Cd2243_qt Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

 Commentatio de auctore rhetoricae, quae dicitur ad Alexandrum, et de locis nonnullis ejus libri vel emendandis vel illustrandis Finckh, Christoph Eberhard "$* — -- - -- - E — - W t - c. p 2l 37, j u V * 22 á — L Ó m z !J * f il LC - " "S - pE« P :X;- ht " r x Q. 53 "" ltlä T : iu.,.-....,w..-..-v, n -s P ^ " 26 F5 f " " ) 4 417 " D » "v v " "A A E j 2 A pi" A » p "m ? " m " v "- *À M Ti " . — "m i - " J yo^ * 4 * ? B & * i 1 i. ; " ov : "w - : " bí - T * " "u 4 - s4 . 4 - 2V K ib « *Z 24* U Ay " $- » - " $. d " J - a i« .f z. " ". at u* y w .: * A " m M p 2 "* La »f E .V "d M* s €« £F ,Ü g - Y J "" E y- p ga (- L E 4 é^ 128 H « -* :. » , ^ " * ; Á m l " " i, ^. lo Y zi ^ ^ ^ » h $ "P $d » M :. * s " "( M v - I W ^ k: 4 , *« L ,J TeS ^( i z v - * M o $4 ,^ P - .*« 24 m á . Á *« " [2 j j - »t '; i « H .Ax 9^ , » x : "1 1 z » iv ; * ï - N " CT A tUf ^ E - T » - " ELl - d 744 - * - - t - j« I^ ^ 2 Sfre r ä PL Z : jN b- x Vs p E MC b WN -,'ä - 3 « & f [ . —:.: At E Y« [4 x -t N ubl . s* L - m ENS 3 nv N q o tv À Y N12«528054864 0?1 ) d E N UbTÜRINGEN UP A LURT UT 3 M: P A N 85 $ ^ V DIEM FESTUM GUILIELMI, WÜRTEMBERGIAE REGIS AUGUSTISSIMI , NA'TAILIEN A. D. V. CAL. OCT. IN €YMNASIO HEILBRONNENSIUM CAROLINO ORATIONE SOLEMNI CELEBRANDUM INDICI T CHRISTOPH. EBERH. FINCKH, PHILOS. DR., LITT. ANTT. PROFESSOR. Inest commentatio de auctore rhetoricae , quae dicitur ad Alemandrum , et de locis nonnullis ejus libri vel emendandis vel illustrandis. HEILBRONNAE EX OFFICINA MAURITII SCHELL. MDCCCXLIX. ! 2 i -^ " *« i x " s $« iA v m E A: x * x A. * B P E. N t a d 5 ". T - r x j& É - r od 13 N 1 " MUIT A x x* - 3f h * B N : £ A s æ», Vi x s jj E * ] æ À x T x É * " G - . :?; D " WEIDHUHHM N ä hnüuee2 !'Fmï J *; w s X $. : P aE äs.äï : RAR n tx R N 4 AC n )i "1 A . - K * r * *. Em Pa 35 ** ä& D s * E ZLIOSAJ WUIZ $ i 01RÀ IMID r 2 M Pa ii RE ? h BEOTPRJO ho T Y z * ? E Y i OTBINH h M PL TX A f x digeo H 8 N EU $E . F M $ x u z5 ts : * g AE A B. ia t n AE $: s k - ïæ& 4 E iur üm.sw&s E 'mtrm* *buO . ,.-»-'üw*va: 65 2" .u&x .sz * !3: h«r xibno EIW' $as Sepádi Dd N gx Mu sl adbirini n at 23 h u o - e T Es z * ET : S *e va $* D P e s 2 d .:li- uma Jï.vi'll ,)æ m E LL!"' «'ï"!&---!** r »i xxixha,g; u s rR ..,3,33 'giä . m i pE aE t E A r : hEAC EE Ts — d a * : RC t s D 9. EM : -- MO 3 T Bhetoricaxn, quae dicitur ad Alexandrum, Aristotelis esse negavit jam Deside- rius Erasmus in praefatione, quam Aristotelis scriptis Basileae anno 1531 editis praemisit; Anaximenem libri auctorem esse primus Petrus Victorius in praefatione commenlariorum in tres libros Aristolelis de arte dicendi anno 1543 editorum et in Varr. Lectt. 14, 2 ex Quintiliani instit. orat. 3, 4, 9 confirmavit. Cui certatim assensi sunt Franciscus Robortellus, qui 22 Jibrum Aristolelis de arte poética ex- plicationes Florentiae eodem anno 1548 mense Decembri edidit, Antonius Majora- gius in praefatione edilionis Aristotelis rhetoricae anno 1572 impressae, Marcus Antonius Muretus oratt. p. 286 ed. Thomas. (ed. Lips. 1714. p. 309), Franciscus Patricius discuss. Peripat. T. I. lib. 3. p. 25, Aldobrandinus ad Diog. Laért. 2, 3, Nunnesius ad Phrynich. p. 281 ed. Lobeck., Gerh. Joh. Vossius de rhet. nat. p. 63 et de histor. graec. 1,10. p. 57, Aegidius Menagius ad Diog. Laért. 3, 2, Andreas Schottus in vi. .Aristot. et Demosíh. inter se comparat. p. 164. Johanni Alberto Fabricio in Biblioth. Gr. III, 6, 7. p. 121 nihilominus Aristotelem auctorem tuenti recle Quintiliani auctoritatem opposuit Joh. Matthias Gesnerus ad Quintil. 3, 4, 9, ei Joh. Theophilum Buhlium, qui anno 1793 in Aristot. ed. DBipont. vol. IV. p. 8 librum vere Aristoleli deberi ') et p. 541 Victorii senteniiam omnino ezplodendam esse judicaverat, Ludovicus Spaldingius ad Quintil. 3, 4, 9 meliora edocuit, quo factum est, ut anno 1800 in praefatione vol. V. p. IV —IX et postea in Erschii et E 1) Adjecerat ibid. haec: fac autem epistola'm ad Alezmandrum libro praeficam ab alia manu additam esse, quod viz crediderim, esse nihilominus librum ex Theodecteis Ari- stotelicis ezxcerptum, adeoque, si argumentum respicias, Aristotelicum illa ipsa epi- stola testatur. Hanc sententiam secutus est Joh. Christ. "Theoph. Ernestius in Lecico Technologiae Graecorum rhetoricae scribens praefat. p. XV: mmüihi — sensus quidam meus persuadebat, ut librum ex Theodecteis Aristotelicis emcerptum ab incerto com- pitatore statuerem. — 2 — Gruberi AUgem. Encyclop. vol. V. p. 281 contrariam Buhlius sententiam ipse profiteretur, quam secutus est etiam Godofr. Ern. Groddeckius in ZImif. Àistoriae Graecorum literariae 1. p. 126 et IL. p. 171. — Non igitur mirum est, quod Leon- hardo Spengelio, viro doctissimo, cum anno 1828 in libro, qui inscriptus est cvva- qoyü veyror sive arlium scriptores ab initiis usque ad . editos Aristotelis de rhe- torica libros, p. 16, 110— 172, 182 — 191 denuo rhetoricam ad Alexandrum Ana- ximenis esse pluribus docuisset, obseculi sunt Westermannus Geschichte der griech. Beredsamheit $. 69, Maerkerus de Theodectis Phaselilae vila et serip- lis l. p. 91, Graefenhanius Geschichte der classisch. Philologie Y. p. 4965 mi- rum vero, quod inventus est, qui ei adversaretur, Laurentius Lerschius, qui anno 1840 in libro die Sprachphilosophie der Alten lIl. p. 280— 9296 Aristotelem libri auctorem esse denuo evincere est conatus, Cujus argumenta quum refutasset Spengelius Zeifschrift für die Alterthumswissensch. anno 1840 p. 1258 — 1267, suam Lerschius sententiam defendit in KAein. Mus. anno 1842. p. 176 — 192. Ea re motus Spengelius cum anno 1844 Anaximenis artem rhetoricam ederet, tam in prolegomenis p. X et XI, quam in commentario pluribus locis contra Lerschium disputavit. Respondit Lerschius in censura ejus libri edita in ZeifscAriff für die Alterthumsw. anno 1846. p. 919 — 940, sed respondit ita, ut, quum primo in sen- tentia sua perstare velle visus esset, ad extremum se missum facere profiteretur Aristotelem , et, quis verus esset libri auctor, alio loco demonstraturum. Quae cum ita se haberent, optimo jure controversiae finem imposuit Spengelius Zeifschr. f. d- Alterthumsiw. anno 1847. p.9—14, Anaximenem auctorem, ut antea , defendens. Ego ut iu hoc argumento operam ponerem, causam praebuit mos receptus, so- lemnibus verbis, quibus dies festus regis nostri Guilielmi natalis indicitur, disputa- lionis aliquid de rebus ad literarum disciplinam pertinentibus praemittendi. Cete- rum tum, quum, de quo commentarer, eligerem, nóndum mihi persuaseram, fieri non posse, ut novi quidquam ea de re proferrem; nunc, quum id mihi persuasum est, quod muliis aliis solet accidere, idem mihi accidit, ut aliam quaestionem eli- Quid, quod, cum maxime haec scribo, praema- gere jam mihi non sit integrum. iura mors alterius eorum, qui novissimam controversiam agitarunt, Laurentii Ler- schii affertur, ut, quem praecipue speraram hoc genus scriptionis lecturum esse, non supersit? Utcunque tamen haec, id, quod inslitui, peragam, ac, mihi quid post repetitas virorum doctorum curas videatur, exponam. I 8 — Aristotelis non esse rhetoricam ad Alexandrum, pro certo potest affirmari. Ne- que enim Aristoteles ipse in iis libris, quos ab eo scriptos esse certum est, hujus libri usquam meminit, neque ulla alia, quae quidem digna fide sit ?), literarum memoria Aristoteli eum librum vindicat; ne ii, quidem, qui ex professo libros ab Aristotele scriptos enumerant, Diogenes Laértius 5, 22— 27 et auctor vitae Ati- stotelis a Menagio ad Diog. Laért. 5, 35 editae ullam rhetoricae ad Alexandrum ab Aristotele scriptae mentionem faciunt ?). Deinde in libro ipso nihil invenias, quo Aristotelem auclorem esse existimare cogaris; neque enim ullo loco Aristote- lem se esse scriptor significat, neque alios libros Aristoteleos tanquam suos com- memorat; neque senlentiis aut. verbis Aristoteli propriis utitqr ^. Immo et docendi et dicendi ratio, quam auctor libri sequitur, ab ea, quae propria est Aristotelis, longe abhorret. Rhetorica enim ad Alexandrum oratorum in usum composita est, ut in utramque partem habeant quae probabiliter dicant, quo fit, ut non, quod verum est, curet, sed quod verisimile; Aristoteles artem docet, in omnibus causis, quod verum est, inveniendi et perspiciendi ^) Exempla auctor rhe- loricae ad Alexandrum aut ipse fingit aut ab oratoribus sumta suis fere verbis pro- feri, oratores nunquam nominat; Aristoteles, ubi ex oratoribus exempla affert, eos nominat plerumque ^). Vocabulis iisdem, u& zexpajptov 7), érüprpe 8), Qeyyoc 9), alió sensu rhetoricae ad Alexandrum auctor utitur, alio Aristoteles. Res, quas iis- dem appellant vocabulis, diversa ratione dividunt. Ignorat Aristoteles divisionem exemplorum in ea, quae xez& Aóyov, et in ea, quae z«o& 2ójo» fiunt, c. S. p. 30, 22 1^); ignorat tripartitam divisionem sententiarum, quae exponitur c.11. p.34, 23— ' 2) Syrianum, qui Rhet. gr. IV. p. 60 ea, quae in rhetorica ad Alexalldrurfn leguntur, Aristotelis esse dicit, sciens praetermitto. Y 2) Vid. Victor. l. l., Spalding. ad Quintil. 3, 4, 9. $ Spengel. in Zeifschr. f, d. Alterihumsw. 1840. p. 1267. 1) Aristoteles Rhetorik an Alezander. Uebersetzt und . eriáutert von . Dr. Heinrich Kne- bel. Stuttg. 1840. p. 24, Spengel. in prolegomenis Anaximenis arti rhetoricae prae- missis p. X. $) Knebel l. l. p. 214, Spengel. l. l. dj Victor. l.L, Buhl. ad Aristot. IV. p. 545, V. p. VI, Spalding. ad Quintil. . ., Knebel. l. l. p. 291, Spengel. comment. p. 161. - 5j Kuebel. l. 1. p. 292, Spengel. comment. p. 162. 3) Knebel. l. l. p. 292. 10) Spengel. comment. p 158. — A us p. 35, 20 !!); ignorat universam ceów zíoreov divisionem in z&e && «vróv cóv Aóyow xoi modieor và» àrÜgomor ei ràg imiüirove c. V. p. 27, 8 —5; ipse enim eas rhe- tor. 1, 2, 2 in ézégvove et éve£y»ove dividit, et si quis ezéyrove et émiüézove diversis nominibus easdem esse putat, facit eas Aristoteles rhetor. 1, 15, 2 et plures (i. e. quinque, non qualuor, ut auctor rheloricae ad Alexandrum c. . p. 27, 8 sq. c. 14. p. 38, 8—17, p. 41, 15) et alias; omitlit enim zj» vo? A£jovrog 0ófav, addit vópove el ovrü«ac 12). Ignorat auctor rhetoricae ad Alexandrum c. 29. p. 55, 8 sqq. divisionem Aristotelis rhet, 3, 14, 7 et ceterorum rhetorum, qui benevolentiam con- ciliandam esse dicunt aut a re aut a persona, el cum tres sini personae, aut a sua aut ab adversarii aut ab auditorum *?). Quaedam non solum aliter praecipit Ari- stoteles, sed vituperat etiam. Sic, quod auctor rhetoricae ad Alexandrum narra- tionem deliberativo generi tribuit c. 30. p. 59, 16 — 61, 16, id vituperat Aristoteles rhetor. 3, 19, 3: v)» ? Owugovo: yeÀoíog! Oujymow j mov voU Owavtxo? uóvov Aóyov dorír, imiDwxTIxOU OÀ wl Oqugyogueo0 m ivücyeros sivon Onjyrow olav Aéyovow, ei C- 16, 11: é» 82 Ouuyogíg ipuozo, Oujynore Éov, ónt meQi TOw pueÀÀóvrow ovÓsg Oujyyéirau, dÀX ddwmeg Oujyyows dj — o$ vó vov cvuflovAov moisi foyor !^). Et quod Isocratem se- cutus auctor rhetoricae ad Alexandrum narrationem debere brevem esse dicit, id vituperat Aristoteles rhetor. 3, 16, 4: rv ài yeloíoc vjv Oujyqsív qct Óv sivou zG- ysav ??). Omitto haud pauca, quae melius, quam in rhetorica ad Alexandrum, Illud addo, rhetoricae ad Alexandrum au- exposita inveniuntur apud Aristotelem. ciorem saepissime uli vocabulo oviizfógrv, non uti Aristotelem !*); ignotum Aristo- teli esse vocabulum zeAoy«, quod in rhetorica ad Alexandrum saepe legitur '"); 11) Spengel. comment. p. 163. 12) Spalding. ad Quintil. l. l, Lersch. RAein. Mus. 1.1. p. 189 — 191, Spengel. cvvey. p. 16, comment. p. 153. » 13) Spengel. comment. p. 200. 14) Spengel. comment. p. 213. 15) Omnino Aristoteles de judiciali genere loquitur, de concionali auctor rhetoricae ad Alexandrum, id quod monet Lersch. Sprachphilos. d. Alten II. p. 288 — 290, Rhein. Mus. |.1. p. 185— 189, Zeitschr. f. d. Alterthumsw, 1846. p. 924— 930. Sed quae in concionali genere, in quo raro invenitur narratio , praecepit auctor, eadem de judiciali, in quo solo narrationem esse volunt alii, valere, etsi in hoc narrationis praecepta silentio transeat, recte videtur monere Spengelius comment. p. 218 et 250 sq. Quod autem Lerschius dicit Rhein. Mus. 1. 1. p. 189, in rhetorica ad Alexandrum semper GvvTO[iOg, Beayéos dici (h. e. non TO yéQ6), legitur ToJf/&Coe — Ty» ö'nz"maw läqso&ou c. 38. p. 86, 20 coll. . 22. 16) Spengel. comment. p. 110, Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1847. p. 11. 17) Spengel. comment. p. 184. T d 5 ignotum eidem vocabulum zgoxezéAjwie , in rhetorica ad Alexandrum identidem usur- patum; bonorum tertium genus, quod praeter animi et corporis bona numerant, v& ixvóc dicere Aristotelem, nunquam z« £zíxzgre , ut in rhetorica ad Alexandrum c. 1. p. 6, 23 !5); in rhetoriea ad Alexandrum jus9ó0ove plurali numero, apud Ari- Siotelem saepissime vocabulum u£9o0oc, semper singulari, nunquam multitudinis nu- mero legi ??), alia talia. Putabat quidem Lerschius, ut inter rhetoricam ad Alex- andrum et inter tres libros de rhetorica tanta esset differentia, temporis spatio, quod inter illorum librorum scriptionem intercessit, factum esse; neque enim mirum esse, Aristotelem progrediente tempore quaedam melius et dixisse et docuisse ??). Sed cave credas, a rhetorica ad Alexandrum edita usque ad tres libros de rhetorica Scribi coeptos tantum temporis effluxisse. ut magna vel dicendi vel docendi diffe- rentia posset existere; rhetoricam enim ad Alexandrum, quippe in qua mentio fiat illius victoriae, quam Corinthii, quum Syraeusanis nevem navibus auxilio venissent, ex Carthaginiensibus classe centum quinquaginta navium Syracusarum portus obsi- dentibus reportarunt, prius, quam anno ante Christum natum 340 non credibile est editam esse; tres autem de rhetorica libri inter annos 335 — 322 absoluti, cdepti autem scribi jam aliquanto ante esse existimantur ?!), Aristotelem igitur rhetoricae ad Alexandrum auctorem esse, non est probabife, idque praeter eos, quos supra nominavi, et Henricus Knebelius in versione ejus libri germanica p. 212 et Kampius in censura Anaximenis rhetoricae a Spengelio editae (Jahn. Jahrbb. f. Phil. und Paedagog. 1846) p. 65 et Lerschius ipse in Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1846. p. 940 judicavit, et jam ante eos Dan. Heinsius oratt. p. 563 et 622, quem commemorat Fabric. Bibl. gr. III, 6, 7. p. 121 sq. Quaeritur, num rhetorica ad Alexandrum, id quod Victorius et Spengelius vo- luerunt, Lampsaceni sit Anaximenis. Atque hujus quaestionis caput est locus Quin- liliani inst. orat. 3, 4, 9: Anacimenes judicialem et eoncionalem generales partes esse voluit , äeplem autem species: hortandi, dehortandi, laudandi , vituperandi, accusandi, defendendi , ezquirendi , quod i&ezeovixór. dicunt. Cum hoc loco con- 18) Spengel. comment. p. 109, Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1847. p. 10. 11. 19) Spengel. comment. p. 94. ?0) Sprachphilos. 1. 1. p. 290, Rhein. Mus. l. l. p. 176 sq. et p. 192. ?1!) vid. Max. Schmidt. commentatio de tempore, quo ab Aristotele libri de arte rhetorica conscripti et editi sint. Halis Sazonum formis orphanotrophei MDCCCXXXVII. 4. L AU —— 6 ferunt rhetoricae ad Alexandrum principium oc. 1. p. 5, 4: vgíe yévg vv molwixów &icu Aóyer, v ulv Ogpuyogtxóv , v 02 imüeriuOv, 0 O& Drxorixór, — elüi; & corow énà, mpotpenzunóv, GztorQenviuón , £yxcprgvtuxóv, apewrtuór , xeciyogiór, àmoLoyyuxóv xoi &ecaorn- x0»,1j «020 xx0' cvzó 1j moóg &21o. Jam, quum praeter Anaximenem, qui septem species statuerit et septimam co &$eze«ozixór, commemorelur nemo, recte mea quidem sen- lentia auctor rhetoricae ad Alexandrum esse existimatur Anaximenes. Neque illud obstat, quod in rhetorica ad Alexandrum tria genera esse dicuntur, h. e. praeter judiciale et concionale etiam tertium, vo éziexvixór. Docuit enim Spengelius, quinto eliam seculo, quum jam Aristotelis nomen libro inseribi coeptum esset, principium ejus rhetoricae ita scriptum exhiberi a Syriano Rhet. gr. IV. p. 60: L4gwzozéAge 88 8ío yévi qujoi» elvou t molvwuov Aóyow, Ouemaós v& xct Onwyyoguxór, &i0y ) ímrd x. 2065 Qua in re haud alienum videtur esse admoneri, utrumque, et Quintilianum et Syrianum, judiciale genus prius positum exhibere. Obloquitur quidem Lerschius ??): Entweder stand schon damals der Name des Aristoteles vor jener Rhetorik, und dann musslen auch schon die coíe yíviy darin seyn, oder der Name des Anazi- menes und die Óóo yéry. Halte Syrianos ein. mit Aristoteles bexeichneles Eaemplar vor sich, so konnte es unmüglich mehr die 8 o yévy enthalten, die ja gans unaris- tolelisch waren. Omnino debuisse putes ila esse, atque si aut Lerschius librum Anaxi- meriis Aristoteli subjecisset, aut is, qui librum Aristoteli subjecit, similis fuisset Ler- schii, non dubito, quin tria genera statim ab initio reeepturus fuerit. Sed, non fuisse ila, lestis est ipse Syrianus. Neque ita est concludendum: quia absurdum est, non esí factum:; sed, quia factum est, quamvis sit absurdum, eum, qui tamen fecit, non multum valuisse acumine ingenii Quo magis autem absurdum est, eo facilius intelligitur, quomodo factum sit, ut, quum duo genera fuissent relicta , alii, qui, quam id absurdum esset, sentirent, postea tria genera ponerent. Ceterum eum, qui Aristoteli librum subjecit, duo genera non invenisse solum, sed etiam reliquisse, id, at recte monuit Spengelius, eliam ex epistola ad Alexandrum, quam in fronte libri positam codices exhibent, cernitur, in qua p. 4, 25 haec leguntur: z& 8& Aouzà vov- zoig lg mv jiyoumrui meQi v& vÀY moluixG» x«i Oucruxr moguyyshudrov, OUer mpóg éxdrepor c)rG» sUmopioetg ix cd»Ós vw» bmonvjuérowv cot yeyouupuévor, Quidquid ?2) Rhein. Mus. l. L. p. 179 sq. — 7 Ó enim contra dicit Lerschius ??), id ejusmodi est, ut eum, qüi epistolam scripsit, ineptum et ridiculum hominem fuisse credas, neque vero ejusmodi, ut tria genera, non duo eum invenisse tibi persuadeas; quid, quod me ineptüs quidem fuisse ille et ridiculus videtur, si, ut in aliis, ita in his Isocratem secutus est, qui ita scri- bit de permut. $. 46: yodgew 88 moogoyveew Aóyove 00 mepü vv iüío» ovpufoAaiow, dÀ ÉApvixoUe xci moÀiutixobte xol maryyvguxote , ek Panath. $. 11: o) zegi puxpór vj» mQou(Qecw Tow0Óueroc, ov0i meoü tOw iio» Gceufokaíor, ov0B mspi c» QAÀot vuvic Auoovcw , dÀÀ& mépi vÀw £AAyrxGw xel BacUuxóv wod moAuzixdw mowyuéárov, quum alibi; ut auctor epistolae ad Alexandrum ab initio epistolae, ita Isocrates judiciale quoque genus in zoig zoAuzizoic Aóyoig numeret, ut contra Sophist. $. 20. Unum superest, ut quaeratur, num cum principio libri etiam liber ipse consen- liat, h. e. num etiam in libro ipso duo genera, non iria inveniantur. Quam ad quaestionem mea quidem sententia recte respondit Spengelius ?*), in tractatione ar- gumenti ipsa non genera explicari, ut apud Aristotelem , sed missis generibus sin- gulas examinari species; semel c. 36. p. 2, 21 zó Ouxevuxóv» yévroo commemorari, v0 imibewxvixó» yévog nusquam ?*); commemorari et Oywyyooíee et OwoAoyíue C. 1. p. 9, 9 sq. c. 18. p. 42, 17 —19; et c& Orujyogixt c. 29. p. 54, 14 et zà Oixomixe: €. 36. p. 78, 24, item «ó Omuryopgmxó» c. 96. p. 18, 21 et ci» Ouoweuy» mouyuarsinv €. A. p. 22, 2 sq. ?*); et Onuyopixó, et Oixavixi mrooo(to c. 30, p. 15, 21—23;. nus- quam neque £mütee, neque zà cmiemcu, neque sQooue imOserwud. — Conatus est quidem Lerschius ex totius libri compositione demonstrare, auctorem tria agno- visse genera, septem illas species in tria genera distribuens ita, ut duas pri- mas deliberativi, duas sequentes demonstralivi, tres ultimas judicialis partes esse generis diceret ?"). Sed errasse virum doctum, facile potest demonstrari. Primum enim zO zgozgszzuxóv éibog et O dmozoezvwsó» mon solum é» ceie xoweis Ogupyopíoue, sed eliam é» zei; i0/eie OjuÀcug usurpari c. 1. p. 5, 14 — 16 diserte dicit auctor; igitur eas species non ad solum genus deliberativum refert. Deinde ubi ad vó iyxo- ?3) Rhein. Mus. l. l. p. 178 Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1846. p. 339. 7) Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1840. p. 1263, comment. p. 100. ?5) Concedunt etiam Lersehius in. Rhein. Mas. 1. 1. p. 184, Zeitschr. f. d. Álterthumsw. 1846. p. 934 et Kampius in Jahn. Jahrbb. 1846. p. 64. ?8) Conf. Aristot. rhetor. 1, 1, 10: TijG ö'quoem?ig mQonytuxrreiaco. ? Sprachphilos. d. Alten. l. L. p. 283 —287, Rhein. Mus. l.l. p.183 — 185, Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1846. p. 930 —936. — S — pueoruOv sióog el ad zó wexrixóv venit, c. 35. p. 68, 8 — 10 dicit: óe y&ào émi « ZoÀ) vGw» votoUrev sióc» oUx dydvoc, &AX émibsEeog f»vexx Afyousv. AÀd quae verba recle adnotat Spengelius in comment, p. 229: si, u£ Aristoteles , émóexzixóv. yévog conslituisset, ineptus erat, sí nos eo plerumque in judicio non uti moneret, Fa- cile quidem concedimus , quod Lerschius ?*) contendit, voce &yo» saepe non judi- cium solum, sed quamvis actionem, et judicialem et concionalem, significari; ni- hilominus verum est, quod Spengelius dicit; nam si is, qui librum conscripsit, has species negat plerumque ad actiones publicas, sed zzisise causa adhiberi, dicit profecto, eas nonnunquam eiiam in deliberativo et in judiciali genere locum ha- bere, neque igitur magis demonstrativi alicujus generis, quam concionalis et judi- cialis esse partes. Idque re vera ita se habere, iutelligitur ex eo, quod c. 29. p. 56, 12 de deliberativi generis exordio disputans dicit: «« zàe xoíosg wexcéov, et c. 36. p. 13, 11 de judicialis generis exordio: zoje pv y&g püjre &U pujte xüxde Oun- xeuuévove &vrobe uiv curróuog iémeivevéo» xwi Tobg Évartíovg u« xoALoyqcéop ??). Idemque judicasse Isocratem testis est Quintil. 3, 4, 11: Jsocrafes in omni genere inesse laudem el vituperationem existimavit, Etsi autem Lerschio concedendum est, auctorem rhetoricae ad Alexandrum loco supra allato voce ézió&u&i ita usum esse, ut voci dyo» opposita os/entationis vim habeat, sicut apud Isocr. Panath. $. 271: cG» mgüc tàe émüe(ieg xwi vovc Gydr«ge yeyouuuWrov, e de permut. $. 1: sb uiv Ouowc $v Ó Aóyoe 0 u&Àev &ray»ocO(ctoÜwi roig ij moóc oVe aydwras ^ M TOE e vüg émüeSue yuvouívog .9?), non tamen inde sequitur, ut genus z 35) Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1846. p. 934 sq. 29) Conf. Quintil. 2, 1, 11: non iauws ac vituperatio certaminibus illis (in foro ) frequenter inseritur ? Rhet. gr. II. p. 411, 19: x&i y&g &v voig Otxxrixoig AOyoug Xostx molid- xip Ov Éyxouíor iori», de i» vj mtQi voU crequirov xolà iv vj mQüe Ademzivyv xcl i» voie cvpfovÀevruxoig; ibid. p. 618, 33: 7) cuufovÀevo»reg émowwécope» vvjyOv zÓ mpüyue vÓ0e, iq? Ó xal mporQémoutv, ij xel weriyogoUvtec GvoTiGOHÉP v Tijv oixs(o» moibrita xcl OwieAoUuer Tj? TOU fpüyr(ov, cw TOb uiv mQorépov magdóa- yn& Ó moviyvouxóe "Iaoxoérove Aóyog w. T. & ) Adde, si placet, Dionys. Hal. de Isocr.jud. c. 2: vOtj(QTot 7G póv émiOe(Eete cc £v ais mowirgscu—qégovcw cXroU oi Àóyoi, voUg O^ p &xxlagoixus xoi OuuoTnolore &yorag o)y Vzxoué»ovci; Rhet. gr. V. p. 515, 3: 6 0 "Icoxoévig ov mpóg &yowc, &ÀÀ& moc imübeiEw yodqumw» Aóyove; Cic. orat. c. 12, 35: in Panathenaico autem Isocrates ea studiose consectatum fatelur ; non enim ad judiciorum certamen , sed ad voluptatem aurium scripserat. : L r 9 VEU óuxrwx0»v agnoverit, id quod Lerschius staluit ?!). Etenim £mióeteoe vis et natura in voluntate quadam, suam facullatem ostentandi ejusque ostentatione eos, qui auscultant, delectandi ??), non in singulari aliquo argumento posita est. Quare recte Quintil. 3, 4, 13 dicit: sed mhi émiünxrixó» non tam demonstrationis vim habere quam. ostentationis videtur, et mulium ab illo yso,uovwud differre. JNam ut con- linet laudativum in se genus, ita non intra hoc solum consistit. An quisquam negaverit panegyricos émiswixovo esse? Atqui formam | suadendi habent et ple- rumque de ulilitatibus Graeciae loquuntur. — Ut causarum. quidem | genera. sint tria , sed ea tum in negoliis , tum in ostentalione posita Ita fit, ut ézíüet&. zot- sio8üc. opponatur consilio, rem, quae non sit in animis eorum, qui audiunt, sed exira animos posita, perficiendi, ut apud Isocratem Paneg. $. 17: vó» jj uóvov éni- Ouiw motíusvor, && x«l OwzodtocOei i fovióutrov, et Philipp. $. 17: uéiAo co Aóyov méumcw ovx imüuiw moujcÓusvor — dAÀà metpecÓuevórv ce mQorQímow imi modec. Id autem consilium sequuntur oí zoAizixol Aóyor sive oi àyówec. Quare fleri non po- test, ul zó £miberkzuxó» yévog pars sit zà» zoAwixd» Aóyov, neque unquam pars eorum fuit. Conf. Rhet. gr. V. p. 553, 27: (soc &v moAwuxQ Àóyo oix &v sbosOsi] z0 maTy- yvgixó» slBog* 00 yàg &ycmuorixór iozur, &AX émiDerettxóp, 02 0i zreAou01 (ijropsc Tà z.. muy ovx Sygü»ro wUrQ TojrQ vj vQÓmo, Q vi» wíyonvtci, GÀA& sroGitos "Tooxoítye veoiregoy Éygewer. £yaoutov (1l. veoveoioug Éypower s';?ucäma, vel coll. VI. p. 478, 19 —23: SvecoTéQuGE Yedweg éy«wpun). Polius et ob moAwwxo)e Aóyove et vobe imüwwwxoe parles dicas unius utrosque generis, w ómrogmó» Aóyov, id quod Syrianus refert nonnullos statuisse Rhet. gr. IV. p. 60, 5: 7éroc uév elpaé gwot vijv óiropue)», &ib 0 m)rig — 8óo, moeyuottxÓv xoL imüsxrwór. Singulare argumentum zo) izüerzixo? yérove pri- mus videtur statuisse Aristoteles rhetor. 1, 3, 3: dev $i& d»dywye w &ij cQía ém vó» Àóyov» rÀ» ónropudw, cvuBovAsvrwÓr, Otxavixóp, imetxzixóv. — Adde Theon. Pro- gymn. c. 1, 11: ykojunotixóv , Omep ExdLovr émBemrixó. ol zrepl. vv L dowszorélgv., Denique nec illud demonstrari potest, judicialis generis partem esse eó éfeza- oruxc» cüos. Leguntur quidem c. 36. p. 72, 19 haec verba: Aourü» ÓÉ iovw Tuir sl 9oc vó zs xaTzyopuxv xei vÓ ümoloyyuxó» xcl vÓ ibernorwuów. vU)TX müÀw Og i» cQ 91) Sprachphilos. 1. |. p. 286, Rhein. Mus. 1. p.' 181, Zeitschr f. d. Alterthumsw. 184G. i p. 933 — 936. 9? Cic. orat. c.11, 37: ejusque totius generis, quoód graece zzbeiszvxóv dicitur, quod quasi ad inspiciendum delectationis causa comparatum egt. 2 M 10 Buvevixg) yévet. cvvOijoousy wot rdütouer, aæ'wmw. In quibus pronomen ce?vze« putes etiam ad v i£ezaczraóv pertinere 99). Sed, perperam hoc sumi, intelligitur ex iis, quae sequuntur. Per totum enim . caput 36. p. 72, 22 —81, 6 de sola accusandi specie et de defendendi, . nusquam de exquirendi, quae z&ereozixó» sibog dicitur, sermo est, atque ut intelligas, quid significent illa: zaüve z cx — vitouer , uÀ- $oyus», lotum caput his verbis concluditur: éx 82 zó»w eüpguéro» &mivrow iveégvoe wai vàe xommyoptag x4L vüc GmoAoyiac v&touev. Deinde uþi ad exquirendi speciem trans- itur, c. 97. p. 84, ? haec legimus: vb Ob PEevaoruxó» £i0og c$rÓ uiv x« nvró ov moÀexig ovríorerut, voig 0» dALow siüsct uiyvvtou xoi uüAioze mQóg v&g Grviioy(xg goi- His verbis conceditur, zó éEer«ovixóv ti0oc, si non saepe, at nonnun- ciuóv iocu. quam per se ipsum poni, cum ceteris speciebus h. e. cum hortandi et dehortandi, cum laudandi et vituperandi, neque golum cum accusandi et defendendi specie mis- ceri, alque praecipue quidem, neque tamen unice z00g g dv»roy(«; utile esse, igilur non posse judicialis. generis solius parlem esse, eliamsi ei «vzioyíc con- troversiae forenses sive, ut Lerschius ?*) interpretatur, gerichHiche Streitig- keiten essent. Quod non ita esse, recte monet Spengelius in comment. p. 240. Nam etiamsi judicialibus in causis frequentissimae sint «t 'ämloy[m,-(conf. O0 þ., 26, 16: xonouiiruzor Of &icw iv vaig womxyopiug xoi v&ig &moAoyíeig" vaUta y6Q f) pl p mÀsíovge &wwoyíag Oforrei), tamen eliam in hortandi specie inveniuntur c. 15, 13: á»cihiyorvw 0i oxomdv mQGmror piv, &i ij xonmóg Ó vópgog x. v. é et p. 16, 13: vaig uiv ow» &»cioy(aic x0i c«ij; cvwQyopícug vcig méQi TOw? Guv i« voírow xoi vÀ» vobroig ÓpotrQómow sUmogícouev goroOoc; iem c. 33. p. 64, 11: aír Mé don, O0 4e vü DOeonérag àrrikoyíae Quv vols m0 c00 sipqufrous mpoxerelep[éror Suwoípne, col. p. 66, 4: o 0à mgog vàg iq ézígov eiQiut- »ug mgotgomde &wriléyovrac. la extrema pars libri idem docet, quod jam do- cuit prima; judicialis generis partes esse vÓ x«viyogixó» ek. có. &arokoyrmuxóv £ioc, non 33) Etiam c. 29. p. 96, 4 «vrot 8 «i OwroAoi non ïomnes 8wuoAal, quae antea com- memoratae sunt, sed illae solae, quae primo loco sunt nominat'ae, significantur, id quod ex p. 58, 13— 15 intelligitur. Quare Spengelius (vrGv O8 o 8Laþolai edidit. Sed bene se habet lectio vulgata. Solet enim is, qui hunc librum Scripsit, in primo partitionum membro designando negligentior esse, ut, quod membrum primo loco ponendum fuerit, aut ex altero membro aut ex brevi illa eorum, quae dicta sunt, repetitione; qua ad alterum membrum transitus praeparatur, explicandum sit. Vid. c. 18. p. 41, 25 coll. p. 42, 17; c. 29. p. 56, 45 coll. l. 19 sq.; c. 32. p. 62, 11 coll. p. 63, 2; c. 36. p. 79, 3 coll. l. 14; ibid. p. 78, 10 coll. 1. 14. 3 Rhein. Mus. l. l. p. 183. — 11 d zó PEeractmxós, €. Á. p. 22, 1: OuÀOcue» 0À mhw óuowTQómoc voUrotg TO T& xcTQyO- QuxÓ» xol TO dzoloyvuxóv &l0og, Ó meQi ci» Otxevixiw 8OTt mrtQUypeelonT. Verum igitur est hoc, in rhetorica ad Alexandrum genera inveniri duo, non iria, species autem septem. Quod vero Lerschius in AAeim. Mus. ]. l. p. 183 non habere se dicit, quomodo septem illas species in duo genera distribuat, id leve est. Neque enim is, qui librum scripsit, species illas in genera vult distribui. Quare nihil agit Lerschius, si in Zeifschr. f. d. Alterthumsw. 1846. p. 933 ex c. 35. p. 68, 5 (zoocégsw. 98 mapoxoAoUuev fx ve vOv üÀÀow w iv r«ie Opwpyopícts &i- piuévov x. z. £) Spengelium refellere conatur haec dicens: wennm Anacimenes 2 yéry und "V &j annahm, so mussle er das zy«owootixóv ttnd. das. wexvixóv. el8og noch in das demegorische yjéros hinüber nehmen ; mithin konnte er bei dem éyx. wund wexz. sibog micht auf die Demegorien als etwas Verschiedenes hinweisen. Omnino ad concionale genus praeter hortandi et dehortandi species necessaria est nulla. Sed hae species non solum in concionali genere, verum eliam in zaiz iBíete OpiA ; usurpantur. Omnino laudandi species et vituperandi praecipue ad em(oeEw aptae sunt; sed praeter has species eliam concionale genus ad éz(oeiw po- lest adhiberi, neque oí ézierwxos Aóyor dicuntur zoArzuxo/, nisi in argumento ge- neris deliberativi versentur; denique laudare et vituperare licet etiam in coneionali genere el in judiciali. Omnino genere judiciali et accusandi et defendendi species comprehenditur; sed defendere licet etiam in concionali genere (c. 29. p. 56, 10: Émeute. xequiouo0Ge i» ois mpooudoug GmoAÀoy5ncríor; ibid. p. 99, 11: x«i zepi zv Ou«BoAOr vàc &mokoyíme xoi TÓe mongácstg Gvvzóucg érveyxóvesg), accusare etiam in specie. vituperandi (c. 35. p. Y2, 2: zóv $ «vróv rgómov imi và» uoy9uoó» — ràe xaziyooí«e cvorjcousv ; ibid. l; 15: i» 0à voic Oyore xowáe udAora xeTyyogíag AotDopsiv ). Quamobrem, ubi de dispositione zo? xeryoguxoU. et zoO GrmoALoynrixoU sidove sermo est, auctor diserle addit, se de specie accusandi et defendendi in ju- diciali genere praecipere, ut c. 36. p. 72, 20: v«)r& z&Am oc iv «Q Ouorw yévn cvrÜaouev xcl váouer, üuhOcuer; ibid. p. Y8, 21: rüv uiv obv mGrov lóyor, iàv xecpyopder, i» Toig Owxcwuxoie oUro. cvvOicousr xei róioue», quod, si praeter eam, quae in judiciali genere est, nulla esset aut' accusatio aut defensio, addi þrorsus esset supervacaneum. Denique nihilominus species superest una, qua& nulli attri- bui possit generi, quia neque est ullum genus neque nominatur, cujus pars sil; ubi. autem non perse ipsa ponitur, omni miscetur speciei, ergo: etiam omni generi. L 12 — Quod si ita est, ut est, cum principio libri, quale id fuisse ex Quintiliani et Sy- riani locis supra allatis intelligitur, liber ipse concordat, neque est, quod nos im- sta- pediat, quominus Anaximenis esse rhetoricam, quae dicitur ad Alexandrum tuamus. Age jam de singulis quibusdam locis hujus libri, quae mihi inter legendum se obtulerunt ab aliis aut praetermissa aut aliter, ac mihi debere videbatur vel in- telleeta vel emendata, apponam ?*) C. 1. p. 8, 9: 0s 08, Omov v t yono(uov, c&vóv v& ov cyogevovro, xot TOV TOMOY Aeufivew, sire' cÓ Üpotor vj yeygeupsro vóug. Spengelius in comment. p 115 apponit locum auctoris ad Herenn. 13: utemur primum scriptoris eollaudatione, deinde Vertit düberall, wo man es brauchen kann, muss man den, seripli recitatione der es ausgesprochen und das Geseís selbst. anführen. Ego «vzóv v0v vouov && abrów vt conjungo et opponi puto ei quod est ópowv vj »óup, ut p. V, 13: cd» zQostyuévow xol vv óuoío» vovro. Add. c. V. p. 28, 19 et c. 32. p 63, * Quare parliculam x«i ante có» vóuo» delendam censeo. Recte locum interpretatus est Knebelius es muss aber o dasselbe dienlich ist, der Redende nicht nur das Gesels selber anwenden sondern sodann auch das dem gescehriebenen Ge- sels Aehnliche. Quod autem particulae vs respondet &c«, non magis offendit quam apud Xenoph. Anabas. 3, 5, 8: émawécovrdg ve Vpóc, Óv évinire EAagveg ovvec Beopeoove, &reiro 08 wet ovrioO7oopevove C p. 16, 22: 3 ro$ vjj móÀa cvpugíoovrog frexev, )j eig evüoi(uw, 5 eig sUmoQuuY ^ ante sig evOo5iav vertunt 1. && OUvaqur, 7 sig, &àÀo i vOY TOLOUTOY, Interpretes ; oder. Conferatur tamen locus p. 19, 9: cvugíporza víj mOÀs píiote pév TtQog OnO0- votx», &i 08 um, moóg vQv OY moAuov xoÀoxcyc0ixP 3 mQOG v&G Xourcag moos- 00ove j moóc evOoE(a» vj xowg víje móAses d mpoc vqv moluveux» Üvvapiv 35) Quae ab Halmio, viro doctissimo, in Philologo a Schneidewino edito 1846. p. 576 — 08l emendata sunt, omitto, etiam ubi lpSP in idem mc1d1, ut c. 2. p. 18, 6: eu T ov ;n] non]- 0000 « um]mpv ; €. 9. p. 29, l1: 71 u TL ngu,uev Qv et 1. 14 D sizt &i otüv éyavtiov ; c. 29. p. 57, 11: Ota f É AA &« voUe leyowug ngmov pà» nlmm, cui simile est, quod legitur apud Antiphontem tetral. III, à, 2: ozr] y&o D nltuta zÓv vé£ov xateu?"a Probo praeterea, quae Halmius proposuit c. 9. p. 15, 24, anoo"tazno'sw pro 047'0'7'"765"' 0::25. D::015 13 Ó owzog coróscuoc anolovöos pro 0 o&vz0g cvvaxóAovoOog, e. 36. P 80, 19 HM aäww &v xoTyODQOOL pro xaT iav uamyyoqnaou et ibid. l. 25 09 ydQ &v» ovro pro 09 70:9 oUrQ ; laudo palmarem ejus emendationem c. 3. p. 19, 23 i« voU quioyvuraort» zó oou« byiaireuv pro éx v09 qui. vÓ oO C vixat. L 138 — j mToóg äl'lo v( G7 c0toíz0». Exempla verbi cvugéoetw , Conducere, prodesse, cum praepositione e'e conjuncti praebet Lexicon Xenophonteum. Ibid. p. 17, 19: ózi 0E vove voir fyovrrac u) mtQuuíwetw, u d» méococw, GÀX iv vj xpcrti» mowicÓot j» sipjvgv. Mihi reponendum videtur: &oe d» mvaíooci». Sic inwiévon opponitur zg^ xo«ceir p 18, 2: voje uivév « moljup xodvovvvag dx cóv d vowírG» imi cx» tipjviv mogoxAqriov, rove 08 émTGuxÓTAQ F $ &vrQ» ve OTv Ovu[lir- or x. v. í : Ubi qui zezrexórec pro ézreuxóree posuerunt, contrariam viam in- gressi sunt atque debebant Ceterum ad rem pertinet locus Aristotelis rhet. 3, 17, 1: yoij; 0à càc dleyüe moiicDet coUg voUr lgortac eUrvyoUrzug' ovro y&o &v u£ytoto. aAeovexzoier , e& Isocr. Archid. $. 51: zouicO9o 08 (yor) vàe ÓwAAeyae, ö"(ow j mspi- yérowzou vÀ» Zy90d» i vjr ÓOUvauw iv éavrOw &Ewdcoot vj vv mosuícr. C. 3 p. 20, 12: sic uév ojv cQómos vüje cwE(osoe obroe, Ocvregoc .0À wsxoiucvor peragrosw, Gv uiv émowijo, dyoadOrv, &» 0à wéyge, xaxóv, eivm mequorvoi vÓ $mÓ co? Aeyóusvo» x. z. & Legendum videlur: xéxQuiévor uéjym gígew» — dyaOóv, ut infra l. 22: s uéxgizoi ufya &yaO0v vovro. lia duae se excipiunt contrariae inter se species «v$5osoc; allera cernitur in comparatione cum magnis, altera in com- paratione cum parvis (ovAdyuzov vQv $nó cqv avchv (Qéa» mumrÓvrov l. 18). Idque ab initio ita fuisse, intelligitur ex c. 35. p. 70, 19, ubi eodem ordine legimus: óz 0à uoi éríocw vécv ivüófove modEee magiorívou. Pariter duae illae species «vEjcswe se excipiunt apud Aristotelem rhetor. 1, 9, 38. 39. Ibid. p. 21, 1: éà» &zoqaívge avvór ix Owwvoíec cvufigdter, ex ix moÀAoU mQosvó- Qos", Og molià moücretr s,nsädla't;, & moÀ)v ygórov í£rgezzev. Non dubito, quin pro 701Àà legendum sit z02Adx:ic; ut enim voces zx zoAÀoU eb zoAóv joóvov temporis habent significationem , ita in interjecta sententia temporis quaedam ratio voce a zolóc ducta exprimi debet, et quemadmodum objectum verborum zoosrógorv et Érpuere» est c&yaOu ; và x«xa, ilaidem objectum intelligendum est ad zo«rzew . ime- ^ Bàezo. C. 4. p. 25, 10: có ui» diixsiv sivou vv movQodv cvOgoyror iwov, vó 0 sbauap- vü»&w xoi mtQi Tüg mQuieto Gcvyel» oU pÓvov tivot avzrd iwov, GÀAG xoi xowOr xai TOv Üxalóvror xoi vàY GÀÀow &rO0gomor. Legendum videtur: o? uóvov sivai énvzo? (vel caveoW) iuov, &AX xowwóv xai vOr Ow. x. v. &ÀÀov dvOgomow. Conf. c. 1. p. 8, 3: &AX ov $uei; póro: picoUuev xci xcxcx moiUue» ToUe £y0gove, dAAd xei '40g- vcio. x. T. í; C. 9. p. 12, 15: Éme! 0ri ovx émi voig uvÜpoyrotg uóvow , dAÀà xoi imi ! dne L 14 vcis eümguy(cug xoi xaxompuyloue iovi và miQi vüe moÀ. Oumüvec; C€. 30. p. V9, 20: z« 8à cqueim mieóvo» Óvrm &móqouwe cuueiw xol wj uoóvov vOU G0i fyxoÀovuévov. C. V. p. 27, 24: uía uiv ovw docw vÓ và máów« và& x«rà qvow xoAovüoUrre coig &rOgozoi voig Aóyoig cvumegolenféssr. Legendum: iv zoíg Aóyow. Sic infra p. 28, 10: & geue» Osiv cvuzeooAauBdrsm &v coic .Aóyoi. Ihid. p. 28, 1: 5 «ei «$zó vo?ro vÓ zoüyue moÀhéxie memoujóree. Spengelius in Addendis p. 276 , haec verba, inquit, vix locum suum tenent; omnia enim náu praecedere debent; infra si inferuntur , verba perfecti temporis congruunt Mihi haec verba ex margine videntur irrepsisse, apposita autem fuisse ad verba illa l. 21: émüe(xvve v «vc0 voUto no&yuc moAAcxig memoujuóto moórepo»v, de quibus verbis vide quae infra dicentur. Ibid. p. 28, 11: egírov 0à xágóog* molhéxie y&o Oww voUro vj» quiow pi«cdnevot xei và, iOn moostÀóusüo modTzew. Si. cum interpretibus v& $: pariter ac c» qvow cum verbo fwcdperor conjunxeris, quid facias verbo zgdzeew, quod tum objecto caret? Quare mihi legendum videtur: xc; v& &59:5 moosAóusÜa moérrsv, ul sensus sit: saepe enim propter lucrum naturae nosirae vim altulimus atque etiam. insueta facere in. animum induczimus. Ibid. p. 28, 15: o« vo)ro 0 no&yuo, iq 0 Qu megaxaAobuer, 53 Q dvvü£yousv, oUrzow, Og mueig qujer, yiverou" &b 02 uj, Ort vÀ, voUTQ Q mocyuert Opoux voUTO? TOV voómo» yíverot, 0» Wusig qoer Quod plerique codices habent, «$7ó pro ovros, non rejecerim; opponitur enim zó zo&yux «vzó iis, quae sunlL zovreo vj mpuyuert ópow, uk p. 29, 1: dv uiv ov» Éyge, &mÓ «w Qrviüowo» cÜrQrv vÓ sixÓg Àaufdvaw, oUroc «vt0 cw»éyaye s0 08 uy, &mÓ vv Ópo(cov c& siQwpuiva gíot. Quare eliam in iis, quae sequuntur, l. 20: é» uiv caie xecryogíouc, i&» Eygo, imüüeíuv»ve vÓ cvrÓ voUro mQüyue moÀÀCx( memoujxóre mpórsQo»* e( OÀ ugj, Ópnoto roío, in quibus zó» «cóv voUzo *Ó zg. legendum suspicatur Spengelius, quanquam vulgatam satis tuetur locus p. 29, 14: iàv ? qerepóc w vovr0 voUro moócepov memouj«óe, si quidquam mutandum est, malim legi: izióe(xvvs «00 voUvo v moXyua molhdxig memoujuoc, id quod in margine positum supra in l. 1 irrepsit ; nam hie quoque «?zó zó zy- uc opponitur iis, quae sunt ópow vovrg. Conf. quae dixi supra ad: c. 1. p. 8, 9 et quae dicentur infra ad c. 32. p. 63, ?. Ibid. p. 30, 6: Aéyow, cg oi msioro: xoci oi mewreg voUrO xai và vOiUr mpdrrov- cw ovvoc, Manifestum est, legendum esse oí màsiocot j oi maveec, ut c. 1. p. —— 18 — 6, 11: z0 zàw» &mávrow 5j vó vàw mieorzov £00c &yoxqov; C€. V, p. 28, 18: 2 và zàÀd- ovc 4 v& nmüvru; C. 94. p. 69, 15: w coig &AÀow &moct 5 voio mAeioTO!e uézsotur. Adde Aristot. rhet. 1, 5, 11 et 17, Demetr. de elocut. $. 176 et quae ad Menandr. mepgi émiüewez. p. 200, 10 collegi in Rhet. gr. IX. p. 153. C. 8. p. 30, 45: zaepaBe(yuome O Éov. modiug Opowua yeyevrucvot xe ivavricn coic vóv vq muow Asyopsvoiug Hic quoque 7 pro x«i legendum videtur. Ibid. p. 32, 21 Xoy cvrváysw cvrow» Oct mÀsioru xoi xovwASysw , ce Ovüev uxAAOY ixeipy& vOUTO? st ytreo00t Legendum videtur: x«i Aéyew, pro x xocoAéyew. Ex «et Aéy&w orium esse xazceAéyaw, deinde alii cvrcyo»vre pro ovreyew Scripsisse , ali xoi ante xezceAéyew videntur addidisse. C. 9. p. 33, 20: size 0 Ajyoe oU £vavriov «vróg «vvQ fravtwoUro, s/re d moGite $ mo&&ie cvzoU,i e. coU eva»- «Vcp &vevría TQ Aoyo &ocv. Legendum videtur 7LOV. Sed «bro? mutatum in «óvj, ut responderet praecedenti evzóc. C. 11. p. 34, 15: yroju ? Éozi iv iv xeqoeto xa0' OXov zàrv nowyuzov 0oyua- v0s (Qiov OAcOtg. Quaerit Spengelius in comment, p. 163: ,,o0* 0Xov vàw» spwyue- co»] JVum hoc graecum est?* Est. Conf. Isocr. ad Nicocl. $. 32 & 08 pnj, xot 400 0Ào» vzÀ» zocyuccov Afyorvag. Ibid..p. 35, 5: vo?» éyóreov &r0odv $ocw coig v» mpoysyeryuevoov zreoelyuo0t yoo- uérovg metpicUc. Owvys» zàg i« ho cGovMeg ocpuprue Isocr. ad Demon. $. 35 oUzo 9 d» pdAboto BovisóscOo: mapoivrü:üje, dl rüé cvugog&e v&g éx v GBov- À(ae émigiéweac. Ibid. p. 35, 19: zwzevóérzeg yao auq)o'tsgm 27 matevaocwag &txobow. lsocr. ad Demon. $. 30: àugóceoo: yào miovevO£vese vovc miccedcaveuc &t X0v0OtL» 4dAAwco» O& C. 12. p. 36, 2: moiwi 0à zów oxueíoov «à gév otecdot, 0 O& elOsrou vÓ siü£vou moto)v, Osórsgo»v O& vÓ O0&o» mvücromréTQr ipyalOusvor Isocr. de permut $.52: &yà xaAA(cvqT fyobust xol Omctorézg» tjv vowbzg» azooylu», qTic ei0evat v018i zoUg ÜuxcLovrag cg Ovvaróv ucAuora mtpt G vyv wigo? oicovou; ibid. $. 54 &«v ov Óokücavctc, «LA€ caqog ei0Ovec — vr» wpigor oigsze mtQU GVTOv Qi Miv C..15. p. 39, 3: du 88 xoi Dibdcxew, Ovw ov ovugéoet vó wevÜoc puorvosiv q&o cqéAeuu puxgot, v0 O ieeAeyyOivot goÀsmóv, yvocOtvra Ó ov uOvor &ig &QyvQtov oi vóuo: Dguioow x. z. í.. Buhlius yoAemóv vertit periculosum; sed hoc sequenü de- mum sententia exponitur. ltaque malim legi: zà 9 Zeleyyiives 0? y«Aemór. Sic — L 16 Isaeus 4, 12: eoi ui» yào và» GAÀlov ovufoloín» o$ mávv y«aiemórv ro)g v6 wvevói uagcvoo)vzag £Aéygevr. C. 18. p. 42, 11: joj A&yew ovvrópow 5j oc i» ywopme : ec ivOvuiueros cyyuomi. Legendum esse: j àc i» i»0vuiuotoc cyjueri, quivis videt. C. 21. p. 47, 4: dj iv coic évavzíoqg 0vóueci & modyuero mpocwyopevew. Praepo- sitionem z» delendam esse intelligitur ex 1. 12: zó O& zoig évevvíow óvóuact mpog- eyogsosw cà mpyuero mdAw vOwUrop; C. 23. p. 49, 19: cpíry 0à. évi 3j moAÀoig Ovó- uact zÓ moüyuo mpogxyopevew ; . C. 30. p. 60, 22: id» Oc udÀwva Toic oixzoug vv mocyu&ror O»óuaci v&g modieg moocwyopevouer. C. 25. p. 52, 9: xai cegóg iv i» vois óvOuacw , &v t&Vra moipev , OtAsEÓusQa. Hic quoque praepositio z» haud dubie delenda est. C. 28. p. 53, 2: cure vàe xowüg Üvrápag dmávrow vv eiüàw xci càc yorotto CU- v &« vÀw mpostyutvow siüóreg, v iOícopue» quc avroUe xol yvuvdcoutr irolouf. »&» «Utüg x« và moyvurácuetG, moAAj» sUmopía» xol Aéyorreg xoi yodqorreg iE a- *ów Ítouev. Simillima leguntur apud Isocratem de permut. $. 183: oi 3 zspi ci» quiocogía» ürzeg vàg Méag &mácus, lg Ó Aóyog vvyyirei yodusvog, Owtioyorret voi$ u- Surois, Sumeipove 0à vovrow moujguvreg xci OwexQiloouyres iv covTOIG rüÀlY yvpur - Covci» uüvobe xai morsiv iO(Lovoi xei cvrelor u«0 . iy ixccrov, dv luodor, &»yxálovow, iv« taVrx DefoióreQov xerdogcct xci Td» xocipdw iyyvr(pm vwig Oótcug jgévovzos; contra Sophist. $. 17: Oe» zv uiv uaOnvj» moós *j Tj» gécw Üyav, otu» 40], và uiv s(0q cà vÀ» Àóyo» uoOÓsr, nept 0b cdg yonouc avid» yvuracÓ - »c«1, quibus conferas, quae leguntur de permut. $. 187; Quintil. 3, 5, 1; Diog. Laért. 5, 18; Plutarch. de educ. c. 4 C. 29. p. 55, 9: ej» sWvowr 0 mapuoxevacóueto, Bucxcypápero, mpóro», nóg moog jus evrol vvyyávovow yovrss. Recte evroi pro «$ro)e scripsit Spengelius; jam Philelphus vertit: quo im nos animo ipsi sint. Est autem ajzoi i. q. sua sponte, nobis de benevolentia eorum comparanda non annitentibus. Ibid. p 56, 19: d» 0 im(botos 5 xpicig d yevíoOct, Aexrtov, G froukoc si zreQi v &uvfloAdr iv voi; x quírow n xolrsoDu, xv ÜsypOje vi vlv nóMy. àiwy, ao vi. oxs» Vzoriu. Legendum videtur $zozipg.. Idem placere videtur Knebelio ver- tenli: so muss man sagen, — wenn man überwiesen werde, ein Vergehen gegen den Slaat verübl xu haben, so erkenne man sich des Todes schuldig. Etiam Philelphus, etsi verba male interpretatur, $zozug aut legit aut legi voluit. Vertit — 17 enim: dicito — £e morte muitatum iri. Exemplum praebet Aeschines de falsa leg. $. 5: x&v» wj moolovore 11,5 dzoloy(ug éEeÀéyEo xl vjv citín» ovo«v wevüm xcl Óv v0À- uro'am SUZEIA' m'omov ;wu G'UKO(]JOUWTP — Qarücov TiuGOMuO Ibid. p. 57, 15: xei & g mo mQóvsQov cipixet Codicibus obtemperandum, qui $k» pro & praebent, et scribendum: x«i ià» — slo5xy C. 32. p. 63, 7: zodrov uér và O(uctov veuríov, Oufióvtae Óuk voUrov vs TOV Owxciov x&t ov Ouotov Q Oucio, x. v.é. Legendum videtur: 0i «vzo? ve vo? Oixatov, per justum ipsum, quod oppónitur ei, quod simile est justo, ut supra c. 1. p. 7, 13 " e5 GUzQr T& TOY zQospnutrvov xoc4 OY Ouo(r TOUTOU. Conf. quae dixi ad c. p. 8 9 et ad c. Y. p. 28, 15 Knebelius, si à «?zo) ve vo? Oueóov legi voluit minus recte interpretatus est: durch das was an sich gerecht ist. Ibid. p. 63, 16 &«» us» puexpov 3 vO uéoog xot Doviousüc urjuorevecO«, Gvvcó- pos soAiioyQcousY' $«v Ós uézQuov 7 xl uvruovevgtot, QTO TÓ Hégos OpiGCuerou sz&Aw Éregov zoo0copus0 o Equidem voces «?zó z uwoos conjungo cum verbo uvnuovebg crou el verto sin autem inodicae longitudinis erit et memoria tenebitur pars illa sua sponte (i. e. nobis summam e]us non breviter repetentibus), fermznabimus eam et rursus aliam proponemus, Q. 35. p. 69, 6: ig! éxdoro càw mooyóvew xegaAcwoDGe i»Boióv vt mspriO vot. Vix dubium est, quin legendum sit z«g«ziüéveac, apponere ut Philelphus vertit. Ibid. p. 70, 19: àg 0& zei ézépov víov ivóótove moEete mopwcriroi uci vrreoD aA eu TUUTOg $A48LPQOV. Confero c. 3. p. 20, 14 sizt T&QiOTU?GL TO UVzO COU AeyOuevov x« mcpocDaAAsu» moOog GAÀMyAa. Legerim igitur priore loco: «; nagap'allm c«bcrae caiG &usívov, pro xot ozegfdAlew caízag gxcivow. Ibid. p. ?0, 2 Qj 08 xei meg' dAAow uupk CrÓoEn zotyueza ZLQQLOTÓuEPO, Vr cc$ Asyóuspa ovro ueydÀo quírector Legendum videtur: zoy 08 xei z«Q &AAÀe cpt- 4poQ X. T. E Verte: Sed eliam cum aliis parvis rebus compositas res praeclaras, quae a te dicuntur magnas videri oportet. Confero c. 3. p. 20, 17 voízog Ós z00g v0 Vz0 OwvTOU ÀtyÓuevo»v &rruruQedÀÀew vovAGyicrov ràr iuó civ evrj» (fav mumzóvtO»' Qarsizut yüg ovzo vO vzo G0oU AeyOusvov ueitor. Ibid. p. 71, 2: ós/ 08 xei eixdLorre càe mpüiee ovisy cüs, xai moi xol moióc t v&£0g OUTC quAOcoQog EyéretO Og moseDuzepoc yevouevoe ueydÀgv &» émióoow &oyev zO Toi0VTOG TiG éüpc)uévoog TOUG éP TOl yuurOOiotg vzroueévOP sz0vovo cqoO0oc Tz» sv vjj quÀO- Gogíe quÀozoriu» &ycm5cs. Equidem legendum puto: O5 88 — «s* xaírot Occic 3 — 18 — »éog ovro guiócogog iyívec o; moscBUveooc yevóuevos ueyalgv &v éniboow ; Écyev. xat- v0i 06 7ie Éómuérog vobg £v voig yvuvao(oig $z ouéve móvove, oqóüoe z, v. £. Quae conjectura, praeterquam quod in posteriore exemplo codices vzouéret pro ózouérow exhibent, confirmatur loco illo c. 3. p. 21, 8: o 9à xei sixéLorza — Ea cQózo voujüs* O ozig O& rdr gíAov xiüereu, voUrO» zix0g x«i vobg croU yoveig viuü»" ÓcTiG 8? vove yoveig vuu, obrog xei vjv mavp(bo vjv éxvroU sv mowi» Boviicerou. Ibid. p. V1, 11: óza» 0à ei và msgi vjv qAix(uv v00 vtor(oxov OuAOGusv, uci &mi vjj veÀevrj; voírOv TOU uípove yvouag xci ivOvwijuaTa cáSouev, j müMALOycarreg GUP- vóuoc v& moospyuíre dj «)rÓ vÓ uípos csÀsvzaior ópwdpuevo. — VOCeS «izÓ zÓ urpoc Spengelius ex conjectura dedit, collato c. 32. p. 63, 8. Ubi quicunque mecum vo- ces «)ózó zÓ uoog cum verbo rguorsójze:, non cum participio ógwduero conjun- genda existimabit, eas hoc loco recle poni vix sibi persuadebit. Codices quum ali zeg? v0 uépoc, lii z«& 70 uépoc, alii 7;) mouxrxóP uépos exhibeant, mihi scri- bendum videlur: j z£o«z« v0 u£pog vctvvoior ópiodusvor, ut c. 32. p. 64, 8: ozav 8à ixavoe Ó qe iyvouoloyuxde, cj» moorQomir míguti 0QuGat. Ibid. p. 72, 7: .ot àà Aóyo càw j0dv xci và» voÓmow ticiw oior eixóreg. lsocr. de permut. $. 7: & yoeqst; Aóyog comeo eixev vijg éugs Otuvo(ac uoi vO» GAÀAor vór fuoi Bigwouevor. Adde Evag. $. 13. C. 96. p. 75, 22: «acà vó» «vvóv 0à Àóyov xoi váe &mayythiag cvvwwpouev TÓ) mQo- ouuíc) xcL 7j T«QU T& uépi muOrÉe Gu Oueiue GzogcroUuer 5 «vrae W é«vzO? GOuG- vossis zoujcouer. Cum hoc loco, ut c. 31. p. 61, 17 — 62, 5, tres modi zze ïdäecqg sint exponendi, legerin: vcàc &z«775A(ag 5j cvréwopev vQ z900tutQ 3j z«9& vX uéo x. . . Deinceps pro $q! éavzó» legendum videtur g é«vzàv, quod jam Pacius in Aristotelis seriptis Aureliae Allobrogum anno 1606 editis exhibuit. Supra c. 31. p. 62, 5 pro àg é«vzów est wude. Recte verlit Philelphus: au£ ipsas se- paratün, Ibid. p. 81, 3: zei vó» eiriduevo» ju&e &müstousv vobro cowbvra ucl vobg GAÀovc &mcrrue. Malim v«$c0 legi pro zoóro. Ibid. p. 83, 10: ; 6s &y«909 ugüémors écUyouer 5 uQ imutvyycvoper d w Émucevió- ps9u. Legendum haud dubie: ugü£zoeze iénecvgogev. Cum &»írv- C. 31. p. 84, 21: 6zoe &vérzee , & ng&veovot, watx zolza. moujacsu. s? nihil aliud significet, quam wujxért zoujcoc:, malim legi cv»é»veé. Ibid. p. 85, 12: oi 02 A£yorreg «bzove $v« OÓwaAovow. Similis est locus c. 35. E 19, -- p. (2, 8: qvAdezov 0b zel vüs clogoeo modie dj eioyooig Óvóuec: AÍyeuw, (v ij óvof 4Ane vÓ $906c. lsocr. Busir. $. 49: cowra Cyrjoeo Àéyewuv, 85 Àv uíjce a$cóg geíQor» eivav 0óSeve — uíjré vi». megi vovc Aóyove malevow Qua BaLetc. C. 38. p. 86, 9: sóuevi uiv ov v mepl OsavtÓv moujcag. Sequitur l. 16: siue- süg 8b yevóusrot. Ergo lege: s$usreie uiv ovv và m. O. moujcas. Ibid. p. 86, 22: vejíwe uiv ovw imwelíose, üv wj mávva moírrw du fovAy, dAÀR mpózspo» vÓ mQGror, Írsra cÓ éEye. waDuoOs 0B, ü» uü veyb i modieoc mavousrog dAÀa m&yueto uezayepitn, mpir vevrQ» imeehéoen — Conf. c. 91. p. 60, 14: cagoe uiv obr OgÀoious» &mó vw Óvonüror i &uzó d nguyuéror. Guó uiv owr vv moa- ju&ror, ià»v wj imeofarde «ira Oyldus», &ÀÀàà và mQGcre nQuyOfvea ) moctróueva. ij mpeyOnoóueve moGca Àé£yousv, v&à 08 Lowrà igsbüe várropusv, xci ià» u mooumoAuzóvceg vi]» moGii», mtQi xe ü» fygapQcouer AMyew, máAiw ä'z.s'*gocaf ebayysíAouen. Vides ea, quae p. 86, 22 — 25 leguntur, respondere iis, quae p. 60, 16 — 20 ad zó c«góe Aéjye» referuntur, id quod etiam Lerschius in Zeitschr. f. d. Alterthumsw. 1846. p. 928 sensit. Quare p. 86, 22 post voces r uj ea, quibus ei mod5eg cceydoi fiunt, et proxime ante vocem zé»ze verba: caqoe 02, Q» uj, prop- ier homoeoteleuton excidisse puto. Ibid. p. 87, 5: Zx àà eà» aícreo» ApwóutÓa, miQi & Mäw .s,mamj(þ;v Éyouer, uarà vjv vxvtje itoynow vàge modtg émvccheiy * eréQl w Óà vvyyüvousv dyvooUwteo, xorà vÓ &e émi Ó mol) cvufoiro»' &oqeléorerorv yàüo modrraw megi vv ovrog Syóvtow mgóg Ó tio90e &mofAémorvae. lsocr. de permut. $. 184: cQ ué» yd siüévat nspueeiv &vrove (h. e.voje xoigoUc) obg otó» v £ocw' imi y&o &mürrow vàw» zpeyudrov Ouproyovct vde imicotuag ol 0b udira moocfyovreg vóv voU» xat Ovráuevou Qecosiv vó cvp- Baivov àg ini vÜ noAO mAsiotinig aUcv émuvyyérovou. Ibid. p. 87, 8: sie 03 zóv mgóe vove &rveid(xovg GyGve &v uiv voic Àóyotg i« vÀw» ÀeÀey- ué»o» moujcoutr Qefouóryre meg0 SuO». Neque mutanda verba éx vóv A&heyuérov cum Spengelio censeo neque cum Lerschio in Zeifschr. f. d. Allerthumsw. 1846. p. 929 comparo verba c. 36. p. Y3, 9: cewmegeMjmeéor 0i xai vüg fh«zrotg, s mov vàw &vziB(uo» — ztpi v0» GyO»va. Mihi respici videntur ea, quae praecipiuntur c. 96. p. 80, 41 —81, 15. Intelligo autem Zx cà» Askeyuérav, ea ds, quae ab adversario dicía sunt, h. e. concedentes ea, el demonstrantes, quae facimus, licita esse, aut utile fore, si adversarius idem faceret, aut adversarium atque alios omnes idem facere. E 20 . ' Ibid. p. 87, 14: i« 02 zo2 imüóyov mepi uiv cz&w Aeheyuévo? &veurícoutw zoUc (390- E oT&e, v& mQUy0evco iv xeqaAo cvOÓi«G sinOvzeg' $ - o Ó& zQ&rrOuer, &YcurQcOue» OU- TOw, ÉreÜRy vc&e avv modiee 1j vàe Óuo(ag uereyetpiCoueO o ais moozéoctc, Mihi de sententia vulgatae lectionis est dubitatio; in conclusione enim totius oralionis non tam, quae facta sunt, quam quae dicta , sunt repetenda, neque aliter sentit Anaxi- menes c. 33. p. 64, 20. c. 35. p. '11, 18 sq. c. 36. p. 18, 17 sq. et p. 82, 6 et 11 sq. c. 37. p. 85, 14 —17. Ex codicibus DV et pr A verba &ragrjcopev — sizóvesg omiltunt, CF M pro iis haec habent: prguovwxoe moujcoue» ix voU mdAw* AMyawv zega- Acwo0cs zept co» gzemocyuévorv. Mihi legendum videtur: zx 0? vo? imuüóyov 7EQL U&v vO» AcÀeyuépvo" urruoTvtxoUe moujcouev £« TOU mtÀww Afysw xeqoAciw0dg mtpl Óé vGw me- a zIQUyuETOY , & $ & zQCcvTOutP, CrCuyNcous» OvtOQ, &melÓX W. T. &. Vides, sic demum orationem concinnam fieri, ut 1. 3 — 6 et l. 8 —10; vulgatam corruptae lectionis librorum CFM esse interpretationem faciliorem ad mtellwendum Cadduntur enim objecta zo?c omgoams' el c& monyOcrra), sed ineptam. Ceterum urguormxóv. 0iv habes etiam c. 36. p. 82, 15 Sed haec nunc quidem sufficiant mihi Venio ad id, quod causam scribend Gymnasium nosirum a. d. V. Cal. Oct. hora undecima in aula sua Guiliel- praebuit Verba faciet mi, Regis Augustissimi, diem natalem solemni oratione celebrabit memor eorum, quae cummaxime in re publica aguntur de forma reipublieae a Lycurgo instituta Theophilus Fridericus Eyth. Philos. Dr., Gymnasii Professor. Quem ut frequentes audiant discipulorum parentes omnesque, qui rebus nostris favent, Rectoris et Collegarum nomine ea, qua par est, observantia rogo. - —— ——À —— ——————— FDID Stacbridbteu $0n Deum Cymnafüm mb ver dSieal - Anftalt in. )eilbromt I Gbronif unb GCiatijtif ber 9(njtaff Sm SBerfonale beà €ebrerzGollegiumé ging, maó$ vie £auptlebrer betrtfft, im Saufe be8 Cduljabr8 feine SBerünberung vor. ZDa feit einer 9teibe von. Sabret ín ber COrganifation ter untern. G(afjen ver 9teatz idufe af& eim llebefftanb empfunben woutbe, bap für bie britte, vierte unb fünfte 9teal- cdaffe nur jtei 9tealfefrer. angeftelft moavem unb bie Sectionen ber brei Glafjen. smifdjemn biejen unb bem gefrern ber Gymnafialclaffen. vertfeilt wmerben muften, fo wat bie 8e- feitiguna biefe& SRiftanbe8 ein fortmáfrenber Gegenftatb ber 98erpanblungem be8 eeb- terzGonpentó für fid) unb in Stüd[prade mit bem $ónigl. Gtubienratbe Oie feit furem nadj bem 93organge anbeter. Ctaaten. Seutfdfanbá audj in 38 ürttemberg einz gefübrte Ginrid)tung: eine& SBrobefebrjafre8 ver[prad) einige 9[bbilfe Diefür €don im Srübjafre wourbe ber 9teaffule von bem fónigf. Ctubienratbe ein Stealleframté - Gane bibat gugemiefen, weldjer fein SBrobe z€ebriafr am berfelben erfteben unb unter 9(uffidjt beó SSorjtanbeó vorjugéweife ben lInterrid)t im grangófi[djen unb im ber 9[ritfmetif an ber 3tem Stealelaffe übernebmen follte; allein befonbere limftánbe verfinberten. feinen Gintritt. Grft mit 9Infang beà Sufi ent(dofoB fid) Serr 9teallebxamté 2 Ganbibat Sriez berid) aus SS[aubeuren. junádoft auà. eigenem [ntriebe biejen lInterricbt gu. übernebmen, unb c$ wutbe fobanm bemjefben vermóge Dódjfter Gntjdiiepung vom 8. 9huguft eine Ctaatéunterftügung von jdfrfiden 150 fl. für feine Sienftfeiftungen am ber 3tealfdyule in $eilbronn auf fo fange gnábigft vermilligt, bió biefer 9Inftalt ein Ganbibat für fein Sirobejabr gugetbeit oerben fanm. Sie 3abl fümmtlider &düler mit Giufdj(ug ber im 9aufe beó Cdufjalró. eingee tretenen. betrug in Glaffe VII 225 Glajfe VI 20 unb 2 $yofpiteó; bt - 3tealclaffe 25 unb 6 Dofpiteá; Glaffe V (Sjt)mnaftalfd;uter 20, 9icaljdóüler 415 Glaffe IV Gymnafialz Ídüfer 25, 9teat[cjüler 24; Glaffe III. Gymnaftatfdüler 23, äReachI)uIcr 24; QGlíaffe II 34 €düler; Glaffe I 22 &djüler. Sufammen: Gomnaftatffüler 166 unb 2 Syofpiteà, Steatfjüler 114 unb 6 $ofpiteó; int Ganjen 288, wovunter 72 audwürtige. 93on biejer ftnb erft iur €aufe be8 GCuljafre8 eingetreten. 19 Cdüer; bagegen fiub, meift tn Sofge ber Gonftimation, audgetrete 38 Cdüler unb 5 Dojpiteó. G8 GCdjüer ber VII Gfaffe evftanben am vorigem Derbfte tbeil8 bie 3Xaturitátéz ibeilà bie Goncuréprüfung, 4 am Sftern bie 3Xaturitütéprüfung mit Grfolg. Gim Cdüfer ber VI Gfajje erftanb. im gvübjafre bie SSorprüfung für 3ltufnabme in bie veut[dje Stasigation8 « &djule au. $tiel mit Gr[ofg. 9(m Gnbe be$ Cduljabrá maren nod) an- twejenb 154 Gymnafiften, 85 3teal[düfer unb 4 Dojyiteó. Saé vbofifali[d) « naturbiftori[e Gabinet, mourbe mit einem. Gefrict « 9Ippatate, eiz nem 3Qparate gu temton'(djen. Sarbenringen, einem Optometer nad) Ctampfer, einet jBeingeiftlampe, einem 9luóguf - 9[pparate, einent electeo «magnetijen. Selegrapben mi? SBatterie verniebrt. $ie Cdjülerbib(iotbef expielt audj im biejem Safre Sumadjó burd) eine 9Ingabl »on SGerfen, von benem woir ferporfeben : Sorner, SBilber beà griedjijd)en 3iftertbume; e« benóbiber auà ben SSefteiung8friegen ; €amartine, alà Didhter, 9tebner, Gefdbidbtéfor- ffet unb Gtaat&mann; Griebemanm, paránefen. für ftubirenbe Sünglinge auf beut[den Gomnafien unb lniperfttáten ; 9ederà 2Ge(tgefcbicbte Derauégegeben von góbell; 9Bolff, Gonber(ationélerifon, 4 $8be. mit €tablitiden; Ctoll, anbbud) ber 9teligion ub 39ty« ifologie ber Giedien; Sieufible, $toómo8 für Cfüler unb aien. 9»on ber 93erwaltung ber Jürider Ctabtbibliotfef Dat bie bieftge Gomnaftalbib[iotDet ba$ von bem Gon»ente obigen Snfitutó Derauégegebene umo fünfilerif) auégeftattete dBerf. , Gedjid)te ber 9Baffefivdje unb ber Ctabtbibliotbet in Jüvid. $8on GCalomon SBógelin " gum. Ge[djenfe erbalten. us dul Vnterriteplan für ba8 C'äd)u"[iafjr 18**/o. Sn Gí. VII 3teligion ( &ittenlefre), Sigonometrie, llebungen in ber Geometrie umb 9[fgebra, matfemati(dje Geograpbie 9teftor $8apff; Tacitus Annalen, Horat. Episteln, SMafmen umb Debráijje Gompoftttonó - lebungen Sof. &9t5; Tacitus Agricola 1umb Germania, Cic. Epist., [at. €to[, mittlere Gejdjicote, €ogif, Seclamatiom unb freíe SSorttüge SBvof. 9t ávflim; Platon's Phaedon, fobann Homer's llias ím 98inter, So- phocles, Antigone im &ommer, griedjijoe &tytübungen SBxof. Sin db; 9Bbytf. Sbere Steallejrer ftefrer; ba8 Granjbfife Dr. tznolb. Sn Gí. VI. 9teligion, 9lxitfmetif, alfgemeine Geograybie 9teftor $fapff; Xenophon, Hom. Odyss., griedji[er &tvl 99vof. Gytb; rónu[de 9[ntiquitáten, mittfere Gefdjidhte, Seclamation, frete SSortrige SBvof. Stácflim; Livius, lateinijdje unb 'beutfcbe €ty(z übungen, $ebrüi(d) SBvof. Sinf; ba$ Granjofidje Dr. 9( i ofb. Sn ber OberzSteafclaje 1 unb 2 Gurfuó gemeinjdafifid) Sieftor Saptf: Sefiz gion, matfematije Geograpbie, alfgemeine Geograpbie, yractife 9(ritfmetif; — SBrof. SRüvf[in: Gefdjidte, beutide €yprade, Seclamation; Sber«9Rteallebver. $efrer 3Bb9fif, Gbemie, Sedynofogie Sm 2 Gurá Jiector Saypffs Srigonontetrie; OberzSteallerer Rebrer 9ifgebra im 9Binter, Gtereometrie ober praftijd)e Geometrie im Commet, barftellenbe Geometrie, organi(dje Gbemie; Dr. 9[vnofb: ba$ Sranjofiidje Sm 1 Gur8 9tector. &apff: 9lritfmetif; Oberz Steallebxer febrer: Geometrie; Dr. 9[rnolb: ba8 Srangofiidje lleberbieB febrt Dr. 9(vnolb ba8 Gnglifdje in 2 352 tfeitungen, bae Stalienifd)e im einer. ?l6tbeilung Sm unterr Gomnafüm . unb. in ber 9teal[ule bfeibt e8. im. SBefentfid)en bei bent biéberigen ebrplane, Sm ber 5ten 3teafcíajje wirb ber Untervic)t in ber Geometrie unb Sfritmetit von bemfefben 9ebrer, Siealfebrer &tap[f, ertfeilt Sit. ber 3ten. 3teafclafje übernimmt ben llaterridjt im Syvangófi[fjen unb im ber 9[vitfmeti£. ein 9tealleDramtáe canbibat 9(n bie Cemeftvalprü[ungen wirb eim feierfid)er &d)uBact angereibt werben Seclamiven merben Gbwin 98eifert €djü(er ber I Glaffe: ,,SFtorgentieb von 98. 9Xtülfer." Guftao $Bilger, Cdytler bev II Gfajje ,Sieb eineà 9frmen von lbfanb." 9fugujt S'eif, djüfer ber III Steatclaffe: ,,SDer alte £anbmann von $5lty." Guíta» &fdjerning, &düler ber III Gomnaftaiclaffe: ,,Der 9lIpenjdger ». &pilfer." Sufiuó Sifder, »on 9Xeimsfeim, GCdüler ter IV Steafcfaffe , Sie SRutter unb ba$ $inb »on Gfamijo." 9iuguft $ mmert, &düler ber IV Gymnaftalclaffe » Set. 9Boftillion von. €enaiu." Sermann Sreubt, 9Bilbelm Seller, Grnft &engel, Gaxt 9Reyer, Cdülec bec V S9teafc[affe, voerben. eine Ccene au$ , 98itfelm. Sell^ vortragen SBaul 9tiebfe, Gbuarb 9 ávflin unb €ubmig aud, GCdüler ber V Gomnaftalclaife werben in freiem. SBortrage über. ein SDema baé aué bem Sureije ber in bem. Gefdjid)t&-lintevcid)te bebanbelten Gegenftánbe bei bem 9[cte felbft aus- gemábit merben mirb, aufgutreten. perjudoen. Senfelben 98erfud) werben bie Cdüler ber VI Gíajffe be8 $Ober- Gymnafiume Selir Sutterfad, S3ictor Jtaufder von Góppingen, Gricbrid) £ena von Hrad madjen. Steben. werben Dalten : $8atl. S80ftev, Cdüler ber Ober 9tealcfaffe, ,. fï Sftanliuà Sorquatue." Gmi( &eiferbelb, €düler ber VI Gíaffe beà Oberz Gymnafimó, über bie Srage: ,98a8 verfdjaffte ben. 9tómern bie Serr[djaft über Stalien ?" $at 9totb »on €onberg, &djüter bec VII Gíafje beà Sber - Gomnaftume, ,Gato ber — 9leltere unb feine Ctelfung im vómi[djen Gtaate. 9(n bie Seclamationen unb 9teben. [liept fid) bie 9In[pradje be& Süectoró an : ,Meber ben Geborjam." Su biefem 9[cte voerben. bie Glterm. unb Sfleget ber &djüler, fo wmie alfe Sreunbe unferer 9Inftalt freunblid)ft eingelabert. Sen 27. GCept. wirb baà (Qeburtéfeft Sv. SRajeitét bes f ónigé burd) etue 9tebe. i beutder Cyprade gebaíten von — Qrofeflor. €tl) » Meber. €pfurg's C*Etaatäberfaïïung mit Oudjit auf bie neuejte Jeit," imt Caafe *e8. Gymnafürmaá 3Sormittag8 11 llfr feftlid) begamgem wecrbem. Toogu iut 9tamen beó Sebrer- Golfegtumó — bie SBemobner ber biefigen Gtabt gegiemenbft. eingelaben werben. Sóeilbrpnn, 9. GCeptember 1849. $üniglid)e8 Jectoramt $fapff. E z s ä. Es L o : D - Ts * s 4 m rR 79 b PA " » 3 Fiid í: $ A ) Cs PS r 3.j N i i (g .i o ; Paf $v PA ] -,. .. I É -p' '&ü OP Yv pl VF(, ä TY Md C À ? " TM & 4 * VA A tIN A w2 : — - [ TAT J J5 sl : ( N 208 ' * h d P lod Vj( m d d - " . ! » ^ ^ " T ^» T E »| VM ,.u " " ^ - " .w f " nea "* 16 P - - P. s w " i v* E *^ s ; "4 "" Óí « ** -X W. N H ^Y r 2 1 ,n t« x - 7473 À " PA ... u. £- - ; - :., Ffere- " ? f W » 4 PV ] L er $ — [ u a j » E -W .xj * « » &l - j 4 r m *s ..- ? A " . , &j : A ; entt " - " 2 » r " T -* »|3347 ha Aj ^v fv ^ f " í - « - 73 .M & pam^s " CA * l w 4 ... b 6s H " - JXX ^ X uw. UX - »* El ^ M. 2 * -- .W W , £ d t b .n 1 ^. n 1 I d A. " " " W " » x* s J : 5* m ^ .v. H ] $56 - » ?5 » - " b Pa p.« v *« 2 2 - Q^ - 1 ^ Y $. Y2 - A *e »* w .h " M. * » - P »^ w - .,H» P. "? ( 7r* P. L T. " ^ l v t m T N Y Vr u - - * W : 1 " * haow u(« * 4 " - ^ fi M .-r. v ! u A -0 4 2" * L - .e? "E ; 4 » — r -X - ;€ p ? * m: 7 1 $ . W - *.H ** 2 .M »í T ^i v. a - ! LE A d "i A z : l "o 6 F ^ Á $d " " w - w E 2 ! Y I^ Y t "Y W .H ^ i - " n ^ fx »1 * »-.. P ^. YTY 35 2 w., Á ^vl » K j u w TA [ Yv "* j - » í » 2 - v d T M , *e r "4 ».4 s ^» ^ * , » 4 .. , £ CA ? ; (| - M F. »$4 : ..M m ; $ ; - - ... ; " as u. — a* " j d i5 ^ P d e YX £X ; 4 A " » . R. $4 3* - n Á* ^ "" ^ ^vf m .m ul X M m 4 - M ET - Yf .M - TSÁ 3 1 A f* " L. 7 « d [ ..,. /« t & a 3 * Aaa: - ? w t* ; 1 i. ^ - - ^ W N ... iX * u,. f . C5 od i » " - " x - &T $ t ;: E M ^- *a x E 9« H. "u X ET zi — J i * : A A Á ^ P Ys.v E ^ . ; ,h n x ) « x j * .Hk - w e M Ro wn E " - ; ..' : -— « ! K w 4 * ^ w* TE X D x* a ^ .u.u.. , C - (5 i w. ? — d -f * . ". ^ " f W f« - - H z ?« y« - ; ^* ^ ,m -- y4 " - w A "* .1.,.. r " v - F. a . » "r M. * r v L - - v* ] P * -- " t z y ] n y^ s i v - »! xe ^. $ 9 - -s - » - u- p - asl L É* W. EN 3 * s T Atj s »- I 5 ^ P r - » - - M .-y i E i * -— d - £ - : Y hs. ^« CT m T2 C - - - j * x j - ; » 27 p .z » h«s z ^ H. .,.J... - M. - ^ , a " v* " »& E J *f z j z - I us : - - L E - Á "Á " d N T - - $ - $-- xí - -—— - — p u us — I l- : P !'s b z M i ] X SRüvf[in: Gejdidte, beut[dje €pradje, Secamation; Sberz äReaq SBosf£, Gbemie, &ednofogie. Sm 2 Gurá 3tector Saypff; Srigonometrie; — ber 2 9tealfebret R! W im 9Binter, Ctereometrie ober praftijd)e Geometrie im Commet, barfte E 19 organi[dje Gfemie; Dr. 9(vnofb: ba8 Sranjóftid)e. Sn 1 Gur8 9tector. &apff: 9fritpmetif; Ober z 9teallebxe t ftebi Dr. 9[ynolb: ba8 Sranjoft[d)e lleberbieg Iebrt Dr. 9(vn olb ba9 18 tfeitungen, ba8 Stalienifd)e in einer ?lbtbeilung G*- VierFarbSelector Standard* - Euroskala Offset Balance Q 17 O 16 Sm untern (Sjt)nmafwm unb in ber 9teal[ufe bfeibt e8. int 98ej bi8ferigen Qebrplane. Sn ber 5ten Stealcfaffe mitb ber UInterrict im bé Sn be- Focus J5 S9ivitbmetif von bemfelben Qefver, Siteallebver a pff, ertbeilt. übemnimmt ben llaterrijjgt im gangófiffen unb im ber 9[ritfometif ei N 14 canbibat. E ——j 13 E ! 9(n bie Cemeftvalprü[ungen wirb eim feierfic)er &djtupact a"üeïelf)f Es 12 Gyeclamiven. verben: Gbwin 9Geifert, Cdjüler ber I Glafje: , SRorgenieb von 99. gnitte. Abt Gufta» Silger, &düler ber II Glajfe: ,Xieb eineà 9frmen 9on 9iuguít SeiB, &d)üter ber TII Steatclajfe: ,,Der alte &anbmann. »on iE - Gufta» S[derning, &düler bec III Ggmnaftaiclafe: ,,Det ?lïvmlq Sufiuá Sifder, v»on SReimófeim, &düfer ter IV 9tealcfaffe: yol- $inb von Gbamiffo." 9fuauft €à mmert, &düler ber IV Gymnaftalcaffe: , Set äBoiïtïïwn; $ermann Sreubt, 9Bilbem Seller, Grnft &engel, Gai geyet 9iteafclaffe, werben cine Ccene au8 , 98ilbelm. Sell " vortt Y SBaul 9tiebfe, Gbuarb 9t árflin unb €ubmig $aud, &dület ber V werben im freiem S8Sortrage über ein Sema, baó auU$ bi 6 bem Geídidité/lnteveidte befanbelten Gegenftánbe bel bemo» gemdb(t woerben wirvb, aufgutreten. verfudoen. 5 Seníeben SSerfud) wetben bie Cxjüler ber VI Glajfe be8 $bet- Gj Sutterfad, Sictor Stau[der von Góppingen, $ fllb"d)! madjen. 4 Steben. terben Dalten : ä 3 8axl 3Bofter, €djüler bec Ober äReaIcIaffe, 58 SWtanliuà zorquatm Gmil Ceiferfelb, Cdjüler ber VI Glaffe be8 Ober Gymnaftmó, — ,98a8 ver(djaffte ben. 9tómern bie Serrfdjaft über 3*0"9"" 2 j 0 Copyright 4/1999 YxyMaster GmbH www.yxymaster.com 1