Cd2243_qt
author: Finckh, Christoph Eberhard

"$*

—

--

-

--

-

E

—

-

W

t

-

c.

p

2l

37,

j

u

V

*

22

á

—

L

Ó

m

z

!J

*

f

il

LC

-

"

"S

-

pE«

P

:X;-

ht

"

r

x

Q. 53

""

ltlä

T

:

iu.,.-....,w..-..-v,

n

-s

P

^

"

26 F5

f

"

"

)

4

417

"

D

»

"v

v

"

"A

A

E

j

2

A

pi"

A

»

p

"m

?

"

m

"

v

"-

*À

M

Ti

"

.

—

"m

i

-

"

J

yo^

*

4

*

?

B

&

*

i

1

i.

;

"

ov

:

"w

-

:

"

bí

-

T

*

"

"u 4

-

s4

.

4

-

2V

K

ib

«

*Z

24*

U

Ay

"

$-

»

-

"

$.

d

"

J

-

a

i«

.f

z.

"

".

at

u* y

w

.:

*

A

"

m

M

p

2

"*

La

»f

E

.V

"d

M* s

€«

£F

,Ü

g

-

Y

J

""

E

y-

p

ga

(-

L

E 4

é^

128

H

«

-*

:.

»

,

^

"

*

;

Á

m

l

"

"

i,

^.

lo

Y

zi

^

^

^

»

h

$

"P

$d

»

M

:.

*

s

"

"(

M

v

-

I

W

^

k: 4 ,

*«

L ,J

TeS

^(

i

z

v

-

*

M

o

$4

,^

P

-

.*«

24

m

á

.

Á

*«

"

[2

j

j

-

»t

';

i

«

H

.Ax

9^

,

»

x :

"1

1

z

»

iv

;

*

ï -

N

"

CT A

tUf

^

E

-

T

»

-

"

ELl

-

d

744

-

*

-

-

t

-

j«

I^

^

2

Sfre

r

ä

PL

Z

:

jN

b-

x

Vs

p

E

MC

b

WN

-,'ä

-

3

«

&

f

[

.

—:.:

At

E

Y«

[4

x

-t

N

ubl

.

s*

L

- m

ENS

3

nv

N

q

o

tv

À

Y

N12«528054864 0?1

)

d

E

N

UbTÜRINGEN

UP

A

LURT UT

3

M:

P

A

N

85

$

^

V

DIEM FESTUM

GUILIELMI,

WÜRTEMBERGIAE REGIS AUGUSTISSIMI ,

NA'TAILIEN

A. D. V. CAL. OCT.

IN

€YMNASIO HEILBRONNENSIUM CAROLINO

ORATIONE SOLEMNI CELEBRANDUM

INDICI T

CHRISTOPH. EBERH. FINCKH,

PHILOS. DR., LITT. ANTT. PROFESSOR.

Inest commentatio de auctore rhetoricae , quae dicitur ad Alemandrum , et de locis

nonnullis ejus libri vel emendandis vel illustrandis.

HEILBRONNAE

EX OFFICINA

MAURITII SCHELL.

MDCCCXLIX.

!

2

i

-^

"

*«

i

x

"

s

$«

iA

v

m

E

A:

x

*

x

A.

*

B

P

E.

N

t

a

d

5

".

T

-

r

x

j&

É

-

r

od

13 N

1

"

MUIT

A

x

x*

-

3f

h

*

B

N

:

£

A

s

æ»,

Vi

x s

jj

E

*

]

æ

À

x

T

x

É

*

"

G

-

.

:?;

D

" WEIDHUHHM

N

ä

hnüuee2 !'Fmï J

*;

w

s

X

$.

:

P

aE

äs.äï :

RAR

n

tx

R

N 4

AC

n

)i

"1

A .

-

K

*

r

*

*.

Em

Pa

35

**

ä&

D

s

*

E

ZLIOSAJ WUIZ

$

i

01RÀ

IMID

r

2

M

Pa ii RE

?

h

BEOTPRJO

ho

T

Y

z

*

?

E

Y

i

OTBINH

h

M PL

TX

A

f

x

digeo

H

8

N EU

$E .

F

M

$

x

u

z5

ts

:

*

g

AE

A

B.

ia t

n

AE

$:

s k

-

ïæ&

4

E

iur üm.sw&s E 'mtrm* *buO . ,.-»-'üw*va:

65

2"

.u&x .sz

*

!3:

h«r xibno

EIW'

$as Sepádi

Dd

N

gx Mu

sl adbirini n

at

23

h

u

o

-

e

T

Es

z

*

ET

:

S

*e

va

$*

D

P

e

s

2

d

.:li- uma Jï.vi'll

,)æ

m

E

LL!"'

«'ï"!&---!**

r

»i xxixha,g;

u

s

rR

..,3,33

'giä

.

m

i

pE

aE

t

E

A r

:

hEAC

EE

Ts

—

d

a *

:

RC

t s

D

9.

EM

:

--

MO

3

T

Bhetoricaxn, quae dicitur ad Alexandrum, Aristotelis esse negavit jam Deside-

rius Erasmus in praefatione, quam Aristotelis scriptis Basileae anno 1531 editis

praemisit; Anaximenem libri auctorem esse primus Petrus Victorius in praefatione

commenlariorum in tres libros Aristolelis de arte dicendi anno 1543 editorum et

in Varr. Lectt. 14, 2 ex Quintiliani instit. orat. 3, 4, 9 confirmavit. Cui certatim

assensi sunt Franciscus Robortellus, qui 22 Jibrum Aristolelis de arte poética ex-

plicationes Florentiae eodem anno 1548 mense Decembri edidit, Antonius Majora-

gius in praefatione edilionis Aristotelis rhetoricae anno 1572 impressae, Marcus

Antonius Muretus oratt. p. 286 ed. Thomas. (ed. Lips. 1714. p. 309), Franciscus

Patricius discuss. Peripat. T. I. lib. 3. p. 25, Aldobrandinus ad Diog. Laért. 2, 3,

Nunnesius ad Phrynich. p. 281 ed. Lobeck., Gerh. Joh. Vossius de rhet. nat. p. 63

et de histor. graec. 1,10. p. 57, Aegidius Menagius ad Diog. Laért. 3, 2, Andreas

Schottus in vi. .Aristot. et Demosíh. inter se comparat. p. 164. Johanni Alberto

Fabricio in Biblioth. Gr. III, 6, 7. p. 121 nihilominus Aristotelem auctorem tuenti

recle Quintiliani auctoritatem opposuit Joh. Matthias Gesnerus ad Quintil. 3, 4, 9,

ei Joh. Theophilum Buhlium, qui anno 1793 in Aristot. ed. DBipont. vol. IV. p. 8

librum vere Aristoleli deberi ') et p. 541 Victorii senteniiam omnino ezplodendam

esse judicaverat, Ludovicus Spaldingius ad Quintil. 3, 4, 9 meliora edocuit, quo

factum est, ut anno 1800 in praefatione vol. V. p. IV —IX et postea in Erschii et

E

1) Adjecerat ibid. haec: fac autem epistola'm ad Alezmandrum libro praeficam ab alia

manu additam esse, quod viz crediderim, esse nihilominus librum ex Theodecteis Ari-

stotelicis ezxcerptum, adeoque, si argumentum respicias, Aristotelicum illa ipsa epi-

stola testatur. Hanc sententiam secutus est Joh. Christ. "Theoph. Ernestius in Lecico

Technologiae Graecorum rhetoricae scribens praefat. p. XV: mmüihi — sensus quidam

meus persuadebat, ut librum ex Theodecteis Aristotelicis emcerptum ab incerto com-

pitatore statuerem.

—

2

—

Gruberi AUgem. Encyclop. vol. V. p. 281 contrariam Buhlius sententiam ipse

profiteretur, quam secutus est etiam Godofr. Ern. Groddeckius in ZImif. Àistoriae

Graecorum literariae 1. p. 126 et IL. p. 171. — Non igitur mirum est, quod Leon-

hardo Spengelio, viro doctissimo, cum anno 1828 in libro, qui inscriptus est cvva-

qoyü veyror sive arlium scriptores ab initiis usque ad . editos Aristotelis de rhe-

torica libros, p. 16, 110— 172, 182 — 191 denuo rhetoricam ad Alexandrum Ana-

ximenis esse pluribus docuisset,

obseculi sunt

Westermannus

Geschichte der

griech. Beredsamheit $. 69, Maerkerus de Theodectis Phaselilae vila et serip-

lis l. p. 91, Graefenhanius Geschichte der classisch. Philologie Y. p. 4965 mi-

rum vero, quod inventus est, qui ei adversaretur, Laurentius Lerschius, qui anno

1840 in libro die Sprachphilosophie der Alten lIl. p. 280— 9296 Aristotelem libri

auctorem esse denuo evincere est conatus,

Cujus argumenta quum refutasset

Spengelius Zeifschrift für die Alterthumswissensch. anno 1840 p. 1258 — 1267,

suam Lerschius sententiam defendit in KAein. Mus. anno 1842. p. 176 — 192.

Ea

re motus Spengelius cum anno 1844 Anaximenis artem rhetoricam ederet, tam in

prolegomenis p. X et XI, quam in commentario pluribus locis contra Lerschium

disputavit. Respondit Lerschius in censura ejus libri edita in ZeifscAriff für die

Alterthumsw. anno 1846. p. 919 — 940, sed respondit ita, ut, quum primo in sen-

tentia sua perstare velle visus esset, ad extremum se missum facere profiteretur

Aristotelem , et, quis verus esset libri auctor, alio loco demonstraturum. Quae cum

ita se haberent, optimo jure controversiae finem imposuit Spengelius Zeifschr. f. d-

Alterthumsiw. anno 1847. p.9—14, Anaximenem auctorem, ut antea , defendens.

Ego ut iu hoc argumento operam ponerem, causam praebuit mos receptus, so-

lemnibus verbis, quibus dies festus regis nostri Guilielmi natalis indicitur, disputa-

lionis aliquid de rebus ad literarum disciplinam pertinentibus praemittendi. Cete-

rum tum, quum, de quo commentarer, eligerem, nóndum mihi persuaseram, fieri

non posse, ut novi quidquam ea de re proferrem; nunc, quum id mihi persuasum

est, quod muliis aliis solet accidere, idem mihi accidit, ut aliam quaestionem eli-

Quid, quod, cum maxime haec scribo, praema-

gere jam mihi non sit integrum.

iura mors alterius eorum, qui novissimam controversiam agitarunt, Laurentii Ler-

schii affertur, ut, quem praecipue speraram hoc genus scriptionis lecturum esse,

non supersit? Utcunque tamen haec, id, quod inslitui, peragam, ac, mihi quid

post repetitas virorum doctorum curas videatur, exponam.

I

8

—

Aristotelis non esse rhetoricam ad Alexandrum, pro certo potest affirmari. Ne-

que enim Aristoteles ipse in iis libris, quos ab eo scriptos esse certum est, hujus

libri usquam meminit, neque ulla alia, quae quidem digna fide sit ?), literarum

memoria Aristoteli eum librum vindicat; ne ii, quidem, qui ex professo libros ab

Aristotele scriptos enumerant, Diogenes Laértius 5, 22— 27 et auctor vitae Ati-

stotelis a Menagio ad Diog. Laért. 5, 35 editae ullam rhetoricae ad Alexandrum

ab Aristotele scriptae mentionem faciunt ?). Deinde in libro ipso nihil invenias,

quo Aristotelem auclorem esse existimare cogaris; neque enim ullo loco Aristote-

lem se esse scriptor significat, neque alios libros Aristoteleos tanquam suos com-

memorat; neque senlentiis aut. verbis Aristoteli propriis utitqr ^. Immo et docendi

et dicendi ratio, quam auctor libri sequitur, ab ea, quae propria est Aristotelis,

longe abhorret. Rhetorica enim ad Alexandrum oratorum in usum composita est,

ut in utramque partem habeant quae probabiliter dicant, quo fit, ut non, quod

verum est, curet,

sed quod verisimile;

Aristoteles artem docet, in omnibus

causis, quod verum est, inveniendi et perspiciendi ^)

Exempla auctor rhe-

loricae ad Alexandrum aut ipse fingit aut ab oratoribus sumta suis fere verbis pro-

feri, oratores nunquam nominat; Aristoteles, ubi ex oratoribus exempla affert,

eos nominat plerumque ^). Vocabulis iisdem, u& zexpajptov 7), érüprpe 8), Qeyyoc 9),

alió sensu rhetoricae ad Alexandrum auctor utitur, alio Aristoteles. Res, quas iis-

dem appellant vocabulis, diversa ratione dividunt. Ignorat Aristoteles divisionem

exemplorum in ea, quae xez& Aóyov, et in ea, quae z«o& 2ójo» fiunt, c. S. p. 30,

22 1^); ignorat tripartitam divisionem sententiarum, quae exponitur c.11. p.34, 23—

'

2)

Syrianum, qui Rhet. gr. IV. p. 60 ea, quae in rhetorica ad Alexalldrurfn leguntur, Aristotelis

esse dicit, sciens praetermitto.

Y

2)

Vid. Victor. l. l., Spalding. ad Quintil. 3, 4, 9.

$

Spengel. in Zeifschr. f, d. Alterihumsw. 1840. p. 1267.

1)

Aristoteles Rhetorik an Alezander.

Uebersetzt und . eriáutert von . Dr. Heinrich Kne-

bel. Stuttg. 1840. p. 24,

Spengel. in prolegomenis

Anaximenis arti rhetoricae prae-

missis p. X.

$)

Knebel l. l. p. 214, Spengel. l. l.

dj

Victor. l.L, Buhl. ad Aristot. IV. p. 545, V. p. VI, Spalding. ad Quintil. . ., Knebel. l. l.

p. 291, Spengel. comment. p. 161. -

5j

Kuebel. l. 1. p. 292, Spengel. comment. p. 162.

3)

Knebel. l. l. p. 292.

10)

Spengel. comment. p

158.

—

A

us

p. 35, 20 !!); ignorat universam ceów zíoreov divisionem in z&e && «vróv cóv Aóyow

xoi modieor và» àrÜgomor ei ràg imiüirove c. V. p. 27, 8 —5; ipse enim eas rhe-

tor. 1, 2, 2 in ézégvove et éve£y»ove dividit, et si quis ezéyrove et émiüézove diversis

nominibus easdem esse putat, facit eas Aristoteles rhetor. 1, 15, 2 et plures (i. e.

quinque, non qualuor, ut auctor rheloricae ad Alexandrum c. . p. 27, 8 sq. c. 14.

p. 38, 8—17, p. 41, 15) et alias; omitlit enim zj» vo? A£jovrog 0ófav, addit vópove

el ovrü«ac

12).

Ignorat auctor rhetoricae ad Alexandrum c. 29. p. 55, 8 sqq.

divisionem Aristotelis rhet, 3, 14, 7 et ceterorum rhetorum, qui benevolentiam con-

ciliandam esse dicunt aut a re aut a persona, el cum tres sini personae, aut a sua

aut ab adversarii aut ab auditorum *?).

Quaedam non solum aliter praecipit Ari-

stoteles, sed vituperat etiam.

Sic, quod auctor rhetoricae ad Alexandrum narra-

tionem deliberativo generi tribuit c. 30. p. 59, 16 — 61, 16, id vituperat Aristoteles

rhetor. 3, 19, 3: v)» ? Owugovo: yeÀoíog! Oujymow j mov voU Owavtxo? uóvov Aóyov

dorír, imiDwxTIxOU OÀ wl Oqugyogueo0 m ivücyeros sivon Onjyrow olav Aéyovow, ei C-

16, 11: é» 82 Ouuyogíg ipuozo, Oujynore Éov, ónt meQi TOw pueÀÀóvrow ovÓsg Oujyyéirau,

dÀX ddwmeg Oujyyows dj — o$ vó vov cvuflovAov moisi foyor !^). Et quod Isocratem se-

cutus auctor rhetoricae ad Alexandrum narrationem debere brevem esse dicit, id

vituperat Aristoteles rhetor. 3, 16, 4: rv ài yeloíoc vjv Oujyqsív qct Óv sivou zG-

ysav ??).

Omitto haud pauca, quae melius, quam in rhetorica ad Alexandrum,

Illud addo, rhetoricae ad Alexandrum au-

exposita inveniuntur apud Aristotelem.

ciorem saepissime uli vocabulo oviizfógrv, non uti Aristotelem !*); ignotum Aristo-

teli esse vocabulum zeAoy«, quod in rhetorica ad Alexandrum saepe legitur '");

11) Spengel. comment. p. 163.

12)

Spalding. ad Quintil. l. l, Lersch. RAein. Mus. 1.1. p. 189 — 191, Spengel. cvvey. p. 16,

comment. p. 153.

»

13)

Spengel. comment. p. 200.

14)

Spengel. comment. p. 213.

15)

Omnino Aristoteles de judiciali genere loquitur, de concionali auctor rhetoricae ad Alexandrum,

id quod monet Lersch. Sprachphilos. d. Alten II. p. 288 — 290, Rhein. Mus. |.1. p. 185—

189, Zeitschr. f. d. Alterthumsw, 1846. p. 924— 930. Sed quae in concionali genere,

in quo raro invenitur narratio , praecepit auctor, eadem de judiciali, in quo solo narrationem

esse volunt alii, valere, etsi in hoc narrationis praecepta silentio transeat, recte videtur

monere Spengelius comment. p. 218 et 250 sq.

Quod autem Lerschius dicit Rhein. Mus. 1.

1. p. 189, in rhetorica ad Alexandrum semper GvvTO[iOg, Beayéos dici (h. e. non TO yéQ6),

legitur ToJf/&Coe — Ty» ö'nz"maw läqso&ou c. 38. p. 86, 20 coll. . 22.

16)

Spengel. comment. p. 110, Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1847. p. 11.

17)

Spengel. comment. p. 184.

T

d

5

ignotum eidem vocabulum zgoxezéAjwie , in rhetorica ad Alexandrum identidem usur-

patum; bonorum tertium genus, quod praeter animi et corporis bona numerant,

v& ixvóc dicere Aristotelem, nunquam z« £zíxzgre , ut in rhetorica ad Alexandrum

c. 1. p. 6, 23 !5); in rhetoriea ad Alexandrum jus9ó0ove plurali numero, apud Ari-

Siotelem saepissime vocabulum u£9o0oc, semper singulari, nunquam multitudinis nu-

mero legi ??), alia talia. Putabat quidem Lerschius, ut inter rhetoricam ad Alex-

andrum et inter tres libros de rhetorica tanta esset differentia, temporis spatio, quod

inter illorum librorum scriptionem intercessit, factum esse; neque enim mirum esse,

Aristotelem progrediente tempore quaedam melius et dixisse et docuisse ??). Sed

cave credas, a rhetorica ad Alexandrum edita usque ad tres libros de rhetorica

Scribi coeptos tantum temporis effluxisse. ut magna vel dicendi vel docendi diffe-

rentia posset existere; rhetoricam enim ad Alexandrum, quippe in qua mentio fiat

illius victoriae, quam Corinthii, quum Syraeusanis nevem navibus auxilio venissent,

ex Carthaginiensibus classe centum quinquaginta navium Syracusarum portus obsi-

dentibus reportarunt, prius, quam anno ante Christum natum 340 non credibile est

editam esse; tres autem de rhetorica libri inter annos 335 — 322 absoluti, cdepti

autem scribi jam aliquanto ante esse existimantur ?!),

Aristotelem igitur rhetoricae ad Alexandrum auctorem esse, non est probabife,

idque praeter eos, quos supra nominavi, et Henricus Knebelius in versione ejus libri

germanica p. 212 et Kampius in censura Anaximenis rhetoricae a Spengelio editae

(Jahn. Jahrbb. f. Phil. und Paedagog. 1846) p. 65 et Lerschius ipse in Zeitschr.

f. d. Alterthumsw. 1846. p. 940 judicavit, et jam ante eos Dan. Heinsius oratt. p.

563 et 622, quem commemorat Fabric. Bibl. gr. III, 6, 7. p. 121 sq.

Quaeritur, num rhetorica ad Alexandrum, id quod Victorius et Spengelius vo-

luerunt, Lampsaceni sit Anaximenis. Atque hujus quaestionis caput est locus Quin-

liliani inst. orat. 3, 4, 9: Anacimenes judicialem et eoncionalem generales partes

esse voluit , äeplem autem species: hortandi, dehortandi, laudandi , vituperandi,

accusandi, defendendi , ezquirendi , quod i&ezeovixór. dicunt.

Cum hoc loco con-

18) Spengel. comment. p. 109, Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1847. p. 10. 11.

19) Spengel. comment. p. 94.

?0) Sprachphilos. 1. 1. p. 290, Rhein. Mus. l. l. p. 176 sq. et p. 192.

?1!) vid. Max. Schmidt. commentatio de tempore, quo ab Aristotele libri de arte rhetorica

conscripti et editi sint. Halis Sazonum formis orphanotrophei MDCCCXXXVII. 4.

L

AU

——

6

ferunt rhetoricae ad Alexandrum principium oc. 1. p. 5, 4: vgíe yévg vv molwixów

&icu Aóyer, v ulv Ogpuyogtxóv , v 02 imüeriuOv, 0 O& Drxorixór, — elüi; & corow énà,

mpotpenzunóv, GztorQenviuón , £yxcprgvtuxóv, apewrtuór , xeciyogiór, àmoLoyyuxóv xoi &ecaorn-

x0»,1j «020 xx0' cvzó 1j moóg &21o. Jam, quum praeter Anaximenem, qui septem species

statuerit et septimam co &$eze«ozixór, commemorelur nemo, recte mea quidem sen-

lentia auctor rhetoricae ad Alexandrum esse existimatur Anaximenes.

Neque illud

obstat, quod in rhetorica ad Alexandrum tria genera esse dicuntur, h. e. praeter

judiciale et concionale etiam tertium, vo éziexvixór. Docuit enim Spengelius, quinto

eliam seculo, quum jam Aristotelis nomen libro inseribi coeptum esset, principium

ejus rhetoricae ita scriptum exhiberi a Syriano Rhet. gr. IV. p. 60: L4gwzozéAge 88

8ío yévi qujoi» elvou t molvwuov Aóyow, Ouemaós v& xct Onwyyoguxór, &i0y ) ímrd x.

2065

Qua in re haud alienum videtur esse admoneri, utrumque, et Quintilianum et

Syrianum, judiciale genus prius positum exhibere. Obloquitur quidem Lerschius ??):

Entweder stand schon damals der Name des Aristoteles vor jener Rhetorik, und

dann musslen auch schon die coíe yíviy darin seyn, oder der Name des Anazi-

menes und die Óóo yéry. Halte Syrianos ein. mit Aristoteles bexeichneles Eaemplar

vor sich, so konnte es unmüglich mehr die 8 o yévy enthalten, die ja gans unaris-

tolelisch waren. Omnino debuisse putes ila esse, atque si aut Lerschius librum Anaxi-

meriis Aristoteli subjecisset, aut is, qui librum Aristoteli subjecit, similis fuisset Ler-

schii, non dubito, quin tria genera statim ab initio reeepturus fuerit. Sed, non fuisse

ila, lestis est ipse Syrianus. Neque ita est concludendum: quia absurdum est, non

esí factum:; sed, quia factum est, quamvis sit absurdum, eum, qui tamen fecit,

non multum valuisse acumine ingenii Quo magis autem absurdum est, eo facilius

intelligitur, quomodo factum sit, ut, quum duo genera fuissent relicta , alii, qui,

quam id absurdum esset, sentirent, postea tria genera ponerent. Ceterum eum, qui

Aristoteli librum subjecit, duo genera non invenisse solum, sed etiam reliquisse,

id, at recte monuit Spengelius, eliam ex epistola ad Alexandrum, quam in fronte libri

positam codices exhibent, cernitur, in qua p. 4, 25 haec leguntur: z& 8& Aouzà vov-

zoig lg mv jiyoumrui meQi v& vÀY moluixG» x«i Oucruxr moguyyshudrov, OUer

mpóg éxdrepor c)rG» sUmopioetg ix cd»Ós vw» bmonvjuérowv cot yeyouupuévor, Quidquid

?2) Rhein. Mus. l. L. p. 179 sq.

—

7

Ó

enim contra dicit Lerschius ??), id ejusmodi est, ut eum, qüi epistolam scripsit,

ineptum et ridiculum hominem fuisse credas, neque vero ejusmodi, ut tria genera,

non duo eum invenisse tibi persuadeas; quid, quod me ineptüs quidem fuisse ille

et ridiculus videtur, si, ut in aliis, ita in his Isocratem secutus est, qui ita scri-

bit de permut. $. 46: yodgew 88 moogoyveew Aóyove 00 mepü vv iüío» ovpufoAaiow,

dÀ ÉApvixoUe xci moÀiutixobte xol maryyvguxote , ek Panath. $. 11: o) zegi puxpór

vj» mQou(Qecw Tow0Óueroc, ov0i meoü tOw iio» Gceufokaíor, ov0B mspi c» QAÀot vuvic

Auoovcw , dÀÀ& mépi vÀw £AAyrxGw xel BacUuxóv wod moAuzixdw mowyuéárov, quum

alibi; ut auctor epistolae ad Alexandrum ab initio epistolae, ita Isocrates judiciale

quoque genus in zoig zoAuzizoic Aóyoig numeret, ut contra Sophist. $. 20.

Unum superest, ut quaeratur, num cum principio libri etiam liber ipse consen-

liat, h. e. num etiam in libro ipso duo genera, non iria inveniantur. Quam ad

quaestionem mea quidem sententia recte respondit Spengelius ?*), in tractatione ar-

gumenti ipsa non genera explicari, ut apud Aristotelem , sed missis generibus sin-

gulas examinari species; semel c. 36. p. 2, 21 zó Ouxevuxóv» yévroo commemorari,

v0 imibewxvixó» yévog nusquam ?*); commemorari et Oywyyooíee et OwoAoyíue C. 1. p.

9, 9 sq. c. 18. p. 42, 17 —19; et c& Orujyogixt c. 29. p. 54, 14 et zà Oixomixe: €.

36. p. 78, 24, item «ó Omuryopgmxó» c. 96. p. 18, 21 et ci» Ouoweuy» mouyuarsinv €.

A. p. 22, 2 sq. ?*); et Onuyopixó, et Oixavixi mrooo(to c. 30, p. 15, 21—23;. nus-

quam neque £mütee, neque zà cmiemcu, neque sQooue imOserwud. — Conatus

est quidem Lerschius ex totius libri compositione demonstrare, auctorem tria agno-

visse genera, septem illas species in tria genera distribuens ita, ut duas pri-

mas deliberativi, duas sequentes demonstralivi, tres ultimas judicialis partes esse

generis diceret ?"). Sed errasse virum doctum, facile potest demonstrari. Primum

enim zO zgozgszzuxóv éibog et O dmozoezvwsó» mon solum é» ceie xoweis Ogupyopíoue,

sed eliam é» zei; i0/eie OjuÀcug usurpari c. 1. p. 5, 14 — 16 diserte dicit auctor;

igitur eas species non ad solum genus deliberativum refert. Deinde ubi ad vó iyxo-

?3) Rhein. Mus. l. l. p. 178 Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1846. p. 339.

7) Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1840. p. 1263, comment. p. 100.

?5) Concedunt etiam Lersehius in. Rhein. Mas. 1. 1. p. 184, Zeitschr. f. d. Álterthumsw. 1846.

p. 934 et Kampius in Jahn. Jahrbb. 1846. p. 64.

?8) Conf. Aristot. rhetor. 1, 1, 10: TijG ö'quoem?ig mQonytuxrreiaco.

? Sprachphilos. d. Alten. l. L. p. 283 —287, Rhein. Mus. l.l. p.183 — 185, Zeitschr. f.

d. Alterthumsw. 1846. p. 930 —936.

—

S

—

pueoruOv sióog el ad zó wexrixóv venit, c. 35. p. 68, 8 — 10 dicit: óe y&ào émi «

ZoÀ) vGw» votoUrev sióc» oUx dydvoc, &AX émibsEeog f»vexx Afyousv. AÀd quae verba

recle adnotat Spengelius in comment, p. 229: si, u£ Aristoteles , émóexzixóv. yévog

conslituisset, ineptus erat, sí nos eo plerumque in judicio non uti moneret, Fa-

cile quidem concedimus , quod Lerschius ?*) contendit, voce &yo» saepe non judi-

cium solum, sed quamvis actionem, et judicialem et concionalem, significari; ni-

hilominus verum est, quod Spengelius dicit; nam si is, qui librum conscripsit, has

species negat plerumque ad actiones publicas, sed zzisise causa adhiberi, dicit

profecto, eas nonnunquam eiiam in deliberativo et in judiciali genere locum ha-

bere, neque igitur magis demonstrativi alicujus generis, quam concionalis et judi-

cialis esse partes. Idque re vera ita se habere, iutelligitur ex eo, quod c. 29. p.

56, 12 de deliberativi generis exordio disputans dicit: «« zàe xoíosg wexcéov, et

c. 36. p. 13, 11 de judicialis generis exordio: zoje pv y&g püjre &U pujte xüxde Oun-

xeuuévove &vrobe uiv curróuog iémeivevéo» xwi Tobg Évartíovg u« xoALoyqcéop ??).

Idemque judicasse Isocratem testis est Quintil. 3, 4, 11: Jsocrafes in omni genere

inesse laudem el vituperationem existimavit,

Etsi autem Lerschio concedendum

est, auctorem rhetoricae ad Alexandrum loco supra allato voce ézió&u&i ita usum

esse, ut voci dyo» opposita os/entationis vim habeat, sicut apud Isocr. Panath. $.

271: cG» mgüc tàe émüe(ieg xwi vovc Gydr«ge yeyouuuWrov, e de permut. $. 1:

sb uiv Ouowc $v Ó Aóyoe 0 u&Àev &ray»ocO(ctoÜwi roig ij moóc oVe aydwras

^

M

TOE

e vüg émüeSue yuvouívog .9?),

non tamen inde sequitur, ut genus z

35) Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1846. p. 934 sq.

29) Conf. Quintil. 2, 1, 11: non iauws ac vituperatio certaminibus illis (in foro ) frequenter

inseritur ? Rhet. gr. II. p. 411, 19: x&i y&g &v

voig Otxxrixoig AOyoug Xostx molid-

xip Ov Éyxouíor iori», de i» vj mtQi voU

crequirov xolà iv vj mQüe Ademzivyv

xcl i» voie cvpfovÀevruxoig; ibid. p. 618, 33: 7) cuufovÀevo»reg émowwécope» vvjyOv

zÓ mpüyue vÓ0e, iq? Ó xal mporQémoutv, ij xel weriyogoUvtec GvoTiGOHÉP v Tijv

oixs(o» moibrita xcl OwieAoUuer Tj? TOU fpüyr(ov, cw TOb uiv mQorépov magdóa-

yn& Ó moviyvouxóe "Iaoxoérove Aóyog w. T. &

)

Adde, si placet, Dionys. Hal. de Isocr.jud. c. 2: vOtj(QTot 7G póv émiOe(Eete cc £v ais

mowirgscu—qégovcw cXroU oi Àóyoi, voUg O^ p &xxlagoixus xoi OuuoTnolore &yorag

o)y Vzxoué»ovci; Rhet. gr. V. p. 515, 3: 6 0 "Icoxoévig ov mpóg &yowc, &ÀÀ& moc

imübeiEw yodqumw» Aóyove; Cic. orat. c. 12, 35: in Panathenaico autem Isocrates ea

studiose consectatum fatelur ; non enim ad judiciorum certamen , sed ad voluptatem

aurium scripserat. :

L

r

9

VEU

óuxrwx0»v agnoverit, id quod Lerschius staluit ?!). Etenim £mióeteoe vis et natura

in voluntate quadam, suam facullatem ostentandi ejusque ostentatione eos, qui

auscultant, delectandi ??), non in singulari aliquo argumento posita est.

Quare recte

Quintil. 3, 4, 13 dicit: sed mhi émiünxrixó» non tam demonstrationis vim habere

quam. ostentationis videtur, et mulium ab illo yso,uovwud differre.

JNam ut con-

linet laudativum in se genus, ita non intra hoc solum consistit.

An quisquam

negaverit panegyricos émiswixovo esse? Atqui formam | suadendi habent et ple-

rumque de ulilitatibus Graeciae loquuntur. — Ut causarum. quidem | genera. sint

tria , sed ea tum in negoliis , tum in ostentalione posita

Ita fit, ut ézíüet&. zot-

sio8üc. opponatur consilio, rem, quae non sit in animis eorum, qui audiunt, sed

exira animos posita, perficiendi, ut apud Isocratem Paneg. $. 17: vó» jj uóvov éni-

Ouiw motíusvor, && x«l OwzodtocOei i fovióutrov, et Philipp. $. 17: uéiAo co

Aóyov méumcw ovx imüuiw moujcÓusvor — dAÀà metpecÓuevórv ce mQorQímow imi modec.

Id autem consilium sequuntur oí zoAizixol Aóyor sive oi àyówec. Quare fleri non po-

test, ul zó £miberkzuxó» yévog pars sit zà» zoAwixd» Aóyov, neque unquam pars eorum

fuit. Conf. Rhet. gr. V. p. 553, 27: (soc &v moAwuxQ Àóyo oix &v sbosOsi] z0 maTy-

yvgixó» slBog* 00 yàg &ycmuorixór iozur, &AX émiDerettxóp, 02 0i zreAou01 (ijropsc Tà z..

muy ovx Sygü»ro wUrQ TojrQ vj vQÓmo, Q vi» wíyonvtci, GÀA& sroGitos "Tooxoítye veoiregoy

Éygewer. £yaoutov (1l. veoveoioug Éypower s';?ucäma, vel coll. VI. p. 478, 19 —23: SvecoTéQuGE

Yedweg éy«wpun). Polius et ob moAwwxo)e Aóyove et vobe imüwwwxoe parles dicas

unius utrosque generis, w ómrogmó» Aóyov, id quod Syrianus refert nonnullos

statuisse Rhet. gr. IV. p. 60, 5: 7éroc uév elpaé gwot vijv óiropue)», &ib 0 m)rig —

8óo, moeyuottxÓv xoL imüsxrwór. Singulare argumentum zo) izüerzixo? yérove pri-

mus videtur statuisse Aristoteles rhetor. 1, 3, 3: dev $i& d»dywye w &ij cQía ém

vó» Àóyov» rÀ» ónropudw, cvuBovAsvrwÓr, Otxavixóp, imetxzixóv. — Adde Theon. Pro-

gymn. c. 1, 11: ykojunotixóv , Omep ExdLovr émBemrixó. ol zrepl. vv L dowszorélgv.,

Denique nec illud demonstrari potest, judicialis generis

partem esse eó éfeza-

oruxc» cüos. Leguntur quidem c. 36. p. 72, 19 haec verba:

Aourü» ÓÉ iovw Tuir sl

9oc vó zs xaTzyopuxv xei vÓ ümoloyyuxó» xcl vÓ ibernorwuów.

vU)TX müÀw Og i» cQ

91) Sprachphilos. 1. |. p. 286, Rhein. Mus. 1. p.' 181, Zeitschr

f. d. Alterthumsw. 184G.

i

p. 933 — 936.

9? Cic. orat. c.11, 37: ejusque totius generis, quoód graece zzbeiszvxóv dicitur, quod quasi

ad inspiciendum delectationis causa comparatum egt.

2

M

10

Buvevixg) yévet. cvvOijoousy wot rdütouer, aæ'wmw. In quibus pronomen ce?vze« putes

etiam ad v i£ezaczraóv pertinere 99).

Sed, perperam hoc sumi, intelligitur ex iis,

quae sequuntur. Per totum enim . caput 36. p. 72, 22 —81, 6 de sola accusandi

specie et de defendendi, . nusquam de exquirendi, quae z&ereozixó» sibog dicitur,

sermo est, atque ut intelligas, quid significent illa: zaüve z cx — vitouer , uÀ-

$oyus», lotum caput his verbis concluditur: éx 82 zó»w eüpguéro» &mivrow iveégvoe wai

vàe xommyoptag x4L vüc GmoAoyiac v&touev. Deinde uþi ad exquirendi speciem trans-

itur, c. 97. p. 84, ? haec legimus: vb Ob PEevaoruxó» £i0og c$rÓ uiv x« nvró ov

moÀexig ovríorerut, voig 0» dALow siüsct uiyvvtou xoi uüAioze mQóg v&g Grviioy(xg goi-

His verbis conceditur, zó éEer«ovixóv ti0oc, si non saepe, at nonnun-

ciuóv iocu.

quam per se ipsum poni, cum ceteris speciebus h. e. cum hortandi et dehortandi,

cum laudandi et vituperandi, neque golum cum accusandi et defendendi specie mis-

ceri, alque praecipue quidem, neque tamen unice z00g g dv»roy(«; utile esse,

igilur non posse judicialis. generis solius parlem esse, eliamsi ei «vzioyíc con-

troversiae forenses sive, ut Lerschius ?*)

interpretatur, gerichHiche Streitig-

keiten essent. Quod non ita esse, recte monet Spengelius in comment. p. 240.

Nam etiamsi judicialibus in causis frequentissimae sint «t 'ämloy[m,-(conf. O0

þ., 26, 16: xonouiiruzor Of &icw iv vaig womxyopiug xoi v&ig &moAoyíeig" vaUta y6Q

f)

pl

p

mÀsíovge &wwoyíag Oforrei), tamen eliam in hortandi specie inveniuntur c.

15, 13: á»cihiyorvw 0i oxomdv mQGmror piv, &i ij xonmóg Ó vópgog x. v. é et p.

16, 13: vaig uiv ow» &»cioy(aic x0i c«ij; cvwQyopícug vcig méQi TOw? Guv

i« voírow xoi vÀ» vobroig ÓpotrQómow sUmogícouev goroOoc; iem c. 33. p. 64, 11:

aír Mé don, O0 4e vü DOeonérag àrrikoyíae Quv vols m0 c00 sipqufrous

mpoxerelep[éror Suwoípne, col. p. 66, 4: o 0à mgog vàg iq ézígov eiQiut-

»ug mgotgomde &wriléyovrac. la extrema pars libri idem docet, quod jam do-

cuit prima; judicialis generis partes esse vÓ x«viyogixó» ek. có. &arokoyrmuxóv £ioc, non

33) Etiam c. 29. p. 96, 4 «vrot 8 «i OwroAoi non ïomnes 8wuoAal, quae antea com-

memoratae sunt, sed illae solae, quae primo loco sunt nominat'ae, significantur, id quod ex

p. 58, 13— 15 intelligitur. Quare Spengelius (vrGv O8 o 8Laþolai edidit. Sed bene se

habet lectio vulgata.

Solet enim is, qui hunc librum Scripsit, in primo partitionum membro

designando negligentior esse, ut, quod membrum primo loco ponendum fuerit, aut ex altero

membro aut ex brevi illa eorum, quae dicta sunt, repetitione; qua ad alterum membrum

transitus praeparatur, explicandum sit.

Vid. c. 18. p. 41, 25 coll. p. 42, 17; c. 29. p. 56,

45 coll. l. 19 sq.; c. 32. p. 62, 11 coll. p. 63, 2; c. 36. p. 79, 3 coll. l. 14; ibid. p. 78,

10 coll. 1. 14.

3 Rhein. Mus. l. l. p. 183.

—

11

d

zó PEeractmxós, €. Á. p. 22, 1: OuÀOcue» 0À mhw óuowTQómoc voUrotg TO T& xcTQyO-

QuxÓ» xol TO dzoloyvuxóv &l0og, Ó meQi ci» Otxevixiw 8OTt mrtQUypeelonT.

Verum igitur est hoc, in rhetorica ad Alexandrum genera inveniri duo, non

iria, species autem septem.

Quod vero Lerschius in AAeim. Mus. ]. l. p. 183 non

habere se dicit, quomodo septem illas species in duo genera distribuat, id leve

est. Neque enim is, qui librum scripsit, species illas in genera vult distribui.

Quare nihil agit Lerschius, si in Zeifschr. f. d. Alterthumsw. 1846. p. 933 ex c.

35. p. 68, 5 (zoocégsw. 98 mapoxoAoUuev fx ve vOv üÀÀow w iv r«ie Opwpyopícts &i-

piuévov x. z. £) Spengelium refellere conatur haec dicens: wennm Anacimenes 2

yéry und "V &j annahm, so mussle er das zy«owootixóv ttnd. das. wexvixóv. el8og

noch in das demegorische yjéros hinüber nehmen ; mithin konnte er bei dem éyx.

wund wexz. sibog micht auf die Demegorien als etwas Verschiedenes hinweisen.

Omnino ad concionale genus praeter hortandi et dehortandi species necessaria

est nulla.

Sed hae species non solum in concionali genere, verum eliam in zaiz

iBíete OpiA ; usurpantur.

Omnino laudandi species et vituperandi praecipue ad

em(oeEw aptae sunt; sed praeter has species eliam concionale genus ad éz(oeiw po-

lest adhiberi, neque oí ézierwxos Aóyor dicuntur zoArzuxo/, nisi in argumento ge-

neris deliberativi versentur; denique laudare et vituperare licet etiam in coneionali

genere el in judiciali.

Omnino genere judiciali et accusandi et defendendi species

comprehenditur; sed defendere licet etiam in concionali genere (c. 29. p. 56, 10:

Émeute. xequiouo0Ge i» ois mpooudoug GmoAÀoy5ncríor; ibid. p. 99, 11: x«i zepi zv

Ou«BoAOr vàc &mokoyíme xoi TÓe mongácstg Gvvzóucg érveyxóvesg), accusare etiam

in specie. vituperandi (c. 35. p. Y2, 2: zóv $ «vróv rgómov imi và» uoy9uoó» — ràe

xaziyooí«e cvorjcousv ; ibid. l; 15: i» 0à voic Oyore xowáe udAora xeTyyogíag

AotDopsiv ).

Quamobrem, ubi de dispositione zo? xeryoguxoU. et zoO GrmoALoynrixoU

sidove sermo est, auctor diserle addit, se de specie accusandi et defendendi in ju-

diciali genere praecipere, ut c. 36. p. 72, 20: v«)r& z&Am oc iv «Q Ouorw yévn

cvrÜaouev xcl váouer, üuhOcuer; ibid. p. Y8, 21: rüv uiv obv mGrov lóyor, iàv

xecpyopder, i» Toig Owxcwuxoie oUro. cvvOicousr xei róioue», quod, si praeter eam,

quae in judiciali genere est, nulla esset aut' accusatio aut defensio, addi þrorsus

esset supervacaneum. Denique nihilominus species superest una, qua& nulli attri-

bui possit generi, quia neque est ullum genus neque nominatur, cujus pars sil;

ubi. autem non perse ipsa ponitur, omni miscetur speciei, ergo: etiam omni generi.

L

12

—

Quod si ita est, ut est, cum principio libri, quale id fuisse ex Quintiliani et Sy-

riani locis supra allatis intelligitur, liber ipse concordat, neque est, quod nos im-

sta-

pediat, quominus Anaximenis esse rhetoricam, quae dicitur ad Alexandrum

tuamus.

Age jam de singulis quibusdam locis hujus libri, quae mihi inter legendum se

obtulerunt ab aliis aut praetermissa aut aliter, ac mihi debere videbatur

vel in-

telleeta vel emendata, apponam ?*)

C. 1. p. 8, 9: 0s 08, Omov v t yono(uov, c&vóv v& ov cyogevovro, xot TOV TOMOY

Aeufivew, sire' cÓ Üpotor vj yeygeupsro vóug. Spengelius in comment. p 115 apponit

locum auctoris ad Herenn.

13: utemur primum scriptoris eollaudatione, deinde

Vertit

düberall, wo man es brauchen kann, muss man den,

seripli recitatione

der es ausgesprochen

und das Geseís selbst. anführen.

Ego «vzóv v0v vouov

&& abrów vt

conjungo et opponi puto ei

quod est ópowv vj »óup, ut p. V, 13:

cd» zQostyuévow xol vv óuoío» vovro. Add. c. V. p. 28, 19 et c. 32. p 63, *

Quare parliculam x«i ante có» vóuo» delendam censeo.

Recte locum interpretatus

est Knebelius

es muss aber

o dasselbe dienlich ist, der Redende nicht nur

das Gesels selber anwenden

sondern sodann auch das dem gescehriebenen Ge-

sels Aehnliche.

Quod autem particulae vs respondet &c«, non magis offendit

quam apud Xenoph. Anabas. 3, 5, 8: émawécovrdg ve Vpóc, Óv évinire EAagveg ovvec

Beopeoove, &reiro 08 wet ovrioO7oopevove

C

p. 16, 22: 3 ro$ vjj móÀa cvpugíoovrog frexev, )j eig evüoi(uw, 5 eig sUmoQuuY

^

ante sig evOo5iav vertunt

1. && OUvaqur, 7 sig, &àÀo i vOY TOLOUTOY,

Interpretes ;

oder. Conferatur tamen locus p. 19, 9: cvugíporza víj mOÀs píiote pév TtQog OnO0-

votx», &i 08 um, moóg vQv OY moAuov xoÀoxcyc0ixP 3 mQOG v&G Xourcag moos-

00ove j moóc evOoE(a» vj xowg víje móAses d mpoc vqv moluveux» Üvvapiv

35) Quae ab Halmio, viro doctissimo, in Philologo a Schneidewino edito 1846. p. 576 — 08l

emendata sunt, omitto, etiam ubi lpSP in idem mc1d1, ut c. 2. p. 18, 6: eu T ov ;n] non]-

0000 « um]mpv ; €. 9. p. 29, l1: 71 u TL ngu,uev Qv et 1. 14 D sizt &i otüv éyavtiov ;

c. 29. p. 57, 11: Ota f É AA &« voUe leyowug ngmov pà» nlmm, cui simile est, quod

legitur apud Antiphontem tetral. III, à, 2: ozr] y&o D nltuta zÓv vé£ov xateu?"a

Probo praeterea, quae Halmius proposuit c. 9. p. 15, 24, anoo"tazno'sw pro 047'0'7'"765"'

0::25. D::015

13 Ó owzog coróscuoc anolovöos pro 0 o&vz0g cvvaxóAovoOog, e. 36.

P 80, 19 HM aäww &v xoTyODQOOL pro xaT iav uamyyoqnaou et ibid. l. 25 09 ydQ

&v» ovro pro 09 70:9 oUrQ ; laudo palmarem ejus emendationem c. 3. p. 19, 23 i« voU

quioyvuraort» zó oou« byiaireuv pro éx v09 qui. vÓ oO C vixat.

L

138

—

j mToóg äl'lo v( G7 c0toíz0». Exempla verbi cvugéoetw , Conducere, prodesse,

cum praepositione e'e conjuncti praebet Lexicon Xenophonteum.

Ibid. p. 17, 19: ózi 0E vove voir fyovrrac u) mtQuuíwetw, u d» méococw, GÀX iv

vj xpcrti» mowicÓot j» sipjvgv. Mihi reponendum videtur: &oe d» mvaíooci». Sic

inwiévon opponitur zg^ xo«ceir p 18, 2: voje uivév « moljup xodvovvvag dx cóv

d

vowírG» imi cx» tipjviv mogoxAqriov, rove 08 émTGuxÓTAQ F

$

&vrQ» ve OTv Ovu[lir-

or x. v. í : Ubi qui zezrexórec pro ézreuxóree posuerunt, contrariam viam in-

gressi sunt atque debebant

Ceterum ad rem pertinet locus Aristotelis rhet. 3, 17,

1: yoij; 0à càc dleyüe moiicDet coUg voUr lgortac eUrvyoUrzug' ovro y&o &v u£ytoto.

aAeovexzoier , e& Isocr. Archid. $. 51: zouicO9o 08 (yor) vàe ÓwAAeyae, ö"(ow j mspi-

yérowzou vÀ» Zy90d» i vjr ÓOUvauw iv éavrOw &Ewdcoot vj vv mosuícr.

C. 3 p. 20, 12: sic uév ojv cQómos vüje cwE(osoe obroe, Ocvregoc .0À wsxoiucvor

peragrosw, Gv uiv émowijo, dyoadOrv, &» 0à wéyge, xaxóv, eivm mequorvoi vÓ $mÓ co?

Aeyóusvo» x. z. & Legendum videlur: xéxQuiévor uéjym gígew» — dyaOóv, ut infra

l. 22: s uéxgizoi ufya &yaO0v vovro. lia duae se excipiunt contrariae inter

se species «v$5osoc; allera cernitur in comparatione cum magnis, altera in com-

paratione cum parvis (ovAdyuzov vQv $nó cqv avchv (Qéa» mumrÓvrov l. 18). Idque

ab initio ita fuisse, intelligitur ex c. 35. p. 70, 19, ubi eodem ordine legimus: óz

0à uoi éríocw vécv ivüófove modEee magiorívou. Pariter duae illae species «vEjcswe

se excipiunt apud Aristotelem rhetor. 1, 9, 38. 39.

Ibid. p. 21, 1: éà» &zoqaívge avvór ix Owwvoíec cvufigdter, ex ix moÀAoU mQosvó-

Qos", Og molià moücretr s,nsädla't;, & moÀ)v ygórov í£rgezzev. Non dubito, quin pro

701Àà legendum sit z02Adx:ic; ut enim voces zx zoAÀoU eb zoAóv joóvov temporis

habent significationem , ita in interjecta sententia temporis quaedam ratio voce a

zolóc ducta exprimi debet, et quemadmodum objectum verborum zoosrógorv et

Érpuere» est c&yaOu ; và x«xa, ilaidem objectum intelligendum est ad zo«rzew . ime-

^

Bàezo.

C. 4. p. 25, 10: có ui» diixsiv sivou vv movQodv cvOgoyror iwov, vó 0 sbauap-

vü»&w xoi mtQi Tüg mQuieto Gcvyel» oU pÓvov tivot avzrd iwov, GÀAG xoi xowOr xai TOv

Üxalóvror xoi vàY GÀÀow &rO0gomor. Legendum videtur: o? uóvov sivai énvzo?

(vel caveoW) iuov, &AX xowwóv xai vOr Ow. x. v. &ÀÀov dvOgomow. Conf. c. 1. p.

8, 3: &AX ov $uei; póro: picoUuev xci xcxcx moiUue» ToUe £y0gove, dAAd xei '40g-

vcio. x. T. í; C. 9. p. 12, 15: Éme! 0ri ovx émi voig uvÜpoyrotg uóvow , dAÀà xoi imi

!

dne

L

14

vcis eümguy(cug xoi xaxompuyloue iovi và miQi vüe moÀ. Oumüvec; C€. 30. p. V9, 20: z«

8à cqueim mieóvo» Óvrm &móqouwe cuueiw xol wj uoóvov vOU G0i fyxoÀovuévov.

C. V. p. 27, 24: uía uiv ovw docw vÓ và máów« và& x«rà qvow xoAovüoUrre coig

&rOgozoi voig Aóyoig cvumegolenféssr. Legendum: iv zoíg Aóyow. Sic infra p.

28, 10: & geue» Osiv cvuzeooAauBdrsm &v coic .Aóyoi.

Ihid. p. 28, 1: 5 «ei «$zó vo?ro vÓ zoüyue moÀhéxie memoujóree. Spengelius in

Addendis p. 276 , haec verba, inquit, vix locum suum tenent; omnia enim náu

praecedere debent; infra si inferuntur , verba perfecti temporis congruunt

Mihi

haec verba ex margine videntur irrepsisse, apposita autem fuisse ad verba illa l.

21: émüe(xvve v «vc0 voUto no&yuc moAAcxig memoujuóto moórepo»v, de quibus verbis

vide quae infra dicentur.

Ibid. p. 28, 11: egírov 0à xágóog* molhéxie y&o Oww voUro vj» quiow pi«cdnevot xei

và, iOn moostÀóusüo modTzew.

Si. cum interpretibus v& $: pariter ac c» qvow cum

verbo fwcdperor conjunxeris, quid facias verbo zgdzeew, quod tum objecto caret?

Quare mihi legendum videtur: xc; v& &59:5 moosAóusÜa moérrsv, ul sensus sit:

saepe enim propter lucrum naturae nosirae vim altulimus atque etiam. insueta

facere in. animum induczimus.

Ibid. p. 28, 15: o« vo)ro 0 no&yuo, iq 0 Qu megaxaAobuer, 53 Q dvvü£yousv,

oUrzow, Og mueig qujer, yiverou" &b 02 uj, Ort vÀ, voUTQ Q mocyuert Opoux voUTO? TOV

voómo» yíverot, 0» Wusig qoer

Quod plerique codices habent, «$7ó pro ovros,

non rejecerim; opponitur enim zó zo&yux «vzó iis, quae sunlL zovreo vj mpuyuert

ópow, uk p. 29, 1: dv uiv ov» Éyge, &mÓ «w Qrviüowo» cÜrQrv vÓ sixÓg Àaufdvaw,

oUroc «vt0 cw»éyaye s0 08 uy, &mÓ vv Ópo(cov c& siQwpuiva gíot. Quare eliam

in iis, quae sequuntur, l. 20: é» uiv caie xecryogíouc, i&» Eygo, imüüeíuv»ve vÓ cvrÓ

voUro mQüyue moÀÀCx( memoujxóre mpórsQo»* e( OÀ ugj, Ópnoto roío, in quibus zó»

«cóv voUzo *Ó zg. legendum suspicatur Spengelius, quanquam vulgatam satis tuetur

locus p. 29, 14: iàv ? qerepóc w vovr0 voUro moócepov memouj«óe, si quidquam

mutandum est, malim legi: izióe(xvvs «00 voUvo v moXyua molhdxig memoujuoc,

id quod in margine positum supra in l. 1 irrepsit ; nam hie quoque «?zó zó zy-

uc opponitur iis, quae sunt ópow vovrg. Conf. quae dixi supra ad: c. 1. p. 8, 9 et

quae dicentur infra ad c. 32. p. 63, ?.

Ibid. p. 30, 6: Aéyow, cg oi msioro: xoci oi mewreg voUrO xai và vOiUr mpdrrov-

cw ovvoc, Manifestum est, legendum esse oí màsiocot j oi maveec, ut c. 1. p.

——

18

—

6, 11: z0 zàw» &mávrow 5j vó vàw mieorzov £00c &yoxqov; C€. V, p. 28, 18: 2 và zàÀd-

ovc 4 v& nmüvru; C. 94. p. 69, 15: w coig &AÀow &moct 5 voio mAeioTO!e uézsotur.

Adde Aristot. rhet. 1,

5, 11 et 17, Demetr. de elocut. $. 176 et quae ad Menandr.

mepgi émiüewez. p. 200, 10 collegi in Rhet. gr. IX. p. 153.

C. 8. p. 30, 45: zaepaBe(yuome O Éov. modiug Opowua yeyevrucvot xe ivavricn coic

vóv vq muow Asyopsvoiug

Hic quoque 7 pro x«i legendum videtur.

Ibid. p. 32, 21

Xoy cvrváysw cvrow» Oct mÀsioru xoi xovwASysw , ce Ovüev uxAAOY

ixeipy& vOUTO? st ytreo00t

Legendum videtur: x«i Aéyew, pro x xocoAéyew.

Ex «et Aéy&w orium esse xazceAéyaw, deinde alii cvrcyo»vre pro ovreyew Scripsisse ,

ali xoi ante xezceAéyew videntur addidisse.

C. 9. p. 33, 20: size 0 Ajyoe oU £vavriov «vróg «vvQ fravtwoUro, s/re d moGite

$ mo&&ie cvzoU,i e. coU eva»-

«Vcp &vevría TQ Aoyo &ocv.

Legendum videtur

7LOV.

Sed «bro? mutatum in «óvj, ut responderet praecedenti evzóc.

C. 11. p. 34, 15: yroju ? Éozi iv iv xeqoeto xa0' OXov zàrv nowyuzov 0oyua-

v0s (Qiov OAcOtg.

Quaerit Spengelius in comment, p. 163: ,,o0* 0Xov vàw» spwyue-

co»] JVum hoc graecum est?* Est. Conf. Isocr. ad Nicocl. $. 32

& 08 pnj, xot

400 0Ào» vzÀ» zocyuccov Afyorvag.

Ibid..p. 35, 5: vo?» éyóreov &r0odv $ocw coig v» mpoysyeryuevoov zreoelyuo0t yoo-

uérovg metpicUc. Owvys» zàg i« ho cGovMeg ocpuprue

Isocr. ad Demon. $. 35

oUzo 9 d» pdAboto BovisóscOo: mapoivrü:üje, dl rüé cvugog&e v&g éx v GBov-

À(ae émigiéweac.

Ibid. p. 35, 19: zwzevóérzeg yao auq)o'tsgm 27 matevaocwag &txobow. lsocr.

ad Demon. $. 30: àugóceoo: yào miovevO£vese vovc miccedcaveuc &t

X0v0OtL»

4dAAwco» O&

C. 12. p. 36, 2: moiwi 0à zów oxueíoov «à gév otecdot,

0 O& elOsrou

vÓ siü£vou moto)v, Osórsgo»v O& vÓ O0&o» mvücromréTQr ipyalOusvor

Isocr. de permut

$.52: &yà xaAA(cvqT fyobust xol Omctorézg» tjv vowbzg» azooylu», qTic ei0evat

v018i zoUg ÜuxcLovrag cg Ovvaróv ucAuora mtpt G vyv wigo? oicovou;

ibid. $. 54

&«v ov Óokücavctc, «LA€ caqog ei0Ovec — vr» wpigor oigsze mtQU GVTOv

Qi Miv

C..15. p. 39, 3: du 88 xoi Dibdcxew, Ovw ov ovugéoet vó wevÜoc puorvosiv

q&o cqéAeuu puxgot, v0 O ieeAeyyOivot goÀsmóv, yvocOtvra Ó ov uOvor &ig &QyvQtov oi

vóuo: Dguioow x. z. í.. Buhlius yoAemóv vertit periculosum; sed hoc sequenü de-

mum sententia exponitur. ltaque malim legi: zà 9 Zeleyyiives 0? y«Aemór. Sic

—

L

16

Isaeus 4, 12: eoi ui» yào và» GAÀlov ovufoloín» o$ mávv y«aiemórv ro)g v6

wvevói uagcvoo)vzag £Aéygevr.

C. 18. p. 42, 11: joj A&yew ovvrópow 5j oc i» ywopme : ec ivOvuiueros cyyuomi.

Legendum esse: j àc i» i»0vuiuotoc cyjueri, quivis videt.

C. 21. p. 47, 4: dj iv coic évavzíoqg 0vóueci & modyuero mpocwyopevew. Praepo-

sitionem z» delendam esse intelligitur ex 1. 12: zó O& zoig évevvíow óvóuact mpog-

eyogsosw cà mpyuero mdAw vOwUrop; C. 23. p. 49, 19: cpíry 0à. évi 3j moAÀoig Ovó-

uact zÓ moüyuo mpogxyopevew ; . C. 30. p. 60, 22: id» Oc udÀwva Toic oixzoug vv

mocyu&ror O»óuaci v&g modieg moocwyopevouer.

C. 25. p. 52, 9: xai cegóg iv i» vois óvOuacw , &v t&Vra moipev , OtAsEÓusQa.

Hic quoque praepositio z» haud dubie delenda est.

C. 28. p. 53, 2: cure vàe xowüg Üvrápag dmávrow vv eiüàw xci càc yorotto CU-

v &« vÀw mpostyutvow siüóreg, v iOícopue» quc avroUe xol yvuvdcoutr irolouf.

»&» «Utüg x« và moyvurácuetG, moAAj» sUmopía» xol Aéyorreg xoi yodqorreg iE a-

*ów Ítouev. Simillima leguntur apud Isocratem de permut. $. 183: oi 3 zspi ci»

quiocogía» ürzeg vàg Méag &mácus, lg Ó Aóyog vvyyirei yodusvog, Owtioyorret voi$ u-

Surois, Sumeipove 0à vovrow moujguvreg xci OwexQiloouyres iv covTOIG rüÀlY yvpur -

Covci» uüvobe xai morsiv iO(Lovoi xei cvrelor u«0 . iy ixccrov, dv luodor,

&»yxálovow, iv« taVrx DefoióreQov xerdogcct xci Td» xocipdw iyyvr(pm vwig Oótcug

jgévovzos; contra Sophist. $. 17: Oe» zv uiv uaOnvj» moós *j Tj» gécw Üyav, otu»

40], và uiv s(0q cà vÀ» Àóyo» uoOÓsr, nept 0b cdg yonouc avid» yvuracÓ -

»c«1, quibus conferas, quae leguntur de permut. $. 187; Quintil. 3, 5, 1; Diog.

Laért. 5, 18; Plutarch. de educ. c. 4

C. 29. p. 55, 9: ej» sWvowr 0 mapuoxevacóueto, Bucxcypápero, mpóro», nóg moog

jus evrol vvyyávovow yovrss. Recte evroi pro «$ro)e scripsit Spengelius; jam

Philelphus vertit: quo im nos animo ipsi sint. Est autem ajzoi i. q. sua sponte,

nobis de benevolentia eorum comparanda non annitentibus.

Ibid. p 56, 19: d» 0 im(botos 5 xpicig d yevíoOct, Aexrtov, G froukoc si zreQi v

&uvfloAdr iv voi; x quírow n xolrsoDu, xv ÜsypOje vi vlv nóMy. àiwy, ao vi.

oxs» Vzoriu. Legendum videtur $zozipg.. Idem placere videtur Knebelio ver-

tenli: so muss man sagen, — wenn man überwiesen werde, ein Vergehen gegen

den Slaat verübl xu haben, so erkenne man sich des Todes schuldig. Etiam

Philelphus, etsi verba male interpretatur, $zozug aut legit aut legi voluit. Vertit

—

17

enim: dicito — £e morte muitatum iri.

Exemplum praebet Aeschines de falsa leg.

$. 5: x&v» wj moolovore 11,5 dzoloy(ug éEeÀéyEo xl vjv citín» ovo«v wevüm xcl Óv v0À-

uro'am SUZEIA' m'omov ;wu G'UKO(]JOUWTP

— Qarücov TiuGOMuO

Ibid. p. 57, 15: xei & g mo mQóvsQov cipixet

Codicibus obtemperandum, qui

$k» pro & praebent, et scribendum: x«i ià» — slo5xy

C. 32. p. 63, 7: zodrov uér và O(uctov veuríov, Oufióvtae Óuk voUrov vs TOV Owxciov

x&t ov Ouotov Q Oucio, x. v.é. Legendum videtur: 0i «vzo? ve vo? Oixatov, per

justum ipsum, quod oppónitur ei, quod simile est justo, ut supra c. 1. p. 7, 13

"

e5

GUzQr T& TOY zQospnutrvov xoc4 OY Ouo(r TOUTOU.

Conf. quae dixi ad c.

p. 8

9 et ad c. Y. p. 28, 15 Knebelius, si à «?zo) ve vo? Oueóov legi voluit

minus

recte interpretatus est: durch das

was an sich gerecht ist.

Ibid. p. 63, 16

&«» us» puexpov 3 vO uéoog xot Doviousüc

urjuorevecO«, Gvvcó-

pos soAiioyQcousY' $«v Ós uézQuov 7 xl uvruovevgtot, QTO TÓ

Hégos OpiGCuerou sz&Aw

Éregov zoo0copus0 o

Equidem voces «?zó z uwoos conjungo cum verbo uvnuovebg

crou el verto

sin autem inodicae longitudinis erit et memoria tenebitur pars illa

sua sponte (i. e. nobis summam e]us non breviter repetentibus), fermznabimus

eam et rursus aliam proponemus,

Q. 35. p. 69, 6: ig! éxdoro càw mooyóvew xegaAcwoDGe i»Boióv vt mspriO vot. Vix

dubium est, quin legendum sit z«g«ziüéveac, apponere

ut Philelphus vertit.

Ibid. p. 70, 19: àg 0& zei ézépov víov ivóótove moEete mopwcriroi uci vrreoD aA eu

TUUTOg $A48LPQOV.

Confero c. 3. p. 20, 14

sizt T&QiOTU?GL TO UVzO COU AeyOuevov

x« mcpocDaAAsu» moOog GAÀMyAa.

Legerim igitur priore loco: «; nagap'allm

c«bcrae caiG &usívov, pro xot ozegfdAlew caízag gxcivow.

Ibid. p. ?0, 2

Qj 08 xei meg' dAAow uupk CrÓoEn zotyueza ZLQQLOTÓuEPO, Vr

cc$ Asyóuspa ovro ueydÀo quírector Legendum videtur: zoy 08 xei z«Q &AAÀe cpt-

4poQ X. T. E

Verte: Sed eliam cum aliis parvis rebus compositas res praeclaras,

quae a te dicuntur

magnas videri oportet.

Confero c. 3. p. 20, 17

voízog Ós

z00g v0 Vz0 OwvTOU ÀtyÓuevo»v &rruruQedÀÀew vovAGyicrov ràr iuó civ evrj» (fav

mumzóvtO»' Qarsizut yüg ovzo vO vzo G0oU AeyOusvov ueitor.

Ibid. p. 71, 2: ós/ 08 xei eixdLorre càe mpüiee ovisy cüs, xai moi xol moióc t

v&£0g OUTC quAOcoQog EyéretO

Og moseDuzepoc yevouevoe ueydÀgv &» émióoow &oyev

zO

Toi0VTOG TiG éüpc)uévoog TOUG éP TOl yuurOOiotg vzroueévOP sz0vovo cqoO0oc Tz» sv vjj quÀO-

Gogíe quÀozoriu» &ycm5cs. Equidem legendum puto: O5 88 — «s* xaírot Occic

3

—

18

—

»éog ovro guiócogog iyívec o; moscBUveooc yevóuevos ueyalgv &v éniboow ; Écyev. xat-

v0i 06 7ie Éómuérog vobg £v voig yvuvao(oig $z ouéve móvove, oqóüoe z, v. £. Quae

conjectura, praeterquam quod in posteriore exemplo codices vzouéret pro ózouérow

exhibent, confirmatur loco illo c. 3. p. 21, 8: o 9à xei sixéLorza — Ea cQózo

voujüs* O ozig O& rdr gíAov xiüereu, voUrO» zix0g x«i vobg croU yoveig viuü»" ÓcTiG

8? vove yoveig vuu, obrog xei vjv mavp(bo vjv éxvroU sv mowi» Boviicerou.

Ibid. p. V1, 11: óza» 0à ei và msgi vjv qAix(uv v00 vtor(oxov OuAOGusv, uci &mi

vjj veÀevrj; voírOv TOU uípove yvouag xci ivOvwijuaTa cáSouev, j müMALOycarreg GUP-

vóuoc v& moospyuíre dj «)rÓ vÓ uípos csÀsvzaior ópwdpuevo. — VOCeS «izÓ zÓ urpoc

Spengelius ex conjectura dedit, collato c. 32. p. 63, 8. Ubi quicunque mecum vo-

ces «)ózó zÓ uoog cum verbo rguorsójze:, non cum participio ógwduero conjun-

genda existimabit, eas hoc loco recle poni vix sibi persuadebit. Codices quum

ali zeg? v0 uépoc, lii z«& 70 uépoc, alii 7;) mouxrxóP uépos exhibeant, mihi scri-

bendum videlur: j z£o«z« v0 u£pog vctvvoior ópiodusvor, ut c. 32. p. 64, 8: ozav

8à ixavoe Ó qe iyvouoloyuxde, cj» moorQomir míguti 0QuGat.

Ibid. p. 72, 7: .ot àà Aóyo càw j0dv xci và» voÓmow ticiw oior eixóreg. lsocr. de

permut. $. 7: & yoeqst; Aóyog comeo eixev vijg éugs Otuvo(ac uoi vO» GAÀAor

vór fuoi Bigwouevor. Adde Evag. $. 13.

C. 96. p. 75, 22: «acà vó» «vvóv 0à Àóyov xoi váe &mayythiag cvvwwpouev TÓ) mQo-

ouuíc) xcL 7j T«QU T& uépi muOrÉe Gu Oueiue GzogcroUuer 5 «vrae W é«vzO? GOuG-

vossis zoujcouer. Cum hoc loco, ut c. 31. p. 61, 17 — 62, 5, tres modi zze ïdäecqg

sint exponendi, legerin: vcàc &z«775A(ag 5j cvréwopev vQ z900tutQ 3j z«9&

vX uéo x. . . Deinceps pro $q! éavzó» legendum videtur g é«vzàv, quod jam

Pacius in Aristotelis seriptis Aureliae Allobrogum anno 1606 editis exhibuit. Supra

c. 31. p. 62, 5 pro àg é«vzów est wude. Recte verlit Philelphus: au£ ipsas se-

paratün,

Ibid. p. 81, 3: zei vó» eiriduevo» ju&e &müstousv vobro cowbvra ucl vobg GAÀovc

&mcrrue. Malim v«$c0 legi pro zoóro.

Ibid. p. 83, 10: ; 6s &y«909 ugüémors écUyouer 5 uQ imutvyycvoper d w Émucevió-

ps9u. Legendum haud dubie: ugü£zoeze iénecvgogev.

Cum &»írv-

C. 31. p. 84, 21: 6zoe &vérzee , & ng&veovot, watx zolza. moujacsu.

s? nihil aliud significet, quam wujxért zoujcoc:, malim legi cv»é»veé.

Ibid. p. 85, 12: oi 02 A£yorreg «bzove $v« OÓwaAovow. Similis est locus c. 35.

E

19, --

p. (2, 8: qvAdezov 0b zel vüs clogoeo modie dj eioyooig Óvóuec: AÍyeuw, (v ij

óvof 4Ane vÓ $906c. lsocr. Busir. $. 49: cowra Cyrjoeo Àéyewuv, 85 Àv uíjce

a$cóg geíQor» eivav 0óSeve — uíjré vi». megi vovc Aóyove malevow Qua BaLetc.

C. 38. p. 86, 9: sóuevi uiv ov v mepl OsavtÓv moujcag. Sequitur l. 16: siue-

süg 8b yevóusrot. Ergo lege: s$usreie uiv ovv và m. O. moujcas.

Ibid. p. 86, 22: vejíwe uiv ovw imwelíose, üv wj mávva moírrw du fovAy, dAÀR

mpózspo» vÓ mQGror, Írsra cÓ éEye. waDuoOs 0B, ü» uü veyb i modieoc mavousrog

dAÀa m&yueto uezayepitn, mpir vevrQ» imeehéoen — Conf. c. 91. p. 60, 14: cagoe

uiv obr OgÀoious» &mó vw Óvonüror i &uzó d nguyuéror. Guó uiv owr vv moa-

ju&ror, ià»v wj imeofarde «ira Oyldus», &ÀÀàà và mQGcre nQuyOfvea ) moctróueva. ij

mpeyOnoóueve moGca Àé£yousv, v&à 08 Lowrà igsbüe várropusv, xci ià» u

mooumoAuzóvceg vi]» moGii», mtQi xe ü» fygapQcouer AMyew, máAiw ä'z.s'*gocaf

ebayysíAouen.

Vides ea, quae p. 86, 22 — 25 leguntur, respondere iis, quae p.

60, 16 — 20 ad zó c«góe Aéjye» referuntur, id quod etiam Lerschius in Zeitschr. f.

d. Alterthumsw. 1846. p. 928 sensit. Quare p. 86, 22 post voces r uj ea, quibus

ei mod5eg cceydoi fiunt, et proxime ante vocem zé»ze verba: caqoe 02, Q» uj, prop-

ier homoeoteleuton excidisse puto.

Ibid. p. 87, 5: Zx àà eà» aícreo» ApwóutÓa, miQi & Mäw .s,mamj(þ;v Éyouer, uarà

vjv vxvtje itoynow vàge modtg émvccheiy * eréQl w Óà vvyyüvousv dyvooUwteo, xorà vÓ

&e émi Ó mol) cvufoiro»' &oqeléorerorv yàüo modrraw megi vv ovrog Syóvtow mgóg Ó

tio90e &mofAémorvae. lsocr. de permut. $. 184: cQ ué» yd siüévat nspueeiv

&vrove (h. e.voje xoigoUc) obg otó» v £ocw' imi y&o &mürrow vàw» zpeyudrov Ouproyovct

vde imicotuag ol 0b udira moocfyovreg vóv voU» xat Ovráuevou Qecosiv vó cvp-

Baivov àg ini vÜ noAO mAsiotinig aUcv émuvyyérovou.

Ibid. p. 87, 8: sie 03 zóv mgóe vove &rveid(xovg GyGve &v uiv voic Àóyotg i« vÀw» ÀeÀey-

ué»o» moujcoutr Qefouóryre meg0 SuO». Neque mutanda verba éx vóv A&heyuérov cum

Spengelio censeo neque cum Lerschio in Zeifschr. f. d. Allerthumsw. 1846. p. 929

comparo verba c. 36. p. Y3, 9: cewmegeMjmeéor 0i xai vüg fh«zrotg, s mov vàw

&vziB(uo» — ztpi v0» GyO»va. Mihi respici videntur ea, quae praecipiuntur c. 96. p.

80, 41 —81, 15. Intelligo autem Zx cà» Askeyuérav, ea ds, quae ab adversario

dicía sunt, h. e. concedentes ea, el demonstrantes, quae facimus, licita esse, aut

utile fore, si adversarius idem faceret, aut adversarium atque alios omnes idem

facere.

E

20

.

'

Ibid. p. 87, 14: i« 02 zo2 imüóyov mepi uiv cz&w Aeheyuévo? &veurícoutw zoUc (390-

E

oT&e, v& mQUy0evco iv xeqaAo cvOÓi«G sinOvzeg' $

-

o Ó& zQ&rrOuer, &YcurQcOue» OU-

TOw, ÉreÜRy vc&e avv modiee 1j vàe Óuo(ag uereyetpiCoueO o ais moozéoctc, Mihi de

sententia vulgatae lectionis est dubitatio; in conclusione enim totius oralionis non

tam, quae facta sunt, quam quae dicta , sunt repetenda, neque aliter sentit Anaxi-

menes c. 33. p. 64, 20. c. 35. p. '11, 18 sq. c. 36. p. 18, 17 sq. et p. 82, 6 et 11

sq. c. 37. p. 85, 14 —17. Ex codicibus DV et pr A verba &ragrjcopev — sizóvesg

omiltunt, CF M pro iis haec habent: prguovwxoe moujcoue» ix voU mdAw* AMyawv zega-

Acwo0cs zept co» gzemocyuévorv. Mihi legendum videtur: zx 0? vo? imuüóyov 7EQL U&v

vO» AcÀeyuépvo" urruoTvtxoUe moujcouev £« TOU mtÀww Afysw xeqoAciw0dg

mtpl Óé vGw me-

a

zIQUyuETOY , &

$

& zQCcvTOutP, CrCuyNcous» OvtOQ, &melÓX W. T. &.

Vides, sic demum

orationem concinnam fieri, ut 1. 3 — 6 et l. 8 —10;

vulgatam corruptae lectionis

librorum CFM esse interpretationem faciliorem ad mtellwendum Cadduntur enim

objecta zo?c omgoams' el c& monyOcrra), sed ineptam. Ceterum urguormxóv. 0iv

habes etiam c. 36. p. 82, 15

Sed haec nunc quidem sufficiant

mihi

Venio ad id, quod causam scribend

Gymnasium nosirum a. d. V. Cal. Oct. hora undecima in aula sua Guiliel-

praebuit

Verba faciet

mi, Regis Augustissimi, diem natalem solemni oratione celebrabit

memor eorum, quae cummaxime in re publica aguntur

de forma reipublieae a Lycurgo instituta

Theophilus Fridericus Eyth.

Philos. Dr., Gymnasii Professor.

Quem ut frequentes audiant discipulorum parentes omnesque, qui rebus nostris

favent, Rectoris et Collegarum nomine ea, qua par est, observantia rogo.

- —— ——À —— ———————

FDID

Stacbridbteu

$0n Deum Cymnafüm mb ver dSieal - Anftalt

in. )eilbromt

I

Gbronif unb GCiatijtif ber 9(njtaff

Sm SBerfonale beà €ebrerzGollegiumé ging, maó$ vie £auptlebrer betrtfft, im Saufe

be8 Cduljabr8 feine SBerünberung vor.

ZDa feit einer 9teibe von. Sabret ín ber COrganifation ter untern. G(afjen ver 9teatz

idufe af& eim llebefftanb empfunben woutbe, bap für bie britte, vierte unb fünfte 9teal-

cdaffe nur jtei 9tealfefrer. angeftelft moavem unb bie Sectionen ber brei Glafjen. smifdjemn

biejen unb bem gefrern ber Gymnafialclaffen. vertfeilt wmerben muften, fo wat bie 8e-

feitiguna biefe& SRiftanbe8 ein fortmáfrenber Gegenftatb ber 98erpanblungem be8 eeb-

terzGonpentó für fid) unb in Stüd[prade mit bem $ónigl. Gtubienratbe

Oie feit

furem nadj bem 93organge anbeter. Ctaaten. Seutfdfanbá audj in 38 ürttemberg einz

gefübrte Ginrid)tung: eine& SBrobefebrjafre8 ver[prad) einige 9[bbilfe Diefür

€don im

Srübjafre wourbe ber 9teaffule von bem fónigf. Ctubienratbe ein Stealleframté - Gane

bibat gugemiefen, weldjer fein SBrobe z€ebriafr am berfelben erfteben unb unter 9(uffidjt

beó SSorjtanbeó vorjugéweife ben lInterrid)t im grangófi[djen unb im ber 9[ritfmetif an

ber 3tem Stealelaffe übernebmen follte; allein befonbere limftánbe verfinberten. feinen

Gintritt.

Grft mit 9Infang beà Sufi ent(dofoB fid) Serr 9teallebxamté 2 Ganbibat Sriez

berid) aus SS[aubeuren. junádoft auà. eigenem [ntriebe biejen lInterricbt gu. übernebmen,

unb c$ wutbe fobanm bemjefben vermóge Dódjfter Gntjdiiepung vom 8. 9huguft eine

Ctaatéunterftügung von jdfrfiden 150 fl. für feine Sienftfeiftungen am ber 3tealfdyule

in $eilbronn auf fo fange gnábigft vermilligt, bió biefer 9Inftalt ein Ganbibat für fein

Sirobejabr gugetbeit oerben fanm.

Sie 3abl fümmtlider &düler mit Giufdj(ug ber im 9aufe beó Cdufjalró. eingee

tretenen. betrug in Glaffe VII 225 Glajfe VI 20 unb 2 $yofpiteó; bt - 3tealclaffe 25

unb 6 Dofpiteá; Glaffe V (Sjt)mnaftalfd;uter 20, 9icaljdóüler 415 Glaffe IV Gymnafialz

Ídüfer 25, 9teat[cjüler 24; Glaffe III. Gymnaftatfdüler 23, äReachI)uIcr 24; QGlíaffe II

34 €düler; Glaffe I 22 &djüler.

Sufammen: Gomnaftatffüler 166 unb 2 Syofpiteà,

Steatfjüler 114 unb 6 $ofpiteó; int Ganjen 288, wovunter 72 audwürtige.

93on biejer ftnb erft iur €aufe be8 GCuljafre8 eingetreten. 19 Cdüer; bagegen

fiub, meift tn Sofge ber Gonftimation, audgetrete 38 Cdüler unb 5 Dojpiteó.

G8 GCdjüer ber VII Gfaffe evftanben am vorigem Derbfte tbeil8 bie 3Xaturitátéz

ibeilà bie Goncuréprüfung, 4 am Sftern bie 3Xaturitütéprüfung mit Grfolg. Gim

Cdüfer ber VI Gfajje erftanb. im gvübjafre bie SSorprüfung für 3ltufnabme in bie veut[dje

Stasigation8 « &djule au. $tiel mit Gr[ofg. 9(m Gnbe be$ Cduljabrá maren nod) an-

twejenb 154 Gymnafiften, 85 3teal[düfer unb 4 Dojyiteó.

Saé vbofifali[d) « naturbiftori[e Gabinet, mourbe mit einem. Gefrict « 9Ippatate, eiz

nem 3Qparate gu temton'(djen. Sarbenringen, einem Optometer nad) Ctampfer, einet

jBeingeiftlampe, einem 9luóguf - 9[pparate, einent electeo «magnetijen. Selegrapben mi?

SBatterie verniebrt.

$ie Cdjülerbib(iotbef expielt audj im biejem Safre Sumadjó burd) eine 9Ingabl »on

SGerfen, von benem woir ferporfeben : Sorner, SBilber beà griedjijd)en 3iftertbume; e«

benóbiber auà ben SSefteiung8friegen ; €amartine, alà Didhter, 9tebner, Gefdbidbtéfor-

ffet unb Gtaat&mann; Griebemanm, paránefen. für ftubirenbe Sünglinge auf beut[den

Gomnafien unb lniperfttáten ; 9ederà 2Ge(tgefcbicbte Derauégegeben von góbell; 9Bolff,

Gonber(ationélerifon, 4 $8be. mit €tablitiden; Ctoll, anbbud) ber 9teligion ub 39ty«

ifologie ber Giedien; Sieufible, $toómo8 für Cfüler unb aien.

9»on ber 93erwaltung ber Jürider Ctabtbibliotfef Dat bie bieftge Gomnaftalbib[iotDet

ba$ von bem Gon»ente obigen Snfitutó Derauégegebene umo fünfilerif) auégeftattete

dBerf. , Gedjid)te ber 9Baffefivdje unb ber Ctabtbibliotbet in Jüvid. $8on GCalomon

SBógelin " gum. Ge[djenfe erbalten.

us dul

Vnterriteplan für ba8 C'äd)u"[iafjr 18**/o.

Sn Gí. VII 3teligion ( &ittenlefre), Sigonometrie, llebungen in ber Geometrie umb

9[fgebra, matfemati(dje Geograpbie 9teftor $8apff; Tacitus Annalen, Horat. Episteln,

SMafmen umb Debráijje Gompoftttonó - lebungen Sof. &9t5; Tacitus Agricola 1umb

Germania, Cic. Epist., [at. €to[, mittlere Gejdjicote, €ogif, Seclamatiom unb freíe

SSorttüge SBvof. 9t ávflim; Platon's Phaedon, fobann Homer's llias ím 98inter, So-

phocles, Antigone im &ommer, griedjijoe &tytübungen SBxof. Sin db; 9Bbytf. Sbere

Steallejrer ftefrer; ba8 Granjbfife Dr. tznolb.

Sn Gí. VI. 9teligion, 9lxitfmetif, alfgemeine Geograybie 9teftor $fapff; Xenophon,

Hom. Odyss., griedji[er &tvl 99vof. Gytb; rónu[de 9[ntiquitáten, mittfere Gefdjidhte,

Seclamation, frete SSortrige SBvof. Stácflim; Livius, lateinijdje unb 'beutfcbe €ty(z

übungen, $ebrüi(d) SBvof. Sinf; ba$ Granjofidje Dr. 9( i ofb.

Sn ber OberzSteafclaje 1 unb 2 Gurfuó gemeinjdafifid) Sieftor Saptf: Sefiz

gion, matfematije Geograpbie, alfgemeine Geograpbie, yractife 9(ritfmetif; — SBrof.

SRüvf[in: Gefdjidte, beutide €yprade, Seclamation; Sber«9Rteallebver. $efrer

3Bb9fif, Gbemie, Sedynofogie

Sm 2 Gurá Jiector Saypffs Srigonontetrie;

OberzSteallerer Rebrer

9ifgebra

im 9Binter, Gtereometrie ober praftijd)e Geometrie im Commet, barftellenbe Geometrie,

organi(dje Gbemie; Dr. 9[vnofb: ba$ Sranjofiidje

Sm 1 Gur8 9tector. &apff: 9lritfmetif;

Oberz Steallebxer febrer: Geometrie;

Dr. 9[rnolb: ba8 Srangofiidje

lleberbieB febrt Dr. 9(vnolb ba8 Gnglifdje in 2 352

tfeitungen, bae Stalienifd)e im einer. ?l6tbeilung

Sm unterr Gomnafüm . unb. in ber 9teal[ule bfeibt e8. im. SBefentfid)en bei bent

biéberigen ebrplane, Sm ber 5ten 3teafcíajje wirb ber Untervic)t in ber Geometrie unb

Sfritmetit von bemfefben 9ebrer, Siealfebrer &tap[f, ertfeilt

Sit. ber 3ten. 3teafclafje

übernimmt ben llaterridjt im Syvangófi[fjen unb im ber 9[vitfmeti£. ein 9tealleDramtáe

canbibat

9(n bie Cemeftvalprü[ungen wirb eim feierfid)er &d)uBact angereibt werben

Seclamiven merben

Gbwin 98eifert

€djü(er ber I Glaffe: ,,SFtorgentieb von 98. 9Xtülfer."

Guftao $Bilger, Cdytler bev II Gfajje

,Sieb eineà 9frmen von lbfanb."

9fugujt S'eif,

djüfer ber III Steatclaffe: ,,SDer alte £anbmann von $5lty."

Guíta» &fdjerning, &düler ber III Gomnaftaiclaffe: ,,Der 9lIpenjdger ». &pilfer."

Sufiuó Sifder, »on 9Xeimsfeim, GCdüler ter IV Steafcfaffe

, Sie SRutter unb ba$

$inb »on Gfamijo."

9iuguft $ mmert, &düler ber IV Gymnaftalclaffe

» Set. 9Boftillion von. €enaiu."

Sermann Sreubt, 9Bilbelm Seller, Grnft &engel, Gaxt 9Reyer, Cdülec bec V

S9teafc[affe, voerben. eine Ccene au$ , 98itfelm. Sell^ vortragen

SBaul 9tiebfe, Gbuarb 9 ávflin unb €ubmig aud, GCdüler ber V Gomnaftalclaife

werben in freiem. SBortrage über. ein SDema

baé aué bem Sureije ber in

bem. Gefdjid)t&-lintevcid)te bebanbelten Gegenftánbe bei bem 9[cte felbft aus-

gemábit merben mirb, aufgutreten. perjudoen.

Senfelben 98erfud) werben bie Cdüler ber VI Gíajffe be8 $Ober- Gymnafiume Selir

Sutterfad, S3ictor Jtaufder von Góppingen, Gricbrid) £ena von Hrad

madjen.

Steben. werben Dalten :

$8atl. S80ftev, Cdüler ber Ober 9tealcfaffe, ,. fï Sftanliuà Sorquatue."

Gmi( &eiferbelb, €düler ber VI Gíaffe beà Oberz Gymnafimó, über bie Srage:

,98a8 verfdjaffte ben. 9tómern bie Serr[djaft über Stalien ?"

$at 9totb »on €onberg, &djüter bec VII Gíafje beà Sber - Gomnaftume, ,Gato ber

— 9leltere unb feine Ctelfung im vómi[djen Gtaate.

9(n bie Seclamationen unb 9teben. [liept fid) bie 9In[pradje be& Süectoró an :

,Meber ben Geborjam."

Su biefem 9[cte voerben. bie Glterm. unb Sfleget ber &djüler, fo wmie alfe Sreunbe

unferer 9Inftalt freunblid)ft eingelabert.

Sen 27. GCept. wirb baà

(Qeburtéfeft Sv. SRajeitét bes f ónigé

burd) etue 9tebe. i beutder Cyprade

gebaíten von

— Qrofeflor. €tl)

» Meber. €pfurg's C*Etaatäberfaïïung mit Oudjit auf bie neuejte Jeit,"

imt Caafe *e8. Gymnafürmaá 3Sormittag8 11 llfr

feftlid) begamgem wecrbem. Toogu iut 9tamen beó Sebrer- Golfegtumó — bie SBemobner ber

biefigen Gtabt gegiemenbft. eingelaben werben.

Sóeilbrpnn, 9. GCeptember 1849.

$üniglid)e8 Jectoramt

$fapff.

E

z

s

ä.

Es

L

o

:

D

-

Ts

*

s

4

m

rR 79

b

PA

"

»

3

Fiid

í:

$

A )

Cs

PS

r

3.j

N

i

i

(g

.i

o

;

Paf

$v

PA

]

-,.

..

I

É

-p' '&ü

OP

Yv

pl

VF(,

ä

TY

Md

C À

?

"

TM

&

4

*

VA A

tIN

A

w2

:

—

-

[

TAT

J

J5

sl

:

(

N

208

'

*

h

d

P lod

Vj(

m

d

d

-

"

.

!

»

^

^

"

T

^»

T

E

»|

VM

,.u

"

"

^

-

"

.w

f

"

nea

"*

16

P

-

-

P.

s

w

"

i

v*

E

*^

s

;

"4

""

Óí

«

**

-X

W.

N

H

^Y

r

2

1

,n

t«

x

-

7473 À

"

PA

...

u.

£-

-

;

-

:.,

Ffere-

"

?

f

W

»

4

PV ]

L er

$

—

[

u

a

j

»

E

-W

.xj

*

«

»

&l

-

j

4 r

m

*s

..-

?

A

"

. ,

&j :

A

;

entt

"

-

"

2

»

r

"

T

-*

»|3347

ha

Aj

^v

fv

^

f

"

í

-

«

-

73

.M

&

pam^s

"

CA

*

l

w

4

... b

6s

H

"

-

JXX

^

X

uw.

UX

-

»*

El

^

M.

2

*

--

.W

W

,

£

d

t

b

.n 1

^.

n

1

I

d

A.

"

"

"

W

"

»

x*

s

J

:

5*

m

^

.v.

H

]

$56

-

»

?5

»

-

"

b

Pa

p.«

v

*«

2

2

-

Q^

-

1

^

Y $.

Y2 -

A

*e

»*

w

.h

"

M.

*

»

-

P

»^

w

-

.,H»

P.

"?

(

7r*

P.

L

T.

"

^ l

v t m

T

N Y

Vr

u

-

-

*

W

:

1

"

*

haow

u(«

*

4

"

-

^

fi

M

.-r.

v

!

u

A

-0 4

2"

*

L

-

.e?

"E

;

4

»

—

r

-X

-

;€

p

?

*

m:

7

1

$

.

W

-

*.H

**

2

.M

»í

T

^i

v.

a

-

!

LE A d

"i

A z

:

l

"o

6

F

^

Á

$d

"

"

w

-

w

E

2 !

Y

I^

Y

t

"Y

W

.H

^

i

-

"

n

^

fx

»1

*

»-..

P

^.

YTY

35

2

w.,

Á

^vl

»

K

j

u

w

TA

[

Yv

"*

j

-

»

í

»

2

-

v

d

T

M ,

*e

r

"4

».4

s

^»

^

*

,

»

4

..

,

£

CA

?

;

(|

-

M

F.

»$4

:

..M

m

;

$

;

-

-

...

; " as

u.

—

a*

"

j

d

i5

^

P

d

e

YX

£X

;

4

A

"

»

.

R.

$4

3*

-

n

Á*

^

""

^

^vf

m

.m

ul

X

M

m

4

-

M

ET

-

Yf

.M

-

TSÁ

3

1

A f*

"

L.

7

«

d

[

..,.

/«

t

&

a

3

*

Aaa:

-

?

w

t*

;

1

i.

^

-

-

^

W

N

...

iX

*

u,.

f

. C5 od

i

»

"

-

"

x

-

&T

$

t

;:

E

M

^-

*a

x E

9«

H.

"u

X

ET

zi

—

J

i

*

:

A A

Á

^

P

Ys.v

E

^

.

;

,h

n

x

)

«

x

j

*

.Hk

-

w

e

M

Ro

wn

E

"

-

;

..'

:

-—

« !

K

w

4

*

^

w*

TE

X

D

x*

a

^

.u.u.. ,

C -

(5

i

w.

? —

d

-f

* .

".

^

"

f

W

f«

-

-

H

z

?«

y«

-

;

^*

^

,m

--

y4

"

-

w

A

"*

.1.,..

r

"

v

-

F.

a

.

»

"r

M.

*

r

v

L

-

-

v*

]

P

*

--

"

t

z

y

]

n

y^

s

i

v

-

»!

xe

^.

$

9

-

-s

-

»

-

u-

p -

asl

L

É*

W.

EN

3

*

s

T

Atj

s

»-

I

5

^

P r

-

»

-

-

M

.-y

i

E

i

*

-—

d

-

£

-

:

Y

hs.

^«

CT

m

T2

C

-

-

-

j

*

x

j

-

;

»

27

p

.z

»

h«s

z

^

H.

.,.J...

-

M.

-

^

, a

"

v*

"

»&

E

J

*f

z

j

z

-

I

us

:

-

-

L

E

-

Á

"Á

"

d

N

T

-

-

$

-

$--

xí

-

-——

-

—

p

u

us

—

I

l-

:

P

!'s

b

z

M

i ]

X

SRüvf[in: Gejdidte, beut[dje €pradje, Secamation; Sberz äReaq

SBosf£, Gbemie, &ednofogie.

Sm 2 Gurá 3tector Saypff; Srigonometrie; — ber 2 9tealfebret R!

W

im 9Binter, Ctereometrie ober praftijd)e Geometrie im Commet, barfte E

19

organi[dje Gfemie; Dr. 9(vnofb: ba8 Sranjóftid)e.

Sn 1 Gur8 9tector. &apff: 9fritpmetif;

Ober z 9teallebxe

t ftebi

Dr. 9[ynolb: ba8 Sranjoft[d)e

lleberbieg Iebrt Dr. 9(vn olb ba9

18

tfeitungen, ba8 Stalienifd)e in einer ?lbtbeilung

G*-

VierFarbSelector Standard* - Euroskala Offset

Balance Q

17

O

16

Sm untern (Sjt)nmafwm unb in ber 9teal[ufe bfeibt e8. int 98ej

bi8ferigen Qebrplane. Sn ber 5ten Stealcfaffe mitb ber UInterrict im bé

Sn be-

Focus

J5

S9ivitbmetif von bemfelben Qefver, Siteallebver a pff, ertbeilt.

übemnimmt ben llaterrijjgt im gangófiffen unb im ber 9[ritfometif ei

N

14

canbibat.

E

——j

13

E

!

9(n bie Cemeftvalprü[ungen wirb eim feierfic)er &djtupact a"üeïelf)f

Es

12

Gyeclamiven. verben:

Gbwin 9Geifert, Cdjüler ber I Glafje: , SRorgenieb von 99. gnitte.

Abt

Gufta» Silger, &düler ber II Glajfe:

,Xieb eineà 9frmen 9on

9iuguít SeiB, &d)üter ber TII Steatclajfe: ,,Der alte &anbmann. »on iE

-

Gufta» S[derning, &düler bec III Ggmnaftaiclafe: ,,Det ?lïvmlq

Sufiuá Sifder, v»on SReimófeim, &düfer ter IV 9tealcfaffe:

yol-

$inb von Gbamiffo."

9fuauft €à mmert, &düler ber IV Gymnaftalcaffe: , Set äBoiïtïïwn;

$ermann Sreubt, 9Bilbem Seller, Grnft &engel, Gai geyet

9iteafclaffe, werben cine Ccene au8 , 98ilbelm. Sell " vortt

Y

SBaul 9tiebfe, Gbuarb 9t árflin unb €ubmig $aud, &dület ber V

werben im freiem S8Sortrage über ein Sema, baó auU$ bi

6

bem Geídidité/lnteveidte befanbelten Gegenftánbe bel bemo»

gemdb(t woerben wirvb, aufgutreten. verfudoen.

5

Seníeben SSerfud) wetben bie Cxjüler ber VI Glajfe be8 $bet- Gj

Sutterfad, Sictor Stau[der von Góppingen, $ fllb"d)!

madjen.

4

Steben. terben Dalten :

ä

3

8axl 3Bofter, €djüler bec Ober äReaIcIaffe, 58 SWtanliuà zorquatm

Gmil Ceiferfelb, Cdjüler ber VI Glaffe be8 Ober Gymnaftmó, —

,98a8 ver(djaffte ben. 9tómern bie Serrfdjaft über 3*0"9""

2

j

0 Copyright 4/1999 YxyMaster GmbH www.yxymaster.com

1