fuit his pedibus beneficium à Magdale- nâ factum, etiam jucundum fuit tormentum quod ex meis peccatis occaſionem habuit. Ego, Domi- ne, confixi illos: plus mea valuit in hoc malitia, quàm bonĩtas omnium creaturarum. Angeli dolent ac ſtu- Pent 70 DE ADORATIONE pent; creaturæ tremunt ac con- queruntur: repugnat omnis lex, reclamat omne jus: ſoluùm peccata mea mortem unigeniti Filii tui po- ſtulaàrunt & patràârunt. Palam hoc obteſtor, ſi fortè hoc modo inclu- dar in oratione ESII. Ipſe ipſe ora- vit pro crucifigentibus ſe. Ecce ad- ſum, ego fui crucifixor, & carnifex præcipuus: ego carnificum manus armavi, & impoſui malleum in dex- teràâ, & clavum in ſiniſtrà. Ego primus impuli manum, ut transfo- derentur tenerrimipedes. O quan- tum majus peccatum meum, quàm carnificum; qui Pilati ſententiam, & Judæorum voluntatem impleve- runt! Illi crucifierunt juſſi, quem putabant hominem, & malefacéto- rem, & toto vultu deformem ex calamitosâ illaà nocte. Ego cruci- fixi illum denuò jam glorioſum, qui Pro me jam crucifiæus erat. Quis Judæorum videns Chriſtum, ut vi- dit ſanctus Stephanus ad dexteram Dei, ¹ 4 u⸗ cfer chien treno robn engn C, luche U. Prkutn nochi⸗ A. M, s, mort neir ore Kaanen V n nnk E mn gene linin Alnh lo incl Plon ecead CAnſer nmand ninden 1 Ly Dr. En A here gen .do. emn el Cuc G it. eran Dei, IN SpIRITUI ET VERFTATE. 71 Dei, auderet tollere illam vocem, Crucifige, crucifige? at ego auſus ſum non dicere modò, ſed plus quàm facere. Ego purgo, & ex- cuſo carnifices Chriſti: illi in die ex- tremo confundentur videntes glo- rioſum quem confixerunt; ego vi- dens glorioſum crucifixum pro me, non confuſus ſum, ſed iterùm cru- cifixi: quam ergo excuſationem ego habebo? O Pater, quoties huj's memini, conſiderans tuam infinitam, miſe- ricordiam, quâ tantam meam in- gratitudinem ſuſtinuiſti, non poſ⸗ ſum non optare mihituam juſtitiam nequeo recuſars inferni pœnas meæ iniquitati debitas, dum tamen culpa deleta eſſet. Erirne infirmior divi- nus amor, quàm humanus? debi- lior charitas, quàm concupiſcentia? levior amor tui, quàm amor mei? Si amor mei contemnere Deum po- tuit: amor Dei cur non poterit me penitùs contemnere & humiliare usque 772 DE ADORATIONE usque ad inſeros? Iterùm, iteràm, exoſculor juſtitiam tuam: puni & aenet ulciſcere in me tuas offenſiones: ihr nam qui temeravi omnia attributa, in ut deſtruerem quantum in me eſt d per peccatum; nunc talem remiſ- Rtin ſionem & pœnitentiam vellem, ut ie reſtituantur omnia, & integra ma-. e neant. Manebunt, Domine, ſi per miſericordiam tuam mihi tuam gratiam dederis, & per juſtitiam pœnam meam. Servi tui Moyſes a & Paulus, anathema pro fratribus e ſuis voluerunt eſſe: ego pro Deo in meo, pro juſtitià Dei mei, anathe- , ma & maledictum volo eſſe, üùt CHRISTIIS ESUS fuit pro me. Coriarjius ille Alexandrinus optabat reliquis paradiſum, ſe ſolum dicens inferni cruciatus ingreſſurum; & Magni Antonii ſuperavit perfectio- nem. Sancta Chriſtina, potins quàm coœlum, elegit maximos cru- ( ciatus pro animabus. Ego, ut ſal- 16 Va ſit juſtitia Dei quam violavi, eru- W. ciatus iſl Sne eek unda- . IN SPIRITU FT VERFTATE. 7 in chtus inferni non debeo rejicere. O n ſtimitarer JrSsin „quicùm inſepara- * bilis Patre ſit, deſcendit ad miſeria m Noſtri, ut maledict eſſet: ego quo- * que vellé infeparabilis charitati tuæ ln fieri maledictũ, & anathema us que en, ad infernum; etia ibi amplexarer Ih- si meum. Duo ſunt mihi brachia: ui un eſt humilitatis, quod illi ſuppo- niün nerem ut ſacratiſſimæ ſuæ humani- iti tati unirer; alterum dexterum eſt a- M moris , per quod divinitaté circum- ud⸗ plecterer. Eia Pater, ad pedes Izsu, m per ipſum JEsuM, precor deleas fœ- ud ditatem mei peccati: per Ullũ ipſum Ate impetrabo ut ignoſcas, per qué o tu non impetraſti, ut non te offende- Nein ré. Major eſt tua bonitas, quàm mea Gca malitia: valet tamen potius crucifi- nR xus Chriſtus flectere & inclinare bo- ſel nitaté tuã; & non prævaluit apud me Ui flectere & declinare malitià meam. den CAPDIHT IX. ag De ardenti deſiderio ſervientium Dee. in Non eſt juſtum, ut deſideres exi- lun⸗ D guè, 74 DE ADORATIONEYE guè, 6 puſillanimis ſpiritus, quod minnt ſummum bonum eſt. Gratia & na- Ge tura ſorores ſunt: eundem aucto- lr rem, & patrem Deum habent. Si de deliderare non diſcis 2 Petl tuo, ih qui deſiderio deſideravit pati pro te, Isrnn ut te pudeat non deſiderare arden. en tiſſimé gaudere, cum illo; diſce à inn ſ rebus naturalibus, quomodo con- nre cupiſcas cœleſtia. Natura nullum , concedit alicui rei bonum, niſi ejus an ræceſſerit magnus appetitus: ita; niſi ardens deſiderium cxX gratid etiam præcedat, non conſequeêris donum magnæ virtutis. Kes natu- , rales plus optant, quam conſequun- tur: ignis cùm aſcendit ſurſum, nil magis appetit quàm contingere coo- in ljum; & tamen illuc non pervenit: t ſed cupiditas illa nimia opus fuit, ut in locum perveniret ſublimem. Sa⸗- D zum cùm decidit, deſiderat deſcen- lene dere usque ad cor terræ; & tamen iid⸗ ermanet in ejus ſuperficie. Quam m urdentiimam affectionem ingeſſit d etiam d IN SPTRTTU ET VERFTATE. „5 tt Netiam brutis erga fœtus: vacca, ab- c ente vitulo, mugit & clamat; & tena illuc, ubi putat eſſie, regreditur ut hen primùm poteſt. Animalia, quæ ti- ln mida aut imbecillia ſunt, amor Ppro- idt Iis armat, irritat, & ferocia reddit: e hO vehemens deſiderium neceſſa. Alrium fuit ad vincendam difficulta- rem procurandæ ſobolis. Res ſum- mè difficilis eſt, perfecta virtus, & niunio cum Deo: quomodo difficul- Giſtatem poteris vincere, niſi ſummè N deſideres? Appetitus naturalis eſt idiſpoſitio ad perfectionem natura- Snmlem: ſic cupiditas magna, & ſuper- dunaturalis præparat ad perfectionem um, ſupernaturalem, & ad ſuſcipienda cplura dona Dei, & majorem gra- etiam. Avaris & mercatoribus, qui litplurimum avidi ſunt, comparavit n. Chriſtus eos qui quærunt Regnum le Dei, ac beatos Pprædicavit, qui eſu- unriunt & ſitiunt juſtitiam „duos ar- Qdentiſſimos appetitus uni rei copu- iglans., Nullus eſt modus in deſiderio cin D 2 pla- ES 7⁵⁶ DE ADoRATIONE . . n den placendi Deo; nullum eſt medium d nec modus, niſ ſemper absque mmoO- crne do & interruptione, & infatigabil ae ter optare & amplecti crucem, & N nunquam eſſe ſaturum patiendi. nre Sic intento & omnimodo anlmo de- ſieno bes ſervire Deo: nam alioqui non ſie- rectè ſervies: tota enim illa wolun. tas requiritur, utnon deficias præ difficultatibus; nec omnes adhuc vires poſſibiles poſſent ſatisfacere particulæ divinæ infinitatis. Deus infinitus eſt: videſtu puſil lanimis, quomodo audes limitare deſideria tua. Hæc bona caduca P deſiderantur centies & millies, plus quàm petunt & merentur deſidera ri, & tamen non obtinentur. Deus imenſus, & infinitus, cum deberet deſiderari plusquaàm infinitèé; quo modô tà languidè & remiſsè adilli aſpiras, & ſine æſtu deſſderiorum in- dignè vis poſſidere? Excita te, pudeat non deſideraſſe illum, plus quam alilus homo deſideravit bo an num D IN SPIRTTüU ET VFRITATE. 77 Am mum creatum; imò plusquàm alia beare Creatura deſideravit Deum ipfum. tre Vehementiſſimum deſiderium., cla- ncen Vis aurea eſt. Kegni cœlorum, &α to- nitg kius profects. Sicut enim ſine de- “ ſiderio nihil fit ita ſine ardentiſſimo ſnin deſiderio difficillimum omniũ per- “ fici & obtineri nequit. Gaudiĩa ter- feis Tena ut obtineantur requirunt pro S ad Preti ſui muktò majora deſideria, sfae duàm valeant, ut poſſint compre- hendi & haberi vincendo difficulta- gtes conſecutionis: quantus pudor seſt ad gaudium æternum infinitatis * divinæ intendere tantò minori affe- mn, quàm illud valet, & petit, & ſt tupotes? Da mihi, Domine, qui coarcta- Ge baris, usquequò in tuo cruore fuſo baptizareris, præ magnitudine de- i ſideri: Patiendipro me, ut te deſide- n 1em. Quid mihi deber eſſe in cœlo Gin terrd niſi tu Deus, & amator „ Amei; & oſtte, niſi ſoldm pati pro n te, & tecum? Ardentiſſima pœni- D 2 tentia, Ahr. 78 Dz ADORATIONE E tentia, & debitus bonitati infinitæ hinn amor eſt, cùm pro leviſſimo pecca- Shid to veniali vellem pati, quantum in eid me eſt, per infinſtos annos inferni ami ſupplicia, etiamne aliqua creatura h M illud committeret: quantum, Do- iialn mine, deberem deſiderare pro meo omm profectu, & ne committerem ego m illud? & tam parum nihilominùs amm ſollicitor pro gloriâ tuâ. Nihil aliud deberem facere, niſt votis, preci- bus, ſuſpiris, lacrymis, ad hoc an- helare; & cùm re nihil magni efft- cere poſſim, comparatione magni- tudinis tuæ, deſideriis curare exce- dere imbecillitatem meam, & ſup- plere paupertatem propriam. CAPUT X. De contemptu & receſſu mundi. On ſolùm triſtitia mundi, ſed & gaudia luctuoſum & noxium uf finem habent: in virtutis vià non ſolùm lætitia, ſed mœror ipſe & tri- ſtitia gaudium ſummum contment K & ob- Mo ntticie⸗ Nlne Necen ,guntumnt unns mlen lcn cremn uumum, D. Gerneprom Wonirdene Mun moni Gad Md loſors, orel Ind, Ktoen ümagd Uotanen ensangett nnem, Al nrim. 1X nhtvvd ſnnoxi ans is Ni Continen Kor. IN SPIRITI EFFr VERITATE. 79 & obtinent. Quid triſtaris & te- pefis in viâ ſpiritus? Cum magno tuo periculo, diligis, ſi quidquam mundi amas: imò tua optas pericu- la, ubi adhuc ipſa bona quæ appre- tias, ſunt mala, & corrupta, & te corrumpentia. Si modicũ fermenti totam maſſam corrumpit: quid illi ſanum & azymum erit, qui mundo miſcetur, ubi tota maſſa corrupta, & fermentum eſt; ubi ſolùm boni putantur qui ſunt mali, & mali ſunt plurimi? Qui ſemel mortuus eſt mundo, caveat ne poſteà moriatur Deo, redivivus mundo; & alquid terrenum exoptet, Hcet non poſſi- deatnec fruatur. Plus nocere ſolet amor temporalis rei, quàm poſſeſſio & ulus: non res, ſed affectio nocet nobis, quæ vehementior eſt carenti. Ne 1s, juxta ſanctum Judam, arbor bis mortua & infructuoſa. Mundo moritur, qui & mundo egreditur? eo moritur, qui ad mundum re- geditur. Hiq poſtquam amiſit fru- D' 4 ctum 3 DEz ADORATIONE dum & commodum mundanæ Vi- tæ, rurſus amiat fructum ſpiritua- lis; ideò omnino inutilis, & ſibi ſine fructu ullo. Eum qui mortuus eſt, mundus non patietur. Pelagus eſt mundana vita: mortuos mare non ſuſtinet, ſed intra triduum ejicit. Cave ne fallaris, ſi nunc cùm non tractas mundum, putas eſſe bonum: memento fuiſſe malum, cùm illum tractabas, & non à longè noveras; proptereà illum fugiſſe. Crede ma- gis experientiæ tuæ certæ, quam opinioni fallaci: erede magis tibi teſti oculato, quàm abſenti. Scito non eſſe mutatum, poſtquam inde diſceſſiſti; nec meliorem tempore factum, nec ſecuriorem de die in diem fieri, ſed perverſiorem in dies. Quotidie labitur: ætate plus deli- rat; majorem error auctoritatem ſenectute obtinet: purioris vetu- ſtate malitiæ vinum propinat: annis. magis præſcribunt vitia; excſtantur quotidie nova. Quia erat malus mun- n IN SPIITI ET VERITATE. 81 uncne r. mundus, tolerare non potuiſti: unbiitu nunc cum deterior eſt, cur vis am- lltiſne plecki: ipſis mundanis, qui illum Immuueh conſtanter, & fideliter amarunt in- hensd tolerabilis eſt, & infidus, & de illo Khen queruntur: qualis erit tibi, qui ab umcſct, eo, & à Deo defeciſti, utrique infi- Immnm dus. Quare ut fugitivum mundus nziſtmn te flagellabit, & Deus ut perfidum n,chnin non te defendet. Major ratio te imens conſtringit modò, ne regrediaris ad Ccem deſideria mundi, quàm fuit egre- GNI, Gin diendi: at ſaltem eædem ſunt Camn- NNNNH ſeæ, quæ fuerunt recedendi ab fllo. nen A Deceptus ſibi eſt, & cæcus, tibi fal- lhunit lax, Vilis in ſe; deſpiciendus, tametſi uunnn alicujus pretii fuiſſet, quia maxima ne de? bona impedit, & cruciat amatores enndes ſuos; undique periculis refertus, ne bel⸗ non ſolam ipſarum rerum tempora- cntaten lIium, ſed, quod plus eſt, æterno- Wirs veg rum bonorum. Totus eſt menda- : amns cium: nam præter malitlam & in- eretanti clinationem ad fallendum ‚iple in ſe eut melo eſt, deceptus z ut etlam cùm non Mun⸗ D 7 velint 82 Dz ADORATIONE Velint homines mundani fallere, te fallent. Ipſa ſapientia mundi, ſtul- titia eſt. Quomodo in illo videbi- tur veritas, ubi etiam ipſum lumen ſunt tenebræ? Quales erunt tene- bræ? totus apparatus mundi, & fundamenta cjus, ſunt inſtrumenta cæcitatis, & obtundunt aciem judi- ci; ſuperbia, gula, libido, invi- dia; ambitio, iracundia: quibus accedit perfidia, ut ipſum cui magis favet, velut Judas Chriſtum, oſcu- lo ſuo tradat perditioni, & poteſtati tenebrarum. Fallax mundus eſt: ſuam glo. riam, quæ nihil eſt, ſummo pretio vendit. Parum eſſet, ſi nihil ſolàm eſſet, niſi ignominia eſſet: glorian- tur homines, quorum oporteret puduiſſe: divitias cuique mentitur permanſuras contra fidem expe- rientiæ, cùm per tot manus tranſie- rint, ut ad eas venirent, quibus nunc poſſidentur. Bona ſimulat, quorum ſingula non minùs ſunt quàm n Mrt ſeta ſrnn mngvel ubin bore; onhel , NN Niflige, K nundi,Gul. lonideb. Ppbm humen 6 Ekund tene s Mundt, 8 Crikhrumern Mtmdenjul. h, .o, im ntu: guhn Mncuimass rſtun, o d Ewet Annofreti loinlloi⸗ ler gonim mn otere ſi Rteeritun en expe⸗ monahle⸗ , guibiß wulat, IN SPIRITUü EFT VERTPATI. 8 ½ quàm trina tormenta: adeò ſu- perant in mundo mala & angores, ur ſesquiduplo ſint cruciatus & tor- menta affligendi plura, quàm res ſint in illo, & quæ bona putat. U- naquæque res antequam habeatur, ut obtineatur, angit ſollicitudine & hbore; poſtquam obtenta eſt, ti- more & curis ne amittatur; at jam amiſſa, dolore & carentià ejus. O veritas cœleſtis, quid magni agam, ſinon deſiderem hoc mendaciorũ & angorum chaos? Si relinquam pro te rem tam vilem; quæ propter ſe aut bropter me relinquenda eſſet? Eth- nici plures Philoſophi reliquerunt mundum propter pacem ſuam: cur nonrelinquet fidelis propter gloria bam, & tuam? IIII reliquerunt mundum, quia in ſe contemptibilis: cur Chriſtianus non contemnet, quia tu in æſtimabilis ‚& gloria, qua ſperat, ſine pretio ſit? Et ſibonus eſ- ſet mundus, ſtultum eſſet ſi præpo- neretur illi rei, in quà eſt omne bo- guem Mum. CA- 24 DEZ ADeRATIOMNZ CAPUT XI. De modo acquirenda bacie. On potes benè vivere, niſi continuèò moriaris, & vincas naturam tuam: non poteris habere pacem, niſi te oppugnes: : hæc via Ilæ- tiſſimæ libertatis. Euraalterius vO- luntatem facere liben tius quam tuâ, & nunquainlenſis eris: ama potius mi inus habere quàm plus, & de ne- mine Jucrern : elige ſemper infe- riorem locum, &ſubji jci univerſis, & vix triſtis eris: exobea pati, & ferre aliqui idpro IESII, & & neminem invenies graven : in omnibus Deumo Juære, ut in te ejus voluntas fiat, &nnquam turbaberis. Si al- terius hominis Volunta tem debes bot ts facere, quàm tuam; curnon divin mn voluntatem facies, & gau- debis, ſi in te impleatur? Obſerva hæc cin corde tuo, ut perpetuâ pace snd geoles l, 1 fruaris. Non poteſſ obtineri vera ah tranquillitas, niſi per contemptio- nem mundi, & victoriam noſtri. Duplici i ſhete, nld ,A Fne NRerohabert ewale . Uolyerts, IN SemFruü ET VERTTATE. 3 5 Duplici modo hoc fieri poteſt, ſi vim tibi inferas contra id quod tibi videtur in mundo aut in naturâà bo- num & delectabile; aut ſi cogno- ſcasmon eſſe bonum & judices om- nes res in veritate: hæe via ſuavior eſt, & permanentior, quamvis con- tradictionem tui appetitus debes ſemper cum magno fervote adjun- geie. Qui tamen in fide & ſpiritu übi perſuadet rerum veritatem & vanitatem; facillimè ſe vincet, & contemnet mundum. Nihil magis oportet ad profe- dum, quàm rectum judicium de rebus ferre, & ſenſum habere juxta doctrinam ESIU. Quid audis de ore ſanctiſimo ipſius veritatis? Bea- tipauperes ſpiritu, beati qui lugent; beati qui perſecutionem patiuntur. Cur ea, quæ Veritas Dei cenſuit beatitudines, tu cenſebis grayia & moleſta? quomodò non decipieris, ſtea putes mala, quæ de fide con- ſtat eſſe bona, & facere beatos? D 7 Cre- 86 DEz ADORATIONE Credimus myſterium ſanctiſſimæ Trinitatis, quia Chriſtus illud reve- lavit nobis. Idem ESIIS etiam re- velavit non eſſe mala, ſed bona, quæ mundus fugit, paupertatem, do- lores, injurlas: neque minus debet credere, iſta eſſe bona patientibus, quam Deum eſſe Trinum & Unum, qui cognoſcit ſic docuiſſe Chriſtum. Æſtimemus ergo veritatem, & con- traria mundo judicia habeamus. O Veritas æterna, da mihi, ut omnia temporalia judicem mendacia; & quæ multùm nocent, ne judicem magna bona, juxta doctrinam tuam! Da mihi, ne deceptus vivam, ea magni faciendo, quæ odſſſe de- bebam. Si de fide eſt, pauperta- tem, humiliationem, afflictionem, eſſe non ſolùm bona, ſed beatitudi- nes: quomodô non eligo habere minus quam plus, deſpici quàm lau- dari, affligi quàm deliciari? Qui in fide & veritate ambulat, æſtimans ea bona quæ Chriſtus ju- dica- N Hit un ii ehdun er ulne d hortere matke⸗ 0Nr Udiſine gllltere. GBeimre⸗ Chom, Jar tmen, do. ninebet APwencbu nNn ehih inen da. benmms. 0 liromcd Nobrh; 1 t, e ſden 4, Ockim Gauninan, Eodlee. ,nupelte Ecinen, Abenncl- r khere 4 mnbolat, lus j. e⸗ IN SrPIRITU ET VERITATE. 87 dicavit, tantoperè debet abeſſe à triſtitià propter Inopiam ſuam & moleſtiam, ut ſummis has votis de- beret deſiderare, & Iætari in illis, atque omnino & non ex parte ab- horrere ab omnibus quæ mundus amat & complectitur; & admittere, & concupiſcere ex toto corde ſuo, & ex totâ animàâ fuâ, & ex omnibus Vribus ſuis, & ex omnini mente ſuâ, quidquid IEsus amavit & amplexus eſt. Quemadmodum mundani, qui ca, quæ mundi ſunt, ſequuntur, di- ligunt, & quærunt magnàâ cum dili- gentiâ honores, famã, magni nomi- nis æſtimationé in terrâ⁴, ſicut mun- dus eos docet, & fallit: ſicqui pro- cedunt in ſpiritu & veritate, & ſeriò Chriſtum Dominum ſequuntur, a- mant, & ardentiſſimè exoptant, quæ his omnino contraria ſunt; indui nimirum eàâdem veſte, ac inſignibus contemptibilibus, quibus Dominus gloriæ indutus eſt. Adeò ut, ſine offenſione ulla divinæ Maj – & abs- 88 DE ADORATIONE abs que proximi peccato foret, vel- lent contume lias, falſa teſtimonia, injurias pati ac ſtulti haberi & exi- ſtimari (nullà tamen ad id per eos datâà occaſione) eò quèòd exoptant aſſimilari ac imitari all quo modoò PFi- lium Dei. Ad hoc majus & impen- ſius ſtudium tuum ſit, quærere ma- ſorem! tui abnegationem, & conti- nuam in rebus omnibus, quoad Po- teris, mortificationem. Cur vis deceptus vivere, non æſtimando unr æſtimavit Deus, & ita honora- t, ut Fllio di lectiflimo 8 & unigeni- dederit? Profectò quamvis bona non eſ- ſent, hoc ſolo titulo quòd IESIIS elegerit ſibi „honoratiſſima mane- bant, & dignazut toto corde con- cupiſcerentur ànobis: & hoc ſolo quòd mu undana bona rejecit, in fa- mia,& vilia ſunt, omnia quæ homi- nes magni faci und, & digna ut plus quàm mortem, hé Orribil a formide- mus. eUs victus amere noſtri elegit Minet rl. linon, MelKei, Eler eod Menoptant Ponmcokt PoKimhen en. Cr n Altnand, 14 Aahonate. WnamEN wd n vonel ⸗ IN SpIRITI ET VERITATE. 99 elegit, quæ mundus odit: cur nos pro amore JEsI non admittemus illa? Quid dico, pro amore ESU? pro amore noſtro id deberemus fa= cere. Qui amat animam & vitam ſuam, amet mori in vitàa. Cur, ſi amas vitam, non amabis potius æ=- ternam & beatam, quàm iſtam mi- ſeram & momentaneam? Quicun- que amat ſibi allquid, illud vult quod præſtantius eſt: quare, qui amat vi- tam, debet amare non temporalem, ledæternam: qui amat bona, non debet amare mundana, ſed cœleſtia: ideò per ipfum rerum amorem cogi debemus, ut omnia mundi contem- namus: nemo eſt qui amet aliquod bonum, qui non malit illud perpe- tuum. Abfſurdum eſt & contra- rium, quod experimur: nam per ipſum rerum, & vitæ amorem, ja- Guram magnam facimus ejusdem, quod optamus. Dicmihi, miſer mundi amator, qui æternæ vitæ obliviſceris, utrm iſta temporaria con- U 186 90 DEz ADORATIONEFE contemnas, an diligas? Si contem- nis, ideò debes facere ut meliora appetas: ſi diligis, tantò magis, dl- ligenda ſunt majora. Quomodon Bbet convincimur amare æterna: quæ tantè maſora conſequemur, quantò magis hic denudamur, vill- pendimur, & affligimur pro Deo. Non tamen ſunt condignæ paſſiones hujus temporis ad futuram glo- riam: nam quod momentaneum eſt, & leve, æternum gloriæ pondus operatur in nobis. Commeatus æternitatis facillime præparari po- teſt, & diligentiſſimè curari debet. Quicunque locum aut agrum, in quo diutiùs comoraturum ſe putat, locupletiſſimè præparat; & ubi par- vo futurus eſt tempore, parum, & contemptim curat: reſtat nobis æ- ternitas in alià vità; præparanda merſta ſunt, ne perversâà proviſione impendamus brevi tempori curam maximam, & maxzimo tempori cu- ram brevem. Verùm S ſun Eun elln N I; l: Curmn eid Tan Ml/ Konnen. fent nellorr. mngd (nodd te Nrernna Wlegnemet, Münur, W. hmnden nomeneneun rrſond Cne Rmni⸗ NLarniddh Ar Aun,1 mmputn llinn re, rum lhrnbs⸗ gunnd Gywlhone Pi coram emoricr⸗ 9 etuas IN SPIRITI EFT VERITATE. 9% Verum non ſolùm pro vitàâ æter- nà, ſed pro temporali debemus tem- poralia odiſſe; inquietant nos, & angunt mille curis, ut conſequa- mur; mille timoribus, ne omitta- mus: ægrè ferimus quamlibet ja- duram; quæ cùm frequentiſſimè accidat, in continuis mœroribus, iracundiis, & infinitis perturbatio- nibus volvimur. Solùm qui con- traria mundo voluerit, ſine contra=- rietate & cum pace ſanctàâà vivet. Unde igitur merentur nomen bo- norum iſta, quæ nos affligunt, & nocent? Oppoſſta potids ſunt judi- canda bona: quæ citiès bonos nos faciunt commemoratione condĩtio- nis noſtræ, recordatione Dei, occa- ſione merendi, & imitatione unige- niti Filii Dei. Veriſſimèe dilector hominum JESIIS ea dixit, non tan- tùm bona, ſed beatitudines. Phi- loſophi quoque Gentium præſtan- tiſſimi non judicarunt bona quæ mundus magniſaciebat, ſed contra- ria. DE ADORATIONE ria. liqui oderunt, & recuſa arundt omnia bona temporalia, ut ſaltem in hac vità temporalem beati tudi- . Pentur, ſepoſitis curis omni animi pertur- bat r noſter eſt, quèd ſine exemplè Filii Dei illa præſtite- rint Ethnici „& ſine ſpe aliorum bo- norum, α cᷣm mundus adoleſcen- tior &! loli ſor erat, & locupletior nem ce nſeque F bonis ſuis, Hcet fucatis. Nos au- tein habenn ius glorlam imitandi E- SIIM, & mereedem in cœlo: mun- dus præterea nunc deter ior & de- formior eſt, qui non ſolumn modò caret ſolidis bonis, ſed Hetiam cadu- Cis: i j n ha dor ejus fucat decipere non p decipiamus. 2APIIT XII. De excellentia ejus qui eſt in gratid. Uid de mundo quæris, ſi es- Rfſupra mundum? quid de terrà amas : ſplen- 5 an deeſt ut nos 1 Iſt. – NHit, niſinos met tipſt N falcit Ht Aemn vch⸗ MOtisenrt WGcurits h. ,ootet e MSa⸗ IN SPIRITI EFT VERITATE. 93 amas, ſi amaris à Deo? Quomodo in naturâ hæret, qui aſcendit ad gra- tiam? O bonum nunquam intelle- Gum, & paſſim neglectum! maxi- ma & pretioſa nobis promiſſa dona- vit Deus, ut per hæc efficiamur di- vinæ conſortes naturæ. Quid quæ- rit præter Deum, qui invenit gra- tiam Dei, quæ hominem attollit ſu- per omnem naturam, etiam altiſſi⸗ morum Thronorum, Cherubim & Seraphim, ſi horum ſubſtantia per e, licet eminentiſſima ſuper omnem allam creatam, ſpectetur; & Deum facit patrem noſtrum, amicum & ſocium inſeparabilem. Præcedere alium locô aut gradu aliquo inter homines magnifit: quale erit om- nes naturæ gradus excedere? Quamvis mundus pretioſiſſimus eſ- ſet, & res humanæ æſtimabiles, de- berent contemni ab eo qui eſt in gratidq. Dæmon ſuperbiſſimus eſt; non tamen æſtimat opinionem ho- minum, nec amittere aliquid putat, lcet 94 DE ADORATIONEY licet maledicatur: non captat ap- plauſus humanos, non æſtimat res materiales, dedignatur guſtus ho- minum, ridet res noſtras, hoc ſo- lùm quòd altioris ſit naturæ: quo- modo qui evectus eſt ad conſor- tium naturæ Dei, qui in ſupremo rerum gradu poſitus eſt, ſollicitatur ro rebus vilibus? Planè ſi homo intelligeret celſitudinem, ad quam pervenit, poſtquam benè conkedi eſt, & accepit gratiam; non erat neceſſe aliud, ut univerſa penitus deſpiceret & rideret: neque ut ad contemptum mundi induceretur, opus erat virtute magnâ; ſed vel vitio id faceret, niſi impoſſibile eſſet, quòd gratia eſſet cauſa culpæ. Mali ſpiritus ſine ullà virtute non magni- faciunt has res materiales, quia iĩpſi ſunt in ſuperiore naturâ: quid de- bet facere cum virtute, qui ſtatui- tur ſuper omnem naturam? Rex ſupremus purpurâà indutus, non magni ſfaceret ligonem neque fal- cem; , el e N meper 1. Ntüint res E alnsho. tu e ſo. re: quo⸗ Hdlcnnhn Unihrene clenn Mnfton n A Ben oorelis n wnert Gea ennn elge ul indlernr, n, lrel Ahleelet, ller. Mali nmgni. H IN Symrruü EFTr VERTTATE. 9 7 cem; quam ê vià, ſi inveniſſet ante pedes, non tolleret, quia excellen- tioris dignitatis eſt quàm ruſticus: cur homo, ſi ſemel ad gratiam Dei venit, dejicitur prorebus terrenis, cùm ejus dignitas ſupra cœlos ſit? O quanta excellentia gratiæ! la- tet ſæpè in veſtitu humii, in corpo- re debili, languente, & horrido in- terdum. Vide quantum diſtat na- tura altifſima Seraphim à naturd fœdiſſimâ vermiculi; plus excedit vile mancipium, & fœdus leproſus, ſi in gratià ſit, naturam ſublimioris Angeli. Si Deus crearet aliquam naturam ſelectam, quàâ reliquæ om- nes inferiores eſſent, plantæ, ani- malia, homines & Angeli; ut eam agnoſcerent mentes illæ ſublimes mundi, Principatus, Dominatio- nes, Seraphim, ſuâ naturàâ ſuperio- rem, veluti pecora campi agnove- runt Adam; quàm ſublimis puta- retur? An decorum eſſet, ſi inter bruta ſe miſceret, & animalium mores 96 DFE ADORATIONE mores imitaretur? Ohomo, ad al- tiorem ſtatum elevaris dum gra- tiam retines, ſuperas omnem natu- ram, non ſolùm creatam, ſed quæ creari poteſt. Quantum mirareris, ſi vermiculum, quem videras in ca- ne mortuo, vidiſſes factum ſupre- mum ſpiritum, & æqualis naturæ cum Seraphim? cur non miraris e- vectionem tuam majorem à pecca- to ad divinum ſtatum? Anne ver- miculus factus ſpiritus, appeteret cadavera fœtida? cur tu amas ca- duca, mirabili modo & privilegio Deus factus, & filius Excelſi Dei non facti, qui te fecit hominem, & refecit divinum? Licet non videas dignitatem tuam, debes credere, & certiore quàm oculorum cogni- tione magnum quid de te æſtimare. Si omnis naturarum exiſtentium & poſſibilium perfectio, excellentia, pulchritudo, in unâ naturâ conglo- meraretur, nihil eſſet hæc præſtan- tia præ minimàâ particulà gratiæ, præben- lehun e i „onnen Cdnem 1 nein M Grihi rum; N ⸗ WDWü Kpein Uedinn tfenie ltſir Unnn IN SrIRITU EFT VFKTFATE. 97 AA præbentis animæ excellentiam ſu- In g per omnem excellentiam, & pul- 0entat. Chritudinem ſuper omnem pulchri- du tudinem naturæ. Nulla eſt-com- paratio Dei ad omnem perfecétie- Ensine nem naturalem: ſie ille qui eſt in Ne Bratiâ, excedit omne bonum re- in rum; nam eſt in divino gradu. Urnnnis Finge, cum nihil eras, & Deus us ke creare voluit, te interrogaſſè in Ileſe quem gradum rerum creari velles, 1, Metett an ſolum eſſe elementum purum, an GINNNENrupem, an metallum, an lignum, Nd Edes an brutum, an hominem, an Ange- uEudk'lum, an unum ex Seraphinis? nén- tumien,ne hoc putares magnũ beneficium? rmn d Anne eligeres eſſe inſenſibilé creatu- sgekere, Tam, aut p otiùs malles adſcribi inter Ummei intellectuales? an fortè auderes ſpe: ue rare & præſumere cenſeri in eodem ordine divino cum Deo, ſuperiorem omnibus dictis naturis? ecce quo- utane. modo quod nec in mentem tuam ejrſti- auderet venire, Deus tibi concedit. gatie, Non te dejecit inter animata, non aber. E ter 938 D·E AbDoRATIONE nt inter inſenſibilia, non inter irratio- Nin nalia; ſed ſublimavit non ſolùm ad sodd gradum rationis & immaterialem, prum, ſed ad quemdam divinum. Plus ſwmen debet Deo unus ſolus homo pro mi- uidh nutiſſimo gradu gratiæ, quaàm uni- verſæ creaturæ, àa Seraphinis usque ad arenas maris, pro creatione na- turam omnium. Plus debes Deo, quia per gratiam communicavit tibi ſuam naturam, quùm ſi ſub tuam poteſtatem omnem creatam natu- ram ſubdidiſſet, omnes Angelos cœli usque ad pecora campi. Omnes res per ſuas claſſes diſtri- butæ ſunt: inferiores non attingunt eas quæ ſuperioris ſunt ordinis: res inanimatæ non pofſſunt attingere perfectionem viventium: res Vi⸗ n ventes non perveniunt ad ſenſitiva: jen res ſenſu ſolùm præditæ non poſſunt ye perciere intelleckualia, nec corpo- in rales res ſpiritualia. Oculus non poteſt cognoſcere Angelum, quia ſunt diverſi ordinis: natura non poteſt hbn IN SPIRTTUI FT VFRFTATEL. 99 poteſt attingere Deum in ſe; qui plus excedit omnem creatam ſub⸗ mutilen ſtantiam, quàm, quod ſpirituale eſt imn. M omnem lenſum. Nemo poteſt or Ebimoſton perari divina, niſi in ſtatu ſit divino: iü, Am quare ut noſceremus in ſe & tracta- Crfiigug remus Deum, neceſſe erat elevari in Rnri 6 gradu ſublimiori ſuper totam natu- l ram, & conſtitui in divinàâ ſerie; nmmiznin quod facit gratia, efferens hominem Mhflistu extra naturæ clauſtra, eonſtituens ndenm u illum in deifico ſtatu & ordine, con- ms M ſortem eum faciens divinæ naturæ, nen. Deum mirabili modo & privile- lulial Sié reddens. Per gratiam enim D participat homo Deum ſecundàm memsit gradum ſupremum divinæ naturæ, n aung in quantum excedit omnem natu- tn, ei ram; non ſolàùm quatenus eſt exi- Grikkaithe ſtens, Vivens, cognoſcens, ſed qua- runylin tenus Deus elt, S ſuper omnem exi- c/ ſtentiam, vitam, ſenſum, & intel- Dunos lectum. Participat divinam eſſen- dm, du tiam, quatenus ſuper eſſentiam eſt: uuIaM participat divinã ſubſtantiam, qua- Note E 2 tenus Minerinto. innplihn an 100 Dz AnDonATIONE tenus ſuper ſubſtantialis eſt: ideò homo in gratiàâ eſt ſuper naturam, efſentiam, ſubſtantiamque omnem. Si inter omnes animas & ſpiritus Angelicos uni ſoli fieret tantus fa- vor, ut ille unus in mundo fuiſſet & nunc ſolus eſſet in gratià, licet mi- nori quàm nunc habet infans poſt Baptiimum mortuus; ſtupendum kd- miraculum haberetur, omnis crea- tura veneraretur illam. O anima, quomodo non te putas venerabi- lem, ſi humiliter ſuſpicaris in gratià eſſe? Ne te ſollicites pro rebus te in- ferioribus; & ſunt omnes te infe- riores. Nihälominus non eſt ſola major n excellentia gratiæ excellere omnem in naturam, ſi ſpectemus quòd faciat hominem filium Dei charum. O qualem charitatem dediſti, Pater, ut fdii Dei nominemur; & ſimus! Accipimus ſpiritum adoptionis fillo- rum, ut juſtificati gratià Chriſti, co⸗ heredes ESII ſimus, & heredes tui. O quis nne IN SerRITU ET VERTTATE. 10ü4 inct quis poſſet in Neunnn gnuitas ſit freri filium Dei! Magni æ- teonnen ſtimant homines, eſſe conjunctos & iin & famulos terreni Regis: cur non Getnsſtimamus eſſe filios & heredes Wnofrde Dei? Gloriantur mortales de pro- Nti crt pid homimum mortuorunt, de ge- WNSNhere carnismorituræ, de naturâ ſuâ , Hen terrend: cur nom gloriantur de gra- , 0 Hgere quanta ci- miee tiã, de naturâ Dei, de filiatione di- n Omm vinà? Qui ducit ſanguinem Regium, ts ſenenke etiam polt multas generationes, irns Geisngs magno mundi honore habetur: 8nonnt quanti debet fieri cognatum efſſfe ts Deo, & conſortem ejusdem na-- turæ ? Aum Plus afficitur pater erga filium, elgeonm quia particeps ſuæ naturæ eſt, quàm n ſa erga illum qui ſimilis coloris eſt, aut bnn, 0 eodem mod loquitur, aut eandem ait,Ptter, figuram habet: ita Deus dulciùs af- GMbs ficitur erga illum qui habet gratiam, ensfle quia particeps ſuæ naturæ eſt, liges Crit, mimmus, & contemprtibilis im mun- elesm . ſit, quàm erga naturam Angelo- cus E 3 rum. 102 DE ADORATIONE S rum. Major differentia eſt inter ld- ſubſtantiam Cherubicam penſe, & Wem eum qui eſt in gratiâ, quàm interjl- uſnn lud quod eſt pictum & vivum: licet & omnis creatura participet quodam- Wur modè Deum, incomparablilis diffe- rentia eſt. Per naturam partici- en pat, quemadmodum imago: cùm h pictor ſe pingit, participat pictorem in ſimilitudine, colore, lineamen- tis, & ſuperficie tenus, non in gra- du vitæ & animæ rationalis. Sunt omnes naturæ rudes adumbratio- nes alicujus perfectionis divinæ, ſed jen ſine parte divini ſpiritus. Solùům, Int qui eſt in gratià, eſt imago aD en min cum ſpiritu ſuo, & velut filius, imago ſui Patris per conſortium & communicationem naturæ. Quan- tum diſtat tabula & lignum, quæ re- præſentat aliquem Regem, à dilecto filio ipſius Regis? plus diſtat, qui eſt in gratiâ, ab excellentiori eſſentiâ & perfectione naturali ſupremi Archangeli: omnis enim ſubſtantia & na- UnoN IN SpinTrü ET VERITATE. 1I0 ¾ & natura mortuo modo repræſen- n erke, Mtat Deum; ut lignum, aut tabula;, Polnimer aut ſaxum aliquem Imperatorem. Einm: Inter cos in quibus eſt participatio et quodn naturæ, non tam dicitur ſimilitudo, munhlsdk quàmidentitas: ideò qui eſt in gra- Ii ti4, dicitur etiam idem cum Deo à Nſanctis Patribus: & ut pater & filius in humanis eadem perſona cenſen- tur. Ipſe Filius naturalis Dei dicit: ls, ninge Omnes unum ſiut, ſiéut tu Pater, in me, Konls u & ege in te, at & ipſfi in nobis anum Gunhi zss. Quamvis enim omnis juſtus, Kongrim præter uſtum Juſtorum [ESIIM, Dm ſolum fiat filius Dei per adoptio- HE nem: major eſt unio & unitas inter Erir fli illum & Deum, quàm inter alios pa- onörtum tres & filios naturales. Filii homi- uun Qu num ſolàm habent particulam exi- guam materiæ vilis & carnis pater- næ: at qui eſt in gradu gratiæ, in- nic tegrum ſpiritum divinum in ſe ha- in demi bet. Excellentior filiationis modus l ſoren eſt filiatio Dei adoptiva, quàm na- oGbſtunm turalis hominam. Kur⸗ . E 4 Oho- 1I04 D-/ AbDORATIOMNE Ohomo, gaude de tuà dignitate, ſolictt & ne degeneres à conditione divi- nâà: cura honerem Dei: ſollicita cauſam ejus, ſi non quia Deus tuus eſt, ſaltem quia Pater tuus, quia omnia ſua erunt tua. Filii quia ſpe- rant hereditare ſubſtantias patrum, eorum negotia agunt: tu heres Dei es, ne putes te alienum. Licet Deus non creaviſſet nos; ex eo, quòèd accepit in filios, deberemus cordialem amorem erga illum ha- bere, & omnem ceuram in rebus di- vinis adhibere. O Pater amantiſ- ſime, quomodo non æſtimo eſſe tuæ familiæ, & ſpecialiſſimè mihi pro- videre? Feræ pro catulis exponunt ſe periculo vitæ: quid facies tu, qui etiam eos, qui contempfſimus Fi- lium -aum naturalem, adeò dilexi- ſti, ut acciperes in fios? Quantam fiduciam poteſt habere animain hae: filiatione? Licet Deus nihil provi- deret, attentiſſimam curam & dul- cem ſibi ſollicitudinem haberet erga Ulum Gen tridn Merril Casd Net Dtm prof 4 INSPTTTWET VERTTATE. IOg muihe Hum qui eſt in gratià. Quantoperè Eueii mater vidua ſo hHicitat fihium unicum i deſideratum? major & tenerior af- es n ſectus Dei & attentio eſt in juſtos. rs, u Accedit quèòd per gratiam amici Hüigiah⸗ Dei fiamus. Ipſe ESuls dulci ſupra mnain mel voce inquit: Zos amici mei eſtis. mUhel per gratiam enim eſt inter homi- Anm I nem & Deum dignitas quædam non Em, ai diſparis orchinis, in divinam claſſem G Etaen elevando mortalem, ut immortalis gllumt. Regis ſit amicus. Licet filii Dei non umtnedd e ceremur; ex hoc ſolum quòd DAham gratia reddat nos amatos ifi, inæ- hpckn ſtimabilis-excellentiæ eſt. Amicitia enN præfertur cognationi, & fidelior lhennem quam natura ipſa habetur: conſan- dkcemt guinei ſæpe negliguntur, aut odio tenelpe habentur amici ſemper diliguntur: dei plus faciunt homines pro amicis uCun quàm pro fratribus; qualis erit a- ewnih micitia d'vina? Duo maximi tituli Alroi ſunt, cognatio & amor: uterque mEl in gratiaimvenitur. Amari à Deo, Aleetelg eſt locuples vena auri cœleſtis, & Um E 5 divi- 106 DE ADoORATIONE divinorum bonorum: amor Dei non ſocors & ignavus eſt, ſed effica- ciſſimus & diligens. Amare eſt, Velle alicui bonum: in Deo idem eſt velle & facere; quare quem amat, divitiis cœli implet. Amari à Deo, perpetuum eſt ſtillicidium, imò flu- men donorum. Sipro inimicis de- dit vitam, quid pro amicis faciet? Nihil in Deo eſt inordinatum: qua- re ſi pro adverſariis talia facit, pro iledtis incredibilia aget; maxim attentione & ſummà fidelitate pro- videbit illis. Si tantam curam ha- bet inimicorum noſtrorum, ut ju- beat diligi; quantam ſollicitudinem habebit ſuorum amicorum? Adeò nos dilexit, cùm inimici eramus, ut videretur nos diligere plus quàm ſe: anne cùm nos amicos dicit, & habet, diliget minus quàm ini- micos? Gauderes habere amicum tantæ fidelitatis, ac Davidis & Jonathæ: ſed res ridicula eſt, & andquasm per- dia 6 Nnsh Pgunn re hever: Lri miotu coent ſgurn elere Drnn Aem ientes Apepr m IN SPIRTTWEFT VERTTATE. TOy n, N fidia omnis humana fides, reſpectu etehier ejus quam Deus habet ergate. Re- Ime et ſpici a Rege terreno, pro favore Dhdemd habetur: qualis erit, amari à Deo enanmn & zelari? Vis noſcere, anima, Ummide amicitiam & fidelitartem Dei? tan- m indi topere amat ſuos amicos, ut neſclat umicss ſeparari ab illis. Si in cœlo ſolùàùm Wnicshen eſiet Deus, ſtatim veniret, & non mm, u ſeiungeret ſe ab eo, qui habet gra- dulch w tiam; ſed manſioné apud eum etiam W; mum faceret, ut ſocietas noſtra ſit cum em Patre, & cum filio ejus IEsu CHRI- umtIN, STO per Spiritum ſanctum, qui dif- Menm, u fuſus eſt in cordibus noſtris. Cervi, ilindin oves, agni, & columbæ gregales uIm/ 4 ſunt; ijis junguntur, & amant, in Genm quibus agnoſcunt ſuum genus. eeaunm Deus ſocialis eſt, Filius Dei agnus tat,& eſt, Spiritus divinus cicur & affabi- van mi lis eſt, amat eos qui divini fiunt, obtinentes conſortium ſuæ naturæ umtit? quaſi gregales Deo facti. Si ſacra- ommhe, tiffima humanitas Chriſti adeò fa- gun er Viſſet alicui, ut ab eo nunquam vel- ⸗ E 6 let 108 DE ADORATIONE. let ſeparari, quid diceremus de tam eximio privilegio? curnon admira- mur quèòd divinitas non difee- dat, quòèd individuus ſocius juſti Deus 2 Nec tantum contuberna- lIis illius habitat cum eo, ſed in eo; in quo jucuncius quam in Sole ponit tabernaculumſuum. Quis pater ita diligit filium, ut nolit leparari ab eo, & ſemper am- bulet cum eo? quin potius pædago- go committit, ut illi aſſiſtat: at Deus Pater & amicus:noſter nobis- eum ſemper vult incedere. Quæ mater ita diligit filium, ut ſemper in ulnis fuis ferens ampleétatur tener- rimè? Deus hoc facit. Gratia eſt nodus Dei & hominis, eſt dulcis am- plexus divini Spiritus & humani. Inter mortales pater poteſt nomeſſe ubi adeſt filius: at Deus neſcit ab- eſſe ab eo, qui eſt in gratia. Licet ſit Deus in creaturis eſſentiâ ſuâ, præſentiâ, & potentiâ; hoc fit quia ex Deus: aliter eſſe non poteſt; nom “ len Ne N rnpun uürtan en 1 kly Wn ete . . ennchtini Ennkrnrp⸗ AM Ae. 8hand i nobntwbere nſdin en nidllepon Clyttun,r AEpr Clenet⸗ A: 1 NNd dd⸗ neke. C irknei Anrtene⸗ (atin lcusar⸗ K boman. 1 ſnrk l, Ceftuie t; non IN STIKTTHEFTVERTTATEI. TOg ex dignitate & meritis orcatura- rum, ſed eximmenſitate & infinita- te Dei. At gratia hanc vim habet, nonnatura, ut ſi alioqui Deus ab- ſens eſſet, & non fuiſſet immenſus, illum præſentem faceret, & adho- minem exiſtentem in gratiâ veniret, manſionem apud eum faciens, fa- tus unus Spiritus eum illo: & licet poſlet obliviſci rerum, præſentem lemper haberet dulci memoriâ, & proſpiceret habenti gratiam: & quamvis poſſet relinquere creatu- vas, & non operari, ſuſtentare, & tueri ilas, in juſto ſemper aliquid boni operaretur: ſicut enim amor acris eſt, non vult bonum quin ef- ficiat. Quantus favor & dignitas eſt, Deum ſemper comitem habere? Certè obſtupeſceremus, ſi aliqua creatura eſſet tam amata Deo, & excellens, ut juberet omnes ſpiritus cœleſtes, millia millium quæ aſſi- ſtunt ſibi, comitari illam; ut quo- E 7 cunque 110 DE ADORATIONEY cunque abiſſet, cum illa eſſet tota iſta pompa & majeſtas: quid erit hoc præ ſocietate & comitatu Dei, niſi ſolitudo? Quid omnia ante te, Domine, niſi tanquam nihilum? Si illam creaturam miraremur; quo- modò non admiramur animam in gratiâ, cùm Deum pro comitatu habeat, non lateri adhærentem, ſed in eſſentiâ ſuâ velut animantem il- lam ?à O fortunatiſſimam dignita- tem hominis, & dignationem Dei, quèd Summa illa Majeſtas comite- tur ſemper puſillos homines! nam minimè otioſus & inutilis animæ ſo- cius Deus erit, ut non provideat illi. Anne torpens aut cœccus affi- ſtet, ut non videat neceſſitates ejus, & milerias? Profectòô non in va- num Deus ſe aſſociat juſtis. Poſ- ſunt & ſe & ſua negligere, ſi ſolàùm curent quæ Dei ſunt: Deus ſatagit illorum. O Pater mi, amice, 6 ſodalis, precor Majeſtatem tuam, ut reverentiam; fidelitatem, & affa- Fni bume nen M lleſttnn 4 lcei nmn Dei mnntete ühlomd,s unuz gln m mmamt npont Armenente rauinanen num dintr Ntenen)e, (ascmr. honchezlin MN orie 1recis 4 e, Smie, en tuam, ten, r IN SeRITruIEFT VERTTrATE. III affabilitatem erga te habeam: te- cum me geram ut filius cum patre, zZelans omnia tua, reputans eadem mea; ut filii boni curant res paren- tum, quia reſpiciunt ut propria. Precor, ut amicus fidelis ſim tibi, in omni eventu honorem tuum quæ- rens, partes tuas agens, & te amans plus quàm me. Da, ut bonam ſo- cietatem tecum conſervem, ne con- tinuis defectibus contriſtem Spiri- tum ſanctum tuum. . At ſi gratia omnis in ſe tanta ſit, ut nos cognatos & gratiſſinos & neceſſarios Deo, velutque Deos fa- ciat, ex eo quèd detur per Chri- ſtum.; felicior, venerabilior, & magis privilegiaria eſt illa, quà fru- untur homines, quàm ea quâ donati ſunt Angeli, & Adam in primo in- nocentiæ ſtatu. Ii fili quos majo- ribus doloribus mater peperit, plus dilectihabentur: quid mirum, cum gratia noſtra tot doloribus ſteterit Chriſto, ſi jucundior ſit; & amabi⸗ liemdè PTZ Pr ADORATIONE lHſſimè propter eam majoribus pri⸗ vilegiis faverit Deus, plura auxilia tribuendo,, diutius nos ſuſtinendo, magno efferendo honore, ut ipfſi Angeli venerentur homines, quòd habeant gratiam per Chriſtum, & pertimeſcant jam naturam noſtram conſpicere proſtratam coram ſe, quam ante incarnationem con- tempſerant : quia ſpeceialis dignitas- accedit gratiæ, quam nunc habe- mus; quia facti ſumus membra vb- va Chriſti, & computamur idem cum alo. ½ capite in membra re- dundat veneratio: quomodo deſpi- cient Angeli naturam noſtram, quam ſüſpiciunt exaltatam ſupra ſuam usq; ad thronum Divinitatis, & conſortiũ Dei? Quid mirum, quod- non traétent ut inferiores ſuos, quos Dei Filius primogenitus in multis fratribus æ qualitatis nomine ſupen ipſos cœleſtes ſpiritus exalta⸗ Vit, vorans homines fratres ſuos, pluris nos faciens quàm Angelos? Nallum . Mutes uanl, nend t, i lng, Cd Orſtum, 4 Wmnoſtran enn E toren don ilichner nne kate⸗ Menbrart W Nen Nwerhnnt Vnpbeet⸗ 1 Mln Nn C intatis mn Cod glos, Nelos? Uun IN SRITuET VERTTATE. 1I Nullum ex Seraphim & Cherubim itahonoravit, ut fratrem ſuum vo⸗- caverit. Hæc eſt maxima excel- lentia gratiæ, ut honorabilior ſit, & elevetur ſuper omné naturam. Sed per gratiam Chriſti ipſa etiam natu- ra noſtra honorabilior fit, & ſubli- matur ſuper omnem aliam natu- vam, quatenus ipſe Dominus gloriæ communicat ſuam gloriam in mem- bra ſua conjuncta & viva cognato- rum ſuorum. Fundata prætereâ noſtra gratia in ESLEmeritis, & u- nione ejus, quaſi majori juſtitiaâ, & modo perfectiori mereri nos facit. de Deo. Quia ſumus filii doloris, ſumus & Benjamin Deo, & filũ dex- teræ ſuæ, ac dilectiſſimni. O Pater amantiſſime, qui tradidiſt? morti unigenitum Filium tuum, ut ego vverem factus filius tuus; da mihi, ut magni habeam, & eognoſcam hoc beneficium. LInus Angelus: pro minimo gratiæ gradu, quam ac- cepit, plus debet tibi, quàm eunétæ crea- . Ggeeu 1IIA DE ADORATIONE Wn creaturæ ſimul pro omnibus bonis naturalibus, & creatione univerſi. Gldel At ego homo miſer plus debeo tibi fllim pro minimà gratià datâ mihi, quâm 0 omnes Hierarchiæ Angelorum pro e universâ gratià & donis ſupernatu- Le⸗ ralibus, quæ conceſia ſunt cunctis. Nam ut ego viverem per gratiam vitam divinam, voluiſti Filium tuum pati mortem per naturam huma- l nam. Plus feciſti pro me, quàm pro omnibus Angelis. Plus me devinxiſti, quàm obligaſti Seraphim & Cherubim. Duæ ſunt cauſæ, quibus homines tenemur ſervare & magnifacere gratiam. Una eſt inæſtimabile pre- tium, & inexplicabilis excellentia ejus. Altera eſt pretioſiſſimus tuus um Sanguis, & ESII, quem fudiſti, ur iirm gratiam nobis merereris. Si non cuno credimus valori ejus in ſe, pretioſiſ- G ſimam putemus, cùm tanto pretio iumn nobis illam comparaveris. Maxlima lai & ſtupenda res eſt, quam Deus, qui mn falli e c 1 N – M IN SPIRITUIET VERITATE. Ir/F Umnthne t. . . mInbeés fallinon poteſt, maluit ut habere- lonennd. 7 1 NUNeH, mus nos, quàm ſervare vitam illam N pretioſiſſimam ſui Filii. ntehed nti, guun CAPIIT XIII. Wonm m, , . Nerren Qsomode pœnitentiaæ & afflitétiones cor- poris juvent. Pinæ conſervant plantas in hor- Oto, & gratiam aſperitates in ju- nuumm ſto. In quafſato & marcido corpo- WN,τ re floret vis integra mentis. Ut ſa- . Mm num corpus reddant medici, magis Werm affligunt illud amariflimis potioni- bus, inediâ, effuſione ſanguinis, Ghytumg aduſtionibus & majoribus tormen- ngkes tis: non nimis à te petitur, ut mo- mblem leſtes quodam modo pro ſalute ani- eelenm mæ. Qui languet, inter angores rnstus evomet nociva: ſic & animæ vitia mmicdu in vità jucundâ non purgantur, cùm 6 on nec corporis vitia ſine moleſtiâ cu- mte rentur. Silex afflictus luces emit- Noreto tit: caro macerata illuminat men- NMm tem. IIla anima beſtia eſt, quæ Nen i Corpus ſuum non tractat ut beſtiam. lli Quemad- 116 DE ADORATIONE on Quemadmodum labores & calami- ,Nil tates immiſſæ à Domino, faciunt ho- (Gbent mines reſipiſcere & meminiſſe Dei, amimt magis erudiunt, incendunt fervo- cencet rem, augent Dei familiaritatem, ele. gstbe vant cor: ſic aſperitates uſtrò al- gd ſumptæ, parem fructum habent; fa- ciunt, ut homo ſæpins in illis remini- Katur Dei, & divinis illuſtrationibus aptior fiat, vacuus guſtu ſenſibili. Idonea diſpoſitio majoris gratiæ, ſit afflictio naturæ: hoe opus & la- bor gratiæ eſt, ſejungere nosâà tem- poralibus rebus, corporeis, & vi- ſibilibus; quare dimidium factum invenit in auſteritate vitæ: quæ ta- men etiam ex gratiâà eſt, ſine quàâ ni- hil ex nobis eſt bonum, nihil utile- Thronus & regnum gratiæ, & gra= dus ad gloriam, eſt profunditas hu- miliationis noſtræ, eum afflictione riug corporis: & exaltatio mentis, cru- cifixio carnis. Inſtruis te quoq; aſpe- ritatibus voluntariis ad neceſſarias, ut ex diſciplinàâ patientiæ ſeias ferre quæ N lhen Uheierho. mnnledei, lbunkerro⸗ Unemele Nes Uird 1 Wirdentzir Merutie einudl. etEen. Mred, Nin krn rqun⸗ vrl nͤ⸗ ir, Agrr ideshu⸗ 4 e⸗ ee⸗ M ceeſiurlos⸗ ſeis lerrs e IHNSPIRITIEF VERTTATE. 117 quæ Deus miſerit: aſſueſcis etiam & diſcis de vincere, & debilitas ad- verfarium tuum præcipuum, per quem ceteri te impugnant: impe- tras à Deo facilius, quæ exoptas. Licet ſufficiens titulus pœnitentiis noſtris ſit Chriſtus crucifixus: ab- ungdant prætereà alii; & præcipuè culpæ ipſæ noſtræinnumeræ, & pœ=- næ pro illis, ut ſatisfaciamus com- miſſis & committendas minuamus. Sit anima carnifex carnis: ad hoc ex magna Dei indulgentiâ non eſt in in- ferno damnata. Nonnunquam contingit, ut ex duobus delinquen- tibus capite damnatis alter complex abſolvatur, hac lege, ut in ſocium exequatur ſententiam mortis, fun- gens in illum munere carnificis, cùm alius deeſt Complices peccatorum ſunt anima & corpus: in iſtud anima ſit miniſtra juſtitiæ divinæ, & tor- queat convenienti ſupplicio, ſiqui- dem non eſt præcipitata ad inferos, cùm primm peccavit. 118 DEz ADORATIONE Nihil tibi tranſeat impunitum: te ipſum timeas, crudelis tibi, juſtiſſi- 11 mus & ſeveriſſimus in omnes inju- WM ſtitias & blanditias carnis: omnia punire oportet. Nulla eſturbs op- i n timè gubernata ſine curâà ſupplicio- rum: nec conſcientia ordinata erit ſine tribunali & gladio, ubi tot ſunt facinoroſi affectus. Vindicta quam à te ſumis, reſpondeat culpæ: cave ne à te Deus rationé petat contemp- tæ & corruptæ juſtitiæ. Ultionem à te ſume, & quia reus culpæ, & quia judex iniquus, cùm tibi parcens toties te abſolviſti. Supplicia in ur- bibus fiunt, potids ut vitentur ex- emplo unius aliorum ſcelera, quàm ut minuantur damnati culpæ & pœ- næ: at cùm in te animadvertis, ma- jor tibi fructus eſt; non aliena ſed tua ipſa peccata deinceps com- peſces, ne Committas, & commiſſo- rum pœnas tibi minuas. Non eſt juſtitia, ſed indulgentia ſeveritas tua: ultio hominis, eſt venia Dei. In IHNSYIRITYUET VFRFTATE. II9 hmma An omnibus tamen memento laudis dttäld. ex obedientiâ, & utilitatis ex pru- msie dentid; ne inconſultò, cum damno nön omm profectus tui, & minore gloria ſer- liſtrbse, vVitii Dei,& utilitate aliorum, ſumas ANlc aſperitates: nam ubique fallacia eſt ndmte dæmonis. Qura tamen præcipuè ,mi & ſemper ſupplicium voluntatis Tnizar propriæ, magis quàm corporis. At lte’ quousque circumſpectio omni pro- rnemz prio amore nuda, atque judicium Ui Superioris pro cujusque ætate, ſta- ce tu, Viribus, inclinatione, occupa- miihm tione, neceſſitate permiſerit aſperi- Gnlezur tates; ſine miſericordiâ, ſine adu- rnunre latione tui, in te ſæ-viendum eſt. llen, lr 0 Veritas miſericors, quomodoò alrr mihi adulabor & mulcebo, ſi in en,m mentem revoco rigores & tormen- iutel da innocentiſſimi EsII, quæ pro g mm. Peccatis meis tulit, & cruciatus umh dhimarum in Purgatorio? Ingens Mnt privilegium eſſet, ſi animæ in pœnis Ererign illis terribilibus exiſtenti Deus con- ſeni Gederet poſſe ſatisfacere; ut hic Ii poſſu- J20 DrE ADORXTIONE oſſumus, afſumptis voluntariis af- AHictionibus. Fruamur nunc hac 1 Aenn indulgentià Dei. Debitor centum Ma talentorum, ſi creditor indulgeret illi debitum, contentus haclege, fi N intra aliquod tempus ſoluiſſet unum ſolum, anne recuſaret pactum tanti lucri? Quæ amentia noſtra eſt, quòèòd malimus ſolvere centum in al- terâà vità, quaàm unum in iſtà? Sed d opus erat remitti tremendas illas posnas? ſufficit decus carnis in venturà vit4. Recordare quàm glorioſa & pul- ohra ſint futura corpora in reſurre- Gione; quibus venuſtas & ſplendor addetur, prout in hac vità afflicta fuerunt: mundus ex quo compta erunt in æternitate, eſt afflictio ſor- dida & temporalis in hoc mundo. Nommulli ne deformes hominibus appareant per breve tempus dimi- diæ fuæ vitæ, paſſi ſunt cædi & tor- queri membra & oſſa: minoris ſtat pulchritudo æterna; non opus eſt ſcindi ſepenin tormenn ettoren Olinll: un IN SPIRITI EFF VERITATE. I21 llornise ſeindi membra, ſed non mulceri, & 1 mnd u paululàm affligi. Rectiſſimè hoc ſup- Hrcamm putàvit ſanctus Ignatius noſter Pa- ndilgen ter; qui cum nondum converſus ad nclege, Deum omninô eſſet, os juſſit ſecari, Cigerum neinformis videretur, ſine lacrymꝗâ, Eybumtr ſine gemitu, ſine oſtenſione doloris mu & tormenti tolerans; at poſt con- reemmmm Verſionem, magis dignum cenſuit i“& pro pulchritudine futurà in reſurre- tenenu ctione aſperitates ferre, jejunia per Gcns am’a integras hebdomadas, trinam fla- gellationem quotidie, genuflexio- Nnh;t nes prolixas, humicubationes, aſpe- mmhn ku cilicium & ſaccum, nudipeda- lglſen lia, horridam totius corporis amictu . üi i & geſtu tractationem. Pudor ſit no- avcone ſtræ tepiditatis „etlam Ethnicorum AAlcof barbaror rigor ſine ſpe, quam nos lwnndl abemus; qui ciliciis ferreis ſectum tmir corpus cruentum ferebant ſuſpen- min ebant ſe uncis, interim canentes alar. laudes Deo ſuo: ſub currus ſimula- urs 1 chrorum ſubdebant ſe, & proſcinde- uch⸗ bantur in fruſta: abſtinebant pluriũ Cocil F J- 122 DE ADoRATIONE 2 jejunio dierum. Pudeat nos, quòd poſſit magis ſuperſtitio quàm Reli- ezemnd gio; & furor, quàm Amor Dei. cend CAPUT XIV. abe õ . . nd Quva nimius amor carnis impedias ie ſpiritum. “ I caro, etiamſi nata nobiſcum, & ſanguis/ qui vivificat nos, tam infenſus eſt nobis, ut impediat vitam ſpiritus; caro cognata ſolùm & con- fanguinitas ànne prodeſſe poterit! Erubeſcat ſpiritus cognationis no- mine: quantò magis debet pudere cognatorum nimii amoris? Si pudet carnem alterius carnis cognationis, ſi progenitores/atq; conſanguineos obſcuros negat; quantò magis ſpiri- tum oportet pudere totius carnis, & aimin conſanguinitatis & proſapiæ? Car- immm nem propriam, quam animat, abne- gare debet anima: cur nimis amabit alienam & exanimem, quæ aliis de- ſerviit, & fortaſſe jam non niſi ver- mibus pro Rabulo & cibo ſervit. Sa- tis Ho ogin Nel moder. UIn. nti imſeli⸗ Nn Wlon lifarmne,r tipelrnir Clne Cele oent ionen dN ,neto Gllnglit ͤmpbi inennis gtne Cr IN SPIRITU ET VERTATE. 12 ¾ tis eſſet nobilitas gratiæ & conjun- Gionis cum Chriſto, ut naturæ obli- viſceremur & erubeſeeremus, quin opus eſſet moneri ex vilitate & fœ- tore ipſius, & damnis conſanguineo- rum. O Veritas Dei, odiſſe cognatos jubes, ut tuus fià diſcipulus: quomo- do, nimis amem illos plusquàm te, tuus ſpiritus fiam, adhærens tibi unus ſpiritus tecum? Da mihi per ſanguinem tuum, ut non amem ſan- guinem meum, niſi in ſanguine tuo: impetret à nobis ſanguis Chriſti, ut non diligamus nimiùm ſanguinem hominũ peccatorum. Chriſtus per ſanguine ſuum voluit nos redimere, & conſanguineus noſter fleri: novit enim damna ſanguinis noſtri, & con- ſanguineorum, ut repararet illa. Jura carnis non tenetur obſerva- re ſpiritus: fac ergo, 6 anima, ut ſanguinis conjunctio amorem tuum non corrumpat. Jubet Deus teme- tipſum odiſſe, & carnem & ſangui- E z nem 124 Df· ADORATIONE ł.— nem tuum proprium: quomodò tibi & amor vacat, ut diligas propinquum = & conſanguineum, & non propter Deum, & cum modo virtutis?, æ- què & cucurbitas conſanguineas ti- bi amare poſſes, aut pulices, cùm ta- men occidas. Ælöqué fratres tui ac vermes à carnalibus parentibus pro- ducti ſunt: cur vermes fœtides hor- res ſtomacho inimico ſuper omnia, & cognatos diligis corde nimis ami- co ſuper Deum? Si cauſa amoris tui nimii, & ultra virtutis præſcriptum, eſt, à parentibus iisdem generatos eſſe: plus habent ab illis vermes, quàm germani: nam fratribus tuis non dederunt animam parentes tui, nec toti ſunt ab illis producti. Hinc cognati & patres corpora dumtaxat propinquorum amant, & curant; bona autem animæ omnino con- temnunt, ut quæ ſſt à Deo ſolùm, non ab illis. Imò corpus quoq; non accepiſti à parentibus, ſed per illos à Deo. Quid? amaſne cognatos im- mode- ln orococh ohnanmn un Moter UINRS? hngiest lcsedme iunts tui Pnioler Nestatcoshe. Vrrni Genintan. Uüamorstl igon n We Nsere ,Kandusn Pwrnteztl Nnck, H Uuduntaxa Xornt; Cnmnennn. No S, g⸗ l erls nos i ſoe⸗ IN SPIRITU ET VERFTATEy. 12 5 moderatè, quòèòd partes ſint com- munium progenitorum? eâdem ra- tione membrum illorum abſeſſſum, quamvi cancrô infectum, amare poteras. Si propter ſimilitudinem amas, pari jure ſtatuam aut alium quemlibet hominem debes amare. Quid eſt originem ducere ab iis- dem gentilibus, niſi modicum fœ- toris & putredinis ab eodem fonte ſœtido habuiſſe? &, quod pejus eſt, habuiſſe peccatum? Anne jure gloriari poſſent duo, quòd ſimul in eodem cœno caderent, & ſordibus repleti eſſent? Puriores genuit pa- ter tuus fœtidos vermes, quàm te: nam illos ſine peccato, te verò ma- culatum originali culpàâ; & non an- &e& fuiſti compos vitæ, quàm reus mortis. Qui nimis gloriatur de car- nis nobilitate, opprobrium naturæ communis nobilſtat, & jactat. Quid aliud eſt inordinatus cognatorum amor, quàm arrogantia de vilitate communi, cujus maxime pudere o= PT 3 porte- 126 DE ADORATIONE porteret, & gratulatio de ignomi- nià peccati? Per carnem, & ſangui- nem auſpicatur malitia naturæ, & fortunatur miſeria noſtra: inde diſcit caro malè mereri de ſpiritu. A principio vitæ inficitur per car- nem anima peccato; ſic continuans deinde injurias, cauſa eſt potiſſima peccatorum. Abnegare oportet ſanguinem & conſanguinitatem no- ſtram, ut liberemur à peccatis per crucem Chriſti, quam debemus toł lere. Non tam difficilia nobis oc- current, ut multis pueris & adole- ſcentibus, qui omnem carnem pro Chriſti cruce contempſerunt. Ex Societate noſtrâ ſanctus Joannes Goto, inter flebiles vultus patris ſui, & rivos lacrymantis matris, atque dulces utriusque amplexus, poſitus in loco martyrii mediũs, at- que inter horrida patibula & crude- liſſimos carnifices, nullà atrocitate perterrefactus, præeligit brachia crucis quàm ſuorum: quorum amo- 1G Pocdhds 3 . Gtrnlen (Nend Uens n e ckgnant ingd Andutk, An: ind icelhin incn der er ſtonntimunr Arilin Wegre gen Vlinurmnr lyemri Cchemute ancs Mie encamenn Gnlrur ns ſonms llnd pn Ms nutri⸗ e eb, fineckio,. . e trvolne Uuchi unamo⸗ 16 IN SPRTUET VERTTATE. 127 te & blanditiis heroicè refutatis, cu- currit ad deſtinatam ſibi crueem; u- bi moriens obtinuit Regnum Dei, quod earo & ſanguis non poſſident. CAPHT XV. De jactarà temporalium. On moleſtè fert ſpiritus jactu- ram temporalium, de quà gratulari ſibi debet. Quis ploraret dub mangnâ mole oppreſſus, ſi ami- cus pondus ſubtraxiſſet? Quod au: feret mors, melius eſt ut auferat Deus. Si nudus ſufficis Deo & pla- ces, quid quereris compendio re- rum & curarum gratum Deo fieri? Nudus etiam ſufficiat tibi Deus, ſine ſuis muneribus & arrhis tempora- lium. Non tua amat Deus, ſed te; tu nec tam ames quæ ſunt Dei, ſed Deum. Nudus Ohriſtus aſcendit in crucem, nudus de ſepulchro exi- vit; ibi veſtimenta reliquit: qui & nudus expugnavit cœlum, & intra- vit triumphans. Propter te nudum F 4 mor⸗ 128 DEz ADoRATIONE mortuus eſt nudus, non propter fortunas & bona tua: ideò te quæ- rit, non illa; & quia te quærit: per- dit tibi illa, nudum te expecétans in cœlo. Te componit ad nuptias, dum diſponit de tuis, & denudat te. uid times pauperem fieri, ſi in cor- de integrum Regnum portare po- tes? Regnum Dei intra vos eſt. O ridicula lacrymarum cauſa, quèd auferantur cauſæ peccato- rum! O amentia, putare damna, quæ funt remedia! Summa eſt im- pudentia adverſus Deum, dolere & deplorare perüſſe temporalia, quæ odiſſe debebas. Dolorem & lacrymas, quas pro injuriis & jactu- rà adulteri fundit fœmina, quan- tumvis obſcœna & impudens eſſet, occultat ſponſo; gaudium etiam de præſentiâ adulteri celat: tu co- ram Deo gaudes de bonorum pro- ſperitate, quibuscum adulteras, lu- ges de jacturâ: audes rogare Deum, ut ea non auferat, aut quòd reddat., u on Gede nekdn hmmden fonde 1eKunen rAid n. W Aond n in pe E. orrte per. eheltanst td mpti, Cenudr Nleiſiner nene flmmel MMunn onl Ale enn, Munetum, Wna R Don, E Ueemut Dhren nigſe nln, gun kes len Alon erinm elczuco. run N. lertlr meheum lleredn E IN SPIRTTI FT VERFTATE. 129 Quæ mulier in adulterio ipſo com- perta virum rogaret, ne impediret voluptatem adulterii, cum potius veniam deprecari oporteret? miſe- ricorditer puniret ſponſus, ſi tan- tummodò auferret adulteræ illum, cum quo fornicabatur: quomodo tu tam impudens es, ut injuriam re- putes? Quæ tam inverecunda uxor maritum precaretur, Affer mihiil- lum Ethiopem, cum quo dormiam, qui plus quàm tu mihi placet? & tu audes lenonem Deum facere cupi- ditatis tuæ, petendo temporalia? Cùm aliud à Deo præter Deum pe- tis, ipsà oratione adulterium tuum manifeſtas: perinde eſt: ac ſi poſtu- les; Da mihi Domine, in quo te of- fendam. Satis eſt à Deo fornicari, quim eum ſollicites, ut quibus fruen- do te corrumpis, cumulet; & ſervet opes, honores, ſapores, colores & formas corporum. Qui cancro corrumperetur, non iraſceretur chirurgo, ſi vellet infe- F 5 ctam 130 DE ADORATIONE ctam partem laniare, ſed ultrò exhi- beret membra abſcindenda, cum horrore & dolore: at ſi fortè ſine j operâ & ſenſu ſui ex ſomno exper- giſceret, abſciſſam partem inve- niens, miraculum putaret, & Deo gratias ageret. Non tibi evellun- tur artus, ſed damna, & tela cor tuum corrumpentia: age Deo gra- tias, quèd ſine patientiâ & ſenſu tui erepta ſunt. Qui omnia relin- quere debes, ne doleas ſi auferan- tur aliqua. Deberes dare hæc pau- peribus, ut merereris: cur ſi Deus ſuſtulit, non patienter tolerabis? Piè dixit Gerſon: Qus commodaſti, ſi regetis, Pater; Gratus libenter reſtituo, cape. Vir per latrones, enſe, vel ignibus Auferre? linquo, gratius accipis Si forib, quàm ſi pauperibus darem. Si nihil habens habebis totum, quid fatigaris? O Veritas amabilis, inverte cor meum perverſum, ut jam deinceps doleam habere aliquid niſi leit Eun, cun tliondſe Umn ezhe, ten ime ret, KDe crehin mRn : geeon NenntAt onnuteln Bſelerrr e nſhe Certoentt ui, e. lta Frti ucee unlulnlt s tumm nunlis⸗ el Dum . geilaui UI IN SIRTTruIEF VERTTATE. T131 niſi te Deus, & me exonerem ab omni mole terrenâ, & à me ipſo pri- mùm, qui gravior ſarcina ſum mihi: non me, Domine, habere volo, ut te habeam. Si Philoſophi plures alacriter ſe privarunt omnibus bo- nis propter ſe, quia vilia & impedi- menta judicarunt; quid facio, ſi propter te, privari aliquibus à te, non patienter feram? O ſpiritus infirme, quid doles circumcidi pauca ſuperflua, cùm tibi pauca ſint neceſſaria? Quid dico, pauca? nihil mihi niſi Deus eſt ne- ceſſe. Gratulor, gratulor; Deus, qui non deficit, eſt/ qui mihi ſufficit. Neſciebam, dulcis Veritas, quan- ta conſolatio eſt nihil habere; imò cognoſcere luce clariùs, impoſſibile mihi eſſe, quamvis ego id conarer cunctis meis viribus, quidquam præter Deum poſſe habere: & eſſe meum, ſed ſolius Dei. At, quia omnia ſunt Dei, & Deus eſt meus, omnia ſunt mea: & tunc plus mea, F 6 quan- 132 DE ADORATIONE quando non habeo; quia tunc mi- nuùs me habent, & meliùs in Deo habeo, quàm in ſe haberem. Si fuiſ- ai ſſem verè humilis, nihil dolerem pro omni jacturà rerum. Qui debet æ- ſtimare ſe nihil eſſe, quomodo poteſt æſtimare alias res eſie aliquid, quæ ſunt viliores homine? Cùm, quis moritur, omnia ſibi moriuntur: ſie qui, ſe credit nihil, totum mundum putat nihil. Omnia mortua ſunt mortuo, & omnia vilia humili. CAPIIT XVI. De atilitate tentationum. Uomodo vis coronari, ſi non certas? quomodo certabis, ſinon impugnaris & tentaris? Absq; hoſte non eſt certamen, absque cer- tamine non eſt victoria. Imò inho- neſtum & turpiſſimum foret, ſine bello coronari, ſine victoriâ trium- phum agere, & uſurpare palmam non merſtam: ne igitur moleſtè fe- ras tentatione vexari; nam ii eſt — DeN Urdon n Umnd Dwnan en. Aäl. Geeng Cebete N lgic Funm3 Ntnunte 1 rnu t kuni R. Moe Nnnun, Hon Nl enn, nisAbe nſeltet⸗ irro⸗ mKren eulnun uunibi Nſ. IHNSPIRIFTUIET VERFTATE. 133 officina meritorum, & cauſa tuæ hu- militatis. Mulos, ut humiles eſſent, permiſit Deus labi in graviſſima pec- cata: tecum magis miĩſericorditer ſe habet, permittens ſolùm quèòd ten- teris. Reſiſte viriliter in Causâ Dei: uamvis in ipſo tentationis confli- A moleſtum ſit pugnare, jucundior eſt victoria ex tentatione, quàm vo- luptas ex peccato, ad quod tentatio inclinat. Noli comparare cum mo- leſtià tentationis dulcedinem pecca- ti, ſedconfer illud cum gaudio ex victoriâ: non compares pugnãa cum voluptate, ſed victoriæ fructũ cum uſu vitii: experire aliquantò quid ſit vincere tentationem, qui toties ex- pertus es ſuccumbere. Cùm vincis, exiſtima iterùm te bpugnaturum: cùmpugnas, reputa in illa victorid penitus abolendum inimicum In perpetuum, & æternàâ pace fruendum. Fortaſſe ita partim eveniet: nam diabolus confufus, & victus, non audebit iterùm adoriri; F 7 & Deus 134 Dz ADORATIONE Deus aliquam quietem concedet, prout noverit expedire tibi. Deus ſcit, quo tempore te liberare opor- teat à tentatione, qui permiſit ĩllam pro bono tuo. Artifex non extrahit aurum de fornace, donec ſatis pur- gatum eſt: nondum ſatis emendatus & purificatus es, ſi non te liberat hac moleſtia. In victorià memento pu- gnæ, in pugnàâ victoriæx. Gaudebis perpetuò ſi vincas, pudebit, ſi vinca- ris: quare vilipendis conſcientiæ ſe- curam lætitiam & pudorem, pro fu- tiliſſimà & momentaneàâ oblectatio- ne? Amittimus tempus in hac vità, dum non patimur. Non recuſes mo- leſtiam repugnandi, cùm moleſtaa- liqua nequeas in hac vità fugere. Quemcunque vivendi modum ele- geris, in aliquo affligeris: melius eſt affligi pro virtute. Triſte aliquid & adverſum ubique eſt; ſed felix tri- ſtitia, & facilis, in causâ æternæ fe- licitatis. Pro humanis rebus lon- giori tempore, majori labore, mi- nori- n IN SPIRITWIEFT VERITATE. I35 Maes, nori fructu pugnatur. Tempora- ni den ſtum laborum terminus, alius labor ereghe eſt; ſæpius pœna æterna: ſed hic Fmüiiin levis, & momentaneus labor æter- ummneitini num gloriæ pondus operatur in te, rltis-u cujus non ſunt condignæ paſſiones Whenenm hujus temporis. Ferto ſaltem non umhak ægrè hanc tribulationem, quam Amnm optare deberes propter avaritiam ne i gloriæ majoris, quæ creſcet rigata iftir iene iſto. Quin etſi nullum præ- ine mium eſlet, lufficit quòd confor- Un mareris Chriſto. Magna neceſſitate ehi teneris ad renitendum & pugnan- phheh dum: in conſpectu Judicis es; & nrmue cauſam divini honoris defendis co- Aumeln ram Angelis, & Sanctis. Potiùs idh velis millies mori, quàm ſemel vin- udumd ci, & pudorem pati ſuccumbendi. Coram Sponſo tuo, & teſtibus Hie- ld rarchiis Spirituum beatorum, ac AAIS cotibus Sanctorum, quomodo au- Ngemt debis adulterium committere? Nlag Non poteſt eſſe quin in hac vitâ tore, M ſepiùs turberis & tenteris; quare on · atten- 136 DE ADORATIONE attentus tibi ſis, & cautus: licet fortiſſimum caſtellum virtutum in te ædificaveris; expecta tentatio- nem, quia eſt fundatum in natur4 tuâ, cum imbecilli & caducâ infir- mitate carnis. Quid intereſt, ſi fortiffimi muri, & lapidea domus ſtruatur, ſi ruinoſum fundamentum habeat, aut in arenâ ſoluùmſſit fun- data, quò minus timeatur de ſecu- ritate ejus? Quid intereſt, quèd armatus ſis, ſi in loco es lubrico, aut veharis umbratico aut effreni & indomito equo? Benè potes muniri virtutibus; ſed in carne es, quæ periculoſior eſt quàm equus præ- ceps & indocilis, & magis Auxs quam arena, niſi gratia Deſ te adju- vet. Quare generalius & præſtan- tiſſimum remedium adverſus tenta- tionem præſervativum eſt, depo- nere naturam, cum omnibus ſuis appetitibus, quoad poſſis; eradi- care à te omne tuum velle, & fieri ſimplicem, & purum omni volun- tatis O1, 1 Gz Urinit,9 ncke nne⸗ Eünci Reomö Uelkris WXY ng les Ijmumumn C tenato. min natur enl en nenc ka. nrl,u⸗ Gelabrlo, chell Nnmrsn ets ens Enuus Hu Dete ar⸗ PKyettr. Arenurete⸗ mal G⸗ nhls i H,oad lefer n Folun⸗ lis INSPIRFTuI EFT VERTTATY. 137 tatis propriæ forde, ſicut ſpiritum, qui aſtat coram Deo: unusquisque enim tentatur à concupiſcentiàâ ſuâ. Quando nos quærimus, inveniemus tentationem. Qui ſe quærit, inve- niet ſe: & quid in te invenies, qui miſer es, niſi miſeriam, turbatio- nem, afflictionem? CAPUT XVII. Quod oporteat tivere Deum, & ſerare in illo. Ndique laqueis inſidiatur inimi- cus; undique pericula ſunt in totâà vità: ſed majus omnium peri- culum eſt ſecuritas noſtra; nam eſt omma pericula. Quis poteſt eſſe ſe- curus in medio hoſtium, & vicino aut domeſtico inimico? quomodo tu ſecurus potes eſſe, cùm tibi ipſi adverſarius ſis, cùm caro tua hoſtis tibi ſit, cùm totum mundum habeas contra te, & omnes dæmones te oderint? Si contrà unum hominem venirent decem, ſi contra Muem U= 138 DE ADoRATIONE 6 Ducem veniret duplo major exerci. Almnn tus, timeret, licet fortiſſimus eſſet: wonſe quomodo tu non formidas, cùmn non minùs quàm mundus totus ſit inimicus tuus, & contra te pugnet? Debes etiam timere Deum, quia peccaſti, & quia potes peccare. Quæ mulier in adulterio deprehen- ſa, ſi maritus nullum verbum ei lo- cutus fuiſſet de veniâ, poſſet non ti- mere? tu quoque time: nam evi- denter ſcis peccàâſſe, & tamen nul- lam evidentiam, nec revelationem de remiſſione habuiſti; nec velis Hynn habere, quia plus potidès proderit han tibi humilis timor & ſollicitudo, munuud quàm favor ille cœleſtis. Nam Alpin velut hizqui timent, ſolent ſitire; ſic ſanctus timor Dei ſitim & deſide- n rium fervidiùs placendi, & plus ſer- Munm viendeg Deo, excitabit. At ſi non uigen peccaſti, vel poſt peccatum certitſ- ſimus eſſes de veniâ aliquâ revela- tione Dei, ne deſinas timere: non- nulli poſt multa miracula f „&& i - r IN SPIRITHET VERITATE. 139 Is ſanctiſſimam vitam per multos an- nbele nos in peenitentia,& in eremo exa- mnis; in am, miſerabiliter peccaverunt. unus Angelus in cœlo, Adam in Paradi- upuenet ſo, Judas, & Saul, qui præ aliis electi tem,A à Deo fuerunt, non fuerunt ſecuri, Sar ſed miſerè tandem perierunt. He- Wdr ron, poſt vitam ad ſummum perfe- dtam, & immodicæ virtutis, poſt Ulemmt labores, ſudores, abſtinentias, & uen mirabilia multa (nam non niſi poſt Gummm. tres menſes cibum herbarum ſilve- TGA ſtrium guſtabat, contentus interim & ſaginatus ſanctiſſimo Chriſti Cor- pore) graviter tandem lapſus fre- lumm quentabat tabernas, ebrietati dedi- s N tus, & poſtmodum luxuriæ. Tu in Gen ſin valle peccatorum es; nec te dices à nde Deo electum eſſe, nec eſt tibi con- viser ſcientia tam ſanctæ vitæ, ſed expe- . AIm rientia peccatorum: quomodo non amamt tibi formidas? quomodo non times rt Deum? Angeli& Seraphim contre- ermo miſcunt, cum ſint certi non poſſe bhch, damnari, nec peccare, quia vident polli 140 DE ADORATIONE poſſibilem eſſe alicujus ereaturæ uet damnationem: cur tu non tremis, wenn cùm tua damnatio poſſibilis ſit? N Deus plurium Sanctorum caſus permittit, ut diſcas omnia à Deo Müin venire, nec in noſtris meritis & di- fut,i ligentiã poſſe ſperare ſeu præſume- ten re, ſed ſolo in Deo. Dete, quam- vis habeas merita ſanéti Joannis Baptifſtæ, non eſt quid confidas; de Deo potes, quamvis habuiſſes ſcelera Antichriſti: & quòè plus of- fendis & laberis, non eſt cur deſpe- o res aut dejiciaris; ſed eò plus de Woünu Deo ſpera, cùm minus te eſie ex- IMinnin pertus es. Hæc eſt divina ſpes, cùm Wia nihil homo de ſe credit: cm plus timebit Deum, eò plus in ipſo ſpe- rabit. Rectè dixit S. Proſper: A W Unum profugium totum eſt Deus ipſe don timenti. An Quò quis etiam juſtior eſt, & quò plus amat Deum, plus ſolet timere: nam novit quantum meretur amari, & coli; ut deberet homo anxièop- tare INSeIRTTUIFT VERITATE. 141 Gcum tare atque precari tormenta per to- lumteng tam æternitatem, ut gratias illi age- sſin ret pro bonitate ſuâ: quia tamen um cn longè eſt, ob multos defectus, ab OmNe hoc fervore, valdè timet; quia non miisl facit, quod poteſt, & debet: ob id tüunein tremit amittere Deum; quod eò NRqu plus ipſi moleſtum eſt, quò magis ulnhn dignum amore cognoſcit. fene Nihilominus debet, in eo, qui nitunk creavit ipſum, tam in parvis quàm oet in magnis ſperare. Fiducia noſtra WE inhoc plerumque peccat, quèd in Wmhe majoribus rebus ſperat in Deo, quaſi ninekdet in minoribus nonnihil poſſimus nos. Gines .què in exiguis ac in maximis ſo- e dng lum de Deo ſperare oportet, quia ie; in nullis bonis ex nobis poſſumus a- he:. liquid. Alii deficiunt, quia mode- mEu;; Tata ex Deo ſperant, & non audenas Mherare majora; vel, quia indignos é/A his ſe putant, vel minds excellenter litnme: de Deo, & meritis ESII cogitant. — Quid dubitas aut deſpondes ani- ieHν mum ad virtutem & ſanctitatem us maxi- 142 DEADORATIONE maximam, quaſi tuis viribus & me- ritis fuiſſes adepturus gratiam, aut –— Deus invidus vel avarus eſſet, vel Podana pauper. Dei brachium, non tuæ vi- Imeh res, te roborat ad virtutem capeſ- Wni ſendam. Deus benevolus tibi eſt, tuln non invidet bono tuo. Ejus privile- peis k gii ſunt divitiæ divinæ, ut non eſſet c e opus, quod fuiſſet Deus bonus & a. ſi mator noſter, què eſſet liberalis: nihil amittit cùm dat, nec minuit ſuas facultates & cenſum: nihil de- fraudat de ſuis rebus, potiùs addit. Si theſauros ſimilis conditionis ha- Wn beret aliquis homo, quantumvis M /,1 peſſimus & miſer, non negaret pe- Iuin ( tita; & quò magis avarus, fieret li- uum beralior, & injuriam putaret non pe- hm timagna. Quis tam malignus eſtut uim neget lucem, licêt nunquam anteâ im- vidiſſet petentem? quare? quia ni- Mah hil amittit dando lumen, manendo etiam cum integro ſuo lumine. Cur non præſumemus ſimilem liberfali- tatem de Patre luminum, unde om- ne Gn IN SPIRITIET VERITATE. 143 Min, ne datum optimum deſcendit? In- Mm, juria divinitati fit, non ſperando de Wela, Deo bono & Patre noſtro, quod de mnte homine peſſimo, barbaro & ignoto, nmenen ſpetares. Ne dubites de petitione Gtki tud; majora promiſit Deus quàm nüen petis. Ne diffidas de promiflione muI Ina; incredibiliora jam fecit, quàm Deuhng ſitquod promiſit. Regnum ſuum Ddrles promiſit; ſed pro te ſervus eſt fa- re Ctus: quod vives cum illo promiſit; Gn: Ale. ſed pro te mortuus eſt: admirabi- RWhu Hus eſt quòd Deus ſit mortuus & Clhi, ſerviat, quàm quèòd homo vivat & , regnet. Jam habemus pignus, quod utenmt, eſt majus. Quare interdum non n, fet tam confidis puré de Deo, quàm rtme tacité præſumis de te, cùm ſperas nimucht aliqua, ſi non ſint magna, ſi non ln ſint omnia. Tam imbellis ex te es ur'ùt ad exigua, quàm ad magna: at ex mum Deo æquè validus ad utraque. inie n QDomine, quaàm ſtulte agit, qui enlret non te magna ſperet! nam quod uten homini erit ſpes, eſt tibi votum & deſide- 444 DE ADORATIONE Conn, deſiderium. di quis optaret, anima 6an mea, ut faceres aliquid, & à te pe- N teret ſæpiſſimè, & offerret auxilium il uſnn ſuum, & proptereà ſe exponeret ad en e diſcrimina certa vitæ ob ardorem Ghul ſui deſiderii: ſi tu demum id velles hnn facere, & ad id jam nihil reſtaret niſ &l di ut ille adjuvaret, qui diu & tanto- pem perè id exoptaverat, & negotiatus g fuerat; nénne cum magnà certitu- Dh dine gratiæ recipiendæ accederes ad illum, & poſtulares auxilium, præ- cipuè ſi ipie pollicitus prius fuiſſet? Hic Deus eſt, cui adulaberis impor- tunis petitionibus, & omnimod4 confidentià ejus. Ex parte ſuâ non eſt timendum, quin te exaudiat: qua ratione/quod vult peti, volet negare? Expecta exaudiri, Deus ex- pectat clamare., Solum time illum, Ghl quia de te nunquam es ſecura, in Wt hac vità ſeminatâ periculis. Quan- (0. tumvis ſpiritualiter & ſanctè quis iup vivat, non caret inſidiis: nam in eos %α qui ſic vivunt, fortius inſurgit & ar- det mr IHNSPRTTHETY VERTTATEI. 14 Unt e det demon, quia inæſtimabilis eſt ty eorum vita: fur magis vult gemmas mumlium aut uniones ſurripere, quàm furfu- pnerm rem. Deus verò permittit hæc peri- ed udoe Ccala ad humilitatem noſtram; quia mmNN cüm pretioſiſſima ſit hæc vita, vult rkaren eſſe humillimam. Ut ſemper ab eo Uhktum pendeamus, permittit tot modlis im- reni Pughari: utſi nunquam ſecuros nos nntem butemus, tutifſimt ſimus; atque ſi Eawtma nunquam præſumamus, incolumes Wlim r permaneamus ſperando in eo. Sic ip- Nac Iapericula reddunt illam tutam: ſic Ulir olum timendo Deum, nihil eſt quòd Nmm timeas: & ſi times ſolũ Deum, melis Hurlin Iperabis omnia de illo. Spes & timor tend Dei, admirabiles ſunt ſocii; optimè ſe Cri, M adjuvant: quos nunquã tu deſerere iiDense debes, maximè te juvabunt, ſi in te ſe minlim ad'uvent: na unus ſine altero & tibi slenn 1 & ſibi parũ proficiet, ſæpè nocebit. En CAPHT XVIII. G us Quod non poſſimus non pati aliquid. umibend Et de bono patientie nän IUi non poteſt fugere patt, G debet 74⁵ DrE ADoRATIONE Pun debet quærere patientiam. Cur oce non armamur hac potentiſſimà vir. eigtn tute, cùm impoſſibile ſit non pati t aliquid moleſtum in hoc ſæculo, chenſt, Deo ita mirabiliter diſponente. Qui dAcnt ſperat poſſe fugere moleſtias hujus tiemdt vitæ, præſumit eludere providen- quniſ tiam divinam: ita proviſum, ita de- dormun eretũ eſt, propter bonum noſtrum. crid Non poteſt Deus falli in iis quæ ſta- tuit, nec fruſtrari in his quæ diſponit. Nobiſcum naſcitur cauſa patiendi, quia cum peccato ſumus nati; nec tolletur donec extra locum peccan- 9 di ſimus. Poterat Deus ſine labore (l ſuo, & noſtro, nos in cœlo locare ex primo jactu, ut inquiunt, ſine amba- Gymm gibus hujus miſeræ vitæ: poterat (aalid câdem facilitate producere panem, Amh quà producit ſpicam,& triticum: ſed twm ut laboraret & pateretur aliquid Pſehn homo, voluit necefſari efſe ex fru- Irith, mento fieri panem: voluit ad gloria N præcedere labores, ut nos plùs ho- finz noraret & cumularet fuàâ liberalitz ulnl ne entiimi eln ve ſecnd⸗ Pnene, üeſoshu en woni mhen i rhovumpotr. nizne l grend . Whongeun Denle k abebcare: Memm ftr pote⸗ himnſenet en il . P / cken Egort Meh lbenl e IN SPIRITUIFT VERITATEI. 147 te, ùm velit debere illam. O magna Dei gratia, quòd debitor noſtrĩi eſſe velit! Qui cenſeri inter prædeſtina- tos cupit, non recuſet pati; quod eſt character electorum, ſi cum pa- tientià ſit. Verè dictum eſt, miran- dum eſſe quòd ſub pedibus damnan- dorum omnes lapides non muten- tur in roſas, in ſolatium eorum quæ perpeſſuri ſunt malorum. E contra- rio multò magis mirandum, quòd fub pedibus ſalvandorum non ver- tantur in ſpinas, atque à pedibus in capita eorum inſilientes, pro pecca- tis ilos non puniant: adeò inef- fabilia bona breviſſimo ſuo labore conſequentur. Quxæ cauſa eſt, cùm copioſiſſima ſit redemptio Chriſti, quòd abſtu- lerit peccatum, & noluerit tollere moleſta, quæ ex peccato naſcuntur in hac vità, niſi quòd ſalutares ſint xrumnæ? Quomodo aſpiraremus ad vitam æternam, ſi hæc vita ju- sunda eſſet, & ſine labore ullo, cùm G 2 modè n 14⁸ DE ADoRATIOMNE “ ndE goiche modò amemus illam, licèt ſit tam 4 44 plena miſeriis, & non dignè deſide- remus beatitudiné alterius? Rectè vie aau⸗ ſC dlicebat elevatus & benedictus Pa- l ter Balthaſar Alvarez, tribulationes Uenſ eſſe pegaſos, ut ꝑroperemus in cœ. lh lum. Quantò magis ſenſibus negan- (ll tur ſuæ jucunditates tribulatione, l dolore, morbo, eòù magis cogimur ad Deum confugere, & quærere vera bonain cœlis. Cacumen arborum, ſi præcidantur ſurculi inferiores, ed ſurgit ſublimiùs: oppreſſis & afflictis ſenſibus, mens attollitur & viget. n Poſt peccatum Adami excogitatum Mcv⸗ eſt a Deo mirabile ærumnarũ inven- tum, divinũ & conſilium contra pec- cata. Inventio digna Deo fuit labor & tribulatio, ut in ĩpio corpore quaſi extra corpus ſimus; & ſic plus ſapia- mus, non affectâ mente ſenfui & ob- lectationi carnis, ut patiendo non inficiatur paſſionibus ſuis & cupidi- Mum tatibus. Eſt artificium divinum ad (udk ſupplendum commoditatem & præ: Mmn roga- Unne IN SPIRITUFT VERTTATE. 149 Nkheum togativam mortis, ne afficiamur his den dete rebus fluxis & ſenſibilibus. Comen- EETN datz à Philofophis patientia fuit, Uelcus qula pati putabatur malum, quod il- Uthlcen ka mitificat: at, quia pati optimum emmnet eſt, ideo patientiam dico bonam; thunes quia non refugit, ſed permanere fa- uhtin citin eo quod eſt bonum. Deus non eſt ignorans aut amens, Qumr (abſit hæc blaſphemia) ſed ſuma Sa- nmgimm Pientia eſt; dilectiſſimo tamen Fiſio tetins& uo Unigenito elegit labores, elegit SNR matri ipfius, elegit ſoclis Filii ſui A- Ntmi Poſtolis, & amicis ſuis. Dicebat fer- ninmm Yidus, & devotiſſimus Pater Chri- mummae ſtophorus Rodericus, in ſuis ærum- imammr nis, & doloribus nolle compatien- Uetfutli⸗ dum, ſed gratulandum ſibi fore „& anne, ſimul ſecum gratificandũ Deo: nam aeln⸗ velut amici amicorum ſtringunt, & utild Premunt dextras, usquequò dole- nd ant in amicitiæ indicium; ſic Deus Lapt manu ſuàâ amicos ſuos premit, & ur- Wiuma get, quod eſt amoris ſignum. Majus mi ſepe argumentü benevolentiæ ſunt ren G ſuppli⸗ lohr⸗ 3 PP. 150 Dxz AbDoRATIONE ſupplicia quam beneficia ſive dona, i quoniã ipſa ſupplicia jam ſint majora beneficia. Majus argumentü chari- 8 tatis eſt corruptio & punitio, quàm indulgentia, & largitio. In extra- neos faciliùs invenietur benefactor, quàm correptor & reprehenſor; (m at animadverſio ſolùm erga charos ſecinl & domeſticos fit. Indulgentia & H. (iin beralitas etiam ad inimicos ſe exten- dit, caſtigatio ad filios & familiares dumtaxat: quare certiora pignora amoris ſunt ſupplicia hujus vitæ, quàm beneficia fortunæ. on ſemper in pœnam culparum ſolum tribulationes ſunt: licèt non eſſet culpa, ſunt bonæ; & patienter ferto, ſive à Deo immediateè, ſive ab hominibus affligaris: & eò plus gau- de, quò ſine minori causâ moleſtaris. Queémadmodum debemus gaudere magis, ſi tribularemur à Deo, non propter peccata noſtra: ſic magis patientes & gaudentes debemus eſ- ſe, cùm ab hominibus opprimiruun ☛ Un IN SPIRTTIEFT VERTTATEF. I51 frin affſigimur convitiis & injuriis, ſi cau- nhtnin ſam nullam habent nos perſequen- Innüchi di, ſed innocentes patimur. Quam nin,h crucem eligeres, aut cum quo mal- hem les mori, eum latronibus, an cum tenehdo Chriſto in ſua cruce? Latronum cru- Ihchenm ces merita ſua habuerunt, propter hrpdm peccata ſua afflicti ſunt: at crux Nületn Chriſti innocentiæ fuit; non prop- immkan ter peccata, abſit: itaq; tibi non glo- Gdanin riandummiſi in cruce Domini noſtri ingnm JESLCI CHRISTI. Natura noſtra ce- ANENN cidit, & in caſu rectitudiné ſuam per- m. didit: oportet ut reparetur, reſti- enmclhn tuatur, dirigatũr ue duris iſtis rebus ine An & gravibus. Malleus durus eſt & * gravis, ſed format vala argentea, eirt ſit ſpecioſa quæ reddit, ac dirigit quæ elglegn obliqua & obtuſa erant. ImiArs Quxdam divina auctoritas tribu- enszuee lationi ineſt, ut efficaciùs ſæpè per ,M illam ſpiret Spiritus ſanctus quàm eng per Prophetas, & ſacras Scriptu- Gense ras: vVerbis ſacris non rarò reſi- ninrd ſtimus, & monitionibus ſanctorum l 172 Dz ADokRATIONE Patrum & Doctorum; at tribulatio. Jhlnd nes neſcio quomodò plauſum con- thnd cilient Deo oducnti ut ſtatim ce. Midl damus & pareamus. Qui auchri vult lii percuſſione alicujus reĩ, ſono manu Mecn edito ſilentium & auditorium ſibi conciliat; ſic Deus manu ſuà percu- eh tiens, nos reddit ſibi attentos. Re- HMell ſiſtit Bharao Deo, loquenti in ſervo i ſuo Moyſe; cedebat & parebat affi- 1n gentiin animal quovis minimo. Je- remiæ non obtemperabat populus, donec in captivitate reſipuit. Nemo ſurdus eſt nec durus tribulatiom: Dei eloquentia eſt, & cathedra Spi- ritũs ſancti: res ſacra eſt & velut ara & thronus Dei, licèt terribile ſit tri- bulari. O quâm tremendus & terri- bilis eſt locus iſte! ſed verè non eſt hic aliud nid domus Dei, & porta cœli; virtutum aſylum, quò fugimus Velin à vitis, tanquam iIn facrum locum. Me Age, anima dilecta Chriſti, ne fu- ma Zias ribulationé üt venenum: non B poteſt nocere; jam guſtavit ilam IEsSIS nr nbeleig⸗ llmmcon. Inkrin ce Uncävll bromen Mtokimn wmnfuer Anrtead mmmnmn, . lhr popclu, . Pieltri IN SPRTFTUFT VERTTATrZ. Yy5 ESIIS tuus: nihil mali habet, imò nihil acerbi, ubi Deus eſt qui condiet illam: quomodo amaror guttæ fel- lis ſentiri poſſet in pelago mellis? Has conſolatione nunquam carebo, quidquid mihĩ Deus largiri, aut de me facere velit, placitum illi eſſe. Hoc ſolatium æternum habe: etſi adhuc ſine conſolatione patiaris, non refugias. Pudeat nos mins a- mare Deum, quàm canes dominos ſuos. Quamvis canis fugetur, ob- jurgetur, cædatur, lapidetur à do- mino; non poteſt repelli, ſed magis accedit, ſequitur illum, & blanditur: ita debemus ſervire, & accedere ma- gis ad Deum, quò magis cædimur & tribulamur; quia ſi labores defice- rent, præcipua occaſio merendi de eſſet, nec congruum poſſemus exhi- bere teſtimonium, quèòd diligamus Deum, & quòd non propter mercedem ſolum eum colamus. 35 , * Dr unal⸗ öehin urs N lrtarme ungeen D DE u ſishtl IN SPIRITU& VERITATE LIBER SECUNDUsS. Quæ ad illuſtrationẽ, & Chriſti Domini imitationem. CAPUT I. De diligenti curà orandi. ccune —— ui, cùm ineffabilis 1s, es ſuper omnes effabilis, non ſum dignus ut me reſpi- cias; quomodo vis ut tibi aſſiſtam & alloquar? O humilis Majeſtas, qug IN SIRFTüuET VERITATEI. I// quæ non dedignaris colloquia & o- rationes hominis, imò cupis & hor- taris, ut ſinè intermiſſione oremus! Et tanta eſt ruſticitas humana, ut te tuâmque converſationem faſtidiat: erinde te amatorem animarum æ- imat, ac hoſtem capitalem. Quid W prihs facit infenſus homo cum ini- mico ſuo, niſi ſermonem negare? DII Tecum quoque, Veritas dulciſlima, W« ſermocinari nolumus homines; quia „„ Don amamus veritatem: nam quid eCK aliud facerent, ſi odiſſes homines, ac Wücen faciunt, cùm tenerrimè ames? Ut adverſarii adverſarios non conſul- Inl tant de rebus ſuis & periculis, etiam mi ſapientiſſimos: ſic mortales pericli- ndenstantes paſſim, & indigi conſilio, no- Nlirehes Iunt àte illud petere, nec doceri, non orliti audiendo oracula tua & doctrinam, Ghrrann qu in oratione nos inſtruis. Homi- mir nes irati malunt perire, quàm reme- rrerf’ dium indigentiæ ſuæ à capitali ad- idtm verſario poſtulent, ne illum allo- Mctu Jquantur:; pari protervid ſunt erga ggJ e te, 156 DE ADORATIONE te, 6 affabiliſſima Ineffabilitas: ſe. pè egent, affliguntur, pereunt, quia * te non petunt auxilium, nec loquun- tur: quod majus odii ſignum, quàm duos degere in eâdem domo, & nol- le umũ colloqui cũ altero? Mentitur ſ homo, ſi Deũ diligere dicit, & intra ſe moranté nunquam alloquitur. Ami- citia muta non diſtinguſtur ab odio. Deus ab æterno cogitavitte, & tua, 6 ingrate ſpiritus: jus eſt, ut etiam brevi ſpatio vitæ divinam pul- chritudinem conſideremus, & acce- damus ad eum, qui tam propinquus nobis voluit eſſe, ut naturæ noſtræ ſe uniret: & intra pectus noſtrum toties venit; & ne diſcederet à no- bis, cùm aſcendit ad Patrem, inve- nit artificium divini ſui Sacramenti, ut nobiſcum quoque maneret præ- ſens. Noſtra verò impudentia & de- ſidia invenit quoq; modum, utcùm ad Deum venimus in loco orationis, etiam tunc abeamus, & ſimus abſen- tes alia cogitando, & diſtrahendo nos: Nwn cunſek Lmehe S ſcoot PudI 6 n ibn ocen. Pung lnd K elis ole egene ſleteretin IN SFRTTrüuFT VERTTATE. 157 nos: tam longinqui à Deo eſſe cura- mus, ut cùm ad nos ipſe veniat in a- mabiliſſimo ſuo Sacramento, fugia- mus ad vanas aliorum negotiorum cogitationes; & accepto tanto ho- ſpite, ſtatim exeamus foras. Sed ſi Deum non revereris, ò ho- mo, miſerearis ſaltem tui: amorem orationis neceſſitas tua ſuadeat, ſi non neceſſitat amor Dei. Totus es homo ignorantia, totus indigentia: ſolum in oratione ſapies & diteſces: in oratione aperiet Deus oculos tuos, ut ſapias; & manus, ut capias tuæ egentiæ remedia. Æquè placent Deo orationes noſtræ; ut placet illi dare, quod ſummè placet, fructus naturæ ſuæ beneficæ. Non creavit Deus mundum ex avaritià, ut habe- ret plura; ſed ex liberalitate, ut ha- beret quibus daret: propter hoc ereavit omnia, ut haberet, & quibus & quæ daret. At quia per peccata noſtra indigni facti irnus liberalita- te ſuâ, fruſtrato fine Ihniverſi, gra- C— 7 tiſſunæ 158 DE ADORATIONE tiſſimæ ſunt Deo orationes noſtræ; quia inſtaurant indignitatem ex pec- cato, Exhibitâà Deo occaſione facien- di per eas illud propter quod fecit omnia, quod eſt benefacere : ut per- inde quodammodò ſit Deum preca- ri, ac ſi reſtitueretur mundus. Non poteſt Deus abſtinere, nec ſe conti- nere à largitione ſuâ; perpetuè eu- bit benefacere; ideò nos exhorta- tur, ut oremus ſine intermiſſione, quia ſine intermiſſione cupit dare: quomodo irritum facimus votum Dei, & bonum noſtrum? Mendica importunè: nam grata erit Deo hæc importuna impudentia petendi. Differt aliquando Deus concede- re poſtulata, quamvis cupiat dona- re; quia indignè petimus, aut non dolentes de peccatis, aut in noſtris meritis confili, aut non reverentes, aut temporalia nimiuùm optantes, aut ſpiritualia parum: & plerumque talia petimus, & taliter, ut ipſa con- ceſſio petitionis meritò aliquando e N nr IN SPIRTTuEFT VERFTATE. I Lance ſit ſupplicium illius. Anne conve- nee niens petendi modus eſſet à patre Urſrier quodam, ſi homicida unigeniti ſui ſect mucronem, quo confodit Kium, fe⸗ Ua. rens in manibus adhuc cruentis, à Deumgtee. patre peteret hæreditatem filii quæ mmn Nn major impudentia? dignus hic erat mn ut auferrentur conceſſa, non ut da- rentur nova. Hoc faciunt ſœæpè ho- mines, culpas non horrentes, aut impœnitentes. Peccata ſunt, quæ occiderunt Chriſtum: oportet pu- ros & mundos accedere ad oratio- nem, inſuper nullis propriis præſu- mentes meritis, ſed propriam indi- gnitatem agnoſcentes ornare nos manck Veſtibus fratris noſtri EstI, ex aſtu- nutdn tiâ jacob, quèò accipiamus benedi- Gionem à Deo. Induamus nos me- ritis ESII, quæ noſtra ſunt: nam illa nobis commodavit, non quèd nos ums formaliter juſtos & gratos Deo fa- umne ciant, ſed quia ſunt cauſa noſtræ ſan- tccr⸗ Rificationis. Ita ornati appareamus Uumd in oratione per Unigenitum ſum Ers 160 Pz ADORATIONE precantes Deum, quod negare non e W poteſt: tunc non tibi, ſed Chriſto pe- V tis, & Chriſto fit gratia. Si,quæ tu concedis arter petenti in nomine Chriſti, Chriſto putas concedere, idé faciet Pater æternus. Si tu moveris, quando per Chriſtum aliquando pe- titur; quantoò promptiùs Deus mo- vebitur ac eleëmoſynam: añe minus mifericors eſt Deus, quàm tu miſer? Sæpé tamen non ſuades Patri, etiamſi alleges merita Filuũ; quia tibi non ſuadent merita ipſa & dolores Chriſti. Ut orator perſuadeat, di- cunt, debere eſſe perſuaſum. Queri de Deo non potes, ſi non concedat tibi gratias, quas petis ob paſſionem Fifü: cùm tu ob illius mortem non velis deponere culpas & defectus uotidianos, quomodo vis inclinare Natris voluntatem ad te, ob ſangui- nem Filii fui, ſi ob eundem ſangui- nem nondum relinquere vis tuam totam voluntatem? Si irreverenter petis, cur te putas exaudiendum eſ- ſe, Anprenen llon. curt NNmnne Ceketeſcde 4 f⸗ Annoretk neſerente! Goims INSPIRFTUIET VERFTATE. 161 ſe, ipsâ petitione dignum fupplicio? Homines volunt non tantùm urba- nè ſed humiliter rogari: & tu Deum præſumis exorare elatus, immode- ſtus, diſtraétus? Diſce à Chriſto orare in horto, proſtratus in terrâ, & velut tremens totus, ſanguineum ſudo- rem fundens. Si te ſecum ſepararet, ut ſimul cum illo orares coram Pa- tre æterno, ſpirituum Hierarchiis ſtupentibus, ac Ordinibus comitan- tibus Angelum illum, qui ipſum E- SIIM confortavit, etiàmne tunc dormire velles, ut tres Apoſtoli, quos ſemotos reliquit; aut interim cogitares de ridiculis rebus tempo- ralibus, videns tam novum ango- rem Chriſti pro peccatis tuis, & at- tonitam rewerentiam Angelorum? Qui pro peccatis propriis eum la- crymis oraturus es, cur cogitationi- bus Iudicris delectaris? Quantà chili- gentiâ advocatus orat corà homine pro causà alieni capitis? tune ſis de- lEs coram Deo pro CAhnſülbes tuis. on- 162 DEz ADORATIONE Conſidera quoque quæ poſtules: quis pater petenti filio ſcorpionem aut lapidem, non daret potiùs ovum aut panem? Quid quereris de Deo, ſi dum temporalia petis, quæ ſunt venena quibus te occidas, & adver- sùs Deum inſanias, concedat ſpiri- tualia? Furioſo petenti gladiũ ſuum proprium, ut noceat alii, non licet dare: quantò minùs, ſi ut læderet ip- ſum concedenté? quomodo Deum tam ſceleſtum aut ſtultum putas, ut tibi petentiquæ non ſunt tua, velis arma à Deo dari, ut te & Deum ip- ſum offendas? Diſce iterùm à Chri- ſto orare. Non fiat, Veritas ama- baliſſima & amantiſſima, ſieut ego volo, ſed ſicut tu: fiat voluntas tua in omnibus: tu ſcis quæ mihi expe- diant. Ipſa quoque bona ſpiritualia interdum differuntur, quia nondum debitàâà æſtimatione petimus; nec pa- ri ardore & deſiderio appetuntur, quo temporalia quæruntur. Ferè indignè petit, qui remiſsè petit ma- gna: he i 1 9 ſuneen ororen enen 4 Deunne ſotali ler Wn IN SPIRTTUI EF VERTTATE. 163 a: vult Deus dignè peti, quæ di- gna ſunt à Deo obtineri; & ips4 di- latione deſideria noſtra aſcendit, & digniores nos facit. Putant homines Deum trahere quali quali honore in vota ſua futilia, & quibusvis obſe- quiis adulari, & velut puerum cre- pundſs delinire. Ideò oportet ut non ſemper ſe facilem reddat Deus; e, ſed dignè dare dona digna ſuâ manu, umbi aut præveniendo omnes preces no- unsu ſtras, aut, ſi expectat illas, exſpectan- Iumh do dignas. Nam cùm ultrèò non vult Wehem, largiri munera, ſed obſecratus; non eni facit ob defectum liberalitatis, ſed Cin ex deſiderio noſtri profectus. Ideò nins decet expectare juſtas preces & di- Ltoluntzs u Rea deſideria, nec contemptibilem Enfiene facere gratiam, dando ei qui illam Eul jam contemnit, dum tepidé cupit; mimrn quæ enim ægriùs conſequimur, non umn Vilis pretii putamus, & ſpes produ- eme, Cta gratiorem fructum facit. Ple- n E rumque petitiones noſtras Deus etm Commutat in alias gratias magis oe- zu: cultas 464 DE ADORATIONE nem commodiorem: nam ſi modò daret fortaſſe ſuperbiremus, aut in. grati citiùs eſſemus. Oportet quoque orare pro aliis: ui pro alio precatur, priùs partici- pat & libat ipſe gratiam: qui alium oleô perungere vult, priâs manum ſuam ungit. Sed mendicitatis quoq; tuæ ſemper ſis memor: velut Laza- rus, à Deo, & Sanéctis, & Angelis eleëmoſynam petas, cupiens ſatiari de micis Bonorum cœleſtium. Va- gare & luſtra velut per vieos ordi- nes Angelorum, & choros Sancto- rum; & ubique ſtipem gratiæ men- dica; præcipuè à beatiſſimâà Virgine MariAâ, cui magnum conceſſum eſt jus diſpenſandi illam; quæ velut ma- ter familias in domo Dei, miſericor- diæ claves habet. Clama, oſtende ulcera tua, nudſtatem & egeſtatem. Eudeat te, aliquem mendicum re- medium ſuæ neceſſitatis temporalis poſtulaſſe ardentiùs, quàm tu reme- n N Wuae 4 NemD n Vaß nan Nanme IN SpIRTTü FT VERATE. 16 5 ve tuſn dium ſpiritualis indigentiæ poſtulas; n e omnium mendicor um affectus tu nduh ſolus velis habere erga exiguũ gra- „ tliæ gradum. Majort⸗ affectu debet hnnis deſiderari auxilium minimæ neceſſi- n catis ſpiritualis, quàm remedium diln ommiun temporalium, ſi in te uno eſſent. Erubeſce quòd indigi cala- mitatem tecum ſentiant, & Rumili- ter opem depoſcant cum Plachiy Wwis; & tu ſiccus ſis, gaudens in tantà ino- dià ſpiritus, & graviſſimis neceſſita- tibus. Humflia te, ut faciunt men- dici, animos concllia, ,Expecta pati- enter, & importunè inſta; ; & fere impudenter moleſta precibus Deu, N ut propter importunſtatem ſaltem untfin extorqueas eleéëmoſynam. Eerlrtm CAPIT II. Od non eyorteat intermitti Kudium orationis. ( uantè pretiofior eſt anima quàm corpus, tantè magis 0- portet curare orationem, quàm c; ters 166 Dr ADORATIONE Hdun tera corporalia commoda. Quan- dr tus apparatus neceſſarius eſt, con. hmmn ſervando vitam/ & ſalutem corpora- ninckel lem, in domo, lecto, veſtitu, victu E n quotidiano? multò plus neceſſarium erit vitæ & ſaluti animæ, quæ plures Wlllen & majores inimicos habet, quàm ſentin. corpus. Corpus habet inclementias oolern cœli & famem: anima habet adver- Wrnnt ſarios etiam ipſos inimicos corporis, t inſuper ipſas commoditates eorpo-= ris, ipſum prætereà corpus: deinde Gün mundum totum, & in Errum cum eaumtmn omni militiâ ſuâ; imò interdum ip- unmnn ſos favores Dei, & virtutes ſuas, ſi Unmen neſciat illis uti, & cùm humilitate nd-/ ſervare, Adverſüûs hæc omnia uni- cum auxilium habet & refugium o- rationis, quomodo poterit contem- GEuinn ni aut intermitti aliquando, cùm ((hunl corpus plura arma adverſùs paucio- Imning res & minores adverſarios habens, Mag, ferè totum diem in ſui curâ velit im- I pendi, & nunquam ſui ſtudium in- in termitti. Plerique quia ſe vident fir- Giiſt m05 nr IN SPRITUu EFT VERTTATZ. 167 t u mos & conſtantes in propoſito ſan- nudt,n cto, non putant detrimentum inter- Unepon mittere exercitium orationis ob ali- en quam occupationem laudabilem. lgreceleenr Caveant, caveant, ne decipiantur: nquim fortaſſe deficient, etiamſi ſe fortes G ſentiant. Qui robuſtum ſe videret, Mhime ſrnollet comedere, ut interim magis ninkieme laboraret, absq; dubio tandem de- iniranmm ficeret, & ſe imbecillem experiretur: itescone⸗ ita/qui ſe conſtantem ſentit in obſe- EN quio divino, ſiut exerceat plura o- Gemme pera exteriora, etiam pia, detrahat nein tempus orationi, demum tabeſcet, Unis & ſe imbecillem cxperietur. Nun- Anhunlu quam eſt prætermittenda oratio; Mromne i nunquam prætermittitur vi- Crngum tus corporalis; & ſi aliquando in- Getoner termittitur, reſtauratur bpoſtmodũ. — Si quis ut multum laboraret, per tri- hel duum, aut quatriduum nollet ſom- a num Qapere, brevi inſaniret: opus eſt quinque horas, vel plures quie- Item capere ſingulis. Animæ quies biem oratio eſt: plerique inſaniunt ſanctis 10 Propo- 168 DrE ADORATIONE propoſitis remiſſis, quia ad eam ſetò accedunt. . Sit oratio, quæ eſt victus & re. iisr quies animæ, quieta tranquilla: nam cibum corrumpendum, qui fi- Gen mul nobiſcum futurus eſt cibus ver- Imm mium, gquieti,& ſedentes ſumimus. j Commodum orationis non eſt tan- tùm horæ,& temporis cum Deo be- nè exacti, ſed totius diei. Modicum fermenti totam maſſam corrumpit; modicum orationis totum diem condiet & ſervabit. Non tanti refert oratio pro eo ſpatio temporis quo oramus, quòd non perdamus illud, un & præclarè conſumamus;: maximi g refert pro toto die, ne integrũ per. damus. Ex brevi pendet utilitas lon- gi temporis: ſi totum diem vis lu- crari, unam ſaltem horam, poſtquam expergiſcas, impende in oratione. Poſt debitam & ferventem oratio- nem obverſantur ſanctæ illuſtratio nes, inter ipſas occupationes diei. Ex magno ſonitu jam Transadte 2d. Einiun UE N INSPIRTTUET VERITATE. 1I69 Aenkj huc reſtant tinnitus quidam; & ex .Adliurnis actionibus manent in ſom- & nis veſtigia quædâ, & repetitiones: HNI e quiete orationis refunduntur n, dll inter diurna negotia imagines quæ- kcbux dam, & cogitationes miſcentur di- SWumimn vinæ: qui conſpicit ſolem fiæo obtu- nt tu, deinde in omnibus, quæ videt, nbe repræſentatur ei ſpecies ſolis. Juvat i in etlam oratio, etſi ſatis cognoſcas, GN quæ ad officia juſta requirantur, ut m en fortids tibi hæreant. Ipſæ veritates, ue prudentiâ, experientià, doctrinâ & Enpek Kdionc acquiſitæ, penetrant magis zümd in oratione, cùm de alto veniunt: nGen magis juvantur arva, cuùm de cœlo, rente quam cùm & fonte & rivo rigantur: Tltah lapis quantò de eminentiori ruit, n Ml fortius cadit, & tundit terram. Eadé AEum veritas de cœlo lapſa, plùs penetrat en & tundit corda, fervorem & devo- ont tionem magis excitat. Inclinationes Guo noſtræ pravæ, ſunt quæ nos à virtu- sS G tis tramite abducunt: orationis be- Gon neficium hocimpedimentum tollit, H generat 178 DE ADORATIONE generat per devotionem inclinatio- (voren! nes ad bonum, & eſt fomes quidam rmud bene operandi, prævertens peccati Ooldt fomitem. Sed quid commendo uti. Nwed litates orationis? ſfufficiat mihi, 6 wn Veritas divina, quòôd in oratione tmnt humaniſſima oſtendaris, & benig. mndt niſſima mihi fias: ibi te retegis, ibi chim te amplector, & tecum in hoc labo- rum tumultu quieſco. In oratione, velut in throno tuo, manifeſtaris Veritas clariſſima caliganti ſpiritwui meo, ne ſit in eo dolus. Oportet quoque prolixiùs orare, dum per valetudinem & ætatem l- cet, ut compenſemus tempus Egri tudinis, cùm non poſſimus: & ſem per reputandum eſt, parum oraſſe Elevatiſſimus & zelator Dei pater Didacus Martinius usq; ad quatuor mille acus amoris Dei quotidie fa- ciebat, cum ſumma diligentia & ra- tione; ſuâsque rationes ſeorſim ha- bebat, ut ſatisfaceret pro tempore extremi morbi, ſi fortè tunc non poſſet IN SPIRFTUET VERTTATE. I71. t⸗ poſſet vacare Deo ut deſiderabat: n præterea decé horas quotidie cum Deo ſuo ex otio agebat. Devotus . Pater Michaél Soſa, cùm ſenium & tenmiacrimonia dolorum intenſorum ul- Anunn timæ & prolixæ ægritudinis inter- Ei rumperent ſtudium orationis „Co- hortabatur fratres noſtros, & de ſe querebatur, dicens: IlIlciſcimini, ul- ciſcimini fratres in conatu orandi, dum per vigorem & valetudiné po- teſtis, reſtaurando futuras naturæ injurias, cùm orare cupietis, nec anni, nec morbi concedent. Doleo nune non poſſe orare, cùm velim; en doleo non orâſſe, cùm potui. Sic e t ſe accuſabat ille, qui adeò occupa- morile verat animum in Deo orationis ſtu- dio, ut raptus extra ſe incederet: ud abluturus manus, ſæpids fricabat il- las ſiccas clauſo orificiò fonticuli, & ipſe putabat madefferi; poſteà ter- gebat linteò quaſi lotæ eſſent: non- ANGEnunquam exceſſu ſpiritũs rapiebatur Gmeuſque ad octo horas; & ad ſe rever- hron Sehwtck ſ6nenium cidachn DE ADORATIONE ſus, dumtaxat quadrantem horæ exiſtimabat. O pudor, & torpor noſter! cùm plus egeamus oratio- ne, ſtatim fatigamur; & longum pu. tamus exiguum tempus quod cůùm Deo impendimus, ſive potſus lucra- mur: at cùm perditur confabulatio- nibus hominum, breve arbitramur: &, ſi tamdiu duramus in oratione, quamdiu ſæculares in uno convivio, imium exiſtimamus? CAPLIIT III. Quàm eßtcax ſit Chriſti gratia & favor. U inam quis ſemel nôſſet & ex- plicaret, quod geſtit mens in- telligere, & nondum valet! O quan- tum in corde meo molior percipere, & non ſatis concipere poſſum! Da mihi, Veritas æterna, ut claris ocu- m lis intelligam aliquid, quod in Chri- blunh ſto habeo, & imenſas, quæ in EstI mihi ſervantur, divitias. Neſcimus, neſcimus, ò mortales, quantùm in imfi Chriſte poſſidemus. Fratres Joſeph unn affli Ge . IN SPIRITUI ET VERTTATE. 173 uin affligebantur fame, quia neſciebant, Eum fratrem fuum regnare in Ægypto: Gr,. duid affligimur homines? frater no- ſter regnat in cœlo. Peccatores, mendici, miſeri, afflicti lætamini; n quia ille frater veſter, qui vos plus N quaàm omnes alii homines diligit, qui m ſolus fidelis vobis manet, gratiſſimꝰ Deo eſt, locupletiſſimus eſt, Deus mmie eſt, afflictus pro vobis fuit. Gratu- or, gratulor peccatoribus; quia Ohriſtus eſt perfectiſſima ſatisfactio II divinæ Juſtitiæ, omni ſpe & præcd tiæ, be & prædà ſuà de vobis illam fruſtrans, ſine do- a. lo ullo, & cum magno jure. Chri- ſtus eſt folatiũ divinæ Mifericordiæ, Ocum &opulentia clementiæ Dei. Gratu- e lor mendicis, gratulor miſeris, gratu- lor afflictis; quia frater veſter aman- tiſſimus eſt, qui diſtribuit divitias di- Vinas pro Hibitâ ſuo, qui concedit beatitudinem, qui gaudia vera lar- gitur: non extraneum vobis, non Angelum, ſed fratrem ipſum veſtrũ Deus conſtituit Dominum domus ſuæ. H 3 Chri⸗ 174 DE ADORATIONE Chriſtus fideliſſimus amicus no. . ſter eſt: nam cùm non poteramus (quoniam nudi & miſeri fueramus) Moe comparere ante Regem; ad hocjut Mlni impetraremus miſericordiam, ipſe anocnn nobis dedit pretioſiſſimam purpurz, un ſuo Sanguine tinctam, gratiam ſus dh paſſione meritam & nobis inhæren. Woll tem, ut coram Rege Deo & Patre ſuo non tantùm non indignè, ſed ho- noratiſſimè appareremus. lpſe fa melicos nos alit ſuo corpore, ipſe ſi- tibundos nos recreat ſuo Sanguine: ipſe locupletiſſimos nos fecit, do- nans theſauros meritorum ſuorum. Si vis ſcire, quàm ſint tua merita Chriſti, ut poſſis per illa impetrare gratiam, & offerre Deo, ut milſeri- cordlà tecum utatur; inde collige, quòd ſua reputaverit Chriſtus pec- cata tua. Verba delictorum meo- rum, in perſona innocentiſſimi JEstI u dicitur. Non tamen proinde pute- mus, ita eſſe noſtra merĩta Chriſti, ut non habeamus opus mereri an B W IN SIRTTUIET VERFTATE. 17 5 ſed deſides/& ignavos ſalvandos eſ- ſe: nam non fuit mortuus ESIIS, ut negligetes eſſemus, ſed ut fer vidi & ardentes in obſequio divino. Quem- N admodum Chriſti anima non dam- naretur propter peccata tua, niſi fe- ciſlet ipſe aliquod peccatum, quod un impoſſibile fuit: ita nec tu ſalvabe- Dolh ris propter ſola merita Chriſti, niſi etiam facias bona opera, & habeas e gratiam in te inhærentem; quod ta- men etiam eſt per ipſum Chriſtum. Dedit igitur nobis merita ſua, ut illlis tanquam propriis uteremur ad pla- Im eandum Deum; quemadmodum ip- Nſe peccata noſtra ùt propria accepit ad ſatisfaciendum, eâque velut pro- pria luxit, doluit, & ſatisfecit pro il- IiS. Non ſimpliciter opera mera de- dit, ſed cum dignitate ſua, ut facta à Perſona divina: ut ſicut ipſe peccata noſtra ſuprà ſe accepit tanquam fa- Ga à viliſſimis & ſer vis creaturis; ſic unos ejus merita habeamus noſtra, uùt Htadaa Filio Dei æ quali Patri. 4 H4 Iwi⸗= 176 DE ADORATIONE Imitemur Chriſtum, quomodo accepit cupas noſtras, & ùt proprias habuit; ut ſciamus uti meritis ejus, & t propria habere. Æſtima/pec- catontua Chriſti merĩta, & ſic conf- dentiſſimè pete; hoc erit petere in nomine Chriſti. Multò magis ad hoc proſunt merita Chriſti data nobis, quàm ſi nos ea opera feciſſemus, & crucifixi eſſemus pro gloria Dei: nam tunc non eſſent opera Dei, ſed hominis peccatoris. Vide quantùm debes Chriſto, qui tua peccata ſuſ- cepit, & ſua donavit merita; qui tan- ta mala à te abſtulit, & tanta bona eſt largitus. Duæ ſunt iſtæ obliga- tiones infinitæ, ex quibus hanc ſatis- factionem à te cupit: ut quemad- modum ipfe ſatisfecit pro peccatis tuis, ac ſi ipſe patrâſſet; ſic tu non ali- ter offeras Deo merita Chriſti, ac cures luerari illis gratiam & merita tua, quàm ſi tu feciſſes. O ESII ſuaviſſime, utinam nôf- ſem quantum comodum & utilitas i no bis e,a. .. 1Wocrc. eidergein Naabe 45 AH lequnm neenl . 4 1 1 ertugen 4 lelith⸗ Utennt. 4 unt Kuriirr Mls IN SPIRITU ET VERITATE. 177 nobis miſeris fuiſti, & es! Horrenda monſtra eramus; jam per te ſumus gratifſimum ſpectaculum Deo: in Hmo& fundo inferni eramus; jam ſumus in ſinu, non dicamAbrahæ Patris gentium, fed Dei, Patris tui: ingutture draconis tartarei eramus; jam per te ſumus in corde Dei: in- digni eramus divinis oculis; jam ſu- mus digni amplexibus: ſervi dam- nancdh in ergaſtulo tartari eramus; jam per te erimus Reges coronati in cœlo. Quis novit, quò præcipitati fuimus, & quò nos exaltâſti? Satis eſſet contenta miſeria noſtra, ſtex- traxiſſes nos ab inferno; ſed non mi- ſericordia tua, niſi elevaſſes ſupra cœlos, & tot Angelos: nimium fe- clſſes, cùm nos eramus dejecti in miſeriam irreparabilem, & deſpera- tam omninò ut impoſſibile eſſet no- bis remedium, ſi impetràſſes à Patreæ ſuſpenſionem iræ; ſed tu impetraàſti veniam: nimium feciſſes, ſi impe- trâſſes veniam ſed inſuper conciliâ- H 5 ſt 178 DE ADORATIONE ſii benevolentiam, amorẽ & gratiam ejus: nimium & ſtupendum feciſſes, ſi impetrſſes ſolàm benevolentiam ejus; ſed impetrkti etiam munera In & dona: nimium,& admirandum fe- ciſſes, ſi impetrſſes minimũ munus Dei; ſed impetrâſti nobis regnum & ipſam hæreditatem tuam: nimium feciſſes, ſi impetrâſſes hoc ſemel; ſed impetràſti ut infinities nobis dare- tur, ſi toties perdidiſſemus, dum po- ſteà ad te pœnitentes confugere- mus: denique quidquid Dei eſt, no⸗ bis impetrſti; & dignatus fuiſti ad- mittere nos pridem foœtidiſſimos & abominabiles, ut tecum cohæredes eſlemus. Vide homo, unde Chri- ſtus te eripuit, & quò te introduxit. Si alium hominem tu fortuitò ſine eonſilio tuo & ſtudio liberares, non a morte, ſed velmoleſtià qualibet, quas gratias exſpectares abillo? Fe- ræ ob levia beneficia gratæ ſunt: a- trociſſimus leo ob unam ſpinam e rutam & pede ſervavit gratiam poſt in multum IN SPIRITTüFT VERITATE. 179 multum tempus, & rependit: cur immenſa Chriſti beneficia deterioris conditionis ſunt facta nobis, quàm quæ fiunt feris; & non potius ſtupe- mus, & præ gratitudine deficimus? Sed fortaſſe obligatus nobis erat Chriſtus, aut facilé fuit & ſine ſumptu ſuo, quod fecit? Imè ini- micieramus: negotium fuit deſpe- ratum & difficilimum: ſumptus non minoris ſtetit, quàm pretio lui Sanguinis & vitæ. O Charitas Dei immenſa, quanta pro odibilibus hominibus feciſti? cùm eramus in ſalute impoſſibili, & non habebamus conſifium, excogi- taſti, miſericordiſſime Deus, reme- dium, conſiſium, ac machinam ſtu- pendæ miſericordiæ; & cùm nobis impoſſibilis eſſet executio poſt in- ventum remedium unicum, ipſe vo- Iuiſti exequi. Sed quale remedium? Quis captivus auderet optare, ne- dum petere, quèòd Rex ſuus, ut ipſe lberaretur, fieret pro illo captivus ? Hé Tibi 180 DrE ADORXTIONE Tibi, JEStI mi, placuit pro nobis plus exequi, quàm nos auderemus ſperare aut optare. Tu Rex gloriæ factus pro nobis vinctus, reus; imo & damnatus, & mortuus pro nobis inimicis tuis, qui crimine læœſæ Maje- ſtatis te offendimus. Mirandum fo- ret, ſi Imperator ſupremus viſſtaret in carcere malefactorem aliquem ruſticum: quid ſi proditorem fuum: quid ſi ob iſſum relinqueret thronũ ſecen. N ſuum, & mutatâ veſte maneret loco illius in carcere, ut foras ejiceret malefactorem? Tu feciſti hoc, a- mantiſſime FSI. Nunquam fatis celebratur gloria illius, qui pro ami- co ſe ſubſtituit in vinculis, ut eum li- beraret; & illius ſervi, qui pro KRege ſe objecit hoſti, & morti; & illius patris, qui pro filio dedit unum ocu- lum. Sed non mirum, ſi amicus pro amico, ſi ſervus pro Rege, ſi pater pro filio chariſſimo id fecerint. At meus ESIIS quantò plus fecit pro me, non amico ſuo, ſed inimico; non iihm Rege Gerenn⸗ Ner Dle., er Norle Alck⸗ lewzird IHN SPIRITI ET VERTTATE. I81 Rege ſuo, fed vili mancipio diaboli; non filio ſuo, ſed perditionis? Si di- miſiſſet ſcelus meum, fatis eſſet; ſed reliquit ſolium ſuum, amiſit vitam, & inſuper tranſtulit in me regnum fuum. Si ſolúm opprobrium & in- famiam peccatimei abrogàâſſet, im- menſa clementia eſſet, licêt pœnam non indulgeret; ſed & indulſit pœ- nam, & cumulavit gaudio & gloria. Fortaſséne fabula hæc, an fides in- fallibilis? ſi veritas: quomodò tan- tàùm narramus hæc ore, & corde non afficimur erga perſonam Chri- ſti, qui ſuum cor nobis tribuit, & in- clinavit, & inclinat in nos cor Dei? O quàm gratiſſimus JEsIS nobis debet eſſe, per quem grati Deo ſu- mus! quàm amatus nobis, per quem à Deo amamur! Conſidera, quantis bonis in Chri- ſto frueris: absque dubio Deus non ferret nos, nec toleraâſſet impuden- tiam noſtram, niſt Chriſtus medius eſſet: ipſe nos deformes coram Deo H7 comit 182 DE ADORATIONE comit & venuſtat: ipſe pauperr?. mos nos & nudos, ut ante Deum comparere non poſſemus , induit gratiâ, exornavit veſtibus ſuis, & donavit meritis, ut comparere vale- amus. Quantà gratitudine fuit affe- Stus Chriſtus er ga Martinum, quia dimidium pallii dedit flli? Jactabat, & quaſi præſumebat ESIIS coram Angelis cum fruſto illo lacero: & nos ſumus Chrilto ingrati, qui pur- puram, S& divinam veſtem ded't no- bis nudis, indigis, leproſis, non quð tegerethorrorem lepræ ſolim, ſed radicitùs auferret morbum horrifi- cum, & velut in Jordane lotos, ut Naaman pulchros nos veréê faceret & ſanos: nec æſtimarnus veſtem & gratiam, & merita ſua, propter quæ nos tolerat Pater, nos reſpicit, &, quod ſummum eſt, nos amat. O mortales ingrati! quomodo non e- vellitur cor veſtrum poſt Chriſtum, qui eſt theſaurus noſter, & divitiæ, & pulchritudo? Sine Ulo deformes ſu mus, INSPIRTTUIET VERTTATE. I18 ¾ ſumus, & inviſibiles coram Deo, per illum pulchri & viſibiles. . Perinde ſe habet Deus erga genus humanum & Chriſtum, ut oculus 4 ergà objectum ſuum, quod eſt colo- res & lux. Sine luce omnes colores inviſibiles ſunt, nulla eſt pulchritu- do; ipſa ſolàùm revelans colores ve- nuſtate donat: ſic Chriſtus lumen ad revelationé Gentium, facit, ut Deus reſpiciat homines, viſibiles jam, & gratos illi, qui pridem in tenebris, & in umbrâ mortis jacebamus. Lumen eſt primum & maximè viſibile, valdè conſentaneum ſanis oculis: per il- lud reliqua videntur, & ſoluùm vi- dentur, quatenus participant illud: nam cum luce, aut in luce, aut per lucem colores videntur: in colore lux, cum oculo lux, per medium aë- rem lux eſt. Ita Chriſtus eſt quòd oculis divinis primum & maximé vi- ſibile eſt, magis gratum, & acceptum viſui Patris; cæteri homines ſolum quatenus participant Chriſtum. Per ipſum, 184 DE ADORATIONE ipſum, & cum ipſo, & in ipſo viden- tur: ipſe reddit nos aptos, & dignos reſpectione divinâ. Tota gloria, & gratia colorum, lux eſt, lucis bene- ficium eſt: tota gloria, honor, gra- tia hominum, Chriſtus eſt, Chriſti beneficium eſt. Vide, quomodò ja- cent pretioſiſſimæ & pulcherrimæ res noctu; perinde ſunt ac ſi non ef- ſent: ſta fublimes naturæ, fubtilia ingenia, ſine Chriſto in tenebris ſunt, nihil ſunt. Quid tu gloriaris, riſiin Chriſto? Sine luce pulchra & defor- mia æqualia ſunt, perinde ac ſi non fuiſſent: ſine gratiâ Chriſti, perinde eſt ſublime & acre ingenium, ac rude & hebes; reliquæ naturæ, artis, & diligentiæ dotes, tantundem ſunt ac Rinihil efſlent. Cœlum quoq; & Sol beneficus eſt per lucem duntaxat, per quam omnia operatur: ſic Deus olùm per Chriſtum beneficia ſua præſtat. Cœlum non admittit alam qualitatem ſimplicem ex noſtris niſt lucem: ita neque in cœlum aſcendet hbmo, IN SPIRITUET VERITATE. I8 5 homo, niſi in quem Chriſtus ſplen- deat; neque oratio benè admitte- tur, in quà Chriſtus non ſonet. O Eeth lux hominmum, Ius vera quæ llluminas omnem hominem ve- nientem in hunc mundum, illumina me, ut reſplciat me Pater tuus: qui ſiin me aliquid tui viderit, non po- terit me reſicere; ſt à me nomen tuum audierit, non poterit me non exaudire. O vis gratiæ Unigeniti Chriſti, per quam tot grati & gnati Deo ſunt! Ubi Chriſtus eſt, aut ſo- nat, Huc miſericordia advolat; ibi miſericordia eſt. O efficax vox per Chriſtum, quâ delinimus Patrem& urgemus! Quomodô obſequia Fllüä Unigeniti, obedientiſſimi, ſanctifſi- mi, officioſſſſimi, amantiſſimi, non commo vebunt tenerrimè ipſum Ge- nitorem, præſertim cùm ab Illo ſolo ſe videat amari pro gnitate divinâ, „ * inter tot injurias hominum? Nomen Flli, ſine ullo obſequio gratum eſt ende etlam ſceleſtifſſimis & avaris homini- NNe , bus:: 186 DE ADORATIONE bus: quid erit titulus Filii, & tot ſer. a vitia ftacta, Deo beneficentiſſimo etiam erga inimicos, & ingratos? Qui conſiderat officia Chriſti erga Patrem, omnia præmia plusquiâm debita judicabit illi. Amiſit Pater mundum per peccatum hominis; ſed tam officioſus fuit Fillus, ut re- cuperaret illum & reſtitueret Pa- renti ſuo: Anne parvum eſt hoc ob- ſequium? Omnes homines, & innu- meri Angeli, rebelles & inobedien- tes erant adverſus Patrem; ipſe Fi- lius voluit reſarcire omnem contu- maciam, & docere obedlientiam, etiam cum diſpendio vitæ ſuæ: om- nes mortales contemnebant Pa- trem; Filius voluit honorare pro omnibus: tot denique ſervos reſti- tuit Patri, tot adoratores lucratus, tot amatores, tot laudatores; c&ε;= lum vacuum replevit habitatoribus: Anne ſunt exigua hæc officia? Sed quali affectu, quali ſedulitate, quali amore, quali dignitate ? Infinita hæc uit, IN SPRFTruI EFT VERITATE. 187 fuit, & talis, ut non reſtet Patri po- tentia nec ſcientia, quò poſſit præ- miis ſuperare obſequia Filii. Si igitur Deus tam beneficus eſt, ut peccatoribus ultrò benefaciat; ſi tam juſtus, ut juſtis ultra merita ſa- tisfaciat; & extra ſe fiat, ut liberalis omnibus ſit, nullo expectato titulo juſto benefaclendi; Anne cum ſolo Filio iniquus erit, & non attendet ti- tulum cujus nomine convenitur, & hactenus victa eſt liberalitas divina? Quid faciet, cùm videat ſe non poſſe ſuperare merita Fili; ſed omnia præmia, quæ Filio dedit, & homini- bus reſpectu Fili, minora eſſe infini- e, quàm officia Fili ipſius? An Deus, qui cum peccatoribus fuit liberalis, cum Filio erit injuſtus? an negabit dare quod ille petit, aut per illum petimus; ſi quidem non poteſt illum nimis præmiari, nec hactenus ſatis remuneravit? Si Deus magnificus eſtultrà expectationem, cùm ſcili- cet judicant homines non debere gra- 188 DE ADORATIONE gratiam fieri, ſed potius ſupplicium; aànne miſer & avarus erit, cum ho- mines judicabunt, debere non tan- tùm gratiam dari, ſed velut debitum reddi? Si aliis benefecit Deus prop- ter ſervos mĩſellos, quia non iniquè ſervierunt; quid faciet propter Fi- lium unigenitum, in cujus obſequio ſolo benè aeplenè fuper omnes ſibi complacuit? Si tanti æſtimat Deus homines, ut jactet, Propter ſervum meum jacob, & Iſraël electũ meum, & propter David ſervum meum, cùm indulgentià uſurus erat; anne depretiabit dilectum Filium obſe- quentiſſimum, & durus erit, & im- miſericors illi, in quo gratificavit nos? Ohomines, ſecuri, & ſecurif- ſimi petamus per Chriſtum: acceda- mus cum fiduciâà ad thromim gratiæ ejus; quia quibusvis donis, quæ pe- timus, ſemper debitor manebit Deus: & quoniam ſemper manere debitorem non excuſat, nunquam manere ingratus aut iniquus Kuk⸗ 2 IN SeIRITUIET VERITATE. 199 ſed dabit ſemper quæ petimus; ſi- quidem nunquam dabit, nec dedit omnia, quæ meretur Filius. Ecce, ecce, jam video Sole ipſo clariùs, E impoſſibile eſſe, ut quidquid per unnt Chriſtum petatur, negetur à Deo; emmuk ſipetitio, ut par eſt, flat: nam ſæpè videmur petere, ſed fortaſſé tam tepidè & ſtultè, ut perinde ſit ac illu- dere. At qui verè petit in nomine Chriſti, non tantùm precaturDeum, alinmn ſed jam quaſi adjurat, & exigit. NnINe Ohriſtus eſt objectum & voluptas me d omnium ſenſuum divinorum: nihil honeſtum videt Deus, niſi per Chri- ſtum: nihil conſonum audit, niſi per Chriſtum: nihil fragrans & ſuave il- li, niſi bonus odor Chriſti: mihil in- ungit miſericordiàâ ſuâ & ſanat, niſt medio oleo nominis Chriſti: nihil denique placitum guſtat Pater, niſi in Chriſti paſſione & felle oondiatur & dulceſcat. Quidquid ſentit, per Chriſtum omnia ſentit grata, ita re- ſpiciendo nos per Chriſtum: quia Chriſto 190 DE ADORATIONEZ Chriſto ſimiles ſumus, grati ſumus: ut qui videt per vitrum viride, reli- qua videt viridia & jucundiora viſui, licet anteà moleſta eſſent: ille color omnium gratior oculis, temperat moleſtiam. O quomodo horrorem & fœtorem noſtrum non toleraret Deus, niſi per Chriſtum! O quoties non ferret nos Deus, etiam poſt gra- tiam ſemel ſuſceptam, quam amitte- re merebamur ob ingratitudinem & torporem, & plures culpas veniales, niſi recordaretur Chriſti, qui ſuſten- tat nos, & ſupplet defectus noſtros! Ille unus eſt Patri ſolatium omnium noſtrúm impudentiæ & ingratitudi- nis. Jam periiſſet mundus millies, niſi per Chriſtum ſuſtineretur, qui ſacrificiõ quotidiano infinitè placen- te Patri ſuſtentat orbem, & homines impudentiſſimos. Objicit ſe Chri- ſtus Patri: qui, dum noſtra per Fi- lium reſpicit, horror noſtri minus provocat; ut qui in ſpeculo canem mortuum aſpicit, fœtorem inde non perci- IN SeIhTTü FT VERITATE. 191 percipit: nociva per vitrum con- ſpecta, non lædunt oculos. Pari modo ſe habet Deus, ut Imperator ile, qui ingenti ſmaragdô in ſpeculi modum referente viſa, conſpiciebat tetra & inhumana, pugnas gladiato- rum, flagitia & cædes, qud horro- rem minùs cauſarent ex placiditate petræ. Sic Deum minus exacerbant Hagitia noſtra, ſi Chriſtus repræſen- tet ea. Chriſtus lapis eſt, & pretio- ſiſſinus ſinaragdus: nihil gratius eſt Viſui, quàm ille lapis, qui lætitiam cauſare conſpectus dicitur, & colo- rem ſuum gratiſſimum non in ſe ſo- lum retinet, ſed profundit, & tingit circumfluum aerem, vacuum alio- qui colore: ſta Chriſtus lætitia cau- ſat Deo, & in nos vacuos meritis re- fundit ſua; ut imbutig gratia ejus & Viriditate ſpei, in illo confidamus, gratos Defore. Omnia bona & gratiæ noſtræ ſunt exundantia, & velut ſuperflua, & fimbriæ merito- rum Chriſti. CA- 192 DE ADORATIONE CAPLLT. IV. Quantum oporteat devotb afftci erga beg. tiſſimam Mariam V'irginem. Ianta eſt miſeria & malitia no. ſtra, ut cùm immenſa fuerit miſericordia, & bonitas Dei, opus etiam fuerit juvari induſtriis & arti- fclis divinis! Mirum artificium fuit ad ſatisfaciendum divinæ juſtitie, ipſa Veritas incarnata Chriſtus. Ar quia & hoc inſtrumentum miſeri- cordiæ etiam oportebat, ut Judex foret; providit amor Dei erga ipſum Chriſtum, aliud organum puræ mi- ſericordiæ, ſacratiſſimam Matrem ſuam, pro quo debemus gratias age- re inter alia beneficia immenſa divi- næ bonitatis. Quid fuiſſemus, ſinon fuiſſet miſericordiſſima MARIA? cujus precibus, quamvis malignitas & inverecundia noſtra, quàâà ſemper erga Deum impudentes ſumus, di- gna ſit perpetuo flagello, ſuſpendi- tur tamen manus Dei irata, & flagrũ commutatur in donum: Chriſtire- verentia Un IN SPIRTFT VIRFTATE. 19 ¾ verentia erga ſuam Matrem, plus poteſt, quam noſtra irreverentia er- ga ipfum. Si Chriſtus pro inimicis uis, & iis ipſis qui crucifigendo au- ferebant illi vitam, obtulit vitam ſu- am; quid non faciet pro Matre ſua amantiſſima, à qua accepit vitam? Si Deus pro Creaturis, quibus dedit elle, tot tantâque ultrò & ſine preci- bus ullis fecit; quid faciet pro illa, à qua accepit ſubſtantiam, & eſſe ho- minem; maximè deprecante & ur- gente interceſſionibus ſuis, & velut imperante ex jure materno? Bonis filis preces matris pro imperio ſunt: quis melior filius, quàm Chriſtus? quæ melior Mater, quàm MARIA? quæ obligatio major, quàm hujus optimi ffſii erga optimam ſuam Ma- trem? Non eſt obligatio Chriſti, ùt unt obligationes aliorum filiorum ergà parentes; ſed eſt ſimilis obliga- tioni creaturarum erga Deum. Non gu tantùm eſt obligatio naturalis, quæ e. inter genitum & genitorem interce- I dit, 194 Dfr ADORATIONE Cunn dit, (quamvis & hæc etiam major in ſcri Chriſto ſit, cùm non ſit diviſa inter i duos, ſicut reliqui filii patri⸗ & matri debent ſuum eſſe; nam à ſola matre . accepit naturam humanz, Cùm nul- lum patrem juxta hanc naturam ha- . buerit, ideò q; integrè uni matri de. bet eſſe hominem) ſed etiam eſt ob- ligatio moralis. Filii debent reverentiam patribus, etiamſi noluerint generare filiumil- lum, ſed quemlibet allũ: imò etiam- ſi inviti genuerint, & neminem vo- luerint procreare; nihilominus tan- ta eſt hæ c obligatio naturæ, ut ipſi j Barbari & Ethnici dicerent ,reveré. . dos eſſe patres ut Deos ſecundos, & quæ iis debentur, eſſe impoſſibile ſolvi. O JESII, cujus doctrina ex- ceſſit omnem captum philoſophiæ, cujus exemplur m præceſſit humanã omnem opinionem; ſi Ethnici hæc docuerunt de honorand lis parenti- bus, quid facies honorando Matrem tuam, Fili Dei? IIla fuit Gentilium obſervan- IN SPIRFTW ET VERITATEF. 19 5 Iobſervantia; qualis erit perfectio tua, 6 JESLUI? Qu ſuperædificaſti Knti virtutibus antiquis, & addidiſti præ- e ceptis priſtinis; qui in amoris lege adjeciſti inimicorum amorem, & in caſtitatis præcepto etiam concupiſ- centia vetitam dixiſti: ſic in præcep- to venerationis patrum excelluiſti reverendo matrem; in qua præter debitum naturæ, debes aliud debi- tum voluntatis. Alii parentes non Thabent electionem generandi filiũ, ſed habuit mater tua ſanctiſſima: quæ non tantùm te genuit, ſed vo- luit te tantùm generare, & non aliũ fllum. Voluntas ejus exſpectata .fuit & deſiderataa Deo Patre & An- gelis; ideo, quia debes voluntatem Matri tuæ, rependis illam, nihil ejus voluntati negando. Majorem obli- gationem agnoſcis erga matrem, quàm eſt aliorum filiorum erga pa- rentes; & ſimilem illi obligationi, guam habent creaturæ erga Deum, habes erga matrem tuam. Hoc eſt 12 ſum- = 1 196 Dfr ADORATIONE on. P ſummum debitum creationis, quèòd nin non ſolùm Deus creaverit nos, ſed üddt ſelegerit nos, & voluerit creare po- nl tius quàm alios, quos reliquit in re- liin rum poſſibilium maſsâ, & ſuo nihilo. O ſtupenda excellentia MARIE, cùm ſimilem obligationem habeat illi Deus, ac habent creaturæ Deo; quæ eſt infinita! Tum, ſicut ab eſſe ad non eſſe eſt diſtantia infinita; ita obligatio ejus qui accipit eſſe & na- turam, infinitè ſuperat alias obliga- tiones ex beneficiis aliis comunibus, quæ ſupponunt ſubſtantiam & vitã. Si in illos qui infinitè tibi debent, amande Deus, liberaliſſimus es, & erga eos qui te offendunt indulgen- tiſſimus; quomodoô avarus aut cru- delis eris erga Matré tuâ, cui ſoli pro- pter divitias miſericordiæ & bonita- tis tuæ debes, & tali modoô debes? quomodo negabis gratiam aliquam, ubi agnoſcis debitum tantum? Om- nia meritò vis dare per illam, quæ ti- bi dedit vitam humanam: nam ſicut IN SPIRITU ET VERITATE. 197 EE de dono vitæ nullis bonis filii poſſunt uctisfacere Patribus, quia eſt funda- meren mentum omnium donorum; & om- Briniht. nes actiones & dona filiorum viden- luimih tur propria parentum, quia principi- enkIN um illis dederunt; ſic nihil negare Mh vis illi, quæ tibi dedit eſſe hominem: il ut dando cuncta per matrem, videa- ris dare omnia matri; prætereà co- geres nos venerari illam neceſſarièò, dm per illam ſit neceſsè impetrare r cunctaàte: & quia accepiſti ab illa Reſſe naturale, hoc eſt, humanam na- turam; vis ut per illam accipiamus nos eſſe ſupernaturale, & gratiam: ut ita filios MAREfaciendo nos ſu- pernaturaliter ſatisfacias pro filiati- one tua humana naturali. Verum eſt quòd omnia ſint à Deo, & hoc ipſum quòd debeat Deus Ma- tri ſuæ, eſt beneficium Dei: ſed ur reverà penſemus, quanta faciet pro beatifſima Virgine, nihil intereſt: nam hic eſt ritus & mos divinus, ita ſe habere erga beneficia fua, perinde 13 ac 198 DE ADORATIONE ac ſi nullam partem habuiĩſſet Deus om in meritis noſtris, licêt orta ſint ex e. jus gratia; ſed codemmod remu. v nerat, ac ſt àa nobis ſolùm eſſent. X. què integrum gloriæ prosmium da. u! bit operibus bonis, ac ſi ea ipſa bona opera non fuiſſent munera ſua; nec ullà gratia nos adjuviſſet, ſed cx pro- priis Wiribus illiſe drrſfemas,5 digni- tatem illam ad gloriam ex nobis ha- buiſlemus. Eodem modê reſponde- bit officlis Matris ſuæ, ac ſi nullum beneficium Dei eſſet in a; ſed per- inde ac ſi omninò accepi iſſet ipſe eſ⸗ ſentiam, naturam, vitam ab ea, in- dependéter ab ullo! beneficio, & gra- tià divina, qu præventa, præjuta, & Ppræelecta fuit ad hoc admirandum opus divinæ conceptionis. Si hoc modo obligatum ſe agnoſ- cit & habet Chriſtus, fortaſſe Vola- bit præceptũ de honorandis paren- tibus, an potids coagmentatâ men- ſurâ curabit ſatisfacere? Si obligatio quam habent in parentes alii Tn ue tanta Gnco IN SPIRTTUFET VERITATE. 199 tanta eſt, ut Phi loſophie dicerent im- poſſibile eſſe ſolvi; cùm Chriſtus Hajoremn obligationem agnoſcat poſſi biléne erit, ut non velit gr atiffi⸗ lan 2 Si Deus alia obſequia homi- num minuta remunerat in gloria ul- tra merita; hoc debitum matris uod eſt ultr: a gratiam & remmunera- tionem, non negliget omnibus mo- dis compenlare & ſatisfacere. Quis dubitat, Chriſti gratitudinem erga Matrem, excedere omnem amorem & gratitudinem hominum? Siigitur putdrunt Ethnici, non poſſe filios cunctis òfficiis eſſe ſatis gratos erga genitores; amittétne Ghriſtus 0C- caſionem gratiæ? Planè tam gratus erga parentem optimam eſt, ut non contentus reverentià, quà lam co- luit in vita obſequiis ſuis operatio- num infinitarum & theandricarum, quibus illam honoravit ſubditus illi, voluerit omnes nos révereri geni- tricem ſuam, quaſi coadjuvando ip- ſum ad venerandum, & Roönorandi 14 illam. 200 DE ADORATIONE illam. Sic voluit nos omnes ejus ft. te lios eſſe, ut pro ſehonorarcmust amaremus àt matrem: nam ſicut obligatio fuĩt matri, ſatisfactionem & gr. ratificationem voluit eſſe filiorũ. Quam filiationem dedicavit in cru- ce pendens, cùm omnes ſuos illi tra- didit in perfona dilecti Diſcipuli, di- cens: Ecce filius tuus. Scilicet cùm morſturus erat, quaſi ſolùm optaret vitam, ut Matri obſequeretur; vo- luit vicarium obedientiæ & curæ fi- Hialis in oanne, & obſervantiæ in re- liquis fidelibus relinquere, ſiquidem mortem evitare non expediebat: ut hoc pactò & redimeret nos morien- do, & gratus eſſet Matri relinquendo vicarios exhibendæ venerationis, quaſi ipſe non ſe fateretur ſatisfeciĩſſe matri pro deſiderio ſuo. Ibi ad pedẽé crucis accepit nos MARIA in filios: ibi peperit nos, non ex utero, ſed ex cor ide; z nam eſt pretioſius membru, „G& eflicacior fillatio: non enim om- nis filius uteri amatur, at filius cor- dis -. HN SPIRITI ET VERFTATE. 201 tHAH dis nequit non amari. Ibi nos cum en Chriſto parturät cüm dolorlbus, „quos non eſt paſſa in partu carnali. onvenienter eo tempore accepit nuos in filios, cùm tota compaſſionis affectu erga Filium plena erat, util- m lum in nos transferret, & ſervaret ad excellentiam miſericordiæ ſuæ: quaſi commendàâflet ESIIS Matri, quod dixit mulieribus: Nolite flere ſuper me, ſed ſuper filios veſtros. I- deò crucifixus, plenus doloribus & cruciatibus, velut in alios remittens compaſſionem ſui, dixit Matri lacry- manti: Mulier ecce filius tuus: ecce filius tuus eſt quisq; fidelis & Diſci- pulus meus; noli tà cõpati & flere ſu- per me, quaàm ſuper iſtos filios tuos, quos tibi comendo, miſeros homi- nes & peccatores. Sciebat Chriſtus, maſus objectum miſericordiæ eſſe miſeriam peccati, quàm quodcunq; corporale tormentum: nam plus doluit anima Chriſticompatlens in culpis noſtris, quàm corpus ejus pa- I5 tiens 202 DE ADORATIONEY Gens in pœnis ſuis. Ideò voluit ut transferret Mater compaſſionem & miſericordiam ad noſtros defectus, culpas, miſerias animæ, ut nos inillis præcipuè adjuvaret. Et quia Chriſt“ patiendo beneêmeritus fuit de Juſti- tia divinâ, ſuperabundanter illi ſa- tisfaciendo, proptereà dignus ut ei committeretur hoc attributum/& eſſet judex hominum, ut prædixit David: Deus judicium tuum Regi da, & juſtitiam iuam filio Regis: Mater Chriſti, compatiendo & miſereſcen- do Chriſti, benemeruit quoq; com- paſſionis & miſericordiæ attribu- tum, quod illi eſt commiſſum; ut dicere poſſimus: Deus, miſericor- diam tuam Reginæ dediſti, & pieta- tem tuam matri Regis: ideò nulla gratia & miſericordia Dei ad nos pervenit, niſt per MARIAM. Jam hinc, pientiſſſna mater, te accipio in mea; & iſtud primum pignus ac- cipiam tuæ pietatis, ut imiteris fi- lium tuum primogenitum: quinon tantum HNSFPIRTTUET VERITATEI. 20 ⅞ tantòm te dedit Joanni, ſed Joan- nem etiam dedit tibi: ita me des Deo, ſiquidem Deum dediſti nobis. Igitur cùm noſtra miſeria nullum habeat remedium niſi Dei miſericor- diam, & diſpenſatio ejus ſit penes MARIAM, cui filius nihil negat, & illa plena ſit miſeratione; quid pi- greſcimus in officiis & pietate erga illam? Quatuor de cauſis debemus officioſi eſſe in obſequio erga Virgi- nem. Una eſt utilitas & neceſſitas interceſſionis ejus: nam ſine nego- tiatione & petitione Virginis nihil deſcendit de cœlo. Plus quàm ab E- l dependebat pluvia cœli, ex MA- RIA=pendet gratia. Altera eſt vo- luntas Chriſti, qui vult Matrem ſuam coli nobis, ipsique adulamur Chri- ſto Domino cultu ſuæ Genitricis, nam ad omne quodilli debemus de- legat Matrem ſuam creditricem. Si ea quæ facimus pauperibus, accepta ipfe habet, eòsque Vicarios deſigna- vit obligationis quam habemus; 16 quantò , lßli 204 DEz ADORATIONE quantò magis grata habebit, quæ præſtantur Matri, cujus ſe debito- tem agnoſcit ille cui omnia debent. Tertia cauſa eſt, excellentia ſan- 1 Rtiſſimæ Virginis: cujus cultus licet nullius nobis neceſſitatis eſſet, nec tam explicatæ voluntatis Filii ſui E- En SI, propter præſtantiâ ſuam ſumo- je perê deberemus affici ergaillam. Ip- M ſa eſt honos totius creaturæ, maxi- mè generis noſtri: & ſecunda poſt Deum, cui conceſſum eſt ut habeat illud privilegium, quoò Deus ſolùm propter infinitatem ſuæ naturæ frui- tur, ut ſit parens & virgo ſimul, & ul parens Dei. Deus eſt pater, & virgo ſimul: Maria eſt etiam Mater & Vir- go. Quemadmod Chriſtus ſecun- dùm divinitatem genitus eſt eaſtiſſi- mẽè in ſplendoribusSanctorum à Vir- gine Patre ſine Matre; ita ſecundùm humanitaté genitus eſt caſtiſſimè à Virgine Matre ſine Patre in ſplendo- ribus ſanctitatum ſuper omnes San- ctos. O geminum miraculum, quòd aumd Virgo IN SPIRT ET VERITATE. 20 5 virgo pariat, & quòd pariat Deum! Sed quid debebat parere virgo, niſt Deum? Gratia, & natura ſorores ſunt, & ambæ ſapiunt manum ejus- dem artificis: ideò ſimilem quan- dam methodum ſuorum operum ſervant. Quemadmodum in com- pendium collegit Deus in Adamo & Evà univerſam naturam, poſtquàm cuncta creâſſet; atque in homine ſunt omnes naturarum,& vitarum gradus eminentiori modo quàm in ipſis naturis, Cœlis, plantis & anima- libus, ut unus homo plus valeat quàm univerſus orbis, & ſit alter mundus, eique omnia ſerviant, & propter illum ſint omnia: ita quo- niam non eſt negligentior & minùs curioſus artifex Deus in rebus gra- tiæ, in unum quoque redegit in no- vo Adam & Evâ univerſam gratiam datam & dandam hominibus & An- gelis. UnAque in MARIA ſunt om- nia genera charifmatum & donorũ ſupernaturalium & gratiarum gra- 17 dus 206 DE ADORATIONE 1 1ſen r 2 dus eminentiori modé, quàâm in cunctis reliquis Hierarchiis ſpirituũ beatorum, & ordinibus Sanétorum, & t ea ſola pluſqu am æ qquivaleat uni⸗ 4 ENo, verſorum ſanctitati. Non eſt ſoldm Ie Pietas iſtud exiſtimare, ſed ratio; & 1 ſatis jam conſtat ex revelatione de 0 nedicti Patris Martini Gutierrez & Martyris Chriſti, quem vidit ſancta Tereſia in cœlo cum inſigni marty- rii quòd in carcere obiiſſet ab hære- Nticis vinctus & vexatus. Huic ſervo ſuo gratias egit ipſa Virgo MARIA, quòd hujuſinodt defenderit ſuam ſanctitatem. MARIÆ enim ſervi- unt, & colunt tamquam Reginam omniur m ipſa beata Seraphim, & cæ- teri Angeli ac Beati; veluti bruta 4-— nimalia parebant Ac damoin ſtatu na- turæ non Corruptæ. Homo eminen- tior brutis creatus fuit; Maria ſub. limior Seraphinis & Angelicis men ibus glorificata, exc ellens beatos ſpiritus, ut Adam pecora campi, & irrationalia, IIla ſola duplo maj'or uln Vide⸗ IN SPIRITI ET VERTTATE. 207 videtur eſſe apud Deum & æſtima- lion quàm totus mundus: in quem etſi indulgentiſſimus fuerit, deſcen- dendo de cœlo Filius Dei pro ejus ſa- lute; mhilominas ut acciperet Spi- ritum ſanctum, opus fuit recipi prius Chriſtum in cœlum: at Beata Maria & Hlium Dei in ſe ſuſcepit, & ſimul Spiritum ſanct in ſe ſupervenienté. Itaque duobus titulis audiuntur preces MARIXE à Chriſto, & ob re- verentiam debitam Matri, & ob e- minentlam ſancéctitatis ejus & merkta ſingularia: exauditur enim pro ſua, & Fllii ſui reverentia & dignitate; pro reverentia maternitatis, & pro dignitate ſanctitatis: & nos per illam audimur: cujus interceſſio non ſo- dm utilis, ſed neceſſaria eſt nobis. Ad MARIAM igitur in cunctis afffi- ionibus confugias, velut filius pla- gis ab extraneo cæſus ad matrem ac- cùrrit: novit illa portare & ſuſtine- re mundum fſuis precibus, nec grave onus tu illi putes adjici. Quar-⸗ 208 DE ADORATIONE Quarta cauſa poteſt eſſe velut af. j ſen finitas & neceſſitudo quædam cum ien 0 B. MARIA, non tantùm ſecundàm wvIS ſpiritum & myſtica ſolùm, ſed realis ſecundùm corpus etiam & naturam. Nullus enim homo propinquior eſt affinitate alteri, quàm eſt tibi con- juncta B. Virgo. Qui corpus Chriſti ſuſcipit in Euchariſtia, unione quâ- dam reali fit una caro cum Chriſto; ut non ſit unio alia & conjunctio tâ propinqua & ſimilis inter homines, etiam inter virum & uxorem: quare etiam debes te putare affinem Matri ipſius Chriſti, & reputare habere eandé carnem. Major item eſt con- junctio phyſica, & realis inter Deum & te, quàm inter te & patrem tuum: qualis ergo erit affinitas, quam con- trahis cum Matre ipſius Dei? Quæ major unio creata & realis poteſt eſ- ſe, quàm eſt inter Verbum Divinum & ſacratiſſimam humanitatem Chri- ſti, acceptam ex viſeeribus ſanctiſſi- mæ Virginis? & quæ unio conſan- gui⸗ IN SPIRITUET VERTTATE. 209 initatis poteſt eſſe major, quam fuit inter Chriſtum & Mariam? Igi- tur affinitas, & conjunctio ſecundum naturam noſtram, quaàm habemus honmms Wen In eeum Umenduns cum beatiſſima Virgine, excedit af- ſinitates hominum. Si homines ſolo titulò conſanguinitatis & propinqui- tatis ſe juvant, & ad ſeè invicem ac- currunt pro auxilio; cur non acce- demus ad MARIAM, cum qua ha- bemus neceſſitudinem maximam? (Aeid dicam de conjunctione & quaſt cognatione ſpiritual, quam cum MARIA contraximus? Is per quem accepiſti gratiam Baptiſmi, aut aſtitit tibi & ſuſcepit in illo Sa- cramento, cognatus tuus fit, illum- que teneris venerarl ut patré: quan- tam reverentiam, proximitatem, & flliationem contrahemus cum Vir- gine, per quam toties gratlam fuſci- pimus, quæ toties ſuis precibus pe- perit nos Deo, & in lucem & in veri- tatem vitæ ſpiritualis edidit? Agnoſco te Matrem meã, Ma- ter 210 DE ADoRATIONE ter Dei & Mater gratiæ & miſericor- diæ, obſecromne obliviſcaris nominis tuĩ, de quo tu ipſa gloriaris. Mater gratiæ & miſericordiæ diceris: ſed hunc titulum quid tibi dedit niſt no- Ij ſtra miſeria, quia tuà miſeratione & gratià egemus? Quare, quia ego mi- ſerrimus omni ſum, majus jus præ- ſumo habere in tua materna viſcera. Dignitas tua ex mea dignitate acci- dit, ſanctitas tua ex meis peccatis: ideo præſumo, primum locum me habere in tua miſericordia, quia pri- mus, & maximus omnium peccator fum, & plus miſer. Mater Dei, te fe- cerunt peccata hominum; & pecca- ta mea ſolùm ſufficerent, ut te face- rent Matrem miſericordiæ: ne pro- jicias me à te & protectione tua, ſub cujus pallio proteguntur omnes Re- ligioſi noſtræ Socletatis; ut mirabtili viſione vidit devotiſſimus tuus filius P. Martinus Gutierrez. Quem enim debet magis recipere miſericordia, quàm magis miſellum? Kccordac 3 quò d N G,, A Ccmth IN SPIRTIET VERITATE. 211 qudd hunc honorificum titulum, de quo, poſt titulum Matris Dei & Vir- ginis, ſuper cæteros gloriarls, ego ſolus poſiim ſuſtentare ob innumera mea peccata. Spero, Mater, in miſe- ricordia tua ego miſerrimus: nam potius cœlum & terra peribunt, quàm tua deficlet miſeratio & gratia Es, qui verê & ſerièò implorant favo- rem tuum, & ſervituiſunt. Admit- te me inter illos, ut cum exultatione & lacrymis in te colendàâ occuper: at quia tepiditas mea frigidum & ſic- cum, ut qui ſim totus terreſtris, me teneat; invideo fervorem tuis de- votis: vellémque, ut faciebat devo- tiſſimus P. Joannes Trexus, ſacella tua ore meò verrere, & lacrymis ri- gare. Ad hoc faciendum aliquot milHaria pedibus ibat ille fervidus Pater & filius devotus Virginis. CAPII V. Quod imitari Chriſtum debemus, & de §S. cordis ſui dolore, & palſtone. Uomodo poteſt homo cogita- r6 212 DE ADORATIONE re de aliquo guſtu, qui pro hominis guſtu recordatur afſiicti EsII? Una gutta ſanguinis ſufficiebat redem- ptioni noſtræ: quomodo totus pro nobis fuſus, & immenſitas dolorum, laborum, opprobriorum, non ſuffi · cit exemplo? ànne vanè & incaſsùm tot, tantâque paſſus eſt Filius Dei, cùm minima oratio ejus plus quàm abundaret & ſatis faciendũ pro mille mundis, & obtinenduũ univerſis gra- tiam? Sed adhuc non ſufficit tantus exceſſus cruciatuum, ut unus ego imiter illum. Chriſtus enim paſſus eſt pro nobis, nobis relinquens ex- emplum. Non minoris ſteterunt Deo minimæ noſtræ voluntates, quàm noſtra pecèata gravia facta. O ſi conſiderarem opera tua hæc, Domine; quomodo expaverem? Mirabilia opera tua, utinam anima mea cognoſceret nimis! mirabilia prodigia quæ poſuiſti ſuper terram, mirabilia teſtimonia amoris tui, & ingratitudinis & duritiæ meæ! Iti= nam INSPIRFTI FTY VERITATE. 213 nam fieret cor meum tanquam cera liqueſcens, & ponerem te ut ſigna- culum ſuper illud, ut nullum vitæ Whujus guſtum admitterem, ſed imi- tarer dolores,& afflictiones tuas! Ponam ùt ſignaculum ſuper cor meũ ilud cor mœſtum amantiſſimi EstI, quod perpetuò crucifix fuit: ſic in memoria habebo, & tabeſcet inme anima mea. Quid efficacius ad ex- tinguendũ omnẽ voluntatis guſtum, cn recordatio ESI guſtantis fel, & totius paſſionis ejus? Tam effi- cax ejus conſideratio, ut ipſum Chri- ſtum fecerit tædere & pavere, & ſu- dare guttas ſanguinis. Quid effica- cius, ne patiamur guſtũ, quàm com- pati dolenti ESU? Non ſine cauſa, hi qui fideliter Chriſto aſtiterunt in Calvariæ monte, & compaſſi ſunt, non ſunt poſtea paſſi martyrium in exitu ſuo, cùm reliqui Apoſtoli, & alii Diſcipuli, àtyrrannis ſint occiſi. Nam beatiſſima Virgo Mater Es, S. Joannes Evangeliſta, & Magdale- na, 214 DkE ADORATIONE na, non fuerunt per martyrium ſub- lati: dolor, major omni morte, & omni cruciatu, excruciavit illos ſolaà compaſſione, & ſuffecit pro morte martyrii. Compatiamur igitur E- SII, & patiamur libenter. JESIIS eſt via, veritas, & vita. Quam viam volumus habere ad ve- r beatam vitam, niſi vitam EstI, quæ tota fuit mors continua, & cru- cifixio perpetua? Sufficeret, ut nos æternè haberet ESsIUS dolentes & compatientes, atq; omnem guſtum noſtrum abominantes, ob eam quaâ paſſus eſt in ultimâ nocte & die vltæ ſuæ omnium membrorum crucia- tionem, in quo à plantà pedis usque ad verticem capitis non fuit ſanitas. Lingua, qaum non attigerant carni- fices, ne ſine tormento maneret, vi- detur non minùs torta quàm alia omnia membra: ſiquidem de nullo artuum ſuorum dolore conqueſtus eſt patientiſſimus ESUS, niſi de ſiti; ut monſtraret etiam ea membra, quæ IN SPIRTTUET VERTTATEI. 215 uæ videbantur immunia, excrucia- tahabuiſſe. Neque magnitudine do- loris inſenſibilia & ſtupida fiebant, ſed omnia valida, vivida, vegeta ad patiendum ſervavit; ideò expiratu- rus clamavit voce magnà: in quo etiam oſtendit fervorem nunquam deſcientem, quo negotium noſtrum egit in tam acerbis cruciatibus; & humilitatem, quâ excepit mortem inclinatione ſui capitis; atque ſum- mam reverentiam, quâ adimplevit arduum Patris præceptum. Plus tamen debent nos commo- vere, quæ paſſus eſt per totam vitam in uno membro, ſanctiſſimo ſuo cor- de: cujus dolor immenſus fuit àpri- mo inſtanti ſuæ conceptionis, & du- ravit quàm diu vixit. Cor eſt, quod primò excruciatum fuit, & quod ul- timòè. Tantò magis doluit cor ejus, quantò omnium reliquorum mem- drorum intolerabiles dolores in uno ilo paſſus eſt, quod eſt omnibus membris delicatius. Non minor af- flictio 216 DE ADORATIONE ictio latuit in corde ESII ab dllo in. 4 ſtanti, quàm habuit in horto, cùm geii ſudavit ſanguinem per omnia mem- bra. Quemadmodum illic ex vivid j apprehenſione dolorum & cCrucia- ruum paſſionis ſuæ inſolito, & terri- bili modo afſlictus fuit: ſic etiam æ- què intensèé apprehendit eoſdem dolorés in utero amantiſſimæ ma- tris. Cognitio enim Chriſti non fuit nn imperfecta, eé maximè tempore cùm negotium noſtræ redemptlonis acceptavit; & propoſita fuit Ulius intellectui, ſine ullà diſſimulatione, omnis difficultas toleranda & vin- wyon- cenda. Apprehendit ibi intenſiſſimè nldeß ſuam paſſionem, labores innumeros ſuæ vitæ, opprobria & contemptus: ita afflixit illum ab eo tempore hæc cognitio ſuæ paſſionis, & plus fortaſ- ſe quàm in horto, ſi inæqualitas fuit: ien nam in Gethſemani erupit exteriùs ſenſus doloris, diffususque fuit per egi omnes artus, ut communicatus in Kitnt toto corpore angor, minor remane- nne ret Non 3 W NH SFRITUIFET VrRITATEI. 217 l ret in corde: at in utero glorioſiſſi- ,d mæ Virginis MARI. retentus eſt Amn totus dolor intrinſecus in uno mem- Hbro tenerrimo corculo infantis E- ne SII. Cùm quis lacrymatur, minus Eti ſentit afflictionem, quàm cuùm re- Eium cluditur angor in corde ſiccis oculis: ſic Chriſtus, dum non ſudavit & ſan- guinem fudit, plus fortaſſè doluit, quia nulla particula angoris evapo- rata fuit: oportuit tamen ad noſtrũ documentum monſtrari ſemel exte- riùs, quantum paſſus eſt ſemper in- teriâs. Continuatus deinde fuit iſte . mœror per omnem vitam. Perfe- Giſſimè & perſpicaciſſimè, ut in ſe e- Gerg rant, cognoſcebat ſemper omnia E- IN SIIS. Niſi divind diſbenſatione ad- c jutus fuiĩſſet ĩllo ipſo inſtanti, quo cœpit vivere, mortuus fuiſſet præ doloris magnitudine: ideo maximũ continuum miraculum fuit vita ESII. Nec ſolum paſſio ſua eum af- flixit, ſed multè plus compaſſio: ha- Gonme buit compaſſionem, conſiderans an- 218 DE ADORATIONE guſtias ſuæ amantiſſimæ & innocen- tiſſimæ Matris; habuit quoq; com- 4 paſſionem noſtri: plus doluit omnia tormenta Martyrum, pœnitentias Confeſſorum, morbos & ægritudi- nes Sanctorum, quàm ii ipfſi, qui paſ- ſi illa ſunt. Si Mater pia plus dolet egritudinem filii, quam ipfe filius: s poteſt negare, Chriſtum dilexiſ. en eſuos plus, quaàm ulla mater unmicd filium. Ver labores noſtros ipſe tu- luit, & dolores noſtros ipſe portavit. Quantus igitur erit dolor, ſi eſt ma- jor quàm omnium Martyrũ, Pœni. tentium & ægrotantium ſimul? Ha- buit prætereâ ſuper omné compaſ- ſionem noſtri & dolorem, ob omnia & ſingula peccata omnium & ſingu- lorum hominum, qui fuerunt & fu- turi erant. Deficit mens, cùm quis conſiderat quàm imenſus hic dolor fuit; fufficiens, nili per miraculum impediretur, ad auferendam millies Vitam. Si aliqui homines præ dolore peccatorum morxtui fuerunt; quo⸗ e modo Ue. IN SPIRITIET VERFTATE. 21 5 modo non extingueret vitam ESII ten olor ſolius, unius & minimi peccati M venialis unius hominis, cum omnem . deformitatem culpæ perfectè conſi- ſiderflet, tum Majeſtatem Dei Pa- tris; contra quem eſt, atq; vilitatem NAad hominis à quo eſt commiſſa, & ipſe tantoperè amaret Patrem offenſum, n,& hominem offendentem? Sicut hntri hancchariatänemo menſurare po- utnſer teſt, ſie nec dolorem. Sitantum do- ent lorem habuit de uno peceato venia- unleim i, quantum de omnibus & ſingulis ne beccatis venialibus & mortalibus a- ded horribilibus, & imanibus? Im- portabile pondus peccatorum tulit AUe, qui ſuave jugum, & onus leve inkln. nobis impoſuit: nos autem onera- nd mus ESIIMimenio pondere iniqui- n uge tatum; quod ſäangulneum ſudorem uh eX corpore ESII expreſiſt, ſicut tor- en cular ex racemo vinum. Sl ab ipſo die quô peccavit Adam, uſquequò Gnilt deſcendat Chriſtus judicaturus ho- An d, mines „fuiſſet aliquis, qui pateretuxr 1h = K 2 omnia findes Eacn ii er on NN ef N lt⸗ 220 Dr ADORATIONE omnia ſupplicia Martyrum, morbos & dolores cunctos omnium homi- 10 num, non æquivaleret totum hoc 6 huic dolori Chriſti: qui etiam ex eo. quòd fuit angor ſpiritualis, acerbior ex ſuo genere erat, quàm corporales cruciatus. Habitabat in Chriſto ple-. nitudo Divinitatis, & clara viſio Dei illum illuſtrabat: quæ tamen allqui- bus effectibus non obſtitit; ſed diſ- 1 poſſtum miraculosè fuit, ne perilla Wünnn affluentia gaudii totum corpus & in- feriores animi portiones occuparet, ut daret locum dolori, ſicut accidit aun in paſſione. At in corde IEsiI dolen- ti pro peccatis noſtris, non tantùm dedit locum ſumæ triſtitiæ; ſed auxit ! ſumoperè propter altiſſimam cogni- tionem Dei offenſi : quò enim major fuit cognitio Dei, majorem dolorem cauſabat; & Chriſtus ſolus multèò majorem cognitionem intuitivâ Dei un habuit, quùàm omnia Cherubim & Seraphim, & reliqui omnes Spiritus, ac ſimul omnes hôines beati. Amor mugte quo- HNSPIRFTUETVERTTATF. 227 mh gquoq; Chriſti erga Deum offenfum nim hom æqualis fuit viſioni divinæ Majeſta- umme tis; quare dolor ejus nec explicari, inaa nec cogitari poteſt: nam non amiſit ð occaſionẽ patiendi quantùm potuit, neete & decebat: imò miracula fiebant Giſfag, ſtupenda in ſua ſacratiſſima anima, Wmilh neimpedirentur dolores. Quomo- rumen do nos ſolliciti ſumus ut gaudeamus Ultif & excogitemus artes voluptatum; te A totũ hoc patiebatur ESIS in ſuo numsNr corde, cujus nemo debet recordari II ſne lacrymis, & debet Chriſtianus rm recordari ſemper? „Quomodo, cor meum, audes gau- gin deres conſidera, quare EsIS tuus geluit paſſus eſt? prao peccatis tuis, ut te Gne Rlwet. Quia egò offendi, ille ita me Rrinmu' amat, ita cumulat beneficiis. Quo- eniüren modo bic amator meus, & benefa- lzni Gor inimicorum carbones ignis non um congerit ſuper caput meum, & eru- min beſcere me facit? Quomodo car- Gni bones ignis non congerit ſuper cor An meum, ut ardeam amore ej us & de- K 3 ſiderio 19 Sen e⸗ ent. 222 DE ADORATIONE (Wn ſiderio imitandii illum? Ponam cor nnzmm mœſtum JESlI, ùt ſignaculum ſuper ii ins- durum cor meum, ut aliquando me d mem inveniat ſecundùm cor ſuum amic, ossnnik & cupidum patiendi. Compatere colſnan cor meum patienti ESU, & conſo- pbmit lare illum patiendo. Quomod vVis umgfin conſequi miſericordiam per paſſtonẽ qani uii Chriſti, ſi non habeas miſericordiam mmminlt Chriſti patientis? Tantam gratiam muiniin fidejuſſoris tui ne obliviſcaris. San- Eltemte ctus Didacus Quiſay ne obliviſcere- widine tur, præter frequentem comemora: nt be tionem & pium affectum, ſcriptam in an in lbello ſecum continuò geſtabat eſ⸗ paſſionem Chriſti, in teſtimonium quòd inciſam in corde haberet, eaàm- que ſingulis diebus legebat. Tam grata fuit Deo hæc memoria crucis Salvatoris, ut concederet, poſtqu Societatem EStingreſſus fuit, pe n nitùs conformari illi, & crucifigi pro i, nomine ejus, ſuâque paſſione repræ. runn ſentare mortem Filii ſui.: rependit- i en que Chriſtus iſtam memoriâ fanco Ann 6121 Didaco; umn Mnamt unlmiin Aauntone Ibumtmid Cornuen W onn Woci⸗ Z ummn nir lilers A. ſtecllier WWnoninno ihm im IN SPIRTTUIFTY VERITATE. 22 Didaco; nam ſuper locum, ubi ille & alii plures Sanctipro Chriſto cru- ciflxi fuerunt „fingulis ſextis feriis luees mirabiles in cœlo apparebant, conformitatem paſſionmis Chriſti & ipſorum approbantes & commemo- . rantes. Iucundum eſt Chriſto recor- dari paſſionis ſuæ: ſiquidem ut ejus memoriam haberemus, inſtituit ad- 2 * 2 – mirandum ſui Corporis Sacramentũ. At ſi memor es Chriſti patientis; quomodò non es impatiens adver- sum te, tiblque iraſceris? Rex MoO- hab, cum nullam jam ſpem haberet, oppreſſus obſidione Iraêlis; arripi- ens fillum primogenitum, qui reg- naturus erat pro eo, obtulit holo- cauſtum fuper murum, & facta eſt indignatio magna in Ifraêl, ſtatimq; ereceſſerunt. 4. Reg z. Ecce holocau- Airetchre⸗ erpenli Gt ſanchl be ſtum Fili primogeniti, & UInigeniti Dei ſuper crucem? cur non indigna- ris in te, grecedis ab omni volupta- te & voluntate tua? Extraneis, imò Amimalibus eompatimur: cur nog 1 K 4 Deos 224 Dz ADokATIONE Deo noſtro, Patri noſtro, Fratri no- ſtro? Pröh inverecunda pervicacia noſtra, quilocò compaſſſonis rurſus mini crucifigimus JESLINMN no vis pecCatis! Ol Recordare quòd Deus eſt, Pater tu. 4 us eſt, non inimicus tuus; qui pati- tur pro te inimico,non pro pecoribꝰ campi, aut pro ſua ſalute, locò tui, non pro ſe, acerbiſſimum omnium ſupplicium crucis, in omnibus mem- bris vulneratus, non dolorem tan- tum aliquem capitis, aut ſtomachi; m. hu quia tibi & mundo benefaciebat, né quia urbes incendit; publicitus in die feſto, & in monte, cum duobus n latronibus, quaſi dux eorum; non Ii recluſus, & clanculàùm; omnium o- dio, opprobrié, & plauſu, utilli ſoli, ui eſt miſericordia ipſa, defecerit mging miſericordia hominũ. Libenter nihi- Kntdlis lominus & amanter patitur, non in- in Cin vitus, non iratus, non querulus, quia Mnn pro te; Aſuo populo, non à Barbaris iuimi & Schytis; per triginta & tres anos, inmoio non per unam horam. Compatere mdn ergo α katrir erwicae ensri , Geen n de. ;ei npaeroit ns rd linmmontin Vannkhner Ocllnentn. Imkonuch hasenn,, lenun,to omim . ſkiill ſ ben 6Wemnmm ing Nn enlegl nihitr cesnod len⸗ IN SPIRTTIET VERITATE. 22 5 ergoe ESII, nec irrita hæc omnia facias: ceſſa peccare, incipe ESLIIM imitari: ut multùm proficlattibi paſ- ſio ſua, flat imitatio tua. CAPUT VI. Quantum oporteat ſequi Cbriſtum. On tentat nos Deus, cùm in dif- Nficilibus poſuerit ſalutem no- ſtram. Cariim illi eſſet, ſiquidem tan- ta fecit & pertulit, ut eum imitare- mur. Dicta hominis in poteſtate conſtituti habentur pro lege, & ad- impleri debent: facta Dei cur non ſunt obſervanda ? Qui ponit cor Chriſti doloroſiſſimum & humile ùt ſignaculum ſuper cor ſuum, ponat e- tiam ſuper brachium ſuum, ut imite- tur eum cui condolet. Dilectio non eſt mollis, ſed fortis; & amanté Dei, mors Chriſti excruciabit per com- paſſionem, & æmulationem. Dura eſt imitatio ESI: aliqui perindèe ùt infernum odio habent; ſed non poſ- ſumus meliora chariſinata æmulari- 226 DE ADORATIONEZE Ne timeas fall cùm erucem pro de- licis, opprobria pro honoribus, nu- ditatem pro opibus ſuadet; ſumma veritas eſt. Sapientia æterna, & in- tellectus divinus ita conſuluit, ita ju- dicavit expedire. Ne diffidas, ſuma Bonitas, ſuma Potentia eſt; his ta- men rebus te redemit: iisdem opns eſt, perficias ſalvationem tuam: iis. dem inſtrumentis opus iſtud incipi- tur, & perficitur: per hæc Chriſtus aſcendit in cœlum; & membra non decet aliâ viã ire, niſi quàâ it & ducit caput. Non funt venena: ipſe Chri- ſtus ſanctificavit & libavit prius: imè ut parum tranſiret ad nos, totum fe- re calicem laborum & dolorũ hau- ſit; & tamen vivit in æternum, & ad dextram Dei ſedet. Quomodo non operiet confuſio faciem tuam, dum videns Chriſtum maledictũ ab om- nibus, , tu velis laudari? videns ge- nuflexum ad pedes Judæ, tu extol- laris ſuper majores? videns ſitienté, & carentẽ aquâ, tu cupias abundare & deliciari? Mag- Ml Vr; puumſn, limnet oemn leim K nnneit Pthhn Tentnrn Cnenyml Wchu Mwckikrh niitiuker Cotnisnn 1 rti nime NE icorder Iinbin NNV lrrcl knhe All e enyrod ns nr. mmg emn K. ith. Els, Ain “ untumel⸗ tirn. tknlhin Cenhumm rKr tunte. Chrüu⸗ mm Ed Gnaläton unm in ant line, Gbanlae HNSeEIRITUFTVERTTATEI. z25 Magna gloria eſt ſervi, ſequi Do- minum ſuum. Imitatio Chriſtinon ſolùm necefſſitas eſt, ſed dignitas: jath in hoc maxima pars difficultatis tol- Iitur & aliarum ſufficiens pretid da- tur. Si gloria eſt imitari Chriſtum, jam non erit arduum ferre contem- ptus & opprobria hominum. Siqui- dem iſtud honos erit ſumus: non eſt centemptus, ubi contemni eſt digni- tas. Pro gloria quoque vera carere voluptatibus & fuperfluis divitiis, non eſt difficile: na mundani & Eth- nici plus fecerunt, & abſtinuerunt neceflariis pro gloria falſa. Pudeat nos, quòd fuerint quidam Barbari tam fidi & amantes Regis ſui, ut ſi Regi deeſſent oculi, ipfi ſe excæca- rent; ſi deeſſet manus, ipſi pariter ſi- bi abſeinderent dextr; & hac fide in reliquis imitatores Regis ſui eſſent: cur in minoribus non imitamur Re- En gloriæ qui vocamur fideles? Si Dhriſtus ſolùm dixiſſet quid facien- dum eſſet, lieèt ipſe non leciſſet, de- 92 K 6 bere- 228 DE ADORATIONEY † beremus exequi: quantèò magis, cùm ipſe primus fecerit, & fecerſt ut nos faciamus; & non tantùm dixit, ſed laudavit, & beatas prædicavit af- flictiones? Si Propheta aliquis ſim- pliciter dixiſſet, non haberemus ex- cuſationem: quantèò minùs, cùmip- ſa Sapientia Prophetarum & os Dei exaggeraverit, & in ſe perfeceérit? Non dixit ESIS verbum otioſum; quantò minùs tot laudes & beatifi cationes pauperum & afflictorum? quantò minus tot opera otioſa fecit? Si non oporteret nos pati, exempla- ris vita ESU otioſa fulſſet, & ſu⸗ ervacaneus ejus rigor nobis, qui charitate illius, qui ſuperabundanti pretiò redemit nos, non movere- mur, & tanto exemplò non docere- mur ad amandum ejus imitationem, & odio habendum peccatum & gu- ſtus ſenſuum. Anne vanè voluiſſet Deus affligi ſuũ Inigenitũ, ſi nihil re- ferret facere quæ ipſe fecit, ut quos præſclvit & prædeſtinavit, fierent, con- =⸗ G cokocedl Ernng lceti, leum ma! n Lnienot Gleh Ain⸗ cllieuntn 4 n N U. dkzorie AKcoret R oorera n, IN SrInrru Er VERITATE. 229 mge conformes imaginis Filii ſui, ut ſit il- Koertu le primogenitus in multis fratribus? Undti, Non eſt Deus impius, ut ſine cauſa ntastt gauderet tam atrociter ſævire in II- dgisdn. nmigenitum dilectum. Animalia fera hene & crudelia, ſunt erga fetus pientiſſi- mnH ma: quomodo Deus clementiſſimus uAN D& milericordiſtimus in Filium fuiſſet Neyiucrudelis & tyrannus, ſi neceſſe nobis Muuis, non eſſet pati ? Peccata noſtra non lkf requirebant tantos cruciatus, ut re- m dimeremur; ſuperabundabat una uintt gutta, non dicam cruoris, ſed ſudo- Gnennme rIs ESLI: requiſtvit ergo illam tor- e mentorum atrocitatem, vitæq; au- G/AI Iteritatem, neceſſitas noſtra imitan- humed di Chriſtum, & patiendi, quæ eſt re- unet gia cœli via. Aut Deus atrox & im- ubee. Pius eſt; aut ſummè neceſſarium eſt V nobis, humiles, afflictos, inopes eſſe, umcee E abere æſtimationem divimæ chari- ulno tatis & contemptum noſtrum. o. Nemo iter cœli novit, quinon am- us bulavit: nemo aſcendit in cœlum, ni- em iqui deſccndit de cœlo CHRISTIS i IES IIS ; Sohrwen, 27 0 Dr/ AbDOATIONE ESIS; & qui per viam quam ille monſtravit, incedit. Incognita via erat, nee potuit᷑ alius indiéare mellus quàm JEeuIS qui noverat illa & am- bulaverat. Non fecit EStIS, ut all. quĩ ruſticĩ ſolent; qui digito aut nar- ratione oſtendunt viatoribus iter, ipſi tamen ſedent & manent domi quieti, nec fſolliciti ſunt deinceps, an errent rurſus viatores: nam præter quam verbo docuiſſet ſemitam cœli ipſe præœit. & prœducit nos ne erre- mus. Dic mihi, ſi certi fuiſſemus, ut modò ſumus, de gaudiis cœleſtibus, pecdibusque foret opus pervenire ad illa, nec aliud requireretur ad conſe- quendum, niſi ſcire viam omnino igneratam, & aliquis illam annuntia- ret nobis; quis eſſet qui non ſe ace- eingeret ad iter, quantũ vis ſalebro- ſum & diffieile eſſet, præcipuè ſiille, qui demonſtraret ſemitam, vellet comitari nos & prœæcedere? Cur igi- tur Chriſto non credimus, & ſequi- mur? aànne putamus erraturos nos ſapien- lu certrein n crüde ſermm . aſ 14, uſe Kunzrd MA alnimn Ugni “ “ Doneo Cvunſern Epim bemulln⸗ ieblet PAthinmm mmckr Gtrr Weapon miüli⸗ tümus ke mtnh Mnn W ingni Uukntrc tcneneltt n. Wd. damn. rihis ke Kumnen rreanegt roemmet: tentmert tIN Cüdidemr Sõ mmgane- im onid mummmi Umme rmnt eu. n 10 HN SPIRITTU EFT VERFFATF. 231 ſapientià Dei duce? 4nne putamus, perituros præeunte Salvatore? Mi- nimè. Securam nobis viam monſtra- vit Chriſtus, & præcefſſit ipſe: tam certa eſt, ut etiam ſi moriamur in il- là, ipſum periculum, & interitus ſit certior ſemita: quin ſt amares Chri- ſtum, non dubitares mori cum illo. Non amat Chriſtum, qui non imita- tur: nãà virtus amoris eſt aſſimilatio. O quis verè diceret: Vivo ego, jam non ego, ſed vivit in me Chiſtus; mortificationé Irsu in corpore meo circumferens, & in corde inferens! Siigitur amas Filium Mariæ, & vis tabernaculum Dei fieri, ut illa fuit; inſpice & fac ſecundum exemplar, Ard tibi in monte Calvariæ mon- ratum eſt, totàmque vitam JESII reſpice: ipſe elegit contemptus vi- Vere, & mori: deriſus fuit, reputatus cum iniquis, non ſolùm ut idiota, ſed uüt fatuus habitus: ut fervus vilis Verberatus, ut ſceleſtiſſimus omni Grudelitate punitus: ipſe honorem tempo- 2 7y2 Dfr ADORATIONE temporalem, ſi deferebatur ultrö, Fugiebat: nullum non convitium ſu- ſtinuit: Samaritanus, idololatra vo- catus fuit, dæ'moniacus, pſeudo-pro- pheta, ſeduétor, guloſus, vorator, & potator vini, blaſphemator, trans- greſſor legis: creditus conſpirator & proditor patriæ, peccatorũamicus. Quæ creatura poteſt dici, cuĩ nonſe humiliaverit? Humiliavit ſe Angelis: Pun Cenud on S. Nn. lngee fenmo/ quid opus erat ut veniret Angelus ad nl i confortandum illum qui Deus erat, cùm verbo ſuo poſſet deſtruere Uni- verſum? quid opus fuit dicere, An- gelorum legiones poſſe illum vindi- care, & reſiſtere comprehenſoribus ſuis, quaſi ipſe non poſſet? jejunus & famelicus quid opus erat, ut accipe- ret cibum & velut eleëmoſynam ab Angelis, cùm ipſe poſſet lapides in panes convertere? Humſiavit ſe hominibus, Matri & Joſepho obe- diens. Humiliavit ſe impiilimis prin- cipibus, Herodi, Cæſari, Caiphæ, Pi- lato, injuſta mandata adimplendo, oneribus il Eettltend ceent, 1. engh, 1 Pochkne =— cnoe⸗ tWme DMn iye tnlliktn r IN SelRTüIET VERITATE. 23¾ oneribus & judiciis eorum parendo. ümmruld nfum. Humiliavit ſe hominibus vilibus & UII ſervis, ut Malcho, carnificibus, &a- enee. Hüs. Humiliavit ſe creaturis omni- GN bus, Patiensin ſe ſævire frigus, æſtus, Wumu ferrum, crucem, ſpinas, arundines, Glnun Wawinni ſputa. Subjecit ſe denique dæmoni- bus: traditus eſt in horâà paſſionis poteſtati tenebrarum, & paſſus eſt Miniett duci ſe à diabolo ſuper pinnaculum ndgnt templi. Nulla eſt creatura, à ſubli- isen miori usque ad viliorem, ab optimâò Nmer usque ad peſſimam, cui non ſe fubje- cerit Creator prome: & qui omnia fecerat, & Dominus univerſorum fuit, nihi voluit habere ut me habe- nsd ret: nullum prædium poſſedit, nul- lr nihe Los redditus habuit: de eleëmoſynis Enihumth tantom accipiebat minora neceſſita- Gemisn te: ut mendicus veſtitus incedit, non Drim ut Philoſophus, aut Doctor, aut No- ecnike bilis: inops etiam à veris amicis fuit, I. ut nullius favore una alapa dimiſſa illi fuerit: fuo Regno & Principatu ſe expoliavit, ſe ipſo ſuam majeſtatẽ occultans. In 234 DE AnoRATIONE dn In quantum Deus quoque, ſimil u,nn documenta humilitatis dedit. Hu- lenſnen millima eſt tremenda illa infinitudo, üünm && omnipotentia Dei: elegit enim ningn⸗ Divinitas, propter hominem, quæ Holun magis laborioſa videntur, & minds um honorifica. In creatione noluit fa. Hlnle cere hominem, ſicut feeit cœtera rteſen jubendo voce unicà tamquam Dor un minus, ſed velut ſerviendo & labo- Mijetn rando manibus ſuis, ac ſi ſervus & fi- Eilin gulus eſſet. In Redemptione quoq; nni- noluit redimere nos, ut poterat, al. Afun ſumendo aliquã honoratam & fubli- kunmht mem naturam ut Seraphim; ſed vi- inlun⸗ liorem omnium naturam rationah, imnfil qui infamati, & ignobiles erant ob tuniſe ſcelus primi Parentis, in ſe ruinoſam, üſlidn & caducam. In glorificatione, cùm uiul nos ſatiabit glorià Majeſtatis ſuæ, & dend ut ſummus Bominus remunerabit, intni miniſtrare ut ſervus dicitur. Ver? nn enim filius Dei eſt Chriſtus, qui mo- Iilſe res Dei imitatus eſt & docuit. Agno- Mun Acens ſuum humjlitatis ſpiritum in Mul Edt., H. tein nm e n, Kinn tnetalit⸗ Aete umgond ,Inth,ir Allrnk. einsn Ndw 6 * senn ob tenintmn Cine at numi, isgind. Pat gro⸗ Ginm (Glo INSPIRTTUET VERTTATE. 23 Chriſto, meritò dicit Pater: Ecce ſervus meus, ſuſeipiam eum, dedi ſpiritum meum ſuper eum. Nihilo- minds nos, qui Chriſtiano nomine Aoriar & filii Dei volumus eſſe, ugimus hæc quæ amavit Chriſtus Filius Dei. Que alio majori odie proſequeremur paupertatem, hu- millationem, crucem, ſi Chriſtus præciperet nobis ſub interminatio- ne inferni odiſſe illas, quàm modò horremus, cùm promiſerit pro illis gloriam? Ita audimus mendacia ver- amundi, ita obedimus ſuggeſtioni- bus diaboli, ac ſi pro no bis crucifixus ſatanas fuiſſet: ita averſamur vitam, & conſilia Chriſti negligimus, ac ſi fatuus quidam & ridiculus amens in foro effutſflet. Si Rex terrenus multò minora of- ferret militibus ſuis, eum omnes, etiam pro parvo ſtipendio, feque- rentur per rupes & nives; præſer- tim ſi parem habitum, victum, habi- tationem illis concederet, ac ipſe Kex 236 DE AnDonATIONE n Rexuteretur, ſam etiam ſine ſtipen. Gſi dio ſequerentur Regẽé ob ſolum pu- anmadl dorem: & nos nec ob amorem, nec Hejnidl pudorem, nec timorem, nec lucrum, ſlas t concitamur ad ſequendum Regem 1 Regum & Dominum Dominantium. Oſi tam fidelis Chriſto eſſem, ut o- nathæ fuit adoleſcens armiger ſuus! fac omnia, dixit, quæ placent animo tuo; perge quò cupis, & ero tecum ubicunque volueris, per ſcopulos, per mucrones, per hoſtium armair- ruit, ne iret ſolus filius Regis. Af WüOH cendit autem Jonathas manibus, & (Minm pedibus reptans, & armiger ejus poſt eum. Quomodo Chriſtum relinqui- mus torcular calcare ſolũ, & nemo eſt qui cum eo ſocietur in paſſioni- bus & laboribus? non eſt tam for- ndnn midabile quod pro Chriſto pati com- lduen muniter continget, ac fuit quod ar- Wein miger ille aggreſſus eſt pro onathâ. eunnt Quis miles relinqueret Regem ſuum imniſg in medio hoſtium exercitu, & ſanus mſnh & Iætus auderet redire domum, & llunk non nnen ee MAlNe hüneyn Dmimmdin. kuckn d Wmi i l schen Serllr, Hummmit ſceis 1 l iKreno ni. Aumtor⸗ upkan. glun ins om, n INSPIRTTüET VERTTATF. 237 non potiùs mallet cum illo cadere? cur nos relinquimus Chriſtum ſolũ? lpſe jure querſtur: Torcular calcavi ſolus, & de gentibus non eſt vir me- cum. Etiamſi nullius auxilii futurus miles eſſet, nullaque ex ſocietate il- lius utilitas ſequeretur, non debet deſerere Regem: quid erit, cùm tan- ta utilitas tibi ſit, & Regi RKegum CHRISTO EStI conſolatio palſio- nis ſuæ, & finis ejus intentus, qui eſt imitatio ſua? Aut opus eſt deponere nomen Chriſtiani, aut aſſumere quæ Chriſtianum faciunt. Si ſequi Chri- ſtum nolis, dic quem ſecuturus es? neceſſe eſt, ut ſequaris diabolũ prin- cipem hujus mundi. Talem ducem fugit, qui inſiſtit veſtigiis ESII; ur deberet id facere ſolàùm ut fugeret: talem ducem ſequitur, ut deberet ſe- qui, etiamſi alium malum non fuge- rêt; quantò potiùs cùm hæc duo co- pulantur, ſequi optimũ, fugere peſſi- mum; ſequi Deum, fugere ſatanam? Malitia noſtra ſolùm eſt, quòd non facia- 238 DE ADORAMONE faciamus quæ Chriſtus docuit & fe. in cit: nemo poteſt ſe excuſare quod . nan nõ poſſit: in is rebus poſita eſt Rlira lon el. ſalvatio & perfectio quas quivis poſß 1 ſet habere: pauper quisq; poteſt eſ ſe: patientes omnibus licet eſſe: non ambire honores in manu efſt cujus- que. Hæc eſt ſapientia & amor Dei, ut ea elegerit, quæ omnibus pate- rent, & ſine labore poſſent obtinere. Neminem excludit à ſuo Regno; & nemini voluit deeſſe, quæ ad conlſe- quendum illud opus eſſent. Si in di- Vtiis, honoribus, „voluptatibus con- ſtitueret ſalutem noſtram, plures en quàm modò damnarentur: naâ pau- cn, perum, ignobilium & afflictorũ nu- merus eſt innumerus, & tunc eſſet major; nam què plures vellent eſſe. divites & felices, paucior es forent. nenin Quid ſam dicam tibi, ſinon vis am- Rkant plecti paupertatem, humilitatem & nene nr crucem ESII, nec vides immenſum bonum quod eſt in imitatione ejus, nili Qdud hoc eſt quod dicit ipſe. Qui Kn ſequi- nn IN SPIRTTUIFT VERITATE. 239 lie ſequſtur me, non ambulat in tene- Ar bris? Tu lud non vides, quia ambu- Kiſn las i 34 ebris, dum non ſequeris E IES lene R 26 APIHT VII. Rm Qud patienter ferendeæ ſi ſint neceſſitates mnctohe & &ν ming 4 Des im miſſæ. MAund Inon vis ſequi Chriſtum, ſaltem ne fugias illum: ſi non audes imi- tari, cur r'audes repugnare, & con- bimil temnere ejus ſi ſimiltudinem? intole- iit. rabilis inverecundia eſt, & miſerabi- e. Fnde lis cæcitas, Cumm ſuperahundans cha- *“ð ritas Dei adeò beneficentiſſima ali- (qulbus ſit, ut illos etiam reluctantes faciat conformes Filio ſuo, non ex- 8 ſpeckans, quèòd ipſi in hoc lhborent, ne fortè deficiant in pugnàâ & diffi- cultatibus, ultrò ſe alſi milandi vitæ Chriſti; ſed ſpſe Deus proprià manu id dignetur facere, concedendo pau- pertatem, occaſiones humiliandi ſe, labores; zipſi tamen renuant, & tâ 1 abſint ut velint ſimiles eſſe Unigeni- enfu, to Del, ut pudeat Ulos paupertatis, ſei & l⸗ Oorämu. Cone t =S = S ung Gin 240 DE ADORATIONE & omnium de quibus Agriatus eſt won Dominus gloriæ, omnibusque viri- I bus & artibus fugiant ESLIIM, quem ſequi tenentur. Gratias deberent a. oln gere Deo, quòd ſine labore ſuo & ſi- qucl ne ullo periculo (non enim tunc va- na præſumptio aut inanis gloria locũ habet) ſimilitudinem Unigeniti ſui dederſt quæ tantoperé illi placet; & Præ ſummàâ indulgentiàâ ergaà ipſos, “ cùm alſos vocet ad imitationẽé Chri- ſti, illos locet in illà. Sed ingrati re- luctantur, ut evadant ſimiles ſuper- I bo Lucifero; imò ſuperbiores: nun- quam Lucifer ſe putavit meliorem Deo; illi verò tamquam ſi eſſent ma- jores, cùm JESLCIM afflict ſine culpâ uhl Vdeant, ipſi ob infinitas culpas ſuas nolunt tangi: & ſe, qui peccatores (nl ſunt, volunt haberi velut meliores, hlmh & minus dignos ſupplicio, quàm in- nocentiſſimum JESCIM. Cur indi- gnamur cùm aliquid adverfum acci- dit? nã ſi culpa noſtra præceſſit; in- Wn⸗ ſolentia ſuma eſt, nolle ſe peccantẽ & llem . nocen- n IN SeIRTTU ET VERTTATE. 241 gitut nocenté affligi, qui videt Chriſtum Uem innocentem punitum. Si nulla culpa bgnen præceſſit, magis gaudeat, quia magis deet. conformis eſt Chriſto, qui ſine culpa Nrindr crucifixus fuit. Culpam, quam non num commiſiſti in cauſa, ne committas in Abore ob impatientiâ; quando gra- itias dupliciter acturus erat, & quia affligeris, & quia ſine cauſa innocen- ter. Quando tribulatur aliquis pro- pter culpam, patientiam ſaltem de- imiz. bet habere: quando ſine culpa, læ- ee titiam quoque: majus eſt tunc aug- mentum gratiæ, major ſimilitudo SII inculpati, & ſpes melioris pro- fects, cùm non tam ſit hæc afflictio teupt ad emendandum præterita peccata, cchlis quàm ad augenda etiam merita fu- temms dura, & præſervandas culpas: agnoſ- Nes cat in ſe ſumam indulgentia Dei, quà uſus eſt cum Matre ſua, præſervado illam. Chriſtus paſſus eſt cruci pro te affigi Releſtiſtemis hominibus: cur tu Deo tangi non feres patienter? melior & benevola manus te mole- ſtat. 1. Filius N ℳ. / 242 DZ ADORATIONE ₰ FHius, cum verheratur à Patre, ſ cbten . .X nimiùm clamet,& ploret, plus ſolet verberari; &, jam non percutftur ob culpam antiquam, quantum ob novà clamoris impatientis: ita quan. evu do ægrè fers laborem à Deo immiſ- S ſum, & flagellum divinum; accidit n ut plus aggravetur, quia murmuras, quia quereris, quia ſine patientia es. Sufficiens culpa eſt, ut te puniat Des, contemnere ſimilitudinem Hii ſui, non agnoſcere culpas tuas, impati- entem eſſe. O Rex gloriæ, in quem deſiderant Angeli reſpicere! faciem j tuam non avertiſti ab increpantibus & conſpuentibus in te; genas tuas dediſti vellentibus, corpus tuum percutientibus, improperium exſpe- taſti, & miſeriam pro me: cur ego miſer fugiam & avertam me Deo & Patre meo correptore & benefacto- re meo? Gaude anima, conforman- do te ad exemplum Filii Dei in ne- ceſſaria paupertate, tribulatione, humiliatione, opprobriis. Apoſtoli ibant 6 . IN SPRITUET VERITATE. 243 u pant gaudentes à conſpectu Conci- M& Hi, quia digni habiti erat pro nomine ESHI contumeliam pati. S Paulus ch Miqui, noſtræ Societatis, ibat gau- dens ad conſpectum populorũ; præ- cisâ aure, ut major ignominia eſſet, miſſus per urbes ad contumeliâ po- pularem, & publicam infamiaâ: deri- dendus cunctis, ipſe tamen prior ri- debat, frontem feſtivam oſtentabat, patentem, erectam, jucundam, qua- ſi triumpharet ſolùm ob ſimilitudi- nem Fili Dei; eàmque meruit in ſe uſque ad crucem perfici, quam ala- eris amplexus eſt. Tu ſinon vis ſola- ri Chriſtum, ejus crucem ſuſeipiens; ne contriſtes Spiritum S. illam reji- ciens: quam non quæris ultrò, in- ventam & oblatam ne recuſes fru- ſtrà. Si ESIIS, cuùm in itinere ad montem Calvariæ cecidit cruce o- nuſtus, vellet ut tu pro eo ferres il- lam, Anne illud excuſares? quid ſi manibus propriis impoſuiſſet hume- ris tuis, anne reſiſteres & repelleres? L2 an 0. 6,„ olol 244 DE ADORATIONE an potiùs oſculareris horridum illud lignum, & manus ilas ſacroſanctas adorares? Imò non tantùm ferre crucem, ſed crucifigi locò Chriſti ex. optares & peteres. Ecce crucem hu- jus doloris, hujus humiliationis, hu- jus neceſſitatis, impoſuit tibi Deus: cur rejicis? levior eſt quàm Crux Chriſti. Si compatiens non vis con- ſolari ESIIM, conſolare te compa- tienti ESII. O conſolator animarum, quid mi hi accidere poteſt, cujus non invenis abundans remedium, in tuis neceſſi- tatibus? Si langueo, in te plantà pedis ad verticê capitis non fuit cor- poris ſanitas: vir dolorum, & ſciens infirmitaté, verè languores noſtros tuliſti, & dolores portàſti. Eſurio? tu famelicus fuiſti poſt quadraginta dies jejunii, & tantoperè eſuriiſti, ut propter famem exiſtimaret diabolus te poſſe inclinari ad peccandum. Si- tio? & tu ſitiiſti in cruce, nec fuit, qui daret potum: ego nec in cruce ſum, ölnenme IN SPIRITI ET VFRITATE. 24 5 &inveniâ, qui præbeat potum. Fri- geo? tu algebas in præſepio. Quiete rivor? etlam te dormlentem in na- vi exeitaverunt Diſcipuli. Injuria mihi fit? tu ad mortem innocenter fuiſti condemnatus. Patior contu- meliam? tu publicè à Pilato produ- Gus ad populum fuiſti, dicente: Ec- ce Homo. Defeſſus ſum? tu defati- gatus ex itinere ſuper fonté ſedebas. Falsò inſimulor? tu in domo Caiphæ falſſſſimè accuſatus fuiſti. Reprehen- dor ob bona opera? tu quòd in ſab- htho benefaceres. Detrahor? de te murmurabant quòd in principe dæ- "moniorum ejiceres dæmonia. Irri- deor? tu ſubſanabaris à dicentibus: Alios falvos fecit, ſe ipſum non po- teſt ſalvum facere. Aſperè mihi re- ſpondetur? & tibi aſperiùs; inſuper & colaphũ impegit impius miniſter. Deſeror à familiaribus? tu à Diſcipu- lis fuiſti deſtitutus. Diſcedo à cog- natis? tu à Matre ad patiendum pro- elin, ſecus. Contemnor in meis conſiliis? 246 Dz ADORATIONE tua quoq; doctrina ſpreta fuit, & eſt. Premor tentationibus? tu quoq; tu- .al liſti eas in deſerto. Doleo ob lapſum fratris mei? tu doluiſti Diſcipulum apoſtatam, & deſerentem veritatis , ſemitam. Doleo ob defectus pro- prios:? tu vidiſti eos priùs & doluiſti Defectum devotionis ſentio ? tu cla- màâſti: Deus meus, Deus meus, ut quid dereliquiſti me? Quis igitur la. bor eſt, ſive corporalis, ſive ſpiritua- lis, cujus non habeamus refrigerium in Chriſto prius laborante pro nobis? Hoc eſt quod dicit: Venite ad me n omnes, qui laboratis & onerati eſtis, & ego reficià vos. O dulciſſima pro- miſſio, quæ ſolùm audita recreat! S Chriſt labor aufert noſtrum laboré, quantò magis ejus gloria auferet? ſi ira neceſſitates Chriſti auxiliantur nobis, quid faciet potentia ejus & di- vitiæ? ſed auxilium iſtud, clementilſ- ſime Domine, ſolùm exopto, ut pa- tiar tecum; non ut me conſoleris in hac vita, in qua nec corporale, nee Wmmn IN SPIRITUET VERTTATE. 247 Hirituale gaudiũ cupere debet ani- ma, niſi ſolum pati tecum, & pro te- CAPUT VIII. ln Qualiter puritas corporis juvet ſpiritum. tWnſeitis Ui cœnoſam & inſalubrem re- Chwn gionem incolit, non eſt mirũ, ſi i hngueat ſæpe; quipropitiâ & purâ, valebit: ſic anima in puro corpore benè ſe habet; in imundo & cœno- ſo ægrotabit. Velut in pratoflorido, & fragranti, eſt mens in carne mun- da. Corpora caſta ſunt deliciæ Dei; quid mirũ, ſi ſint animabus ſalubria? mentem liberam relinquunt vacare Deo, ſine ulla rerum temporalium curà: lætificant conſcientiam, ſpretâ fenſibili voluptate, & amato Deò ſi- ne impedimentis. Oamor meus, 6 veritas ſinceriſſima & puriſſima, ſi quidé non ſolùm debeotibi, Deus cordis humani dimidium mei, ſed me totũ; nontantùm menté purifi- eabo, ſed corpus ſanctificabo. Mem- bra Ohriſti ſumus; ne deform'tatem ene e in pulcherrimo corpore efficiat u- i⸗ L 4 nus anger! 248⁸ DE ADORATIONE wumm nus artus corruptus & fœdus. Quæ ni, pulchritudo eſſet ſponſæ formoſiiſii. ENGE mæ, ſi putridum naſum haberet, aut ora & genas vermibus ſcatentes? wimgun Corpus Chriſti glorioſum, millies bonmnn eſt ſole purius & fulgentius. Mem- cehl brum Chriſti imortalhs es, homo ubmn mortalis: conſidera, quantùm cor. ganul poris ſanctitatem curare debeas, &, anm n quoad poſſis, imitari imortalitatem, auntdis & incorruptioné, ne diſſones illius nomin puritati. Unus ſpiritus cum Chriſto, ttind & una caro ſis cum illo per ſanctiſſi- amein mæ ejus carnis communionem: ne etml macules tuam carnem, quæ jam per tmuukn quamdam mirificam realem unioné mecklit eſt Chriſti caro. Veſte maculatâ & gnlen turpi ſi indueres imaginem alicujus aimnmh Sancti, ſacrilegum putares: cur ſal- Aimontd tem non erubeſcis, carnem quæ eſt o Wur Chriſti viventis fœdare, & membrũ m hniin maculatum & obſcœnum ei adjun- eenlnen gere? Regiam ipſam purpuram, ſt Vlngtt eNο utoimmerſa maderet, nol- Vimn les tu induere: cur carnem tuam lu- * to & INSeIRITUFTVEERITATE. 249 tin 1o/& fœtore inſectam geſtare deſi- 6 R deras, & vis eſſe partem Corporis Chriſti? lentg Quemadmodum in vita æterna & iſin animæ & corpora noſtra in maxima puritate Deum glorificabunt :ſic in N hac vita & animæ & corporis puri- tate debemusillum colere. Nonſo- 61 Wm per ſanctitatem animæ quæras beatitudiné ejus; ſed etiam per ſan- Aſtatem carnis tuæ merere beatitu- nhi dinem & reſurrectionem corporis, Wu ne voluptate aliquâ pellectus, con- IENEcedens te mortali tuæ parti, te ad io mortem condemnes. Sedldiſce jam w in carne eſſe òt ſpiritus Angelorum, nN& ubinec nubent, nec nubentur. Diſ- Enlaſ ce jam incorruptibilitatem, & eſſe marl ſingularis naturæ & vitæ abſtractæ à —K ſenſibus. Puritatem cœleſtiithro- 1n “ norum, in quibus Deus conſidet, de- e Bet æmulari corpus tuum, cum ſit mnl templum Spiritũs Sancti, electum ut Nr ſit vas honoris. Chriſti bonus odor muml⸗ ſumus: Chriſtus undiq;; puritatem 6 L1 ſpirat, 250 DE ADORATIONE ſpirat, virginitate ſtipatur, caſtitate G delectatur. Ferè in mundi calamita- tibus, caſtitas fuit quaſ ſolaua Dei, M & compenſatio lllius dammi: ruinam Angelorũ providit præcipué & ex- cellenter reſtaurare ex virginibus & caſtis, & per virgines,& Caſtos; ma- trem, & præcurfores Virgines ſeli- gens, diſcigulos & Eccleltæ princk- pes & excellentiores Sancbes, ple- roSqꝗq; virgines etiam, vel continen- tes, aut jam ſine conjuge, aut ſepa- ratos abilla, & omnes caſtiſſimos: lapſum Adami ſublevavit ſpe Virgi- nis, contrituræ caput ſerpentis: ex naufrago munde quos ſervavit, ſer- vaverunt in arca caſtitatem: in cru- ce ſe conſolatus Chriſtus eſt matre, & dilecto Diſcipulo virgine. Quo- modò non amaret caſtitatem & Vir- ginitatem, qui utrumnque parentem virginem habuit, & totum ſuum ef ſe à virginitate comunicatum? Pa- trem virginé Chriſtus habuit fecun- dùm naturam divinam, & Matrem virgi; cls Nlach IN SPRITUuIEFT VERTTATI. 251 virginem ſecundm naturam huma- nam: adhuc figuram Patris ſui vo luit eſſe virginem,S. Joſephum, ut ſuſtineret ſolum nomen & titulum parentis- Figuras etiam ſuæ inocen- tiæ & obedientiæ virgines Abel & Haac elegit. Primitiæ emptæ ex ſan- guine Agni virgines fuerunt: ſic Ag- num ſequuntur quocunque ierit, uidquid agunt, quidquid dicunt, imitando Chriſtum, & modeſtiam ejus; quæ tanta fuit, ut nullà nota- retur infamid pudoris: & cùm mul- ta falſa adverss ESIIM excogita- rent & multis modis calumniaren- tur Judæi, ſine ſpecie aut probabili- tate aliquàâ; numquam illum accu- ſarunt impudicitiæ, licèt ſcirent cum mulieribus collocutũ fuiſſe, ob ſum- mam modeſtiam & pudorem vults ſui, quæ ſola refellabat omnem ſuſ- pieionem, & ealumniam minoris ca- ſtitatis- Præcipnè in viſu ſervandus eſt modus: nam, ut ſanctus Orentius monet: L 6 Amor, 252 DE ApoRATIONE Amor, at lauchryma quas fundi injuris cogit, Ex oculis ſurgit. pectoris ima petit. Exoculis facilis & declivis viaad cor eſt. Venerabilis ille ſervus Dei fra- ter noſter Alphonſus Rodericus per quadraginta & ſeptem annos, nullä fœminæ vultum aſpexit, nullaq; alia jucunda videre volebar: infixa cor- di ejus manſit per omnẽ vitam ſüm- ma modeſtia oculorum Chriſ, ex quo ſemelilli apparuimutcilloram dumtaxat memorià mirè compone- retur: ſic conſervavit ſuum conpu- riſſimum, & intrinſecus cum Deo le- tabatur. Fugetu quoq; exteriorem dilatationeme ſi internam, & exten- nam puri jtatem deſideras. CAPIILT' IX. Sindium mortificationis continnuum Omprætereat te occaſiofacien- dl bona, &patiendi mala: qui murud. acceptũ aſellum hahet, non conſentit otiari. Duhitare poſſet quis mzirte mwer whyae Iünlteni Etonun EMcen Fuhe ee nißei Dnader Ghötr kiase dseli enuc. Einnhn. CSl,e etlon CnNN. ncr. Cnpen. Aenrn Gerter⸗ ninur. i AH 4, NO 6 HNSPTRITIFTY VEFEITATE. 273 quis, urrum ſit pretioſius, malum to- lrare, an bonum operari? Sed certò ſeio, nihil mihi poſt Deum eſſe pre- tioſtus, ſine quonec Deo, nec Sanctis poſſum eſſe pretioſus. IIlud quidem pretioſiſſimum eſt, cùm utrumque conjungens, aquis, bené operatur malè ſe habendo. Ne nimiùm, ſpiri- tus afflicte, te contriſtet, difficultas Wrtutum, & importunſtas paſſionũ: potiùs gaude de materia meritorũ. Ageredere, & vince: non tanti fit meritum in pace vitæ, quàm in pa- tientia vitæ, in oppugnatione incli- nationis ſiniſtræ, in ſtrenuitate obſe- qui, in violentia atq; patientia tui, & cruce Chriſti. Ne xægrè feras, te locupletioribus, & pluribus inſtru- mentis promerendi ditarum à Deo eſſe præ Angelis: corpus tibi copu- lavit, ut quot ſenſus habet & diviſio- nes potentianum animæ, tot organa meritorum haberes, tot ſeilieet eru- ces, iſtà corporis ſupellectih fupra Angelos locupletaris: plus voluit de te. 254 DE ADORAXTIONY de te confidere Deus, ut inveheres in cælum graviſſimum fimum terræ. Angelis ſolum cura fuic impoſita, u. nicum & ſincerum ſpiritũ ſuum ſer- vare: at humanæ animæ, cùm debi- Horis naturæ ſie, duplicata funt one- ra impoſita; & ſe, & carnem mole- ſtam, evehere ad æqualitatem An- gelorum & gloriam cæleſtem. An- gelos in procinctu., expeditos, ſine ulla ſarcina; homines impeditos, & oneratos mole corporis, & mille crucibus onuſtos, aditer cCæl idem, & æqualem dignitatem vocari ini- quum videbatur, cùm ſit prætere imperfeétior & infirmior anima, quàm Angelus: ſed cum gratia Dei ex ſociæ carnis moleſtüs fieri com- penſatio poteſt ad merita, ut æques aut ſuperet dignitatem angelicam.- Si ſcias gravitate tuâà uti, magis te attollet: ſaltatores ut ſe magis alle- vent, ſumunt pondus aliquodpre- henſis in manibus petris: corpus tuũ te juvabit, ſi vim inferas. Non leve hoc HNSPTIRFTUWET VENTTATE. 25 5 iine⸗ ho negotium, ſed magnæ conten- nen. tionis eſt: ne difhcultati parcat lu- d. arum eCoONatu- II aNu aliquod R in turrim evehatur, quantâà machi- nâ &ẽ conatuiindiget? ut molem ter- ee. ræ tuam ſupra aſtra attollas, non flet Enmok ſine violentia & machina S. Crucis. nA In hocmertalitatis ftatu non mi- nores Sancki ſunt, poſquam redemit G nos Filius Dei, quàm in ſtatu inno- Heig centiæ forent: quare æ qualiter fiunt EII ſancti in breviſſimâ vità, ac fuiſſent limn per plura ſcula annorum, ſi immor- Wui tales hominespermanſiſlſent. Com- 4 ntd penſat mukitudinem annorum mul- , titudo ærumnarum, cü gratià ESI. Copioſior fuit Chriſti redemptio, quàm prævaricationis damnum: & tamen noluit Chriſtus neceſſitates, carnisque moleſtias auferre, nec af- fectuum rebellhioné penitus tollere, ne materiâ merendi compendioſam prædeſtinatis ſuis ſubtraheret; ut il- los citius Redemptor præſentaret ee ante faciem Patris æquis aut majori- bus ptul 256 Dr ADoNXTIONE bus meritis, ac per multa alioqui ſe- cula acquirerentur. Qui per crucem vicit mundum, vultut per erucem te vincas. LlIber gratia Chriſti geftit in ineptâ, reluctantique naturâà: ſe ju- vat ex ipsâ repugnantiâà acmagnitu- diné meritorum. Major triumphus eſt, ubi hoſtis fortior. Igitur ne gra- ve putes, tibi ipſi eſſe gravem: ſed vwiolentiâ & patientiâ tuàâ fruere, oc- caſione merendi, vincendo, ſaerifi- cando, crucifigendo te in omnibus. Chriſti gratia ne vacet tibi. Pugna & crux eſt neceſſaria, ut quadam ne- ceſſitate bonus ſis. Quidam duces poſtquam in terram hoſtium appu- lere, combuſſerunt aut fregerunt ra- tes, ut abs que ſpe fugæ certarent mi- lites in vincibiles: ſic Deus nobis alli- gavit hoſtem. Quid ſperamus poſſe fugere bellum? neceſſitas pugnæ ad victoriam & merita nos neceſſitet. Per crucem nos redemit Chriſtus: per crucem nos ſalvari oportet, mo- Aiendo ubique, ut vincamus & viva- mus⸗ enEr Kocn nond Mkiur Uncn⸗ C lib Trucen bleente ncktin tlrler. magtt. ünginn neg. Fnrneſt er. h At. Cnnhn, . Nun Ctumn. endrs Enned . Lenn. r. e hurt Grſfi. Cils: no⸗ Cin. ĩG IN SEIRITUET VERFFrATE. 257 mus per patientiam noſtram. Via ſalvationis rectè dicitur via perdi- tonis: perde & ſigna ſenſus cum cru- ce Chriſti, & ſalvi erunt: eſto cæcus, & erue oculos tuos, ſie videbis benè: eſto ſurdus, ſic audies benè: eſto mu- tus, ſic benè loquèêris: eſto jejunus, ſic benè guſtabis: eſto ſine manibus, & negotiis, ſic benê operaberis: eſto tibi odiofus, ſic bené amabis: eſto mortuus mundo, ſic benè vives; eſto umidus, ſic ſecurus eris? eſto tibi vi- Hs, ſic honoraberis: eſto laboriofus, ſic eris in quiete: ſuſtine omne ma- lum, ſic habebis omne bonum, quod eſt in cruce. O Veritas, & EsI amantiſſime, ſi te amo, quomodo poſſfum odiſſe crucem, quam tu amaſtià quomodo fugiam crucem, quam ſoluùm fugiunt dæmones qui te oderunt? opus dia- boli eſt fugere crucem, opus Chriſti mori in cruce: quémnam imſtetur Chriſtianus, videat: victoriã ſui atq; abrenuntiationem ampleckatur, nec Pro 25 8 DE ADORATIONE pro voluptate futili, aut im patientiâ levis incommodi, ſe revellat à Chri- ſto, & privet merito & ſatisfactione. Ne velis excuſare quod inexcuſabile eſt: etlamſi ſalveris, pati opus eſt, ſi- ve in hac vità, ſive in purgatorio, ubi ſteriliſſima eſt patientia. Si neceſſa- rium eſt pati; utrumne commodius erit, in hac vità, ubi leviſſimis affli- Ctionibus ſatisfacis pro graviſſimis cruciatibus & peccatis, & prætereâà lucraris glorĩlam augendo merita? an rplanl in purgatorio, ubi ſumis cruciatibus mm 4 parum ſatisfacies, & prætereaâ nihil ene mereberis? Meritum nullum, ſatis- Mktte factio exigua, cruciatus ingens in 0 purgatorio eſt: in hac verò vitâ le- viſſimus cruciatus, ſatisfactio ingens & meritum plurimum. Quis merca- Min tor eo tempore vellet emere res, n cùm deteriores ſunt, & pretia majo- ra; & nollet tunc mercari, cum ferè gratis dantur? Præcipuè tamen ama pati ob amo- rem Chriſti. Quis amplexatus JE- SIIM, II IN SrRTTVüET VFTRITATE. 279 SIIM, relinqueretillum ob calicem aquæ, quem effindit David? Dic mi- hi, amator ſive deſiderator ESII: in alterà crucis parte ad tergus Chriſti cum dilecto tuo crucifixus eſſes in Calvariæ monte pariter pro gloriâ Dei; & Chriſtopromittenti- bus aliis, credituros ſe in eum & ag- nituros pro Filio Dei, ſi deſcenderet, nihilominùs nollet te deſerereg neæ deſcendere; offerretur etiam tibi velut puerulo buccella aut pomum, ut oblatum Adamo fuit, dummodò deſcenderes de cruce, & relinqueres ſocietatem ESII dilecti; an illã de- ſereres? O pudor noſter! quàm ſæ- pè, ob leviſſimâ voluptatem aut vo- luntaté noſtram, deſerimus crucẽ, & relinquimus ESLIM ſolitariè patien- tem ſine ſolatio noſtræ ſocietatis? Age anima à Chriſto in cruce re- dempta, ſequere EsMtoHens cru- cem tuam, & abnegans te ipſam: diſ- ce, quid ſit negare ſe, ex eo quod eſt negare alterum: qui alium negat, ſi⸗ VE 260 DE AnORATIONE ve cognatum ſive amicum, licet eum percuti videat, ſive in paupertate eſ- ſe, ſive in carcere, non adeſt illi, nec opem fert, nec dolet in ejus afflictio- nibus: ſic oportet cum corpore no- ſtro agere, & ſic affici; ac ſi alter ho- mo, aut inimicus noſter, pateretur laborem illum. Non ſufficit tollere crucem; ſed abnega te moriendo in cruce, in quâ crucifigaris cum )ESII tuo. In nullo voto cordis, aut motu corporis, arbitriũ habeas proprium; quemachnodum qui in cruce conff- xus eſt, non habet jam poteſtatem movendi pro voluntate membra fua, nec faciendi quod vellet. Qui crucifixus eſſet, nec præſentes res conſideraret, nee provideret in fu- turum, nec concupiſceret novas di- vitias, nec delicias quæreret; ſed ſo- um intuitum dirigeret in aliam vi- tam, & adhuc vivens ſe computaret inter mortuos: ſic qui crucifixus cũ Chriſto vult eſſe, jaà inter defunctos ſe exiſtimet; non ſolùm mortuum volup- Vn cathuß 6 1 tente⸗ 5. tel Ghohhe etpere rnodhn lhKäne n, AO mnt 0 1,, Uu⸗ E 4 MN Untesern n, norud⸗ 0. inctos uu IN SPIRTTüWET VERITATEF. 261 voluptatibus & vitiis, ſed huic luci ſolis. CAPIIT X. De ſußicientiaà, & bono panpertatis. Ui habet Deum, quid ampliòs opus habet? aut quomodo non pudebit habere aut cupere alia? In ſumptuoſo apparatu, & aureàâ ſupel- lectili & abace, luteum vas, immun- dum, & informe nemo non potiùs concideret in mille fruſta, quùm ha- beret, ne abſonaret, & offenderet vi- dentes illud inter tot res pretioſiſſi- mas & gazas, & riderent ruſticitatẽ domini. O infinita Majeſtas, & pul- chritudo pretioſiſſima! quomodo ad latus tuum audeo aliquid terre- num congregare, & tecum unà poſ- ſidere? omnia corda hominum, qui fuerunt, ſunt, & erunt, & omnes vo- luntates Seraphinorum & reliquorũ Spirituum, non ſufficiunt ut occu- pentur in Deo: cur ego puſillus ho- mo unicum cor meum occupabo in aliis rebus, & non expediam ut tra- datur 262 DE ADORATIONE datur Deo meo? Si habeo aliud præ- ter Deum; nec aliud plenè poſſideo, nec Deum: ſi nihil habeâ niſi Deum; nõ tantùm poſſideo Deum, ſed fruor Deo, & omnibus. Quis tam amens eſt, qui pro centum aureis lucra- returmille, non daret pauciores? An fortaſſè minuùs valet Deus, quàm mil- e aurei? cur non danthomianes pro Deo, non dicam centum, ſed res mi- nimas, quæ adhærentes cordinoſtro extinguunt devotionem, & aliquan- do vel abjiciunt Deum, fſi intus eſt, vel ùt fortiffimi muri reſiſtunt, ne ingrediatur? O pretium inæſtimabi- le paupertatis! quæ vectes Ccordis frangis, ut in hominem intret Deus: & januas cœli reſeras, ut homo ĩlluc ingrediatur. Si cuidam Ethnico ſine fide, ſtu- pentitamen pulchritudinem viſibilé im aſtrorũ & magnitudinem cœlorum, diceretur; Quid dabis, ut proximè videres ſtellas uno die, & contrecta- res manu materiam illà ex quàâ con- ſtant? 1 IHN SPHRTTU FT VERTTATE. 263 ftant? nônne daret, quidquid habe- ret, ſaltem curioſitate motus, ut bre- VW ſpatio illuc eveheretur, aut ſaltem fruſtũ alicujus ſideris in terrâ oſten- deretur? quantè plura debent fieri, eheor & dari pro aſcenſu in cœlum, nonu- EKnà die videndum, ſed per totam æ- ternitatem poſſidendum, & ibi do- minandum? Quantè pluris debet fleri, habere in terrà Deum ad te deſ- cendentem, & intràâ te manentem, quàm ſi detractum fragmen de ſole tibi ſemel monſtraretur? Sihoc ita eſt, quæ cauſa eſt amentiæ noſtræ, ut contemptis ſpiritualibus amemus Etemporalia, niſi,quia languet fides nrlese noſtra? quæ ſi vivida eſſet, primà vi- UmIe Ce qu audiſſemus dictum Chriſti, Beati pauperes ſpiritu, quoniam ip- ſorum eſt Regnum cœlorum; vIx ultima ſyllaba fuiſſet pronuntiata, cùm jam renuntiaviſſemus omnibus quæ poſſidemus. O pudor noſter! Philoſophi fue- runt, qui ut iſtud cœlum materiale ſolum- S . 264 DE ADORATIONE ſolummodèò expeditè conſiderarent, reliquerunt omnia ſua bona, aurum, – argentum, & quidquid habebant: & ſein nos ut ſimus Domini cœlorum, re- ed cuſamus dare minima. Ethnici, qui neg imortalem animam negabant, con- iütun ſulebant & eligebant paupertatem, Mild pro brevi commoditate hujus vitæ, niluir ut ſine curis illam ducerent: & nos Ahunrein pro ĩſtius vitæ commodo, & æternæ mi ſpe, nec volumus cupere hanc virtu- minlk⸗ tem. Plus valet tibi pax temporalis unem & Iætitia cordis tui, quàm omniaRe- Mukm gna mundi: quanto pluris faciendũ Nisntn eſt gaudium æternum, & ſuper om- iulh nia, quanti faciendus eſt Deus? Viliſ- ſimum eſſet pretium omnes theſauri Aimten Crœſi, & divitiæ Salomonis, & Mo- Midl, narchiaAuguſti aut Trajani, ut unam mem alapam acelperes pro Deo: cur mi- (müll noris non emis à Deo accipere oſcu- Am lum amicitiæ, amplecti & poſſidere inm illum, & facie ad faciem videre? A- Itneene dam cùm ejectus & paradiſo fuit, po- chalit ſità cuſtodia cum gladio flammeo & n verlatili, IN SpIRTTWET VERTFXTE. 26 5 verſatili, ſinon habuiſſet redempto- num rem Chriſtum, ſed poſſet pecuniis Mu& corrumpere Cherubim, ut permit- Imn, Ee. teretur iterùm intrare ad priſtinum, Hmidl & felicem illum ſtatum, ubi tam pau- n, per vixit ut non haberet veſtitum, Werm nônne daret omnia quæ poſſideret in terràâ iſtà fæcundà tribuis, & irri- guàâ ſudore ſuo? quantò magis debe- mus nunc facere, ut ad amplexus & gloriam Dei veniamus, ut lucremur ipſum Deum? An fortè excuſabimur, quòd habeamus redemptorem, cùm potiùs proinde magis obſtringamur, ſi gratitudo aliqua eſt in nobis, ad . imitandü illum, & parendũ ejus mo- Gtim nitis, & credendü ejus verbis, qui dif- Er flicili? dixit eſſe, intrare divité in cœ- ümumm os, quàm camelũ per foramé acũs? Norn amabiliſſime Domine, ſi tu es dbretium paupertatis, accipe mea, & me primum. Utinam tam pauper eſ- t. ſem, ut nec me haberem! nam ſatis ſibo⸗ dives eſt, qui ſe habet, oùm poſſid eat mmd hominem. Quialia reliquit, & non l, M. ſe, Re 17 266 DE ADORATIONE Van ſe, nihil magnum facit contemnendo ea quæ ex ſe terra & pulvis ſunt; n quæ mali quid plerumque habent, & quibus mali fimus, quibus acquiren- dis angimur, acquiſitis timemus, ab- latis dolemus. Nihil magnum eſt, relinquerequæ nos relictura ſunt, & . interim multis modis lædunt. Teip- ſum, Domine, pro homine decdiſti homini, factus homo, ut iſto com- mercio hominem comparares, non divitias hominis: ſe ipſum reddere debet homo, nec ſe credat pretioſio- rem Deo. Injuſtiſſimum eſt, ſi ſe ho- mo deneget Deo, qui tanto preti? ipſum emit. «Ætſtimet Deum homo, & vindicet injuriam Judæ, æſtiman- tis ESLIM triginta argenteis dum- taxat. Æſtimet Chriſtũ Chriſtianus pluris quàm mundum, & creatura pluris taxet Deum αα ſe ipſam. Qui alia reliquit, & nõ ſe, non minuit cupiditaté, ſed auget ſæpè. Privatio eſt cauſa appetits, & defectus rerä excitat cupiditatem: pro eo qui om- / nia IN SPIRITI EFT VERTTATE. 267 nia eſt, juſtum ſolũ pretium ſunt om- nia. Omnia relinquenda ſunt, in qui- bent & d . tent bus ipſe homo continetur: nam re- lt tento appetitu, etſi cætera relinqua- turinſtaurabitur cupiditas, quæ eſt quod ſol nocet: nõ enim rerũ ſub- ſtantia eſt mala, ſed concupiſcentia. Non tantùm poſſeſſiones ſunt re- linquendæ, ſed cupiditates. Non ſufficit relinquere quæ habes, ſed o- pus eſt non quærere alia, nec oblata * & data admittere; nec mutuata/quo- ad poſſis ad uſum accipere. Non eſt quod nocet proprietas rerum, ſed u- ¹Ilus, gaude min us quàm reliquos ha- 9 bere, fugiens ſin gularitatem, quæ in Perniciem cæterorum exemplũ mali Præxſtat. Singularis fera eſt, quæ de- paſcitur vineam Domini: plerique viri Religioſi minbs in hoc cavent 3 putant non inquietari ſpiritum, dum non ſint ſolliciti & cupidi: at quando absq; ſollicitudine ſuà, & cupiditate aliqua res offertur & datur, putant Mion abeſſe periculum, cum maximè ĩpſi l M 2 non 1, 1 0 4 268 DE ADORATIONE non ſint ampliùs de alis rebus ſolli- citi. Verùm non abeſt: quia etſi non Wln- ſit periculum in acquiſitione rei, eſt uneh in poſſeſſione, & uſu. Sunt ipfſæ res annn famelicæ aliarum: quare etſi homo eynn non habet in ſe cupiditatem aliarum la, I rerum, ipſie res habent, à quibus au- nt get ſibi poſſidens cupiditatem: aliæ Rer enim res indigent aliis. Prætere ſi min reliquiſti tua, cur vis ut factum tuũ llr, reſcindat alius? quod juxta conſilſiã icun Chriſti tu probàſti, cur conſentis nle quèd improbet allus? an quia putas rdron poſſe quoque ea data rurſus te di- an Il mitrere & relinquere? hujus com- Rita pendium melius eſt, ſi non acciperes. S Non eſt laus paupertatis relhinquere ni plura, ſed nihil habere, & ſibi nullam . rem ſervare. Cur laus & gloria A- ic oſtolorum tanta fuĩt? fortè quĩa vi- un Ea retia dimiſerunt? an fortè quis Unsi . nihil habere voluerunt? hoc eſt, re- Dann linquere omnia. Si inſtat alten ut ac- ⸗ cipias; nobile ſit certamen lberali- b⸗ tatis illius, & paupertatis tuæ: deſes la erĩs INSPIRITUFT VERTTATE. 269 “ eris ſi vinceris. Paupertas tua vicit liberalitaté tuam: cur non vincet a- lienaâ: Maluiſti eſſe pauper & indig?, quàm tua retinere, quibus eſſes libe- ralis: cur mavis ali eſſe liberalem, uàm te pauperé? nne bonum con- Ai eſſet, alicujus qui diceret, Reti- ne hoc, ne relinquas omnia? Mini- mè: nec acquieſcendum eſſet contra conſilium Chriſti. Idem puta dicere qui dat: Cave, ne aſſentiaris. Sed poſtquã tua reliquiſti, noli accipere aliena: ſed ea etiam quæ non habes, nec potes habere, cõôtemne propter Deum. Talls amor paupertatis ſolet generari ſervis Chriſti; ut vel ſi ipſe JESIIS, propter quem reliquerunt omnia, reſtitueret aliquid, vel jube- ret poſſidere nonnihil ex hocmun- do, replicarent, & appellarent ad thronum miſericordiæ ſuæ, repu- tantes id ſupplicium eſſe. .OQO!,j quam locuples ita erit pauper Diritu, ſolo animo ſuo, ſi nihil cupit! een nam fimul ac in corde non vultha- M 3 bere getlinn 6 270 DE ADORATIONE bere theſauros mundli, ſtatim trans- fert illos in cœlum, factus eorum Dominus, vendens illos Chriſto ſine injurià poſſidentis & utentis. Ex di- vitiis, quæ nec ſuæ funt, nec eſſe po- terunt, mirabili modo ditatur ha- 5 bens divitias in Cœlis, & in terris non mnha habens Inopiam: nam non eſt gravis uln paupertas amanti, ſed pacifica & ſua- vis; iis ſolis acerba eſt, qui oderint illam & inſectentur: nec mirum eſt, imi quòd moleſta ſit perſecutoribus & inimicis ſuis; nullis tamen eſt mala, ſed omnibus bona: nam iis quiom- nia ex corde contemnunt propter Deum, minimè officit; is qui terre- na cupiunt, nimiùm prodeſt: ut vel coacti minuant peccata, ad quæ fa- cultates præberent facultatem aut audaciam. Quare iſtis quamvis a- mara & ingrata videatur, magnam de illis gratiam meretur. CAPUT XI. Patientiam in cunbtis neceſſariam eſſe. eſt: PAicnci opus deſideratiſſimum „. . Rne⸗ Itaheeo 7 . ſnus o . . b. ac⸗ nomd ateusnt ucrunth te, a lefdenb. ce. 3 moſe Leneut . 1 M. ,Genum Dn E IN SPIRITU ET VERITATE. 271 eſt: plus debes deſiderare patientia, quam curare vitam: nã plus eſt ne- ceſſe pati, quàm continget vivere. Non natus es ut placidè ad tempus vivas, ſed vivis ut patiaris ad tem- pus; & pateris ad tempus, ut in æ- ternum vivas. Natus es ad vitam, quæ non intermittetur; opus eſt ut interim ſine intermiſſione patiaris. Vita hæc non ſui cauſa eſt: nam nec Viatores vadunt, dumtaxat ut eant: vivimus propter aliquod excellen- tius. Vita iſta, quid niſi labor, ad quẽ homo natus ut indé beatus flat? Po- terat Deus nos creare in gloriâ: quid „* opus erant circuitus & ambages hu- 2; . „ 2 2 X 7 jus vitæ, niſi conveniret priùs pati? Habe fidem hujus verbi, & conſerva MI in cordetuo: Nihil magis ad vitam neceſſariũ eſt, quàm patientia; quia nihil magis eſt contingens, quàm pa- ti. In moleſfiis inexcuſabilibus ex- cuſat, & fallit dolorem, quem impa- tientia auget. Impatiens eſſe cum a- lquâ excuſatione poſſes, ſiimpatien- M 4 cia 272 DE ADORATIONE tia excuſaret labore; at inexcuſabile eſt, ſine fructu aliquo ingentes fru- tus patientiæ amittere, quos ex omni ferè opere,& labore tuo mere- ri poſſes. Ne propter vitæ aut homi- num moleſtias, exercitia bona di mittas, aut remiſsè facias: nam cum injuſtitid magnâ lueret Deus illatam ih tibi ab hominibus injuriam: Deus G innocens non debet ſolvere noxam! tibi nocentis. Si aſſueſcas patienter pati ipſas tri- bulationes, fies quodammodè im- paſſibilis & laborum amator. Cine- rem jam nomæerit ignis, nec injuriam ipſe cinis ab illo accipit; potius amat ignem, fovet, & conſer vat: ita Ui magis patiens eſt, ſæpè pluribus 1. boribus divino quodam privilegio magis gaudet. Patientia non excu- ſat laborem, ſed dolorem; quod ſa- tis eſt: tam benè merita de nobis eſt, ut materiâ meritorum nolit defrau- dare nos, ſed ſolùm laborum mole- ſtias mitigare: invenit woadaTl rue- nl, bl Cimmtive un wen Emnggbo Inunn in nlenm: Pei,lot Uocheram Eigi; Unrot Mnerst 4 ui: n Ulelee unhon. IHN SPIRTTIHT VFRTTAT. 273 ſrueremur meritis „nNec triſtaremur laboribus. Nihil feré Deus prom- ptiùs & Hibentiàùs facit „ quàm verè patienti mittere adverſitates, confu- ſiones, humiliationes quia hunc ve- rè mortificatum chariſtimun habet, & ſuos amicos vult Deus ditare me- ritis, quæ in laboribus & adverſis of- flcinam ſuam habent. (Qarenonſo- m opus deſideratiſſimum eſt pa- tlentia, ſed ipfum pati. Nihil Deus ex majori dilectione & dulciori cor- de immittit, quâm labores, & ama- ram crucem Filii ſui: nihil tu debe- res magis optare. Cor Chriſti aman- tiſſimum, improperium exſpectavit & miſeriam: quomodo tu diſeipulus ejus eris, ſi oderis & fugias? Nolis à eo aliter amari, quàm amatus fuit Unigenitus; nec velis aliud amare „ quàm quod ipſe Filius Dei amavit. on eris ſatis patiens, niſi deſide- tes pati: non eris niſi dimidiatè pa- tiens, ſi tantùm moleſtiam illatâ fe- tas, niſi deſideres inferendam, ſed ſü⸗ M ne 274 DE ADORATIONE ne culpa alicujus. Quid conquere- ris? verus patiens numquam dicit inſuriam ſuam, nec moleſtiam ſuam alteri narrat; quia non conſolatur querelis & excuſatione, & minimè vult curare allevationé ſui doloris. Quid ægrè fers adimplere quæ de- ſunt paſlionis Chriſti? Chriſtus pro gloria Dei non tantùm voluit pati Hagella & crucem, ſed omnes cruci- atùs hominum optavit, & huncips laborem, qui modò te moleſtat, vo- I luit ſentire; quĩ defuit paſſioni ejus, ni d hoc eſt, deſiderio ardentiſſimo paſ- D ſionis majoris, & totius cruciatüs. In Mnc Gaude pro Chriſto illum ferre, qui Menhe, deberes imenſum favorem æſtima- re, unũ flagellum ſuſeipere, ut Chri- ſto non infigeretur: at ſi toleras pa- n tienter hunc levé laboré, qui defuit ecde voto Chriſti, erit contentus Chri- Monfn ſtus, & conſolaberisillum. O JESII UIft, ſ⸗ amantiſſime, quid affligor in tribu- Nhoine lationibus meis, ſi habeoò hoc ſolatiũ, ntun ut te conſoler in illis? Quæſiviſti, Eu⸗ Domi- 1 oncoNo⸗ 4 Neopaclar: INSPERTTUET VERTATE. 275 Domine qui ſimul contriſtaretur te- cum, & non erat: ecce adſum liben- ter, affligar & contriſtabor tecum, ut ſocius tuus ſim laborum & mor- us. Quis mihi daret, ut morerer pro te, Fili Dei,? etſi das ſolům tribula- tionem hanc, cur rejiciam tribulari leviter pro te? Solantur ſe alii, ſi ſi- mubl alii homines patiantur: cur me non conſolabor ego, ſi ſimul cũ Deo meo patiar? Sat mihi hoc, nec com- paſſiones hominum quæro. Non amplius Domine dolebo, quèd vi- deam mihi ſoli injuriam fieri, me ſo- lum contemni: imò hoc ſolatium mihi erit, præter ſocietatem JESII patientis, quòd ſolus patiar, nec ali- um fratrem meum videam in ſimili labore. O.[ESII, nihil in hac tribula- tione habeo, de quo conqueri poſ- ſin: cur putabo contemptum, quèòd mihi fit, ſi apud te eſt dignitas? cur putabo injuriã mihi fieri, ſi eſt mag- na gratia tua? Quis ob crimen Majeſtatis læſeæ M 6 exſpe- 276 Dz ADORATIONEY . .— ,. V exſpectans ſententia capitis & acer- it biſſimæ mortis, fpoœnâ levipecun- 5 8 1 aria aut privatione folùm bonorum il, 1 condemnaretur, non ſummè gaude- n ret? Anne impatienter ferret, aut in- Uma juriam putaret, & non potiùs gratu- littu lationes ab omnibus acciperet? Re- niun us Majeſtatis Divinæ es, ôpeccator, ülnn mereris pœnam ignis in inferno aut füllmd purgatorio: cur non feras, quòd lo- lili cò flius ſolum damneris levi poœna idhin pecuniarià in hac jactura rei familia- nicoünd ris, aut ſplendoris tui, aut alterius MWinne comodi & honoris temporalis? Qui (iölen damnandus eſſet capite in publico kmnen patibulo, ſi differretur ſupplicium ſtindi quia ægrotaret, gauderet, etiamſt udin morbus graviſſimus eſſet, & vellet iümI; diuturniorem fieri; ùm tamen non 1 dimitteretur pœna, ſed differretur: Wüün cur tu moleſtè fers hanc levem ægri= ulunt tudiné, ſi pro ea dimittetur tibi pœ- na, aut æterna, quia ex ea compun- tus es, aut purgatori? Memento paſſim patientiæ & ſo- cietatis 6 CNe. ecne orun Ne. Kvurir ber e Ne NENH IHNSPIRTTUIET VERTTATE. 277 ciletatis ESLI patientis, ut feras in- jurias, & te contemnas. Si non ſuffi- ciat, memento patientiæ divinitatis in peccatis hominum. Coram facie ſuâ Deum contemnimus, & coram ſua Majeſtate peccamus. Quin in gremio & amplexu brachiorum ſuo- rum dum nos ſuſtentat & mulcet, offendimus, nec proinde abjicit nos è ſuis ulnis & annihilat, ſed ſolem o- riri facit ſuper bonos & malos. Quis inimico inſidianti ſibi, & offendenti interim teneret lychnum accenſum, cujus luce uteretur ad injuriam ejus, & non extingueret ſtatim? Omagna patientia & humilitas Divinitatis! quæ & contemptoribus ſuis ſervit ut famulus; & dum contemnimus, præparat nobis alimenta, & delica- tos fructus terræ coquit & condit, ut ſuaviter & abundanter nos alat- CAPHT XII. Quantum bonum ſi ſubditum eſſe alteri. O Sapientia inſcrutabilis! quas M 7 gra- 278 DEADORATIONE gratias tibi referam, quèòd commu-. niceris mihi ignorantiffime per ſan- Gtum & humile obſequium, quod eſt ſimma hominum providentia, & ſci- entia. Divinæ ſapientiæ eſt, in nullis poſſe errare: obediens etiam in nul- lis errat, ſi pareat humiliter jubenti Superiori. quàm magna & diſcre- aler ta prudentia, ſimplicium eſt obedi- entia, nihil diſcernens. Quantum beneficium, inter caligines quàs of- fundunt paſſiones, & errores quos efficiunt cupiditates, & ignorantias in quas hominum depravata con- verſatio & mundi leges ac mores impellunt, erit ſapere & gubernari prudentiſſimè absque ullo errore, perinde ac ſi ſapientiam & divinam prudentiam haberemus? Hoc facit inventum ſanctæ obedientiæ, quæ vicaria eſt Sapientiæ divinæ, & uti- liſtmum compendium prudentiæ. Quid ſapientius, quàm non poſſe er- rare, quæcunque fiant? Virtutes a- lias debet præcedere prudentia, quæ diffi- erut ir ehll Mellt, 1 G 1e Nebte Obelden, lntaren N Monm. herln Pſlolel mmdls Tuminmo. Uerſchen ultlae inAet esgs IN SPIRITI ET VERITATE. 279 difficillimè ab hominibus habetur: ſed facillima prudentia eſt ſincera obedientia. Hanc anteceſſionem ha- bet inferior ſupra Superiorem, quòd non poſſit in ſuo munere errare. Superior jubendo errare poteſt, & delinquere, ſed inferior obediendo nequit errare. Benè poteſt impru- denter jubere Superior, ſed ſubditus nequit imprudenter ſacere cùm obedit, niſi cùm manifeſtum pecca- tum jubetur, quod jâ non eſſet præ- ceptum, ſed tentatio. Poteſt defice- re Prælatus præcipiendo; ſed non obediens, quia nequit non facere voluntatem Dei, parendo. Eſt un- dique curata & munita obedienti ſe- curitas voluntatis divinæ: etſdum præcipitur, fiat contra voluntatem Dei nolentis ita prœcipi; qui paret tamen, juxta voluntatem Dei ope- rabitur, & interdum cum majori merito. Malus Superior poteſt eſſe, & malè poteſt jubere: at quia be- n& obedire ſemper poſſumus, dum non 2 „* 280 DE ADOERATIONE non præcipiantur mala, amandus eſt omnis Superior, & inſuper to- lerandus malus: ubi duplex eſt me- ritum, charitatis & patientiæ. Ali- quando poterit ſubditus putare me- liora aut utiliora animæ ſuæ, quàm quod Prælatus jubet; non tamen proptereà debet relinquere juſſa: nam nihil providebit utilius, quàm cum charitate relinquere & abne- gare voluntatem propriam & judi- cium. Obedire tutiſſimum eſt: ideò clau- ſis mentis oculis & celeriter debe- mus id facere, ſupplendo & addendo voluntate & affectu erga juſſa, quod intellectus noſter conſiderare haud tenetur. Tam gratum & locuples bonum eſt obedientiæ, ut ratiocina- tione non egeat ad obtemperandũ. Obedientia eſt patentiſſima inſpira- tio Dei, & tutiſſima revelatio, in quàâ nequit dubitari an ſit à Deo. Si An- gelum videres ad te venire, & nun- tiaret Dei voluntatem eſſe ut aliquid face- Sorferte returgi, nlente rüle lakes Rebe Illekor un o Dur Uorum Kunti⸗ me- Amene- . ne, uun Non tamner IN SpIRTTUI ET VERITATE. 28r faceres; nequaquam torperes dum exequereris illud, licet moleſtiſſimũ opus eſſet: celeriuùs debes exequi quod Superior præcipit; quia ſecu- rius & certius eſt eſie Dei voluntaté, ut facias quod tibi præcipit homo, quàm quod Angelus videretur man- dare. Ideò poſt mandatum hominis non debes conſiderare plura, nec morari, ſed exequi: at poſt locutio- n' Angeli deberes conſiderare, quis tecum fuiſſet collocutus, an dæ-mon, an Dei ſpiritus? an bonum, vel me- lius eſſet, quod præcepiſſet? Magnus favor fieret, ſi ad ſingula opera mo- neretur quis ab aliquoseraphim deſ- cendente à latere Dei mittentis il- lum, ut diceret in nomine ſuo: Hoc vel iliud facito: non minùs utile eſt obedire in Deo homini Superiori, qui eſt oraculum domeſticum & ſe- curum, quaſi docererĩs à Spiritu ſan- cCto. Duæ ſunt præcipuæ cauſæ pec- catorum, inconſideratio mentis, & depravatio voluntatis: utramque tollit 282 DE ADORATIONE tollit obedientia; nam ſequitur ju- dicium alienum, quò conſiderationis propriæ & prudentiæ bonum fup- plet & excedit; & ne pravè velit, ſe- quitur voluntatem Dei placens illi ſemper. quantum ſolatium eſt amatori tuo, ESstI, non ſolùm operariut pla- ceat tibi, ſed quia tibi placet! Hoceſt privilegium obedientiæ, ut aliquâ mercede non fruſtretur; quam non ſolùm ex opere ſperat, ſed in opere habet, & finem ſuum in principio ob- tinet, nempe beneplacitũ Dei: quod non in futurum pendet, cùm antici- petur obediendo. O deſideratiſſimũ obedientiæ opus! quomodo aliqui queri poſſunt aut excuſari ab illà, quòèd ſi humiliter & promptè obedi- ant, præcipiantur plura; quèd ſole- ant Superiores plus jubere eos, qui ſunt obedientiores? Stultiſſima eſt hæc querimonia, cùm queramur de iis quæ debemus optare. Favor Re- gum putatur, quòd alicui commit- tantur unfa Ddud “ dun eellem. utntere &Mt imo nnc N eredtem Ann IN SPIRITUFT VERTTATE. 28 ¾ tantur aliqua; & major favor quò plura mandantur: cur ſi Deus nobis ſimiliter faveat, licebit querie Domi- ni plerumque iis ſervis præcipiunt, quos magis famillares & charos ha- bent, & putant fideliores: cur que- rimur quòd Deus nos ùt fidos habe- at? O Deus cordis mei, ſi Filio tuo hoc modo faviſti in hoc mundo, qui factus fuĩt obediens usque ad mortẽ crucis; an fortaſſe audebo præſume- re mihi majus genus gratiæx? O IE- &I, qui in omnibus factus es obedi- ens, da mihi ut nullam obedientiam recuſem. Omnia feciſti obediendo, Anativitate usque ad mortem; Cæ- ſari, & Pilato ſubjectus non minùs quàm ad moriendum. Fuit quoque hora in quâ ſubjectus voluiſti eſſe poteſtati tenebrarum, nolens reſi- ſtere d'“monibus, ſed ſummâ obe- dientiâ infernali furori eeſſiſti, in car- nificibus & invidia udæorum: & quia incarnari non potuiſti obedien- do, nondum enim erat humana tua natu- 284 DrE ADORATIONE natura, ſupplevit hanc obedientiam mater tua concipiens te cum magnâ illa obedientiâ & mentis ſumiſſione. O deſideratiſſimum obedientiæ Opus! cùm certiſſimum ſit, eſſe gra- tum Deo, & optimum. Adam cùm non obedivit, ſcivit bonum & ma- lum: obedientia innocentiſſima eſt; non tantùuùm neſeit bonum & malum, ſed ignorat bonum & melius: nam cunéta obedientiæ opera optima ſunt; quorum comparatione, alia cæterarum moralium virtutum non habent comparationem in hoc quèd nulla ſint antehabenda juſſis: nam qui reliqua fecerit, ſed contra obe- dientiam, mala facit: at ſi omittat propter obedientiam, cunctarum virtutum meritum habet. Neſcit obediens, Melius eſt facere hoc, quàm illud; ſed optimum eſt facere quod præcipitur. Qui habet obe- dientiam, habet in compendio alias Virtutes: qui obediens eſt, & caſtus erit, & pauper. Adam poſtquam non obe- Nn,N Dens C ti gon Prlacun. Hentihut guiri. IN SPIRTYTU ET VFERITATF. 29 5 obedivit, ſtatim ſenſit ſtimulos car- nis, & quæſivit veſtitum; dum fuit obediens, caſtiſſimus & virgo man- ſit, & ſuà nuditate cõtentus pauper- rimus. O deſidératiſſima obedientia ſtudioſo virtutum & amatori Dei. Conſolare anima, cupida & de- ſiderans videre faciem ejus, in quem deſiderant Angeli proſpicere: con- ſolare interim, & reverere Superio- rem quemcunque, ùt evidentéChri- ſtum, & Deum viſtbilem: non in ſe ſolàm, ſed in Prælato etiam colitur Deus. Crede, divinam Bonitatem tibi providiſſe & decreviſſe hunc Prælatum in æterno ſuo amore & ſapienti, ut per illum, & non per aliũ ſuam gratiam tibi largiretur & præ- deſtinaret. Auctoritas Dei eſt in il- lo, ne ſcruteris cur hoc præcipiat? Deo eſt pro ratione voluntas: ita ab eo qui vicem Dei agit, nullam aliam ratlonem requiras. Cur expoſcis ra- tionem, ut te tradas Deo? Dic mihi, quæ ratio fuit, cur Deus non alium homi- 286 DE ADORATIONE hominem, fortaſſé futurum melio- rem, ſed te creavit, & te dedit tibi? St non afſignabis, cur quæris ratio- nem, ut te reddas Deo per omnem reſignationem voluntatis? Magna glorka & jucunditas cœleſtium ſpiri⸗ ruum eſt celebrare Deum; ſed ma- jus eſt eſſe proprium Dei, quam ſi laudares illum ore. CAPHT XIII. Defedtus leves & quotidiani quantum damnum eßiiant. C* contemnis in anima, quod deſiderant homines in corpore' cujus non ſolàm vitam curant, ſed & orinam & valetudinem. Intole- rabile malum eſſet ‚ſemper ægrota- re; & horribile, artus brutorum in- ter humanos habere. Non ſolùm peccata magna extimeſcas, ſed ipſas concupiſcentias & cogitationes cul- Pabiles, & imperfectiones horreas. Qanta deformitas eſſet, ſi os ſer- pentium in facie tua haberes: Major eſt, emarum, l twuirin e pis ngtden netectis oreme En, non IN SPIRITI ET VFRITATE. 287 eſt, verbum, quo vel leviter detra- has, aut offendas aliquem, ſivè otio- sé dictum. O veritas! 6 Bonitas im- menſa! precor per merita Chriſti, ut tollas velum mentis meæ, quò polſ- ſim noſcere quàm ſtupendum malũ ſit in minimæ culpæ malitiã! O ho- mo, quàm horrendus corã homini- bus eſſes, ſi appareres quodam die caput bovis aut equi habens in tuo corpore humano! Pejus eſt, ſi corãâ Deo & Angelis, in anima tua, divinàâ factàâà per gratiam, tractes cogitatio- nes deſipientes & otioſas rerum ter- renarum, & brutalem ſenſum com- modi tui: imò major proportio eſt inter corpus humanum & brutum, quæ in eodé gradu rerũ ſunt, quàm inter gratiam & peccatum etiam le- viſſimum. Quare deformitas mini- mi defectũs venialis excedit omnem horrorem & deformitatem corpo- ralem, non modò quæ ſit, ſed quæ cogitari poſſit, & aut ſit poſſibilis. Quæſo, 6 ſpiritůùs deſiderator hri 1, 288 DE ADORATIONE ſti, per ejus cruorem ſanctiſſimum, e, ut hic ſiſtas, & perpendas iſtud juſto judicio: & qui nævum in corpore nolis habere; in anima, ſponsàâ EstI, quantum poſſis, ne — hæc monſtra. Dilata facultatem mentis omnem, & artem cogitationum tua- ni rum, & confige horridiorem quàm Denillln poſſis deformitatem, & tortuoſita- oln tem, ut ejus ſolùm cogitatione ſtu- Unkwben peas & formides: parva erit præ de- ummtl formitate culpæ levis. Pretioſioris Meglent rei pejor corruptio eſt; & ejus quæ Win rectiſſima debet eſſe, magis offendit js Nnl obliquitas: quid pretioſius mente & munmi arbitrio, quod ſuper omnem aliam in &ltn creaturam eſt? quare minimum ejus h l vitium deformiſſimum eſt; nec eſt mens humana & Angelica, quæ ad- æquatè malum noſcat, quod in ani- ma cauſet. Quale prodigium eſſet, iiod⸗ ſi in ventre tuo geſtares cor, non in inde pectore? Majus monſtrum eſt, ani- xn mam ad amandum Deum facétä con- micne cupiſcere voluptates; & intemperâ- In cià aI. N. nn i⸗ 1. udfn Rcoront me Rom Dend⸗ öümmtn Detolors Ltpte INSPIRTTUET VEIRITATE. 289 tià gulæ, aut alterius pravi affects negligenti deformari. Non ſolùm peccata magna horre- a28, ſed iſta, & omnia venialia, quæ putantur levia, & ftalsà voce bar va dicuntur. Non juſt dicetur leve & parvum aliquid, quod ſolùm ſupr ſe habeat aliud magnum. Non eſtpar- vum culpa venialis, quòd ſupra ſe ſolùm habeat allud majus, id eſt pec- catum mortale: imò proinde mag- num cenſenda, quòd ſupra ſe non habeat, niſi unum malum quod ſit majus. Non ſolùm homines cenſent mortem malam & timent, fed & fe- brim, & lethale vulnus. Ingens ma- lum eſt, quod uno tantùm malo eſt minus: ingens malum, quod cæteris cunctis malis eſt majus, penuriis, op- probriis, injuriis, ægritudin ibus, tor- mẽtis, & ipſo inferno: ingẽs malu eſt, quò maj 9aut æquale, Deus tibi imit- tere nequit, neo ſcĩet; etſtomnes dã- natorũ cruciat? in te ſolũ aggereret. Graviſſimum putares, cancrôò la- bora- 290 DE ADORATIONE borare, exuri & paſci membra tua: quid ſi ad hæc jungerentur cæteræ ægritudines majores, lepra, aſthma, paralyſis, hydropiſis, abominatio ſtomachi, podagra, cæcitas, phrene- ſis, ſtupor linguæ, extinctio caloris nativi? una ſola culpa venialis magis nocet, quàm cuncta illa. Peccatum veniale eſt cancer: ſerpit paulatim uſque ad interitum, inducens in alia lurima, & demm in mortale, niſt prius reſecetur pravus affectus: eſt lepra, maculatam & fœtidam animấ ſejungit à complexu Sponſi: eſt aſth- ma, cauſans difficultatem aſpirandi ad cœleſtia, & excipiendi divinas in- ſpirationes, moleſtans & contriſtans Spiritum S. eſt paralyſis, impediens agilem motum ad Deum, torpere fa- ciens in divino ſervitio: eſt hydro- piſis, gignens ſitim & æſtimationem rerum temporalium, negligens di- vina & ſalutaria: eſt abominatio ſto- machi, faſtidium efficiens rerum ſpi- ritualium: eſt podagra, impediens nos S lshce 18 CNI rumler cun Anne Eeteen ſepley Debnerpe plar⸗ enpere Coh kwne RSelden necer⸗ lackans whe niats ego⸗ IN SPIRITUIFT VERTTATE. 29 I nos, ne procedamus in profectu no- ſtro: eſt cCæcitas, faciens cæcutire ad cognitionem veritatis, & cœleſtium bonorum, amentiam mundanam iin- ducens, velut denſa nubes obtenta oculis: eſt phreneſis, faciens inſani- re animâ. Quæ major inſania, quàm ſi quis purpuram regiam, quà hono- ris causâ à Rege fuiſſet donatus, ut coram ſe adſtaret, & locò filü habe- retur, immergeret in locis cœnoſis, & deinde appareret ridiculè coram Rege:? ſic gratiâ indutus, & purpur4 Dei, per peccatum veniale ſe macu- lat, & luto ſe inficit, licèt non exuat illam; & deinde coram Angelis au- det apparere & afſiſtere Deéo. Eſt quoq; ſtupor linguæ peccatum ve- niale, orationes noſtras inefficacio- res reddens, ut non mereamur audi- ri, nec exaudiri à Deo: eſt tabes, la- befactans animum ad reſiſtendũ dia- bolo: eſt extinctio caloris, fervorè charitatis minuens. Anne parvum eſt, quod eſt cauſa tantorum malo- N2 rumè 292 Dr ADORATIONE rum? Quomodo ſic affecta anima, petet quieſcere in ſinu Sponſi? Fœ- tor oris ſolàm ſufficiens caula divor- ti in thoro eſt: quomodo leproſa, paralytica, hydropica, lippiens, au- debit petere, ut ofculetur Hla Spon- ſus olſeulô oris ſui? Veſtem noſtra, ſi ſputis aut cœno inquinaretur, imò, ſi ſolům madefieret aquâ purà, ſta- tim à nobis abjiceremus & exuere- mus, nec cum illa coram hominibus compareremus: quomodo non ve- ſtitum, ſed nos ipſos fœtidos, ſordi- e does, maculatos, egros patimur, & Deum amplecti volumus, nec priùs tergi & ſanari ſatagimus? Siut libe- rareris à quolibet dictorum morbo- rum in corpore, nempe cancro ſolo, Irmò ut ſperares liberari, licèt incer- cum eſſet, iibenter permitteres ſeca- rImebra; quid faceéres, ut ab om- Aele Pibus ſäanus feres? O inlenſibilitas na! quæ tot mala animæ non dolet, & Pro certa & inæſtimabili, melori afime valetudine atot gra- Viſli- il eminema jenals, hon 1. N hum N timmn nl ke. Olncher⸗ lenh, end r rlid Dennatt, pt k Ndenee Hodhrede. E. 1, Wrernn Kr untatho⸗ craoſco⸗ Winer eoke. HNN SPIRITII EF VERTTATE. 2,9 ¾ vimis morbis facile & leve reme- dium quoad poſſit, non curat; cum pro incerta ſalute corporis né parcat mébris ſuis, nec tormentis omnibus. Age ſtulte, cura animam; & præ- cave, quantùm poſſis, ne in tot mor- bos incidat, vitando veniales culpas. proptereà ne parcas exiguo labori & diligentiæ. Magnitudinem morbi ex magnitudine curationis conjice. Vide quomodo medicetur illis pur- gatorii, quod eſt noſocomium cul- parum: Anne parvum eſt, quod cu- rari opus eſt igne illo & acerbiſſimis cruciatibus? Anne parum ſuſpicare- tur aliquis, ſi videret unâ horâ puni- ri fœminam delicatam in fornace ig- nis ardenti, & id juſſu clementiffimi & dilecti ſponſi? Planè aut fponſus eſſet furens, aut culpa nimiùm diſ- plicuit. Cur parum reputantur cul- pæ veniales, ob quas miſericors & amans hominum Deus vult animas gratas ſibi detineri per dies & annos in purgatorio, abſque ullâ compaf: . N 3 ſionis 294 DE ADORATIONE ſionis benignitate? aut Deus inju- ſtiſſimus eſt, aut culpa venialis ter. ribile & ſtupendum malum eſt; aut Deus crudelis tyrannus eſt, aut cul- pa minima tremenda irreverentia & ingratitudo eſt. O Domine, non ty- rannus es, ſed humilis animarum a- mator: & miſericordia tua ſuper omnia opera tua; impudentia mea! eſt ſtupenda & enormis: quam tu æ- quiſſimus, mitiſſimus, & humilli mus corde, qui potiùs minori Nu deres punire ſupplicio, ſeveriſſimè lhin corrigere opus habes, ne violetur Ilencn juſtitia tua. ſeii Canem ſi quis videret cum flamis inl luctantem & pereunté in medio ro- fnti gi, compateretur: quid eſſet, ſi vi- IImefn deret fillum ſuum charum ibi aduri? Mmldn O miſerĩcordiſſime Pater, quomodo Ulnde dici poteſt parum culpa venialis, pro Mhein qua non decet ut compatiaris, vi- Aia- dens aduri & torqueri in purgatorii Whon ignibus filios in gratia tuos, quos nmni tantopere amaſti? ſiquidem pro illis Mijcu ſangui- 1. Anckza ,anal⸗ neyerenthd nbutn e IN SPIRITU ET VERFTATE. 29 5 ſanguinẽ tuum & vitam dediſti. Non defecerunt tibi pientiſſima viſcera paterna, nec ſapientia infinita: non es Deus ignorans, qui falli poſſis in judicio culpæ; nec crudelis, qui gau- deas, niſi invitus cruciare: quare, ſi quem amas, ita punis; ingens malũ eſt, propter quod ĩta ſæ vit ipſa miſe- ricordia. Proponamus aliquem hominem, ſine ulla notitia inferni, aut purgato- rii; ſed ſolùm per revelationem o- ſtenſam fuiſſe illi unam animam ter- riblliter cruciari in illo igne pro pec- cato veniali, ſed illum neſcire occa- ſtionem talis ſupplicii: quam/quæſo/ cogitaret fuĩſſe cauſam ejus tormẽ- ti? Anne parvam putaret? vel maxi- mum allquod malum, quod benig- niſſimo Deo tantoperè puniebatur? An etiam parum dicetur, quod in hac vita punit Deus maximo omniũ ſupplicio mortis? Si Deus infligendo pœnam non poteſt falli, cum infligat tantâ; quantum erit propter quod N 4 infligit? 296 DE ADORATIONE infligit? Ecce, ſervos ſuos, Moyſen, enn & Karon pro culpa veniali morte mulctavit. Oza, & uxor Loth pro culpa etiam veniali, ùt putatur, tre- mendo ſupplicio interempti repentè ſunt. Abbas Moyſes pro uno pecca- to veniali traditus fuit & occupatus Ul Adæmone; & quidem minus malum gbyidl eſſet habere in corpore mille deæmo- AOnmdle num legiones, & vexari ab illis, quàm almn- habere in anima unum peccatum le- miwung viſſimum, & delectari illo. Dæmon quadraginta añis anxius fuit, ut qui- Whuu dam ſervus Dei incideret in quam- dllinl, dam culpam venialem. Anne ſtultus (mim eſt demon, qui pro re levis momen- N ti ita vigilaret, & tamdiu exſpecta- ret? cur nos ut tantum malum vite- xllenin mus, uno die non erimus diligentes? fehn O puriſſima Veritas, purifiea ſpiri- OMocuen tum meum impurum à tanto malo: AEgm & illumina me, ne parum credam id, ecudfünn quia parũ curo, eùm dæmones tan- Hüunf toperè curent; ſed magnum credà, ade quod fit contra Deum tam magnũ: Amml nec . Moreen AUmort Lothore tun. ireyen odertr ennen 1 IN SpIRITüUET VERIHATE. 297 nec puſillum & leve reputem, quod ege puſillus, levis & inconſtans com- mitto paſſim & conſtanter peccãdo:; ſedideo credam magnum, quòdege puſillus & vilis audea id facere con- trà Deum Maximum & Optimum. Quantum eſt, quod prias debeo eligere, vitare ſemel ne committam, quàm millles mori, quàm terram & cælum redigi in nihilum, quàm dam- nari totum genus humanũ? Si Bea tæ Virgini, lachrymanti ad pedem crucis cruciatus & mortem Fili di- lectiffimi, daretur optio, an veller Chriſtum ſuum Iiberari ab opprob- rils & cruciatibus illis, & videre ſta- tim ſedentem à dextrà Patris, ſimul- que ſalvari mille mundos, aut aſſen- tire in unum peccatum veniale; po-= tius vellet non facere illud, conſule- rétq; id mihi, & mallet iterum vide- re crucifixum ſine culpa aliqua ſuum dilectum Fillum & Dei, ac graviora pati, atque ſi opus eſſet, & liceret, ipsâ manu fuâ pientiſſimàâ clavos fi⸗ N/ geret, 298 Dz ADoRATIONE geret, & majori charitate quam Ab- raham ſacrificaret. Quæſo etiam, parúmne obſequii & ſolatii fleret Virgini & ESI, ſi homo aliquis fuiſ- ſet, qui tunc ſe ſubſtituiſſet in monte Calvariæ loeò Chriſti, ut pro illo cruci imponeretur,& pateretur? Crede tamen, quòd majus ſolatium à te potiùs requirerent, ut vitares peccata venialia. Computa modèò, 1 an parum ſit, quod præponderaret! tanto obſequio; neque deneges hoc ſolatium Chriſto patienti, & Matri compatienti. Deleatur à noſtra opi- nione, parvum aut leve eſſe hoc ma- lum, quod Virgo, Chriſtus, Deus Pater tanti judicat, & punit. Non eſt parum, quod ad magnum finẽ ordinatum impedit illum; quod in hac vita minuit amoré Dei, & ejus viſſonem in altera retardat. Non eſt parva moles, quàâ celerrima & po- tentiſſima Dei miſericordia & deſi- deria velut impediuntur, & moran- tur. Anne parva violentia eſſet, quæ maxi- Proumn Del, elamn enr Mnel Uhnemmn. Qono- Vonſenon lofr euicu. ekusce Cetehend N mn. Pheüm, lii ſere WE ktin mone n ol eretn tilsrein Nt, u rre bogoeth Eneäde . r Un l ngeun . R Aerone⸗ NAH Acuekit. IN SPIRFTUu ET VERITATI. 299 maximum ſaxum à cœlo cadens in aêre ſuſpenderet, jam jam proximũ terræ,& centro ſuo? Non igitur par- vum eſt peccatum, quod ſuſpendit munificentiam divinam, & deſideria, ardentia ſanctæ animæ, ne contingat centrum ſuum Deum, & terram ſan- ctam beatitudinis promiſſam, ſed in purgatorio detineat. Non parum diſplicet Deo, quô cogitur non ſta- tim dare, quod tantùm placet illi lar- giri, & placebit nobis frui. Non eſt parvum, quod impedit magna dona Dei, etiam in hac vitareſiſtens po- tentiſſimæ liberalitati ejus. Trepide- mus ad tantum malum, & omnibus Viribus, quoad poſſimus, vitemus diligentiſſimè; nec pudorem culpæ ſuſtineamus. Quomodo ſervi Dei aut filii aut ſponſæ nomine gaudebit anima, quæ negligit placere Deo, & in omnibus obſequi cũ omni voluntate? Quàm ſceleſtus aſſet ſervus, qui nihil vellet ſacete benè, niſi cum gladio ſtrĩcto N6 mina- 300 DE ADORATITONE minaretur herus mortem; gec ah- ter, ſive flagellis, ſive blanditüs, mo- veretur ut bona obſequia præſtaret? Quam perverſus filius, qui nollet a- liquid gratum patri facere, ſed diſ- pliceret ſemper, niſi quatenus non mereretur hæreditate privari; alio- qui nihil curaret obſequi illius vo- Iuntati & deſiderio, ſed in omnibus reſiſteret? Quàm perfida ſponſa, quæ fidem, & amorem ſponſo ſolùm ſer- varet, quoad non provocaret illum, ut occideret ipſam, in reliquis verò adverſaretur& diſpliceret; & tam- etſi puniretur, nunquam emendare- tur? Quale ſignum amoris filius aut Ponſa præſtarent, ſi dicerent: Verè diligo patrem meum aut ſponſum; ſed præter mortem, aut vulnus mor- tale, quidquid ei injuriæ inferam, non curabo multum; faciam omnia lberé prout mihi placet, nec præte- reà ſollicitus ero placere illi, dumo- dò me nonoccidat, aut patrimonio privet? quis ferret hæc dicentes & facien- etern Neigt tot don ümſa nlocutt bebn onpiun DaWo Porehud io ltot centa , s, hor Uunl IN SeRFTI ET VERFTATE. 301 tes? Similis eſt qui peccata venialia contemnit, & ſolum ſervit Deo, qua- tenus non occidatur anima, aut cœ- lo privetur, per peccatum mortale. An fortè eſſet paterfamilias, qui ta- lem ſervum,aut filium, aut conju- gem domi vellet habere? Hæc pati- entia Dei, quæ nos tolerat abuten- tes toleratione ejus. Ne igitur putemus parvum eſſe has culpas; quæ etſi parum quid eſ- ſent, ſunt plures, & Deus eſt magnus & unus. Arenulæ parvæ ſunt, ſed tot poſſunt eſſe, ut abruant citiùs, quàm faxum ingens. Infirma res eſt tina locuſta: fed quæ plaga major a- gris eſt, quàm multitudo illarü? Ex Parvulis guttis pluviarum, inunda- tio urbium magnarum fit. Si tot par- vula vulnera ſeu punctiones in cor- pore haberemus, ſi tot poſtulas in fa- eie, ſi tot ſciſſuras in veſtitu, ut fiunt peceata venialia, ſemi mortui eſſe- mus, horribiles, & penè nudi: cur in animailla patimur, niſi quòd plùs ana⸗ 302 DE ADORATIONE amamus cutem & veſtem, quàm - nimam? O quantà confuſione ſic af. fecti coram Deo audemus apparere! Sed quid numerum accuſo? Una ſo- la culpa formidanda eſt, quam parvũ quid eſſe non poterit cogitare, qui Deum cogitat infinitum; nec parum eſſe dicet, qui multùm amat: qualis amor Dei erit illi, qui parvi facit dif- licere Deo? Qui in parvo diſplicet, jam diſplicet: qui diſplicet, jam con- tra legem ardentis amoris facit. CALPIIT XIV. De ſolertia circa res exiguas. Eus maximus eſt: in ejus obſe- quio nihil putes minimum: non ſatis magnus eſſet, niſi vinceret om- nem parvitaté. Si amas illum, in mi- nimis officiis probatur vera amicitia. Peritia artis in parvis oſtenditur: vir- tutis perfectio non eſt rudior, ĩideôq; non exſpectat ſolum magna. Natu- ra in minimis admirabilior eſt: mi- nutiſſima animalia maximè curat. Gratia won Seeniot e⸗ 7 ßturl ton Cnüch 4 un: G Npuwun olrusn oshoe Pterchyrs Athoegun 0rastmun b ni lorro⸗ cuomo⸗ tngn pbbine untaxar, Nonoco etl Ucd Umn eſ⸗ Wnere! Und. unperti re, gl erpernn IN SemTTruEFT VERTTATE. 303 Gratia non eſt obtuſior, nec debet eſſe ſegnior. Quæ minutiora viden- tur, diligentids curanda ſunt. Cum Deus tantus ſit, nihil eſt parvum, quod ei diſplicet, aut quod ei placet. In bono, & malo non eſt minutum. Quidquid bonum eſt, ſtatim eſt mag- num: quidquid malũ eſt, ſtatim non eſt parvum. Infinita bonitas omnes noſtras vires exigit: injuriam faciet, qui debet omnia; ſi neget aliquid. Ne dicas: Hoc quid præſtat, hoc parum intereſt, hoc nihil eſt. Imò multum eſt hoc quod putas nihil; quiꝗ quod putas multum aut aliquod magnum opus, nihil eſt præ magnitudine Dei, & obligatione tuà. O imenſa Veri- tas, quomodò poteſt putari minimũ, aut magnum, ſi menſura obligatio- nis & diligentiæ meæ eſt immenlſitas tua, ubi non eſt parvum, nec magnũ dumtaxat, ſed exceſſus totius modi quomodò poſſum dicere: Hoc pa- rum eſt; ſi quidquid fecero prote, nihil eſt? Non 304 DE ADoRATIONEZ Non eſt parvum, quod cenſetur minimum, cùm in minimis ſtet per- fectio. Non ſunt contemnenda mi- nima, quia contempta ſunt magna. In ſtrue aridorum palmitum, quam hl domi habes, ſi ſeintilla ignis permit- öuln tas, incendium magnum fiet, & tota! domus conflagrabit. Corruptio na- Imd turæ noſtræ aptior eſt malitiæ, quàm Rrn l ſtupa ſicca igni. Si leve aliquid neg- eld ligas, fies paulatim perverſus. Non dlu- attendas parvitatem, quæ eſt in ini- uuuhn tio, ſed ex principio conſidera finem. WnId Semina ſemper exigua nimis ſunt, Ii tiki ſed in nulla parte plantarum major Uehhn efficacia & vis eſt. Primum divortid non duarum viarum ſenſim protractum 1 Cne in maximum intervallum deſinit; & ihlin in infinitum procedere poteſt, cuùm ugtial priùs nec uno gradu diſtarent. Siin hnmn parvo devies Aàpropoſito tuo, & ri- Wedan gore mentis, paulatim te invenies Muake longinquum à fervore. Magna ſu- M munt jnitium à parvis: quare parum mhhl non eſt minimum, ſi eſt initium. Cu- nn jusque tetſer encan⸗ tman. n bernt D Unnnton⸗ IN SPIRITüWET VERTTATE. 305 jeusque rei præcipua pars principium eſt: imò non pars quælibet, ſed di- midium totius dicitur. Rectè putabant S. Ignatius Pater noſter, plus latere periculi in minu- tis contemnendis, quàm in maximis: horum damnum apparet, & curari ſtatim poteſt; at minimarum rerum injuria niſi progrediente tempore non percipitur, cùm vix reſtaurari poteſt roboratà conſuetudine. Pec- cata magna, ipſa natura peccati & e- normitas facit, ut averſemur: mini- mi defectus, quia paryi videntur, hocipſo negliguntur; ilsq; contem- tis, non excitatur mens adversùs illa. Concupiſcentia noſtra in mini- mis acuitur, & ardet, quèòd ſine mag- no periculo putet poſſe in his vaga- ri, cùm in magnis ſe compeſcat ter- rore damni patentis: at irritata & e- rudita ſemel cupiditas, in quæ non audebit & ardebit? Inde aliquando multò ſollicitiores adversùs parva debemus agere, quàm contrà mag- 306 DE ADORATIONE na. Ex minimis conſuetudo naſeitur, quæ præſeribit vitla; non ex magnis, All. quia ſunt rariora; quàm naturæ. Fa- i) cile jus & actio citiùs datur adversùs e capientem per vim noſtra, & palâm, han quàm in uſucapientem. Quæ levia videntur, auferunt à nobis pudoré eccandi: ſed amiſsâ ſemel verecun- dià erga Deum, quid boni ex nobis ifſtuun promittimus? rette Erubeſce te continere à magnis, nunek & vinci à parvis: nam ab hoſte exili, Kmmm & pumilione ſterni, turpiſſimum & joſtuin ignavi ſignum eſt. Non contemnen- pinbsgrn dum eſt parvũ, in quo magnum pre- Mtallon tium poteſt efle. Margarita quòd ſit nentin- exigua, non putatur vilis; imò pro- vlscon inde pretioſior eſt, quòd in parvo (adnon corpore magnum pretium habeat, üin: cur parvum contemnis, ubi plus for- mi dn taſſe placere Deo potes, quàm in ma- cgorum joribus? Pretioſius eſt obſequium, iſſhm & diligentia in minimis. Quemad- Kemhe modum enim peritia artis eſt, inclu- um dere in parvo magnum arrifkciurm 3 kgiil IN SPIRITüET VERTTATE. 307 & naturãâ miramur, quòd in exiguis animantibus omnes officinas vitæ claudat: ſic excellentia amoris eſt, ponere animum totum etiam in mi- nimis, & magnum & ardentem affe- Gum concludere in parvis rebus: & pretioſior eſt diligentia minutorum, nam magnitudinis defectus ex affe- u inſtauratur, qui eſt rerum pretiũ. Nihil rectè æſtimatur, niſi ex animo: magnum eſt minimũ obſequium, ubi eſt animus magnus. At non rarò ma- jor eſt animus in parvis: quare non minùs gratum ſiepè erit officiũ & ſo- lertia illorum. Magna per ſe excitant attentioné, & non moleſtant, quia rariùs contingunt: minima verò mi- nùs admonent animum, nec exper- gefaciunt; & quia crebriora, fati- gant: quare animus curator mini- morum, magis eſt in illis, quia magis vigil, magis conſtans, & pertinax ad obtemperandum eſſe videtur. Non igitur magnus deſiderator Chriſti e- rit, qui ſolum magna curat: non erit ardens 308 DE ADoRATIONE ardens amator Dei, qui mundum & ſe reliquit in magnis, niſ ſi etlam in mi- mimis. Sculptoris ars perfeékta non eſt, cortice ſpoliare truneum, & de- vaſtare per magna fruſta; quilibet hoc faciet: Eer d poſte efeſtucas minu- ubit —. tiſſimas ſcité recidere, ubtilifumas cavitates evacuarxe, & minimis ma- num imponere, ſolus magiſter artis Potedt. In tabula umbra as & primos colores tyro artis ducere botelt; ſed ad perfectionem picturæ, ſubtilitate peritæ manũs & penicilli eſt opus, & in minimis lineis magnum opus con- ſumitur: ita in minutiſſimis officiis virtutum abſolvitur Gmilitudo Dei. Non eſt imago perfecta, quæ caput, ventrem,& pedes habet; ſed in qua omnia affabrè ſumt laborata: curru- dem, & informé imagine vis te Deo præſentare ob defectũ minimæ rei? O infinite & perfectiſſime Domi- ne, quid mininmum poſſum putare, quodà te me amovere quàm mini- mum poteſt, aut magis aſſimilare? quid 7 Prfe re, E er ma en lhat, 11 narin R d⸗ ſne n t, 4 n ire! 6 TN SPIRTTFT VERTTATB. 309 id minimum Feputalo, quod tu deſider as me vitare, aus facere? cur minimum præterire poſſum proma- jeſtate tua, & glovia, quin faciã, om- nia; cum nilil pro v llitate, & pecca- to meo prætermiſeris, quod non fa- ceres? O ſpiritus remiſſe, ſi Angelus clo tibi nuntiaret Juèd Deus vel- let te pati tormenta S. Laurentũ pro gloria ſua, & gratiarum actione ob benegclia Chriſto collata in genus humanum, quàm ingratus eſſes, ſi fortè non haberes id pro magno ſa- vore, & minimum id putar es? Ecce, quid dices? non ignes, né equuleos, non carceres, non cruciatus Deus à te modòô exigſt; ſed ut attendas in hac re minima, &non negligas: mag- num hoc puta: hæc eſt voluntas Dei, uthæc cures: & ſufficit. Martyres ber magnarum pœnarum patientia lſanctihabiti ſunt: Confeſiores, per minimarum culparum impatientiam, & fugam ſanctſtatem conſe quuntur. Uli/pœas omnes tolerantes, vit- runt 310 DE ADORATIONE runt culpas: iſti nullas culpas tole- iol rantes, vitant majores pœnas pur- Gchn⸗ gatorii. se, CAPIIT XV. lvnt Laudem proprian vitandam eſſe. Grthan, Ui amat laudari, vult quid im- is n poſſibile. Laus bonum aliquè Ho publicat: ſed hoc ipſo quòèògd laudari kene col velis, non modèò vacuus es ommi bo- 1 no, ſed plenus maximo malo, nem- MMfne pe diabollco, ſuperbiâ & ambitione. Inplunt Licèt audias laudari; non tu lauda- Wem beris, ſed alius. Laus boni eſt: ſed tu Libun- peſſimus eris, qui laudis es cupidus. rigoohn Nequit bonus eſſe, aut laude dignus, lherioll qui tam vanus eſt, ut laudari quærat. sflu, m Quare deſinit eſſe laudabilis, qui In Nel vult laudari: at ſi non eſt laudabilis, ileiei non poteſt fieri, ut laudetur; nam Iälen non erit, quod pozuit priùs eſſe. Si Mundt. arrideas laudatori, applaudis vitupe- OAmlun ratori tuo veriſſimo: quia injuſtiſſi- & mus es, ſive juſtũ te putes, ſive non: ſtiben nam ſi juſtum non te æſtimas, gaudes uhmin, quòd mentiatur ille; ü juſtum te maſh cenſes, Anö V. Nan 1. hauitir Whnal Rhoce IN SPIRTTUET VERFTATE. 311 cenſes, ſatis hoc injuſtum eſt præfer- ri aliis, cùm nihil ſis. Cùm audis, val- de juſtus es, valde bonus es; qui ta- lis eſt, laudatur: nontu, qui nec ju- ſtus, nec bonus es; ſed potſùs vitu- peraris. Laus juſti, vituperium eſt injuſti. Hôc ipſo indignus eſt laude, & contemnendus, qui de contemp- tu ſuo & convitio dolet, aut in com- mendatione ſua tumidè afficitur: qui ſe non putat contemptibilem, excu- ſat contemptores ſuos. Laus tua, mendacũi filia eſt, & ma- ter ignorantiæ, confuſionis, pudoris, & periculi: improbatio tua, verita- tis filia, mater meriti & doctrinæ: utrum præſtabit, confundi & falli, an mereri & doceri? Ama ſolùm laudabilem eſſe, non laudatum, & ſat hoc eſt. Laudabilis ſolùm eris, ſi ſolàm laudem Dei & gloriam deſi- deres, & tui contemptũ. Cur mavis videri bonus, quàm eſſe; cùm deſi- nas omninò eſſe bõus hoc ipſõ quòd optes videri, & æſtimari vanè? Cur æſtimas 312 Dr ADORATIONE æſtimas, alios falli, aut fallere, plus- quàm æſtimare verè te ipſum? Qur te viliorem quàm lapidem facis, cu- jus non tantúm ſplendorem curas, ſed ne adulterinus ſit in ſe, ut pudeat geſtare in ornatugemmas fictitias? O veritas laudabiliſſima, gloria rerum, quàâ fronte laudem & hono- rem meum auſus fui ſemel quærere, quiĩ te toties contempſi? Quà fron- te ſemper quæro æſtimari, quidicèt ſemel tantùͤm negligenter tui gloria procurâſſem, in æternum mereor contemni? Quàm impudentiſſimus, vel inſaniens eſſet, qui optaret laudẽ & honorem ejus qui te inhonoravit infligendo alapam, aut te blaſphema. re dixit, aut arundine te lutt in paſ- ſione tua? Pejor ſum ego illis, & mẽé- tior ſi ulli eorum me præferàâ: quo- modo de mea laude & honore au- deo cogitare? quanta inſania & ſce- lus eſt querere illum? imò quanta imprudentia, ſpiritus infirme, non te putare dignum omni opprobrio, nec v Irhprar wieo lcenman ronltn Anblluen Ueib egro Lörlispen eclcibe dnolekt enti, pl Eccer tucnevdr ißeriedan robum o Aont lenos in Rent exn Gllenndt Toniisen Kguget, gennten Furquia untmhn . n,. dhiis,er. kenans, nüfciin m Og lnXKhon INSPTIRTTUET VERITATE. 31. 3 nec optare contemni de omnibus? Non ideo bonus eris, quòd te ali prædicent aut putent bonũ. XÆgro- tus non ſanatur, quòd dicatur ſànus eſſe. Quid magis eligeres, eſſe ſanũ & robuſtum, quam vis àreliquis pu- tareris ægrotus? an eſſe ægrotum, & ab aliis putari & dici ſanũ? cur eli- gis, te dici bonum, cùm ſis peſſimus? Imò moleſtiſſimum eſſet ægroto & dolenti, plusquàm ipſe morbus, ſi reliqui dicerent ipſum nullam ægri- tudinem habere, nullum dolorem, & imeritò queri: cur te gaudes ab aliis probum prædicari, cùm improbus ſis? Æ.gri tam abſunt, ut velint ſe di- ci ſanos, ſi non ſint, ut ipſtinterdum ſoleant exaggerare morbum, & id gaudeant reliquos facere: ſic verus humilis exaggerat ſuam vilitatem, & gaudet, quèd ali exaggerent, & augeant contumelias & opprobria: igitur qu amat laudari, dat operam non tantùm rei impoſſibili, ſed ridi- culæ. . 0 Inju-⸗ 314 DE AnoEXTIONE Injuſtus eris, laudes appetens & Grlrun non opprobria, Cùm plura ſuffragia on. ſint, quæ poſtulent contemptum tu- um. Si libres te, præponderabunt mala tua, & defectus innumeri pau-, ſon —= ciſſimis bonis, & iis alienis. Vis ſcire ) romn palàm, impoſſibile eſſe, te laudari? en e Impoſſibile eſt, habere ex tesunde wn lauderis. Collige exiguitaté Ruma- ſelbtel nam, quòd velint æſtimarlhomines chbyb ob bona aliena: quæ ſi propria habe- Itbeo- rent, nunquà gloriarentur de alieno; inens ùt ſæculares præſumunt, quèd inge- elüimin nuos equos habeant, fideles famu- rhun los, ſplendidas veſtes, Cùm genero- ebonſt ſcas potius ſit equi virtus, & cum ge: mCivi meroſo equo poſit eſſe dominus 1- Gen . gnobilis & Vitioſus. Fides glorla fa- iMmn dn muli eſt; & cum bonis ſ ervis iniquiſ- mendl ſimus herus poteſt eſſe. Splendor tawe veſtis, laus potiùs ſartoris aut texto- Pkitenn ris eſt, & tunica decora poteſt tege- Itrol re turpiſſimum pectus & fœdà Con: ietane ſcjentiam. Eodem vitio, quod Dei mine eſt, ſibi tribuunt, etiam qui ſæculo mmmn 5 renun- IN SPIRITUET VERITATE. 315 renuntiârunt, dum non ſe penitus abnegant. CAPIT XVI. De vilitate hominis, I cum Deo pacem deſideras, ſu- per omnes, & omnia te humi- lia. Deus reſiſtit ſuperbis, terribilis veox: non minus horribile eſt, quòd ſuperbus reſiſtat Deo. Deus reſiſtit ſuperbis, ne malè agant: ſuperbus reſiſtit Deo, ne benefaciat. Deus re- ſiſtit ſuperbis, ne mali ſint, & peſſimi per ſuam ſuperbiam, quos ideo cu- rat humiliare: fuperbus reſiſtit Deo, ne bonꝰ ſit & beneficus, impediendo dona divina. Evidentiſſimé conjice, te eſſe viliſſimum, hoc eſt, ſuperbiſ- ſimum, cùm reſiſtas Deo: alioqui innumera alia beneficia, gratias, vir- tutes in te contuliſſet. Evidens eſt, ſupra te nubem elevatam eſſe, quæ reſiſtat ſoli, ſi in medio campo & die hon te tangat expeditè radius ejus: totus tunc in umbra eris, quamvis Numbram nullam tunc videas: nemo 02 magis R . 9. 316 Dr ADORATIONE magis vilis & refertus defectibus, uàm qui nullam vilitatem aut defe- Aum in ſe videt, quia ſupra ſe elata mens opponatur Deo & claritati. Nullum eſt patentius indiciũ ſuper-. MIll biæ noſtræ, quàm cohibitio benefi- centiæ divinæ; quia reſiſtit deſiderio dn Dei ardendiſſuno ſe profundendi, in- in finitæ paſſionĩ Chridt, interceſſioni Ol Virginis, orationibus Sanctorum. Magna eſt mea malitia, & profundiſ- Anll⸗ ſima miſeria, Cum unus ſolus tot re- Ann ſiſtam; obſtruens, quatenus in me ohoil eſt, quinq; fontes Sanguinis Chriſti, unſfts & obſtans torrenti liberalitatis divi- ehln næ. Licèt tam amentes eſſemus, ut Allan, in nobis nullum peccatum noſcere- Afüin mus nec defectum, ex hoc ſolo indi- riund cio nos debemus firmiſſimè credere ſuperbiſſimos & viliſſimos; nec, ſi peccata non ſufficiunt, aliud magis Iltmm nos in humilitate continere oporte- Imſin ret: non vermes, in quos ituri ſum?; Auifun non cœnum fſœtidum, ex quo geni- Ulckte ti ſumus; non ſtercus, quoò, dum vi- Hinti vimus, 7 4 luntdeſe Wbeche E Nuiat. iülne iobenet ftdeſte teneſei Cdnn. st engnnm IN SPIRTTI EFT VERTTATE. 317 vimus, referti ſumus; non miſeriæ corpotis, quibus ludimur; non ig- norantiæ animæ, quibus noſtro con- filio illadimur. Plus quàm ſatis eſt ad nos humiliandum infra omnia „. videre Deum non magis communi- cari nobis, & defectus noſtros per- mittere. O humilis Majeſtas Dei, quàm chara, & deſiderabilis eſt tibi humi- Iitas noſtra! Mortuus Chriſtus fuit Dro peccatis: ſed peceata permittit pro humilitate. Anne majoris ſtetit humilitas hominis, quàm vita Dei? Anne pluris fecit ESUS humilitaté noſtram, quàm ſuum redemptionis beneficium; cùm peccata, pro qui- bus vitandis vitam & ſanguinem fu- dit, & humiliatus fuit, deſcendensde cœlo, permittat, ut vitet ſuperbiam noſtram; & qui peccata redemit ſuâ e] humilitate, & morte, ipſis peccatis un⸗ noſtrâà humilitatem velut redimat? Quid eſt hoc ferè incredibile, quòd lerè ineredibilia fecerit Deus, ut hu- 3 miles 218 DE ADORATIONE miles ſimus? cùm alioqui incredi- bile videatur, quòd ſuperbire poſſi- mus: nam impoſſibile eſt, ut inve- niatur unde. Nihil noſtrum eſt, & nihil ſumus. Imò ſi multa heberemus, & magnu aliquid eſſemus; ob ea quæ fecimus, neſcio quomodo audemus afpice- i re cœlum. Undique viliſſimi ſumus, ob id quod ſumus, & ob id quod wk; non ſumus; ob ea quæ fecimus, & Mie ob ea quæ non fecimus; ob ea quæ fecit Deus pro nobis, & ob ea uæ non fecit in nobis. Et quia ip- 4 tantus eſt, & quia nos nihil fu- mus; quis non ob peccata, quæ fecit, ſe humillabit? Sed non minùs dejici debet ob peccata, quæ non fe- cit: nam nullâ ex nobis partẽ in hoc habemus, & minùs noſtrum eſt non peccàſſe; & quantũ ex nobis eſt, pec- caremus. Ita debes majoré obliga- tionem Deo, cui non reſpondes, & parem rationé habes te humiliandi, ac ſi peccàſſes. Res non debent æſti- mari i Enn plamͤs s/nir 16, h itzan nereon Atloſeh G, Un Ma⸗ Elder⸗ 1Kinn Ueree⸗ „ 4 let. brepol. lhülum Kmgi lkcinn n, in doe nmnis onte⸗ gantoe ee⸗ s , 4 rend 1 Vortt IN SpIRYTU ET VERTTATE. 319 mari ob exercitium, ſed ob virtuté. Non magis venditur gladius, qui oc- cidit multos, quàm qui potuit plures occidere, & meliùs trucidare: tua malitia tot illa peccata patraret; quòèòd non fecerit, non eſt in te, ſed in Deo. Æque etiam te debent humi- lem tenere peccata aliena, ùt tua: nam licêt comiſiſſe propria, non ſit ſupra te; non comiſiſſe aliena, eſt gratia Dei, quæ eſt ſuper omnem na- turà, & majores gratias Deo debes; quia majus eſt, Deum præſervàſſe ab illis, quàm remiſiſſe: quare ſi non es 9 . reus pœnvæ, es reus majoris gratitu- dinis, & humiliationis. Quæcumq; peccata audieris ab aliis patrata, ſta- tim te reum illorum cenſe. Major occaſio ſe humiliandi fuit beatiſſimæ Virgini, eſſe præſervatâ à peccatis; quàm Magdalenæ, feciſſe tot & tan- ta remiſſa, & ipſam ſeptem demoniis &fuiſſe lberatam. Ob bona etia, quæ non fecimus propter negligentiam noſtrâ, debemus humiliari, & etiam 4 ob † 320° DE ADoRXTIONE ob bona quæ fecimus: nam illud no- ſtrum eſt, hoc Dei. De alieno nemo gloriari juſtè poteſt, ſed pudere ob ingratitudinem, & ſatagere ex obl- gatione. Ipſa prætereà bona corrũ- pimus, & malè facimus, & cxigua & pauca ſunt. Sed quis co gitans, quæ humilis JESI pro nobis feciſti, audebit ſe ex- tollere de factis ſuis? Confer, & in- grate ſpiritus, leve & ridiculum opus tuum, ob quod gloriàâ inani ſolicita- ris, cum infinito opere Incarnatio- nis, Euchariſtiæ & Paſſionis: nônnèé præ verecundia tibi frons decidet? Deus, qui eſt totum, ſe exinanivit B te: & tu, qui es nihil, te putas a- iquid contra Deum, cùm pro Deo tam amanti & ferventi nihil facias fervidè. Quis cogitans, quæ non fe- cit Deus, non ſe humiliet, quòd non te ad inferos detruſerit poſt primum peccatum, ut fecit cum Angelis? O homo, infamia creaturarum, quid tuũ putas honorabile, & uſur- pas, 5 on Go bel An ng; geheo one 6rulili emos ulwere wyerel rls De Reoes geirih t ofer, leis pla un glori ler te, v Düdene IIn No ns: ing, Le in ſeree Wach 3 lhlnn. Nen lere 0 eexod. nucond. cligat vrbumi ltehtſr ung H Cobtin mun lb mumun, Al⸗ 7 IN SPIRITüIET VERITATEI. 321 pas, & non potius ſtatim offers Deo, cui tot beneficiis obnoxius es? Si multa, quæ verè noſtra eſſent, habe- remus; deberemus offerre, & tri- buere Deo, ob ea quæ pro nobis fe- cit: quomodo tam amentes, ingrati & injuſti ſumus, ut ea, quæ ſunt Dei, faciamus noſtra; quæ etſi verè no- ſtra facere potuiſſemus, intolerabi- lis inverecundia fuiſſet, non feciſſe potiùs Dei. Quid mirum, ſi aliqua Deo dares, cùm omnia, & ſe ipſe de- derit tibi? Utinam haberes multum, ut offerres Deo! ſed cùm non ha- beas, plus gaude; & de paupertate tua gloriare, quia omnia vides Dei eſſe: quæ ſi tua fuĩſſent, illi dares⸗ gaude, votũ tuum eſſe naturã ejus. Pudendum magis eſt, quòd inter- dum gloriamur de malefactis, velut bonis: & corrupta opera Deo obji- cimus, quaſi qui obligaverimus eu. Quæ inſania major, quàm putare obligare cui ſolvere nequis, & iis re- NX „ . bus quibus magis ad pœnnam obliga- f ris? 322 Dr ADORATIONE ris? Quinſi bonum aliquod opus eſ ſet integrum & perfectum, non eſt te: nec proinde tuum dicere de- bes: de allenis quomodo Dominum potes obligare, & creditori ſolvere? Imòſſi noſtrum fuſſſet bonum opus, in quo Deus partem non haberet; cur Deo ſatisfeciſſe putas in illo, & oſtentas illud, cùm eâàdem menſurà, uâà menſus fueris, remetietur tibi? Si hoc cum hominibus ſervandum, cur non cum Deo? Miſerè metiris dona Dei: tam parum putas feciſſe Deum prote, ut parvulo hoc obſe- quĩo putes ſatis compenſari? Metia- mur Deum magnà menſurâ, exiſti- memus illum magnum, nec noſtra obſequia poſſe æqua eſſe ejus humi- litati, & paſſioni, ne dicam ejus Ma- jeſtati & beneficentiæ. Quĩ non putatſe parum ſeu nihil facere, injuriâ Deum afficit, æſtims illum dignum dumtaxat paucis. Diſ- ce à Deo humilitatem, qui poſt om- dia beneficia in te collata nihil feciſſe reputat; S tn; Pemone Pnonki chabe 6ol (Mtotun nnote ncden Aminne computan ctrs Ttender hotiize enoti⸗ Shib kbere, lünncht felt & e negu Nlo he⸗ nlue ere, Pned ohlse nelt ere de⸗ DoriIn rene mops, hhoberet Gallo,4 nenn Mernthi Vundhm, Korirs se 1, ell⸗ colra ſa U inis IN SPIRTUET VERTTATE. 32 3 reputat; perinde tecum ſe gerens, & remunerans tua merita, quæ ſine illo non faceres, ac ſi ipſe nihil in illis poſuiſſet: cur tu ita uſurpabis obſe- quia, & bona opera, ac ſi ſolus feciſ- ſes, & nullam partem Deus haberet, cùm totum ille præcipuè faciat? cur ĩtem potes te jactare meliorem alis, cùm cõôtriſtari deberes potiùs, quèòd alii minus bonitatis haberent, & id computare deeſſe tibie Non eſt mul- ta claritas Dei in te, nec charitas, ſi attendere potes excellentiam tuam potiuùs, quàm tuum nihil. Stellæ cùm remotiores ſunt à ſole, cùm minus lucis habent, una videtur aliam ex- cedere, & tunc lucent; ſed hoc fit, quia nox eſt, & tenebræ: at cùm dies venit, & propinquiores ſũt ſoli, quia ſunt in eodé hemiſphærio cum illo, tunc quamvis una excedat aliam, & plus lucis participent, non videtur utra luceat magis, imò nulla videtur lucere; perinde ſunt, ac ſi nulla ſtel- la in cœlo eſſet & merè nihilum. Im- N 6⁶ perfe- 324 DE ADORATIONE ctus eſt, & non illuminatus, cui par- va lux cœli affulget. Qui in nocte propriæ quæſitionis & amoris eſt, audet putare ſe eſſe aliquid, & me- liorem alfis: Sancti verô, qui adhæ- rent Deo, licèt pleni meritis ſint, pu- tantſe excellere nemini, ſed merè nihil eſſe, adimplentes cum EsI ſuo omnem ſjuſtitiam, id eſt humilitaté. Iuſtus eſt humilis, quia à ſe rejicit to- tum quod eſt alienum, nec retinere vult. Qui nihil putat ſe eſſe, quomo- dò contra conſcientiam fiet injuſtus tum aliis, dum ſe præſumit meliorẽ, tum Deo, dum credit ſe bonũ? Nam nemo bonus, niſi unus Deus; ſi ne- mo bonus, nemo melior. Ob fortunæ quoq; bona non eſt, cur te præferas lis, quos pauperes vides, humiles, ignobiles: ſed potius venerare iſtos ob ſimilitudinẽChriſti in illis ſplendenté. Inops fuit Estus, humilis, ludais maledictus, inglo- rius, ſubjectus peſſimis principibus: quod Chriſtꝰ elegit, & æſtimavit, tu ne contemnas. CA- 4 unti or lere un S ig isN eteher n ebe ens ererd lsl mabunt Mnum Olisin Ulblin Mcherh ehunin N; Diremn eleabe Ceut. Uumnob niye. hnode inch, me. lladhe⸗ ntp⸗ Edmen fute lnltrt tſtt Lrther ond⸗ Vrhn tnelot 1 ſye. IN SPIRITUIEFT VERITATE. 325 CAPUT XVII. Qus contineant homine in humilitate, & qubd nihil poteſt habere, niſi ſolũ Deum. o te poſſunt humilem conti- nere; & vilitas tua, & vilitas rerum & honorum. Licet magnus eſſes, dignitates omnes mundi, ut parvas, viles, & indignas contemne- re deberes; & quamvis magnæ eſ ſent, deberes recuſare, quia tu vilis, indignus. Nihil es niſi mendacium, & peccatum: ne te decipias, nec ve- lis excuſari; iniquitates tuæ id cla- mabunt. Cur inter tot peccata ob unum opus apparenter bonũ te at- tollis? unâ ſolà plumâ aquila non ſe in ſublime efferret. Pavo cùm totus pulcher ſit, ob unum pedum defectũ ſe humiliat: tu totus defectibus ple- nus, ob unam fictam virtuté ſuper- bire audes. Recordare infamem te eſſe ab ortu tuo originali culpaâ: per- inde ut homo notatus infamiâ co- ram nobilibus adeſt, ſic te habe cora Angelis puris. Parricida es ob pec- 5. S 7 cata 322 6 Df/ ADORATIONE cata tua Fllii Dei, & fratris tui Es: peſſimo Cain concidit vultus, & tu erigis cervicem? Reputa te ſemper talem, nec audeas ſine pudore& ti- more aſpicere Patré dilectiſſimum. Aui contempfſiſti Verbum Dei,& Filium, cur æſtimas dictum hominis Quid præſumis, Cùm nihil hactenus feceris; cùm poſtquam feceris om- nia, eris ſervus inutilis? Imò hic eſt magnus & indebitus titulus, cùm n6 poſſis habere unde Deo ſervias, cum ejus ſint omnia, & ipſe ſerviat po- tiùs nobis. Tam vilis & pauper es, ut nihil habeas, nec poſſis habere: quod fortè ſi intelligas, primum tri- ſtaberis, intuens luce clariùs pauper- tatem tuam, deſperans aliquid tuum habere poſſe; ſed citò ingentem læ- titiam habebis, intuens divitias Dei, quòd omnia habeat. Gaudeo, Do- mine, impoſſibile eſſe mihi habere a- liquid, quia impoſſibile tibi eſt non habere omnia. Quid contriſtorom- nia aliena mihi eſſe, ſi Deus poteſt meus nker Cnd fe, gul Myele gogen unpre me Uebant. rcl ſumhe inho PPhi 4le E homins Inden Gnkon Ye nmO sm NRY ln Ghoee yer⸗ S6un nle o,DS aei ANH oro⸗ ens IHNSPIRITIEFT VERTTATE. 327 meus eſſe? Quam ineffabile gaudium eſt, nihil poſſe eſſe meum, nec me ip- fum, niſi ſolum Deum!? cujus patens indicium eſt, quod nulla re licitum ſit mihi frui, niſi ſolo Deo. Reliquis rebus, & me ipſo, ut alienis, ſolùm licet uti, non frui. Non eſt dominus rei, cui ſolùm uſus eſt conceſſus ad tempus: illa potiùs res haberi dici- tur, quà frui in æternum licet. Qui mundi ſolum habet uſum, habebit uſumfructum Domini ipſius mundi. Gratulor mihi, nihil ex me habe- re, quod poſſim, Domine, offerre Majeſtati tuæ: quid enim valeret, quod ex me haberem, ut coram te compareret? At quia àte ſunt, quæ poſſum offerre, aliquid bonum ha- bebunt, quòd ſint à te; & inde poſ- ſunt placere. Ex me quomodo poſ-⸗ ſum habere aliquid, cuùm nihil ſim? imò hoc ipſo quòèòd putas aliquid eſſe, ſpiritus elafe, conjice te minorem eſſe, & magis vilem. Æger dum ad- huc ægrotat in lecto, non Kentiun. = 328 DEz ADORATIONE becillitatem ſuam: at dum melius ſe habet, & convaleſcens ſurgit, tunc cognoſcit debilitatem, cùm non poſ- ſit per ſe conſiſtere. Dum magis ſer- vis Deo, proficis/ & ambulas in vià Domini, magis humilis debes eſſe, & timere; tunc te cognoſces viliorem. Æger dum eſt in lecto, non eſt cur ti- meat ne cadat: at dum ſurgit, & in- cipit ambulare, tunc noſcens infir- mitatem propriam, non de ſe confi- dit, ſed alii connititur, & adjuvatur, timens cadere. . Quid igitur extolleris, cùm, hoc ipſo/quod extolleris, vilior ſis. Quo- dammodè magis es ridiculus, quàm Lucifer, cùm de minoribus te effe- ras. Quid eſt natura tua comparata cum naturâà Cherubim? Quid eſt ſanctitas tua, collata cum ſanctitate gratiæ, quâ placuit Deo primus ille Angelus? Quid videri vis, & haberl apud alios? nihil potes tuum habere; & quod minus potes habere, eſt ho- nos. Tota gloria ſolius eſt Dei, qui cùm eret; 1,e. ,Il eels 1 Werke Aterno um no mſ namn Non allar lelcern encer temtn rumer Cacont Venon Onn ls dune d ber. nih Geles loren IN SPIRITUET VTRITTATE. 329 cùm cætera det hominibus, gloriam ſuam alteri non dabit. Si benè ope- raris, ſat eſt quòd ſciat Deus, vie deat & approbet, qui remuneraturus eſt, & cui placere intendis. Sanè ſi ar- denter amares Deum, & ſervus fidus eſſes; optares, niſi impoſſibile foret, facere aliquid pro Deo, quod Deus non eſſet remuneraturus, aut non videret; & dumtaxat ſtuderes eſſe ſaelis illi, de præmio nihil curans. Inter fideles amicos unus alteri pro- ſpicit, & bona officia pr æſtat, etiamſi alter non ſciat, imò ſæpè occultat: nam non qu ærit aliam mercedem, quàm f delitatem & obſequium erga amatum: ſic qui ſincerè amat Deum, non aliam femunerationem magis deſi. derat, quaàm ſervire illi, & ſerva- refidem. Im er Domine, fidelita- tem tuam ergam perfidum, qui in- numera mihio ol. præſtas, benefi- cia confers mihi ignaro, & Cum ſcias me nunquam agere gratias pro illis. Cùm mala agunt homines, cupiunt, ut tu 330 DE ADORATIONE ut tu non videres: ego, Domine, jam reſipiſcere volo, & mutare meos mores. Quare cùm mala egero, quod frequenter erit, volo ut tu vi- deas, ut caſtiges & me adjuves, ne iterùm faciam: at cuùm bona egero, te adjuvante, potius vellem ut tu nõ videres, quàm quòd videant homi- nes. Si eximius Dei amator non agit bona propter teſtimonium Dei; uàm mendaciter amabit, qui quæ- rit homines teſtes? CAPIIT XVIII. Quantuü debeamus gratiæ Dei, & Cbriſti. Gperdus adhuc eris, ſi te putes pulverem & cinerem, cùm nihil ſis, niſi mendacium/& peccatum. Ni- hil boni habes; cur extolleris con- tra Deum? multa mala habes; cur non erubeſcis etiam coram homini- bus? Omnia mala habere potes; cur non contremiſcis ubique & ſemper? Omnia mala facere potes; cur non formidas te? ipſa eſſentia tui non eſt tua, niſi Dei. Imò id quod habebas, ante- Tbiriot Cod Aun m ancdu riſtia Itasne inſi Gaent rels, Cdrar Coror Gleid ſet, . Ugeiͤ teſam neo en, ttur. e Ne ngen IN SPIRITüUFT VERITATE. 331 antequam eſſes, tuum non erat: ha- bebas tunc merum nihilum, quod poterat eſſe; hoc ipſum non exte ha- bebas, ſed ex Deo: qui ſi non eſſet, tu non poſſes eſſe. Quid te magnum putas, cùm ipſum,/quod nihil eras an- uam creareris, non erat ex te? lach plusquam te debes Deo; nam debes etiâ, còm nihil eras, poſſe eſſe. Creatus fuiſti: dic quod membrũ arbitrio tuo fuit factum, aut cui ar- ticulo alicujus digiti lutum poſuiſti, aut miniſtràâſti materiã ad eum for- mandum; aut quàâ prece tuâ impe- trâſti creari à Deo, & eligi inter infi- nitas naturas & individus meliora, quæ in ſuo nihilo relicta ſunt? Quàâ diligentiâ tuâà effeciſti, ne formareris cæcus, mutilus, amens, barbarus? Gloriaris de ingenio, de integritate corporis, de nobilitate generis? uti- ue id licet, ſi monſtus Deus àte id ecit. Dices: Non glorior me crea- tum eſſe, ſed talem elle, induſtrium, ingenioſum, morigerũ. Dic quæſo, ſticon- 332 DzE ADoRATIONE ſi conſilium non dediſti Deo, ut te erearet ingenioſum, & talem; f non monuiſti Deum, ut tibi d aret melio- rem mentem; cur gloriaris de ſubli- mitate illjus *Antuelegiſti imentem, & aſtutiâ tuâà ſcrutinia feciſti inter il- lam infinitarum rerum multitudiné, quæ crearißp oſſent, ut extraheres a- nimũ præſtantiorem? Non, inquies, glorior de naturæ dotibus, ſed de of⸗ Rciis virtut is, quã ſecutus ſum, cùm alii peſſimi contemnant. Glorior meliorem me illis eſſe, & virum bo- nũ, glorior ſatisfeciſſe muneri meo. Imè pudeat vix ſemel ſatisfeciſſe, & millies corrupiſſe. O inique diſtri- butor, deteriorem partem tribuis Deo. Te eſſe tribuis Deo, & arrogas tibi bonum eſle: plus eſtbonum eſſe, quam eſſe: cur illud tibi uſurpas, cùm in eo quod eſt minus, nullam potue- ris partem ponere? Plus diſtat inter bonum eſſe, & hominem eſſe, quàm inter hominem & nihilum. Ex nihilo te potuit Deus facere hominem, im- peran- vnd ie, elo, 1 Winen , t Meni⸗ olt⸗ nelo⸗ ogan (lubn lteles Gdo nem, ſulie O bat nodo lamno une , Wwr tten Uach ſinns Deig = = = IN SPIRFTUEFT VERITATE, 333 perando, agendo, & vivendo; ſed ex homine non fecit bonum, niſi ſervi- endo, patiendo, & moriendo. Inju- ſtiſſim partiris, tribuens Deo natu- ram, & tibi gratiam. Neminem vidi ſuperbire, ex eo quòd ſit; & ferè omnes, quòd boni & meliores ſint; cùm potis liceret arrogantia illa: nam plus habuiſſes (ſi habuiſſes alĩquid) cùm mihil eras, ut eſſes; quàm poſtquam fuiſti, ut eſſes bonus & juſtus: nã ad creatio- nem, ſolùm non adjuvimus; ſed ad juſtificationẽ inſuper impedivimus. O patientiſſima Veritas Dei, quo- modo toleras mendacem arrogan- tlam noſtram, niſi quòd ridicula ſit, dum ejus rei auctores nos præſumi- mus, cui maximè reſiſtimus & de- ſtruimus? Si tà modeſti ſumus con- tra ea quæ ſunt in ſuo nihilo relicta, ut adverſus illa non gloriemur, quòd ſinus: cur inverecundi adverſus Deũ gloriabimur, quòd boni ſimus; & adverſus alios homines, quod me- liores 334 DE ADORATIONE lores ſimus? Cur ſuperbis, anima; de eo, in quo maximè verecundari deberes? Qudd nihil fuiſti, nihil eſt, en quòd pudeat; ſufficit, quod non ſu- perbias; né eſt enim ulla ignominia: atquèòd impedimẽto fuiſti Deo pec- catis tuis, multum abundat, ut pro- fundiſſimâ confuſione erubeſcas. A quo accepiſti eſſe, accipies benè eſſe. Quemadmodum nihil fuiſti, ut eſſes: ita creatus, nihil fuiſti ut eſſes bonus. Si nihil ad naturam, ita nihil ad gratiam, ex te ipſo ſolùm, & à te ipſo habes. Imò licèt nihil feciſti ut eſſes, nihil malefeciſti ne eſſes: at ut eſſes bonus, nihil ex te feciſti; & ne eſſes bonus, multa malefeciſti. Natura humana, etiamſi illà inte- gritate & excellentia, in quâ creata eſt, maneret, non ſervaret ſe ex ſe, niſi ex Deo. Quare ſi gratiam, quam accepit, non poſſet ex ſe ſervare; quomodo quam perdidit, poterit reparare, & de acquiſitione gloriari? Memento infamiæ & corruptionis naturæ Nha beid Caust. 1 . dnnr Ien Gnonkr. Mominig Deoe utr eſen. ie⸗ Lcrent IN SPIRITUET VERITATE. 335 naturæ noſtræ poſt peccatũ: ſi cùm ſana, & honorabilis erat, nihil ex ſe poterat; languens, & contemptibilis quid poterit? Vas non gloriatur an- 1 3α. 401E. te artificẽ de formàâ & uſu; cùm poſ- ſet de materiàâ, quam non fecit ille: tu ante Deum nihil habes, quòd glo- rieris, adhuc ex nihilo factus; cur de formò & bono uſu gloriaris, qui de abuſu erubeſcere potes, & de mate- ria nequis gloriari, quia ex nihilo es? Non habes unde bonum aliquid ha- beas, quia ex nihilo nihil fit, ut ex causàâ. Si nihil ex te es, nihil ex te po- tes, nihil ex te operaberis: namo- perari ſequitur eſſe. Si nihil ex te es, nihil potes, nihil operaris; quantèò minùs aliquid bonum? Si quod nihil ex ſe eſt, nihil ex ſe habet, aut poteſt; ſolum ex ſe poteſt, & habebit pecca- tum, quod defectus, & nihil eſt, & nibiloòpſo deterius & minus. Ocu- lus ex ſe potens eſt ad tenebras, & ad non videndum; ſed ad viſionem nihil poteſt ſine adjutorio lucis. Quod 338 DE ADORATIONE Quod eſt ſupra naturam, & ſupra lnit te, nempe abnegare ipſam naturam, e & te ipſum; non poteſt eſſe ex te, & cumin naturà, ſed à Deo, qui eſt ſuperior te atopenl & naturâ. Si non credis rationi, cre- Giumhl de fidei; nihil es niſi mendacium & ti,ae peccatum: perditio tua ex te tante mſt modò. Non idonei ſumus cogitare heb aliquid à nobis, quaſi ex nobis; ſed mmdi ſufficientia noſtra ex Deo eſt. Si non udd poſſumus cogitare aliquid, quomo- Wunn dò exequi bona opera? Ferri poteſt, Wühon quòd videaris ſtultus; ſed non ſua- en, deri poſſum, quòd velis eſſe hæreti- dini cus: quæſo cur deſpicis mundum, & jis gin aliquem æternorum amoré jam ha- Wintue bes? quia expertus es inconſtantiâ ſerins temporalium, & vidiſti inopinabiles Iudihe calamitates, & mortes locupletum ie ci & potentum, & ſimilia; an tu fuiſti, itedmn qui ita providiſti res, vel Deus? an tequi providiſti Regis illius aut potentis ſnia hominis mortem, ut tu commove- mbeban reris perſpectâ inſtabilitate rerum? ue Prætereaà hæc eadem publica & nota e 1- alls Ah Krann henor gtonier. lacium AItetan Demin 4 lehts . ſetetum. AnaH IN SPIRFTU EFP VERITAE. 339 aliis ſunt: cur cæteri non ùt tu com- moventur ad contemptum mundi? cun cùm alius eſt motus, alius in pec- catis perſiſtit? Aliquam ſimul caus divinam hujus differentiæ debes fa- teri, quæ ſolum in nobis & ex nobis non ſit. Forſitan perinde quaſi ex te eſſet, gloriaris quèòd tu movearis, non alii. Dic quæſo, quoties ſimiles caſus, & efficaciores contigerunt, & non commotus fuiſti? Igitur, quòd modò convertaris, non venit ſolum ex te, ſed ab arcana aliqua & provi- da virtute, ſollicitudine & amore e- jus qui noluit, ut ampiius morare- ris in tuo errore, & ad agnitionem vVeritatis ſuaviter te excitavit; & ta- liter diſpoſuit omnia, ut noverat te inde comovendum. Reſpondebis, ideo nunc te comotum eſſe, non an- teà, quia abfuit, aut mortus fuit peſ- ſimus amicus, cujus ſocietate per- trahebaris ad veruſtos & peſſimos mores, aut præteriit teatſt pecca- to opportuna. An fortè ex hoc præ- J P ſumes? 340b DE ADORATIONE ſumes? Fuſtne in manu tua mors vel abſentia iniqui ſoci, vel opportuni- tas hæc? Anne potiùs Deus fuit, qui ita diſpoſumt, & inſuper præparavit tibi bonorum ſocietatem/& exem- plum, ut ejus imitatione permove- reris. SIiliter quidquid boni habes & facis, auit ſi quo malò Cares,& abſti- nes, eſt, quia Deus pro tua utilitate res diſponens impedimenta remo- vit, & incitamnenta boni opportunè propoſuit; & inſuper ad plurima ſu- pernaturales habitus aut auxilia in- fudit, quæ excedunt omnefn facul- tatem naturæ. Quam parté ad hæc tu habes? ſi noninvenis; quanta in- ſolentia eit tibi tribuere totum? Aut gratiam Dei debes agnoſcere & nihi- Htatem tuam, aut Deum cùm Epi- curo relegare, & privare mundi gu- bernatione, nullam illi providentiâ tui relinquendo. O ſapientiſſima Dei Veritas, miſerere, miſerere mei a- mentiſſimi; quia magis & magis de- lat Ira- Etet:l Cerent, veret Colnn⸗ guiink Omnnem Deocke Wohnnt Cornun i tüumt ommh ien⸗ . izl onn. fiüneu exem. emore⸗ ubeze IN SERITüIEFT VERITATE. 341 Hrabo, quaàm ille Philoſophus, nunquam tantoperè ineptiens ut di- ceret ſe providere res, nam faceret ſe meliorem Deo: veruùm, qui præ- ſumit de ſe in opere honeſto, præter- quam quod Deo tollit providentia rerum, ſibi eſt neceſſe ut illam uſur- pet; quoniã ſi aliter occurerent res, non opus honeſtũ, ſed vitioſum fa- ceret: & Hicèt caſu aut fato res acci- derent, non eſſet cur ſibi aliquid at- ribueret Qui in bono naturæ ſibi plaudit ſolùm, negat ſe à Deo creatum: at qui in bono virtutis gloriatur, negat omnem mundum, & univerſas res à Deo creatas, diſpoſitas, proviſas in bonum noſtrum: in illo adimit Deo dominium unius dumtaxat naturæ, ſuæ nimirum; in hoc adimit domi- nium totius univerſi: in illo adimit omnipotentiam Deo; in hoc etiam ſapientiam, & bonitatem, negans ſa- pientiſſimè ita proviſum à benevolo & amantiſſimo Patre pro noſtra ſa- P2 lute 342 DE ADORATIONE lute & bono. Quid dicam in iis vir- tutibus, quæ ſuper omnem naturam ſunt, & in altiſſimo ordine proporti- onem quamdam cum Deo habent, & velut in gradu divino Deos, ut ſic dicam, nos faciunt, aut ſupponunt per participationem altiſſimam na- turæ divinæ; & in iis quæ Deũ pro- ximè contingunt, fide, ſpe, charita- te? de quibus ſi quis præſumet, opus eſt ut neget Deum eſſe ſuperiorem naturæ, aut ex ſe putet eſſe æqualem vel ſuperiorem Deo. CAPUT XIX. Quvd ſe debeat homo non tantùm ſenti- re nihil eſſe, ſed maximum peccatorẽ. Agna portio humilitatis deeſt tibi, ſi putes ſolùm nihil boni ex te habere; oportet ut judices etiâ, peſſimum te eſſe. Primum peccato- rum ſe dixit S. Paulus; nec potuit mentiri os illud Spiritus S. an tu for- taſſe meliorem te putabis tanto A- poſtolo; & eſſe exaggerationem aus 214 mode- inn eli IN SpIRTTIET VFRITATE. 34 modeſtiam, te appellare maximum ſceleratorum? Seriò te judica pri- mum inter peccatores, & ultimam creaturam, quia nulli te debes præ- ferre. Nullus minus quam tu habuit, ut miſericordiam Dei flecteret: ne putes, eſſe modeſtiam ſentire hoc; nam nihil tui bonum præcefſiſſe, eſt fides divina. Non eſt fundamentum, ut alium putes fore minùs gratum, ſemel adhuc conſecutum miſericor- diam, & beneficia Dei, quibus tecum eſt uſus: nec tam temerè de alio ju- dicare licet, qui ferè debes cenſere impoſſibilem eſſe majorem ingrati- tudinem, quàm in te patientiſſimè a- gnoſcis. Si verê doleres de peccatis, id ſeriò putares. Qui acutiſſimo do, lore torquetur, non putat ſimilem alium dolorem eſſe, nec putat alios ita cruciari: affectio ad ſe inclinat ju- dicium. Si aliquis amor humilitatis eſſet, facilè judicares te omniũ peſſi- mum. Superbus meliorem omnibus ſe præſumit, ex amore exaltationis; P 3 & 344 DE ADORATIONE & quia aliorum eminentias non con- ſiderat, ſed defectus: tu, ſi humilis eſſes, pejorem cunctis te putares; tuos defectus videres, nom allenos, niſi ſolas virtutes. O Majeſtas ſumæ Veritatis, quid opus eſt interpretatione? fateor co- ram Angelis tuis, hominibus, & ſpi- ritibus malignis, ſine ulla tergiverla- tione, me eſſe omnium creaturarum viliorem. Dignitas moralis rationa- His creaturæ, quæ eſt verè ejus laus-, pretium, & valor, conſtat ex cogni- tione & advertẽtia obligationis ſuæ, & operatione juxta illam: hæc in ne- mine majori ſunt vitiata abuſu, quàm in me. Licèt plures Viri ſancti ma- jorem lucem habuerint, & aliqui ho- mines in numero exteriorum pecca- torum re ipsâà fortè exceſſiſſent; ſed bhæc copula, plus peceâſſe, & negle- xiſſe majores obligationes ſuas, cum cCognitioône illarũ, admonitione con- ſcientiæ, & inſpirationibus cœli, in nullo, ut inme, invenitur. Si aliquis Plura * büste K rre Nonen oco Nlon eten d NR FH SEIRTFI ET VERTTATE. 34 plura quam ego peccata forſan fece- rit, minores inſpiratlones accepit, & obligationes pauciores habuit: ſi ali- quis magis admonitus & obligatus à Peo fuit, mirus peccavit, & magis reſpondit: ſi forté, quod non poſsũ credere, aliqua creatura fuit, quæ plus peccaverit, & majorem cogni- tioné offici ſui habuerit, adhuc non puto eum deteriorem me fore; quia non eſt cognitura, nec habitura ma- jores obligationes: & quamvis allus majores obligationes haberet re ip- Ssà, ego id non puto: Oofficia autem virtutis ex conſcientia ponderanda ſunt; cumq; ego putem me plus omr nibus teneri ad ſerviendum Deo, & minus ſerviam, omnium ingratifſi- mus, & vilihmus ero. Antichriſfi peccata, licèt exceſſiſſent numero, non excedet ejus cognitio, illuſtra- tio & obligatio: nam non toties re- miſſioné peccatorum conſequetur, nec tam efficacibus & inſtantibus beneficiis & inſpirationibus ſollicita- P4 bflur, 546 Dr ADORATIONE bitur, nec ab occaſionibus peccandi præſervabitur. Lucifer licèt majo- tem à Deo lucem habuerit, non niſi propter unicum peccatum damnat? tuit; nec habuit obligationes quas ego: non pro illo faſtus eſt Filius Dei Angelus, non fudit ſanguinem ſuum. Judam quoq; necdum Chri- ſtus obligaverat, ut obligavit me; nondum mortuus erat. O humilis & mitis imenſitas Dei, quomodo me toleras, quia non confundor & ab- ſorbeor in profunditate ignominiæ meæ! Ne quæſo alicui me præferãà, cùm non inveniam fundamentũ ad ſuſpicandum alium eſſe deteriorem. „Majoris peccatoris ſcelera nume- rO finita ſunt: quomodo ego nonilli ſubjicior, qui in infinitum peccare poſſum, & efficaciam in me habeo, ut totum mundum inficiam? Nam iniquiſſimus ſum poſt tot beneficia, exceſſum Dei amoris, inſpirationes divinas: quid ſi Deus meam malitiã non cohibuiſſet ſuâà gratiâ in & in aliis? hen lteen lebon Eſect Alg id Con⸗ fee uuni 1. Cni. e n D tones th eNH O IN SPIRITI ET VERTTATE. 347 aliis? Singulis peccatis aptior factus ſum in dies, ut pejùs corrumpam me & univerſos. Si unum peccatum A- dami tot infecit iñocentes poſteros, ſi unum peccatum Achan totũ Iſrael reum fecit vindictæ divinæ, quid fa- cient mihi peceatori infinita ſcelera? Neſcio, ſpiritus infirme, quomodo non deficis, Conſiderans exiguſtatem tuam, & deinde magnam multitudi- nem culparum tuarum, ſi componas hæc cum imenſitate Dei, cum mul- titudine benefiéiorũ ejus, cum mag- nitudine operũ redemptionis C. ſti, cum indicibili dilectione & fideli- tate ejus erga te; præ qua parva vi- debuntur opera ſtupenda quæ pro te fecit, & à qua ſolùm quaſi eoactus eſt illa facerée. Sed adhuc nihil eſt, quidquid de vilitate & infamia tuàâ comprehendi poteſt, & longè infra rei veritaté manet: imò puta nihil; nam in infinitum viliorem te inveni- res, ſi à Deo illuſtrareris. Opretio- ſiſima Veritas, ſiita eſt, quomodo P5 non 348 DE ADORATIONE non me deſpicio, dedignor, aſper: nor, ut neſciam quid de me cogitare & facere poſſim? Miror me non ſtu- dere revereri plus Deũ, ſtupeo non magis me contemni delſiderare. Unum ſolum delictum, eum, qui committit, facit infamem, etiam a- pud homines peccatores, qui neſci- unt penetrare malitiam peccati, nec odium dignum illius habent: quo- modo tot mea peccata & negligen- tiæ coram ſanctitate Dei, Angelis puris, & Beatis glorioſis, me defor- mabunt, & dehoneſtabunt? nam li- cèt ſperem ꝓlura dimiſſa eſſe per mi- ſericordià Deiz quod ſemel fui, ex me demper ſum, nec magis ex me ero. Si ſemel in me fuit, unde vilem ſemel me putarem; cur non ſemper? nam fex me numquam plus boni habeo: potiùs pudor debet creſcere, & hu- militas de peccatis præteritis, quò magis acceperim. Miſericordias di- vinas, cùm experientia didicerim, Jme contempfiſſe tam bonũ erga me * 4 uor totls ne, Püöt lrte mar. Conee⸗ Perin donm mi ech her Rlar⸗ W⸗ Deonon re. un Gl tlame e ⸗ . Glger n A lnels W. el eH r. IN SPIRITUET VERITATE. 349 Dominum, & modè ingratum per- manere. O ſpiritus viliſſime, quo- modò cum tanta ingratitudine non te putas indignum omni gratià Dei? quomodo audes ulla gratiâ petere? quomodo, ſi tibi à Deo ultrò conceſ- ſa eſt ſine poſtulatione tuà, non con- tremiſcis, ut ferè dubites quid me- lius foret carere Dei dono, quàm ex- poni ſterum periculo abutendi quod toties contempſiſti? Sed in ſpe, Do- mine, miſericordiæ tuæ, volo eſſe audax, & temerarius, imò importu- nus toti Curiæ cœleſti, oſtentans vi- litaté & ulcera mea; nec ceſſabo cla- mare ad omnes & ſingulos Beatôs, donec moleſtiſſimus ſim & ſaltẽ pro- pter im probitaté, cùm alium titulũ bonum ex me non habeaâ, conſequar majorẽ gratia & miſericordiã jeſu, ne me delſerat, quèd deſerâ gratias ej*. CAPIIT XX. Quid ſit, nihilum ſe dicere & maximum . eccatorem. A Lios ſeduces, dicendo te nihil P6 eſſe, 352 D-z AnOoATIONE eſſe, & maximum peccatorũ, ſi non ſentias: ſed te decipies, ſi id ſentias, & non conformiter opereris, & con- ſequenter te tractes & habeas. Quid putas eſt, nihilum eſſe? perinde mi- hil de te ſollicitari, ut gloriam Dei quæras, ac ſollicitaris de iis, quæ né6 ſunt de relinquendo ſe penitus, & exinaniendo in omni patientia. An fortè impatiens eſſes contra eum qui aêrem verberaret, aut iracundus ad- versus illum, qui extra mundum in vacuo ſpatii imaginarii poſitus, in mi- hilum illud inane ictus mitteret & objurgaret? Sic tu, ſi nihilum te pu- tas, & vacuus tui es; in quantum po- tes, non debes commoveri ob quaſ- cunq; injurias: alioqui jam aliquid te eſſe æſtimabis. Tuam reputatio- nem & comoditaté quærere, cuùm te dicas mhil eſſe, perinde erit ridicu- lum & otioſum, ac ſi nimiùm anxius eſſes, quomodo honoraretur & for- tunaretur homo qui nondum crea- tus eſt, nec eſſet creandus. Quare ita uolen inhen Nunirt npſl UUe Hemni Eter ii Nehz let K 6 4¹ IN SpPIRTTI EFT VERITATE. 351 ita debes affici erga te & tua, ad ſi non eſſes creatus. . At dum te nihil verè & ſeriò æſti- mas, mirificè te purgabis ad munera Dei & ipſum Deum ſine impedimen- to ſuſcipiendum: Natura non ſuffert vacuum; nec Deus patitur manere humilem vacuum, quin ſtatim ipſe impleat. Deust fieret homo, exi- nanivit ſe: nênne ut homo fiat Deꝰ, unus ſpiritus cum Deo, debet exina- niri? Exinanitio tui erit, te ſemper æſtimare & curare tua, ac ſi merum nilil eſſes, nullam circa te cogitatio- nem inſultare, quæ ſapiat aliquid tui, & terrenum; denudare te pravis af- fectibus & habitibus, ut nihil tui ha- beas, velut ſi recens à Deo creatus eſſes & nihilo. Deus ſe exinanivit pro te, gerendo ſe ac ſi non eſſet; tuam ſalutem dumtaxat curans; velut ſi tu eſſes: tu ita cura divina, quoad poſ- ſis, quaſi Deus eſſes. Debes exina- niri ſumo modo, & diſtare à te ferè infinito modo, pluſquam ſinon eſſes: quod 352 DEr ADORATONE quod fiet, ſi flas aliud per gratiam & amorem, tranſiens àte ad Deum, qui infinitè diſtat à nihilo, & ab omni eſ- ſentiàâ. Duæ ſunt gloriæ divinæ vo- luntatis, amor & potentia; ſed po- tentior videtur quodamodòô amor, quàm ipſa omnipotentia, quæ te po- teſt reducere in nihilum, non verèò quomodo libet te facere ut ſis aliud, neque ut natura hominis ſit natura Angeli; in quo magis diſtares à te, quaàm ſi fieres nihilum: ſed amatus à Deo, & redamans Deum, abſumpto omni affectu proprio, humiliatâ vo- luntate ſuâà & annihilatâ, velut fit Deus indutus beneplacito divino; nam licèt in ſuàâ eſſentià maneat, non manet in affectu erga ſe, ſed confor- mis voluntati Dei; tam longinquus à ſe diſſidens, ac ſi alind eſfet. Homi- nes non capiunt dolorem de alienis vulneribus, nec ſentiunt contumelia de convitiis conjectis in alios: ſic er- gate, velut alienum, quoad poſſis, pro gloriâ divinâ, non afficjaris ægrè tuà contemptione. Tum lent u Nra fomn nez, Eten nen 6 Ccttur eſ Gna Verir Dunn men inen W IN SeIRTTUEFT VERITATE. 353 Tumſſi te putas maximum pecca- torem, Conſequenter omnia adverſa & infortunia, quæ alis etiam acci- dunt, debes credere fuiſſe ob tua peccata & negligentias. Quidquid afflictionis Deus imittit, eſt pro pec- catis in pœnãâ illorum & remedium; atque in hac vità, allorum peccata in aliis quoque curat, & punit. Igitur pro culpis meis, cuùm ſim maximus beccatorum, omnia mala accident: cùm pro peccatis accidant, cur pro peccatis aliorum, & nõ pro Ulis quæ ſunt iniquioris? Prælla, peſtes, fa- mes, pœnæ ſunt meorum ſcelerum, & remedia: omnia ſunt beneficia mea, & ſupplicia mea: in cunctis ex- ercetur circa me miſericordia divina atque juſtitia: ubique pro me juſtitia & pax oſculatæ ſunt, miſericordla & veritas obviaverunt ſibi; ut ubique, Domine, & in omnibus te timeam, amem, confundar de meâ malitiâ, & ſperem de tuâ bonitate. Non miror tot calamitatibus afflictari mundũ, ſiqui- 354 DE ADORATFIONE ſiquidem me alit: ego velut Jonas ſum cauſa hujus naufragi, & ærum- næ multorum. Propter unum pec- catum Achan percuſſus fut populus Dei innocens: pejor ſum ego; cur non præſumam propter me affligi multos innocentes comunibus pla- gis: Ego anathema In medio tui ſum, Iſrael; ego ſufficio prophanare mun- dum. Ego tâ impudens ſum, ut cùm ſim major peccator omnium, non fa- ciam majorem omnium ſatisfactio- nem pro me, & pro aliis quos audio afffigt, cùm eorum ærumnæ me cre- dam eſſe cauſam. Omnibus injuriam fecimeis peccatis, omnibus debitor ſum, & omnium pœnarum & hunn- liationis reus. CAPUIT XXI. Gloria Dei querenda eſt ſemper. MAku debes gloriæ Dei; jus eſt ut illi ſis gratus, & ſtudio- ſus. Gloriæ Dei debemus noſtram eſſentiam, noſtram redemptionem, noſtram “ 1 Urum tennd or o,l Cretcur Eece ro bendo Ufie Gum 4 Fonc nde HBond- An Cllen Filktl Ane N N N. ec⸗ IN SeIRITüET VERITATE. 355 noſtram beatitudinem, & omne bo- num. Propter gloriam ſuam omnia operatus eſt Deus: propter quam ita benefecit nobis & ſtuduit, jus eſt ut illi ſolàm ſtudeamus. O Deus Ma- jeſtatis, in omnibus rebus honorem hoſtrum curas: nônne jus eſt, ut ho- norem tuum in oruſbus quærat ho- mo? Tu honoraſti hominem crean- do, volens illum ſuper omnes allas creaturas manibus tuis ipſis forma- re: nec contentus fuiſti creare illum, ut eœlos & reliquas creaturas, ju- bendo, ſed velut laborando id volu- iſti facere, obſequioſus homini ante- quàm fuiſſet. Honorâàſti hominem providendo, præparans illi magnifi- cam domum hujus mundi ſubjiciens illi omnes creaturas, ut ei ſervirent. Honoraſti hominem conſervando, aſſignans illi cuſtodem Angelum, ex- cellentifſimam creaturam, quæ te vidit facie ad faciem, tuâque beati- tudine fruitur; ut omnimodò nos honorares, eligens ad cuſtodiam no- ſtram 356 DEADORATIONE ſtram non tantùm illum, qui naturæ & gratiæ, ſed etiam qui gloriæ doti- bus honorabilis eſt. Honoraſti. ho- minem redimendo, extollens huma- nam naturam ad conſortium gloriæ, & throni tui. Honoraſti illum retri- buendo, concedens pro levibus & momentaneis laboribus non mino- rem palmam quam Regnum tuum, & honorem domustuæ. In cunctis majori hominum gloriæ ſtudes. Pudeat te, ſpiritus ingrate, non quærere majorem Dei tui gloriam. Gloriam ejus quære contemptione tuâà: exaltabitur Deus in te, quò ma- gis humiliaberis. Deus & homo ſe habent, ut quantitates continua & diſereta. Numerus in infinitum au- geri poteſt; lignum in infinitum mi-= nul: quò magis- Odiminuitur & decidi- tur a ligno- magis augmentatur nu- merus: quò magjs te Williorem exiſti- mes, maj joré Deum cognoſces. Dei cognitio Poteſt augeri in infinitum: tui laſp ernatio & notitia indignitatis poteſt 1 n ewvo Auunk ſbilen Uye elent Nlerti . ld Vs re,el r l Crutune Cnpm. grnm Notrint ſecte ut, oblbit, ponine Dei Pellorn Nlumre Knon Uokune ſtee lu l n. ⸗ ⸗ de no 1 IN SPIRITU ET VERTTATE. 357 poteſt in infinitum creſcere; quia in inffnitum deſpicabilis es. Occupa te in ignominiâ tuàâ, & quo modo ſis lu- tum & cinis: ita videbis gloria Dei, ad quam factus es. Inutiliùs in aliis ſubtilitatibus tempꝰ conſumes, quæ impedhent potiùs notitiam Dei. Ex- perientià mirabili compertum eſt, quòd vas occupatum & plenum ci- nere, eodem modo tantumdem a- quæ capiat, ac ſi nihil contineret; cùm tamen, ſi qualibet allà re ſit oc- cupatum, eo minùs excipiet aquam, ad quam ſuſcipiendam factum eſt. Notitia tui non impedit notitiâ Dei: rectè utraque cohæret altera alterã imbibit, ut cinis & aqua. Videndo ignominiam tuam, veſtigabis gloriâ Dei, ad quam creatus es, nec aude- bis uſurpare. Arbor ſimul mittit de- orſum radices, & ſurſum ramos; ea- tenus in ſublime erigitur, quatenus profunchùs ſerpit: elevabitur mens tua, ſi te depreſſeris. Vis palàm ſcire laudem & gloriam non eſſe rem tuâ, nec 358 DE ADORATIONY W nec ad te pertinere? Conſidera quòd yin nihil in te ponat nec perficiat laus, lec- etiamſi mendicus & imperfectus ſis: tſum magis eges remedio, quo perficiaris, ylin quàm quo prædiceris, dum manes iln il miſer & egenus. Solùm igitur laus Hrin & gloria eſt ejus, qui nullius rei eget: Afkeni eo ipſo quòd laus ei cui exhibetur Ginnin nihil prodeſt, conjicitur debere dari lar hin ei qui nihilo indiget. Da gloriam ei Onifsin cuĩ nihil poteſt eſſe utile; & utiliſſi- ihio mum erit tibi. Deus omnem utilita- Ulunſen tem tibi quærit, nullam ſibi: tu om- Iohrm nem honorem Deo deſidera, null. efinn tibi. Quemadmodum Deo nulla res bolelu eſt utilis, ita tui nullus eſt honos, qui dals quæri à te poſſit. Dei ſit tota gloria Iiin operum tuorum, quemadmodum el tota utilitas divinorum operum tua Ponme! eſt. Gloria Dei & utilicas hominis w ſorores ſunt, & amplexantur ſe in- Iln vicem. Nihil Deus facit ad glorlam Mel ſuam, quod non ſit etiam ad utilitaté Ire humanam. Non eſt amens Deus, We qui operetur inconſultè ſine fine; ui non IN SPIRFTUET VERITATE. 359 non eſt vanus, qui operetur inutili- ter ſine comodo: ſummè perfectus eſt, ſummè bonus eſt. Ob perfectio- nem ſuam nullius rei indiget; ideò ſolùm reſtat ut operetur propter gloriam ſuam & laudem à creaturis exhibendam, quæ eſt res extrinſeca: ob bonitatem verò ſuam omnia uti- liter facit; ſed quia nullàâ re caret, omnis utilitas eſt creaturarũ. Sicut nihil poteſt facere contra honorem ſuum, ſic nihil facit contra utilitatem noſtram. Tu homo imperfectus & peſſimus nihil debes facere pro ho- nore tuo. Prius eſt perfici in ſe, quàùm ab aliis laudari: gloria exterior ſe- quitur interiorem bonitatem in ſe perfectam: ſed faciendo omnia pro honore Dei, omnia facies pro tuàâ utilitate. . Illud ſoluùm eſt homine utile, quod Deo eſt glorioſum. Si vis utilia tibi quærere, non quæras, quod tibi eſt utile, ſed quod Deo eſt honorificum: imò ſi vis non inutilis mundo & in mundo 360 DE ADORATIONE mundo eſſe, ſolùm gloriam Dei quæ- ras, ad quam creatus es. Omnes qui hinc declinaverunt, ſimul inutiles fa- i ſunt. Ille ſuperfliuit, & otioſus eſt in mundo, qui honoré Dei non quæ- rit. Omnia utilitatem ſumunt ex fl⸗ ne: ſi à fine ſuo declinent, inutilia fi- unt. Si ſumas dolabram ad calefaci- endum te, non ſolùm inutilis erit ad hoc, ſed tu inſipiens: ſi ſumas ignem ad lævigandum tabulam, utilis jam non erit res præ omnibus utiliſſima, quam non ſolùm habebis inutilem, ſed pernicioſam; comburet, & de- ſtruet quod volebas perficere: om- nia artium inſtrumenta, præter ſuum finem, vana & ſuperflua ſunt: ſic ho- mo, qui non dedicatur ad gloriam Dei, ad quem finem factus eſt, inuti- liſſimus eſt, & ſupervacaneus. A vi- te, quam plantàâſti, vis aliquem fru- Gtum; ab ommibus, quæ habes, Vis aliquam utilitatem: cur tu ſolùm vis inutilis manerer Ficus illa ſine fructu maledicta fuit, etiam maledicetur homo Sigenden nerten, anzberd uincheoh ennlhun Nd 7tcer, Re Oimmnurn holts⸗ Uedoll NSWN Echor 8 ſad INSPIRITUI ET VERITATE. 361 homo ſine utilitate. Qualem putas, homo, amentiam tuam, Cùm non quæris honorem Dei? majer eſt, quàm fquæreres nivem ad Calefa- ciendum te, aut pictor uſurparet ad pingendum ſerram fabri. Nihilt tam Præter rem, tam extra Propeoſitum, tam abſurdum, quàm cùm quæris, non dico Ronorem tuum, ſed utilita- tem ſolam, ſénon quæras per virtu- tem gloriam Dei. SClto, & propone tibi finem tuæ vitæ, né ſis velut ſ- gittarius cæαS. Ommiqmrer mMfines vis noſcere, ut ſclas ilſis uti: ſie, ut te non abutaris, ante oculos ſemper tuum finem ha- beas. Te perdis, li quæras, quod non cedat in honorem Dei: nihil aliud at- tendas, & hoc unum in omnibus re- bus attendas. Sive jucunda, ſive mo- leſta ſint, non advertas; ſed an ſint Deo honorifica & grata. EÆger quæ- rêns ſanitatem, non rejieſt potioné, quia amara ſit; non ſumit poculum aquæ frigidæ, quia delectabile, ſed ſolùm 362 DE ADORATIONE ſolum attendit, an ſit ſalubre: ideò ſumit quod eſt amarum, rejicit quod eſt ſuave. Indifferens ad omnia ſis. Viator cùm interrogat viam, ſive dirigatur dextrorſum, ſive ſiniſtro- rum, nihil pertinere ad ſe putat, dum dirigatur illuc quò pergit: qui ludit tabulà, non proponit hunc vel illum calculum movere, ſed illum quo pro opportunitate vincat: ſta debemus in vitâ eſſe; nec ad ſanitatem magis quàm ad ægritudinem, nec ad abun- e dantiam plus quàm ad inopiam, nec ad honorationem potius quàm ad ignominiam inclinari. Utendum re- bus eſt, prout conferunt gloriæ di- vinæ: media ſoluùm ſunt; non habent uſum propter ſe. Nihil ſumas, quod ad ſuum finem non dirigat, licèt pre- tioſum ſit, quia inutile erit: nihil re- linquas, quod ad illum faciat, Hcèt a- cerbum ſit, quia pernicioſum erit. Inutilia & vana ſunt tibi, quæ ad glo- riam Dei non fuerint. Nunquid utile erit arbori, quod ĩllam non juvat ad Fructum? 1. n ſee IN SPIRFTUFT VERITATE. 363 fructum? quid juvabit, ſi inaurentur folia, ſericis involvatur truncus, ap- endantur & ramis gemmæ? omnia hæc inutiliailli ſunt & inania; & pre- tioſius illi erit parum ſtercoris. Nul- lam utfilitatem tibi præſtabunt om- nes theſauri & divitiæ mundi, niſtte facĩant Deuin glorifieare. O Domine, omnia mihi ſtercora ſint, ut te lucrifaciam: hoc unum in ommbus putem pretioſum, ſive vilia præ te cognoſcam; ſi te unum in illis & in me quæram. In conſpectu tuo nihil omnia ſunt: cur ob aliud quàm te, A omnia es, operabor? nénne vanè agâ & omnia vana mihi erunt? Olumen Veritatis, concede mihi ut oculus mentis meæ ſimplex ſit, te u- num ſimpliciter & unicè in univerſis reſpiciens, ut totum corpus meum lucidũ ſit, & omnia opera mea grata tibi. Ne te fallas, ſplritus ignorans: is, qui in intentione errat, errat in omnibus; & qud præſtantius opus fecerit, ſi bona intentio divini hono- C ris 364 DE ADORATIONE ris deſit, infructuoſius aget: nã, qui in via errat, quò magis provehitur, magis errat. Qui Poſt longam pere- grinationé ac navigationem magnàâ ſpe quietis fruſtratur, & noſcitſe er- raſſe à via, videns ſe in regione op- voſita, quàm moleſtè fert! O quo- ties, poſt ſpatium hujus vitæ, plures ſe vident errâàſſe, fruſtrati bond ſpe ſuà, & pauperes inventi fine ullis operibus, quia defuit in illis zelus divinæ glorlæ. Si vis non decipi, non tibi, ſed nomini Dei quære glo- riam. Soli Regi ſæculorum imortalitati & inwiſibili honor & gloria: mihi ſa- tis honorificũ ſit quòd velis, Domi- ne, à me honorari; magnus honos ſit videre te honoratum. Honos ex- hibitus patri, etiam eſt honos filii: reverentia præſtita Capiti & Rectori alicujus Univerſſtatis & Collegii, re- dundat ad ſingulos. Tu caput es re- rum, tu Rector hujus Unfverſi, tu Pater meus: omnis honor tuus eſt honor Hortum eee ovore IN SrIRITET VERITATE. 36 5 nonor meus. Non aliter verè hono- rem poteſt habere creatura, nin honorem ſui Creatoris participans. Videam te, Domine, honoratum; & ero honoratus: quæram ſemper gloriam tuam, & ero glorioſus. In honore tuo, Domine, concatenata eſt nõ ſolùm utilitas mea, ſed honor meus. Da Domine, ut qui in operi- bus tuis quæſũſtĩ honorem meum ſi- mul & utilitatem meam ſolùm, ut ego & omnes creaturæ quæramus ſoldm honorem tuum: inde ſolùm redundabit in nos utilitas & honos noſter. Quidquid egero, dixero, cogitavero, glorlæ tuæ dedico. Si aliter propter nadvertentiam & ne- gligentiam fecero, jamnunc retra- Ro, & erubeſeo. Angel intendunt affectu ad laudes tuas „extollunt voces, & nihilominùs erubeſcunt: uomodò non me pudebit tepidita- tis & negligentiæ meæ? O homo, vide dignitatem, ad quâ C2 eleva- 366 DE ADORATIONE elevatus es; profundiſſimo puteo non entium, barathro nihili, è coo- no & luto tuo, ad gloriam Dei infini- tæ excellentiæ & puritatis. Eleva intentionem tuam, puriffca illam: ne te decipias; aliquando putabis quærere puram gloriam Dei, & ta- cité deſiderabis vilem guſtum, aut comoditatem tuam. Quid eſt quèòd triſteris & ægrè feras, ſchoc nõ eve- niat ùt cogitabas, niſi quod te quæ- rebas? Gloria Dei pacifica eſt, læta eſt, ſemper eſt cum effectu in quæ- rente illam. Licèt res non cadant ùt juſtus putabat, cadent ùt volebat; nempe ùt voluntas Dei diſpoſuit, & ſufficit. Si amarem omni affectu Deum, in omnibus & per omnia a- marem; illius ſolùm bonitatem de- ſiderarem, laudem quærerem, ze- lum haberem, gloriam ſpirarem. Qui ſine reſpiratione eſt, mortuus eſt: perinde fit ac ſtnon viveret, qui aliquid facit niſipropter Deum. Per- dimus tempus, dum non quærimus X ter⸗ IN SPIRITET VERITATE. 367 æternitatem. Quomodo non amit- temus æternitatem futuram, quæ non eſt noſtra, ſi ipſum tempus præ- ſens & noſtrum amittimus, dum puraà intentione non operamur? FIN IS. = A=1 Rneeee AEKRARRR INDEX ½8 C5 * INDEX CAPITUM. LIBER PRIMIIS. CAPITA. FOLIA. I. Mendacium ſacularis vita. 1I. II. De veritate ſpiritus. 11. III. De Puritate ſpiritüs 17. IV. Quaomodo veritas per fidem conſtet. Et ae fruct a & iaſis hujus virtutis. 26. V. De ſpe veniæ & velo pœnitentis 34. VI. Forma peccatoris preponitur, 10. VII. Alters gars parabolæ,. Et quomo- do creaturis utenduvs ſit. 5I. VIII. Afectus veri nœnitentis. 60%. IX. De ardenti deſiderio ſervientiunm Deo. 753. X. De contempeu & receſſu mundi. 75. XI. De modo acquirendæ pacio. 5°4. XII. De eæxcellentin ejus qui eß in gra- tia 92. XIII. Quomodo pœnitentia & affiktio- nés corportis avent. 11. XIV. Qubd nimius amor ecarnis impe- diat ſpiritum. 122. XV. De jactura temporalium. 127. XVI. I 7 e X H I 1De⸗ 67ℳ4 Ug in UI 285 6) E XVI. De utilitate tentationum. 132. KVII. Qusd oporteat timere Deum, & ſperare inillo. 135, XKVIII. Qubd non poſſimus non pæti ali- quid. Et de bono patientiæ. 145. LIBER SECIINDUS. I. De diligenti cura orandi. 74. II. Qubd non oporteat intermitti ſtudin orationts. 1795. III. Quàm effcax ſit Chriſti gratia & favor. 172. IV. Quantum oporteat devotè afici er- a B. Mariam Pirginem. 792. V. Qubd imitari Chriſtum debemus, & de SS. cordis ſui dolore, & paſſione. 2/1. VI. Quantum oporteat ſequi Chriſtum. 227. VII. Qudd patienter ferende ſint neceſ- ſitates & arnmna à Deo imiſſa. 239. VIII. Qualiter puritas corporis juver ſpiritum. .247. HK., Studium mortificationis continuu. 272. X. 36 (0) 8E X. De ſuſſcientia & bono paupertati. 261. XI. Patientiam in cuntctis neceſſariam eſſe. 270. XII. Quansum ioten s ſit ſubditum eſſe alteri, 277 XIII. Defectus leves & qutidiani quan. tum damnum Firlant. 25. XIV. De ſolertia circa res exiguas. 3 62. XV. PLaudem propriam vitandam eſſe. 310. XVI. De vilitate hominis, 315. XVII. Quacontineant hominẽ in humi⸗ litate, & qubd nihil botcſ habere, niſi ſolu Deum. 327. XVIII. Quantum debeamus gratis Dei & Chriſti. 340. XIX. Qubd ſe debeat homo non tantum 4 entire nihiteſſe ſed maximum pecca- P torem. 342. XX., Quid ſit, nihilum ſe dicere & ma- Ximum peocatorem. 349. XXI. Gloria Dei quarenda eſt ſemper. 354. = = “ C JO. EUSEBII NIEREME N 8 & SOCIFTATE ES — PE = ADORATISE IN SPIRITU & VEREE 3 LIBRI Q 4TOE 5 In quibus totius ſpiritue e, imitationis CaRisTI, Theolo Eti-⸗ cæ nucleus eruitur ex SS8. E 5, & ſpiritualiſſimis Viris, Diado =— 0- rotheo, Climaco, Rusbroc E ſone, Thaulero, Kempis, E one: nonnulla piè & ee 3 citer adduntur. E P4&5 PXIMπ* A L M £ CONGREGATZ MAJORI B A MBE E Suz TIruLO BEATAX MARIE VIE S AB ANGELO SALIIE IN STRENAM OBL ATA E TTTT ocn U nnn 5 6 I tn TII TT uen 1 2 3 4 fl 17 18 19 VierfarbSelector Standard*- Euroskala Offset 16 15 Copyright 4/71999 VXMaster Gmbä wwnw. VXymaster. com