Cc31_fol
author: Reuchlin, JohannesandHeynlin, JohannesandGuarinus, Veronensis

—
——ð
—

—
— ———— —— — — „ elee. — —M . — 4 — = . 7
.
4 . 4 2ð
5 4 . 5 “ 4
4 4 = ==S
* .
8
*
* .
.
.
„
„
△
.
. 4
. —
* .
*
.
₰
9„
* *
2 2
.
.
. .
.
. 2
.

N 1245 11988776 021

—

IIIHIIIINIIIINIIn.. .

8 Tübingen

. „
P vorhanden
s r = — =èð 7 —— 5 ð =ð
=JSM „₰△ KR 4. RWrð . . rR S M * ð — N . * .
„ — ð R 8 „ .
WH . 5 R l
ð 7 8 . 4 4 . 4 .
2 4. . . 4* 2 4. E ð .

. —— — .
— — . — ꝝ ę= bs — . . — —

—

——

vus

— .

sõäs

Sunt qui ſibi iam plurima cõparare volumina ſtatuerũt a quoꝝ pꝛofecto lectione
ſepius dictionũ auertit ignoꝛantia faſtiditq; animus legentis. cum oꝛationis vo/
cabula minus ĩtelligat. Itaq; ne libꝛi qñq; nobiliſſimi faſtidio lectoꝛis arca recon/
iti rodant᷑ tineis:ac conſumantur cęteris ligni termetibus: iſte omniũ vtiliſſimns
. liber vocabularius· cui nomen eſt bꝛeuiloquo. Paſileę acri ſtudio ele 1 G
nitidaq; littera impꝛeſſus eſt vt facile poſſit quiſq; omniũ auto 1
ad apollinem delphicũid eſtad quoddã interpꝛetis oꝛaculũ rec. ð
bula tam theologie vniuerſe· ; iuris vtriuſq; cęterarũq; facultatũ
expoſitionibo reperiat. Nec eius in oꝛthographia obſeruantiã trado
Habet eni tot in ſe oꝛthographię.irecte ſcribendi rationis conatus
neſciam ſi poſſit ipſius diligentia ſaltem aliqua pecunia pariter quip om/
. periet ſtudioſus lectoꝛ ianchdũ latitantẽ diphthongoꝛũ artem · quę debeat ſyllaba
vel ꝑ.ae. vel per. oe. conſcribiquid perj.vel per.y.qd aſpiratione vel ſine ea. Peniq
quo ſit accentu quodq; vocabulũ enunciandũ. r ſi cunctas velim etiam eruditio/
nes vtiliſſimas bic expꝛimere.neq; membꝛana ſufficiet neq; dies. Sane ſciendum
pꝛo lectoꝛis cuiuſq; in hunclibꝛũ introductione/ꝙ ſunt quedaʒ vel noue poſita vel
abbꝛeuiata. Nam cum.ę.reppereris·tãtũ valetquantũ.ae.diphthongus·quę pene
ad ſimilitudinẽ.e.litterę ſolet a nobis pꝛonũciari.ę. vo ꝓ.oe.ponit᷑·quę⁊ ipla viph/
thongus inſtar.e. litterę a pluribo ꝓfert᷑. Itẽ·ꝗ/ ponit᷑ p quae.Et ·/pꝛo pꝛae.In qͥb⸗
gautem victionibus huiuſmodi debeant diphthongi collocari:videbit infra·tum in
arte Guarini Deronenſis litteratiſſimi viri· tum in exercitatione · hoc eſt · in huius
bꝛeuiloqui vocabularij aſſidua lectione. Ybi enĩ in pctica inuenies · qdð grãmatici in
ſpeculatione pꝛęcipiunt. Item vbi pe. coꝛ. Apexeris penultima coꝛrepta ſcito valere.
pe.pꝛo. penultima pꝛoducta. antepe. antepenultima. me. coꝛ. media coꝛrepta. me. pꝛo
media pꝛoducta. Item vbi. m. s. maſculini generis · ſecundę declinationis.vel maſ.
ge. maſculini generis. Item.f. p. femini generis/pꝛimę dedinationis. Item neu. ge.
neutri generis. Item. 9.t. coĩs generis :tertię declinationis. Item. 9. p.coĩs generis
pꝛimę dedlinationis ⁊c. In verbis quoq;.a.p.actiui generłpꝛimę cõiugationis.a.s.
actiui generis:ſecundę coniugationis.n.t. neutri generisterti? cõiugationis.a. q.ac/
tiui generis:quartę cõiugationis.d.p.deponentis generis:pꝛimę coniugationis et
In pꝛęſenti libꝛo continentur.

—

Fen ars diphthongandi Guarini Deronenſis.
tem cõpendioſus dialogus de arte punctandi.
Ytem tractatus vtilis de accentu.
Vtem Bꝛeuiloquus vocabularius.

„

p diereſim · hoc eſt per ſyllab arum viuiſio/
nem · vtraq; manente litterain ai ſoluit᷑ ut

Guannus Veronenſis Floꝛo ſuo ſalutẽ
1ιι maia. &αοσ aiax. Tut ſine viereſi i

plurimam dicit.

flſcio :ꝙ diphthõganda voca/
bula ſcire te velle itelligo:quo/
£ IIeãqᷓ rem ? ad oꝛthographiã
rectę ſor· Aifoꝛmulã ꝑtinere.⁊ nõ paruũ

legendi cocumentũ pſtare poſſe cognoꝛis.

Qua quidẽ in re quid agam: ſubdubito:
Nam niſi tuę moꝛem volũtati:qui de me
optime meritus es:geſſero:ĩgratitudinis
me reũ eſſe cõſitear: erit neceſſe. Quo cri/
mine nullũ grauius aut acerbius vel apud
perſas puniri: teſtis eſt cenophon. Sub/
inde cum negligentia ⁊ vitio libꝛarioꝛum
omnem ferme diphthõgoꝛũ cõſuetudinẽ
abolitam aut depꝛauataʒ aſpiciam: ita vt
bꝛeuis ſepenumero ſyllabas vetuſtiſſimis
codicibus viphthõgis notatas comperiã
Vngde ipſaruʒ rationẽ aut vſum aucuper:

vix ſatis ſco. Et eo magis ꝙ quę ꝑoſtulas

dicto citius fieri feſtinantiſſimus vrges.
HBerum eniuero ne laboꝛem potius fugiſſe
me arguas:decreui:qᷓ;tũ vna tumultuaria

lucubꝛatiõe potuero:ad te de diphthõgis
colligere: quę latinę locutionis memoꝛia
ſuppeditarit: aut ſiquid paululuʒ gręce ex

doctiſſimo ac impꝛimis humaniſſimo pᷣce/

ptoꝛe meo Manuele chꝛyſoloꝛa deguſta/

ui. Et ut Ciceronis pᷣcepto facilius de quo
diſputatur: poſſit intelligi ſermonẽ a defi/
nitione pꝛoficiſci:ſatius eſſe arbitroꝛ.

Quid ſit diphthongus.

NDiphthongus .· eſt ouaꝝ vocaliũ cum ſin/
guleę vocem ſuã ſeruent: in eadẽ ſyllaba cõ/
plexio.vt aes. Mec ius.uas.q̃.viphthon/
gos putandũ erit:cum nec.i.nec.u.ſuũ ſer⸗/
uare ſonũ conſtet. Differt autẽ a monoph/

thongo diphthongus: ꝙ hec ouas habere
vocalesilla vnicã vuᷣtaxat cernit vt Coa.·

vbitris monophthongos eſſe dephẽdis.
Dicta idcirco diphthongus/ꝙ binisson/
ſtare vocalibus videatur. Dis enim gręci
bis.⁊ phthongon · ſonũ appellant.
Moſtri quattuoꝛ fecere diphthongos.au.
eu.ae.oe. Quidã,.ei.iphthongũ adijciũt.
Den grecoꝝꝑ eam eſſe diphthongü mani⸗/

feſtũ eſt:quicũ plures habeãt diphthon/

gos: cęteris omiſſis ꝗ nihil ꝓpoſito cõdu/
cunt: aliquas attingã: ex quibus deriuari
noſtras liquet · cũ in latinũ vertitur aut

Vn ſine cauſa factũ eſſe certo

ae diphthõgon tranſit. vt cαπ pean.

SS&“A1τ τ1α paleſtra. &1aει⅞âον ene,

as. e ĩeu diphthõgõ latia cõũᷣtit oꝛo· vt
euvpo eurus. ori&ανο0ο theſeusTut ies
vt &X“εÜιυο achilles. 5SAvοονο
Vlyſſes. &ov εινοο perſes.lut iu.ſolã vt
ꝓν W fugio. &1 Ioe. vt kedιοι 1Aice
comędia. p& ι£ tragedia. & re
ĩoe vertiypꝰ. vt ο1πιπpgna.et oinig
phenix. vel i.u.vt oNiꝑtzο puniceus
diſſoluit᷑ interdum. vt ꝑoα troia. o
quoq; aut ꝑ dięreſim in.a in.u.conſonan
tem ſoluimus. vt No nauis. KRut in au
diphthõgon.vt Nαν1 πι naufragiu
νX„ρ aula oνσTraιaιπςοο auſterus. Et
vt adnoſtras redeam ae.diphthongon
quidã paſſim pꝛotulerũt.vt Syllę·galbe·
amynteę· muſę.Nonnulli pꝛo ſecunda eius

littera. id eſt. e. moꝛe gręcoꝝ.i ꝓnũciauerũt

Qua ꝓpt᷑ Maro noſter atiqͥtatj amãtiſſi/
mus.aulai pꝛo aulę.⁊ pictai pictę veſtis
ſuo ĩſeruit carmini.vt Tulai ĩ medio liba⸗/
bãt pocula bacchi. NPiues equũ:diues pi/
ctai veſtis?⁊ auir. ”MÿMB
Singulares generãdi ⁊ oãdi caſusa plu/
rales noĩandi vocandi ĩ pᷣma dedlinatio⸗
ne.diphthongo finali in.ae.notari certiſſi⸗/
mů eſt. vt Lyrę. MMVMU
Plurima quoq; deriuatiuoꝝ noĩuʒ in eus
exeuntiũ diphthongant vt ea potiſſime ꝗ
a vocabulis in. a. aut in.e.ꝓductam exeũt.
aut in. ae. vt Berona. veroneus. Mityle/
ne· mityleneus. IFlthenę · atleneus. Muc cũ
nulla de aua eu.extet ambiguitas: de ae ⁊
oe. dicendum eſt. Et pꝛimo de.ae.ſeruato
alphabeti oꝛdine. Cui quęcũq; memoꝛiam
fugerint:tute addere quę legendo compe/
reris: poteris. UDʒ
De viphthongo ae.in pᷣmis ſyllabis.

Cacus. ab eo deriuata.vt ęacides.
Heccũm compoſitis.vt hęccſien.
Edes a ab eo nata. vt ędiſicoędeꝑolędi/
tuus:ędilitas. duts

ge. capꝛa ab eo edita. vt gis clypeus

Palladis:ęgloga.ęgoceros. Capꝛicoꝛnꝰ.

Eger · ęgritudoęgrotus. ——
CEgeus⸗ ab eo oicta.vt ęgides.Egeũ mare
ggina· vrbs. mulier. Egyptus.

Eolus. lACliia mulier.
Elianus.xpꝛiũ nomen viri.

Helios ⁊ heliades ⁊ beliogabalus. e. ſim⸗

plici ſcribenda erunt.

Enma ſanguis· ęmarothis.cęterũ Emathia

abſq; viphthongo.
ulus. 1 ab eo deriuãt. vt emuloꝛ emn/
ulus gręcelepidũ latine ſi / (latio.
gnificans ? fraudulentum.
Enyliꝰ ſua deriuata. vt ęmylianꝰ. emylia.
Eneas.cuʒ ſuis deriuaſj·/vt eneis:neades.
EG maſermo obſcurus.
8 id eſt ęreus.
nos.loci ꝓpꝛiua lauscum ſuis vriuatis
vt Apanęos.⁊ paranęſis:admonitio.
Enobarbus Eneus. 4
Colus rex ventoꝝ quę ab eo deriuant᷑.vt
ęolides/ęolis.ęolia.
Coles populi.⁊ ęolicus. .
Con. ſeculu.⁊ ſua.vt ęonius.id ẽ ſempitnꝰ.
Euum. Epya· vrbs.
Epolus/paſtoꝛ capꝛarum.⁊ ab eo nata.vt
ępolium capꝛarũ grex.

—.

Cquꝰ ꝓ iuſto ·⁊ ꝗ ab eo.vt ęq̃lisqueuus
Aquo·ęquas ęqnoctiũ· eq paro.ęqualeo·
ęquitas.ęquoꝛ:ęquoꝛis. Equus vo pꝛo
diali · nullo pacto diphthongon patit.

Hema ſangus.
Hemebetũ · carminis genus.

HVereſis ab ſe deriuata/ut aphereſis · oi⸗

reſis. ſynereſis, hęreticus.
Vereſius·viri pꝛopꝛin.
Pereo.⁊ deriuata.vt beęſito.
Cſcbyngesgs
lne Eſculus.
tusa quę ab eo fiunt.vt ęſtuo.⁊ ęſtas cũ
pꝛole ſua.vt ęſtiuus. .
opus. (Eſchylus.
Etas etacula diminutiuũ ſuũ.
ernuset eternitas.
Ethera ethereus.
CEthꝛa · fulgoꝛ celi.
Ethiops.⁊ ęthiopia.
Ctolus.⁊ ętolia.
In medijs ſyllabis.
cheus nomen gentile.
lceus poeta.
Actęon/ꝓpꝛiũ nomen viri.
Acteuslitteralis.
Anapeęſtus pes metri.
ATnapea·genus auis.
Aneus. Anteuns. Ariſteus.
Arieuns. Trideus.

Chamemela herba. Chimera.

Aſcreus.quoniã ab aſca loco deriuatũ ẽ.
Dellittera. C. In pꝛimis.
Clemens. Celebs. .
Cebes · ꝓpꝛiũ loci · Mbilo t nomen
Cebes per.e.ſimplex ſcrit
Cęcus/ ceęcitas.

Cecias ventus q di. Cec lia.

Cedo · in oibo tẽpoꝛibo · vt cdel q;ĩ
pterito ab eo deſcẽdẽtibo· ut cecidi ceci/
diſſe. Cedo aũt dare locũ deſignãs/ſim/
plici.e.ſcribitur.
Celü.⁊ quę ab eo.vt celeſtis.⁊ cęlebs.
Celo. celas. Ceneus pꝛopꝛiũ viri.
Cherephon. Cheronia· vrbs.
Chere · pꝛo ſalue.
Cęnodoxianoua gloꝛia· ꝓ ĩani aũt gloꝛia
e.ſimplici ſcribes.⁊ cenothaphiũ.
Ceęſar.cũ ſuis.vt cęſarianꝰ.cęſarea · ceſaries.
Cetera· ceteri. 3
Cet p ↄuẽtu p piſce aũt.e.ſimplici ſeibit.
Cepi cũ ſuis deriuatis ꝑ.e.ſolã.vt ceptus

. inceptusinceptoꝛa ſceptoꝛ.

In medijs ſyllabis.
Cacodęmon · infęlix.
Chaldeus. Chameleon animal.

7

Cynedus. Cynegirius.
Circeumoppidũ. Chlena. veſtis.
Cyreneus. Chameliũ herba.
Tiytemneſra.
Helittera. D. In pꝛimis.
Vemona vęmoniũ.
ie egijs yllabi
In medijs ſyllabis.
DViceus · iuſtus. .
Dicęarchus. dicęarchia.
Digreſis. —
Vꝛacęna· dꝛaconis fęmina.
ebꝛeus. Hepheſtion.

demon fęlix. Et quoniamſ epiſſime p.f.
ph. poſitũ animaduerti:cũ idẽ fere ſint.vt

oeyn fuga. ꝓHuni fama nũc in loci.f.
ph. ſupponam.
Pb. in pꝛimis. “
Prarentgn Phegdon nomẽ phᷣi.
Dhedra pbedrona phędros. PPbeton.
Innmedijs.
Pblegreags. Phariſeus. Phereus.
HNHeelittera. G. In pꝛimis.
Gea · ꝗ et ge vꝛ. Ilb h̊ ſeudo geoꝛgica.et
geometria:quę ſolo.e.ſcribunt.

S=

—

Geon fluunius.
Getulus (Gaius.
Gnens · qð ꝑ.C.ſcribit᷑:ſonat g. vt Caius
Gꝛecus. 7 gi genia rochtens. greciẽſis.

Geſa · iacula. .

n medijs ſyllabis.
ynęcia· bona dea a noſtris dicta.
ynęces mulieres.
Gynęcęum.malierũ diuerſoꝛiũ.
De lictera J.

Ideęus.monsẽ E.2 ꝓpꝛiñ viri. locale nomẽ L

dumę:qꝛ a loco in.e.deriuat᷑.vt idume.

pꝛopꝛiũ.

ſęus.rhtoꝛ quidam fluuius.

udeus.2 iudea. DPymengus.
Ledo. zſua deriuata. vtleſus.
Aelius.
H lemargia · inglunies.
eſtrygones populi. etus.
eua. ena veſtis.
In medijs.
qna. Lacęna.
Nacedęmon-lacedemonius.
eneusbacchus. H
Lyceus. Tedeus.
De Littera. M.
Machera. Meanen luuins.
Menades mulieres inſane. .
Menalus mons. Meonia.
Meon.

Meotis · p alus Meoticis .

Wegera.⸗ . Manichei.

Muleus.pꝛopꝛium.
Helittera. .

Naxareusa nacarenus. Me⸗ vtiq;.

He littera. P.
Pean.

Pedagogus. alia ꝗa Xàραàpue-
ro deriuantur.vt pędomãtia · pędeutes·

pꝛęceptoꝛ in gymnaſij ijs.

PHeon ·medicus qͥdãa quo peoniah. berba.

Peden · infantia.· diſciplina.

gon pes metricus.
alemon. MM
Prgda. pꝛedoꝛ.
Perait⸗ eius diminutiuũ ũßdiolũ.
ꝛeneſte. pꝛeneſtinus.
Pꝛes/pꝛędis. Potidea · vrbs.

Pꝛꝓpꝛępoſitio cũ ſuis compoſitis.vt pꝛę⸗

rha amm. Pꝛeętoꝛ.Rtura/ptoꝛiũ ·

Pꝛelium. Pꝛemiũ.
Pelen 7 p:ęterea.
aleſtrae⸗ paleſtrites. .

Panetius hüoſophuo.
Pyreusathenienſis poꝛtus.
Peren vrbs. 7 plattere re⸗
tolemęus. ileus pꝛopꝛium.
De littera. M.
Quęrelatiuũ ſingulare ⁊ plurale in omni
genere . quecunq;.quędã ·aliaq; id genus
ſeruantia. Que xpo cõiunctio ꝑ.e.ſolam.
Qugro⁊ quę ab eo.vt quęſtus.⁊ quęſtoꝛ
aſtura· quęroꝛ paſſiuũ. Queroꝛ voꝓp la-
mentoꝛ. e. ſimplex habet. ⁊ pꝛimã bꝛeu?-
Queſo.
De Kttera. K.
Kbeg⸗ pꝛo curru.
Be littera. S.
Sęxre · cum ſuis cõpoſitis vt ſepius ſepiſſi⸗ .
me. ſępenumero.

Sabeus. Sagdduceus.
Sceuols. euus.
Becull. Sale.
Spęleũ.ſpeluncea. Byvaeſis.
De littera. C.
Tenarus mons.
Timens viipꝛopꝛum.
ropheum. Trocheus.
Be littera. D.

Ve. Becoꝛs. eęcoꝛdia

De.oe.diphthongo.
Ebalia.pars laconie.
Economus · diſpenſatoꝛ familię.⁊ ab eovt
ęconomia⸗ ęconomics.
Edipus. Edipodes.
badespꝛopꝛium viri.
enos vinum ab eo heno phoꝛum vas
Enotrij·ſabiin. (vinank.
Eneus· pꝛopꝛium vini.
Enomaus.
Eſtrumpꝛo aſilo.
In medijs.
Amgbeum. carminis genus.
De alijs litteiis.
Celeſ yria· id eſt cana ſyria.
Cęnobiiũ · vita coĩs. vt monachox.

Cępi ·pꝛo incipio.
gna · cibus ſerotinuuns.
eusgigas. Cglius: celis.
Cerillus. pꝛopꝛin. CEreſus rex.
Cxęlia.foſſę pꝛope romam.
Epicegnum. Fedus.
Philopgmondux quidam.

NPhenix. phenicia. pheniſſa.

JFenum.
Fnus memnus Fenemtoꝛ.

Fetus. Fetura⸗ Fęglix
SPbhebusa phębe nõ aũt ephebus.
Fnanmg te den . Phbeęgdoꝛus.
Aeędoꝛia. oicacitas.moꝛdax. Menia.
onecus · oꝛtus ſic ab hercule victus.

Qechus. 1 mecha. Mgricus ꝓpꝛiũ viri.
Meret:a męroꝛ ꝓ triſticia.non aut ꝓ meri /

Mengtius pater patrocli. (tando.
Melibeus. MWelęedia.
Hodępoꝛusviatoꝛ.
VHdępoꝛici·ad iter conſcriptũ opus.
Hꝛohbemiũ. Vargmia. pꝛouᷣbij, Bma.

Peni pꝛo afris. Penitentia/pęnitet.

Pſalmędiapſalmodia.
Xręgen. oppidum. Cręcenius.
Schenobates conſcenſoꝛ funium.
Finis.

Compendioſus de arte punctandi dia/

—

logus fęliciter inciplꝛit.

Znulug. Golue magr egregie⸗
d

agf. Et tu chariſſime adoleſcẽs
P.Huqͥd oli audima te / doctiſſie

marpuctadi rõnẽ/nedũ legenti ven etiã

Dicẽti/ſimula auditoꝛi/nõ ꝑuũ adiumentũ
₰ — — —
ſſtare: M. Sic ẽ cõſentanea eten picta
viſiũgẽdas lectiõis ptes ſeparãt· ꝓnũciãt
ſpm̃ recreãtauditoꝛibuſq;/oꝛonis ſenſꝰ di
ſtiguũt atq; demõſtrãt · D. Dic igit᷑ qſo m
Bmis de pct'2 g ne⸗
ipᷣmis/qͥd ẽ pnct ꝰ? M. Jã fere dictũ puto

ſulas ſeꝑat.ſẽſꝰ diſtiguitaĩiuʒ recreatſpa/

ciũq; cogitãdi relinqͥᷣt. Et fit aut moꝛa pnũ
ciatiõis? tꝑisaut ĩpꝛeſſiõe calami:qꝝ pũů/

ctoꝝ/alt alteri ſignũ ẽ· dũ enĩ calamo recte

foꝛat᷑viã q̃ſi pnnciãdi oñdit.cuʒ aũt pnũ/

ciationelmodũ rectũ foꝛmãdi.D.Cuiꝰ aũt
c impꝛimit calamo ſfi ręẽ: M. Modo

vniꝰ modo aliꝰ/atq; a but aggregatio
vocũ recte poſtulat. Quiq; enĩ modiſꝓppe
Incipit tractatus de accentu.ꝑutilis.

.
Ccẽtus eſt artificioſa modula⸗

q̃dẽ foꝛmari põt·q̃ ratiõe/quĩq; vicim eſſe
gnã pnctoꝝ vgulã/cõma/colõ /periodũ/
pũuũctũq; ſttogatm. . Hecg vefimnias ſin
gula vbi locãda ſintoñde. M. ꝑlibẽt.Nã
v̈gula/ẽ ꝑpẽdicular linea/dextrã ꝓſus ptẽ
erecta ſic/ Que rite põit poſt dictiões vᷣbo
ac ꝑfectiõe carẽtes:vocatq; a clan vin ludi
ſůdiſtinctio. ¶ Cõma/eſt pũct᷑ cũ vgula
ſuꝑiꝰ eleuata ad modũ pmę virgulę ſic/ Et
locat᷑ ↄgrue poſt oictiones habẽtes vbü!

ſ ꝑfectiõis expertes:cui nomẽ diſtinctio ẽ.

. Colon /eſt ſolus pictus planꝰ ſᷣm impl/
i

onem calami ſic.Qui tametſi recte pyna

poſt dictiones debitũ verbũa ꝑfectionem
babentesſignat tñ oꝛationi q piã nõ ĩper/

eni ſignu qdᷣuł figura/ułmoꝛa ſua/clau

tinẽs iungi poſſe/ꝗᷓ dẽ oꝛatio/ nomẽ cau
ſulę ſoꝛtita eſt. Periodus/ẽ pũctus pla⸗/
nus cũ virgula curua inferius ſiue deoꝛſum

Oucta ſic 4 Puncctus intro gatiuns/eſt

pũ̃ctus planꝰ cũ virgula reto a ſic: Etlo⸗
cat᷑ recte poſt oꝛationẽ inttog. c vt intelli/

is ne ea ꝗ vixi: Et H ſũt genera punctoꝝ
qbus dauſulas diſtingnen vebes. (/ Pa⸗
rentheſim vᷣo/ꝗᷓ ab ĩcepta daulſula ̊ nõdũ

pfecta/claudit duobo ſemicirculis (ſiceni,ʒ

pleriq; eã ut bic vides notare ſolẽt) poten
intcdludẽ. D. video.M. Büt tñ alis pucta
duo/ꝗ dauſulas non reſpiciũtalteꝝ quoꝝ
reꝑtũ eẽ/ad icognitũ ſiue nomẽ ſine cogno/

men ꝑſonę ſignificandũaut etiã loc/uł di/
gnitatis.Cui pũcto nomẽ/vt qͥbuſdã pla/

cet gemipũctus ẽ· Bis etenĩ ꝑ tranſuerſuʒ

cõpꝛimit᷑ ſic ARlteꝑ/ſemipũctũ noĩantqð

recte fieri ſolet ꝑ traſuerſũ ad dextrã partẽ
ꝓtractũlcũ ĩ fine alicuiꝰ linee dictio ſcindit
i altera mox linea ſuſcipiẽs cõplemẽtũ ſic/

D. Et nuqᷣd deceret/ut ð his quoꝝ exẽplũ

ſuꝑiꝰ neglexiſti ſaltẽ paruũ nuc poneres:

.Decet vtiq;·q̃re hoc ſit exẽplũ. Cu ne/
glecta debita partiũoꝛatiõis cõſtructione/

—

recta pũctãdi ratio haberi nõ poſſit debet
hui arij cupidꝰ/ impᷣmis grãmaticę pcepij
operã dare. In q̃ de cooꝛdinãdis victioni/
bus/pfecta ratio tractat. D. Et dic pariter
ſi placetquo pacto pñcta ipſa (vt dixiſti)
oſtẽdũt viã ꝓnüciãdi:M. Saltẽ in moꝛa
tẽpor. Nirgula eni/dũ ꝓnũciasi paruã tẽ/

poꝛis moꝛã exigit. Cõma/longiuſculãcum
ſuſpenſa tñ voce.Colon tãdẽ Periodus/
ꝓlixius intualtũ deſiderãt·Hec de ratione
pũctãdi/ſi ad exeratatiõeʒ accomodauer

tibi ſufficient · ꝗᷓ grato aĩo ſuſcipe wlis. P.

q;gratiſſimo. Semꝑ valeas pſtantiſſime

magiſter. M. ⁊ tu amantiſſime adoleſcẽs/

Finis.

tio vocis ĩ ſignificatiua ꝓlatio/

tiões ·ſcilʒ mellica · ꝗ attẽdit᷑ ĩ cãtu: illi ad/
iacet neuma· qð ẽ cãtus Metrica.ꝗ attẽdit
in ſcãſione metroꝝ: illi adiacet tẽpuſ. Si/

gnificatiua ſiue pſaica · ꝗ attẽdit᷑ in coĩ ſer /
mone. illi adiacet accẽtꝰ.¶ Sut aũt tres
accẽtus pᷣncipales:ſcilʒ acutus qͥ fit ꝑ eleus

tionẽ voq.vt ĩ pᷣma ſyllaba hui nois oñs.

reßſentat᷑ ꝑ figurã ꝗ dĩ.oxia. ab oxi:qð ẽ
acutũ.Gꝛauis:qͥ fit ꝑ dinationẽ vods.vt

patet in media ſyllaba ⁊ vltima buiꝰ noĩs

Creeneuige⸗ ſunt ꝓla/
1

vñsa expmit per figurã ꝗᷓ oĩ bariaa bari
qð ẽ graue.Circũflexusq fit partĩ ꝑ elena/
tionẽ partĩ ꝑ idlinationẽ vocis.vt patet in
penl.huiꝰ infinitiui amare. Circũflexus.ho/

die ponit᷑ cũ acuto·nec ẽ in vſu nr̃ðÿ. Pꝛo/

pter has tres ſpẽs ibus cenſet᷑ noĩb. Pẽ
nãq; accẽtus ⸗ r enoꝛ ꝓpt᷑ grauẽ to

nus ꝓpt᷑ circũſ.u. Mel ideo vꝛ accẽtus ab
accinedo.i.ad ſigndũ aliquid canendo q;

ad ̊ eſt accẽtus iuẽtus.vt ſigtio dictionis

melius diſtinguat᷑. Cenoꝛ d a tenẽdo· q;

vna ſyllaba magis minuſve tenet.Conus

ãſi tonãdi modus.¶ ¶ Regule de accẽtu ſůt

tales. Mulla victio de natura acuit vltimãa

niſi greca. vt ¶ybię Agathęul hebꝛaica. vt

„

Sauid ⁊ Jacob.¶¶Itẽ nulla dictio nãlit

bꝛeuis circiflecti debet · qd modo accipitp

acui.¶ Itẽ oĩs dictio regit᷑ vno ſolo acce/

tu. Dis dictio monoſyllaba ſᷣm coẽm mo
vũ legendi habet accetũ acutũ.vt fex⁊ lex

⁊lis⁊ res.¶ Itẽ oĩs dictio biſſyllaba acuit

pᷣmã.vt virgo· deꝰ roma.¶ tẽ oĩs dictio

triũ ſyllabaru pluriũ/habens penł.nãliter

lõgã · habet accetü ſuꝑ ipſã pentł.vt foꝛtuna

bꝛepoeta.¶Itẽ oĩs dictio triũ ſyllabaꝝ ⁊
vltra:habens penł.naturalit᷑ bꝛeuẽ/acuit añ
penlł.vt dñs⸗ iuſticia.¶¶ Be ſecũda regula
excipiunt᷑ pluraſcilʒ ergo qñ ponit᷑ pꝛo cã
ad differẽtiã ſui qñ eſt cõiũctio illatiua.vt
hoc facio ergo tui:modo acuit vltimã ↄtra
regulã de biſſyll. Puta.qñ ponit᷑ ꝓ ſicutad

differentiã vbi puta in imꝑeratiuo. Hone
ꝓ retro/ad differẽtiã verbi pone in impera⸗
tiuo. Ona.i.parit᷑adubiũ congregãdi ·ad
differẽtiã noĩs vna in ablatiuo fęminino.

Circũ ·ſpoſitio nładuerbiũ· ad vifferentiã
accuſatiui huiꝰnoĩs circus circi. ¶ Itẽ ad/
uerbia in.c.termĩata· vt illic.iſticilluc iſtuc·

illac.iſtacillinc/iſtinc. Itẽ cõciſa: vt fumat
ꝓ fumauit pmas ꝓ pᷣmat.ſic enĩdeclinabat
ãtiqͥ ᷣ. Et coꝛrupta ꝑ ↄpoſitionẽ.vt viden

i. vides ne.ſatin· ꝓ ſatiſ ne.⁊ apocopata ab
inde cõpoſita.vt abin · dein· pꝛoin · in qbus

redit naturalis accẽtus qͥ debebat eſſe ſuꝑp

ſyllabã · in · c eſſet lõga poſitione.Hei:iet/

iectio ad differẽtiã ꝓnoĩsei:acuit vltimã·

q̃ tñ ꝓ monoſyllaba vtũt᷑ poetę. Duidius
Hei mihi qͥd ſeci qͥ me furoꝛ egit amãtem.
Dij⁊ ij⁊ cui⁊ huic ſũt dictiões monoſylla/
be. vñ in metro debent acui bm regulaʒ de
monoſyllabis tñ woetę in metro aliqñ di/
uidũtdij⁊ cui.aliqñ ꝓ monoſyllabis vtũt᷑
Dij tñ ⁊ ij ſcribũt᷑ ꝑ dupꝑlex.ij.ſᷣ̊ ꝓferẽda
ſũt ꝑ vnũiux illud Eberardi.Scribe dij le
ge di ſi vis vrbanus haberi. Et doctrinale

dic. Ipꝛofers ⁊ di.debet tñ ij.oupla ſcri⸗
bi. Itẽ Falſo adubiũad differẽtiã ablatiui
noiĩs falſo.⁊ ſiłiter eo vno illo. Itẽ Cuiuns
ntũs ad vifferẽtiã gtĩ nꝰ. Intro/ad diffe/
rentiã vbi qñ ẽ aduerbiũ.Si aũt ꝗqrat᷑ q̃re
in multis alijs talis differẽtia nõ ſeruet᷑.vt
modo cito⁊ ſero. Dicendũ ꝙ in vltima ſyl
laba taliũ ſufficit differẽtia tẽoꝛisnã qñ
ſũt aduerbia·habent vltimã coẽm/ qñ ſũt
ablatiui habent eã longã. datiui vo adu/
bialit᷑ oſiti pioducũt vltimã ſp.⁊ remaſet
noĩa q;uis qdubialit᷑ ponãt᷑. Canis vo non
mutat accẽtũ.ad differẽtiã huiꝰ ꝓbi canis.
qꝛ vtraq; ẽ pncipalis ꝑs. Cętera aũt habet

Differentiã ꝑ accidẽtia ſua. vñ nõ ẽ magna

neceſſitas ꝙ in oĩibus int᷑ꝗ cadit vifferẽtia
accẽtũ diũſitas aſſignet᷑.¶ Cõciſio impe/
Dit nõ ſolũ ſecũdã regulã de accentu· verũ
etiã tertiã ⁊ q̃rtãnã ſuꝑ quãcũq; ſyllabam
fuerat accẽtꝰ ĩ ĩitegra dictiõe·ſuꝑ eandẽ re/
manet ĩ ↄciſa.vt amat ꝓ amauit.ſic enĩ erat
naccẽtꝰ acut ſuꝑ ·ma/ĩ ꝓbo amauit .ſic ſuꝑ eã
remanet ĩ coꝛrupta. Idẽ accidit ĩ mult de-
ſinẽtibo in.as.vt nr̃as: vr̃as:cuias:arpinas
rauẽnasoptimas.⁊ his ſilibꝰqͥꝝ nti erant
oli nr̃atvratis/cuiat/optimat.ſic etiã qris
Zillic ⁊ iſtic acuũt vltimã ·qꝛ eoꝝ ĩtegra oli
erãt: rit illice. iſtice· ꝑ cõciſionẽ nro tpe
ꝓferũt᷑. Hoc etiã ↄtĩgit in vtis apocopatj
vt VNirgili.Nomiti. Mercuri.Tales enix
vocatiui acuũt peł.qᷓ;uis ſit bꝛeuii·ſicut illa
eadẽ acueret᷑ ĩ vtĩs ſi diceret.o Mirgilie ·o
Domitie · o mercurie.⁊ acuũt᷑ ĩntis eoꝝ.vt

Virgiliꝰ ⁊ Domitiꝰ ⁊ Mercunꝰ.Mõ aũt

qꝙ cõciſio nõ ĩpedit nãlẽ accentũ niſi mutet
tẽpꝰut petijt ꝓ petiuit.petiuit ꝓducebat me
iã ·ſ̊ q; mutatũ ẽ tẽpꝰ.i.bꝛeuis añ vocalẽ
ſucceſſit ꝓ lõga·remanet accẽt᷑ ſuꝑ añpenł.
bm regulã.Silr ẽ ĩ audijt ꝓ audiuit⁊ ſilib
Itẽ cõciſio nõ ĩpedit regulã de accẽtu ſinõ
remanet vocałĩ ↄciſiõe.ł̊ᷣ cũ dꝛ deũ ꝓ deoꝝ
accẽtꝰ hm regula manet ſuꝑ pᷣmã:qꝛ media
ſyllaba.o.ſuꝑ quã erat accẽt ĩ itegra amo/

ta ẽ.vñ ↄaſio ĩtelligit᷑ nõ mutato tꝑe⁊ vo/

cali remanẽte. Itẽ ſi remaneat vocał mu/
tet᷑ ſiẽtio dictiõis·nõ ĩpedit᷑ regula.ut cũ dĩ
docibiłq; dic aptitudinẽ ĩ ſermone:accẽtꝰ
ẽ ſuꝑ·ci.̊ ſyncopatũ dẽ docilis.qð vic ap/
titudinẽ ĩ hoĩe uł re alia aĩata.⁊ ẽ accẽt ſup
do. Ieẽ nõ ſpedit᷑ regula ſi mutet᷑ ꝑs oꝛoniſ
vt cũ d coloꝛo/accẽt᷑ ẽ ſuꝑ mediã.ſ̊ ide de/
riuat᷑ coloꝛ qð hʒ accẽtũ ſuꝑ pᷣmãſic honoꝛ
ab honoꝛo/laboꝛ a laboꝛo.⁊ odoꝛ ab odoꝛo
Cauſa cõſoꝛtij fit cõtra generales regu/

las S accẽtu.vt cuia · cuiũ · acuũt vltima ꝓpt

è

cõſoꝛtiũ ſui maſculini ·qð eſt cu. DHtraq;

pleraq;tã in feminino q; ĩ neutro acuũt

penł pt cõſoꝛtiñ ſuoꝝ maſculinoꝝ:quę ſüt
vxq; ⁊ pleruſq; cui etiã cã eſſe põt ↄiñctio
endletica ſiue epithaſis.i.ſyllabica adiectio

ſcilʒ.q; ¶ Vſus etiã facit cõtra nãlẽ gene/

ralẽ regulã accẽtu. vt facio.cis.cũ habeat
pmã naturalit bꝛeuẽ· acuit eã in cõpoſit nõ

coꝛruptã. vt calefacio. cis.cit. tepefacio.cis.

dcnit penł/in ſecunda ⁊ tertia ꝑſona. Si
an

mutatur.a.in.j.bꝛeuẽ habet accentũ.vt
inficis.cit. Idẽ dꝛ de fideiubeo.&s. bet. cuʒ
iubeo habeat bmã bꝛeuẽ. Itẽ vſucapio. pi
pit. acuit penl.ĩſecũda ⁊ ttia ꝑſona. Itẽ ſa/

tiſdareacuit penłcũ deberet eã coꝛ.ſicut v2/

nũdare crcndare.̊ at accidit·qꝛ in.ff.⁊ ĩ

glijs libꝛis aliqñ diuidit᷑.vt reus debet ad/

eſſe ſatiſq; vare. J tẽ vicecomes ⁊ archico⸗
quus.⁊ noĩa numeralia.vt vigintiduo.vi/

gintitria. Fio etiã in cõpoſitis acuit vltimã

in ſecũda tertia ꝑſona. vt tepefio.fis. fit. et
cęteris. Itẽ encleſis.i.inclinatio ĩmutat na/

turalẽ accẽtũ in bncipio⁊ ſine: In pncipio
ꝑ iſtas ꝑticulas/ſi-num: ne.vt ſiqs:nũꝗqs.⸗

neqͥs. Iſtę eni particulę indinãt accentũ ſe/

quẽtis ſyllabę ad ſeita ꝙ nõ eſt pᷣncipalis
ſup ſequentẽ ſyllabãEᷣ ſupꝑ pᷣmã. ꝛopter
eãdẽ endeſim di nequãdo/ſiquãdo/añpel.
acuta ·cũ deberet acui penlł.ꝗ eſt longa poſi/

tione.Silt aliqñ acuit antepel.canſa cõſoꝛ⸗

tij de ſiquãdo ⁊ neqñ.⁊ ad differẽtiã bniꝰ
ablatiui aliquãto ꝓpt᷑ theutonicos qͥ faciũt
d.pꝛo.t.Fit etiã endeſis in fine ꝑx has con/

iũctiones· q; uene · ꝗᷓ indinãt accentũ pce/
deẽij ſyllabe ad ſe vt legiſne putaſq; coĩter/
ue· ita ꝙ vltima ſyllaba victionis ſᷣcedent
acuit᷑ ipſa encletica ſꝑ grauat᷑.⁊ ſic coꝛrũ/
pit᷑ ibi cuplex accẽtus ·qꝛ in dictione pce/

denti mutat᷑ pncipalis accẽtus qͥ eſſe debe/

ret ſuꝑ antepenł.vel ſuꝑ penłæ ipſa oiũctio

encletica ꝗ deberet acui:grauat. Eñq; tñ

nõ indinat accentũ ſcedetis ſyllabę· qð fit
ꝓptcoꝛruptionẽ pᷣcedentis vocalis.ut hec/

cne · cũ deberet dici heccene · coꝛrupta ẽſyl/

lahica adiectio · qꝛ nõ erat de ſubſtãtia di/

ctionis.⁊ ̊ factuʒ eſt canſa elegantię.vel ca

neceſſitatis:q; nõ eſt pynẽdus accentus pᷣn
cip alis ſuꝑ ſyllabicã adiectionẽ cuʒ careat
ſenſu. Similit᷑in vndiq; ⁊ deniq; nõ incli⸗/
nat᷑ accentus cedẽtis ſyllabę q;ꝛ vocalis ẽ
ibi coꝛrupta· nã vndiq; cõpoſitũ ẽ ab vnde
⁊q;. deniq; a denuo ⁊ q;. ¶ Cauſa etiam
differẽtię qñq; endetica nõ ſeruat vim ſuã

vt vtiq; ⁊ itaq; acuũt antepeł.qñ ſũt cõpo/

ſitę dictiones · qñ vo ſine cõpoſitione po/

nũt᷑ habent accentũ ſuꝑ penł Ceſſat quoq; .

inclinatio pcedẽtis ſyllabę qñ encletica cõ/

iũgit᷑ monoſyllabę. vt mulier virq; currit.
nõ eni iuenit ant l ellahõ e Jinet.

Amittit aũt cõiui iã cã
coꝛruptionis ułd labe
nõ aũt ꝓpt᷑ introg t. vt
( ñ vꝛ. Currit ne So pſa
eniʒ cõiunctio videt᷑. centũ

i acutũqð alibi nõ faa caccidit ꝓpter
modũ loquẽdi/ipſa tamẽ inclinat accentũ

ſcedentis ſyllabę·ſcilʒ. to.cũ dꝛ Platoq;.

Ipſa qͥʒ ẽdeſis facit vt dicamꝰ.vbiq;me.
acuta· ;uis ipſa ſit cois. Nꝛofert᷑ aũt en/
cletice H̊ pᷣpoſitio cuʒqñ poſtnit᷑ ꝓnoibꝰ
me te. ſe nobis · vobis qꝛ ipſa grauat᷑ acſi

eſſet vna victio cũ ſᷣcedenti ꝓnoĩe.⁊ ponit

accentũ ſuꝑ ſyllabã pcedente vltimã abla-

tiuoꝝ.vt nobiſcũ vobiſcũ · Nobis pᷣponit

pt vitandu cacephaton. vobis aut ꝓpter
cõſoꝛtiũ Oꝛęcedete aũt monoſyllabo abla
tiuo.nõ videt᷑ inclinare. cũ ipſe ablatiuus

ſe acuat᷑.vt cũ dẽ mecũ·tecu/ſecũ.niſi di/
cat᷑ ꝙ icdinet accentũ ad ſe·qꝛ ipſa pᷣpoſitio
iclinat.i.ꝗuat᷑. Si aũt alijs ablatiuis poſt/
ponat · acuit· vt qͥſ cũ.qᷣbuiſ cũ.⁊ h̊ ideo:q;
põt eiſdẽ ſᷣconi.vt cñ qͥa quo/vel a qͥ.⁊ cũ

qbus.¶ Diſtinctio facit contra generales

regulas de accẽtu. vt in interrogatiuis · in/
finitis· relatiuis.coniũctionibꝰ.⁊ poſitio/
nibus. ¶ Melatiuũ relatiue ſumptu ułinfi⸗

nite tentuʒ· grauatur in oĩibus ſyllabis. vt

Socrates eſt albusq̃lis eſt Joãnes. So⸗/
crates bene legit · q̃lit᷑egit Glato. Neſcio
qualis ſit Plato·qliter legit Martinꝰ.Sʒ
introgatiue poſitũ ·ſi ẽ monoſyllabũ acuit᷑

ut quo vadis:ſi eſt polyſyllabũ acuit pmã

vt q̃liter currit Hetrus: q̃lis hõ diſputat:

Siſ acuit᷑ qñ ponit extra locutionẽ.i.ma/

terialit.vt H̊ vox qð ẽ nomẽ.H̊ vox q̃lis eſt
relatiuũ..Hoc infinitũ:qui habet dupli⸗/
cẽ infinitatẽ·nã ęqͥ ollet huic ĩfinito·qͥs.vt
neſcio qͥ currit.i.qs.⁊ tũc acuit.qñq; reqͥrit
vno vyba. vt qͥ int ficiet tyrãnũ pᷣmiũ acci/

piet.i. qcuq;. ⁊ tüt habet accẽtü grauẽ. Idẽ

vicẽdũ ẽ de cõſilibo infinit.vt qlis.qualit᷑
quãtus ⁊c.⁊ ſeruat᷑ idẽ in ntõ⁊ ĩ obliquis.
Quãdo aũt talia ponũt relatiue:diſtiguẽ/

dum eſt ·quia ſi ponũt᷑ in contextu.i.in ea/

dem dauſula cum ſuo antecedęẽti: grauant᷑

per oẽs ſyllabas.⁊ hoc eſt ĩ locutione poni:

vt Socrates qͥ currit mouet᷑.⁊ qualit᷑ legit
Soꝛtes legit Martinꝰ. Si xyo ꝑ ſe ponãt.

— -—— —

f f

i. extra cõtextũ.i.in alia dlauſula.tũc acuũt
in illa ſyllaba ad quã ꝑtinet accẽt regular.

vt Soꝛtes currit qͥ mouet᷑.i.Soꝛtes currit

⁊ipſe monet᷑ Et ſicſumit᷑ in Auca: qui fuit
Jacob ·qͥ fuit Heli.Sunt enĩ hmõi noĩa⸗

aduerbia inceptiua uſularũ.⁊ tüc faciũt
relationẽ explie ccacuũt᷑ ad oſtẽden/

oũ hanc vim.C..q; aũt inſerunt᷑ dauſulę
ſui antecedẽtis.⁊ tũc faciũt relationẽ ĩpli/
citã.⁊ tunc trabunt᷑ a ſuo ãtecedẽci.⁊ ideo
amittũt naturalẽ accentũa regũt᷑ graui.Et
habet locũ ſdicta diſtinctio in oĩbꝰ noibo

interrogatiuis adubijsꝗᷓ relatiue acipi

poſſunt:vt qualis:quãtus:quotiens:quot·
cuiuscuias/quo/qua.vnde.⁊ vbi:quãdo
cũquãtũ · qualiter.quotẽnis.¶¶ Eſc quoq;
diſtinctio cauſa q̃re ↄpoſita abinde acuũt
antepenl.vt exindedeĩde·ſubinde.cũ penlł.

q ẽ lõga poſitioneacui deberet ſm regulã.

Hꝛiſtianus autẽ vicit hoc ꝑ greęciſmũ fieri
qꝛ ſic accidit in aliq bus aduerbijs gręcis.
hocfit ne pᷣoſitio videat᷑ venire ꝑ appoſi/
tionẽ. Sed eadẽ ratione cõpoſitaab intus
⁊a lõge⁊ ab oꝛſũ.vt deoꝛſũ · ſic deberent p/

ferri.¶ Dicendũ ꝙ oẽs cõcoꝛdãt ꝙ in de⸗

inde/ſbinde:pinde: cęterlcõpoſitlab inde⸗/
añpenł. acuat᷑.Et ſiłit᷑ a quando cõpoſita:
vt ſiquãdo/nequãdo.⁊ aliquãdo.In alijs
aũt nõ oẽs ↄcoꝛdant.vt abintus:deintus:

alonge. delõge · deoꝛſũ ·⁊ deſurſũ · deinceps

decontra. Ideo de quãdo et inde indubi/
tanter teneamus/ꝙ ab eis cõpoſita debent
in antepenł.acui.cetera aũt ſunt regularit᷑
ꝓferẽda/tamẽ ꝓpt cõfoꝛmitatẽ tenendã ꝑ/
ſuadet᷑ ſuꝑ bibliã vt talia etiã in antexenł.
acuant᷑. Qui aũt coꝛrigit nõ multũ inſtet ·
H potiꝰ diſſimulet.qꝛ H̊ nõ videt᷑ autoꝛi ſcilʒ
Pꝛiſtiano.niſi de cõpoſitis a quando.⁊ ab
inde. VBt etiã aduerbia a noĩbꝰ diſtin/
guãtcontra quartã regulã.H̊ͥ aduerbia vl/
timo acuunt· alio/aliquo alias.¶ Cauſa
etiã diſtinguẽdipᷣpoſitiones variãt accẽt
ſuos:de qͥbus tres regulę dant᷑.¶ Vꝛima
eſt · ꝙ poſitiones ꝑ ſe pꝛolatę acuũt᷑ ĩ fine
quando ſcilʒ ponunt᷑ materialiter.vt ad
pars eſt. ¶ Secũda regula eſt. ꝙ ptoſite
ſuo caſuali.vt extra domũ ·iuxta poꝛtã.vel
interpoſitę ſuis caſualibus. vt domũ extra
tuã.vel pᷣpoſitę caſui relato ad ſuũ caſuale.
vt extra mundi terminosgrauãt᷑ in oibus
ſyllabis. ¶ Tertia regula eſt · ꝙ Hpoſitio/
nes poſtpoſite caſibꝰ quos exiguũtvel poſi/
te ꝑ defectũ vꝓᷣboꝝ.vt tu mihi de mult nat

ſolus ſuꝑ.i.ſuꝑ es.vel poſitęĩ fine.vt mille

hdĩes venere ſupᷣ·puãt generalẽ regulã. vt
ſcilʒ monoſyllaba acuat ⁊ viſſyllaba di/
ctio acnat pᷣmã.⁊ triſſyllaba med, pdu.Et
ſi med.ẽ bꝛeuis:acuit antepenł.ſaluis exce/
ptionibo ſupꝛadict.¶Meęc ſpoſitio verſus
foſtpoſita accuſatiuo trabit ipſũ ad facien
dum vnũ aduerbiũ locale.bm quoſdã. vt
italiã ſus: tuc acuit᷑ penł.vel oicat᷑ ꝙ ſũt
Duę ꝑtes.⁊ verſus inclinat acentũ ſcedẽi
dictionis ad hanc ſyllabam. ver. ⁊ oẽs alię
grauant᷑ illa ſola acuit᷑ ſine circũflectit᷑ &
encleſis. ¶¶ Hiunctiones cã oiſtinctionis
variãt accenli·na hpoſitę grauant᷑ in oĩbo

ſyllabis ſuis.vt Soꝛtes currit· igit᷑ mouet.

poſtpoſite vᷣo ſeruãt accentũ regularẽ.vt

Boꝛtes currit·mouet᷑ igit᷑a hoc ter ende⸗/

ticas ꝗᷣ poſtpoſite granantquẽadmodũ ſi
ntonerent᷑.¶ Diſtinctio regularis accẽt
cogit accẽtũ in alijs ſyllabis qñq; coꝛripi-
vt meimet grauat me. q;uis ſit lõga ꝓpter
pꝛincipalẽ accẽtũ qui erat ſuꝑ bmã/qñ di
cebat᷑ mei:quẽ nõ potuit mutare ſyllabica
adiectio.Et ſic tene ð ſiłibo.ut egomet.ille⸗/
met. Sic ĩ imꝑatiuo dicimꝰ.bñfac.calefac
ponẽtes accentũ ſuꝑ vltimã.qꝛ pncipalis
accentus in integro erat ſuꝑ eã.Sic vultei
Pompei ⁊ Dirgili.⁊ tepefit ⁊ calefit.e qͥ-
bus dictũ ẽ. ¶ Itẽ accẽtũ ponimꝰ ſuꝑ hãc
ſyllabã.li.in ̊ dtõ alicui:quo metrici vtũt
tanqᷓ; triſſyllabo.vñ deberet acui antepenl.
Bᷣpꝛoſaici eo vtũt᷑ tanq; tetraſyllabo:ideo
ponũt accentũ ſuꝑ eã quã habent ꝓ añpet.

¶ Deſteriectionibo·nõ põt vari certũ do⸗
cumẽtũ : asit, inn e. Rremn

bara vox nõ declinata latine.:Cccentũ ſuꝑ
extrema ſeruabit acutũ. Intiectiões qʒ in
fine ſępiꝰ acuũt᷑. In.c.c᷑minata oicũt qͥdã
in fine acui.vt allec.led. De benefac:pdic.⁊
ſtroduca ſiłibo·nõ ẽ dubiũ.ᷣde allec ſatjap⸗
pꝛobat vſus.de donec nõ foꝛte ſic. Interea
loci ꝓ vna dictiõe cõputat᷑.⁊ vt tollat᷑ oĩs
abiguitas a ſermone ꝓferat᷑ ſub vno accẽ/
tu. ⁊ ponat᷑ ſupꝑ añpenł.¶¶ In libꝛo accẽtuü
qͥ dĩ VPꝛiſtiani:dꝛ/q; adubia in.e.termiata
bꝛeuiant in penł.vt hodie:ſedule.ꝗᷓ a ꝓpꝛio
noĩe veniũt ꝓducũt᷑.vt Tulliane Marti/
ane. Si in.m ꝓducũt᷑.vt meatim tuatim.
Si in.i.bꝛeuiant᷑.vt veſperi. Si in.o.cauſa
Differẽtię in vltimo ſeruãt accẽtũ.vt falſo.

BSi tin. a. ſiliter. vt vna ne putet᷑ eſſe nomẽ

Si in.as.in vltimo:vt aliaſ.ne nomen eſſe
videat᷑. Si in. r. bꝛeuiãt᷑.vt bꝛeuiter. Si in
ol /ſilit. vt ę.depol.Si in.c.in vltimo ſeruãt
accẽtũ.vt illic iſtic. Si ĩ...bꝛeuiãt᷑ vt fũdit

ld babedũ aliquã noticiã de accẽtu nõ
debet ꝓſaio ignoꝛare · ꝙ oẽ Rteritů vilſyl/
labã ꝓð.pmã ut moueo moui.vñ ĩ cõpoſit
illud hteritũ ſnat illã eãdẽ ſyllabã ĩ accẽtu
acutã.vt cõmoueo cõmoui:cõtero cõtriui:
decermno dec eui. Excipiüt ab iſta regu⸗
la pᷣterita ꝗ habet vocale añ vocalẽ. vt rui
fui ſpui ·ꝗ ꝑ ſe poſita/pmã habet breuẽ⸗ in
cõpoſitione accipiũt accẽtũ guẽ.vt interfui
cõſpui·coꝛrui.¶¶Excipiũt᷑ etia iſta ſᷣterita
ibia bibo·/fidi a fidoſcidi a ſcindo/dedia
do das ſtetia ſto. tuli a fero. ꝑ ſe hñt pꝛi/
mas bꝛeues in vᷣſu⸗ĩ ↄpoſitj accipiũt accẽ/
tü guẽſiue pᷣma vocałmaneat:ſiue mutet᷑.
vt imbibi · circũſteti ·cõdidi: cõtuli.¶ Itẽ
ſterita geminata:coꝛripiunt duas pᷣmas
ſyllabas.vt tundo tutudi:cado cecidi.⁊ ſic
penł.ſiue mediã coꝛripiũt tã ĩ ſu q; i ꝓſa ĩ
ſimplicitate.⁊ ĩ cõpoſitiõe ſi abijcit᷑ vna de

geminatisilla ꝗ̊ remanetgranat᷑ ſiue coꝛni

pit.vt cõcidi:cõtudi ·ſi vo remanet.accẽt
grauis erit ſuꝑ penł.vt pᷣdidici:circũdedi:
circũſteti. ¶ Ab iſta regula excipiunt illa
ꝗ habent poſitionẽ.vt moꝛdeo momoꝛdi
ſpondeo ſcopondicurro cucurri:ꝗq/ ꝓducũt
penl.tã ſimplicia q; cõpoſita.Excipiũt᷑ etiã

vuo ſine poſitione.vt cędo cecidi:ꝓ ferire

Vel inciderea pedo pepedi p ventũ fetiduʒ
facẽ.q ꝓð.me.in ſimplici.⸗ĩ cõpoſitis penł.
vt concido concidi/excido excidi.me.ꝓð.
Itẽ oẽ ſupinũ iſſyllabũ/pð.pmã.vt mo/
tũ·fletũ ſic ↄpdſita pð.penł.ut cõmotũ de
fletũ¶¶ Excipiũt iſta · ſalʒ itũ ab eo. is.qtũ
a queo.qᷣs.citũ a cieo.es.ſecũdęcõiugatio/
nis.ſitũ.a ſino.nis.litũ a lino.is. datũ a do
Das.ſtatũ a ſto ſtas.ſatũ a ſero.ris.ratuʒ a

reoꝛ.reris.rutuʒ a ruo.is.g oĩia in cõpoſitis

bꝛeuiant᷑ in penl.vt concitũoblitũ:dirutũ
circũdatũ.⁊ ſic ð ſingulis. Excipit᷑ ambitũ
ab ãbio. bis.qð ꝓð.mea ſtatũ ð ſto ſtas.⁊
ſtaturꝰ.ꝗᷓ pꝛoð.ſyllabã ſta.RNlblutũ bꝛeuia⸗
uit Sedulius licẽtia woetica.̊ coĩter tenet
ꝙlutũ de luo pꝛoð.pmã. Merbalia in.n.
deſinẽtia venientia a verbis pᷣmę⁊ quartę
cõiu.veniẽtia etiã a verbis tertię cõiu.deſi/
nẽtibꝰ ĩ vodiuiſas ſyllabas.pꝛoð.penł.vt
amamẽaudimenacumen. Sed venientia
a bis ſecũdę vel tertię cõiu.nõ deſinẽtib⸗
in.vo.coꝛ.penł. vt ſedimẽ tegimẽ.¶ Deſi⸗
nentia in ilis.a noibo deriuata.pð.penł.vt
ab ędes:edilis.a ſedes:lſedilis.a ſenexſenił

a puer/puerilis.ab anꝰ.anilis.hter parilis.

a par paris· q coꝛ. Meutra ile. termiata
ꝓð me.ut ſedilemonileouile· cubile. De⸗

ſinẽtia in.ilis.vꝓᷣbalia vel participialia.coꝛ.
penl.ut a fero fertilis.ab vtoꝛ vtilis:a text
textilisa fictus ficrilis. Deſinẽtia in aris.

a noib ſiue ꝓ̈bie n. pð.penl.vt po/
pularis · ſcholar ojatiua in
ela deſinẽtia p: tela. ſua⸗/
dela· cãadela. deſinẽtia
ꝓð.penl. vt licina · leę/⸗
na. In ura delin· cripta· cẽ/
ſura·tõſura. Deſinen. Flllaba. ul

vltra.ſiue ſint deriuatiua:liuc pmitiua·ſiue
ↄpoſita ꝓð.penł.ut virago/ↄpago/imago
carthago:ſimilago/rubigo·erugo. Peno/
miatiua i.do.deſinẽtia · tã a noĩbo q;ᷓ a ver/
bis/uł a participijs deriuata:modo.e.mo/
do.i.longã habent añ.do.modo.v.vt dul/
cedo ·turpedo·libido·cupido · foꝛtitudo·

magnitudohabitudo. Penoĩatiua in al

deſinẽtia:ſi pꝛimitiua eoꝝ habuerint penlł.
pꝛoð.ipſa qͥʒ longã habent.pentł᷑.vt ceruix
ceruical.tribunꝰ tribunal.vectus vectigal.
Si pᷣmitiua eoꝝ habuerit penl.bꝛeuẽipſa
qᷓʒ habet penl. bꝛeuẽ. vt animꝰ vel aĩa aĩial.
enoĩatina ĩ etũ habẽt penl/ pð.vt roſetũ
vinetũ · oumetũnucetũ·quercetũ. ¶ De⸗
noĩatiua in bulũ deſinẽtia ·ſi habeãt.i.væl a

antepe.⁊ ſint tetraſyllaba vel vltra.coꝛ.i.uł

a ante bulũ.vt cunabulũ:vocabulũ.veſti/

bulũ. In ar deſinentia a noibo deriuata ·ſi

conſonantẽ habeant ante.r pducũt penł ut
lacus lacunarlupalupanar. Si vᷣo habẽt
vocalẽ.coꝛ.vt laqueuslaquear.¶¶ Ab hac

regula excipiunt᷑ ſubligar ſpecular.q coꝛ.

mea tabular etiã.¶¶ Denoĩatiua a gtõ et
atiuo·addita.tas.coꝛ.penlł.vt bon.boni ·
bonitas:pꝛobꝰ.pꝛobipꝛobitasrapaxpad
rapacitas.¶ Denoĩatiua in alis· vel in ale.
ꝓð:penłut aialis.le.fluuialis.ale. Merba/
lia qʒ in elis deſinẽtia ꝓð.penl.vt patruel:
crudelis/fidelł.¶¶ Denoĩatiua ſiue vᷣbalia ĩ
oꝛus,pð.penl.vt honoiꝰcanoꝛusſonoꝛus
In oſus deſinẽtia/ ꝓð.penlł.vt vẽtoſus ·
ſpecioſus:virtuoſus. Denoĩatiua ĩ atus.
uł i itus.vel ĩ vtus.ꝓð.penl.vt tunicat ga/
letꝰ.marit᷑turritcoꝛnut᷑.aſtut.¶ Poſ⸗

ſeſſiua i. cuſ.deſinẽtia.coꝛ.penl.ut italicꝰilia

dert⸗ eſſiua ĩ nus a duabus arboꝛib⸗
coꝛ.penlł.vt oleaginus.⁊ faginꝰ.Et ab adũ/
bijs tẽpoꝛalibo. vt craſtinus? ſe trori J n
tinus ſi nõ habet.t.a pꝛimitiuis.coꝛ.penł.vt
diutinꝰ craſtinus. Si habet. t ꝓð. vt a ma⸗/
tuta matutinꝰ.mediaſtinꝰ.a medio ⁊ ſtãdo
vel teneo⸗ c Pacimbinus ocamaim
amethiſtinus.coꝛ.penl.in vᷣſu ſᷣm poetas · H

— WX — —

— — — w 0 —

=——

*AB
—

= ☚

9/

95

in ꝓſa acuunt. Scom veritatẽ enĩ bꝛeuiãt

pe. byſſinusſmaragdinꝰ.coccinus· hyacin/

tbinꝰadamãtinusamethiſtinuscryſtalli/

nus .·qꝛ woetę coꝛripiũt noĩa ꝗͥ ſumũt a noĩ/

bus lapidũ ułf Et regula Nꝛiſciani de
talibus woſſe pꝓducedis intelligit᷑ de
latinis: Rdict. Æιοumũt a gred. Sʒ in inꝰ
deſinẽtia acit vſus in pꝛoſa. DHnũ eſt etiã
qð coꝛ. q;uis nõ ſumat a floꝛe ułlapide.vt
murinusa mura arboꝛe. Poſſeſſiuaa p/
mitiuis ĩ.a.veniẽtia.pꝛo.pe.vt a ſylla ſylla/
nusa roma romanus.¶ Itẽ a pluralibo
diphthongatis. pꝛo.pe.vt a thebę thebanꝰ
¶Itẽ a noibo in. ius.vel adubijs in.e.hñt
antepe.longã.vt Pompeius pompeianus.
Julius iulianus quotidie quotidianꝰ me/
ridies meridianus.¶ Itẽ a deſinẽtibus in
cus.vel in culus habent pꝛo.a.pꝑe.vt ruſticꝰ
ruſticanustuſculus tuſculanus.ꝗ a byſilla⸗
bis/ ꝓð.j.mediã.vt poꝛcus poꝛcinus. Itẽ
a neutris in. um. habẽta pꝓð.vt oppidũopꝑ
pidanus. Itẽ plerũq; a t᷑tia declinatione
habẽt.a/ pð.vt mõs mõtanusſol ſolanus.
Itẽ neutra in.e. dãt.i ꝓð.vt mare marinꝰ
pꝛęneſte ſ̊neſtinꝰ.¶ Ite ꝗ habẽt pares ſyl⸗
labas in ntõ ⁊ gtõ dãt.i.pð.vt hercules.lis
herculinꝰ.verres verris verrinus. Item a
noĩbus bꝛutoꝝ habẽt.i.ꝓð.vt aper aprinꝰ
ceruus ceruinꝰ.foꝛmica foꝛmicinus.ꝗ..vel.e
ante · culus. vel · cula . ſp recipit accẽtũ bꝛeuẽ
in ꝓſa.vt igniculusouicula·nubecula · vul⸗
pecula. Neutra in.oꝛ.deſinẽtia gręca ĩ.oꝛ.
coꝛ.penuł.in obliqͥs. vt marmoꝛ.mor.⁊ de/
riuata a pmitiuis coꝛripiẽtibo penuł.vt me
moꝛ memorła memoꝛo.ras.qð coꝛ.medi.⁊
bicoꝛpoꝛ:bicoꝛporłqð cõponit᷑ ab hoc noĩe
coꝛpus.q coꝛ.penl.in obliqͥs:cętera pꝛoð.
penłin gtõ.vt amoꝛ amor.vxoꝛ vxon. Ar⸗
boꝛ.boꝛis.nõ ſeruat regulã.qꝛ deriuat᷑ a ro/
bur. bor..qð coꝛ.me.in obliqͥs Indecoꝛ ĩde/
cor.ꝛ.pelł.in obliqᷣs :qꝛ oli antiqͥ coꝛripie/
bãt decoꝛ.or.ĩ obliqs.Iſta noĩa fem̃mor.
robur.bor.ebur.bor.iecur.cor.coꝛ.pelł. ob/
liqs In. ix. maſculina latina coꝛ.pein ob⸗
liqs· vt calix.lid.foꝛnix.icis.barbara qͥ.vt
volux luq.In.ex.qͥʒ.e.in.i.coꝛreptã mutata
vt apex.apiqd.vertex.tid remex remig ſter

veruex. wernecis.¶ ¶ Neutra in. us. v. vel.l.
xel.n.wel.p.ſᷣcedẽtibo.eę.coꝛ.habẽt ĩ obliqͥs

vt pondus.der.olus.ler.onus/oner. opus
oper. ¶ Neutra in.ar. deriuata/ pð.penła.
in obliqͥs.vt calcar.car.toꝛcular.laris.pᷣter
lubar . qð bꝛeuiat in obliqͥsteſte Pirgilio
Jubare exoꝛto· ¶ Aguerbia ꝗᷓ fiũt a dtõ
additionẽ.ter. bꝛeuiãt᷑.ut foꝛtiter.fęliciter.

ANratrũ ſp deberet pducere mediã:qꝛ.a.vo

calis ſꝑ naturalit longa videt᷑.vt arabam.

gratoꝛ: qratrixarare. Juuenalis coꝛ. penuł.

huiꝰ dictionis bombycinꝰ oicẽs: Delitias
⁊ panniculos bombycinus vrit.¶ Attẽde
ꝙ noĩa a ciuitatibo vel locis alijs ſũpta.ꝗ
vident᷑ patria ſiue gentilia cũ reperiunt᷑ in
biblia ĩ ita pð.penł.⁊ ſũt coĩs ge.vt hiero/
ſolymita aſcalonita Si vᷣo terminentur in
ites, pð.penulł.⁊ ſunt malſ.ge.⁊ pᷣmę declaul
ttię. vt theſbites.tę.ułtis.ſᷣm artẽ. Si xpo
terminẽt᷑ imh.itis, pð.me.ſeu penuł.⁊ bꝛeuiãt

in gtõ creſcẽte in itidis.vt moabit bitidis.

amonitis.itidis./ õ ꝙ nõ põt recte ac-
centuare qͥ neſcit cõiugationes verboꝝ di⸗/
ſtinguere ⁊ obſeruare.nã qñ in pᷣma coniu/
gatione venit᷑ ad triſyllabas vel tetraſylla/
bas partesſꝑ ꝓduceda eſt penul.vt ĩ amo
as.amamꝰ amatis:amabã. bas. amabamꝰ.
batis ⁊c. Excipit᷑ teritũ pluſq; pfectũ qð
coꝛ.penuł.in tetraſylł.vt amauerã.ras.rat.
futuꝝ indicatiui eiuſdẽin pᷣmis ⁊ ſecũdis
ꝑſonis pluralibo.vt amabimꝰ.amabitis.
ſteritũ ꝑfectũ⁊ pluſq;ꝑfectũ.⁊ futuꝝ ſub/
iũctiui. Excipiũt᷑ tñ ab hac regula gdã irre
gularia ĩ H̊ ꝓſu cõpꝛehẽſa:ꝗ nõ ſeruãt oĩno
foꝛmã in ſterit..x. Cre · do · do · mi · iu · ſto · pli ·
co. fri · ſo. ne · ue.· la · ſe· cu · to. De vᷣbo aute do
dasnõ/q ĩ cõpoſitis debem coꝛriꝑe.a.qñ
venit.penia debemus.e.pꝛoducere·ſterq;ᷓ
in ſterito.vñ.v. In do das xᷣbo · ſi ſit poly⸗/

ſyllaba noſcas. de longat· B oa· ſemper

bꝛeuiat.· MNꝛeteritũ det᷑ bꝛeuibo· tñ · e· bꝛeuiet᷑
¶ Secũda cõiugatio in triſyllabis nł vltra
ꝑ coꝛ.penuł.in pᷣma pſona.vt ſedeo/video
rubeo. In plurali pſẽt tꝑis ĩdicatiui modi
ſp pꝛoð.pe.pᷣmę ⁊ ſecũdę ꝑſonę.vt ſedemꝰ
ſedetis.⁊ in toto ſterito iĩꝑfecto.pꝛo.penlł.
in triſyllabis⁊ vltra.vt ſedebam.bas.bat.
ſedebamꝰ.batis.bãt.De ſterito ꝑfecto nõ
põt dari certa regula:niſi ꝙ ĩ facentibo h/
teritũ in.vi.diuiſas ſyllabas.ſꝑ.i.penł.coꝛ.ĩ
płali:ut docuimꝰ.erubuimꝰ.⁊ ẽ veꝝ ĩ qͥlibet
vᷣbo ⁊ cõiugatiõe.vt fuimꝰ.ſpuimꝰ.amaui/
mus ſedimus.legimaudiuimꝰ In pᷣterito
pluſq;ꝑfecto.coꝛ.penlł.in toto ſingulari.vt
ſederã.ras.rat.⁊ in ftia ꝑſona płis nũeri ſe/
derãt. In futuro triſyllł.⁊ vltra pꝛoð.penul.
in toto ſingulari.vt docebo.bis. bit.⁊ ĩt᷑tia
pluralis nueri.vt docebũt. ¶ In pᷣſenti im/
patiui ꝓð.penł.in pᷣma ſecũda ꝑſona plis
nũeri.vt ſedeam ſedete 6 futuro triſyll.
⁊ vltra pð.penłꝑ totũ. In pᷣſenti cõiũcto
optatiui.⁊ Rterito cõiũcto eiuſdẽ pꝛo.penł
ꝑ totũ. In futuro pꝛoð.pmaꝰ ſecũda płis

nũeri. In p̃ſenti ſubiũctiui ſimilit. In te⸗

rito gherte ꝓð.oẽs. In ſterito ꝑfecto coꝛ.

oẽs. In pluſq;ꝑfecto pꝛoð.oẽs.In futuro
coꝛ. oẽs. In infinitiuo pꝛod.penlł.in triſyllł.

vltra.tam in pᷣſenti q; in ſᷣterito ꝑfecto

pluſq; ꝑfecto. ¶ In ſecũda cõiugatiõe ſꝑ
e.penł ꝓd. ante. re. tã in actiuo q; i paſſiuo
deponenti excepto futuro docebere.¶ In
ttia ↄiugatione/ pma ⁊ ſecũda pluralis nu/
mei indicatiui modi coꝛ.penł/vt legim le/
gitis. In Rᷣterito ĩꝑfecto· pꝛoð.penł.per to/
tum. In pꝛęterito ꝑfecto ꝓdu.ſunda ſin/
gularis nũen ſecũda ttia pluralis nũeri.
In ſterito pluſq;ꝑfecto· ꝓð.pma ⁊ ſecun/

da pluralnũeri. In imꝑatiuo/pꝛoð.pᷣma

ꝑſona plalis nũeri in Hſenti. In uturo ꝓpd.
oẽs pluralis nũeri. In ſſenti optatiu/pð.
pma⁊ ſecũda pluralis nũeri. In ſterito cõ

iũcto/pꝛoð.oẽs. In futuro pꝛod.pma⁊ ſe/

cunda pluralis nueri. In p̃ſenti ſubiũctiui
ſiliter. In pterito unꝑfecto ſitr. In Rterito
ꝑfecto coꝛ.oẽs. In ſtito pluſq;ꝑfecto ꝓd.

oẽs. In futuro coꝛ.oẽs. Pꝛeſens infinitiui·

coꝛ.Rteritũ.e.pe.ante.re.coꝛ.ſꝑ in t᷑tia cõiu/
gatione· niſi in pꝛęterito actiui.⁊ in futuro
paſſiui.¶ Quarta cõiugatio · pꝛoð.mã
⁊ſecundã pſentis indicatiui modi pluralis

nũeri.⁊ totũ pteritũ ĩꝑfectũ in triſyll.⁊ vl

tra· totũ ptitũ ꝑfectũ · excepta pma ꝑſona
pluralis nueri ·niſi ĩteruenerit ſyncopa. In
hterito pluſq;ꝑfecto/pꝛoð.hma⁊ ſecunda
pluralis nũeri/ſic⁊ ĩ futuro. Sic ⁊ in ſſenti
ipatiui modi. In futuro/pꝛoð.oẽs ĩ triſylł.
In ſſenti optatiui oẽs:pꝛoð.iĩ triſylł.⁊ vl⸗/
tra. ⁊ in ñterito ſiłr. In futuro/pꝛod.pᷣma ⁊
ſecũda pluralis nũeri.ſic⁊ in pᷣſenti ſubiun/
ctiui. In ſᷣterito imꝑfecto oẽs pꝛoð.In ſ/
terito ꝑfecto oẽs coꝛ. In pᷣterito pluſq;ꝑfe

cto oẽs pꝛoð. In futuro oẽs coꝛ.In infini⸗
tiuo · pꝛoð.penulin triſyll.in hſenti:hᷣterito

futuro·qð ſumit᷑ ex ſapino. penluñ
re. ſ pꝛod. in quarta cõiugatione. l ante
re.vel ris pꝛod.in qualibet cõiugatione · vt
amaris vel amare· docearis vel re.legaris.
el re · audiaris vel re· pꝛeter do · das cũ ſuis
cõpoſitis qñ remanet pmę cõiu. E. penl. añ
rüt · vel · re · pꝛoð.in ſteritis cuiuſſibet cõiu.
Epenl. ante · ris · vel re · nõ pcedẽte.b. pꝛod.
in q̃libet cõiugatione · niſi in pꝛęſenti tertię
coniugationis.E. penl. ante · ris · vel· re · Pce/
dente . b. ſe wr Quattuoꝛ ſũt vᷣba gꝗ nõ
ſequũt᷑ has regulas.vt ſũ/uolo/feroa edo.
De volo dĩ. v. Nelle velim vellẽ ſũt vuli
anoꝛmala vis vult. Itẽ in iſtis ſex locis eſt
anoꝛmalũ:ĩ q bus ſequũt᷑ alia verba ꝗᷓ pꝛo

ferant᷑ ſicut illa. Ilia etiã deficiũt in pſenti.
vt odi.nouicepi.⁊ men·ꝗ aptant ttie

cõiu. Nio·ais in imꝑatiuo
ai. Inquio einque-/
ant. Foꝛẽ res Quge⸗
ſumex gſo tm̃ “ auete
ſalue ſaluete· val oniu.

Incipit incipiůðt·unt · tertię
cõiu. Infit.i.dixit.uł dĩ faxo.i.faciã. Cedo
i. dic.vLuſimauſisauſit.i.andeamasat·in
ſubiũctiuo. Apageſis · in imperatiuo apa⸗
gite.i. quieſce et quieſcite. Ouat.i.lętatur.
ouant ⁊ ouãsnõ plus reperit᷑ in vſu⸗ Nõ
ꝙ vocalis ante vocalẽ in latinis dictioni/
bus coꝛ. vt capꝛea·fouea·video· doceoꝛ ſi⸗
milia. Excipit᷑ gtũs in. ius. vt illius· iſtius.
tamẽ alteriꝰ coꝛ.q; in duabo ſyllabis ſuꝑat
ntm̃. vclius aũt in ntõ coꝛ.ſᷣ in gtõ ꝓð.Ex⸗/
cipit᷑ etiã gtũs ⁊ otũs qntę declina. deſinẽs
in ei · pꝛoducit᷑ eni ſi habet ei vocalẽ ante ſe
vt viei⁊ aciei ·ſi aũt cõſonantẽcoꝛ.vt fidei
De gręcis aũt ⁊ peregrinis h̊ ſit tibi regula
Quoniã noĩa feminina cõſueuerũt ꝓduci
vt oſtreachoꝛea:galathea· medea:platea
⁊c. In.ia.ſi ſunt noĩa mulieꝑ pꝛoducta p/

nũciamꝰ. vt Maria Argia ⁊c. Si aũt de⸗

ſcendũt a maſculino·bꝛeuiamus· vta Clau
vius Claudia. a Julius Julia. Excipit᷑ Au
cia ꝗq ꝓducit᷑. Cetraſyllaba ⁊ vltra bꝛeuiat

vſus noſter. vt Athalia· Anaſtaſia.Ceci/
lia cętera ſimilia · qᷓ;uis quoꝛũdã vſus lõ/⸗

ga pꝛonũciet. Noĩa regionũ in.ia.latina
coꝛ.qᷓ;uis gręca plus acuãt.vt dic̃ Hꝛiſcia/
nus in ſeptimo.vt libya · ſyria ⁊c. ¶ In ap⸗
pellatiuis vſũ tene · nã regulę grecę a latinis
ignoꝛãt᷑. hęc tñ acuere in penultima ſolemꝰ.
ſic ẽ agonia ·allegoꝛiaarmoniaepiphania
hierarchia.phantaſia logia.⁊ ab eo cõpo/
ſita. vt genealogia · theologia: tropologia.
melodia.phyſonomia · ſimonia · Iympho/
nia pſalmodia· vſia·modo illa in antepent.
acuimꝰ. caſtrimargia/latria.neomenia. ſcę⸗
nophegia.¶¶ Nomẽ in · eas · ſolet pꝛodud .
vt Andreas Eneas. Egeas. Maſculinů ĩ

ias. let ꝓduci.vt Melias. Mieremias ꝛc.

nomẽ fę.coꝛ.vt Herodias. Nomẽ aus
Zin · eus· ſolet ꝓduci.vt Menelaus. Bar⸗/
tholomeus. NMomẽ ĩ eũ · vt canopęũ·mau⸗/
ſoleuũ pð.̊ Ptolomęũ licʒ cõmunius ꝓð.a

q̃buſdã tñ coꝛ. Nomẽ in. ius.qð gręce dꝛ
in os · coꝛ vt Coꝛnelius. Claudiꝰ.Culliꝰ ⁊c

Keliqua noĩa bꝛeuiant᷑ in fine acuunt.vt
Berſe aͤbee geloe zeten hbuiuſmodi.
Ffinis.
Incipit Bꝛeuiloqnus vocabularius.

₰

— — — — — — — — ——

— — — —

2ẽ

Aa domine deus

ecce neſcio loqui
quia puer ego ſum Hieremiępᷣ.Liqʒ; iſtud
verbũ pheticũ ab ipſo ꝓpheta alio fine ſit
enarratu: tñ non abſq; metaphoꝛa quadã
noſtro ꝓpoſito ꝓ aliquali elucidatiõe ap/
plicari pot: vt ſic qͥlibet puer inſciꝰ exiſtes ·
ꝓuerbia ⁊ vocabula bene vſitata vix in/

telligenslicite põt dicere: Ecce neſco loqͥ ·

id eſt. nõ poſſum mẽtis ↄceptũ expꝛimere ·
quod tñ maxime oppoꝛtunuʒ ⁊ neceſſariuʒ
eſt curã animarũ gerentibo:⁊ qui gregulũ
cõmiſſum paſtu vitęid eſt. ſacra ſcriptura
quęſqiptis comphendit᷑ paſcere debent
exemplis Pꝛeſupponit᷑ nanq; in qualibet
ſcientia iux dictũ phi pᷣ poſterioꝑꝝ:ſcre qͥd
noĩs eſt pncipiũ doctrinę. Etiaʒ dicit Re⸗
migius:Niſi nomẽ rei ſccris:cognitio reꝝ

perit. Sed q;ᷓuis diuina pagina litteralit

itellecta (vt ait apłs.2. Cor. ʒ?ꝰ) occidat:tñ
adoleſcenti neceſſariũ eſt vt ipſe pᷣus eam
litteralit q; ſpũaliter ĩtelligat. Nãq; vinũ
de toꝛculari eijcere quõ qͥs poterit ſi racemꝰ

iĩeo cõpꝛunere pᷣmit nõ agnouit? Peꝑ cũ

dictiones rarę ⁊ verba inſolita intellectuʒ
ſepue puertere ſolẽt quẽadmodũ frutex
ſeu arbuſtũ laboꝛioſũ ipedit arantẽ:ita ipſa
igrãtia raraꝑ dictionũ vocabuloꝝ lecto/
ns aiuʒ pꝛocedere nõ ſinit ad ꝑfectu. DHęc
aĩaduertendo ob neceſſitatẽ paupeꝝ quid
noĩs ignoꝛantiũrara⁊ incõſueta vocabula
ſicut ab alijs abſtracta ſut:p ꝑoſſe ĩ vnũ fi/
delit colligã/ſuꝑ oꝛdine cõpetẽti ad iuenien
oũ qdlibet· lucidioꝛi modo quo potero oꝛ-
dinado.Lic; ↄo Iſidoꝛus Papias Bꝛito
TIllanus ·alij q; q;plurimi magiſtri · ſat de
histractauerũt.a quibo etiã hoc opꝰ rece/
ptũ eſt:attamẽ ob cauſam pᷣfatã hoc opus

pſſens aggrediar. Quorũdã nãq; voluĩa
ita ſunt plixa ⁊ magno pᷣcio cõparãda.vt

tenuis noſtraꝝ reꝑ facultas ea non ſufficit

cõparare: Quoꝛuũdã quoq; ita ſut accur/

tata ⁊ ſparſim inoꝛdinate conſcripta:vt

pauc in eis frucꝰ carpi poteſt · niſi valde

Diligent reqrat᷑: ꝙ oia refoꝛmata ⁊ emen/
data.etiã a quocũq; vt ſic fierẽt ſümopere
eſt affectanduʒ: Idcirco pꝛęſentẽ laboꝛem
aggrediens vniuerſis ſupplico cim Evſf⸗
fredo ĩ nouella wetria ſic vicẽte:. Quate⸗
nus nem moleſt mihi exiſtens.ſtimulis
me pnᷣgat iuidię. Si q̃ tãq; inſeꝰ ignarꝰ
adduxero:patientiam in me habe. ¶u enĩ
lima caritatj fraternę coꝛrige: ⁊ ſi in aliqͥbꝰ
deuiauero· non mihi ex toto/ſed a quibus
recipio· imputet᷑. NDñ. Poſcoq; doctoꝛes

iuuenes ſimul ſenioꝛes. Ot quęuis dicta

liment hic non bene ſcipta. Quod minus
eſt ſupple .quod plus abꝛade:quod hirtuʒ
Comequod obſcuruʒ declara·qð vitioſũ
Emenda:a curis iſtis ſint omnia ſana. Et
in pncipio auiuſiibet operis iuocãdus eſt

pater oiʒ reꝝ ſalicq; deus· quo pꝛętiniſſo

nullũ nite ſundat᷑ exoꝛdiũ: vt diet Hoetiꝰ
in ʒꝰ de ↄſolatione philoſophię. Dñ q da
bſeq; deo facta ſua qui diſponere curat.

Dui amoꝛ vere nõ multo tempoꝛe ourat.
Dicit᷑ g in ſpeculo grammaticę. Ce pꝛęcoꝛ

omnipotẽs vt me tua gratia gratũ ld ſi-
nem vucat nauigãtẽ ꝑ mare latũ. Mic ſcri-
bendaꝝ doctrinaruũ variaꝝ. Ot poſſint dle⸗/
ro quę ſcribo valere nouello.Nt aũt iſtud
quod a lectoꝛe in libꝛo iſto quęrit᷑ facillius
inueniat᷑: poſui vocabula ſᷣm oꝛdinem al⸗
phabeti. Et eſt oꝛdo alphabeti non ſoluʒ
in pmis ⁊ ſecũdis litteris vocabuloꝛũ bic
ſitoꝝ. ſᷣ etiã in tertijs quartis⁊ cęteris
itteris ſequetibo vſq; ad finẽ eoꝝ. Derbi

gra: varõ ſtat ante IRtbachuc ex eo. qꝛ licʒ

ambęin hac lr̃a a incpiũt: tñ ſecũda lr̃a in
olaron pꝛęcedit ſecũdã litterã ĩ glbachuc.
Etiã acetũ ſtat ante acidum:qʒ liq; in ipſis
bpmę duęlrę cõcoꝛdãt:tamẽ tertia lra ĩ ace⸗
tum pꝛęcedit tertiã ĩ acidũ.⁊ quarta lra in
actoꝛ pᷣcedit quartã in actrix.⁊ ſic de alis.
Et liq; talis oꝛdinatio ſeu oꝛdo in aliquibꝰ

vocabulis non pꝛęciſe obſeruat᷑: vel foꝛte

hoc eſt ꝓpter aliquã cõuenientiã ſimul po/
ſitoꝑ:vł foꝛte ex inaduertẽtia.łd melioꝛẽ
autem intellectuʒ memoꝛiam firmioꝛem:
applicaui quibuſdam vocabulis verſus ex

Diuerſis autoꝛibus collecos.

Woniã qͥdẽ pꝛeſens collectio arti
oeſeruit grãmaticę. qᷓ m q̃ſdaʒ in
llabã i victionẽ oꝛonẽ oiuidit
ARlittera ſᷣm Iſidoꝛũ in pᷣ libꝛo etymolo/
giaꝝ ĩ oibo lingnis poꝛ eq ipſa naſcẽtiũ
oꝛa apenit. De q̃ͥ vꝛ in hiſtoꝛjs: Maſcul⸗
recent᷑ nat eiulado vicit damat a.femi/
na vo e. Oñ. E pꝛofert aut a qͥſquis ꝓce/
dit ab Eua. Pꝛeſentis q̊ʒ operis ꝓſecu-

1gręoꝝ incipianꝰ: oꝛdinẽ tan latinoꝝ
lranꝝ triplici alphabeto ſpãlit pſequẽdo:
ſcilʒ:noiuʒ· ꝓboꝝac partiũ ideclinabilin.

Aleph igit᷑ pma lr̃a hebꝛęoꝝ ul hebꝛaici al

phabeti ẽ. interptat᷑ doctrina · ul via · vl
beatitudo. Et eſt ſenſus Boctrina legeſt
via ad beatiudinem ęternam.

tio ꝑ litteras alphabeti viſtinguit: ideo
aomis lris· nõ tm latinoꝝ· etiã hebꝛeoꝝ

Alpha grcoꝝ eſt pᷣma lr̃a.⁊ vi initiũ lati

ne. Wñ vlpod vltj. Ego ſü alpha ⁊0. Et
o grece eſt finis latine. Et eſt ſenſus. Ego
ſum pꝛincipiũ ⁊ finis.

AXxo pꝛima lra noſtroꝝ ullatinia alpha⸗

beti ẽ. cui ſim Hꝛiſcianũ tria accidũt · ſcilʒ
nomẽéz q;tũ ad vocẽ.ſigura q;tuʒ ad pꝛo/
tractionẽ/poteſtas q;tũ ad coꝛreptionẽ⁊

ꝓductionẽ. Etiã vt idẽ dic: Iᷣ eſtnomen

indeclinabile neutri gener ⁊ oẽs alie lre.
vt a uł b vel ca ſic de alijs·ẽlr̃a vel figura

triãgular. Qnq; a ẽppoſitio· vt ſuũmo
vſq; deoꝛſuʒqnq; eſt interiectio dolẽtis
vt patʒ ĩ verb Hieremięq ĩ pnapio tbe-

matis dicta ſunt.ſcilʒ. Ma a vomme zc.

Aante ¶uel

AAlma. i. vgo abſcõdita ułſeceta.

a væcaron: ĩdedinabile magn ul fo·
titudo interpᷣtat᷑a fr Moyſi erat.

Ab.· idecliabile nome ſm hebꝛęos oꝛ meſis
auguſt. etia ẽ ppoſitio vt patet loco ſuo.

Abachuc eſt nomen phᷣe.? interpᷣtat᷑ am/

plexãs vel luctatoꝛ

Ilbaccidentibo. vna dictio ĩdecli. iille

ſcribebat accidẽtia.ita exponit᷑ 2. Eſdre.ʒ

Abactoꝛ.m.tc.eſt fur iumentoꝛũ vel pecoꝛũ

s vulgo abigeũ vocam ab abigendo
ñ latrones etiaʒ abactoꝛes oicmus.

bactrix. ſt. mulier oꝛ faciẽs ſic abactoꝛ.

Abactus.a.Di.i.ingat diſperſus ſeparatus
Abac. m. s.eſt ꝓpꝛiũ nomẽ vt qdã vicũt
phs fuit in anthmetica.vel abacus vꝛ ab

abax qs interpᷣtat᷑ decem. q i abaco ſunt

decẽ are ſeſe decuplatesĩ pmo c vnitas

in ſecũdo denariꝰ. in tertio cẽtenarꝰ. Eſt

◻

*

etiã abacvel abax vᷣga geometri? vlta⸗

bula quã habet phᷣi hisin puluẽ
ſuppoſito fac· 1 pinax.
Abax etiã vel ab zcapitel
li.i. ſaxu quadrãg uumnas
vnit᷑: oꝛ etiã q̃lib zea.
Abalienarnenni.
Abamita.f.p.eſt ſoꝛoꝛ l.iu⸗
riſconſultꝰ. S. auuncuuu

arcenũ.n.s.i.inhoneſtu..
baneth vꝛ ſbucula vel camiſia linea vel
cingulũ ſacerdotale rotũdũ polymita ar⸗
te ex cocco purpura⁊ byacintho otextuʒ

Abarim·vꝛ mons in quo obijt Moyſes ·

vt habet Beut? ʒ22

Abas ꝓpꝛiũ nomè cuiuſdã viri.Oñ.Nui/
dã vicł abas monachoꝝ ſit paabbas.

Abaſo oꝛ dom infirma vel inſumi: dicit
ba qð eſt ſine.⁊ baſis.i.ſundamentũ.
batis. ↄ.t.me.coꝛ.indecdli.qui vel quę cuʒ
bato viuidit auenã vel alia frumẽta. Oñ
Abatis ad cenã dat equis abbajauenã.
bauia. f. p. vꝛ mater/ paui vel ꝓauie.ff. de
e nennl cõſultus.S.q̃rto gdu. S
bauunculus. m. sS. eſt rater abaui?.
Abauus.m.s.me.coꝛ.dꝛ pater ꝓaui. Dñ
abauus dr pat᷑ pꝛis meiſ pauus dꝛ pat᷑
gui‚ſed abauus dicit᷑ pater ꝓaui:ſed ata/
uus vꝛ pat abaui·ſed tritauus dꝛ pꝛ ata/
ui: hoc aſcendẽdo.Silr deſcendedo ne⸗
pos dicit᷑ fil filij vel filię meę.? neptis fi-
lia filij vel filie mey b pnepos filius nepo⸗
tis· abnepos ſilius ꝓnepotis · atnepos fi⸗
lius abnepotis.⁊ trinepos filius atnepot.
Vñ. Eſt auus pau abauꝰ atauus trita⸗
uuſq;. Et ſic inde nepos · pꝛo · ab · at · tri · ſu⸗

ſcipit bęc vox. Et ſic au nexos cõponũt

cum pꝛoab· at· tri:ſic etiã neptis ſocer ſo⸗
crus nurus gener⁊ ſilia.vt,/pſocer.i.pater
ſoceri ꝓpſocrus.i. mater ſocrus meęzc.
Abax. vide..in abacĩs.
Abba bᷣm VPapiã:ſyrum? hebꝛeũ eſt.? int

5p̃ᷣtat᷑ pat᷑a accentuat᷑ in fineiux iſtos ver⸗

ſus: Ois barbara vox nõ declinata lati⸗

ne· Accentuũ ſuꝑ extremã puabit acitum.
Abbas. m.t. me, p. vꝛ pꝛ monachoꝑide ab

batia vꝛ pᷣlatio vel vignitas abbat. Dñ
Abba par ſignat hic abſalõ exit⁊ abbas
Abbatiſſa.fſ.p.dꝛ mater monialiũ uł oña.
Abdenago.indecli.interptat ſuies taceo.
Et erat vn ð tribo puen q fuerũt i camiĩo
ignis ? accẽtuat᷑ i fine. Idem ⁊ ſarias.
Abgera eſt tia in qua in Ralianuarijhoĩes
indigenę vnũ emptum /ꝓ capitibus oĩuʒ

— —

—

— E — — — —

teuotũ lapidabãt. Oñ Ouidiin Jbim.
Aut te deuoneat certis abdera diebo.
Abderites di ſatuma lapide quẽ ꝓ ioue
deuoꝛauit .q grece dꝛ abadir.

Abdiasſeruus domini:interptatt.
AIcbdicatoꝛii.n. S. locus habilis ad ab/

dicandum./i deriuatur ab abdico as.
Abdiciũ.vr ſecretũ/ocoultũ vel abſcõditũ.
Abadomen.n.t.gręce vꝛ pinguedo carnis
latine eſt ꝓpꝛie pinguedo q eſt in vẽtre
poꝛci vel oꝛcę. Dñ Juuenal.Itq; bonã
tenere placant abdomine poꝛcę.
Abdomitũ.n.s.ẽ pinguedo lates in oſſibo

carniũ decoctaꝝ.wl. margk. Et vꝛ ab ab⸗

do. dis.i.abſcondo:q; tal pinguedo abſ-⸗
condita eſt in oſſibo.
Abel pꝛiũ nomen viri.⁊ fuit filius ꝛldę.⁊
interpᷣtat᷑ luceqꝛ pat e ꝑ voucẽtos ãnos
lugebat ꝓ eo qñ interfectus fuit a fre ſuo
Cain. noluit Adã Euã vxoꝛẽ eius cog/
ſcere pꝛopter tale nefas Cain niſi ex oi/
uino iuſſu. vt habet in glo. ſuꝑ Geña po/
nit᷑ trãſumptiue ĩſcolaſtica hiſtoꝛia. Del
interpᷣtat᷑ vapoꝛ vel fum q̃ſi cito traſiturꝰ
qꝛ cũ trigita eſſet anoꝝ occidit eũ frat ſuꝰ
VDel qꝛ ᷣm Joſephũ non reliqͥt ſemẽ ſuꝑ

terrã. Oel etiã interptat᷑ iuſt ꝓpter holo/

cauſtuũ. vlbel etiã dꝛ lapis ſuꝑ quẽ archa
Oñi fuit poſita. vel locus vbi ſteterat ar/
cha· vt patet in Geñ. Del Ebel eſtnomẽ
auitatis qᷓ pus Bethſames vicebat. Vñ
HBox abba pr ſ abel lucꝰ lapis ⁊ vir.
Abela ꝓpꝛiũ nomẽ ciuitatᷣ. vel nomen lapi⸗
dis ſuꝑ quẽ archa oñi fuit poſita.
Abeſton · vĩ lapis pꝛęcioſus diſpoſitus ad
modum ferri.
Abeſtis inteſtina beſtiaꝝ aſpiciens.
Mbeſus.a.ũ.pe.p.i.circũquaq; comeſtus ⁊
coꝛroſus.⁊ cõponit᷑ ab am.i.circi:i eſus.
Abia · interpᷣtatur pꝛ dñs.⁊ fuit filius Ro/
boam. ODñ. Boſt Roboazʒ regni ſuſcepit
AIbůa coꝛonam.
Ibiectus.a.ũ.i pcul iact vilis.vel ↄtẽpt
⁊ Venit ab abijco. Inde abiectio.onis.i.
vilitas ꝓcul iactio vel ↄtemptus.

Abies. etis.ſ.t. eſtnomẽ arboꝛis: vẽ ab eũ⸗

do eo ꝙ ß ceter arboꝛibo longe eat z iex⸗
celſu pmineat. Inde abienꝰ ꝑ.n.ſine.g. et

abiegnus ci. g. m qͥſdã ĩ eodẽ ſenſu.i. de

abiete exiſtẽs. Iñ abietan.i.carpentariꝰ
qui de abiete oꝑat᷑. Iẽ abies reperit᷑ etiã
in qnta dedliinatiõe. Oñ Claudianus. Et
ſectas abies. Sed bᷣm Nirgiliũ vꝛ abie⸗
te ſecta. Dñ Ex abies abietis fit ex abi⸗

es abiei.

Abiecula.fp.pe. coꝛ.i. parua abies.

Abiges.gis.m.t.i.fur iumẽtoꝝ ⁊ pecoꝑeo
ipſa abigat alioꝛſũ vt cõpetentiꝰ ea fu⸗
rari poſſit. Sʒ abigeat dꝛ tale furtũ vel
etiã terrefactio ipſoꝝ pecudũ.
Abigeus.· vide. S. in abactoꝛ. vel abigeus
ſm Papiã vꝛ qͥ ſeducit alienũ ſeruũ.

Abinelech interpᷣtat᷑ pat me rexvel lin

gens ſanguineʒ. ⁊ eſt cõe nomen oiudre/
gum paleſtinog.
Abiona terptat deſideriũ ↄcupiſcẽtię.
Abinteſtato.i.ſine teſtamẽto.vt iſte ẽ moꝛ
tuus ab inteſtato.i.ſine teſttamento.

biram. interptat᷑ pꝛimitiuꝰ vel pmitialis

Abiſac interpᷣtatur patris niſus.)
Abyſſus.fs. eſt pfunditas aquaꝝ inpenc-
trabilis a qua fontes fluia pcedñt ⁊ per

occultas venas ad matnicẽ abyſſũ reutũt᷑

⁊ dĩ abyſſus q̃ſi adipſus.qꝛ ad ipſã reuer
tunt.vel qſi abuiſus:q; eius altitudo cer⸗
ni non põt. H pꝛoſfunditas ſcripturarũ
dẽ abyſſus. Olł oꝛ ab a qð ẽſine ⁊ byſſus
qð eſt gen lini candidiſſimi:q̃ſi ſine byſ⸗

ſo.i.candoꝛe.vel ab a qð eſt ſine baſis fũ

Damentũ. DHel dꝛ infernus.

Abitio.onis.ſ.t.i.receſſio.

Ebiu nterßtat pater meus.
Ebiuratio...t.eſt rei creditę abnegatio
Ablactatio.ſit.i.a lacte remotio.Et vt oiẽ
mgr in hiſtoꝛijs triplex ẽ ablactatio. DMꝛi

ma a lacte mmillę qᷓ fit in tertio ãẽno Se

Cida a lacte infantięqᷓ fit in ſeptimo ãno.
Tertia a lacte pueritięq̃ fit in duodecio
⁊ ſicamouet᷑ puer a nutrice a pedagogo
tutoꝛe.
Ablactatus.a.ũ.i.a lacte amotus
Ablas.p.t.oꝛ ſtultusinſipiens
Ablatiuus.a.ũ qͥ anfert.vel ponit p caſu qᷣ
eſt auferentiũ.

Abligurigo. inis.ft. pe, p.i pdigalitas. de/

uaſtatio vel voꝛacitas.

Abliguritoꝛ. m.t.i. ↄſumptoꝛ vel guloſus.

In abliguritio.i.voꝛactas vel guloſitas
Ablegumina.n. s. ſunt partes extoꝝ.
Ablucinatio.onis f.t.i.luq alienatio ⁊ ab⸗
ſentatio deriuat᷑ ab ablucino.
Ablutes.tiũ.płis numeriſũt loca cenoſa ⁊
aq̃ plena ·q̃ ablutia dicũt᷑.⁊ dicũt᷑ ſic ab
abluẽdo.ꝑ ↄtrariũ.qꝛ minime ſut abluta.
Abluuio.ſt.inũdatio ſoꝛdium.
Abmatertera.f.p.ẽ ſoꝛoꝛ abauię. Inſtit de
gra. S. tertio gradu.
Abnepos eſt ſilius nepotis ſiẽ nepos filius
a 2

Abneptis eſt filia nẽpotis vel neptis.
Ibnoꝛmis.i.defoꝛmis/turpisianisgran/
dis ·irregularis · illitteratus craſſus.Oñ
Pꝛatiꝰ. Auſticus abnoꝛmis ſapies cral/
ſaq; minerua. èMBͤ
Abolitio ẽ aceuſatiõis inſtituteę pꝑemptio.
vel abſolutio qᷓ nomen alien qͥ accuſauit
cũ oĩ inſciptione iã facta ĩ totũ abolet re/
miſta nccitate accuſadi.ff. oe abo.l.abolitõ
Abolit. a.ũ.me.coꝛ.i.delet.deſtruct· con/
ſumptus. denaſtatus.Ro. 4? Ekinanita
eſt fides abolita eſt pꝛomiſio.
Atolla abollę.ſ.p.ẽ gen veſtis ſenatoꝛię.
Oꝛ ſic q̃ſi abulla.eo ꝙ vndiqʒ ſit bullata.
HBñ. Vnduiq; bullata veſtis dicat᷑ abolla.
Abominiũ.n.s. vꝛ execratio.
Atomioſus.a.i.i.plenꝰſoꝛtua ·ab ab omẽ
Aboꝛigines pe.coꝛ.plis numeri.ul aboꝛgo
ginis. ſunt ſuꝑflue frutices: q non natalit
vitioſe in aroꝛibo ⁊ capis oꝛiut. Et di⸗
cunt q̃ſi ſeoꝛſũ ab oꝛigine.nõ q; nõ heant
oꝛiginẽ q; nõ naturalẽ. Itẽ aboꝛigines
inis. 9.t.i ruſtic agreſtis ignobilis.DPñ
Saluſtius. Cunq; his aboꝛigines genus
hoiuʒ agreſte.

/

ꝑſuaſerit. C. de fur· Au.l. ↄſentaneũ.
Abꝛeptitius.m. S
Abꝛeth. interpt 3333,,
Abꝛogans.i uilis
Sedar
Abꝛotann.
Abꝛotoniũ.f. 9. odo/
niũ.i.venuſculaic Adulatio/
nis. HScom Bapia g. erptat am/

plexibus apta.

.

Abꝛuptus participiũ. ab aliqͥ rupt vel

ſeparat a rupo. Sʒ abꝛupt nomeẽ loc

* Abſens.o. t.inõ pᷣſens.fl. de v. ſig. l. abſetẽ.

Aboꝛtiuus.m.s.ẽ puer ułalt ſet añ vebiuu

tp̃s natꝰ.⁊ ꝛ ſic nõ ꝙ nõ oꝛlat ̊ abonat
bm Iſidoꝝ libꝛo decimo. Hel oꝛ abſciſus

de aluo mris qua doloꝛ part᷑ inceſſabilit
cogit expirare. Sʒ Paulus vicit ſe aboꝛ⸗
tiuũ·qꝛ xpᷣm in carne non vidit.vel ex tps

renat᷑ in xpo apłatu accepit. Del oꝛ ille

qᷣ eſt moꝛtuꝰ nat.vel qͥ ad pᷣſentiã xpᷣi nõ

venit. Hñ. Extat aboꝛtiu nõ certo texoꝛe
natꝰ. Eſt aboꝛtii ꝗ cęſus tractus ab aluo

Poſthum ẽe nat poſt exeqͥas genitoꝛis.

Aboꝛtus.a.u.ab aboꝛioꝛ: non qꝛ nõ oꝛiat· KD⸗

aboꝛiat·ᷣ ſcilic naturalit᷑nõ eſt natus.
lbpatruus eſt frat abaui vel abauię.

Abꝛa.interptat᷑ ſpeculũ bm Muguitionẽ

dꝛ ancilla libertat.. Etiã ẽ ꝓpꝛũ nome pu/

elle. Bñ legit᷑ Judith.is: Mabuit peciſ/

Abſintestis. gẽma eſt magna? põ deroſa:
q̃ calefacta igni ſeptẽ viebo tenet caloꝛrꝛ.
Abſolutꝰ.a.i.i.a vinculo vel ab ipedimeto

ſequã noĩe Cbꝛa. Et vꝛ olbꝛa qi abaraq·

ad ara ⁊ de aris antiqͥt puellę vucebãt.
Pñ.Abꝛa pediſſeq̃ nomẽ ꝓpꝛiiq; puelle.
Abꝛã cõpomit᷑ ab abba.qð eſt pi⁊ ram qð
eſt excelſus.vñ vᷣlłbꝛã qſi abbarã.i.pater
excelſus r addita eſt ei a lra.⁊ victus eſt

Abꝛaam.qo ſonat pꝛ multaꝑ.i ſubaudit᷑

gentina debet ſcribi ſine aſpiratiõe. Dñ.

Eſt Abꝛã pꝛ excelſus·pꝛ ⁊ populoꝝ Fer/

tur multoꝝtũc a ſuꝑaddit᷑ vna.

Ab re.i.ſine cauſa.ut habet in.l.Si qͥs buo

excelſus.qſi a viſu hoiuʒ uł acceſſu raptus
Abꝛupta dicit᷑ loca aſꝑa int mõteſa acuta
Abſalon.interpᷣtat᷑ pax pꝛis/ꝑ antifraſum
qq; bellũ ↄtra patrẽ geſſitt.
Abſcidilin oꝛ cultelꝰ quo vngulęequoꝛũ
ablcidunt.
Abſcondit.i.occultat· Et vifferuũt abſcõ/
oit?a abſcõſus. VPñ. Muę nata tegit no/
bis abſcõdita vicas. Res ſunt abſcõſęe qᷓ
celas calliditate.

Ibſida.vg.gręcũ eſt.⁊ iterpᷣtat᷑ lucda.i.la-

tus ędificij vel triuia · eo ꝙ luie acceptoꝑ

arcu reſplendeat lume ſaciat.
AEbſinthiu.n. S.gręcũ eſt ᷑m Papiaʒ. ⁊ eſt
amara herba.

Aebſiriꝰ frater Medeę fuit:que fugiens cũ

Jaſone interfecit. bſirtus etiã eſt fluuiꝰ
ꝗ cadit in mare adriatici.
Abſis.ois.:.t.i.abſida. Itẽ abſis dꝛ pᷣnci⸗
piũ exaltationis planetę in ſuo circulo.i.
illa pars circuli ĩ q planeta incipit eleua/
ri.xel iſta pars in ꝗᷓ planeta adeo viſtat
a ſole ꝙ amphꝰ oiſtare non poteſt.

ſolut vel liberatus. Oñ qdã noia vicũt
abſoluta. q; ꝑ le dicta vant itelligi cqͥᷣd

eis ↄuenient pot addrvt de me. Et qux⸗

vam verba vicunt᷑ abſoluta.i.nõ trãſiti⸗/

ua. Oel abſoluta.i.nõ diſcretiua rei ad rẽ

in ſoa ſignificatiõe. Oel abſoluta.i. ꝑfecta

q̃ non deſiciut in aliqͥ ſu modo. Et abſo/
lutii.i.nõ relatu.i.nõ reſpectu alicui ictũ.

Abſonus.i.viſſidẽs ⁊ diſcoꝛdans vel non

ſonans. Inde abſonantia.i.diſſonãtia.
Abſoꝛptus.a.i.i.euacuatꝰul valde ſoꝛptꝰ
Abſtemius.i.abſtinẽs vel ſobꝛius.⁊ vꝛ ab
ab ⁊ temetu:q̃ſi a temeto.i.vino abſtinẽs

Abſterin.n. S.ꝛ domꝰ ſanctaꝝꝑ monialiũ.

Ilbſtruſura.f. p.ꝛ occultatio vel indluſio.

.

⸗
T⸗

4

C

Abſtula.i.napta. VPñ. Abſtula vel napta
ſarmentũ malleoluſq;. Quiſquilie ſtipu

le poſſunt ignem reuocare.

Abſurdus.a.ũ incõueniẽs ſᷣ ſubſtantiuũ

q non audit.

Abulla vide S. in abolla M
Abuſio dꝛ malus vſus. vel eſt octaua ſrxg

traſumptiõis.⁊ ſit qñ victiones ↄſilis ſi/
gnificationis tranſumũt᷑ ꝑ inicem.vt bꝛe/
ue ꝓ paruo-longũ ꝓ magno.
Abuſiuus.a.ñ.i.extra vſum ouctus.
AVbuſus.us.ni.i.peruerſus vſus.

A gnte

Acaliculis indecli.i.pincerna vel cuſtos uł

mgj calicũ vel calcoꝝ quos ſolent habe/
re dinites:vide.j.acõmentarijs.
Acarina eſt puintia in grecias.
Acaris.ridis.vel acaris acaris.me. coꝛ.ↄ.t·
ßm aliquos dꝛ ab a qð eſt ſine? caris gra
qſi ſine gratia vel ingratioſus: vicit eſſe
ſeruus eni dominus eſt iuidioſus.
Accaluaſter.i.ab ãterioꝛi parte caluꝰ ſic re/
caluaſter a oſterioꝛia d ab ante ⁊ calua
ſter. Ofñ.Eſt accaluaſter vir caluꝰ ab ãte/
rioꝛi Parterecaluaſter retro caluatꝰ hẽt.
AVccaliſſa.fp.dẽ vrtica.

Accaſia ẽ ſuccus expᷣſſus a ppmis vel piris.

Eccaſiu eſt fructus accaſij.
Accaſius arboꝛ quędam.
Accẽtus.us.ui.i.ſonꝰul modulatio vocis.
AMEcceptilatio.f.t.ẽ liberatio ꝑx mutu int᷑ro/
gationẽ q̃ vtriſq; ↄtingit ab eo nexu ab/
ſolutio.ff. eo.ti.l.pluribo.et.l.i.
Icccerſitus.i.vocatuscollectusvel circa ſe
ſitus. Gʒ. dil. qꝛ igit.
Acceſſio vꝛ aliqd adiacens alteri.vł oẽ id
qð eſt acceſſoꝛiuʒ neceſſariũ in pncipali
vt capiſtꝑ equo/veſtis ſeruo.vt.ff. depo.
l.i. S. que in depoſitis.

Kcceſſoꝛiũ idem.

AAccidtus vĩ cultellus magnus auut dẽ

qſi auute ſcendens. Et ſunt plura noĩa idẽ
ſignificãtia Oñ IAcciatus pugio cõiũgo

nouacula cultris. Cultelloſq; ſpatas aſo
ria iũgimus illis.

— .

Accinctus d armis inſtructusa paratus

dbellhhnn.
Accipit᷑ ſm Papiã ẽ auis armata vngulł
ab accipiẽdo victa·eo ꝙ ſibi capiat ⁊ ab

alns rapiat. Oñ Huidi de arte. Odimꝰ

accipitrẽ q; ſemꝑ viuit in armis.
cQGIus. m. S. i. crcuciſus.

Accitus.a.ũ.me.coꝛiappellat vel vocatꝰ.

Acclinis. nis. ..t. vel acdinꝰ. a. ů. in eodem

ſenſu.i.fſlexus vel incuruat ꝓpꝛie iĩ aſcen⸗
ſu. vel vꝛ locus erect ſurſũ. ſi ĩ Ruroꝛa

Debebant bachlis acclinia coꝛpoꝛa viri.i.

flena vel incuruata.
Acclinatoꝛiu.n.s.eſt locus in qͥ acclinari uł
reqeſcere poſſumꝰ.vel ſup quod acdinat᷑
yvt culcitra vel pulunar.
Acclinatus.m.s.i.curuus vel obliquus.
Accola.ↄ.p.bim Papiã dẽ finitimꝰ. Pin/
quus. vicinusalienꝰ.ciuis:affinis:cultoꝛ
lod in qho nõ eſt natus. VPñ qdam. lc⸗
cola non ꝓpꝛiã.ꝓpꝛiã colit incola terram.

AMccubitus. us.ui.m.q.i.locus requiei.

Acauratus.a.i.i.iligent pcuratus.
AEccuſatio ft.eſt alicquus apud iudicem de
crimine pcdlamatio.
Accuſatoꝛ. m. S.qͥ aliquẽ coꝛã iudice accuſat

⁊ ciminalem ſibi monet quęſtionem.

Acephalus.pe. coꝛ.dẽ qͥ eſt ſine capiteab

a qð eſt ſine cephas capnt.9ʒ.dil.nulla

in Rut. de app. §. generalem.
Alcephali gen clericoꝛũ ſine capiteqͥ quẽ
ſequent᷑ ignoꝛãt. Hi⁊ hęretici dicti quoꝝ
nullus eſt autoꝛ a quo exoꝛti ſunt: hi triũ
Calcedoneñ.caploꝝ ĩpugnatoꝛes.duaꝝ
in chꝛiſto ſubſtantiaru ꝓpꝛietatẽ negãt. ⁊
vnã naturã in eius ꝑſona pꝛędicant.
ATcer eſt ęeͥuoc ad pla. Pñ.Di arboꝛ acer
vir foꝛtis ipꝛobo acer. Eo pmo dat eris
p reliqs tibi dat cis: Et cõparat᷑. acer

oꝛ.cerrimꝰ. monet᷑· h acer ̊ acris ̊ ace.

Dꝛ etiã acer ſbᷣtilis vel acut ingenio. In⸗
de acrimonia.i.ſubtilitas ſenſus HM
Aceratꝰ. a. ſ. ab acer aceris dicit᷑ ſoꝛdidus
inſtar aceris.
AEcerbo. a.i.i.imaturus vel aſper.
AEcernus.a.i.i.œ acere exiſtens.

Aceronicus vꝛ qͥ nulli coĩcat.

Acerrę aꝑ. plis numeri voce · ſingularis ſi⸗
gificatione ·ſicut thebe athengeſt nomen
cduitat.⁊ oẽ ab a quod eſt ſine ceres dea
frugũ/q; apud iſtã ciuitatẽ nõ ceſcũt fru
es· q; terra ſterilis eſt⁊ infecũda.
rena Ap. oienmml wl vas ad cerrẽ reci/
piendãin quo thus reapit᷑. vel qꝛ fertur
ante cererẽ talem deã.vel qꝛ ponit᷑ ante ce/
rerem in ara. Del vas in quo thus reſer⸗/

uat. Oñ.Churibulü thura ↄſumitſeruat
acerra. Et venit ab acer aceris pꝛo arboꝛe

eo ꝙ de acere fieri ſolet H
Aceruus vi ſtrues moles:ↄgeries:cumulꝰ
congeſtu. Pñ. Congeries molescumn⸗/

luſq; ſtrues fit aceruꝰ. Inde aceruulus.i.

3 5

paruus aceni. Iſ aceruoſus.a.i.i plen

aceruis. Itẽ aceruus mercurij m qᷣſdam

eſt de argenti viui. Dicit etiã ſm phᷣos

Aceruus mercurij qͥ ꝓpter eloquentiam
1 diſcretionẽ pᷣeſſe mercatoꝛibo vicebat:
quibus iſta ono ſunt neceſſaria. Et dicit
mercurt q̃i mercatoꝝ kyros.i.oñs. ODñ
ambulantes in via vbi ſepult eſt mercu⸗

riug ↄſuetudinẽ hẽbat· ſm fabulas. lapi/
deĩ iacere in aceruũ ipſiꝰ. vnuſquiſꝗ; in

honoꝛẽ eiuſdẽ. Del aceruꝰmercuxijſut e⸗
denarij· vbi ſi lapis pijcit oiſpergunt: ſic
qui ſtulto tribuit honoꝛem. Del vicitur
edificiũ vel altare factũ in honoꝛẽ mercu/

.

ſine alian reꝝ de ꝗbus ſolet fieri numera/

tio: vbi p vno ſolido vel libꝛa pynit᷑ yna

faba vel lapillus ?x ?-c.

lcetabulu.n.s.ẽ vas aceti plenũ.ułlad ac/

cipiendũ acetũ paratum.
Acetariũ idem eo ꝙ poſita in eo dom ac⸗
cipit. ul oicit᷑ vas in quo ſacerdotes pᷣui/
debant quę debebãt offerri: vtꝑ accepta
eſſent ? idonea deo vel non. Sumebant
eni ſacerdotes de his quęofferẽda erant

poꝛtiũculas:quas in his vaſis pynebant

ad p̊guſtandu q̃ſi plibanda ve ſingulis:

q̃ libamina vixit Moyſes offerẽda.i. de

offerendis ſumenda.
Acetallum.n.sS.eſt vas in quo aceta pꝛo/
bantur. vel vas aceto plenũ. vel vas ad
acetu recipiendũ paratũ: vt acetariũ. vel
vas in quo oĩa liquida pbant.
AWcetoſa.ſ.p.herba quędam
Accetoſus.a.u.i.amarus.
AVcetũ.n.S.pe.coꝛ.dꝛ quaſi acutũ · vel quaſi

aquatũ · Dinũ enĩ cũ aqua mixtũ cito in

hunc ſapoꝛẽ redigit᷑.
Acetulũ diminutiuũ.i.paruũ acetũ.
Achab. interpꝛetatur mater patris. Rex
iſrael fuit qͥ deuicit Genadab regẽ ſyrięcũ
trigintaduobus regibo.
Achademia pe.coꝛ.eſt villa ĩ qᷓ Plato ſtu/
ouit. Inde acha demic.i.platonicus vel
hiloſophicus.
Alchaded dꝛ veliũ maximũ.⁊ ĩ media naue
cõſtitutum. .
Achaia.ſ.p.dꝛ ꝓuintia grętię.
Acham interptat᷑ coluber inſidiãs.
Achant᷑ ẽ arboꝛ in ęggypto ſemꝑ frondens
vl herba frondibo ⁊ ſpinis plena.
Achantis greęce. auis ẽ q ſpinis ⁊ cardoni/
bus veſcit quę latine carduellus vicitur.

rij laboꝛat in eo ꝑdit opus ſuũ. Del eſt
cumulus lapidũ vel fabaꝝ vel denanioꝑ.

TE fl õ heh—

Achar interptat turbatus. vel vallis. vel

tumultus.vel nomẽ ciuitateſt.

Acharon dẽ ciuitas paleſtinę quę cęſarean
4 Fſteg wletteſt =

chates.tis. gen lapidis. quẽ ſi qs poꝛ/

tauerit erit gratioſus. Del e ꝓpꝛiũ nomẽ

viri. intertat᷑ robuſiis.X d fuiſſe co⸗/

Acha ginterptat appꝛehendẽs oſm.
Achea · oꝛ mulier greca. =

Tceugi rarne⸗

chei ; adhini victi ſunt. ab acheio filio
aſen quo achaia vꝛ.

„

heldemac interpᷣtat᷑ ager ſanguinis ab

achel qð ẽ ager. emac qð ẽ ſanguis.⁊ dꝛ

ager cõparatus ſanguine chꝛiſtip nũmis
quibo traditus erat.

Alcheon grece. v ſplendẽs latine dicitur

equus ſolis.

Acheron: ontiseſt palus infernal.⁊ dicit᷑

ab a qo eſt ſine · Ichere quod eſt ſalue vel

Papiã acheronta in ntõ.⁊ coponit᷑ ab a

qð eſt ſine cheronta qð eſt gaudiũ.Oñ
Uð ſine leticia nomẽ trabit h̊ acherõta.
Achila.f p.pe.coꝛ.qͥd loc eſt. Oñ.i.Regl.
26 Ecce Dauid abſcõditus eſt in colle

achile. .
Achilles ꝓpꝛiũ nomẽ ẽ.⁊ dẽ ab a qð ẽſine

chille .qð ẽ labiũ /ꝑ ↄtrariũquia groſſa

habuit labia.

Achini vel achei · qͥdam gręci vicunt᷑. Dñ

Nꝛatiꝰ. Quicqͥd delirant reges plectunt᷑
achini.
Achinus dẽ oꝛtulanus in villis reſidẽs nõ
habens manſos.

Achioꝛ eſt locus vel ꝓpꝛiũ nomẽ viri· ⁊ in-

terptatur tumultus.
Achiron. n. indeclinabile · dꝛ locus inferni
q etiam vꝛ achironta.

. . . ℳ—

Achirolo gia · eſt victio ĩpꝛopꝛie poſit· vt

timeo requiem: ſpero laboꝛeem.
Achiſis. idis.f.t.i.auaritia.⁊ dꝛ ab a quod
eſt ſine. chiſis ſacietas q̃ſi ſine ſacietate.
Achis · interptat᷑ flos.
Achitophel /interpᷣtat᷑ patris ruina.

Acholiti grece. vicũt ceroferarij vel accen/
dentes latine a depoꝛtandis cereis qñ le⸗

gendũ eſt euãgeliũ aut ſacrificiũ offeren/⸗

Acia.f.p.eſt defectus viſus · qñ ſcilʒ hoĩes

aptos oculos habent: ⁊ tñ nõ vident.
Acidia.f.p.vꝛ idurata menijtriſticia q̃ dũ

gaude · q; nulla ſalusnullũ gaudiũ ĩ ifer/
no eſt. ⁊ babet acheronta in actõ. vel m

q laboꝛatvertit᷑ ĩtediũ dĩ ab acis grę/
ce quod ſonat cura vel anxietas vel tediũ
uł moleſtia. Inde acidiola.i.triſtitia. Iñ
aadioſus.i.moleſtustriſtisanxcius.

Acidus.a.ũ.pe cœ.i.amanꝝ vt acetu. Dicũt

etiã dentes acidi.i.ſtupefacti.

Acies pła ſigt:Nam ades eſt ferri ſumitaſ

Itẽ acies oculoꝝꝑ acumẽ. Itẽ acies exerci/
tus/eo ꝙ; armatus erat ad bellũ acutis ar/
mis. Oñ· Eſt acies odli ferri belliq; catua

Aciecula.fp.pe. coꝛi parna acdes
Aailus antiqͥtus niger ſit. vel qͥ habet re⸗

curuũ naſum ſicut aquila.

AEcinatis.pe.coꝛ.ligua medop gladiꝰ mili/

taris eſt valde acut.etiã dꝛ iſta materies
ferri ſalʒ aciariũ.
cinus.m.s.me.coꝛ.i.botrus ſcilʒ granellũ
qð ẽi grano vuę.Bñ Greaſmus.Cuvi/⸗
cas acinũ qð in vua cernis acutũ.

Acinũ vel aciatu dꝛ a qbuſdã q̃i aqdũ ·ſcllʒ

aqua qua lauant᷑ toꝛcularia expᷣſſo vino:
⁊ eſt vilis potus ſeruoꝝ vel paupeꝝ.

AEcinariũ.n.s.i.groſſeę·vel coꝛtices vuaꝑ: ꝗᷓ

poſt expᷣſſionẽ pꝛoijciũtur.

Acatabula oicunt᷑ muſica inſtrumẽta enea

vel argẽtea·ꝗᷓ ꝑcuſſa ſonũ fadut grandẽ.

Acclaſis dꝛ veſtis ad humeros non ↄfſuta.
Acliuis.uis.o.t.vel adliuus.a.ũ.ĩ eodẽ ſen/
ſu.i.inclinat᷑ vel ꝑcuruꝰ.vel ſitus loci diſ/

ficulter aſcenſibilis vt mons ẽ adiuis.

Acolabus.m.s.dicit᷑ bꝛucus cum modicũ

incipit volare.

AEcõmentarijs vna dictio indedi.coĩs.ge.
di qui vices regis agebataui iudicio le/

ges ſcribebanturita dicit glo. 2. Reg.82
In biſtoꝛijs ꝓo vꝛ ſcriptoꝛ geſtoꝝ tꝑis.

Etiam eſt ideʒ quod cancellarius: qui in
biſtoꝛijs ſcriba vꝛ. Dẽ aũt acõmentarijs

a cõ miniſcoꝛ.eris.i.ad memoꝛiã reuocari.
vel cõmendari·vel cõmemoꝛari.excogita
re.fingere:cõponere.mentiri.Onde ſcom
Huguitionẽcõmentũ.fraus:mendaciũ
machinamentũ· inuentũ·cõfictũ idem ſut.

Itẽ cõmẽtũ ẽ pluriũ ĩmẽte habitoꝝ ĩ vnũ

collectio. Inde cõmentariꝰ.i.expoſitoꝛiꝰ.

a cuius dtõ płi vel ablatõ ſcilʒ cõmenta,/
rijs cõponit᷑ acõmẽtarijs. Multa eni illo/

rum nonʒ ſunt (teſte DPꝛiſciano ĩ maioꝛi)
ↄpoſita ⁊ indeclinabilia.⁊ ſunt noĩa offi/
cioꝝ mgroꝝ:vt cõmentarijs.i.magi/

ſter cõmentoꝛum. caliculis.i.cuſtos vel

mgj calicum. Irſecretis.i.mgr̃ vel cuſtos
ſecretoꝝ. I¶batis.i.batoꝝ vel frugũ. Tre/

ſponſis.i,:reſponſoꝝ.Et ſunt multa alia.?

ſunt oĩa indecdlinabilia.
Aconita.ſ.p.vꝛ herba wenenata. vel genus

aſpidis venenoſi. Oñ Quilibet bypocri⸗

ta facieten eſt heremita. Mate tñ tacita
latet anguis aconita.

IlLcophilus.m. s. dꝛ pincerna.

Alcoꝛ. n.t.dꝛ coꝛruptio vini vel amaritudo.
Bñ. Mucoꝛ panis acoꝛ vini rancoꝛ q́ʒ
camis. idoꝛ ab aſſata fit came ſed pe/
de pedo.
AMqedo.vis.ſt.i.amaritudo.⁊ ꝓpꝛie dicit
de pomis ſilibo rebus.
Acqedula.f.p.qᷓdaʒ parua auis ꝗ ali᷑ dicit
lucinia. De hac dicit Cicero. Et matuti⸗
nos exercet aqedula cantus.
Acrimonia.f.p.pꝓpe ẽ auſteritas ĩ vultu. ul

drꝛ viuacitas:aioſitas:aſꝑitas:ſoꝛtitudo.

Iñ aqimonioſus.a.i..i.ſoꝛtis oſtãs aſper.
Sʒ hm legiſtas acrimonia eſt pena quę

ifligit᷑ ſacilegſicut incarceratio. vel exiliij

relegatio. C. de ſacroſan. ec.l. placet.
Acriſia.ſ.p.ẽ defectus qñ aliqͥs aꝑtis ocu⸗

lis non videt dꝛ ab a quod eſt ſine ci-

ſis indicũ q̃ſi ſine iudicioqdð ſit ꝑ viſum:
quod magi faciũt incatationibo ſuis.

Acroceramina.oꝑ.n.s.plis numeri:dicũt

picula marina naues mergentiaab acros
qð eſt mons:⁊ ceron coꝛnu amnis aqua
quaſi montes aquaꝝ coꝛnuti.
Acronicus.a.n.i.ſine tẽoꝛe.⁊ dẽ oꝛtus iſte
qñ aliqua ſtella ꝑ ↄyametꝝ ſoli oppoſita

oꝛit᷑ ſole occidẽte. Et oꝛ talis oꝛt acronicꝰ
reſpectu ſolis·quaſi ſine tẽoꝛe ſolis.i.nõ

in die.

Aga dicunt publicę ſcripturę negocioꝛuʒ

q̃ in iudicio agunt᷑oꝛdinẽ eoꝑ modum ⁊
figurã ↄtinentes. IMcta etiã qñq; dicimꝰ
loci in quo iudex reſidetinſtructꝰde cau/
ſa.cognoſcens vbi acta detegunt᷑ vt qui⸗/

libet factũ ſuũ audiat vel videat.⁊ ſuũ cõ/

ſequat᷑ meritũ·q loc alit᷑ etiãa ius appellat
ff. de uſti. et iu. l. pe. S. fi.
Acten eſt nomẽ ciuitat in gręcia.qᷓ oſtea
dicta eſt athenis.
Actio.onis.ſ.t.dꝛ factio:ouctio.vel opera/
tio. Del actio ſm iuriſtas eſt ius pſequẽ/
di in iudicio quod ſibi debetur. Inſtit de

act. in pꝛin. Et addut quidam.qð ſuũ eſt

vVel alienum . ita vt illa viffinitio includat
oẽm actionẽ tam in rem q; in perſonã. Sʒ
illa diffinitio pꝛęmiſſa ſolũ compꝛehẽdit
actionẽ ꝑſonalem. Illud aũt quod tuum
eſt tibi debetur. Si o quod non tuum
eſta quicquid eſt in iudicio.debet indudi
24

ð

oiũſimode qͥ petit᷑. Et incdludit᷑ in actione

reali ꝑſonali:q; in ꝑſonali peto mibi de

bitum. In reali vo actione peto aliqͥd vt

meum quare hoc verbum actio ſumitur

aliter 7 aliter vt pꝛemiſſum eſt. Et nota

ꝙ boc verbum . debetur. quandoq; lar/
ge ſumit᷑ Et cum vꝛ: quicquid in indicio
tibi debetur.i.res quam ꝑetis vt rem tua

ſiuq ei vendicatione actione cõmodati.
ſiue depoſiti bᷣm ¶o. in ſu.ti. de eden.cir/

ca pꝛin. Itẽ actio olim oicebat᷑ ceptio

verboꝝ ſoꝛmata a magiſtratibo vnde vi/

cebat᷑ oꝛmula vulgaris:hodie autẽ fit ſi /

ne impetratione ⁊ cõceptione verboꝝ ſo⸗/
lẽnium. Mec hodie eſt aliqua vifferentia
inter interdictaa actiones: cũ interdictuʒ
nihil aliud ſit ;ᷓ actio pꝛętoꝛia. DPicitur ꝗ

actio ius ciuile vel pꝛętoꝛiũ quo debitum

a te exigere poſſu. vel petere rem mihi re/

ſtitui bᷣm Aeo. Goff. de iudi.dilecti. Et

eſt actio a iure ciuili Inſtitj de in na. gen.

⁊ci.S.ius autem. Et ſcom canones actio
iditur cauſa. c.foꝛus.de ver.ſig. Et ſcom

legesactio debet poni in cauſa· quia ne-
mo ſine actione experit.ff. de neg. geſt. ſi

pupilli.in fi. Nohibent tñ attẽti nimis

ſubtiles actionũ intẽtatiões.vt in.c.ile/
cci. de iudi. Ictionũ vo/quedã ſuntĩ rem.
zquędã in pſonã. Ictio in rem oꝛ Ndica
tio rei:qñ aliqͥs vicit rẽ de qua agit ſuã.⸗
aduerſarius vicit eã eſſe ſua. ñ gpetis
rem aliquam vt tuam rei vendicatione

itic agis actione in rem. Ectio v in per/

ſonam vr qñ petis ab aduerſario aliquid

7 tibi dari vel fieri. Item actiones quęda,y
dicunt᷑ bonęſidei:quędã ſtricti iun. Tctio
nes bonęfidei vicunt᷑ non ideo · q; in eis
debet buari bona fides:q; etiã bona fides
ſeruat᷑ in actionibo ſtricti iuris. ̊ dicin

bongfidei.qꝛ maxime exuberare debet bo⸗
na fides inter ↄtrahentes in eisa vltra id
etiam veniũt oĩa acceſſoꝛia.⁊ ea de quib⸗
nihil eſt cogitatum. vt in actione emp· ul
contractu vendi. Menit etiã id quod ex/

pꝛeſſe non eſt actũ: videlʒ a tempoꝛe mo/

re qͥ alteri nõ reddit iſtud ad quod tene/
tur de natura contractus: veninnt oam/

na intereſſe quę debent reſtitui:⁊ ſicĩ eis

—

multũ exuberat officiũ iudicis pinguq;

in actione ſtricti iun. Et actiões bonefidei
ſut decẽ ⁊ ſeptem · quę enumerant᷑ Inſtit.
de act. S. actionũ. Et ↄtinent᷑ ĩ his verſibo
Empti:ↄducti mandati:depoſitiq;. Pi⸗

gnoꝛa ciſcundecõi · pꝛo ſocioq;. Dotis

heredibotute⸗ ſfſtoꝛ. Dꝛeſcri/
pri Auutat. Iſte
lie 0
ni
nõ ver⸗ ⸗
gitatũ utn- 1
a tempoꝛe moꝛeq/ Aud
ad quod tenet᷑ de natt· nunt

damna ⁊ intereſſe quę d. ui. Itẽ

actionũ realiũalię cõpetunt ꝓie O coꝛpo/

reis ſic habet locum rei vendicatio: alię-

ꝓ incoꝛpoꝛalibo ⁊ ꝓ ſeruitutibo adqͥrẽdis
ſeruiendia defendendi·⁊ ſic cõpetunt duę
actiones: quaꝝ vna vocat᷑ ↄfeſſoꝛia·alia
negatoꝛia. Item nota ꝙ actiones ꝑſona/

les vſq; in metas triginta annoꝝ exten/
dunt᷑.vt. C.de cõſti.pec.l.ij.et ibi nõ.tex.

woſſibile eſt oẽs res in pecuniã cõuerti.
C. de pᷣſcip.triginta anoꝝ.l.ſicut in rem.

Aeales autẽ vſq; ad metas quadragita:
yt. C. Sð vendi.ping.li.et i glo.de vtroq;

caſu.

Actio ad exhibendũ vat᷑ ↄtra coſſeſſoꝛem

Actio arboꝛũ furtiʒ ceſarũ habet ↄdemna/

vel aduerſus eum qui dolo malo poſſidet
ut rẽ exhibeat.i.ĩ publicũ deducat · vt fiat
aduerſario copia vedicãdi ſm Mo. ĩſũ.

tionem aduerſus eum qui arboꝛes furtim

cedit inſcio inuito dño cõpetit contra
ipſum damnũ dantem ad ouplũ damni

dati · in quo caſu huic etiã ↄpetit actio le⸗
gis aqlie · ita tũ vt deducere poſſit a con/
dẽnatione ꝙ actoꝛ ↄſecutus eſt altera ac/
tione · vt. fl. aboꝛ. fur. ceſa. l.i.

Actio caluiſiana eſt per quã reuocant᷑ ea ꝗ

in fraudẽ patroni libertus alienauit.vbi
etiam locu habet actio fauiana.ff. de iure
a.l. ſi libert?. bm Pla.
ctio fauiana ⁊ pauliana ſic dicta ſunt ab
autoꝛibus ⁊ earũ iuentoꝛibus. Et habent

locũ quãdo debitoꝛ ĩ fraudẽ creditorlalie

nauit ea quę alienata fuerũt creditoꝛi· vt
reuocet᷑ ipſa alienatio.

Actiones ciuiles q̃ ſunt⁊ quotvide in ſpe.

ti. de act. ⁊ excep ꝓponen.S.poſtremo.Et

quãdoq; diſtinguit᷑ actio auilis ↄtra cri
minalẽ.: tũcidẽ e qð actio intẽtata ꝓ ali/
quo intereſſe.MNñq; diſtinguit᷑ ↄtra pꝛe⸗/
toꝛiam tunc idem eſt qð actio ſatiſſacto/
ria directa in re. DPꝛętoꝛia aut vꝛ ꝗᷣ datur

officio iudicis.

Vctio cõmodati directa cõpetit ei qui ren

m — at Kr

. — —

aliquã cõmodanit ↄtra cõmodatariũ ad

repetẽdũ ipſã rẽ vt ei res ad eiꝰ acceſſio⸗

nes reſtituãt᷑facto ⁊ expleto vſu ꝓptquẽ
cõmodata eſt.fj.cõmo.l.i.m Pla.
Actio cõmod iptraria cõpetit ei qͥ cõmo
datum acc m eum qui cõmodauit.2⸗
impenſas ini v. Imodata factas veluti
ſi ęgrũ ſeruũ curauitquod noĩe cibarioꝝ
ipendit nõ repetit.ff. cõmo.lin rebo.S.pol⸗
ſum.cum. S. ſe.
AMEctio cõmodati vtilis cõpetit vbi nõ eſt
vere cõmodatũ ſᷣ iterpᷣtatiue.vt ſi amic
ex ↄſidentia rem amici ex ꝓpꝛia autoꝛita/
te accepit MMß
AEctio ↄfeſſoꝛia eſt quę cõpetit ei qͥ viat ſe
habere ius ul ſeruitutẽ ꝑ fundũ viã eundi
vel agẽdi vel altiꝰ ędes ſuos leuandi vel
quãcunq; aliã ſeruitutẽ in re ipſiꝰetiã in/
unito co. Et hec actio vꝛ in rem q; rem tuã
coꝛpoꝛalẽ/ ſcilʒ ius eũdi ꝑ füdũ pet- qᷓ;uis
ipſa ſeruit ſit incoꝛpoꝛałvt.ff.ſi ſerui ven/

Di.l.ij.ĩ pꝛin. Dx etiã cõfeſſoꝛia:.qꝛ ex verꝰ

affirmatiuis cõſtituit᷑ eiꝰ ria verb ne/
gatiuis ponit᷑ ꝗ ꝛ actio negatoria. Vñ
actio negatoꝛia cõpetit ei qͥ dicit aliqueʒ

nõ habere ius ulſeruitutẽ ad aliqͥd qð fa

cere volebat alter ipſũ ꝑ hanc actioneʒ
ꝓhibet:vt qñ oñs fundi intẽdat aduerſũ
te ſolitũ ire ꝑ fundũ ſuũ oicens:Mõ ẽ tibi
ius ire ꝑ fundũ meũ.Et hęc actio ſilirin rẽ
diq; vñs fudi vendicat libertatẽ qñ ipſã
itẽdat verbis negatiuis· dicẽs:ꝙ alter nõ
habet ius eũdi vel agẽdi ꝑ fundũ ſuũ nec
altiuſ ędificãdi ędesne luminibo ſuis no/
ceat. Et ſic ꝑ hãcoñs fundi ad hoc agit vt
fundus ſuus dedlaret᷑ liber.⁊ alter deſiſtat
vphibeat᷑ ne eũ de cętero inqetet.ff. ſerui
Vdi.lij.et. lloci coꝛpꝰ.S.cõpetit.et Inſtit
de act. S. ecõtra. Et hec actio nõ cõpetit de
ominio ſ̊ de iure pᷣdioꝝſicut⁊ cõfeſſoꝛia
vt ip Halł.l.ij. in pꝛin. Et licʒ bm Pla. oi/
cat᷑ iõ negatoꝛia/q;vbis negatiuis itẽtat᷑:
tñ cõtrariũ notat᷑ in.l.ij.⁊.S.econtra.S. all.
Mã glibet ean ſcilʒ ofeſſoꝛia ⁊ nega pꝛia
cõt dari ꝑ verba affirmatiua ⁊ etia nega/
tiua.Mõ g ſumũt differẽtiã ꝑ foꝛmã vbo/
rũ/ᷣ rõe materięqꝛ cõfeſſoꝛia dat᷑ ad tuen/

dam ſibi ſeruitutẽ debitaʒ a negatoꝛia ad

tuendã ſuam libertatem.
Actio coĩdiuidundo dat᷑ inter eos qͥ ſine
ſocietate nec ex cauſa hęreditaria aliquid
cõe habẽt vt id diuidat᷑ m Plaa ꝛco.
AEctio cõducti cõpetit ei qͥ cõduxit a locãte
Wl locatoꝛe fundũ/vel pꝛędiũ: vel domũ

Actio ð

⁊ cõpetit ei ad hoc ꝙ liceat ſibiĩhabitare.
wel in vſu rem habere cõductã. Etiã cõpe/
tit cõtra locatoꝛẽ ſi aliq̃s expenſas vtiles
l neceſſarias ibi fecerit.

Actio directa eſt qñ aliqͥd directe petit᷑ in

ius vt ex cõmodato vel depoſito hmõi

Actio vtilis eſt quę dat᷑ nõ ex iure aliquo

directo · vtilit? ex ęquitate competit· vt
bnd lin mmo ilm Dlaa ito.

Acio depoſiti directa competit depoſitoꝛi

ad repgẽdũ depoſitũ⁊ acceſſiões ei cõ⸗/
petit in ſimplũ·niſi foꝛte res ſint incendio
ruina naufragio depoſiteqͥ caſu qͥ depoſi-

tuʒ ſic receperitſi negauerit ⁊ inficiet⁊ de

H cõuincatĩ vuplo cõdemnabit ff. dexco.
l. i. S. ait toꝛ.

Tctio depoſitiotraria cõpetit ei penes quẽ

res depoſita eſt· ad petendũ impeſas ſi q
circa re impẽderit vtillas repetat vel oã⸗
num datũ ꝑ ſeruũ depoſitũ pᷣm Pla.

AVEctio de dolo cõpetit mihi qñ dãnũ dolo

malo alicuiꝰvatũ ẽm vel ſi qͥ aduſus me
verſet doloſe ↄſulẽdo vel malicioſe nego
cia mea admiſtrando.nec ſuꝑeſt aliq̃ alia
actio qua poſſum experiri.ff. de dolo.l.i.F.

ꝓba. Bzʒ nõ dart᷑ niſi lis duos aureos ex/

cedat. Mec actio q; odioſa ẽ nõ dat᷑ liben
cõtra parentes·quia in ea damnatus in/
famis efficit. Mec libert otra patronos ſ
loco eiꝰ actio in factũ verbᷣ ſic temperãdis
in cõditione libelli· in qua nulla eſt mẽtio
doli faciẽda.ff.de dolo.l.ſi.oleũ.S.fi.ci.l.ſe.

Actio de dolo ⁊ furto eoꝝ qͥ miſterio cau

ponum ſtabulariũ vel nauẽ exercent· vo
aduerſus ſtabularios nautas qͥ qñ offi-
cio maloꝝ hoĩuʒ vtunt᷑ in duplo tenẽtur
quo dolo vel furtũ cõmiſſũ eſt in his reb⸗
qᷓs ſaluas foꝛe recepere.ff. furti.aduer.na.
cau.ſta.l. i.

vlctio de cõſtituta pecunia cõpetit adũſus
eũ qͥ ſine ſtipulatione cõſtituit p ſe velp

alio ſoluere. C. de ↄſti. pecu.l.ij. Mam oĩia
cõſtituere ẽ debitoꝛẽ ſe facere vm Pla.

Actio in rem verſo dat᷑ aduerſus oñm vel

patrẽſi ſeruꝰ vel fili pecuniã in rẽ pꝛis vel
ſi impẽdit quã mutuo accepit.ſff. deĩ rẽ
Wr.l.qi.in pꝛin.
tigno ũũcto dat᷑ ei cuiꝰ tignũ alie/
no ędificio iictum eſt ab eo qͥ eſtimabat
ſuũ tignu eſſe. Sixo ſciẽs alienũ.id dolo/

ſe fecerittenet᷑ de tigno imiſſo ⁊ furti ⁊ ac-

tione ad exhibendumnon ꝙ tignũ cogat᷑
eximere.ſed quod interſit pſtare.ff.de tig.
iiunc.l.i.et.ff. de rei vendi.l. in rem. S..eii.
a 5§

bus eaꝑ dat᷑ aduerſus eos qui ſacras res

emerũt citra foꝛmanulla eis actiõe relicta

cõtra ſacroſanctas eccłias de pᷣcio qð de/
derüt repetẽdo · Meęc aũt actio vat᷑ factũ
cũ res ĩ aliax rem eſt mutata ut ex phiala
factus eſt cyphus. Si xyo in ſui foꝛma ſit ·
rei vendicatio babet looldl.

Actiq de pauperie cõpetit aduerſus eũ cuiꝰ

aĩal vamnũ vedit ↄtra naturã ſui generis
Verbigra· vt ſi equ nõ loci angultia vel

nõ inſtigat calce ꝑcutiat. ul bos coꝛnupe/

tat ex naturali feritate. Bec' tñ ſi inſtiga/
tus vel ex loci ãguſtia damnu dederit · in

hmõi actionis cõdẽnatione venit damni
reſartio aut ĩ ſolutione venit exlege ouo/

decim tabulaꝝ noxe deditio. Oñs eniĩno

xali iudido ſerui ſui noie cõuentus.ſeruũ
actoꝛi noxę dedendo liberatur. Ynſtit. de
nox. act. F. i. Et ſi aĩalia noxę dedãt pꝛofi-

cit reo ad liberationẽ Inſtit:ſi qua.pau.

fe. vi. Et vtru malit vt ſoluendo vamnũ
ſufferataut alias ꝓ noxa det aĩal· hoc per

eũ ſtat. ff.ſi qua. pau. fe. vi.l.i.in pꝛin.
Actio de appoſito vel ſuſpenſo quo iter eſt

nocere poterit. dat᷑ adu/
ſus eum qᷣ in ſubgrunda ꝓ tecto ve habet
id appoſitũ vel ſuſpenſũ q nocere potuit

vulgo · cui caſus

Cui condẽnatio ẽ decẽ ſolidoꝝ.ff. de bis

Actio de effuſis ⁊ eiectis dat᷑ aduerſus eun

q eie. et effu.l.ſi vo. S.ait ſtoꝛ.

„

ex cuiꝰ habitatione vel habitaculo aliqd

effuſũ ul eiectũ ẽ g iter publicũ· vũ dãnũ

datũ alicui trãſeuti reſtaurandũ eſti vu/
plum ſiliber homo inde periſſe vicatin
qnqgita aurcos dat᷑ hͥ gctio. Si vo no/⸗

cuerit libero hoĩ dat᷑ quãti videt᷑ iudici ex

bono ęquocõpenſat ipenſis fact operi⸗

bus qbo eſt cariturus iutilit. fl. de his qui

eie. vel effu. l. i.t in pꝛin.

„

Actio edilicia cõpetit multis modis. Pꝛi/

mo ſi res vendita ſit redibita ꝓpter vitiũ
ſiue moꝛbũ nec tñ a venditoꝛe reſtituitur
ci emptoꝛi c actionibo alijs ꝗ ediles
inhibent. Eti hoc caſu eſt ppetua.ff. de edi.
edic.l. ędiles. in pn.S.i. Becundo cõpetit
quando venditio fit: vt ſi res vendita nõ
placet vt reddatur· tunc eſt tempoꝛalis
vſq; ad lx. dies.ff. e.ti.l.qð ſi nolit..ſi qᷣd
ita venerit· Certio cõpetit ſi venditoꝛ nõ

vult tradere ſeruũ vel mãcipiũ vel iumẽ/

tũ cñ oꝛnamẽto cũ qͥ oſtẽderat tꝑe vedi/
tionis p ipſo omamẽto. uł vt fiat redibi⸗

tio rei pncipal ꝓpr acceſſoꝛia· tũc cõpetit

Actio de reb⸗ ecdeſiaſtiq veditis · cuſtodi/

etiã vſq; ad. x ſes.i pꝛin.
§. vendedi. M qñ eo lo/
co quo iter e gnẽ.lupũ
vrſum. ar· qð no⸗
cerep iutü. ff.
Stt nn.
ucx b.⸗
ad repetendũ ſupficiem ſi poſſederat.ft. de
ſuꝑfi.l.i.S.qͥ fuꝑficiẽ.in ſi.

Alctio empti cõpetit emptoꝛi ad rẽpetẽdã

quã emeratin qua venit cõmodũ qð ac/
ceſſit. Et ſi qd ĩ ſpeciali pacto compheẽdit·
in hac actione attẽdit᷑ put qͥſq; ſibi paci/
ſcitur.ff. de act. emp.l.exemptoꝛ.in pꝛin.
Actio ex ſtipulatu naſcit᷑ cuʒ de re certa in
genere kß̃ icerta in ſpẽ fit ſtipulatio. vt In
ſtit. de v. ob. in Pn. Mam ſi res eſſet ſim⸗
plicit incertaſtipulatio nõ valeret. ff. eo.
ti.l. ita ſtipulatus. in pn. Et ſtipulatio eſt
ↄcepta: vt eũ te ſvõdes dare buũ ulſpon/⸗
des te factuꝑ domuzʒ. Et ptinet hec actio
ad actiões ĩ ꝑſonã ꝗ oꝛiũt᷑ ex ↄtractu ver
boꝑ. Et nota ꝙ actio deſcẽdẽs ex ſtipula/
tiõe nõ hʒ vilationẽ ani ſic actio de dote
Li. S. exactoꝛ. C. de rei vx.act.et. S. cũ aũt.
Actiones ex ↄtractu ſunt ꝗ naſcunt᷑ expa/
cto· ſiue paciu ſiue obligatio ſurgat exte:
vt cõdi.certi.de nu.pecu.conditio certitu/
oinaria.ↄditio ob cauſãactio cõmodati
depoſiti · pignoꝛatitia.Siue etiã oſurgat
obligatio ex verb·ſic in actiõe ex ſtipula/

tu · qñ res certa ĩ ſtipulatiõibo deducta ẽ.

Sine etiã oꝛiat᷑ obligatio ex l̃is· de qb⸗
ↄditio odio deſidię vat᷑ in eũ qͥ ceñ ſpe fu/
turę numerationis ſcribit ſe debere qð ei

non eſt numeratũ .Mumeratione aũt nõ

ſecuta ĩfra bienniũ nõ repetit crographũ
Et eſt introducta ⁊ exdluuſa exceptiõe nõ
numeratę pecunię cum mime co gat ſolue⸗
re qð ſcripſit ſe debere.Siue etiã oꝛiatur

obligatio ex conſenſu. veluti · empti· ven /

diti locati·cõducti/ p ſocio · mandati · pꝛę⸗
ſcriꝑis verbis· ⁊ actio de cõſtituta pecu-/

nia.necnõ actio ĩ factũ/ de iureiuran. Et

iſte ſunt ſpẽs actionũ in ꝑ ſonã quęoꝛiunt
ex cõtractu ſiue re:verbis.lr̃is·aut ↄſenſu
obligatio oꝛiaar.
Actiones ex q̃ſi ↄctu ſunt qͥ neq;ʒ ex pacto
neq; ex maleſido oꝛiũtſ̃ tñ maioꝛẽ habẽt
ↄueniẽti ⁊ affinitatẽ cũ pactis q; ci ma/
leficijs. Et ſut iſte ſcilʒ cõditio ĩdebiti·cõ/
ditio liberę actionis. Actio negocioꝛum
geſtoꝝ·tutelęſubſidiaria:coĩdiuidundo-

=ð
S

finiũ regundoꝝfamilięherciſcũdepetitio
hereditatj directa:⁊ vtił poſſeſſoꝛia: ſidei/
cõmiſſaria.⁊ actio ex teſtamẽto:actio de
peculio⸗ p iuſſua de ĩ rẽ vᷣſo· actio tribu
taria ·ĩſtitoꝛia· ex toꝛia funeraria ad ex
biledũ·de tig iũcto/actio ĩ fſactũ·de
rei ven. de pau..lterdictũ qͥn bonoꝝ
vti poſſidet vtrobi interdictũ ſaluianũ.

AWctiões vel obligationes ex maleſicio ſũt

quibo delicta hoiuʒ coercet᷑ quod publi
cę vtilitatis intereſt.ff. de fideiuſſ.l.ſi au/
reo.S.fi.et.ff.ad.l.aq.l.ita vulneratꝰ. cum
ſilibo.vt eſt ↄditio rei furtiuęactio arbo/

rum furtim ceſarũ:actio furti:actio vi bo/

noꝛũ raptoꝝactio legis aqͥlię actio iniu/

riarum/quod metus cauſade dolo. actio

ſerui coꝛruptiactio reg amotaꝝcõditio
ob turpẽ cauſã.interdictũ vnde vi:inter/

dictuʒ qð vi aut caminterdictũ de libe/

ro hoĩe exhibendo·de vxoꝛe vucendade

liberis exercẽdis ĩterdictũ quoꝝ legato/
rum.interdictũ ꝓhibitoꝛiũ neqd in fluie
ripave publica ſiatnec ĩ via publica · in⸗
terdictũ de itinere actuq; pᷣuato

AEctiones uł obligationes ex q̃ſi maleficio

ſunt ꝗᷓ neq; ad pacta accedũt neq; ad ma
leficia·ſut tñ ſilioꝛes maleſicijs q; pactis:
vt actio in factũ aduerſus iudicẽ qͥ litẽ fe/
cit ſuã. ⁊ actio in factũ de eiectis ⁊ effuſis
actio in factũ de appoſito vel ſuſpẽſo quo/
rum intereſt ⁊ actio in factũ de dolo⁊ fur/

to eoꝝ qͥ miniſteriũ cauponũ aut ſtabula/

rium aut nauẽ exercent.

Actio exercitoꝛia ſm ¶Lco. in ſu.e. ti. datur
ↄtrahentibo cum mgr̃o nauis ꝓpter naui/

gandi neceſſitatẽ ↄtra exercitoꝛẽ nauis ꝗᷓ
mgrm naui poſuit ·quẽ ęquũ fuit teneni·
vt tenet᷑ qͥ inſtitoꝛeʒ tabernę vel negocio

ptoſuit.ff.de exer. act.l.i.Eſt aũt mgr cui

totiꝰ nauis ancoꝛa ⁊ cura mãdata eſt.l.e.

S.mgrm nauis·qᷣ in vulgan lumbardoꝛũ

ꝓuĩntialiuʒ comitus ꝛ.⁊ in alemanico
ſtyermã. Mec diſtiguit᷑ an iſte mꝗr ſit li/
ber vel ſeruꝰ.maioꝛ uł
q eũ ſᷣpoſuit· vt.l.i.pall.S. cuiꝰãt cõditivᷣis
Sʒ exercitoꝛdꝛ is ad quẽ obuẽtiones qͥ̃t/

tidianę ſeu redditꝰ ꝗſtus:⁊ vtilitates na/

uis ꝑpueniũt.ſiue ver ſit dñs nauis ſiue a
oño nauis cõductꝰ. Meęc auũt actio nõ dat
ʒ mgrm nauis ſ̊ contra eũ qui mgrm na/
uis Rpoſuit in eã cauſam in quã pᷣpoſitus
eſt expᷣſſe vel tacite.

Wctio eſtimatoꝛia.i.actio pſciptis verbis
ſiccognoĩata·ẽ gctio ꝗex eſtimato ꝓpo⸗/

minoꝛ.⁊ ſibi iputa

4

ee ööö—
. .W 22 .

nitur gr̃a oubitatiõis tollẽdęquãdo res
eſtimata vendenda dat᷑. Dubitatũ enim
eſt an ex vendito ſit actioan exlocato/an
ex cõducto. an mandati.vt ſi rẽ meam do
tibi ⁊ eſtimo vt eam vedas ꝓ decẽa inde
decem reddas mihi aut rem/ vt nõ.ff. de
eſti. act. in ruöb. UDs

Actio ex teſtamento nõ ſolũ ſcripto bere⸗

di competit ad pꝑetendũ hęreditatem.ſed
etiaʒ cõtra beredẽ ſcriptũ legatarijs ⁊ b⸗
deicõmiſſarijs.C. coĩa dele· ⁊ fideicom/
mil.. .

Actio familięg herciſcũde inter eos ↄpetit qͥ

cõem habent bęreditatẽ oiuidendã.ff. fa.
herq.l.i.et.ij. Et oꝛ familię herciſcude.i.here
ditatj oiuidũde ſᷣm cο. Momẽ aut fa⸗
milia qñq; põitp cognatiõe ut cũ dꝛ. Illi
ſunt de familia Pꝛiami. Nñq; ꝓ ſeruitu
te ⁊ ptãte:vt cũ dꝛ pifamilias filiuſfami/
lias.h̊ tñ ꝓ ſubſtãtia ⁊ hęreditate. Item
berciſco eſt verbuʒ grecum⸗ ⁊ idem eſtqð
diuido.inde hercſcuũde.i.dinidunde.Et
vtimur hoc verbo ſicut reꝑimꝰ apud an/
tiquos qui gerundia ſua pꝛonuuciabant
ĩ vndo:vt legundo/audiũdo·herciſcũdo
bm Ico in ſu.

Accio finiũ regudoꝝ cõpetit finibo ad vi/

ſtinguendũ vel iundicandũ inter eos qͥ cõ/
fines habent agros vel pꝛędia. Inſtit.de
act. . item finin regundoꝝ. Et habet locũ
in ruſticis ſdijs tm.⁊ non in vrbanis·qꝛ
vrbana pdia non ſũt cõfinia ſed vicinia-
q; parietiboviſtingui cõſueuere.ſed con/
ſinia vicim ꝗ adeo ſunt ꝓxima vt nullus
paries in medio interponat᷑. Itẽ vrbana
Edia vicũt᷑ oĩa pᷣdia ꝗᷓ habet ędiſicia.etiã
ſi ſint in villa:qꝛ vrbanũ pꝛędiũ non facit
locus.ſed materia habitandi cauſa facta.
Bñ ſi in vrbe ędificiũ cauſa nõ habitãdi
ſed gr̃a reonendoꝝ fructuũ ſiat. dicetur
Ediũ ruſtici.Sed⁊ oꝛti in ędiſicijs cõſti/
tuti niſi plurimũ ſint reddit vinearij fo⸗
te ⁊ ſic alitoꝛij.cõtinẽt᷑ appellatione vrba/
noꝝ pdioꝝ.ff.de xp.ſig.l.vrbana. Auſtica
auũt ſᷣdia vicunt᷑ agri nõ hñtes ędificia.

Actio funeraria dat᷑ cõtra hęredẽ bonoꝛũ
Vel poſſeſſoꝛẽ. ff. de re. et ſump.ſfu.l.⁊ſi qͥs

§. fi. Et dat᷑ ei qͥ funerauit vt nõ hęres de⸗

.„

functũ/ſᷣ cauſa pietatis.

Actio furti manifeſti bm Axo. locuʒ habet

qñ fur rem tenẽs viſus vel dephenſus fue/⸗
rit· ſiue in publico ſiue in puato vel a dNñnſo
Vl alio ãteq; ꝑueniat ad locũ qͥ pferre rẽ

deſtinauit, Et dat actio furti in qdruplũ.

Inſtii. de obli.quęex mal.naſ.S.pena ma⸗
nifeſti. ô”MV
AMctio furti non manifeſti cõpetit qũcunq;
Edicmodis furtũ nõ manitfeſtũ ꝓbat.Et
etiã ſi vidiſti furtũ fieri te tñ abſcõdiſti cũ
furtũ faceret ne te occideretnõ ẽ manife⸗
ſtum. Et dat hec actio in vuplũ. Inſtit.
de obli.ꝗᷓ ex mal.naſ.S.pęna.
Actiones hęreditarię dicunt᷑ quę trãſeunt
ag heredes vel contra heredes hm Aco.
Item ꝗ ab hęredibo incipiũt vel contra

beredes. NMNt aũt plene ſciat᷑ trãſeũt ad

bęredes vel nõ:viſtingueaut naſcit᷑ actio

ex maleficio vel q̃ſi· vel ex Zctu ul q̃ſi put

pꝛoſeqtur oñs lo.in ſũ. His actionibo
cõueniunt hi qͥ ſuccedunt in ius⁊ nõ hi qͥ
ſuccedũt in rẽ vt donatarij vel legatarij.

Actio in factũ aduerſus iudicẽ qͥ liteʒ fecit

ſuã: vat᷑ aduerſus iudicẽ·qͥ ꝑ iperitiã ma⸗

le iudicauit: tenet ad damnũu reſtituẽd—inu

qð per erꝰ ſententid illatũ eſt. Si vo dolo
malo iudicauit ve ẽ ex maleficio obliga⸗
tus/uł actione ĩ factũ uł actiõe de dolo ad
oẽ intereſſe ei quẽ leſit:⁊ infamis eſt.Iteʒ
tenet᷑ crimie falſi qð pęnã depoꝛtatiõis uł
Vltimi ſupplicij ↄtinet ᷣm ¶co. Judexãt
eccleſiaſtu male induct᷑ ꝑ gram vel ꝑ ſoꝛ
des ab executione officij ꝑ ãnũ eſt ſuſpen

ſus ad eſtimationẽ parti quãa lęſit nibilo⸗

minꝰ cõdẽnandus · Et ſi vurãte ſuſpẽſiõe
ſe diuinis ingeſſeritirregulan eſt nec cuʒ

eo niſi ꝑ ſedẽ aplicam poterit viſpenſari.

vt in. c. cu ethi. de re iudili.õ? —
Actio in factuʒ de eo qð certo loco vꝛ vbi

aliqͥd eſt ꝓmiſſũ vari certo loco ſi iundiciũ

in illo loco cõſtitui nõ poſſit· Introducta
tñ ẽ ꝗqdam actio arbitrania vt poſſit etiaʒ
in alio loco agi. Pꝛeętoꝛ eni iniquũ eſſe ar⸗

bitrat᷑ nõ poſſe cõuenire debitoꝛẽ in alio

loco qᷓ; ĩloco deſtinato ſolutioni. Et hec
actio arbitraria ex ſui natura ẽ ſtricti iun·-
in qᷓ habita cõſideratione aliarñ actionũ
ſtricti iuris:qͥcqͥd eſſet omiſſũ deberet ha/
beri omiſſũ · tñ in illa etiã venit qcqͥd ęquũ

⁊ iuſtũ viſũ fuerit religioni iudicatis. Et
ꝓpter hoc appellat᷑ hęc actio arbitraria ir

regularłq; ↄtra naturã aliaꝝ actionũ ſtri-
cti iuris eſft.
Actio ĩ factũ ex edicto ſtoꝛis de alienatio/
ne indicij mutãdi cauſa facta· dat ei ĩ cuiꝰ
fraudẽ illuſionẽ facta eſt alienatio ſuis
heredibo·aduerſus eũ qͥ reʒ alienauitquẽ
ad intereſſe cõuenit quati intereſt actoꝛis
coꝛã oꝛdinario vel delegato.· de q̃ Gof. in

ſiũ.de alie.iudiim u. fac. ⁊.c.i.e ti.ĩ glo.

Actio in fal· ⸗uuñrto eoꝝq mi⸗
ſterio ͤön Eulſtabulüex⸗
ercer eeuunt cauponi
zmaloꝝ
furte. 4 I
uas foꝛ. ain
Tatio ĩperſo.
Dis aliquẽ da. 2.
Quãdo vpo agu ereſt

ſpãle nomẽ accipit⁊ in depoſito dꝛ ſim⸗
plicit actio pſonalis? non cõditio. Hoc
daut nomen cõditio inde deſcẽdebatquia

olim iudicia erant oꝛdinaria· ⁊ certa ver⸗
ba.⁊ quę opoꝛtuit cõdici.i.ſimul dici · vt ſi
quis caderet a ſyllaba caderet a tota cau⸗/
ſa. Sed poſtea ulle ſolennitates in diſſue⸗/
tudinem abierũt:attamen nomẽ remãſit
ut adhuc ꝑſonales actiões quęſolenni/
bus verbis interßtabant ſeu interpᷣtant᷑

cõditiones vocent᷑.Et haꝝ actionũ gene⸗

ra quędam naſcunt ex cõtractu.quędã ex
quaſi cõtractu:qnędã ex maleficio ⁊ quę/
dã ex quaſi maleficio.Et nota ꝙ actio ꝑ/

ſonalis non ſequit᷑ fundũ. ff. de cõtrahen.
empa vendi. S. Aucius Citius. Itẽ actio
pſonalis ita eſt affixa oſſibo creditoꝛis ꝙ;

in aliu tranſferri non poteſt niſi fxiõe iun
ff. de pecu.l. ſi quis g.

Actio in rem dꝛ vendicatio rei /ſcilʒ quãdo

Dicis rem de qua agit᷑ tuam eſſe:⁊ aduer⸗/
ſarius vicit vel oſtendit ipſam eſſe ſuam
ff. de act. et obli. l. actionũ genera. Et haꝑ
actionum alia eſt virecta in rem actio: vt

rei vendicatio:actio confeſſoꝛia? negato/

ria. ¶lia eſt actio in rem vtilis quęſũt ac-
tiones de dominio non directe h̊ vtiles ·
quę ex ęqᷣtate dant᷑.qñq; nõ dominijs:vt
ſũt publicianę ꝗ ex aduerſis cauſis cõpe/

tunt.⁊ actio per quã quęrit᷑ an actoꝛ iura⸗.

uit· actio in rem de ſuperficie:⁊ actio faui/
ana ⁊ pauliana ⁊ caluiſiana:⁊ actio in rem

quę kõpetit inter vñm tabule? pictoem.

Sunt⁊ alię in rem actiones in quibo non
de dominio ſed de pignoꝛe agit᷑ſic̃ actio
ſeruiana.q̃ſi buiana· ð qbo vide loco ſuo/

Acio ũuriaꝑ competit ei qui ſuriã paſſus

eſt cõtra eum qui intulit iniuriã vel infer/
ri pcurauit? pulſauit vel verberauit vel
famoſũ carmẽ ad alteriꝰ ↄtumeliã ſcripſit

uł recitauit ulquomodocũq; iuria aliquz

affecit· in qua iudex reũ tanti ↄdemnabit

—

quanti actoꝛ iurauerit ſe nolle illãuriaʒ
ſuſtinuiſſe:pꝛemiſſa tñ iudicis taxatione.

Quidã tñ dicũt ꝙ iurare vebet potiꝰ de
ſuo ꝑdidiſſe tantũ ttamu q;ᷓ talẽ nuriã
ſuſmnniſſe.⁊llij oici ſuffidat eũ iurare

ſic ꝙ nollet lucrari tutũ vel tantũ p eo ꝙ
talem iiuria ſuſtineret vel ſuſtinuiſſet.

Actio inſtitoꝛia ſm ¶o. vat ei qui cũ ali/

quo ↄtraxit in illa negociatione in q̃ pꝛę⸗
poſitus eſtcõtra eũ qui pꝛeępoſuit aliquã

ſtationẽ vel negociationẽ gerẽdo ð con/

trahentibo cum pꝛępoſito:ſiue pꝛępoſitus

ſiit expꝛeſſus ſiue tacitus. vt.ff. de inſtit.

act. l. .et. ij. et. l. ait. S. non tñ.cũ ibi nõ.

Actio legis aquilie ouo cõtinet capita uł
tria · li; vnum nõ ſit in vſu. Oꝛimu caput

eſt de ſeruis occiſis vel quadrupedibusqͥ
numero pecudũ ↄtinenc vt in.llege aqͥlia
ff. eo. ti. vbi dĩ de animalibo quę grega/
tim habent᷑ ⁊ paſcunt᷑: ſicut oues capꝛę⁊
boues ·eqͥ muli·aſini.Et ᷣm Labionẽ ſueſ
̊ non canes.⁊ longe minꝰ beſtię ferę vrſi
⁊leones ⁊c. Sʒ elephãtes ⁊ cameli qua/
ſi mixti ſunt.⁊ iõ pᷣmo capite eos cõtineri
opoꝛtet. Quo caſu tanti fit condemnatio
quanti plurimi ipſa res valuit anno pꝛę/
terito. Secundũ caput eſt.quod non eſt
ĩ vſu hoc nõ ponit · vt. fl. e.l. ſi ſeruꝰi.S. huiꝰ
vbi dꝛ: Murꝰlegis ſecundũ qͥdẽ caput in
diſſuetudinẽ abijt. Certiũ caput ẽ de eis
vulneratis feris beſtijs occiſis cęteriſq;
rebus ruptis · vt veſte vaſe ⁊ ſimilibus.

Quo caſu condẽnabit᷑ quioamnũ dedit

quanti res fuit · triginta retro diebusrei
pciũ ⁊ valoꝛẽ eſtimando⸗vt dicta.l.ſi ſer/
uus ſeruũ.S.tertio aũt capite.Et ĩ hac ac/
tione ſi qs damnũ ſe dediſſe inficiat᷑i.ne/
atↄdenabit᷑ in duplũ.ff. e.l.i. S. i.
ctio mandati directa cõpetit mandatoꝛi
⁊eius hęredi:cõtra mandatariũ vel ꝓcu/
ratoꝛem poſt mandatũ ſuſceptũ.ff.ea.l.ſi
remunerandi.S.i.Et inq;tũ intereſt id fa/
ctum eſſe qð mãdauit· puta mandaui vt
fundũ emeres ſi mea intererat emi/tene/
beris poſt mandatũ ſuſceptũ:tñ ſi eũdem

poſito · quia obli

ages mecuũ mãdati vt ſuſcipiã obligatio/
nem q̃ teneris venditoꝛi.Ma ego agere
poſſũ vt cedas mihi actionẽ empti. ff. e.
ti.l. i mandato meo.p.reſponſo.

Actio negodoꝝ geſtoꝝ oirecta eſt q̃ a git

oñs rei geſte cõtra eum qui negocia eius
geſſit vt admiſtratiõis rõnem reddat. vt
f. de nego. geſt. l. ij.

Actio negocioꝝ geſtoꝛum contraria com/

petit illi qui ſine mandato ſe miſcuit alle⸗
nis negoqjs gerendis:aduerſus dominũ
negocioꝝ ad repetẽdũ expenſas negocio/
rum geſtatione factas. Et veniut oia quę
expendit de ſuo neceſſario vel vtilit. non
tñ voluptuoſe.⁊ G colligũt᷑.ff. e.ti.l.h.

Actio de peculio vel peculietenus ↄpetit ei

qui cum filio familias vel ſerno peculium
habentibo cõtraxitquę poſt moꝛtẽ filij uł
ſerui eſt annalis? non poſt emancipatio/

nemmanumiſſionẽ. vel alienationæ.ff.qñn

actio ve pecu.eſt annalis.l.i.S. q; diu.

Actio noxalis ſᷣm Co. vꝛ actio quę naſcit

Vl oꝛiturex delictis ſeruo ꝝꝑ.ff. eo.ti.l.i.et
Inſtit eo.ti. in pꝛin.

Actio pignoꝛatitia directa competit ve/

bitoꝛi contra ceditoꝛẽ vel eius tutoꝛẽ vel
curatoꝛẽ ſi pignoꝛa acceperũt.ff. eo. ti.l. ſi
ſolutu. S. fi.

Actio pignoꝛatitia cõtraria dat᷑ ceditoꝛi
cõtra ebitoꝛc.⁊ dat᷑ ad multa. Gi enim

decpiat᷑ a debitoꝛe wel ipſa re vel eius
uis Fauirein alienã ul alij
pignoꝛatã ſiue obligatã.niſi eadẽ res ſit

ampla ad modicũ etiã fuerit alij pigno

rata q̃ſi ĩ nullo capt ſit qͥ pignoꝛa ſecido

loco accepit. Et ſi debitoꝛ malicioſe vſat

ſit obligado ęs ułſtagnũ ꝓ auro ulargen

to. vel ſi obligauit puũ ꝑ quẽ vaãnũ datũ
eſt. puta.furtu vel aliund huiuſmodi:⁊ G ſi

ſciuerit·tenet᷑ in ſolidũ.i.in totumſecus ſi
ignoꝛauit:qꝛ tunc liberabit᷑noxe deditio/
ne.ſcllʒ dando ſeruũ pꝓ noxa.

Actio pignoꝛatitia vtilis ſm VHla. dat᷑ ei

qui impignoꝛauit rem alienã ſine cõſenſu
oni:- poſtea vñs pignoꝛis eſt. vt.ff. e.ti.

funduũ egoipſe emo vel aliꝰ mihi:neq; in/ l.rem alienã. tã directa q;ᷓ illa dant pn/
tereſt aliudceſſabit hęc actio. cipali ⁊ ſuis hęredibus:⁊ contra heredes
Actio mandati cõtraria ↄpetit mãdatario qeditoꝛis. D
vel eiꝰ pcuratoꝛi ad expeſas:aduſus man/ Actio ꝑ quã quęrit᷑ an actoꝛ iurauerit.ſm

datoꝛem quaten fines non eſt egreſſus.
Bi vo aliqd ero gauit vtilitin eo nõ ha

bet mãdati iudiciũ.ſ̊ tm̃ negocioꝝ geſto/

rum.Si o mandauerim tibi vt mihi fũ

vum emeresetiã ſi nondũ pᷣciũ ſolueris:

quoſdã vat᷑ ei qui cum peteret rem ſuam
delato ſibi iureiurando ab aduerſario eã
ſuam eſſe iurauit.

Actiones pꝛęiudidiales in rem dicunt᷑ eſſe

ꝑ quas queęrit᷑ an quis liber ſit:an libertꝰ.

zin partu agnoſcendo· vt in. . Hiudicia/

les. Inſtit. de act. Sʒ illa per quã querit᷑
an auqs ſit liber. partiʒ cauſã cuilẽ obti⸗/

net parti Ztoꝛiã. Ciuile aut hm foꝛmã do/
minq qua ĩ ea virecte agit᷑. Et ptoꝛiã hm

foꝛmã ⁊ modũ petẽdi tuũ a te ipſo · nõ
ab alio petit poſſeſſoꝛe. Cetere vo ouęfoꝛ
mã acapiũt ex ſtoꝛia iuniſdictione. Et in

rem vicunt eſſe ad inſtar actionũ de ſer-

uikite . q; in hac de iure patronat in re · in
illa ꝓp:ietatj iure agit᷑. Et piudigiales di⸗
cunt᷑q; queadmodũ exceptiones actio/
nibo opponunt ante pᷣmam ꝗſtionẽ ter/
minant. Si aũt quis quęrat quare nõ ex/
ceptiones ̊ actiones dicãt᷑ hanc cauſam

accipiat.qꝛ nõ eſt exceptio niſi ſit actiõis
excduſio.hę vo pꝛęiudiciales nullã actio/

nem excludũtbᷣ non cõpetere dicũt.
Actio ſcriptis verbᷣ ex ↄtractibus inoĩa/
tis deſcendit. vbi ſcilʒ auilis cauſa ſubeſt
ſufficiens ad actionẽ introducendã.⁊ cuʒ
negociũ non cadit in certũ ſpale nomen
ↄtractusnec cauſa hmõi actionis expmi/
tur.cetere hmõi actiones expmunt ſic· do

vt des · facio vt facias: do vt facias· facdo
vt des. Ex quibo naſcit᷑ actio pᷣſcipt ver

bis noĩata alias ciuilis: Qñ mihi aliqͥd
ageſt vel abeſtvel affutun ẽnectibi adeſt
nec affutuꝝ eſtaut mibi non abeſt nec ti/
bi adeſtaut ſi nectibi aſſit nec mihi abſit
⁊ceſſes implere quod cõuenit inter nos:
ego aut feci in ſubſidiũ · intentatur actio
de dolo:nam vbi vn ceſſat iplere quod
in ſe eſt quod ꝓmiſit altero implẽte locũ
habet hec actio.

–—

Actiones ſᷣtoꝛig quę ſũ

autẽ pꝛetorię · quia a ptoꝛe ſunt inductę.
vt Inſtit.. de act.

Acnio ꝓ ſocio quęex vtraq; parte directa
eſt. cõpetit ab vſufructu que ſolus alt᷑ ſo/

cioꝝ ꝑcpit. vel ſi dolũ cõmiſit in rebo coĩ-

bus. Et habet locũ qñ duo ineũt ↄtractũ

ſocietat ita ꝙ tam lucrũ q; damnũ inter
eos cõe eſt. Et ſi aliquis ſocioꝛum male ⁊
doloſe verſet· tunc alteri cõtra eum datur
hec actio. Eſt aut ſocietas ſm I¶o. vuo/
rum vel pluriũ co nuentio · contracta ob

comodioꝛẽ vſũ vberioꝛẽ quęſtũ.Naſcir

aut hęc actio demũ ſocietate finita·quę fi⸗
nitur pluribo modis ꝓut ꝓſequitur ipſe
AEo. in ſu. eo. ti.

AMctio publiciana ex equitate dat ei q rem
bona ſide emit a non vño:⁊ rem ſibi tra/

ta quotreqͥre ĩ ſſoe.
ti.ð act.ſeu ꝑeti.ꝓpo.S.poſtremo. Picunt

9

Ditam bona fide cepit credens vendẽteʒ

tempoꝛe venditionis⁊ traditionis vnñm
eſſe. f. de publi. et ſi res Et ſufficit

emptoꝛi habuiſſe b vnditoꝛ
malam fidem hak onſilio
Viderit.vte⸗
Actio publi ei auꝰ res
quã a non eum oñm vt
8. cuz abſens. publice ul ſtu⸗
dij vel prregri. vel legationis ci⸗

uitatis vel cauſa a ellationis pſequedę

vVel teſtimonij ferendi vel q; in captiuita-

te fuit· uł alia cauſa neceſſaria fuit abſens:
Ttalis res ſua:cum eſſet abſens vſucapta

eſt. licet ei ꝓpter neceſſariã abſentiã infra

annũ poſtq; reuerſus ẽ reſcindere vſuca/

pionẽ vt dicat aduerſariũ non vſucepiſ/
ſe qui vſucepit per auxiliũ ᷣtoꝛis hocre/

medium ſibi dantis.Si aũt vᷣe oñs fuit
rei· tũc cõpetit ei vendicatio reciſoꝛia. Si
xo tal res fuit pignoꝛi obligata:compe⸗
tit ei hypothecaria reciſoꝛia: hoc in reali⸗

cõpetit certi cõditio reciſoꝛia.

bus actionibo. In actione autẽ perſonali

Actio quanti minoꝛis ſtoꝛia locũ habet cũ

q emit aĩalvel ſeruũ moꝛboſuʒ ſeu vitio⸗
ſum qͥ ꝓpter moꝛbuʒ vel vitiũ min valet

ñ empt ſit.⁊ dat᷑ ad petendũ id qð mi/

nus valet.puta/ſi res non eſſet vitioſa uł
moꝛboſa valeret viginti: nunc aũt valet
qndec: ꝓponit᷑ ̊ actio ad petendũ quãti
minoꝛis interſit emptoꝛis. Moc aũt ſcias

— UW6.öe vitio nunq;ᷓ tenet᷑ venditoꝛ niſi ĩtri-
bus caſibo. Nꝛim eſt qñ noĩatim ꝓmiſit.

⁊tũc aget᷑ ex ſtipulatu. Secundus eſt qñ

ſciebat ſeruũ habere vitiũ emptoꝛẽ non

ãmonuit.⁊ tũc tenet᷑ ex empto:uł ꝙ redi/
beatur.vel ꝙ admittere teneat᷑.Certius ſi
in vitio aĩ ſit admixtũ vitiũ coꝛpoꝛis· at᷑
aut infra annũ vtilẽ.

Actio ciuilis quãti minoꝛis cõpetit quan-

do libꝛũ vel aliã rẽ vitioſam vel moꝛboſã
emit ꝓpter quod res minꝰ valet.⁊ agitur

quayti minoꝛis eſſet empturus. De hac

actione nihil dicit᷑ in arboꝛe actionũ · de
toꝛia ſolum.

Actio qð iuſſu perpetuo⸗dat᷑ ↄtra pꝛem uł

oñm quoꝝ iuſſu cũ filio vel ſeruo aliqs
otraxit. ſiue videat᷑ iuſſus ad ↄtrahẽtem
iue ad ſeruũ. Nec ẽĩ ea opus verbis aut

ſcriptura. Del vt viſtinguat ſm Aco. an

videat᷑ iuſſus ſpãliter in vno ↄtractu.vel
generalit᷑: vt ita ꝙ volẽs cũ buo meo ge⸗

rere.videoꝛ eni ola iuſſiſſe:niſi lex certa.i.

— — ..e F —

2ditio uł pactũ ↄtrariũ phibeat. Mabet
glocũ hęc actio quando oño viuenteuł

patre:ſeruus vi filius cõtraxit.quia hac
dominus vel pꝛ eo ꝙ iuſſit tenebit.

Actio qð metus caula.at᷑ ei qͥ pꝛobabili
V́el iuſto metu coact s· rem ſuã vendidit
fdidit ul ꝓmiſit:aduerſus eũ qͥ metũ fecit
Sʒ infra anũ erit qdrupli ꝓpt cõtumaciã

nolẽtj rẽ reſtituere iuſſu iudiqante lit/ↄtjᷣ
poſt annũ vo ſimpli.vt in.l.ſi cũ emptoꝛe
5 rñſo.et.S.poſt anũ.ff. qð met cauſa.
Actio rei vendicationis eſt.·qñ dicis rem
coꝛpoꝛalẽ eſſe tuã· vt hunc ſeruũ·hãcveſtẽ
hbunc equũ.llia dꝛ vendicatio·quã legi/
ſte non habet · quę dat p re incoꝛpoꝛali · vt
nõ.ꝑ doc.in.c.examinata.de iudicijs.

Actio redibitoꝛia:dat᷑ emptoꝛi ↄtra vedi -/

toꝛẽ· vt ſeruũ vel aĩal moꝛboſum reapiat
⁊ aũ reſtituat.⁊ dat᷑ infra ſex mẽſes vti/
les · q;ꝛ hęc actio tm̃ ſex menſibo vuratvt

ff. eedi.edicl.i. Perbigratia. Si vdis
mihi animal moꝛboſumlatentẽ moꝛbum
habes · ll aliam rem vitioſam tali vitio:

qð vitiũ ſi ſciuiſſem nullo modo emiſſem

mihi dat᷑ actio contra te ad hoc ꝙ pꝛeaũ

receptũ reſtituas infra ſex menſes.⁊ rem
tuã moꝛbidã vel vitioſam reaſſumas.

Actio reꝑ amotaꝝoↄpetit marito aduerſus

vxoꝛẽ de rebo ↄſtante matrimonio cauſa
Diuoꝛtij ablatis. Dat aũt poſt viuoꝛtiũ⸗
cõtinet rei ꝑſecutionẽ:ſ̊ ſi pendẽte iudicio
reintegret᷑ matrimoniũ ·ſoluitur iudiciuʒ
rerũ amotaꝝ.Et ſi reintegrato matrimo/
nio iten fiat diuoꝛtiũ:remanebit actio re/
ruʒ amotaꝝ ob res amotas poꝛis diuoꝛ/
tij cauſa. Et in quo caſu actio furti datur
contra extraneũ: in eodẽ actio reꝑ amo/
tarü locum habetdũmodo illa ↄcurrant

ſciliz vt res mariti dolo malo amoueant·

⁊econtra. Item ꝙ fiat amotio conſtante
matrimonio:vel aliquid quod ꝑ amotio
nem habeat᷑. Item ꝙ fiat cauſa diuoꝛtij.
Datur etiam hęc actio contra patrem fſi⸗
lio vel filię quaten ex ea re locupletioꝛ ẽ

factus dolo malo eius factũ eſt quo ſni/
nus fieret. sl
Actio rei vxoꝛię vel vxoꝛaticię ſublata eſt:

in cuiꝰlocũ ſurrogata eſt actio ex ſtipula⸗/
tu· quę dat᷑ marito vel eius patri vt dos
tradat᷑.Si enĩ a datiõe dos ĩcipieret · hec
actio locũ non haberetliq; qͥ dam dicant
ptrariũ.vt dicit o in ſu.e.ti.
Ylctio ſeruiana oño fundi vel dom cõpe/
tit ad pꝛoſequẽdas res conductoꝛis pꝛo

mercede dom . q̃ſi res pignoꝛatasq;uis
non cõuentione pignoꝛenttñ iuris ↄſti/
tutione obligant᷑ tacite ꝓ locatione iure

„
—

in ruſticis vo pꝛedijs fructus tm̃.

Actio q̃iſeruiana quęetiam bypothecaria

di ·pꝛetoꝛia eſt. per quã rem mobilem vel
imobilẽ tibi pignoꝛi obligatã quã oſſi/

det aliqs ſiue ſit debitoꝛ ſiue ali oter ab

eo euocare ſeu petere. Et ẽ actio in rẽ vail
⁊ dat᷑ qeditoꝛi ad ꝓſequẽdũ pign bypo⸗

thecarie.i. E& mobileʒ obligatã. Inſtit. de

act. . ſeruiana.

Alctio ſerui coꝛrupti cõpetit nõ ſoluũ aduer-

ſus eum cuiꝰ hoꝛtatu vel ↄſilio ſeruus coꝛ/
rupt vel deterioꝛatꝰ ẽ.ſᷣ etiã ↄtra eũ no/
ua lex vat᷑: Qui ſollicitanit ſeruũlicʒ bo/
nos moꝛes eius coꝛrumꝑe non potuerit.

Hec aũt actio in duplũ habet ↄdẽnatio/

nem.ſcilʒ quanti deterioꝛatus eſt ſeruus:
quãti ve res fuerit a ſuo ſollicitato aſpoꝛ/
tata ⁊ tenet᷑ qui coꝛrupit ſiue ex bono ma/
lum ſiue ex malo deterioꝛẽ fecerit. De hoc

in. l. ſi quis ſeruo alieno perſuaſerit. C. de

furtis.

Alctio ſubſidiaria dẽ qꝛ in ſubſidiũ ⁊ auxi/

liũ alteriꝰ quę inefficax facta eſt dat· vt ſi

tutoꝛ res pupilli alienauerit vel male ad/

miſtrauerit · ipſe tutoꝛ eiꝰ hęredes nõ
ſunt ſoluẽdo.i.non ſufficieétes ad ſoluẽdũ

.

eius alienatęſunt.

Actio tuteleę ſubſidiaria competit pupillo

qñ nec tutoꝛ nec hęres ſoluere habetↄtra
eum cui iura tradita ſũt a pupillo vt cau/

tionẽ exigat a tutoꝛe de indemnitate pu/

pilli.qñ vel nullam vel parũ idoneamad⸗

.

miſit cautionẽ.

Actio tutele directa· dat aduerſus tutoꝛeʒ
ipſi pupillo inq;tũ ↄuenit ſi tutoꝛ in rebb
pupiullaribo damnũ dedit dolo vel culpa

ipſi pupillo.
AEctio tutele cõtraria cõpetit tutoꝛi aduer/
ſus pupilluʒ ſi in em eius aliquid de ſuo
impedit · vel ꝓ eo fideiuſſit:aut rem ꝓpꝛiã
impignoꝛauit vel obligauit ꝓ pupillo.

Actio venditi cõpetit venditoꝛi ad petẽdũ
pᷣciũ ⁊ vſuras extẽpoꝛe moꝛe. Et ſi aliqd
ſpeciali pacto compꝛehendit᷑ pꝛout is ſibi
paciſcit᷑ vel int partes cõuentũ ẽ. Et huiꝰ

traria eſt actio empti:quã vide.s

AMctio vi bonoꝑ raptoꝑ de rebo mobilibꝰ
vi ſurreptisdatur ei cui res mobiles per

violentiã ſunt ablatę cõpetit reſtitutio

4

pignoꝛis ĩ vꝛbanis pᷣdijs infecta illata:

pupülo.dat᷑ actio contra iſtũ in quẽ res

infra annũ ad quadruplũ · ita ꝙ in q̃dru/
plo contineat᷑ rei reſtitutio.⁊ hęc eſt vis
ablatiua. .
ATctiuncula.f p.pe. coꝛ.i. parua actio.
Actoꝛ ſine. v. ci. c. venit ab ago⸗ dicit᷑ de⸗
fenſoꝛ patronꝰcanſidic aduocatꝰ.factoꝛ
dDuctoꝛ uł curatoꝛ. Dñ. Mct agit libꝛos
paſtoꝛ pecudes puer anos. Mic agit · hic
Oucit. tẽpoꝛa tranſit ⁊ J. Pel actoꝛ vĩ iſte
Ahgit pulſat aliũ · rẽ aliquã ab ipſo pe⸗/

tens in iudicio.ff. de iudi.l..in tribo. Rctoꝛ

etiã eſt ꝓpꝛii nomẽ.⁊ gręcũ eſt.⁊ coꝛ.pe.R
qß eſt latinũ tũc ꝓ. Oñ.ctoꝛis ĩ ſpolijs
virtus actoꝛis habet. Sed autoꝛ ch. v. ſi⸗
ne. c. venit ab autentim grece. i. autoꝛ vel
dignũ latine.qꝛ e dictũ uł factũ ẽ dignũ
imitatione. Inde autentie Inde etiã au/
toꝛitas. ẽ ſentẽtia imitatiõe vigna. Sʒ
auctoꝛ cũñ.c.⁊.u.enit a verbo augeo. ⁊ dꝛ

galiqͥs qͥ rẽ aliquã auget. Oñ. Inuenit au⸗

toꝛ agit actoꝝres ampliat auctoꝛ. Et ab
actoꝛ venit actrix. Inde etiam actiuus.i.
habilis agere.

Actualis eſt ille q acta facit.vel res qᷓ eſtin

gctu
Actuari dẽ diuerſis actibo poccupatus.
Etiã dꝛ ſcriptoꝛ public qͥ facit aca.
Actuaria.i.p.ẽ nanis q̃ velo⁊ remis ſił agit
łcc. us.ui.i.oꝑatio· ductio·actio · ul ſictio·

ułpſentialitas:ulłpᷣſentia.Eſt etiã idẽ qð

iter Sʒ tñ differũtq; act ẽ via apta cur/

ribus? iumentis.ab ago.is.i.duco/qꝛ res

ibi ducuntur.ſed iter eſt via apta hoibus
tranſeuntibo. Oñ Greciſta. Eſt actus vig

q; currꝰ iumentaq; ducit. Sed ꝑ iter ſine

7 „

iumentis ⁊ curribo ibis.

Aculegia.fp. di qdã peſtis vel piſcis qdã.

Aculeus.m.s.ðeſt ferru acutu ⁊ recuruatum
mediante quo piſces ſolet capi. Etiã ẽ ſti/

mulus qͥ mediate pũgunt᷑ boues. Ponit᷑

etiã ꝓ ſtimulo apis vel ſerpentj vel alteriꝰ
aĩalis pungentis. Eſt etiam expanſale in
quo expandit᷑ pãnus vel cutis ad facien/
dum ꝑgamenũ. Del oaquoddã gen toꝛ

menti ſalʒ patibulũ.qð tñ pꝛie vꝛ eculeꝰ

Aculeat participiũ.i.aculeo monitus:vt
apis.vel ab aculeo punitus ab apbpi.
Acumẽ.n.S.i.acutioab acuo. Dñ.Eſt aci
es belli:ß acumen ſit tibi cultri.
Acumeos.i.victima. WMD
Acupedius vel ſᷣm aliqͥs acupediens.i.cur⸗/
ſoꝛ·q̃ſi acutis pedibo currens.

Acupedineus i. velox. vel ad acupediũ per /

tinens.

cipic· is acu cõtexta vel oꝛ/

nata bꝛygia vĩ.qꝛ in
phꝛygi. rtiſices illius
veſtis pph “
cus. us.F. c di. Etiã eſt
ſpinter quo cC x ſuꝑ ca/
pita. vel alie la. Ite acus vꝛ
poꝛta in hiern euãgelio ſm Chꝛi

ſoſtomũ de di vi dĩ. Siẽ poſſibile ẽ
camelũ ꝑ foꝛan.c acus tranſire:ita poſſibi
le eſt viuitẽ intrare regnũ cęloꝝ. Sʒ acus
aceris.n.t.i.palea frumẽti vel tritid. DNVñ.

Huncta pngit acus:gallinis ſpargit᷑ ac.

Et acus aceris ꝓ palea vꝛ ab a qð eſt ſine
⁊ceres dea frugũ q̃ſi ſine frumẽtisq; pur
gatur a frumẽtis. Sed acus.us.ni.dꝛ ab
acuo is:q; acuta eſt. uel ab acumẽ q; nihil
pene eſt niſi acumẽ. Et habet acubo i oati⸗
uoꝝ ablatiuo płi. VPñ Ante bus.u. buat.
Acutela le.pe.p.ſ.p.i.acumen.
Acutio onis..t.i. actio vel paſſio acuendi.

cutoꝛ, oꝛis. homo qui acuit Inde acutrix

mulier quę acuit.

7 „

Acutus us.ui.i.acutio.vel acitus.ũ.q..

A gnte B

Adagoniſta or incitatoꝛ certaminis.
Adam ꝓpꝛiũ nomẽ viri ꝓthoplaſti.i.bmi
hoĩs. interptat᷑ hõ terrenꝰ vel luck. Sʒ
ſm Joſephũ vꝛ rube vel rubꝛa terra. qꝛ
de terra facta eſt caro illiꝰ. Et illud nomẽ
iuentũ ẽ a quattuoꝛ ſtellis q̃ttuoꝛ partiũ
mundi.ſcilʒ oꝛientalioccidentaliſepten/

tionali meridionali. Et qñ ldaʒ fuit

foꝛmatus: legit᷑ ꝙ creatoꝛ creaturaꝝ poſt

qeationẽ cęli⁊ fre volẽs facere hoĩes ccea

uit ldam. Quo facto volens ei ĩonere
nomẽmiſit q̃ttuoꝛ ãgelos in q̃ttuoꝛ par/
tes mũdi.Et pᷣmũ ſa haͤelem miſit
in oꝛientẽ vt afferret lramqͥ quãdã vidit
ſtella anatole.q̃ iterpᷣtat᷑ naſcẽs vel oꝛiẽs
q rediens tulit inde. . Secundũ ange/
lum ſcilʒ Gabꝛielẽ miſit in occidẽtẽq vi⸗
dił᷑ᷣſtellã noĩatam viſis.q̃ interpᷣtat᷑ occi-
dens·qᷣ rediẽs inde tulit. D. Certiũ ſeilʒ

Kapbaelẽ miſit in ſeptentrionẽqui vi/

Dit ſtellam nomine arctos:quę interpꝛeę/
tat᷑ ſeptentrio.qui rediens tulit inde.?l.
Quartũ ſcilʒ Prielẽ miſit in partẽ meri/
dionalẽqͥ vidit ſtellã meſſembirq; ĩterpᷣ/
tat meridies.qͥ rediens tulit inde. M. Et
redeuntes ad oñm.dixit:legite lras⁊ le/
gerũt ?ldã. Et ait oñs h erit nomẽ ei.Et

1
ne
Ma

.

S 0—

—
—

bͤ ſigrt eſt bm hõ Ad vt pgenies ſua
quattuoꝛ partes mundi poſſideret. Oñ.

Meſſembꝛis.m. collige fit odam.

vdamiami ſunt hęretici qͥ nudi oꝛat.⁊ nu/

di int ſe mares ⁊ femine ↄueniũt ⁊ coeũt
qſi Ade imitent᷑ nuditatem. .
AXdama cꝛaice.latine domꝰ vel terra dẽ.

Adamas.atis vt dicit Iſidoꝛꝰiõ etymo.
indic'lapis ẽ ⁊ ꝑuꝰ⁊ indecoꝛferren bñs
coloꝛẽ.⁊ ſplendoꝛẽ cryſtallini.Qũq;ᷓ aũt

vltra magnitudinẽ nudei auellanęreꝑit᷑-
⁊ẽ duriſſimꝰ.Hic nulli materiei ceditnec
ferro q dẽnec igni: nũq; caleſcit:hircino
tñ ſanguie receti rũpit⁊ oꝛ ab adimẽdo

Inde venit adamatin.a.i..i.de adama

ce etiſtens: ꝓducit pe. Etiam vꝛ ab ad
amo:/q; valde amat᷑na valde pᷣcioſus eſt
Dñ. Eſt adamas gẽma quà nõ ferg neq;
flãma Diſſoluit: ſanguis hircinus diui/
Dit illum. D
Adamãtiꝰ⁊ Oꝛigenes ſut noia cuꝰdã hoiſ

Adaptus.a.ũ.i.oꝛnatus vel pꝛęparatus.

Adar hebꝛaice ꝛ meſis martiꝰ.⁊ eſt gener
neut᷑ idecliabile. Et nõ ꝙ Beda vic ĩſuo
tractatu de menſibus. Mebꝛei ꝗᷣbo ſut cre/
Dita eloqa dei:antiqᷓ moꝛe meles obpᷣua/

renõ ceſſant: pꝛimũ mẽſe qͥ paſcę ccrimo⸗

nijs ſacratus eſt niſan appellates.qͥ pter
multiuagũ lunę viſcurſum.nũc in martiũ
menſem-nũc incidit in apꝛile nũc aliquot
dies mẽſis maij occupat:ſᷣ rectꝰ apli ve/
putat᷑q; paſca ſemꝑ in ipſo incipit᷑ uł de
ſinit vel totalit᷑in eo indudit᷑. Secundus
menſis ſalʒ maius dꝛ iar. C ertius ſcilʒ iu/

nius dꝛ ſiban. Quartus ſoilʒ iulius dicit᷑
tanug. Quiĩtus ſcilʒ auguſi oꝛ ab. Sex/

tus ſalʒ ſeptẽber vꝛ elul. Septimus ſalʒ

october vꝛ thelere. quẽ ꝓpt collectionem
frugũ ⁊ celeberrimas in ipſo feſtiuitates

9

nouũ annũ appellãt. Octau ſalʒ nouẽber

dẽ mariſan. Monus ſcilʒ december dici᷑

caſleu. Pecim ſciliq; ianuariꝰ vꝛ thebeth.
VBndecim ſcilʒ febꝛuariꝰ dꝛ ſabath. DHuo
decim ſcilicʒ martiꝰ oꝛ adar. Moĩa aut ⁊
oꝛdo iſtoꝝ meſiũ põt haberi ꝑ hos vꝓᷣſus.
Menſibo hebꝛe hic ponit nola niſan. Ilc
iar ⁊ ſiban thanuxab elul theſeriq;. Ma/⸗
riſan caſleu thebeth ſabath ſimul adar.
Inchoat apꝛilis ̊ martius eſt ibi finis.
Adaſia eſt ouis maioꝛ natu.

Agdaſtria.iſoꝛseo ꝙ; dura ſemꝑ videat. v

oꝛ eſſe femina.

„

Adaugma.nt.i.augmẽtũ vel additamẽtuũ.

AEdaugiiũ.n.s.i.auctio.vel augmẽtatio.

tes mund poſſideret. Addict. a.ũ.i.deputat. cõſcriptusaſcri⸗
Anatole dedita· diſis o·.a cõtulit arctos.

ptusdeſtinatus. DHñ Hꝛatiꝰ. Nulliꝰ ad/

Dictus intrat in verba magiſtri.

Additus.a.ñ.i.ict appoſit. Dñ.i.Ma/
chab.ʒ? Et additi ſunt ad eos exercitus.
Adelphus vꝛ ab ad ⁊ delphus greęce qð ẽ
frater latine. VHñ Cerenti in adelphijs
i comedia facta de duobo fratrib.
Ademptus.i.ſublatus.ab adimo.is.
Agdepta legata oicim illa qᷓ teſtatoꝛ adi⸗
mit legatamio cui pᷣmo legauerat:mutata
pma ſua volunatte.
AIgdeodatus eſt nomẽ Dauid qͥ oatus fuit
a deo ad liberationẽ irrael.
Adeps ꝛ pinguedo.⁊ eſt interioꝛ ꝓpꝛie.
DPinguedo eni ſuꝑ carne. aruina uł lardꝰ
diquę carni admixta oè pinguedo ODn.
Intus adeps/aruina fouꝛs.pinguedoq;
mixta.Et ſic oꝛ ĩ hiſtoꝛijſtriplex ẽ adeps
vitaliũ ſcilʒ coꝛdis ?⁊ vetrisadeps iecon
.i.epatis quẽ reticulũ vidmꝰ.qꝛ inuoluit
ad modũ ret adeps renũ: Mos tres adi/
pes. ouoſq; renes.i.ilia ⁊ renũculos/ado/
lebat ſacerdos ſuper altare. Item adeps
dꝛ medulla tritici q eſt ipſius pinguioꝛ?z
interioꝛ pars.
Agdepticus.a.ũ.pe.coꝛ.qð ve facli adqrit᷑.
Agdeptus.a.um.i.aſſuetus:vel adquiſitus
ab adipiſcoꝛ WM
Agderatio oꝛ q̃ſi ęris punitio· vel adęrata
pdia dicebant᷑ ex quibo ęs puniebat· vt
habet᷑ ex.l.i. C. ve comi.re. milii.
Adipatus.i.adipe cõditus ⁊ impinguat.
Adipatũ ẽ qðlibet eduliũ adipe ipiguatũ.
Adipex vermiculus q dam.
AIgdipiculus diminutiuũ.i.paruꝰ adeps.

AWdit.us.ui.⁊ hoc adytũ ti.e.coꝛ.vifferut:

Mam adit᷑ ẽ introit. gradatio. oppoꝛtu-/

nitas.vel aggreſſio. Sed adytũ.tſi.ẽlocꝰ7
ſecret iuxta altare vnde dabant᷑ reſtõſa
dꝛ ab adeundo ꝑ ↄtrariũ:q; mime lice/
bat alicui adire locu illũ niſi ſumo potiſici

Vgdiumentũ auxiliũ ſbᷣuentio adinuamẽetũ

adiuuame adiutoꝛiũ oĩa idem ſisnt.
AWdminiculu.li.i.auxilin. Inde adminicu/
latoꝛius. a. i.i.anxiliatoꝛuuuuus.
Adminiſtratoꝛ.m.t.ꝛ curięadoꝛnatoꝛ vel
coadiutoꝛ ”s”sð”
Admiſſarius.i.equ ſeu emiſſanꝰ:ſed diffe
runt in hoc.qꝛ admiſſariꝰ eſt equꝰ q ad t⸗
pus intequas admittit᷑ ad coitũ. ̊ emi/
ſarius eſt qͥ ſemꝑ equabo intereſt S
AXdmiſſura oꝛ qñ aĩalia ⁊ ppꝛie iumenta

ad coitũ admittũt᷑ vt ↄcipiãt.⁊ dꝛ ab ad
mitto.i.ad coitũ mitto/ ꝓ vno ſigniſicato
Del admittere vꝛ aſſumere ⁊ c agilita/⸗
te equũ vertere vucẽ. Oñ Duidiꝰ. Nil
nocet admiſſo ſdere calcar equo.Et ad/
miſſus.a.ũ.i.aptus ad mittendu Mñ foꝛ/
tes? bonos equos admiſſanios vocamꝰ
ꝗ admittunt᷑ int armẽta ad coitu vel ad
arandũ vel ad trahẽdũ. Oñ hęc admiſſu/
irę/qñq; icunt᷑ bꝛuta aĩalia pꝛie iu/
mẽta qꝗ ad coitũ admittunt᷑. Iſtas ſigni/
ficatiões ponit Muguitio in fuis deriua/

tionibo. Gerotina aut admiſſura ſic tan-

git᷑ in hiſtoꝛijs erat ea quę fiebat ĩ extre/
mitate veris:in qua detioꝛes erãt ſeętus:q
in tarde apetentibo coitũ:min viget na/
tura. Del ſerotina admiſſura victa ẽĩ au/
tumno.qꝛ natura ouiũ Meſopotamię?
Italię eadem eſſe traditur vt bis in anno
pariant.

ARdmiſſu ẽ peccatũ iam ꝑpetratũ. VPñ vld/

mittit peccat aſſumit flectit equnq;. DHinc
admiſiura ꝑmittere bꝛuta coire.

Admirabilis. ↄ.t.i.modeſtꝰ honeſtus.ſiue

moꝛigerategregitaciturnꝰ.facet᷑. venu
ſtus.decens/gratuselegansſtupidus⁊
admiratione plenus.
Agdoleſcẽs.O.t.ẽ ille qͥ ẽ infra triginta an/
nos. Onde. Eſt adolens creſcens nomen
trabit binc adoleſcens.

Agdoleſcentia.ſ.p. ĩ tertia ętas hoĩs du⸗/⸗
rãs a qntodecimo ano vſq; ad viceſimũ

octaun.⁊ dĩ adoleſcentia qſi ad gignẽdũ
apta adulta.
Agdoleſcentulus.a.ũ.diminutiunʒ/ paruus
adoleſcens.
AEdomiſedechinterpᷣtat᷑ oñs iuſtus.
Adonai nomẽ dei hebꝛeũ:⁊ interpᷣtat᷑ ñs.
Agdoneꝰ.i.vñs vel ad vñm pertinẽs.
AVgdon eſt nomẽ cuiuſdã cuitatis.
Adonis adonis vel adonidis:me/pin ntõ
me.coꝛ.in obliquis· diciturſuiſſe iuuenis
pulcerrimus amaſius DPeneris. Dñ Oui
ius. Albſtinet a ſũmo cꝗlo pᷣfert᷑ donis
Et bᷣm fabulas vꝛ fuiſſe venatoꝛ⁊ męchus
q vulnerans apꝛũ Denerocciſus ẽ ab eo.
Et vꝛ reuixiſſe poſt moꝛtẽ in meſe qͥ apud

hebꝛeos thanux vꝛ. i. in iulio · quẽ gentiles
anniuerſario ſolebãt plãgere ſic ipſa plã⸗

xit. De qͥ ꝓphᷣa iſraelitas ic epat Ecech. S

Mlieres plãgetes 7donidẽ. Dñ. Quẽ

tranfſfixit aper Henen vir fert ldonis.

AWdoptio.f.t.eſt gtuita quedã electio qᷓ qͥ

ſibi eligit aliquẽ in filiũ·⁊ qui ſic recipit᷑ in

ſiliũ. ꝛ adoptiu.⁊ qͥ eum ſic recipit vicit
adoptiuus pater.
Ildoptatio.ip..⁊ ꝑ ſyncopã di adoptio.i.
deſideriũ vel affiliatio ·in filiũ acceptio.
Adoptat.a.ũ.vꝛ elect i filin ul deſiderat

Tldoꝛ.n. indecli.eſt quoddã genꝰ ãnone uł

frumẽti vnde ſiebat panis imolatiti quẽ
q imolabat deum adoꝛabat.
Adoꝛeus.a.ũ.i.trititiꝰ.vldoꝛius idem.
Agdoꝛea.f.p.dea frumẽti vel quędaʒ veſtis
triumphalis.
Edoꝛia. F. p. i. gloꝛia vel bona ſam.
doꝛaſtus.m. s. fantaſma oꝛ. wl. der alp.
Ałdoꝛſus.a.ũ.i.inceptus vel allocutus
Adoꝛtus.m.s.i.nouit᷑ vel ſubito natus.
Adramoloch idolũ aſſyrioꝛũ qð ſamarite
colut “H
Adremõ vꝛ auitas ul vrbſiux iegraeli ci⸗
po magedon.i qͥ Joſias rex vict a Pha⸗/
raõe nechao vulnerat ẽ. Buꝑ qͥ lamẽeta-
tiones ſcipſit Mieremias.De qͥ planctu
z Zacharie. i22 Erit plactus magn in
hieruſalẽ ſic plãctus adremon. Del adre
mon d nome reg regnant tuc in charca/
mis·in auiꝰ auxilii venit Joſias ↄtra ne/
chao. Rñ vᷣldremon caſtri vel regis no/
men habet.

Adriaſtia.f. p.i ſoꝛs.

Agdria ẽ mare petroſũ.⁊ di ab adros gręce
i.petra. eo ꝙ mag ẽ petroſũ q; alia maria.
Vi Huidius. Serpetẽ medis adria vi/
dit aqͥs. Y? etiã regio vel nomen loci aqͥ
di mare adriatic. Etià vꝛ ſcopulꝰ ułm/
pes. Oñ.łdria ſunt ſcopuli ̊ ⁊ adria tra
fretuũq; Inde adriaticus. a. i. i. petroſus.
de adria terra exiſtẽs.vel ad ea ꝑtinens.

Aduena.f.p.vi eo ꝙ aliunde veniat.ar.ff.

de iudi.l.hęres abſens.
Agduertibilis.. t..ſolubit intelligibilis.
Iduentinus.m.s.qdam mons Romę.
AIduentitiꝰ.i.aduena.ſcilʒ qͥ aliũde venit.
Aduerbiũ.n.s.i.allocutio⸗ ſumit᷑ p q̃dam

parte oꝛonis qᷓ detininat verbũ rõe ſigni

ficationis. Inde h̊ ⁊ h aduerbiał⁊ ̊ le.i.
achduerbiũ ꝑtinẽs. Itẽ nomẽ adubiale
dꝛ quod ab adubio deriuat᷑· vt heſternus
hodiernus.

Aduncus.i.valde cuiruus.

Aduocatus.m..eſt qͥ alio noĩe q̃i legatus

xel patron vocat᷑ · ͥ i foꝛẽſibo ſeu exneis

negocijs pᷣeminctibo p̈bet litigantibo ſuũ
patrociniũ·cuiꝰ pᷣciũ oneraria vocat᷑ ſub
antiquo nomine.
Adula.f.p.vꝛ caput lini.

—w
= = =–

lent
Lan

6

Vdulatoꝛ.m. s. di qͥ blãdit:ſcilʒ locutoꝛ oꝛe

nõ coꝛde. Inde adulatnix

Adulatoꝛculus.m.s.di paruus adulatoꝛ.

Adulatio.ſ.t.dꝛ falſa laudatio
Adultr.m.s.dꝛ q̃ſi ad alt:⁊ ẽ ille qͥ vxoꝛẽ al/
terꝰaccedit ipſaʒ violãdo. Inde adulta.
Mdulteriu.n. S.vꝛ q̃i ad altꝰ thoꝑ acceſſus
vel ad alteruʒ. quia ex adulternio ab vno
conceptus ad hęreditatẽ alterius naſcit.
Adulteriũ etiã ſᷣm mgrm q̃rto ſniaruʒ:eſt
illicit coitus cũ marnitata. Stupꝝ eſt de⸗
floꝛatio vꝓᷣginis illicita. Inceſt cũ oſagui

nea vel affini vel religioſa ꝑſona. Aapt

eſt cim puella violent᷑ deduct᷑ de domo
paterna. Sʒ foꝛnicatio ẽ coĩis ad hęc oĩa:
fit tñ ſpalit᷑ c ſoluta:vidua vel meretrice
Adulterinꝰ eſt de adulterio cõceptus vel

genitꝰ. Oñ adulterina moneta vel ſigil-

lũ dicit᷑ falſa moneta vel falſum ſigilluũ ad
inſtar verę vel ven facta vel factum.
Adulterinę plãtatiões dicit᷑ męchę plan/
teęułnõ natales· vt patet Sap.4? Et illã
lraʒ inuit dlug in libꝛo ſecũdo de doct᷑na

chaiſtiana. Sed Rabanus antiqui di,

cũt ꝙ ſint ſpuria vitulamina. Et vitula⸗

men vr planta infructuoſa q̃ naſcit᷑ ex ra⸗

Dice vitis vel alter'arboꝛis.
łdultus venit a vertbo adoleo es.eui.etũ

vel itũ ·pꝛo quo vtimur adultum qð ſiẽt
gemare vel qeſcere. Dñ adultus.a. u. i.

qemat exqetus maturꝰ vel annoſus. Et
ꝓ excret iuenit᷑ rrequent᷑ in ſacra ſcipta.

er. m. t. bm vſũ caret pli numero.⁊ ẽ vnũ
de quattuoꝛ elemẽtis. ꝓpue eſt illud q
ꝓtendit᷑ a nobᷣ vſq; ad ſpgrã lunę. Et dẽꝛ

ab a qð eſt ſine er lis.qi ſine lite· ꝑ ↄriũ

q; ibi eſt vetoꝑptrarꝰoflict :nã ibi cau-
4 *

ſant᷑ nebulę tonitrua coꝛuſcationes ⁊ ful⸗

gura: DMel iõ ſine lite:qꝛ facilit ⁊ ſine lite

cedit ferienti vel impellenti. Item aer eſt

coꝛp elemetare bumidu ⁊ calidũ ꝑ natu
ram qð ĩiſpirat᷑ ⁊ reſpirat᷑a nob. Itẽ aer

etiã bʒ aera in accuſatiuo moꝛe gręcoꝝ.
etiã foꝛmat fqminiũ in a. QNam qᷣnq; ſunt
noĩa habẽtia em vela in accuſatiuo ſingu
laria q bus foꝛmant᷑ noĩa.ſ.p.in a.qᷓ nola
ſic habetia em vel a in accuſatiuo ſingula
ni habẽt es vel as ĩ actõ plłi. Vñ. Ether ⁊
aater ger lampas iungas quoq; panter.
Ex quo feminea qͥbo eſt inſlectio pꝛima.

Sũt ⁊ alia noĩa iſto modo faciẽtiavt ſtix

acheron heros · vt patet in ſequentia vbi
canitur:Sed quid nos iſtos recenſemu

heroas.i.dominos.

NReriani heretici ab gere dicti: Mi vetãt p
defunctis ſaqificiũ offerni pm Papiã.
Terinus.a.ũ.pe p.i.ad aerem ꝑtinens.
Aeriꝰ a.ñ.idem. vel qñq; idẽ eſt qð alt
AReripes.i.aereos hñs pedes.i.veloces ita

in agere videant᷑ ſuſtẽtari ⁊ figi.⁊ idem

eſt qð ceruus.
Aeromatia pe,p.eſt oiuinatio qᷓ̃ fit in gere
Inde aeromanticus.i. ꝑfectus ĩ tali arte.
qdã dicũt genimatia ꝑ tin tertia ſyllabos

8l. ante 3
Ifer fuit vn ex poſter abꝛaę de Cethura.
a quo africa dicta eſt.qͥ getẽ illã deuicita
inbabitauit. vel dꝛ aliqͥs de tali regione.
Atfereſis vel aufereſis eſt ſubtractio litterę
Vel ſyllabę in pꝛincpio dictionis.
Aſffa idem eſt quod talpa.
Affabilis.ↄ.t.i.delectabilis.
AVffatꝰ.a.ij.participiũ veniẽs ab affoꝛ.aris
Et affat.us.ui.me,p. vꝛ allocutio vel oꝛ⸗
natus ſermo.
Affectus.us.ui.bᷣm Hapiã eſt aĩ deuotio
amicitiafſędus/ſocietasdilectio:caritas
ab affecto as.ᷣ affectus participiũ vꝛ la-
ceratus vel maceratus.
Affectio.f.t.eſt altatio coꝛꝑis.Dñ.Coꝛpo/
ris altitas affectio oꝛ eſſe. Rc ſpectat mẽn
ad interioꝛa affectus. Et oifferũt affectio
pietas:q; pietas inter cõiũctos ſangui /
ne eſt. affectio int erẽ̃neos exhibert.
Affibulat.a.ũ.i.onodatꝰ.uł fibula oꝛnat
Affic oꝛ cenſus qͥ dat᷑ rõne piedioꝝ.
Affidoxe ſunt ſnię quaꝝ pars eſt honeſta
⁊ pars inhoneſa.
Affiliatio.i.adoptio vel imitatio naturę

uł manti · vel ecõuerſo. wel qͥ ẽ de gnẽ pa⸗

tris aut mris. Et oifferut affinis 7 ofinis

HBñn. lffinis gnẽ ↄfinis pximitate. Item
Cõfinis me eſt mibi manſio pxima auꝰ
Affinis me eſt mihi natio pꝛoxima auꝰ.
Abffinis genere m cõſinis ꝓximꝰ vrbe.
Affinitas eſt ꝓximitas ꝑſonaꝝ ex couu p/
ueniẽs omni carens parẽtela.⁊ h̊ de iue
canonico ſic ↄtrahit affinitas tã ꝑ coitũ
legitimũ qᷓ; ꝑ foꝛnicariũ. Sed ſm leges
regularitas ꝑſonaꝝ ex nuptijs ↄiictag
oĩ carens parẽtela.vt. C. de nup.l.liberi.
ffirmatio. f. t. v ↄfirmatio aſſertio.
AMEffla. f. p.eſt aial quoddam.
Afflatus.m.S.i.inſpiratab ad ⁊ flo flas.
Afflicꝰ us.ui.ab affligo.i.cruciamen.
Affluus.a.i.i. abũdans vel diues.

Aflatices eſt lacus iudeę vbi nibil mergi

poteſt qð habet animã ·q̃ſi ſine flatn.
fodillu. n. s. eſt albedo exiſtens in ouo.
Alfoꝛiſm.m. s. ẽ mo bꝛeuis integn ſenſuʒ
rei ꝓpoſitęſcribens. Etiã afoꝛiſini ſunt fo/
ramina in naui vnde remi emutunt. Itẽ
liber quidã in phyſica ſic dicitur.

Afoꝛus.m. S.pe. coꝛ. dꝛ piſciculus qui ꝓpter

exiguitatem hamo capi nõ poteſt.
Afoſon indedliabileꝛ miſter cudelitat.
TFfraſia vel afriſia.ſ.p.herba quedã.
Africa.f.p.dꝛ regio qᷓdã.⁊ d? qſi apꝛica:qꝛ
fuit aꝑta expoſita cęlo vel ſoli. vel ẽ ter⸗
tia pars mũudia meridie. J
Africanꝰ.m.s.i.negociatoꝛ vel icola africę.
Africus me.coꝛ.vent a meridie flans ver/
ſus africam. Oñ quattuoꝛ ſunt venti pn/

nit ab oꝛiẽte ꝓͥnoxiali ab illa ſalʒ parte
mũdi vbi ſol oꝛit᷑ crca feſtuʒ Gregoꝛij
ĩ exaltatiõe ſanctę cruq. Mic habet ouos
collatales.ſcilʒ vult᷑nũ ꝗͥ venit ab oꝛiente
aſſtiuo vbi ſol oꝛit circa feſtuʒ ſc Biti:
alteꝝ ſbᷣſolanũ qͥ venit ab oꝛete hyemali
u.a loco vbi ſol oꝛit᷑ circa feſtu ſcę Audcię.

Deinde tres ſunt in occdẽte quoꝝ pna/

palis qui venit ab occidete ęqͥnoxiali oꝛ
cephit: hy collatalis veniẽs ab occidẽte
eſtiuo ꝛ ciraus.ſ̊ ab occidente hyemali
d fauonius. Beinde tres veniũt a parte
meridionali:quoꝝ pncipalis ⁊ mediꝰ dꝛ

guſter:hꝰ collatalis decinãs ad occaſum

verſus gephirũ dꝛ noth. p alt collatalis
vergẽs ad oꝛientẽ dꝛ africus. DPeinde ab
aqͥlone.i.ſeptẽtrione etiã veniũt tres:qͥꝝ
medi a pncipalis vꝛ boꝛeas ille vo qͥ ab
eo declinat verſus occidentẽ oꝛ choꝛ. de/
dinãs aũt ad oꝛicẽtẽ dẽ aqͥlo. Et ſubſola⸗
nnus dꝛ.qꝛ ſᷣ ſole oꝛt eſt. Eurus:q; ab eo
flat ſcilicʒ ab oꝛiente. Hulturn eo ꝙ alte
tonat. Xuſter vꝛ ab hauriendo aquas.hᷣ
gręce vꝛ nothꝰ:nã peſtilẽtiã gignit. Euro

auſter eo ꝙ ex vna ꝑte habet euꝑ ⁊ ex al/

tera auſtru. vluſtroafric eo ꝙ uictus eſt
huic. ANuſtrofauoniꝰ eo ꝙ foueat fruges
⁊floꝛes.?lfricus victł eſt choꝛeo ipſe
arcũdaudat ⁊ q̃ſi coꝛũ facit. Geptẽtrio
eo ꝙ in erculo ſeptem ſtellarũ cõſurgat.
Aqlo dꝛ circius eo ꝙ ſit iũct choꝛo. LPo/
reas eo ꝙ ab hyperboꝛeis ꝑtibo flat.⁊ eſt
frigidꝰ⁊ ſicc. Marura eni ſeptẽtrionaliũ
eſt frigida ⁊ ſicca:auſtraliũ humida ⁊ ca⸗
lida:oꝛientaliũ calida ⁊ ſicca: occidẽtaliũ
frigida bumida. DHñ. Flat ſubſolanus

cipales. Oꝛimꝰ ab oꝛiente vꝛ eurus ꝗͥ ve

vulturn eur ab oꝛtu.Iltq; oiei medię⸗
nothus heęret ⁊ afric auſtro. Ciraus oc/
caſu gephirus atq; fauon afflant. Bed
veniunt aquilo boꝛeas⁊ choꝛus ab arcto.

Afrodita.ſ.p.di veni dʒ ab afros qð eſt

ſpuma·q; nata vr ſuiſſe ſᷣm fablłaſex ſpu
ma manr ꝓueniente ex genitalibſaturni.
Dñ Martialis. Hẽs vo illecebꝛas circa
ſenſus cictos appoſuit afrodita.
Afrodis gręce:femina latine.
Afronitũ.n.s.eſt ſpuma nitri. ñ quidã
uſticus heęc neſcit qͥd gręco noie vicar.
Spuma vocoꝛ nitri gręcis ? afronitũ c.
Afrus.m.s.bᷣm Papiam eſt cuis africus.
Afumentũ.n.s.i.dumetum.

A ante G

lgabꝰ. p. coꝛ. qd ꝓpheta de qͥ habet᷑ ðlcej
2i? Hñi luroꝛa. Igabꝰ ecce famem pꝛę⸗

ixit in vrbe futuram
Agagulo.m.t.vꝛ vanꝰ foꝛnicatoꝛ.
Agalma.n.t.i.ſigura.⁊ vꝛ q̃i agẽs imaginẽ
alteriꝰ. vel eſt ſpeculuʒ pclaꝝ.ponit᷑ etiã p
caꝗlo vbi eſt ven ſpeculu ſcilʒ facies chꝛiſti
Pñ Intrat cũ palma plebs alma ſalutis
agalma.i.regnũ cęloꝛn.
AIgamus.m.s.pe.coꝛ.i.ſine vxoꝛe:⁊ dꝛ ab a
qð eſt ſine? gamos vxoꝛ. 3
Agapa pę.vel agape.pes.i.laboꝛ alienus
Dilectio/caritas/oꝛonũ coĩo· vel elemoſy
na rogata.⁊ ſm aliquos ẽ mãducatio qᷓ
fit in caritate ob memoꝛiam defunctoꝛũ.
Inde agapitus.i.dilectus.
Igapeta.f.p.pe.pꝛo.ancilla dei q̃ ꝓ chꝛiſto
nubere noluit vt oicit Huguino.Papi/

as aũnt dicit agapeta vel agapetes.i. leno/

cinatoꝛ: vel qͥ cũ feminis illiate cõuerſat.
Agar interpᷣtat᷑ aduena ↄuerſa: erat con/
cubina abꝛag.
Agareni.pe.pꝛo.dicti ſunt ꝓſeliti⁊ aduene
ab agar. .
Agaritudo.ſt.di ſuſpiriũ vel anxcietas.
garus. m. s. vz curſoꝛ pedeſter.
gaſo ꝓpꝛie vꝛ qͥ curat iumenta q̃ſi agens
Smariu.qñq; tñ agaſo dꝛ domeſtic mi/-
niſter aſinoꝛn. Onñ Greciſmꝰ. Eſt aſinoꝛũ
aſtoꝛ agaſo boumq; bubulcus.
gates. m. t. vꝛ lapis pᷣcioſus.
Agaticia.ſ.p.eſt herba quędam.

Agea.ſ.p.r locus vel via in naui ꝑ quaʒ

atatoꝛ ad remiges accedit. Dñ Ennius
Multa foꝛo ponẽs ageaq; longa replet
Itẽ agea ageoꝑpluralit: dicũt᷑ victimę

quęp rebo agendis offerebant.

5bA——

e. Agelaſter dẽ aliqᷣs qui nũqᷓ; ri/let. agnatus ſexusa p arte vi
mecie Agellarius.m. s.i ruſticus ab ager dictus. Agnellus. m. s. paruusagnus.
nso⸗ e leg lulticlg t victimeꝗᷓ gnes ꝓpꝛiũ nomẽ virginis. dedinatur
u Agenei · oꝑ · plis numeri dicun eg anetls wel Igrece bc
Sea bo agedis offerebant agnes agnetis vel agna ne. vel grece be
ano. 41. enangn dã dea agẽdicuiꝰ feſta age⸗/ agne huius agnes · interßtat caſta vel
gdeſt GenT li ſingulari agenariu. mater vel martyr.
naria dicuntĩpliĩſingulariage Aaman llus
arſpn genatoꝛ oĩ qͥ rem ſuã celeritagit. Agniculus. m. . ,agnellus.
nm õ tiſmat vel bñdictiõis Agnigloſſa herba ggã ꝗ oẽ agnilingua.
ere Agẽda vi liber bap A .n.t. eſt nomẽ qð alicui ionit᷑ ab
gend an lſpaciũ terręgꝗ colit᷑ euetu · vt Gcipio vict eſt africanꝰ. quia
Ager oꝛ campus vel ſpaci terreg coli Käabümantr Wilane ar yen
arat᷑.Et diuidit᷑ ager a NPirgilio q̃drifa/ africã ſubiugauit · ⁊ Pilatus dẽ pontiu
gnic rie. Eſt enĩ ager ſationałqͥ ẽ apt ſemibo. ab inſule q oꝛ pontus. rs.
*1 2 Agnoiatio.ſ.t.eſt qͥdam coloꝛ rhetoꝛicus
dicar. Ecõſitiuꝰq eſt aptus vitibo arboꝛibo. gnolatio. F. t. 12
itii Zace oſen enta tus paſcuis.⁊ eſt l vꝛ qñq; fedus cõiugale. .
M oge, P0 1 D tus floꝛi⸗ Agnus.in.s.eſt aial ab agnoſcẽdo dictum
Pger HS brnetnru ager qꝛ noſcit matrem perditã in voce. Vnde.
bus pducendis. Hñ. Iñ agerculꝰ zagel⸗ Agnus ab agno ſco co gnoſcitq; parentẽ
nr anſepnt gger. 8 Balatu⸗materq; noſcit hinc in eo dem.
8.1. . .— 1) V en .
beri er eſt cumulus terre ſurſu eleuate etiã Agolus.m. .eſt baculꝰ paſtoꝛal ab ag
RRB oꝛ nſuler reicogrernatio. In eagg Agon.onis.dꝛ pugna moꝛi. Hñ canit᷑ Yn
goſneig cum lns vel coadunatio agõe triũphali. Et oĩ certamẽuł pugna
. Aggeſt us. .l, geſtn eſt congeries vel ab ago agis. vel ab a qð eſt ſine. gonos
gne Bñ. R geragge us ul 5 ero par⸗ angulꝰ q̃ſi ſine angulo. 2 antiqtagones
emnp nokin, Nonticulꝰ cumulus aggero p iu loqrotũdis fiebant. Dfi 2 W bab⸗
cin turit hec HDZ Suſquenalt ecbae .
* αρ n s inters Quĩquẽnalis agon dicebat᷑ certamẽ
luns Togeno m o inte iat feſtiuus letus. . fihat de ut mems ad quiqueniũ
ommeckuoie 1 dagẽdũ. cõparat᷑ quattuoꝛ medijs nis vacãtibo.Loc'aũt
ube ailis oto Yn gen D i. eilitas iſtius certamis olimpias vicebat· q;i ſub
ng le. imus.Inde agilitas.i. olumpo moͤte⸗ agones pmdian kereule
fn zſſe I gianitſuidi ſtitutę ſunt. Etiaʒ dꝛ cętus vel mu
oß Agia. .p. vẽfr ngilitaop qua 8 en niiqin lonwad certamẽ oꝛdinata.⁊ qð nos cer/
4 Agina d foꝛamen in quo etrutina ve tamen appellam grectagont ſerein ckt⸗
u. vel oꝛ feſtinantia e ni re hoiuz ſi nat peragonem. Inde agonia.i.
Aginatoꝛ. eet act& imercto: aui reʒ agon. Agonia etiã oꝛ victima uł fiducia
n⸗ n Sterage. 1 bo g ar- uł hoſtia ⁊ ẽ pe p.ulł coꝛ.¶pud gręos eni
Ñ Agiama vicut qdã loca in manl atar in multis vocabulis vocalis ante vocalẽ
io⸗ tatione remoꝝ enuit Maicht dꝛamiat ꝓducit᷑ ſᷣ q ad foꝛmã latioꝝ reducit᷑ põt
ht uelorratoen es rpttng hn ios qð coꝛripi · qꝛ vocalis ante vocalẽ nõ ꝓdu/
g, Xgiogran SHS ſtſen tur⸗ citur niſi in paucis. vt in agonia ⁊ ſceno/
ſn. zgroppia aw en⸗ ſe ben fegia ⁊c. Et vſũ eccleſię in qua es teneas.
Agios grece.i.ſanct᷑ latine.⁊ di ab ꝗ qð ẽ 5 elgtgi.
line . ge quod ettenn. Romiſtica ictoꝛioſus uł bellicoſus.
6, urrũ agitat goniſtic. a. . i. vi usut .
Agitatoꝛ oĩ vectoꝛ qᷣ . agitat. gonitteta, 0, p. qui ul geſtinagone i.
. Aginon grece eſt vicus latine. .5 pugil pm Buguitionẽ. Papias vo diẽ
gis vturba uł exercitꝰ ĩaliqͥ itinere.⁊ Pugil bm Hug
* Agmen vꝛ turba ul exerci al itinere.2 I 5ln ßeſt certantibo.
en⸗ bm Rabanũ vꝛ ab ago agis.qꝛ vbi agmẽ agonitheta hlij actoꝛ qͥ
n lbifrequẽs actio exercet Mel ſm Yſi⸗ gonigcto.. victtcor.
Riken abngec i. eũdo bm qd ĩlõgitu⸗ gonom. m. ..i. pnceps.q̃ſi ꝑ actionẽ no-
. ——L2E*: us 7 Dinulgatus.
dine directũ ẽ ſic exita poꝛtjalias abuſiue. Taomt ſma vepunen Wrl onelläü.
Agnati dicunt᷑ cognati de pꝛe · eo e acce⸗/ gonumg. ꝛ pug dagonẽ ertinet.
nas Gnp natis oum deſunt filij vel dicint Agonalia dicunt D agone fertin
X. . 5. E Oi. Cgrãmatus. a. i.i, illitteratus. —
zmia deſcengeresa piek e Bß d, ne Tnortaller data de agro vel pꝛeciũ
amici deſcendentes a matre. Dñ. Ilttinet .

qð ꝓ agro ſuſcipirc.
Agrarius.i.ruſticus qᷣ colit agru. Vñ Ecqᷣ.
38. Cu operario agrario de oĩ oꝑe tracta
Agredula.f.p.di parua rana quęmn agris
inuentt.
Igraſſum.i.violentia.
Agreſtis.i agricolaquaſi ſtans in agro.ul
oꝛ inexecabilis ⁊ implacabilisvel dicit
terra inculta.
Agacola vꝛ quaſi agrũ vel agros colẽs.
eſt cõe nome ad oes agricolas·̊ noĩa ſpe/
cialia agricolarũ ſunt ula:quia ricolaꝑ
qdã ſunt aſcriptitij ·quidã ceſiti: qdã per-
petui · qd coloni cõditionales:/qdam in/
quilinialij oꝛiginarij· alij ſimplicit colo/
ni nücupant᷑
Agrimelſoꝛ.m.t.eſt qͥ agros meſurat me/
titur fines ꝑ debitã meſurã viſtinguit.
Agriculatoꝛ ⁊ agriculari a agricolonus
gagricultoꝛ idẽ ſignt.ſclʒ ꝗᷣ colit agros.
Agrimonia.f.p.herba qdã ꝗ cipue abun
Dat in agris. “”MV
Agriofagite hoĩes qui ſolũ ferarũ carnes
eduntab agrion qð gręci vocãt ferũ. vel
ab ager. ri. ⁊ fagin qo ẽ comedere · NHi ci⸗
dopes dicunt᷑ vel monoculi:q; vnũ habe/
re oculũ ĩ media fronte ad modũ cidli di⸗
cunt. hos India gignit =
Tanon grece.i.feru vel agreſte latine.
Egripenni ſunt agri illi qui nõ plene ſunt

,AAeI. “
Agrippa eſt qui cũ laboꝛe matris ęditſicut
per pedes non per caput . ab agros qð eſt
tractus a pesqꝛ in partu pmo loco pedes
remittit. DOñ Mirgil enei. 8 Per te alia
ventis⁊ dijs agrippa ſecũdis. Dictus eſt
etiã qda Peroce agrippa. Dñi Nuroꝛa
Certius Herodes rex ẽ agrippa vocat᷑.
Agrippina.p.ciuitas colonia ab ¶griſpa
condita.
Za la cr leia ages gulam.
Ain vel ai eſt victio hebraica.⁊ interpᷣtat
fons vel oculus
Tianea vꝛ vltimꝰ caloꝛ in coitu qͥ oẽ coꝛpꝰ
cõcutitur.
Aios latine. i. agios grece.

Ala ale. pmo ſigt agmen vel turbã eqᷣtũ ul
militu ſic dicta eo ꝙ ptegat pedites alaꝝ
vice. Inde alar.i.turma eqᷣtał. Dñ. Ym/
pꝛouiſus adeſt ⁊ muris aſpplicat alas.2
icit᷑ falſa religio. Hñ Job de bypocrit.

Cu tẽpꝰ habnerũt extẽderũt alas.i.falſã

7

religionẽ extius e ſigt ptectionẽ· vñ ps.
Bub vmbꝛa alan tuan. 4 gram dei. vñ
Hꝛoſper. Qui caret alis ad cęli patriã nõ
hʒ vñ volet. vꝛ van act' vñ Lacha⸗
rias. Ecce vug młieres pgredietes ⁊ ſpũſ
in alis eau. 6“ eſt pars piloſa ſbᷣ bꝛachijs
etiã vꝛ aſcella. vñ Ouidiꝰ. Quam ſepe
amoui nec trux iret in alis.i.fetoꝛ ſbᷣ aſcell
7e r pars auis.vñ in euãgelio Quẽad/
modũ gallina cõgregat pullos ſub alis.
ab ala venit alatus.i.aliqs hñs alas.
Inge etiã alager q̃ſi gerẽs alas. Itẽ ala⸗
rica cę. eſt lancea qᷓdrata hñs ferrũ quaſi

alas. DOñ. Euolat ? purgat humeris ſup/

ponitur ala.
Alabaſtrites dꝛ lapis candidus⁊ inttin/
ctus varijs coloꝛibus.
Klabaſter.⸗idem.
Alabaſtrũ oꝛ pixis vnguẽti de alabaſtro
in qua incoꝛrupta puat᷑ vngueta. VPñ bm
mgrm in hiſtoꝛijs eſt ſiſis modꝰ loquẽdi
alabaſtu vngueétiſicut cñ oꝛ cyph' vini.

Vñ alabaſtruũ vngueti nardi.i.pixis ala⸗

baſtro plena vnguẽto nardi:de qͥ.j.icet
vbi nardꝰ. ñ Marmoꝛei lapidis niti/
dum gen eſt alabaſtrũ. Foꝛſa ob h̊ victũ
qꝛ foꝛma ſplẽdet vt aſtru.. Narmoꝛis eſt

ſpes alabaſtru vaſcula de qͥ Pꝛo ↄbuan/

dis vnguentis ſepe cauant.
labanda ? etiam lapis pcioſus.

Clabꝛu o iſtrumetũ ci q fila vertut. Bñ.

Bertit᷑ ̊ alabꝛo qᷣcqͥd net femia fuſo. Et
dꝛ ab alaa bꝛios mẽſura quaſi menſuratũ
alis. Et nota ꝙ ſilũ a colo oucit᷑ in fuſũ · de
fuſo in alabꝛu.hinc ĩ girgillũ · deide ĩ glo/
micellu.hinc in pannu/poſtea in tela.
Alacer ſᷣm Hapiã vꝛ foꝛt gaudẽsexpedi/
tiuꝰ. hilaris- velox Inde alacritudo? ala⸗

qrimonia.i.letitia. Pnde. Eſt glacer va⸗

lidusletus.veloxq; nottert.
Alani vicũt᷑ ppli qͥda hitãtes iux lanũ flu⸗

niñ·ſic alemani iũ lemanũ.

Alapa ẽ faciei ꝑcuſſio ſic collaphus colli.

VYnde venit alapus.piq dꝛ ille qͥ patiẽdo
alapas victu adqrit. Oñ. Sim das ala
pamyye tibi do talionem. Dic alapã male
colli vicas collaphuũq;.

llauda.. p. nomen amis. weein lerch.
klauſa. f. p. nomen piſcis.

Alba. bę. gdam cinitas eo ꝙ alba ſcopha

fuit ibi inuenta. Itẽ alba etiam vꝛ veſtis
ſacerdotalis linea ⁊ ſtricta ꝗqͥ camiſia vꝛ.⸗
Pgeris? talaris ſubucula ſm Papiaʒ
Pñ. Vꝛ vrbs alba veſtit pᷣlbyter alba.

Abme

beeb 1
Abann
Tem
s⸗
Tba
ben
Pbia
Abia
li⸗
Rio⸗
Tbii
ſunce
Vn
oc

bite
le⸗
Teen
lce
El

un,

ſſro
in
nn.
lu⸗
et

li.
do

l

*

Albangan. ſunt nuces ꝗᷓ diu buatę ſunt al⸗

bęeab albus. a. u.
AElbania AIſięeſt puintia vel regio.
Albami vicunt᷑ hoĩes eiuſdẽ regionis.ppt
albos crines.
Albaſpina nomen eſt arboꝛis.
Albea eſt ꝓpꝛiũ nomen aquę.
Albedo.inis.i.albitas.
Albicies.f.p.i.albedo.

—w—

Albidus.a.ũ:x albinꝰ.a.ũ.ẽ illud qð nimis

albũ ẽ. Inde albiditas.i.albedo.
Albidołſ.a.ũ.eſt qð aliquãtulũ albet.
Albitũ ẽ foꝛmula ꝗqdam.w.ein leiſt
Albo.indeclinabile· eſt liber in quo nomia
ſanctoꝛum ſcriburr. H
Alboꝛ d pallida albedo.⁊ dẽ ſignũ lepꝛę.

Albugo ẽ ſubtit mẽbꝛana · tenuis pellicula

viſum iĩpediens. ⁊ dꝛ glaucitas ⁊ albedo
oculou.Mñ.ↄLuroꝛa. Conturbãs oculos
albugo figurat hebꝛꝛ oos.
AMWlbula qͥda fluur ꝓpter coloꝛẽ aꝗ qͥ modo
dꝛ tiberinus a Ciberio rege ĩ eo ſů̊merſo.

Albumẽ vꝛ albus liqᷣ;ꝛ ĩ ouo. DPñ. Allbugo

viſus albumẽ dẽ en. Nr alb umẽ teſta.
cẽtꝝ mẽbꝛana · vitell. Sut partes oui q̃̊s
quis diſcere debet

Alburnus ẽ qͥdam mõs Lucanigeo ꝙ al⸗
beat. vel ẽ idolũ quoddam.
Albus.a.u.i.candidus. Et vifferunt. DPñ.
vlłlbũ natura facit̊ res cãdida cura. l/⸗
bus etiã ponit᷑ pꝑ ventre q̃ſi aluꝰ. Vnde h̊
albiolus.li. On Huuenalis. Cuiꝰ albio/
lus lanam piguerat artus.

Albũ ptoꝛis eſt ꝗdam tabula dealbata ꝗᷓ

ponebat᷑ in curta vel turri ſtoꝛis · in loco
cõi · in qua ſcribebant᷑ ⁊ ponebantur noĩa

vocatoꝝ ad iudiciu.⁊ ad auꝰ inſtãtiã qͥli

bet citat eſſet.⁊ ibi ꝓponebantur ſtatuta
⁊edicta toꝛis in groſſa lra.ita ꝙ ab oĩb⸗
legi poſſent. Et erat certa pena cõtra iſtũ
q delebat iſtud albũ·qð modo ſublatum
e. De hoc in de.i.de iudi.in vᷣlut.de liti.S.
oẽm. coll.viij.
Albagaria ſunt ꝓcurationes q́s certę villę
debent vñis ſuis ad eos veniẽtibo. de re/
ſcrip.ad audientiã.
AElbergarię ſunt cẽſus ſeu pactiones ꝗᷓ de/

bent ꝓ comeſtionibo. DPe hoc per glo. in. c.

pꝛeterea · de iur. patro.
Alcal vꝛ acetũ valens ad alchimiã.
Alce gręce.virtus vel foꝛtitudo latine
Allcea.ſ.p.i.verbena
llcedo.inis.dꝛ auis ꝗͥ p cęteris auibo pul⸗
los ſuos ſedule alit.⁊ venit ab alo alis.

„

inuectiuam ſcripſit.
Alchim mi. pꝛlũ nomẽ viri. Oñ uroꝛa
Alchim ex ⁊arõ deſcẽdẽs ſtirpe ſacdos.
Alchimia dꝛ ſciẽtia docens facere aurũ vel
argentũ ex pulueribo metalli · vel qᷣ ſcit ſe/
parare auru a cupꝛo.

Alceus cei.pe. pꝛo.fuit qdam poeta foꝛijqui

Allchimiſta. ↄ.p.q ſcit iſtam artem

Alcides.i.foꝛt ⁊ foꝛmoſus.ułnomẽ ẽ hcul
Alcyone ẽ auiſ marina q i byeme iſtagnis
oceani nidos facitq̃ excubante fert᷑ æla/
gus flantibo ventis ↄtinua ſeptem dieruũ
tranqlli'ate putreſcere eius fętibo edu/
cãdis obſeqͥuʒ ipſa reꝝ natura pbere.
dꝛ ab alcyone vxoꝛe Ceicis:ꝗ doloꝛe viri
ſui mutata eſt in auẽ iſtã. VPñ NDuidius.
Illcyones ſole memoꝛes Ceicis amati.
Alea.ſ.p.qͥdã ludus vel inſtrumetũ qͥ ludit
ab llea quodã milite · qͥ in troiano bello
iſtũ ludũ inuenit m Muguitioneʒ. Pa⸗
pias vo dicit:Alea tabula luſoꝛia victa
a quodã qͥ hũc ludũ inenit. Oñ vᷣłlea foꝛ/
tunę ſoꝛtes examinat auum.
Xleariũ.n.s.locus vbi aleę reponũtur. vel
vbi luditur.
Aleatoꝛ.oꝛis.qͥ ꝑfect eſt in ludo aleaꝝ.
AVleatoꝛiũ.n.s.locus in qͥ ludit cũ alea. In/

de aleatoꝛi.a. ũ. qð pertinet ad aleas vel
Q cum eis ludit

AWleo.onis.dẽ qui frequẽter ludit in alea ⁊
perdit. Oñ. Sum nudusut paſſer h̊ fecit
teſſer? alſer. H

AXleola.f.p. diminutiuũ.i.parua alea.

Alemania.i.germania vꝛ ab alẽdo/quia
manat ĩ piguedie.uł oꝛ a lemano fluuio.
AIlemanus aliqͥs de tali terra.
Alers.i.doctꝰ q̃ſi alienꝰ ab arteꝑ cõtrariũ.
Ales · tis.me.coꝛ.ĩ obliqs.ↄ.geẽ auis:⁊ d
ab alo · is· qꝛ alit⁊ nutrit pullos ſuos· vel
bim Muguitionẽ q; alit᷑ a nobᷣ. vel vi mr
vel nutrix. vt in hymno: ſolis oꝛtu ⁊c.
vel vĩ turma milituʒ ꝗq ⁊ acies dꝛa hocin
bello qñ foꝛtioꝛes ſᷣponunt᷑ ad mo dũ alꝗ.
⁊tunc dꝛ ab ala.lę.Dñ. Si volat eſt vo/
lucris ales ſi geſſerit alas.
Alexander ꝓpꝛiũ nomen viri.
lexandria nomẽ ꝓuintię vel regionis.
Alga.f.p.bᷣm Muguitionẽ eſt herba frigi/
viſſima creſcens in mari ⁊ eſt quaſi ſenuʒ
diſpoſita.⁊ dꝛ a vᷣbo algeo.es. Etiã alga
ſumit᷑ ꝓꝑ quolibet qð mare eijcit. vñ mare
dr algoſu eo ꝙ algã de ſe pijcit· vel vꝛ al⸗
ga ab alligo.as.qꝛ alligat pedes ułmanꝰ.
Pñ Alga ſit herba mar ſ oꝛ vlua pluhs

Algama.atis.dẽ ſũmitas vel altitudo.

ITllgatf. p.ẽ ſedes alta ĩ calo ·qſi alẽs aĩias.

Allgenia or doloꝛ algiluus.
Algiditas.atis..t.i.rrigiditas.
Algidus.a.ũ.i.frigidus.
Illgoꝛ.oꝛis.m.t.i.frigLuus.
AElgoꝛitbmus eſt ars numeranii.
Algoſus.a.i.i.frigoꝛoſus.·
Algus.us.ui.i.algoꝛ:vel frigdus.
AWlia. m.p.eſt nomen fluuij.ꝑ vnũ.l. cauſa
mesi aliquando ſcribit ꝑ ououo.
Aliby.i alabe eo ꝗ in eo libꝛant voluũt
fila. vel libꝛant.i.ſoluununt.
Alidus.a.u.i.figidus:vel dulcis ad modũ
ſoni oꝛganici.
Alienigena.9.p.d quaſi alieneęregiõisuł

aliena gẽte natus vel genit . Et oꝛ ab al

lon.i. alienu. ? geneſis natura vel gnãtio.
Sic etiã trigena frãcigẽa · oĩa tlia ſt ↄ. ge.
Alienus.a. ũ.hextraneus.

7 4

lietus. ti.i. merillus ab alois. vel vt oicit

Hapias: lliet ẽ auis ſilis aqͥlyul maioꝛ

NPñ.Exiguasĩ ſe vires alietus habendo ·

Exiguas voluc es depaſcit diripiẽdo.
Aliger. m. S i.auis: ꝛ ab ala ⁊ gero· q ge⸗
rit ſe ſurſu alis ſuis exercẽdo officiũ vola⸗
i:⁊ ſumit᷑ p veloce trãſũptiue· d etiam
aliger q̃ſi aera legãs i.trãſiens· q; volan/
Do gera pertranttt“
Alimen · alimentũ · alibũ.i.nutrimentũ.
Alimonia idem. vel etiã dicit᷑ panis oa/
tus p deo/ſcilʒ elemoſyna. Etia eſt loc in
uo buant᷑ nutrimẽta:⁊ dꝛ ab alo. Vnde
ſt alo fons rectus alimonia noĩs huius.
Haũã panẽ ꝗrens hinc alimenta trabit.
llimones. m. t. p lis numeri.i.nutritoꝛes.
liphanus dꝛ cyphꝰ paruus hñs paruuʒ
foꝛamẽ ad modũu vitri gutturati.⁊ dẽ q̃ſi
alens infanrttgtes.
Alipopiariꝰ m. s.dẽ iaculatoꝛ pil.
Alipes...t.i.veloxq̃ſi bñs alas in pede.
ATliptes.i.plagaꝝ curatoꝛ.qꝛ eas fomentis

alit.i. curat. Oñ Juuenal. Grãaãmatic' rhe /

toꝛ geometer pictoꝛ aliptes.

Aliquid eſt cõpoſitũ ex alius⁊ qs⸗ mouek

aliquis aliq̃ aliq vel aliqͥda ſcribit᷑ꝑ v.
Alliquot eſt ge.o. indeclia płis numeri.
Xliſoꝛiũ eſt cultellꝰ ſutoꝛis· wl. ein gneip.
Ainn⸗ dꝛ meretrix ꝗ a ſcurris nutrit

littus auis quędaʒ ꝗ gallice aſcia vo cat.

Vñ Duidiꝰ.Eſt hõ fact auis vlnis alit/
tus in alis · vel foꝛte. i. aliek.
AVlitudo.ſ.t.i.pinguedo.

a. u. i. nutritus · qñ aſpirat᷑ ſigẽt flatum vt
patet loco ſuo.

AXNlitut.m. s.v? vermis volatil. wl. humel.
ARliuus vel alinus vꝛ ager vel agger iuxta

aquam ·

Alius me.coꝛ.in ntõ· habet alius ĩ gtõ me.

ꝓ.Et vifferũt alius ⁊ alter.qꝛ alius inter

multos̊ alt in᷑ ouos.Oñ Greciſta. Pe

multis ꝓpꝛie pᷣmꝰ oices aliuſq;. Sed pᷣoꝛ

ac alter dic ↄcoꝛdare duobo. Iſtis alter/

uter vter aſſocies vterq;ʒ. Item alit oi⸗
catſcllʒ ꝙ cõueniũt in hocq; impoꝛtãt oi/

uerſitatẽ ambo. vifferũt.q; alius ĩppꝛtat

luerſitatẽ eſſentialẽ.ſ̊ alter accidentalẽ.

Differt etiã alius a cęterisnam alij vicůt

ex alio numero ·P ceteri ex eodem.
Alectoꝛius: dꝛ lapis qui in ſtomacho galli
T eperitur.

Allecto.onis.dẽ inſtabilis qͥ nõ habet re

quiemvel eſt ꝗdã furia infernalis:quarũ
ſũt tres. Dñ. CTres agitãt mentẽ furięra/⸗

tione carentẽ. Cum mens bachat tũc alle

cto vocitat᷑. Et cũ mente fera viſputat in
oꝛe megera.Cunc eſt theſiphone cum ꝓ/
Ount iurgia voce.
Allect.a.u.qͥ palã ẽ electꝰ. vel dꝛ ↄfirmatꝰ
Allec piſciculꝰ ad liquoꝛẽ ſalſamẽtoꝝ ido/
neus. Et vꝛ ꝙ viuat ex ſola aq̊ nihil aliud
comedẽs.Hñ. Quattuoꝛ ex puris vitaʒ
ducũt elementis.Allec vnda fouetignis
paſcit ſalamandrã. Calpam terra nutrit

ger qͥʒ cameleontẽ.

Alle goꝛia.f.p.eſt myſteriũ vel ſititudo qñ
in pfiguratione loquimvbi aliud ẽĩ voce
aliud in ſententia. Et dĩ ab allon quod ẽ

alienum gorus ductio vel locutio· quia

vnũ vꝛ ⁊ aliud intelligit. Circa qð notã/

Dum qꝙ oĩs ſacra ſcriptura q̃drifoꝛmi rõe

diſtinguit᷑ ſiue exponit᷑ Rut eni in hiſto/

riaco vel lrali ſtellectu.aut allegoꝛico·aut

anagogico.aut tropologico vel moꝛali ſo
let accipi. Hiſtoꝛia nãq; eſt quando res
aliqᷓ quõ hm lraʒ dicta vel facta ſitplano

pHmone refert.vt cũ dꝛ:Populus iſrael ex

ggypto ſaluat tabernaculũ oño fecit. Et

dꝛ ab iſteron.i.videre vł cognoſcere ·

antiquit nemo ſcribebat hiſtoꝛiam niſi qͥ
vidiſſet. Et ſicqñ dictiones intelligũtur

ſimplr vyt ſonãt eſt ſenſus lralis vl hiſto⸗
niaacus. &Allegoꝛia aut eſt. cum verb ſiue re/

bus myſticis p̃ſentia chꝛiſti.⁊ ecclię ſacra
ſignant. Oerbis videlicet vt ait Iſaias:

Egrediet᷑ vga de radice ieſſe.qð aꝑerte ẽ
vicẽ:Maſcet vgo M.aria ð ſtirpe PHauid

— —
— — —

—

—

1 de ea chꝛiſt naſcet. Aebo myſtidqẽ ſpls
iſrl ab ęgyptiaca buitute ꝑ ſanguiuẽ agni

liberatus: Alllegoꝛice ecclias ſigt ꝗ ꝑ pal-

ſionẽ chꝛiſti a demoniaca buitute lihata ẽ
Et nota ꝙ allegoꝛia mulmodis exponit
ñq; a ꝑſona ut Yſaac ſigt xpᷣm. Qñqʒ
a re ⁊ nõ ꝑſona·vt aries occiſus ſigt chꝛi⸗
ſti carnẽ paſſam. Qñq; a loco· vt chꝛiſt?
pdicaturꝰ aſcẽdit in montẽ. vbi eminẽtia
loci ſigt eiꝰ ſapiẽtiã excelleẽtiã. Qñq; a
numero/vt appꝛehenderũt ſeptẽ mulieres
virũ vni.i.ſeptẽ dona gratiaꝝ chꝛiſtum.
OQñq; a negocio vel facto· vt interfectio
Golię a Dauid interfectionem diaboli a
chꝛiſto ſigt. Tnagogia aũt ad ſuꝑioꝛa eſt
Ducens locutio ꝗ de pᷣmio futuro.⁊ de ea

qĩcaꝗlis eſt vita futura:apertis ſiue myſtiq

bᷣmonibo diſputat. Apert/ut cũ vꝛ: Heati
mũdo coꝛde. Myſticis.vt cũ d. Beati qͥ
lauãt ſtolas ſuas vt ſit illis ptãs in ligno
viteę ⁊ per poꝛtas intrẽt cuitatem. Nð ſic
exponit᷑ anagogice:Heati qͥ mudãat cogi/
tationes ſuas ⁊ actus vt ſit ulis ptãs vi/
dendi oñm nim JYeſuʒ chꝛiſtũ · ͥ dic: Ego
ſum via vita ⁊ veritasa ꝑ doctrinã⁊ exẽ/⸗

pla Ecedẽtiũ patrũ intrat in regna cęloꝝ.

Et ſic eſt vifferẽtia inter allegoꝛiã⁊ ana/
gogiãq; allegoꝛia eſt myſtic ſenſus per⸗/
tines ad militantẽ eccliam in qua ſumus:
ſů anagogia eſt apert ſenſus pertinens ad
eccłiam triũphantẽ ꝗ eſt cõitas ſanctoꝛũ

iam triũphãs⁊ regnas. Cropologia xo

ẽ moꝛalis locutio ꝗ ad inſtructione ⁊ coꝛ
rectionẽ aĩoꝛuʒ myſtice ſiue aꝑte reſpiat.
Myſtice · vt ait Baloms. Hi tepoꝛe ſint
veſtimẽta tua cãdida.⁊ oleũ ð capite tuo
nõ deficiat ·qð eſt vicere:Di tempoꝛe ſint
oꝑa tua mũda charitasde coꝛde tuo nõ
deſiciat. Aperte · vt Joannes vicit: Filio
li nõ diligamꝰ verbo neq; lingua ſ᷑ opere
⁊ weritate. Et vt bꝛeuiter habeas hbiſtoꝛia

docet factũ.Cropologia faciẽdũ.Allego⸗

ria qedendũ. Ilnagogia appetendũ. Dñ
Littera geſta docet.qͥd cedas allegoꝛia.
oꝛalis qͥd agas:quo tẽdas anaogia
Pec patent in hac dictiõe hieruſale. Mi⸗
ſtoꝛice eni eſt nomen ciuitatis. Cropolo/
gice eſt typus aĩę fidel. Alllegoꝛice figura
ecclię militãtis.· I¶nago gice typum gerit
ecclię triũphantis.Dñ. Sicut hieruſaleʒ
polis eſt terrena fidelis. Cõſtans ecdeſia
mons foꝛtis patria ſũma.
Alleluia eſt hebꝛaicũ ⁊ habet accẽtũ acutuʒ
ſuꝑ extremã. Et ſᷣm diuerſos diuerſimo/

de exponit᷑? oiuerſa habet ſignificata ᷣm
Hug·Cu autẽ gauiſim in biſtoꝛijs ponit
ſuꝑhabũdant·nec eius ſigtũ ꝓpt᷑ nimiã
mentiubilationẽ expmi poõt. tuc eſt intie/
ctio ſignificationis gaudẽtis vel exultan
tis ſigt letitiã oñicę reſurrectiõis: vt pa⸗
tet in qbuſdã officijs vbi cõtinue frequẽ/
tatur iſte termin alleluia. Sed exqͥ arca
expoſitoꝛes variatideo Huglſic expõit
Alla.i.laudate nomẽ oñi. Mieronsmus
ſic. Alle.i. ceata. lu.i.laudat.ia.i. onñmq;.
Aug sallle.i.ſalua.lu.i.me.ia.vñe. Im/
bꝛoſius. Alle.lux.lu.virtus.ia.vita. Gre⸗
goꝛius ſic. Alle pꝛ. lu. filius.ia.ſpũs ſanct

Beda. Alllelu.i.landate.ia. ñm. Del bᷣm

aliquos l. altiſſimus.le. leuatus in cruce
lu. lugebant apli.ia.iã ſurrexit. Oel alla.i.
laudate iuiſibileʒ.vel narrate deo laudes
Wl laus tibi chꝛiſte. Et alla iſta vox leti⸗
tię iubili pꝛimo audita fuit a Joanne in
inſula pathmosvt patet i pod.⁊ vtim̃
ea tm̃ in diuinis laudibo. Et m aliqͥs eſt
nomẽ maſ.g.eo ꝙ vtim ea p deo ⁊c. DHñ.
Greg patrem natuʒ ſignat qͥʒ pneuma.
Henotat Ambꝛoſiꝰ ꝙ ſit lux vita ſaluſq;
Saluũ me vñe factotuʒ denotat ugꝰ.
QAaus tibi ſit chꝛiſte Hieronymꝰ cõpꝛo/
bat eſſe. Et hm Aabanum iſta ouo noĩa
amen⁊ alla non ſüt trãſiata h retinẽt pꝛo/
pꝛiã ⁊ pᷣmã impoſitionẽ ꝓpter reuerẽtiam
qꝛ Joannes in Ipod vicit ſe ea ab ãgelo
audiuiſſe. vel qꝛ alla gaudiũ ⁊ laudẽ cele/
ſtem ſigt qð nemo nouit huiꝰ ſeculia per
cõſequẽs exponi non õt:q; ignota.ſᷣ ſub
notis vocabulis expᷣmit᷑ impꝛopꝛie.
Allibꝛati dicũt᷑ qͥ deſcripti ſut ĩ libꝛo ciuiũ
Vel coitatis alicuius ciuitatis.
AVlliſus.a.ũ.i.lęſus.
ATRłllitoꝛ.m.t.i.cementarius
Alliũ dꝛ q̃i olidũ.i.fetens.ułſᷣm NPapiã eo
ꝙ oleatcnꝰ odoꝛẽ venenata fera nõ ſuſti
net leo ⁊ pardus fugiũt. Hõ ꝓ cibo ſumit
⁊ viſceribo infũdit ꝓ medicamęto:nõ ꝓ a-/N
bo ſumat ab ggrotantibo nõ ab epulanti/
bus. Hoc aũt gen bᷣm MHypocratẽ calidũ
eſt⁊ deducit vermes.Coꝛpoꝛibo qͥdeʒ bo/
num eſtoculis vo ꝑnitioſũ:q; ĩ ſbo ſum/
ptũ oculis caliginem facit.

Allobꝛoges dicũtur burgundinenſes:no/

men gentile eſt.

Allodiũ.n. s.dẽ hęre ditas quã vendere uł

donare poſſum ita vt mea ꝓpꝛia. Et pꝛio⸗
pꝛie vocat fundus ſiue curia ruſticalis ad
quã agri vel manſus pertinẽt: dictur ab
bz

allos quod eſt alienum oda laus quaſi .

aliena laus/q; alieni laudãt te ſi habes bo
nam bereditatẽ vel qꝛ allodiũ talis bęre/
Ditas laudat ſi bona fuerit. Et habet etiã
ſcribi ꝑ ſimplexl tunc oĩ ab alo.q; alit
Znutrit nos. Etiam põt did ab alieno·q
alienat de vnd ad aliuũ.

—w —

Allo. m. t. eſt inſtrumẽtũ acuẽdi cultellos.
eſt lapis rotũdus cũ quo vel ĩ quo faber
purvat inſtrumẽta ut ſint acuta. Itẽ alla
F.p.idem. .⸗
Allophilus pe.coꝛ. i alienꝰ. Dñ in Auroꝛa
Cerne ꝙ allophilus hoſtibo ille vat.
Allon intertat᷑ alienũ.

Allo pathia vel allopathe grece ßm Hug

i aliena paſſio quę ab alio infert · vel ßm
Hapiã paſſio ab alio in aliũ trãſiens.
Allopeda eſt nomẽ piſcis.
Allota piſcis quidam.
Allotheta ẽ mr oĩuʒ figuraꝑ.⁊ ꝛ ab allos

qð eſt alienũ? theſis foſitio ·q̃ſi aliena cp

ſitio accidẽtis ꝓ accidẽte. Cõſundit enim

genera. vt lis eſt de pauꝑe regno. Nuen

vt turba ruũt. Caſũ vt vrbem quã ſtatuo
veſtra eſt. SZ
Alliopaſis eſt modꝰ ↄſtruẽdi recipꝛoc vt
fit in ↄſtructiõe trãſitiua recipꝛoca. Et dꝛ
ab allion.i. alienũ paſis paſſio.

Allutes. tin.· allutia. oꝝ. loca cenoſa.i. no

plena vbi fluui⸗ abluedo vimittit cenũ ⁊

pntredinen
Alluuio.onis.⁊ alluuies.ei.i.alluuiũ.uł aq

ſitasaquaꝝ iundãtia. Job i4? Alluuiõe

daulatum terra cõſumit᷑.

Alluuiu.n. . eſt latẽs incremẽtũ qð fit aim
fluuiꝰ ex vna parte addit᷑ ripę vel Dꝛ tdon

ſumptio ripaꝝ ab aquis.
Alluuius. m. 8. d
abluẽdo in agꝝ reddit. .
ARlluuioſus.a.t.i.cnoſus/plen alluuio.

Illux oꝛ maxia pedica ab ad ⁊luceo · o in

q̃ſi ad alias lucens in magnitudine. Dñ.

Eſt mannũ pollex ſᷣ vicat pedũ allux.

Almus.a.ũ.i.ſanctus. pulcer.nutriens. Et

differũt alm ſ. anck'. Hñ. ld coꝛpꝰ ſan/
ctus ad mentẽ ꝑtinet almus. Inde almi-
tas almitudo almicies.i.ſanctitas oĩa idẽ

lmilucerna. f. p. locus amenꝰ qui frequẽ/

ter illuſtratur.
AIlnia mons eſt apud ſmirniã.

ATllnus.f.s.quędã arboꝛ eo ꝙ a niue alatur.
Inde hoc alnetu.ti.⁊ eſt locus ubi creſcũt

gaiin.
Alneus.a.ũ.i. de alno exiſtens.

ager quẽ paulati fluuius

Alnũ fructus alii.
Aloa.f.p.vꝛ arboꝛ odoꝛis ſuauiſſimi ſcom
Papiã ꝗͥ ĩ India naſcit᷑: lignũ eius vice
thymiamatis altaribo adolet᷑ vnde ⁊ no
men traxiſſe credit᷑. Item hm Papiam ⁊
Iſidoꝛũ eſt herba ſuauiſſimi ſucci ⁊ con/

ſtringit᷑ ſuceus iſte ad modũ picis? ẽ fere

eiuſdẽ coloꝛis ⁊ eſt valde medicinał. Et

põt dedinari hͥ aloe huiꝰ aloes vel hͥ aloa
huiꝰ aloe vt dicit Bꝛito.ſᷣm autẽ Hug.
gloes.is.ſumit p quodã vnguẽto amariſ

ſimo facto de aloa.

— ræꝗ ⸗

Alogia dꝛ cõuiniũ ſine hmone· antiqᷣ ſi/

lenter pꝛãdebdt.
Alogij dicunt᷑ heretici ſine verbo/qꝛ verbo
dei nõ credũtreſpuẽtes Joannis euãge/
lin⁊ apocalypſim
Alogus oĩ lra vel nota ĩlibꝛis emedadis.
Alopex.i.vulpes. Inde alopicia.i. vulpecu
la. uł alopicia eſt alienatio capilloꝝ. Vñ
Muſculꝰ in tibia ſemꝑ manet alopicia.

Alopicioſus.a.ũ.i.caluus.

AVlopia.F.p.lepꝛa quędam.

Alopus eſtq pter mercedẽ paticaliqᷣd.

Alphabetũ.n.S.i.abcdariũ.

Alphagꝰ vel alpagy.i.ſcalxẽs vel effodiẽs

Alphanus.m.s.eſt falſus mẽdicus.

Alphita.f.p.eſt pmũ granũ matuꝝ ⁊ altiſ/

ſimũ in ſpica.⁊ dꝛ ab alpha.i.pncipiũ·ul
dꝛ farina oꝛdei/vel polena.
Alpis raro inuenit᷑ in ſingulari.Et dicunt᷑

alpes alti mõtes ̊ alijs mõtibo eminẽtes

Et dicunt alpes q̃ſi alta petẽtes vel quaſi
gltipedes.i.montes.⁊ nõ eſt cõpoſitio.Et
eſt tractũ a lingua galloꝝ qui alpes altos
montes vocãt Et ab alpes dꝛ alpinꝰ.a. ũ.

i. aliqͥs in montibo habitãs. Inde trãſal/

inus.i vltra alpes exiſtens.
Ilpinas atis. 9.t.nomẽ gentile aliqs nat
in alpibo vel de alpibo exiſtẽs.

Alſa flumi dã. Inde alſatia puintia:7al-

ſatius aliqͥs de tali puintia.

Alltare.n.t. .ara.? dꝛ quaſi alta ara/q; alta⸗

ria ſolent fieri in altis loq. Et iſta noia al⸗
tare attariũ altar idem ſignt ſcilʒ altuʒ lo/

cum vel altũ ędificiũ vel lapidẽ in alto p

ſitũ ſuꝑ quẽ offerunt᷑ ſacrificia. Et nota ꝙ
ara pᷣm quoſdã differt ab hisq; ara dꝛil

la eleuatio ſine lapide lato tegete· ̊ alta⸗
riũ vel altare ſigt lapidẽ ſupꝛapoſitũ· vnũ

tamẽ ſępe ꝓ reliquo ponit. Olſic vifferũt
q; ara ſm aliquos eſt ſoliꝰdei: altare o
ſanctoꝝ⁊ deoꝝ gẽtiliũ.Secũdũ vo Gre
ciſtam ecõuerſo ⁊ meliꝰaltare vꝛ dei ara

Auey

ſubſt
eune
Pepi
ſindao
e
w⸗
nan
il

7
7
12

Ticho

n

Uion

lne di
Wor

Ua

Umnt.
lri

lon

— —

= . 2

1.
run
.

ſol

ſanctoꝝ Bñ ꝓpha:Cunc iponẽt ſuꝑ alta/
re tuũ vitulos. Oñ. Eſt altare dei· oĩnoꝛũ
vicimꝰ aras.Nõ etiã ꝙ ara uł altare ſigt
coꝛpꝰ chꝛiſti i crucecalix tumulũ ul ſepul/

cruũ. patena lapidẽ ſepulcri. coꝛpoꝛale ſeu

byſſus ſyndonẽ in qua chꝛiſt erat iuolu/

tus ĩ ſepulqo. DOñ. Ara crucistumuli c⸗

lix lapidiſq; patena.Syndonis officiũ
candida byſſus habet.
Altariolũ.n.s.paruũ altari. .
Altea.Fp.malua ſiluatica. Oñ.¶Mlteã dico
illã qꝛ creſcit in altum.

Altellus oꝛ Aomulus eo ꝙa lupa ſit alitꝰ

Alter⁊ alius differũt vide.s.in aliꝰ. Inde
alteruter.i.alter de duobo.i.illevel üle · ul

Alteratus.a.i.i.alter effectus.
AVltercatio.i.certatio vel litigatio.

Altercatoꝛ. viſputatoꝛcertatoꝛlitigatoꝛ.
Alteritas.f.t.i. viciſſituado

Alterna.i. mutua.
AXlternans.i.dubitas vel errans.
Alternus.a.ũ.i.viciſſitudinarius.
Altiboans.i.alte clamans.
Alticula.f.p.dẽ parua altilis vel nutrix.

Iltigradus.a.u.i.alte gradiẽs: vel qͥ eſt in

alto gradu.
Altilis...t.⁊ hᷣ altile.pe.coꝛ.oꝛ res q ad boc
alit᷑ vt pinguioꝛ fiat ⁊ vt occidat᷑.vt poꝛci
⁊ volucres domeſticę⁊ dicitur quadoq;

ſubſtatiue hy altilis qnq; boc altile Vñin

euangelio.Tauri mei ⁊ altilia occiſa ſunt
Hapias dicit: Altilia:volatila ſaginata
ſtudio. Et Hꝛiſcianꝰ dicit: Altilia dicimꝰ
ab eo qð ẽ alere. Altilia q̃ſi alitilia voca⸗
muſ.⁊ꝛ coꝛipit pe DHñ Greciſta. Dꝛnix ſil/
uarũ ·ſolet altilis eſſe domoꝝ.
ARltiloquus.a.ũ.qͥ alta loquit᷑.
Altio.onis.i.alitio.ab alo.
Altiſonans.o.t.i.altũ:vel ex alto ſonãs.
Altiſonus.i.alte ſonans.
Altithꝛonũ.n.s.i.ſedes regia. Iñ altithꝛo/
nus qͥ ſedet in iſta ſede.
Atltitonans.o.t.i.qui alte tonat/vel ſubſtã/

tiue oꝛ deus altitonãs ⁊ trinitas ſancta.?⸗

verbum. ⁊? ger.⁊ cęlũ.

Altoꝛ ꝑ ſyncopã p alitoꝛ.i.nutritoꝛ. Iñ al·

trix.i. alitrix vel nutrix.
AVltrinſecus.i.alter.vel ecõtrario· vtrũq;.
Altriplex.o.t.qui vel ꝗ eſt aio duplex ſᷣm
Hug.ſᷣ ſᷣm Papiã.i.duplex doloſus.
Altus.a.ũ.ꝑ ſyncopã ab altoꝛ vel alo.i.ali/
tus. Del altus.a.u.ab alto.as.de quo etiã
altiſonus ? altitonans ſigt plura.pᷣ enim

idẽ eſt qð ſublime:vt calũ ẽ altu. 2c.i. dil⸗
ficile· vt iſta ꝗqſtio eſt alta.i.difficilis. Dñ
Doꝛphiri: Alltioꝛibo qdẽ ꝗſtionibo ab/
ſtinens ⁊c.ʒ? dꝛ ꝓpfundu:vt infern ułma/
re eſt altũ · eo ꝙ ibi raro ꝑtingimꝰ fundũ
Et nota ꝙ altu ? pfũdũ ſunt recipꝛoca eo
modo/oẽ enĩ qð eſt altũ deoꝛſũ cõſiderã/
do eſt ꝓfundu.⁊ oẽ pfundũ ſurſũ cõſide/
rando dr altum. Dñ. Oẽ qð altũ ſi retro
numeres fit imũ. .
Aluear alueare vel alueariũ idẽcẽ v&e in
quo apeg deliteſcunt. ==BD
Wlueus.m.s.di venter fluuioꝝ.vel dꝛ vas
factũ ad modũ aluei fluuij in quo pꝑedes
lauant olcra⁊ carnes. Iñ alueolꝰ.li.di⸗/
minutiun tam aluei flunn q; aluei vaſis.
Daniel.iꝗ Yntriuerat panes in alueolo
Ponit᷑ etia alue p vaſe qdrato capaci i
quo metallũ ardens imergit᷑ vt ꝑ antipa/
riſtaſim.i.oↄtra reſiſtentia induret᷑. Item
Tlpꝑlxus ẽ nomẽ fluuij. interpᷣtat᷑ rectitu/
do. NHñ fingit᷑ ꝙ alphe ſeqᷣr᷑ arethuſaʒ vt
rectitudo virtutẽ.
Alumẽ.n.t.i.ſalſugo trę.i.luti:⁊ oꝛ alumẽ eo
ꝙ cęteris coloꝛibo ᷣbet lumẽ uł alimẽtũuł
ab glo. q; coloꝛes qͥbo miſcet alit. Sʒ alij
dicũt ꝙ alumẽ ſit ifernꝰ⁊ ſic ꝓduc̃ mediã.
2 vꝛ ab à qð ẽſine ⁊ lumẽ.q̃ſi ſine lumine
Alunatus. a.ui.i.nutritus.
Alunus.m.S. dẽ qͥ nutrit vel qͥ nutrit᷑. Oñ.
Eſt⁊ qͥ nutrit ⁊ qui nutrit᷑ alumnus.

Alus. a. n·i. largus.

Aluta. f.p.vicit᷑ pellis artiſicioſe ⁊ curioſe
candidata. 2 dꝛ ab alo.is. qꝛ alit pedes a
frigoꝛe.Oñ Juuenal.ᷣlppoſita nigręlu/
nam ſubtraxit alutę.
Alutariꝰoꝛ pellipari qͥvel oꝑat᷑ pelles can/
Didatas vel tinctas:vel qͥ eas candidat.
Alutũ dꝛ calceus peregrini.⁊ dꝛ ab a qð ẽ
ſine?⁊ lutũꝑ ↄriũ:qꝛ ſepe eſt cũ luto·vel oꝛ
coꝛtex arboꝛis quercinęq̃ cerdones ppa-
rant coꝛiũ· włeichin rind. H
Tinzarii dꝛ aliqͥd factũ de luto.vt paries.
llu.F.s. venter? vterus idẽ ſignt ſcllʒ ꝑtẽ
coꝛpoꝛis aĩalisſᷣ tñ ꝓpꝛie differũtqꝛ vent
eſt generaliꝰin ſigndo:qꝛ cõuenit ta aĩali/
bus bꝛutis q́; rationalibo.ſ̊ alia vuo ſolũ
cõueniũt hoibo.Sed adhuc differunt.qꝛ;
aluus dꝛ v̈ginis. vterꝰ mulier pᷣgnãtis.
Vñ Gredcſta.Eſt vent mar ⁊c.lttñ etiã
Venter attribuit᷑ mulieribo.DPñ. Bñdictꝰ*
fructus ventris tui. Itẽ HBeatus venter qͥ
te poꝛtauit⸗Et ꝑ hoc patet ꝙ vnü ſepe po⸗/
nitur ꝓ reliquo, Item aliter põt aſſignari

differẽtia qꝛ ventẽ pars oigerẽs cõſu/
mæés cibos acceptos.⁊ di venter qi ventu
tenẽs· vel qꝛ ꝑ totũ coꝛpus vitę alimenta
tranſmittit.? dꝛ pars exterioꝛ in qua ap/
paret pinguedo extrinſe ec'τ ptenditura
pectoꝛe vſq; ad iguinẽ. vel oꝛa venio. is.
q; recipit bũ venientẽ. Sed aluꝰ ẽ pars
in qua ſunt ſoꝛdes ꝗ purgan ſolẽt. Et vꝛ
aluus. eo ꝙg abluat vel purget wetre itrin
ſecè Etiã ab vꝛ alo. qn alit coꝛp? nutrit.
Itẽ aluus vᷣginis dꝛ qſi alboq; vt frequẽ/
ter virgines habent albos vteros · vel qꝛ
debent eſſe albe. i caſte. OHterus v vꝛ ab
vtilitate. ⁊ eſt mulieris pᷣgnãtis· vł oꝛ ab
vtendo · q; mulier vtit multiplici cibo ad
fouendũ fetuũ· vel dĩ ſiceo ꝙ, duplex ſit.
ab vtraq; in ouas ſe viuidit partes. vel

qꝛ interi ipleat᷑ fetu. Oñ. Benter pſumit

vterus parit· egerit aluus.
Aluulus.i.paruus aluus. =

Ama.f.p.auis nocturna ab amado paruu/
los dicta. vñ lac pbere fert᷑ naſcẽtibo. hec
ſtrix oĩ a ſtridoꝛe. Item ama dꝛ vasad
fundendũ vinũ Inde venit amula vimi/
nutiuũ: parua ama.
Amadrias ĩ ſingulari.⁊ĩ płi amadriades
des ſunt arboꝝ:quaſi amantes oriades.i.
arboꝛes. Dꝛias enĩ ẽ arkbbr.
Amalech ꝓpꝛiũ nomẽ eſt. ⁊ interpᷣtat᷑ ↄtra⸗
rius vel terrã lingẽs vel ppls labens fuit
filius Elphax pmogeniti Eſau· ponitur
etiã p pꝛaua gete ab eo deſcẽdẽte. Onde

Rex melech ſed gens amalech cogno⸗/

ccitureel.
Amamẽamamentũ/amatus,.us.ui.omnia
ꝛdem.i.amatio. .

man interpᷣtatur iniquitas.
manitis. tidis.f. ge. ̊ amanites ẽ ge.maſ.
Vñ.2. Regliꝗ? debʒ dici. Naamã ama/
nitis non amanites.
Amantilla herba quędam. 8
Amaracus.m.s.quędã herba· vel m fabu⸗
las quidã puer q dum ferret vnguenta ⁊
cecidiſſet moꝛtuus eſt.⁊ mutat in floꝛem
ſui noĩs. Et vnguentũ qð inde fit d hoc
amaracũ.
marellus. m. s. auis quędam. Del
Emarellus.a.ũ.viminutiuũ ab amarus.

Mmarillus.arboꝛ quędam.

Amarillũ fructus eius.
maritilla herba quędam. wł.baldrian.
Amartia.i.peccatum.

Amartigenia.f.p.dꝛ oꝛigo peccati.

Amartigenati ſunt libꝛi de oꝛiginali pctõ.

AMmartius.i.peccatoꝛ.
Amartiolus.ĩidem.
Imarina vꝛ genus virgulti amari.
AMmaroꝛ.m.t.i.qmaritudo.
Amaricoſus.a.u.i.plenus amaroꝛe.
Amarus.a.ũ.i.aſpercrudelis:ſeuerusab Hᷣ
noĩe mare.vel ecõuerſo mare di ab ama/
rus. Et aman ? dulce opponũt ſignt ex/
tremas ſpes ſapoꝛis. DBulce eni ſiẽt ſapoꝛẽ
delectabilẽ guſtui· ſ̊ amaꝝ ecõuerſo ace/
toſum min delectabilẽ. Inde amaritu⸗/
do qð qñq; iuenit᷑ p triſtitia.
Amaruſta.i.pomatiana · wl. holtʒepfel.
Amaruſcus.ſ.s.arboꝛ iſti fruct pomus ſil⸗
ueſtris.
Amaſa.ſę pꝛiũ nomẽ viri.de qͥ dr.2. Aeg.
i: AMmaſan vo ↄſtituit ¶bſalõ ꝓ Joab
Amaſio.onis.m.t.i.amaſius.
Amaſiolus.m.s.diminutiuũ.i.paruꝰ ama/
ſius.
Amaſiunculus oiminutiuũ idẽ.
Amaſius.m.s.i.qui intẽperate amat velqͥ
intemperate amat. Et eſt amaſius · luxurieę
amicus. honeſtatis inimicus.
Amaſia· mulier ꝗ amat ſine lege.Iñ ama/
ſiuncula.i. parua amaſia.
Amathi interpᷣtat᷑ veritas.
Amatoꝛculus.m.s.paruus amatoꝛ.

Amatricula parua amatrix.

Amaxones vicunt᷑ quędã mulieres aba
ma con quod eſt mãmaquaſi ſine mãma
ſcilz dextra quã iurebant.ne ĩpediret eas
in ſagittando eã nudabãt.⁊ h̊ etiã fade/
bant de ſiniſtra ne dypeus impediret᷑. Ex/
dem dicte ſunt vnimamę. He ſine viris
viuũt.· Oñ VMirgilius Enei.xi? Pulſant ⁊
pictis bellant amagçones armis. Et ſcias
ꝙ vt dicit Iſidoꝛus etymol. S? tria ſunt
genera cõſuetudinũ: Siẽ ſcythaꝝ vbi fe⸗
mine ? viri in pugnam eunt. Amaçones
vbi ſole faninę. Romanoꝝ aliatq; geẽtiũ
vbi ſoli mares.
Amhactus.a.i.i.circũactus ·ſicut ſolet eſſe
quiſquis oubitans.
Ambages.gis.dubia locutio.
Ambago.F.t.dꝛ dubia locutio hmonis ꝓ/
lixitas verboꝝ⁊ circuitus vel circuũlocutio
Et ſich̊ ẽ vera: Canẽ comedere panẽ.Iñ
ambagioſus.i.dubitabilis vel dubitatio
el dubitatione plenus.
Ambaſiatoꝛ.m.t.ẽ legat pᷣncipis ĩ arduis
negocijs. ambaſiata eſt hmõi legatio

—eeeeeeðõ

—

6

G
G
ns
it:
is
Int
ſe,

es

aſe

concilioꝝ vel pꝛincipũ in cauſis ſuis.
AEmbeſus vel abeſtꝰ.i.coꝛroſus ułcomeſt.
Ambi.i.ſui ab ambiẽdo.i.circũeũdo dicti.

Ambidẽs.f.t.i.ouis habens ĩ ſuꝑioꝛi parte

dentẽ vnũ ⁊ aliũ in inferioꝛi.

Ambidext.m.s.di qͥ vtraq; manuvtit᷑ pꝛo

dextera · ſic fuit Roch. vt hi ĩlibꝛo Judid.
AVmbifarius.m.s.ẽ dupliciter loquens.
Ambigna.f.p.vicebat᷑ ouis ꝗᷣ cũ geminos

pareret cũ ipſis ſacrificabat᷑. vnde vꝛ q̃ſi

ex vtraq; parte habens agnos.
Ambigarin.i.ex ambabo partibo.
Ambiguus.a.u.i.dubiꝰi dĩ ab ãbo ⁊ ago
Vl eligo · q; qui dubiꝰeſtnec hoc agit vel

eligit · nec hoc plene oimittit ·ᷣ aliqͥd vtri/

uſq; partis ſectat · vel vꝛ enſis Iñn ambi/
guitas ⁊ ambiguoſus.i. dubitabilis vel
plenus ambagibo. MU
Ambiguũ ẽ vbi opiniones ſunt ⁊ iura va/
ria vident.de ſen.excõ.int alia. Et ius am/
biguũ eſt ꝑ ſumũ pontiſicẽ declarãdũ.c.ꝑ
venerabilẽ.S.rationibo qͥ fi.ſunt legit.
Ambiloquus.a.ũ.i.bilinguis:qͥ nũc h.nũc
illud affirmat. Inde ambiloquiũ.i.talis
locutio.

AVmbitio.onis.t.f.i.circũdatio vel upidi /

tas ⁊ maxime honorn. Iñ ambitioſus.i.cu
pidus:. ꝓpꝛie honorꝭ. Inde ambitioſitas
i.oupiditas.⁊ hęc ambitiesei:pꝛo eodẽ⸗
quia ambitioſoꝝ eſt blãdiri ⁊ adulari:iõ
ambitio ponit᷑quandoq; ꝓ adulatione⸗
blanditijs. J
Ambitus qñ eſt participiũ idẽ ẽ qð circũ/
Datus.⁊ ſic eſt media longa.Oñ Ouidiꝰ

Juſſit ⁊ ambitę · arcũdare litoꝛa trę. Sʒ

qñ ẽ nomẽtuncẽ me.coꝛa idẽ ẽ qð circui/
tus. Oñ Lucanus· Aeętalis ambit vrbis
i.crcuitus. Et HMugexponit etiã ꝓ ſuper/
bia.vel vĩ tranſũptiue affectus hoĩs ſalʒ
cupiditaſ ab ambio.is.quia iſte qui vult

honoꝛes. ambit ⁊ arcuit potentes ma/

gnates ſicut muri auitatem. oꝛando tam
per ſe qᷓ; ꝑ amicos vt valeat honoꝛes ob/
tinerr.
Ambo.onis.m.t.i.pulpitũvbi ex anvabo
partibo ſunt gradus. Etiam ſumit᷑ ꝑ loco
ſermocinandi · vel ubi legit᷑ euãgeliũ· vel
pꝛo gradu ſimplicit. Et idẽ dꝛ amo.onis.
Sed abo.oꝝꝑ.n.s.plis numeri tm̃ ab am/
pho greco quod ęquipollet amphi ·qð
ſigt crcũ.i. vterq; nł vuo. Et nota ꝙ am/

bo viuidit colligit · ouo colligit? nõ di/

uidit. Mñ ve poſſũ dicẽ: Iſti ouo ferũt
hũclapideʒ·ſed nõ: Iſti ambo ferũt hũc

lapidẽ.niſi vterq; ferat. Oñ.DNulpita de
ſignat ambo.vuo colligit amo.
Ambꝛa.f.p.herba qdã ułſægs valde chara.
mbꝛiſibera vel ambꝛiſibula. f. p. vꝛ aſpis
quę habet duo capita.vnum in loco ſuo
aliud ĩ cauda:cuiꝰ oculi lucent vt lucema.
Ambꝛo.onis.m.t.dꝛ ꝓpꝛij patrimonij con/
ſumptoꝛleccatoꝛ:guloſus: eſt idẽ quod
lurco.manducusardelio. ganeo.ſed iter/
eſt: vlmbꝛo vꝛ iſte qui ſcit bene iudisire
de ſapoꝛe ciboꝝ.⁊ libent᷑ guſtat bene ſapo/
rata · Amco vꝛ iſte qͥ guloſe ⁊ imũde oĩa
deuoꝛat · ſic victus a lues:quod eſt ſoꝛdes

xvel a lura quod eſt os vtnis. Manducus

dꝛ iſte qui oꝛe hians turpiter manducat.
Ardelio ab ardeo:q; ardẽs ẽ ĩ leccacitate
Ganeo qui moꝛat᷑ in tabernis:q; ganeũ ẽ
tabna vbi ſit leccadtas. Iñ ganea leccaci
tas. Iñ ganeo tał leccatoꝛ. Itẽ ambꝛones
Dicut᷑ hoies deuoꝛãtes⁊ leccatoꝛes.Et ab
ambꝛo venit ambꝛoninus.a. u. Dñ q dã ců
vyellet aliũ redarguere ait: Tu ha bes lur⸗
coninã buccãa ambꝛonina labia: volens
ſigniſicare ꝙ multü turpit comedebat.⁊
libent oe bene ſapoꝛatis.
Ambꝛoſia vel ambꝛoſiana.F.p.quędã her/
ba pꝛeędulas ſapoꝛis viuina dicta · eo ꝙ
inde paſcant᷑ equi deoꝛũ. Dñ⁊ ambꝛoſia
dẽ qñq; nectar vel ebo deoꝛũ. Inde am/
bꝛoſius.a.um.i.dulcis vel guloſus.⁊ tunc
ab ambꝛo dicit.
Ambꝛoſius.m.s. vnus de quattuoꝛ docto/
ribus.⁊ interpᷣtatur odoꝛ diuinꝰ.vel nec/
tar dulcis. Inde ambꝛoſianus aliquis de

oꝛdine ſancti vmbꝛoſij.
Ambubaia.f.p. emina frequens arca bal/

neaquaſi ambiens balnea. Oñ Oꝛatius.
Ambubaiaꝝ collegia farina copulę. Del
ambubaia.i.tibicina vel ſymphoniſtica.
Ambulacrũ⁊ ambulatoꝛiũ ꝓ eodemdicit᷑
locus ſpacioſus/ad ſpaciandũ aptus vel
etiã p poꝛticu reperit · vel hm Papiaã am/
bulacrũ eſt ſpaciũ ambulandi.
Ambulus.a.ũ.pe.coꝛ.i.velox:quod ⁊ ſbᷣſtã/
tiue ponitur ꝓ curſoꝛe· qͥ cauſa feſtinatio/
nis legatur.
Amburbale vel amburbiũ.i.ſacrificiuʒ qð
circuit cuitatem.
Ambuſtus participiũ.i.circũuſtus uł vſtu
latus.
Amella.f.p.quędã arboꝛ quę iuxta mellam
fluuiũ creſcit cuius flos vĩ hicamellꝰ.Dñ
Virgilius ĩ geoꝛgi. Eſt etiã flos ĩ pꝛatis

cui nomen eſt amello.

7g

Amelech. nomẽ regis pꝛo quo.ʒ. ARegl.. le ⸗
gitur m quoſdaʒ Amalech? male·quia

dicit᷑: Apud Joas filiũ melech.
AEmen.i.ve vel ſidelit᷑ ſiue ęternalit ſic eſt
aduerbiũ qualitatis. Itẽ idẽ ẽ qð fiat.⁊

ſiceſt verbu defectiuũ ſingularis numeri

tertię perſone. vt patet per equipollẽtiam
hur verbi ſiat. Itẽ idẽ ẽ qð vitas vel de
qui ẽ veritas.⁊ ſicẽ nomẽ. neu.ge.indedi
nabile hebꝛaicũ. Et bm Papiã iſta noia
hebꝛaica amen ⁊ alleluia in alia lingua p/
nunciare fas nõ eſt· lic interßtali Coſſut:
Intantũ eni noĩa ſancta ſnnt vt etiã Jo/
annes ĩ apocalypſi refertſe ſpũ reuelante

audiuiſſe voce exercitus vicẽtẽ amẽ alla
⁊c.ac ꝓmiſit dici in terris ſicut vtraq; re/
ſonãat i cęlis. Dñ. Derũ⸗ ve-fiat:amẽ tria

denotat iſta. Si verũ nomẽ aduerbiũ ſit

tibi ve· Amen amẽ ve.duo ſunt adubia

xe. Emen pꝛo fiattibi vᷣbũ deficiens eſt

Ameniu. n.s.i.loc pulcera delectabilis. ?

etiã p amenitate ponit? oĩ amenꝰ a.u.
Amens ſᷣm Sapia oĩ inops:turbatus.fu⸗
rioſusirat᷑ab a qð eſt ſine ⁊ mẽs.Et hoc

idẽ dꝛ aminens.ent.q̃ſi alienꝰ a mẽte ⁊xru
boꝛe. Et oꝛ aminens ab a miniũ.i.coloꝛ
rubeus:quaſi ſine minio.i.ruboꝛe.q; palli /
dDus eſt. Amens etiã dꝛ qͥ non poõt ſtare.

Vñ. Qui non põt ſtare amens hic dꝛ eẽ.
Et eſt differentia inter amens ⁊ demens

VDñ Greciſta. QNil mentis retinẽs bomo
ſecũ dĩ amens. DPartim mente furẽs non
pꝛoꝛſus ·ſit tibi demẽs. Inde amẽtia.i.fu-

roꝛ:vecoꝛdia:male mẽtis alienatio.Et vt

dicit Hapias:lmentia perpetuũ· demen

tia vo temporale vitium.

5 „ „ „

Amentum. n. s. dicitur vinculum ꝑp quod

iaculũ faciliꝰ fibꝛat᷑ſcilʒ ſona vel coꝛrigia

baliſte vel arcus· in qua manꝰ ponit᷑ quã/

do telũ mittit · vel oꝛ lignũ longu vel fu⸗

nis cum quo nautę ꝓfunditatẽ aquarum
ſcrutant᷑ · ab a qð eſt ſine ⁊ mene defect᷑.

xel dꝛ coꝛrigia ligata in medio haſte.
Ementat. a. i. i puiſus? armat amento.

88

Emenꝰ.a. i. ab amo vꝛ 'm Oarronẽ. idẽ
ẽquod pulcer vel delectabil.⁊ cõparat

mouet᷑. Et voꝛ amenũ quaſi amuniũ.i.ſine

munio.i.ſine fructu.Delectationẽ eni ſolũ

ofert. Et ̃m Hug.amenũ ẽ qð ſolũ amo
rem ſſtat ⁊ ad ſe amandũ allicit Iñ ame/
nitas.i.pulcritudo vel delectatio. Et hec

amenitudo.i.iocundits.
NRNmethiſtus eſt lapis ſcioſus indic qͥ int
gemmas purpureas obtinet pꝛincpatũ

vt vicit Iidor.· Dñ. Celſioꝛ in gemmis

fulgentioꝛ eſt amethiſtus. Inde amethi/
ſtina. nę. veſtis eiuſdẽ coloꝛis. Oñ.Cauſi /

dicũ vendũt. amethiſtina cõuenit illis.

Amiaton. lapis dictus a veteribo ·q; ſiex
ipſo fuerit veſtis cõtexta.cõtra ignẽ reſi /

ſtit.⁊ igni impoſita nõ ardet ſᷣ ſplendoꝛe
accepto inteſcit.

ℳ-

Amiciliu.n. S. dꝛ faſcia capitis · . cilʒ peplũ.

Amictus.a.ũi.i.coopertus.ſᷣ̊ amictus.us.ui.
amictoꝛii.i.veſtimẽtũ quodlibet. Dñ.

Cũ dęmõ aliquẽ ↄfüdere vult maledictũ
Nititur vt longu ſibi crcũponat amictũ.
Amiculu.n.S.ẽ mitra vginalis. Dñ Ma/
crobiꝰ. Nirgo virginẽ texit amiculo. Hk

ẽpalliũ linen meretricũ. Hoc enim apud
veteres matronęin adulterio depꝛełenſeę

induebantur. vt in tali amiculo potius ꝙ;ᷓ
in ſtola polluerẽt pudicitiã. Et erat olin
ſignu meretricię veſtis nũc vo in hiſpa/

nia⁊ alibi honeſtatis.

AMmicus.m.s. icitur q̃ſi amoꝛis velanimi

cuſtos.⁊ ſᷣm dImbꝛoſiũ eſt alter ego. Oñ

IAlter ego niſi ſis non es mihi ver amicꝰ

Mi mihi ſis vt ego non eris alter ego. v
poteſt eſſe adiectiuũ ⁊ cõparat᷑ ⁊ mouet.
AXmygdalus ẽ nomẽ arboꝛis ſ̊ amygdala
eſt fructus iſtius arboꝛis. Et m Iſidoꝛuin

amygdala nomen gręcuʒ eſt ꝗ latine nux
longa dvicitur · hanc alij nuculam vocant
i.minoꝛẽ nucem. Et inuenit amygdala.lę.

⁊ hic amygdalusac hoc amygdalum pꝛo
fructu amygdali. Cunctis enim arboꝛibꝰ

pꝛioꝛ eſt in fioꝛe⁊ vltimus in ꝓferẽdo fru
ctus. Et ex hisalię ſũt amaręalię vulces

ſed agricolę hoc genere medicari feruũtur
vt ex amaris vulces fructus fiant. Terũt
enĩ illius arboꝛis radicem z i mediũ inſe

runt ſurculũ arboꝛis quę gręce di pinus.

uã nos piceã dicimqͥ facto ſua amari-/
9

tudo deponit᷑. Iñ amygdalinus.i.ð amy
gdalo exiſtens. S
AMEmiliarius.m.s.lapis eſt vocat᷑ qͥ vbi eſt
ſitus miliariũ oſtendit viantibd.
minsdab interpᷣtat᷑ ppłs ſpontaneus.

Aminea. f. p. ꝛ gen vuęquod reddit al-
bum vinũ quod amineuʒ vicit. ab a mi/

nio. i. ruboꝛe.qꝛ vinũ eius nõ rubet.
Aminiculũ.n.s.dꝛ ſubſidiũ/ſolatiũ:adiuto
riu·auxiliui.⁊ venit ab aminiculoꝛ.
Amis nomen indeclinabile · vel m aliqs
amis itis dꝛ furcula retis uł hami.vel hm
Hugẽ lignũ biſurcatũ ꝑ qð venatoꝛes
expãduũt extedũt retia ad capiẽdũ feras

Mon
Ton
ſfene
Ton
Tron

(guunt

morr

vel oĩ furcula ꝗ leuat rete qͥ cupiũt aues.

Amiſtides lapis eſt quẽ

. 4

rit inebꝛiani non poterit.

Amita.f.p.eſt ſoꝛoꝛ patris. Sʒ amita ma/

gna ſoꝛoꝛ aui.

Nmitinus eſt amitę filiꝰ xxx v.q.v.c vli.

Amman eſt ꝓpꝛiũ nomen loocl.

„

Amnẽſis.f.t.quęlibet villa ppe amnẽ ſita. H

Amnicola..p.colens amne.

. „ „

Amniculꝰ.m.s. diminutiuũ:paruꝰ amnis

Amnicus.a.ũ.i.fluuialis.
Amnis.m.t.dꝛ qaqua ſuauit᷑ currẽs.⁊ dꝛ ab

amenitate·qꝛ ibi ſꝑ loc delectabil iuenit᷑.

Hapias vvo dicit:lmnis fluuiꝰ ab ame/

nitate dictus/frondibus redimitus Oñ.
Nic amnẽ dicas qꝛ ripas reddit amenas

Amnites eſt gẽma ſilis vitro ̊ ourioꝛ.
Amomũ.n.s.me. p.eſt arboꝛ qdaʒ in ſyria

albo floꝛe vt violę. Inñ amomita uł amo
mata ſpẽs quędã ꝗ gutta di. “
Tmon ſiliꝰ ꝓpli mei ĩterpᷣtat᷑ vel ARmon fi/

delis honeſtꝰ. Et fuerüt Moab ⁊ Xmõ

filij Aoth · a quibo moabite? amonite.?

populi ſunt.

Xmona vꝛ calamus menſurr.,

Amoni.n.s.oꝛ genꝰ ſemis quod facit flue/

re menſtruũ ⁊ vrinaʒ.a alij dicũt amomũn

AEmoꝛoſus.a.ij.i.plenus amoꝛe.

AXmoꝛreus araceus lſeneꝰ ⁊ Tradius fu/

erunt filij Chanaã. Oñ qͥdã pli oicti ſũt

amoꝛreialij aracei · alij aſenei alij aradij.
Amos ſĩterpᷣtat pplłs auulſus.qꝛ ꝓpha miſ/

ſus fuit ad pł irt qͥ i erat auulſusa deo
Amphi gręce vꝛ latine circũ uł onbiũ.

Amphibolia.ſ. p.dicitur dubioſa locutio
dictiõis vel ſententięab amphi qð ẽ du/

biua bole ſententii.

AWmphibalus.m.s.i.ſclauina queeſt wſtis

circumpiloſa vel villoſa.

Amphibꝛachus.m.s.ppe. coꝛ. eſt pes cõſtãs

ex tribo ſyllab pma⁊ vltima bꝛeuibo me
dia longa.⁊ eſt ↄrins amphimaqro.

Amphidoxus.i.ex vtraq; ꝑte gloꝛioſus. .
dꝛ ab amphi qð ẽ crci ⁊doxa qð ẽ glia
Amphimacꝰ m. S.ẽ pes oſtãs ex trib yl/

labisex pma⁊ vltima lõga.⁊ media hui.
⁊ di ab amphi qð ẽ circi macros qð eſt
lõgũ ·qſi habes hic inde lõgã ſyllaba. Rñ
Amphimacrus pmã media huilongat⸗
imã vImphibꝛachꝰ varia poſtulat ire via
Amphion qͥdã ctharedus ꝑfect atq; the
banus fuit · vel oꝛ fuiſſe filius Youis.

Amphitapa.ſ.p.vel q̊ amphitapũ vłſᷣm
alios amphitapꝛa dꝛ tapetũ circũ villoſũ

q ſecum geſtaue/

Umphbitheatrũn. s. loc rotundꝰ ad ſpecta

culũ facł. vel oꝛ ſpectaculũ qð ſuꝑ vnam
ſtatuã circularit eſt ędificatu.vel dĩ locis
gladiatoꝝ.i.cãpꝰ marij vbi gladiatoꝛes
antiquit' ſedebãt artes ſuas exercebãt
Et qñ loc iſte eſt cercũdatꝰ ex toto muro
dꝛ amphitheatꝑ.ᷣ ſi nõ ex toto eſt muro
circũdatus dicit᷑ theaatrnr. HH
Amphitheariũ. dꝛ ꝓpꝛie locus gladiatoꝝ.
AEmphitrites.ineptun ex amphi.i.cir; 2
tridente guem tenet. vel vicitur mare vei
fretum.ab amphi.i.circum⁊ tero erł quia
circũterit litoꝛa vel terrã. Dñ. Dicãphi-
tritẽ qͥ terram circuit omnẽ.
AVmphitrita. dea man matrona neptuni.
Nmpho grecũ ẽ eqͥpollet ãphi qð ẽ crrcri
Amphoꝛa.ſ.p.i.concha vel vas in qͥ fertur
aq̃ vel aliꝰ liquoꝛ. Et dꝛ ab amphi gręce
qð eſt arcũ latine ⁊ foꝛos ferre quia hinc
inde leuat᷑ vtpote ex vtraq; ꝑte manuta.
heca figura ſua gręce oꝛ oiota:a dia qð
eſt vuo ⁊ ota qð eſt auris: Et põt ſcibi p
Ivel phꝑ m. vln.
AVmp hoꝛella.f.p.parua amphoꝛa.
AWmpoꝛiſma vꝛ foꝛamen ꝑ qð exit ſudoꝛ.
Amplus.a.i.ab am.i.circi platos gręce
1latũ qᷓſi circiquaq; latũ. In amplitudo
AVmpulla.f.p.eſt vas amplũ ſiue olla am/
pla. wel vĩ ꝓpꝛie vas amplum qð datad
altare in quo ſeruat vinũ vel aqua. Et dꝛ
ab am.i.arcũ ⁊ bulla.q; ẽ magna⁊ circi/
quaq; inflata.vel ab amplũ·eo ꝙ fit am/
pla.vel vꝛ veſica quę fit ſupꝛa aquam qñ
pluit. Inde ampulloſus.a.ũ.i.ſuperbus ⁊
inflatus. vel plenus ampullis.
Amula.f.p.ſine h eſt quoddaʒ vas vel vr⸗
ceolus vel phiala in quo offerebat᷑ vinũu.

WVl oblatio · de q̊ͥ habet.ʒ. Reg.7. Fecit

q́ʒy Diras lebetes ſcuta amulas. Sed
hamula cum h vicitur fuſcinula ad extra/
hendas carnes de olla.⁊ venit ab hamo.
Amurca. cę.ſp.dicitur ppꝛie fex olei infe/
rioꝛ.⁊ componitur ab a mergo/quia ab
oleo ſe mergit inferius. Inde etiam ve/
nit amurcoſus.a.um. ⁊ amurcoſitas. Et
ſcias ꝙ amurca ꝓpꝛie ẽ inferioꝛ fex olei: ſ
quandoq; ponit᷑ pꝛo fece alterius liquor
Amuſſis.ſ.t.eſt inſtrumentũ plumbatũ ce/
mentarioꝝ qð emittũt a ſurſuʒ vſq; deoꝛ
ſum ad perpendendã qualitatẽ parietis.
qð alio noie dꝛ perpendiculũ uł oꝛ regu

la quęhabet lapides in muro coęq̃re dẽ

ſic q̃ſi ſine dubitatiõeq; cementariũ red/
Dit certũ ðꝛ ab a quod eſt ſine⁊ muſſis

oubitatio q̃ſi ſine oubitatiõe · vel dĩ yga
illa cum qua examinat᷑ argentum.
Amuteria vicũtur plagamenta interno/
dia arti culoꝝ.
Al ante ſι
Ana gręce dꝛ ſurſu latine. vF¶lna etiaʒ d re.
Dꝛ etiam rectũ. Itez ana apud phyſicos
ſigt duos ſcrupulos.

. .

Anaatrũ.n. S.i.coꝛtina · ab ana ſurſũ ⁊ ba/

tin quod eſt gradus. q; ſurſum graditur
extendit᷑· vel anabatra vicunt gradus.
qꝛ per eos ſurſũ gradit᷑⁊ aſcendit᷑. Onde
Juuenalis. Conducto pendent anabatra
tigillo. wel bm Papiã: I¶nabatra vicunt
ulpita vel gradus ſcDaaall.
uabalo diũ.n. S. ðꝛ amictoꝛiũ lineũ fęmi/
narũ quo humeri cooperiunt.circa renes
alligatũ ſtricte· latitudine diffuſũ oẽ gen
ↄtinens coloꝝ/quod gręæci latini ſyndo/
nem vocant. S=
Znabhafon gręce.i.ſupꝛa ſcandens.

nabolica · eſt expoſitio ſpualis ſcripture..

⁊ dꝛ quaſi ſurſum vucens co.
Anacephaleoſis eſt ſuperioꝛis victi reca⸗

itulatio.

Lnachoꝛeta .p.pe. coꝛ.i.heremita quaſi coꝛ

angẽs ad deũ ieiunijs? afflictiõibo·⁊ deri

uat᷑ ab ango. is. m h ẽnomẽ latinũ. vel
dz ab ana qð ẽ ſurſũ⁊ choꝛ q̃i cęleſtẽ co

mente inbabitans· vel hm Hapiã: Ana/
choꝛeta ẽ heremita reduſus qͥ deſerta petit

⁊ſolus habitat. Iñ anachoꝛeſis.i.heremꝰ
vl vita anachoꝛetalis. Ande anachoꝛeti /

cus.a.ũ.nomẽ poſſeſſiuũ.
Anadiplaſis eſt geminatio eiuſdẽ dictio/

nis in fine dauſulę? in pncipio:Sic quã/

T ſequens verſus incpit · ſicut cedens

terminat· Et vicit᷑ ab ana.i.re.? dia duo
plaſis plicatio:quaſi duarũ oictionum

replicatio.vt:Sequit᷑ pulcerrimꝰ aſtur.
Ainr equus fidens. U
Anaphoꝛa.pe.coꝛ.ẽ repetitio eiꝰdẽ dictõis
per pᷣncipia plunũ verſuũ.⁊ dẽ ab ana.i.

ſurſum.a foꝛos ferre:qꝛ quod ſurſũ ẽ oicuũ

iterũ fertur⁊ di.vt: Nate meę vires mea
magna potẽtia ſolus. Nate patris ſũmi.

Anaglypha phoꝝ dicũt᷑ eminẽtes pictunę

ſicut ſunt in frontiſpicijs ecctiaꝑ ⁊ in alijs
alilocis. vel vicunt᷑ vaſa ſurſũ ſculpta·ab

ana ſurſũ ⁊ glyphe.i. ſculpere ul ſculptura.
Dicunt etia celaturę in coniũcturis tabu/
larum. Inde anaglyphus.a.ũ.i.ſculpt.⸗
anaglyphariꝰ.m.S.i.ſculptoꝛ.Dñ dic ce/

laturas ꝗ grecus anaglypha dict.

Anagoge.ges.dr excellens vel ſuꝑioꝛ itel⸗

lect vt de deo vel de angelis ⁊ bmõi.Et
d ab ana qð ẽ ſurſũ⁊ ge terra.vel ab ana

⁊ goge.i.ductio ·quaſi ſurſũ ouctio. AInde

anago geticus. a. u. qͥ tractat de cęleſtibus
Höõt etiã dedinari hc anagogia gię. Iñ
venit quidã modus ꝓcedendi in theolo/
gia qͥ ꝛ anagogicus ul anagoꝛicus· ſalʒ
qñ illud quod geſtu eſtreducit ad cęleſtẽ

patriã. Mñ. Bauid vicit Goliã.i. ſancti ĩ

cęlo exiſtẽtes vicerũt tribulationes vide
8. allegoꝛia.
AVWnalyſis.f.t.pe.coꝛ.i.reſolutio/ab ana.i.re·
⁊lyſis ſoluto.

Analytica.ſ. p.ireſolutoꝛia · vel ars reſolu⸗

tionis.

Analo gia.fp. dĩ debita ppoꝛtio. ulſimilis

locutio · vel ſapientia · vel ratio.
Analogicus oꝛ recte loquens vel qualis

locutoꝛab ana.i.rectuʒ vel ratio· ⁊ logus

ſermo.

Analo giũ dĩ pulpitũ libꝛoꝝ velloc emi⸗

nens in quo pdicat᷑.

Ananias gra dei ĩiterptat Idẽ? Sidrach

ĩlingua chaldęa · qð interptat᷑ decoꝛ meꝰ.
Ananiel gloꝛia dei interptatur.⁊ eſt ꝓpꝛiũ
nomen. èMU
Ananiſapta:mala moꝛs interptat᷑ queli⸗
bet lr̃a reßſentat vnaʒ dictionẽſcilʒ: IE¶n/
tidotũ · na areni auferat necem intoxica/
tionis:ſanctificet· alimẽta/pocula· trinitas

alma. Dñ. Eſt mala moꝛs capta vum di

ananiſapta. naniſapta ferit moꝛtem ꝗ̊
ledere quęrit.
Anantig.f. p. capilli a fronte depẽdẽtes ·q̃ſi
antię ab ante · vel ab ana. i. ſurſũ ota vel
otis.i.auris · qꝛ ſuꝑ aurẽ dependẽta frõte

₰

quęſupꝑerio: eſt auer.
Anapeſtus gręce vicit᷑ repercuſſus. Greci
anapęſtim repercuſſionem vicunt.⁊iõ ſic

dẽ quia repercutit᷑ a dactylo.Eſt enim illi

contrarius.
Anaphus.m. a.dẽ cyphus deauratus.ab
ana ſurſum ⁊ phos.i.lux:quaſi in ſuperioꝛi
parte vel ſuperficie lucens.
Anas.atis.p.t.dꝛ ab aſſiduitate natandi/qꝛ

aſſidue natat. wl. waſſerhon. Iñ anatinꝰ

a. ũ.⁊ hic anatinus pꝛo pullo anatis.ODñ.

O fluuialis anas quãta dulcedie manas

i te nouiſſem fetidis cibis caruiſſem.

naſtaſis.f.t. iuictus ułreſurrectio· ab ana

i.ſurſum ſtaſis:ſtatus vel ſtans·q̃ſi ſurſũ
ſtatio vel erectio.

„ — —

föt

a

uſi

Anaſtaſius pꝛiũ nomen vini.
Anaſtrophe.phes.qͥdã tropuſ fit quãdo
ppoſitio poſtponit᷑ ſuo caſuali:ab ana ſur/

ſum ſtrophos cõuerſio q̃ſi recti oꝛdinis

cõuerſio· vt dicendomeci tecumſecum.
Anaſtropha.i.ſtomachi ſenſũ euertens·cũ
quis qð accepit euomitab ana ſurſum⸗
ſtrophos quod eſt cõuerſio· q; conuertit
ſupꝛa quod imiſſum eſt.·
Anatheca.f.p.dẽ herha quędam.
Anates.ſ.t.oꝛ moꝛbo qͥ ſolet ano.i.culo eue
nire · ſicut contigit philiſteiss

Anathema qñq; eſt adiectiuũ vtriuſq; nu
meri oĩs gea tũc eſt idẽ ꝙ maledictus:ex/

coĩcatus damnat᷑.vt ille iſte ſũt ana/
thema.i.excoĩcati. Itẽ anathema qñq; eſt

ſubſtantiuũ.neu. ge tuncidem eſtquod
ſuſpenſio vel excõicatio·damnatio/perdi/

tio · vel ſeparatio. Et vꝛ ab ana ſurſum ⁊
theta figura quę olim impmebat᷑ in fron/⸗
tibus damnatoꝝvel ab ana.i.rectũ ⁊ to/
mos diuiſio quaſi recta oiuiſio ab ecdlia.
Iñ dicit᷑ anathema quaſi ſuperna maledi/
ctio vel diuiſio · quęſolet fieri ꝑ pꝛęlatos
H̃m Hugl. Item anathema ponit p ſepa/
ratiõe.i.Cori2? Nemo ĩſpũ deiloquẽs
dic anathema ꝗYeſu.i.nemo ſpũ dei afflat
Dic ipſi Yeſu: tu es anathema.i.ſeparat a
deo pꝛe ⁊ ſpũ ſcõ.uł dĩnitas tua ſeꝑata ẽ

ab huanitate uł aliqd aliud falſũ Itẽ ana

thema dĩ etiã ciuitas deuotata ad moꝛtẽ
ut Joſue 7: patet ð hiericho. Item ana⸗
thema maranatha.i.pditio ĩ aduetu oñi.

Anatheoſis.ſ.t.dẽ recta dĩnitas/uł oꝛ cultꝰ

deo debitus qͥ alio noĩe dꝛ latria · ab ana
i.rectũ ⁊ theos deus.
Anatole eſt quędaʒ ſtella in oꝛiẽte⸗ inter/
pꝛetatur naſcens.
Anatome.i.apertio ſuperius inciſa:ab ana
⁊ tome diuiſio vel ſectio.
Anax.i.rex.
Anceps.ↄ.t.pꝛie ẽ res quę habet duo ca
pita. Hñ⁊ anceps dꝛ homo cuʒ vubitat
vtrũ de duobo vnũ facere debeat. Et an⸗
ceps fauoꝛ qͥ habet ſe ad duo tm̃. Oñ gla
dius dꝛ anceps:q; ledit ex vtraq; parte.

Anceſa.f.p.vaſa circumpicta vel celata· ab

ñ

am.i.circũ⁊ cedo.
Vnchille.n.t.eſt ſcutũ rotundũ qð cecidit
a cęlo Numa ſacrificante. qꝛ circũcirca la/
bꝛũ ⁊ marginẽ habet · ab am.i.circũ ⁊ chil/
le labꝛũ. ñ Duidius. Idq; anchille vo
cant quod ab oĩ parte rotunduũ. Quaq;
notus oculis angulus oĩs abeſt uł ancile

dꝛẽ idẽ ſcutũ ab am ⁊ cedo is:quaſi anciſũ

i.rotũdũ. Oñ Greciſta. Imq; notat cir/
cum ꝓbat hoc ancile rotundu.

Ancilla.f.p. dĩ famula vel ſua⸗ab am. i. cir/
ci alleo.les.i.moueo .q;ꝛ circũcirca mo/

uetur ad ſeruitiũ · vel ab ana qð eſt ſurſuʒ
cilleo.i.moueo.vel ſuſtineo·eo ꝙ ãcilla
ſit ſuſtentamẽtũ dñe.vel ab ancon quod
eſt curuũ.Dñ ancon gręce oẽ cubitus.qꝛ

curuat· Inde hc ãdilla.lęqꝛ curuat᷑ ad ſer
uitiũ. vel q; eſt cubitus vel ſuſtẽtamen tũ
oñe· Inge anallus liq; non ſit in vſu · cõt

tñ dici artiſicialit᷑: Ideo qͥ dã vicũt h ſer/
uus hec ancilla ̊ hoc non eſt artificialiter
oꝛ hic ſeruus hęc ſerua. Sed ꝙ dicatur
ſerua patet i metaphyſica.vbi oꝛ Hoiuʒ
natura multiplicit eſt ſerua.

Ancillaris.ↄ.t:hocre.i.res ancillę vel per/

tinens ad ancillam.

Anallula.f.p.i.parua anailla

Anclabꝛis.ſ.t.i mẽſa diuinis officijs ap/
tata·cuiꝰ etiã vaſa anclabꝛia dicunt
Anclabilis.i.hauſibilis.
Anclatoꝛ.i.miſtratoꝛ:ulł aliqs hauriẽs aq̃s
Andidia.f.p.d rota hauritoꝛia ułſentina.
Ancia idem.
Ancon gręce latie curuũ. Hñ ancon apud
gręcos dꝛ cubit q; curuat᷑.Et ꝗqdã ciuitas
dẽʒ ancon.onis.ab ancon gręce quod lati/
ne dꝛ curuũ:quia cõcauitatem quandam
habet in poꝛtu.
nconites anconitanꝰ.i.de ancona.
Ancoꝛa.f.p.eſt inſtrumẽtũ ferreũ qͥ retinct᷑
naues/dẽ ab am.i.circũ ⁊ chiros manus.
quaſi cirrcũ manuta.habet enĩ ouo roſtra
qbo quaſi manibo retinet᷑. Itẽ ancoꝛa eſt
qdã nota ꝗᷓ apoonit᷑ ĩ libꝛis.⁊ eſt ſuperioꝛ
⁊iĩferioꝛ.lncoꝛa ſuꝑioꝛ ponit᷑ ubi res ma/
gna oĩo eſt. Ancoꝛa ĩſferioꝛ vbi aliqͥd vi/
liſſime denunciatũ eſt.
Ancuba.i.ↄcubina vel ſuccuba ab am⁊ cu/
bo. gaKgs.

Ancus.m.s.dictus eſt qͥdã rex romanꝰ.qꝛ

bꝛachia habuit curua. Atẽ anc.a.ũ.i.cur/
uus. 7 Dẽ ꝓpꝛie ð his qͥ hñt curua bꝛachia

Andabatę ſunt hoĩes quidam qui dauſis

oculis pugnant.
ndegauis.ſ.t.nomẽ ciuitatis: dꝛ ab ãda
i. ſtera auis:q; vbi iuenta fuerũt ſterco/
ra auiũ ibi fundauerũt ciuitatẽ. Cum eniʒ
hoies iſti terrę vellẽt fundare ciuitatem
gſierunt auguriũ ⁊ vbi iuenerũt multitu/
Dinẽ ſtercoꝝ auiũ credẽtes eſſe bonũ locũ

ad habitandũ fundauerũt ciuitatẽ eam

auis vocauerũt. Dñ. Sic eſt ade/ Angala.f.p.dẽ cõpulſio facta ab angario. 2=
aegeuin deſtercare a. Andar locus vbi ſufferrant eqͥ· ab an/ n
Tndela vel andena.f.p.eſt ferꝝ ſupᷣ quod gulo vel anguſto vel ango. is. Oñ. Faber nn
apponunt ligna in igne. dicit᷑ alio noĩe in angario nnotu pabata gumbi 4 hni
byꝑpyrgiũab hyp.i.ſup ⁊ pyr ignis·qi Angelus grece · hebꝛaice amal uł amolaoth ge
ſupꝛa ſe tenes ignen. latine nuncius interpᷣtat eo vñi volüu⸗ w
Zepagnovnde umn fuit natus. tatem pplis annũciat. Et hm Iſidoꝝ an/ 6
ndreas interp̃tat decoꝛ ſiue reſplẽdens geloꝝ vocabula officij noĩa ſunt⁊? nõ na/
vel virilis ab andros quod eſt viq; vi/ ture. Demp eni ſpuͦs · b cum mittuͦt ange⸗ ”ð
rilirer chꝛiſto adheęſit. . li ſunt. Et angeloꝝ choꝛi vel oꝛdines ſunt da
Androa.f.p.gẽma argẽti nitoꝛẽ hñs.⁊ dꝛ nouẽ ·ſcilʒ angeli · archangeli · Pncipat· o mm
nomẽ ei ĩpoſitũ eſſe·qꝛ aioꝝ imſet ul ira/ teſtates virtutes· vñationes thꝛoni che⸗ K
cundias domare refrenare vꝛ. . mbin. ſeraphin. Itẽ angelus vꝛ ab ana PR
Andro genus.a.ũ.vir ⁊ mlier inſimul ſailʒ lſiuſu gelon miſſus qſi nunci miſſus a 8*
habet vtrũq; ſexũ Idẽ ⁊ hermofrodita ſuperioꝛib⸗ ad inferioꝛa. Itẽ angelꝰ oꝛ ab 4.
Androma.n.t.gẽma miri coloꝛis ⁊ odoꝛis agios.i. ſanct· vel ab a qð eſt ſine ⁊ ge tra a
vnde nomẽ habet. MM q; cꝗleſtis eſt ſine terenoꝝ amoꝛe.Inde Pg
Andromoda.ſ.p.vel andromodes.is.eſt hoc angeliũ.i. annüciatio. in ſimplici nõ g
veſtis facta ex pellibus nobilibus: oꝛ ab eſt in vſu ß in cõpoſito · vt euageliũ· quod ii
andros gręce qð ẽ vir latine·.q; tał veſtis patebit j· Inde etiã angelic a. i.i. ad an⸗/ u
ꝑtinet ꝓpꝛie ad viros nobiles · lic etiam gelum ptinens ul angelicã vitam oucẽs. *
mulieres poꝛtent. Angelia heretici qͥ dã qͥ angelos colunt. w
Androna eſt ſpaciũ inter duas domos. Angens. o. t.. coſtringes · ſollicitãs afficiẽ6s Ui
Androneũ.n.s.eſt locꝰ domicilij vbi mlti vel cruciansab ango. . Ptei
viri habitãt · ſicut gyneceum vꝛ locus vbi Anger.m.t.i.ſpataniab ango· eo g angẽet Uir
multę mulieres cõueniut. i.ſtricte ſpata teneat · vel h anger. i. guaa⸗ Uitte
Anellus.m.s.i.paruus anunulus. toꝛ. vel anger gen ſerpent · q; anguloſe Ui
Aneta.ſ.p.auis qdã aquatica.vwl.ein ant. toꝛtuoſe incedit. Onde. alnger angit gla/ dinr
Anetarius maſculus iſtius aauis. ieos ſerpens eſt qucigstoꝛ. nen
Amfibulus.m.S.i.veſtis eqͥ villoſa ·ſic eſt Angina.ip.tumoꝛ fauciũ vel inflatio gut / KM
ſclauina quę circumdudit᷑. turis On Macer. Subuẽit angine mel⸗ u
Anfoꝛa vide.s.amphoꝛa. li nitroq; iugate. Papias vo dicit:v In/ nals
Anfractus.us.ui.i.circũfractio ·ulł anfract gina glandula:moꝛbus fauciũ·tubera poꝛ/ mnaus
dicũt᷑ vię loca aſpera ⁊ oiuerticuł plena coꝛum. zude
⁊crcufractionibo ⁊ ruinisul dicut᷑ foueę Angipoꝛtus · us. ui.vel gugipoꝛtũ.ti. eſt via lus
vel cõcauationes ul ſpeluncę latronũ · ab ſtricta ſiue poꝛt ſiue litus ſtrictũ. L Kiu
am.i. circũ a frango ul oꝛ ab anfringo. is. Angiſtru.n. S.i.ventoſa· inſtrumentum mi/
Inde anfractuoſus.a.ũ.i.ãfractibo plenꝰ. nuendi ſanguin. ſltn
Angariatus.m.s.i.coactus vel cõpulſus. Anglia.ſ.p.quędam regio. Nls
Angarię ĩ pli ſunt ꝑſonalia ſuitia ſeu opa Aunglicus.a.i.i.aliqs de tali regione. mnp.
ꝗ qͥs in ꝑſona ſua inplere cogitſiue cum Angoꝛ.i.triſtitia·ãxietasafflictio.ulł doloꝛ Nunn
qs ꝓpꝛijs ſumptibo ſeruitul angarięſunt Anguis. P.t. eſt nomẽ cõe ſerpẽtũ plicari nim⸗
oꝑa poſſeſſiõibo ipoſita · ſiue cũ qͥs ſupti/ pñtab angulo.as/eo ꝙ ãguloſus ⁊ niq; guür
bus ſeruit alienis: vel in re ſua vel in equo rect iceditvel ab ango. is· qꝛ ãgit ⁊ pᷣmit gyun⸗
vel in aſino· vel hmõi. Sʒ angaria dĩ cõ/ moꝛdẽdo. Et eſt ꝓpꝛie anguis aq̃nſerpẽs dinnen
pulſio vel iniuſta exactio · wl. vngelt · vel tei an· oraco tẽplo EAnde anguilla? eſt lnctos
bᷣm OHapia:Angaria publica officia di/ 5S piſcis wlem ol. Et vt dicit Baſilius ſſung
cunt᷑. Inde angarius ⁊ eſt pꝑedellꝰ vel cõ/ Anguillas nõ alit niſi de cno naſa certi/ Kin
pulſoꝛ ſeu iiuſtus exactoꝛ. Et ſic patet ꝙ; ſimũu eſt.quaꝝ genus nec ouũ nec alit᷑ ali/ gulen
angariꝰ mouet᷑ voce⁊ nõ ſigniſicatione: quis partus inſtauratᷣ de limo gignẽdi D
nam vifferut vt dictum eſt. Itẽ angaria ſoꝛtiunt᷑ oꝛiginẽ· Anguilla etiã vꝛ ſcutica Apis
etiã di ieiuniũ qᷓttuoꝛ tẽoꝝ anni.Onde. qua pueri verberantur. Inde etiaʒ venit nitg
Bult crux lucia eineꝝ chariſmata die Vt anguillaris. ↄ.ti hocre.i.exiſtens vel ꝑti/ iis
ſit in angaria quarta ſequẽs feria. nens ad ãguillã. Iñ ãguillari locus ubi e

ins

n

nt

iſſt

⸗

/

anguille abudant. Iñ etiã anguin.a. i.

Anguicomus dẽ ſerpes qͥ habet comas.

Anguipes.o.t. dr ſerpeẽs qͥ habet pedes· vñ
ꝑ trãſuptionẽ gigãtes dicũt᷑ anguipedes

q; adinſtar ſerpentis aſtuti erãt? ſapien/
tes· vel quia ſerpebãt in terrenis in quibo
cõſfidebant.

Angulꝰm. s.ẽ latitudo int ouo latera cõ/

pꝛehẽſa · ab ango.gis.ſᷣm Mugłi.oſtrigo
q; a parietibo vndiq; angit᷑. OHł ideo q;
parietes in vnũ angit.i.oſtringit. Sʒ an

guli.oꝝ.ſępe ponit᷑ in biblia ꝓ pᷣncipalio/

ribus vel pncpibo pploꝝ. Et Yaię. ige po
nit p regno vel foꝛtitudine. Iñ angularis

H Hi angulare.i.ad angulu ꝑtinens.

ngularis. f.t. vꝛ etiã lapis anguli.
Anguloſus. a. i.i.plenus angulis.
Anguſtus.a.u. venit ab ango. Et vifferũt

anguſtũ artũ Alnguſtuũ eni ꝑtinet ad tẽ

pusartũ ad locũ.Dñ.vlnguſtũ tempus
dicatur eſt locus artus. IEngo ſit pꝛimi
caput arceoq; ſecundi.
Anhelia.f.p.i.pugna: dĩ ab anhelus.
Anhelis.p.t.i.inanis. r
Anhelitus.us.ni.incitatoꝛ ſpũs vel flatus.
Anhelus.a.i.i.fatigatus

Anhetü.n.s.herba oꝛtulana odoꝛifera.ĩ c/

bo ſüpta calefaet⁊ ſtringit. ꝓhibet ſter/
nutamentũ naribo appoſita. Dñ Macer.
A medicis calidũ ſiccũ refert anbetum.
Anicius.a.ũ.i.inictꝰ. Oñ Boeti.dictus ẽ
anicius quaſi inuictus · quia vitio vinci
non potuit. — r
Anicos.i.inuictus/ab a ⁊ nicos.i.victus.
Anicula.ſ.p.pe.coꝛ.i.parua anus. H
Aniculoſus.a.ũ.i.anilis vel ridiculoſus ad
ſilitudinem verboꝝ anun.

„.

Unilis. 9.t. pe. coꝛ.⁊ hocle.res anus vel per/
tinens ad anuʒ. Inde anilitas.i.ſenectus

antiquitas.
Anima.fp.i.ſpũs. Differũt tñ ſpũs ⁊ aia:
q; aĩa dꝛ inqᷓtuʒ eſt in coꝛpoꝛeab aio.as.
q; viuificat ⁊ foꝛtificat coꝛpꝰ: Spũs aũt
dr aĩa exuta coꝛpoꝛe· Hel ſic differũt bᷣm
ſanctos doctoꝛes · qꝛ aĩa eſt vita coꝛpo:is
ſſtans ſenſũ⁊ motũ coꝛpoꝛi: Spüs autẽ
eſt quaſi vis aĩ ac potẽtia rationalis per
quã lege naturali videt᷑ diſtare a pecoꝛi/
bus· vnde flatꝰ vitę ẽa aĩalem hoĩem fac.
vel ſpuůͦs eſt qͥ carnales cõcupiſcẽtias cal/

cat atq; moꝛtalitatẽ ꝑimat vitę. Dis eni

aĩa ſpus eſſe põt:nõ aut oĩs ſpũs aĩa.Nã
⁊ipſe õ autẽ aĩa. Eodem
modo angeli ⁊ venti ſpũs ſunt:aĩę tñ nõ

ſunt. Itẽ nota aĩa ꝓpꝛie eſt ſ̊a incoꝛtoꝛea
rtionalis.Et eſt ęquocũ ad plła.Nam
qũñq; eſt ſpũs vegetans bꝛuta aĩalia. Pñ
eñ.p. Pꝛoducũt ag reptilia aĩę viuent
Aia viuens vi ſpũſ vegetabilis.2̈ dicic
vita. Oñ Qucanꝰ Quid ſupeſt aixſienę:
Etiã in euãgelio. Qui amat aiam ſuã per
det eã. ſanguis. Dñ Alexãder. Gur
puream inuenit ille aĩam. i.ſanguineʒ. 4
dꝛ cõpoſituʒ ex coꝛoꝛe⁊ aia. Dñ legie y
octo aĩe eront in arca Moe.i.octo hoies.
5§ d viabolus. DOñ. lię incluſę erãt ĩſta/
tuis.i.demones. G“ vr intentio. Oñ Job
Aiam meã ĩmanibo meis poꝛto.i intẽtio/
nem meaʒ in operibo meis ꝑpendo.Et ſic
aĩam in manibo poꝛtare eſt intẽtionẽ coꝛ⸗
dis in opere vel operatiõe oñdere.7 di
voꝛacitas.Oñ DBilatauit infernꝰ aiaʒ ſuã
i. voꝛacitatẽ ſuaʒ abſq; vllo termio. Se os
voluntas. Oñ Job. In ↄſiliũ eoꝑ nõ ve/
niet ſicaia mea.i. volutas mea non ↄcoꝛ⸗
dat cum cõſilio eoꝝ. Hñ.Eſt ſimplex aĩa
vegetabilis vitaq; ſangnis. Cõpoſitũ· de
mon · intẽtio · gula· volutas. Et m aliqs
aia deriuat᷑ ab alo. is.eo ꝙ nos alat. Sclij
dicũt ꝙ ponat ab a qð e ſine? neme ſan
guis · eo ꝙ ſit ſine ſanguie. Alij oicũt eſſe
Pmitiuũ. Sʒ Hug.iẽc ꝙ aia deriuat᷑ ab
anemos gre qð dꝛ ventus:qꝛ qdaʒ pu/
tauerũt alaʒ eſſe vetũ.q; oꝛe trabetes aerẽ
viuẽ videamur Itẽ ab aĩa venit animula
i.parua aĩa. Inde h̊ ⁊ bęc alalis ⁊ hocle.i.
ad aial pertinẽs. Oñ apis Con.2. Jialis
hõ nõ pcipit ea ꝗ ſunt ſpũs dei. Iñ aiali/
tas ⁊ eſt ꝓpnetas qua aliqͥd oꝛ alal.
Animaduerſio.fi.i.pęna.punitio.⁊c genꝰ
oĩuʒ pęnaꝑ. Itẽ aiaduerſio dꝛ cuiuſſibet
openis certa determinatio ſᷣm quaʒ qs p
mercede ſua ſuſcipit certũ opꝰ⁊ determi⸗/
natum ſuis impeſis faciẽdũvt terrã col.,
dam vel domũ cõſtruendam. H
Eial.n.t. vꝛ lb aia vel anim nłab anemos
gree qð eſt vegetare latine.qꝛ vegetat
nutrit ſe actiue: eſt cõe nomen oiuʒ aiaz
habentiũ · victum ꝙ animet᷑ ſpiritu⁊ mo/
ueatur. włein tier. vel dicitur ab anima
Vegetabili.qꝛ triplex eſt ala in nĩatis ſcilʒ
intellectualis in rationalibo.ſenſibilis in
aĩalibo bꝛut vegetabil in plãtis Sʒ aia
vegetatiua ſenſitiua⁊ intellectina in hoĩe
nõ dicunt aię ß potẽtię. Silr vegetatiua
T ſenſitiua in bꝛut dioint᷑ potetię. Itẽ aĩal
eſt ſubſtantia aiata ſenſibilis.
Animatus.a.ũ.i.habes aĩam.vel coꝛdatus

vel volũtariꝰ. Et vt dicit Papias: Wia⸗
tum eſt qᷣcqͥd aiam.i.vitaʒ habet · ſicut hõ

bos arbos herba. Et oꝛ giatus q̃ſi aĩo acu/

tus. lioſus vo.i.aĩo ⁊ viribo plenꝰ. Iteʒ
aĩoſus qñq;.i.foꝛij‚/audax:ſuꝑbo. Iñ aio/
ſitas.i.foꝛtitudo vel audadia.
Animęquioꝛ.i.aĩo vel aĩ ęquioꝛ.
Animęquiꝰ.i.patiens ſᷣm Papiã. Haruch
4 Aięquioꝛ eſto hieruſalẽ. Itẽ aĩequus
ui. me. ꝓ. dẽ aliqͥs exiſtẽs ęqui aĩ uł eq̃lis
aĩ qᷣ ſcilʒ non mutat ꝓpter pſpera aduſa:
&H ſemꝑ eſt ↄſtãs fimus. “
Anim.m. S.i.ingeniũ.⁊ eſt virt aię ſupᷣma
mediãte qua aia recipit⁊ intelligit. Et in
ſubſtãtia idẽ ẽ animꝰaiaſẽſus.mẽs.ratio
⁊ſpũs ·ſᷣ differut in effectu·qꝛ ᷣm Iſidoꝝ
ganim eſt cõſilij ⁊ vigoꝛis ala vitę ſenſus
oum ſentit:mens oum intelligit vel reco/
lit. ratio vum viſcernitſpiritus duʒ ſpi/
rat vel cõtẽplat᷑. Itẽ animꝰ cõ ponit᷑ mult

modis· vt ęquanimꝰ.magnanimꝰ. puſil/
lanimusexanimꝰ longanimꝰ.ꝗ ſuũt ſecůę/

de veltertię dedinationis
Aniſiu.n.sS.herba qdã vel ſemẽ iſtiꝰ herbę.
Anitas.f.t.i.vetuſta ſenectus ab anus pꝛo
vetula.

Anna.f.p.interptat᷑ gra dei:qꝛ cũ pus eſſet

ſterilis poſtea fecuũdata eſt gra dei.
Annalis.o.t⁊ Hᷣ le.i.ãnuꝰ Et h̊ annalis? eſt
liber ĩ quo facta ãni ſcibebant᷑ m Mug.
Papias vyo dic: Ilnnałi.liber ãnua con/
tinens acta:annales eoꝝ ꝗᷓ noſtra ętas nõ
nouithiſtoꝛia quę vidumus.
Annalis actio eſt ꝗ certo tẽpoꝛe fienda eſt
puta in ãno·vt ũiuriaꝝvel minoꝛi.
Annaria.fſ.p.dꝛ lex de anno facta.
Anniculus.m.s.i.paruꝰ ãnusſic eſt annus
lunaris· vel adiectiue ãniculus. a.ũ.i.vniꝰ
anni. OHñ Exo. i2: Erit agn ſine macula
maſculus aniculus.
Anninerſariũ.n.s.eſt dies ꝓ moꝛtuis cele/

bꝛata ſingulis annis.⁊ cõponit᷑ ab annꝰ⸗

verto.põt etiã dedlinari adiectiue:vt ãni/
uerſaria dies.
Annona.f.p.vꝛ ſeges vniꝰ ãni·eo qꝙ ſingul
annis renouet᷑. Inde annonari eſt aliqͥs
habens multas annonas. Inde etiã ãno/
narii.i.granariũ vel locus vbi ponũtur
annonę.
Annona ſᷣm Ixo.oꝛ ſalariũ qdð cuiqʒ pꝛo
capite ſuo remuneratiõis cauſa dat᷑.
Annonęmilitares dicũt᷑ quas milites ſin/
Peni⸗ diebo ↄſeqᷣbant · vt. C. de ano. mili.

Annonę cuiles ſüt ꝗ publice vabant᷑ iu⸗
dicantibo ciuibus vel oĩbo tẽpoꝛe neceſſi⸗
tatis ꝑ ſingulos dies,. vt.C. de ano⸗ tri/
bu. l. ij. li x?
Annoſus.a.ũ.i.antiquus vel plenꝰ annis.
Annotatio eſt cõſcriptio bonoꝝ vel eoꝛuʒ
cõnocatio ſeu cõſignatio · veluti cũ aliqͥs
cuiuſcũq; criminis reus ſi abſentat ſe vo/
cat ad iudiciũpatiet᷑ bonoꝝ ãnotationẽ
vt ſi infra annum venerit⁊ ſe purgauenit·
bona ſua recuperet · ſi auteʒ nõ venerit · tũc
fiſco applicentur.

Annotatio ſacra dꝛ reſcriptũ illud qð ie⸗

ratoꝛ ꝓpꝛio motu ment idulget alicui ·cõ⸗
ſtitues ſᷣm pᷣces eiꝰ aliqͥd fieri vel nõ fieri
C.de diuer.reſcrip.l.fi: ibi in glo.
Annotinus.a.uũ.i.vniꝰ anni. Vñ Joſephꝰ
Iſexto libꝛo ãnaliũ. ATrietẽ cũ agno ano/
tino ĩ holocauſtũ offerebant.
Annualis...t.⁊ h le.i.ãnuus.ſᷣ hoc ãnuale
lisſubſtãtiue.i.ãniuerſariũ.
Annuarius.a.u.ſicut annuaria officia.i.ſin/
guloꝝ annoꝝ.
Annũcius.cij.⁊ hęc annũcia idẽ qð nũcius
vel nuncia? hoc annũciũ id qð annũciat᷑.
Vñ Ambꝛo. ſuꝑ Egeſippũ. rridebãt p/
phetaꝝ annũciafas oẽ calcabãit.
Annus.m.s.dꝛ tẽpꝰ ↄtinẽs ĩ ſe duodecim

mẽſes. Itẽ anus ſolaris eſt ſpaciũ tẽwꝛis

quo ſol ab vno pũcto codiaci exiens/ad

idsẽ reuertit Moc aut facit ĩ trecentj ſexa⸗

gintaquiq; diebo⁊ ſex hoꝛis.Et oꝛ ab am
l.crcũ. no nas · qꝛ circũnat.i.circulariter
voluit · vel vꝛ ab Anna dea anni. Iñ an⸗
nuus.a.ũ.i.res anni vel ad annũ ꝑtinens.
Inde etiam biennis triennis quadriẽnis
⁊cõſilia plura noĩa quãtitatẽ ãnoꝛũ ĩnu/
mero ſigniſicãtia.
AInnus iubileus vꝛ annꝰ remiſſionis/quia
eo ano debita remittebant᷑:Serui hebꝛei
imittebant᷑ liberi· ⁊ oĩa reuertebãtur in

T

pſtinũ ſtatu. Et ẽ annus qͥnquageſimꝰ. vt

in. c. in iubileo. de pe. viſ. pma.

Anolegiũ.n. s. r lectoꝛiũ vel ambo· dicit᷑
ab ana. i.ſurſũ ⁊ legiũ pulpituʒqꝛ ibi ſu5

legit. Idẽ ẽ anologiũa logos bᷣmo.q ibi
ſupꝛa ſermocinat᷑ ᷑m DMug Papias vo
Dicit: Anologiũ d q; pᷣmo inde dicat᷑.
Anologia.f.p.pe.acutaeſt ꝓqualis locutio
regulan foꝛmatio · vel ſiliũ cõparatio ſiue
ꝓPoꝛtio Colligit᷑ aũt octo modis cõpara
tio ſiue ꝓpoꝛtio anologięſcilʒ qlitate · cõ/
paratione · genere· nuero. figura· caſu. ex/
tremitatibo ſiliũ ſyllabaꝝ.⁊ ſimilitudine

kſſi⸗

du;
las
yo/
noni
uent
ta

c⸗
fien

ſepd⸗
i

ugl
ſin⸗

ut⸗
1

n
wis
id
m
ter
m⸗
ms.
in

tẽcoꝑ. Iñ anologicus.a. .i.regulare·bm

ſiliũ cõparatio ſiue ꝓpoꝛtio di.
Anomalus.a.ũ.i.ſine lege vel ex regulã.
Anomia grece· latie · inic tas. i. ſine lege. ab
a qð eſt ſine? noma vel nomia qð eſtlex.
Anoꝛma.f.p.i.iniqᷣtasirreqularitasvel il⸗

legalitas:ab a qð eſt ſine noꝛma regla.

Anoꝛmalꝰ.m.s.i.iniquꝰ illegałuł irregtan

Anquina.f.p.eſt funis nauis qͥ antẽna ad

malũ religat Oñ Lucanus. ↄltq; anqͥna
regat ſtabilẽ foꝛtiſſima curſu.
Anqromagus genus nanigij eſt oꝛ ſicq;
celeritate ſui·ancoꝛis ⁊ reliqͥs inſtrumeni
nauiũ vehẽdis ſit aptus.

Anſa.l.p.i.auris ꝑ quã vas ſuſtollit᷑ ab an

go.is. Inde anſatus.a.i.i.hñs anſaʒ. Hñ
⁊anſatũ dꝛ vas qð tales habet anſas ſiue
aures. Itẽ anſa dĩ auris ꝑ quã coꝛtina uł
eſtis ſuſpeẽdit᷑. Inde anſula.i.parua ãſa.
Vñ Anſula coꝛtinã ſuſtẽtat vas leuat ãſa

Tnſariii.n.s.eſt cultellus ſutoꝛis cuim quo

Purgat pelles.
Tenſer ꝓmiſcui ge.qdã auis ꝗᷓ dꝛĩ occa wl.
pt ſilitudinẽ anat.. Iñ anſerinꝰ.a.ũ·pe ꝓ.
⁊eſt calamꝰ anſer vtilis ad ſcibẽdũ.Bñn.
Anſer ouẽ variat cui potũ vacca miſtrat.

Antagoniſta.ↄ.p.i.certatoꝛ qui ante com/

miſit aliquod bellum.
Antarctic.m.S. dr circulꝰ auſtralis ut pol⸗
⁊ dꝛ ab anti.i.⁊ arctic q̃i ð arcticũ poſit᷑
Antecęnii.n. S. vel antecenia..p.i.merẽda
ſalʒ abo qͥ ante cenã ſumit. Merẽda aũt
quaſi vulgare ẽſic tamẽ dicta quaſi poſt

meridiem ededa.

Antela. f.p.ꝛ cingulũ illud qð ante pect
equi tẽditſic poſtela vꝛ iſtud qð poſteriꝰ
tẽdit᷑ ſub cauda equi:vel ãtela dr q̃ſi ante
ſella. poſtela q̃ſi poſt ſellaʒ.⁊ ſic põt dici
qdlibet oꝛnamẽtũ eqͥ añ ułretro. Oel mã
tica ꝗ añ poꝛtat᷑ ułretro. Et oꝛ ab ãte te/
lon.i.longu. Oñ. Eſt ãtela qð eſt ipectoꝛe
qdrupedat. Dicat᷑ poſtela qð ẽ a poſtioꝛi
Antelucanus.a.ũ.i.añ luceʒ vel viẽ ſurgẽs
vVl exiſtẽs. Pñ Sap.xi? Et tanq; gutta
roꝛis ãtelucani qͥ deſcẽdit ĩ terra DMel ãte/

lucanꝰ ſubſtãtiue:dẽ ſplendoꝛ matutinus.

Antemna.fſ.p.vꝛ choꝛda capitalis ĩnauiꝗ

ſurſu dirigit velũ·vel partica ex q̃ vxllum

depẽdet.qſi añ amnẽ poſita. Dñ Duidiꝰ
triſtiũ Mo tulit antẽnas aura ſecũda me/
a8. Papias vo dicit: Antemna eſt lignũ
ex trãſũſo mali poſitũ ꝑ qð depeẽdet velũ.

Antemurale. n. t. eſt defenſio añ murũ. Oñ

Antifraſis.ſ.t.pe.coꝛ.dicit

1

ſaig 262 Honet i ea murꝰ antemurale.
Antepenultimus. a. i. qui eſt ĩ ſecuũdo loco
ante penultinim.

Antepes. m. t. antepedes ĩ pli ſut obleqa

amicoꝑ vel ipſi amici obſequẽtes.
Anteterminus.a. i.i.vicinus vel iuxta ter/
minos poſitus. MMMM
Anteritas.ft.i. antiquitas.
Anteriũ.n.s.oꝛ plii ante vrbem factũ·q
alit anteurbann vẽ. .
Antes antiu.m.t.plis numeriſut lapidès
⁊ macerię q daudũtvineas:eo ꝙ añ ſtant
el dicunt᷑ extremi oꝛdines vinearũ.vel
lignum in quo oſtiũ ſerat. .
Anteſignanus.a.i.i.pmipnulus.vexillifer.
ab ante ⁊ ſignũ vel ſigna.addita.nus.
AUntibachius. m. s. eſt pes cõtrariꝰ bachio
Cõſtat eni ex duabo pᷣmis lõgis ⁊ tertia
bꝛeui· vt natura. Bachius vyo ↄſtat exp/
ma hui ⁊ duabo ſequẽtibo lõgis. vt poe/
te DOñ. ANbbꝛeuiat pmã mediaʒ pducit⸗
imã Bachiuseſt antibachius hoſtis ei.

Antibibliu.n.s.ẽ pignus p codice mutua/

to datum

.

ſic poſtica poſtius Mñ. Eſt antica domus

AIntica.ſ.p.vel anticii.n. S.eſt oſtiũ anteriꝰ

ingreſſus ab anterioꝛi. Hoſtica lates tibi

ſit a poſterioꝛi. Itẽ alij vſus. Fallitur an/
ticã qᷓ me nõ vixerit eſſe. cnoua ſüt vᷣe

ſolue qd eſſe põt. Item antica dr pars ec-

deſięgꝗ d tremia.⁊ venit ab anti cõtra.

Antichꝛiſtꝰ. m. a.ẽ q̃ſi cõtra chꝛiſtũab an/

ti.i.otra.⁊ chꝛiſtꝰa ſumit p quodã regna⸗/
turo ante diem iudicij.

Antidicomaritę qͥdã hęretici dicti ſunt ex

eo qꝛ Marię vᷣginitati ödicunt aſſerẽtes

eã poſt chꝛiſtũ natũ viro ſuo cõmixtam.
Antidona. n. s. dicunt᷑ dona pditionis.
Antidotũ vꝛ venenũ qð at᷑ cõtra vitam.

Vliſtud qdð dat᷑ õ venenũab anti qð cꝰ
⁊ vatu·qi ex ꝛio datũ.Cõtraria em orijs
curãt vñ ſumit p medicina ñ.Eſt ãal⸗

la dei ſimplex elemo ſyna moꝛt. IFntido⸗/

tũ venię oꝛta ſalutj iter. Inde antidota/
rius ⁊ eſt liber qͥdã cõtra vitia cõpoſitus.
Zria locutioſcilʒ
qñ ſermo ꝑ ↄtrariũ intelligit᷑a differt ab
ironia:q; ironia pnüciatione ſola etiã in-
dicat qð vult intelligi:vt cũ dꝛ hdĩ male
agenti: Quod bonum eſt facis. Sed an/
tifraſis nõ voce ꝓnũciani ſiꝗt cõtrariũ.D
tm̃ verbᷣ ſuis quoꝝ oꝛigo ↄtraria eſt.

Antigraphus.m. s.dẽ ab anti qð ẽ gra

pbus.i.ſciptoꝛ. idẽ eſt qð cancellarius.

qͥ archigraphus vi. q; reſe cribit litteris
miſſis ad dñm ſuũ. Oñ antigraphia vel
archigpbia.i.eò oignitasſalʒ cacellaria.
Antiliban.pe. coꝛ.dꝛ ea pars libani:ułſuꝑ
libanũ quęoccidẽtalem partem reſpicit
quaſi cõtra libaun. “
Tnelo gus ẽ bmo de ſuperioꝛibo deſcẽdẽs.
Antiloquus.a. i. vꝛ qͥ pꝛimo lo quit᷑. Inde
antiloquiũ dꝛ pᷣma locutio.
Totimetabola.ſ.p.pe.coꝛ.vel antimetabo/
le. les. gręce.ẽ mutatio bmonis cñ ſnia· vt:
MHõ vt edas viuas ̊ edas vt diuẽ poſſis
Antiochia. ſ.p. victa eſt ab v ntiocho pꝛe
ſeleuci qui eam ędificauita qͥ etia ſeleucia
alia cinitas victa eſt· vel vꝛ ſic ab anti.
ocis qd eſt veloxq; cõtra velox.i.oceanũ
eſt woſita. Inde antiochenus.i. exiſtẽs de
antiochia

Antiope · vna fuit mulieruʒ quam coꝛrupit

Jupiter.
Fntipagene dicunt᷑ valuaꝑ oꝛnamenta.
Antipas interpᷣtat teſtis fidelis.
Antipaſtus oꝛ pes qͥ fit ex ↄtrarijs ſyllab
ſcilʒ ex bꝛeui ⁊ longa ⁊ exlonga bꝛeui:ut
gmaunere.

Antipater.tris pe.coꝛ. Oñ in Auroꝛa. Bir

pꝛobo antipat idumeus cõſt ulit illi.

Intipenthemimeris pe. coꝛ.ẽ qdaʒ ſpẽs c⸗
ſureę·p quã vocalis naturalit coꝛrepta p/

ducit in pncipio ſecũdi pedis:vt in h vyᷣſu
Moꝛs ecce nõ tardat ideo labit᷑ hoꝛa.

AVntiphona.ſ.p.i.cõtra pſalmũ ſonans. vel

q; pars illi canit᷑ ab vna parte choꝛi· alia
ab altera. dꝛ ab ãti ꝗð ẽ cõtra? phonos
ſon. Et põt ſcribi ꝑ ph vl f. Papias vo

Dicit: vFlntiphona gręce.i.vox redpꝛoca

ouobo choꝛis alternatim pſallẽtibꝰ.
Antipoca oꝛ chirogphb quẽ facit debitoꝛ
qeditoꝛi in qᷓ̃ cõfitet ſe ſoluiſſe tantũ⸗ fit
a debitoꝛe ĩ hũc modũ: Cõfiteoꝛ me tan/
tum vſuraꝝ noiĩe vel penſionis ſoluiſſe.
Antipofoꝛa.f.p.eſt rñſio tacitę obiectioni
facta· vt: Mil mreſcribas attñ ipſe veni·
Antipos.podis:dr ppłs ſubterrane contra
nos bhñs pedes ut putãt q dã. Papiaſxo
dDicit: Antipodes. pe. coꝛ. dicti ꝙ ↄrij nris
veſtigijs putãt᷑. Nẽ ãtipodes gen/ mon/
ſtri in libya·plantas verſas hñt pꝰ cura·
⁊octonos digitos in plantis.
Antiptoſis pe.pꝛo.qdam figura allothetę.
⁊ fit qũ caſus ponit᷑ p caſu.
Antiquari.m. S.ẽ qͥ antiq̃ hʒ in memoꝛia
vel ſcribit. Et differt a libꝛario · q; libꝛari⸗

dꝛ qͥ noua ⁊ vetera ſcribit· antiquariusqͥ

ſolũ vetera. Antiquanus etiam vꝛ ſenex
vel antiquus.

— *

Autiquus.a. i.i.res multoꝝ ãnoꝝ.⁊ dꝛ ab
ante . qꝛ illud qð eſt multoꝝ annoꝝ eſt ab
ante reſpectu iſtiꝰ qð eſt aliquoꝝ annoꝝ.
⁊cõparat᷑ zneigvnodoalliut. In atiqui⸗
tas.i.eui longitnundo.
Antiſima v ab anti qð eſt cõtra.⁊ ſima.i.

uua · eſt nota in bis vſibo quoꝑ oꝛdo

ꝑmutatus eſt. Eadẽ nota cũ pucto ponit᷑
vbi in eodẽ verſu ouplices ſenſus ſunt.
ↄubitat᷑ qͥs ſenſus potius eligendus ſit.

Antiſmicus.a.ũ.i.vrbanꝰnõ amarus non

iracundus.
Antiſma eſt locus vbi cẽſus eſt mutuãdł.
Antiſmos eſt tropꝰ floꝛidę ⁊ vrban?ę vir⸗
tutis vel ſnię.
Antiſtes.ↄ.t.i.ſacerdosq̃ſi ſtãs ꝓ pplo· q;
ante ſtat? oꝛat ꝓ plebe.
Taſten uie⸗ ſacerdotiũ uł dominiũ.
ntiſtitia. I.p. idem.
Antiſta.f.p.i.ſacerdotiſſa.

— ⸗

Antiſtropha.f.p.ẽ qñ finito vᷣſu reincipit

ipſuũ rñũſoꝛiũ vel eius medietas m Hug.
Hapias vo dicit atiſtropha ẽ recpꝛoca
cõuerſio qñ totũ reſpõſoꝛiũ cõuertit᷑.
Antitas.i.antiqᷣtas.

AIluntitheſis ẽ lrep lr̃a poſitio · vt olli p illi.

Antitheta eſt ↄria poſitio vel locutio.⁊ dẽ

ab anti qð eſt cõtra theſis qð ẽ poſitio:

ſcilʒ vbi cõtraria orijs opponũt᷑.vt cõtra
malũ bonũ. DHer ifamiã ⁊ bonã famã op/
poſitiões ſunt q̃ſi ↄtra thetã lr̃ax. Sʒ an⸗
titheton vbi cõtraria cõtrarijs opponũt᷑
pulchꝛitudinẽ ſnĩę reddũt.vt frigida pu/
gnabãat calidis humẽtia ſiccis.

Antiton oꝛ genus ligni incõbuſtibilis · vel

lignũ paradiſi qð cõburẽdo fit mũdius.
Antonomaſia.f.p.eſt qñ illud nomẽ quod
eſt cõe pluribo appꝛopꝛiat᷑ alicui ꝑ excel⸗
lentiã:ſicut DHauid dꝛ ſpãlit ꝓpheta ꝓpter
excellentiã. Paulꝰ aplis. Ariſtoteles phᷣs

Et vꝛ ab anti quod eſt cõtra onomaqð

eſt nomẽ ⁊ theſis poſitio · quaſi contraria
impꝛopa poſitio noĩs ꝓ noie.
Antonomia eſt noĩs ꝓ noie poſitio.
AIntracidis lapis ſcoſus ſic dictus q; ip/
ſe eſt ignei coloꝛis ut carbunculꝰ qͥ antrax
di ſed calida vena pcinctus. Cuius ꝓpꝛiũ

eſt iactat in igne velut inter moꝛtuos ex/

tinguit ecõtrario aqͥ ꝑfuſus exardeſcit
Antrax.i.carbũculus vel calculus.i.lapis.
AVntrillus.m.s.eſt. inſtrumentũ lapicidaꝝ
Anthꝛopoſa gi vel anthꝛopofagitę ẽ gens

glt

ener

iob
tab

Leſau
pis
ader⸗

aſperrima ꝗ bumanis camibo veſcit ꝛ ſũt
ſub regione ſcythię dꝛ ab antrowos qð
eſt hõ ⁊ fagni qð eſt comedere.

Antropomoꝛphite hęretici victi ſut ꝓ eo

wꝙ ſimplicitate ruſtica deũ habere huana
mẽbꝛa.ꝗ in viuinis libꝛis ſcipta ſunt ar/
bitrãt.vlntropos enĩ gręce ho latine iter⸗
pꝛetat ignoꝛãtes vocẽ oñi qͥ ait: Spüs ẽ
deus incoꝛpoꝛeus. Nec eni mẽbꝛs oiſtin/
guiturnec coꝛpoꝛis molęcenſet᷑.

Antropos eſt hõ ſurſuʒ erect vel cõuerſus
12 dĩ ab ana qð eſt ſurſu tropos cõuerſio
Iſi ſurſũ erectꝰ ↄuerſus ad cęlum vt ſuũ

creatoꝛẽ aſpiciat. Et nota ꝙ hõ dꝛ ab hu⸗
mo qͥ̊ ad materiã/q de terra foꝛmat is eſt
Zin terrã cõuertit᷑. Sʒ dꝛ antropos ꝓpter
cõuerſionẽ ſui capitin caũ·qð alię create
cõuertũt in terrã: vt plantę ꝗ ſic radices
i. capita eaꝝ habet. Itẽ antropos ĩ gręco

d artboꝛ cõuerſa ꝗ cõuertit radices ſurſu.

VPñ.Bs hoiuʒz ſublime æditq; cęluʒ vi/
dere. Juſſit: erectos ad ſidera vertẽ vult
Antropoſpatos eſt hũana paſſio attribu/⸗
ta deo · ſcllʒ iraſci vel ridere.
Antrũ.n.s.gręcũ ẽ latine ſpecu dꝛ.uł antr
Iſi atra.i.obſcura loca. Et differt a ſpecu.
ſi. Eſt ſpecus inſciſũ natura penit᷑ antꝝ

Anubis.m.t.dꝛ mercuriꝰ q̃ſi ſine nube.Eſt

enĩ deus hmonis:qꝛ oĩa reuelat.Et idẽ oꝛ
cnocephalꝰa cinos.i.canis⁊ cephas ca-
put .qꝛ cum canino capite depigit᷑ apud
egyptios ꝓpter ſagacitatẽ. Vñ Virgiliꝰ
Higenũq; deu mõſtra ⁊ latratoꝛ anubis
Anularis..t.⁊ hoc.re.qð pꝑtinet ad anulũ
Sʒ anularis.m.s.ſubſtãtiue:ſecidus di/
gitus a mimo:q ibi frequent᷑ ponit᷑ anulꝰ

Ingde anulariꝰ.i.ꝗͥ fac anulos. Inde etiã

hoc anulariiũ.i.locus vbi fiũt anuli.
Anulus m.s.pma bꝛeuis eſt oꝛnamẽtũ qd/
dam ſcilʒ crculus qͥ damłein fingerlin

pᷣma longa eſt paruus anus. Inde anu

latus.a. ũ.i.habens anulũ. Et oꝛ ab anus
ꝓ culo a rotunditate.vel d ab annus per
iminutionẽ q̃ſi annulus.i.circulꝰ.qꝛ in ſe
redeat vt annꝰ. Quidã tñ vicũt ꝙ; anulłꝰ
nõ venit ab an ꝓpter pᷣdictã cauſamſed

ob aliã. Fuit eni ↄſuetudo olim ꝙ ſi aliqͥſ

eſſet homicida vel adulter deferret ſimiaʒ

in collo. os ſuũ ad ſimię culũ tenẽs:ſᷣ quia

H erat nimis oppꝛobꝛioſuʒ.fecerũt toꝛquẽ
rotundũquẽ in dedec deferebãt ĩ digit-

⁊tunc nobiles fecerũt illũ facere aureum
l argenteũ ·quod magꝗſvidebat᷑ honoꝛi
ᷓ; dedecoꝛiex eo tempoꝛe ↄſuetudo ino/

boal vux viam fecit oñ Ror
Aper. m. s. eſt oꝛcus ſilueſtris: vẽ ab ape/

leuit vt nobiles deferrẽt anulos:iõ qͥd
dicũt ꝙ anulꝰ victꝰ eſt ab ano ſimię. vklij
Dicut ꝙ Pꝛothe fert᷑ crcudediſſe ferren
Arculu digito. lapide incluſo:qua cõſue/
tudine hoies vſi anulos habere cęperunt
poſt gens ceępit geſtare eos in quarto a

pPollice vigito · quia in eo vena eſt ꝗ vſq;

ad coꝛ ꝑtingitquã notandã oꝛnadã ali⸗
quo inſigni veteres putauerüt.
Anus.us.ui. antiqua vetula. eo q mul-
tos habeat annos vel vꝛ ab a qo eit ſine
Znus.i.ſenvis quaſi ſine ſenſu. DBñ qͥdam
Pamphile tolle manus iãq; redibit anꝰ
Bʒ anus ani.i.culus.ſimilit ꝛ ab annus
pter circulationem. Mñ. Foꝛma ſenilis
anus pars ꝗdã coꝛpoꝛis anꝰ. Itẽ Bum ſe
curuat anus velut anſer ſibulat anus
AVnutergiu.n. S. vi illud vnde anus.i.culus
tergir.
HH olla ſuperius ſtricta.
Anxioma ſᷣm Huguitionẽ vꝛ concatena/
tio loquẽdiſicut ſut ſophiſmata. Papi/
as vo dicit Anxiomata ſũt ꝓloqa: ma/
xime ꝓpoſitiones in topicis. Ite anxio/
ma.i.obnoxiũ veritati aut falſitati· vt Ci/
cero diſputat.Cicero nõ viſputat.
Anxius.a.ũ.i.triſtis.ſollicitꝰ. Inde anxie/
tas.i. triſticia vel moleſtia.
Aonia eſt regio qꝗdam in qua Cathinꝰ rex
edificauit thebas ciuitatẽ. Inde aonides
nomẽ patronymicũ.i.thebanus. H
Aoꝛaſia.f.p.dꝛ cęcitas qua ſodomitę circa
domũ Aoth fuerũt pcuſſi. Geñ iꝗ?

A ante S

Apatia.tię. gręcelatine iĩpaſſibilitas.

Apella.i.iude quaſi ſine pelle. Turoꝛa. Ex/

tinguit oñi factus apella puer.
Apennius dictus eſt q̃ſi alpes acutę. Hen/
niũ eni antiqͥ acutũ vocabãt. Bel apeniũ
ꝛ quaſi alpes pan oihat qᷓs Ani⸗
. omã peteret.

riẽdo·eo ꝙ fodiẽdo aperiat· Mel vꝛ aper
quWuaſi afer a ferocitate:ↄuerſa.f.i..p. Inde
Hh aperculariꝰ.i.effractoꝛ dvomꝰ. Et ẽ diffe/
rentia inter apꝛũ verrem ⁊ nefrendũ:Maã
aper d poꝛc ſilueſtris. Merres domeſti/
cus habes teſticulos. Mefrendꝰ oꝛ dome⸗/
ſtic nõ habes teſticulos. HBñ. Cultoꝛ aper
nemon ſit tibi verreſq; domoꝝ. Atq; ne/

frendus ⁊ h caret vſu teſticuloꝝ. Et aper

coꝛnipit bᷣmã. Oñ Duidi cane nõ ma-
gno ſepe tenetur aper. Inde aperculus.i.

paruus apr. ?
Aperus.m.s.eſt quidam piſcis.
Apes apis pla ſigt. PNꝛimo eni eſt q̃ddam
gial volatile mellificãsqð naſcit᷑ ex carni/
bus bouinis ſepultj ⁊ certo tẽpoꝛe putre/
factis. Et ſũt pła talia aĩalia volatilia ex
ſtercoꝛibo⁊ carnibo aialiũ putrefactis na/
ſcentia· vt bꝛuci ⁊ locuſtę ex ſtercoꝛibus:⸗
ſcabꝛo de carnibo equoꝝfucus de mulis ·
veſpę de aſinis. Et oꝛ ab a quod eſt ſine⁊

pes qꝛ pᷣ naſcit᷑ ſine pedibo? poſtea accipit

pedes. Itẽ apes uł apis vt ait Pliniꝰ di/

cebat᷑ q dã taurus qᷓ de Qilo ſolebat exi⸗
re ⁊ geſticulatiõe ſui coꝛpoꝛis pdicere fu/
tura:habens ĩ humero dextro ſignũ can/⸗
didũ adinſtar lunę coꝛniculatũ ad quem
cum ſtatim cõfluxerũt ęgyptij cum iſtru/
mentis muſicis pſallẽtes leuabãt eum in
gere.⁊ ſuꝑ eos tanq; pſallẽs ferebat᷑:.⁊ ad
motũ vel ſtationẽ ipſi. illi ĩterra moue/
bant᷑ ulſtabãt. ⁊ eadem vie euaneſcebat
Dicũt tñ qͥdam ꝙ in feſto ſerapis vel ſa/
trapis annuatim taurus ille emugebat.i.
boabat⁊ vt ipſum idolũ conſecrari debe⸗
rent annuatim ipſos ęgyptios vocauit.
Alij ꝑ decenniũ ipſuʒ ſemel apparere vi⸗/
xerũt. Alij tm̃ tẽpoꝛe iuſti ſacerdoſj helio/
polis illud factũ fuiſſe dicũt.⁊ tẽpoꝛe ũiu/
ſti ſacerdotis nõ vt ꝙ iuſticia dei iudicijs
indicaret᷑ ſacerdotũ. Hoc habet in hiſto/

ria de ſubmerſione paruuloꝝ hebꝛęoꝝ in

ęggypto.Etiã apes vel apis erat pꝛin no
men cuiuſd regis gręcoꝝ qͥ moꝛtu ĩ ęgy/⸗

pto ponebat᷑ ĩ ſarcofago:⁊ ibi cepitado/⸗

rari ꝓ deo. Et dict eſt woſtea ſerapis q̃ſi
ſoꝛapis.a ſoꝛus qð eſt caro ⁊ apisq; car/
naliter adoꝛabat᷑. Item apes eſt de apũ.
Et pꝛo pmo ſigto eſt ge. fe. ̊ pꝛo alijs ge.
maſ. Item in pꝛima ſignificatione ⁊ vl/⸗
tima coꝛripit pmã ſyllabã Hi alijs ꝓduc.

Vñn. Mel fert ⁊ deus eſt apis bos rex ſit

apis. Inde apecula vel apicula.i.parua
apis. .
Apex.m.t.i.ſũmitas. Qð enii ſũmo ẽa pe/
dibo remotũ eſt. Et qñq; apex vꝛ littera
Et pꝛie apices dicunt᷑ lręꝗ ĩ frõtiſpicijs
muroꝝ vel eccliaꝝ ſcribunt᷑.⁊ in pꝛicipijs
libꝛoꝝ ⁊ ĩ titulis legũ. Itẽ qlibet lr̃a qñq;
dr apex. Mñ in Marco. Onus apexnon
ſteribit. Et apex vꝛ ligamen. Itẽ apex oĩ
pileus ſubtilis qͥ gẽtiles ſacerdotes vte/
bant. Itẽ dꝛ ſũmitas galeę ſcilʒ conꝰ ſuꝑ
quẽ criſtę ppnuntur. Inde apiculus qð ⁊
pꝛo litterapꝛo ligamine quo philateria

dependent? pꝛo filis accipitur. Papias
x dicit. Apex apicis dictus ꝙ longe ſit
a pedibus.i.ſũma pars verticis vel coni
vel gale? vel mõtis vel lr̃e. Itẽ apex ẽ ſů⸗
mitas honoꝛis vel diſtinctiõis nota. Dñ
Apex littera ſignũ galeę dignitas altiſſi/
ma mitra.
Apheduo ſᷣm qð exponit glo. Danielł xi?
cõpoſitum eſt.⁊ idem eſt quod ſolij ſui.
AVlij exponũt apheduo.i. Emaus:/quę eſt
ciuitas ad radicẽ moni oliueti diſtans a
hieruſalẽ fere tria miliaria. Alexãder neq;
Ddicit ꝙ apheduo idem eſt quod appẽdix
ſcilʒ manſiũcula ꝗ adheęret magnę domui
Et dꝛ ꝓſpectũ ſi de lignis: menianuʒ ſi de
lapidibo cõſtructũ eſt. Dñ. DNicas aphe/⸗
Duo ſolaria ſiꝗtq;. vcppendix ꝙ ſi lignuʒ
ↄſtruxerit ipſũ Dicas ꝓſpectũ ·ſi ſaxũ dic
męnianum.
Apia vicebat᷑ Romę ꝗqdam publica via.
Pñ in paſſionali ſępe legitur Romę via
apia. Itẽ iuẽ hãc viã venꝰ habuit teplũ
vnde ipſa vĩ apias Oñ Ouidiꝰ.Nõ il⸗
las lites apias ipſa ꝓbat.I¶pia etiam dẽ
ſuiſſe vxoꝛ Philomonis.
Apiago.ũſt.dꝛ herba cuiꝰfloꝛes apes libent
colligũt ⁊ maxime appetüt.
Apiane ſunt vuęgꝗ dulce vinũ faciũt.
piarii. n. . eſt locus vbi ſunt vel mellifi⸗
cant apes/ſic auiariũ vbi ſunt aues:⁊ vio/
lariũ vbi viole· roſariu vbi roſe.
pifoꝛiũ apiſteriũ idem.
piaſter. m. S. vꝛ? mgr̃ apũ.⁊ dꝛ ab ape ſiẽ
catulaſter a catulo.

Apiaſtra.fſ.p.eſt auis quę libẽter comedit

apes. eſt viridis coloꝛis:qꝗqᷓ ⁊ merops dẽ
Apiatellũ.n.s.eſt herba quã qͥ ieiunus gu⸗
ſtauerit ridendo exanimat᷑.
Apicioſus.a.ũ.i.caluꝰ capite · cuiꝰ frontꝭſũ/
mitas apparet.
Apicitus.a. ũ.i.ligatusab apicio.
Apifera.pe.coꝛ.ſut funes qui coꝛnibus an/
temneę dextra ſiniſtraq; tẽdunt᷑ retro vᷣſa.
ab a? pes pedis ⁊ fero.qꝛ longe a pede ma
li vel veli ferũt coꝛnua⁊ extendũt coꝛnua
valomn ore cor eſt nomẽ oppidi.
piũ. n. 8.?m Muguitionẽ eſt herba q̃ ſo/
lebant coꝛonari apices.i.capita hoiuʒ · hh
bim Papiã apiũ eſt genus herbę dictuʒ·
eo ꝙ apices.i.capita antiquoꝝ triũphã⸗
tiũ vel woetaꝝ ipſo coꝛonabant᷑ · quo in/

ternoꝝ viſceꝝ doloꝛes grauiſſimi ſopiũt
huiuſmodi herba ebꝛietatẽ dꝛ ꝓphibere.

z
ſano
ſobise
diaba
Nune
bco
ſos
Aroe⸗
dert
n
702

1uurd

hor

lg⸗
ſwn
w
ligi
Neche
Alas!
Uutor
Precd
wuü

G
1We
inta
i.
Peag
lsſer
n
lsanm
bette
ſtodl
kwani
lorn.⸗
diſege

Dapins
longeſit
coni
ereſü⸗
o Vi
altiſſ,

Mnickpi⸗
dſolffi.
160 eſt
plſtunga
Gernec
pedix.
domui
nuyſide
asaphe⸗
nuigy

voneni
ttpli
umde

gllryt

.
zrno⸗,

le ſi

meli
dpo
unns

nſi⸗

usan⸗
10
edema
(nus

1
gi 0,
vig⸗
niuy
bi⸗
noin⸗
piin/
bere⸗

Aplanos uł aplane aplanes.i.firmamẽtũ

qſi ſine erroꝛe.qꝛ ſemꝑ mouet᷑ eodẽloco.

Apluſtre.ſtris. oĩ igubernaculũ nauis vel

armamentũ. Dñ Juuenalis. Oicteq; tri/
remis apluſtre. Inuenit᷑ eti apluſtra.tre
Aca.f.p.eſt ſeiptuʒ quod qreditoꝛ dat

debitoꝛi ſoluenti.in quo creditoꝛ pfitet᷑ſe
tantũ accepiſſe.⁊ fit a creditoꝛe ſicut anti/

poca a debitoꝛe. Oñ.ꝑoca ſoluenti dat
anti ſuſcipient.
Aꝑocalypſis.ſis.ulſeos.ĩterpᷣtat᷑reuelatio
ſecetoꝑꝝ.⁊ vẽ liber Joannis euãgeliſtę qͥ
nobis cęleſtia ⁊ multa ſecreta reuelauit.⁊
dꝛ ab apo quod eſtre.⁊ calypſis quodẽ

elamentũ.qꝛ ibi manifeſta ſunt quęerãt
abſcõdita. Ruroꝛa. Eſt apocalypſis my/

ſtica verba gereenn...
Apceleſma dẽ coniectura de futuris conſi
derata iuxta motũ planetax.
Aꝑpqiphus. a. i. pe. coꝛ.i.o ccultꝰ ſecretus
dꝛ ab ap.i.de:⁊ ciſis ſeccetũ Itẽ apoci
pha pue dicunt᷑ illa ſcripta quoꝝ oꝛigo
⁊ autoꝛ ignoꝛat᷑.⁊ q;uis ibi ſint multa ve/

ra:non tñ habent᷑ in autoꝛitate ꝓpter pła

falſa quęibi cõtinent᷑. Inde apocriphariꝰ
qͥ deſcibit appocipha. Item m quoſdaʒ

apocriphus dꝛ ab apo quod eſt longe ?

criſis.i.iudiciũ·quaſi longe a iudicio · vel
de quo non põt haberi certũ iudicuʒ. Et
aliqs liber ꝛ ouplicit agpcriphus· ułqꝛ

autoꝛ ignoꝛat᷑ veritas patet.⁊ talẽ rec

pit ecdlianon ad fidei ꝓbationẽ ſ ad er-
roꝛũ deſtructionẽ. q̃les ſunt liber Judith

⁊ alij quos enumerat Hieronym in ꝓlo⸗

go Regl vel qn de eius veritate oubitat.
⁊tales non recipit ecdeſia · vt eſt liber de
infantia ſaluatoꝛis.
Axocripharius vel apocriſarius.i.ſecreta/
rius · õſiliarius.vel etiã vꝛ cancellariꝰ.qꝛ

ipſe eſt ſeq etarius reg vel imperatoꝛis 2

eius ſeceta ſcit dꝛ ab apociſis.i.ſecre/
tum · vel vꝛ ab apo qð eſt ab velde. ꝛchꝛy⸗
ſos auruũ.⁊ idem ẽ quod theſaurariꝰ.eo ꝙ;
habeat aurũ regis vel imperatoꝛis in ſua
cuſtodia.
pocriſarij ſunt nuncij oñi papęq̃ſi ſece-/
tarij. vt viſ.iõ.c. ſeptuaginta:Nam criſis
oꝛ ſecretũaurũ.vwel iudicin.c.ſignificaſti.
de elec. in glo.i. Hñ.curũ ſecetũ dat iu/
Diciu tibi crliiss.
Apocopa.ſp vel apocope.pes.ẽ ſubtractio
lrę vel ſyllabę de fine dictionis ut Achil⸗
li ꝓ Achillis· fac p face.
Apodiſteriii.n.s.eſt locus vbi res ponunt

Apdixis gręe ſᷣm Papiã ·i.oſtẽſio. Hu/⸗

guitio vꝓᷣo dicit apodixis.i.oſtẽſio.fanta⸗
ſia pbatio · experimentũ· virtus/ poteſtas.
Vñ in vita de beata Agnete legit. Id fi⸗
liü meũ voluiſti apodixin tuęartis magi⸗

cceę demonſtrare.
Apofoꝛetũ.pe. p.eſt vas planũ ad ferenduũn

tboma wl aliqd aliud. Etiã eſt vas ad de⸗

erendũ reliquias. ”
Apofragiſi ina. f.p. eſt ſignaculuʒ anuli ſere

circiflexrrix-

Apogeũ gei.eſt oſtructũ ſub terra edificiũ

₰

quod nos antꝑ vel ſpeluncaʒ dicimꝰ dẽ

ab apo. i. de. 1 ge terra. Idẽz dꝛ hypogeũ

ab hypo quod eſt ſuba ge terra.
Epoleſma vꝛ diffinitio conſũmatio viſ-
pPutationis. .
polides icunt᷑ qͥ ſunt ſine ciuitate. ab a
quod eſt ſine ⁊ polis cuitas.

Apologus.m.s.ᷣ eſt ſᷣmo ruſticalis de bꝛut

nialibo- inſtructioni hoiuʒ coaptatus ex/
emplum viuendi cõ tinens.

Apolutiũ·n. s.eſt veſtibulũ ſeu loc vbi ve⸗

ſtes abluendę exuunt᷑.

Apollo.linis.m.s.pma bꝛeuis ꝓpꝛiũ nomẽ
viri. Oñ Mirgilins. Concutit? ſtimulos

ſub pectoꝛe vertit apollo. Eliqñ auteʒ eſt

indedi. Oñ.i.Corn.p̊. Ego qde ſuʒ Dauli

ego Apollo. Etia ANpollo ᷣm fabulas dr
de ul idolũ greęcoꝑſcilʒ de celotes· vim
ſuꝑ arcũa pharetrã geſtansvel citharã ⁊
tibiã·quaſi donans hoĩbo mercedẽ gratię
l vindictę vel oꝛ ſol a gentibo.
Epollonius.m. s. pma bꝛeuis ꝓpꝛiũ nomen
viri. DHñ in Auroꝛa. Miſſus apollonius
dux nup factus ab illo.

Apollinariſte hęretici ab apollinarevocati

ne aia aſſumpfſiſſe.

Apologia.F.p.i.excuſatio vel reſpõſio.⁊ dꝛ

ab apo quod ẽ re.⁊ logos.i.ſpᷣmo. q̃ſi ſer/
monis relatio.i.reſcõᷣſio. Vñ in decretis
Alexandri papę. Clerici q alios accuſant
iuſtã accipiant apologiam.Et ponit᷑ ibi
apologia p defenſione vel negatiõe ſola
Inde a pologeticuis.a.ũ.i.excuſatoꝛiꝰ vel
reſpõſoꝛius hm Hug. Papias oic: Ipo
logia.i.excuſatio. Inde apologeticuʒ dẽ.
i. ſatiſfactiõis iudiciũ uł veꝑ teſtimoniũ.
pompeius gręce vẽ emiſſariꝰ latine.

Apoplexia.fſ.p.eſt ſubita ſanguis effuſio.

qua ſuffo cati intereũtſicoicta.qꝛ ex letali
percuſſione repentinus caſus ſiat. Gręci
c

Aiewſſion apoplexim vicunt.

Poꝛia. f.p. pe. coꝛ. plura ſigt. Eſt eniidem

quod apertiolaborangoꝛ aculeus.ſtimu
lus ·ictus· vulncura · tediũ/ moleſtiapau
pertas ·triſtitia · vertigo capitis! dicit᷑ ab

a quod eſt ſine ? poꝛus quod eſt minimũ
foꝛamen in coꝛpoꝛe per quod ſudoꝛ ema /
nat: ita vicit Hug. Super illud Ecc 272

Apoꝛia hoĩs in cogitatu uliꝰ oicit glo. iiin⸗

fiunoo. ſtimul wl moleſtia. Ite ſup illd
Cor. 4 ꝛiaf · nõ deſtituim̃ ⁊c· dic.i.

pauperes ſumus penos eni grece pauper

dꝛ latine. Item ſuper illud Jlaix. S9. Eſt

apoꝛiatus.i.cõtriſtatus de ĩfelicitate eoꝝ.
ſm hoc apoꝛia idẽ eſt quod triſtitia.

Sed Hapias vicit: IWpoꝛia gręcũ nomẽę

eſt eſt idẽ qdð fluxio · oiuinatio.uel vna/

tio gloꝛię dei. Del ſunt feces ⁊ reliquęſoꝛ-

—

des elementoꝛũ ꝗ in gere purgant vnde
gignunt in terra viuerſaicilʒ arboꝛes. la⸗

oſiopeſis.ſ.t. eſt validus defect onis
ſñ Cerentius in eunucho. Ego ne illam

lei⸗ Zc. Itẽ apoꝛus.a.ũ.i.Oiuinus.

ꝗillũ/quę me quęme non.

Apoſtata. 9.p.oꝛ peruerſus renunciatus.

*

refuga retromiſſus. Et pꝛopꝛie vꝛ ille qui
pmo bene agit: poſtea peruertit ſe.⁊ male
agendo retro abit. Del eſt aliqs recedẽs

a ſide vel religione. Et vꝛ ab apo quodẽ
retro ⁊ ſto ſtas. Iñ apoſtatic.a.ũ.i.puer/

ſus. Inde apoſtaſia.i.renunciatio· retro

ad malũ moꝛẽttio · quę in tribo conſiſtit.·
qͥdẽ in vimiſſione fidei chꝛiſtianę.2? i vi⸗
miſſione habit religionis.ꝰ in imiſſio/

ne tonſurę dericali. Itẽ apoſtatic ẽ etiaʒ
idẽ qð ꝓſelitus ſcilʒ qͥ pcul ſalit de vna ſe⸗

cta in aliam.

Apoſtema.n. t. pe. pꝛo. dicit oura humoꝛuʒ

collectio in coꝛpoꝛe ·ſic dictũ a collectione

bumonꝝ: Ma gręæci apoſtemata collectio⸗

nes vocant. . . . .
Apoſtolus.m.s.gręcũ ẽ.⁊ d miſſus latine
hebꝛaice liſan. dꝛ ab apo qð eſt de vel

re. ſtolos quod eſt miſſusq̃ſi de clo vel

a deo miſſus. Miſſi enim ſunt apoſtolia
chꝛiſto in vniuerſũ mũdũ ad pꝛędicandũ

euangeliũ. Inde apoſtolatus. us.ui.i. vi/
gnitas ułofficiũ apoſtoli. Inde apoſto/

licus.a. ũ: hic apoſtolicis ꝓ papa.Inde

etiã apoſtolaris.ↄ.t.⁊ hocre. .

Apoſtoli in iure dicunt lĩę oatę appellaͤti ·

in ;bo continent᷑ allegationes: qualit in
Qula ꝓceſſum ſit. Itẽ apoſtoloꝝ alij ſunt

cõuẽtionales · ſcilʒ quado pars admittit

appellationẽſiue in iudicio indice refutai⸗

teſiue tacente vel extra indiciũ · vt ex de

appel.c. ſepe. .c. oblatę. Elij ſunt teſtimo/
niales teſtiſicantes de appellatione facta
Alij oimiſſoꝛij· ꝑ quos apparet ꝙ iudexr
detulit appellationi. Elij refutatoꝛij ꝑ às
apparet ꝙ iudex non detulit appellationi

Elij reuerendi ſiue reuerentialesſcilʒ qũ
ob reuerentiã ſuperioꝛis appellationi de⸗/
fertur. vt. c.i.de app.li.?. in glo.

Apoſtolici beretici qdã quiſibi hocnomẽ

ſumpſerũtq; nihil poſſidẽtes ꝓpꝛiuʒ· ne/

quaq; recipiũt illos qui aliq̃ i hoc müdo

vtuntur.

Apoſtrophe. phes. vel apoſtropha phę.
eſt ↄuerſio locutionis ad aliquẽ per ſeca/
vam perſonã:vt: DVñi ẽ ſalus ⁊ ſuꝑ pin

tuũuũ benedictio tua.

Apoſtrophꝰ. m. s.virgularegula.qi pars
circuli dextra ad ſũmã litterã poſita ĩ his
dictionibo in fine · tribunal ⁊ pirrin /qua
nota oſtenditur deeſſe in ſermone vltuna
vocalisvt tribunal pꝛo tribunale pirrin

vꝛo pirrine.

potheca.ſp.dẽ
reponuũt. Inde apothecarius.rij. cuſto⸗
dit apothecã· vel mercatoꝛ.⁊ apothecari

a.i. i.ad apothecã pertinens. Bel apothe⸗/
ca dĩ arca vel loc in qͥ aliqͥd ponit᷑ cuſto/

diendi cauſa· vel in quo publice ⁊ coĩter
merces vendunt᷑.⁊ ſpaliter medicinales.
Apotheoſis· .t.i.dĩnatio vel cõtẽplatio.
Apotima pe. coꝛ. eſt vis herbaꝑ decoctaꝑ
Hnñ Macer. DHis potius ſemimnũ vel apo

Aſpparitoꝛes vel apparatoꝛes dicunt᷑ ſerui

entesquia appareant ⁊ videant᷑ vt ſſto
ſint ad obſequiũ. Del apparitoꝛes vicũt᷑
illi qui citant partes eas apparere faciũt
Tiudicio · vel vicunt᷑ miniſtri crudelitatis
ad iuterficiendũ malefactoꝛes
Appellatio ßᷣm ¶o.eſt a minoꝛe iudiceꝑ
iuocationẽ maioꝛis iudicis pꝛętextu ini/
quitatis pᷣmęlatę ſententię reſciſſio.ff. de
mino.l. pꝛęfecci.
Appellite heretici qdã quoꝝ autoꝛ Ilppel⸗
les pnceps fuitqui creatoꝛẽ ãgelũ neſcio

quem gloꝛioſu ſuperion dei faciẽs deũ le/

.

apparuiſſe.
Appendix.o.t.dꝛ manſiuncula quę magnę
domui adbęret · ſcilʒ ꝗq appedit᷑ parieti·nõ

theca.fp. dĩ repoſitoꝛiũ vel recondi/
toꝛiũ·qnia in his hoies elaboꝛatas fruges

gis iſr leillũ igneũ affirmãs · ꝗͥ vixit chꝛiſtũ
non in veritate deũ ſed hoĩem in fantaſia

tenan⸗
Apoſt
Apprli
olpnn
iu
Tpuaus
—
lomen,
Coee
dies
eſtina
Aprus
quutt
Wdia
Pulau
alſteme
neoba
tafu.
Pyanus
nanus
nans
Tpronns
1ptoſe
nnoin
Pus⸗
wüne
nlan⸗
wein
Tphan

dunli
4

Huni
e ſe
inpert
Wiben
Mulla
Unngi
guo d
nuaia
ſogae
hlogl

efuti⸗
timo/
face
nder
ſos
non
chf
on Ne

mom’
ehe/
müo

pbe.
Aſech/
pin

ipas
nihbis
nuu
Nlume
pimmn

Londi
fnges
auſto⸗/
won
potw⸗
aſto⸗
ier
uo.
in
Wapo⸗

neſen⸗
rid,
uit
hũt
iunns
dieg

tuint/
oſ de
,
l,
iſfi
uſia

ane

„

habens tectũ diuiſuʒ in duo latera. Inde

appendiciũ.neu.s.idem.
Applauda vel appluda.f.p.dẽ ſoꝛbitiũcula
ex paleis facta cirrca qua pueri ſolebãt ap
plaudere.vel applauda vi furfur.

Aplubatio ẽ diiſaꝝ materiaꝑ ↄſolidatio

vt auriargentiplubi ſtanni ⁊ca eaꝑ ma/
teriaꝝ cõiunctio di applumbatung.
Apoſtus.a.ũ.i.peruerſus⁊ cõtrarius.
Appulſus pecoꝛis ad aquã·eſt ius adducẽ/
di pecus vel gregẽ ad aquã fonᷣ alieni uł
riuũ ad aquandu.
Apꝛicus.a.ii.pe.pꝛo.i

illo menſe ſit pulcerrimũ tempus ex ꝓdu
ctione floꝛũ. Inde apꝛicitas.i.caloꝛ.iocun
ditas.Oñ Dꝛatius. Quicquid ſub terra
eſt in apꝛicuũ ꝓfert eętas.i.in apertũ

Apꝛilis: menſis quidã.⁊ oꝛ quaſi aperilis ·

quia tunc terra aperit ⁊ floꝛes germinat.

vel d ab aphꝛodite quod eſt venꝰ.vnde

apꝛilis.i.aphꝛodit ul q̃ſi aphꝛil.i.veneriꝰ
q; iſte menſis dedicatus eſt veneri vłqꝛ
in eo habet feſtum ſuũ. vel quia in eo na/

Aptitudo.ſt.i cõuenientia. Inde aptitu/
dinarius.a.ũ.quod ſigt aptitudinẽ pꝛo⸗

pꝛietatis · vt riſibilis.
Aptotus.a.i.i.ſine caſu·ab a quod eſt ſine
⁊ ptoſis caſus:quaſi ſine caſu. Inde apto
ta noĩaincaſualia · vt frugi. .
Aptus.a.ũ.nomen ⁊ non participiũ·quia
verbũ a quo deſcendit non eſt in vſu.ſcilʒ
apiſcoꝛ. idẽ ẽ qð habilis uł diſpoſit. Iñ
ĩepti.indiſpoſitus.⁊ ambo comparant᷑.
Apulia.f.p.eſt puintia vbi ↄditũ eſt Hꝛũ/

ouſiũ. Iñ apulus. a. u. i. de apulia exiſtẽs

A ante Q

Aqua or quaſi qua. Eſt eni plana in ſuꝑ/

fice. Et eſt quoddã elementũ coꝛpoꝛeum

ſimplex humidũ ⁊ frigidu. Inde aqueus

a. 5. i. humidus vel in aqua exiſtẽs. Inde

aquula diminutiuũ.i.parna aqua.
Aquagiũ.n.s.dꝛ aquęduct᷑.ſcllʒ cãnalis in
quo ducitur aqua.
Aqualiciũ.n.s.dꝛ locus vel guttatoꝛiũ per
quod aqua foꝛas mittitur⁊ elicitur a pꝛo/
ꝛio alueo.
qualiculus.m.s.i.ventriculus Dñ Per/

ſius. Hinguis aqualiculus penſo ſexqͥpe/

de extat. J
Aqualis.is: hoc le.i.ad aquam pertinens
Et ſubſtãtiue hoc aquale eſt vas aquati/

1

pꝛ0. i.iocadus-amenus ca
lidus delectabilis ꝛ ab apꝛilis eo ꝙ in

le Kolt ũ ⁊ latuʒ. Oñ Plautus. Date illi
ſellam vbi ſedeat?⁊ aquale cim aq. Item
aquale etiã accipit ꝓꝑ ventre groſſo·
Mqualii.n.s.dꝛ ſũma ꝑs capitjeo ꝙ bus

ſuicipit aquã defluentẽ q; totũ coꝛpus.

Aquamanile.n. t.o? vas ſuper quod cadit
aqua qua abluunt᷑ vigiti ſacerdotũ poſt

ſumptionẽ coꝛpoꝛis chꝛiſti.

.4*

AMWquarij bęretici ſunt dictieo ꝙ aquã ſolã

offeruũt in calice ſacramenti.
Aquariolus.m.s.dꝛ ſeruus meretricis qui
crebꝛo fert quam.
AWquarius.m̃.s.ꝓ quodam ſigno cęli.eo ꝙ;
tunc cum ſol eſt in eo/eſt abudantia aq̃ꝝ.
tem aquariꝰ oicit᷑ ſuiens q poꝛtat aquã
nde aquaria.i.ancilla ꝗq aqua vefert.
AMquaticus.a.ũ/K aquatilis.lis.x hoc le.i.ad
aquã pertinens: vel in aqua exiſtens.

Alquebibo. m. s· dẽ qui ſępe bibit aquam· ⁊

bõt dedlinari adiectiue.
MWquęductile eſt via per quã aqua agitat᷑
ducit᷑ de ꝓpꝛio loco.

.„

Aquęductus eſt ius ducendi aquã ꝑ fun/

dum vel agrũ alienũ ad irrigandũ agruʒ
meũ vel alterius iure ſᷣnitut cõſtitut.
AEqueęhauſtus eſt ius hauriẽdi aquã ⁊ poꝛ/
randi per agrũfundũ ſeu pꝛediũ alterius
ratione ſeruitut. Et differt ab aquęductu
q; aquęductus fit ĩ fiſtulis ⁊ meatibo ter/
raneis:ſed aquęhauſtus fit per aĩalia poꝛ/
tando.vt.l.ſi pꝛius.S.i.et ij.ff.ð aqua plu.
ar. vbi dẽ ꝙ non debet ille cui debet lerui⸗
tus aquęductꝰ lapidibo/ſ̊ fiſtulis oꝛdiare
qꝛ vſus d ñi plus incõmodat.ff.de ↄtra.
emp.l.ſi aquęductus. H
quęuomus.pe.coꝛ.d qͥ aquam vomit.⁊
poteſt dedlinari adiectiue.
AMquila epicni ge· eſt nomen auis obti⸗/
nens pncipatum inter alias aues · wl. ein
adler. Et oꝛ aquila ab acumine oculoꝝqꝛ
irreuerberato viſu ſolem inſpicit. Rnde.
Mobilitas aquilę pcellit oẽ volatile celi.
Sũma volando petit ⁊ pendẽs aere ſum /
mo. In liqͥdis piſcẽ ſpeculat᷑ acumine vi /
ſus. Inde aquilꝰ.a.ũ.qui naſũ habet cir/
uũ in ſũmitate vt aquilę roſtrũ· Itẽ aqᷣla
eſt ſignũ in celo.
AVquilegia.f.p.eſt nomen herbę.
quiliana ſtipulatio ẽ pꝓmiſſio quęnouat
oẽm cõtractuut ſic vicẽdo:quęcũq; mihi
debes ex quacũq; cauſa illa m pꝛomittes
aĩo nouandi.⁊ vicat ꝓmitto:tunc ꝑ acce/
ptilationẽ tollet᷑ obligatio. Inſtit.quib⸗
mo.tol.obliga.
( 2

AMquilo.ſ.t.ẽ ventus quidã ſerenꝰ ⁊ aquas
ſtringẽs ? nubes oiſſipãs: vide.s.in afric
NVngde. Dic aquilã voluc em ventũ dicas
aquilonen. „
Aquilus.a.ũ.dicebant antiq ꝓ niger.a.ũ.
Xne aquileus.a.ũ.i.niger vel fuſcus.

quoſus. a. n.i.plenus aqua. ꝓpꝛie locus

dꝛ aquoſus ⁊ potio qquata. Iñ aquoſi-/

tas. i.nũdatia aqua.

A ante ₰G
Ara pina longa ſine aſpiratio e.i.altare ·P
ppma bꝛeuis ⁊ cum aſpiratiõe eſt ſtabulũ
poꝛcoꝝ. Mñ· Eſt hara woꝛcoꝝ bꝛeuis ⁊ nõ
gra von.
Arabarchus vꝛ pnceps arę.vel virtus.
Arabia.f. p.ẽ regio quędã.⁊ ĩterpᷣtat ſacra
q regio illa thurę abudat. Mac greci en/
demon.nri beatã noiauerut Eade e noia/
ta Saba a filio Chus qͥ vict ẽ Saba.
Arabicus.a.i.i.aliquis de tali regiõe ſcilʒ
de arabia. rabs-ic»dem.
Arabici quidã hęretici in arabia exoꝛti · di
centes alam cum coꝛpoꝛe moꝛi:⁊ in nouiſ/
ſiinmo vtrucq; reſurgere.
Alrabilis.lis: hoc le.dꝛ qð eſt aptũ bonũ
ad arandũ:vt terra eſt arabilis.
AIradij q d pł ſunt.vide.S. amoꝛreus.
Aram indeclinabile interptat᷑ electus.
Aranea.f.p.di vermiculus faciẽs telam ad
capiendu muſcas/ab aere victus:eo ꝙ in
gera fila gerat. Oel oꝛ aranea ab Rragne
regina quę fuit mutata a Pallade in ara/
neam m fabłas. Iñ h̊ araneola.i.parua
garanea:.. Iñ etiã h̊ aranꝰ inuenit᷑.⁊ araneꝰ
a.ũ.i.qad araneã ꝑtinẽs. Iñ h̊ araneolus.
AXrapagatus. a. um. ab area effoſſus. Dñ
Plautus.Aurũ mihi intus arapagatũ ẽ.
Araphis.ſ.t.dꝛ domus luſoꝝ vel aratoꝝ.
Aratellũ.n.s.dẽ paruũ aratt.

Aratiucula.f.p diat foſſa parua quęinſtar

ſulci aratur.
Arardeentome e paruus aratoꝛ.
Eratoꝛius.a.ũ.dẽ locus qͥ põt arari.
Nratrũ.n.s.eſt inſtrumentũ arandi.DHnde
in ATuroꝛa. Moſtre carnis humum crucis
hic aratro quaſi ſulcant.
Vrbiter.m.s.d reuelatoꝛ cõſilioꝝinutĩ Sa
luſtio. Pꝛocul arbitr oibo amotis. Etiaʒ
eſt idẽ qð teſtis Oñ in Geñ. Accidit aũt
vt Joſeph intraret domũ ⁊ oper quippiã
faceret abſq; arbitris Hel eſt idem quod
cõpꝛo miſſa rius vel iudex eſt ille qui ex
cõpꝛomiſſo.i.ex ↄſenſu partiũ⁊ ex litigã/

tiũ electione de cauſa cognoſcit.qui nullã
habet iuriſdictionẽ ꝓpꝛia ſeu delegatã.ff.
de arbi.l.i. Bʒ electus ẽa partibo diſcoꝛ/
Dantibo·ad earũ litem ſua ſententia viri/
menda. Et eſt vifferetia int arbitꝝ arbi⸗
tratoꝛẽ ⁊ amicabilẽ cõpoſitoꝛẽ: Mam ar/
biter ⁊ arbitratoꝛ poſſunt eligi cim pęna

ſed differenter: Mam arbiter oꝛ iudexꝑ

cõſenſũ litigantiũ electus qui iudid par/
tes ſuſcipit.⁊ finem ↄtrouerſijs ſua ſentẽ/

tia ſe pollicet᷑ impoſituꝝ. ff. de arbi.l.ſi de

meis.S. recepiſſe. Et a ſententia talis non
põt appellan.ff. de arbi.l.diẽ ꝓferri.S.ſta/
re. et. l.i. C. eo. ti. Ged arbitratoꝛ ẽin quẽ
aliqͥ cõpꝛomittunt tali foꝛma ut poſſit co/
gnoſcere⁊ etiã iudicare alte ⁊ baſſe. Sed
amicabilis cõpoſitoꝛ ẽ qͥ ſine pena tẽptat
⁊ experit᷑ an litigatoꝛes patiant otrouer/
ſiam ſuo conſilio vel autoꝛitate viſcuti.S.
quod ſi quisin Halt.l.ſi de meis.
Irbitriu.n. Ss.vꝛ libera volutas vel ptãs qᷓ
uis ſpõte bona vel mala apetere poteſt.
tem arbitriũ eſt actus certaꝝ ꝑſonaruʒ
exequentiũ cõpꝛomiſſum ſᷣm ⁊łco.
AVrboꝛ vł arbos ſᷣm Iſidoꝝ dꝛ ab aruis:q;
terrę fixxis radicibo adheret · vel dꝛ ab her/
ba· eo ꝙ ad modũ herbaꝝ pullulet naſcẽ/
do. Pꝛiꝰ eni iacto ſemie herba oꝛit᷑· dehinc
confota ſurgit in arboꝛẽ· dehinc in paruo
tempoꝛe herbã quã viderasarbuſtuʒ ſu/

— —

ſpids. Et arbos ꝓpꝛie vꝛ de fructifera ar/

boꝛ vᷣo de non fructifera: ſterili. Et ẽ ar/
bos genen fę.cum ſit mater ꝓpꝛij fetus. Et

nota ꝙ noia arboꝝ ſunt ge.tęq; naturam
matris in ſuis fructibo imitant vt pirus⸗

vlmus. Wec eni eſt quaſi obſtetrix puer⸗
peraꝝ bacchi. Vñ oleaſter eſt ge.maſ. qꝛ
non ↄcpit ·cum ſit ꝓpꝛiũ ſuę gent ↄciꝑe.i.

oliuaꝝ. Pꝛo pomis vo ſunt ge.neu.

Vrboꝛetũ.ti.locus vbi arboꝛes creſcit.
IArboꝛeus.a. ũ.⁊ arboꝛinꝰ.a.ũ.idem. ſcilʒ de
arboꝛe exiſtens. è
IArbuncula.f.p. iminutiuũ.i.parua arboꝛ
Arbuſtula.f.p.diminutiuũ idem.

Irbuſtũ.n. s. vꝛ locus vbi qeſcũt arboꝛes

p ipſis quandoq; ponit᷑.⁊ pꝛęcipue no/

uellis · Arbuſtũ etiã dꝛ quãdoq; arboꝛno

uella ⁊ tenera ĩ qua inſertio quãdoq; fie/
ri poteſt ? dicit᷑ arbuſtũ quaſi arboꝝ ſta/
tio vel haſta.
Arca vꝛ ab arceo · es · q arcet? phibet viſü
wl. ein arch. Item arcateſtameuti vꝛ te/
ſtificatio Exo. 25? i. ſcniniuʒ in quo poſita
eſt teſtificatio.i.tabulę in quibo ſciptum

uttinn
Oateſen

oe⸗

ſodb
lnnt
on
funtint.
moſe
Aſ⸗
Pnnpſain
gtontn
nisl
ebie
tunpe
glo.
Wd

lusot
Wai⸗
ſrchng
jrhit
rangeu
lnon.
Eusd
lchbint
Aunt
hneps
ppe

inull
leggtif
dydiſco,
nn din,
dlpabi
nanpen
duerp
unſeni,
bili
talisnon
mſtn⸗
enque
wſſit (0/
ſle Ged
Wptnt
eang

4
prisi
rweeſt.
mn
.
Msq
iabhen⸗
etnuſee⸗
dehine
npano
uſtuyſ⸗
lemar,
cteu⸗
nug Et
ammam
iperns:
pue⸗
enng
pel
4
it
ßde

artoꝛ

ſwwres
eno/
tnp

yiſü
ite⸗
pſita
tu

erat teſtamentuʒ. tñ gq; birepoſita pñt
vici teſtamenta. Oñ i ꝑdicta arca poſita
erat vrna aurea plena mãnain teſtifica/

tionẽ ꝙ p aneʒ dedit eis de cclo. Cabulę

in teſtincationẽ ꝙ legeʒ naturalẽ ſopitã
ĩ coꝛdibo etiã ſuſatarenti ſcipto. Dirgã
Aaron in teſtimoniũ quod vixerãt:Dia
quę dixit oñs faciemꝰ. Oñ tres arcę fue/
runt in tribo tempoꝛibo Oñ. Cempoꝛib⸗

tres eſſe tribo cognouimus arcas. Dꝛima
Moe· Moyſi fuit alta· tertia xpi· Aignea

pma · ſecũda metallicatertia neutꝑ. Octo
pꝛioꝛ· tria poſterio: tulit. alta ſoluʒ. Lege

carẽsſub lege manẽsa lege ſoluta. Hãc

pelagus hanc Moyſes hanc ſpũs almꝰ.

Inde hic arcaniꝰ ꝛ qͥᷣ facit arcas. vel q; ⸗
ſtodit. Oel dꝛ ille qͥ ſuſcipit aurũ ⁊ argẽe/

tum publicũ a poſſeſſionibo ſᷣm vcccur. in

glo. C. de pon. l.ili. x? Del poteſt dici ad/

iectiue arcarius.a.i.quod ꝑtinet ad arcã
Vel ad arcariũ.
Arcanus.a.ũ.i.ſecretus.a.ũ a qͥ ceteri arcẽt᷑
Alrcas.9.t.eſt nomen gentile.⁊ dꝛ aliquis
el aliqua de arcadia.
Vrchangelus.m.s.di pꝛinceps angeloꝛuʒ
vt Gabꝛiel dẽ ab archos qð ẽ pꝛinceps
7 angelus.⁊ eſt vnus angelus de oꝛdine
ſupmo.i.ſũmus nücius.Hñ.NQunc an/
gelus eſt archagelus eſt ſibi pnceps. Iñ
archangelicus. a.⸗un.

. .

Vrchitypus.f.p.di

ſibilis mundi.

Archia chigfp.di pncipatus.
Ykrchiater.m.s.dꝛ ab archos.⁊ ater.i.niger

quaſi pnceps nigroꝝ/ſcilʒ diabolus.
rchicacellarius. m. s. v? ſumꝰ cacellanꝰ.
Erchicoquus. m. s. v pꝛinceps coquoꝛũ.

Archidiaconus.m.s.dꝛ pnceps diaconoꝑ
Inde archidiaconatus.us.ui.dignitas

l officiũ archidiaconi.
Archiep̃s.m.s.dẽ pꝛinceps epoꝝ.Inde h̊
⁊hęc archiepalis.⁊ hoc le.⁊ archiepᷣat.us
uia hoc archiepiſcopiil.
Archigallus.m.s.dꝛ pnceps galloꝝ·ſcilicʒ
illoꝝ ſacerdotum.
Irchigenes.pe.coꝛ.dẽ pᷣncipalis medicus
qͥ optime ſat mederi geneſi.i.naturę
Xrchigraphus.vide.s.antigraphus
Archileuita.tę.dẽ pnceps leuitag.
Archilogus.m.s.dẽ pnceps vel pꝛimus in

ſermone. Inde archilogiũ dicitur pꝛinci/

t pꝛinceps figurarũ.
Nam typꝰidẽ eſt quod figura.⁊ archos
Pnceps.⁊ põt poni adiectiue. Dñ archi⸗
typus mũdusdicit᷑ pꝛicipalis figura ſen/

i ſermonis. J”U”UMs,
rchimandrita. m. p. dicit᷑ paſtoꝛ ouiũ Et
per tranſſationẽ poteſt did eps vel archi/
epiſcopus:qui eſt paſtoꝛ ſpualiũ ouiũnł
Dicit᷑ ſupꝛemꝰ paſtoꝛ ſcilʒ chꝛiſtus:qui eſt
ſupꝛemns paſto.
Archipirata.m.s.di pnceps pirataz
Rlrchipota. tę.pe. pꝛo.i.magnꝰ potatoꝛ.⁊ dĩ

ab archos poto · q̃ſi pꝛinceps potatoꝛũ.
Irchipſbyter. m. s. vꝛ pnceps p byteroꝝ·

Vel qͥ ſuꝑ deros in aliq eccleſia habet a⸗
quã hriane eccleſiaſticã bßm ↄſuetu/
ñ

vinẽ loci.Iñ archipᷣſbyterat.us.ui.talis
dignitas. H
Archiſynago gus.m. s.dicit᷑ pꝛinceps ſy/
nagoge.

AVFrchiſteriu.n.s.di monaſteriũ. ab archos
⁊ ſterion quod eſt ſtatio/quaſi pꝛicpalis
i.ſpiritualis ſtatio· vel quia regulis ⁊ di /
ſciplinis arcetur. UJUJUMUMł
Architectoꝛ.m.t.dẽ qͥ facit tectavel dĩ pn/
cipalis artifex qͥ ſeſt ędiſicijs cõſtruẽdis
qui etiã vꝛ architectꝰ. Iñ h̊ architectura

talis pncipalis tectura. Oñ. Irtificũ pᷣn/

ceps architectoꝛ vicet eſſe.
Frchitriclinꝰ.m. S.di pnceps tridinij: Nã
tricliniũ eſt domus trina ſeſſione cõuiuã/
tiũ oꝛdinata ᷣ᷑m Mug. ODapias vo diat
vclrchitricdlinus dicit᷑ maioꝛ domus vel in
domo pnceps triũ lectoꝑ q; in lectis an/
tiqui ſolebant comedere:Nam clinos uł
dine gręcelectus oꝛ. ðððð
AVrcobaliſta eſt genus baliſt.
Archoniu.n. s.dꝛ aceruus manipuloꝝ vel
alian rerum. M OUM
Archontiani hęrerici ab archontio appel/
lati·qͥ vniuerſitatẽ quã deus cõdidit oꝑpa
angeloꝝ defendüt. UMD
Archos gręcelatine oꝛ pnceps-
Vrcicula.f.p.pe.coꝛ.parua arxſiue rupes.

Ircipotens.o.t.cõponit᷑ ab arcus⁊ potens

Item arcus etiaʒ cõponit᷑ cum tenens· vt
arcitenens. vel arquitenens ſᷣm ãtiquos
q̃ dicebãt arquus ꝓ arcus.i.arcũ tenens.
AVrcippus.m.s.eſt ꝓpꝛiũĩ nomen virr.
Tlrcites.tis.v ſagittarius cũ areu equitãs
⁊ ſagittãsſicut turci thracij. Del poteſt
ſcribi ꝑ q moꝛe ãtiquoꝝqͥ dicebãt arquꝰ
ꝓ arcus tunc dꝛ arquites. B
Alrciuũ.n.s.pe.pꝛo.dꝛ libꝛariũ uł armariũ.
AVrcticus.m.s.dicit᷑ polꝰ iuxta arctũ.⁊ etiaʒ
circulus indudens illã.qͥ ſeptẽtrio dẽ.
AVrcto philax dꝛ ſtella ſituata vᷣſus ſeptẽ/
tri onem circa vrſam minoꝛem.⁊ dicit᷑ ab

arctos.i.vrla.⁊ philaxe ſeruare ulphilos

i. amoꝛ.q̃ſi ſeruans vel amans vrſaʒ. quia
eã ſemꝑ ſequit᷑.vel eſt minoꝛ vrſa. Del eſt
aliud ſignu arcturus qð vicut boetes.
Vrcturus.m.S.ꝛ cõſtellatio quędã in cęlo
quęetiã plauſtrũ cum ſeptẽ ſtellis dicit᷑.
7 dꝛ ab ardendoæo ꝙ ſemꝑ ardeat iuxta
polũ arcticũ. nũq; occidit·vel ab arctos
quod eſt maioꝛ vrſa. Eſt eni circa maio/⸗
rem vrſaf.
Vrctus.cti.vel arctos gręce.i.vrſa · ſclʒ pꝛo
illo ſigno celeſti· vel eſt ſeptẽtro· quia ex
ſeptem ſtellis conſtat.
Troibiꝰ. m. S. v? ille qui cubat ĩ arce.
TFrcula.ſ.i.parua arca. Inde arculariꝰ qͥ
facit vel cuſtodit arcas.
Vrculus.m.s.viminutiuũ.i.paruꝰ arcus.
Vrcus.us.ui.habensuante bus ĩ otõ ⁊ ab⸗

latiuo pluraliboeſt inſtrumentũ ſagitta/
Di qͥᷣ tela iaciuntur. Juxta illud: Colle ar-

ma tua ſcutũ pharetra arciũ. Et trãſumit᷑
ad ſigndũu teſtudine ſeu partem poniin/
curuatam. Juxta illud: Saxeus ingeti q;
pons cõplectit᷑ arcu.ʒd tranſumit᷑ ſignifi⸗

care minas vel hoĩeʒ minãtẽ. Juxta illud:

Nõ ſp pereat cuiq; minabit᷑ arcu. 4 ſigt
circulu iris.vt: Ponã arcũ meũ ĩ nubibus
ccli. So ſigt curuã partẽ circuli.i.ſemicircu⸗

lu.õe dꝛ plicaturaſicut dicimus:qnternꝰ

habet qnq; arc. ?oẽ induſtria ſagittadi
Pñĩplanctu Dauid ſuꝑ Saul ? Jona/

than dic Geda:Et pᷣcepit DHauid vt do/

cerẽt filios iuda arci.i.ꝑitiã ſagittandi.

Ardea.f.p.or qdã auis volãs ĩ ſublimib

wl.ein reger.ab arduus:q; volado petit
Arduaſcilʒ aerem. è
Vrdelio.m.t.i.leccatoꝛ qͥ ardens eſt ĩlecca⸗
citate. Et talis ꝗͥ ſic viuit ⁊ vagat·ſoꝛtitur
Diũſa noĩa. Oñ. Miſtrio vel palpo mim
Vel geſticulatoꝛ. Eſt epulo uł ardelio pa/
raſitus ſcurra leccatto.
AIrqduenna.nę.quedam ſilua/quia ei ligna
ſunt ardua.
rduus.a.ñ.i.excelſus.ſtrenuus: ab ardeo
ꝓ coupio .·q; talis deſiderat cũ ardoꝛe ſub/
limitates honor/ vel vꝛ arduuſq; expedit
ardua magna. Inde bęcarduitas.
Vrea. f.p.eſt locus apt ad excutiẽdũ fru/
menta. vel vicit᷑ tabulaꝑ ęqualitasuło
nitur ꝓ dom latitudine vel pꝛo mari.qꝛ
latũ ⁊ ſpacioſu eſt. Inde areola.i.parua
greca uł viridariũ vel oꝛtulus vbi nutriuũt
arboꝛes boneę ⁊ herbe virtuo0ſe.
Areficius dicit᷑ oęmoniacus vel a demone

wſſeſſt us Vnde areficij dicunt a ogmo/
ne poſſeſſi. =èðMD
Vrelatũ.pe p.eſt vrbs gallię.

Arena.f.p.ẽ multitudo lapidũ pᷣm plani⸗

ciem. Inde arenula. Inde arenoſus.a. ũ.i
plenus arena. Inde arenariꝰ.a. ũ.idẽ. vel
quod fit de arena. Inde arenariũ.i.locus
plenus arenis.⁊ dicit᷑ ab areo.es. vel ab
aro aras per cõtraru.
Arenatoꝛes dicunt᷑ qui in arenis deiecta⸗
collapſa ſolent extrahere, dicunt᷑ hũiles
pſone. vt. C. de inceſtu. nup.l. humilẽ.
Arenga eſt apta cõcoꝛs verboꝝ ſentẽtia
quę ponit᷑ poſt ſalutationẽ in pꝛiuilegijs
arduoꝝ negocioon.
AVrcologus.m.s.ꝛ vᷣtuoſus⁊ potẽs in ſer/
mone vicit᷑ ab ares.i.virtus log ſᷣmo

Areopagus vꝛ ab arioth quod eſt mars
pagus villa vel vicquaſi vicis mart
q; ille erat vicus athenis in quo erat tem/

plum mart/ vel vt alij vicunt dꝛ ab ares
quod eſt vit.⁊ pagus qð eſt villa.i.vil⸗
la virtutſcilʒ vicus athenis ubi ſtudebãt

phi. Inde areopagita.i.pnceps vel mgr

illius ville Oñ Dionyſius vꝛ areopagi⸗
ta ß'm Hugj. DNel areopagus curia erat
athenienſiũ vbi erant iudices:Nam ares

ꝓtus pagus villa.q ibi tota vꝓtus ciuitat

erat. Oñ areopagite atheniẽſiũ curiales
vel pncipales vt vult Papias.

Ares vel arete grece dẽ virtus latine.

Areſponſis indeclinabile oꝛ qͥ dat reſpõſa
Amncibis vide ge⸗ mentaris.
rfaxat interpᷣtat᷑ dexopulatio.
Argentarius.m.s.dꝛ aurifaber vel qͥ de ar/
gento operat · vel ͥ cuſtodit argentũ. Eſt
aũt argentũ metallũ quoddã ſile ſtanno
Inde argẽtatus.a.ũ.i.argẽto ſuꝑinduct᷑

Inge argenteus.a.i.i.de argento exiſtẽs

Inde argẽteolꝰ.a.ũ.i.aliquatulũ argẽteꝰ.

Vrgẽtifodina.f.p.dꝛ locꝰ vbi fodit᷑ argẽtũ

Vrgentifficina dr foꝛnax argenti:vel locus

vbi argentũ ciditpꝛęparat᷑purgatur.⁊

foꝛmat᷑ in vaſa vel alia oꝛnamẽta. Itẽ oĩa

noia metalloꝝ poſſunt de ſe foꝛmare noĩa
deſinentia in cina vel vina· vt aurifficina.

aurifodina cum terminant in cina tunc
ſiꝗnt locũ vbi tale metallũ cudit᷑ · füditur
vel foꝛmat᷑. Sed qñ terminant in vina ſi/
gnificant locuʒ vbi tale metallũ fodit᷑a pᷣ

iuenit. Oñ. Cinas ul oinas vat ex ſe q;
metalla. Sic ferrifodinas vel quo q; fer-

rifficinas.

Irgentina nomen ciuitatis germanię. ab

Nceren
llopent
Moiqn
pelor
Cbitun
tun bbi
olunto⸗
lbepn
Tſenul
butua
obunu
uobolt

busſo

ſoinheb
nſiap
nif
dſi
pagn
uutit
llitrn
oloni
tentena
autgtie
ſntm
ſonmg
bruchſa
ſenoip
npi⸗
wenan
locauu’
hunch
luar.
Täine
Te

th
lgon
munis⸗
lqin
ona
Phaut
o

demd,

ſplni⸗
ggi

üN
Ulloas
i

ean
e
legis

nſ⸗
hn
ſtnns
reen,
⸗
debit
Ang
pag⸗
nent
nares
n
mles

ion

un
tu
ul⸗
⸗
ſe

b

argentin.i.candoꝛ q; ceter ciuitatibo in
illis partibo ĩ oiuitijs honoꝛibo cadet ·
vel dꝛ quaſi argentea tina.ſic ab argento

appellata. q olim ibi erat argetũ qð ou⸗/

cebatur ad romam vel quia olim argen/
tum ibi buabat᷑ romanis: QNam romani
olim toti oꝛbi ſdñantes oꝛdinabat in q̃
libet puintia certũ locũ in quo colligebat
⁊ſeruabat᷑ tributũ ⁊ cenſus eoꝝ.⁊ ſictri/⸗
butũ quod colligebat in illa ꝓuintia · ſer⸗
uabatur in argentina· Del vicit argenti/
na ab argento quod ibidẽ ĩ vicnis mon
tibus fodit᷑ ⁊ reperit᷑. Item argẽtina tria
noĩa habet in alemanico q; añ natiuitatẽ
oñi: poſtea pluribo ãnis:vo cabat᷑ argẽ
tina qᷓſi tina argenti. DPeinde crca ĩnos

oñi.45Si? Iccila rex humoꝝ.i. vngaroꝝ

paganusin fauoꝛeʒ ſuoꝝ idoloꝝ q̃ſi oẽs
ciuitates chꝛiſtianitatis depopulatus eſt
ad rhenũ vſq; perueniens cũ ſuo exercitu
coloniã obſedit:ibiq; vndeciʒ milia vir/
ginũ trucidauit. Ilc int cęteras ciuitates
reni etiã argentinã depopulado ꝑ ipſaʒ
ciuitatẽ cũ incendio⁊ deſtructiõe:magnã
ſtratam? viã fect. Oñ argentina pꝛimuʒ
nomen perdẽs ſoꝛtita eſt nomẽ.wl.ſtraſ/
bꝛuch:ſicut hodierna die in ypeo⁊ ban/
nerio ipſoꝝ rubea platea vel via trãſit ꝑ
campũ albũ. Deinde poſt aliqua tẽpoꝛa

argentinẽſes viribo ciuitatẽ ſuã reparan /

tes cauſa euphonię mutauerunt bꝛuch in
burch.⸗ diceutes ſtraſburch⸗ſic modo ap/
pellatur.
Vrgi.maſ.ge in plłi :nomen lod eſt.

Argiletũ.pe. p.locus in quo occiſus eſt ar
gus. Pñt etiaʒ eſſe vuę dictiones:⁊ tunc

Argilla.f.p.eſt terra tenax humida vnde

fiunt lateres/ab argos vel argis cuitate

in gręcia:quia apud gręcos pꝛimũ ex ea
facta ſunt vaſa. Inde argilloſus.i.plenus
argilla. Iñ argillatoꝛ.i.oper ãs in argilla.
Argyrus olim vicebat᷑ denaria dꝛ ab ar/
gento/q; maxime moneta de argẽto ſolet
ſieri. Item argyra eſt quędã inſula in me/
dio oceano · fecũda argeto. vt dicat᷑ ha/
bere ſuperficiem argenteã.
Vrgyſteria dicunt᷑ ſtationesnundinaꝑ.

Argonauta dici᷑ ab argos quod eſt pma
nauis.⁊ nauta. Et dicunt᷑ argonautę oẽs

illi qͥ ĩ illa naue ierũt ꝓ aureo vellere. Iñ

argonautic.a. ũ. poſſeſſiuũ. Inde bec ar/
gonautica. cę.? eſt liber cõpoſit ab dlxol/

„

lonio de argonautis.

Argos nomen cuuitatis in gręcia vbi olim

viguit ſtudiũ. Et in ſingulan eſt generis
neu. ideclinabile. ſed in plurali eſt gener
maſ.⁊ declinat᷑ argi.oꝑ.Oñ dicti ſunt ar⸗
gi ab Argo rege. H

Argumentũ n. s.vi tribo modis:Nam dĩ

argumentũ res ficta quętamẽ fieri pptuit

vt comedię Cerentij.Pꝛ etiã paruũ opꝰ

hmiſſu in quo tota materia ſubſequentis
operis libat᷑.Et dꝛ argumentũ.i.callide

ꝓbamenti, Inde argumẽetoſus.a.ũ.i.ple

nus argumetis.⁊ quãdoq; dꝛ expeditus
Inde argmentatoꝛ.trix.tio.Et dꝛ argu⸗/
mentatio argutęmentis o?o m Mug.
PHapias vvo vict.vlłrgumẽtũ argute in/
uentũ quod rei dubię facit fidem. vlrgu/
mentũ ꝓbatio vel bꝛeuis oꝛatio· vel fabu
la veriſimil. vel inſtrumentũ mechanicũ·
Irgumentũ dicit᷑eo ꝙ arguat mentem:
vYlrguit autẽ tanq; ignaraʒ vt intra ſe de
ignoꝛantia cõfundat.⁊ derelicto menda/
do veritatẽ deuote ſequat᷑.vlłrgumẽtũ ẽ
ipſa ſententia quę fidẽ pꝛęſtat. ↄłrgumẽ/
tatio eſt ipſius ſentẽtię per oꝛationem ex/
plicatio:cuius duę ſũt ſpecies/ſyllogiſmꝰ
⁊inductioſed ſyllogiſmo enthymema.⁊⸗
inductioni ſupponit exemplũ.

AVrgus.m.s.dꝛ paſtoꝛ quidã qui fabuloſe

legit᷑ habuiſſe centũ oculos. Item argus
idẽ eſt qð cautus.⁊ tranſũptiue vicit᷑ hõ
pꝓuidus· q hinc inde reſpict cõſiderando
illud quod eueniat. illud quod ſequit᷑
vel argus dicit᷑ piger vel vagꝰ. Inde ar/
gia.i.pigritia. vlrgus etiã dꝛ qͥdaʒ mons
a quo vela factoꝛe dicta eſt pma nauis

Argutia.f. p.i.calliditas · vᷣjſutia· diſertitu/

do. Sed argutię vt vicit Papia s ſũt do
cumentoꝝ experunenta.

Vrgutus.a.ũ.quando eſt nomen tria ſiqt:

Naã argutũ.i.bꝛeue · vt argutũ caput. Et
argutũ.i.ſonoꝝ:vt argutũ oꝛganu.Et ar⸗
gutũ.i.callidũ: vt argutũ aĩal. Onde.Eſt
bꝛeuis argutuseſt callidus atq; ſonoꝛus·
Papias vvo dicit lrgutus eſt qui cito
argumentũu inuenit: vrbanus in loquẽdo
l.aſtut. Item argut participiũ.i.cõnict
accuſatusrephenſuscõſtrictus.

XTridus.a.ñ.i.iccns.⁊ dꝛ ab areo Inde ari/

ditas.i.ſicctas. Itẽterra oꝛ arida.q eiꝰ
naturalis ꝓpꝛietas ẽ ſiccitas:Geñ.p. Ep/
pellauit aridam terram.

Ariel hebꝛaicũ eſt bm Remigiũ ĩterptat

leo deus · vel leo dei.? ponit᷑ quandoq; ꝓ
,⁊a] 4

viro foꝛti.· vt.i paralypo xie Ipſe peiſſit

duos ariel moab.i.vuos viros foꝛtes ad
modũ leonis. Quandoq; ponit p biermu-
ſalem Yſaię 292 De ariel ariel. Et vꝛ bis

agriel ꝓpter templũ ⁊ altare. Honit᷑ etiam
paltari. Oñ Ecech. 45 Ipſe ariel quat/

tuoꝛ cubitoꝛum. Dñ. Mieruſalẽ ſigt ariel
ſigte; leonem.
Anies dicitur veruex non caſtratus.⁊ ſᷣm
Iſidoꝝ dicitur ab ara:quia pꝛimo in ara
imolatus eſt aries Oñ Dirgilius. Aries

mactat᷑ ad aras DPel ꝛ ab arevs.i.a mare

vñ etiã ĩ grege maſculi mares vocãt᷑. vel
dꝛ ab ares.i.virtus:eo ꝙ; maioꝛis virtuſ
ſit in grege. Eſt etia inſtrumentũ bellicuʒ
quo muri quatiunt᷑quia ipugnat murũ
in modũ arietũ impugnãtiũ. vel quia fit

in ſumo cuʒ coꝛnibo ad ſimilitudine arie/

tis. Item aries etiã eſt quoddaʒ ſignũ in
cęlo. Oñ. Eſt aries veruex/ſignu vel ma⸗

china belli. Credit᷑ ex ares aries natus vel
ab ara. Inde arietulus.i. paruus aries.
Wnn arietinus.a. i.i.de ariete exiſtens.
Nrillu.n. . v? granu inter folliculos vuxg.

Trillatoꝛ grecu eſt. non habet deriuatio/
nem apud nos ſed exponit p mercatoꝛc·

vt patet in Coꝛnuto.

Xrimaſpi/hoĩes vnũ oculũ habetes · bellũ

gerunt cum gnp hilp aialibo tembilibuſ
⁊ ſibi ſmaragdos lapides pꝛęcioſiſſimos
auferunt. Mam bm Remigin pꝛecioſiſſi⸗/

mi ſmaragdinei lapides reperiunt᷑ in ſcy-

thia regione deſerti · quos tñ cuſtodiunt
griphes aĩalia quędaʒ terribilia ⁊ foꝛtio/

ra:quę coꝛpus habent leoninũ/pedes aũt
⁊roſtrũ⁊ alas vt aquila:Ideoq; ꝑ terrã
currunt vt leones/per aera volãt vt aues

Quse beſtie cuſtodiũt ipſam debti regio⸗
nem.⁊ buant ipſos lapidesnõ q ipſe in

ſuam eos cõuertant vtilitatẽſed hoꝛbus
ipſos auferuũt. cum quibo grimaſpi hoĩies
vnũ oculũ habentes bellũ gerut . ipſoſq;ʒ

lapides auferunt eis.Et vicuntur arima/
ſpi ab ares quod eſt virt ⁊ aſpicio·qð ẽ

virtuoſe aſpiciẽtes:licʒ tm̃ vnuʒ oculum

habeant .· vident tñ virtuoſe⁊ acute.

AVriolus.m.s.vicit᷑ ab ara.et eſt diuinatoꝛ
ꝗ circa aras idoloꝝ nefarias pᷣces emittit

⁊ funeſta ſacrificia offert. Oñ.riolꝰ va/
tes vel viuinatoꝛ ab ara. .
AVriolatheſis eſt fictio ariolãdi vel ſacrifi/
candi:⁊dẽ ab ara.⁊ theſis poſitio·vel dicit
ſictio ꝗ ſit in ipſis aĩalibo imolandis.

Ariſta.ſp.iſpica·vel ſpicula ſpicę ⁊ piſceuũ

Iñ ariſtella.i.parua ariſta. Inde ariſtat

a.ũ.i.plenus ariſtis ſicut oicimus piſces
ariſtatos qͥ habent plures ariſtas.
Ariſtofoꝛũ.n.s.dicit᷑ vas ad potus ⁊ pꝛan
dia deferenda ruſticis in agros aptum⸗
dicit᷑ ab areo · per cõtrariũ·eo ꝙ nõ ſit ari/
dum.quia operarij ſemper indigẽt · vt vi⸗

num vel qqua ſit in eo qua vtant᷑. vel vꝛ

vas vbi reliqᷣe ciboꝝ reponunt.
Ariſtoteles.m.t.fuit quidaʒ philoſophus
dictusab ares virtus/quia vꝓᷣtuoſus fuit
virtute adquiſtii.
Erithmetica dicit᷑ ab ares.i.virt᷑ ⁊ ritbmõ
numerus:quaſi ſcientia tractans de vir/
tute numeroꝝn. ðèð

Vrma armoꝝ dicunt᷑ ab armusq; eum te-

gunt. vel quia armis.i.bꝛachijs exercent.
Et vicunt arma generalit oiuʒ genex te/⸗
la.ſed tñ ꝓpꝛie arma qbo defendimur te/

la qbe opugnamꝰ quę mittimꝰ. Iñ ar⸗

matiuncula.i.parua armatio.

Armabilis..t.⁊ hoc le.quod facile eſt ad

armandũ.

AVrmamentarioluũ.i.paruũ armamẽtariuũ.
Armamentariiũ.n. S. dẽ loc vbi arma ⁊te⸗

la wonunt.
Armamentũlocus vbi arma ponunt᷑. vel
armamenta ſũt firmamẽta nauiũ.
Armariu.n.s.eſt locus ubi arma reponũt᷑.

Differt tamen ab armentarioq; armẽta-⸗-

riuʒ eſt locus vbi tela? arma ponunt.ar/

mariũ vo dicit᷑ generalit᷑ locus vbi iſtru/

menta ⁊ arma cuiuſcũq; artis rexonũtur.

quia cuiuſlibet artis ſunt ſua armavt cle⸗
ricoꝝ arma·ſũt libꝛi.nautaꝝ:velaremi:fu⸗
nes. ſqminaꝝ fuſi coli⁊ hmõi. Frequenter
tamen nunc armaniũ ſpecialiter vicimus

libꝛoꝛum.

Armatura.ſ.p.eſt pꝛeęparatio oiuʒ armoꝝ
Armelauſa.f.p.eſt veſtis ante retro diui⸗
ſa⁊ aperta/ĩ armis tñ clauſa.⁊ dꝛ q̃ſi armi/

dauſaablata ca eſt ſcldauna.
Armelus.m.s.bᷣm Aabanũ eſt veſtis hu⸗
meros tm̃ tegensſic ſcapulare mõachoꝝ

Armelum.n. s. vicit᷑ vas ſanctoꝝ vel victi-

marum.

Armeluſtrius dꝛ locus metuendꝰqͥ ab ar-
matis ſepe illuſtrat vel oꝛ ludus cu armis

factus/ab armis ⁊ luſtro ꝓ circido.
Armenia.f.p.vꝛ aſi puintia.

Armentũ pᷣm Hug.oꝛ cõgregatio maioꝑ

aĩaliũ quę ſunt apta ad arandũ:vt equi ?
boues. Inde armentariũ idem eſtquod

vuſon
Tnnger.
miger
ublen⸗
Mrilen
W
lpan
Anmd.
niirli
lury
Cbanen
humerf
fülune
ten
in ſob!
Emlä
wend
oge⸗
mon
inſap⸗

N

ennit⸗
opiſeeg
Apn
Aptune
Mltn,
KaNpi
r An.

hophe
MjH

ntbmnö
deyir,

mnte⸗
rent.
Unurzd,
. Fr

ſſtad

ma 1e

nnt,l

ewit.
mman⸗
t,a/
liſnu⸗
nücur⸗
vce⸗
fenafw⸗
Apene
dianns

mox

tin⸗
anmd

nobu⸗

un
wa⸗

r.
nio
n
uod

umentu. Bapias vo vicit. Anmentanũ
eſt locus vbi armenta ſunt. Iñ armetariꝰ

⁊eſt uſtos armentoꝛum. Inde armen/⸗
tariolũ.i.p aruũ armentuʒ. Et vꝛ armen/
tuʒ quaſi aramentũ.vel vꝛ ab arma·eo qꝙ;

coꝛnibo ſit armatuʒ. Et viffert a grege · qꝛ
armentũ pꝛopꝛie eſt de maioꝛbo·grex de

beſtijs minoꝛibus.

Armigata dicunt᷑ oꝛgana ad armũ ligata

vel poſita · vel ̃m quoſdam vicit᷑ gen oꝛ/
gani quod ſonat cuʒ aqua⁊ ſine aqua ni/
hil ſonat.

Trmiger.a.ũ.pe.coꝛ.i.qͥ arma gerit· Et re⸗

perit᷑ ſubſtantiue in quolibet genere · vt h
armiger pꝛo ſcutifero· hęc armigera pꝛo
ſcutikera.

Mam armillus eſt viminutiuu ab armꝰ

i.paruus humerus.

ni.⁊ ſunt ꝓpꝛie viroꝑab armoꝝ virtute
collate victoꝛię cauſa:quę olim virile di/

cebantur. Egde⁊ circuli:vel q; in armis.i.
humen ferunt.ſed armilla pꝛecpue mulie
rũ latius extendit᷑:Circulus vo rotũdus

fit. Item quandoq; reꝑerit᷑ pio hamo. vt

in Job. ARrmilla perfoꝛabit maxillã eiꝰ.

Armillũ.n.s.dicitur vas vinanii aptuũ ad

woꝛtandũ in humeris.

Armipotens.m.t.pe.coꝛ.i.mars. Eſt etiam

ois ge.⁊ idem eſt qð in armis potens.

Irmomantia.f.p.dẽ dinatio ꝗ fitĩ armis

i.in ſcapulis beſtiaꝑ. .
Armon vᷣm Joſephũ ĩ fluuius a mõtibo
arabię deſcendens. per deſertũ fluens/in
ſtagnũ alphati erũpit:oiuideẽs moabiti/
dem ãmonticam. Quidam volunt eſſe

ciuitatem in deſerto · quę ponit in finibus

gmoꝛrei.

Armonia.f.p.i.ulcoꝛatio ⁊ ↄſonãtia plu/

rimoꝝ cãtuũ. Iñ armoniacus.a.iũ.i.ulq
ſuauisdelectabilis cantus:vt armonia.i.
dulcis cantus cęli. Et videt᷑ armonia eſſe
compoſitũ ex adſ̊ pᷣm antiquos mutatur

d.in r.⁊ ſic fit ar I monos:qð eſt vnũ.vbi

ſcilʒ oẽs cantus ad vnã cõſonantiã tẽdũt

⸗

vide.j.in pſaltes.

Armus.m.s.i.ſcapula uł humerꝰſᷣ humerꝰ

ꝓpꝛie eſt hoĩuʒ · armus x beſtiaꝑ.
Arna grece · agna latine.
rninus. a. i. i. agninus.
Xriſſa.f.p.dẽ agnus recenter natus
Arnagloſſa.f.p.vel arnagloſſus eſt herba
quędãſcilʒ agnilingua·ab arna quod eſt

Armillus mouet᷑ voce ⁊ non ſigniſicatiõe

Armilla dꝛ toꝛquesbꝛachialedextroche/

AVrquitenens bᷣm an

agna. 7 gloſſa. Llingua. Eadez a romanis
vicitur plantago:quia planta eius cito
adheret tenęe.

Aroma.n.t.dꝛ quaſi geris omaeſt bonus

odoꝛ.⁊ẽ vnguentũ pꝛęcioſũ qdð ↄfici᷑ ex

Inq; ſpeciebo aromatiq quęi his verſibꝰ

cõtinent᷑. Contere thus mirrham narduʒ
calamũ cinamomũ. Mis ſupinfũdãs oleũ
ſic tibi fit aroma. Et aliqui loco.nardum
habent coſtu.⁊ dicunt ſic. Contere thus

mircham coſtuʒ calamũ cinamomũ. HMis
ſuꝑinfunduns oleuʒ ſic fit aroma. Del dꝛ

areomanomẽ trahens ab agere.⁊ ẽ quod/
libet pigmentumquod odoꝛe ſuo inficit

aerem Del aromata vicunt᷑ quęcũqʒ fra/
grãtis odon India mittit.vel alię re gio/
nes· dicta ſic ab ara·q; aris impoſita.di/
uinis iuocationibus apta videant᷑. Del
ab gere· qꝛ ſeſe aeri inſeri miſceri ꝓbant᷑.
Nam qͥd eſt odoꝛ niſi aeris cõtractꝰ. Dñ
NRuroꝛa. Mectar aroma fauus tbus mir/
rham balſama cunctas.

Arpago.i.fuſcinula·vel quoddaʒ genꝰ ve/

ſtunenti.

Arpage gręce rapina dã latie.
AVrpax eſt inſtrumentuũ oꝛci ferreus vncinꝰ

dictus. eo ꝙ rapiat qð ĩ puteũ cadit ſᷣm
Hapiã. ⁊ dꝛ ab arpe gręce.i.rapere.

rpen eſt genus teli falcati·quo vtebatur
Mercurius.
Arpes pis.eſt quoddã genus gladij.
Arpya.f.p.eſt quędam auis marina vultũ
hboiĩis habens:ꝗ eſt talis naturę ꝙ pᷣmũ ho/

minẽ quem videt interficit.⁊ poſtea ſedit
ſuper aquas ⁊ cõſiderat vultũ ſuũ ꝓpꝛiuʒ
in aqua tanq; in ſpeculo.⁊ videns ꝙ ſibi
ſilem interfecit poſtea cũ videt hoĩem ni-
mio doloꝛe qudat᷑.⁊ penitet eum interfe⸗
aſſe pmũ hoĩem quẽ viderat.
s⸗ vel arcitenẽs bm

modernos.pe.coꝛ.i.tenens arcũ.

Vrra.ſ.p.eſt illud quod dat᷑ in certitud inẽ

vt cõtractus firmus habeat᷑. DHel diatur
pignus quod dat᷑ ſponſęa ſponſo. Etiam
aliquãdo eſt pars pꝛecij.⁊ hoc ſitene ꝓ
emptione vel venditioneut rata tene aX᷑.
Et hoc eſt de iure ſi iſte qͥ dedit aram
pęniteat de contractu inito· amittit arrã.
ſi vo venditoꝛ peniteat duplicatã aram
debet refüdere · ſcalʒ reſtituere qð recepit

tantũ de ſſſo.
AVrrabo.m.t.i.vadimoniũ. DHſi Cerentius

in tertia comedia. Ea relicta arraboni eſt
pꝛo illo argento. Et ꝓpꝛie arrabo dꝛ bona

arraſicut que datur p bona re vt p cõiu⸗
gio. que vo dar p mala re· vt ꝓ foꝛnica/
tione no eſt arrabo. ODñ· Pars ar abo v⸗⸗/

nit pcij· oñ res bona venit.i. vendcdirt
Arreptitius.a.i.i poſſeſſusa demõe.velqͥ
gagitatur ab ipſo. Dñ̃. Süt arreptitij we⸗

xati demone multo. Eſt energumin quẽ

oęmon poſſidet vnuus.
Arrniani beretici· ab Arrio alexandrino p/
ſbxtero exoꝛti:qui coęternũ pꝛis filiũ nõ
agnoſces dinſas ĩ trinitate ſbas aſſeruit:
ↄtra illud q ait vñs:Ego pi vnü ſum
krrogans.i. ſuperboelat inſlatus.· vel ia c

tatoꝛ. Iſñ arro gantia.i.ſuꝑbia: differt tũñ

a ſuꝑbia.qꝛ ſuꝑbia eſt ianis gloꝛia de eo

q qͥs habetſᷣ arro gãtia eſt ianis gloꝛia

de eo qð qͥs non habet.⁊ cuʒ q crcdit ea
ſe ſcire vel habere · tñ nõ ſcit vel habet.

Ars arti.ſcia.⁊ dꝛ·ab arceo arces.q; arceti

cõſtringit nos regulis? doctrinis · vel oꝛ
ab ares.i.virtus/qꝛ intellectũ nrjm viſpo/

nit ad virtutes. vel ars eſt collectio mul/

toꝛũ pceptoꝝ ad vnũ finey tendentiũ. Et
ſm Iſidoꝝ differũt ars⁊ diſciplina·quia

iſaplina eſt illoꝝ neceſſarioꝝ ꝗ aliterſe
habere non pñtſcilʒ qũñ aliqͥd ceriᷣ ratio/
nibus diſcutit᷑. Sed ars eſt iloꝝ ꝗ aliter

ſe habere pñt· ſicit ſunt opinabilia.

cęſar romanoꝝ bm Papiã.

Arſates ſut reges perſaꝑ ſicut auguſtuso:
Arſeda.f.p.i.ſella valde ſplendes.

Arſenicu.n. s.dꝛ auripigmnentu
Arſeuerſe di puerbiũ· vel ẽ verbũ defecti⸗

te ignem.⁊ vꝛ ab ardeo.

Arſeueũ.n.S.ꝛ veſtis mulier rubei color.

AVrſiseleuatio vocis.i.initiũ.
Artabatitę.pe.pꝛo·eſt genꝰ mõſtri ĩ ęthio/
pia: ꝓni vt pecoꝛa ambulare vicũt qᷓdra/
geſimũ annũ nullus ſuꝑgredit᷑. Et oicũt᷑
ſic ab artus.a. ũ.⁊ batin qð eſt gradusq;

artatim ? curue gradiunt᷑. “”
Artabę.pe.coꝛ.quędã menſurę ſunt. Vnde
PHapias dicit:Alrtaba gen męſurę ſyria⸗
cæę: que tres modios fatt
Artauus.m.s. me. coꝛ.eſt cultellꝰ ſeriptoꝝ.
Artemeſia eſt qꝗda herba DPianęa gẽtibus
ↄſecrata. ODña gręce Diana artemis dꝛ.
eſt illiꝰ naturę ꝙ cũ vino decocta ⁊ mane

bibita menſtrua educit.

Artemo·onis.pe,p.di paruuʒ velũ quo in

Dulcibus potius vtim̃ aquis.Oñĩ actib⸗

Hati tendebãt ad litts.

uũ ĩpatiui modi ſecũdę ꝑſonę.⁊ ſiẽt auer/

apłorum. Et eleuato artemone bᷣm aure

Artemũ idem. Vñ. Eſt artemo vel artemũ

vlũ quoq; rails..
AVrteria.fF.p.eſt vena ꝑ quã exit ⁊ intrat aer

⁊ſpũs.HBel ſᷣm Papia: Arterię ſut fiſtulę

vel venę dicte eo ꝙ artis teneat itinerib⸗
vitalẽ ſpiritũ.vel qꝛ per eas aer.i.ſpiritus
a pulmone fert᷑. Inde arteriacus.a.ũ. eſt
ille cuius fauces reumatixãt. Inde arteri/

cuʒ.n. s.⁊ eſt medicina que ꝓdeſt meatui

utturis.

rteſis...t. vꝛ artuũ moꝛbo. Mñ NHꝛudẽti⸗

Modoſa quos podagra viſtoꝛquet ⁊ an

teſis. Ende arteticus. a.na ꝛ iſte qͥ habet
infirmitarẽ ĩ artubo ex cõſuetudinevel ut

medici voluũt· vẽ ille qͥ quandã nodoſita/

tem in membꝛoꝝ patit᷑ iictur. Et in eodẽ

ſenſu ꝛ articus.a.ij. IEñ artetica ⁊ dꝛ paſl⸗

ſio vel infirmitas illa.

Vrticula.ſ.p.diminutiuũ.i.parua ars.
Articular.ↄ.t.⁊⸗ hoc le.i.ad artem bertinẽs.

7 dr ab ars artis.

.

Articulus.m. s. iminutiuũ.i.paruus artꝰ
vt oigitusa dꝛ ab artus.us.ui.tẽ articu
lus oꝛ quędam pars oꝛonis apud gręcoſ

ſolam relatione ſigns. Inde articular.ↄ.
t. hoc re.quod habet officiũ articuli:ut hᷣ
hęc⁊ hoc. FCrticulus eſt etiã quidaʒ coloꝛ
rhetoꝛicus·qͥ fit quãdo multę victiões ſił

ponunt᷑ punctatim ſine cõinctione media

vt ibi: Solersinermis inops/ingloꝛius

vnge rediſti. Itẽ articulꝰ etiã vicit᷑ ſinis

Itẽ articulus.i.momentuʒ · vt in articulo
diei illiꝰ.i.in ũtioĩ fine· in hoꝛa·ĩ momen/
to. Item articulus/pſſura artitudo. Iteʒ
articulus eſt ſpecies numeri. Iteʒ articulꝰ

eſt mima pars ſymboli.i.fidei bm q di /
cimns: ouodeci ſunt articuli fidei. Etiam
articulus ſumit p ſigno· cũ quo mulieres

ſignãt panes in ſoꝛnace· ne ſiat cõſfuſio int
alios. Oñ Greciſta · Lrticulꝰ coloꝛ ẽ bꝛe⸗
ue membz · oictio greca. Articulꝰ nüerus
per denos multiplicatus. Momentũ ar⸗
ticulus pᷣſſuraq; vicit᷑ eſſe. Itẽ articul?eſt
pars intentionis cõtinens illud qð actoꝛ

mtendit ꝓbare. vt in. c veniẽs.ij. de teſti.

glo. in. c. Rſentiuʒ. S.teſtes.eo.ti.li.õ? Et
articuli vicunt᷑ capitula in iudicio ꝓban/
da ·eo.ti.p tuas.Et qñq; dicunt᷑ intẽtio/
nesquandoq; aſſertiones.
Trtifex ⁊ opifex oifferũt. Nam artifex dẽ
ex arte opifex vo ex ſola manu ⁊ iuſſiõe

alterius. Inde artificium qð eſt manufa-/

ctum. Inde artificioſus.a. u.i. plen artifi⸗
do. Inde etiã artificialis ↄ.ta hocle.

hualil

füulne⸗
lunbi
Nbande
bedd
to
anbie
Aſtha⸗
peng;
Angon
enan
ſgtose⸗
10
laten
uln
ipe

ufp
Ule
on

Mmend

nltaer
fitl⸗
neith
Pintus
Auaeſt
tnennn

–
tzar
babet
wut
loſin
neodi

mni
sin⸗
Foſ

liuth

Artiffecina.p. pep· eſtloc vbi artes ex⸗

Artic a. i.i. bonis artibo iſtructus ab ars.

AVrtocopꝰ.m.S.i.piſtoꝛ. q̃ſi artifſex panis.
P 4 mi

VPñ Junenalis.Salua ſit artocopi reue

rentia. Etiã vꝛ panis cum laboꝛe fact ab
artos quod ẽ panisa copos laboꝛ. Iñ ar/
tocopus.i.panis cũ laboꝛe factus ad opꝰ
dñi ſui.DNel d panis piſtus in oleo.
AVrtocea.F.p.vꝛ qͥlibet cibꝰ artiſicioſe con/
poſit. Del oꝛ cbo ex pane ⁊ paſta⁊ car/

ne facta dr ab artos.i.panis.⁊ ceos ca/

ro ſᷣm Mug. Papias vo diẽ: IAlrtos pa/
nis creos grce caro · Iñ artocrea panis
camẽ cõtinens. vulgo toꝛtella.
VFrtopta.f.p.i.vas artificialiter operatum
Dñ Plautus in aularia. Ego artoptam
hinc ꝓximo vtendã peto.
Artos gręce · eſt panis latine.
Vrtoteritę hęretici ab oblatiõe vocati.pa
nem eni caſeũ offerũt· dicentes a pꝛimis
hoĩbo oblationẽ a fructibo terrę.⁊ a fructi⸗
bus ouiũ fuiſſe celebꝛatam.
XVrtotira.ſ.p.pe.coꝛ.eſt cibus qui fit ex pa/
ne vel paſta⁊ caſeo.⁊ d ab artos panis.
⁊Ttirus quod eſt caſeus. SðèJM

AIrtuoſus.a.ũ.i.mẽbꝛat.⁊ dẽ ab artus.

Yrtus.a.ũ.i.ſtrictus.ſᷣ artus.us.ui.i.meẽbꝑꝝ
quod neruis artat᷑a facit vtm̃ ⁊ ablatiuũ
in vbusad differentiã de ars.tis.artibo.
Arualis.ↄ.t.⁊ hocle.pe. p.i.pertinẽs ad ar/
uũ vel res arui.

AEruambale. nt. eſt hoſtia cũ qua arua am/

biebantquod etiaʒ dĩ amburbaleſ̊ am/

burbalis vel amburbale⁊ hoc amburbiũ

eſt hoſtia cum qua ciuitatẽ ambiebãt ab

„

ambio vrbs. Papias dicit aruambale

eſt ſacrificiũ arnoꝝ.
Erugo.ginis.ẽ coloꝛ qui
cipitris.⁊ ſcribit᷑ ꝑ a ſolã pm Hapiaʒſed

aurugo per au · hm Hug..eſt moꝛbo regiꝰ.

Item aurugo eſt coꝛruptio aure p quam
ſegetes cõtrahunt inaturalẽ coloꝛẽ ex au⸗
ra coꝛrrupta.
AVruina.:.p.i.pinguedo. NPñ Job.ið? Et

de lateribus er aruina dependet. Iñ arui/

natus.a.ũ.i.ipinguatus.Inde aruinoſus
a.ũ.i.craſſus. Inde aruinula.f.p.viminu⸗
tiuũ.i.parua aruina. D

Aruiolũ.li.dicitur paruũ aruũ ſiue coꝛpus

aruu.

rula.f. p. pe. coꝛ. bm Hugleſt parua ara ſi
ue altare · Olbᷣm Papia: Irula ẽ patella
carbonũ/craticula:ul vas ęneũ quadran/

dã ſicut pedes ac-

ne vel carbones aſpoꝛtant.

guluʒ in quo ignis ardet. vel in quo pꝛu/
AXrulla.ſ.p. vĩ reſiduũ pomi quod abijcit᷑·

Pñ. Colle peripſima poſt ede pulpã ſed
ſpeme arulla.

Arundo ſm Mug. ꝓpꝛie oꝛ folium depen⸗

dens · ſępe ponit᷑ pꝛo canna.⁊ dicitur ab
areo ares quia cito aret. DHñ. Cantat hy⸗
rnũdo.floꝛet arundonatat hyrudo. Inde

grũdine.a. ũ.i· aliqͥd de arundine exiſtẽs.

Inde arundinetũ eſt locus vbi creſcuſt
arundinees
Nruſpex.O.t.i.diuinatoꝛ:quaſi araꝝ inſxeè/
ctoꝛ. Hi etiã exta ſeu inteſtina pecudũ in/
ſpiciũt vt futura pꝛędicent.
ruſpicina.ſ.p.pe p.i.domus aruſpicũ· vel
locus vbi vuunant.
ruſpiciũ.n.s.i.dinatio.
krun. n. S. i. campus.

. *

Vrx arcis.ſ.t.i.coclea/ſcilicʒ turrisab arceo

arces. qꝛ arcet hoſtes. ODñ. Ars ⁊ocet arxx

munit. arcus tegit ⁊ ferit idem.

Aante B

AVs aſſis plura ſigniſicat.pꝛimo idẽ eſt qð
obolus. Dñ i euangelio. Mõne duępal/
ſeres aſſę veniunt. Et tamen differunt as
⁊obolus:quia obolus eſt factus ad ſimi/
litudinem totius denarij· valens denarij
medietatemſed as eſt vimidiꝰ ſiue diui-
ſus denarius toti tamẽ obolo ęquiualens
Et nota ꝙ ↄpoſita ab as aſſis ꝓ obolo in
eſſis finiunt᷑ pꝛęter tria quę in vſſis finiũt᷑
ſcilʒ octuſſis:ſeptuſſis. centuſſis.et pꝛęter
ſemiſſis quod in iſſis finit monoſſisqð
in oſſis finit᷑. 2 oẽ pondus duodeciʒ vn/
tiaꝝ. * dꝛ punctus vn iu decio vel teſſe/
re. 4 vꝛ poſſeſſio oĩuʒ bonoꝝ alicuiꝰ quę
habet. Mñ. Is obolus pondus punctus
coſſeſſio tota. Iñ venit ſemis ⁊ pla alia.
quę patent loco ſuo.Et as pꝛo obolo dꝛ
ab a quod eſt ſine⁊ ſpera rotunditas· q̃ſi
ſine rotũditate. Itẽ ĩ aſſe qñ ſigẽt yndus
ↄtinẽt᷑ duoded ꝑtes:quarũ qlibet habet
pꝛopꝛiũ vocabulum. Dnde. lſſis biſſe⸗
na pars dicitur vncia plena. Aſi tolla⸗
tur pars vna ſemiſq; vocatur. Tollit du/
as ſecũs ⁊ erit pars alta decuns. Excipit
ſex quadrans/ erit pars altera dodrans.
Quattuoꝛ ablatis parsẽ ſi bene nume⸗
ratis. Illa triens biſſe quod reſtat qedo
fuiſſe. Si tollis quiq; qͥnconſq; relinque
Septunceʒ dicas ⁊ ſuberit pars altera ſe/
mis. Septem ſi demis ⁊ erit pars altera

ſemis.

Aſaph interpᷣtat᷑ ſynagoga vel cõgregãs.
Aſbeſtꝰ eſt lapis ferrei colon· ab igne no/
men ſoꝛtitus quia ſemel accenſus nunq;

extinguit Qam aſbeſtus ·i. inextiguibil.
Aſcella.f.p.locus ſub bꝛachijs ·quia ab eis

aſcellis bꝛachia allent.i.mouent.

Aſcia.f.p.i.dolabꝛa·q̃ſi acute ſcndens· Iñ

aſciola diminutiuũ.i.parua aſca.
Ais.ft. vr ſecuris qua cementarij vtũtur
Inde aſciculus.i.parua aſcis.

Aſdepius interpꝛetat᷑ deus dura faciẽs.2
dꝛ fabuloſe fuiſſe medic potiones cõfi

ciens: emplaſtra cõponens ꝓpter victus

quia indigens eratnouiſſime in flumine

iactus a Jone pꝛopter Darij filiũ quem
interemit. ,.. “
Aeſcolon villa vel vallis interpᷣtat᷑

Aſcolonita ciuitas paleſtinęquę ⁊ oꝛ aſco⸗

lon · de q̃ fuit Herodes qͥ ocadit infantes

Aſcopa.ꝑe.coꝛ.vas eſt aquaticũ vtri perſi

mile. IWſcopa enĩ gręce latine dicit᷑ vter.
Dñ Judith. x? Impoſuit itaq; abꝛeę ſue

aſcopam vinn.
Aſcript.a. ũn.i.alicui rei dedit ⁊ deputat᷑.

Aſcripticius glebę oꝛ ille qui eſt aſcriptis

glebefundo ſiue ſolo terrę.⁊ aſtrictus per
ſcripturã in qua ꝓmittit oño ſoli ſe nũqᷓ;
a ſolo diſcedere. 2
Aſecretis.vide.S.acõmentarijs. “
Aſer eſt ꝓpꝛiu nomen ⁊ interpᷣtat᷑ beat.qꝛ
Geñ.o· dicũ pepꝑiſſet eũ Zelpha. dixit
Qya.Hoc p beatitudine mea ·beatã qͥpe

me dicent mulieres. ꝓpterea aſpellauit en
Rſera ſcribit᷑ ꝑ vnũ.s.Dñ Euroꝛa. Ne⸗

Xe⸗ lim YJudas Beniamin ⁊ Gad Aſer.
imperi oꝛiẽtis ·a qua dicta eſt aſia regio
illa. ſcilʒ tertia pars mundi verſus oꝛientẽ
Inde aſianus.a.ũ.⁊ aſiaticus.a.um. Del

aſia ĩterpᷣtat᷑ elatio vel eleuatio .quia illa

pars mũdi eſt elatioꝛ⁊ altioꝛ. Inuenitur
etiã a ſia pꝛo quadã palude/pma pꝛodqu/
cta.quęĩ noie regionis bꝛeuiat. Oñ Lu⸗
canꝰ. Europã milerilibyã aſiãq; timere.
Aſilũ.n.s.dꝛ domus refugijiquod Romu/

lus fecit:ſed modo eſt eccleſia.⁊ di cit᷑ ab

a quod eſt ſine ⁊ ſion quod eſt tactusq;
nõ eſt fas alicui ibi aliu tãgere vel offen⸗
derea ꝓducit pe.Oñ VHirgilius 72 Cnei.

inc lucu ingentẽ quem Romulus acer
aſilũ Retulit. gelida monſtrat ſub ru-
£☚ lupercal. Hapias xo dicit ꝙ aſiluʒ eſt

ſia quędam ſęmina fuit · quę olim tenuit

templuʒz quod Raemꝰ 7 Komulus cõſti⸗
tueruntad quod quicunq; cõſugeret ab
oĩnoxa liber eſſet. Item bic aſilus.li. maſ ·
89. eſt muſca quęboues ſtimulat.⁊ conſu/

mit mel apum eas conturbat· quã gręci

oeſtrũ vocant ruſticitabanũ. Et vider
etiam vici ab a quod eſt ſine⁊ ſilon tact

per cõtrariũ·quia eins tactꝰ nimis ſentit᷑

Pñ Greciſta CTurbat aſiluſ apes miſeris

ſuccurrit aſilũ.

Alymp honia i ↄſontia ab aꝛ ſymphoiꝛi.

Aſyntheton eſt quędã figura.⁊ fit ſm Pa⸗
piam quãdo vna oꝛo diuidit᷑ in duas.
Aſinus.m.s.dẽ quaſi aſidusa ſedendo:qꝛ
hoĩes anteq; haberent equosaſinis inli/

debant · vel dꝛ ab a⁊ ſenos ſenſus:quaſi ſi
ne ſenſu·quia bꝛutũ⁊ ſtolidũ aĩal eſt. Di/

citur etiam aſinus:quaſi alta ſinens. ſᷣ tũc
cetymologia nõ compoſitio. Iñ aſellus
i.paruus aſinus. Inde aſina ⁊ aſella. In

aſininus.a. i.i. de aſino exiſtẽs. Iñ aſina⸗
rius a.ũ.quod pertinet ad aſinu: vt mola

aſinaria quam trabit aſinus ad molendũ

Et hbic aſinarius qui oucit vel paſcit aſi/

nos. Et aſina fac otm? ablatiuũ plurales
in abus ad differentiã ſui maſ.qð facitin
is.Camẽ inuenit᷑ in is. ODñ.i.Reg.. Et

de aſinis quas perdidiſti nudiuſterti? ne

ſollicitus ſisq; iuentę ſunt. Et ſcias ꝙ vt
Dicit Baſilius in hexamerõ/omelia octa/

ua. Intelligit aſinus ⁊ hoĩis cõſuetus vo/

cemnouit iter quod ſepiꝰambnlanitad
audiendu ita vehement acutus.vt nullus
ei de terreſtribo comparari poſſit.

Aſmodeus.pe.p.eſt nomẽ vęmonis.Dñ
CTobigʒꝰ Peęmon noie aſmode occide/

rat eos.

Aſopus nomen eſt fluuij. Bñ. Alopüre/
trahbas europam ſiue piropũ.Et piropꝰ

nomen eſt gemę =W
Aſparagus herba Aegann fruter eſt
aſper ſpinoſus. Eſt etiã quidã piſciculꝰ

paruus ſed optimi ſapoꝛis.Et etiã boletꝰ

vocat᷑ aſparagus.Et vt Papias vicit:

Aſparagi ĩcibv ſumpti ſtomacho pſunt
calidi ſuntĩ aqua cocti oẽs veſicę cauſas

curant? calculos franguüt.
Aſper.a.ũ.i.Ourus/acerbo.truculentus.

Aſpergo.ginis.ſ.t.i.aſperſio.vel eſtnomen

cuiuſdam auis marinę· vel eſt veſtis fę⸗

minaꝑ. wl veſtimẽtoꝝ ſuperfluitas quod

etiam ſiring o. J
Aſpis.is.ſ.t.dicitur genus ſerpentis·Et
eſt illius nature· oum enim incantatura

int⸗
Uiciat
etc
coaſt
s De
dns
nin
vo
get
gpse
win
ige.
Pen
pron
Wamc
TMe
abal
ſubie
ukoi⸗

uult,

ſeaſiu
liensv
Tron
Gifun
Mern
tennes⸗
enbe⸗
ngtec
Müd
ſceunt
ſtmni
leſt
ſcht
W
von
qul
Mu
ſcan
een
debe
Tiine
zuugal
liaſ
naaſu
holbera
ſorig
Duues.
isfza
ſicun
1 Tat
Ndin
ale⸗

l

eretab

allma
conſia⸗
guäger
ln ncs
Ns ſenne⸗
Wmlen

motvu⸗
n Pe
dugs,
lo
insinih⸗
aſiſi
Di⸗

Nenh

Niaſclu
lla z
Niaſinn,
nmola
olendi
gſotal⸗
plumgles
dſrotn

tnulus

0ce⸗

pi

np“

ter eſt
ſacn⸗
iwles
8 dlat:
vpun
i

nuis
n

liok/
go

tur⸗

vĩinatoꝛibus.tũc vnã aurẽ ponit? trudit
in terram.aliam obſtruit cum cauda:ne
audiat voces incantantiũ vt illeſa ꝑma/
neat. Et ideo incãtatquia veneno extra/
cto· aſpis eſt medicinalis? pꝛęcioſi valo/
ris. De hac dicit ꝓpheta: Sic aſpidis ſur/
oę obturantis aures ſuas ne audiat vo

cem incantantis. Et ſm Iſidoꝝ: lſpisẽ

vocata.ꝙ moꝛſu venena immittat⁊ ſpar/

gat. Hyos eni gręe venenũ vicũt zinde

aſpisquaſi aſpergens hyos.i.venenum·
eo ꝙ; moꝛſu venenato interimat⁊ coꝛ.pe.

in gtõ. Itẽ aſpis dꝛ etiam ſcutũ militare.

Inde aſpidula.i.parua aſpis.
AVſpꝛiolus eſt aial quoddã.wł.ein eichoꝛn
Vlſſa aſſeę.f.p.dicitur lignum dolatũ ⁊ latũ.
Vſſecula vel aſſeda ꝑ ſyncopaʒ.ↄ.p.vicit᷑
ab aſſequendo.⁊ ẽ humilis perſona alteri

ſubiecta.vel idẽ ẽqð domeſtic familiar·

ul oꝛ ab aſſideo ·qð in vna ſignificatione
valet intantũ ſicut intendo:q; ſeruꝰ debet
eſſe aſſiduus iuxta oñm ſuũ.⁊ ſic dicit᷑ ſer

niens vel comes qui ſequit aliũ. Onde in
Auroꝛa. ARurſus vt i pmis vir ludq⁊ aſſe/

cla fumi. ”lſtiterant dño zc.

Aſier aſſeris.m.t.ſigt illas lõgas partes

tenues ꝗqᷓ oiuidũt᷑⁊ abſcindut᷑ a trücis vᷣł
ein bꝛet. Et dicit᷑ ab aſſe. quia aſſeres ſoli

in tectis conunt⁊ nõ cõiũctim. lſſem eni

vnũ dicimꝰ.Del dicunt᷑ aſſeres:quia aſ⸗

ſideant parietibo trabibo. vel q; vnus

alteri ĩ parieti inſerit. Oñ Ecq. 292 Me⸗/
lioꝛ eſt victus pauperis ſub tegmie aſſeꝝ

c,e epulęſplendidę ⁊c. H
Aſſeſſoꝛ oꝛ quaſi aſſidens iudici in cogni/
tione cauſaꝝſuũ pꝛębens conſiliũ iudici
qui alio nole dicit᷑ officialis iudicis ⁊ cõ/

„ „

ſiliarius.

Aſſidela.Fp.pe.pꝛoeſt menſa iuxta quam

ſedemus.

Aſſidei ſunt iudei qui diuino cultui ſemp

inſidebant.

Alſſiduus.a.ii.i.ſtudioſusſollicitus. conti⸗
nuus. alicui rei intentus.⁊ oꝛ ab aſſideo.

Itẽ aſſiduꝰ.i.diues⁊ ponderoſusĩ pecu/

nia ſic vꝛ ab as aſſis ⁊ do.q; diues ples

habet aſſes.i. obolos. Vñ Naamã in hi⸗
ſtoꝛia legit᷑ fuiſſe vir diues ⁊ aſſiduꝰ.Vñ

Diues⁊ intent notat aſſiduus ſub eode.
As facit aſſiduũ aſſidet aſſiduuſq;. Etia,z
aſſiduus dꝛ qui expenſis ęrarij pꝛęerat.?
ſic oꝛ ab aſſe.⁊ dando.nõ q; multũ grat

det diuesſed coactus plus dat q; pauꝑ
in collectis facienlis.

Aſſimetra..p.dicit᷑nomen generale oĩuʒ
manſoꝝ adiacẽtiũ villę vel ciuitati ab al⸗
ſideo. es metros:menſura. ..
Aſſiſteriũ.n.s.ẽlocus vel domꝰ monialiũ.
ſicut monaſteriũ monachoꝛũun.
Aſſiſtria.f.p.monialis ibi aſſiſtens.

Aſſiſtrix vel aſtitrix ab aſſiſtendo videtur

Dici.⁊ dicit᷑ quęſiſtit iuxta ſeruitiũ uł cir/
ciſiſtit. Hnde Baß. 9? Ba mihi oſe ſe⸗
diũ tuaꝑ aſſiſtricem ſapientiã. Et eſt ꝓ/
ducẽda hęc ſyllaba ſtri ᷑m Huguitionẽ.
Dicũt tamẽ quidã ꝙ hęc littera coꝛrupta
ſit· ⁊ debet dici aſtitricem nõ aſſiſtricem
Nam ſiſto quando eſt tranſitiuũ accipit
pꝛeęteritũ mutuo a ſtatuo.⁊ facit ſtatui· et
in compoſitione aſſiſto aſtitui aſtitutũ: a
quo deſcenderet aſtitutrix quando vo ẽ
neutrũ accipit ꝑteritũ mutuo a ſto ſtas.⁊
facit ſteti.⁊ in compoſitione aſſiſto aſtiti
aſtitu.⁊ ab hoc regulanit᷑ deſcenderet aſti
trix.me.coꝛ. et non aſſiſtrix:quia nihil eſt
nec ab aliquo verbo poteſt foꝛmari. DPñ.
Siſto fadt ſtatui ſi tranſeat atq; ſtatutũ
Si fuerit neutꝝ dicito ſiſto ſteti.
Aſſocius.m.s.i.conſociꝰ.cõſoꝛs.cõſodalis
contribulis confeduſtus, ⁊ dicitur ab ad
7 ſocus. H
Aſſolatus.a.ũ.i.ad ſolum deductus.vel ad
ſolitudinẽ redact.vel de ſolio depoſitus.
AVſſula.ſ.p.pe.coꝛ.dĩ id quod cadit ð ligno
quando dolat.⁊ vꝛ ab aſſa aſſe. H

Aſſultus.us.ui.impetus aſſũptus ſaltu.

Aſſumentũ.n.s.eſt illa pars quę de alique
accipit᷑ vel aſſumitur ad aliquid faciendũ
vel reparandum. nñ Marci.2²2 Memo
aſſumentũ panni rudis aſſuit veſtimẽto
weteri.quaſi diceret:Nemo ſapiẽs cõiũ/
git panno veteri partem noui pãni qua
aſſupſit de aliquo nouo pianno.

Aſſur aſſuris fuit ſiliꝰ Sema quo dicta

aſſuria. Inde aſſurius.a.ũ.i.aſſur. Pnde
in ANuroꝛa. Sicut rex aſſur malus extitit
⁊ tamen idem.
AVſſus.a.ij.d⁊ꝛ q̃ſi arſus:ab ardeo. Iñ aſſat
a. i. 1 B aſſatura. re. Dñ. 2. Reg 6e ſſa⸗
turã bubulę carnis vnam.i.fruſtuʒ bbuis
aſſatum.
Aſtarten eſt idolũ ſidonioz.
Aſtericus vel aſteriſcus.m.s.i.ĩoꝛma aſtri.
⁊c̃ gdã nota quęin libꝛis aponitquę de

his omiſſa ſunt vt eluceſcant per eam no/

tam quę deeſſe vidẽtur. ⁊ oicitur ab aſter
quod eſt ſtella.qua vſus eſt Oꝛigenes in
tranſlatione biblię. Circa qð notandũ q;

trãſlatoꝛes ⁊ ĩterpꝛetes bibli?ę miti fuerũt
ſicut vicit magiſter in hiſtoꝛijs: quia an⸗
te incarnationẽ oñi annis. 34i. tẽpoꝛib⸗
Ptolemeęi philadelphi regis ęgypti: ſe⸗
ptuaginta interpꝛetes floꝛuerunt.qui le⸗

ges ꝓphetas hoc modo tranſtulerunt:

Ptolem? ſtudioſus⁊ libꝛoꝝ cupidper/
cipiens apud iudęos legem eſſe oꝛe dei
gditam digito illiꝰ ſcriptã miſſis epłlis
Zmuneribo rogauit Eleaarũ pontiſicem
iudęoꝝ vt ſibi viros ſenioꝛes hebꝛaicę et
gręę linguę peritosqui interptari ⁊ trãſ-
ferre valeret. oirigeret. Eteni ſua deſide⸗
ria eſſent eam in gręco tranſſatã habere
arciuis regalibo intereſſe. Eleaxarus auͦt
annuẽs eius petitioni:de vnaquaq; tribu
ſex legiferos vel legiferentes deſtinauit:
Zi ſunt ſeptuaginta ouo interpꝛetes· qͥᷣ
licz ſeptuaginta ouo fuerunt moꝛe ſacę
ſcripturę: tamẽ coĩter dꝛ ſeptuaginta· q;
ſi duo ſuperſunthoc eſt modicuʒ reſpectu

ſeptuaginta: Mui venientes ad regẽ pen
tateucu ꝓphetas tranſferentes coꝛaʒ re/

ge diſputauerũt de vno deo colendo. ⁊
ꝙ nulla ceatura eſſet deus: Iñ ẽ ꝙ vbi⸗
cunq; occurrebat eis in trãfferẽdo de tri⸗
nitate · vel ſub ſilẽtio Rteribãt vel enigma
te tranſtulerũtne tres deos colendos tra
Didiſſe viderent᷑ Similit de incarnatiõe
verbi facientes. DHñ trãſſatio ſeptuagiĩta
duũ·quãdo q; eſt ſuperflua·quadoq; di/

minuta. Ooſt incarnationẽ aũt oñi paſ/

ſionem annis centũ.24. π quila quidam
iudeęus ad fides cõuerſus. ſed poſtea ĩ hę⸗
reſim lapſus.pmus interpꝛes fecit aliam
tranſlationẽ de hebꝛaico in gręcuʒ tẽpoꝛe
Hadriani imperator. Peinde poſt ãnos
Sʒ. ¶ heodotion fecit tertiã trãſlationem
ſub Comodo. SBeinde poſt ãnos trigin/
ta Symmachus interps claruit ſub Be⸗
uero. Beinde poſt annos octo ĩuenta eſt
quędã tranſſatio hieroſolymis·cuius au⸗
toꝛ ignoꝛat᷑quę dicta eſt vulgata tranſſa
tio vel quinta ęditio. Peinde poſi annos
i. tempoꝛe ATlexandri ſuperuenit DMꝛige⸗
nes videns iſtas trãſſatiões imperfectas:

incepit coꝛrigere traãſlationẽ̃.72. interpᷣtũ

per poſterioꝛes iam victas tranſlationes

vel ᷣm aliquos ſolũ tranſſationẽ CTheo/⸗
dotiõis coꝛrexit.⁊ miſcuit · ſcilʒ ſupplẽs di/

minuta: reſecans ſuperflua Obicũq; igit᷑
ad tranſlationẽ. 2. interpᷣtũ aliquid ad/
didit ex tranſlationibo ſequentiboulubi
addidit quę deerantibi ponebat aſtericũ

Vl aſteriſci.i. ſtellam vel foꝛma aſtri.· prr

quod innuit ꝙ ꝑ additionẽ illã eluceſce/
bant quę pꝛius deerant.Et dicit᷑ aſteric
ab aſter icon quod eſtimago vel ſignũ·

pducit pꝑe.q; apud gr cos icon ſcibitur
ꝑ ei diphthongõ.⁊ dicit᷑ aſteric ſm mo/

dernos vel aſteriſcus ſᷣm antiquos.⁊ tũc

vꝛ ab aſtr.i. ſtella⁊ icon. Hbi vo erat ſu/

ꝑfluu ponebat obelu. Obelos en gree vꝛ
ſagitta latine vel veru ſignãs ꝑ hoc ꝙ lr̃a

ibi ſuꝑflua erat. Peide ipſe Oꝛigenes fe/

cit aliam tranſſationẽ per ſe plenam ſine
bis ſignis. Mi oẽs traſtulerũt de hebꝛai/
co in gręcũ. Peinde quidã volentes ha/

bere oẽs iſtas tranſlationes ſił·ſcribebãt

libꝛos:ſic eos oꝛdinãtes:q ĩ medio cuiuſ-
libet folij ponebãt ſex colunas:a ſũmo de/
oꝛſum deſcendentesponentes ĩ pᷣma:.ver/
ba tranſlationis pmęin ſecunda ſecundę
⁊ſic de alijs.Et iſti libꝛi dicti ſũt hexapla

ab hexa grece qð eſt ſex latine/quaſi ſexcu
pla. vel vicit᷑ hexapla quaſi liber habens

ſex tranſlationes rectas vel rectiſicatas.
Quidã tamẽ hexapla exponũt ſimplite:
pꝛo exemplaria. Et his tempoꝛibo multi
vtriuſq; linguę ſcioli fecerũt alias trãſla⸗/

tiones de pꝛędictis gręcis tranſlationibo

in latinũ: Mouiſſime ſuperueniẽs beatus
Hieronymus ·peritus in tribo linguis he/
bꝛaica gręca⁊ latina · pmo coꝛrexit trãſla/

tioneʒ. 72. interpꝛetũ in latino cum aſte/

ricis obelis: poſtea vvo trãſtulit imedia/
te bibliã de hebꝛeo in latinũ ſine aſtericis
7 obelis. Et hac tranſlatione nunc vbiqʒ
vtit᷑ tota romana ecclia.licet non in oĩb⸗

libꝛis. Et ipſius tranſlatio merito cęteris

antefert.quia eſt verboꝝ tenacioꝛ? ꝑſpi/

cuitate ſententię clarioꝛ. Et tranſſlatio pꝛi/

ma ſalʒ. 72. ĩterpꝛetũ · facta eſt in alexan/

oꝛia ciuitate · quę metropolis eſt ęgypti.

Alię autem tranſlationes ĩ diuerſis par/

tibus mundi vbi tunc magiſtri polluerüut
Nota ꝙ vbicunq; iu libꝛis veteris teſta

menti mẽdoſitas reperit᷑recurrẽdũ eſt ad
volumia hebꝛęoꝝ:quia vetus teſtamẽtuʒ
pꝛimo ĩlingua hebꝛęa ſaiptũ eſt. Bi vᷣo
in libꝛis noui teſtamenti:recurrenduʒ eſt

ad voluĩa grecoꝝ:quia nouũ teſtamentũ

pꝛimo in lingua gręa ſcrniptuʒ eſt pꝛeter
euãgeliũ WWttei⸗ epiſtolas Pauli ad

Aſterites eſt gẽma candida induſam lucẽ

cõtinẽs ſicut ſtellã intus ambulatẽ vnde
Dicta eſt.

Mnos⸗
rutp
o

Ylums

Mereus
daſte
ro
Eentiol
logu⸗
gent.
olebt
taſt
Proog
ſpona
dpr
onen
lEti
panin
quth
luqun
Ugnen

ſceng
ſronon

gre
Rrür
Pban
Aunone
ſponle
W
U
exo
dick
num
buun
Tg
keglact
Wmoo
znni
umn
must
eo;
llade
lbet
noll
aal
Mhes
ſi

Aigi
nbin
fnmo,
nsri⸗
ocruſ
gwer,
wegſn
enese⸗
an ſie
ebrai⸗
tes ha⸗
mhbit
an⸗
ſomode⸗
dn
Eſeuns,
hnpl
lra
habens
naaus.
inplue:
pmulti
tia⸗
tomby
erds
gsde⸗
ttilu
maſte
i
ſinas
ybic;
in
oens
rppe
o

Aru

autoꝛes cõſundunt᷑ Item aſtrũ quãdo

Aſty grece· oꝛ vrbs vel cuuittas

Aſtiſmos.i.antiſmos.vide.85.

Aſtręa.f.p.pe p.i.iuſtitia:ab aſtrũquia de
cęlo deſcendit. DHũ Ouidius in p̊ metha.
Pltima cęleſtũ terras aſtręa relinqt.
Aſtereus.a.umpe.pꝛo.dẽ res quę pertinet
ad aſtrum. l
Aſtirion gẽma eſt c yſtallo ꝓpinqua.ĩ cuiꝰ
centro lucet ſtella fulgoꝛe lunę plenę.⁊ oꝛ
ſic:quia aſtris poſtpoſita fulgoꝛem rapit
AVſtrolabiũ.n.s.quoddã inſtrumẽtũ ipſiꝰ
artis aſtronomię.
ologus dicit᷑ inſpectoꝛ et menſuratoꝛ
aſtroꝝ.⁊ dꝛ ab aſtrũ⁊ logus.q̃ſi loquens
de aſtris ⁊ augurãs. Inde aſtrolo gia ꝗ/
Daʒ ars aſtronomię. Inde aſtrologic.a.
u. Et ſcias ꝙ aſtrologia partim ẽ naturał

Partim ſuperſtitioſa. Maturalis dũ exe/

quit᷑ ſolis⁊ lunę curſus vel ſtellarũ certas
tempoꝝꝑꝝ ſtationes. Superſtitioſa vo eſt
illa quã mathematici ſequũt᷑qui in ſtellis

augurant᷑ quibus etiã vuodeciʒ ſigna ꝑ

ſingula aĩę vel coꝛpoꝛis mẽbꝛa diſponunt.
ſiderũq; curſu natiuitates hoiuʒ ⁊ moꝛes
ꝛedicare noſcint.
ſtronomus.m.s.dẽ qui docet legẽ vel re/

gulã de aſtris · vel qui noĩat eaa dicit᷑ ab
aſtrùz nomos qð eſt lex. vel noꝛma.i.re/

gula.vel onoma.i.nomẽ. Iñ aſtronomia

ipſa ars. Inde aſtronomic.a. m Mu/
guitioneʒ. Oapias vicit:Iſtronomia.i.

aſtroꝝ lex.quę curſus ſideꝝ docet. Evna
de ſeptẽ artibo liberalio.

AEſtroſia ułatrophia.fſ.p.ẽ tenuitas coꝛpis

ex cauſis latẽtibo ⁊ paulati cõualeſcẽtibo

Dicta ſic ab imutatione coꝛpor: Nã grececi

nutrimenti ceſſationẽ aſtroſiam vel atro/
phiam vocant.
Aſtroſus.a.ii.i.:lunaticus.quaſi malo ſide/
re vel aſtro natus.

Aſtruco.onis.i.dextrariꝰab aſtur p gente

qꝛ apud illã gentẽ hmõi eqͥ abundãt.Eſt
etiam idẽ quod acapiter.
Aſtrũ.n.S.i.ſtella:x di ab Ilſtro phᷣo.qui
pmus tractauit de aſtris · vel ab aſter qð
gręce ꝛ ſtella. Inde hic⁊ hęc aſtralis: H
le.i.ad aſtrũ pertinẽs. Et ſcias ꝙ ſtella oꝛ
quęlibet ſingularis Gidus plurium ſtel⸗
larũ collectio.¶ſtrũ grandis ſtella.vt ſol

—

luna⁊ alij planetę.Heęc tamẽ noĩa nd
oq;

Pnit ꝓ celo· non ꝗy idem ſignificet · ſed q;
aſtra ſient partem ciil.

Aſtula. f.p.vẽ illud qdð cadit de ligno qũ
dolat.? dĩ a tollendo. Oñ quida volunt
Dici aſciã ab aſtuł.q; eas a ligno eximit.
Aſtur. m.t. eſt quidaʒ populus hiſpanię qͥ
iuxta fluuiũ qͥ vꝛ ſtura habitat. Iñ aſtu⸗
ria.ſ.p.regio nł ciuitas eoꝑ. Inde aſturi⸗/
enſis ⁊ aſturienſe. Iteʒ aſtur.m. t. dẽ quę⸗
Dam auis quęapud illã gentẽ abundat.
7 dꝛ ab aſtur p gente. ul oꝛ ab aue ⁊ ſter/
no.q; ſternit aues:ꝗᷓ etiã vꝛ aſturcoułac/

piter. Papias vo dic: lſturco accipi/

ter maioꝛ.Oñ Aſtruco quadrupesaſtur/
co dicit᷑ allaes.
Aſtus.us,.ui.calliditasdoloſitas.frausfal
lacia.⁊ ſumit᷑ in malo. Inde aſtutia.ſ.p.i.
ingenioſitas. doloſitascautela.induſtria
calliditas⸗ ꝓpꝛie oꝛ ð malo. Inuenit᷑ etii⸗
aſtu indeclinabile neu.ge,p eodẽ. Dnde
Aſtu vincit hõ cũcta creata ſolo.
ſi.i. callidus. oẽ ab aſtt.

ꝓłtacus.pe.coꝛ.maioꝛ eſt bꝛuco.Et vt dicit
glo. Joelpᷣ. Eruca wermis ẽ qui in oleri/
bus maxime inuenit. Bꝛuc vo fetus lo/
cuſtę anteq; habeat alas. Deinde cũ paꝝꝑ
incipit volare oꝛ atelabo. Cũ vo pleniter
volat dꝛ locuſta. Et ẽ bꝛucus multo gra/
uioꝛ qᷓ; locuſta vel atelabo.q; iacẽs ĩ vno
loco radiatus comedit fructus. IRtacis
autẽ dicit᷑ quaſi ategus.i.ſine tega·eo ꝙ;
mnihil habeat quo inuolutus tegat᷑. Pa/
ias aũt dicit Atacus auis ignota.
ktauus pater aui:vide. S. abauus.
Atelabus vide.S.in atacĩs.
Jre o Wiiiger.
Etalanta eſt quędã virgo ꝓpter velocita/

„

tem. 7 oĩ ab atas.i.leuitas.⁊ lentos plenũ

quaſi plena leuitate
Atlas.lant.fuit frater ꝛomethei rex afri/

cæęoptimus aſtrologus.vñ vict᷑ ẽ cęlum

ſuſtinuiſſe. Et a noĩe eius victus ẽ mons
africę atlas.qui ꝓpter ſuã altitudinẽ vict
eſt celuʒ ſuſitinuiſſe. Inde atlanteus.a/ũ/⁊

Athalia interpᷣtat᷑tempꝰ oñi: fuit regina

„

in iſrael.
Athanaſia.i.imoꝛtalis. ”
Athanatos.i.imoꝛtalis.ab a qð eſt ſine.⁊⸗
tchanatos moꝛtale. Inde athanatus. a. ũ.
i.immoꝛtalis. DMB

*.

Athene.aꝑ.quędã ciuitas ĩ gręciaab atha/
natos.i.imoꝛtalis ꝓpter ſtudiũ ſapientię
q imoꝛtalis eſt · ꝗ olim ibi viguit.

Atbenienſis.9.t.⁊ hoc ſe.nomẽ eſt patrin.

. „

bm foꝛmationis analogiã deberet dicia

attenenſis .b cauſa euphoni? habet. i. ante
Altheſis nomen fluuiij.
Athleta.pe.pꝛo.ↄ.p.i.luctatoꝛpugnatoꝛ·
miles ·ſoꝛtis:oiat᷑ ſic quaſi ad lętu foꝛtis
Atomia grece · debilitas ſtomachi latine.
AVtomus.f.s.dicit᷑ coꝛpus indiuiſibile pꝛo
pter ſui paruitatem. q;uis ſoꝛte nullum
coꝛpus ſit quod viuiſionem recipere non
poſſit. ⁊ vicit᷑ ab a quod eſt ſine.⁊ tomus

ſectionem ſenſui ſubiacentẽ.
IAtnepos filius abnepot· vide. s. in abauꝰ.
Atoꝛnati vicũt᷑ pcuratoꝛes apud acta cõ/
ſtituti. in. c. vnico. de ſta.mona.li.6e in. S.

ꝛro.
Atramen. n. Simigedo. Iñ hoc atramen⸗

tum.ti.i.incauſtum·q; nigrũ facit liqͥrem
in quo ponlit
AAtramẽétar
maciũ. Oñ Exech. 9? Et atramentariuz

ſcriptoꝛs ad renes eius. Inde atramen-

tarioluũ.li.diminutiuũ.

Atrienſis. m.t.i.ianitoꝛ oſtiari· exduſari

patiginariusianuarius
Atrioluũ.n. S..i. paruũ atriũ.
Atriplices herbę humidam ⁊ frigidã vir/
tutem bñt· in cibo ſũpte ventrẽ viſſoluũt.
Atriu. n. s. vꝛ magna domus ampla ⁊ ſpa/
cioſa. eſt ipſoꝝ nobiliũ.⁊ dẽ atriũ quia
ei addunt᷑ tres poꝛticus extrinſec. vel ab

ater dicit᷑ ꝓpter caligines ignis quę olim
ſolebat eſſe in atrio. Oñ in paſſione chꝛi⸗
ſti: Et petrꝰ ſtans in atrio calefaciebat ſe
ad ignem. Item atria dicuut᷑ aulęcimite/
ria vel loca ſancta · ab attero.is:qꝛ pedibꝰ
ambulantiũ atterũt. Oñ. Atria dic aulas
eadẽ cimiteria vicas. Et loca ſanctoꝛũ ti⸗

bi ſit caput ⁊ atru.
Aeriari ſut bui ſiue cuſtodes atrij.
trox. o.t. i. efferus crudelis. Iñ atrocitas
iaaſperitas- crudelitas. =

Attabernalis.p.t.i.ſocius.⁊ ꝓpꝛie ĩ taberna

leccatoꝛ q; valde frequẽtat tabernã.
Attamen inis.n.S.i.ſetaciũ.

Atteſtationes ſunt dicta teſtiũ·xelt io⸗

nia oꝛdine iur in ſciptis redacaa.
Attrituseſt afflictus columpt. exhauſt
iubecillis.vel feſſus.

Attolitus media bꝛeuis eſt eleuat vel qſi

quodam pauoꝛe cõcuſſus.

iñ. n. S.i. ſcriptoꝛiũ pluteũpul⸗

Attonitus. a. . pe. coꝛ. i. tonitruo ſtupefac/

tus territus · cõfuſus/ perturbatus.

A ante B

Auarus dẽ qui inoꝛdinate cupit res tem/

poꝛales:dꝛ auarus quaſi auens.i.cipiẽs
aurũ.vel quaſi varas habens man.i.cur/
uas. Et auarus ꝓpꝛie vꝛ qui non ſatiatur·
ſed cupidus qui aliena deſiderat. Inde
auaritia.i.cupiditas. d ab aueo aues.i.

cupio·quia auari ſemꝑ ſunt cupidi. Etiã

gauaritia eſt reꝝ tempoꝛaliũ ĩſaciabilis cu/

rnr ẽvnũ ð ſeptẽ peccatjmoꝛtalibo

uceps. 9.t. oẽ aues capiensab auis?ẽ c⸗

pio vel capiens.
Tlucipiũ dicit᷑locus aptus ad capienduʒ

riũ ad hoc pꝛęparatũ.

Aluctio.t.i.augmentatio · oĩ etiam auctio
mercatio. Inde auctionarius.a. ũ.i. mer/

catoꝛ qui res ſuas auget.⁊ ꝓpꝛie dicit ille
qui hic vel illicres paruas ⁊ veteres ⁊ tri
tas⁊ ruptas emit vt poſtea charius ven/

dat. Item auctionatoꝛ quãdoq; accipir

pꝛo imperatoꝛe.

„

Auctoꝛ. oꝛis.m.ti.augmẽtatoꝛ. vux.⁊ ve/
nita verbo augeo auges. debet ſaibi H

u ct· vide. S. in actoꝛ.
Auctoꝛiũ n.s.dẽ illud quod addit᷑ rei mẽ/
ſurate c vendit᷑.Et eſt etiã cibo q menſe

vacuatę ſuperaddit᷑.

Tuctrix.Ft.i.augmentatrix.

AKCucupabilis.O.t hoc le.i.res quęeſt ap/
ta ad capiendunm.

Aucupin.n.s.i.foꝛtuniũ ⁊ bonꝰ euẽtus· Pĩ

etiam officiũ capiendi aues.

Audax.o.t.d qui aggredit aggredienda

⁊fugit non aggredienda. Inde audacia

Et differũt audax temeranaudacia
temeritasq; andaxnõ timet temeranus

non cogitat periculũ. Itẽ audacia fit poſt

cõſiliũ:temeritas ſine cõſilio. Iteʒ audax

ponit᷑ quandoq; ꝓ arrogante
Audientia licqʒ etiã alit᷑ capiat᷑· tamẽ mag
ꝓpꝛie dĩ eẽ facultas ⁊ poteſtas loquendi
coꝛã ſuperioꝛe alicui ↄceſſa ꝓut dicimus:
data eſt illi audientia· vel denegata eſt ei
coĩs audientig.
Auditoꝛiũ.n.s.dẽ locus vbi cõſilia m̃ſa
audiunt᷑vel foꝛum cauſaꝝ·vel loc' ĩ quo
viuerſę cauſę audiunt tractant·
Tuditoꝛ in curia papę vocat᷑ qͥ vice iudid
alicuius cauſam vel cauſas auditĩ de.au⸗
Ditoꝛ. de reſcrip.

aues. vel rete vel virga viſcata. vel tugu⸗

Lotare
ulpt
Genunß
dtoꝛd
zmaͤt
Utera⸗
Auelan
inſe
danta
ſluenn
vlbub
uenns
ſſers⸗
ſtſi
Uiern
Uugren
Aogn.
1 di
toꝛes
gugun
Rugn
urne⸗
cdiain
digen
auſnp
manmo⸗
gſn
wenan
Gſtus
Uutater
ſto
ge
ſomand
Nonis
W
par⸗
rese
iul
lc
wolan
gols⸗
1lncc
Wlnat
ſüdin
leſt
eniaue
groeil

ung.
la⸗
ul
pt
lüne

dten⸗
Nan⸗
nlatudr
1, Sd
wanez
. Eri
blisan

tap⸗

Nüni
uuluu

Auder

₰ℳ

Auditoꝛ camerę papę dr qui audit nego/
da ſuꝑ theſauro papę.⁊ ſuꝑ his ꝗq ad ca/
meram papę pertinent.
AKuditoꝛ cõtradictoꝛiaꝝ dẽ in curia papę

q̃ audit inpetrãtes reicripta ad lites.vel

aliter ad ius cõe pertinentes gras.
Auellana.nę.tã p arboꝛe q; ꝓ fructu ponit
in fę.ge vꝛ ab auellano monte vbi abũ/
vant auellnae.
Nuena.f.p.genus herbęeo ꝙ; auide ſurgat
wꝑl haber. Inde auenula.i.parua auena.
uernus.m.s. dꝛ locus vbi eſt deſceſus ad

inferos.⁊ ponit᷑ ſępꝑe ꝓ inferno.⁊ dẽ ab a

qð eſt ſine vernos qs eſt delectatio· q;
in inferno nulla eſt delectatio.
Rugmentũ.n.sS.i.amplificamentũ.
Angur. 9.t.q vl quę in garritu auiũ oinat
7 dr ab auis ⁊ garrio.q antiqtus diuina
toꝛes ꝑ garritũ auiũ futura ꝑdicebãt. Iñ
auguriũtalis dinatio.
Auguſtea.ſ.p.i.charta quę ab ðługuſto.i.
ipatoꝛe mittebat᷑ ułquoddãa genꝰ charte
lic victũ in honoꝛe illius:Sicut auguſteũ
di gen marmoꝛis in ęgypto tẽpoꝛe vlu/
guſti p̊ inuentũ · Sicut enã tiberiũ genus
marmoꝛis tempoꝛe Ciberi inuentůu.
Ruguſius.m.s.e ꝓpꝛin nomẽe cęſarꝭ Quili⸗

bet eti roman unperatoꝛ poteſt vici au-

guſtusab augendo imperiũ.DOñ in nati/
uitate dñi legit᷑ Exijt edictũ a cęſare Ru/
guſto. Etiam antonomaſice Octauianus
dictus eſt auguſtꝰ.q; ſuꝑ oẽs alios auxit

romanũuũ umperiu. Et ab illo vict' eſt q di

menſis auguſtus:q; in eo mẽſe natus e.uł
q; obtinuit victoꝛiã de IRntonio⁊ Cleo/
patra · vel iõ ab augeo ges:qꝛ ĩiſto mẽſe

res augent᷑ ⁊ ceſcũt.Enq; vo adiectiue

dedlinat᷑ auguſtus.a.i.i.nobilisilluſtris
inſignis.clarꝰ.exgrexſegregariꝰ celticꝰ.
heroicus. Et ẽ cõpoſitũ ab aue? guſto. as.
q; ſolis nobilibo licebat oli guſtare aues.
⁊ tunc cõparat᷑. Cum vo declinat ꝑ q̃rtã
dedinatione hic auguſtus.us.ui.eſt gdã
ſxes viuinatiõis quę fiebat ĩ guſtu auiũ.
⁊ eſt cõpoſitũ ab aue ⁊ guſtu. Solebant
eni auẽ ſpargere gallinis ⁊ in guſtu ⁊ ca/
ptõe illi eſtę ſaꝑe auguriũ:qð oꝛ auguſtꝰ
Auia.f.p.ẽ mater patris vel matris.
Muiaria.ſeceta loca⁊ a via remotaaut tm̃
auido adibilia.
Auicula.f.p.diminutiuũ.i.parua auis.
Auiculanius.m.s.qͥ capit aues. Itẽ auicu/
laria plis numeri.n.S.dicunt loca ſecreta
ſiluaꝝ ſolis auibo adibilia.

Auidus.a.i.i.multũ cupidus.⁊ ſm qͥſda,
dꝛ ab habendo·qꝛ ſemꝑ habere deſiderat

S auidulus.a.i.i.aliquãtulũ auidus.

uigerulus.m.s. vel auigerula.f.p.oꝛ qui
vl quę gerit aues ad vendendu.
Luimnũ.n.S.pe. pꝛo.quaſi extra vinũ.i.aqua
mixtum.
Muis.ft.eſt nomẽ generale ad oĩia volati -
lia pennata.⁊ dꝛ ab a ⁊ via:/quaſi ſine via:
q; certã viam nõ habetſed ꝑ auia quęq;
diſcurnit· Doti tñ videt᷑ etymologia qᷓ;
ↄpoſitio. Ciã vꝛ ab aueo.ues.i.cupio·qꝛ
auis cupide ſumit cibũ.
Auius.a.i.i.a via remot. Inuius ⁊ deuiꝰ
idem. Sed tñ ꝓpne vifferutqꝛ deuiũ ꝓp/
pꝛie eſt in ſiluis· Nuin ĩ paruis virgultis.
Inuiũ ĩ paludibo ⁊ aquis.Dñ.DNeuia ſũt
ſiluę·virgultiq; auia.lymphę JInuia · ſepe
tñ h legis impꝛopꝛie.
Rula.ſ.p.i.domꝰ regia ſiue ſpacioſũ habi/
taculũ poꝛtidbo quattuoꝛ cõcluſũ. Iñ hęc
aulula diminutiuũ.i.parua aula. Itẽ au/
la dꝛ qñq; ſcriniũ ĩ quo res pynunt᷑. Etiã
aulę pluralit oicunt᷑ fiſtulę oꝛganoꝛuʒ per
quas elici᷑ melodia. Inde aulidus.a.u.i.
Onlicis inſtar ſoni oꝛgain
Aularis.ↄ.t. hocre auletus.a.ũ/p eodeʒ
ſcllʒ ad aulam pertinens. Z
Aula gręce:cãnula vꝛ vel tibia latine.
Aules.lis.⁊K auledus dꝛ qui cũ cãnis cantat
ſcilʒ tibicen. Et cõponit᷑ choꝛaules lis eſt
qj cñ cannulis cantat in choꝛo.
ARulen.n.S.dꝛ coꝛtina·q; in aula vᷣttali reg
pꝑgamoꝝ pmo fuit inuentũ·vel qꝛ in aulis
extendi ſolet. Item auleus.a.u.i.regalis
Vel res aulę dꝛ ab aula. H
Aulicus.a.na aulanus.a.i.i.palatinusq̃ſi
aulę cuſtos· qꝛ aſſidue ẽ in aula cũ pᷣncipe.
AKuoth.i.villa vel villę. Bñ Numeri.ʒ2
Euos appellauit auoth iair.i.villas iair.

ARura.ſ.p.qnq; idem eſt qð ſplendoꝛ. Pñ

Ber ramos aura refulſit.i.ſplendoꝛ.2
Vntus: vt aura flat.i.vent.ʒ oꝛ aer. Hñ
Cheodolus.Comit equi penas ſe dimit
tit in auras. i.in aera. Dẽ fauoꝛ. vt iſte
ha bet bonꝗ auram ſuę ꝓpmotionis. Onde
ARera ſplẽdoꝛẽ ventu ſił ac fauoꝛẽ Quat/
tuoꝛ hęc aura ſigniſicare ſo0le.
Aurata.f.p.dꝛ piſcis quidã qͥ in capite ha
bet coloꝛẽ ſiſem auro.
Aurea.t.p.vꝛ frenũeo ꝙ circa aures ponat
7 dr ab auris. Picit etiã aureꝰ.a. ũ. adiec/
tiue.i.ð auro.⁊ tũc dꝛ ab auꝑ. Bñ.Turea
frenat equoseſt aurea mobile nomen.

.*

Aureola.fp d ppe illud pᷣmiũ pueniẽſer
operibo pcelletibo q oat ſancis ĩ patria
etna. Et tale pmiñ ẽ eplex.pᷣmũ vꝛ crinale

cõiugati caſte viuẽtes coꝛonãt᷑ q hm

theologos fructus triceſun oꝛ. GSecũduʒ

oꝛ ſertu·quo hoĩes exiſtentes in viduita/

te cõtinentesin ęterna patria coꝛonant⸗

illud vꝛ fruct' ſexageſim. Certiũ oꝛ au/

reola.qua doctoꝛes:martyresa hoies exi-
ſtentes virgines coꝛonabunt᷑.? vĩ fructꝰ
centeſimus.⁊ virginibo caſtis ſpãliter in
eterna patria attribuendꝰ. Oñ Dirgini/
bus cecidit centeſim integritat. Sʒ ſexa/
ginta ſeruant qui ſunt viduati. ¶riginta
ſeruant cõiugati caſte viuẽtes. Et vꝛ ab
aurũ.⁊ olon.i.totũquaſi tota aurea.

Auricalchũ.n. s. quoddã genus metalli ex D

diuerſis metallis cõflatu ·ſic dictũ . q ha/
bet ſilitudinẽ aun ⁊ gris:aurii ſplendoꝛe:

gris in vuritia.⁊ dꝛ ab auꝝ⁊ calchos.i.xs.

vVl ab auꝑ: calchos.i.fex ·q̃ſi fex auri

Auricom.a.ũ dẽ qͥ habet aureos capillos
4

Auricularis.m. s.vel auriculare.n. S.ꝛ mi/
nimus vigitus:q; eo aurẽ purgamus.Et
adiectiue inuenit᷑ vt hic⁊ hęc auricularis
1 hoc re.i.ſecretus:vt auricularis amicus.
vVel auricularis.i.res ad aurem pertinens.
pp eodẽ auricularius.a.ũ.ut auricularius
anulus.vel auricularius qui in aure fert᷑.

vel auriculariꝰ i.ſecretus ↄſiliatoꝛ: Hͥ au/
ricularia.i.ſecreta cõſiliatrixq; ſecreta in

aure ſolent vici.

ARuricularinaſecreto vna pars idedinabi/

lis.i.ſecretariꝰuł oſiliariꝰ. Dñ.2. Reg.25:

Fecitq; eũ ſibi Dauid auricularinaſecre/

to.i.ſecretariumcõſiliariũ.

Auriculatus.a.ñ.i.magnas aures habens

ab auricula ꝛ..
Auricus.a.ũ.i.res pertinens ad auresſicut
dicimꝰ auricos pilos qͥ creſcũt in aure
Aurifaber.m.sS.dꝛ qui operat᷑ in auro.
AKurifex.p.t.dꝛ qui vel ꝗ facit aurũ.

KEuriſicina.f.p.vẽ fabꝛica aurificũ · vel loc

in quo faber excoquit auꝑ.
Auriſodina.f.p.oꝛ locus vbi fodit᷑ aurum
Auriga.m.p.pe.pꝛo.dẽ rectoꝛ currus.⁊ dꝛ

ab aure ⁊ rego:quia regit equos freno qi

auris auditu:vł dꝛ ab ago⁊ rego /qꝛ agit

⁊ regit currum. vel dicit ab aurio.q;ꝛ au/
rit.ipercutit equos iũctos. Dnde.curio

ꝑcutio auriga oꝛ inde. ,
Nurigraphia.f.p.icit urea ſcriptura Iñ
aurigraphus q aureã ſcripturã facit.

Aurilegin·n.s.dicit᷑ loc vbi reponit᷑ aurũ.

.

fit quandoq; vnguentu bñs coloꝛẽ auri.
Auris.f.t.m ꝗſidoꝝ dꝛ ab hauriedo vo/

ces. Oñ Dirgilius. Hocẽq; his auribus

hauſit· Oel oꝛ q̃ſ auide rapiens ſonũ · vel
ab audiendo.⁊nõ eſt cõpoſitio b̊ etymo/
logia. Inde auricula.i.parua aunis.

Auriſcidus. m.s artifex qui ſcindit aurum
Auriſia.p p. dr cęcitas qua ſodomitę circa

domũ Loth fuerũt percuſſi.
Auritus.a.ũ.dẽ qui babet magnas aures.
Auroꝛa.f.p.dꝛ initiũ oiei clareſceteulpmꝰ
ſplẽdoꝛ aeris:qͥ grece eos di.⁊ nos ꝑ deri
uationẽ ab aura auroꝛã qᷓſi eroꝛã dicimꝰ.
Aurugo.ginis.ſ.eſt moꝛbus regiusvide
5. arugo.
ARurulentus.a. ñ.i.plenus auro.
Auru.n.s.eſt quoddã metallu.⁊ dꝛ ab au/

ra ꝓ ſplendoꝛe quia cęteris metall ful/

get. ul dicit᷑ ab arion quod eſt ſeruare·q
pꝛęcęteris metallis puat. Inde aureꝰ.a.ũ
1. de auro exiſtens. Inde aureolus.a. i.i.
aliquantulũ aureus.

Auru coꝛonantiũ dicebat᷑ quod ↄferebat᷑
ad coꝛonationes pꝛinapũuł qð coꝛona/

ruʒ faciendaꝝ noie pᷣſtabat᷑· quęin tẽplo

pendentes a Cito Deſpaſiano ſublate

ſunt. Sllij oicũt auꝑ coꝛonatoꝝ quod da

batur athletis. . .
Kurũ publicũ eſt quod pertinet ad ęrariũ

fiſci. C. de au. pu. perſe. i. detectoꝛibo. li x
AAuruſpex. 9.t.i. diuinatoꝛ vel vinatrix· ab

auſpiciendis auibo dictus vel dicta: vi⸗

detur dici ab aue⁊ ſpecio. Inde auſpica/

toꝛ.i.iuinatoꝛ. Inde auſpicatrix.i.iui/
natrix. Inn enit᷑ etiã auſpicato aduerbia/
liter. Oñ Cerentꝰ ĩ andria. Haud auſpi/
cato huc me appuli. Tuſpex idem.
Auſpiciũ.i.vinatio·auiũ inſpectulł bonus
euentus Sed auſpiciũ iuneſt exoꝛdiũ lit
bm Ber. in.c.paſtoꝛalis.

Auſter auſtri oꝛ ventus ꝑflans a meridie
ictus ſic ab hauriẽdo aquas: Mam nu/

bila nutrit aquas dat. Inde auſtralis
9.t.⁊ hocle auſtrinus.a.n. ꝓ eodem.
Auſtralis plaga ẽ quęeſt ab auſtro ſiue
meridie Mñ auſtralis.i.meridianꝰ. Item

auſtralis inuenit᷑ ꝓ quodã paralello qͥ 2
bꝛumalis r. Et eſt auſter ita calidꝰ etiã
piſces vꝛ coꝛrũpere in mari. Itẽ ab auſter
vel auſtrinꝰ.auſtrino.as.i.coꝛrupo· vitio ·
vel macrũ facio. Inde auſtrinatus.a.n.vt
auſtrinata animalia.i.macraquaſi auſtro

coꝛrupta ·

ſtena
en ſe.
ſtrql
us
Mroumd
ltroſc⸗
Musnon
udar.
Litentu
vdigun
lon
Kognül
diolls
lmnqi
otindo
Pnae
porn
na

ench,

olarun
Tent
nantak
Ctoch
(uiaut
lchodi
l
inann
Cdle
tores
vend
Uicer
Cmmen
e
Gnn
D
bla
wore
cen
Clen
lineo
tich
Reſa
llig
lin
eſ
Ait
keant
es
Ne
fic

ein
o vo⸗

uunbus

nü
bayno⸗
uns.
Atunm
leare

8 aes
Gulpn⸗
pden
anm.
ns ide

diabn
netalſup
nurtq
e gi
gail.

ſerbat
CMon
ntipho
ſublate
nodd

dni
nlr
meab
mavi⸗
uſpic
Lidin
uedi⸗
dauſp⸗

3
Cnns
lit

nendie
mnuv
ralis
.
ſco lue
mn
gena
nitio⸗
züͦ vt

uſtro

π

Auſterus. a. i.⁊ B auſteris ⁊ ̊ re.in eo⸗/
dem ſenſu.i. aſper· ſeuerus ſtrenu. 1 dꝛ ab
auſter.qꝛ ille vent in pncipio eſt aſp⁊ in/

ſuauis. Inde auſteritas.i.aſperitas.
Auſtroamicus eſt quidã vent collateralis
auſtro ſic dict.qꝛ inter auſtꝝ ⁊ africi eſt.
Auſus.us.ui.i.audacia ſed auſus.a.ũ.dicit
audax.
Autenticus.a.ũ.i.autoꝛitate plenus vel fi/

Dignitate ut autenticus ſermo autentica

ꝓpoſitio.⁊ dicit᷑ ab autentim gręce·quod
eſt oignũ latine. Item autenticus etiam
dꝛ nobilis.
Autentici.n. s.eſt liber iur ciuilis. excerpt
quaſi ꝗdã ſũmula ex alijs legalibo libꝛis·
cõtines nouẽ collatiões vt nouẽ partes

pncipales. Sʒ autẽtica.F. p.ẽ lexul.S. in /

coꝛpoꝛat in li. C. Et g ſemꝑ allegat᷑ auten
tica. C.ti.tali vel tali vt. C. de epi.⁊ de.au
tentica:generalit᷑. Et ſic addit ti·ſᷣ nõ ad/
oitur numer' coll.
AEutoꝛ.m.t.i.ſidedignus:ſcilʒ bᷣmoꝛdial in/
uentoꝛ alicuiꝰ artis. Et vꝛ ab autenti gre⸗
ce.quod eſt famoſũ vel fidedignũ latine.
Euiã autoꝛ idẽ eſt quod ligatoꝛ.: ſic dicit
a quodã verbo defectiuo ſeilʒ auieo auies
i.go. Et bm mam ſignificationẽ· phᷣi
inuentoꝛes artiũ vt Plato Rriſtoteles:⸗
quęelibet excellentes perſone debent dici
autoꝛes. Scm vpo ſecundã ſignificatio/
nem: Dirgilius Lucanus Muidius ⁊ cj/
teri oetę debẽt dici autoꝛes qᷣ ligauerut
carmina ſua pedibo ⁊ metris. Inde autrix

„

mulier autentica.

AREutoꝛitas.ſ.t.eſt ſententia imitatione di/

gna.vel antoꝛitas ꝓut ſumit᷑ in topiq eſt
iudiciũ ſapientis in ſcientia ſua. Bña rei
iudicio ſolet talis actus denoĩari: vt Pla
to vicit cgũ eſſe volubile · g ita eſt · qꝛ qð
videt᷑ alicui ſapienti ⁊ exꝑto in ſua ſciẽtia

cqedenduʒ eſt ſiceſſe·iuxta illud: Experto

qede mgro. Inde autoꝛigabilis.9.t. ⁊
le.in eodẽ ſenſu cũ autenticus.i.factũ au/

tenticũ· vel autoꝛicabile vꝛ qð fit autoꝛi/

tate ſapientj vel ſapientũ· vt ho autoꝛixa⸗
bilis.i.autoꝛitat cui credi debet.
AEutünus.m.S.eſt quarta pars anni frigi
Da ⁊ ſiccaa dꝛ a tempeſtate:quoniã e
cadũt ⁊ oiĩa matureſcũt.vel dꝛ ab autũno

asantiquo verbo.i.colligio.qꝛ in autůno

vuecolligunt. ⁊ hoc ſᷣim ꝗſidoꝝ. Sʒ ſᷣm
Huguitionẽ dꝛ ab augeo.es.q; tunc oẽs
fruct augent matureſcut· Sʒ bᷣm Pa/

piam dꝛ a tempeſtate ·q; in autũno ſunt

magnę tempeſtates. Et ſüt quattuoꝛ par⸗/
tes anni. Oñ. Der Hetro det · eſtas ex in⸗
de ſequet Hãc vabit Orbanus autũnũ
ſymphoꝛianꝰ. Feſtũ Clemeni caput bye/
mis eſt venientis.
Auunculus.m.s.⁊ frater matris · ſiut pa⸗
truus frater patriſ.Oñ. Patruus a patre
pendet · aunculus a genitrice. Sʒ auũculꝰ
magnus eſt frater anui.
Auus.m.s.oi pater pꝛis vel matris Inde
auia.f.p.matijs vel patris mater.vide.S.
abauups.
KRux augis vel auges in eodeʒ ſenſu· venit
ab augeo eſt iſte punctus in quo ſol eſt
dum maxime appꝛopinquat᷑ nob· vt eſt
circa feſtũ ſancti Hiti.
Ruxeſis.i.augmentũ⸗ eſt ꝓpꝛie victionis.

Zuxilin.i.ſubſidiũ vel ſidiuũſed vifferũt

qꝛ auxiliũ eſt quod ab extraneis dat᷑.ſub
ſidiũ quod poſtea ſuperuenitpſidiũ autẽ
loco vtili poſitũ. Inde auxiliaris.ↄ.t.⁊ H
re. ⁊ auxiliarius.a.ũ qͥ vel ꝗ vel qð põt /
bere auxiliũ. Itẽ auxiliatoꝛius idem.
ARuxilla.f.p.i.ollavel mẽſura paꝝ maioꝛ qᷓ;
iuſta. Inde auxillula diminutiuũ parua
olla vel parua talis menſura.

xa filia Caleph fuit.
kxioma. n.t. i. dignitas. Inde axiomatic
a.ũ.i.dignitatẽ habens.
Axis eſt cgli ſeptentrionalis linea recta per
mediã plagam ſperę.
AExunga vel axungia.ſ.p.i.venter poꝛa vel
alterius rei. Oñ Macer de viribo herba⸗
rum.Si poꝛcina vetus axungia iũgit illi.
Inde axungarius.a.ũ.i.ad axungiã perti
nens vel axungiã vendẽs Del axunga uł
axungia.i.vnguentũ poꝛci. Oñ dicit Pa
pias: Axungia pinguedo ab vnctione

A agnte =–
abel interptat fluens ſanguinẽ· vel ſter⸗
quiliniũ dꝛ. Sðð
AVExaria interptat᷑ auxiliũ vñi. .—
Atimus.a.ũ.i.ſincerus ſine fermẽto dicit
ab a quod eſt ſine ? emos qd ẽ fermẽtũ.
Aonus.a. i. pe. p. dꝛ ab a qð ẽſine ⁊ na
quaſi ſine cona ułex cona. VMñ axoni vi⸗
cut dij ex conaʒ godiad manentès. Silr
ſigna dicoint᷑ agona ꝗ non cõtinent intra
gonum xodiaci.

Aal nomẽ idoli cuiuſdã.⁊ int/
pꝛetat᷑ ſingulare ßm Iſidoꝛüũ:
vigdejin Selus.
Haalberith oꝛ idolũ ↄiuratõis
Haalim vicunt᷑ idola aſſyrio.
Baalpharaſim interptat diuſio viroꝝ.
Baalphaſis interpᷣtat᷑ viuiſio imicoꝛũ.
Babatũ vꝛillud quod anectit faber equo
aim gupho. wl. ein hufeyſen.
Habel iterptat ↄſuſio. Inde Bab ylon vel
HBabylonia ciuitaſ vbi olim hoĩes turrim
egificantes viſperſi ſuntimiſſa diuinitus
cõſfuſione linguaꝝ inter eos. Inde baby⸗
lonia regio.⁊ babylonius.a.ũ.nomẽ pa/
triũ vel gentile.
Babiger baboſus · baburt idẽ. ſcilʒ ſtult.
ineptus hebes inops.
Paburra.i.ineptia vel ſtultitia.
Bacca. cę.f.p·per ouo ceſt fruct oliuę⸗ etiã
lauri. Honit᷑ tamen qñq; ꝓ quolibet fru⸗
ctu·⁊ pcipue arboꝝ ſilueſtriũ. Inuẽit᷑ etiã
bacca pꝛo gẽma pꝛęcioſa. Oñ in Nuiano.
Muid nitido pꝛeciũ coꝛtice bacca varet.
Inde baccatus.a.ũ.i.baccis lapidibo ad/
oꝛnat. DHel ſᷣm pmã ſignificationẽ ð fru/

ctu baccaꝑ abundans vel paſtus. Inue/

nitur etiã ꝓ catena:vt:Colla baccis attri/

ta.i. catenis. Iñ baccatus.a.ũ.i.catenatus

HBaccar.aris.f.t. d herba faſcinũ pellens.⁊
dia bacca. Dñ DMirgilius in bucol. Bac/
care cinge caput.
Baccaulũ.n.S.vꝛ feretꝝ in quo moꝛtui de/
feruntur.
Baccha.chę.ſacerdotiſſa bacchi.
PBacchanalia bacchanaliũ.vel lioꝛũ.i.feſta

boacchi. Juuenalis. Qui chairos ſimulãt

bacchanalia viuũt.
õ
Bacchariũ. n. s. quoddã vas vinariũ.
HBacchanna.nę.f.p.idem.
Baccheus. a.ũ bacchicus.a.ũ.ĩ eodẽ ſenſu
i. de baccho exiſtens.
Hachides ꝓpꝛiũ nomẽ viri · de quo habet
in libꝛso Machab.
Pacchinal.n.t.i.toꝛcular/pſſoꝛiũ.
Bacchis bacchidis.f.t. femina colens feſtũ
bacchiſcilʒ ſacerdotiſſa eius.

Hacchius.m.s.quidã pes metric qͥ ĩfeſtis

bacchi vtebant᷑vide.S. antibacchius.
Hacchiũ.n. .i.feſtum bacchi Hacchiũ etiã
Dꝛ par uus vrceus quo vtebant in feſtis
bacchi ad vinũ tenẽdũſ̊ poſtea in vſus

aquarios tranſijt.

Sacchals arninneingh Boru⸗ baccha.
acchꝰ bacchi vꝛ deus vini.⁊ ponit᷑ qñq;
pꝛo ipſo vino. Dñ Cato. Cum venere 7
baccho lis eſt h iicta voluptas. Et ßm fa
bulas dr egiſſe noctumas feſtiuitateset

fuiſſe mgr ebꝛietatis ꝓpꝛiaꝑ vxoꝛuʒ vio/⸗

latoꝛ. Pximoꝝ vxoꝛes euellẽs. furiens
ac furioſuſ.nouiſſimo o a titaniſ occiſus

eſt. Etiã bacchꝰẽ quoddã genus carmis

quod in feſto bacchi canit᷑. Item fabulo⸗/
ſe dꝛ ꝙ Jupiter generauit filiũ qͥ viceba-
tur bacchus · cuius mater anteq; pareret
into xicata fuit:⁊ moꝛiebat᷑a filiꝰ de matre
moꝛtua fuit exciſus qͥ dicit᷑ inueuiſſe vinũ.
Vnge.Eſt menſura batus pꝛopꝛiũ qͥʒ di
citur bacchus.

ab ipſo baccho dicit᷑ repertus:quia hoies

vino motibaculo innitebant᷑. DNel dicit᷑
a baiulo.as. M
Badius.m.s.dẽ equus quem antiqͥ vadiũ
dicebant.a baiulo.as.q; nos baiulat vel
di badius quaſi vadius a vado.is.quia
foꝛtius vadit inter cetera aĩialia.
Bafer. a. u.i.groſſus vel agreſtis.

Bahen ẽ oꝛnamentũ colli ex anulis aureis
ↄfectũ. Bahen enĩ gręce·coꝛona latine.

PBaia.f.p.di poꝛtus. Iteʒ baię.an.eſt ciui⸗
tas in italia iuxta mare.qꝛ ibi eſt loc poꝛ⸗/
tuoſus ⁊ delectabilis. Inde baianus.a.ũ:
nomen patriũ.
HBaiulum.n.s.i.frenũ equi.
Baiunola.f.p.vꝛ lectus qͥ ĩitinere baiulat᷑.
Hala. le. interptat iueterata· Fuit eni ancil⸗

la Kachelis.
Balaam interptat᷑ vanus ꝓpls.

4*

Balach interptat᷑ ᷣcipitans ſiue deuoꝛãs.

PBalanitę.aꝑ.i.vuę vel vites ĩſtar glandiũ
vuas facietes grandes. Inde bęc balani⸗
tides.itidis.gema pꝛęcioſa.
Balanon gręce vꝛ glans.

Balans. antis. participiũ. o. ge. a balo. as.
Et balans. antis.fp/p oue.

HBalanus. pe. coꝛ. queda arboꝛ. Et vt dicut

genus eſt quercinuũ. Iñ hoc balanũ bala/
ni ꝓ fructu. p vngueto inde facto. Inde
balanatus.a.u.i.balano vnctus.bm Hu⸗
guitionẽ. Quidã dicũt ꝙ balanus eſt ca/
ſtanea cocta:ſcilʒ baloſa.⁊ coꝛripitla.
Balatro.onis.i.clamoꝛoſus/ioculatoꝛ MHñ
Mꝛatius. Mẽdici mane balatrones Del
balatrones ſᷣm quoſdã dicunt᷑ pꝛodigi⁊
leccatoꝛes a Seruilio balatrone ⁊c. Sed

znbi⸗
gobe
wont
ltro⸗
Helans
Halbus
wbar
da
lcl
Puiͤ
utat
vuller
Polontt
nulgo 1
hcbale
aturab
Paenne
Hyen
natde
belen

ſtol

uor⸗
mnoru
uekt
daabr
Vmnz
ubale
ianoenn
nengen
Plenf
4bzlne
ſfince
usana
ckni⸗
fmaſ
A
dain

effun
Pali⸗
ma

bacche
ponlti
n Were
1Ktbnt
ſungge
liifnegg
unloeait
Mmusaamis
g niche⸗
eöparn
dematre
duſepini⸗
oücd

aei
D ZB
1 Danui

nng nudli
Milet w
doisni
4.
3
Altine.
Kau
ſſtloc pon/
unlagi⸗

rbuülat.
tanmnch
3
lemmi
alunti

balent⸗ L

balos

yt dic̃t
en e
Gfn
ustſte
.
iupi
odig
G,

bm hac ſigniſicationẽ melius dicit᷑ bara/

tro baratronisa baratrum. apte bara

„. 7

ratro.i.ventri cõmittit.
HBalatus.us.ui.dẽ clamoꝛ ouiũ. H
Balbus vicit᷑ balbuciens wel titubãs.qui
vwerba non expꝛimit ſed frãgita balbãdo
victus. Sed bleſus dicit qui litteras im
perfecte ꝓfert.

tro.onis.i.leccatoꝛ dꝛ a baratꝑq; oĩa ba/

Halducta tęf.p.dẽ lac pꝛeſſi uz a ſero. ſallic

mutata, di balducta q̃ſi valde ducta/qꝛ
valde pꝛęſſa eſt ⁊ oucta.

Balea.lp.ifunda vel inſtrumentu;quod

vulgo vocat baleſtru. Inde balearius 7
hic baleatoꝛ.i.fũditoꝛ vel baliſtratoꝛ: di⸗
atur a balin.

Balearis.ↄ.t: hoc re.i.cũ balea iactabile.
Inuenit etiam baleanis p funda.⁊ deni „
uat᷑ tunc a noie inſulę. Galeros enim vel
balenica wl balearis inſula ẽ hiſpanię. Et

ſũt duęſciliq; aphꝛoſiades gẽmaſiades
maioꝛ ⁊ minoꝛ. Oñ vulgus eas maioꝛicã
⁊ minoꝛica vocat. In his inſulis pmu re/

perta eſt funda vnde balearis dicta ẽ fun

Da. ⁊ balearis dicta eſt talis inſula. Et in
vtraq; ſignificatiõe a balin.a quo balea.
⁊ a balea baleos vel balerica vel balear.
a quo etiam hic⁊ hęc balearis hoc re.no
men gentile ”M
HBalena.f.p.quidã magnus piſcis.⁊ dicit
a balin quod eſt fundere vel iacere. eo ꝙ
effundat vel iaciat aquam buc ⁊illucal/

„

tius cunctis beſtijs maris.

Haleſtri.ſtrin. . balin dẽ. Iñ baleſtro.

ſtras.ſtrare.i.cũ baleſtro aliquid pijcere
vel ꝑcutere.

Balin grece latie dĩ iacere ſiue emittere vł

effundere

Balinon grecl· balneũ latini dicũt. q: arie⸗

tatem ai tollita balin noys qð eſt mẽs
quia iacit anxietatẽ de mente. Hinc hoc
balneũ balnei a leuatione meroꝛis dicit
Inuenit etiã in fe. ge.balneg. an. Iñ bal⸗
neriũ.nij.⁊ balneatoꝛiũ.rij. amto pꝛo loco
in quo balneat.

Baliſta.f. p. genus eſt toꝛmentivel dicitur

omue illud quod aptũ eſt ad mittenduʒ
iacula ⁊ tela.⁊ dici᷑ a balin ⁊ baſta. Coꝛ⸗
quetur eni verbere neruoꝑ ⁊ iact haſtas
⁊ ſaxa. Del dicit a baleros inſula quadã
vbi vſus baliſtarũ pꝛimitus eſt iuentus.
Inde baliſtarius qui facit baliſtas vel q

Balliuus eſt officialis domini tẽpoꝛalis· vt

de ſen. exco. c. dilecto.: in cle.i. de pen.
HBalneolu.n.s i.paruũ balnee.
Balneũ. vide.s. balinon. M
lſſamus.F.S. dicit᷑ artos balſami · ſimilis

„

vitiin ſtipite · ſolijs ſimilis rutę. ſᷣ albio/
ribꝰ ſpq; manãtibo.ĩ q̃ quinq; cõſiderãt:
ſeiliq; ſolia/lignũcoꝛtex.fruct ⁊ ſi ucc. Dñ
Balſamũ.n.s.ẽ lignũ vel fructus l liqr
eius. Et nota qꝙ; multiplex vnguentü bal
ſamus affert. Pꝛimuz eſt pꝛędoſius alijs
quod ſpote manat de folijs.xillud voca⸗/
tur balſamu. Becundu eſt carpobalſamũ

vel xirobalſamũ. Tertiũ eſt opobalſamn

Muartu eſt ſoliobalſamũ⸗uintum eſt
calobalſamũ vel vilobalſamũ. Et pꝛobat᷑

ſican ſit coꝛruptũ balſamũ vel nõ. Si ſe/
ratur in manu contra ſolem/perurit carnẽ
ſi non eſt coꝛruptum. Inde balſamat. a.
i.i.balſamo iunctus:quod etiã poteſt eſſe

participin: Qam balſamo. as.i. balſamo H
iungere.qð cõponit᷑ cũ ina ſit imbalſamo

as.i. valde balſamo iungere.

Balteum eſt etheroclitũ in genere quia in

ſingulari eſt generis maſ.in plurali genen
maſ.vl neutria ſemꝑ ſecũdę decdlinatiõis
Et eſt baltens cingulu militare ſic dictus
quaſi pendẽsquia ex eo dependent ſigna
ad demonſtrandũ legionis militan ſuũmã
iſex miliuʒ ſexcentoꝝ. ex qᷓ numero ⁊ ipſi

conſiſtunt. Dñ ⁊ balteus dicitur non tm

quod angit.ſed etiam id a quo arma de/
pendent. DHñ JYob. iꝛ? Baltenʒ regu diſ⸗
ſoluit.⁊ pcingit fune renes eo ꝑ. Inde bal
teolus.i.paruus balteus balteatus.a,ũ.
i.balteo oꝛnatus. curoꝛa. Balte ẽ carnis
macies candoꝛq; pudicus. .
Paluſtriũ.n.s.eſt locus vbi ſt multa bal/
nea·quaſi luſtratus balneis

Halluta.f.pmę eſt publica vtilitas.vel eſt

vas luti. C. de metal.li. xi? bm vlccur.
HBamoth interptat᷑ euentus moꝛtis.
Hanũ ſᷣm vulgare gallicoꝑ lumbardoꝛũ
videtur eſſe edictum publicũ: iuxta iſtud
quod dicit Qay.c ꝙ clericis. de lo. cõpe.
pꝛꝑęco pariſienſis nüciat baãnũ noie epi
a rege. 8
HBannitoꝛiũ.n.s.eſt loc cauſaꝑalias pan⸗
Baptiſmus.m.s.interpꝛetatur tinctio.di/
ctusa baptes,. quod ẽflumẽ vel aq̃ ułetiã
ſacũ. Oñ h baptiſma baptiſmatidẽ. Et
differüt baptiſmꝰ. baptiſma.baptiſmũ.
; baptiſmũ.n. s.õm Iſidoꝝ valet tantũ
ſic vnctio/quia baptumũ gręcũ tractũ eſt
„OD%

in latinu. 1 dicit᷑ mẽtis purgatio ꝑ cõfel/
ſionẽ. Mnde in euangelio: Erat Joanes
in deſerto pꝛedicans baptiſmũ penitene.
Sed baptiſina.tis.ẽ aqua ſiue ſacamen.
tum ſub certa foꝛma verboꝝ peractu⸗ ꝑ qð
muũdatio aĩę ⁊ coꝛpoꝛis deſignat. Sʒ ba⸗
ptiſinus cõpꝛehedit iſta ouo tamẽ ſepe
vnũ p reliquo ſumit᷑. Dñ. Haptilſmnu/ p/
pꝛie ſit tibi mũdatio metis. Exterioꝛ quę
fit ꝑ aquã baptiſma vocat᷑. Haptiſmus
vox bec necit vtrũq; ſimul.
HBaptiſta.m.p.ꝛ qui bapuat..
SBaptiſterin.ſterij.n.t.i.ſtatio baptiſmat.
7 ꝛ a ſterion qð ẽ ſtatio ⁊ baptiſma. Et
ſumit tã p baptiſmate ; loco· quod ⁊
hoc baptiſatoꝛiũ dr.
PBar. lin gua ſyria filius interßtat.
HBarach interptat᷑ fulgurans
Barachias · interpᷣtat benedictus oñi· vel
benedictus oñs.
Baratro vide.s.balatro.

—

Harathꝛu. n. S. nomen ẽ nimie altitudinis ?

pfunditatis. oꝛ barathau quaſi voꝛatꝝ
i. voꝛago atra ex pfuditate· q; oia deuo/

rat. Et vꝛ barathꝛu quãdoq; infern quã-

doqꝙ; pfundiſſimus locus inferni in quo

nulla eſt redeptio/quandoq; foſſaqnq;
gurges vtiginoſus· quadoq; vent· quã/
docq; etiã pfudus puteus in quẽ execra/
toꝛes hcipitant. ·ñ. Mocetiã barathꝛũ
qm̃ deuoꝛat oĩia dcco.
PBarba.f.p. dicunt᷑ crines qui ceſe cũt circa
mentãa viroꝝ: di barba quaſi virana a
viro · quia viro: eſt non mulien. Et p/

pꝛie barba eſt hoĩuʒſed barbe alioꝑ ala/

lin. Jnde barbula. parua barba. Inde

—

etiã barbatus. a. u. i. habes barbã longaʒ
quod ⁊ ꝓ ſapiẽte oꝛ: Mam ⁊ olim phᷣi in
ſignuz ſapietię ſolebant paſcere barbas.
JIn barbatulus.a. u.i.parũ barb atus.

Harbanus.pe.pꝛo.i.patruus.

Harbara pꝛin nomẽ virginis. Eſt etiã q/

dDam modus ſyllogigandi in pma figura.
cõſtans ex tribo vlibo affirmatiuis ſic etiã
baroco ⁊ baraliptõ ſũt modi ſyllogicãdi.

Harbaria. f.p. dicta ẽ ꝗdã terra iuxta grę/

tiam ꝓpter excellentia cudelitatis.
HBarbaries.riei.regio barbaroꝝ.
Harbariſinus. m. s. vꝛ a barbarus et mos
quaſi cõſuetudo mos barbaroꝑ·ſ. alicz

vitiu quod cõſi iſtit in cõinctione lr̃arũ in
ſyllaba. vel ſyllaban in dictione· velĩ eag

accentibo·quo vitio maxime barbari ſo/

lent vti · ideo ab eon coſ. uetudine nomen

habuit. ul oꝛ a barba? rure⁊ moꝛe· quaſi
mos ? cõſuetudo barbę rudis durioꝛis ⁊

ruris:qꝛ eni ruricolę vtpute inculti⁊ duri

rudes ⁊ incultas ſolent babere barbasiõ
ad epꝰ moꝛis ſiłitudinẽ · barbariſmꝰ dicit
vitiũ in dictionẽ quę nõ ẽ culta ſua pꝛo/
pꝛietate. Itẽ barbanſmus ſi eſt in coi ſer⸗
mone ſiue ratione vitiũ eſt euitandus.
Si aũt in poemate fiat vel in aliqͥ ꝓſaico
oictamine aliqᷓ rénabili de cauſa· figura
erit dicet methaplaſmus.
Harbarolexis ẽ alien? linguę coꝛruptio. 7
dra barbarus ⁊ lexis quod eſt ſermo. Et
differt a barbariſmo/q; barbariſmus eſt
coꝛuptio ꝓpꝛę linguę vt ſi gręc' coꝛrum/
pat lingua gr cã latin⸗ latinã. Harbaro⸗
lexis vo eſt coꝛruptio alienęlingue · vt ſi i.
grecus coꝛruperet latina linguã c.
Barbaroſtomus. m.s. dꝛ qui verba plena
barbariſmis pfert. =ðèUW
HBarbarus.a.u.i.udelis:incultus auſter
ſtolidus. Mñ olim gentes oẽs victę ſunt
barbarę ſter gręcos⁊ latinos. Iñ barba

„

ricus. a. i. 1 barbaratinus. a.u. in eodẽ ſen-

ſu. Hapias vo vicit Harbarus incultus

vulgaris impenitus extraneus.
Barbitiſta. .p.qui vel ꝗ cantat cũ barbi/
to. dꝛ a barbitus.

Barbitondiu.n.S.i.to nſura barb Pj·vel loo

vbitondet᷑a oĩ a barba tondeo.

Sarbitonſoꝛ.m.t.dẽ qͥ barbã tõdet ut bar

barius a barba tonſoꝛ.
Harbitus.n. S. q ⁊ hoc barbitũ inuenikt · eſt
quoddã inſtrumetũ muſt icũ · q̃ſi barritus
q; de oſſibo barroꝝ fit.
PBarca.fp. di parua nauis merces ad litus

poꝛtãs. Inde barcula ⁊ barcella.i. parua

barca. Inde barcarius. vicitur qui facit
barcss.
Bardus. m. s. dĩ ſtultushebes · inept· tar/
dusqui ⁊ alio noĩe dꝛ blennus. Bardus
etiã ſumit pꝛo cantoꝛe laudis vel populo
Vñ Aucan. Plurima ſecuri fudiſtis car-
mina bardi. Iñ dicti ſunt longobardi ul
per ſyncopam lombardi quaſi longibar/
di· vel a longis barbis quas ſolebat nu-
trire? non tondere. Inde lombardia vel
longobardia puintia quã poſſederunta
cuius noĩe modo ſumit gẽtile lõgobardꝰ
a.ñ. vel lombardus.a. =ò
Harginus. a. u⸗ hic⁊ hęc barginis hoc · ne
i alienigena.i. peregrinus? barbarus. l
gẽs vel genitus. Wel bargines dicũt᷑ foꝛ/
tes in bello .a baro et ago· vel genitus . qn

lla

Apoan
ſſargen
bungee
huulp⸗
ppfan
Acentun
s
Hanon⸗
ingnl
collbet
Nnnull
nui
bunpres
ſbionon
Punabe.
ſchcac
lupan
taturf
Paroo
guns
bang
Niudn
lit
Jeuisl
utrobl
Uroczn
Parunalk
Haonit
ſahban

Bantbe

Gefuin
iow
hends
bnen
Pamge
Pan
Aust
Menn
Puntbin
Punae
Koöfus

Pſleos

guoy
lug,, 1
nentun
baſlla
Tſer

iig
tnia

oquc
mnong
rdun
idagio
pdiat
iu Po/
maoiſer,
ums,
igſin
rhn

ſuptio,
emnoE
ſnus eſt
mnum⸗
urdaro⸗
R
vuA.
npeen

nsuſen
nicrlin
Fbatbe
nehdeſen⸗

1 wals
6 .
taübavbi⸗

deAbe
deo.
Cer uber

menteſt
bamncus⸗

turpem
iurquih

ptit/
ihe dus
Appio
Aisar/
obeniul
longbar⸗
l,
bonon
ſdomt4

lintnh⸗

in wene
dens
miüt fo
mims9

rex ſerpentũ.

ad modũ baronũ ſeagũt ulſũt ſoꝛtes q̃ſi

elſſent geniti a baronibo.

Bari gręce.latine vꝛ graue vel foꝛte.
Baria.f.p.i.grauis linea a ſumo ſiniſtrede/
poſitę in dexterã eſt vna de decẽ figuris
accentuũquęꝓ verboꝝ viſtinctionibo a

.

greęcis aponunt.

Hariona ſili colube interpꝛetata barqð
lingua ſyra filius.⁊ iona lingua hebꝛaica

colu ba interpꝛetat᷑. Oł debet dici bario/
an na.i.ſilius Joannis·a bar.i.filius.⁊ io/
anna.i. Joannis. —R r
Bariptes dꝛ gẽma nigra cũ ſanguineis ⁊
albis notis.
Barnabas leuites · cypꝛius genere · vn de
ſeptuagintaduobo oñi oiſcpulis:Pau/

li apui in pdicatione ſocius fuit.⁊ intersò/

tatur filius ꝓphetę· vel filius cõſolatiõis.
Baro.onis.m.t.i.nobilis dñs vel foꝛij vel
grauis in moꝛibus. wl.ein freiher.⁊ dꝛ a
barrus:qꝛ ſicut elephas cętera aĩalia ma/
gnitudine ſuꝑat ·ita baro alios hoies pꝛę
cellit. vel quod melius eſt · dicit᷑ a bari · qꝛ
grauis⁊ foꝛtis homo dicit baro.Et deno

tat nobilitatẽ⁊ foꝛtitudinẽquãdoq; foꝛ/

titudinẽ ſolã. Oñ Greciſta. Eſt bari foꝛi
baroq; monſtrat idem.
Barunculus.i.paruns baro. .
Haroniſſa.f.p.mulier baronis:vel virago
ſcilʒ baronis habens aiuʒ.

Barrabas interpᷣtat filius mgri eoꝑ:a bar

qð ẽ filius.⁊ rabi qð eſt mgr.⁊ ab is pꝛo⸗
noie · vel a grco ei ꝓpollenitt.
Harndus.i.ſuperbus.⁊ di a barrus.
Harritus.us.ui.pe.pꝛo.vox elephantis.
HBarrus.m.si.elephas.: icit᷑ a bari quod
eſt graue vel foꝛte· q; grauis eſt ⁊ foꝛtis.
PBarſabas interpᷣtat᷑ filius quietis.

BGartholomeus interptat filius ſuſpẽdẽtis

aquas.i.dei·qͥ mẽtes doctoꝝ ſurſũ eleuat.

Ziꝛinferius aquas viſtillat.

Haruth interpᷣtat fulgurans
Baſan. eſt.n.lra finalis: interpᷣtat᷑ ſiccita
vel cõfuſio.
Baſileos a baſis⁊ leos quod eſt copulus
quod verſum eſt in latinũ.⁊ didtur baſi/
leus.i.rex vel imꝑatoꝛ: quia eſt ſuſtenta⸗
mentum populi. Inde baſiliea.i. eccleſia
⁊ baſilla ⁊ baſilliſſa.i.regina.⁊ baliliſcus
Haſilea.f.p.eſt qꝗdã ciuitas cis rhenn.
Baſilica.pe.coꝛ.dꝛ domus regia·ſcilʒ pala/
tiũ regis vel imperatoꝛis. Sed modo per
traſlationẽ dꝛ baſilica ecdleſia · qꝛ ẽ pala/

tium ſũmi regis.

Baſilicanus.a.i.i.palatinus vel etiã eccle⸗

. .

ſiaſtias.
Baſilidiani hęretici a Gaſilide appellatiꝛq

inter reliquas blaſphemias chꝛiſtuũ paſſũ

negant.
Baſiliſca.ſ.p.eſt herba que⁊ gẽtiana dicit᷑.

„

bus vtentibo ea.

cuius radix vat foꝛtitudine ⁊ ſanitatẽ oi

Baſiliſcus gręce latine interpᷣtat᷑ regulus.

eo ꝙ rex ſerpentũ ſit adeo vt eũ videntes

fugiãt.quia olfactu ſuo eos necat: Nam

⁊ ſi hoĩeʒ aſpiciatinterimit. Siquidẽ eiꝰ
aſpectu nulla auis volãs illęſa tranſit.ſed
q;uis ꝓcul ſit ab eius oꝛe ↄbuſta deuoꝛat᷑:
a muſtellis tamen vincitquas illis hoĩes
inferũt cauernis quibo deliteſcũtitaq; ea
muſtella viſa fugit quẽ illa pſequit᷑ ⁊ oc
cidit:Mihil enĩ pares ipſe creatoꝛ rerum

ſine remedio cõſtituit. Eſt at longitudi/
ne ſemipedalisalbis maculis lineatus. ?

ĩ ęthiopia iuenit᷑.Et dꝛ naſci ex ouis gal⸗
loꝝ: Naã vꝛ ꝙ gallus nouẽ ãnoꝝ generat

Oouũex quo ouo naſar᷑ baſiliſcus.
Baſis...t.dicit᷑ fultura quę ſupponit colũnę

Etiã ẽ nomẽ foꝛtiſſimę petręlingua ſyro/
rum. Eſt etiã extremitas plãte m HMug.
Papias vyo dicit:Haſis ſeſſio colũnarũ
cõſirmatio fundamenti.nomen petrę ou/

Haſium. n. .i. oſculuʒ. ⁊ differt ab oſculo

ſuauio. VHñ. Baſia ↄiugibo ſ oſcula dant
amicis. Suauia laiciuis miſcentur grata
puelis. MM
PBaſſan.interpᷣtat᷑ pingucdo.
Baſſaris.is.ſ.t.a baſſa oꝛ quod eſt ouis
pinguis.Et ſunt baſſarides vaccęmulſa/
rię ⁊ vberes.Baſſarides etiã ſũt ſacerdo/
tiſſe bacchi a baccho victe.

Haſſus.a.ũ.i.nõ altus:qꝛ pinguedo nõ ſi/

nit multũ in altũ creſcere. Iñ baſſa. ſe. .p.
dꝛ ouis pinguis. H́HðUMUMM

4„

Baſtangarij ᷣm quoſdã dicunt᷑ quaſi be D

ſtię angarię eo ꝙ ruſticos angariabant.i.
angebat ad quintã beſtiã pꝛęſtãdã nt.C.
de muri.l.quod ad pꝛęſens.lixi? Et ſcom

Accur. Baſtanganij ſunt de domo pꝛin/
cipis · q̃ſi beſtigarij pᷣmo modovłquaſi
feſtatoꝛes animaliũ ſecundo modo·alias

beſtatoꝛes.
Baſterna.f.p.eſt theca manualis.vel vehi/
culũ itiuer q̃i veſterna.q; mollibo veſtibꝰ
ſternitur ⁊ a duobus aĩalibus trahit᷑ vbi
nobiles feminę deferunt
52

Batha bathe ſiue beth apud bebꝛeos di

mola olearia.
Hatera.ręf.p.genus paterea batus.
Hath hebꝛaice linũ vꝛ latine.
Bathin vicunt᷑ veſtes lineę ſcilʒ bꝛacheli⸗
neę vſq; ad genua ꝑtingẽtes qbo verẽda
ſacerdotis velabanrt.

HGHatillũ per geminũ. li thuribulũ· pala·in/

ſtrumentũ quo colligunt᷑ carbones.⁊ coꝛ/

nipit pꝛimã. Oñ Hꝛatius. Oꝛetextã ⁊ la ⸗/

tum dauũ pꝛunęq batillũ. Inuenit etisʒ
hicbatillus diminutiuũ a bauus.

Hatus.ti.m.s.quędã mẽſura capiẽs quin-
quagita ſextariosquę mẽſura mole vna

vice ſuperducit· vel m Mieronymũ: Ba
tus qui hebꝛaice d beth eadẽ meſura eſt

quę ephiiſcilʒ trim modioꝛũ.⁊ deputat

tm̃ liquidis ꝓpꝛielic in alijs rebo tat mẽ/

ſura habeat. Exech. 45: oꝛz. Ephi batus

equalia ⁊ vnuis mẽſurę erũt.

B ante Duel GE

SGdelliũ.lij.ẽ artoꝛ aromatica.⁊ etiã p gu/

mi accipit᷑ Itẽ ßm Pliniũ: Bdelliũ arbo:

ẽ aromatica magnitudine oleaginacu

lachꝛyma lucida guſtu amara/boni odo/⸗

ris ̊ odoꝛatioꝛ infuſiõe boni vini. Bdel/
liũ etiã eſt genus lapieeis..
Beatitas.tatis ft..beatitudo. Vñ ARug

in xs de ciui. dei. Alternãte ſepe beatitate

vmiſeris.
Beatulus.a.i.i.aliquãtulũ beaatus.
Beatus.i.felix·vel cui oĩa ſuppetũt advotũ

ille ſcilʒ bnerve vulte nõ ea quęnon

vult. nihil mali vult.

Beemoth hebꝛaice · latine aĩal ſonatbeſtia
ignota eſt. Ideo aũt beemoth.iaial· dia/
bolꝰ oicitq; de excelſis ad terrena cades:
ꝓpꝛio merito aial bꝛutũ eſt fact. Ipſe eſt
leiuathã.i.ſerpẽs de aqͥsqui in hui ſęculi

mar:i volubili verſat aſtui.
HBeel vꝛ moꝛsa fuit idolũ aſſyrioꝑꝝ· vide.j.
in belus.

Beghardus beguina vel breſhryi
t dicit Jo.

ri mulieres tertij oꝛdinis.

an. ꝙ beguinaru genus pnitioſum eſt nec

defacili alios q; religioſos admittunt.a

quibo oibo modis eſt cauendũx viij.q.ij.

HBele. oꝛ mens.
Belgis ciuitas gallięa qua belgica puĩtia
dĩ ſcilʒ lothoringia.
Belial vide.j.in belus.

Bellarii/n.s. oz oẽ genus abi ſecũdę mẽſę

ſicut ſunt poma ? nucesquęextremi ap/
ponunt᷑. ꝛims quidẽ meſa eſt carnii· le/

cunda fructuuſed carnes pꝛeualẽt fructi /
bus · ideo q; bellani ſumi a diminutiõe

vt notet᷑ diminntio bonitatis. Oñ Ma⸗/

crobius de ſaturnalibo. vdhuc dicẽt eſu-

rio· ſecũdę menſeę allata ſuũt bellaria.
Belliger.a.ũ.pe.coꝛ.dꝛ qui gerit bellũ.
Bellipotens. ..t. dicit᷑ deus vel dea belli.
bellipotẽs. o.t. accipit᷑ ꝓ potenti vel foꝛti
in bello.
Bellona.f.p.dea belli ·a bellũ dꝛ.
Bellulü.n. S.i.paruũ bellũ.

Bellum. n. t. vicit᷑ a bonũper antifraſim· qꝛ

mime bonũ. Inde bellicus.a.ũ.⁊ bellati⸗

cus.a. ũhic ⁊ hęc ⁊ hoc bellax bellacis in
eodem ſenſu. Et viffert bellu a pugna et

pꝛelio: Mã pugna eſt quefit cʒ pugnis.
pꝛęliũ pꝛimus cõflictus:bellũ totus cõfli/
ctus. Atẽ bellũ dicit vniuerſũ ⁊ punicuʒ.

quaſi totũ tẽpũs guerrę dicit᷑ bellũ· huiꝰ

partes ſunt pugnę vt canẽſis cremenſis.
Itẽ in vna pugna ſunt mita pꝛęlia:aliud

in coꝛnibo· aliud in medioaliud in extre/

ma acie gerit᷑. Bellũ igit totü eſt· pugna
vnius viei · pꝛeęlii pars pugnęẽ. Et ſunt
plura noĩa idem ſignificãta Hñ. Coflic⸗

tus · bellũ · cõgreſſus · ala · ouellu. Obſidiiin
mars atq; rebellio pꝛęliuʒ pugna. Hunt

acies guerra pꝛędictis aſſociãda. Et ſunt

uiq; noĩa quę dicunt᷑ ꝑ autifraſim. DPn.
ſta per antifraſim vicunt᷑ noĩa quinq;.
Aucus ⁊ officiũ bellũ libitinaq; mũdus.
Bellũ iuſtũ eſt illud quod fit pꝛęcepto pn/

repelledã. Sunt autẽ ſeptẽ genera bello⸗
rum. ꝛimũ eſt bellũ romanoꝝ cõtra in/

fideles.de hęre.excoĩcamus.ij. Et vicitur
romanũ/quia romana eccdeſia eſt cput

fidei.xxiiij.q.i.bęc eſt fides. Secũduʒ eſt
iudicialequod ſit autoꝛitate iudicis ha/

bentis merũ imperiũ · de ſen. exco.c. vilec·
to.li.vj.ff. de rei ven.l.qui reſtituere. Cer⸗/

tiũ eſt pꝛeſumptuoſũ:quod facũt inobe/

ꝓiẽtes iudici· de pe.dil.vi:ad finẽ.Quar⸗
tum eſt licitũ ·quod fit autoꝛitate iunquo
exco.ſi ꝓo. C.vñ vi.l.i. Quitũ temerariũ
z illos q ſe iuſte defendũt. Sextũ volũ⸗

tariũ · quo moderni pncipes vtunt᷑.c.no⸗

li. xxiiij.q.i. Septimũ eſt iuſtum ⁊ neceſ-
ſarium.quod fit ſe ⁊ ſua defendendo.Et

in iuſto bello moꝛientes ſalui fiunt · cęter

paribo xxxiij.q.v.oĩiuʒ reꝑ rex homicidiũ

cipis de rebus repetẽdis: vel ꝓpter uuriazʒ

pyepi
2
lv.
ce
muma
e⸗
nnten
betur⸗
Hehal
nane
felucent
aue
dallust
boh
2n
aphe
beeſo

Belul
Nlun
elban
Pabese
helel.
oxr
znnafne
or
ful
ſnor
rccub⸗
1de
olun
Wlntn
oc
Ei
llap
g
ſeſchl
bull li⸗
pupoe
Mlübe
nbbe
ugt
Au
bonore⸗
dmneme
lſti

Mant

femt ip/
mni,,
Etfuan,
mmutöe
duce⸗
W.
beli⸗
abe

nin⸗
bcan,
nasi
pagae
Gpuges⸗
lotuscſt
epunim
Nellibur
rmenis
gugliud
Unepre⸗
ſt pugne
/Et int
Cöſti⸗
Pbſciün
a Bn
. Erlut

lin D..

gun.
nücus.
Poßnn
Wrim
ſendelo⸗
zoͤnn
Ctou
lapunt
lichzeſt
lias ba⸗
4. dileo⸗
ge Cer⸗
itnobe⸗
iGur⸗
teinno
oindn.
tnon
mi wl⸗
tono⸗

mecel

no⸗Et
t agen
hniagi

1.ea.q.viij oĩtimoꝛe. Sed qui ſine iuſſu
Ppncipis bellũ oucit tenet.l. Julia maieſ.
ff. ad.l.iul.maieſ.l.iij. ⁊ in Tut. de armis.

coll.vi. Et in Nut.. de man. pꝛinci. colliij.

Neceſſitate tamẽ iminente ſufficit licen/
namagfiofficon m Hoſti. C. de fab.l.
fi. li. xi?
Bellus.a.i.i.pulcer.vel aliquatulũ bonus.
Inde bellulus.i.aliquãtulũ bellꝰ. Inue/
nit᷑ etiã hic belus.lip quodã idolo/vt ha
betur in Daniele ·ſᷣ tuc ſcribit᷑ ꝑ vnũ.l.
Beloculus.m.s.eſt gẽma albicãs:⁊ pupil/
lam cingit nigraʒ in medio/aureo fulgo/

re lucentẽ.⁊ ꝓpt᷑ ſpeciẽaſſyrioꝛũ regi belo

Dicata eſt. Onde⁊ vicit᷑ beloculus quaſi
oculus beli. H

Beelphoegoꝛ ſeibit᷑ꝑ oe Papia. Nũeri

252 inuenit᷑ beelphegoꝛ.⁊ cõponit᷑ cuʒ bel

⁊phęgoꝛ.⁊ poteſt dici beelphoegoꝛ vel

beelphego.
Belua.f.p.di imanis beſtia maris. Inde
beluinus.a.ũ. belutus.a.i.i.turpis⁊ bel/⸗
ue.i. beſtię ſimilis ·

Belues.ei.f. ge. vꝛ ggeſtas ꝗ ſolet ptingere

per vaſtationẽ beluę.

Belus.li.m.s.fuit pat Nini.pꝛimrex aſſy⸗

rioꝝ. cępit poſtea haberi pdeo coli ibi
in africa.⁊ factũ eſt ei idolũ ĩ babylonia

quod vocatũ eſt bel/qð interpᷣtat᷑ vtus.
Oñæ lingua punica baal dꝛ de · H̊ apuiicd

aſſyrios bel:quod eſt deus vel vir:a quo
Lebub.i.muſca · victu ẽ idolũ belcebub

i.de vel vir muſcaꝝ p imũdicia ⁊ ſoꝛdibꝰ

idolatrię, ſanguinis ibi imolatiad quẽ
multitudo muſcaꝝ cõueniebat · vel ꝓ im/
mũdicia belial.i.diaboli qui ibi colebat᷑.

Et idẽ idolũ dictũ ẽ acharon ⁊ belial.⁊ a

bel ⁊ phęgoꝛ qͥ fuit quidaʒ mons ðꝛ bel⸗
phęgoꝛ:qð interpᷣtat᷑ ſimulacru ignoꝛan/
tig. Idolũ enim fuit moab cognomento

baal.ſuꝑ montẽ phęgoꝛ.quẽ latini pꝛia,/

pum vocãt ·ſcilʒ deũ oꝛtoꝝ.Sic igit᷑ baal
belial · beelebub · beelphegoꝛ · belbꝛith·
berith · belbꝛis idẽ ſut · ſalʒ viabolꝰ vt diẽ
Hug. SGeda autẽ vicit:Qinus conditoꝛ
Niniue Helo pꝛi ſuo ſtatuãeiq; dinos
honoꝛes cõſtituit · cuiꝰ ſimilacri conſuetu/

dinem chaldei ſuſcipiẽtesbel vocabant:

palęſtini baal:moabitę beelphęgoꝛ Ju⸗
dei autẽ vnius dei cultoꝛes. ꝓpter deriſio/
nem gentiũ · beelcebub appellabãt aſſerẽ⸗
tes in hoc ſimulacro pꝛincipeʒ demonioꝝ

habitare. Et nota ꝙ dicit᷑ belphegoꝛ vel

beephegoꝛ vt videt᷑ dicẽ MHug. Vel bel⸗

phęgoꝛ vel beelpheęgoꝛ ꝑ oe· vt diẽ Pa⸗/
pias. Similit belgebub vel beelcebub.
v:b· eſt finalis littera.—
Ben tebaaicei flius ñ Joſue bennun. i.
Joſue filius nun.
HBenefactoꝛius.m.s.ꝛ ille qͥ p munere ſibi
umpenſo benefacit in beneſicijs.
HBeneſicus.a.ũ.pe.coꝛ.i.benefactoꝛ.largus.
elemoſynę deditus.
Beneficiũ ſumit᷑ latiſſime p oĩ liberalitate
Minus latep liberalitate pꝛicipis. Et ſic
ſumptuʒ ſgnificat large ⁊ ſtricte. Large
vt cõtineat beneficiũ ſtricte ſumptũ.⁊ cũ
hboc reſcriptũ ⁊ pꝛiuilegiu. Stricte vꝛ be/
neficiũ pꝛicipis cõceſſio.facta a pꝛiciꝑe de
gliqua re vel iure qꝗð eſt pnapibo cõcedẽ-/

Dis. Et ꝑ hoc differt a reſcipto vl pꝛiui⸗

„

legio. .
Beneficiũ iuris ẽ illud qd concedit᷑ vel in-
dDulgetur a iure. Et hoꝛu beneſicioꝝ iuris

quędã ſũt oꝛdinaria/ſic ea quęa iure oibꝰ

cõcedunt᷑quędaʒ extraoꝛdinaria·ſicut ea
quę ex ſpꝑeciali puilegio quibuſdã ſpecia/
luter indulgent᷑ſicut beneficiũ reſtitutio-/
nis ĩ itegrueccleſię vel mioꝛi vigintiqᷣnq;
annoꝝ coceſum.
Beneficiũ nouę cõſtitutionis de vuobus
reis ſtipuladi vel ꝓmittẽdi eſt ꝑ qð ſub/
uenit ouobo reis debedi vel ꝓmittẽdi:vt
P ipſũu poſtulare poſſint ſe nõ ĩ ſolidũ ſ p
parte poſſe cõueniri · niſi ſe obligauerit ⁊
huic bñſicio renũciet᷑.⁊ hoc adiecta noua
cõſtitutione in actione de duobo reis ꝓ/

mittendi vel ſtipulandi.

Beneficiũ eccleſiaſticn oat᷑ ratione officij.

Et ergo nõ dat᷑ excoĩcato ·q; nõ põt offi⸗
ciare· nec fructus ꝑcipit ᷣm Goff. de de.
excõ. miſ.S.ſi tñ quęris.
Benelinguatus.a.ũ.i.eloquẽsfacidqus
Beniamin interpᷣtat᷑ filius dexteręquę eſt
virtuttiis.
Benignus.a.ũ.i.bonus vel mitis.et dꝛ q̃ſi
bene dignus · vel vꝛ qui ſpõte eſt diſpoſi⸗
tus vel expoſit ad benefſaciẽdũẽ blan/
Dus ⁊ dulcis in alloquio⸗ ſic vꝛ benignꝰ
quaſi bene ignitus igne.i.amoꝛe⁊ ardoꝛe.
Inde benignitas.⁊ eſt virtus ſponte ad
benefaciẽdũ expoſitalenis blãda.vulcis
alloquio.⁊ ſua cũctos iuitans dulcedine.
Beniuolus.a.ũ.dꝛ a bene⁊ volo. Iñ beni/
uolens ⁊ beniuolẽti.
Bennun.i.filius nun:·nomen ẽ Joſue.a ben
i. filius.⁊ nun ꝓpꝛin nomẽ patris Joſue.
Bepho gręce·latine puer vel inuenis dẽ.
95

Bephotrophiũ. n. s. vꝛ locus venerabilis

vbi pueri ⁊ infantes alunt.Inde h̊ ⁊ hęc
bephotrophita · tyqͥ vel quę cuſtodit be⸗
ppotrophiul.
Berbex berbedqm.t.⁊ hic berbic.ci.ẽ aries
caſtratus.⁊ hęc berbica.i.ouis.⁊ dꝛ a ver/
uex mutata v in b.

* —

BGerillus ꝑ geminũ.l.ẽ gẽma in India·ha/
bens nome ſuę gentis ſᷣm Hug.ſm alios

vo · berillꝰeſt lapis hcioſus viridis apud
indos candidus.
Berith interpᷣtat cõuiratio. e

Herſabee eſt ꝓpꝛiũ nome mulieris: inter/

pꝛetat᷑ filia iuramẽti·vel vicit domus vel

puteus ſacietatis:ifuit mater Salomo/

nis.⁊ vxoꝛ Vrię.

Bes.i.octo vncię.⁊ beſſus quidã bop ulus
Beleleel iterptat᷑ verbũ dei.⁊ fuit polymi/

tarius. vt oꝛ in libꝛo Eco.
Beſtia ⁊ fera differũt/qꝛ oĩs beſtia eſt fera

⁊nõ ecõuerſo.Beſtię eni ſũt quę moꝛſibꝰ

vel vnguibus ſeuiũt exceptis ſerpentibo:

vt pardi leones ſimiles a vaſtãdo oic/

tęquaſi vaſtię vel avi qua ſeuiũt· q̃ſi vi/
ſtię. Ferę aute ſunt ille quę ⁊ ſi nõ ſeuiant
moꝛſibo vel vnguibo · tamen ſilueſtres ſũt
ſic dictę· q; naturali vtant᷑ libertate.⁊ de/
ſiderio ſuo ferunt. Quãdoq; oĩs fera dẽ

beſtia. Quãdoq; etiã beſtia nõ dꝛ niſi

manſiõe hoiuʒ vtit ? tũc vꝛ a beth·quod
eſt dom.⁊ ſto ſtas. Inde beſtiola.i.par
ua beſtia. Inde beſtiarius.a.i.i.crudelis

⁊ viuẽs ad modũ beſtiaꝑ.Et hic beſtianꝰ
7 vꝛ qui ſeruat beſtias vel venat eas. Et

hoc beſtiariu⸗ eſt liber de beſtijs loquẽs

vel locus vbi beſtię moꝛãt᷑. Inde beſtiat᷑ V

ↄ.t hocle.i.faciẽs ad modũ beſtiaꝑ. Iñ

beſtialitas.i.crudelitas. Inde etiã beſtꝰ

a.i.i.crudelis inſtar beſti.
Beth apud hebꝛęos vꝛ mola olearia vel

etiã betha beth eſt ſecũda littera eoꝛu;ʒ.
Et a beth vicũt greci bethã ſecidã lram.

Et a betha vicimus nos B. Bic ergo be⸗
tha apud hebꝛeos eſt mola olearia apud
gręcos ſecida littera tũcẽ neutri genen
indeclina. Et inde apud nos betha. f. p.
eſt genus oleris · ſcilʒ ſecũdus caulis·qui
poſt abſcſionẽ naſat᷑ ĩ maguderi. Iñ be/

thaceꝰ.a.ũ.diminutiuũ.i.ad bethã ꝑtines
vel de betha exiſtẽs · vt cibo betbace i. de
bethis exiſteẽs. Itẽ beth interptat domꝰ*·

Hethania interptat᷑ domus obediẽs.
Hethel ẽ vrbs ſamarieꝗ p̃ᷣ dicta ẽ luęa. ſed

oſtq; doꝛmiẽs ibi Jacob vidit ſcalã in /⸗

Hia gręce· violentia latine.

nitentẽ cęlo.⁊ dixit: Here hic domus dei
eſt ⁊ poꝛta cali. Ex hac cauſa locus ille vi/
ctus eſt bethel. i. domus dei a beth quod ẽ
domus ⁊ el deꝰ. Sʒ quãdo ibia Hiero/
boam vituli aurei fabꝛicati ſunt · dicta eſt

betbauẽ./l. domus idoli.
Bethfage domus muſcę vel maxillaꝑ ĩter /
pꝛetat.vel domus vallis.

Bechleem cinitas in iudęa quę pꝛimũ di/
cta eſt ephꝛataſed quãdo gacob ibi pa/

uit pecoꝛa ſuaeidem loco bethleẽ quodã

vaticinio futuri ĩpoſuitqð domus panis
interptat ꝓpter ulũ pane qui de calo de⸗/
ſcenditquę⁊ victa eſt cuitas Dauid. Iñ
bethleemita.ↄ.p.nome patriũ. Inde pic
bethleemites.tis.2. Reg.2ꝛi? Polymita/
rius bethleemites.
Bethſaida.ſ.p.hebꝛaice· latine domꝰ pecu/
ou. Eade ꝓbatica piſcina vꝛ Joãnis.?

Bethſura.ſ.p.quida locus eſt · ve qͥ habet᷑

in libꝛis Machab.
Bechis · fluui hiſpanię · eo ꝙ humilis de⸗
currat. Inde bethica.i.hiſpania a bethic

i. de hiſpania ꝓpuintia exitens.

Bethonica.ſ.p.quędam herba.

B ante

SGiangulusa.ũ.i.habes duos ãgulos. Iñ

biangulat.a. uü. ⁊ põt poni ſubſtãtiue · hic

biangulus⸗ p tali figura.

Biarcha vel biarchas vꝛ pꝛiceps quadra/
ginta militũ·a bis viginti.⁊ archos pꝛin/
ceps. vt colligit᷑ de offi.quęſto.vbi appa/
ret ꝙ biarcha eſt minoꝛ dignitate cẽtra/
cha · cui eſt poteſtas cẽtenarij · qꝛ dux cẽtũ

militů · Del ẽ nomẽ phᷣi qui foꝛte habnit
aureã cathedrã:vel q; ocebat ſciẽtiã que

pcioſioꝛ eſt auo.
Hibax. o. t.vꝛ qͥ multũ bibit.

Biblio. onis.m.s.i.muſciones ſuꝑnatãtes
in vino. Et bibliones oicũt᷑ vermes qͥ ge⸗

nerant᷑ ex coꝛruptione vini.

BGibix. .t.i.pugna · a bis dictaq; ſemꝑ int

vuas partes fit.
Bibleus. a. i:z biblius.a.ũ.ambo poſſeſſiua
⁊ ſignt aliqͥd factũ ex iunco vel biblo. Bi/
blei ⁊ biblij dicunt᷑ inſtabiles.⁊ etiã qͥ re/
parat libꝛos. Del bibilij vicunt᷑ libꝛi ſcri/
pti ci iico.⁊ dꝛ a biblo inſula phenicis · in

qWua inuenit᷑ papyrꝰ mirę magnitudinis

q biblus oꝛ. Del dicũt᷑ latomi penitiſſimi
qꝗ poliũt lapides.⁊ faciut imagines. Bel
dicunt᷑ inbabitatoꝛes i biblos ciuitate.

Hde

hiceps/
Nns
apitun
Wap
Pons

Hicon
r
Biut⸗
via
itg
ubte
tz9
Nipe
nſae
ires⸗
nsl
gtant
Gtign
ſens⸗
mita:
fabiſ
tis
ſten
dheg

Mhg e
blle diͤ
guoge
Deer,
ceſt

Dumni,
ibipe,
Equogi
1panis
o xe⸗
id i
ndedic
Nnin⸗

wd wan
Pinsg
vbih

nilgc/
betbis

us
inueh

utt,
vopun⸗
biaſo⸗

nen,
en⸗

ini

BGiblia. p. eſt quidã liber diuerſoꝝ ãnomũ

geſta cõtinẽs. Cõtinet eni in ſe vet ⁊ no/
uuũ teſtamentũ: dicit᷑ a biblus:quia ãtiqͥ
libꝛos biblis ſcipſerũt. vel oꝛ a bibv.is,
quia bibit.i.claudit in ſe vetus? nouũ te/

ſtamenta.

Bibliopola..p.pe.coꝛ.i.veæditoꝛ ⁊ oꝛnatoꝛ
libꝛoꝝq; polit ⁊ punicat vt chariꝰ vedat
Et idẽ dꝛ bibliatoꝛ.oꝛis.
Bibliotheca.f.p.eſt armariũ ſeu locus vbi

conunt libꝛi: vꝛ a biblus qð eſt liber et
theca qð eſt rexoſitoꝛiũq̃ſi libꝛoꝝ repoſi -

tio vel recõditio. DHñ ꝑ ſunilitudinẽ qdã
liber ĩ ecdia dꝛ bibliotheca:quia ibi multi

libꝛi theologię cõtinent᷑. In bibliotheca⸗

rius.i.cuſtos libꝛoꝝ ſiue repoſitoꝛ.

Biblis.f.p.eſt dea.vel hũoꝛ afficiẽs coꝛpꝰ.

Giblus.m.s.i.iũcus.⁊ d a biboqꝛ aquarũ
eſt bibulus.⁊ aliqñ vꝛ p libꝛo/quia antiqͥ
de iũcis ſolebant contexere ꝑgamenũ.⁊
ibi ſebere anteqꝙ; eſſet vſus charte.
ibo. onis. 9.t. d qui multũ bibit.

7

bibat.

Bibulus.a. i. pe. coꝛ.q multũ bibit · vel qui

multũ attrahit humoꝛẽ: vt area.
Bicellü.n.s.quod ⁊ bicliniũ oieſt domus
ſub ſe hñs duas cellas/ſic domꝰ mercato/
rum in vrbe.⁊ di a bis cella.

Biceps.m.t.dꝛ gladiꝰ ex vtraq; parte ſen
dens· vel vꝛ ꝗͥ habet ouas ades vel duo

capita · vel etiã dꝛ Janus.i.deus anni ·q̃ſi
duo capita habens.
Hicoꝛnis.ↄ.ta ᷣ ne.i.hñs duo coꝛnua.
HBicoloꝛ:quaſi duoꝝ cDolâlo.
Bicoꝛpoꝛquaſi duoꝝ coꝛpoꝝ· vel hñs duo
coꝛpoꝛa. D
Bicubituseſt mẽſura bis cõtinens cubitũ.
ponit᷑ etia ꝓ cubito·ſm aliquos
Hidens.m,t.vr inſtrumẽtũ quoddã ruſti/
coꝛũ bifurcatuʒ·genus raſtri ꝓpter duos
dentes. Sed bidens.ſ.t.ouis a duobus
dentibo qui peminẽt dicta⁊ cũ qͥbus fert
naſci. Gcom autem Seruiũ dicunt᷑ oues
bidẽtes q̃ſi biẽnes.i.vuoꝝ aãnoꝑ.qꝛ talis
ętatis eligebant᷑ ad ſacrificiũ.
Hidental.n.t.eſt locus in quo cadit fulmẽſ(
Antiquit enĩ oij fecerũt fulmia.vt ꝓpłs
pterrit ad honoꝛẽ deoꝝ ſacrificaret oues
iumẽta ⁊ alia ſacrificia.vt habet᷑ in ſchola
ſtica hiſtoꝛia)ſic dictus a bidẽtibo ibi ſa⸗

riſicatis.vel aliqͥd fulmie ꝑcuſſuʒ. Derſiꝰ

Triſte iacẽs lucis euitãdũqʒ bidẽtal. Dtł᷑
di locus vbi oues mactant.

.

Hibula. f. p.pap yrus victa eo ꝙ bumoꝛẽ

Biduũ.n. s.vĩ q̃ſi duoꝝ dien ſpacu.

Biennis...t hocne.i.duoꝝ annoꝝ.Iñ hᷣ

bienniũ.i.ſpaciũ duoꝝ annoꝛũ.

Bifarius.a.ii.i.uplicit loques. vir bilin⸗

guis qͥ ouas nouit linguas. vel ouplex⸗
fallax.qᷣ aliud habet in coꝛde q; fat in oꝛe-
Vl qui nũc dic hoc nũc aliud.⁊ oꝛ a bis
foꝛ a quo etiam trifarius.a.ũ.quadrifa/
rius.a.ũ. multifarius. a. ũ.⁊ ſi ea expone
ſicut bifarius.
Bifax. acis.O.t.qͥ duos habet obtuitus.
Bifidus.a.a.i.in duas partes fiſſũ.⁊ dicit
a bis⁊ fidus.a.u.qð nõ eſt in vſu.et deri/
uatur a findo vis. Et ſcribit᷑ ꝑ vnũ.F. biſi⸗
dus.trifidus.bifarius:trifanꝰ ⁊ hmõi:qꝛ
coꝛripiũt pmam.

Biſiniũ.n. S. eſt locus vel viuiſio int᷑ ouos

fines.ſic trifiniũ dicimus q̃driſiniũ di/
uerſifinin.i.diuiſio int oiuerſas terrasuł
locus inter viuerſos fines ſcilʒ vbi diũſi
fines cõöueniitt.
Bifoꝛes.riũ.ſ.t.plłis numeri: vicũt᷑ianuę q
ſił daudunt᷑.⁊ ĩ laudẽdo ſe mutuo tãgũt.
vel dicunt᷑ ouplices valuę. q; bina foꝛa/
mina facit. Oñ Ouidiꝰ. Ilrgẽti bifoꝛes
radiabãt lumie valuę. Iñ h̊ hęc bifoꝛis
⁊ hoc re.i.duplex.
Bifoꝛmis.o.t hocre.i.dvuaꝑꝝ foꝛmaꝑſicut
trifoꝛmis triũ foꝛmarũ.
Bifrons.m.t.dẽ Janus.⁊ dẽ a bis ⁊ frons
q; duas habet frõtes hoĩs.ſcilʒ añ ⁊ retro
Biga bige.f. p.ꝗ ⁊ biiuga gę.dꝛ: vl bm ali⸗
os biges gis.eſt currus duaruʒ rotarũ a
duobo equis tm̃ tractꝰ. Et biga ꝓpꝛie eſt
lunę ꝓpter duas pꝛietates · ſalʒ q; ceſcit
7 deceſcit. C riga Plutonis:q; capit ho/
mines de tribo etatibo. ſcilʒ pueritiaiuuẽ/
tute ⁊ ſenectute· Quadriga ſolis pꝛopter
quattuoꝛ tẽpoꝛa anni ·ꝗ facit vicmnitate ⁊
ſennation ſua ·ſcilic;· xer eaſtatẽ autumnũ
»yemẽe:vel ꝓpter quattuoꝛ ꝓpꝛietates q̃s
l in Dia Knker eni in mane ſplẽdet
in tertia · calet in meridietepeſcit in nona.
Seiuga cunꝰ Jouis·a ſex ⁊ iugo:qꝛ a ſex
equis trahit᷑.⁊ attribuit᷑ Jomi vtpute ſũ⸗

mo deo ſm wetas. Et ita biga triga qua-

dꝛiga dicunt᷑ a numero equoꝛũ ⁊ iugo.
Bigamus hᷣm Hoſti.dẽ qui diuerſis tem/
poꝛibo⁊ ſucceſſiue duas legitimas habuit

vxoꝛes · Bed large ⁊ interpᷣtatiue dꝛ qui

cõtraxit cũ coꝛrupta uł vidua:vel qͥ duas

vxoꝛes habuit ante baptiſmũ. vel vnam

añ baptiſmũ ⁊ aliã pꝰ.uł qͥ caſtitatẽ pꝛo⸗
miſſã violauit · vt ſᷣdiaconꝰ vel mõachꝰ
ig 84

qui cõtrahit de facto · cum ve iure nõ pol/
ſit. vel qui vnã de iure alterã de facto· vel
qui de facto vuas vucit vxoꝛes Vl qui
vxoꝛẽ adulterã poſtea ſcienter cognoſcit:
Haã non põt ꝓmoueri ad ſacros oꝛdines
cuiꝰ vxoꝛ adulterata eſt:etiã ſi eã virginẽ
duxerit · oñ poſt adulteriũ eã cognoſcit.
alias ſec xxxiiij. diſ.ſi cuiꝰ vxoꝛẽ. Scom
tñ quoſdã idiſtincte bigam cẽſet᷑ etiaʒ ſi
ignoꝛãt cognoſcat eã ſicut qͥ publicã pę
nitẽtiã egit. Et vꝛ bigamus hᷣm Inno. iu⸗/
xta vnlgare ꝓuitialiũ.quaſi bls gamus.i

ſtultus vel fatuq; ibi ſtultꝰ oꝛ gamꝰ. Mkł

vicit᷑ a bis⁊ gamos vxoꝛ.q̃i hõ binę vxo/
ris vel bini coniugij. Et lic bigamus ad
ſacerdotiũ ꝓmoueri non poſſit: tñ in ne/
ceſſitate oꝛdinat᷑ ĩ ſubdiaconũxxxiiij· oiſ.
ſubdiaconꝰ. Et nõ eſt bigam ille q; ↄtra-⸗
hit cũ vidua ſi eſt incognita.c.debitu. de
biga. Mec ẽ bigamus cõtrahens cũ vnica
2 virgine. de dle. cõiuga. c. ſane.
Bigamia eſt triplex· vna videlicq; qñ quis
onas vel plures habet vxoꝛes. vllia cum

quis ↄtrahit cũ coꝛupta. Certia qcaſti/
tatem pmiſſã ꝑ votũ ſolẽne violat vel

ſciẽter cognoſcit vxoꝛẽ adulterã cũ tali⸗
bus nõ olſpeſat᷑.Et qui tales oꝛdinatpꝛi⸗
uatur officio poteſtate oꝛdinandi. Silr·
oꝛdinatus tali oꝛdine puat· vt nõ.e.ti.c.ij.

Bigens.·tis.o.C.qui ex ouabo gẽtibo ẽ nat

ſicut ex patre tuſco ⁊ matre franca.⁊ dicit᷑
a bis? gens. H
Bigenus.a.ũ.pe.coꝛ.dꝛ a bis⁊ genꝰ.Et di/
cunt᷑ bigena aĩalia ꝗq ex oiuerſis generibo
naſcunt᷑ vt mulꝰex equa ⁊ aſino/burdo ex
equo ⁊ aſina:muſino ex capꝛa ⁊ arieteet
muſinus eſt oux gregis m Hug.
digermen. n. t. i. ſeges ul legumẽ ex vuob⸗
germinibo cõmixtu.
HBiiuga. ge.l. p. i. biga.
Biiugus.a. u. vel buiugis.is.9.ta hoc ge · in
eodẽ ſenſu.⁊ ſubſtãtiue dedinata iueniũt᷑
hic biiugus. gi. ⁊ bic ⁊ hęc buugis.gis.Et
dicunt buugi vel büuges equi qꝗᷣ trabut
bigã. vel qui duo ſũt ad iugu.⁊ ſᷣm h̊ cõ/

ponitur buugus vel biiugis a bis ⁊ iuguũ

⁊ coꝛripit e.
Bilanx. lanq.f.p.i.libꝛaſtateraa bis⁊ lanx
q̃ſi babens duas lantcoes.
Bilibꝛis..t.⁊ hoc re.i.duaꝝ libꝛaꝝ pondꝰ
wl mẽſura pm Hug.⁊ ꝓducit li ſiẽ libꝛa.
poq 6: Hilibitritici denario vno. Pa
bias vvo dicit ꝙ bilibꝛis eſt ſextarius bis

aſſumptus.

Bilinguis. 9.ta h gue oꝛ a bis linguaſiẽ

trilinguis a tris⁊ lingua.et dꝛ qͥ duas vł
tres linguas nonit.vel qui duabo vlł tri⸗
bus linguis loquit᷑. Et ꝑ ſimilitudinẽ bi/
lingues et trilingues voicut᷑ fallaces Ou/
Plicesqui aliud habet in coꝛde? aliud in
lingua.vel inſtabiles qui nuchoc habent
in lingua nucillud ñ Greciſta. Bupli⸗
cis ac coꝛdis homo di eſſe bilinguis.

Bilioſus.a. i.qᷣ frequẽter iraſcat.⁊ ſemꝑ eſt

triſtisab humoꝛe qͥ bilis di.
Bilis.m.t.i.fellis: irę ſedes.vel ex fellis cõ/
motione ꝓcedens amaricatio.⁊ ponitur
qnq; ꝓ ipſo felle. p qͥlibet nigro⁊ malo

bumoꝛe.qndoq; ꝓ ira. Oñ Herſi. Cur/

gelſcit vitrea bilis.
Pilix.f.t.i. loꝛica quę contexit᷑ ouobo licijs
liciu. vẽ a bis⁊ liciũ/cii quo cõponit᷑ etiã
tris.vt triliciu.⁊ ẽ loꝛica quę tribo ↄtexi⸗
tur licijs. Et hęc bilix.cis.⁊ hęc trilix.cis.
i. pannus tribo filis aggregatim cõtext.
Inge hic ⁊ hęc bilicis.⁊ hoc ce.⁊ hic ⁊ hęc
trilicis hoc trilice.
Bimartus.m.S.i. bigam qͥ bis fuit maritꝰ
7 dĩ a bis⁊ maritus:qꝛ bis marcuit.luxu/
ria eni facit marcere hoiem. Iſ bimartia;
tię.talis ꝓpꝛietas.
Bimaris.9.t.⁊ hoc re.i.duo maria· vel int
Duo maria exiſtens.

Bimatus. us. ui.i.ſpaciũ duoꝝ annoꝝꝑſelʒ

bienniuz. ⁊ dicit᷑ a bimus.a.ſ.quod com/
ponit a bis⁊ annꝰ⁊ ꝛ ille qͥ eſt ouoꝝ an/
noꝛu·ſicut trimꝰqui eſt trii annoꝝ:iſic de
alijs. Inde bimuł. a. ũ. dim inutiuũ a bi⸗
mus. Cu aut oꝛ in euãgelio a bimatu. .j.

hoc põt exponi vuplicit: vno modo.vt.j.

vicat oꝛdinẽ tempor. Dꝛdo aut tempon
ẽꝙ pteritũ tẽpꝰ pus ẽ q; ſens.⁊ pſẽs qᷓ
futuꝑ. nõ ecõuerſo. Et tũca bimatu et. .
valʒ tantu·ſic ab ifatibo duoꝝ ãnoꝝ vſq;
ad pueros vniꝰ ani. Allioꝰ exponit a bi/
matu.i.a pueris duoꝝ ãnoꝝ vſq; ad pue
ros quĩq; ãnoꝝita ꝙ. j. dicat oꝛdinẽ nu⸗
meri.qᷣ ẽ· ꝙ; numerꝰ minoꝛ ſcedat maioꝛẽ
⁊nõ ecõuerſo·q̃re duoꝝ ãnoꝝ erãt pueri
quos Merodes occidit ⁊ deinceps vſq;
ad quiq;: qͥ q̃ttuoꝛ ãnos hebãt etiã nũeꝑ
duoꝝ annoꝝ ĩſe habebãt. nõ ecõuerſo.
Himenſis. 9.t:: hoc ſe.i.vuoꝝꝑ mẽſt iũ quod
gliter bimeſtris.ſtris dẽ.
Pumeter. a.ũ.pe. coꝛ. vbi ſunt duo metra·a
bis? metrũ.
Bimus.a.ũ.i. noꝝ ãnoꝝꝑa bis⁊ ãnꝰ·Vñ

accumulatis texit᷑ enĩ ponendo liciũ ſup

lecnon
ſtnbunt
htn
hi
nns
hoosipt
Dothan
e
mnors
Vus
mornt⸗
Mcy
wobpel
ia ett
Palſore
Muohe
Bernnst
ü dot
nan Vi
sy
bienni
lpenmur
dusbat
lenht
uce
Rot
(pon
demſe
ung
H
ongg
Mugno
Mosordi
hnpmng⸗
hrbüh
Coſſür
dutbentt
eſyer⸗
Urob⸗
Rirbün
NDan
hjitp
lungo
ufut
nyn

ngnuſi
dugsy!
byki⸗
Maiebi,
A du⸗
Erilndin
Medident
1lenpeſ

tſellsc

Twpnttur
rnnio
Tar⸗

ochb
Goliil⸗
Gwnteni
nAen⸗
rs
nchter⸗
hicrhec

t munb
uurn⸗
bimama⸗

W

mopſah
odcon⸗
duoran⸗
ſde
nndad
wama
od/N
amm
3 900Ü5
mnatuer,.
or ;
onitabd⸗
ſGuupre
manenn,
Arnaoee
naiitpeen
nappnic
ntninne
Zanſ.

onetm

nun

Greaſta. Eſt geminus bin anni geẽmini
quoq; bimus. r

Binoctiũ.n.s.i.ſpaciũ duaꝝ noctiũ.⁊ vĩẽ a

bis⁊ noctiũ:qdð antiqͥ olim dicebant hoc
noctiũ · vel a gtõ pli de nox noctis.

Binomẽ.n.t.i. duo noĩa. Iñ hic ⁊ B bino/

mis⁊ hoc meqͥ habet duo noĩa.

Binus.a. i.nomen viſtributiuũ·qð in ſin/

gulari tantũ valet quantũ ouo.vt Bina

lectio.i.duę lectiões.Sed in pli tenet᷑ di

ſtributiue ꝓpꝛie.vt Iſti comedũt bini.Et

qñq; tantu valet in pli quãtũ ĩ ſingulari /

vt Didi binos hoĩes.i.duos.⁊ da bis ⁊
vnus. Iñ binari.a.ij.adiectiue.
Bios.i.vita.
Biothanatus.m.s. dꝛ ille qͥ eſt bis moꝛtuꝰ

vt Aaçarus.⁊ dĩ a bis thanat quod eſt

moꝛs xl moꝛtuꝰ. pot eſſe adiectiuũ ſᷣm
NPug. Hapias vicit Giothanatus.i.bis
moꝛtuꝰ.duplicit᷑ oãnatꝰ.Nñ ĩ vita ſancti

Andreęlegit᷑ ꝙ Andreas int biotbana/

tos ſepultꝰ fuit.i.inter dãnatos coꝛxoꝛe ⁊
aia. Mel biothanat.i.fatuꝰ. Vñ legit᷑ in
paſſione ſancti Pꝛothaſij · Dis biotha⸗/
natus fieri ſicut frater tuus.i.fatuus.

Bipennis.f.t.i.ſecurꝗ duas pꝑeẽnas hʒ.Heęc

etiã dolabꝛa d pm Papiã. coꝛripit pꝛi/
mam. Bñ Dirgilius.4? geoꝛg. Merſata
alias. vrge ſata ⁊ valicã in vites mollite
bipennẽ. Mugaũt dicit ꝙ cõponata bis
⁊ penna: oꝛ hic⁊ hęc bipennis: H̊ ne.quia
duas habet pennas. ſcilʒ ante rerto.
Bipes...t.i.duos habes pedes.ↄſtructiõe
tũ poteſt eſſe ge. oss.
Biplex. oĩs.t. dꝛ a bis ⁊ plica:cũ quo etiaʒ
cõonit alter.⁊ dꝛ h̊ ⁊ B2 H altriplexĩ eo⸗

dem ſenſu · ſcilʒ duplex aĩo.fraudulentꝰ.

vtrũq; cõparat᷑. Inde h biplicitas altri
licitas.i.duplicitas.fraudulẽtia.

iremis.fit. vꝛ nauis bina remigatiõe vel
nauigatiõe agitata · vel vꝛ nanis ꝗq habet

ouos oꝛdines remon.
Birrhatus. a. n.i.binrho indutus.
Birrhia. rhię ꝓpꝛiũ nom̃ viri.⁊ d a birrhũ

i. groſſũ veſtunẽtũ· qꝛ birrho ⁊ virilit᷑ in-

dut erat · vel Birrhia q̃ſi virria ·b ĩ v con
nerſa.qꝛ viriliter cõſulebat oño ſuo.

Birrhoſꝰ. a. birrhat.a. ũ.i.birrho ĩdutꝰ

Birrhü.n. S.i.groſſũ veſtimẽtũ. Et oĩa
co: Nam birrhũ gręci dicũt libiũ.
Byrſa.ᷣf.p i.cloaca.vel coꝛiũ bouis Vndea
Cartago olim dicta eſt byrſa:quia crcũ/
data fuit coꝛio bouis. Iñ byrſus.a.ũ.i.ru
ſus vel niger

ta iſtiꝰcuitaſj dꝛ h byfante velh by gat

Biſamnis. m. s. qͥdã fluuiꝰ currẽs circa Ja⸗

nuam a bis amnis:quia ouo amni vel
amnes intrant illũ fluuiũ.
Siſlongus.a.ũ.quaſi tantũ bislongus.
Biſpilus.li.vbi moꝛtuus poꝛtat᷑
Bilſſe ſut ꝑtes aſſis.⁊ cõtinent octo vncias
nec vr ad reſpectũ totiꝰ.cũ nec vuplicatꝰ
reddit ſuũ totuʒ. ⁊ dẽ a bes.i.octo vncię.
Eta biſſe vꝛ biſextus. q; ex biſſe.i minutj
colligit· vel vꝛ a bis ⁊ ſextus:q; ſext dies
ante kalẽdas martij bis ↄputat᷑ eo ãno-
vt dicit Gng.⁊ in ſequẽti die celebꝛat᷑fe
ſtuʒ Matthię eius vigilia in oie pꝛęce/
denti. Dñ. Biſſextũ ſexte martis tenuere
kalendę. Poſterioꝛe die celebꝛãtur feſta
Matthie.
Biſſyllabus.a.i.i.dictio cõſtãs ex vnab⸗
ſyllabis· vt amo. M
Byſſus.f.s.genus lini candidiſſimi:⁊ mol⸗
liſſimi.⁊ naſcit᷑ in ęgypto. Inde byſſinus
a.u. de byſſo exiſtens. vt veſtis byſſing. i.
candida facta ex byſſo.
Biſtardus eſt nome auis.wl.ein vꝛap.
Bithalaſſu.n.S.vẽ veſtigiũ ĩ luto pᷣſſuʒ. vel
cõcurſus duoꝝ mariũ:ſcil loc vbi duo
maria ↄcurrũta bis ⁊ thalaſſũ qð ẽ mare
VDñ dlct. 272 Et cũ incidiſſem in locum
bithalaſſu· impegerũt nauẽ. Gñ. Cõcurſũ
mani binoꝝ dic bithalaſſum.

Bitidus. a.i.i.bifoꝛmis · uł q;tũ ad coꝛpꝰulł
Stũ ad aiam.adĩ a bis. idea qð ẽ foꝛma

Bythynia.f.p. Aſię minoꝛis puintia.
Bituligo.ſ.t.dꝛ vimẽ minutuũ·qð creſcit in
bitumine. M
Bitumẽ.n.t.eſt quoddã genterrę vtile ad
cõpages nauiũ/qð ⁊ gluten dẽ.⁊ abũdat
in aſphalto lae iudeę. Del vt dict glo.
Geñ. Bitumẽ eſt gluten feruẽtiſſimũ
qͥ lita ligna nulla violentia diſſolui pñt.
⁊ ꝓducit tu.vl ẽ viſc qui fit de ſeꝑo cera
rTreſina.qui valde eſt neceſſariꝰ ad cõpa/
ges nauiũ. Oñ Turoꝛa. IFrcã liniuit po/
nendo foꝛte bitumẽ. Inde bitumineꝰ.a.ũ.
i. exiſtens de bitumine:⁊ bituminat᷑.a.iũ.
i. litus de bitumine.

Binira rę f.p. ꝗᷓ duos habet vel habuit vi⸗

ros.i.manitosa bis ⁊ vrr.
Biuiũ.n. s.dẽ loc vbi duę vię cõueniüt uk

cõcurrũt. Inde biuialis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.ad

biuiũ pertinens.
Byxantiũ vel bygate olim victa ẽ ↄſtanti⸗
nopolis. Iñ byxantr. a. n by ate.q it.i.
ↄſtãtinopolitan. Micetiã adhnc mone⸗

.

B ante Y.

Blandus.a. i.i.mitj vel lenis in verbis. Iñ
blandicia cię blãdicies ei.i.adulatio Iſñ

blandulus.a.ũ.i.aliquãtulũ blandꝰqð 7
blandicellus.a.u. In ⁊ blandicella· dicũt

verba diminutiua. ⁊ blãdicioſus.29.1.

PBlas blatis.i.ſtultus vel inſipiens.
Blaſphemia. mię.? płaliter blaſphemie aꝑ
i. detractio vel vituperatio. Oñ Pꝛuden⸗
tinus in cicomachia. Mõ tulit vlter capti
blaſphemia mõſtri. Oirtutũ regina ſides

Et eſt blaſphemia irreligioſa rephenſio ·

vel detractio/ vituꝑatio. Blaſphemꝰ po

eſt maledic. detractoꝛ · vel vituꝑatoꝛ. C

adiectiuũ: ꝓducit phe vĩ a blas qð eſt

ſtult'a femina: QNam feminaꝑ ẽ rẽſtulte
blaſphemare. Et pꝛopꝛie blaſphemareẽ

iiuriã deo irrogare.
Blaſto.ſtonis.m.t.i.cubiculariꝰ ſiue hoſpi

talarius.

Blata. f.p.ẽ quoddã aĩal tm̃ de nocte am /
bulãs. Oñ lucfuga dẽ qᷓ compheſa ma-⸗
nu tingit. Alij vicut ꝙ ſit veſptilio Qui⸗

dam dicũt ꝙ ſit gen mun ĩ ſubter aneis
habitãs cauernis. Iñ bec blata tei. Ppur⸗

pura eiuſdẽ aĩalis coloꝛẽ imitãs. Iñn bla/

teus.a.ũ: h ⁊ hęc blatealis hocle.i.pur/

pureus vel talis coloꝛ ſcilʒ blanius. Itẽa
blata te p aiali dꝛ h̊ blatea tegi.illud q&
de calciamẽtoꝝ ſoleis eradit᷑· vel lutuʒ ex .

itinere in calciamentis collectũ.
Blatera.f. p.i.ſonus ranag.
Blatus.m.S.vꝛ ſtultus inſipiens.

Slennus. m. s, blẽno. onis. in codẽ ſenſu. i

ſtultus vel hircoſus ⁊ impudicis.
Bleſus.a. n. vꝛ quaſi freſus q; verba frãgit
non bene ea ꝓpferens.

—

B ante O

Boa vel boas vã qͥda ſerpẽs qͥ valde perſe/

quit᷑ boues: QNã plimo lacte riguis· vbe/
ribꝰ ſe innectit: ſugens interimit.⁊ dicit
boas a boũ depopulatiõe.Boa etiam dꝛ

tumoꝛ curiũ in vnũ collecta ruboꝛ.⁊ etiã

lutũ vꝛ boas.

Boanerges interßtat filius tonitrui. Sic
Dicti ſunt Joannes euageliſta ⁊ Jacobo
frater eius q; magna intonuerũt · ſcilicet

Joannes: In pᷣnepio erat verbũ ?ꝛc.
Hoani.n.s.vꝛ lo' vbi vendunt᷑ boues.
HBoatus. us.ni.iimugitꝰ boũ · uł vox plena.

Bobicinatoꝛ · ↄuiciatoꝛ:tricoſus⁊ ĩcõſtãs.

Boema,n.S.i.boatus ſonusſtrepitus.

Poetes.tis.it.vel boete ·ẽ ſtella ſixa ĩ polo
arctico antecedens illas ſtellas ꝗq apparẽt
facere figuraʒ currus in calo.⁊ eſt arca te
monẽ iſta etiã arctophilax vꝛ ᷣm Gre⸗
ciſtã Mel potius ſumit᷑ pꝛo ſigno.Conti⸗

net enim plures ſtellasſcilʒ duodecim.?

ſequit᷑ plauſtrũ quaſi bubulcus.

Boeti legiſtaꝝ adiutoꝛes eoꝝ ſunt quira
tiones publicas oiſcutiũt.Doete eni græ⸗

ce latine dicit᷑ adiutoꝛ pm ccur. C. ta.
ſcri.⁊ poe.lixx
Boetiani heęretici a Boetio ſunt vocati.
Idẽq; eunomiani ab Eunomio quodaʒ
vialectico Etij diſcipulo ·ex au noie ma/

gis innotuerũt. viſſiſem patri aſſerentes
filiũ·⁊ filio ſpirituʒ ſanctu · dicũt etiã nulli

imputari peccatũ in fide manenti’.
Boetius ꝓpꝛiũ nomen cuiuſd theologi.⁊
phi.⁊ dꝛ a boetes.
Pogloſſa vide.j.in bugloſſa
Boia boię.F.p.vẽ toꝛquis dãnatoꝛũ
iugum in boue.
PBois gręcelatine dĩ bos· pm Dapiam.
Bole. i. ſententia vel veritas.

Holetus. m. s. eſt genus fungi. Oñ Boleti
leti cauſa fuere mei. Et ſunt pla noia ideyʒ
ſiontia ſcilʒ Aſparagbolet·fung.tub.
Solis. lidis.m.t.eſt maſſa plübi quaʒ nau/
te mittũt in mare ad experiendũ pꝛofun/

vitatẽ mar. Dñ. PBer bolidẽ plumbi vic
maſſa ſigri. Per quã naute ſolent man ex⸗
ploꝛare ꝓfundum. M

„

Polus. m. S. i.moꝛſellus. vel bolus iactus.2⸗

dꝛ a bene vel bonus

Bombix.m.t. vꝛ a bombo.Sũt ant bombi

ces vermesex quoꝝ egeſtiõe efficit ipſa
lana ſerici· vel vt dicũt bombacie cõficit.
Generaãt eni ex ſe longiſſima fila vñ pur-

pura⁊ bmõi texunt᷑. Inde bombicinũ q
noiĩe ipſa lana vocat᷑ anteq; texit᷑.⁊ texta

quę fit ide. I¶l quo etiã bombicin.a.ũ.pe.
coꝛ.i.aliqͥd factu de ſerico · vt fila. pducit

pe. Oꝛ aut Juuenał coꝛripit eã ibi Qua⸗
rum delitias pannꝰ bombicin vrit · licen ⸗

tia poetica fuit.
Hombicinatoꝛ dꝛ
vel purpuram

Bombus a boo bas.i.ſonusa quo bombi⸗/
o. as.i.bombos facere· vel camare. ? ppe
eſt apũ qñ damãt modo ſuo. Iñ Hͤbom /
bixatio. onis ipſa vox apũ. Inuenit etiã

bombus pꝛo ſono cGil.
Bonus. a. u. eſt pmitiuũ.vel põt deriuari a

ven.⁊ dꝛ bonꝰ q̃ſi vena venuſtate coꝛ/

quaſi

aliquis faciẽs bõbicinũ

P
hont
Gpen
lun
fig
dbp⸗
born
Ni
ge
hoy
hyo
rt
wkn
nuiet.
husS
n
luche
ſecen
mor⸗
Pone
lien
ultut
hoͤrla
nget
ſorp
Nrattis
nlc⸗
Bon
eenmn

ip
Niſpard
tanut⸗
m Ore,
Conti⸗

ntqun⸗
nC

tvocn.
od
olema/

lerentes

tünli
wo

guil
pun.

PBolen
oin o
ngenb.
guznan⸗
upofun
lunbivi
tnaner⸗

ucs,7

ittonbi
chct ip
nge Göha.
unionn,/
Mu
rlexta
a., ,
pduat
brna/

mlin

iui

pbe
fbon,
ntet

muani
ecor⸗

poꝛis põſtea trãſſatũ eſt ad aiuʒ eũ eniʒ
bonũ vicimus:cui non ualet malũ·eũq;
optimũ qͥ peccat munũ. Iñ bonitas.atis.
Bona eoꝛu qͥ ſibi ipſis moꝛtẽ cõſtituũt ſeu

infligut· ſi hoc facũt ex ipatiẽtia dolortuk
ob pudoꝛẽ honon alienitũcnõ auferunt

bona heredibo.Si aut facit ex cõſciẽtia
delicti ·ſcilʒ ſi aliqͥs infligit ſibi moꝛtem iõ
qꝛ erat delictũ vel qunẽ ob qð non erant

bona publicãdaputa furtũ homicidiũ u

hbmõituc auferũt bona hęredibo. Iteʒ ſi
erat crimẽ cuius accuſatio potat inchoari

poſt moꝛtẽ vt repetundaꝝ· peculiatꝰ.⁊ lęſe

maieſtat tũc etiã auferunt᷑ bona bęredi⸗/

bus. Si aut accuſatio nõ poterit inchoari

poſt moꝛtẽ nõ auferunt᷑ ſibi bona niſi ad/

iudicauerit ſibi poſt moꝛtẽ poſtq; fueriti

moꝛ.ſibi conſti.
Bona libertoꝝꝑ. Patron ſuccedit in bonis
liberti ĩ tia parte·addita locupletate hę/
reditatis liberti · vel ab vno ex hęredibo⸗⸗
nõ relictis filijs a liberto/uł etiã relictis · N
ingrat vt non poſſint arguere teſtamẽta
ſuoꝝ parẽtũ ĩofficioſa.Locuples aut bę/⸗
reditas vocat · ſi ẽ maioꝛ centũ aureis ut

diẽ vlco. in ſu. C. de bo. liber.⁊ iuſpatro.

Bona materna materni genen ſunt illa ꝗͥ
ex matre vel auia debent ſilijffamilias vl
etiã emancipatis deferunt᷑. Et qñq; ꝓ ne⸗
potibo·puta res auięipſon.
Bona cuuitatis abuſiue publica dicta ſunt
Solsa eni publica ſunt ꝗ ꝓpli romani ſũt·
vt. l.bona.ff. de ver. ſig.
Bona.dicunt᷑ ſica beando ·eo ꝙ beãt.i.bea
tos faciũt vel ꝓſunt: Nã beare idẽ eſt qð
ꝓdeſſe.⁊ q; ꝓdeſt beat.l.bonoꝝ.ff. de vᷣ.
ſig. Sumit᷑ aunt hec dictio ꝓ oĩ bono vti⸗/
li· delectabili vel honeſto ./ ſpuali vel tẽpo⸗

rali.In iure aũt hęc victio bona in pli et
neutralit᷑· ſigt res nr̃as ꝗ ſunt in dominio

nro vel q̃ſi· vt in dicta.l.bonoꝑ.Et ipſas
res ex ſuo ꝓpꝛio ſigto coĩter accepto ſigt

deducto ęre alieno:qñq; aũt nõ deduco

ſignificare condudit᷑.
Bonoꝝ poſſeſſoꝛ di ille qͥ ð iure ſ̃toꝛio al/
teri ſucceditqꝛ bonoꝝ poſſeſſiões a pto/
re ſunt iuentę.Et ẽ oifferẽtia inter bonoꝝ
poſſeſſoꝛẽ ⁊ hęredẽ:qꝛ bonoꝝ poſſeſſoꝛ de

lure ſtoꝛio ſuccedit·i heęres de iure ciuili.
Bonoꝝypoſſeſſio ponit᷑ p vna dictione hm

Ao.⁊ ſigt ius recipicdi pſequẽdiq;⁊ re⸗
tinedi illud qð in bonis uliꝰ erat au ſucce
dit de iure pᷣtoꝛio · Et differt a petitione

ſcelere deßhenſus. ff. de bo. eoꝝꝑ qᷣ ãte ſen.

hereditatg eſt de iure anili· vt Inſtit et
ff. pall. Ite ẽius qð pſeqͥmur. Et in H̊ dif⸗
fert ab actione hęreditatj vniuerſali·ſcilʒ
poſſeſſoꝛię hęreditaſpetitione. Et qñ po⸗
nit ꝓ vna victiõe ſigt hoc ius. Si autem

di poſſeſſio bonoꝝ? ſũt duę dictiões tũc

ſit factu. Diuidit᷑ ãt bono:ũ poſſeſſioqꝛ
glia ẽ oꝛdinariaalia eroꝛdinaria. Ellij di⸗
nidũt bonoꝛũ poſſeſſionẽ in has ſpes· ſcilʒ
bonoꝛũ poſſeſſionẽ ſᷣm tabulas teſtameti
quã pꝛętoꝛ dat liberis a pꝛe in teſtamẽto
iiuſte pꝛętgritis bonoꝝ poſſeſſionẽ ̊ ta⸗
bulas teſtamenti.⁊ eſt quã pꝛętoꝛ liberis
pollicetur. Bonoꝝ poſſeſſiões eroꝛdina⸗/⸗
rię ſũt ouę ex teſtamẽto/ſcilʒ ſᷣm tabulas
cõtra tabulas. Et quatuoꝛ abinteſtato.
ſalʒ bonoꝝ poſſeſſio vnde liberi.⁊ dat᷑ ſi
lio emacipato:qñ pꝛ decedit abinteſtato
Et bonoꝝ poſſeſſio vnde cognati:⁊ dat᷑
his qͥ ꝑ femineũ ſexũ ſut cõiucti. Et bono/
ruʒ poſſeſſio vnde agnati.⁊ dat pxis co⸗
gnatis cõiũctis ꝑ virilẽ ſexi poſt iberos.
Et bonoꝝ poſſeſſio vnde vir vxoꝛ.⁊ da
tur viromuliere abinteſtato decedente:
agnatis ul cognatis nõ exiſtẽtibo. ul ecõ/
uerſo mulieri· viro abinteſtato decedẽte:
agnatis ⁊ cognatis non exiſtẽtibꝰ.
Bona vacareeſt ipſa dñm nõ habere.
Bonsęfidei poſſeſſoꝛ eſt qͥ credit ſe aliquam
rem iuſte retinere. Sʒ maleſidei poſſeſſoꝛ
Equi ũiuſte ſeit ſe aliquã rẽ poſſidere. vt in
reg.poſſeſſoꝛ.de re.iur..li.Gõ et Inſtit. de
vſuca.per tooll.
Bonefidei emptoꝛ dẽ qͥ ignoꝛauit reʒ alie/
nam eſſe. vel etaui Wgitoꝛẽ habere ius
vendendiſcilʒ eſſe pꝓcuratoꝛẽ vel tutoꝛem
ff. de x. ſig. l. bonefidei.
Bonoſiani hęretici a Bonoſio qdam epo
exoꝛti ꝓdunt·qͥ chꝛiſtũ dei filiũ adoptiuũ
non ꝓpꝛiũ eſſe aſſerut. ”
HBoos iterpᷣtat in qͥ foꝛtitudo vel roburẽ.
Boꝛeas.reę.fF.p.quidã vent eſt.⁊ coꝛ. pᷣmã
Vñ Duidiꝰ epi. Illic me teneas boꝛeas
vbi dulce moꝛari eſt.
Boꝛith herba fullonũ eſt de qua panes fa⸗
ciũtquos herbaticos vocãt.i ſiccãt illos
habentq; ꝓ ſapone ſᷣm Papiam. Scom
aũt Mieronymũ ſuꝑ Mieremiã ·hebꝛaicũ
eſta eſt quędã herba quã ſeptuaginta in/
terpꝛetes vicũt herbã fullonũ · ꝗ in pale-
ſtina in humidis ĩ virentibo locis iueni
⁊eandẽ vim habet quã ⁊ nitrũ ad lauan
das veſte.
PBoꝛrago.ſ.t.herba quędam.

no aptũ.v bos quaſi bonꝰ opatoꝛ ſoli.
TZeſt etymologia.nõ ↄpoſitio.Et deberet
facere gtũs bois interponit va vꝛ bouiſ
cauſa euphonię. Genitiu plis facit bouz
otũs ⁊ ablatiuꝰ bobus VHñ Virgili Le⸗
ta bo paſſim cãpis armẽta videmus.Et
nota ꝙ bobo· quod amiſit in ſyllabis re/
cuperauit in temponbus. Oñ lic; bouis?
boue coꝛripiũt pꝛimã.quia Ouidi: Nõ
boue mactato cęleſtia numina gaudent:

tñ bobo eam ꝓducit. Dñ idẽ. Non pꝛo/

fecturus litoꝛa bobo aras. S
Bolſfoꝛus.m.s.pe.coꝛ.i.illud mare ꝑ quod
traſijt Myo in ſpecie bouis· velꝑ qð Ju⸗
piter in ſpecie tauri detulit europa. Ideʒ
⁊ alio noĩe ꝓpontides vꝛ a tranſitu ponti
Inuenit᷑ etia boſfoꝛꝰ ꝓpontides ꝓ noĩe
cuiuſdã ſtellę. Sumit᷑ etiã ꝓ via quã va/⸗
ount boues ad cãpũ ꝓ nutrimento.

BGoſſequus.pe. coꝛ.i.bubule.qᷓi ſequẽs bo/

ues in cuſtodia. vel quouis alio modo.
Boſtar.n.t.pe/p.eſt locus vbi boues ſtant
ſcilz ſtabulu. Di etiã boſtar loc' vbi coꝛ/
poꝛa boñ cremant. Et inuenit hic boſtar
ris.pe.coꝛ.ꝓpꝛiũ nomẽ viri ⁊ pᷣmitiunũu.

Botrio.onis· m ·t. vꝛ qð exit de ſarmento

qñ turgeſcit.⁊ qð dependet de cingulo.
Botr ti.ſ..ẽid qð ẽiĩauno. ponit qñq;
20 acino.qñq; pꝛo vua:qñq; ꝓ racemo.
. Fnenie inliglimal ge . Heut 52°
Botrus amariſſimugs.
Bouariũ vel boariũ.n.s.locus vbivendũt᷑
boues. ðJ .

Bouicida.ↄ.p.pe.pꝛo:qͥ vel qucedit bo „

ues.i.macellarius.
Bouilla lę.f.p.ẽ locus vbi vendunt᷑ boues
Dñ Perſius. Accedo bouillas. Del bo/
uillę bouillarũ quidã loc iuxta ARomam

vbi boues vendebantur. vel vbi boues

tm̃ ſacriſicabant᷑ iuxta ᷣceptũ Mineruę.
Bouinus.a.ũ.res bouisvel ad bouẽ perti/
nens. Houinus etiaʒ vt dicit DPapias.i.
boui ſimilis.

cellaxcius.

B ante B3

Brabantia. f.p. quedam ꝓuintia.
PBrachale.n. t.i.lubare⸗ dꝛ a bꝛachę.aꝝ.

Hꝛachatus. a. i. qͥ indutus eſt biacha Dñz

bꝛachata di ꝗqdã regio gallię.ſcilʒ ꝗq adia/
cet rheno . q; ibi hoĩes vtũt᷑ laxis bꝛachis.

Hꝛachę.aꝝ.płis numeri·ſuũt indumẽta qͥb

Bos. 9.c.ẽ aial quadrupes domeſticũ ara /

Bouiſcida.o.p.i.qͥ ſeindit boues ·ſciliʒ ma⸗

=è . . E * “s,õ
5 .

verenda coꝛpoꝛis velant᷑ tegunt᷑.⁊ dꝛa
bꝛachos qð ẽ bꝛeue . q; bues ſolet eẽ: Nõ
enĩi ſolẽt habere tibialia ̊ extendũt᷑ ſolũ/
modo vſq; ad gennnnnn.
Bꝛacheũ.i.vadu dꝛ a bꝛachos qð ẽ hᷣue.
Bꝛachile. lis.i.lubare. Gꝛachile etiã oꝛ cin⸗
ulum renũ.

ꝛachiologia. F. . eſt ꝗdã figura locutio/
nis. fit ců plła ſub paucis verb comphẽ⸗/

unt᷑. vt vrit amoꝛ Haridẽnuptã rapit

armat atridẽ. vltro pugnat᷑· fit machina ·

troia cremat.
Bꝛachis.f.t.ꝛ inferioꝛ pars circuli.
Bꝛachiale.lis.n.t.dꝛ toꝛquis ĩ bꝛachio · ſiue
bꝛachij quoddã oꝛnametũ.qð ⁊ dextro/
cheriuũ ſine dextrochiriũ dꝛ.

Hꝛachiũ. n.. vĩ a ban qð eſt foꝛte vel gra-
ne · qꝛ cęterl mẽbꝛis foꝛtiꝰẽ. Iñ bꝛachiolũ

i. paruũ bꝛachiũ. Et bꝛachiat .a. u. i. habe
bꝛachia. Et nota ꝙ ſüt multę ꝑtes in bꝛa⸗
chio:Mam ibi eſt toꝛus ſiue muſculus:cu/⸗
bitus. vlna.⁊ ala· ſiue aſcella·ſiue ſub hir
cus lacertꝰ. Et lacert' eſt ſuꝑioꝛ pars uł
etiã ipſũ totũ bꝛachiũ/ dꝛ a lacero.asqꝛ
lacerti vident᷑ eſſe lacerati a toto coꝛpoꝛe
Inde lacertoſus.a.ũ.i.foꝛtis:q magnos⁊
foꝛtes habet lacertos. Coꝛus ſiue muſculꝰ
eſt illa pulpoſa caro ꝗ in lacerto ẽ. Cubit
eſt vſq; ad manũ.a dꝛ a cubo.as.qꝛ hoĩes
ſolent cubare ſuꝑ cubitũ in cena · vel vicit

a cubon qð eſt firmũq; firmu mẽbꝛũ eſt.
Plna ſᷣm quoſdã eſt cubitalis menſura

idẽ ſcilʒ qð cubit: Scom alios ẽ extẽſio

vtriuſqʒ bꝛachij. Ala eſt iſta pars piloſa

ſub bꝛachijs.⁊ dꝛ ſicq; piloſa ẽ vt ala· uł
qꝛ inſtar alaꝝ inde bꝛachia emergant vel

moueant᷑. Et eadẽ dꝛ aſcella.q; ab hoclo⸗/

co bꝛachia caillent...mouent᷑. Et idẽ locus
dꝛ ſubhircus. q; eſt fetidꝰ·habet eni ſubtꝰ
hirci.i.fetoꝛẽ hira. =D

BSBi:achos gręce.i.bꝛeue latine. S
Bꝛachmanę· au. ppli ſut Indię. Et declinat

etiam hec bꝛachmana nę. ..p.pe.coꝛ.
HBꝛactea.n.s.plis nueri·tenuiſſima anri la/
mina dĩ a bꝛacten gręco qð lamina auri
eſt. Inde hbęc bꝛacteola. f.p.i.parua bꝛac/
tea. Bꝛactea etiã uł bꝛacteola oꝛ cãpanula

aurea. Iñ bꝛacteat. a. ũ.ði.bꝛacteis oꝛnatꝰ

ſcom Hugj. Papias vo dicit: BGꝛactea
tenuis auri lamina vel alicuiꝰ metalli.
Pꝛancia.f.p.qͥdaʒ locus iuxta guttur.⁊ vt
di.bꝛancie ſũt fauces. Oñ legit᷑ĩ hiſtoꝛia
Tobiẽę ꝙ Cobiã iunioꝛẽ piſcẽ metuentẽ
pꝛẽdere. iuſſit angelꝰ. vicẽs: Eppꝛehende

bune
Prunen
hune
bre
h
lucd
Hune
gat
PBuuu
uniiu.
vunt
Peltt⸗
beeige
Geun
Pon
Ae
Hieut

Sd
Preni
punat
Neuus.
lantk⸗
ſonn
zaon
ſſttotn
beuin
ul
Kbe⸗
honen
lonica
hiaeg
Pilſus
onen
e
mam
Buſin
SS
hone⸗
Gibutt.
morr
hebitan
a
hbatn
nrle
lannia
Vtflan
ſiht
meil
fnobi
zuen
Mon
nin
Bn

tadi
tee.

ibre.
ürin

nani
cnii
peinpt
miching.

bio ſue
Nd⸗

g
ibuchei
üibeti
Winber
ulisay
kelbber
ps
aos
ocowe
nos:
bi
gbis
dit

Nrüdt.

Neniura
icniſio
8ploſe
H
Gr
uteh
1iilos
miiut

bꝛancias eius.
Bꝛanciola.F.p.i.parua bꝛancia.
Bꝛanc m.S.i.guttur.a bꝛachos qð ẽ bꝛeue
q; bꝛeue eſt q;tũ ad alia mẽbꝛa. Itẽ inue/
nit᷑ hic bꝛanc.ci.ꝗqdã paſſio ſiune moꝛbus:
ſcilʒ ꝑfocatio faucium frigido humoꝛe.⁊
tũc dꝛ a bꝛancia bꝛancie.
Bꝛaueta.tę.ↄ.p.pe/p.ꝛ tam victoꝛ qᷓ; qui
accipit bꝛauiũ·q; qui woot.
Bꝛauiiũ.n.S.i.laurea:palma/munꝰ.pꝛemiũ:
curſus:q̃ſi parauii.i.paratũ.adqᷣſitũ vi ⁊
virtute · vel q̃ſi habitauiũ.i.habitũ vᷣtute

Pꝛeſith.i.liber geneſeos hᷣm hebꝛeos.

Bꝛeuigerulus.pe.coꝛ.i.baiulus et poꝛtatoꝛ
bꝛeuiuũ.
Bꝛeuilogia.f.p.bꝛeuis dictio.ſelʒ quãdo
aliquis bꝛeuit᷑ vicit.

. *–

SBiꝛeuiloquus.a.ũ.pe. coꝛ.qͥ bꝛeuiter loquit᷑.

Inde bꝛeuiloquii.i.bꝛenis locutio.
Pꝛeuis.9.t d a bꝛachos qð ẽ bꝛeue com/
parat᷑. Inde bꝛeuitas.at. Iñ etiam bꝛeue
bꝛeuis.n.t/ p litteris.qð ⁊ h̊ bꝛeuis.uis.in/
uenit · Inde hoc bꝛeuiariũ.n.s.locus vbi
reponunt᷑ vel rexoꝛtant᷑ bꝛeuia. uł vbi ali⸗/
qd cõtinet᷑ abbꝛeuiatũ. Dñ qͥd liberĩ q

eſt totuʒ officiũ diurnũ⁊ nocturnũ dicit

bꝛeuiariũ. Item a bꝛenis vꝛ bꝛeuio.as.
Bꝛia.f.p.i.mẽeſura ꝗlibet: dĩ a bꝛachos qð
eſt bꝛeue. Obi eni nimietas ẽ ibi mẽſura
non eſt. Et bꝛia vꝛ terra quędã. vbi fuint
boni caſei.
Bꝛiſca cę.i.fauꝰ vnde mel elicit oꝛ a bꝛiſin.
Bꝛiſeus.m.s.i.bacchꝰ di a bꝛiſin qð ẽ ex/

pꝛimere? elicere vinũ de vua· lac de mã/
mamel de fauo.
Bꝛiſin.i.expᷣmere vel elicee.
Bꝛito. onis.m.t.pe.coꝛ.in obliqͥs · vel...ge.
nomen cuiuſdã gentis: dꝛ a bꝛutuſ. Sũt

enĩ bꝛitões q̃ſi bꝛuti:q q dẽ Pꝛut᷑ fuit pꝛi/

mus rex bꝛitonũ.⁊ qui pmo vna cum eis
habitauit illã inſulã:quę modo vocat᷑ an
glia. Idẽ dicũt᷑ bꝛitanni: eadẽ cauſa. Iñ
h bꝛitania ⁊ bꝛitoniaa quo ſumit᷑ modo
gentile bꝛito ⁊ bꝛitannꝰ.ni Et nota ꝙꝙ bꝛi⸗

tanni qñq; dicunt᷑ anglid. ſᷣ c adiuncto:

vt flaui bꝛitanni.⁊ raro ſine adiuncto · Et
qñq; dꝛ quędã inſula vltra bꝛitannos.et
ꝓpꝛie illi bꝛitãni qͥ eandẽ inhabitãt. Sed
q nobis ſunt cõtigui:ꝓpꝛie ſunt bꝛitones.

Juuenalis. nec terribiles cymbꝛi nec

bꝛitones vnc;⸗

Hꝛomin interptat
Bromius.m.,S.i.bacchus.

comedere vel cõſumere

pꝛimere vel elicere · q; ille Pᷣmꝰ docuit ex/

„

SBruchus. m. s. qdã vermis a brachos qd
eſt breue.qꝛ breuis eſt ulq;ꝛ durat breut

bm Hug Papias vvo dicit:HPruchus lo
cuſtęſilis vel q nõdũ volat tñ maioꝛ.
HBruma.f.p.i.gelu:tempꝰhyemis.⁊ dicit᷑a
brachos qð eſt breuea emeras qð ẽdies
quaſi brachos emeras.i.breues dies ꝓpt
breuitatẽ dieꝝ qui tũc ſunt. Et dꝛ bruma
matutinale frig ꝓpꝛieq; breuiter ourat.
Et totü hyemale tẽpꝰ dꝛ bruma a breui⸗
tate vieꝝ. Oel bromin interpᷣtat come/
dere vel coumere. Iñ bromius.i.bacchꝰ.
qꝛ dat appetitũ comedendi. Iñ h̊ bruma
mę.q̃ſi edacitasqꝛ comedit ⁊ coꝛrodit fo/
lia arboꝝ· vel qꝛ dat appetitu comedendi.
Iñ brumani vicunt᷑ qͥ hñt faſtidiũ ciboꝝ
Tinde brumarij i eode ſenſu. Itẽ a bruma
hic⁊ G̊ brumalis⁊ Gᷓ̊ le vt brumale tẽpus.
brumoſus.a.ũ.i.imundus? frigoroſus.
Brunda gręce.latine cornu el caput cerui

dꝛ. Inde h̊ bruduſiũ.n. s. a ſitu loci.⁊ ẽ lo/

cus quidã vbi eſt optim port. DNident᷑

enĩ cornua cerui ⁊ caput ⁊ figura ĩ diſpo/

ſitione eiuſdẽ loci.

HPrutus.a.n.i.ſtolidusinſulſus:ſtultꝰimũ/

dus. Oñ vicim ſtultũ eſſe brutuʒ⁊ irra⸗
tionalẽ.DHẽ etiã aial irrationale vꝛ brutũ

r aut oꝛ brut᷑ q̃ſi obrut.ſcilʒ a ſenſuqꝛ
caret ſenſu:eſt eni ſine ratiõe etymologia

eſt· nõ cõpoſitio.
3

ante

Bubalus. pecor. bos ſi llueſtris Zferinus. 2a

bos qꝛ ſiłis eſt boui. Iñ bubala.f.p.pro fę
mina bubali: bubalinꝰ.a.ũ.i.bubalꝰ.a.ũ.
ĩ eadẽ ſigtioneſcilʒ ad bubalũ ꝑtinẽs.uł
de bubalo exiſtẽs. Inuenit᷑ etia bubulus
a. i. 2. KReg. 6⁶
Bubaſthis.ſthis.f.t. dea bubulcoꝝn.
Bubo.bonis.incerti ge.a ſono vocis cõpo/

ſitũ nomẽ habeteſt auis feda ⁊ ferakonu-

ſta q dẽ plumisſ̊ graui ſemꝑ detent api/
gritia: ĩ ſepulcris die noctuqʒ verſat.⁊ ſp
cõmorãs in cauernis.De q̃ Ouidius.e/
daq; fit voluc vturi nucia luct. Igna⸗/
uus bubo.dirũ mortalibb omen. DBeniq;

apud augures malũ ꝓtẽdere fert᷑: Nã cũ

in vrbe viſa fuerit· ſolitudinẽ ſigre vicuũt.
Bubulcus.m.s.dẽ cuſtos boñ · ſicut ſubulẽ
cuſtos ſun. D

Bucca.ſ.p.i.os vel oris folliculus ul iflatio

Vrbucca eſt nomẽ fictici ſũptũ ex pro/
prietate vocis ipſiꝰ rei. aut dꝛ bucca
q̃ſi bolos.i.cibos capiens etymologia eſt

.

non compoſitio.

Buccatus.a.ũ.qͥ habet buccas vltra modũ

magnas. “ „ ð
Bucco.conis.m.t.vboſatoꝛ qͥ multũ loqͥt᷑
1 multũ comedit. Orope q dẽ bucco dꝛ
garrulus qui cũctos loquacitate oris nõ
ſenſu exuperat. SW
Buccula buccella.f.p.tã p morſella q;ᷓ ꝓ
parua bucca. Buccula etiã vꝛ vmbo. ? q/

dam pars galeęſciliʒ criſta vel conꝰ nñ

Juuenalis. Et fracta de caſſide buccula
pendẽs. Itẽ bucula ꝑ vnũ c.i.iaueca tũc
deriuat᷑ a bos. Oñ Virgilius in pᷣ geoꝛg.
Meria fugere grues aut bucula cęlu. Pa⸗/

pias vo vic: BGucula vaccula a boue di /

minutiunuu.

Buccella.fp. dĩ a bucca. tã p moꝛſello pa⸗

nis q; ꝓ parua bucca.
Buccellarius.m.S.i.gluto. dꝛ a buccella
Bucetũ.n.s.dꝛ locus vbi boues ciunt.i.vo

cantſicut eſt ſtabulũ vel paſcua vel foꝛ ꝰ

dẽ a bos. cols.
Buccina.ſ.p.i.tuba.⁊ dꝛa bucca:vel dicit᷑ a
boo · as.qꝛ ſonatvel dꝛ buccina quaſi vo/
cina a voce⸗ eſt ꝓpꝛie qua ſignũ vatur in
hoſtes. Bʒ olim pagani agreſtes ad oẽ;
vſu buccina ad cõpita vocabãt᷑. Nꝛopꝛie
igit᷑ agreſtibo hoc ſignũ fuit. Et differt a
tuba ĩ vſu:qꝛ buccina inſonãs ſollicitudi⸗
nem ad bellũ denũciabat · ſed tuba pꝛeliũ
indicebat. Inde buccino.as.i.cũ buccina
ſonare. Inde buccineus.a.u.⁊ H̊ buccin.i

dlamoꝛ buccinę. Et coꝛripit pe. Hñ Dir⸗

gilius in xi? Cnei. Guccina cũ muros va⸗

ria angere coꝛona. .2
PBuccicen.m.t.pe.coꝛ.i.cũ buccina cancs.
HBucolicus. a.u.pe.coꝛ.i.bouinꝰ.liber de bo/
bus factus vel tractãs. Hña plaliter bu/

colica coꝝ ·ille liber vbi tractat᷑ de bobus
bᷣm Mug Dapias vo vicit. Gucolicim

carmen.i.paſtoꝛale.
Bufo. fonis.m.t.i.rana terreſtris.
BGSugloſſa.iſ.p.eſt quędã herba q̃ſi bouis lin
gua:q; folia aſperrima ad modũ liguębo/
nis habet. Et NPapias bogloſſa ꝑo in pᷣ/
ma ſyllaba dic ꝙ ſit herba lingua bouina
a gręcis victa· q; folia aſprima ad modũ
linguęg bouis habet. Sʒ Macer ⁊ medici
dicũt vſualiter bugloſſa.

Bulla.f. p. ꝑ ouo lẽ tumoꝛ qͥ fit ĩaq̃ ex plu /

nia cadentea dĩ a bullio lis. Inuenit etiã

bulla ꝓ ſtella. aliqñ iuenit᷑ p gẽma.aliqñũ

drꝛ bulla oꝛnamẽtu equoꝝ ⁊ nobiliũ pue/
roꝝ. Solebãt enĩ pueri nobiles in ſignü

nobilitaſj deferre quaſdaʒ bullas aureas
a collo pẽdẽtes ꝑ quaſdã coꝛrigiolas.vñ
tales pueri dicebant᷑ bullati. Oñ ⁊ ꝗqdaʒ
veſtis etià balteus oꝛ bullaq; bullis oꝛ
nat᷑. Et vt generalit vicat oĩa oꝛnamenta
aurea vel argẽtea ꝗ fit quaſi iflata·bulle

dicunt᷑. Et bulla vꝛ etiã qñq; ſigillũ.qð

cerę impmit᷑. Inde bullo.as.are.i.ſigillo
Et a bulla vᷣm qualibet ſignificationeʒ dꝛ

bullatus.a. .i.plenꝰ bullis vel oꝛnatꝰ vel
ſiglllatus.

HBullio.onis.i.tumoꝛ aquębullentis oꝛa

bullio.is.ire. Iñ bulliculuſ.i.paruꝰbullio

⁊ bullinculus diminutiuũ.i.paruꝰ bullio
Bulloꝛ. oꝛis. tumoꝛ aquębullietis.

Bumaſtha. .pa h bumaſthe thes · eſt vit
vel vua magna in ſilitudinẽ mãmębouis
dꝛa bos.Inde⁊ dꝛ bumaſtha·quaſi bo

uis mamma.

Burdigallis eſt qdã ciuitasa burdꝰ gal-

lus:.qꝛ hũc burdũ galli habueruũt pus Iñ
h; ⁊ burdigalleſis. ⁊ hocſe· aliqs de tali
auitate.

Burdo. donis eſt aĩal qð ex equo naſcit᷑ ⁊

aſina ſm Papiã ſic mulłꝰ ex equa ⁊ aſino
⁊ dicunt᷑ talia aialia bigena.
Burgũdio dionis.p noĩe cuiuſdã gentis:a
burgus gi. qꝛ olim deuicti a romanis ho/

mines illiꝰ getis· ab ipſis romanis ꝑ bur/
8

gos ſunt oluiſi.⁊ ob hocburgũdiões di/
cti ſunt. Iñ h̊ͥ burgundia.ſ.p.ꝛ terra illa.

Inde modo ſumit᷑ h̊ h̊ͥ burgũdiogẽtile

qui eſt de terra llll.
Burgus. gi. m. s.i.caſtruʒ vel fortiliciũ. Et

caſtra cebra qͥdẽ ꝑ limites habita cka cõO⸗/
ſtituta burgos vulgo vocãt. Iñ burga⸗

rius· a. u. hic⁊ hęc burgẽſis in eodẽ ſenſu

i.caſtrenſis.

Burgulio.lionis.vel burguliu·ĩ eodẽ ſenſu

idit᷑ crinis genitaliũ. Oñ.Burguliũ ꝓpe
teſticulos creſcẽs crinis extat.
Bunis. tct. ꝛ lõgũ lignũ ⁊ curuatũ in ara/
tro· vel potiꝰ curuatura illius ligni.⁊ dicit᷑
a bos quaſi bouis vros/q; curua eſt ad ſi/

militudinẽ caudę bonis. DHapias vo dicẽ

Huris curuatura aratri.
Burſa. f.p.i.marſupiũ.⁊ dẽ a byrſa ſe · qð ẽ
coꝛiu bouis:quia de coꝛio fit·
Burſella diminutiuũ.i.parua burſa

SBuſtari ſtarij oꝛ ille qͥ coꝛpoꝛa cremat vel

ſepelit. vꝛ a buſtů.
Buſticeta.ↄ.p.dẽ qͥ vel ꝗ ſepulcqa ſtruit.⁊
dꝛ a buſtu buſti

Buſtifrag pe coꝛ ͥ frãgit buſtũ i ſepulenũ

nin
hin
Paſtin
oord
Nt
Pſton.
ſple
din⸗
losy
gal⸗
lloo
Pucmne
ia
nfnn
nuat:
Clliüs
Hug
melee
W
quo
Puto
ſonll⸗
Hunoon
amsa!
Hurnsn
gie⸗
Ntvrls
Percore
Abord
eſcitt

latte
aboe
Co/
iii
zrnn
Ppue;
laonei
wwſebu
bbis
Cnee
Ullasbt
Wmtte
mbible
ſieſtif
Waut
nnffab
gn

Gelnen
vlig yj
bullgo
umenta
unbele
id
nlſigl,
one
an'

turdin
nbulio
hbillo

Kyi
medus
Nqle

e l⸗
uf
la

mſat
11no

ennse
misbo⸗
gban⸗
köes⸗
vgitle
ca,
Fdunr
oceſanil

uu
liipe
unt,
diat

Kulſy/
N

14

loſßt
mnit
plen

vt ſpoliat moꝛtnuu.
HBuſtulũ diminutiuiũ.i.paruũ buſtiũ.
Buſtu.n. S.vꝛ ignis vel lignoꝝ ſtrues vbi
coꝛpoꝛa moꝛtuoꝝ cremant᷑a dꝛ buſtuʒ q̃ſi
vſtu ab vrẽdo.Et buſtũ.i.ſepulcꝑ.
Buſtura.f.p.i.ſepultura.⁊ dꝛ a buſtũ qð ẽ
ſepulcrum.
Buphthalmõ di aliqs hñs magnos ocu/
los vt bos.⁊ d a busi.bos⁊ ophthalmõ
oculꝰ.Mlbm Iſidoꝝ eſt quida flos croci
ſilis oculo bouis a grecis nomẽ accepit.
Butanicũ.n.s.eſt quida liber medicinę vel
phyſice·qͥ herbariũ dꝛ.

Hutyrũ.n.s.me,p.dꝛ pinguedo lactis: ſic

deriuat᷑ a buto qð eſt quoddaʒ aial lacte
multũ abũdãs. Inuenit᷑ tñ me.coꝛ.Hnde
Hirgilius. Aac niuen butyrũq; nouũ cũ
melle comedi.Et ſic cõponit᷑ a bos ⁊ vterꝰ
vel tyrus qð eſt caſeus: dꝛ butyrũ qͥddã
quod fit ex lacte. HZ

Buto.tonis.m.t.eſt quoddã genus aĩialis

qð valde in lacte abudat.⁊ dꝛ a buo.is.
Hutro.onis.m.t.i.inuenis.
Butus.a.ũ.i.perfuſus:a buo buis.
Buxus.m.s.eſt quędã artoꝛ.⁊ dꝛ a byxos
gręce. Inde h̊ buxũ.i.lignũ vel fruct illiꝰ
arboꝛis · vtruũq; tñ indinerẽter inuenit· tã
ꝓ arboꝛe qᷓ; ꝓ ligno. Iñ etiã buxeus.a.u.
de buxo exiſtẽs.⁊ hoc buxetũ loc in quo
creſcũt buxi.

Cante

Aath p itẽtia uł patiẽtia dẽ.
Caballꝰ. m. s. i. vilis equꝰz ꝛ a
cabo. Iñ caballinꝰa.ũ.pe/p.Dł
cobalłꝰoꝛ q̃i cauallꝰ.q; pede ca/
uat terrã.vel qꝛ pe’dẽ bʒ cauũ vt dextrari
Cabo.onis.i.equus caſtratus.

Cabꝛo. m. t.⁊ ſcabꝛeus bꝛei · ſüt diuerſa ge/
neruũ aĩialia.⁊ dicunt᷑ ambo a caboi.equo ·
q; de putridis carnibo equoꝝ ſexe naſcut

Papias vyo vicit:Cabꝛo vermis dictus
a cabonei.equo·eo ꝙ ex equo creet᷑ ſicca⸗/
bꝛo ſcribitur ſine r in pma ſyllaba. Nonit
etiã crabꝛo ita ꝙr eſt in pma⁊ ſecuda ſyl/
labis. Dñ dicit: Crabꝛo vermis dictus a
cabone ex quo naſcit᷑. Et hęc lra inuenit᷑ ĩ
multis biblijs.DPeut: ⁊⸗ Inſuꝑ⁊ crabꝛo/

nes mittet oñs deus tuus ĩ eos. Quęda
aut biblię habet ibis.⁊ d ſcrabꝛones:ita
ꝙ r eſti pma ⁊ ſecida ſyllabis. SOj HPa⸗
pias vult ꝙ ſcabꝛones ſceribat᷑ ſine ri pꝛi/
ma ſyllaba. Oñ dicit: BGcabꝛões.i. xeſpe

longioꝛa crura habentes,

Cabul in lingua phenicũ ſonat diſplicere.
Mñ. ʒ. Reg. 9? dicit᷑ ꝙ Mirã appellauit
oppida quę dedit ei Galomõ terram ca-
bul. qꝛ diſplicuerunt ei. DVPñ.DPico cabul
terra Salomon quã cõtulit Mirã.
QCabus cabi dicit mẽſura. Hñ.4. Aeg. c
Quarta pars cabi ſcilʒ ſtercor colũbarũ
Et vt viat Joſephus. h̊ cõdiebãt cibos
ꝓ ſale.tẽ in hiſtoꝛijs di. Cradũt quidã
noie ſtercoꝛis dia veſiculã colubęin qua
recipiebãt᷑ grana defoꝛis allata. Dñ. Eſt
meſura cabacaro vmibus apta cadauer.
Cacabus.m,s.pe.coꝛ.ilebesa ſono feruor
ictus. ꝓeruẽdo eni expmit hũc ſonũ ca
a ca ᷣm Mug. Oñ. In noſtro cacabo ꝓp/
pter pulmẽta cacabo. Hapias dvicit: Ca/
cabus vas de terra ⁊ etiã de ęramẽto Hn
Deſipis in cacabum ſi fruſta remoꝛſa re-
trudis. M
Cacephaton.i.turpis ſonꝰ.a cacos ⁊ pho/
ne·qð eſt ſonus vel turpis flatus. In ca/
cephatus.i.turpis ſon vel turpis flatus
qð ⁊ alio noie dꝛ cacophõia.i.cacephatõ
Cacethes.this.m.t.i.malus mos.⁊ di a ca/
cos ⁊ ethis qð eſt mos. Vñ Junenalis.
Inſanabile multos ſcnbendi cacethes.
Cacexia.xię.ulł cacoſia.di gręe mala vexa/
tio qdã paſſio eſt.⁊ oꝛ a cacos ⁊ oxi:qð ẽ
acutu · vel ethis qd eſi mosq̃ſi acutũ ma/
lum·vel malꝰ mos pᷣm Hug Papias vxo
dic: Cacexia nomẽ ſupſit a coꝛpon habi⸗
tu. Mã gręce malũ vel vexatio dꝛ. Fit eni
itemperãtia ęgrotatis vel medicatis.
Cachinnus.i.riſus inutilis ⁊ imoderatus⸗2
dꝛ a cachinnoꝛ.aris: vel cõponit᷑ cũ con et
cignus q eſt albus vt nix ꝓpter dentes qͥ
vident᷑ albere in riſu.
Cachinnatoꝛ ⁊ cachinno.onis.idem ſcilicʒ
deriſoꝛ

Cacodęmononis.i.malus angelusqᷓuaſi

malũ ſcies.a cacos ⁊ vomon.
Cacos gręce· interpᷣtat malil.
Catoſyntheton.ẽ vitioſa cõpoſitio dictio/
num.vt:Merſaq; viuetiũ terga fatigamꝰ
haſta. .
Cacumẽé.n.t.i.ſũmitas Inde cacimino.as.i
acuerein ſũmo ſublunare. et coꝛripit:mi.
HDuidius. Gũmaſq; cacuminat aures
Cacus.ci.dꝛ a cacos malũ:qꝛ fuit małꝰ.Fuit
eni ſeruus Euandri malus ⁊ ſur.
Cadauer.n.t.vꝛ a cadẽdo:eo ꝙ; moꝛte cec/
derataut q; ſtare nõ poõt. Dis moꝛtu aut
funus eſt· aut cadauer. Junus ſi ſepeliata
funibo accẽſis.i.cãdelisſic vicu et qnas

ante feretrũ papyris cera circũdatas fe/

rebãt. Cadauer vo ſi inſepultũ iacet. Itẽ

funus v; in domo. Cadauer dũ poꝛtat vl
ſepelit vel cremat᷑. Exequias vel fun di⸗
cimus crematũ. Keliqas cõditũ ia ſepul/

tum coꝛpꝰ ↄſuetudine dicimꝰ. aut oꝛ

cadauer quaſi caro data mibo· etymo⸗
logia eſt. Inde cadaueroſus.a.ũ.i. plen
cadauerib?bb.
Cadax.ↄ.t.i.caudus:qui ſępe cadit.
Cades.dis.ſ.t.vel hoc cades indecli.i.loc
vel fons vbi erit iudiciuʒ. Eunterpꝛetat
ſanctũ vel ſanctiſicãs vel ſanctiſicatio.
Cadeſa.f.p.i.coꝛtũ. Oñ Geñ.38e de Juda
dẽ. Qua ci vidiſſet ſuſpicat eſt cadeſã.i.
ſcoꝛtu.
Cadex.m t.i.trũcus.⁊ dr a cado ·quaſi caſũ
dans:qð ⁊ caudex dꝛ ⁊ codex.
Caducęũ.cęi.n. s. virga Mercurij cuʒ qᷓ vi⸗
ſcoꝛdiã faciebat cadere in pacẽ⁊ ſõnũ.ñ
bic caducęatoꝛ. tor.. qui lites pacificat. Et
ꝓpꝛie caducęatoꝛes vicũt᷑ legati pac ſcilʒ
qᷣ gra pacis ferũt legationẽ int aliquos.

Cadudler.a.i.i.ferens caducęum · talẽ ſelʒ

virgm.
Caducus.a.ũ.pe,p.⁊ cadabũdus.a.ũ.i.cre/
bꝛo cadẽs.Caducus etiã vꝛ id qð cadere
facit.vt caducus moꝛbo qui etiã comiciał
d. Itẽ hoc caduci.ci.ẽ illa hereditas que
cõtingit alicui ex moꝛte alicuiꝰ carẽtis he⸗

rede. Inde bic caducarius.rij: H̊ͥ caduca/

ria. rię ille vel ula cui hoc cõtingit · ſalicʒ qᷣ

accipit caducũ. Caduca etiã dicunt folia

maloꝝ vel floꝛesquos gręci ntinas vo/
cant hm Hug. Oapias vo dicit. Cadu
cum vꝛ quod ab vno cadit ĩ alterũ ꝑ bę/
reditatem. 2è
Caducũ legatũ ſᷣm ¶o.in ſũ.C. de cadu.
tollẽ.eſt q deficit pᷣſt moꝛtẽ teſtatorq̃

cunq; roe. Et q; qbuſdã modis rõniboꝰ

iniqͥs. oliz legata fiebãt qñq; caduca:iõ
lex ponit vnã rub.de cadu.tollen

Cadula.loꝝ.i.guttę ꝗqᷓ cadũt ex pingui car/

ne cũ aſſat · vel etiã ex cero.
Cadurcu.n.S.i.tẽtoꝛiũ/q; facile caditquod

⁊ cadurcus inuenit᷑. Itẽ cadurcũ ẽ mẽebru
virile vel potius femie Nã ꝓpꝛie cadurca

dicunt᷑ ſumitates naturę femię ſic viroꝛũ

pꝛeęputia. ARlij ſpondã lectuli eſſe dicunt.
Cadus cadi eſt vas:quod vulgo vꝛbarri/

le. Et vt dicut· vas ẽ vinariũ otinẽs tres
vmas.⁊ alio noĩe dr ſitula.ñ cadulꝰ.li:⸗
cadiolus diminutuiuaaag.
Capharnaũ interpᷣtat᷑ ager ↄſolationis/uł

.

villa pingnedinis.ꝛ ſeibit᷑p.f.ĩ Papia.
poõt etiã ſeibi ꝑ ph.

Caiphas.phę.m. ꝓ.pe.coꝛ.interpᷣtat ineſti⸗

gatoꝛ vel ſagax vel vomẽs oꝛe · Iniq enĩ
oꝛe ſuo iuſtu dãnauitq;uis hoc myſterio
ꝓphetali anũciaſſet.CCuroꝛa.¶d Caiphã
ꝓperant cõſiliũq; tenent.

Cain ꝓpꝛum nomen viri. ⁊ fuit pꝛimoge/

nitꝰ dę.⁊ iterpᷣtat᷑ lamẽtatio vel poſſeſ⸗
ſio vel augmentatio.
Cainiani hbęretici pinde ſunt apellati qm̃
Cain adoꝛãt
Calabꝛia.f.p.puintia iuxta apuliãꝗʒ.
Caladrius.ꝛij.auis ꝗdã eſt: dꝛ etiã cara-/
ↄꝛion Aeuit xi? Sed Deut? 242: Ca/
ladriuʒ ne comedatis. Wuroꝛa. Garrula
caradrion auis ẽ illoſq; figurat.Et vt di/
cuntcaladrius caradrion ꝓ eadem aue
accpiuntt.
Calamatus.m.S.eſt quoddã genus ſtricte
mitrę dr calamatus quaſi caloꝛẽ machi/
nans eo ꝙ ſtricta ſit capiti impᷣſſa. Vñ

Joſephus.Supꝑ caput geſtat pileum in

modu parui calamati.

—

Calamariũ. n. S. v coꝛnu vbi tenet᷑ ĩcauſtũ

Calamiſtratus.a.u.i.calamiſtro oꝛnat᷑ Iñ
calamiſtratulus.pe. coꝛ. Oñ Mieronym
in quadaʒ epiſtola. Pueros cincnnacu/
los⁊ calamiſtratulosa ꝑegrina vngueta
olentia deuita. “
Calamiſtrũ.n.S.ẽ acus ferrea uł alteri me/
talli in ſiłitudinẽ calami facta.qua crines

obtoꝛquent᷑ vt cniſpi fiant· quã i cinere vx

vt calamiſtrati ſint. 9

in igne calefacere ſolẽt qͥ; capillos criſpãt

Calamitas.atis.f.t.i.miſeria.⁊ dĩa calamꝰ
ꝓ canna·q; eſtianis ⁊ vacua iſtar calami.
Pꝛopꝛie qͥdeʒ calamitas eſt q aliqᷣs nec
in re nec in ſe nec exterius nec intenꝰ ha/

bet · ſicut cĩna vacua⁊ vana eſt exterius ?

interiꝰ. DHlł oicit᷑ calamitas a calamis ſti/
ulis. Cu eni calami ſegetũ frãgut᷑ inde

diriũt᷑ fames ? miſerię tuc ẽ calamitas DHDñ

quidã dicunt ꝙ calamitas ꝛ q̃ſi cada⸗-
mitas a cado· d in. l.mutata/qñ ita calami
cadũt frãgunt᷑ ſed potius videt᷑ etymo/
logia q; cõpoſitio. S”
Calamites.m.t.eſt genus ranęſic dictus a
calamus:q; moꝛat in calamis.
Calamitoſ.a.ũ.i.miſer ⁊ calamitate plenꝰ
Calamus. m.s. eſt cĩna vel ſtipula ſegetis
quę ſuſtinet ſpicã. dicit a caleo.es.quia
imiſſo flatu caleſcit. Itẽ hm Papiã cala⸗

mus dĩ penna ſq iptoꝛis: calamo.as.q&

KNw
el
tors
ime
abtto
Gnnns
nudc
ſacken
land
gete⸗
Clunn
dlong
(Ctus
valor
oge
iw⸗
pus
eyn
Colcan
lalc⸗
nens
(Karne
meond
zuluk
ſoboene
goc
(Aason
Gog
Aculol
1pelen
Cllo
ac
(h!
Wli
Cle
ſune
⸗
icg
uner
Uabſen
wuit

lens
alge
Peer
nimt
Nunta
V.
lo
⸗

E
ui

tian

Pagtileſt,
e Nieni
venſteno
UCipbi

anpineg,
no wpſen

pelntigi

Reniamn/
PiCa/
aOrmle
mryt
pendena

Nnus ſnt
rinuchn
npe Vi
tpleunin

et icniſti
donat
Ne
Cnannaau⸗
yngeen
lalen ne⸗
⸗ Mes
lanereyt

osipt

ndln
iſtraln.
gilhot
tinn /
lumisſt
nins Df
iiide⸗
itnohumt
Getemn

nsa

eſt velũ ponere · q; calat i incauſtũ ĩponit
ſuꝑ chartã. Itẽ calamus eſt ꝓpꝛiũ nomen
arboꝛisa cauẽdo.i.fundẽdo voces dictũ

Item calam Ecech. J0. eſt menſura ſex
cubitoꝑꝝ ⁊ palmi. Itẽ calamus eſt fluuiuſ

amnis cãpanię. Itẽ calamꝰ ẽ ſpecies aro

matica. Itẽ calami ſũt haſtę cãdelabꝛoꝝ

factę in modũ calamoꝝ. DOñ. Eſt arboꝛ ca⸗
lamꝰ.fit ſcriptoꝛis qʒ penna.Eſt culmꝰ ſe/

getis · ſpecies aromatis extat. .
Calaria.f.p.eſt nauis ꝗ ligna poꝛtat.⁊ dĩ a
calon gręce.quod eſt lignü latine.

coculoꝑ ſᷣm Hug.⁊ di a calon quod eſt
lignuʒ.quia fit ex ligno· vel oĩa calo.as.
i.pono· q ibi ponunt᷑ penſa vel aliud. Da/
pias vᷣo didt. Calati ſunt ciati · caniſtri
de virgisanguſti ĩ füdolati in oꝛe.
Calcaneus dꝛ a calx vel callus: idẽẽ quod
calx.⁊ eſt aliud qᷓ; talus:Nam talus e ſub

cruriboidem ⁊ talonus:⁊ ſub talo eſt cal-

canens vel calx. Z
Calcar.n.t.dẽ a calcaneus:qꝛ in calc ułcal⸗

caneo religat᷑. Et dicunt᷑ calcaria ſtimuli

aĩaliu.Dnñ DHuidius. Mil nocet admiſſo

ſubdere calcar equo. Itẽ lH calleo callus.

de quo calcar venit?⁊ cr.
Calcedomius eſt lapis pꝛęcioſus ſicut oict
glo.ſupꝑ Ipoq 22 caloꝛẽ naturalẽ habes:

ictu ſolis vel digitoꝝ attritus excandeſcit

⁊paleas ad ſe trahit.

Calcitroſus equus eſt qͥ ſolet calce ferirei.

pedibo retro ſe ꝑcutere.
Calcula.lę.i.lixa· vel ſeruꝰ militũ·vł nũcius
curſatilis. Oñ Plautus. Hideo calculaʒ
militaren.
Calculus pła ſigt. Nam pmo idẽ eſt quod

ratio · vt Ille habet bonũ calculũ.i.bonam

rõeʒ.2 & numer ul ↄputatio.Oñ ilegib⸗

Si qͥs erraueit ĩ calculo.i.nõ bñ diuiſerit

numeꝝ·dẽ errare ĩ calculo.ʒꝰ ẽ ſẽtẽtia dif/

ſinitiua.Oñ in decret.Nõ ꝓcedat calculꝰ

in abſentẽ. 4.i.carbo. Vnde Jſaię. 6? Et
volauit vnus ad me de ſeraphinꝰ in ma⸗/

nu eius calculus. Sʒ ibi dicit glo.ꝙ cal⸗

culus eſt lapis ignitus.uł carbuculus qui

ꝓPpter flãmeũ coloꝛem ignitus dicit᷑. S oẽ
quarta pars oboli.e traſũptiue dꝛ pꝛe/

miun. Nñ in pod. DNincẽdi dabo mãna

abſcõditũ ⁊ calculũ cãdidũ.i.pᷣmiũ.q di

lapis leuis paruus ro tũdꝰ⁊ ouniſſimꝰ.ſic
dictꝰ.q; buitate ſui:ſine moleſtia calcat᷑
Cui cõtrarius ẽ ſcrupus.lapillus minut

Zaſper .q ſi inciderit in calcismentuũ nocet

⁊eſt moleſtus aio.vnde ai moleſtiã ſeu⸗
pulũ dicimꝰ. hinc ⁊ ſeupea vel ſcrupulo/

ſa ſaxa.i.aſpa.SDe eſt idẽ quod gladiꝰ. Itẽ
calculus ꝛ lapis qͥ eſt in weſica. Iñ calcu/

loſus.a.ũi.qͥ talẽ patit infirmitate. Item a
calculus ꝓpter ſilitudinẽ calculi vꝛcuntur

ſcaqui.q; leues ſunt⁊ rotũdivel diain᷑a

callis:q per vias oꝛdinales eãt.i.ꝑ calles.

Hſ calculoꝝ partim oꝛdine mouent᷑: vnde

⁊oꝛdinarij vicunt partim vage:vnde et

vagi dicum acqͥ oio moueni nõ poſſunt

inati vicunt᷑.Dñ ⁊ egẽtes hoĩes iciti vo/

cant᷑qbo ſpes vltra ꝓcedẽdi nulla reſtat.

Vñ.Calculus eſt podus mimus lapis en
ſis acutus.Calculus eſt ratio·numerꝰ.ſen/

tentia:carbo. Moꝛbo. in ludis ſcaquoꝛi

calculus ibit.

Calculatoꝛ.i.nũeratoꝛ:cõputatoꝛ.⁊ bm IJſi/

doꝛũ di a calculis.i.lapillis minu:quos
antiqͥ in manibo tenentes ſolebãt nueruʒ
Calcus.m.S.i.quarta pars oboli.⁊ẽ mĩma

pars ponderis. Item chalcos gręci vicũt

⁊0 mutata in v cõuertit᷑ in latinu.⁊ dicit

chalcus.ci.i.fex vel es.

Caldaria. f.p.ẽ vas quoddã ·q̃ſi calidaria

a calidus dꝛ.wl.ein keſſel.
Caldus.a.ũ.ꝑ ſyncopã di ꝓ calidus.
Caleptra vide.j.capullulu.
Calerarius.m.s.dẽ miſter ferens ligna.
Calibs.libis.ↄ.t.dꝛ qͥdã plłs.⁊ vꝛ a caleo
eseo ꝙ ſemꝑ caleat fodiẽdo illud genus

ferri quod multũ abũdat circa eoſ. Inde
calibs. bis. ꝛ illud genus ferri. Et coꝛ pe.

Pñ Aucanus in quarto.Mõ calibẽ gen/
tes penitus fugiẽte metallo Eruerãt ⁊c.
Calidus.a.ũ.vꝛ a caleo les.⁊ cõparat᷑. Iñ
caliditas.atis.Et vt dicit Hapias.Cali⸗

dus.i.caloꝛe affectꝰ.ſcribit᷑ ꝑ vnũ.l. Coꝛ/

pit eni pmã ſicut caleo. es.
Caliendru.dꝛi.n.s.i.mitra.vel generaliter
quicquid caput iuoluit:vt maioꝛẽ caloꝛẽ
contrahat. Hñ Dꝛatius ĩ ſermonibo ll⸗
tum ſagane caliendrũ.

Caliga.ſ.p.ꝛ calciamẽtũ cruriũ ſiue ſit de

panno/ſiue de coꝛio · ſiue de ferro.⁊ dict

a calcio.as.uła colligo.as.q; caligeęligãt᷑
vel dꝛ a callo pedũ. Inuenit᷑ etiã calicula
ꝓ eodẽ Dñ Muroꝛa. Sume tibi caligas
2 veſtẽ ſtringe ſequẽdo.
Caligatus.a.n.i.caliga indutusvel habẽs
caligas.Dñ ⁊ milites caligati dicitur a

qbuſdã caligis ferreis quas ſolẽt habere.

Vñ quidã Meronũ victus ẽ caligula.q

a pueritia inter milites eſtverſatus. Cali

gula Pot etiã dici parua caliga. B
Caligo. ginis..t.ẽ obſcuritas ⁊ vmbꝛa ſpi/
ſitudine aeris facta · vel caligo vꝛ fuligo⸗
oꝛ ſicqꝛ maxume caloꝛe gens vel ignis gi⸗
gnit᷑. Oñ. Eſt veſtis caliga nomẽ caligo
tenebꝛę Derbũ caligo notat obſcuro vel
caligine plenus. 2WS
Calimacus.pe.coꝛ. ꝓpꝛi nomẽ viii· de quo

Huidius in de remedio amor. Calimaci

numerus nõ eſt dicendus cchilles.

Caliope. pes.eſt vna de nouẽ muſis q̃ſi ca⸗

lophone.i.bona ſonoꝛitas.⸗ dꝛ a calo · qu
eſt bonũ.⁊ poteſt ſcibi ꝑ RK kaliope.
Calix.m.t. eſt quoddã genus poculoꝝ.qð
olim exligno ſiebat.⁊ dẽ a calon· vel põt
deriuari a caleo. es. SGolebãt eni calidam
2 frigidã potionẽ miſcere in calice. Vnde
calix vict ẽ a calida potiõe.Et miſcere/ p
miſtrare ꝓpinare vinũ.vñ adhuc miſce/
mus calida frigidis ecõũſo·vinũ⁊ aquã
7 ecõuerſo. Et coꝛripit li Onde Mꝛatius.
Fecũdi calices que nõ fecere deſertũ. Itẽ
calix trãſũptiue plła alia ſigt. DHñ. Das ſa

cramẽti ſacra ſenptura voluptas. Daſſio
ſitq; calix ꝑternaq; pᷣmia regni. Iñ calicu

lus.i.paruus calix.

artis inſtructus. Et ſic callidus non pio

aſtuto tm̃ · ſed ꝓ aſtute etiã docto vꝛ. Mic

etiã dꝛ verſutus. q; aiuʒ cito vertit ⁊ faci⸗-

le ad quãlibet fraudeʒ. Inde calliditasi.
fraudulentia SMl

Callis.lis.oꝛ ſemita callo peduʒ perdurata
ſtricta ⁊ anguſta inter mõtes. Et ẽ callis
iter pecudũ ꝓpꝛieſemita hoiuʒ· vel callis ẽ
limes callide iacẽs,i ſᷣm G̊ dꝛ a calleo.es.

ꝓ callide ſeñů. =
Callus. m. S.i. vurities pedũ q̃ terraʒ calca/

mus: etiã manuũ vurities interioꝛ dicit᷑

callus: etiã cutis lardi. Iñ calloſus.a.ũ.i.
pinguis. carnulẽtus callis plenꝰ. Iñ etiã
calloſitas.i.duritia:foꝛtitudo/pinguedo

Vñ. Callus vurities dicat᷑ ſemita callis.

Calo.m.ct.vr ille qui poꝛtat ligna. Calones
etiã vicũt᷑ galeę militů. ñ. Ponere dico
calo.ſed refert pondera calo.

Calobalſamũ.n.s.dꝛ lignũ balſami velli⸗

quoꝛ emanũs de ligno eius trito.
Calon gręce · vꝛ lignu latine.

Calopodiũ.n. s.i.baculus ligneus. vel pes
ligneꝰ dꝛ a calon. podiũ qð ẽ baculus

vmbꝛo. Inde caliginoſus.a.ũ.i.obſcurſus

qquo terrę initim vela calon. pos.i.pes.

Caloꝛ caloꝛis oꝛ a caleo cales.
Caluaria.i.p.i.locus patẽs ſuꝑ duo ſupꝑer/
cilia. Oñ vt ĩ euãgelio habet. Locus in q̊;
xecapitabat᷑ latroneslocus caluarię ap/
pellabat · ſcilʒ ꝓpter caluicieʒ abſciſoꝝ ca/
pitũ ꝗ ibi iacebãt ul ꝓpter oſſa calua exi/
ſtentia ibi. 7 oꝛ hebꝛaice golgotha.

Caluaſter.i.aliquãtulũ caluus.
Caluiciũ.n. S. bęc caluicies.ei.loc' patens

ſuꝑ ouo ſuꝑcilia.
Calunia. ſ.p.ẽ accuſatio falſa:crimen falſo
obiectu iurgiũ alienę litis. NHlłeſt petitio
iiuſta ex certa ſcictia in iudicio facta.⁊ iu-/

ſte petitioni ũuſta rñſio · vel eſt falſi crimiſ

impoſitio.ff. de ver. ſig.l. i. in pꝛin.
Caluniatoꝛ· eſt falſus accuſatoꝛ.vel qͥ ſcent
alicui falſa crimina imponit vexandi occa
ſione. = M

Calus.li.eſt vas vimineũ ·vel de ſalice per

qð muſta colant.

— —

Caluus. m. . v carẽs cinibo in frõte capit
Inge caluulus.i.paruus caluus.

Calx.m. t.vꝛ pᷣma pars platę· vel potiꝰ po/
ſtrema⸗quę calcaneus vꝛ.:a dꝛ a callus.Hᷣ

hec calix caldi. cementũ: tũc dꝛ a calidus

q̃ſi calix·qꝛ ex lapide calefacto ⁊ aduſto
ſu· Cahx etia ponit ꝓ fine cuiuſlibet rei · ſic
dꝛ. In calce libꝛi p in fine libꝛi. DPñ. Pars
pedis eſt hic calx·cõbuſtus calculꝰ h calx.
Sed Papias vicit: Calx lapis cocꝰ aq̃ᷓ
accẽdit᷑oleo extinguit.
Cama.ſ.p.eſt quoddã genus lecti bꝛeuis ⁊
circa terrã:quod hoc cama · atis· iuenit᷑ in
Ambꝛoſio de officijs. Etiam vᷣm Iſidoꝛũ
Cama eſt quędã particula ſententię. Vñ.
Doꝛmit inops cama combuſſit pergama

Cambyſes.pe, pApꝛiũ nomẽ. Oñ gluroꝛa.
Rex Nabuchodonoſoꝛ Cambyſes victꝰ

in anno. ä
Cameleon.leont:m.t.quoddã aĩal dictũ a
camelus.⁊ dꝛ ſic·qꝛ licʒ ſit aſperſus albis
maculis vt parduscollo equo ſilispedi/
bus bubalis capite tñ camelo eſt ſilis ßᷣm
Hug Papias dicit: Cameleõ ſilis lacer⸗
teq̃drupes · ſcilʒ ſub aſpectu mutat coloꝛẽ.
⁊ viuit de aere · vide.ð.allec.

Camelopardus dictus eſt eo ꝙ camelo

pardo ſilis ſit.

Camelus.m.s.eſt aĩal gibboſũ⸗ dẽ a cami

quod eſt bꝛeue vel humile · q cum cameli
onerãt · ut bꝛeuioꝛes ⁊ humi es fiãt · accu/
bat · vel oꝛ a camur.qð ẽ cumũ:q; curuꝰ eſt

Cneuntl
Onisonen
Pucun
Npnean
engn
Petan
fnam
Gbammms⸗
haberenl
igteſt
ialblaln
anmense
natütnn
Cmücmen
Cymlusm.

etfinli

dipueln
partesi⸗
tum. Vi
Cumlos
nimizin
ntüvrlt
Cluqnün
lenik pel
Cummsnm
alunutef
Cnlalo⸗
Cnisin
diſcgol
Enilic
Ceaam.
Cnpmnf
geusvin
Cnhon
tun S
ns
lanpe
ul.
upani
onn
Cunſen⸗
etni⸗
fiti
Eountd
i N
kepudi
nig
antig
bent
Cpiän
Dens

1wsn s

duo ſr,
algn
luun ,
Nlucluen,
oche
6
oun

qnmen ao
N ſtwntio
Dfucn riu⸗
Rfallimit
n.
Nſa
Wundoon

ncſieg

foͤtapi
us⸗
ipor w⸗
dia alus
diaclchis
1o duſto
DiPus
nal har.
pscole

ibreuis?
n Naoi
mnuei

lſitrgen

Nüma.
Nisdic⸗

ul dicni
eſis ibis
oſtocedi⸗
chitsen
ſsuen⸗
numori⸗

gumh:

rim
mame
ii d
gonb

doꝛſo Itẽ camelus me ꝓ.eſt funis nautie
Camena.nę.f.p.i.cantilena vel muſa quaſi
canẽs amene.vel canẽs melos.⁊ ꝓduc pe.

Vñ Oꝛatius. Surge inbumanę ſeuui

depone camenę.

—

Camerus. a.ũ.i.curuus.⁊ dicitur a camur
að eſt curuũ. Iñ camera.ſ.pa. curuatura.
Pñ ⁊ camera vicitur locus ſecretus vbi

cubamus eo ꝙ quãdam curuaturã ſolet

habere in ſuꝑioꝛi parte quaſi ad modum
cgli·ꝗᷓ teſtudo dẽ lacunar Iñ camerariuſ
i. cubicularius vel pediſſequ.⁊ camerana
i.pediſſeq̃. Iñ cameratus.a.ñ.i.curuatus.
vl cameris oꝛnatus: cõponit᷑ bicamera⸗

tus. a. u. tricameratus. a. u. Oñ. Eſt camur

curuũ camerã dic inde venire. .

Camillus.m. s.i.puer ingenuusqͥ cameraʒ

ſolet frequẽtare. Inde etiã camilla.ſ.p.et

oꝛ puella ingenua. Inueniũt etiã be duę

partes ĩ alio ſenſuſcilʒ ꝓ pueris ſacerdo-⸗

tum. Dñ Macrobꝛius de ſaturnalibus.
Camillos inqͥt camillas appellabãt fla/
m inũ ⁊ flaminaruũq; miſtros. Et ſᷣm hoc
tantũ valet camillus:quantũ miſter.⁊ ca/
milla quãtũ miſtra. Oñ ⁊ Mercunius in-
uenit᷑ apellari camillus· q; miſter ẽ deoꝝ.

Caminus. m. s. pe. p. i. ignis vel foꝛnax.7 Dꝛ

a caumate m PHapis.
Camiſia.fſ.p.ꝛ a camaqꝛ in ea doꝛmum in

camis.i.in lectis noſtris vel ſtratis. Del

r ſicq oliʒ fiebat de canabe Iſñ camiſia/
tus.a. n. i. ͥ habet vel indutus eſt camiſiaʒ
Inde camiſiola.i.parua camiſia.
Campana.ſ.p.me.p.di a capanis puintia
q; eius vſus pmũ ibi repertus eſt. ꝗñ hęc
campanula: bęc cãpanellaãbo diminu/

tiua. Iñ etiã campanarius.i.q facit capa/

nas. Iñ bęc campanaria rię.ei vxoꝛ· ul ꝗ

campanas facit.⁊ hoc cãpanile.lis.turris

in qua ſunt campanę.

. „

Campania.F.p.eſt puintia auꝰ caput ẽ ca/

pua.

Compeſter. 9.t. vel cãpeſtris et hoc cãpeſtre

adiectiuu.⁊ hoc campeſtre·hui. ſtns ſub⸗
ſtãtiuũ · veſtis gladiatoꝛũ q̃ tm̃ genitalia
tegunt· dicta ſicq; iuuenes dum nudi in
cãpo Mari gladiaturã exerce bat illa ve
ſte pudẽda cooperiebãt. Dicũt etiã cam/
peſtria.lũbaria·ſuccctoĩa· perixomata hm
Pug. Et hoc eſt qð alij dicut ꝙ capeſtria
dicunt id quo virgines olim pudibũda
tegebant· vt perixomata.

„

Campiductoꝛ.m.t.i.pugil ſeu ductoꝛ ul ca⸗

pitaneus.

Campio onis.m.t.i gladiatoꝛ· vel ĩ cmpo
duellũ exercens:ſcilʒ pugnatoꝛ.

Campus.m.s.ꝓpꝛie eſt planicies terraꝝet

oꝛa cami qð eſt bꝛeue humile.q; eſt hu⸗
milis bꝛeuis pedibo nõ erect· vtmons ·
iacẽs. Pñ gręce podion di· Inde cam,/
pulus ⁊ campellusambo diminutiua.
Camur gręce.latine ĩ curuũ. Iñ camurus
a.ũ.i.curuus. Et hi camures camuꝑꝝ boueſ
alti ⁊ decuruati.vel deriuat᷑ a cami qð eſt
bꝛeue· qꝛ habent coꝛnua bꝛeuia.

Cana vicus eſt galileę. Vñ Gimon dict

ẽcanane. Joanis.2? Nuptię factę ſüt in
cana galiler. Et iterßtat cel vel emulatio

Canabu. n. S. d a cana ꝓpter ſilitudinẽ can/

nę uła gręco canabi qð vicũt gręc. Iñ H
canabis.bis. ꝓ eodẽ. / p choꝛda ide facta
coꝛ.pe. Hñ Perſius.uc mare traſiliẽs
vtſhoꝛda canabe ſultu. JM
Canalis.f.t.⁊ hoc canale.lis.a canna dꝛ·q
caua eſt ad modũ canne.
Cancellariꝰ.m. s.⁊ ille qͥ facit cãcellos. Et
cancellarius oꝛ in curia imꝑatoꝛis ab illa
ſigtione ſᷣm quã cancellus dꝛ ala palatij.
1ſemꝑ habitat in cãcello.i.in ala palatij
E eni theſaurus imꝑatoꝛis eſſet in cuſto
dia ipſiꝰ. ipſe iuxta theſanrũ manebat. q
erat repoſitus ĩ cancello. Del cãcellarius
nomẽ accepit a cãcellando. Cacellare eni
eſt ineã vucere vel oãnare. Oñ littera vl

ſcriptura ꝗᷓ vãnat᷑ cũ linea ꝑ mediũ duc/

ta vꝛ cãcellata. Et inde vꝛ cancellariꝰ auꝰ
officiũ eſt reripta vel rñũſa imperatoꝛis ?
mãdata inſpicere mala ſcripta cãcellare
⁊ bene ſcripta cũ ſignaculo ſuo ſignare.et
ſigillũ eis impᷣmere. Inde cãcellaria tam
ꝓ illa ꝗ habet illud officiũ/; p vxoꝛe cã⸗
cellarij 2 eius dignitate.
Cancellus.m.s.eſt ala palatij· paruũ foꝛa/
men pariet interſtitiũ inter ꝓpngnacula
muratoꝝ parietes ſine tecturaſic ꝗͥ dau/
dvunt choꝝ. DPapias vo dicit:Cacellꝰcan/
toꝝ excelles locus. Inde cãcellarius qͥ in
cancellis pmus eſt. Dr etiã cacellus fene⸗/
ſtra reticulata Pꝛou.7? De feneſtra eni
domus meę per cancellos ꝓſpexi. Et vicit
a cancer. cii.
Cancer.cri. m. S.ẽ a conca:qꝛ eſt tota cõca.
Et nota qꝙ cãcri viuũt de carnibo oſtreoꝝ
miro ingenio. Nam q; valida teſtã eoꝛu,ʒ
aperire non pñt exploꝛant quoad oſtrea
dauſtra teſtarũ aperiãt: tũc cancer latent
lapillũ inijcit.⁊ ĩpedita cõduſiõe oſtreoꝑ
carnes coꝛrodit. Itẽ Hapias dic: Cancer

—
. „*
R

cancri animal dictus/ql inteſtina in mo-

vum concaꝑꝝ habet. Cancer etiã eſt q̃rtuʒ

ſignũ in cglo victus ·.qꝛ cũ ad eũ ſol vene/

rit retrogradit᷑ in modũ cãci. Dicit᷑ etiaʒ
cancerꝓ moꝛbo. Et m antiquos fuit ge.
neu⸗ fecit gtũs canceris. Dñ. Eſt cancer

aĩal ſignum vitiũq; malignũ. Cancen eſt

„ .„

moꝛbo/cancri ſtellaq; piſcis.

Candacis.ft. quedã regina fuit. coꝛni. pe.
Vñ Muroꝛa. Cãdaq regina virũ direxe/

rat iſtũ. Et vt dꝛ in hiſtoꝛijs. Oẽs reginę

gthiopũ dicebant᷑ candaces·ſicut roma⸗/
ni imꝑatoꝛes dicebatur cęares.Necha⸗

bebat regimẽ regio illa niſi a fmninis.
Candela.ſ.p.dẽ a candeo/ des:quia accẽſa
candet.

Cãdelab:ũ.n.s.pe.pꝛo.vẽ a cãdela.qi cãde/

lafen·q; fert candelã·vel vꝛ cãdelabꝑ·q̃ſi
candelęlatoꝛiũ.

Candidarius.i.pelliparius qͥ coꝛia facit al-

baa e Fe cãdidarius etiã vocat᷑qͥ

lauat pãnos. Iñ cãdidaria.f.p.i.lotrix q

lauat pannos.
Candidatus.a.ũ.i.dealbatus.
Candidulus.la.lũ.i.parũ candidus.dẽ etiã
candulus per ſyncopã idẽ. Hñ Juuenal.

Piꝛxębeda gladio pulcra ẽ ⁊ cĩdula cõiũx.
Inuenit etiã candiculus.a. i.i.cãdidꝰ vel
candidulus. Dñ Merbotus in libello de

lapidibo.Certia cãdiculis tribo eſt inſcri⸗

pta lituris.

Condidus.a.i.iſplendidus vel albus.

Candus.m.s.eſt veſtis regia

Canicies.ciei.⁊ hęc canitudo.ſ.t.in eodem

ſenſu/albedo criniũ generata ex malis hu
moꝛibus.
Canicula.f.p. ⁊ hic caniculusa canis di/
minutiua.i.paruus canis. Canicula etiaʒ

di quędã ſtella in quã ſᷣm wetas fuitimu

tata canicula hycari. Inde hic hęccani/
cularis hocre.vt vies caniculares ĩ qͥbo
canicula regnat hm Mug.. Papias vo
dicit:Canicula vel caniſ nomẽ ſtelleg eſt
vicina tauro:quę⁊ ſyrus oꝛ ęſtiuis mẽſi/
bus in medio centro cęli eſt. Et cuʒ ſol ad
eam aſcẽderit:duplicat᷑ caloꝛ ⁊ diſſoluũt᷑
coꝛpoꝛa.vñ canis dꝛ:quia coꝛpoꝛa moꝛbo
afficit. „, GU .
anis...t. eſt aĩal latrabile oꝛ a cano nis
el canoꝛ:noꝛis. Inde canicus.a.ũ cani⸗
nus. a.ij.i.de cane exiſtens vel ad canem
pertinẽs:vel canis dꝛa cynos gręce quod
canis vi latine. Atem canis eſt piſcis ma

rinus. Itẽ eſt ſid celeſte. Oñ. Mat canis

1

in ponto latratextra·fulget in alto. Et nð

ꝙ; ſᷣm Iſidoꝛũ.iꝛ? etymologiaꝑ.Canibo
nihil eſt ſagacius. plus eni cęteris aĩalibo

habet: Qam ſoli ſus noia recognoſcunt·
vños ſuos diligũtoñoꝝ tecta defenduũt

ꝓ vñis ſuis ſe moꝛi ſubijcũt voluntarie

cuũ dño ad pꝛeędã currũtcoꝛpꝰoñi ſui etiã

moꝛtui cuſtodiũt non relinquũtquoꝛũ
poſtrema naturę eſt ex hoĩes eſſe nõ poſſe
Caniſtruũ. n. s. vꝛ ſpoꝛtula vel vas de folijs
palmarũ cõtextu ad wꝛtandũ panesqð

flexis cannis cõtexit: dꝛ a cana:q; de ca⸗

nis fiſſis texit vel vꝛ a canus.a.ũ.q; cana
I.poma quęſũt cana.i.lanuginoſa ibi po/
nunt. Inde caniſtrellũ.i.paruũ caniſtruʒ.

VDñ. Bpoꝛtula fert de canis cõtexta cani/

Cãna.f.p.pła ſigt. Mã cãna ponit p arun/

dine: p canna gulę:p quodã fluuio. JIñ

cannella.f.p. viminutiuũ.i.parua canna.
Sde cãnetũ.n.s.eſt loc vbi creſcũt cãnę
Inde cãnula.f.p.diminutiun.i.parua cã⸗
na. Inde cãnoſus locus vbi multę cannę
ceſcut. Inde cãnalis.ↄ.t:⁊ hoc le.i.ad can
nam pertinens⸗ cãnale.n.ta eſt ſiſtula vel

lignuũ ducens aquã.

Canon.nis.m.t.gręce:latine regula conſue/

tudo appꝛobata ſiue inſtitutio.iiij.il.ca⸗
non. Et in vna ſigtione eſt id qo in oalio
generali vel puintiali ſtatuit᷑. Et ſic capit

de cõſti.c.canonũ ſtatuta. In alia ſigtio/

ne videtur eſſe id quod ab emphitheo⸗
ta de re emphitheotica ſoluit᷑. ⁊ ſic videt

ſumi ab Aco. in ſũ. C. de iur. ẽphi. .ex h
aũt cõtractu.Etiã dꝛ illud qð ſumit᷑ p pe-
dagio vel vectigali.ff. de publi. et vecti.
Canon largitionaliũ tituloꝛũ eſt ſũma tri⸗
buti.⁊ pꝛeęſtat᷑ de regulari ꝑſtationea p/

uintialibo fiſco. Et vicunt tituli qui ex ſpe

cialibo titulis.i.litten bꝛeuibo cauta leguũt᷑
vt. C. de iur.fiſci.lpea. C. de anno.⁊ tnibu
l. iij. .acceptationes.
Canon frumentarius vrbis Romęẽ cert᷑
numerus meſuraꝝ frumẽti qͥ ſingulis an/
nis metebat᷑ Romę.l.ia.ij.eo.ti.lixi: qð
erat etiã de oleo. Et cõtra hoc non licebat
alicui beneficũ vel indulgẽtiã aut puile/
giu impetrare.⁊ impetratũ non valuit· vt
bidem dicit. =
Canonica eſt ius quod puenit ex electiõe
⁊ receptione in fratrẽvel eſt ius ꝑcppiẽdi
fructũ pᷣbede ſiue reddit.c relatu⸗de hbe ·

Canonica monitio eſt qñ ĩteruenit ctatio

cũ tnibo monitionibo· vel vna perẽptoꝛia

nruad
ſnero
(vonian
ſpane
ncoil
bih
Vans
necet
ſeplla
Canonia
po non.
Imoin
Cmonas
Nanont
nchpe
Cuae
Pamin
Canopen
retüüpl
noblu
ſasi
galicin
ſeeßapen
ſudneon
diitcone
ltiogel
nsqadl
chadr
paluaes,
blangr
Cuopror
(ntog
demn
Canonsa
Cantibe
nngano
inſcer,
ſywlety⸗
kuen
Genmngn
Gntterr

dEtſir

tnnlon

nni tres cõtinens · de qua in. cõſtitutionẽde modulat᷑ oſtea ctãs loquit. Quidam
wogſan ſen. excõ. li. vj. — eEttiã liber Galomonis ſtitulat᷑ cãticacan/
n dfenci Canonica poꝛtio de canõe deputata eccle/ ticoꝝ b excellentiã eo ꝙ oĩbo canticis /
plten ſieę parochiali de relictis parochiano de/ ferat oꝛ hebꝛaiceſ yraſiim.
Pdfiſienj functo illi ecclie vbi elegit ſe epulturã cim Cantilena.f.p.dẽa cantus ⁊ lenis non eniʒ
mirgan, alibi q in parochiali elegerit eã. Et ẽ m dꝛ eiſe cantilena niſi ſit cantꝰ oulq lenis
Geſeſonſ vanas ↄſuetudies alia ⁊ alia: Qaʒ alicui ſuauis ⁊ non aſper. ðJM
lyeg Lſi medietas·alicui tertia · alicui q̃rta dat᷑ de Can tus.us.ui.dẽ mo dulatio vocisK dicit
Mdipmnett ſepul.c.certiſicarra. „ a cano. is. Ded ãtus.ti. vĩ curnatura vel
inei Canonica eſt nomẽtituliv iurl. ꝛebenda arcũferẽtia roteſell lignũ qð terrã calcat
RKr” vᷣo nomẽ facti.⁊ cadit in extraneũ·vt nõt cui radius iufigit᷑. Oñ Perſius. DHertẽtẽ
nml bio Inno. in. c.ci m. de cõſti. MV ſeſe fruſtra ſectabere cantu.
iniſrng Canonicus.a.i. i.regular qð ſubſtãtiue di Canus.a.i.a caneo. nes: canic. a. i: H ca⸗
6tenann hic canonic'a h̊ canonica· tã p femĩa regu nus cani · ta P illo ꝗᷣ canet · ; ꝓ capillo qͥ ĩ
lari· ᷓ ꝓ ecdleſia vbi regulares moꝛantur capite canet.Bñ· Miles parce cani: cuim
wikm, Qusęlibet tñ ecclia inenit᷑ dici canonica: crines ſunt tibi cani.
Niſtun 1 Nam n qualibet regularit viuer e debet. Capa.f.p.dĩ a caput.q; eoꝛnamẽtũ capit
man Canopeũ.n. s. dẽ coꝛtina ſubtiliſſima inſtar vel vꝛ a capio.is.q capit totũ hoieʒ. In
cnii retiũ. plexatexta:et feneſtrata. vnde lecti capatus.a.ũ.i.capa indutꝰ.vel qͥ habʒ ca/
Caala⸗ nobiliũ oꝛnant᷑ ad arcẽdos culices et mu/ pam. Iñ hoc capuciũ⸗ eſt idem qð capa
nncnd ſcas.⁊ dꝛa canopus vel canopia.pię.ꝗᷓ ẽ Inde capula.i.parua cppoa.
umlan quędã ciuitas ęgyptiqꝛ in Agypto bmõi Capaculus.li.diminu.i.aliquãtũlũ capax.
Nliagan rete cipue habet. Hñ Juuenalis DNHt te/ Caſpadocia.f.p.ẽ qdaʒ euitas.Dñ regio
Kiſdlue ſtudineo tibi lectule canopeo. Del vt alij in qua eſt illa ciuitas:dicta ẽ cawadocia.
dicũt:conopeũ deriuata conos qð eſt ſu/ Iñ cappadox.docis.9.p.tã gẽti e · qᷓ; pa/
hcnie⸗ mitas galeę.⁊ tũc conopeũ dẽ q̃i conũ pe/ triu.⁊ coꝛ.pe. Hñ Juuenalis. Mrq; ⁊ cap
bn dla⸗ tens:qꝛ ad ſilłitudinẽ coni a lato tendit᷑ in padoces faciãt equiteſq; bythym Et bm
gnalo acutũ ad modũ reticuloꝝ ꝗᷓ canſa arcendi Papiã.Cappadoces oꝛti ſut.a.Maſoth
bſcar pulueres ſuꝑ altaria collocant ⁊ tũc ſei/ ſilio Japhet.
Miuſitn bitur per. o.in pᷣma ſyllaba. Capana.ſ.p.i.vilis caſa. vel domus palea
anphitro, Canopus vel canopia ciuitas e'gypti eſta cooperta. ⁊ vꝛ a capio/quia capit tm vnũ
eiende Canobo gubernatoꝛe Menelai· mutata vt in vineis cuſtodiẽdislicq; alię dicãtur
ppbipetb b. in. p. capanę. ſed ĩpꝛopꝛie ſm Mugl Papias
Bumktoe⸗ Canoꝛ.orlm.t.i.ſonꝰ.⁊ pducitno ĩ obliqͥs. etiaʒ dicit Capana a ruſticis dicta · quia
WaR. Canoꝛus.a.ũ.i.dulcis:ſuauis cãtu· gratus. vnũ tm̃ capiat.i.tuguriũu.
ünann Cantaber. a. u. hic cantaber ẽ plus hiſpa/ Capapellis · huiꝰ capapellis cõponit᷑ ex ab
Yhnonere nię a noĩe vrbis dict.⁊ hibeni amnis cui latiuo ⁊ ntõ · ſicut legeius. qd in rhetoꝛicis
dgire. mnſiget · ſic dietns. iuenit.qꝛ di capapellis q̃ſi ꝑellis cũ capa.
nauulpit Cãtabꝛu.n.s.i. purgamẽtũ frumẽti uł fari/ Capax.o.t.qᷣ aliq̃ in ſe caꝑe põt ⁊ cõtinere.
mormnbn ne vel abo canin quo canes paſaimnt. Capedo. oinis.f.t.i.ingeniũ/ſiudiũvel ſpa
Cantarida.f.p.dẽ vermis terren coꝛrodẽs cin.⁊ dꝛ a capio.pis.Dñ ꝑ cõpoſitionem
onneant cadauer. Mw hec intercapedo. dinis.i. diſtaãtia localis
nglis an/ Cantarus.m. . eſt quoddam vas vinariũ int duos parietes. Itẽ capedo vel capica
nine s ſcilʒ qatera dĩ a cano.is.q cãtãdo poꝛta⸗ diqda piſcss. MBä
nlachit tur. Et ſüt pla idẽ ſiontia. Oñ. Cantar 2 Capella.fp. oiminutiuũa capꝛa. ⁊ dĩ par/
mpul⸗, patera calices et pocula cater. Cyphus ua capꝛaEtiam capit p parua ecdleſia q
B len apud veteres tractantur coꝛua conchę. nec habet baptiſmũ nec cemiteriũ.⁊ diat
M Cimbꝛia vel gathus carcheſia iũgit iſtis. a capꝛa·q; olim tabernaculũ de pellibo ca/
tde , Canterius.m.S.dĩ equus caſtratus. pꝛarũ erat cooꝑertũ. Inde hec capellula.i
c⸗ ſ Cantes plis nueni oicunt᷑ fiſtule oꝛganoꝑ. parua capella.Inde hic capellanus taʒ p
upte in qbo catus teperat. Del vt Martiano ſacerdote illius ecdeſięqᷓ; ꝓ parachiano.
urh placet: Cantes dicunt dee oꝛnamentoꝝ. Inñ capellana capellanę. Inuenit᷑ etiã ca/
Ma i anticum.n. s. vox cantãtiũ in letitia/ laus. nus. a.ũ adiectiue. Capella etiã p ec/ .
npton Itẽ canticũ pſalterij eſt cũ id qd oꝛganũ cdeſia vca ẽ q̃i capiẽs laos.i.ꝓpły ułlaudẽ.
ꝛe

Capellus. m. s. qo H capellü ĩuenit oꝛ a ca/
pillusqꝛ capillos tegit caput. r aut
di capell q̃i capit pellis etymolo gia ẽnõ
ↄpoſitio. Iñ capellat.a.i. i. capello tectꝰ.
Caper. m. s.ihirc d a carpo.is.eo ꝙ car⸗
pat virgulta · vel a capio. q; capit ardua
nł aſpa uł oĩ ſic m quoſda a crepitu cru/
riũ ſuoꝝ. Inde hęc capꝛa pꝛę.
Capi.neu.ge.indecli.eſt quędã mẽſura.
Capiciũ.n. S. eſt os tunicę vel alternꝰ veſtis
vñ caput imittit. dꝛ a capst. Dñ Job
ʒo. Quaſi capicio tunicę ſuccinxerũt me.
Capidula.lę. diminutiuũ.i.parua capis.
Ceapilliciũ n. s. venit a capillus. idem eſt
qð capillatura. Oñ Martialis. Eꝛaconi/
bus arcumplexa crebꝛo capellicio fulſa.
NVſi capilliciũ· capillatura· capillamentuũ
oia ideʒ ſalz capilloꝝ oꝛnatus. vel ſpiſſi⸗
tudo capilloꝝ. Etiã capillamẽtũ dicitur
coma arboꝝ.
Capillus. m. 8. dĩ

caput. Inde capillulus.i.paru capillus.

⁊capilloſus.a.u.i.plenus pilis.⁊ capilla/
tus.a. i. qͥ multos vel lõgos habet capil/
los. Et eſt capillus tã viri q; mulier· Dñ
Eſt coma quadrupedis·colubꝛi iuba ſiue
leonis. Cęſaries hoĩs: cinis ꝓpꝛie mulier.
Huuius ⁊ illius bene dĩ eſſe capillus.
Capis.idis.f.t.eſt quoddã vasqdð vulgo
dẽ caſa.⁊ dẽ capis q̃ſi capiens hydros.i.
aquas. Et facit actm̃ ĩ es velĩ as vt capi/
des vel capidas. vñ mag grecũ oſtẽdit᷑.
Capiſteriũ.n. S. eſt quoddã vas cuʒ qͥ fru/
menta purgamꝰ. dẽ a capio.

Capiſtri.n. S. in ſingulari.ᷣ in pli maſ. vel
neu. eſt quoddã ligamẽ cũ qͥ equ'uł aliud
aial ex ꝑte capitis tenet.et dꝛ a caput · q;
caput iumentoꝝ ſtringit.
Capital.lis.n.t.vel capitale.lis.tã p pecũia
vel pena capitali · q;ᷓ etiã p ſentẽtia de ca⸗
pite puniẽdo. .
Capitalis.ↄ.ta hoc le.i.res capit:·uł ptinẽs
ad caput. Papias vo vic: Capital aſtu⸗
tus verſutusluꝑbo.Capitale caput pecu
nie vel ſoꝛs.
Capitatus.a.i. põt eſſe nomẽ a capite · qui
habet caput⸗ põt eſſe ꝑticipiuʒ hui vybi
capito. tas.qð eſt alicui caput facere.
apitecenſus. us.ui.i.coꝛona ꝗ ĩ capite ge/
nit᷑ vel taxatio poſſeſſionnʒ. Et adiectiue
capitecẽſus.a.u. qͥ de capite ſuo ãnuatim
reddit cenſũ i.tributũ.vel qͥ ĩ capite genit
coꝛonã.

Capitellũ lin.sẽ diminutiuũ de copitulũ

quaſi capit pilus. et dꝛ a

lq̃libet ſui ſigãtione. Oñ capitella dicũt
a aiand colũnis· q; colinaꝝ ſũt capi⸗
– iſuꝑ collũ caput ·ꝗᷓ grece vicunt epi/
Capitj oiminutio ẽ ſtat᷑ cõmutatio · vt qñ
liber efficit bßuꝰ. Et ẽ tplex diminutio ca/
ꝓpit:ſcilʒ maxia·media·et mina.Mima ẽ
qñ qͥs nec cuitatẽ in q̃ moꝛat nec libtatẽ
amittit . tñ patit᷑ ð ſe ſtatꝰ cõmutationẽ
xel minoꝛationẽ arca familiã· vt qͥ iur ſui
eſt · alieno iuri ĩcipit eſſe ſubiect · xeluti ꝑ
arrogationẽ aut cũ qͥs emãcipat᷑ qͥ pᷣmo
erat in aliena ptãte. Media ẽ cũ ſalua li⸗
bertate ciuitas amittit vt c qs depoꝛtat
ſeu relegat᷑ ad exiliũ ꝑ qͥnquẽniũ uł banit
Maxiĩa ẽ cũ ciuitas amitti·nec libᷣtas re/
tinet· vt cũ depoꝛtat᷑ qͥs in inſulã ⁊ ſeruus
efficit aut in metallũ dãnat᷑.⁊ ſic etiã ban
nit᷑ in opꝰ metalli ·vel ſi maio: vigiti ãnis
patit᷑ ſe venũdari ad pᷣciũ ꝑticipãdũ · vel
ſi manumiſſus in ſeruitutẽ ex ingratitudi/
ne reuocet. —.. è
Capito.tonis.m.t.quidã piſcis: a quãtita/
te capitis ſic dictus.
Capitolinꝰ.a.ũ.pe,p.i.de copitolio exiſtẽs
vel capitolio ſeruiens.
Capitoliũ.n. s.dĩ a capitulũ ·q; ibi ↄuenie/
bat ſenatoꝛesſic ĩ capitulo clauſtrales.ulł

dĩ a caput · eo ꝙ ibiſit caput romãę ciui/

tatis · vel quia ibi cõueniebãt capita ciui⸗

tat: vel q; Carqͥnꝰ pᷣſe oũ capitolij füda/

meta apiret · in loco füdameti caput hoĩs
lris tuſcis notatũ inenita inde capitoliuʒ
appellatu a caput laos · qð eſt pplus.

Capitulũ.n.ſ.i.paruũ caput. Capitulũ etiã

dꝛ qñq; ille paruus locus in quẽ ↄueniũt
dauſtrales.qñq; ẽ illa ↄgregatio cdlauſtra
liũ·qñq; aliqᷓ iſtinctio bꝛeuis ĩ qlibet li
bꝛo Mñ. DHiſtinguit · iuenit locat. collec/
tio fert. In capitular. .· ta ſy re.i.qð oue/
nit capiti vel caplło. Iſ capitulo. as.i. ca/
pitulis aliqͥd diſtinguere.
Capo. onis. eſt gallus caſtratꝰ Vñ. Cantat
nocte capo · vinũ vult vẽdere caupo.

Capparis..ct. eſt qda herba vel virgultũ ſi⸗

„

mile lentiſco · qꝛ babet in ſũmitatibus ro/

tũda ſeminuʒ capitula · ſicut vicit Dug.

Diaſcoꝛdes vᷣo dicit ꝙ ẽ frutex ſpinoſus
expaſſus ſupꝑ tenã vnctione plen. Et dẽ
ꝙ; duriciẽ ſplenis ſuꝑ oĩa medicamenta
iunat. ⁊ habet multas radices magnas.
Et coꝛ. pe Hñ Martial. Cappan vt putn
cepas allece natantes. Et ſ. qibit p. c.ul. k.
bm qð e oꝛigo ẽ greca. Vñ Eccleſiaſtes

e
Cpußp
ſung⸗
ſunusit
nase
apnga
houmun
Cpnn
Capei!
glunt
bices
yla
ſent
ſolusſe
lcs.
(ipee.
Pübes
breche
Capee⸗
apee
Capꝛur
lwoa
apunb
Npod.
gepia⸗
Pluus:
Copuſas
ganeres⸗
Ptetel
ſcof
Piger
pwin
(higen
Gr
Coee
coden
wrn
pe
Gamnt
ſſütr
Niſtin
Ppüſt
heligit
lponfe
Dripon

loſafp.

caapi
gpſtia

gini

ntan
Mlbo
pin⸗

el dichf
ſit pi⸗

mwr⸗
ſarſens
ſiſenäbn
eyigi in
napici
utnddn

ichint,
olo enſtis

binenie⸗
ls
tnonniz an
taptnanh/
iljfidt⸗
aptfois
eapitdlin
Chlüen
ncien
annociſt
iiu
uttcle⸗
noslc

giCntn
ton.,
hugi
nitnch o/
pnoſus
r
utunment
Gings
iypun
cit

dis

12: Diſſipabit cappanis. .
Capꝛa.f.p.aĩal qddã a caper di. Capꝛa xo
ſiluatica victa/q̃i capiẽs ardua.DOñ Pꝛi/

ſcianus in.ʒꝰli.Capꝛeolus uidet᷑ a ntõ ca⸗

pꝛeus eſſecuiꝰ feminiũ in vſu ẽ capꝛea:nã

capꝛa a capꝛo fit.ex quibo capellꝰ ⁊ capl

la diminutiua füult.
Capꝛarius.m.s.qͥ cuſtodit capꝛas.

Capꝛea.fſ.p.i.capꝛa ſilueſtris · dicta q̃ſi ca/
piens ardua. Capꝛeę vt vicit Papias ſũt
ibices·qᷓi auices:eo ꝙ iſtar auiũ alta petãt

He ſſi qñ aduerſitate feraꝑ vel hoĩuʒ pꝛe/

ſenſenint. de altis cacumibo ſeſe Rcipitan-/
tesſuis ſe coꝛnibo ĩ ramis arboꝝ redpiũt

illeſas. HW
Capꝛeolꝰ.li. diminutiuũ tã capꝛi q; capꝛei
PBñ heęc capꝛeola ſir diminutiuũ tam ca/
Pꝛę q;ᷓ capꝛeę. H HM
Capꝛeꝰ.i.ſilueſtris caper. Et nõ ꝙ capꝛei et
capꝛeę vicũt᷑ doꝛcades. etiã ibices
Capꝛicoꝛnus.m.S.ẽ aĩal qͥddã:qð rhino⸗
ceros ⁊ ęgloceros vr. et dꝛ capꝛicoꝛn q̃ſi
capꝛina habẽs coꝛnua. Capꝛicoꝛnus etiaʒ
dꝛ quoddã ſidus cęleſte:cuiꝰ cauda in effi

gie piſcis foꝛmat· vt in extrema ſui parte

pluuias deſignet. . .
Capꝛificus.fſ.s.qdã herba eſtſicdicta:quia
parietes qbo innaſcit᷑ carpit fodit erũ/⸗
Pit· ex e latebꝛisqbo cõcepta eſt Ol oꝛa
fico.qꝛ fic arboꝛ eius remedio fecũdatur.

Vñ Perſius. Et ſemel int᷑ inata eſtru/

pto iecoꝛe. Exienit capꝛiſicus vẽc.
Capꝛigenus.a.i.pe.coꝛ.qð meliꝰ dꝛ capꝛi⸗

gena. 9.p.eſt pecus genitũ de capꝛa.

Capꝛinus.a.ñ. hic ⁊ bęc capꝛilis.⁊ hoc le.ĩ
eodẽ ſenſu.i.de capꝛa exiſtẽs.vł ad capꝛã

pertinens. Atẽ hoc capꝛile n. s. eſt ſtabulũ

capꝛaꝝ.

Capꝛiolus.li. dĩ a capio. pis ſũt capꝛioli

cincinni ſiue vncinuli qbo ſe innectere vel
ſuſpedere arboꝛibo ſolent vites· ut ſine la⸗
pſu ſuſtineãt fruct ſuos. Sʒ capꝛeoli hm

bas eligũt vt comedãtad alta nitunt᷑.

Capꝛona.ſ.p.eſt anterioꝛ iuba equi:q̃ſi ca⸗

piti pꝛona.
Capſa.f.p.i.ciſta ubi aliqͥd reponit:qdð etiã
ꝓ q̃libet pua domo ponit᷑a d a capio.is.
eo ꝙ capiat ĩſe⁊ ſeruet aliqͥd. Iñ capſella
T capſula ãbo diminutiua.i.parua capſa.

Capſarij dicũt᷑ qͥ in balneis veſtimenta ſu/

ſapiũt cuſtodieda .vel alitſũt illi q poꝛtãt
alijs libꝛos ad ſcholas.
Capſus.m.s.i.carruca vndiq; ↄtexta:qua⸗

ſi capſa.q; multa capit.
Captẽcula.ſ.p.i.verboꝝ ſubtilis deceptio.
ſicut ſũt ſophiſmata. Dñ Martian.Ca⸗
ptẽculis ludis illigantibo.

Captio.i.deceptio. Iñ captioſi i.i. decep⸗/

toꝛiũ uł deceptioſũ autdoloſũ· vt no. Jo.
an. de offi. dele. ſi ouo. li. vj. in glo.j.ĩ fine.
Captio cauſa moꝛtiſ alias capio ᷣm o.
eſt qñ ꝑ moꝛtẽ alicuꝰoccaſio capiẽdi ob⸗
uenit alicui:except hbis capiẽdi figuris et
cauſisꝗ certjet ꝓpꝛijs noibo nũcupant᷑ ut
heęreditaslegatu·⁊ fideicõmiſſũ · qꝛ talis
captio vel capio nõ incidit in naturaʒ ac/
ceptiõis hęreditatlegati vel fideicõmilſ/
Er c moꝛtis capio hᷣim v¶o. in ſ. C. de
dona.cau.moꝛ.eſt cũ poſt moꝛteʒ alicuius
aliqd dat᷑ alicui cauſa ↄditiõis iplẽdę.vł
aliqd ꝓuenit ad alique moꝛtis occaſione:
nec tñ aliquo certo trãſlationis vel acce/
ptionis noie nũcupat᷑. M
Captiuus.a.i.dẽ q̃ſi capt vel qi capite di
minutus.Dñ.⁊ ſic vĩ apud legiſtas. In/
genuitatis eni foꝛtũa excidit ab eo. Iñ h̊
captiuitas.i.detentio.
Captura.ſ.p.i.captio Oñ Aucę. Se· SDAu⸗
poꝛ crcũdederat eũ oẽs qͥ cĩ eo erantin
captura piſciũ qu cęperãt.
Capua.f.p.ꝗdã duitas eet. .
Capullulũ ⁊ capedulũ.n.s:X caleptra.f.p.in
eodẽ ſenſu·ſcilʒ mitra tegẽs caput·quę et
alio noĩe vꝛ pilleus.galerꝰ calamatcali/
endrũcomatii·caticulũ. Caleptra tamen
pꝛie dꝛ cuphia equi. S
Capulus.m.s.dẽ a caputqꝛ eſt caput gla⸗
ij. Ol vꝛa capio:.qꝛ ibi capit gladiꝰ vt

teneat᷑. Capulꝰetià dꝛ lectꝰ i qͥ moꝛtui de-

ferũt᷑q; ſuꝑ capita hoiuʒ defert. Pñ. Eſt

gladij capulꝰ capuluſq; cadanera poꝛtat
Capus.pi.i.falco auis/a capiẽdo dicta.·
Caput.n.t.dꝛ a capio.pis.qꝛ oẽs ſenſus et
etiã nerui ab ipſo initiũ habet ex eo oĩs
vigẽdi cã oꝛt᷑. Ibi eniĩ oẽs ſenſus aparẽt
Dñ ipſi aĩę quę coꝛpoꝛi conſulit ꝑſonam
qͥdãmõ genit. Caput etiã mentẽ ſit q co⸗
put eſt aię ſm Hug. Et ponit qñq; pꝛo
pꝛincipio. Dñ ꝓphᷣa. In capite libꝛi ſcri-

ptũ ẽ de me· qñq; etiã poĩt p fine.Ecd ʒ22

Habeat caput rñſũ ſun.ponit᷑ etiaʒ qñqG

ꝓ dñatu.Hñ. Pꝛincipiu caput eſtpars

coꝛpoꝛis ⁊ oñatus. Itẽ caput cõponit᷑ cã
bis ⁊ cᷓ tris.⁊ di biceps.apistriceps.ci⸗
pit ge.oĩs.qui habet duo vel tria capita
Inuenit etiã h biciput · hoc tricput.neu.
ge .i.geminũ vel trinuʒ caput. Cõponitur

etiam caput c occiduũ.⁊ vĩ oc occiput

piti.occidua ⁊ poſtrema pars capit. Mt

occiput cõponit᷑ cĩ ob ⁊ caput.⁊ vꝛ ſic q̃i
3 caput · qi ſit capiti retroꝛſi.⁊ idẽ dĩ occi
pitiu. Itẽ cõponit᷑ cũ ſincerꝰ vꝛ ſinciput
piti. poꝛ ãterioꝛ pars capitqᷓi ſincera
pura ⁊ patẽs ꝓpt capilloꝛũ abſentiã. Itẽ
ↄponit᷑ ců ⁊ dꝛ cepsa ci aſ oꝛ accps
Carabꝛio. onis.ẽ gen auis muſtelę ſilis
Carabus ꝑua ſcapha ex vimiĩe facta cu/
do coꝛio ↄtexta· vt ẽ nauicula curresĩ pa/
do. Etia dꝛ illud qð eſt in medio nauis.
Character.ris.gręce:imago·nouus vultus ·
effigies.fſoꝛma. vel ſtilus· figura · lraferrũ
quo notę pecoꝛibo inurũt. Oñ ⁊ ipſa no/
ta vel ſignu character o.
Characteriſmus.m.s.eſt deſcriptio foꝛmę
Caradrion eſt auis ꝗqdã alba tota·cui ite/
rioꝛa oculos caliginoſos curant. Srviuẽ
debet infirm appꝛopinqbit ſibi ſi o mo

ri fugit ab eo. Ger medias noctes ĩ ſubli/

me cęꝗli vꝛ volare.
Charagma.n.t.i.impꝛęſſio.imago· vel l̃a.
Pñ cuianꝰ.Sic nümꝰ habet charagma
cęſarisſichomo charagma diit.
Charaxis.ſ.t.i.notatio.⁊ dĩ a character.

Carbaſus.m.s.in ſingulari/ᷣ in płi carbaſa

ſoꝝ. n. ge.i. velu · qi carẽs baſe.i. ſuſtẽtamẽ
to ab inferioꝛi parte.Carbaſus etiã dicit᷑
quoddã gen veſtis ſubtiliſſime. Iñ car/
baſe a. u. vm Mug. Et vt dĩ · H carbaſus

in ſingulari veſtis ſinuoſa:quę tã viro ;

mlieri cõuenire põt. Sed carbaſa. ſop ad
vela nauiũ ptinet.⁊ coꝛ.pe.Oñ Ouidius.
VDidi pſcipiti carbaſa tenſa notho.

Carbo. onis. oꝛ a carpo · qꝛ ab igne carpit·

vel potius dꝛ a careo.res.q flãma caret.⁊
qqñ accenſus ẽ dꝛ pꝛuna·cũ pꝛuna extincta

fueit carbo vocat᷑. Iñ carbonan rij. faẽ

carboneſ. Oñ Carbo carẽs flãma ſucceſus
pꝛuna vocat. “
Carbuculus.m.s.tã ꝓ paruo carbone q; ꝓ
lapide pcioſo ignito ut carbo· cui? fulgoꝛ
nec nocte vinci᷑. Et p moꝛbo q̃dã iuenit
eo ꝙ ĩ oꝛtu ſuo rubeus ſit vt ignis · poſtea
niger vt carbo extinct. Dñ. Eſt lapis eſt
moꝛbo carbo carbũculus extat.
Carcanus nomẽ ciuitatis vel loci.
oꝛiente ſuunt.
Carceri ſingulari ꝓpꝛie dꝛ vbi rei caudũt᷑
Sʒ ĩpii vnde q̃drigę emittũt ułrepagu/
la antepoſita ꝛ carcer q̃ſi capieẽs reos.

Carcan · calcamo · arphat · emath· ciuitates ĩ

⁊eſt etymologia non ↄpoſitio. Iñ carce⸗/
rarius.rij.qͥ carcerẽ facit vel cuſtodit. Iñ
hic ⁊ hęc carceralis ⁊ hocle.
Carcheſia · pocula a loco carcheſi. vel ſpelũca
ułſumitas arboꝛis nauis Oñ Grecil. dlſt
iſſtrumẽtũ dicas carcheſia nauiſ. Hug.xvo
Diẽ: Carcheſia ſũt ĩ cacumie arboꝛis nauis
trochee q̃ſi.f.lr̃a ꝑ ꝗ funes trabut᷑. Dñ
quędãa vaſa ad ſilitudinẽ illoꝛũ facta car/
cheſia vicunt. Trochee etiã ſũt oictęqꝛ ro
tulas habet. Crochos enĩ grece rota dicit᷑
latine. Itẽ carcheſia ſũmitas mali:in qua

choꝛde cõcurrũt. Oñ Lucanꝰ. lc vtinam

ſũmi curuet carcheſia mali.

Cardiacus.a.ũ.pe.coꝛ.icoꝛdis pulſũ patiei

q̃ſi coꝛ ardẽs habẽs ꝓpt᷑ ſiti.⁊ d ab ardeo
⁊coꝛꝑ cõpoſitionem. Del a gręco cardia
qð eſt coꝛ. Oñ Juuenalis. Cardiaco cia/
tum nunq; miſſur amico Hel ẽ cõpoſitũ
a coꝛ⁊ hio/quaſi coꝛ hians habẽs ꝓpt ſitiʒ
⁊tũc dꝛ coꝛdiaas···
Cardia gręcelatine co.
Cardinalis.ↄ.t.⁊ hoc le.⁊ cardinariꝰ.a.ũ.in
eodẽ ſenſu.ſcilʒ qð ad cardinẽ ꝑtinet Oñ
cardinales venti dicunt᷑ a q̃ttuoꝛ partibo
mũdi flãtes. Et qdã virtutes vicunt᷑ car/
inales ad ſilitudinẽ cardinis in qͥ mot
oſtij firmat᷑. Et hic cardinalis ſubſtãtiue·
ꝓ noĩe dignitat q; ꝑ cardinales mũdus
debet reg ⁊ gubernari? moueri ſic oſtiuʒ
cardinr.
Cardo.dinis.incerti ge.dꝛ vna pars oſtij·
ſcilʒ cuneus qͥ in foꝛamie vertit᷑· vel ponit᷑
pꝛo ipſo foꝛamine aliqñ.⁊ dꝛ a cardia qð
eſt coꝛ:q; ſicut coꝛ hoĩeʒ regit ⁊ mouet ·ita
ille cuneus ianuam regit mouet.Cardo
etiã dĩ extremitas rei.Oñ ⁊ cardines cali

dicũt᷑ extremę ꝑtes axis:ſicvicti:qꝛ ꝑ eos

vertitcęlũ. Cardo etiã ponit᷑ pꝑ oppoꝛtuni/
tate vei articulo ñ pnerbialit ſolet di⸗
a: Res eſt in cardine.i.in articulo vel in
oſpoꝛtunitate. Oñ Hirgilius. Aut tãto
ceſſabit cardine rex. Sʒ cardo. donis. eſt
herba nociua colonis wl.ein viſtel. Dñ.
Cardo ſubeſt foꝛibo ſi cardis ẽ gtũs. Sʒ
cardo cardonis eſt herba nociua colonis
Cardomomũ.n.s.herba quędã eſt· granuʒ
quoddã.ſpẽs aromatis

Carduelis.rt.quędã auis dicta a carduus

q; ſcirpis ⁊ carduis paſcit᷑
Cardularij indices vicebant᷑ olim illi qͥ ab
imꝑatoꝛe habebãt ptãtẽ iudicãdi.⁊ illos
ſolu qͥ coꝛã eis eligebat litigare.⁊ poterãt
eligẽ ſine cõſenſu ꝓpꝛioꝝ iudicũ ·ſic tradit

pgolt

(adus
nmmt
ſopin
Ma
Hiſtrot

Mſaie

Fan
Carean
pnra
geenn
Coreni
olbto
muenipe
Cnni
dedaß⸗
Aptp
Carexa
liſa/
careo⸗
Conuthe
l
ſutpauu
Pnnsd
buoſuis
Cannbte
ontr
nbdds.
Nochede
uput
dinan
whve
Cinn
Phe
Püle
nban

Rann
ſalt

llſrlin
Orads
Nisnunig
mbit Pi⸗
lüſcnen
it diche 10
Mefotadict

Pllipani
ndiid nde
ag
Cduo
Daiciii
tizplii

inm aiin
egee
zmarpent
w iantar
nis iqnol
isſabſtünne⸗
mles nücts
umnſiai

vpebſti⸗
iaonduas
rmdneri
non
51ordnze
ſwingytn
iher do
mhn
Lttto
dig eſ
di Vi.
bigis G
Paun Cols
ichkgen,

iMrus
oliqeb
H rilos

ntpptei
ſem

Carduus eſt genus herbęſpinoſeę cuius na
tura moꝛdax ⁊ auſtera eſt a iõ ſuccus eius

alopicias.i.capilloꝝ fluxus curat: radix
eiꝰin aqua decocta cupiditatẽ potatoꝛib⸗

miſtrat.matrici vitiliſſima eſt.iuuans ad
maſculos pcreãdos:vel eſt gen cardonũ.

Iñ cardetũ locꝰ vbi abũdat talis herba.

Carectu.n.s.eſt loc vbi creſcit carex vł re/
ponit Hñ Mirgilius in bucoł. Citire co/
ge ꝑecus.tu poſt carecta latebas.
Carenũ.n.s.dẽ tertia pars muſti.⁊ dã a ca/

reo·es eo ꝙ feruẽdo ttia ꝑte careat. Ter/

tia eni parte muſti amiſſa qð remanet dꝛ

carenũ. Cui cõtrariũ ẽ ſapa:q; feruẽdo ad
tertiã partẽ redacta deſcendit.Etiã aliqũn
capit᷑ ꝓ ipſo muſto.

Carex.cis.ſ.t.eſt quędã herba acuta.vulgo
liſta. ut dicuntcãna paluſtris eſt.⁊ dꝛ a
careo.qꝛ roboꝛe caret. H
Cariatharbe · queę⁊ hebꝛon vꝛ.⁊ interpᷣtatur
ciuitas quattuoꝛ. Ilrbe eniʒ quattuoꝛ· ca/
riath ciuitas.qꝛ ibi ſepultus eſt dã ma/
ximus v̈lbꝛaã· Iſaac⁊ Jacob·cum vxoꝛi/
bus ſuis. l
Cariathſepherinterpᷣtat᷑ villa pulcritudis
vel ciuitas littera.
Carybdis.ſ.t.eſt quoddã periculum mari/
nũ ·ſic dictuʒ:q; carinas abdit.i.abſoꝛbet.
quas eni accipit vt vomat vomit vt
accipiat. Oñ Ouidius. Euomit et potat
dira carybdis aquas. Del carybdis qdã
vetula voꝛaciſſima fuit· ꝗ q;ꝛ boues Her/
cuł furata eſt a Joue fulmiata eſt a ĩmare

Hcipitata ẽantiquas ibi exercẽs rapinas
Hñ ille locis dictus eſt carybdis.Dłca/⸗
rybdis vtdict Dapias:mare eſt vertig
noſũ in ſicilia· victa gręce ꝙ gurgitibo oc⸗
cultis naues abſoꝛbeat. CTer in die ſtrin/

git fluctus.⁊ ter vomit.

*

Carica.fp.i.fructꝰ palmę⸗ ſic ſiccauł potiꝰ

maſſa illaꝑ/ coꝛ.pe.Oñ Duidius. Quid

vult palma ſibi vulgoſaq; carica dic.
Chanientiſmos tropus eſt · quo dure dic

ta· gratius ſiue miti ꝓferunt· vt cũ intro

gantibo nobis: an aliqͥs nos ꝗſierit· reſpõ
detur: bona foꝛtuna ex quo vat intelligi
neminẽ nos quęſiuiſe.
Caries.riei.i.putredo ·qꝛ caret ſoliditateᷣ

caries eſt ꝓpꝛie lignoꝝ putredo vo alia

r reꝑ. Itẽ caria.ſ.p.idem.
Carina.ſ.p.eſt media pars nauis·quia cuʒ

remis currẽs diuidit aquas.etdĩ a cario.

Vl potius a curro di:carina quaſi currina

Et eſt pꝛie media pars nauis ſalʒ weter.
Bqñq; ponit᷑ p ipſa naui. DPñ. Dic latꝰ eẽ

rate ventrẽ dic eſſe carinã.

Carinatoꝛ. toꝛis.icõuitiatoꝛ ⁊ maledicus. -

deriuat a carino. as.
Carinꝰ.m. S.ꝛ qͥdã vira Cerẽtio ĩductus-
dicty ſic.q̃ſi carẽs noy.i.mente vel ſenſu.
Carioſus.a.ũ.i.vetuſtus:putridus.

.

K. ſiue per. c.

Charis greci. interp̃tat᷑ gra.⁊ põt ſcibiꝑ

Cariſia..p.ilena· vetus ⁊ litigioſa.et dicit᷑
a careo.es VWñ⁊ fallaces ancillę cariſię di⸗/

lint.q; veritate carent. SS
Chariſma.mat.n.t.i.gra.vel donũ grę.⁊ dẽ

a charis qð eſt gratia: coꝛ.pe.
Chariſteũ.n.s.genꝰ eſt marmoꝛis viridis.
Chanitas.ht.i.dilectio·vel reꝑ emptio dit/
ficilisquod mag ꝓpꝛie oꝛ charitudo.iniſ.
Et hec chariſtia. ſti· qð etiã vi feſtꝰ gra/

tioſus vies.⁊ etiã ſuauitas.⁊ dulcedo· et

gra. Et ! charitia ĩ eodẽ ſenſu ßm Hug.

Papias etiã dicit:Charitia oies feſt int
cognatos.Et dĩ charitas q̃i chara vnitas
q; nos vnit deo.
Carmelus·qui hebꝛaice chermel dimonsẽ
in cõfinio palęſtinę atq; pheniq;ſed nõ il⸗
le de quo Mabal carmelus.lle enĩ mõs
eſt galileę in terra ꝓmiſſionis.
Carmen.inis.vẽ qͥcqͥd pedibo cõtinet⁊ dꝛ
a carpo·eo ꝙ carptim ꝓnũciet · vel dicit a

carmetis dea carminũ. Carmẽ vꝛ etiã ſcri

ptũ de aliquo delectabili cũ metro · vt in

Diĩ etiã qlibet cantus cuʒ metro. Dñ liber

odanꝝ intitulat᷑ liber carmiũ.i.cãtuũ.quia

oetio:Carmĩa qui quõdã ⁊c. Carmen

libet eius diſtinctio eſt cãtabilis. Inde

carmineus.a. i.i. ad carmẽ ꝑtinẽs. Carmẽ

etiã dꝛ cõiuratio wetulaꝑ ꝗ carminixant

pucros ⁊ alios infirmos.

Carmẽtis.tis.ſ.t.eſt dea carminũ⸗ fuit mat᷑

Euandri.⁊ vꝛ a carro.

Carariũ.n.s.di locus ubi carnes reonũt᷑

Vel locus vbi oſſa moꝛtuoꝝ ponunt᷑
Carnicula.ſ.p.diminutiuũ.i parua caro.
Carnifex di homicida·. vel macellatoꝛ vel
carnifex dẽ qͥ facit carnes.
Carnificina.f.p.pe p.i.macelliꝗU.
Carnificiũ.n.s.i.officiũ vel actus carniſicis
Carnulẽt.a.ũ.i.plenꝰ carnibo.ſcilʒ piguis
⁊craſſus. Iñ carnulẽtia.i.craſſitudo.
Caro·carnis.f.t.dꝛ a creos:vel a creo.as.vł
dĩ caro quaſi chara.Et ẽ caro ex quatuoꝛ
elemẽtis cõpoſita ⁊ cõpacta:Mam tra in

came eſt · aer in halitu· humoꝛ in ſanguine

z

ignis in caloꝛe vitali. Et pꝛie caro dicit
que viuit· Sʒ iã laxius vtimur iſto voca⸗

bulo caro. Itẽ pꝛie caro in ſingulari· bu/

mana. Carnes i plurali· quelibet alig. poꝛ⸗
cinę pecoꝛinę vel alię. Inde came.a. ü. q

er came vel pinguis. Et camoſus. a. ũ.i.
qaſſus. Iñ carnalis.9.t.⁊ hocle.i.cameũ.
el qui ſequit᷑ fragilitatem carnis ·q̃ſi fra⸗
gileuł quod ꝑtinet ad carnẽ.⁊ H̊ carnali/
tas tat. Et habet pꝛimã bꝛeuẽ. Oñ. Dilis
ſepe caro fit p munere charo..
Carolus.pe.coꝛ.rex frãtięfuuut. ·
Carpaſius vr coloꝛ ſilis auro· vel coloꝛ vi⸗
ridis. Dñ carpaſius coloꝛ.i.aureus coloꝛ.
Ita exponit in Heſter.
Carpentariꝰ.m.S.qui facit vel ducit carpẽ
tu. Oi tñ generalit oĩs artifex lignariꝰ car
pentarius. Inde carpentariolus.
Carpenta.f.p.dẽ aſtula ligni.
Carpentu.n.s.eſt quoddaʒ genus vehiculi
ſeu curruu. Del eſt currus ſuꝑ quo ſedent
mulieres tectus pano. dici᷑ quaſi cunꝰ
pompatic.q; in pompis ſolet haberi·
Carpobalſamũ vel xylobalſamũ.i.fructus
vel ſemẽ balſami.vel liqͥr qui fit ex e fru-
ctu vel ſemine.

.

Carpocratiani heretici a Carwocrate qdaz

vocant. qͥ vixit chꝛiſtũ hoĩeʒ fuiſſe tm̃ ex
vtroq; ſexu ꝓgenitũ.
Capofoꝛus.m.s.dicit᷑ quidã deꝰ paganoꝝ
qui latine ĩterpᷣtat᷑ fructifer vel vberrim.
Carpos gręece latine vꝛ fructus vel ſemen.

Carrena publica penitentia quadrage

na vnũ ſunt. Qui igit᷑ iſtã penitẽtiã facit
quadraginta diebo nõ intrat eccleſiax et

lanea veſte indutusab eſcis ⁊ potibo qui

interdicti ſunt:a choꝛo gladio ⁊ eqͥtatu·il⸗
los ſupꝛadictos vies abſtinet. In tertia

aut qͥnta feria ⁊ ſabbato · aliqͥ genere le⸗

guminũ ac oleribo pomis vel piris ulł pi⸗
ſciculis cũ modica ceruiſia vtat᷑ tẽperate:
hec oĩa ex · de homi. —.
Carruca.f.p.i.biga: dĩa carrio qð ẽ diui⸗
do · qꝛ currẽdo diuidit terrjY.
Carrus.m.s.vel carrũ.ᷣri.eſt genꝰ vehiculi.
dẽ ſica cardine rotaꝝ quattuoꝛ· uł ꝙ cur⸗
rendo ſonetvel quaſi currus dN.
Charta.f.p.a careo d:qꝛ caret pilis et car/
nibo. Iñn hec chartula.pe. coꝛ.i pua charta
Et hic chartularius qui facit chartas.
Cartago.ginis.eſt ꝗqdã cinitas/ꝗ fuit circũ/
data coꝛio bouis. Iñ hic⁊ ̊ cartaginẽſis
hoc ſe.i.aliquis de cartagine.
Cartallũ.n.s.dꝛ caniſtrũ·cophin vel vas

in quo moꝛtui efferunt.

Cartallus grece · ſiſcella latine.

Cartilago.ginis.i.naris vel auris vel alte⸗
riꝰ rei oſſea teneritudo ſine medulla/qð
genus auriculę? nariũ diſcrimia? coſta/
rum extremitates habet.:i ſic .qꝛ leui at-

tritu caret doloꝛe dũ plectit᷑. Et vt oicit

PHapias:Cartilago oſſis ſpeciẽ habet.foꝛ
titudinẽ non habet · ſicut oiſcrimẽ nariuʒ
T auriculę. Oñ Alexander. Cartilago ri/
get eadẽ mage carne rigeſect.

Carũcula.f.p.i.parua caro.

Char.a.i.iĩ ouabo ſignificationibo : Chaꝑ
enĩ eſt idẽ quod vilectũa charũ eſt cuius
emptio eſt difficilis i dĩ a charis.

Caſa.f.p.i. parua domus pauperũ. vel ha⸗

bitaculũ agreſte/palis: virgultisarundi⸗
nibuſq; ↄtextũ · qbo pñt tueri a vi frigon
vel caloꝛis.
Caſelle ſunt granaria ĩ qbo fruc cõponũt᷑
ff. de iudi.l. i. Et vꝛ q̃ſi cellulę granoꝝ.
Caſeus.m.s.d⁊ a cado.is·q; fadle cadit et
cedit Oñ quidã. Caſeus anguilla moꝛtis
cibus ille vel la. Mi bibas ⁊ rebibas et
rebibendo bibas. Inde caſeolus.i.par/
uus caſeus.

Caſia.F.p.eſt quedã herba cuius floꝛes cito

cadut. Oñ caſia flos illius herbę vel liqͥr
inde factus.⁊ debet ſcribi ꝑ vnũ.s.⁊ coꝛri-
pit pꝛimã. Oñ Perſius in vltima ſatyra.
Heęc ſibi coꝛrupto caſiã diſſoluit oliuo.
Itẽ Ouidius. Nui ſimulas caſias nar-
di lenis ariſtas. O
Caſleu ·nouember .menſis qͥ eſt nonus.
Caſma.n.t.i.poꝛtic aeriſ· vel fulgoꝛ etherę.
⁊eſt gręcũ·latine dꝛ fulgetra. Scom vo

.

PHapiã:Caſma hiat᷑ trę dũ ruũpit᷑ terra.

Caſoma.ſp.eſt acmulieris.qua caput ſcal
pita cado victa· eo ꝙ cadẽ faciat imũda.
Caſſabundus.a.ũ.i.caſſus.fruſtratus.

Caſſarius.m.s.i.retiarius qͥ retia facit.

Caſſicula.f.p.i.paruũ rete·qð ⁊ caſſilis dẽ.
vel dꝛ caſſilis·a careo · q; caret ſoliditate
in foꝛaminibo.
Caſſidilis.f.t.⁊ caſſidile.n.t.d ſacculꝰ.pera
ſarcipiũ · ſicatiũ· marſupiũmoculꝰ.loculꝰ
crumena m HMug. Papias vo diẽ: Ca/

ſidilis ẽ pera paſtoꝛalis. Caſſidile etiã vt

quidã oicũt r pera aucupis iu modu re/
ticuli facta· in qua ponit aues · quas ĩ caſſe

i.in reti capitq; quicquid capit᷑ ĩ caſſe·ſe⸗

det induſũ ĩ caſſidilibꝰ. Hel dv quaſi caſ-
ſis ſedile· qꝛ bꝛeue ẽ vt ſedile.i.fũdꝰ caſſis ·
⁊ ſimili modo reticulatuʒ. Item in oĩbus

.

ta
e⸗
ſoont
Gſic
lo
Cinan
Calis
dee
conc
ſte
Vi:
Lo
gauten
Diate

flt

D
Gole
Caſſu
qno⸗
eſti⸗
¶An
Hĩ
guns!
Glleyr
(ela
guſmm
ſnw
(Keli
Gölr
waa
lip
in
ſapie
lr
Cen
Caſtn
ſtig
Caſt
Cln
rhit
llini
ſogig
ſoddi
vc
lpg
no com⸗
Wes⸗
ſquib⸗
nqua
Utiſſin
Miy
iſitn
nnuge

5 Mlle,
üluc
tſta,
Enpit
hibti
mmiunn
Unlagn

h Cher
cſtauins
ms.
iNN
lusannc,
myffin

cowit
N *
Neacket
lunotts
ſcbibas e

ſoꝛes ato
eWl
nüs.1can
mmahn.
urolvo.
ſas 1nar⸗

wos.
1nz

maprli

r nid.
ns.
ſucdt.
ſlisdi.
ſlatate

ſule et
vabllal⸗
umdire⸗
geiaſe
igſi⸗
aſio

antiquis non coꝛruptis biblijs ſienies
Tobie. de Hꝛotulit ð caſſiduli ſuo partẽ
iecoꝛis. Quędã tñ biblię noue habet de

caſſidili ſuo.⁊ coꝛ.e.⁊ declinat᷑ caſſidilis

lis. Quidã etiã legũt ibi caſſidili ſuo· de/

clinantes caſſile.lidis,

Caſſis.idis.f.t.i.galea · q; caput tegit et eſt
de ferro.⁊ eſt ꝓpꝛie milituʒ. Galea vo de

coꝛio eſt. dicta a galeon quod eſt coꝛiũ et
eſt peditũ. Et facit actm̃ caſſidẽ ułcaſſida.
Bñ ⁊ ſumit hęccaſſida dę.idẽ qʒd caſſis.
Sed caſſis.ſis.m.t.i.rete venatoꝛiũ.et oꝛ

a careo. qꝛ caret ſoliditate in foꝛaminibo.

Dicit etiã hic caſſis.idis ꝓ helmo. Onde.
Fallit aues caſſis· munit caput enea caſſiſ
Si caſſis caſſis dicas:ſiẽt tibi rete.Sed
galeã ſigno cũ caſſis caſſidis aio.
Caſſus.a.ũ.quado eſt participiũ idem eſt
quod pᷣuatusquãdo vo eſt nomẽ idem

eſt quod vanus.

Caſtanea.fp.tam ꝓ arboꝛe q; pꝛo frucu.
Vñ.lrboꝛ eſt in ſiluis que ſenbit᷑ octo fi
guris. Fine tribo demptis vix vnã inter

mille videbis.

Caſtellanus.a.ũ.qui inbhabitat caſtrũ.⁊ dẽ
a caſtrũ. Inde hic caſtellarius.i.oñs ca⸗

ſtri· vel qui eſt caſtris.
Caſtellũ viminutiuũ.i.paruũ caſtꝝ a quo
caſtelluli.i.paruũ caſtellũ. Caſtellũ etiaʒ
vel caſtellus hm Alb. oꝛ receptaculũ.qð
aquã publicã ſuſcipit quę oudit᷑ ad aliqð
pꝛędiuũ irrigandũ. vel vicit᷑ vas ad aquã

ſtriſit diſpoſitu.
Caſteriũ.n.S.dꝛ locus vbi remi collocant᷑

recpiẽdã videt ſic vici q; ad modũ c/

Caſtifer.a.ũ.pe.coꝛ.qͥ flagella poꝛtat vt ca/

ſtiget · a caſtus. fero fers.
Caſtimonia.f.p.i.caſtitas:a caſtus di.
Caſtoꝛ. oꝛis.fuit vnꝰ filioꝝ Jouis 1Hol/
lux fuit frat᷑ eiꝰ q apud paganos dijs

habiti ſunt quos etiq inter ſidera Ixxenut
quod ſignü gemini vꝛ. Caſtoꝛ etiã eſt aial
quodda mirabile quod viuit in terra⁊ iin

aqua. cauda eius naturaʒ piſcis babet et
coꝛpus carneũ eſt. DPñ cauda eius in ieiu
nio comedit coꝛpus nõ.⁊ habet q̃ttuoꝛ
pedes: anterioꝛes duos quaſi anſerinos
cũ quibo natatpoſterioꝛes quaſi caninos
In quãtitate parni canis ẽ dentes habet
acutiſſimos⁊ pellẽ pꝛęcioſã.teſticuli eius
multũ valẽt medics. Et oꝛ a caſtro. as.q;
cũ ſẽtit venatoꝛẽ ſe ſequẽtẽ ſeipſũ caſtrat

ꝓt euadere poſſit.ſciẽs ſe fugari ꝓpter te⸗

ſticulos. Idem ſiber. bꝛi. beuer, canis

Caſtra ĩ plali ſunt vbi milites ſteterũt. oi /
cca qſi caſta · vel qꝛ ibi caſtret᷑ libido. Ca/

ponticus oz. Inde caſtoꝛeü.n. s.i. medica/

mentũ·qð fit de teſticuł caſtoꝛis.Et adie/
ctiue declinat᷑ caſtoꝛeꝰ.a.ſ.vt caſtoꝛea ca⸗/
ro.i.caro caſtoꝛisvel de caſtoꝛe exiſtens.
Dñ quidã oixit. Queſtio ſoluat cur ca/
ſtoꝛ ab hoſte ſugat Cur ablatiuos dẽtes

. 5

gerit in genitiuo.

ſtrũ vo ĩ ſingulani ẽ oppidũ.⁊ dẽ ſic. quia
in alto loco ſitũ eſtqᷓi caſa alta.vel dic a
caſtro.as?qꝛ ibi caſtrat licẽtia ĩhabitãtiũ
ne paſſim vagari liceat. Iñ caſtrẽſis.ꝰ.t.
⁊hoc ſe.aliqͥs vel aliq̃ in caſtris habitans
Wl exiſtẽs. Et hm Papiã: Caſtrenſis dr
dignitas vel honoꝛ caſtro.
Caſtratus.a.ũ.dꝛ ille qui eſt frigidę cõple/
xionis. ꝓpter frigiditateʒ naturę nequit
exercere libidinẽ⁊ oꝛ q̃ſi caſte natus ᷣnõ

ſpote. Et viffert a ſpadone eunncho. q

ſpado vꝛ qui violent caſtrat ab hoĩbo. et
Ddiĩa ſpata. Spata eni ẽ gladius ſpacio-
ſus⁊ latus.⁊ foꝛte antiqᷣtus tales tali gla⸗
dio caſtrabant Eunuchus vꝛ qui nec eſt
ſpado nec frigidę nature wel cõplexiõis.

ſed ꝓ amoꝛe regni cęleſtis ſe abſunet:ẽ

ab eu qð ẽ bonũ ⁊ nyche quod eſt virtus
Vl victoꝛia:qꝛ eſt bonus victoꝛ ⁊ virtuo/
ſus. Et de talibo ait Aug· Beati ſunt qs
caſtrauit nõ neceſſitas ſed volũtas. Mel
eunuchi regis ułreginę fuerũt miſtri eo
q paruuli caſtrabat᷑. DHñ. Caſtratũ red-
dit gelidũ natura.facitq; virt Eunuchu
genitalia ſecta ſpadonẽ̃. Et ð his ſpado⸗/
nibo quidã coeũt ſ̊ virtus in ſemie nõ eſt.

Caſtrimargia uł otius gaſtrimargia.f.p.

i.cõcupiſcẽtia gulę ventris igluuies. di

Caſtus. a.i.pꝛimo a caſtratione dictpo⸗

ſtea placuit veteribo etiã eos ſic noĩari q
perpetuã libidinis abſtinentiã pollicẽtur.
Inde caſtitas.⁊ pꝛie eſt coꝛpoꝛis incoꝛru
tio. Sed cõtinẽtia eſt poſt coꝛruptionẽ
uxui abrenũciatio.

Caſula.f.p.i.parua caſa. Caſula etiaʒ dicit

vulgo planeta pᷣſbyteri · q; inſtar paruę
caſętotũ hoĩeʒ tegit.

Caſus.us.ui.eſt inopinatę rei euẽtus. Pñ

dicimꝰ hoc acodit a caſua ſic accipit ps
ſecũdo phyſicoꝝ cũ vicit:Caſus eſt cauſa
ꝑaccidẽs ⁊c.2 caſus d lapſus.⁊ ſic diĩa
cado.is.Oñ: Quãto gradus altioꝛ tãto
caſus decliuioꝛ.ʒꝰ ẽ accidẽs noĩs. DPz etiã
foꝛtuna vel omen vel ꝑiculũ. Iñ caſualis
en e 4

a.ta hocle DHñ. Lapſus⁊ euẽt inflectio
iſit tibi caſus.

bo.·qñq; tantũ quãtũ pꝑer · vt Cata antifra
ſim.i.per atifraſimquaãdoq; quãtũ ſupꝛa
uk iuxta · vt cata Aattheinniuxta Mat⸗/
theũ. ponit᷑ p bꝛeui etiã· vt catalogus.
Catacariſia.f.p.i.ancilla ſuꝑ alias doloſa ⁊
fallax.z dẽ a cata cariſii.
Catacliſmꝰ.m. s.i. diluuin. Oñ Ecq. ʒ9 Et
.m̃ catadliſmus aridã incbꝛiafſdit.
Catachꝛeſis vel catachꝛiſis eſt vſurpatio
glieni noĩs cũ ꝓpꝛiũ deeſt · Ot cum patri/
cdda dicim qᷣ occidit fratre. piſcinã di-
amus ꝗ piſces nõ habet. .
Catafrigij oicũt᷑ hęretici qui aduentũ ſpi/
ritus ſancti nõ ĩ apłos ſed in ſe adueniſſe
aſſerũtquoꝝ autoꝛes Mõtanꝰ⁊ Pꝛiſca

Marxumilla fueuurnrt.
Catafronicus.i.cõtumax·otẽptoꝛ:ſuꝑbus.
Catalecticus.a.ũ.pe. coꝛ.cui nibil ſuꝑabun/
dDat. Oñ ille verſus oꝛ catalecticus ĩ quo
nibil de metro ſupeſt. Et cõponit cũ a vel
hyper quod eſt ſuꝑ. Et vꝛ acatalecticus

a.u.⁊ hyꝑcatalecticus.a.ũ. Ille aut vſus

dꝛ acatalecticus ad cuiꝰ ꝑfectioneʒ deeſt

vyrna ſyllaba. Idẽ dꝛ daudꝰ. Mypcatale

ctic vo eſt ille verſus cui ſuꝑabudat vna
Catalog'.m.s.di enumeratio ·oꝛdo/ſeries
Vshel bꝛeuis interptatio ſeu ſenpnodl
iuſtoꝝ numerus. ? oꝛ a cata quod ẽ bꝛeue

zlogos quod eſt ſermo vel ratio.qᷓmi ſmo

multa bꝛeuit cõpꝛehẽdens· vt: Oẽs ſancti
oꝛate pnobis· Catalog etiã dicut duo/

decim libꝛi veteris teſtamẽti. Oñ Miero⸗

nymus in ꝓplogo Tobię. Queʒ hebꝛei de
catalogo vinaꝝ ſcipturaꝝ ſectãtes.
Catamane.i.iuxta mane.ſcilʒ diluculo vel
1i ipſo mane.Oñ quidã. Quolibet a ma/
ne ſieri vicas catamane.
Cataplaſma.n.t.i.inductio· medicamenqꝛ
ſupꝛa foꝛmã moꝛbi inducit᷑. Itẽ dꝛ h im/
plaſtrũ vel emplaſtrũ · ab en quod eſt in
yplaſtes quod eſt foꝛma.
Cataplectatio interpᷣtat᷑ cõuitiuʒ. Hñ bᷣm
vna tranſlationẽ d obiurgatio/Ecq.2iꝰ
Et põt dici cataplectatio:.a cata quod eſt
iuxta:⁊ plecto.is.quãdo ſcilʒ eſt tãta rixa
ꝙ fere plectũt ſe.i.puniũt ⁊ verberãt.No
ſtra autẽ littera vicit:biurgatio ⁊ uurię
anullabũt ſubſtãtiã·b alia traſſatio habet
cataplectatio · vt dicit glo.

ata pꝛępoſitio gręca eſt. ⁊ qñq; tantũ va⸗/
et quãtũ trans· vt catagrapho.i.trãſci/

Catapuera.i.docta puella.

Catapulta eſt vas vt dicũt· vel potius ſa⸗
gitta cũ feno b

lo dicũt᷑ cataractę nubes · vel diſcurſus. ⁊
meatus pluuiaꝑ vel tonitrua hm DHugj..
Papias etiã dicit:Cataractę celi feneſtrę

i.nubes vel tonitrua:coꝛ.pmã.Dñi pan
thheon. Et cataractaꝝ fudit i oꝛbe faron.

Catarnę vel catarij heęretici q ꝓpter mũdi⸗
ciam ſe ita noĩauerũt·gloꝛiates eni ð ſuis

meritis negãt pęnitẽtibo veniã peccatoꝝ:

viduas ſi nupſerint tãq; adulteras vam/
nantmũdioꝛes ſe cuctis pᷣdicãtſi nomen

ſuũ agnoſcere vellẽt nũdanos ſe potiꝰ qᷓ;

muüudos vocarent.

Catarrus.m. s. eſt fluoꝛ reumatis iugis ex
naribo.qͥ vũ a faudbo venerit vꝛ bꝛancis

dũ a toꝛace vel pulmone vꝛtuſſis.

Cataſcopus eſt quoddã gen nauigij qð

latine d ſpeculatoꝛiũ· q; mittit᷑ cauſa in/
dagandi ⁊ ſpeculadi. dẽ a cata.i.p.⁊ ſco/
pim qðs eſt itedere vel ſpeculari. Vñ ſepe

cataſcopus vĩ exploꝛatoꝛ:indagatoꝛ:cir/

culatoꝛ inueſtigatoꝛ.

Cataſta.ſ.p.eſt pęnę genus ſile eculeo· vel

lectus ferreus.
Catatypoſis ſit qñ aliqͥd iuxta ſui foꝛmam
deſcribit᷑ vel figurat ſᷣ̊ noĩe pꝛis vel mris
Vel alterius rei: vt caluuscriſpus/ventro
ſus ſophꝛonicus.ꝓheatonius· Socrateʒ

ſcribunt hęc oĩa ſolũ.

Categoꝛema.n.t.i.Rdicamẽtũ vel ſignifica⸗

Categoꝛia.rię.f.p.eſt ſdicamẽtũ vel pꝛedi/
catio uł ſignificatio. Oñ pᷣdicamẽta Itri/

dicunt᷑ accuſationes.
Cateia teluũ dꝛ lingua perſarũ vel galloꝝ.
vt dicũtlãcea uł haſta. Delut qͥdã dicũt

ſtotelis vicunt᷑ catagoꝛię. Categoꝛię etiã

Cateia lingua perſaꝝ ẽ ſagitta barbulata

ſiue haſta qᷓ vtebat᷑ Mercules. Erat eniʒ
cũ ligulis catenaꝑa qñ eã pijciebat · iterũ
cuʒz catenula retrabebat Pi Wirgilius.
Soliti toꝛquere cateias. Quidã tñ libꝛiĩ
donato in caplo de barbariſmo babẽt ca⸗

tela.i.iaculũ longũqð cũ catena/ pijat.

Catella.f.p.diminutiuũ.i.pua catena. Hñ

⁊ catellę dicunt catenule ⁊ circuli colli in⸗
nicem ſe comphẽdẽtes in modum catenę.
Item catella d iminutiuũ.i.parua cata/⁊

Vnit a catellꝰ. Inuenit etiã catela ꝑ vnũ

Eni qua ſagittã barbatã lis
Cataracta.tę.ẽ via ſubterranea:qua aqua

ſub terra viſcurrit. DHñ ꝑ trãſilanonẽ i cę/

Cmd
gapt
ethmnd
Glen
ipen
Cuten
denu
Citenu
ntage
Haten
Cahean
a
ſoeg

Catts

dias
ſede⸗
Ai⸗
Cter
Ctrun

alsa

poſel
deſpp
Poſed
C
Cethen
loas
acs
aerer
ſnonn
s
Ct
t
lue
Ct⸗
Pi
bo
8
ung
dlau⸗
Ctuln
lalli
lni
ihe
tr
e

En

barbat,

Nu aqna
ueneice⸗
Manſis
in das
lſeneh
Dfipn
eſgron.
ter mic⸗
nidſuis
Auton.
modam,
ünomen
ſeſor

mb ingse
ibenas
ſis
Qula m/
ngaſo⸗
Büge
ntozal⸗

Cleo Nel
benm
mnis
8 to
Hogate;

giin⸗
iüpen

min i

Gmni

tlop.
biditt
Ubulats
tnn
Ceniemn
Drgiu
inlui
D
.
n Mi
ſolim⸗
natene⸗
tue
V

l.iaaculũ longũ vt patet.S.in cateia.
Catellus diminutiuũ a catulus.i.paruꝰ ca/
tus. Iñ catellulus.i.paruus catellꝰ a ca/
tellus ̊ catella.⁊ a catellulus ̊ catellula.
Catena dꝛ a capio.is:q; capiedo tenet · vł
q; capiẽdo ſe tenet᷑ pluribus nodis.⁊ eſt
etymologia · non compoſitio · ſicut illud:

₰

Catena q̃ſ captiuos tenẽs. Iñ catenula

i. parua catenag.
Caterua.f.p.eſt multitudo hoiuʒ.et videt
deriuaria cata quod eſt iuxta.
Cateruanius.a.i. qd eſt cateruę vl qð ſpec/
tat ad cateruã, Cateruariꝰ etiã dꝛ qͥ ſemꝑ
in caterua eſt.i.in multitudine pli.
Cathecuminus.pe.coꝛ.interpᷣtat᷑ inſtructuſ
vel audiẽs:q; doctrinã fidei auditnecdũ
tñ baptiſmũ ꝑ cepuit.
Cathedra dꝛę...p.gręcũeſt excelſa ſedes in
dicis vel eſidetis.⁊ d a cathos quod eſt
ſedes. ⁊ edra ſõda:quaſi ſpdataſedes.
AM qͥ hicꝛhęc cathedralis? hocle. Iñ etiã
cathedralit cathedralitas. Itẽ a cathedra
cathedratus.a. um. Cathedratecathedra/

ticus.a.ũ.Cathedratice.Et ponitur etiam

pꝛo ſededoctor. Ita dicit gloã de.dudũ
de ſepul. Et allegat grecſſmũ. Dñ. Rex
ſolium·doctoꝛ cathedrã/iudexq; tribunal
PHoſſidet ac ſedẽ pſulpᷣtoꝛq; curulem.
Eaniſtin s erort raimlhar.
atheſis vel catheteſis gręce· doctrina vel
locus doctrinę dꝛ latine. Inde cathetexi/
Ho Sa cathexico. cas.i.cõfirmare · in/
ſtruereedocere: imbuere redarguere ob

iurgare refutare. Iñ catheticeta. te. et ca
thexixeta.i. doctoꝛ pceptorinſtructoꝛ, et
hic catheciſmus.mi.i.inſtructio⸗doctrina.

⁊ maxime in file.

Catholicon interpᷣtat᷑ vniuſale vel cõe. In

catholic.a.ũ.i.vniũſalis.vt Fides catho/

lica. Catholicus etiã idẽ eſt quod rectus.
Cathomus.me.coꝛ.eſt flagellu ex virgfer⸗
reis factũ ·vel flagellũ ex virgis in modũ

ſcobęquo vtunt religioſi in capitulis.

Catilio.onis.m.t.i.gluto· deglutatoꝛqͥ qua
dam guloſitate ad modũ catuli ꝑ domoſ

diſcurrit. Inde catilioſus.a.ũ.i.auidus ſic
catulus eſt ad eſam.
Catillũ.n.s.i.paruũ catinũ.

Catinü n. s.ᷣm Iſidoꝝ eſt vas vinariũ fi/

ctile · quod melius in neu. ge.dr q;ᷓ in maſ.
ſicit⁊ ſalinũ dꝛ vas aptũ ſali. Oñ quidã.

Qð capiens vinũ teneat vicito catinü.

fictile vel luteũ faciẽs frigere lieũ.
Cato.m.t. ꝓpꝛiũ nomẽ viri.⁊ dẽ a catusq

aſtutus fuit ad modũ illius aĩalis. Inde
catonicus.a.ũ. Et hic? hec catoniſta. ſtęqᷣ
wel quę Catonẽ ſequit᷑ ⁊ ſectã illius. Duo
autẽ Catones fuerũt ambo amatoꝛes vir
tutis. Maioꝛ cenſoꝛinus auũculus mino/

ris phᷣoꝛuũ peritiſſimus. Minoꝛ nepos eiꝰ

rigidus vict eſt. vticẽſisqͥ vtice ſe int⸗
fecit· vel Cato dẽ a catus. sn.
Cattus.tim.s.quoddã aial ingenioſũſcilʒ

murileg. qð alij vicut gattus ꝑ.gſ coiꝛ

ruptę. Iñ catta.tęa dẽ cattus ꝑ ſyncopã a

caut .eo qſit cautus in muribo capiedis.
Catulaſter.m.s.i.paruus catulus.⁊ catula

ſtra.i.parua catula

Catullus ꝑ geminũ.l.fuit qͥdã ppeta vero⸗

nenſis· de quo vicit Huidius. Mantua
Hirgilio gaudet werona catullo. Deli⸗
gnęgentis gloꝛia dicoꝛ ego.

Catulus.m.s.me.coꝛ.dẽ a canis.Et ſunt ca/

tuli ꝓpꝛie filij canũ. lbuſiue tñ filij q̃ruli⸗
bet beſtiaꝝ dicunt᷑ catuii

qð eſt caut · ßm Mug! Papias aut vicit.
Catus denoĩat᷑ ſiue denoĩationẽ aſſumit

a cane.i.doctꝰ. ſapiẽs · acutusingenioſus.

Inde Cato.tonis.vt.s.dictũ eft.

Caucaſus eſt mons ſcythię ab India vſq;ʒ
ad taurũ poꝛrectꝰ. ꝓ gẽtiuũ ⁊ varietate lin/

guarũ dictus:Nam cũ in oꝛiẽte in excel⸗

ſum cõſurgit· caucaſus dꝛ.ſm qð ipſoꝛuʒ
lingua ꝓ niue cãdidũ di. Et coꝛ.pe.DHnde
Carbaſus abbꝛeuias ⁊ caucaſus ẽ comes

Cauda.ſ.p.eſt extrema pars aialis· Iñ cau
Datus.a.ũ.qui habet caudã.

Caudex.m.t.i.trũcus:q; eſt quaſi cauda ar/

boꝛisquod⁊ cadex di.

decẽ capiãt hoĩes ßᷣm Papiä
Caudix.cis.f.t.i.radix ꝗᷓ inbęret terrę.

Cauea.f.p.eſt lo cus cõcauus/vel vbi aues
aut alia aĩalia includunt᷑. Cauea etiaʒ dẽ

theatrũ vel ſeſſio hoĩuʒ in circuitu ↄſiden/
tiũ. Inde caueola.i.parua cauea.

Cauerna.ſ.p.i.ſpelũca. Iñ cauernat.a.ũ.⁊

cauernoſus.a. i.in eodẽ ſenſuſcilʒ ꝑfoꝛat

ꝑfoſſus/pꝑſcrobat. Iñ cauernicula vimi/
nutiuũ.i.parua cauerna.⁊ cauernula di/

minutiuũ idẽe.

Cauilla.f.p.ꝛ a caueo.⁊ eſt lignũ qd inſe
rit᷑ foꝛaminibo ad modũ clami. Iñ cauillo

las.i. cauis infigere. vel ↄfirmare cauillis
Innenit᷑ etiã cauilla ꝓ rixa/cauillatione
cõtẽtione · ᷣ tũc venit a caluo.
es

cautus. eſt ſyncopatio huiꝰ

Caula.f.p.i.ouile a gręco aula. Greci enim

vocãt aulas receptacula aialiũ.⁊ ide cau/
la.addita.c. Caula etiã dꝛ cancellus ante
iudicẽ vbi ſũt aduocati ułigreſſus. Cau/
lę etiã dicunt munimenta ouu.
Caulis.m.t.eſt generalit᷑ oiuʒ herbaꝝ ⁊ ole/
rum medius frutex · qui vulgo tirſus vi
qꝛ a terra ſurſu cõſcẽdit.Ex quo tractũ eſt

vt ſpãliter quoddã genus oleꝝ caulis oi

qʒ tirſus ipſiꝰ amplius cęter oleribo coa⸗

leſcit.i.creſcit Oñ.VBic caules olera vicũt᷑

ouilia caule. „
Cauma. atis. n c.i.incendiũcaloꝛ eſtus.
Caupo. onis.m.t.eſt venditoꝛ vini.⁊ dicit᷑

a capio.is.qꝛ capit vinũ uł aquã. N auũt

dr caupo quaſi capiẽs potũ· etymologia
·nõ cõpoſitio. Qui ⁊ alio noĩe d taber/
narius.⁊ tabernio ⁊ ganeo:⁊ cauꝑo vicit

cauponarius.rij.in eodẽ ſenſu· ſcilʒ taber/

narnius. Inuenit᷑ etiã capo.vide.S.caxv.

Caupona.ſ.p.pe.p.taʒ ꝓ muliere tabnaria

̃; ꝓ taberna.

—

Cauſa. ſe.f.p.dĩ a caſu quo euenit Eſt eniʒ

oꝛigo ⁊ materia negocij nedũ viſcuſſiõis
examie patefacca:quę dũ ꝓponit᷑ cauſa ẽ.

dum oiſcutit iudiciũ· dum finit iuſticia.
c.foꝛꝰ de ver.ſig. vbi Ber. vicit in glo. Iẽ
cauſa eſt res in dicendo poſita cum inter/

poſitione certaꝝ ꝑſonaꝝ- ſcilʒ actoꝛis rei ·
iudicis teſtiũ. Et vꝛ a caſu · qꝛ caſualiter
occurrit ſter hoiuʒ volũtatẽ. Et vifferũt
cauſa ⁊ actio:Mam cauſa eſt negociũ vel
contractus ex quo quis mouet᷑ ad peten-
oũ vel litigandu/vt ẽ vditio vel locatio
rei ex qua oꝛit᷑ obligatio.⁊ ẽ cauſa ꝓxima
obligationis:quę obligatio parit actio/
nem. cũ obligatio mater ſit actiõis.Et eſt
dDuplex cauſa./ſcilʒ ꝓxima? remota:ꝗq dif/

ferut in actione reali ꝑſonali:Maã in pr /
ſonali remota eſt ipſũ factũ ꝓxima ẽ ipſa
obligatio. Et in ꝑſonali nõ ſufficit expꝛi/

mere cauſa pxima oicendo: I¶Igo õte · qꝛ
obligaris mihi in decẽ · bopoꝛtet expmere
cauſam remotã vt viceudo: Cõuenio te.

q; mutuaui tibi decẽ. In reali pxima cau-/

ſa eſt dominiũ/ᷣ remota eſt ex qua cõſeqͥt᷑
quis dominii. Et nõ eſt neceſſe expᷣmere
remotã · vt vicẽdo: Ago contra te/.q; emi
domũ·ſed ſufficit expᷣmere ꝓximã cauſam

dicẽdo:vl go cõtra te:q; ſum vñs domus

illius. hęc no. in glo. et ꝑ doc.c.dilecti fi-
lij · de iudi. De viuerſis ſpeciebo cauſarum
vide bonã glo.xi.q.i.in ſu.Eſt eni quędaʒ
cauſa ſpualis vel annexa ſpuũali · vt illa g

fit de iure patronatus. Quędã auilis. vt
cũ agit᷑ ſuꝑ rei vedicatione in cauſa pecu/
niaria. Quędã criminalis vt cũ agit᷑ vi/
recte de crimie. Nuędã mixta· vt ci agit
de crimine ciuilit· vt de adulter ad ſepa/
rationẽ thoꝛi. In his tribo vltimis calibo

iurat᷑ de caluma in pꝛimo nonſed ſolũ de

veritate vicenda. .

Cauſę criminales dicunt᷑ in quibo agit ad

vindictã ſiue ad pęnã.Etiã qñq; agit᷑ cn
minaliter qñ agit᷑ ad vindictà publicam-
qñq; vi agi criminalit᷑ qñ agit ad pęnãꝑ
modũ inqſitõis denũciatõis:uł ad inteſie
partis per viã accuſationis.

Caulſa muma eſt duoꝝ aureoꝝ vel vecẽ au-⸗

reoꝝ·vel qnquagita ſolidoꝝ· vel üla q nõ
ſufncit ad ſuptos iudiciales.·

C(auſa aũt argumento/ſcllʒ naturalis rõnis

cõſtat:aut ꝓbatione teſtiũ vel tabularuʒ
⁊ inſtrumẽtoꝝ.c.foꝛus.de ver.ſig.fac eniʒ

pꝓfbationẽ cõfeſſio:vt ibidẽ no.in glo.i.
Caulę fauoꝛabiles ſunt quattuoꝛ. ſcilicʒ de

libertate:mrimoniodote ⁊ teſtamento.c.
Itẽ cauſa hᷣm logicũ ẽ (duobo.de re iudi.
ad cuiꝰ eſſe ſequit᷑ aliud. Et viuidit᷑ ĩ cau/
ſam materialẽ.foꝛmalẽefficictẽ.⁊ finaleʒ.

Cauſarius.m.s.i.amatoꝛ litis: vel reus qͥ ex

aliquo crimie ad cauſam vucit᷑.
Caulatiuus.a.ũ.qdð ex cauſa ſequit᷑. DHnde
cauſatiua vicunt᷑ effectus cauſaꝝ.

Cauſidicꝰ m. S. qͥ dicit tractat cauſas ᷑m
ug Oapias vvo dicit:Cauſidicus oꝛa⸗/

toꝛ · defeſoꝛ:patronus: coꝛ.pe.Dñ.Cauſi/⸗
vicus lites medicꝰ ſ̊noſtica vitę Dulnuſ
amat medicuspᷣſbyter interitus.
Cauſtos gręce.latine incenſum.
Cauſula viminutiuũ.i.parua cauſa.

Cauteriatus.a.ũ. põt eſſe participiũ a cau⸗/

terio.asi tũctantũ valet:quantuʒ vſtus

cauterio vel diffamatus. Bel põt eſſe no-

men.⁊ tũc tantũ valet quãtũ durꝰ.malus
vel coꝛruptus.

auterin.n. .. eſt fenũ quo vtuntĩfirmiqſi

cauturiũ:q; caute vrit. Et etiã quo iurunt
dãnati ꝓ ſigno.ut dũ caro vrit volũtas
refrenet᷑. Inde cauteriolũ.
Cautes.tis.f.t.eſt petra duriſſima⁊ aſperri/
ma .victa a cautus:quaſi cauta:.qꝛ cauetur
Pñ C heodolus.Aambut aialia cautem.
5pm Hug Papias vvo dicit: Cautes ſaxa

aſperrima videlicʒ mar: dicte a cauẽdo a

nauigantibo ſcilʒ quaſi caute.

Cauticus.a. n.i.aſper ⁊ durus.⁊ di a caute

rii. Hnñ Macer de viribo herbau. WNme⸗

un
ſogup
Pſwwtr⸗
ſclchue
(utomt

lrt
noba
dico
tollt
mitte
Cuno
ſupie
bent
Noc⸗
Caudo
ſſriſ
aucou
ſütonn
Uicud
Carton
bal:
ſemer
Cliatn
⸗
kage
Wr
li
lun
i
1dien
aro:
Nckr
Mor
natec
arin
lautie

Adi

lnt
wiq̃
luto
Wn
Neri
ſen

ils v
ulaen,
Nraiagit
ſudſſepa,
scain

Küſäde.

Gagtan
publcamn.
upmni⸗
dntiſte

Alladn

miüszins
Anbuing
ſg ien
goi
mntoc.
Kneindi
ncktican
mmnle
nsa ar

1 Vde
bugfn
tasor⸗
iCauſi⸗
Dunul
4

i
upiigtn
i, nis
elo⸗
ſmalus

mniſ
Hiununt
ymas

nipm⸗
nn
allon.
gidod

zaute⸗
Ann

8

Dics rute vis cautica dĩ eſſe.

Cautio.onis.ſt.i.cautela·iuratio/obſerua⸗
tio.⁊ ponitp ſctipto vel charta in q̃ ſcri

bitur cõputatio· vt Aucę.iõ? IRccipe cau⸗

tionẽ tuꝗ. Et vt Papias vicit: Cautio eſt
bꝛeue chirographů. Itẽ ßm iuriſtas:Cau
tio eſt generale nome oiuʒ ſecuritatũ qti /
ens qͥs ſecurus reddit᷑ de eo qð ſibi pꝛo/

mittit᷑. Et viuidit᷑ĩ infraſcriptas ſpecies:
qꝛ cautionũ alia eſt hypothecaria vlchi⸗/
rographbica/ſcilʒ qñ inter aliqͥs ĩteruenit
hypotheca vel chirographuzʒ· et pñt vici
ſatiſdationes. H
Cautio rati vãda eſt cũ de mãdato dubi/
tat. C. de ꝓcura.l.i. Et dꝛ illa ſecuritas quę
requirit᷑ a ꝓcuratoꝛe actoꝛis ꝓ vño · cuius
noie agit· ꝙ ratũ hẽbit oẽ illud quod ĩiu/

Dicio ꝑ illu factũ fuerit. Oñ cauere dera/
to uł ſatiſdare eſt ꝓcuratoꝛẽ actoꝛis pꝛo/

mittere velle pſeuerare vſq; ad finẽ litis.
Cautio fideiuſioꝛia eſt qñ intuenit fideiuſ-
ſoꝛ pncipali obligationi.Et dꝛ ſatiſdatio

Et he multę ſunt · vt de lite ꝓſequẽda · iu⸗

Dicio ſiſti: iudicatũ ſolui ⁊ de rato.
Cautio ſidei ꝓpꝛie interuẽtu dꝛ ꝗ fit ꝑ fidẽ
Eſtitã ſine ſolẽnitate iuramenti ·
Cautio iuratoꝛia eſt qñ cõpꝛomiſſio iura⸗/
mẽto firmat ut qñ iuro ſolẽnit me debere
aliquidvel impletuꝑ ꝓmitto.
Cautio nudo pacto eſt cũ aliqͥs fidẽ tantã
habet de me ꝙ cõtẽtus ſit nuda ꝓmiſſio/
ne mea. Et bec ppꝛie vicit pollicitatio vel
pollicita cõuentio. Oñ xe ꝓpꝛie ꝛ ſatiſ/
Datio.⁊ ſatiſfactio dici põt.Sed ſatiſda/

tio ꝓpꝛie eſt cũ duo paciſcẽtes: duas ſcc
pturas ſub eadẽ foꝛma verboꝝ int᷑ ſe ↄfi /

ciũt ⁊ mutuo tradũt.Et pollicitatio et ſa/
tiſdatio cautelę dici pñt ꝓpꝛie loquendo

Cautio pignoꝛatitia ſiue hypothecaris eſft
cũ pignuſtradit᷑ aut hypotheca ſuppoꝛtat᷑

7 dẽ etiã ſatiſdatio.

Cautio de euictione dẽ qñ ſecuritas ſᷣſtan

og eſt vel pſtita ẽptoꝛi a venditoꝛe ſit ea
ↄditione vt ſi ab eo euincatveditoꝛ reſti/

tuat eſtimationẽ reiĩ duplũ·uł in ſimplũ

ꝓut inter eos pꝛius cõuentũ eft.
Cautionũ aũt alię multę pñt eſſe ſpẽs · ꝓut
ad viuerſas materias applicant: Dñ ſpe.

in tractatu libelli ti. de pignoꝛibo. . ſeqt.

vbi q̃ſdã alias ſpẽs cautionũ ꝓſequit᷑

Cautio de dãno infecto eſt ꝗ pſtat᷑ cũ tua
domus ruinoſa minat᷑ domni meę ruinã.
vel etiã pᷣſtat᷑ ᷣm quoſdã cũ timeo ꝙ ali -
quis mihi inſidietpoſſũ agere vt m ſſtet

Cautio oꝑemoliẽdo quã pſſtat ille qñq;

cautionẽ ne me offendat.

qaui nuciat opꝰ nouũ · ſalʒ ꝙ ipſũ op de⸗
moliat ſi cõſtiterit eũ ũiuſte ędificaſſe.

Cautio de vſufructu in qᷓ de ouobo cauet:
ſailʒ ꝙ vſufructuarius re nõ male vtat- et

ꝙ eti vſufructu finito reſtituat qð exre

ipſa ſupextatt.
Cautio qua hęres cauet ipſi legatario cum

heres dat fideiuſſoꝛes legatario de lega⸗/

to ſſtado.
Cautio qua legatarius cauet hęredi eſt illa

qua legatarius ſatiſdat hęredi/vt ſi falci⸗
dia loci habet ꝙ ãplius noie legati rece/
pit q; ratio legis falcidię patitid hęredi
reſtituutt

Cautio arrogatoꝝ qua arrogatoꝛ ſtipula/

tur buo publico qð reſtituat arrogato ꝗ
ab eo habuit uł eis ad quos ꝑnẽtura ſint
ꝙ dabit ſibi quartã partẽ de bonis ſuis
ſi eũ ſine cauſa emancipauerit ſeu exhere/
Dauerit.
Cautio qua cauet᷑ ei cui reſtitutio fieri de/

bet ꝑ quã rogat᷑ reſtituere bona alidnius

ſi ſine liberis deceſſerit:quicqͥd poſt moꝛtẽ
de hereditate extabitcogit cauere illi cui
debet fieri reſtitutio ꝙ buat ei q̃rtã partẽ.
Cautio mutiana a Mutio iuriſcõ ſulto di/
cta eſt.⁊ habet fieri in vltimis voluũtatibo
⁊coĩter ſᷣm doc.nõ in cõtractibo. Et fit in
cõditionibo negatiuis/puta ſic dicendo:

Si Citius capitoliũ nõ aſcẽderitſi puu,z

nõ mãaumiſerit ·lego ei decẽ.l.mutianęcau
tionis.ff. de cõdi.⁊ demon.
Cautus.a.ij.i.qͥ ſibi cauet:aſtutus.callid

gnarus/ dꝛ a caueo⸗ põt eſſe nomen vll

participiũ. In greciſmo ſic dꝛ: Cautũ p/
uiſũ · cautũ ſignat q̃ʒ firmũ. Itẽ cautela di
minutiuũ eſta tñ qñq; ſuꝑabũdatiã im/
poꝛtat. ut cũ di:Abũdãs cautela nõ nocet
l.teſtamẽto ĩ fi. C. de teſta. Im cauteloſus
i ꝓuiduscircũſpectꝰ.vel plenus cautelis.

Cauus. a. n. d? à cauo. as. Et eſt cauũ natu⸗/

racauatũ manu Et cauus caui ſubſtãtiue
ꝓ cauerna vel foꝛamine. Inñ cauitas.atis.
Et ꝑ cõpoſitionẽ cõcauꝰ.a.ũ.ĩ eodẽ ſenſu.

C ante KKE
Cęcula.f.p.eſt gen ſerpẽtis · ſic dicta · qe eſt
paruaI nõ habet oculos. D
Cęcuma.ſ.p.i.noctua:a cęcus do.
Cęcus.a.ñ.qui neutro oculo videt.⁊ dicit
a cco. as.vel dꝛ a careo . q; caret viſu · Iñ
cęcitas.atis. Itẽ cecus cõponit᷑ cñ ſemi· vt

MTNM.5õsõ

ſemicęcus. a. i. i p dimidia ꝑte ccus.

Cęci.ci.n.s.eſt quoddã inteſtinũ.⁊ dꝛ a cę/

cus.qꝛ ẽ ſine foꝛamine ⁊ exituqð gręci ti-

loneutron dvicũt.

Cecuta.f.p.eſt genus fiſtuleę.

Cecuticen. 9.t. q canit in tali fiſtula.
Ceda.fſ.p.i.charta. Iñ cedula.i.pua charta

Cedar ẽ nomẽ loci videlʒ regio ſaracenoꝝ

trans arabiã ſita. Dñ ꝓpheta. Mabitaui

cũ habitãtibo cedar. Itẽ Cedar fuit filius
Hiſmael.⁊ interptat᷑ tenebꝛę vel meroꝛ.

Cędes.dis.ſ.t.i.verberatio vel nciſio vel

Cedria.f.p.ẽ

Cedron nomẽ fluuij vel loci⸗ interpᷣtat te-

daa oꝛientale plagã.
Cedrus.dꝛi.ſ.S.i.arboꝛ:quã
dꝛonquod ẽ arboꝛ ardẽtis humor.⁊ im/

Cęduus.a.ũ.venit a cedo quod ẽ ĩcidere.⁊
dẽ ſilua cędua.ꝗ eſt apta ad ſuccidẽduʒ.⁊

☛

occiſio.⁊ dꝛ a cędo.is. Iñ cędecula.i.par/
ua cedes ;

ℳ

nõ putreſcũt:vel tempoꝛe· vel vermibus.

nebꝛę. Et nota ꝙ cedrõ Joannis. 282 eſt
gtüs plis gręcus.Et eſt ſenſus: Crãs toꝛ/

rentẽ quę dꝛ cedron.i.cedroꝝ:⁊ noĩat᷑ ſic

ꝓpter multitudinẽ cedroꝑ. ⁊cẽ verſus oꝛi/
entẽ ꝓpe hieruſalẽ. Oel hm Joſephũ: Ce/
dꝛon eſt vallis vel toꝛrẽs iuxta hieruſalẽ

* —

putribilis. Itẽ ſm Iſidoꝛũ: Cedrꝰ eſt li/

gnũ iocũdi odoꝛis oiu vurãs.⁊ nunq;ᷓ a
tinea aut teredine.i.lignoꝝ verme exter/

minat. Oñ ꝓpter eius durabilem ꝑpetui/

tatem ex cedris fiũt lacunaria in regũ pa
latijs ⁊ in tẽplis. Muiꝰ arboꝛis gumi vel

lachꝛyma vꝛ cedria.ꝗ ad cõſeruationẽ li⸗
bꝛoꝝ ſũme eſt neceſſaria: Mã libꝛi ex hac

lachꝛyma liniti · neca tineis coꝛrodũt nec
tẽpoꝛe ſeneſcit. Maſcit᷑ in terris africa et

ſyria:.⁊ maxie mõte libani.Et vt dic Ra⸗/

banus ſuꝑ pſalteriũ:Cedrus eſt arboꝛ al
tiſſima·oiuʒ arboꝝ vña ⁊ regina:Eſt etii
aſpectu pulcraſemꝑ retinẽs viroꝛẽ ſuũ·et

inſuꝑ odoꝛifera.cu odoꝛ fugat ſerpẽtes
oĩa venenoſa. Iñ cedrinꝰ.a.ũ.i.de cedro

auꝰ arbuſta recreſcũt. Et ita ſumit in iure
eila. lę. pe. coꝛ. qdã locus eſt ſic dictus.

Celeber.m. t. hec celebꝛis ⁊ hoc bꝛe.i. feſtiuꝰ
ſolẽnis/ſanct᷑.deuotus:frequẽsfrequen/

Lęlamen. n. ta cęlatura ꝓ eodẽ.i.ſculptura

vel pictura. Et dicũt᷑ a celo. as.

tatus. Et Ppꝛie ille locus vꝛ celeber qui a
multjeſt frequẽtatvel vbi celebꝛia agũt

vnguẽtũ factũ qͥ aſſeres liniti

greci vocãt ce⸗/

Chelidonia.f.p.eſt ꝗqdã herba.ꝗ erumpitĩ
aduentu hirũdinũ vel q; pulli hirũdinũ

vt foꝝ ecclia. Et coꝛ le. Oñ Ouidiꝰ in pꝛi
mo de arte amãdi.Ot redit atq; frequẽs

longũ foꝛmica ꝑ agmẽ. Sic ruit ad cele/

bꝛes cultiſſima ſemina ludos. Iñ celebꝛi

tas.tatis.i.ſolẽnitas.frequẽtia:cõuentus.
Ceebs.bis.ↄ.t.i.cęleſtẽ vitaʒ ducẽs· ſcilicʒ

virgo vel caſtus ſine ſollictudie ſeculari:

vel vir caſtus ſine vxoꝛe.Dñ q dam. Si
mens lingua manus tibi ſit cęleſtis ⁊ anꝰ.
Viuas ſecure dlauſtrũ nõ ſit tibi cure.
Celer hica hęcris hoc re.i.velox.⁊ cõpa⸗/
rat᷑· celer.ioꝛ.rimus.⁊ coꝛ.ce. Sʒ celer ſub⸗

ſtantiun ꝓ ſeruo Romuli pꝛoducit ce. Et

cõponit᷑ cũ ꝑ· vt ꝑceler.⁊ cu · vt pceler.

Celenuſculus.a.u.i.aliquãtulu celer.
Ceęleſtis.ↄ.t.⁊ hoc ſte.i.celicꝰ.q̃ſiſtãs ĩ cęlo.
Celeuma.matis.n.t.eſt clamoꝛ nauticus.qꝛ

ad cęlũ defert.Dꝛ q̃ʒ generalit ꝓ quolibʒ
cdlamoꝛe Mieremię. 82 Nequaq; calca⸗

toꝛ vuę ſolitü celeuma catabit · Iñ celeu⸗
maticus.a.ũ.quod cõponit ꝓceleumatic

ci.ſalʒ pes metricus cõſtãs ex q̃ttuoꝛ bꝛe/

uibo ſyllabis · q ad talẽ clamoꝛẽ deſcribe⸗
ũ fuit iuentus.Dñ. Quattuoꝛ ipſe bꝛe⸗/

ues ꝓceleumatice ſerues. auteʒ vꝛ ce⸗
leuma q̃ſi calcãtiũ oma.i.cant᷑ etymolo⸗
gia ẽ bhm Mug Papias vvo dicit. Celeu⸗
ma damoꝛ nautaꝝ ſiue carmẽ ſuꝑ moꝛtu/
os vel ſuꝑ laci.Hñ. Dicas celeuma quã
dat vindemia cantũ. Editus a nautis cla
moꝛ celeuma vocat.

Cclibatus. us. ui.i. vir ginitas. caſtitasg.

Celicola.oↄ.p.pe.coꝛ.qͥ colit deos vel cęlum

vel q inhabitat celũ· vt deus. Itẽ celicole.
licolarũ facit ꝑ cõaſionẽ cęlicolũiqd ma⸗
xime fit in compoſitis? patronymicis· vt

grauigenũcapꝛigenũ/oĩgenũ:ęneadrum
vardanigdunndn.
Ŕ‚ celũ.

Chelidon.i.birũdo·q; in cęlo.i.in aere cibũ

ſi patient᷑ in oculis: mar ex hacherba me⸗/

xeri dicit᷑.⁊ ſtatim viſũ recipiũt. Itẽ che⸗
lidonia ẽ quędã gẽma ex hirũdinũ coloꝛe

vocata:q chelonites di. Iñ hic chelido⸗
macus.ci.gladiꝰ lati ferri· cuiꝰ mucro vu⸗/

plex⁊ bifurcatus in modũ caudę hirun-

dDinis foꝛmar.
Ceęligena.oↄ.p.pe.coꝛ.i.genitusa dijs.

Celites celitu.ↄ.ge.plalit vitã cęleſtẽ agen
tes.ſcilʒ dij dꝛ a c⸗elu.

Celiũ.n.s.ide ẽ qð celtes qʒð vulgo celionẽ

bnpi
fennie

Klebei⸗
lentus,

vel ſcalpellũ vocant.

Cella.fp.dã a cęlo.as.q; cęlat ĩ ea habitã⸗

tes. In cellula. i. parua cella. ccella etiaz

di cellita tęi.ſtudẽs vel ſtans in cella.
Cellariũ.n. S.dꝛ a colligo.gis.qꝛ in eo colli⸗

gunt᷑ miniſteria mẽſaꝝ· vel neceſſaria queę

victui ſuꝑſunt. Et ẽ cellaniũ paucoꝝ die/
ruʒ. pmptuariũ lõgi tẽwons Iñ h cella⸗
larius. hic cellerarius.i.cuſtos cellarij.
Celox.ocis.ſt.vel hęccelonis huiꝰ celonis
i. velox nauis ⁊ ad miſteriuʒ daſſis apta.

Vñ Enniꝰ. Aabit᷑ vncta carina ꝑ ęquoꝛa

alta celonis. Iñ hic ⁊ ̊ ⁊ B̊ celox.i.velox.
Celſus.a.ũ.i.altus·q̃ſi cęleſtis.et dꝛa cello.
lis. vel a celo · qꝛ ſublimis ſit ⁊ alt cõpo/
nit᷑ cuʒ ex·⁊ dꝛ excelſus. Inde celſitudo.i.
altitudo. rJGU-

Celtes.tis.mit. eſt inſtrumẽtũ ferreũ aptu,

ad ſculpendũ.⁊ d a cęlo.as.p pingere uł

ſculpere. Hñ Job. ig? Wel celte ſculpan
in ſilice. Quida tñ legũt ibi cete. Pel oꝛ

a celleo vel ceculi.

eltiber nomẽ gẽtile eſt vl ppli. NVñ celti⸗

beri ſunt ppli mixti ex gallis et hiſpanis.

Celte eni vicũt galli.ꝛ hibeni biſpani.ĩide

icunt celtiberi mixti ex vtraq; gẽte ppli.
Et foꝛmat de ſe femininũ ĩa · vt celtibera.
Celticus.a.ũ.i.nobilis: K dꝛ a celſus.

Ceęlum.n. S. d a celo.as.q; celat nos· vel a

cęlo.las.pꝛo ſculpere · q; ſculptũ eſt ⁊ inſi
gnitũ varijs ſtellis · vel cõponit a caſa et
elios qð eſt ſol.q; eſt caſa ſolis.Et ẽ celuʒ
etheroclitũ genere · qꝛ in ſingulani ẽ genen
neu. in płi mal.Et ſunt pła noĩa idẽ ſigni/
ficãtia. Oñ. Ether ⁊ aſtra polus cęlũ oicat
olympus.Et ceęluʒ eſt ſba coꝛpoꝛea hm ſui
naturã ęterna varijs ſtelłſculpta⁊ oꝛnata
Cemẽtũ.n.s.i.calx⁊ minutoꝝ lapidũ ↄgre
gatio cęſura lapidũa füdamẽtũ domus
7 di a cędẽdo·eo ꝙ ceęſo lapide ſurgat · vel
qꝛ fit de cęſis lapidibo. Iñ cemẽtarius.rij
q viſponit lapides in muro. Cemẽtũ etiã
mẽdaciũ ſiqt. Iñ cemẽtinꝰ.a.ũ.i.ad cemẽ/
tum ꝑtinẽs vel de cemẽto exiſtẽs.
Cęgna.j.p.dẽ comeſtio ſerotina.⁊ d ab a.⁊
cenon qð eſt cõe·qi a coĩone veſcẽdi.I¶ln/
tiqui enĩ publice⁊ in patulo comedebãt
nõ ſolitarij ⁊ puati · ſicut modone ſingu/
laritas in delitijs luxuriã generaret · ul oꝛ
cęna qnaſi ſcęna·a ſcenon qð eſt vmbra.
E dꝛ cgna ppꝛie in ſero · ſicut gẽtaculuʒ in

mane.Pꝛãdiũ ĩ tertia. Merẽda vel ante/

cqnia ꝓ nona. A¶lbſoniũ poſt cqnã. Q cgna
di bec cenula.i.parua cęna. Et cenaticus.

)

a.ũ ad cenã ꝑtinẽs. Et cõponit cena hꝛ H

incenis.i.ieiunus:q̃ſi ſine cena. Iñ cęnacu
lu.n. Ss: cgnatoꝛiũ loc' cnadi: bm Mug.
Papias vo vicit:Cęnaculũ dom ſuꝑioꝛ
ars dictũ a coione veſcẽtiũ. Iñ ⁊ cno

m. S.⁊ dꝛ il

biibij ogregatio multok. Jicmnatan-

qᷣ victũ manibo gritat.

Cenith eſt pũct in firmamẽto directe ſup
poſitus capitibo noſtris.
Cegno bates.tis.m.t.qͥ ꝓpt cenã ſuꝑ funẽ am

bnnt. . poti ꝑs debet ſcibi:vide loco
uo .
Cęenobiũ vꝛ a cgnon qð eſt cõe habito. et
idẽ eſt qð mõaſteriũ · ſellʒ coĩis habitatio
płimoꝝ vbi ſut ples cõgregati iſimul ad
coĩter habitãdũ ⁊ comedẽdũ. Iñ h̊ ⁊ bęc
cęnobita. tę.qui vel ꝗ ulu locũ inhabitat.
Quidã tñ ſolẽt ſcribere hoc nomẽ ꝑ ſe vt
Dicat᷑ ſenobiũ·a ſcgnon quod eſt vmbꝛa
q;ʒ talis loc ſolet fieri ĩi vmbꝛoſis lodæ ne/
moꝛoſis. Iñ ſcenobita.ↄ.p.ꝑ ſc. In Pa/

pia ſcribit᷑ ꝑ.c.cenobiũ ⁊ cęnobita. Hnde

dicit: Cenobitę genꝰ monachoꝝ qͥs nosĩ
coĩ viuetes poſſum appellare.
Cęnodociũ.n.S..domus in qua cęnãdi re/

fugiũ eſt pauperibo · ſcilicʒ hoſpitale Iñ h

cgnodociarius.i.elemoſynari.⁊ hęc cno
dociaria eiꝰ vxoꝛ vel elemoſynaria. Bʒ h
melius ſcribunt ꝑx· vt vicant᷑ a xenos· vt
j. dicet᷑ in.x. litter.
Cenodoxus.m.s:.i hęc cenodoxa.xę.qͥ ułꝗ
eſt cupidꝰ vel cupida cenoſę ⁊ vanęglo⸗
rię ſcilʒ mũdanę. Inñ hęc cenodoxia.i.va/
na gloꝛia·ſicut eſt mũdana głia vᷣm NHug
Hapias vvo dicit:Cenodoxia.i.iactantia
ſeu vana gloꝛnia.
Cenodoxusinanis gloꝛię cupidus.
Cenofactoꝛia.ſ.p.ars eſt illoꝝ qͥ oꝑant᷑ de
ceno.i.luto. cij.is: oꝛ Scenofactoꝛia ꝑ
ſca melius:vide.j.ſcenofactoꝛia.
Cęnomia.misę.f.p.i.coĩs muſca·a cnon qð
eſt cõe ſcibit᷑ ꝑ oe ᷑m NPapiã ·qui didct:
Cęnomia camina muſca ſed oĩo moꝛdax.
Scribit᷑ etiaz Cynoma ꝑ y· ſed in alia ſi/
gnificatione.
Cenon vel cgnos gręce · latine nouũ vel cõe
Cenoſus.a.ij.i.fetidus ſpurelutulentꝰhir⸗/
coſus. Iñ h̊ cenoſitas.i.fetoꝛ vel lutulẽtia
Cenotaphiũ.n.s.eſt iane ſepulcꝑ.i.monu/
mentũ ſine coꝛxoꝛe:qð cõſtat ad mẽoꝛiaʒ
defuncti. Hũc autẽ locuʒ placet eſſe reli⸗
gioſü · ſicut in ea re teſtis eſt Pirgiliꝰ. Sʒ
vuo fratres ↄ Intoniꝰ Seuerus contra

ſcripſerũt. quoꝝ ſentẽtia ualet vt. ff. de

re. iui.l.intantũ.S.fi.

Cenouectoꝛiũ.n.s.i.nſtrumẽtũ cũ qͥdeppꝛ (/ t

tat cenũ. Inde cenouehũ.hi.idem.
Cenſitę oicunt᷑ qͥ cenſent.i.cenſũ pꝛebent.

Cenſitoꝛ eſt qui recipit ſᷣſentatiões collec/

toꝝ coloni? pignoꝛis iure veẽditis pᷣdiuʒ
ſi cenſus nõ ſoluit᷑· vt.ff. de cẽ̃ſi.l.foꝛma.S.
illa..l.c poſſeſſoꝛ. S.cũ p pecunia.
Cenſoꝛ.oꝛis.m.t.i.iudex.⁊ ꝓpꝛie qͥ iudicat
de moꝛibus: eos coꝛrigit. .
Cenſoꝛinus cenſoꝛius.m.s. p odẽſcilicet
cenſoꝛ. Oñ Cato dictus eſt cẽſoꝛinꝰ.quia
moꝝ erat coꝛrectoꝛ. Et pñt eſſe adiectiua
⁊Poſſeſſiua · vt: Cẽſoꝛia res.i.res cenſoꝛis.
Itẽ pñjt eſſe deriuatiua a cẽſus· vt h cen/
ſoꝛius⁊ hic cenſoꝛinus,i.ille qͥ cenſũ ſeruat

Cenſualis. o.ta hocle.i. officialis cenſum

exigit puintialẽ.⁊ qui dat illuUl.
Cenſura.ſ.p.pe p.i.iudiciũ:vigoꝛ ſeueritas

mẽſura.vindicta.ptãs/ſentẽtia·decis.

Ceſus.us.ui.pecũia · facultas deſcripta pu/
blice vel eſtimata. Dicit᷑ etiam hic cenſus

ſi:quoꝝ patrimonia publice ãnotata ſũt
deſcripta vel eſtimata. Inuenitur etiam
⁊ cẽſus.a.ũ.participiũ a cẽſeo. Itẽ cenſus
tributũ ⁊ penſio publica idẽ ſunt vt.C. q

cau.ping.cõtra.l.i.et. C. ſi pter penſioneʒ
prublica. l. ſi accipit. Hel cenſus ẽ penſio ꝗ
ſoluit᷑ de puenttb—

Centaurus.m.s.dꝛ a gigno vel genit au/

ra.quaſi gẽtaurꝰ.i.genitus ex aura. Siqͥ-
dem ſm fabulas woetaꝝ xion ſecetarius

Junonis eã interpellauit de concubitu · ꝗ
c filio Jouis foꝛmauit quãdã nubem in
ſui ſpeciẽ eã obtulit xioni :quã putãs ille
Junonẽ eſſe· effudit ſemen in nube inde
nata ſunt quędã monſtra:in media parte
hoĩes.⁊ ĩ media parte ſalʒ inferioꝛi equi.

Et dicti ſũt cẽtauri ·quaſi gẽtauri.i.geniti

ex aura. Inde centaureus.a. ũ.⁊ hęc cen/
taurea. reę.qdã herba ᷑m Mug. Papias
vo dicit:Cetauri a latinis victi uitate:
Nam hypocẽtauri dicere debemꝰab hy⸗
Po.i.ſubtus: centaurꝰequus:qꝛ cũ ſuꝑius
eſſent hoĩes · iferiꝰ erãt eqͥ. Dẽ aũt H̊ nomẽ
ſiue mõſtrũ confictũ fuiſſe·ad expmendã
hũane vite velocitatẽ.q equus eſt velox.
Scvm aũt hiſtoꝛiã xion pꝛim in gręcia
centũ milites armatos adunanit.qͥ eqͥ tes

cñ ab indoctis pmũ viderent᷑ ſuꝑ equoes

vnũ aĩal reputati ex hoie⸗ equodicti ſũt
centauri q̃ſi cetũ armati · vel qꝛ cẽtũ erant

Iſi aura cito volãtes temã cõſumebant.
Centenarij dicũt᷑ vuces uł magiſtri centũ

militũ · quoꝝ ptãs dẽ centen.
Centenarius.a.i.ↄtinẽs cẽtũ vel hñs cẽtũ

Annos.? vꝛ a cctu vel cẽtenus. Et h cẽte⸗
naniuſ.rij p tali numero. Et hoc cẽtenariũ
nij. pꝓ quodã pondere cẽtũ libꝛaꝑ:qð pon/

dus romani inſtituerũt p ꝑfectiõe cente/
Nnarij nume.
Centenus.a cctũ dĩa in ſingulari tantũ va

let quatũ ſuũ pᷣmitiuũ · Sedĩ pli tenetur

iſtributiue diſtribuit ꝑ parẽ numerũ:
ſic bini ⁊ trini vt: Iſti icedut cẽteni. Itẽ hᷣ
cẽteni.ni.quodda gen ãnonę ſcilʒ miliũ

eo ꝙ ĩ pleriſq; locis ſemẽ eius in cemẽtũ·

frugis cẽteſimũ renaſcat᷑ DHnde⸗ miliũ a

multitudine fructus dẽ.

Centeſumꝰ.q.ũ.nomẽ ẽ oꝛdinale:⁊ẽ a ccẽtü.

Centimanus.us.ui.ꝛ a centũ ⁊ manus pᷣm
NPꝛiſcianũ in.G? li. Poteſt tñ decdlinari h̊
centimanus.ni.vel adiectiue: centimanꝰ
a.ũ.qui cctũ habet man?. ⁊ coꝛxe. Papi⸗
as autẽ ſeques Pꝛiſcanũ dict: Centima⸗
mnus a manu cõpoſitũ eius ſeruabit decli/
nationẽ hic cẽtiman huiꝰ cẽtimanꝰ.Mo/
ta igit᷑ nullũ aliud ꝓpꝛiũ ꝑticipiũ uł adie/
ctiuũ vel mobile quartededlinatiõis eſſe.
Cento.tonis.m.t.vꝛ a centũ.Et dicebãtur
oliʒz cẽtones qͥ de carminibo Homeri vel
Dirgilij ad ꝓpꝛia opera moꝛe centenano
ex multi hincinde cõpoſitis vnũ ſarciebãt

coꝛpꝰ ad facultatẽ cuiuſcũq; materię. Sʒ

de cuiuſciq; carminibo qͥciq; hoc modo
faciũt centones vicũt᷑.Et cento.tonis.ꝛ
ſartoꝛ puluinaris· vel velũ de mult pãnis
vel qui facit filtra · vel ipſũ filtrů. ñ Ju⸗/
uenalis. Intrauit callide veteri centõe lu

Ppoanar. Quidã tñ vicũt ꝙ hic cẽto vẽ fe⸗
toꝛ veniẽs ex libidis aſſiduitate. Et etiaʒ

cento ſit pãnus ille mnũdus cũ quo mere⸗
trices tergũt imundicias.
Centra dꝛ poꝛtus ęgypti.
Centris.is.ſt.eſt quidã ſerpẽs infectuoſus
rectus incedens.

Centrix.łt. a centũ dẽ vel a cẽto. Et vicunt

cẽtrices meretrices.i.lupę multiuirę dia/

bolares:nonarię.⁊ dicunt᷑ a ccẽtũ ꝓpt᷑ᷣmul/

titudinẽ. Oła centonibo.i.filtris quia ex
eis deſiccabant᷑.vel qꝛ ſtemant᷑ ĩ lupana/
ri vt locus reddat᷑ calidio.

Centrũ.tri.i.puctũ ĩ medio circuli vel alte⸗

riusreia quo ꝙqualit᷑ viſtat ꝗlibet pars
pariferię vel crcuferẽtię· quod hoc cẽtg
iuenit indecli. hic cẽtro tronis iuenitur.

—
14

gſin
lamn/
fuſn⸗

lai⸗

pümt

10

ſote

unl
ſpan
n
loph
inig
guin

p
lob⸗
N⸗
ne

P

nchen,
lieni
Abſis
Cdenni
cſſdn
elnt,

ntaniin
Dlmmen
enunenl:
mni eh
chinllii
naenai
dim

Riniii
i;
Cnninay;
e,Pepr
lennma⸗
at dal⸗
Oo⸗
ut ce⸗
liseſe
Mchinr
NNN
lntmun⸗
ſchet
m. G
cnocdo
bonisdi
ltpinss
W
ncetöen
ei i⸗
Eas
onare⸗

Etiĩquoqa bymno cent ſumitp ſole eo

ꝙ ſit imedio planetaꝝ. Etiã ſumit᷑ ptra.
Cẽtua.f.p.ẽ mẽeſura terrę vel vineę habens
per ſingulas partes pedes centi.
Centũ oĩs ge.indecli.⁊ tm̃ plłis numeni.⁊ẽ

pimitiuũ vt vicũt · vel potius deriuatur

a cantus ti.qð eſt circulus ⁊ circũferentia
rote · qꝛ ibi crculat᷑ curuat᷑ numerus ad
pꝛimun.vel quia ille numerus eſt ĩpfectꝰ.

Centupeda.f.p.eſt genus aĩalis · a multitu⸗

vine pedũ dicud.
Centuplus.a.ũ.pe. coꝛ.icenties tnñ..
Centuria.ſ.p.icentũ hoĩes in re militari.et

dꝛ a cẽtũ vel cẽturio. Oñ Dꝛatius.Cẽtu/

rieſenioꝛ agitat exꝑtia frugis. Et cẽturia

dʒ · ducẽta iugera in agris ·ſicut ager du⸗
centoꝝ iugerũ · qui antiqtusa cẽtũ iuge/
ribus centuria vocabatᷣ poſt duplicata

eſt mẽſura: nomẽ pᷣſtinũ retinuit. In nu/

mero eni cẽturię multiplicatę ſũt · ſed no/
men mutare nõ potuerut· m Dug.. Pa/⸗
pias dicit: Cẽturias dicimꝰ partes exer/
citus in cẽtenos milites diuiſas. Oñ et qᷣ
his pᷣſunt centuriones dicunt.

Centurio.m. t. dẽ qͥ ſeſt centũ viris.⁊ d¶ꝛ

centũ · vel qͥ eſt centũ militibo.
Centuſſis.m.t.i.cẽtũ aſſes vel pᷣciũ centum
aſſiũ.⁊ dꝛ ab as ꝓ obolo ODñ Perſius. Et
cẽtũ gratos curto cẽtuſſe licet. Sʒ hic po⸗
nit᷑ p centeſima parte aſſis.
Cenũ.n.s.ſoꝛdidũ lutũ/voꝛago pfunda.et
dꝛa ceno.as.ꝑ cõtrariũ.q; non cenat᷑ · Iñ
cenuletus.a. u.i.plenus ceno.⁊ dꝛ a cenũa⸗
lentos gręco qð ſiẽt plenitudinꝗ.

Ceępę.n. indedi.in ſingulari.⁊ in plłi cępe cę⸗

parũ.f.ge.dꝛ herba vel legumẽ. cuiꝰ virt
ſolũ cõſiſtit in capite.⁊ dꝛ a cephas qð ẽ
coput.qꝛ non eſt niſi caput. Inuenit᷑ etiã
cępa.pę.in ſingulari. Hñ Duidi.Cadẽ/
da eſt oꝛtis eruta cępa meis

Cęparius.m.s.oꝛtolan qͥ cuſtodit vel qui
vendit cpas. Inde h̊ cparia.rięi.oꝛto/

lana.Et cęparius.a.ũ.poſſeſſiuũ.vt foliuʒ
cęꝓpariũ.i.cępę.vel deſigt materiã · vt olus
cępariũ.i.de cpis.
Cephalea.f.p.pe/p.paſſio capit.Cephali
enĩ gręeci caput dicunt ᷑m PHapiam. Mu⸗/
guitio vo oiẽ: Cephalea uł cephalargia.
vena vel doloꝛ capita cephas dꝛ. Sʒ ſᷣm
Papiã Cephalargia eſt humoꝛ capitis.
Cephas vel cephalim gręci dicunt caput.
Pñ cephas dictus eſt DPettꝰ.qꝛ in capite
pncipatu eſt cõſtitutus apłloꝝ. Itẽ ce/
phas hebꝛaice · Petiꝰ grece latine agno⸗

Cępiciũ.n.s.vel hic cpicius.i.cpe.
Cępidines.inũ.rt.i.ſaxaſcilʒ in marivel

5 4 ☛ * .

q heminẽt in pruptis locis

Cxra. re.p.Iab aueꝗᷓ dĩ apes fit ſclicz cõfe/
cio qud faciũt apes ex liquoꝛe aen ad cõ/
ſeruandũ fauũ mellis. Iteʒ cera materies

fuit litteraꝑ illaꝑ quę paruuloꝝ nutrices
fuerũt Itẽ ſm aliquos cęra acapit᷑ p coꝛ/
nu. Inde cęrica.i. canẽs in coꝛnu.

Cxramius. m. s.i.figulus qᷣ ſicut fingit cerã

ita argillã.s cera vẽ linmus.
Ceęrarius.m.s.q facit vel vẽdit cerã.vel qui

operat in ea.

Ceraſtes vel ceraſta dꝛ ſerpẽs coꝛnut. DHñ
Geñ. 49: Ceraſtes in ſemita. Et dĩa ce/
ros quod eſt coꝛnu:eo ꝙ in capite coꝛmua
habeat arietũ. Oñ acanusi. Nut vi⸗
uentis adhbuc libyę meſurę ceraſteę.
Ceraſus.ſi.ſ.s.ciuitas fuit ponti:quã ciuita/
tẽ cũ ANucullus deleuiſſet:quoddã genus

pomi inde aduexit. ⁊ victa eſt arboꝛ h ce/
raſus.⁊ fructus eiꝰ hoc ceraſũ⸗vel dẽ cera/

ſus a cerite oppido vbi abüdät.
Ceratim indecli.quoddã pondus.ſcilʒ me/
dia pars oboli habẽs ſiliquãvnã ſemis:
bũc latini ſemiobolũ vocãat. Ceratim grę⸗
ce.latine ſiliqua coꝛnuũ interpᷣtat᷑.
Ceratus.a. ũ.⁊ ceręus.a.ũ.differũtqꝛ eeũ
eſt quod totũ ex cęra ↄſtatſed ceratũ qð
vel linitũ vel incruſtatũ eſt cxra. Vnde⁊
cęratę dicunt᷑ tabulę in quibo ſcribit᷑.
Ceraunia.nioꝝ.plis nũeri.i.acuitiões vel
exaltationes vndanꝝ in tẽpeſtateq̃ſi ãnes
coꝛnuti. Oñ Aucanns in e Mouiteʒ ce⸗/
raunia nautis. Dñ ceraunia dicunt᷑ ſaxa
peminẽtia ĩ mari inſtar coꝛnuũ Itẽ a ceęra
hbe ceraunię.niaꝝ.i.vites uł vuęqꝛ ſũt ſub
rube?. vt cera. Del ceraunos gręce. latine
odꝛ fulmẽ. inde ceraunię.aꝝ.vites ul vuę

qq rubeãt vt ignis. Et h ceraunia qdã gẽ/

ma ſic dicta·qꝛ alibi non iuenit᷑ niſiĩ loco
fulmie icto. Et hoc cerauniũ. nij nota qdã
quę ponit᷑ qñ multi verſus impꝛobãt nec
ſingulos obelant᷑.Et hęc ceraunia.ioꝛũ⸗

Frupteę ſũmitates mõtiũ dicunt᷑a crebꝛa

fulminationequod cõpõnit᷑ cĩ accos qA
eſt mõs:ẽ acroceraunia. nioꝝ.illud idẽ.
quaſi montes fulmiati. Hñ ⁊ ceraunij et
acroceraunij antonomaſice dicunt᷑ mon/
tes epyri ꝓpt altitudinẽ aſſiduos ict ful
minũ.Ceraunos gręce/fulmẽ latine
Cerberus.ri.m. s.canis infernalis.tria capi/
ta habere dĩ ꝓpter tres etatesſeilʒ infaãtiã

iuuentutẽ ⁊ ſenectutẽ. Et coꝛ. pe Mñ Vir/

giliꝰ Enei. 6e Cerberus hic vigẽs latratu

regna trifantis. .
Cercopa.pę.ↄ.p.i.certatoꝛ.⁊ dꝛ a certo et
copia·quaſi certans copioſe.

Cerdo.donis.ꝛ qui ſparat coꝛiũſic calci/

fex Oñ Merſius. Collat ſua mũera cerdo
Itẽ cerdo.i.ſutoꝛ.Dñ Hapias vic: Cer/
dones ſutoꝛes. Itẽ Cerdo dictus eſt qͥdã
hereticus: vnde: Cerdoniani hęretici di/

cti ſuntqui ouo aſſerũt cõtraria pncipia.

Cerdon interpᷣtat coꝛu.. o

Cęreagius.ꝗiji piſtoꝛ qͥad modũ cerę de/

Ducit paſta dĩ a cęra⁊ ago.
rat. ? dẽ a ceres cereis
Cerebꝛũ.bꝛi.m.s.pars capitis ⁊ ꝓpꝛie me/
dulla capitis appellat᷑.Inde cerebelluʒ.i.
paruũ cerebꝑ. Inde cerebꝛoſus.a.ũ.i.ira⸗/

cundusvel qui vitiũ habet in cerebꝛo vel

qui in eo patir.
Ceres cerer...t.eſt dea frumẽeti.⁊ ſepe ponit᷑
ꝓ ipſo frumẽto ꝛ ſicquia creat fruges.
Ipſa eſt ⁊ terra.⁊ ops opis:qꝛ melioꝛ ſit

terra ope.⁊ pſerpina.qꝛ ex ea ſerpant fru

ges. veſta etia vĩ. Iñ hic hec cereali

⁊ hocle.i.ad cererẽ ꝑtinẽs. .
Cerete.tis.n.t.dẽ a chęre⸗a eſt quędã ciuitaſ

PBñ vũ romani olim militarẽt iuxta aqͥ/

linam ciuitatẽ/ꝗſierũt a ciuibo·quod eſſet
nomẽ ciuitat:. Illi vo inexꝑtes linguę la/
tinę vtpote gręci:ſe a romanis eſſe ſaluta
tos credẽtes:rñderũt chęre quod ẽ ſalue:
tũc romani chęre nomẽ auitateſſe credẽ/
tes · ſubtraxerũt.h addiderũt hãc ſylla/
bã teæ dixerũthoc cęrete.tis. Jñ antiqui
ſupſerũt nomẽ patriũ:hic⁊ hęc ceretis et
hoc te.pe ꝓ. Poſtea romani antiqͥ cã diſ/
ferẽtię ad pmitiuũ/coꝛruperũt deriuatiuũ
mutãtes.e.pe.in.ii dixerũthic⁊ h̊ cęritis
⁊ hoc cęrite.ſiir pe ꝓ.Sed moderni nomẽ
amplius coꝛruperũt patriũ ĩ ntõ illo maſ.
⁊ fe.ge.ſcilʒ ceretis:ſubtrahẽtes ti ſyllabã.
dixerũt ꝑ ſyncopã.⁊ hic⁊ hęc cęres. et Hᷣ
cerete· gtõ ceretis vel ceritis.pe p. Sed cã
differetię ad pᷣmitiuũ taʒ ĩ.e.q;ᷓ in.i.pe.ĩue/

nit᷑ in iſto noĩe pe. coꝛ.apud autoꝛes. Cuzʒ
g in pᷣmitiuo iuenit᷑i.pe.coꝛ.nimis ĩpꝛope

onit᷑ſola poetica licẽta.
Cerethi ⁊ pheleti noĩa ſunt indecli:⁊ accen⸗

tuant᷑ ĩ fine.Erãt aũt cohoꝛtes ſiue legio⸗

nes pugnatoꝝ: ſonat cerethi:extermia/
toꝛes:pheleti.admirabiles. Hi erant pu/

gnatoꝛes doctiſſimi. Oñ.2. Reg.8: Ba⸗

Cerealiu.lij.n. slocus vbi panis ⁊ cib pa/

naias filius Joiadę ſuꝑ cerethi ⁊ pheleti.
Hi erant cuſtodes capitis Dauid.vt dẽ
in hiſtoꝛijs.

Cęreus.a. i.q fit de cgra⸗ bic cereus. rei. i.

candela. dꝛa ccra

„ . „

Cerimonisę.niaru.ſunt feſta cũ cęreis facta.
vel cerimonię dicũtur quaſi carimonię·a

carendo q buidã eſcisquibo olim iudęiin

feſtis abſtinebantvel qꝛ hoĩes caret vſu
illaꝑ reꝝ:quę in ſacrificijs dinis offerunt
Inge hec cerimonia. oꝝ.ipſa ſacrificia. Et
hic ⁊ hęc cerimonialis.⁊ hoc le.i.feſtiuus.

religioſus· dinus.ſanctuſ.vel ſacrificatiuꝰ

Itẽ pñt dici cerimonięa charis quod ẽ
gra.⁊ mene qð eſt defectus · quaſi defectꝰ
gręq; hmõi obſeruationes de ſe gratiaʒ
nõ cõſerebãt.Et nota ꝙ in lege ⁊ ꝓphetis
qnq; crãt quoꝝ noticia valde neceſſaria
eſt·ſcilʒ moꝛalia· iudicialiacerimonialia.
ꝓmiſſa.⁊ ſacramẽetalia. Moꝛalia erãt pce
pta decalogide qͥbus habet᷑ Exo. zo· Ju/

icialia erat illa· de quibo habet Exo. 2i·
Si emeris ſeruũ hebꝛeũ ⁊c. Et bmõi pti⸗

nent ad pacẽ inter hoĩes cõſeruãdã.clia

erãt cerimonialia. ⁊ hęc erãt in differẽtis

ſacrificioꝝin diſcretione ciboꝑ · in expia/

tione ĩmũdiciaꝝ· in obſeruatione ſolẽni-

tatum . de qᷣbo habet in Luitico fere ꝑ to/

tũ. Nꝛomiſſa aũt erant ad alliciẽdũ: ſicut

ꝓmiſſio terrę manãtis lacte melle.Exo.
3 Etiã pmiſſio angelicęcuſtodię Exodi
24² Ecce ego mittã angelũ men qui ſce
Dat tea cuſtodiat te in via:et inducat ad

locum quẽ paraui.Et pꝛomiſſio de oĩuʒ

bonoꝝ multiplicatiõe Leuit. 262 Siĩß⸗
ceptis meis abulaueritis ⁊c. Sacramen/
talia aũt erãt figurę ſacrametoꝝ nouęlegꝗ
ſicut eſt phaſe Exo. iꝛ? CTollat vnuſqᷣſq;
agnũ ꝑ familias? domos ſuas ⁊c. Et ſa⸗/
cramentũ vitulę rufę Numeri.io? Pꝛęci/
pe filijs iſrł vt adducãt ad te vitulã rufaʒ
etatintegręin qua ſit nulla macula ⁊c.

Cerinthiani qdã bęretici a Cerintho quo/

dam dicti. Mi inter cętera circũciſionem
obſeruãt·mille annos poſt reſurrectioneʒ
in voluptate camis pᷣdicãt futuros. Dñ
⁊ grece ciliaſte. latine millenati ſũt appel⸗
Cernida.ę.ſ.p.lignũ ſupꝛa qð ducit᷑ tara

tantara. cernida vꝛ taratãtara.q; diſcer

nit pollinẽ a furfure.

Cernulus.a.iũ.i.inclinat vel ingenioſus.

Cernuus.a.ũ.i.accliuis:humilis pnusĩ ca/

pite ruens. Cernui etiaʒ dicunt ſoce ſiue

ſoae
e
W

1pee.

c yrd

wolucn.
manigi
mmugin
anit di
offmnt
mfint
niaaris
gnod
deſed
egi
igen
edeceſeni
nmonini⸗
uciſe
zo ,
E
nöigei
i Tu
S
nerpu⸗
lli,
ſegto⸗
ſat
le E
Ei
ignihee
dnated
deci
Düß⸗
N
nnones
t mcſs
E,
Pe
linz
un.
oqud/
onen
tinne;
uds Bi
ſtpe/

auum
tie

nsic/
caſiue

X.

ſolea. Cemnuus etiã dĩ magnꝰinfinitus.
Cęroferarius.rij.qͥ cxreü poꝛtat ut acholyt
vel qui fert ad vendendũ.

Ceroma.matis.n.t.quoddã vnguentü vel

quędã cõfectio ex melleherbis⁊ cęra:qua
aleſtrite capillos ſuos iungebat vt eent
labilioꝛes. Iñ ceromaticus,.a.ũ.i.ceroma/
te vnctus. .
Ceros gręce:dꝛ coꝛnu latine.
Cerotu.ti.n.s.ideʒ eſt qð ceroma vel cõmi/
xtio herbaꝑ⁊ vnguentoꝝ.

.*

Cernitus.a.u.me/p.a ceres cereris dĩinter/

poſita. r. ne ſi viceret ceritus ꝑ vnũ.r.pu/
taret᷑ a cęra vici:qui habet frumẽtũ. vl in/
ſanus a nimia potatiõe vel comeſtiõe de
qua qui plus recipit q; natura reqᷣritĩſa/
nus efficitſicut antiqtus qnñ ſacerdotes
cereris ei ſacriſicabãt ſolebat iſanire. DNel
doꝛ a cerebꝝ·ſcilʒ furioſus ·qͥ cerebꝛũ habet
cõmotũ.Hñ Greciſmus.Cerrit dicetur
quẽ veſania toꝛquet
Cherſydrus.m.s.qͥdã ſerpẽs qͥ alternatim-
modo in aqua/modo in terra moꝛat᷑ dẽ
acherſon quod eſtterra ⁊ hydoꝛ quod ẽ
aqua.Et idẽ vꝛ chelydrus.Et ab eiſdẽ cõ/
ponit · ſcilʒ a chelon quod eſt curuũ· quaſi

cherſydiꝰ. Aucanꝰ tñ videt᷑ velle ꝙ aliud

genus ſerpentis ſit chelydtꝰ q;ᷓ cherſydiꝰ.

cõponit᷑ ᷣm hoca chelon quod ẽ curuũ

⁊ bydoꝛ aqua.qꝛ ſemꝑ curuat᷑⁊ moꝛatur ĩ
aqua. Inde chelydrũ dĩ lignũ vellapis
teres et longus ⁊ volubilis ad modũ ſer/
pentis illius:quo arca adęquat.Dide qð
quidã ſolẽt pferre has dictiões coꝛrupte
Dicẽtes celſydrus᷑̊ barbariſmꝰ eſtĩ oĩibo.
Chelindrus tñ ĩuenit᷑ ſed in alia ſigtione.
ſcilʒ quędã figura q̃drata ſic dꝛ ĩ geome/
tria habens ſuperiꝰ ſemicirculũ.et dꝛ ſica
dicto lapide vel ſerpẽte ꝓpter ęq̃litatem
Inde hic chelindroidos· dꝛ vmbꝛa eq̃lit
creſcẽs in longu.
Cherſon dicũt gręci terram
Certamẽ.n.t.veit a certo.as.⁊ ẽ idẽqð pu/
gna uł litigiũ. Et ſũt noĩa pła idẽ ſiꝗntia
Vñ. Certamen lites rixas⁊ iurgia vites.
Et cõtentio vel diſſenſio litigiuqʒ. Aſſit
agonia ꝗᷓ iũgit᷑ agonixãti. Cõtrounſia nec/
non viſceptatio ciſma.
Certus,.a.ũ.dã a cerno.is.Et ꝓpꝛie cert dĩ
ille qͥ cernit rem de qua certiſicat᷑ lic; quã/
doq; ad aiam referat᷑. Et certus cõponit
cũ q; vt ecertus.i.valde certus.⁊ cũ in
vt Incert᷑ a.i.i.nõ certus ᷑m Hug. Pa⸗

pias vyo dicit: Certa clara manifeſta. Iñ

certitudo. nihil aliud eſt q; determĩatio
intellectus ad vinnnn. .
Certũ dꝛ nõ dubiũ. Hñ /ꝓcuratoꝛ debʒ eẽ
certus.ff. de pcur.l. ij. Ite arbiter cert de⸗
bet eſſe. ff. de arbi. l. itey ſi vn. S.ſi in duas
Silr tutoꝛ debet eſſe certus.ff.ð teſta.tu/
te. l. tutoꝛ incertus.
Certicõditio cõpetit ex oĩ obligatione? ex
oĩ cauſa ex q̃ aliqͥd certũ determiatũ pe/
tit · ſiue ex cõtractu · ſiue ex cauſa legati·ſi⸗
ue ſuo noie · ſiue obliget hęreditario. Et
ſunt vuę erticõditiones· vna generalis
in oĩ cõtractu nbi certü ꝑetit᷑.Rlia ſpãlis
in cõtractu mutui. Et licʒ nulla lex H̊ mani
feſte dicat.põt tñ elici ex tex. Inſtitqͥbuſ
mo. re. cõtra. obli. S.i.in fi.ibi ex eo cõtrac/
tu ſcilʒ mutui naſat᷑ certicõditio · q̃i ꝓno⸗/
men eo⸗demõſtret ſpalitatẽ in mutuo.
Ceruica.cę.f.p.i.alapa vel potiꝰ colaphus.

Ceruical. lis.n.t. i. puluinar aureale quod

ceruicarui vꝛ a ceruix.

Ceruicatus.a.ũ.i.ſuꝑbo/furioſus: ↄtumax.

Ceruicoſus.a.ũ.i.ſupbusarrogans.
Cer umus.a.u.ꝑ/ ꝓ.l.res cerui· vel ceruo⸗

aceruus cerui.

Ceruiſia.ſię.fſp.genus potionis/a cerere dẽ.
Ceruix.cis.i.t.eſt poſterioꝛ pars colli · ſicut
gula anterioꝛ? dꝛ a cędo.is:qꝛ ibi cędunt
capilli. Ceruix etiã accipit᷑ p ſuꝑbia ma
xime in pli, qñq; etiã ĩ ſingulari.Dnde

ZJob. is: Cucurnit aduerſus eũ erecto col/

lo ⁊ pingui ceruice armatus.

Cęrulus.la.lu.pe. coꝛi.fluidus iſtar cerę· vi⸗

ridisniger.glaucus.Hꝛope qͥ dẽ cęrulum
eſt viride cũ nigro · vt ẽ mare. Iñ cerule
a. i. pe. coꝛ. Et vt dicit Papias:Cerulꝰ vꝛ
ipſe coloꝛ. Cęruleus vo qð ex cęrulo con⸗
ſtat. Itẽ cęrulus naturę· cgrule fignẽti ẽ.
Ceruſa quędã materies apta ad pingẽdũ

Peerplſte ſtãnoq; cõficit hm Papiã.

ug vo vicit cl ceroma v bec cerula ſe
quoddã genus coloꝛis. D
Ceruus eſt aĩal quoddã.⁊ dãa cerosqð ẽ
coꝛnu. Iñ hęc cerua Iñ ceruulus.li.dimi/
tiuũ.i.paruus ceruꝰ. Iñ H̊ cernula..
Ceęſar oꝛ a cędo.is.cęcidi.uł q; abſtract᷑ ſuit
de ceſo vtero mris · vel qꝛ foꝛtiter cędebat

alios in lio· vel qꝛ pᷣmo ſecuit ceſariẽ ſibi

vel qꝛ cũ cęſarie ſit natus.vel a cęſus dicit᷑
quod eſt elephas: qꝛ ĩ ſingulani certamie
deuicit elephantẽ. Et fuit ceſar ſcilʒ Juliꝰ
Pmus imꝑatoꝛ romanus· a quo quilibet
imꝑatoꝛ romanus victus eſt cęſar ſicit
auguſtꝰ ab RNuguſto. Eta celar celareus

₰

aiñ. 157 5 cęſariẽſis ? hoc ſe. Inuenit etiã
ceſar aliqñ in pli nuero. Oñ Ouidiꝰ. Ce⸗
ſaribo virtus cõtigit ante diem.

Cęſarauguſta.ſtę.f.p.i.terraconẽſis biſpa⸗

nię oppidũ a cęſare Tuguſto factũ⁊ noĩa/
tum.

Cęſarea.reę.vel cęſaria.rię.quędã ciuitas.2

ſunt ples ceſare?ę vel ceſanię noĩatę.

Ceęſanies.riei.f.ge.eſt coma capitis.et ꝓpꝛie

eſt vuon.

lenticuloſus. Qui enĩ lenticuloſus Ecolo⸗
rem nõ integn ß interciſů habet.
Ceſo.ſonis.m.t.qͥ de vetre mr̃is cęſo ſcidit᷑.

Ceſonia.nię.ꝗqdam carũcula in fronte eqͥni

Punlluc bpmũ ꝓdit ex aluo vñ faciũt mu/
i

leres quãdã potionẽ moꝛtiferã. Itẽ Ce⸗

ſonia fuit ꝓpꝛin nomẽ cuiuſdã mulieris.

Cęſoꝛ.oꝛis.iiciſoꝛ Hñ.2. paralypo.24? t
illi cõducebãt ex ea cęſoꝛes lapids[inu
Ceſpes · itis.m.t.terra cuʒ herbis euulſa.vel
frutex uł virgultũ dꝛ ſic.qſi crca pedes.
Ceſſabundusa.i.i.ſimilis ceſſanti · vel ille

qui ſepe ceſſat.

0

Ceſſio eſt iuris actionis trãſlatio:Maʒ h
ceſſionẽ iura actiones in eũ cui ceſſi tral /
ferunt᷑qꝛ ſicut in veditione vel qlibet titu

lo alienationis rei coꝛpoꝛalis neceſſaria ẽ

traditio q;tũ ad dommij traſſationc: Ita
ad trãſlationẽ rei incoꝛpoꝛalis ſelʒ iuris
actõis vtim̃ ceſſiõe·ꝗ reputat p traditõe.

Ceſtus.ſti.m.sS.a caſtus:vel ceſtos: hoc ce/

ſton. indecli.i.cangulũ veneris quo accin/
gunt᷑ ⁊ vtunt᷑ ĩ legitimis nuptijs.⁊ dꝛ ce

ſton q̃ſi caſton· eo ꝙ in feminis maritatis
caſtitatis ſignũ ſit. Oñ ponit᷑ qñq; ꝓ le/
gitima copula et maritali concoꝛdia vel
caſtirtaat.

Ceſtus.us.ui.a cędo cęcidi.i.coꝛiũ cũ plũbo

infuſo·quo manus ſuas pugiles muniũt

ſe inicẽ cędũt. Ceſtus etia dꝛ baculꝰ pu/

giluʒ · qui coꝛio ⁊ coꝛrigijs ſolet eſſe circũ/

datus. Etiã generalit arma pugilũ dicũt᷑
ceſꝰ. Inde videt᷑ dici ceſticulus.li.circulꝰ

in capite cũ aliqͥd poꝛtat

Ceſura eſt finalitas dictiõis in pncipio pe
dis· ita ꝙ ſequẽs dictio a lõga poſſit ĩici,.⸗

pere vel a bꝛeui. Non aũt ſit in pᷣmo pede
q;uis poſſit inciꝑe a monaſyllaba dictio/

ne · q; monaſyllaba victio nõ habet aliqd
ante ſe a quo cędat᷑· licq illa cędat᷑.i.ſepet᷑
a ſequẽti·vt ſi dicas: Mõ minoꝛ eſt virt

q;ᷓ quęrere parca tie.
Cęſus.a.iji.ꝑcuſſusinciſus.maculatus.

Chamul interßtat
ſarie parturiẽs · ſeu calens doloꝛeaut cali /

Cetaria.i.vinaria in qbus cete⁊ alij piſces
ſunt · vel officina ĩ qua liquamẽ ex piſcibo
ↄficit᷑.⁊ dꝛ a ceto.

,„

Cetarius.rij.m.s.dꝛ qͥ cetũ pilce; capit vel
vendit.Et inde hoc cetari.rij.locus vbi
vedunt cete vel vbi capiunt ⁊ abundant

Quod ꝓ ipſis⁊ pꝛo quibuſlibet piſcib⸗

Cxgteri.i.reliqui ex eodẽnumer·

Cetheus. pe p. interpᷣtat abſciſus. ·
Cethei qͥdã ſapiẽtes iuentoꝛes verboꝝ.

Cethura interptatur th ymiama· vxoꝛ fuit

Abꝛaę poſt Saram
Cgtus. us.ui.i.Ogregatio hoiuʒ dẽ a cedo

ceſſi·ꝑ cõtrariũ q; nõ ceditvel melius dꝛ

a coeũdo:/quaſi coetus.Dñ per oe diph/
thongũ debet ſcribi. Inde deriuat᷑ h cet

per ſolã. e.maſ.ge.in ſingulari. In pli xo

neu. ge.indecdli. OPaliter cete hoꝝ cete pꝛo
piſce magno marino:qꝛ copioſus c inſtar

cętus. Oñi Eſt homuz cetus k viuit in cqre

cetus.

Chalcos gręce.latine ęs vel fex vicitur.

Chaldęi:interptat feroces vel captiuãtes

vl quaſi demẽtes.⁊ dicunt᷑ a Caleph fi/

lio Qachoꝛ fratris Ilbꝛaę. ODñ dicti ſunt
chelckigui nũc chaldęi dicunt.s.mutata
Caleph· interpᷣtat canis · vel q̃ſi viride ·ſiue

coꝛ:aut quaſi oẽ co.
Cham interpᷣtat calidus vel callidus · ſiue
caloꝛ aut calliditas.
Chami · gręci dicũt bꝛeue ⁊ humile.
Chamos idolũ moabita·

₰ —

ſurgẽs doloꝛ vel necel⸗

vitas parturientis.

Chamus.m.s.eſt quoddã genus freni vel
pars.⁊ di a chami qð eſt bꝛeue⁊ hũile· vł

chamus capiſtrũ eſt.

Cbanaan interptat poſſidẽs of ul emula⸗

toꝛ gratię.

Chananeus interßtat emulatoꝛ vel geloteſ

ſiue paratus aut negociatoꝛ

Chaos.n.indedli.vel chaon/⁊ etiã h chaus

chai · vl hic chaos chaoi.i ꝓpfũditasſoſſa
vel ↄfuſio· caligo · vel cõfuſio ren vel ütiũ
repꝑ· ſcilʒ ile in quo oĩa fuerũt cõfuſa ⁊ cõ/
mixtaq a quo oĩa·pm Mug. Papias xo

dicit: Chaos gręci vicũt materiam cęli et

terre ofuoahhfm.
Charram interpᷣtatur ira vel iracũdia ſiue

ſaecd
(haſen
(ed
hti

ijpig
erpiiay

ſapit
tus wbi
Waune
antch

65 4
win
Vrorſu

dineſo
Nins d
dedipd
autbe
Pn
wrcrep
Nscint
ingj

in.
puii
Apbt⸗

ſunt

us ſue
.

Wer
ratal

fi
büley!

Acntu
agorl

iibchus
—K
Win
i⸗
ro
ntiet

aſu

furoꝛ:aut foꝛamina. Oñ Tobię xi? Per⸗
uenerunt ad charraʒ quę eſt in medio iti/
nere circa QNiniuen.
Chalſleu · interptat ſpes ei. vel ſperãs in eũ.
Chele vicũt᷑ bꝛachia ſcoꝛpionis ꝓpt curui/
tatẽ. Itẽ chele. lan· iuenit p ſigno libꝛ· qꝛ
ex pedibo virginis.⁊ bꝛachijs ſcoꝛpionis
efficit᷑. dꝛ a chelon.
Chelydrus ſerpes qͥdãvide·S.ĩcherſydrus

Chelis. is.mt.i.cithara· q; in modum bꝛa/

chioꝝ curuata eſt.
Chelon grece latine vꝛ curnuʒ. DHel chelon
grece latine dꝛ bꝛachiũſiue crus pꝛopter
curuitatem.
Chere interptat᷑ ſalue vel aue vel gaude.et

paͤncitche Bñ Perſi Quis docuit pſi⸗

tacũ ſuũ chere.i.ſuã ſalutationẽ.
Chermel · hebꝛaice dꝛ:qui curmelusmons
eſt in cõfinio paleſtinę ⁊ pheniq ⁊ interp/
tat᷑ molle vel teneꝝſiue agnus tener · aut
agnitio ·ſeu ſciẽtia circũciſionis.

Chberub.cherubis cherubim cheruben che

rub cherube. ⁊ pluralit᷑ cherubim per oẽs
caſus maſ.ge. ⁊ per. m. ſciptu. Jem che/
rub indedli.in ſingulani? in plłip eodem.
Itẽ hic cherubiʒ indecli.maſ.ge· ⁊ ſcriptũ
m. v tm̃ ſingularlnũeri.⁊ ſigt vnũqueq;
aungeloꝝ de illo oꝛdine: tunc debet did:
Sancte cherubim oꝛa p nob. Iteʒ pkalit
bec cherubin 1ĩdecli: neu.ge.⁊ tmi płali
ſcribit ꝑ.na ſit illũ oꝛdinẽ angeloꝝ: tũc
debet oici: Sancta cherubin oꝛatep nob.
⁊ bᷣm pᷣmã dedinationẽ põt dici:Sancte
cherubin oꝛate ꝓ nobis. Et interßtat ple⸗
nitudo ſeu multitudo ſaę qn illi ãꝗgeli vi⸗

cinius poſiti deo · dĩna ſcia amplius ceęter

inferioꝝ oꝛdinũ pleni ſun.
Cherucus.ci.i.ſũmitas mali · ſcilicz illud qð
inſtar vexilli malo ſuꝑponit᷑. ⁊ ̃m ventũ

mouet. ñ Lucanus. Inſtabit ſummis

minoꝛ vrſa cherucis. Quidã tñ dicunt ꝗꝙ
cheruci ſũt capita ⁊ coꝛna ontẽnaruʒ. vel
funes in malo⸗
Cheruni ſigti:ułl metuẽtes·ſeu foꝛmidantes
aut inſaniẽtes interßtat.
Chidon ·interptat᷑ ſcutũ vel cypeus.
Chilindroidos: dꝛ vmbꝛa ęqualit᷑ creſcens
in longum.
Chile cu aſpiratione eſt labꝛũ.
Chiliones eũ aſpiratiõe· hoĩes bꝛeuioꝛibo
labijs vocontt.
Chimera.rę.ẽ quoddã monſtꝑ ſᷣm fabulas
habens caput leoninũ pectus et ventrem

capꝛinũ caudã anguinã. Et ꝑ ſilitudinẽ

gentiq; mole chimęrã.

meretrix oĩ chümera. Dñ. Dis reuera me/

retrix eſt victa chimęra. Parte leo pᷣma
media caper. anguis in ima Oñ Virgiliꝰ
in. 6̊e Enei. Hoꝛrendũ ſtridens flãmata

chimera. Chimera etiã ẽ nauis Cnex. Dñ

Dirgilius in. Fe Cnei. Ingẽtẽc; gias in⸗
Chios · inſula dꝛ lingua ſyra:q; ibi maſtix
gignit. Syri enĩ maſticẽ chion vocãt. et
inde chius.a.ũ.pe p.ꝗ in pᷣmitiuo coꝛ. Itẽ
chios vꝛ filiꝰ. Itẽ chius chij q dam locus
de quo dꝛ vect. 20. Sequẽeti die venimꝰ
circa chin. Scom ꝓo Hapiã: Chius ĩſu⸗
la· in qua bonũ vinũ naſcit᷑ qð chiũ vꝛ · in

qua fons eſt hebetes faciens.
Choa · ecdleſia vel cõgregatio interpᷣtat᷑.

Chobal.ↄdẽnat.vel ↄdenatiointerpᷣtat᷑.
Chodoꝛlaomoꝛinterpᷣtat᷑ quaſi generatio
manipuli· vel quaſi bñsdecoꝝ manipulũ
Choeleth hebꝛaice · grece ecdleſiaſtes.latine
concionatoꝛ.
Chomoꝛ· interſtat᷑ laceſcẽs uł puocãs ſiue
laceſſiones aut ꝓuocationes.
Choneniasinterpᷣtat᷑ ꝑcuſſus oño·vel per/

Choꝛaula. ↄ.p.dẽ qͥ choꝛũ ducit · ulqͥ ĩ choꝛo

cum cãnulis cãtatqͥ alit oꝛ choꝛaules ex
eiſdẽ ↄpõit᷑ Ołchoꝛaules ↄpõit᷑ a choꝛea
Tago · gis · ſclʒ qui agit choꝛeã ßm Mug.
Papias dicit: Choꝛaules pnceps choꝛi ·
vel qui cũ cannulis.i.fiſtulis canit ĩ choꝛo.
Choꝛe · interptat caluaria · vel caluiciuʒ · vel
caluus ðd
Choꝛea.reę.ſ.p.i.ludicris cãtilena vel ſalta⸗
tio.⁊ dĩ a choꝛus. Papias vo vicẽ: Cho⸗
rea ſonus ludoꝝcantus vel carmina.
Choꝛeb · interßtat menſa · vel maſſa · ſiue tẽ/
ptans aut temptatio. HMUM
Choꝛeus · interptat᷑ iracũdus ·vel liber· aut
de foꝛamine.
Choꝛicanus.ni.m.s.dẽ qͥ canit in choꝛo · vel
cũ choꝛo.⁊ dẽ a choꝛus⸗ cano.
Choꝛulus diminutiuũ.i.paruus choꝛus.
Choꝛus.ri.m.s.eſt multitudo in ſacris col/
lecta. P tñ choꝛus locus vbi canũt qui
in choꝛo ſunt.⁊ dẽ a cõcoꝛdia. Alij oicũt
qꝙ choꝛus deriuat᷑ a coꝛona· eo ꝙ olim in
modũ coꝛonęcirca aras ſtarẽt ⁊ canerẽt:
ſed melius videt᷑ ꝙ coꝛona a choꝛus deri⸗
uetur. Del choꝛus dꝛ a coeuusq̃i coeuo/
rum cantus- vel ſocietas velloc. chon
deriuat hic coꝛus ri.qͥdam ventus colla⸗
teralis gephiro/q; ventoꝝ circulũ cdlaudit

Iquaſi chop fact. Itecho:us eſt qnedaz
nanlutg e. modioꝛũ · ſed hoc ex hebꝛeo

deſcenditqui vocat᷑ choꝛa ad ſilitudineʒ

collis. Choꝛia eni hebꝛaice colles appelliüd
Coaceruati enĩ trigita modij inſtar collis
videntur. onꝰ cameli effiaut ßm Mugj.
Item choꝛus eſt genus muſici inſtrumeti

cũ duabo cãnis.i.fiſtulꝑ vnã recipit ven/
tumꝑ alterã reddit ſonũ. Et coꝛus ꝓ ven
to non aſpirat ſed p alijs ſigtis aſpirat

pᷣma coꝛnpitᷣ p vento ꝓducit Hñ. Cõ/

ſona turba choꝛ quatiens eꝑ aera coꝛus.
Chous choi.maſ. ge.ẽ pars celi · ſcilʒ qᷓ celuʒ
cõtinet · vel ipſũ celu. Itẽ inenit᷑ cho' choi
ꝓ quodã locode quo ꝛ ct.2iꝰ I recto

.

curſu venimus choũ.

Chꝛemes.etis ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã perſonę

introductę in comedia quadã Cerentij.
Chꝛyſeus.a.ũ.i.aureus.⁊ dꝛa chꝛyſos qd ẽ
aurũ. Inde chꝛyſatus.a.ũ.i.deauratus
Criſis gręce latine oꝛ ſecretũ uł iudicũ.Sʒ

. 2
.

chꝛyſos idem eſt quod auru.
Chꝛiſma ẽ gręci.⁊ ſcribit᷑ ꝑ ch.⁊ dꝛ vnctio
latinea oꝛ a chꝛyſos quod eſt auu.

Chꝛyſolithus. m. s. eſt lapiſpcioſus ſimilis
auro cũ marini coloꝛis ſilitudine dicit᷑a

chhꝛyſos quod eſt auu.
Cryſopaſſus qͥdam lapis ſcioſus viridis
aurexq; mixturę a chꝛyſos qð eſt aurũ ⸗

paſſos qð eſt poꝛꝑ ꝓpter coloꝛẽ viridem.

Chꝛyſopataſius lapis ſcioſus ęthiopicis
quẽ lux celat ꝓdit obſcuritas. Mocte enĩ
igneus: die aur—es.
Chꝛyſoſtomus a chꝛyſos quod eſt aurũet
omos qð eſtos· dictus eſt Joãnes chꝛy⸗
ſoſtomus.i.auremun ooos.
Chꝛiſteeleiſon. ab eli qð ẽ deꝰ.dꝛ quoddã
vVerbũu gręci ·ſalʒ eleiſon.i. miſerere. Inde
chꝛiſteeleiſon.i.chꝛiſte miſereer.
Chꝛiſtianiſmus.mi.cultꝰ a niꝰ chꝛiſtiand/
rum dĩa chꝛiſtianus- etmog.
Chꝛiſtianus.ni. Oñ chꝛiſtiani a chꝛiſto di⸗
cti ſut · ſicut a Juda iudęi.Seu ab vnctöe
deductũ eſt hoc nomẽ qð nomẽ bmuz in

. 4

guntiochia per Petri dicationẽ exoꝛtũ ẽ
vt habet᷑ cct.xxcvcieeeses
Cbhiiſticola. ↄ.p.pe.coꝛ.i chꝛiſtũ colens.
Chꝛiſtus a chꝛiſmate oictus eſt. quaſi chꝛiſ⸗
mate vnctus. Chꝛiſma enĩ grece · latie d
Vnctio.quod nomẽ chꝛiſtus oliʒ erat cõe
T ſacerdotibo⁊ regibo.qꝛ⸗ hiq vocabant᷑
A9 regnũ ⁊ qui ad ſacerdotiũ iungebant

PBeſegibo Vtrruri ſaia Dicite chꝛiſto

meo Cyro. PBe ſacer oti

lite tangere chꝛiſtos meos. DPñ oñs no/

ſter antonomaſice ppꝛio noie dictẽ chꝛi⸗
ſtus:q; verꝰ rex ſacerdos fuit ⁊ chꝛimma,.

te vnctus.i.ſepteʒ donis ſpũs ſancti Ple⸗

„ 4„

narie delibutus.

D Chus · interptat ethiops vel tenebꝛoſus.

Chuſan · interptat tenebꝛãs · donũ· ul nigre
do gratificationis
Chuſauraſathaim· tenebꝛoſa iniquitas vel

nigredo impietatis intertart.
Chuſi · iterpᷣtat ſecetũ · vel ſilẽtiũ · vel arca⸗

num: aut ꝓpfunditas.
Pante JJ

Ciathus thi.m.s.eſt quoddã vas ad bibe/

dDum. Et ouodecim ciathi vnñn ſextariuʒ

faciut. Itẽ ciathꝰ pani cyphꝰ.cratereulꝰ
Pꝛrectoꝛiꝰ et coꝛ.pe. Oñ. Ex magnis cia/
this multi periere ſciatis

Cibarii.n.s.i.ibo. Et adiectiue cibariꝰa.

u.qᷣ vel ꝗ wel quod ꝑtinet ad abũi.
Cibatus.us.ui.i.comeſtio · declinat᷑etiam
adiectiue cbatus.a.ũ

Cybeẽ. bap. plis nuen.i. teſſere qdratęſcllʒ

taxilli.

Cibeles. lis. vel hec abele lis i mater deoꝛũ

ſcilʒ terra quę cbaria cõfert dꝛ a cibo.as
Vl potius a cubon quod interp̃tat᷑ ſolidũ
vel fumũ ·quaſi cubele·eo ꝙ inter elemeta
nulluʒ fit fimius ⁊ ſolidius illo. vel dĩ ſie
a cubelo mõte in quo colitur. Et a abele
vel abelo dꝛ cibelus.la. l. poſſeſſiuun.⁊ ci⸗
beleus. a. . idem.
Ciboꝛiũ.rij.n.s.quoddã vas ad cibos defe
rendos-
Ciboſus.a.ũ.i.cbo plenus.ñ hec ciboſitaſ
tatis· plenitudo ciboꝑ ⁊ d; a chbus.
Cibus.bi.m.s.dꝛ a capio.pis. O autẽ di
cibus quaſi captus oꝛe:q; capit᷑oꝛe· ety/

mologia eſt · non cõpoſitio. Iteʒ bm Ba⸗/

piam: Cybus grecũ eſt. Eſt aute figura in
geometria quę longitudinelatitudine

altitudine cõtinet᷑ ſitq; coꝛpꝰ ſolidu. Mec
etiã texera vꝛ bis bini bislatie cubo YHu

guitio etiã dicit ꝙa cubon qð interp̃tat
ſolidũ ſiue firmũ vꝛ hic cubo.bi.ſigura ſo
lida·vide.j.in cubus.

Cibutu. ti.n. i. arca cibiarna.
Cicada.oę.⁊ a cuculusq; ex ciculoꝛũ na⸗

ſcunt᷑ ſputo.ulł oicũt᷑ ſica ſono quẽ faciũt.
& autẽ dꝛ ccada quaſi canẽdo cadens
vel cito cadẽsetymologia eſt nõ cõpoſi⸗
tio.Et ꝓducit pꝑe· Oñ Duidius in pꝛimo

de arte. Here pꝛiꝰ taceãt volucres ęſtate

“
lustilt
itolt
maas
talu
vocenmt
(iamel.
cobe
utnc
nno./
cattnal
eraa
nabas.
(endeal
Jans
(icendrln
fonn⸗
Cicernis
Cyclice/
Gonhil
Menos
llcic
chcese
Grain
halein
Cnend
(ſdes
ncſcd⸗
gennsw
ſnan wo
tene Agr
Cuotextn,
dödug
urns B
rchd
emedis
tamnoal
maba
Sllpgt⸗
nſali
ltpaner
tirz
l
Ufötegd
lasſen
Atiſuntel
Weingi⸗
ſpeug.
i Fen
Et.
ui
ſiqco

edictic
i chuſn

1

isſanct ple
Amenſ

4

ſunigi
tutl 5

5

snab,
wüſKmng
Waum
Canugist,

mecbe
uahii
Wnutenim

zännſch

mater wori
rdizaas
whutſoldi
fnmdenin
llo⸗ diſt
r. Etudlre
ſeſuiz0

Aahs dee

achirl
achns
Qaut
ctech
ine
niſgnen
Numane
lai Hee
arat Du
nnrit
pbiügnn

1 vcpſv
uuan

unſiite

acadeę. Femina q; iuueni blande tẽptata

repugnet. Et hᷣm Seruiuʒ nõ vurat vita
illius niſi ꝑ diẽ. Dicit enĩ ꝙ eodẽ die quo
oꝛit᷑ moꝛit. Oñ quidã. Moꝛs ⁊ vita dies
vna cicada tibi.· Sed aut falſũ dic aperte
aut alia animalia vocauit cicadas q; nos

Cicatrix.i.veſtigiũobductio vulnerł dꝛa

cęco.as:quia cęcat ⁊ obducit vulnera· q̃ſi
cęcatrix. aut vꝛ cicatrix·q̃ᷓi cęſe carnis
tritio · etymologia eſt nõ cõpoſitio. Inde
acatricula viminutiuũ.i.parua cicatrix.
Inde ⁊ cicatricoſus.a.um.i.plenus cica/
tricibus.

Licendela.f.p.i.luſula·genus ſcabꝛonũeo

volans candeat. MU
Cicendulũ.li.n.s.i.thuribuliũ·vel licinus.⁊
ponitur ꝓ candela.
Cicer.ris.n.t.eſt genus leguminis.
Cycla. clę.f.p.⁊ hęc cydas cladis·quoddaʒ
genꝰ pallij circũtextũ.⁊ cõtinens multos
intertextos cycdos.Et h cyclasdis.dꝛ in/
ſula:ꝗᷓ cũ qbuſdã alijs in cydo viſpoſita ẽ
Cyclades enĩ fuerũt ſexagintatres inſulę
circa delũ in oꝛbe ſtę⸗ iõ ſic dictęſũtnon

qn in oꝛbe ſunt vigeſte.b ꝓpter ſcopulos qͥ
contra eaſdẽ ſunt 'm Hug. Papias dic

Cyclades inſulę ſunt in ęgeo marioicto

ꝙ in cydo.i.in oꝛbe ſũt poſitę. Cyclas.dis.

genus veſtis a rotunditate dicta·ſurſum

ſtricta.deoꝛſuʒ apla.PHñ iuenit᷑ in legẽda

beate Agnetis: Induit me oñs cyclade

auro texta. Et coꝛ. pe. gti. Staciꝰ achillei ⸗
oe ugier in mari mutabãt cycdlades
Oñ in greciſmo. Eſt cydas pãnuſ

auras.
circũdat cyclada pontus. Et ita teneas q;
a media ante..coꝛripiat Foꝛtunatus tñ

eam ꝓducit dicẽs. Bꝛactes gẽmata cyda⸗

dem filo catenant.

Cyclopęa· ſaxa ĩ ͥbo cyclopes habitauerüt

in ſicilia.

Cyclops.m.t.dia cyclus cycli.Et cydopes
naſcut᷑ in India ⁊ in ſcythia/olim ſic victi

erãt.qꝛ vnũ oꝛbe.i.vnũ oculũ habere ĩ me

dia frõte ꝑhibent. Hi ariofagitę diciůrt
q; ſolas ferarũ carnes edũt. Cyclopes iſti
dDickti ſunt eſſe fabꝛi Jonisa fabꝛicare ful-
mina eius in ęthna monte ſicilię. Iñ cyo⸗/
clopęus.a. i. Et p. pe. ODñ Hirgiliꝰ in 7
Cnei. Ferrũ exercebãt vaſto cyclopes in
antro. Et Cheodolus. Fulmina cydope/

des JYouis imperio fabꝛicãtes. Et qͥda di
cut ꝙſi cyclopes ẽ nomẽ cõe gentile p.pe.

Si vo ꝓpꝛiũ · eaʒ ·coꝛ. Itẽ inenit᷑ cyccops

pis pr. ⁊tũcconpe in obli;s ñ Chro/
dolus. Egregio cicopi debetur cauſa li⸗

tandi.

Cyclus.li.dꝛ a crculusꝑſi yncopã uła gre⸗
co cydon ·quod gręci rotũdũ vel oꝛbe vo

cant. Cyclus cõponit᷑ epicyclus ſemicych.

hemicyclusab hemis:⁊ cydus.i.mediꝰcir/

culus. Dñ hemicydꝰqñq; oꝛ ſedes dimi/

viũ circuluʒ hñs.i. arcũ. Et ſcom compo/
tiſtas. cyclus eſt ſpaciũ aliquoꝝ annoꝛüi

ſe rediens hm aliquos numeros.

. ☛ — 12 - 2 2“Y
Ciconia.fF.p. qdã auis: dꝛa ſono qͥ cepi

tat.qᷓi cicania qꝛ ſonus potiꝰẽ oꝛis qᷓ; voq

q; eu q̃tiẽte roſtro faciut. Iſ cconiã qd
⁊ aconi dꝛ. vocãt hiſpani lignũ lõgũ q̃i.
oꝛtis hauriũt aquã:.q; imitat᷑ naturaſilliꝰ

auis leuãtis⁊ deponetis roſtra oũ dãgit.

Eandẽ oꝛtolani telonã vocãt.Calelignu
iuenit᷑ modo ſuꝑ quoſdã puteoscũ cate/

na ferrag. .
Cicur.iplacidus:maſuet pꝛudẽs.Plura/
liter. cicires. placidiqeti hᷣm DPapiam.

P

vafer placidus manſuetus.

Cicurris.ris.m.t.eſt poꝛcus natus ex apio
ſilueſtri et domeſtica wꝛa.
Cicuta te.f. p.pe ꝓ.qdã herba eſt a cec dic/
ta ·qi ccuta.q; eius ſucc nocet oculis. vel
qꝛ in tirſo geniculato nodos hʒ occultos
vt cãna·ſic vr foſſa cca ꝗᷓ occulta ef.
Cicuticen.m.t.pe.coꝛ.qͥ canit cũ cicuta.⁊ oꝛ
a cicuta et cano. Iñ bęc ciciticina fęmina

canit cũ cicuta.

Cidaris nis t eſt pillens pontiſicalis vt

Dicũtmitra.cidaris tiara idẽ eſt.

Cidon · donis.m.t.pueroꝑ amatoꝛ.Cidões

pueroꝑ amatoꝛes.

4 ½

Cidonia ciuitas creteſis. Cidonia genꝰ po/

mi. Itẽ cidonia mala ab oppido qð eſt in
creta victa:ex quo pmo pomũ cidonicuʒ

coõſicit᷑. Fit q ex eo vinũ qͥ lãguẽtiũ deſi⸗

deria fallunt: nã vinũ reßſentat.

Cifmn eſt figura nibili.
Cygnus eſt genus anis.quę⁊ oloꝛ dĩ.quia

totus ſit albus plumis:a canẽdo vict᷑ eo
ꝙ; carmina modulatis vocibo fundat.Iñ

₰ — „

a. i. cygninꝰ..i.i.cãdidus vel ad cygnuü
ꝑtinens.vel de cygno exiſtẽs. Iñ cygnit

us. ui.⁊ eſt vox cygni. Item a cygnus di⸗

ctus eſt amnis quidã cilicię cygnus · tũ q·
miram habet aquarum ſuauitatem · tum

quia autumno et ęſtate · quando niues
ſoluuntur tumeſcit. Nuadam eniĩ liam

₰

cygnulus.li.i.puus cygnꝰ. Iñ etiã cygne

qzcqᷣd eſt eandidũ dã cygnus. Keliqs vo
tempoꝛibo anni tenuis eſt ? detus.

Cbile ẽ ꝗqdaʒ figura.ꝗ apud grecos repꝛe-

ſentat milell.
Cilia venter interpꝛetat᷑ Inde ciliacus qui
in ventre habet paſſionẽ.

( Pbiliarcha.cbem p. oꝛ aͦ pareſt mille mili

tibus/quẽ nos millenariũ dicimus.
Cbiliaſte.qͥdã hẽtici ſut vide.s.cerinthiãi
Cilices qͥda ppłi ſũt quos vicit Pompeius
Biuieatę erant ponunt cilices ꝓ piratis.⁊
Cilicdia pꝛouintia dlſię minoꝛis iux tauruʒ
montea cilice quodã nomen traxit Inde
cilicus.a. .pe.coꝛ.i.de cilicia exiſtens.
Ciliciũ.n. s.dꝛ velamentũ factũ de pilis ca/
pꝛaꝝ vel taxoꝛũ vnde tẽtoꝛia fiũt ⁊ moꝛ/

tui operiunt. Ii cilicin.a. i. de cllicio exi⸗

ſtens · vt cilicna veſilts.
Ciliu.lij.n.S.i.oꝛdo piloꝝ·qᷣ i folliculo quo
oculus tegit᷑ ſiue in cilo creſcit· qu ↄponit᷑
cũ ſuꝑ ⁊ inter vt Supꝑciliũ Interciliuʒ.

Cilliba. bę. p.pe.coꝛ.mẽeſa cibatoꝛia · fini/⸗
ta comeiſtiõe remouer᷑.⁊ di a cilleo.les.et

cibo. as. Meęc ⁊ aſſidela dꝛ.

„ —

Cillones ſine aſpiratione dicunt hoĩes an
guſti capit quoꝝ capita oblonga ſunt.
Cilũ.li.n. S.i.folliculus quo oculus tegitur

q; oculos celat: da celo as. vel bhm Ii⸗
doꝛu a cilleo CS.

Cima mę.quaſi coma ·ſcilʒ ſũmitas olen vl .

arboꝝ. et vꝛ a coma.

Cymba be.f. P.iima pars nauis ? vicinioꝛ

„

aquisꝗᷓ ⁊ dꝛ cuba. Hñ ⁊ ipſa nauis ⁊ /

cipue parua qñq; dĩ cymba. VDñ plali

cymbia biopꝑ. dicit᷑ pocula facta ad ſiłitu
ovmem cymbenauis.

Cymbala ·citabula ꝗ ia ſunt paiſſaſe in⸗

uicem tãgut facuũt ſonũ · ſic dicta · qꝛ cum

bellematia ſimul pentiunt. Et ẽ cymbaluʒ
pe.coꝛ.inſtrm mnſicũ ꝓpꝛie quo accitur.i.

aduocat᷑.

Cimia vel eimicia dĩ jdã berbaqꝗ valde fe

tet. Iñ hic cimex.cis.aĩal valde fetidũ et
ꝓpꝛie iſte vermis ſcilʒ cimex naſcit᷑ came
putrida. Cinea ĩ veſtimẽtis.Eruca ĩ olere
Teredo in ligno. Tarm' in lardo. Inde
cimicoſus.a. u.i.plenus cimicbovp.
Ciminile.lis.n.t.dꝛ vas aq̃ticũ·ad abluen/
das manus vt oicũt batinn.
Ciminũ .n. S.pe p.eſt genꝰ herbe vel ſemis ·
Bulgo dꝛ cuminu.⁊ eſt calidũ ⁊ ſiccuʒ
ñ Macer Eſſe putãt calidũ medici ſic-

*

aumq; eminũ.

Cimis gręce· interpᷣtat dulcis latine.
Cimiteriu vel potius cꝗmiteriũ.n. S.vicit᷑ a

cimis quod eſt oulcis.⁊ ſterion qð ẽ ſta/
tio · quaſi cimiſterin.i.dulcis ſtatio giarũ·
vel potius coꝛpoꝝ.Dł oꝛ emiteriũ q̃ſi c/
niteriũ ·.qi ibi ceinis moꝛtuoꝝ terit Del vꝛ
a cis .qꝛ cs.i.ante eccliam ſolet fien. Inde
cęmiteriolũ.i.paruũ cymiteruüun.
Cinara. rę.pe. coꝛ.inſtĩm muſicuʒ eſt.⁊ vꝛ a
cieo qð eſt mouereq̃ſi censi.cõmouens

gera ſono ſuo.vel qꝛ cietur.i.mouet᷑ ad ſo

nandũ. Oñ vicit DPapias:Cinare ſüt aci/
tabula·ꝗᷓ ꝑcuſſa in modulo cõcitant.
Cincinnus.m.s.dẽ crinis ꝗͥ plixe dexendet
Vñ Cani. S?: Cincinni mei guttis noctiũ
pleni ſunt. Inde cincinnaculus.a. u.i.ca⸗/
pillatus.qͥ magnos habet capilloꝝ ccin/
nos. Itẽ cincinnus dĩ pãniculus vet pa/
noſus: detritus: tũc idẽ dĩ cncinoſus.a
ii.pãnoſuslacinioſustunicoſus. Papi
as vᷣo vicit:Cincini dicunt᷑ capilli depẽ/
dentes. Iñ cincinoſus.a.ũ.cui capilli ci/
ſpi depedẽt· vel crinitus ſicut mulier.
Cinctoꝛni.n. S.quo cingimura cingo.

Cinctura. rępe, p.i.act cingẽdi.⁊ id qͥ cigi /

mur. di a cngo.

Cinct cti. m. s. .ata cinctura vel cona. Itẽ

mobiliter cinctus.a.ũ.participiũ.
Cinctutus idẽ eſt qð cinctus. Hñ Oꝛatius
Fingere cinctutus nõ exaudita cheregis.
Cyne grece · latine eniti vel cengere.
Cynędus.a.ũ.⁊ cynicus.a.ũ.in eodeʒ ſeuſu·
a cynosi. caninus. Dicunt etiã cyniti vel
cynędi molles ⁊ effeminati: imũdi ſic ca-
neſq publice coeut ad vomitũ redeũt
DVel dvicunt ſic ſatyrici.i.repᷣhẽſoꝛes · qꝛ re⸗
pꝛehẽſione lędũt ſiẽ canis moꝛſu. Juuena
lis. Caſtigas turpia cũ ſis int᷑ ſocraticos
notiſſima foſſa cynędos. VHñ et per excel/
lentiã imũdicię quidaʒ phᷣi bęretici dicti
ſunt cyniciqui publice? i patulo cũ vxo/
ribus concũbebãt · ſdicantes publice eſſe
cõcũbendũ cũ vxoꝛibo in vicis et plateis
ad modũ canũ:qꝛ cõiugiũ iuſtũ eſt.
Cinerica·auis eſt cinereũ hñs coloꝛ.
Cinęeus.a. . pe p.nomẽ gentis. Et vt dicit
Papias: Cineęi oꝛti ſunt a Jetro genero
Moyſi.

Eingulatus ·ti. m. s. quoddã gen calciamẽé/⸗

ti: vocant᷑ cingulati a q buſdã ſoliati.

Cingulũ.ᷣn.S.a.cinctus.cti.p diminutione,ʒ
quod hic cin gulus ĩuenit᷑ Iñ h cingula
le.Fp. Et ẽ cingulũ hoĩuʒ. cigula vo alioę-

nialiuʒ. Vñ. Cinguls ſunt hoiuʒ· cinguls

mne⸗
18 dice
igdeſt
ozüri⸗
ſi⸗
iDn
i.
chta
öonee
netadſ⸗
ureſitach
ntant,
US MoCi
San
ichiindii
plli n
apllin⸗
mule,
.
da

lon i

r.
DOrns
Nucregs
w
ſeli⸗
iqnii
nüdiſiich⸗
micnnrdent
Nündse
. wn
zir vonnn
Nianmi,
metu vic
oao⸗
peblue ſſe
ga pltens
.
8Edi
en
gtuund
bun.
Euge

7 . 1
il

inenge

Immgitegaunn. WõWäͤäͤ

—

Cynicus.a. i.i.caninusa cynos.i.canis. E

coꝛ.pe · Oñ Perſius. Si cynico barbã pe⸗
tulans nonaria vellat.

Cmites ſisft el cyniexindedup eode

vel ꝓ alio genere paruaꝑ muſcarum .ſcilʒ

ꝓ enęala · cernicula. Et vꝛ a cynos qd eſt

canis.⁊ ſic videt᷑ ꝑ.c.ſcribedũ in pꝛima ſyl

laba. Sʒ multi addut.s.⁊ dicũt ſcynifes.

ꝑ ſe in pᷣma ſyllaba·ita coĩter ſcibit᷑ Exo.
8 Facti ſunt ſcynifes in hoĩboa iumentis

Itẽ Papias ponit p pᷣma littera.s:? di /
at Scynifes culicũ genus ẽ aculcis ꝑmo/

leſtu. Et ſcias ꝗꝙ in pſalmo vꝛ ſcyniles per
S.in pᷣma⁊ vltima iris. Dixit inqͥt ⁊ venit
cynomia ⁊ ſcynifes. Et põt ſeibi vel per.f.
vel ph in vltima ſyllaba. In hiſtoꝛijſ aut
dr ꝙ ſcynifes muſcę ſũt adeo ſubtiles vt
viſu niſi acute cemẽtis effugiãt.⁊ coꝛpus
cui inſidẽt acerbo terũt ſtimulo.

Ciniflo.flonis.m.ÿ s. vꝛ ille qͥ cum folliculo

ignis flimã excitat·vel qͥ calcamiſtmʒ ca/
lefacit· ſcllʒ ferrũ quo crines ciſpat᷑. Hic
vulgo ciniferus bN..

2

Cymphis fluuius eſt libyę · iuxta quẽ ma⸗

gni abũdãt hirc. Inde cynipheęi dicũtur
maioꝛes hirci a flumine africę vbi plun⸗

mi ſunt? magni.

.

Ciner vel cinis hui cineris in eodem ſenſu

eſt ſcintilla extincta.⁊ dꝛa candeo.des.qꝛ
ex cãdoꝛe vel incẽdio fit. Inde cinereꝰ a.
⁊ cineus.a.ũ.i.de cinere exiſtẽs. Iñ ⁊ cini⸗
ſculus.i. paruꝰ cinis. Iñ cinerulet.i.ple/
nus einere. Et vt vꝛ ĩ greciſmo. BGis duo
noĩa ſunt quę ſubſtãtiua vocant᷑. Queę in
is vel in er. rectuʒ poſuere frequenter. Dt

puluer vel puluis:vomeruł vomisciner

Vl cinis:cucumer vel cucumis.

Cinnamolegus.pe. coꝛ.qᷓ legit cnamaet q/

dam auis arabię· eo eg legat ⁊ texat nidũ
ex fructibo cnami.

Cinnamũ vel cinnamomuʒ. n. . eſt bꝛeuis

arbuſtula · ſed mire virtut odoꝛis cuius
fructus dicunt᷑ ſtacte. Et d cinamũ ułci⸗
namomũ a canna·q; coꝛtex eius ĩmoduʒ
cannaꝝ eſt rotũdus tenuis.⁊ tam coꝛtex
q; arboꝛ ipſa vĩ ſic.

Cinnus.ni.m. s.i. toꝛtio oꝛis. Et cinnꝰ com/

mixtio quarũlibet reꝝ ꝓpoꝛtionalis. cõ⸗

„

ponit᷑ concinnus concinni.
Cynocephalus.li.pe.coꝛ.i.gens babens ca-

put ad modũ canini capit Et etiã qddã

—

genus ſimiarũ ſic di.

Cynogloſſa. ſeqdã herba· cynos canis et

gloſſa quod eſtlingua. de ſititudine lin.
gue canis ſic victa· uł quia ad moꝛſum ca/
ninn trita cũ ſale · ⁊ impoſita ſuccurrat.
ꝛĩa cynos.canis.
ynos grecęlatine dꝛ cnis.

Cynomia. mięi.muſca canina venenoſa:

remie. DOñ vicit Mieronymus in ꝓplogo
Regj. Mieremias cum cinoth.i. ců lamé/⸗

Cinoth hebꝛaice· vꝛ latine lamẽtatio Hie/

tationibo ſuis.

Cinus.ni.eſt gen arborvt dicũt lentiſcus.

Cinxiaxig.. p.i. Juno·a cingo.is.Et dẽ ſic

q; in eius honoꝛe ct noie puellę maritate
cingunt᷑·cũ ülis gᷣſit nubentibo.

Cypariſſus.ſi..s.qdã arbo: ꝗ et cupꝛeſſus

et cypꝛeſſus vocat᷑.⁊ vꝛ a cephas qð eſt
caputqꝛ caput eius a rotũditate in cacu/
mine erigit· vl victa eſt cypariſſus a qͥdã
eius noĩs puero in illã arboꝛẽ ſᷣm woetas
mutato. Sndebecypauſo ſenoltanna
imago. Et habet cypariſſus ſiue cypſſus
lignu imputribile.

Cyphus.m.s.idẽ ẽ qð crater wel cantarus.
Cypus.pi.ꝑ geminu.p.dĩ a cępi ſterito a

capio/p truco p cumulo terrę p lapi/
de moꝛtuo ſuꝑpoſito⸗ p cęmiterio.⁊ pꝛio
inſtrumẽto quo reoꝝ pedes reſtringunt᷑.
quaſi tenens peges.

Cypꝛinũ.n.s.vnguẽctũ a floꝛe cypꝛo voca/

tum cuius odoꝛẽ ꝓpꝛie fert.

Cypꝛi. a. i. de cypꝛo vbi nobiles vites ſũt
affiuctes.?K dĩa cypꝛuus. —
Cypꝛus.pꝛi.f.s.qda ciuitasvel inſula in q

eſt illa. dicta eſt cypꝛus. Olłcypꝛos inter-
pꝛetat᷑ mixtura.Dñæ illa inſula oicta eſt
cypꝛus.qꝛ multę ⁊ varię herbęad ↄfectio/
nes fadedas in ea reperiunt. Iñ cypꝛiꝰ a.
na cypꝛicus.a.ũ. Itẽ a cypꝛus hęc cypꝛia
pꝛię.gen color.qð ibi valde abũdat. Et
hec cypꝛis.pꝛidis.i.venus:qꝛ in ea colitur
Eadẽ inſula di⁊ paphus.Et vt diẽ Pꝛi/
ſcianus in tractatu poſſeſſiuoꝝ.Cypi fac
pꝛicus. Cypꝛicis vo cypꝛiacus.a. i.

Chiragra.grę.f.p.i.manuu infirmitasſicut

odagra dꝛ infirmitas pedũ.a chirus qð
eſt manus dĩ chiragra.⁊ podagra vicit᷑ a
pos qð eſt pes ⁊ agros qð eſt tract. cuim
manus vel pedes cõtrabunt᷑.

Circinus.ni.m.s.i.machinula qᷓ apud car/
pentarios circulũ efficit. “
Circius.m.s.i.ventus qͥ diuerſe ⁊ acrit᷑ cr⸗

cuitũ faciẽdo volata d a circis circi

Circulatoꝛ.tor.m.ᷣt. pꝛie qͥ famã oꝛtat. vel
q inqͥrẽdo nõ bʒ finẽ ponit p deceptoꝛe

12

Circulatoꝛiꝰrij.m. s. dĩ q lectos toꝛnatiles
Circuitoꝛes dicunt᷑ qͥ circueũt vel circũdat
patrias a nũdinis ad nũdinas deferẽtes
res venales · qͥ alio noĩe dicunt᷑ circimea⸗/
toꝛes. S
Circulus.li.idẽ eſt qð circ q̃ſi diminutiuũ
7 dĩa circus. Itẽ arculus eſt figura plana
ſᷣ vna linea ↄtinet· ad quã ex vno pu/
cdo qð inter ipſam ẽoẽs g recte vucut
nee eque ſibi ſunt. Item arcglus armilla
Circuamictus. us.ui.⁊ adiectiue arcnamic⸗
tus. a. ux. a circuamicio. debet ſcnbim. 2
non pferri quando eſt vna pars. Si aut
ſunt duę partestũc.m.ſcribit᷑ pfertur.

ita de ſimilibo oiicsss.
Circũpes.pedis.m.t.a circũ⁊ pes di.Et ſunt

circupedes obſeqͥa ſeruoꝑ· vel ſerui obſe⸗
quentes · vel ſcandalia 'm Mnggg.
Circũcellio/onis.m.t.imonachꝰqͥ ꝑ diuſas
cellas ſpꝑ vagat᷑ deuaſtando ⁊ deuoꝛãdo
q̃cquid inuenit ibi q circellio vꝛ.
Circudllio. onis.m.t.videt᷑ dici a crcũ⁊ cel
la. Et circualliones ſunt qdax hęretici ſic
dicti·.qꝛ agreſtes ſunt · quos ſtocopicos
vocãt · qͥ ꝛiſtũ filiũ dei adoptiuũ:nõ
ꝛiũ aſſerunt.

Ciniicſio teſticame puti abſaſio. .6

ſolis iudęis fit.⁊ dꝛ a arcũcido.
Circũferẽtia.fſ.p.ẽ extremitas cniuſlibet rei.
Circũfoꝛanus.ni.m.s.eſt ille qͥ circũit foꝛuʒ
cauſarũcauſa aduocationũ · vel foꝝ reruʒ
venaliũ cauſa decipiẽdi auſerẽdi aliqͥd.
q æluſtro vi.
Circũluui. luuij.eſt locus quẽ aq̃ circũluit.
Circũſcriptus.a.ũ.ꝑticipiũ ĩ eadẽ ſigtione
q̃ ⁊ ſuũ verbũ. Ite circiſcript.a.ũ.i.caut
vel callidus vel argutus vel ſtrictus·
Circũſeptus.a.ũ.i.crcũdat.vndiq; cinctꝰ·
Vel ſepe ambitus.⁊ dꝛ a circũ ⁊ ſeptus.
Circus.ci.m.S.i.circulan lineaad idẽ pũctũ
rediẽs. Dñ ⁊ hiccircus ·ci· dict eſt locus
Romę quo equi currebãt in circuitu cir/
ca metã.i theatrũ. Et qᷣlibet loc in qͥ equi
ita currũt · poteſt dici circus. “
Cirene regina fuit libye ·ꝗ ex ſuo noĩe ciui/
tatẽ ↄdidit· quã crrenen noĩauit.
Cirenus pe.acutainterpᷣtatur hęres.

Chirocopus.i.vnguẽtarius qui vendit vł
operat᷑ vnguentu.⁊ dĩ a chiros quod eſt

manus copus laboꝛ. Idẽ et mirocopus
quod cõponit᷑ a miron qð eſt vnguentuʒ
⁊copus laboꝛ. M

(Q xpirographus m. s. hocchirographuͤ

cñ ouo paciſcẽtes ouas ſcripturas bᷣ ea⸗

dem foꝛma verbonꝝ inter ſe cõficint. ⁊ mu/

tuo ſibi tradũt. vel oꝛ inſtrumẽtũ ſeu illa

lira in qua debitoꝛ cõfitet ſe eſſe obligatũ
qeeditoꝛi. Et oꝛ a chiros quod eſt manus

⁊ graphus vel graphia.i.ſcriptura. Iteʒ
ab eüdẽ ⁊ ſin quod eſta vel ſimul ↄponit᷑
ſingraphus.m.s.vel ſingraphu neu. ge
hec ſingraphia indecli. Et chirographus
⁊ ſingraphus ſępe accipiũt᷑ indifferenter.
Differut tñ ſᷣm ꝓpꝛietatẽqꝛ chirographꝰ
oꝛ cõſcriptio manuũ · ſcilz cautio ꝗ fit /
pꝛia manu debitoꝛis. cõmittit᷑ creditoꝛi
Singraphꝰ vꝛ cõſcriptio.i.duoꝝ ĩſimul
ſcriptio. Antiqͥtus eni debitoꝛ ⁊ creditoꝛ
ſimul iligno vel charta ſcribebãt. 1 nomẽ
ceditoꝛis nomẽ debitoꝛis ? teſtes ⁊ ſũ/
mã pecunię: in medio hoc nome ſingphꝰ
capitalibo lr̃is. ꝑR mediũ dviuidebãt. Po
ſtea ſi qeditoꝛ pl' exigeret q; debitoꝛ de⸗
beret . vel ſi debitoꝛ denegaret depoſituʒz:
vterq; afferebat partẽ quã habebat. vtꝑ
vuę partes cõuenirẽta illud ꝓpꝛie eſt ſin⸗
graphũ vel ſingraphꝰ. Singraph etiã
dꝛ nota aliqua vel ſcriptura in re aliq̃ cõ/
firmanda factaſicut ĩ chartis publiq vbi
non vnus ſcribit tm̃ ſed plłes ad ↄfirma/
tionem charte.
Cirogrillꝰ.i.eri
Cbiromãcia.tię.f.p.dinatio ꝗ fit in manu
a chiros manus mãcia dinatio.
Chironomãta.F. p.⁊ ̊ chironomans.tis.i.
ioculatoꝛ qͥlibet·qͥ manibo ſuis ludit. mo/

uẽédo eas cũ cultellis.⁊ dĩ a chiros manꝰ.

Znomos qð eſt mouẽs. Inde etiã hic chi⸗
ronomon indecdlinabile in eodem ſenſu.
ᷣ̊ chironomon victus eſt ioculatoꝛ ꝓpꝛio

noĩe · quaſi per excellentiam leccacitatis ⁊

ioculationis. .
Chiros gręce.manus latine.

Chirotheca. cęi.manuũ tectura vel repoſi⸗

toꝛiũa chiros⁊ tego.gis.vel theca qð eſt

repoſitio · ſcilʒ ſeæiniũ vel aliud vbi aliqͥd

reponit᷑. Et nota ꝙ theca põt eſſe grecuʒ.
ſicaſpirat cũ ſuis cõpoſitis Vel poteſt eẽ
latinũ a tego.gis: ſicnõ aſpirat. Iñ chi⸗

rothecari. m. ..qͥ chirothecas facit uł ven/

dit. Et chirothecarius. a. ũ. adiectiuũ.
Cirrus.plicatura capilloꝝ in antenoꝝ ꝑte
capitis dẽ a cirri qð eſt tondere. Iñ cir/
ritus.a.ũ.i.crinitꝰ.Hñ. Eſt hõ cirrit qͥ cir/
ros vertice poꝛtat.
Chirurgicus.pe. coꝛ.imedic manu ⁊ ferro

acy ſpinoſus maio: eritio.

lubd
Ctimn

liusa
.
nlde⸗

e

nphi
moſe
ut. 7m
iſen i

abiti

4nmans
Pen de
mnl zt
bünenge
wpen
Mſrnen
ngß
nogſe⸗
ntgellton
dwrtl
Waatite
wrtnen
neſnih
Abi
Fawr
eawe.
Ahunt
wircſtſin
mgiphcii
nenli
publa vbi
gidmn,

gmuiorennd.
jftirnun’
,
omans is⸗

isbdt no

9
brdsnn
kaührc
conſo
alii n
rluauns!

Citus.a.ũ.i.velox · agilis · vinax. et dꝛa cio
cis. Oñ Cerentius. Citus puer natus eſt

ciſionẽ oꝑansa d a chuos manꝰlgo

agis. Iñ etiã chirurgic.a. u. Iñ etiaʒ bec
chirurgia. gie. ipſa manuũ eius operatio.
Chirurgia etiã dĩ liber docẽs ſanare pla-⸗

gas ⁊ vulnera. L

Cis ꝓpꝛiũ nomẽ patris Saul.

Ciſon· interpᷣtat letiſicans eos vel ouricia
eoꝛum.

Ciſta.ſtę.f.p.i.ſciniũ.⁊ dĩa coſta. ſte. quia

a coſtis.i.ex cãnis vel lignis qbo texit ſit.
Et bm Papiã: Ciſta eſt grãdis coꝛb. Iñ
ciſtella.i.parua ciſta.

Ciſtema.t p.eſt loc aquã colligẽs.· Hoteſt

etiã dici lo pfudus vbi colligũt᷑ ag plu

uiales.⁊ dẽ aſterna ·q̃ſi inferiꝰ ſtricta.

Citatio eſt in ius vocatio vel inuitatio vt

cũ qͥs de aliquo conq̃rit et ꝗrimonia ſua

coꝛã iudice depoſitaiudex emiſſo citatio/
nis edicto. ad eius inſtãtiã vocat vel ĩui⸗
tat illũ ad ſe in quẽ agere deſiderat qcon
queſtus eſt. Si vo in edicto iudex adij⸗
cat hãc dauſulã: Si ĩ die pſcripto nõ ve⸗
neris ·q̃ſi ↄtumax cõdẽnaber vel reputa⸗
beris· tuc edictũ oliʒ dicebat᷑ ꝑmptoꝛiũ
Hogie aũt ſufficit ꝙ dicat᷑: Citamꝰ taleʒ
emptoꝛie.

——

Citatus.a.ũ.

Cithara doꝛica lingua d pect. Iñ h̊ citha/⸗

ra.rę. dicta ſic qꝛ ĩ initio credit᷑ fuiſſe ſiſis

bũano pectoꝛi· vt ſica pectoꝛeita ex ipſa
cãtus vł melodię ędunt᷑. Sʒ paulatĩ po/

ſtea fuerũt plłes ei ſpẽs. Iñ athariſta. ſie
q̊ c athara canit. Et citharedꝰ. pe p.idẽ.

Cithariſtestis:m.t.gręcũ.⁊ eſt qͥdã mons

Citherus.ri.m.S.qͥda monſ eſt.ꝗñ ctherea

reę.i. venus ꝗ in illo mõte colit· vel qꝛ inx

illum montẽ fuit nata de ſpuma mar. Inñ̃

cithereus.a.i./i. venereus uel a monte illo
exiſtens.

Cithiſus genus ẽ arboꝛis pinguis. cithiſo

inſula vbi abũdat. Iteʒ cithiſus genꝰ fru⸗

ticis herba odoꝛifera. ⁊ coꝛ pe· Dñ. Theo⸗
dolus. DOeſper oues cithiſo capꝛas depel⸗
lit ab humo. r
Citimus.i/pximus.
Citropedes:vide.j.ſitropedes.

2

e Paãphilo. Et cõponit cuʒ ꝑivt ꝑcitusi.
valgde citus.

Ciuicus.a.ũ.pe.coꝛah̊ ⁊ G̊ ciuilis.⁊ hoc le.i.

ad ciuem pertinens vel res ciuis.

Quiuilitas.tatis ſt. mãſio ciuiũ vl puilegio

Citatus.a. i. i welox.a cito. as. 2 cparatur.
Etiã citat idẽ eſt qð ad iudiciũ vocatus

ciuiũ vti poſſe vt gaudere. DHñ Mca.222

Ego multa ſumma ciuilitatẽ hanc conſe/
cutus ſum.

Ciuis. 9.t. dẽ a coeo · eo ꝙ ciues coeãt inſil

viuãt · vel vꝛ a cio. cis.qꝛ citant᷑ ad ſił ha/
bitandũ.Et inde ꝑ cõpoſitionẽ conciuis.
Et dicunt᷑ cõciues qͥ habitãt in eadẽ ciui/
tate. Oñ qͥdã. Non bon eſt ciuis qui p/
fert cuibo hoſtẽ. Papias diẽ: Ciues vo/
cati .q; in vnũ cętũ coeant ſocietatj viculo

adunati ad cuſtodiẽdã legẽ. Iñ ciuitaci/

la.i. parua ouitas.

Ciuitas.tatis.f.t.ẽ hoĩuʒ multitudo ·ſocic/⸗
tatij vniculo adunata · ab eodẽ iure viuẽ/
Di. Et ciuitas nõ ſaxa· hitatoꝛes vocãt.

Lauonte

Clades.dis.f.t.dꝛ fames ꝗ fit ex ſterilitate

frugũ ex quoꝝ carẽtia ſequit᷑ ſames. ⁊ dẽ

a dadeo.eseo ꝙ tũc res ięqualit ↄtingat
Wl a gladius:q̃i glades. Oꝛopꝛie eni cla⸗
des dꝛ eſſe pꝑeſtiletia. fit ꝑ gladiũ ſiue ꝑ
int fectionẽ factã a gladio 'm Mug. Pa/
pias vo dicit:Clades dicta ꝙ currendo

facta ledat vel cã vata/clades moꝛbo.ta/
bes · calamitas piculũ.Et differũt clades

ſtragesa moꝛbo.Dñ. De fructu ſterili wõt
clades bñ dici. Dꝛ ac ſtrages occiſio fac/
ta per hoſtes. Queę venit ex paſtu coꝛru/
ptio ſit tibi peſtis. Inde dadecula.i.ꝑua
clades. L ä
Clamdeſtinus.a.i.i.occultus ⁊ latens.
Clãdeſtinũ cõiugiũ eſt deſpecta ꝑſonaꝝ p⸗
ſentia · vel iur ſolẽnitate vel denunciatiõe
non pmiſſa ſine ſacerdotis bñdictiõe oc/
cultũ matrimonii.
Clãdeſtina electio dĩ ꝗ in cameris ꝑ occul/
ta cõuenticula fit · vel illa quã canonici int᷑
ſe ſec etã tenent.
Chlamyſ.dys.ſ.t.i.palliũ qð ex vna parte

Riduit᷑ neq; ↄſuit· ſᷣ fibula ifrenat᷑.Et chla⸗

mys eſt veſtis militü · purpura regũ ſtola
ſacerdotũ/toga aduocatoꝝ· birrhꝰ ruſti/
coꝝ vel cuſtodũ · cuculla monachoꝛuʒ· vt
C.de veſti · alo. et aura.li xi?
Clamoꝛ.oꝛis:a damo.as.dẽ aẽ camoꝛ ra/
tionabiliũ · clangoꝛ vvo irrationabiliũ.

Clanculus.a.ũ.i.occultus:dubius.

Clangoꝛ.oꝛis.i.ſonus: eſt irrationabiliuʒ·
vt anſcrũ · tubanꝝalaꝑꝝ·ſᷣ clamoꝛ rõnabiliũ
Pñ.Clamoꝛẽ faciũt tibi res rõne fruẽtes.
Clangoꝛẽ faciũt tibi res ratione carentes
Claredo. vinis.f.t.i. claritas.⁊ vĩ a clarus.
Inge hęc daritudo in eodeʒ ſenlu Et vt
5

vict Papias: Clanitas eſtſpledondan-

tudo nobilitatis.

Clanigatio. onis.i.clara actio.ſcilʒ ꝗᷣ erro⸗
nit᷑ dara ⁊ aꝑta voce. Et põt eſſe verbale
a clarigo.gas.i.clarigationẽ facere.i.cau./

ſas belli exponere.Et eſt ſüũptũ a romana

cõſuetudie. Cũ eni romani hoſtibo bellux
indicere volebant patpatratus ad fines

hoſtiũ ꝓſiciſcebat cdara voce eis expõe/
bat ·qbo de cauſis bellũ idiceret. QDuę cau/
ſan expoſitio clarigatio vicebat᷑.qꝛ dara
voce ſiebat. Expoſitis auteʒxauſishaſta

emiſſa in fines indicebat pugne pncipiũ.

†

Clarius.rij.i.ſol.⁊ dꝛ a clarus.ri.vel dicit᷑ a
claro inſula in qua colit᷑.

Clarus.a.ij.i.ſpledidus/ꝑſ picarx illũioſus.
et dꝛ a celũ:eo ꝙ ſplẽdeat.Et ↄponit᷑ cum

—

nobilitas qd virtus clara parẽtiũ.
Claſſariꝰ.rij.m. s.i.tubicẽ ꝓpꝛie militũ.
Claſſicarius.i.pꝛoreta qͥ nautis imꝑat.

Claſſitũ.n.S.i.coꝛnu ułtuba ułaliud inſttmn

cauſa cõuocãdi factuũ. ⁊ oꝛ a calo.las.qð ẽ

vocare. Claſſitũ etiã dꝛ ſignũ bellicuʒ · vel
ſonus tubę vel alterius inſtrumẽti bellici.
NHꝛope tũ claſſitũeſt cõcẽtus ⸗ concoꝛdia
oĩuʒ iſtrumẽtoꝝ inſimul ſonãtiũ· ſiue ſint

tube coꝛnua in bello · ſiue ſint cãpang· ſiue
etiã hoĩes.

Claſſis.f.t.di młtit udo nauiũ. DPi tñ ⁊ daſ⸗
ſis vna nanis vꝛ a calõ qð ẽ lignũ.qꝛ de
ligno fit. Claſſis etiã dꝛ coꝛnu ꝑ qð vocã/
tur hoĩes. Et qꝛ alia hẽbãt ſigna bellica ro
mani milites q; pedites · iõ milites vicut
qñq; claſſes:qñq; etiaʒ tã milites qᷓ; ple/

bei vicũt claſſes. Cũ enĩ Romulus repu/

blica inſtituiſſe:romanos ĩ duas partes
Diuiſit· ſcilʒ in nobiles igbiles. et vtrãq;
Partẽ caſſẽ appellauit a qbuſdã daſſitis.

qꝛ tã iſti q; illi ſuũ claſſitũ.i.ſuũ ſignuʒ ha/⸗
bebãt · illi ſalʒ nobiles dicebãt pᷣma claſ

ſis ignobiles ſecida cdaſſis. DPñ. Naueʒ

Dic claſſiseqͥtu ſit ĩ oꝛdine claſſis.Naues
collectas dic daſſem ſire.
Clatrus.m.S.i.repagulũ qð opponit᷑ oſtio

el ipſũ oſtiũ· gꝑcipue oꝛtoꝝꝑ vineaꝑ? vi

ridarioꝝ· vel truc.· Oñ Dꝛati. Obiectos

valeat cõfringere clatros. Scom Papiã:

Clatri ligna volubilia in caueis validiſſi/
mi ſuſtes· qbo oſtia obſerant᷑ valli.

Claua.uę.fp.eſt baculus bñs maſſã ferrii

ſine.⁊ etiã aliqñ in pncipio/ꝗqᷓ vulganiter
dꝛ maſſa.⁊ dꝛ a clauꝰ.uiiq; eſt clauus fer⸗

vt cdlat.⁊ cñ q;ᷓ. ut q; clarꝰ.abo p vallde
darus.Et ꝓducit da. Hñ qͥ da. Quid tibi

reis religata.q⁊ cateia vr. Et vifferũt cla
ua dauus clauis. Dñ.Claua ferit clauis
aperitclauus duo ingit. Indue te dauo:
rege cauo/ꝑcute dana.

Clauatus.a.ij.i.clauis cõfixus:vel dauo ve

ſte uł inſtrumẽto oꝛnat᷑ ? paratꝰ: di ꝗ
clauus. Itẽ cauat.m. s.ẽ qͥdda gen cal⸗
ciamẽti pedũ: vicũt᷑ dauati:qᷓi claui lati ·

q; minutjſcdaauis.i.acuſjſolea calig viciat.
Claudicariꝰ.a.ũ.qͥ cto claudicat.uł ſęxe · et

dĩa daudico.as Inuenit etiã h̊ claudica/
ria. rię.Fp.i.nauis oneraria vel ſonoꝛa.

Claudus.a.ũ.qͥ ineq̃lit incedit. Iñ cdandulꝰ

a.i.viminutiuũ a cauddus.

Clauiger.a. i.pe. coꝛ:qͥ claues gerit. Inuẽit
etiam ſubſtantiue declinatũ · in qͥlibet ge⸗
nere.⁊ cõponit᷑ a cauis gero.Põt etiaz

cõponia daua⁊ gero.gis: tũcidẽ eſt qð
dauã gerenn.

Clauis.is.f.t.faciẽs actm̃ ſingularẽ in em u
in im ? ablatm̃ in.e.vel in.i.⁊ actm̃ płaleʒ
in es vel in is eſt inſtrumẽtũ aperiendi et
ſerãdi ſeras.⁊ vꝛ a claudo.is.quia claudit.

Iñ clauicula.fp.i.parua clauis. Iſ etiaʒ
dauiculan.m. S. ꝗͥ poꝛtat claues H claui/
cularia rięin eode ſenſu. Item clauis put

ſumit᷑ in theologiaeſt ptãs ſoluendi ⁊ li⸗

gandi:q̃ ecdeſiaſtic iudex vignos reciꝑe
⁊indignos exdudere debet a regno.

Clauſtm.n. s. ꝛ inhiitatio religioſoꝑ/nł do
mus includẽs monochos? moniales ſub
certa regula viuẽtes.⁊ ꝛ a claundo- Inde

dauſtrelluũ.i.paruũ clauſtrũ.⁊ h et h cau/
ſtrenſis⁊ hoc ſe⁊ h̊⁊ H̊ͥ cauſtralis ⁊ le.in
eodẽ ſeſu.i.res clauſtri vel ꝑtinẽs ad clan/

ſtrũ ⁊ põt eſſe ſubſtãtiuũ.⁊ H̊ ⁊ H̊ dauſtra/
lis uł clauſtrẽſis.i.monachꝰ xel monacha
ſtãs in clauſtro vłĩ cęnobio. Itẽ dauſtru

etiã idẽ eſt qð clauſura vel ſen.

Clauſula.f.p.pe.coꝛ.eſt diſtictio ↄſtru cno⸗
nis: viat᷑ a daudo.Et vt Papias vicit:

Clauſula eſt in oꝛatione bꝛeuis ſententia.

Clauus.m.S.dẽ ferrũ acutũ quo lignum li/
gno adheret. vel ferũ ferro· vel ferruʒ li⸗
gno⁊ di a calibsq̃i calibo.i.ferreus:q fit
de ferro. Itẽ dauꝰ dꝛ veſtis purpurea·qᷓ

vtebãt᷑ ſenatoꝛes:q; qᷣbuſdã clauis aureii.

uſ de alia matia erat oꝛnata ⁊ vanata.Et

in tali veſte ſęꝑe denotat᷑ dignitas.Clauꝰ

etiã vꝛ gubnaculũ nauis·ſaliq; temo vel
manica temonis. Hoũ.25² Quaſi ſopi/
tus gubnatoꝛ amiſſo clauo.D etiã repe

gulũ· vñ di dauus tabernaculi.

Clemẽs.tis.o.t.i.miſericoꝛs:nobilis.pius

in
luit
ſon
ſena
d
S
tio
Ce

.

9
bit.
Cerx
E

ri

s⸗

pd
ſep
chi
Muiᷣ
Ccs
lpop
Cepſe⸗
foune
xraſe
lile⸗
Göͤſ
noch
din
ene
inſtnu
ogi

dti ſanctus.⁊ di a cluo cluis.i.defẽdo.quia cleronomia.i. hereditas. .
. d duit.i. defendit ? ptegit Ttuet · ſi ſolet pa Cleros grece · latine ſoꝛs vel hereditas.
D tronus dliẽtẽ. Iñ clemẽtia.⁊ differt a mi/ Clerus.ri.m. s.i.multitudo clenicoꝝ quaſi
A ſericoꝛdia. Oñ. Juſte damnato miſeriſit hereditani vel ſoꝛtit· eo ſit ſoꝛtit deo
rng coꝛdia vere. Iniuſteq; rei demẽtia dẽ eẽ. ude ſoꝛte oñi · vel q; partẽ dñi habet · vel
ii dig In p verſu cõmittit themeſis · q; illa dii bm quoſdãclerꝰdꝛ a dareo ꝙ ſit carus.
⸗ tio miſericoꝛdia viuidit᷑ ſit intervonit᷑. Clibanus.m. s.pe coꝛ.i. fumus vel foꝛmax
ut Cleopatra.ſ.p. regĩa ⁊ ſoꝛoꝛ NHtolemęei re dẽ a cliuus quaſi diuanus.q; in erectione
cnu gis Illexãdrieę. coꝛ.pe. Oñ Tluroꝛa. Nu⸗ eſt co llectus. Cliuus eni aſcenſi us vi. Iteʒ
zanke bit Alexãdro Cleopatra regia nident. T alio noĩe dꝛ cliuacius.cij.ſili a cliuo. Iñn
öcdie Cleophas frat fuit Joſeph ſponſi vᷣginis dibanrius.rij. qui cuſtodit clibanuz vel
vnng. Manię marit᷑ ſceę Alnnę. Dñ. Alnna mat᷑ facit.et hęc clibanaria rię. vxoꝛ clibanarij
ſicnch?ö vginis Manięhuit tres viros ſucceſſiue. vwl quę facit vel cuſtodit clibanũ: adiec·
. ⁊ deqlibet eo ꝑ tm̃ vnã filiã noĩe Mariã. tiue clibanarius.a.ũ. Iñ etiã clibanicius.
Säl Pf. Anna ſolet dici tres cõcepiſſe Ma/ m. S.i.panis in teſta vel furno coctus DHñ
ncg, rias. Mas genuere viri Joachim Cleo/ Eſt furnus clibanꝰ aſcẽſus cliuus babet.
d Pöteng phas Salomeqʒ. Mas vuxere viri Jo/ Cliens.ↄ.t.dꝛ ſeruiẽs vel famulꝰ qᷣcũq;· vel
mic hectg ſeph Alpheus Lebedęus. Oꝛima parit nobilis ſeruus.et dꝛ q̃ſi colens. a colẽdis
. chꝛiſtũ · Jacobũ ſecũda mioꝛẽ Et Joſeph patribo.vela cluo/eo ꝙ cluat et defendat
lrinan iuſtũ ꝑeperit cᷓ GSymone Judaʒ. Certia oñm ſuñ bᷣm Hug! Papias vo viẽ Cli⸗
uam li maioꝛẽ Jacobũ volucrẽq; Joannem. ens a colẽdo patronũ vict.i.amicus do/
inndic Cleos.i.gloꝛia. Inde indlytus.i.gloꝛioſus. meſticus. Itẽ dliẽtes viſcipuli q̃ſi colẽtes
ucuait CLleps.pis.9ↄ.t.vel cleptes tis.i.fur. męgrm·qͥ pus colẽtes dicebant. Plclienſ
1 Fei Clepſedra oꝛęf.p.pe.coꝛ.i.docilluſ qͥ obdit d ille cnus cauſã aduocat tuet⁊ defen/
Nstne foꝛamen dolij .qꝛ ꝑ illũ q;s furat liq̃rẽ vi/ dit. Iñ dliẽtulus in eodẽ ſenſu.vel paruꝰ
l der eſſe cõpoſitũ a cepo.is⸗ hydoꝛ qdeſt cdliens vel ſeruiẽs. .
lbendtrl⸗ aq ſiue liqr. ODñ qͥda vicũt clepſydra pe. Cliẽtela.p.i:ſeruitiũ vel multitudo buoꝝ.
ceruge coꝛ.qſi depẽs hydoꝛ.ſ potiꝰ videt᷑ cõpoſi/ 2 dia colo.is. Ołſᷣm DPapiã: Cliẽtela of/
nede. tio q; etymologia. Itẽ cepſydra vꝛ qð/ niciũ domeſticũ. pducit. te. .
obpun vã inſtr̃m qð ĩmittit ĩ doliũ ꝑ foꝛamẽ ſu/ Clima. tis.n.t.vĩ tanta poꝛtio terrebm quã
“ percã ſurãdivinũ. Itẽ depſydra ĩ illud mutat meridies:: dĩa dleo dles p inclina⸗
ucy ie inſtrumẽtũ ꝑ qð hoꝛę colligut. ſcilz hoꝛo⸗ ri. Et hm boc in aſtrologia aſſignãtur ſe⸗
zarbana⸗ logiũ. Iñ clepſydrarij vicutilli q ꝑ ilud ptẽ dimata in noſtra habitabili regione
lsrblein iſtrumẽtũ hoꝛas colligũt. Clepſydre etiã ſm quoſdã. ul ſm alios octo. Iteʒ clima
ande dicũt vaſa ꝑfoꝛata.ꝗ babebãt phiad di dꝛ plaga vel pars mũdi ſiue cęli:ſicut con
Gbſn metiendã quãtitatẽ. Oñ Martialis ĩſua ſueuit ici: Quattuoꝛ ſunt climata müdi
Anond aſtrologia. Moõſtratũ ẽ oĩa ſigna paria ipartes.ſcilʒ oꝛiẽtalis.occidẽtalisſeptẽé⸗
ti ſpacia cõtinere multiplia appoſitiõe de/ tnonalis ⁊ auſtralis. Iteʒ cima gręce. v
pſydrarum. latine gradatio. Iñ dimateriũ.rij. Et ſüt
o⸗ Cleptus.a.ũ.i.furatꝰ paſſiue.qð ⁊ p gulo cdimateria ꝗᷓ gradati oiſcurrũt uł incertę
Ann ſo dicit. rei dinationes vel incerta ꝓpfugia.
usl . Clericus.ci.m.ᷣs.dĩ a clerꝰvel cleros.Et di/ Climax qͥdã coloꝛ rhetoꝛicus eſta fit cuʒ de
uni cunt dlerici generalit᷑ oẽs qͥ ĩ eccłia chꝛiſti vno verbo ĩ verb fit gradatio. vt Mars
igm debuiũt · vu tñ oꝛdinẽ habeãt ab illo tẽ⸗ videt hãc viſamq; cupit potit?q; cupita
emg 4 toꝛe ſic dicti ſũtex quo Matthias ſoꝛte DHel vt Papias vicit: Climax gradatio
ncklt. electẽ. quẽ pᷣmũ ab aplis legimꝰoꝛdina⸗ cũ a quo ſupioꝛ ſenſus terminat᷑· inferioꝛ
pupner tum. Iñ clericatus.us.uia h ſᷣ dericalis incipit · vt eſt illud: Ex ĩnocẽtia naſcit᷑ i/
nunn ⁊ hoc le.i.ad dericũ ꝑtinẽs.⁊ ̊ dlericalitaſ gnitas· ex vignitate honoꝛ ex honoꝛe im/
mubt atis.i. dignitas clericoꝝ ſᷣm Vug . Papi peniũ. . . ”M
niuihn as dicit: Clerieis dict eſt· q de ſoꝛte oñi Cline gręce latine vꝛ lectusa vertit᷑ in lati/
m l eſt· xel qꝛ ñs ſoꝛs eſt⁊ pars dericoꝑ. ni.⁊ dĩ dinus dlini.i.lectus.a quo clino.
Huiſop Clerica dꝛ coꝛona dericoꝝꝑ raſavtnõ. Jo. Clinicus.ci.m.s.pe.coꝛ.qui de lecto non de/
Raüſepe an. de vi. 1 hone. cleri.c. cericd. ſcendita pcipue paralyticius.
. Cleronomus. m.s i.hgres a cleros dĩ Jñ lypeus pei.i.ſcutů,. Sed ſcutũ eſt milituʒ

*

54

õs

dypeus vo peditũ. dĩ a duo.i defendo ·
quaſi clupeus qꝛ defendit nos ab ictibus
vVel a cepo.pis.quod eſt furari/qᷓ depeus
q ſurat coꝛpoꝛa noſtra ictibo. Itẽ clypeuʒ
n. s. i pictura vel imago ułfigura rotũda
vbi tm̃ caput impingit᷑ vł vꝛ ſic loc vbi
imagines reponut. Iñ cypeolus.li.oimi⸗
nutiuũ. Iñ clypeola. le. pe. coꝛ.i.anulus. eo
ꝙ ſit rotudus iſtar clypei· ulẽ monile rotũ
dũũ ad modũ dypei. Iñ dypeat.a. i.i.ly⸗
peo ꝓtect vel armat Oñ. Quã manibo
dypeos acutę cuſpidis baſtam*
Clyſtere. ris.n. t.⁊ hoc clyſteriũ ĩuenit. ſcilʒ
inſtrumentũ medicoꝝ: quo ſtercus infir/
mi in ventre ꝑduratũ faciũt exire · ſicoictũ

quaſi clepẽs ſtercusvel vꝛ ſic quaſi colus

ſtercoꝛis vel quaſi colatio ſtercoꝛis ·q; per
ipſuʒ colat ſtercus extrinſecus. Et coꝛ / pe ·
dyſtere. Oñ Macer ð puluere eri⸗Ap
poſitis digit aut intus clyſtere fuſo. In⸗
uenit etiã clyſter in ntõõ.
Clyto.onis.m.t.i.filius regis vel imꝑatoꝛis
Wl qui multa reſplẽdet nobilitate · a duo
is P ſplengoo.
Clytus.a. n.i.gloꝛioſus nobilis· non eſt in
vrvſu. di a cleos quod eſt gloꝛia · Et ↄpo⸗

nt ci in vt indytus.i. valde gloꝛioſus et
nobllis.

Cliuus.m.S.i.collis·ſm qͥ cõſiderat᷑ in de/

ſcẽſu · ſcllʒ aſcẽſus· vł poti deſcẽſus mõtis

l flexuoſitas. Iñ cliuoſus.a.ũ.i.monti/⸗
culoſus vel flexuoſus Itẽ diuis cõponit᷑
bic ⁊ à̊ accliuis.⁊ H̊ ue.uł accliuus.a.ũ.de/
diuus ꝓcliuus qðdlibet iſtoꝝ cõꝑat᷑ ſm
Hug Papias vvo dicit:Cliu · aſcenſus ·
mõs nõ alt. Iñ cliuoſus.a.ũ.i.inclinatus.
Cloaca.fF. p.ꝛ ꝗlibet foſſa/ad quaʒ ſoꝛdes
defluunt.⁊ ꝛ a colo.as.eo ꝙ ibi colant᷑ ꝗ

emittũt᷑ · vł oꝛ a ceo cles:qð ẽ abſcõdere

vel ſoꝛbere· eo ꝙ ſtercoꝛa.⁊ imũda abſoꝛ/

beat vel abſcõdat. Oł ſᷣm Vapiã: Cloa/
ceę dicte ſũt. q; ꝑ eas colant aꝗ vt qᷣtiens
pluuię inudatio extiterit ꝑ eas aq̃ ex ciu/

tatẽ emittant. Iñ cloacani.rij.ͥ cloacam
facit vel purgat.⁊ H̊ doacaria rięin eodẽ
ſenſu. Et doacariꝰ.a.ũ.qð ꝑtinet ad cloa/
cam vel res doacæ. ?́è”Mcð
Cloto vna de tribo pant
vitã hoĩs. Dñ. Cloto colũ baiulat·lache/
ſis trabit· atropos occat. Hꝛima dat eſſe ·
ſecũda regit · ſed tertia finit· 2ð
Cluniculuũ.lin.S.pe.coꝛ.i.ſpata ſplẽdona.et

dꝛ a dunis eo ꝙ reſplẽdeat a clune· vł vꝛ
a duo.is.eo ꝙ defẽdat. Cluniculũ etiã dꝛ

18. 6 fingunt regẽ

foꝛamẽ quod fit in camiſijs mulierũ circa
inguina · vel generaliter quod fit in pan/
nis earũ circa latus. .
Clunis incerti gener:.i.natesa dꝛ a culꝰ eo

Vſint circa culũ· vel potius a cluo.is ꝓ de⸗

fendo ·quia illa maſſa carnis defẽdit oſſa

ſedentis
Luante B

Co actio eſt ouplex · abſo luta? cõditional
Coactio abſoluta eſt cui reſiſti nõ poteſt:

d quis violent trabit᷑ ad aliquid facien-
dum · qͥ caſu qͥs oĩo excuſat᷑.l.di.pꝛeſby⸗

teris.i.q.i. conſtat. Coactio conditiona/
lis eſt quęmetũ cruciatus vel alid gra ⸗/

ue minat·quę ſi excuſat a tãto/non tamen
a toto.c.ſacris de his quę vi.me.ve.cau.

fi.ĩ go. vbi attenuet hm Goff. in ſ. eo. ti.
Coactoꝛ.toꝛis:qui cogit.Coactoꝛ etiam dꝛ

agitatoꝛ aſelli hm Papiãä.
Coactrix.tricis.tt.dꝛ mulier ꝗͥ cogit
Coactus.a. i.i.cõſtrictus ⁊ in vnu collecx.

Coagulatus. a..icõſtrictus vel ſil ſtrictus
Coagulũ.n. s.i.illud quod ponit᷑ in lacte vt

coaguletur.
Coax·vox ranarũ.

Coccytus.ti.fluuius infemalis.⁊ interptat
luctus ꝓducit peꝗ etiã pmã:q.c.dupli/

cat. Hñ Job. ꝛi? Dulcis fuit glareis coc/
cyti. Et nota ꝙ Papias ponit quoccyt

in. q. ⁊ etiaʒ in. Oñ in.c. dicit: Coccyt in /
ferni palus vel fluuiꝰ vel oĩa flumia ignea⸗

a coccytos.i.luctu vel gemitu. ſigt qcqd

hoĩes iluctũ lachꝛymaſ q; ↄpellit. Vnde ·

Mõ niſi lamẽta tua dãt coccyte fluenta·
Muidã tñ ſcibũt ꝑ vnũ.c.tm̃.
Coccyteus.a.ũ.dĩ a coccytus. Dñ Virgi⸗
lius. 7? Enei. Hic ſubitam rabiẽ coccytea

7

virgo obijcit. ⁊c

Coccus. ci m. s. eſt genus tincture ſelʒz me⸗/

oiũ inter rubeũ ⁊ coceũ.Coccum dicunt
gręci: nos rubeũ ſeu vermiculatü dicm.
Eſt eni vermiculus ex ſilueſtribo frõdibo.
Iñ coccineus.a.ũ.⁊ coccinus.a.ũ.i.illo co/
lſoꝛe tinctus.i.rubeus. Inuenit etiã h̊ coc/

ciniũ Jſa.pᷣ. Siſſuerint peccata veſtra vt

coccinũ· vbi vicit glo.idẽ eſt coca cocci-
nũ ⁊ vermiculus. Papias dicit: Coccine⸗
tũ.i.ſanguineũ.a cocco dꝛ.

* —

Cochlea dꝛ circũflexus aſcenſus ĩmuro vl
turri. Et voꝛ a cõcha quaſi cõchula. Itẽ co/⸗
chleę dicunt᷑ altę ⁊ rotũde turresſcilicʒ a
cyclo· quaſi cyclee. q; ꝑ circulũ cõſcendunt
ad oꝛbe Oñ ſᷣm Papiã. Coch lea dicit k

.
ppe⸗
lceo
poln
or⸗
dunc
ntrer
flne
byf
wone,

ne
Pen⸗

beo
noſ

onu
wteſt
naen⸗
y,
vnn
gn
un
Ran.
edt.

oler⸗
mins
N

aßt
dupl
800
voe
n
tgei
Dode⸗
en

Drgs
tin

e
laut
in⸗
ͤb.
oo⸗
6500
Inn

1cα

(Wν

l
c
ndm
nortk.

circuluʒ aſcẽſus DBñ.Dic cochleã turris

ſcalã teſtãq; limacis

Cochlear.n.t vel cochleare bui cochlear.·
di inſtrumentũ qͥ abi liquidi ſolent man/
ucari:a cõcauitate.vel ab vſu pꝛius co/

chlearũ dictũ. Cochlear etiã vicit᷑ ꝗqdam

mẽſura·ſcilʒ dimidia pars dꝛacnęappen
dens ſiliquas nouẽquod triplicatũ con/
culaʒ facit. OHñ. Eſt cochlear ꝓpꝛie qͥ pul/
tes ponis in oꝛe.

4 *

Cochlearius.rij.m. s.eſt lapis marinus co⸗
chleis arenis lapillis ↄcret aſprimꝰ
Coctilis...t.⁊ hocle.pe.coꝛ.quod coctũ eſt

Vel aptu ad coquendũ.

Coctus.a.ũ.a coquo.is.dꝛ. e aũt coctum

quaſi coactũ ab igne⁊ aqua dẽ etymolo/

— „% S

a. ñ.i.p dimidia parte coctus.

gia eſt· nõ ↄpoſitio. cõponit᷑ ſemicoctus

Cocula · vaſa oĩa coquẽdi cauſa parata.
Codexidẽ eſt quod caudexquod ẽ trücus

⁊ mutata au in.o.dꝛ codex· Itẽ ꝑ tranſia/
tionem a codex vel caudex oꝛ hic codex

liber quidaʒ in quo cõtinent᷑ viuerſi libꝛi

partiales · ſicut in codice trüco continent
diuerſi rami. Et appellatio iſta mõ ãplia/
ta eſt · vt etiaʒ quilibet liber dicat᷑ codex.
Differũt tñ codex⁊ liber. Quia codex eſt
ꝓpꝛie multoꝝ libꝛoꝝſed liber eſt vni vo/
luminis. Iteʒ codex ꝓpꝛie eſt liber qͥ con/
tinet diuerſa pcepta imꝑatoꝑ. Oñ ante
tẽpus Juſtiniani erant tres codices ·ſcilʒ

gregonanus hermogenianus. tteodo/
ſianus.⁊ multę cõſtitutiões extra illos de

uagantes. pterea vuo pene milia libꝛoꝛuʒ
T treties cẽtena milia verſuũ. Nidẽs igit

Juſtinianus legũ tantaꝝ multitudinem.

voluit circa hoc adhibere remediũ ſalu⸗

bꝛe · pmo direxit aiuʒ ſuũ ad imꝑiales cõO⸗/
ſtitutiones de iſtis tribo codicibo extra

uagãtibo fecit fieri vnũ codicẽquem ſuo
noie appellauit codicem Juſtiniani.De⸗/

inde direxit aiuʒ ad imenſa veteris iuris

volumina.⁊ de illis duobo pene milibus

libꝛoꝝ treties cẽteniſ milibo verſuũ fecit

fieri libꝛũ digeſtoꝝ ſiue pandectaꝑ queʒ
diuiſit in qͥnquaginta libꝛos partiales.⁊
in tres ĩtegrales ſcilʒ.ff· vetus· infoꝛtiatũ⸗

7.ff.nouũ. Poſtea ꝓ iuuenibo legũ tyro/
nibo fec libꝛũ Inſtitſcilʒ mediocrẽ erudi
tionẽ ꝑ quẽ quaſi ꝑ pontẽ iuuenes ad le-
gũ ſubtilioꝛa ⁊ altioꝛa ꝑpuenirẽt.
Codicillus li.diminutiuu.i.paruus codex.

Codicillus etiã dicebat᷑ illa charta ĩ qua

ſeiptũ erat teſtamentũ alicuiꝰ moꝛtui er

ciuitatẽ uł in ꝑpegrinatiõe ꝗ poſtea mitte/
bat᷑ ad romanos.ODłcodicillus ẽ paruus
codex vel ſcipturanulla indigẽs ſolẽni/
tate · H̊ ſolũmodo teſtaton volũtatẽ ſigns

loco teſtamenti haber.
Codiculus.li.i.paruus coder.
Coepiſcopus.pi.i.vicarius eßi.a cõ⁊ eps:
wel hm Papia:Coepiſcopus cõiũctus ⁊
vicinus eßs.
Coeſus.a.n.i.coꝛroſus:a con⁊ eſus.
Coktaneus.a.ũ.i.vnius⁊ eiuſdẽ ętatis. Oſñi
ad Gal.e Moſficiebã in iudaiſmo ſupꝛa
multos coętaneos meos.
Coęternus.a.ũ.i.ſimul ęternus.⁊ dꝛ a con ⁊
gternus. Inde coęternitas.
Cogitatiũcula.f.p.i.parua cogitatio
Cognatus.m.S.i.fraterq̃ſi ſimul natus: GB
cognata.i.ſoꝛoꝛ.q̃ſi ſimul nata.i.filia.⁊ tũc
iterponit᷑.g.ꝑ ꝓtheſim. Itẽ natus cõponit
cũ con.⁊ ad d cognatus.a.ũ. h̊ cogna/
tus · hec cognata. Et agnatus.a.um.et hic
agnatus·hec agnata· qui vel quęułquod
ẽ de eodẽ genere natus vel nata vel natũ.
Cñ ibiẽ vifferẽtiaqꝛ agnati dicũt᷑ qui ꝑ
virilẽ ſexũ deſcendũt.Sed cognati qᷣ per
ſemineũ ſexuʒ. Et dicunt᷑ agnati· q; ſucce⸗
ount /ꝓ natisa ſuccedũt loco natoꝑ dvum
deſunt filij. Sed cognati dicunt᷑· q; ſunt

de eodẽ genere nati.vel q; ſunt ꝓpinqui

tate cognationis cõiũcti: Qui ideo coſt
agnatos habentquia ꝑ fęminei ſexꝰ per/
ſonas veniũt.
Co gnatio legalis ſᷣm Hoſti.eſt quedã ꝓ/
ximitas ꝓueniens ex adoptiõe vel arro/
gatione · H
Cognatio ſpũᷣalis eſt ꝓpinquitas vel atti-
nentia:quę puenit ex ſacramẽti datione
Vel ad ſacramentũ recipiẽdũ atteſtatio/
ne vel tentione. Vñ ex cognatione ſpũa/
li quęin baptiſmo cõtrahit nouẽ ꝓpinqͥ/
tates naſcunt᷑. Oꝛima filiatio inter ſacer⸗
dotem baptiſantẽ baptiſatũ. Secũda
cõpaternitas inter ſacerdotẽ ⁊ patrẽ ba/
ptiſati. Certia cõmaternitas inter eũdeʒ
⁊ matrẽ baptiſati. Quarta inter filios ſa
cerdotis baptiſatũ ·ſcilʒ fraternitas xxx.
qi.hoĩes.⁊.q.iij.ita diligere. Quinta ſi⸗

liatio inter baptiſatũ ſuſcipientẽ de ba/

ptiſmo. Sexta filiatio inter eũdẽ ⁊ vxo/
rem ſuſcipiẽtis. Septima fraternitas int
baptiſatũ filios ſuſcipiẽtis. Octaus cõ⸗
paternitas int᷑ ſuſcipietẽ etp em ſuſcepti

Nona cõmaternitas inter eũdẽz matreʒ
pueri · vt.xxx.qiij.ꝑ totũ. 65

Cognomen. net. eſt cõe nomẽ toti cogna /

tionis. Inde hic ⁊ hęccognoĩs hocne · ꝗ
ſunt eiuſdẽ noĩs vel cognoĩs.
Coberes.redis.ↄ.t.i.ſil cuʒ alio heres. Dñ

Ro. 8:. Si aũt filij ⁊ heredes.bęredes qͥ/

dem dei cohgredes auũt chꝛiſti.
Cohoꝛs.tis.m.t.dẽ a cohoꝛtoꝛ a frequentia
cohoꝛtationis: eſt multitudo ruſticoꝛuʒ.
Sed caſtra multitudo militum. Cohoꝛs
maioꝛ continet qͥngentos.Cohoꝛs minoꝛ
trecẽtos. Itẽ coꝛs coꝛtis oꝛ quoddã genꝰ
munitionisa coartãdo vel coercẽdo · eo
ꝙ coerceat cũcta ĩterioꝛa.i.cõcludat vłq;
coerceat obiectu ſuo er᷑neos.⁊ adire pꝛo/
hibeat. m hoc ĩ tali ſenſu melius ſcribit᷑
ſine. h. per vnüũ.o.
Cohu.hi.n.S.i.coꝛrigia ·qua iugũ ad temo/
nem religat. .
Coitus.us.ui.i.cõcubitusa coeo.is.
Colax.acis.fuit qͥd leccatoꝛa quo⁊ qͥlibet
paraſitus poteſt vici colarx.
Colema.atis.n.t.i.cõmixtio herbę ⁊ olei/ex
qua luctatoꝛes in paleſtra vngebant.
Colera.rę.f.p.pꝑe.coꝛ.dꝛ a colos vel colon.

quaſi follicula:ſcilʒ fellis effuſio.⁊ eſt vnꝰ

de q̃ttuoꝛ huoꝛibo coꝛpon. Dꝛ etiã cholera
ipſe folliculus de quo fel effũdit᷑. Et nota
ꝙ ſũt quattuoꝛ huoꝛes coꝛporn huani·ſcilʒ
ſanguis. cholera · melãcholia·? flegma. Et
vnuſquiſq; ſᷣdictoꝝ humoꝝ elemẽtũ ſuũ
imitat᷑. Sanguis nãq; imitat᷑ aerẽ· Cho/
lera ignẽ. Melancholia terram. Flegma
aqua. Inde cholericus.a.ũ.ille in qͥ magiſ

ſia᷑ choleear.

Coliciani hęretici a quodã Colicio noĩati·

q dicũteũ nõ creaſſe mala:ↄtra illud qð
fſcriptũ eſt: Ego oñs creans mala.
Coliphiu.n.s.i.panis qui poſt pᷣmã ułme/

niqdiem laboꝛãtibo vat· vel panis agimus

in modũ virilis mebꝛi factuſquo ſolebãt
vti agoniſte vt eſſent foꝛtioꝛes. Pñ Ju/
nenalis. Comedunt coliphia pauce.Ha/
pias dicit: Coliphia vicũt᷑ panes aximi

⁊ genus carniũ. Carnes aſſe? ſemicocte · q

eſt victus athletax.
Colimbus.bi.m.sS.eſt herba creſcẽs ĩaqua.
vel tirſus virẽs· vel aquęduct᷑· ſcilicʒ loc
ꝑ quem diſcurrit aqua. In paſſiõe beati
Thomeę iuenit᷑: Fecit colimbũ ⁊ lac aq̃rũ

influentes· Gapias vicit: Colimbus vbi
mũuũdant᷑ veſtimẽta. vel aquaꝝ ĩfluẽs loc.
Collactaneus.a.i.i.eodẽ lacte nutritus. vxel

eodẽ tẽpoꝛe lactatus.

Collacteus.añi/ eiuſdẽ lactis. Collactei ſũüt

qui idẽ lacſuxerũt· vel in eodeʒ tẽwꝛe · ſi

Colaphus.phi.m.s.eſt colli ꝑcuſſio⸗
Collariũ.rij.n.s.id qð eſt in collo canis.
Collateralis.ↄ.t. hocle.qui ẽ de latere · vt
ventus collateralisquali ↄtiguꝰ ⁊ vicinꝰ

7

et a latere exiſtens.

Collatoꝛes dicunt᷑ a cõferẽdo.q; cõferunt

in ſiſcuʒ·ſiue oꝛdinania ſit collatio· ſiue ex⸗
trao: dinaia. S=
Collatio ſᷣm Weo. nõ eſt aliud q;ᷓ coĩcatio

qqua res quõdaã nõ ſua vel nõ hęreditaria

iam eſt ſua vel hereditaria · vel eſt cõfuſio
ſiue coadunatio reꝝ ↄferẽt ĩres cões ſeu
cũ rebo coibo diuidendis:vt nõ.in.l.ſi ſo/
roꝛ. C. de colll.

Collatiuus.a.ũ.i.largus:amplusſinuoſus

capax· vbi multa cõferunt.
Collectiuus.a.ũ.a colligo dꝛ. Hñ collecti/
uũ nomẽ dꝛqð in ſingulari nuero multi/
tudinem ſigtvt ꝓplus.Ples eni hoĩes in
vno pplo colligungs.
Collega.lę.m.p.nomẽ eſt officij viroꝝ. Et
dr a collego.gas.Nꝛope quideʒ college
ſũt in officio. ſcilʒ qꝗͥ inſimul legant᷑ ad aſ⸗
quod officiũ agendũ:vt ad pacem inter
aliquos cõponẽdã.Dñ. Cõſoꝛtes ↄiũgit

amoꝛſocios laboꝛ vnꝰ. Miſſio collegas

ad eũdẽ copulat actũ.alſt eadeʒ comites

vnit via:menſa ſodales. Itẽ lego.gis.cõ/

ponit᷑ cñ con.⁊ dꝛ colligo.gis. Iñ hic et H
collega. ge. . p. pe. coꝛ.i.ſimul colligẽs vel
legẽs. Sicut eni cõuenę dicunt ſił veniẽ/
tesſic college dicunt᷑ ſimul legentes.
Collegarius· vnus ex talibus ſocijs.
Collegiũ eſt ſocietas collegan in vno ho⸗
noꝛe poſitox.
Collegiati dicunt᷑ aliqᷣ qͥ ſũt de aliqͥ coꝛpo/
re.i.cõgregationevel artiſicio hoiuzʒ.

Collibentia. tię i. obediẽtia vel cõſenſus· et

idẽ eſt collibeſcentis.
Collibertus.m.s.i.cũ alio libertus.
Collibiũ.bij.n. S.vꝛ paruũ munuſculuʒ· vel
fruct vt pomanucescicer.frixũvnapaſ/
ſa·quod ⁊ bellariũ dꝛ ⁊ antepometũ.et dẽ
a collibet · qꝛ ſi cũ alijs placetpoſt carniũ

fercula fructus ſolẽt diligi ꝑ ſe nõ tm̃. Iñ

collibiſta. ſtę. vĩ qͥ recipit collibia bmõi
munuſcula pꝛo vſura vel aliq ſeruitio. Pẽ
etiã collibiſta · qui ven dit collibia.

Collibꝑ. bꝛi. pe p.eſt genus pecuni?·vel to

ta pecunia ſumul collibꝛata.

Collyrida. ox.fp.pe. coꝛ eſt panis tenuis
quaſi ſubcineriaus·vel eſt panis modie

rĩ
ſo.
nis
wiars

Päkmt
noſten

Hcoian⸗
Nrdhennn
ſtcoſſo
coes ſen
ullc⸗

Smnods

l
ieomni
wis/

r 6
golege
ntadd
minte
Gnis
goc̃
ſiueh
mi⸗
e.
3
Bnde

6
ruco
Gn get

n
vupin⸗
Ntiad
Ren
D
bintn
md

itd,

mnis
gnodi⸗

Ttriangulus coctus ? frictus detenſus.

Collyriu.rij.n.s.i.queęlibet ſuꝑunctio· ꝓpꝛie

t ad tergendas feces oculoꝝ pm Hug.
Hapias vo vicit: Collyriũ medicamẽtũ.

Collyria ſonãt.quia vitia oculoꝝ tergant
Apoqʒ Et collyrio inunge oculos tuos
vt videss.
Collis.lis.m.t.a collũ dr. Et ſũt colles pꝛę/
eminentioꝛa iuga montiũ/quaſi colla· xel
ipſi aſcenſus circa ſümitates montiũ · Iñ
colliculus.i.paruus collis.
Colliſio.onis.f.t.dicitur quaſi ſimul leęſio⸗
Dicitur a collido.is. Iem colliſio eſt quę
dam ſpecies methaplaſmi · quę alio noĩe
dĩ ſynalympha · Ite colliſiones ſunt cum
aſꝑpę conſonates in cõſtructione occurrũt

ſibi. vt eſt illud: Si vires auriga per loꝛa
ꝑ flagella· ꝑ frena· vt vult Papias. Et ſic

colliſio eſt vitiũ cõtentũ ſub barbariſmo.
Colliſus.a.ũ.quaſi ſunul lęſus.
Colloquiũ.quij.i.cõſiliũ vel contio:quod
vulgo vꝛ parlamentũ.
Collũ.li.n.s.dꝛ a colũnaeo ꝙ ſit longuʒ et
rotundũ:vt coluna baiulãs caput:cuius
ãterioꝛ pars gula.poſterioꝛ ceruix. Inde
collulũ.n.S.i.paruũ collu.

Colluſio eſt inter actoꝛẽ⁊ reũ latẽs ⁊ frau

ulenta conuentio ꝑ quã alter in iudicio
ſe ſuꝑari ꝑmittit.vt oꝛ de collu.in glo.c.
audimus.
Colluuiũ.uij.n.s.⁊ hęc collunies.ei.et h̊ col
lunio.onis.in eodẽ ſenſu.i. quaꝝ inũda/
tio· uł ſoꝛdiũ collectio ⁊ ↄgregatio ex mul
ta fluxiõe indatione aqquae.
Colobiũ.n.s.dẽ palliuʒ virginale vſq; ad
talos depenſũ⁊ ſine manicis dꝛ colobiũ

q̃ſi collobiũ a collo depẽſũ · vel qꝛ ſitlõgu.

Et nota ꝙ nõ ſolũ virgines ſᷣ etiã diaco/

ni vtebant colobio/loco cuius poſtea vſi

ſunt dalmatica:q; ſalz nuditas bꝛachio/
rum cilpabat.
Coloma.mę.i.calamus cũ ſpica ſua.

Colon grecl dicũt · et interpᷣtat mẽbꝑ. Iteʒ

colon vel colos gręci vicũt fel uł aliud in/
teſtinũ. Item a colon dꝛ ꝑ cõpoſitionem:
monocolos:dicolos:uł bicolos/tricolos
Ttetracolos:a monos qð eſt vnũ vel dis
ſiue bis quod eſt duo · vel tris quod eſt
tres vel tria · vel tetrasquod eſt quattuoꝛ
⁊colon quod ẽ mẽbꝝſeilʒ qd habet vnã
vel ouas vel tres vel quattuoꝛ metri va/
nietates. Oñ inuenit in odis Dꝛatij. Mec
oda eſt monocolos.h̊ dicolos.ſ̊ tricoloſ
i. habet in ſe vnã vel vuas vel tres metri

.

vanietates Papias dicit: Colon cilare

mtteſtinuũ.

Colonia.nięf.p.i.ciuitas vel caſtrũ ulł villa
elirta nouis inſtituta colonis. Onde
ieronym i plogo Hieremię. Jã tras
eoꝝ colonię gentiũ poſſidebãt. Colonia
etiã dicebat᷑ olim ciuitas vel regio capta
a romanisin qua veteribo expulſis:ſup/
inducebat noui coloni a romanis. Colo/
nia etiã dicebat ciuitas vel caſtrũ uł vil⸗
la in cõfinio duaꝝ regionũ·a colonis ibi
frequeneer mutatis a romanisne liceret
eis eſſe infideles.
Colonus.ni m.s.i.terręcultoꝛ: pꝛie adue
na·qui aliũde veniẽs agrũ locatũ ſibi co/
lit· vel qui habet pᷣdiũ agri colendi cauſa.
Differt autẽ colonus ab inqᷣlino/q; hic in
rure·iſte autẽ in cuitate moꝛat᷑.Et habet
ples ſpẽs agricolaꝑ ſᷣim Mc. vt patebit.
Coloni cõditionales dicut᷑ quaſi ex ſua cõ
itione pᷣdiũ vel agrũ colere vebentes.
Coloni vñici dicebant᷑ qui colebãt agros
imꝑator- vt. C. de pꝛę.⁊ oĩbo re.li. xi?

Coloni illiriceni alias ⁊ melius illiriciani

de illirico.i.de ſclauonia vicunta habent
in.l. grebat᷑.C. vñ vi.
Colonus inquilinus min eſt aſtrict qᷓ; co/
lonus cõditionalis.Dñ inqᷣlinus bñ põᷣt
in alia parte cuiuſlibet ſuburbij domum
cõducere ⁊ inhabitare. Sʒ cõditionalis
colonus nõ audet cũ ſua familia recedere
a fundo quẽ colit:nec alibi habitare.
Colonus oꝛiginarius oꝛ coloni cõditiona/
lis filius ex eo ꝙ oꝛiginaliter conditioni
colonarię ſubiectus eſt. Mec refert ſiue in
ſolo fuerit natus ſiue ex ſolũ/q; tãq; oꝛigi
narius ad terrã illã reducendusquã pat
ſuus ſuſcepit colenda. HW
Coloni partiarij ſᷣm quoſdã vicũt᷑ illi qui
terrã colũt ꝓ parte dimidia vel tertia bhm
ſterilitatẽ ſeu fertilitatẽ terrarũ.
Coloni paleſtini ſunt de palęſtina puintia
Colon ſimplicit dꝛ qͥ ſub certa ãnua mer⸗
cede in pecunia numerata pꝛędia colenda
accipit. H
Colonus ꝓpꝛie oꝛ qui rẽ ruſticã ↄducit ni
mis.⁊ cõpetit cõtra eũ actio ſſcripij verbᷣ
ſiue in factũ.
Colonus ad nümũ cõductus eſt ille qͥ ſta/
tim cuʒ fructus fuerint a ſolo ſeparati vt
vſufructuarius intelligit᷑ p᷑m Jo.ff.ð fur.
l. ſi apſes.
Colonus ſuꝑficiarius eſt qui areã cõducit

7

ea conditione vt ſibi liceat in ea ędificare
7 domũ tollere ců voluerit. ?
Coloni partionarij ſunt qͥ totũ agrum ſuis
erxpenſis colunt. ex fructibo pᷣſtant vño
fundi quantũ conuenit.

Coloquintida.ę.vel hęc coloqʒ uint. tidis

eſt cucurbita agreſtis? vehement amara

ꝗ ſiłr per terrã vt cucurbita flagella extẽ/⸗
ꝓit.fructu rotũdoꝰ folijs ſilibo cucumeni

vſuali Ba4-⸗Kec Et collegit exea
e

coloqͥntidas agri. Del vt in hiſtoꝛijs di:
Coloqntidę ſũt agreſtes cuambit? ama/
riſſimę minoꝛes his ꝗ ĩ oꝛtis naſcut᷑. Del

yt quidã dicũt herba eſt quaſi vinſſe dif/
fundens in ſepibo·fructu modico purpu/

reo rotũdo cũ maturus ẽ. Oñ.lgreſtis
tibi ſit coloqntida cucurbita lectoꝛ.
Coloꝛ.oꝛis.m.t.dꝛ qualitas ꝑceptibilis vi
ſu in luce da colo.as.qꝛ oliʒ coloꝛes co

labant ut eſſent nimię ſubtilitatis. Inde

coloꝛo. as. Alij vicũt ꝙa coloꝛo fit coloꝛ
ꝑ apocopã. Itẽ coloꝛ cõponit h h̊ bico/

loꝛ.ris. quaſi duorũ colorũ. Iñ bicoloꝛa⸗
tus.a. u. Et hic 2 hęc tricoloꝛ.i.triũ coloꝛu.

Inge tricoloꝛatus.a.ũ. Et hic ⁊ hec mul⸗
ticoloꝛ.i.multoꝛũ coloꝝ.Et hic⁊ bec diu⸗

ſicoloꝛ.i.diuerſoꝑ coloꝝ. Et hic⁊ hec oiſ⸗
coloꝛ.i.diuerſoꝛũ coloꝛũ vel alteriꝰ color.

Inde diſcoloꝛatus.a. ũ. Et hicet hec vni
coloꝛ.i.vnius colorl. Et h hec rubicoloꝛ

i.rubei color. Et hic bec albicoloꝛ .i. albi
coloꝛis· Et c oĩbo illis cõponit᷑ coloꝛo.as

Itẽ oia cõpoſita a coloꝛ vt bicoloꝛ:a de/

coꝛ vt dedecoꝛ/a coꝛpus vt bicoꝛpoꝛ ſunt

coĩs ge.liq; irregularit᷑ aliqñ reperiatur in
neu. ge. qð autoꝛitati attribuimus: Exeh.

iõ? Et aſſumpſiſii veſtimẽta tua multico
loꝛia. Et coꝛ.pmã coloꝛ. DHñ Tuianꝰ. In⸗
= Cenio moꝛũ ſubſiſtit foꝛma coloꝛi.
olos vel colon: dicunt gręci fel.vel aliud

inteſtinuum.
Coloſeũ.ſei.n.s.quidã locus romęubi oliʒ

erant imagines oĩuʒ ꝓuintiaꝑet ĩ medio
erat imago romętenes pomũ aureũ ĩma

nu · vtpote oña ⁊ regina oiuʒ. Et erãt ita

diſpoſiteę arte necromãtię ꝙ qñ aliq̃ pꝛo⸗
nintia volebat inſurgere ↄtra romanos:

ſtatim imago romęobuertebat doꝛſuʒ il⸗
lius ꝓuintię imagini Ol vt dicũt imago
illius ꝓuintię inſurgebat cõtra imagineʒ
romę.⁊ tunc romani ex inpꝛoniſo mitte/
bant illuc exercitũ. puintiã illã ſibi ſub⸗

iugabãt. Et tali arte romani q̃ſi totũ mũ/

um ſibi ſubiugauertt.

Coloſus.ſi.m.s.i.aliqua res in memoꝛiam
alicuius moꝛtui facta:vt tumuli ⁊æ imagi⸗/

nes apud antiquoset dꝛ coloſusq̃ſi co/
lens oſſa. Et pꝛoducit pe.Oñ Yuuenalis.
Et de marmoꝛeo citharã ſuſpede coloſo.
Papias vic: Coloſus vocat᷑ ſtatua mar
moꝛea ⁊ alta.

Coloſtrũ.ſtri.n.s.quod ⁊ coloſtra vꝛ.i.lac

cõcretũ in mãmis.vel potius nouũ lacqð

E

gulat.

ſtatiʒ pᷣmo mulget poſt fetu · qd cito coa/
Coluber. bꝛi. m. S.pe.coꝛ: hęc colubꝛa. bꝛę. ẽ

genus ſerpẽtis · eo ꝙ colat vmbꝛã. Iñ co⸗
lubꝛinus.a.u. Itẽ coluber ceruũ fugit· leo⸗
nem interſicit. Iñ culuberculus.i.paruus
coluber. “

Colũ.li.n.s.eſt inſtrumentũ ꝑ quod muſtũ

fluit. Oñ Dirgilius.Cũc ſpiſſos vimine
qlos colaq; ꝑloꝛũ. Fumoſis de riſpe tec

tis. Inde colariũ? eſt idẽ qð colũ. tem

colũ accipit p quodã coloꝛe rhetoꝛico.⁊ ẽ

punctũ ſine vlla virgula qñ videlicʒ con⸗

ſtructio eſt ꝑfecta/ſed adhuc pendet iten/

tio victatorla talis diſtinctio vocat᷑ me/
dia · ſiue cõſtans.
Columbus.m. S.⁊ hęc colũbaauis quędaʒ
ſic victa ꝓpter diuerſos quos habet colo
res ĩ collo.⁊ dꝛ colũba:quaſi colẽs lũbos.
Et babet ſeptẽ ppꝛietates. Caret felle · nul
lum lędit·alienos pullos nutrit· gemituʒ
ꝓ cãtu emittit · iuxta fluuiũ moꝛat᷑ · granũ
eligit qð comedatin foꝛamibo petrę nidi
ficat·Sigt etiã ſpm̃ ſanctũ.

Colũbar.baris.n.t.eſt latibulũ vel foꝛamẽ
vvbi nidificãt colũbę. Colũbar etiaʒ dicit

qdðdã genꝰ vinculi a collo ·q; ẽ aptũ collo

ꝑ quę remi emittunt᷑.

icunt etiã colũbaria loca cõcaua ĩ naui

Coluũbinus.a.ũ.pe p.poſſeſſiuũ de colübus

Itẽ hic colubinus/ni:qdã lapis a co loꝛe
illius auis ſic dictus.
Columen.mis.n.t.i.alacritas vel foꝛtitudo
Et coꝛ. lu Oñ MWomerꝰ. Dinc patrię co/
lumẽ pugnat mauoꝛtius Mectoꝛ.

Columis.ↄ.t.⁊ hoc me.i.ſanusalacer.⁊ dꝛ

acolũna · eo ꝙ erectus ⁊ firmiſſim ſit. Il

qWuo per cõpoſitionẽ hic hec ĩcolumis · et

boc incolume.i.infirmus.

in ſũmo ſit longavel qꝛ culmen ſuſtineat
Arde hec colũnula.le.⁊ heęc columnella.
Et a colũnella ꝑ mutationẽ.m.i.b.iuenit
bec colubella. le. Et coꝛri. co Oñ Dꝛatius
Nẽépe inter varias nutnit᷑ ſilua colünas.

*

Colũna. nę.f.P. i-ſtatua: dĩ a columẽ eo

—æ—

Conell
Cmmne
utlong
Hot
(onsd
s it
vai.
viaitt

geolp

ateni
nci⸗
zuun
Cnsln
aewe
Audird
alne
guft
4pant
vnibo
medet,

aliß

mnpne
nunc
nucoie

Cynan.

wara
Cac
un
daatbe
Ghuni
ij
ſeno
cſin

(onn
dige
Conm⸗
on⸗
n
D
Cni⸗
npel
Cnndus
ſctas
nnsſol
lognu
luns.
worc⸗
unſ
Cni⸗
W
hſe

henotinn
rinag,
oq̃⸗ 0/
uenuls,
ſecbo.
kumumg

ſmndinhe
wülech
Ncto

bubti
i Fio⸗,
ngtlev/

Apems

wamui
ſosyinint
SNnſr
i en
w*
gn,

erien

2

6gbedg
rtco.
Blͤbos.
nſclorl.
gnmn
⸗
mnrnd

lboume
uin diit
wucl
ninun

rolibus
rCle

uncho
me o/

1di
ſt
Numoc
mich

ie⸗
mll
himit

gatins
ünas

Colũnelli loꝝ.m.s.plłis nũeni ſũt dentes qͥ
camini vicunt·a lõgitudine ſic dictiquia

ſunt longi ⁊ rotundi ad modũ colũnęeõyom

Hug·. Dapias vicit colomelli. D
Colurus dia colon ⁊ vrus:q̃ſi colon vri.i
mẽbꝛũ ·ſcilʒ canda bouis ſilueſtris: Nam
vrus ẽ bos ſilueſtris. Inde colurus cau/
va illiꝰ. NPñ ⁊ quadã ſimilitudine coluri
icũt᷑ douo circuli imꝑſectiĩ cęloqͥ quadã
ideali pꝛudẽtia fingut᷑ ĩ fimamẽto. Si/
cut eni cauda bouis facit circulũ ĩꝑfectuʒ:
ita q dã circuli fingunt eſſe ĩ c.lo imꝑfecti·
qᷓ;tũ ad viſũ noſtrũ. VM
Cholus.li.m.s.apud nos latinosidẽ ẽ qð
chole vel choli · apud gręcos · ſailicʒ fel · vel
aliud inteſtinũ. Et in phyſica dꝛ iteſtinũ
culare. Iñ cholicus.a.ũ.vt cholica paſſio
uę fit in iſto membꝛo.⁊ cholicus homo·
q patit᷑ infirmitatẽ choli. Hñ Macer de
viribo herbaꝑ. Illiꝰ ſemẽ choliq cũ melle

medet᷑.Itẽ iuenit᷑ hęc colus.us.ui.vel co⸗

lus.li.ꝓ rota feninaꝑ vel inſtrumẽto vñ
ſeminę nent.⁊ tũc ꝛ a colo.lis.Et coꝛ.pꝛi⸗/
mam. Oñ Duidius.?łptioꝛ eſt digit la/
na coluſq; meis

Coma.mę.f.p ꝓpꝛie capilli mulieꝑ:a comẽ/

do · ſicut ceſlanes viroꝝr a cędendo Mel dẽ
coma ꝓpꝛie nõ cęſi capilli.⁊ eſt nomẽ grę/

cum. Item cuma. mę.vel potius coma mę
Dicit᷑ bꝛeuis dictio.⁊ d a cumulo.las.per

cõtrariũ. Itẽ hoc coma.tis.n.t.i.cẽſura·iu/
diciũ. Itẽ coma ponit᷑ ꝓ quodam coloꝛe
rhetoꝛico eſt puctũ cũ virgula ſurſũ du/
cta.qñ nec ſnĩa nec conſtructio ẽ ꝑfecta·et
talis diſtinctio di ſuſpenſiua.

Comarchus. chi i. pnceps ſuꝑ comites · et

dꝛ a comes⁊ archos .
Comaticus.m.S.i.verſificatoꝛ. dĩ a coma
comę Inde aduerbiũ comatice.i.bꝛeuiter

ↄpendioſe. Comatic etiã dꝛ abbꝛeuiatoꝛ

cõpendioſus· diuiſus.
Comatulus.la.lũ.diminutiuũ a coma.mę.
Dñ Hieronym in q̃dã eplła:Comatul
compt.laſciuꝰ.dom tuę tecta nõ videãt
Comatus.a.ũ.i.comas hñs. Et G̊ comata
te.eſt qdã gallia.ſcilʒ lombardia · eo ꝙ co
mas ſoleat nutrire.
Comędia.f.p.i.villanuscantus·vel villa⸗
na laus: dꝛ ab oda quod eſt cantus vel
lausa come qð eſt villa · q; tractat de re/
bus ruſticanis: eſt affinis quotidiãę lo/

cutioni ·qꝛ circa villas fiebat et recitabat

vel dꝛ comędia a comeſtione:Solebant

en poſt cbũ hoĩes ad audiẽdũ eã ↄueni/

re. Iñ comędus.a. u. qͥ comędiã deſcmibit.
Iñ comędicus.a.ũ.i.ad comędiaʒ vel ad
comedendũ ꝑtinens vel delectabilis. Iñ
comędice.i.delectabilitit᷑.·
Comes.itis.m.t.eſt nomẽ dignitatis.⁊ dꝛ

a como.as.wl.ein graff. Inde comitiſſa

ſe. Item iuenit comes coĩs ge/ ꝓ ſocio.et
tũc dꝛ a cõmeo.as. Et eſt comes ꝓpꝛie in

itinere a cõmeando · ſocius in peniculocol
lega in officio· conſoꝛs in pꝛemio:/ſodalis

in menla.

Comes oꝛẽtia m Axo. in ſũ · foꝛte erat p/

curatoꝛ reꝝ cęꝗſaris qᷓs habebat in oꝛiente.

Comes palatin vĩ qͥ curã gerebat pcipuã

vt miſſoꝝ notarioꝝ.⁊ iudicũ negligẽtiaʒ
argueret. a puintialibo tributa exigeret
⁊cõſueta depoſceret.

Comes rerũ puatarũ tm Wco. erat foꝛte p/⸗

curatoꝛ cęſaris in pꝛiuatis rebus.⁊ ſᷣm eũ
etiã illuſtris fuit.Clij dicũt ꝙ puati com/
modi et fiſcaliũ reꝝ habuit admiſtratio/
nẽ· vt eas cõſuaret in eis negodaret.
Comes ſacrarũ largitionũ ſᷣm ¶xo. erat il⸗
le · ꝑ quẽ pnceps ſua ſtipẽdia largiebatzʒ

hic foꝛte erat ꝓcuratoꝛ reipublicęqͥ gręce

legiſta nucũpat᷑. Alij dicũt ꝙ imperatoꝛ
ꝑ hũc ſuã libertatẽ⁊ magniſicẽtiã exercoeo
bat⁊ largitudinẽ agebat.
Comes ſacri patrimonij · erat qͥ imꝑatoꝛis
ꝓcurabat patrimoniũ · qͥ in hoc differt a
comite reꝑ pᷣuatarũ: q; h̊ tenet cuſtodiaʒ
rerü pᷣuatarũ⁊ exercet negociationẽ arca
mobilia· ſed ille patrimoniũ? immobilia
Comites ↄſiſtoꝛiani ſunt qui cõſiſtoꝛij mi/
lites dici meruerũt·qui etiã ſpectabilibꝰ
ꝓconſulibo equiparabant.vel cõſiſtoꝛia/
ni dicebant᷑qui ſerant caſtris pꝛincipis
oꝛdinandis.
Comitarienſes milites alias comitatenſes
dicũt᷑ milites ſtipẽdiarij a comitatu dicti
qʒ militãt nõ ſoli:̊ in comitatu.
Comeſatio.onis.oꝛ a comeſo.as.Et ſũt p/
pꝛie comeſationes ſuꝑflua⁊ luxurioſa cõ/
uiuia. Et debet ſcribip vnũ. s. ſicut ſuum
verbu. Mñ ad Ro.iʒ? In comeſationib⸗
⁊ebꝛietatibo· Comeſationibo debet ſcribi
ꝑ vnũ.s.⁊ ſimilit ꝓferii
Comeſoꝛ vel comeſtoꝛ.i.guloſus.
Cometa.tę.fſ.p.dẽ oꝛdinatrix comaꝝ.⁊ de/
riuatur a comamę. Juuenalis tñ gra me⸗
tri interoſuit.s.ibi.Donũt coſmetę crini
tas. Item inuenit᷑ hic cometa comete· wel
hic cometes.tis. vel comete. Etẽ cometa

2

quędã ſtella cinita emittẽs de ſe radioſ

flãmarũ ad modũ criniuʒ. Et qñ apparet
ſigt moꝛtẽ vel imutationẽ alicuiꝰ pᷣncipis
vel alicuius patrię deſtructionẽ.⁊ ſemper

virigit radios ſuos ad illã partẽ cui mi-

nat᷑. Quidã tñ vicunt ꝙ non ſit ſtella ſed
quęda nubes ignea clanitate accenſa. Pa/
pias dicit: Cometes eſt ſtella dictus: qꝛ
comas lũis ex ſe fundatquod genꝰ ſide/
ris qñ apparetpeſtilentiã:ſamẽ aut belluʒ

vel regni imutationẽ ſigt · quod latini cri /
nite vocateo ꝙ in modũ cmiũ flammas

ſpargit.llij dicũt ꝙ cometes nihil aliud

lit ꝙ; vapoꝛ terreus groſſus:cuius partes

ſibi multũ cõiacẽtpaulatim aſcẽdens ab
iferioꝛi parte eſtus·ad ſuꝑioꝛẽ eiuſdẽ·vbi
cõcauitatẽ ignis ↄtingit ibi diffuſus in

flãmat᷑.⁊ iõ videt᷑ lõgus frequẽt⁊ diffuſꝰ

Comicus.a.ũ.i.omędus vład comędiã ꝑ/

tinens vel facetus.⁊ coꝛ.ꝑe · Hñ ouo ſunt
genera comicoꝛũ ſcilʒ comędiã ſeibentiin/

ſcilʒ veteres qͥ ioculatoꝛes extiterunt · vt

Terentiꝰ.Noui qͥ ⁊ ſatyriciiqͥbo genera-

liter vitia carpunt · vt Perſ ⁊ Juuenal
Et nudi pingunteo ꝙ vitia denudent.
Comis.mis.ↄ.ta hoc me.i.ſuauis uł curia/
lis vel facetusſed facetusde doctrinaco/
misde natura· vel facetus in factis·comis

ĩ dictis Hel phm Papiã:Comis.i.cõpoſi-

tus · hilaris · benignuſ· Et nota ꝙ como. is
⁊ hęc comis hocme.⁊ coma comatis

ꝓdudt pmãſed coma. mę, eã coꝛ Dñ. Ca

ne coloꝛe comis me fallit femina comis.i.

ſuauis vel curialis. Iñ comitas,.atis.i.cu/
rialitas vel ſuauitas.

Comitatus.us.ui.i.comitj dignitas vł tta
ſiue tantũ ſpaciũ quãtũ vnꝰ comes tenet.
deriuat᷑ a comes.Inuenit᷑ etiã h̊ comi/

tat. us.ui.i.ſocietas vel comitatio.⁊ tũc

ẽ a comitoꝛ.aris. Item iuenit adiectiue

comitatus.a. ũ. .
Comitiiũ.tij.n. s. eſt tẽpus in quo conſules

eligunt vel intronicant · vel etiã ipſa elec

tio. vel introniatiõ dꝛ comitiũ · vel ſolen
nitas quę tũc ibi fiebat.et cõuẽtus totius
ppli ⁊Hj locus in quo fiebat.⁊ oꝛ comitiũ q̃i
coitiũ·q; totus ꝑpłs ad electionẽ intro/
nicationẽ cõſulũ cõueniebat· ſᷣ eſt etymo

logia potius·qᷓ; compoſitio. Inde comi-

de capite meo faciãt comitia⸗ ſic deriuat

agcomes.

Comitulus.la.lũa comitellus.la.lu.ãlbo di⸗

minutiua.i.paruus comes.
Cõmanipulanis. ↄ.ta H re.i. cõſociꝰ.a con
manipularis·quaſi cũ alio manipular..

Cõmater.tris.fſ.t.q̃ſi ſimul mata con mat᷑.

Et nota ꝙ vuę ſunt ſpẽs cõpaternitatjſeu

cõmaternitatis Ona virectaſcilʒ quado

ego ſuſcipio de ſaco fonte filiũ BHerteę. ul
ipſa meu. uł ad ↄfirmationẽ coꝛã epo te⸗

neo filiũ Berten ſi eã accepo · ſp ẽ ſeparã⸗

dum cõnubiũ. Elia eſt indirectaqñ vnꝰ

cõiugũ poſtq; ſunt vna caro effecti · filiuzʒ
alterius ſuſcipit · in quo caſu ambo paren

tes infantis cõpatres efficiunt· etia alteri
cõiugũ qͥ nõ ſuſcipita ãbęĩpediũt matri/
moniũ hẽdũ.⁊ dirimũt cõtractũ.
Cõmeatus.us.ui.i.ſiit meatus. Itẽ cõmea⸗
tus etiã dĩ expẽſa ꝗ eſt neceſſaria in itine-/
re ſimul cõmeantibu.

Cõmeatus vꝛ licentiatus vel recõmenda⸗/

tio ſeu remuneratio ipſis licẽtiatis tẽoꝛe

licẽtiaturę facta.vt in epła lexãdri ma/

gni et Ariſtotelis legit. Et eſt qð vulgo

di cõductus liber.i.trãſitus a comeando
deſcendẽs · vt vbi dꝛ:optimis nos ſuſce

perũt cõmeatibus.

Cõmemoꝛatio. onis.ſtt.i recoꝛdatio.
Cõmendaticius.a.ũ.aliqͥs qͥ de ſuo nobis

aliqͥd dat · vt res eius in noſtra habeamꝰ
tutela. Eſt etiã cõmendaticis res quę no/
bis ⁊ noſtrę tutelę cõmendat. Inuenitur

etiã cõmẽdatici qͥ cõmẽdat nos vel lau⸗
dat. DHñ.2. Corl ʒ? Tut indigemꝰ cõmen

datichs eplis:

Cõmendaticie litterę ſunt dimiſſoꝛię qbus
dericus vimittit᷑ abſoluitur a ptãte ſui

epi· in quibo ꝑhibetur de vita ⁊ oꝛdinibo
illius teſtimoniü.

Cõmentanriẽſis vĩ cuſtos in carcere poſito/
rum.ff. de oꝛi.iuris.et. C. de cuſto.reo.l.ad
cõmẽtariẽſẽ · vbi talis punit᷑ tali pęna cũ
ſocio ſuo ·qua punitus fuiſſet aufſugiens

ex negligẽtia eoꝝ. niſi ex neceſſitate pcul
ab officio egerit· tũc adiutoꝛ eius parni pę
na cõſtringat. ðDMU

Comenda eſt cuſtodia eccſialicui cõmiſſa

c.nemo deinceps · de elec. li. vj.

tius vel comitialis moꝛbo i.caducus. vel Comẽtarius.a. i.i.expoſitoꝛius.a.ũi.a com⸗/

paſſiuusq;ꝛ in comitijsilli qͥ patiebãtur
repulſã.p pudoꝛẽ moꝛbũ caducũ incurre

mentü. Et h cõmentarius. rij.qͥ cõmẽtat.
Et cõmẽtatoꝛ⁊ comẽtariꝰ qͥ cõmẽtũ cõpo

bant. Bel ẽ comitiũ placitũ quod multi
comites faciũt. Bñ Plaut. Ibo inqt vt

nit vel ſcribit. Et H cõmentariũ.i.armariũ

ubi reponũt᷑ cõmenta Et h̊ cõmẽtariolus

rſedin

Cõmenticius,.a.ũ.i.cõfict.falſus:uł expdſi · coiter ad paſcendũ vicinis relictus ef.
kliin, toꝛius vel ad cõmentũ ꝑtinens. Coõpater.tris. m. t q̃ ſimul eiuſdẽ filij pꝛq
Cõmentus.a.ũ hoc cõmẽtũ tiifraus.mẽéè ãpfiliũ alicuiꝰ bapticat vel chꝛiſtianu facit·
d cg daci:machinamẽtũĩuentũ · cõfictũ · p xelad baptiſmũ vel ad cõſirmationẽ eũ
hmnlin ſitů. Del cõmentũ ẽ pluniũ ſtudio vel do⸗ tenet. Inde cõpatenmtas.
kaanmng ctrina in mẽte habitoꝛuũ in vnũ collecio. Compsatnota.tę. 9. p. pe, p.i. vnius ? einſdẽ
humni Et bm hocqlibet lbera quodlibetopde patigg.
nſchgi qualibet arte cõpoſitũ oꝛ cõmẽtũ. Sedi Copeditus.a.ũ.i.cũ pede vel pedica aſtrict
fübeng noſtro vſu cõmentũ vꝛ liber expoſitoꝛuuus incatenatus.
lih ſallʒ qͥ deſeruit expoſitioni ſnię alicuius li/ Cõpendiũ.n.s. qcqd eſt bꝛeue vtile. Inde
iſpri bꝛi.nõ cõſtructioni lrę, Et bm h ſic oiffi⸗ cõpendiqſus.a.iñ. bꝛeuis? vtilis.
ungſy⸗ nit: Cõmẽtũ eſt expoſitio verboꝑ iñcturãa Compenſus.a.i.iredditusvel equatus uł
R non cõſiderans-ſed ſenſüũü. emumerattos.
n der Cõmerciũ.n.s.i.ex plurnibo reb vna Vqdi/ Coõpes.pedis.ſc.i.catena circa bedes.
* tio.vel viuerſaꝑ rerũ cõmutatio · vt ſi qͥs Copetens. tis oĩs. ge.conueniens.
R varet vel comutaret mantellũ p capa. vel Compilatoꝛ ſᷣm Jiidoꝝ eſtüle qui alien
* ecõuerſo. Hñ dꝛ cõmerciũ quaſi cõmuta/ dicta ſuis ꝑmiſcet. Et ſic ſolẽt pigmẽtarij
in tio merci. Illa vo mirabilis incamatio in pictura viuerſa mixta confudere. Dñ.
* Jeſu chꝛiſti fuit cõmerciũ·quaſi cõmuta/⸗ Pictoꝛibo atq; woetis quodlibet audẽdi
no tio merciũ·ſcilʒ dinitatis ⁊ humanitatis: ſꝑ fuit qua ptas. Moc ſcelere quõdã ac-
. Mam homo quodamodo ↄceſſit deo hu auſabat Hercules mutuanuscum verſus
nimcn, manitatẽ deus hoĩ largitus eſt oiĩnitatẽ- Homen trãſferẽs.quaſdã voces ſuis per
mnwe deſcẽdit vĩnitas/aſcẽdit hũanitas.⁊ exal/ miſcuiſſet. Et cũ cõpilatoꝛ ab ęmulis oi/
ginnm, tata eſt ſuꝑ choꝛos angeloꝝ Vñ canit. OD cereturrñdit: Magnarũ viriũ eſſe dauã
tcdvic admirabile cõmereuu. a manu Merculis extoꝛqre.
nemnch Cõmiſſura.rę.f.p.i.incaſtratura.cõiũctura Compitũ.ti.n.s.eſt collectio pluriũ viarũ.
nosſiſch ligatura· a cõmitto. is. üöfſaDaaalzʒ locus vbi ples vie ſe cöpetut ⁊ cõue/
Cõmiſſu.ſi.i.in fide traditũcreditũcõiũc/ niñt · ſic eſt biuiũ triuiũ⁊ dĩ a cõpetois.uł
. tũ·peccatũ ·foꝛefactũ.a cõmitto. a con ?pital quod eſt via. Iñ hic ⁊ B cõ/
xionhs Cõmodatarius eſt ille cui res aliq dat᷑ vtẽ/ pitalis. bocle.
niban da·videlicʒ ipſũ cõmodatũ. .— Complexus.us.nii.bꝛachijs cinctꝰ.⁊ dẽ a
nvgleſo⸗ Cõmodatũ eſt alicuiꝰ uł certęrei ad aliquẽ cõplectoꝛ.nis.quod eſt ſimul vtriſq; ma/
Tumminr ſpalem vſum gratuita cõceſſio. nibus cingere. Iñ cõplexio.i.act cõplec/
1 Wl⸗ Cõmodus.a.i.i.vtilisbonmaãſuet·q̃ſi ci. tẽdi. Hel ꝗdã argumẽtatio ꝗͥ vndiq; cõ/
bGnen modo. Dñ cõmoduʒ di illud quod ẽnni plectit᷑ aduerſariũ. Et hec a latinis dicit
iunis. a aliũ tẽpoꝛalit᷑ tranſlatũ eſt cum cõplexio vel coꝛnutus ſyllogiſmus a greq
niaignꝛS modo tẽpoꝛis: q;diu apud eũ ſit. vnde ⁊ dilema. Et cõplexio vꝛ natura vel oiſpo/
Rl cõmodi dictũ eſtq̃ſi d modo vatuʒ vel ſitio. Inde hic? hęc cõplexionalis.et hoc
mudnh ad vtilitatẽ·nõ ad ꝓpꝛietatẽ datu. le. cõplexionalitas. cõplexionat. a. ũ.
Cõmoꝛatio.onis.ft.i.habitatio·mãſiotar/ i cõplexiõe participãs· vel diſpoſitꝰ. Itẽ
unpſiv⸗ datio · a cõmoꝛoꝛaris. — cõplexaccipit᷑ in paſſiua ſiẽtione.i.con/
onola Cõpactus.a.ũ.i.impulſus vel cõiũct ⁊ con/ iũctus vel cõpoſitus· vt Germo oplexus
— loꝛmatus· conglutinatus. -⸗ d conſtãs ex victionibo·ſcilʒ o?o ⁊ ↄpo/⸗
Aiigens Cõpages.gis..t.icõiũctio. Et H cõpago· ſitio. Et cõponit᷑ incõplexus.a. ũ. SS
ſunpal ginis idem. Cõpagines etiã vel cõpageſ Complex.o.t.i.in malo oſentiens. alterius
RMKH dicũt᷑ capita oſſiũ· q; cõpacta neruis ve dolo ſimul cõſentiẽs.· Pope qͥdeʒ cõplex
lut quodam glutino ſibi adhęreãt. Inde eſt qͥ aliquo peccato vł crimie eſt alti im/
uinli compagineus. 9...05,. plicitus. Et ſemꝑ ad malũ nunq; ad bo/
in Cõparatiuns.a.ũ.⁊ bic cõparatiuꝰ.ui.et Gᷣ num dicompler.
ünon, cõparatiuũ.ui ꝑ qð fit comparatio.i col⸗ Cõplexio onis.eſt act cõplectẽdi.vel qͥd
int latio rei ad rem· vel quod ꝑtinet ad com-/ coloꝛ rhetoꝛicus ·ꝗ ſit ex eo ꝙ eadẽ victio
iop parationem. in pᷣncipijs pluriũ clauſularuʒ repetitur
mmi Compaſcuus.a.ũ.i.coĩs ad paſcua· vel ad altera circa finem earudẽ: vt Benedicite

paſcẽdũ. DHñ paſeuus ager dictus eſt · q·

angeli oñi oño·benedicite cęli dño.

Complicitas tatis.fti. concoꝛs int᷑ ouos

l plures doloſitag in malo conſenſus.

Coõploſus.a ñ. cõcuſſus vel coniũctus.

Complutus.a.ũ.i.plunia irrigatus Dnde
Amos. 4 Hars vna cõpluta eſt · et pars
ſuꝑ quã non pluit aruit. Iñ cõpluui.?ẽ
locus ad quam multę pluuię confluũt vel
cõplunnt.
Compos.otis.i.cõpotẽs ·aſſecutoꝛ ſui voti.
aui oĩa ſuccedũt ad votũ. eſt coĩs genen
edia cõſtructione ge.oĩs. Hs Boetius
Conſtat eternũ bonũ eſſe ſui compos.

Compptoꝛ. oꝛis:X cõpotrix.iſi vel luxunio/

ſe potãs. Et cõpotatoꝛ cõpotatnx idem
ſcilʒ ſil potãs·a cõpoto.as.are.

Cõpotus.ti. m. s.i nũeratio · vel nũeri aſſi —
gnatio · vel doctrinalis ars. dꝛ a cõ puto

as. wel cõputoꝛ.aris. AUntiqͥ tñ dicebant

cõputus ſicut exigit deriuatio:quod nos
abhoꝛrem ꝓpter vocis abſonantiã. Jñ h
⁊hec cõpotiſta ſtę.qͥ docet᷑ cõpotũ · vel qᷣ

vacat compoto ·

Coõpꝛomiſſarius oĩ cui ſimplicit vel ad tẽ⸗

pus cõmittit᷑ vt eligat vice eoꝝ qͥ cõpꝛo/
mittũt · vt de elec. q per.
Comptus.a.ũ.i.oꝛnatusplanatꝰ·q como

comis. DHñ Ouidi. Sint pcula nob iu/

uenes femina compti

Compuctio. onis .t. eſt peccatoꝝ c mero/
re recoꝛdatio. 3 “
Conamen.nis.n.t.i.niſus temptatio· co⸗

noꝛ conaris.

Conatus.us.ui.⁊ conatus.a.ũ.adiectiue.i.

niſus temptatus. .
Lonchaf. dĩ a cauo.eo ſit caua · vel qꝛ

deſiciẽte luna cauat᷑ i.euacuat Et inuenit

concha ꝓ quodã terreo vaſe pp teſta cu⸗

iuſdã piſcis. ꝓ ipſo piſce qñq; iuenitur.
Itẽ nota multa eſſe genera conchaꝑ · int
quas margaritifere habent · ꝗ et cochlee
Dicunt᷑ in quarũ came pcioſus calculꝰ ſo⸗
lidata dicut q noctumo tẽpoꝛe litoꝛa ap
petũt. ex cęleſti roꝛe margaritas ↄcipiũt
. e⸗ concha generalit᷑ apellat᷑ oĩs piſcis
teſtam habens.
Concẽtus.us.ui.i.cõueniẽtia ⁊ cõcoꝛdãtia
Papias dicit: Cõcẽtus cantus mixtus.i.
ſymphonia·a concino. Concẽt etiam cęli

dẽ a qbuſdã eſſe.i.cõſonantia planetarũ.

Concẽt etiã dꝛ cãtus ↄtinuus ⁊ laus bo

noꝑ. VHñ Job.39: Cõcẽtũ cgli ͥs doꝛmi⸗

re faat?
Cõceptaculũ li.loc ↄceptõiſ a ↄcepto as.

⁊pꝛie ĩ cantu.⁊ vꝛ a cõcino.is.hᷣm Mug.

Cõceptio oꝛ qſi ſi captio.etẽ cõceptio qᷣ⸗

dam ſpẽs allothete · qꝗ alio noĩe vꝛ ſilenſis

Conceſſio eſt apud rhetoꝛes cũ reusnõ id

qð factũ ẽ defeditᷣ vt ignoſcat᷑ poſtulat.

Conceſſio facta alicui de aliq re reſpicit ꝑ/

ſonã cui ſit nõ autẽ ipſam re adeo ꝙ finit
moꝛte ipſius aui facta ẽ nec ad bęredes ei

traſmittit᷑ niſi in ipſa ↄceſſione ſiac mẽtio

de heredibo.lLch. ſeruus. ſi qs ff. de le.
Cõcidẽtia. tię. qᷓſi ſimul cadẽtia:vt cõcidẽ⸗

tia genen eſt· cu oiuerſa genera ſil cadũt

in eadẽ voce.

Conchlle. lis. n. t. vel cõchiliũ. n. .i piſcis ᷣ

latitat ĩ cõcha· ð cuius ſanguiĩe tingit lana

⁊fit purpura. Dña qñq; ponit p tali tin/

ctura.qñq; ꝓ vitijs ꝗ coinqͥnat⁊ tingunt
⁊inficiũt ad modũ illius tincturęqñ;/
inqnata ſoꝛdidis ⁊ tinctis tinctura vitio/
rũ. Oñ Juuenalis.p vitijs vel vitioſis il
lud pones ait. Monꝝ ego nõ fugiã ↄchilia.

Cöochilegus. m. s. ꝛ 4 cõchilia legit. i. colli⸗

27 dꝛ a concha 1 lego.

Cõciliabulũ.lin. s.vĩ ↄ cõciliũ.quaſi conſi/

ſiabulũ. vel locus in quo accipim cõſilia.
vellocus ĩ quo multi hoĩes ſunt ſui iuris.
Cõciliũ.n.S.i a con.⁊ alliũ q̃dã ſilitudine
cilioꝑqꝛ ſicut alij ingunt᷑ cum oculi quie⸗

ſcere cupiũt: Ita q́z cõcoꝛditer iũguntur
hoies in cõcilio.⁊ ẽtractũ aromano mo⸗
re. Cẽpoꝛe enĩ quo canſę agebãt cõuenie⸗

bant oẽs in vnũ coĩ intẽtione tracabãt
Dñ ↄciliũ a coĩ intẽtione ⁊ a co couen⸗
tione dictũ ẽ q̃i cõſiliũ·vel quaſi cõſidiũ.

Concinnus. na. nui·cõcoꝛs affabilis. beni⸗

gnus in quo moꝛes cõcoꝛditer co mooſiti
ſunt ⁊ cõmixti, vꝛ a con cnnus Iñ con

cinne aduerbiũ. hęc cõcinnitas,.tati.cõ⸗

„

coꝛdia·cõgruitas.

Conconabulũ.li.n. s.i·ciliũ. vel loc? cõc/

„

lioꝝ. DMñ in dec ẽtis Innocẽtij papę· Si
ſtati decederes de tuo peſſimoↄciõabulo
Concipio. onis.f.t. cõapio.is.Et ſũt ↄci⸗

piones gdã ſtellęq ↄcipiẽtib⸗ aptant et
fauent. “?ƷùMZDVD
Cõciſio. onis.f.t. ge. coꝛ. q̃i ſił ceſio·a cõcido
is Mñ Phil. ? Didete conciſionem.

Conaitarliii rij n. s.i. donũ impator· a coci⸗

to. tas. quia concitat animos militum ad
obediendum ei. J
Concdauis.uis.ſ.t.vł cõclaue.n. t. a cõ ⁊ ca⸗
uis.i.cella vel thalamcamera ſeg eta ſub

*

daue domus alterius clauſa· vel queſub

multis clauibo continet· ad quã b mul/
tas daues venitur. Df 2. Aeg.4 Ale

lͤee
tcha
adir

ſgiind
ngtnn
tow
nmnger
nam
Vnſhl
itli

iconſ/
bn.
tuiuns.
liqui⸗,
mügne
oomndne
hitcinan⸗
vtuti
Coicönen⸗
blstend
nonp
umshn
õ

clerin
jopyi
buo
luſitoc⸗
digaͤſten

i
iu

doꝛmiebat ſup lectũ ſuũ in condlani.
Concoꝛdia.dię.fſp.i.cõueniẽtia · cũ aliquo

pacificatio dꝛ a concoꝛs. Itẽ cõcoꝛdia

coloꝛ rhetoꝛicus.et fit qñ fines medietati
verſuũ cõueniũt⁊ cõcoꝛdãtvt patetiĩ ver
ſibus leoninis: Fac tibi foꝛtunaʒ feſtines
frangere lunã. Et cõtra fatũ faciet te cura
beatu. Inde concoꝛdioſus.a.ũ.

Concoꝛs.coꝛdis.o.t.quaſi vni ⁊ eiuſdem

coꝛdis. Inde ↄcoꝛditer aduerbiũ.

Concq etus.a.. participiũ a creſco.ſcisi.

coagulatus vel cõmixt creſcẽdo vel ſimul
cqetus. Scd cõcretus a concerno.i.cõiũc/

tus conglobatus. H

28

Cõcuba. bę. 9.p.qͥ vel qᷣ cũ alio cũbit uł cu/

Concubina. nę.f.p.ꝗͥ ad vſũ venen nõ legi⸗

time tenet᷑.⁊ dꝛ a cõcubo.as.vel a cõcũbo

is. Iñ concubinula.lę.i.pua cõcubina. Et

hic ⁊ hęc cõcubinalis⁊ hocle.⁊ cõcubina /
rius.a.ñ.in eodẽ ſenſu:quod ad cõcubinã⸗

pertinet. bic cõcubinatus.us.ui.talis p/
pꝛietas.
Cõchula. le.f.p.i.parua cõcha.Et cõchula
dẽ qͥdã mẽſura.ꝗ vracma ⁊ dimidia eſt.
Concurrẽs bᷣm qð ſumit᷑ a ↄpotiſtisẽ ſuꝑ/

excreſcẽtia vnius viei. vel pluriũ ſup qͥn⸗/
quagintaduas ſeptimanas.vel pluniũ iõ
dicit: qꝛ in anno biſextili ſuꝑcreſcũt ouo

dies. In reliquis vo annis vn tm̃. Dñ.
SHebdomadę decies quinę numerant᷑ in
ãno. Atq; duę poſt quas lux vna duęve
ſuꝑſunt. Et ab illo incremẽto oꝛiginẽ ha/

bent cõcurrẽtes· alij poſtea foꝛmatur vno
additoſic tamẽ ꝙ ſeptenariũ nuerũ non

excedant.

Conchus qͥdã lapis qui in concha reperit

Condicio.onis.ſ.t.eſt lex vel pactũ.et dĩa
con⁊ dicio.onis.quod eſt ptãs.⁊ tũc cõ/

Dicio ſqibit᷑ ꝑ.c. ſolũ ſicut dicio. Inuenit᷑

etiã cõditio ꝑ.t. ſolã.i.cõſtitutio.et tũc eſt

verbale hui verbi cõdo⸗dis. Del ↄdicio

deriuat᷑ a cõdico.cis.ᷣxi.ctũ.⁊ ſubtrahit · t.
⁊ſcribit᷑ ꝑ ſolũ.c. Et ſũt cõdiciones ꝓpꝛie

teſtiũ a cõdicendo·quaſi cõdictionesqꝛ

ibi nõ tm̃ vnus teſtis iurat ſed płes: Mã

in oꝛe duoꝝ vel triũ teſtiũ ſtat oẽ verbũ.

Del cõdicones:q; inter ſe cõueniat ſᷣmo

teſtiũ quaſi condictiones pᷣm Mug Pa⸗/

pias vicit: Condicio cõuentio · ptas· foꝛ⸗
tuna caſusexitus.

Conditio eſt diſpoſitionis ſuſtẽſio ex enẽ⸗
tu incerto futuro ei appoſito · in quẽ euẽtũ

cius viſpoſitionis facta eſt collatio.ff. ſi

Conqitio certi eſt cõpetit ex oĩ cauſa oĩi

obligatione · ex qua aliqͥd certũ petitſiue
ex certo cõtractu ·ſiue incerto· ſiue ex lege
aquilia agatur · ſiue ſuo noĩeſiue hęredi -/
tario obliget.

Cõditio er legejm Axo loch habʒ qñ ſeu

quotiẽs ex noua lege ſurgit obligatõ nec

exꝑiat:q ꝓ varietate cauſaꝑ/nũc ex ↄctu
nũc ex debito naſcct. MD

Conditio uirtiua cõpetit dño rei ↄtra furẽ

einſq; ſucceſſoꝛes ad ipſam rẽ ꝓſequen/
dam. vel eſtimationẽ eius quti plurimi
fuerit poſtq; ablata fuit· eo ꝙ fur ſꝑ eſt et
Cõditio indebiti cõpetit ei qͥ ꝑ erroꝛẽ ide
bitã pecuniã ſoluit alicuicredes ci ſe tene
ri cũ nõ teneat᷑.vel cñ a pcuratoꝛe ſuo ſo/
luta eſſet ipſo ignoꝛante.
Conditio liberationis cõpetit ei q qð oĩo
non debuit ꝓpmiſit. l
Conditio ob cauſã datoꝝ ſᷣm cxo. ↄpetit
⁊ locũ bʒ vbicũq; duo ↄctus inoiati int/
ueniũt · ſalʒ do vt des · facio vt facaas.
Conditio ob turpẽ cauſaʒ eſt ꝑ quã repeti/
mus ea quę dedimus alteri caulſa nõ ſecu/
ta ob quã data ſũt ſi turpitudo tm̃ ex ꝑte

„

accipientis verſet.

Congditio ob cauſam hac cõditionẽ parit

res apud aliũ cõſtituta ·ſiue ab initio ſiune
iam ſiue poſtea ꝓuenit ad euʒ ex iuſta cã
poſtea ad inſtãuã redijt ut chirographũ
apud qeditoꝛẽ pꝰdebiti ſolutionẽ recipit
Conditio ſine cauſa cõpetit qñ aliqͥd pmo
ex iuſta cauſa eſt apud alteꝝ.ſ̊ poſtea per
aliquẽ effectũ eſſe nõ debet. Herbigratia
Mutuaſti mihi centũ feci tibi inſtrm in qͥ
cõfeſſus ſum me tibi teneri ·ſoluo tibi mõ
inſtrjm obligatoꝛiũ ·eſt apud te ſine cauſa
ꝑ quã repetam ipſum. S
onditio triticaria generalis eſt de alijs
rebo omnibo cõpetens· ſterq;ᷓ de pecunia
numerata .ſiue ſoli mobiles ſiue imobiles
ſint. Ideoq; fundus ⁊ vſuſructus.⁊ cęterę
ſuitutes dioꝝ ꝑ ipſã recte petunf.Rem
aũt ſuã nemo petit hac actiõe niſi ex certis
cauſis. vt ex cauſa furti vel rapine.
Conditiões generales ſemꝑ in pactiõibꝰ
indudunt᷑ intelligunt ntpote · Si deus
voluerit. Si res in eodẽ ſtatu ꝑmanſerit
⁊ſimilia· vt nõ.in glo.verbi intelligenda
de reſcrip.c.ij.et.cquẽadmodũ · de iureiu.

Condilomata.teę.ſ.p.eſt quoddã gen glã⸗

iũ inſtar nodoꝝ minutoꝝ.⁊ dꝛ a cõdilꝰ

Condilomatic.a.u.i.nodoſuspuſtuloſus

Vñ cõdilomatica paſſio dicitur manuũ

nodoſitas.vel etia alioꝝ mẽbꝛoꝝ ꝗ ple/

na ſunt puſtulis:⁊ oĩ a condilus.

in articulis digitoꝑ·pugno clauſo·qͥ ſole⸗

mus qñq; capita pueroꝝ poutere luden/
do. 1 maxima ĩferre leſionẽ. Oñ Martial
capella. Ictibo qebꝛis verticẽ ↄplicatiſq;
in codilos digitos vulnerabet. .
Conditoꝛ.toꝛis.m.t pe.ꝓ.deriuat᷑ a codio
dis. quodidẽ ẽ quod ſapoꝛare ul oulco/
rare· Mel põt deriuari a cõdo.dis.dere.et
ſic coꝛripit pea idẽ eſt quod factoꝛ: actoꝛ.

ul etiã abſcõditoꝛ. Oñ Cõditoꝛ abſcõdit

conditoꝛ feroula condit.
Condit.a.ũ.me.p.venit a vbo cõdio.dis.

virea idẽ eſt qdð ſalſus vel cõdimentisp.
paratus. SGed cõditus.a.ũ.me.coꝛ:a con⸗
do. is.i.factus. ędiſicatusoſtructus·cõſti⸗

tutus vel abſcõditus.
Condoliũ.lij.n.s.i.anulus:a condo.is.
Cõdo.donis.m.t.i.gladiatoꝛ.a condo.is.

Conduplicatio eſt qͥdã coloꝛ rhetoꝛicus· et

eſt geminatio dictionis vel victionũ vel
oꝛonis ad laudẽ vel vituperiũ alicuius.⁊
non ſeruat locũ ·qꝛ fit in pᷣncipio· vel me⸗
dio · vel fine · vt: Cu ne patre gladio cu/

delis nate necaſti: Cu ne patrẽ nũquid

moꝛs patris moꝛs tua nunquidꝛ
Condus.di.m.s.eſt quoddã genus cyphi
a cõdo is Hel ſᷣm Papiã:Cõdus cyphꝰ
patera poculiuiuiill—
Conſtabularius.rij.qð frequẽtius inuenit
coneſtabulariꝰ eſt qdã dignitas vel offi⸗

ciũ.Inde coneſtabularia.rię.eius vxoꝛ u

Confectus.a.ũ.reperit᷑ in ſex ſigtionibo.ſic

ſuũ verbũ ſcilʒ cõficio⸗vide.j.in conficio.

Papias ſic oicit: Cõfecta debilitataimu
nita exanimata. Ten

Confęduſtus.a. .in eodẽ ſegere cũ alio c,

iũctus.ſcilʒ ſociusconſoꝛs · cõmanipula/
rius:cõſodaliscollateralis.cõcomescol⸗
lega.cõſocius.cõtubernio· cõcubinarius⸗
cõuictuarius·collaterẽſis.a cõfędero.ras.
Confertus.a.i.i.ſpiſſus.cõſtipat.repletꝰ.

a ↄfertio.is.Napias dicit:Cõferta ĩ vnũ

collecta· plena · cõparata · cõſociata. Lucę
6G Menſurã bonã? ↄfertã coagitatã ⁊c.

Conſinis.t. hocne pe,p.i vicinus.· eüdẽ
babens ſinẽ. Iñ cõſiniter aduerbiuũ. Et H

Cõgianiũ rij n. s i bñficiũ · donatio ipaton

confinitas tala boc cõſiniũ amto p vic

Cõſinia vicunt᷑ ꝗ adeo ſunt ꝓtima vt nul/

lus paries int᷑ ea ſit · Oñ pᷣdia vrbana
cõſueuerũt parietibo diſtingui ꝓpꝛie non
dicunt confinia ̊ potius vicinia. Oꝛedia
vo ruſtica pñt did cõſinia:q; ſolo partis

finalis ſunt diſtinca.

Coõſfirmatio eſt iur pus habiti coꝛroboꝛa/

tio · vt colli gitur de.ſi. inſtru.c inter vilec⸗

tos. IRlio modo ẽ ſacramẽtoꝛũ miſtratio

ſcilʒ in fronte criſmatis aſſignatio.

Conflages.fit.i.loca montuoſa ad ꝗ multa
cõfluũt flãmina ſiue venti⸗ facit gtũsiũ.

cõflagiũ·ſicut naues nauiũ.

⁶$

Cõſlatoꝛiũ.rij.n.S. locis vbi fit cõflatioa⸗
cũflo.as. DNel cõflatoꝛiũ dꝛ vbi ferruʒ vel

argentũ conflart.

Cõflic. us.ui.i.bellũ.pugna. Iñn cõflicta⸗

tio. onis · cictatio · cõtẽtio · pugna verboꝑ

DVñ·i. Cimothᷣ.õe Conflicationes honi,ʒ

mente coꝛruptoꝝ.

Confoꝛmis.ↄ.t.⁊ hocme.i.vnius⁊ eiuſde,z
ſoꝛmę. Iñ cõfoꝛmiter aduerbiũ.⁊ bęccon

Cõfoſſus.a.ũ.p geminũ.s.q̃ſi ſił foſſus · ia⸗
culatus vulneratusa confodio:dis.

Confot.a.i.i.ſił fot a cõfoneo. Pñ Jſai?·
59 Et qð cõfotü eſt erũpet in regulũ. ⸗
Cõfragus.a.ũ.i.tenebꝛoſus:tumuloſus.vł

potius aſꝑ⁊ ſpiſſus:cõdenſatus ↄfractio/
ne ramoꝛũ aridoꝛũ.⁊ dꝛ a cõfringo · Del

ſm. Papiã: Cõfraga dicut᷑ loca vbi vn⸗
Diq; venti currũt ac frangũt ſe.

Confrater ·tris.a con⁊ frater cõponitur.Et

dicunt᷑ cõfratres q̃ſi ſimul fratres. ſiue in
ecclia· ſiue in alio loco uł ↄſoꝛtio/ſiue etiiã

bm carnem.

Confratniſſa. ſe p.i conſoꝛoꝛ. vel cõgrega⸗

tio confratrũ vel cõſoꝛoꝑ.
dꝛa cõfrẽdeo.des.
Conſfuga.gę.ↄ.p.ſimul cũ alio fugiẽs.

,„

Cõfugin.gij.uł cõfugela.lę.ſecuritas⸗ tute⸗

la· vel adiutoꝛiũ.uel locus refugij.

Conger vel cõgrus.gri.qͥdã piſcs ſimilis
anguille ̊ gradis.⁊ moꝛat᷑ in cauemis p⸗

trarũ ſub aqua.

Congeries.nei.e. ge.i. cumulus.
Congeſtus.ſta.ſtu.i.ſił geſtus:cõgregatuſ
accumulatus. Sʒ cõgeſtus. us.ui.conge⸗

ries accumulatio.

Cõfreſus.a.ii.cõfractuscõtrituscõcuſſus

tan
tuce
un
Non
oge
ſekſer
log
loheb
ꝛoll
nuuent
ſeaſe
lonne
ſus⸗
Clogn
Ce
luſpt
1he⸗
tun⸗
cpin
ſua
nunv
Conle.
Cövine
liugt
nde
diſee
ſoc
punn
Wn
lune
Gng

ncwln,
Mr Nen
Umnino
o,
n

ngüsi⸗

nkn
Win

icflen
ptni;

lauicg

..
dN

Afid,
Pel
wbiyn⸗
wimnſ
moſuen
noſuen
Nig
cöaſis
V
vde⸗
losſni⸗

„

e⸗

gtor

q; quilibet impatoꝛ fauoꝛeʒ pplti cauptans

adijciebatut largioꝛ videret᷑ in donis Et
etia congiariũ dꝛ fruſtum carnis vndiq;
egquatũ. Et hic ⁊ hęc congialis.et hocle.i.
rotundũ. ”M
Congius.gij. m. s. genus eſt mẽſure · ſcilic
ſex ſextarioꝑꝝ.

Cõgruus.a.u.i.cõueniẽsa dꝛa cõgruo.is.

Cõbhibentia.tięi.aſſenſus.idẽ ⁊ cõniuentia
⁊ collibentia · vt ille ſine co hibentia vl cõ⸗/⸗
niuentia vel collibentia fratrũ receſſit.i.ſi
ne aſſenſn. . R
Coniectoꝛ.oꝛis.m.t.pe p.tã in ntõ q; in ob⸗/
liquis · dꝛ interps vel cõiecturis perit᷑ · ſa⸗
cqilegus dinus.⁊ d a conijaoiis. Vnde
Geñ̃· xi: Nt cõiecturis veritas ꝓbaretur.
Cõiectura.rę.f.p.iudiciũ ·ſuſpicio opinio
ſuſpicioſa cogitatio · vel eſtimatio. Iñ hᷣ
⁊ hęc cõiecturalisa hocle.quod piectura
aliqua ꝑpenditur vel habet· vel qð cõiec/
tura ↄſumit᷑. JIñ cõiecturalitaduerbiũ q̃i

opinatiue. Itẽ coniectura eſt weriſilis rõ

ſuſpicionẽ inducẽsnõ de neceſſitate ꝑſo/
Conifer.ra.rũ.pe.cdꝛ.i.ferens conos

Coniuentia tię. vide.s. cõhibenti /
Cõiugatio.onis.ft.i.verboꝝ cõſequẽs de
clinatio.⁊ dĩ a cõiugo/as:q; ꝑ cõſonates

cõiugatas.i.affines ⁊ ↄſiles apud gręcos
diſcernit᷑ cõiugatio.⁊ becoꝛo ad ꝗręcos
ſpectat. Vel vꝛ dedinatio verbi ſic· quia
plurima verba cõiugant in ea.i.ſbᷣ eadeʒ

declinatiõe ponunt᷑.⁊ hęc oꝛo pertinet ad

latingoggss.
Cõiugiũ.n.s.dẽ legitimaru ꝑſonarũ int᷑ ſe
coeudi ⁊ copulãdi ↄtractusvel legitima
vini⁊ mulier cõiũctio· indiuiduã cõſuetu/
inẽ vitę cõtinens.⁊ dꝛ a cõiũx.

Cõiugus.a.i.i.eiuſdẽ iugi vel ſub eodẽ iu

go oſitus.⁊ oꝛ a con ⁊ iugu. Idẽ⁊ ſiniu/
gus.a.iũ.quod ſiliter cõponit᷑ a ſin⁊ iugũ.
Dñ ꝗqdã ꝓnoia ab criſtarco dicũt᷑ cõiu/
ga vel ſiniuga.i.eidẽ iugo certitudinis uł

iffinitionis ꝑſonarũ ſubiacẽtia.Et com

ponit᷑ cũ in. vt incõiugus.a.i.i.diſſilis:nõ
eiuſdẽ cõiugij.
Cõiũctio.pt.eſt quędã parſoĩonis indecli.
cõiũctiua aliarũ partiũ oꝛonis:quibo cõ/
ſignificat. Coniũctio etiã dẽ q dam coloꝛ
rhetoꝛicus.⁊ eſt cũ duę cdauſulę daudunt

ſub vno verbo poſito in medio/vt: Tut
eętas foꝛmę decus atteritaut valitudo.i.i/

Cõiũx.gis.ↄ.t.ᷣm quoſdã cõponit᷑ a con ⁊

iugu.⁊ dicunt᷑ cõiuges quaſi eiuſdẽ iugi ·
a iugo quod imponit᷑ matrimonio cõiũ⸗
gendisa quo copulant ne ſeparent. Nel
dicunt᷑ cõiuges.pe.coꝛ.a cõingo.is:qꝛ ſut
coniũcti. Et habet. n. in ntõ ⁊ nõ in obliqᷣs:
Conopeũ.n.s.rete qno culices ułmuſce ex/
dudunt in mo dũ tẽtoꝛijquibo alexãdri-
ni magis vtunt᷑q; ibi ex nilo culices co/
Cõ an nitas eſt vincnlu pſonaꝝ⸗ ab eo⸗
dem ſtipite deſcẽdẽtiũ:carnali ꝓpagatio/
ne cõtractũ Et vꝛ cõſanguinitas a con et
ſanguis quaſi cõem ſanguinẽ habẽtes ul
de vno ſanguie pcedẽtes. Et ſaas ꝙ bm
canones vuo fratres ſunt in pᷣmo gradu ·
filij duoꝝ fratrũ in ſecido:nepotes ĩ ttio·

Pnepotes in quarto. Gradus aut eſt ba

bitudo ꝑſonarũ viſtàtiu.quo cognoſcit᷑
quota generationis viſtantia onęꝑſonę
inter ſe differant.
Cõſcictia.f.p.i.cognitio coꝛdis ſuipſius.
Conſcius.a.ñ.dꝛ a cõſcio.es.qð eſt ſił ſcire
Tpꝛie in malo.Oñ qͥdã. Cõſcius ipſe ſibi
ce ſe putat oĩa diii.ẽ
Conſectaneus.a.ũ.qui ſił ſectata oꝛ a ↄſe/
ctoꝛ.aris.vel cõſectaneus einſdẽ ſectæg.·
Conſentaneus.a.ij.qͥ facile cõſentituł con/
ueniens-congrſuiuus
Conſentes płis numeri ſunt vij ſibi vł bo/
nis cõſentietes vel cõſentes q̃ſi coeſſẽtes
qꝛ dina eſſentia cui ſemꝑ aſſiſtut.ſemper
reficiunt᷑. Hiæ cõ ſentanei dicn.
Cõſeptũ.n.s.i.ambit᷑.locus circũcirca clau

8 „

ſus· a cõſepio.is.Hñ. .Regłxiꝰ Ducite

eã extra cõſepta tẽpli.i.extra ambitũ vel
clanſurà templil.
Conſeruatoꝛ eſt index vatus ad defẽdẽdũ
aliq̊s manifeſtas iinrias iudiciali inda-/
gine nõ vtẽs · de offi. dele. ſtatuimli. v
Conſiliu.lij.n.s.quod ex aĩ ꝓuidẽtia alicui
tribuit᷑. Inde hoc cõſiliolu.li.i.paruũ cõ/
ſiliũ.Et cõſiliarius.a.ũ.Et cõſiliatoꝛiũ lo/
cus cõſilioꝝ. Itẽ cõſiliarius qui conſulit·
Vl ſecretarius ·ſicut dei filius dꝛ conſilia/
rius patris.i.ſecretari qꝛ oĩa ſecreta eius
ab ęterno noltt.
Conſiſtoꝛiũ.n.S.i.veſtibulũ:poꝛticus.locus
ad conſiſtendũ. Oñ Heſter. Sꝰ At ille ſe⸗
debat ſuꝑ ſoliũ ſuũ in conſiſtoꝛio palatij
cõtra oſtiũ domus. Del cõſiſtoꝛiũ idẽ eſt
qð pſtoꝛiũ vel tribunal/ſcilʒ locus in quo
ius reddit᷑ ex moꝛe. ðJ
Conſobꝛini vocati ſunt qui aut ex ſoꝛoꝛe ⁊
fratreaut ex ouabo ſoꝛoꝛibo ſunt natiq̃ſi

conſoꝛini ſ ſobꝛini ſunt cõſobꝛinoꝛuʒ filij.
Pñ. Hi cõſobꝛini quos gennere ſoꝛoꝛes.
Conſoꝛs.ↄ.t.i.ſocius eiuſdeʒ ſoꝛtis.Iñ hoc
conſoꝛtiu.n.S.i.ſocets.
Conſꝑſio.onis.ſt,.ẽ farina p aquã cõgluti/

nata ſine fermẽto. Idem eſtz agma.Mñ

acimi. “MVVM
Cohſperſ us. a. u. i. infuſus repletus.
Conſpicillũ.n.s.locꝰ ad cõſpicẽdũ aptus.
Conſpicuus.a.ſ.i.aptus⁊ habilis ad ↄſpi
ciendũvel ſpecioſus/ſclaruæalt. Et con⸗
ſpicax. o. ge in eodeʒ ſenſuvel ſubtus ad
cõſpiciendũ. Iñ cõſpicacia.cię.⁊ H̊ cõſpi/⸗

Cons: Vt ſitis noua conſꝑſio ſicut eſtis

cactas · tatis. ſpes · vel ſubtilitas · vel apti /

tudo videndi.
Cõſpiratio eſt ꝗdã fraudulẽta cõfęderato
facta ĩ piudicin alicuiꝰ ꝑſone uł vignitat..
xxij.q.ij.ſi quis laicus·⁊ eſt palean.
Conſtantinopolisciuitas quędã impialis

eſt in grecia. Inde cõſtantinopolitanꝰ.a.

u. de illa auitate.

Coſtellatio. onis.ſepe ponit pꝛo ipſo ſigno

ſtellag ßm Hug. Hapias dicit: Cõſtel⸗

lationes latini vocãt ſuꝑſtitiões mathe/⸗
matioꝝ.i.notationes ſiderũ·quõ habeat

ſe vnuſquiſc.

Conſternatus.a.ũ.i.territus:conturbatus.

Cõſternat᷑ ꝓpꝛie mẽte· ſtratꝰ ↄo coꝛpoꝛe.

Conſtitutio vel edictuʒ ponit᷑ ꝓ eo qð rex
coõſtituit vel edicit vel facit.⁊ ßm ᷣ ſic de/
ſcribit᷑. Eſt ius relatũ in ſciptis redactũ.
Cõſtitutiões etiã pñt dici qð facit ecclłia
vel cõgregatio aliqua religioſo. E
Conſtitutoꝛ dꝛ qͥ ꝓ alio ſe ſolutuꝝ ꝓmittit

Vel aliqua facturu.⁊ alteniꝰ in ſe tranſfert

Vel ſuſcipit obligationr.
Cõſtructio.ſt.i.ędificatio/oꝛdinatio/ᷣpa/
ratio.a cõſtruo.is. Inde cõſtructiuus.a.ũ

T bic⁊ bęc cõſtructibilis hoc le.· Scom

xο apiã: Cõſtructio a multitudine la/
pidũ ⁊ lignoꝛũ dictaqa ſtrue quod ẽ com/
poſitio. Itẽ cõſtructio eſt quędaʒ dictio/
nũ congregatio· vt Soꝛtes legit Dirgi⸗
liũ:quod etiã dꝛ oꝛo.⁊ etiã locutio.ſic cõ/
ſueuit dici: Soꝛtes legit Nirgiliũ. HMec
eſt vna oꝛo/ vna ↄſtructio vna locutio.
Cõſubſtãtialis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.eiuſdẽ ſbᷣſtan/

tię Oñ filius dei dĩ ↄſubſtantialis patri

q; eſt vnius⁊ eiuſdẽ ſubſtãtie? naturęſe⸗
cum. i. ci parrrte. .
Cõſuetudo eſt ius quoddã moꝛibo ↄſtitu/
tũ:quod ꝓ lege ſuſcipit᷑ cũ deficit lex. vt
dil. ſuetudo. Que eni in ſcripij redac-

7

ta ẽ vocat lex ſiue cõſtitutio/ꝗᷓ aũt in ſcri/
ptis nõ eſt retinet nomẽ ſuũ conſuetudo.
Conſul olim dicebat᷑ ſenatus magiſtratus
yt. ff. de ſena. Inſtit. de in. na. gen. ciui.

Hodie aũt dia cõſulendo·q; reipublicę

coõſulit. Inde cõſulatus.usui, hic et hec

cõſularis hoc re.i.dignus cõſulatu. Etp

cõpoſitiouẽ ꝓconſul.lis.loco cõſulis poſi⸗
tus.Exconſul.lis.i.extra cõſulatũ poſitus
cũ eũ pus habuerit.ſicut vicit Hug. Iſi⸗
doꝛus vy dicit· ꝙ cõſules appellati ſunt a
cõſulẽdo ciuibo· vel a regẽdo cũcta conſi⸗/
lia. Excõſules aũt vicunt᷑ qͥ iã a cõſulatu
exierint ſiue diſceſſerit ꝑacto vicis anno-
Hiꝛocõſul dr qͥ vices cõſulis fungir.
Conſultus.a.ũ.qͥ conſulit.vel diſertus⁊ cũ
cõſilio Oapias dicit: Cõſultus int᷑roga/
tus · cõſulturus interro gaturꝰ. Cõſultũ p/

uidentia cõſiliũ placitũ. Cõſult etiaʒ dẽ
cauſidic. Itẽ cõſult qͥ ↄſiliũ a cõſulto ac/

cpit/q vꝛ oſultoꝛ.Eñ.Cõſultoꝛ poſcit ·
qð cõſult bñ noſcit. Cõſultoꝛ rogitatcõ/
ſultus conſiliũ oot.

Conſultatio d in qua alicui papa de iure

reſwondet.
Conſũmatio.onis.ſt.i.cõpletio.⁊ dĩ pꝛo/
pꝛie in bonoᷣ conſũptio.i.deuaſtatio· et
ſumit᷑ in malo. Dñ.Cõſũmare mea volo
ſ cõſumerenloo.
Conſũmatus.a.i.i.ad finem perductus vel
completus.

Conſumatoꝛ.i.pficiẽs vel finiens.

Cõſũptus.us.uiX cõſũptio idẽ · ſcilʒ deua⸗
ſtatio expenſio inutilis.
Cõſũptoꝛ.oꝛis.m.t.i.expenditoꝛ inutilis.
Conſutilis.lis.ↄ.t:⁊ hoc le.dꝛ a con ⁊ ſuo:et
cõponit᷑ cũ in · vt incõſutilis. Oñ Joannii
i? Erat aũt tunica inconſutilis.
Cõͤtagiũ.gij.n.s:⁊ hęc cõtagio.onis. eodẽ
ſeuſu.i.labes · putredo/lues· vel moꝛbo pe⸗

coꝛũ ſiue ouiũ.⁊ dicitur a contingo.is· qꝛ

cõtactu vniꝰ totꝰ grex coꝛrũpit᷑. Oñ con/
tagiũ d moꝛbo·qꝛ qͥcqͥd tetigerit polluit.
Inde contagioſus.a.ũ.i.ſoꝛdidus.
Cõtẽplatiuus.a.ũ.qͥ moꝛat᷑ in cõtẽplatiõe
vel ad contẽplationem ꝑtinens.

Contẽpoꝛaneus.a.i.i.cũ tẽpoꝛe veniẽs · vel
ſimul in tẽpoꝛe exiſtẽs vel veniẽs · ul eiu /

dem tempoꝛis.

Contẽptibilis.lisa hocle.i.contẽptui ha⸗

bilis venit a contenno.
Contẽptus.a.ũ.i.ſpꝛetusrepulſus:··
Contentio ·onis.ſit.i.pugna · diſceptatio

nuenser
ſtnr)
Ptem
(itinoſiu
Pannan
Cötet al
nitacot
lencont
emtl
Gtuslort
Gmmd
Ciemuns
rmn
tennmnu
Cötenis
ini i
äitnn
Pi
bulicoti
ulip
buſtictin
iclhon
dlge
tonyhid⸗
litanün
Ctflatr
(öugnd
Gptine

ingnnc

fmaumg
gnonng
Cüngkan
ſͤtng
Wamcn
nö 1
Bſin;
lifij⸗
hio⸗
Cannmn
Kmmng
Cannzoi
hnnia⸗
Congnigj
liͤex
(ncto,
Phreutg
keeye
linnns⸗
Glton
ir⸗ lſſt
ln

Smaltrh
ngnraii
uhble
vuthnß
Scdlan ,
uipin
uhn
Pellnſun
izni⸗
öſlan
dastn⸗
Wnlonori
(öiii,
l ppe⸗

dapr Nine

adipo⸗
uſdtdet
Wemerolo

hnngn

iſa dwu⸗

ninmts
inontit
sDi Pmm
u
niiwce
natyſ⸗
ngols e
Piov
nphii
cehte⸗
nus

wislan

nigibe⸗

iepuͤn⸗

Et deſenbit ſic: Cõtẽtio eſt ĩpugnatio ve

nitatis ex cõſidẽtia clamor. Ite cõtẽtio ẽ
qdã coloꝛ rætoꝛic'a fit qñ orijs rebo oso
ↄnicit:ut. In luctu ridesint cõuiuia luges
VBrbe rure cupis laudas bona ruri vrbe.
Cõtẽtioſus.a.ſ.qui nõ ratione aliqͥd ̊ ſola

ꝑtinacia cõtẽdit. vel vꝛ litigioſus.
Cõtẽtꝰ.q.ii.i.patiẽs:ſufficiẽs pauco.et ve/

nit a cõtineo.nes.Põt etiã deriuari a cõo⸗/

tendo:⁊ tũcidẽ eſt qð ſil tẽtus ſiue tenſus
Inuenit etiã cõtẽpt.i.ſpꝛet. Oñ. Cõtẽ/
ptus ſpꝛetcõtentus ſufficiẽs eſt.DHꝛimũ
cõtẽnoꝛ dat cõtineoq; ſecůẽdin.
Cõterminus.a.ũ.i.vicincõiũctꝰ. JIñ h̊ ⁊ B

cõterminalis hoc le.i.cõfinalis. Et con/

terminiũ.i.vicinitas.

Cõternãs.ani..oꝛ ille qͥ eſt in cõpletiõe tſtij
ãani.HMñ vꝛ cõternãs q̃i cõplẽs ttiũ annũu⸗

q́ᷓi triẽnis vel quaſi triũ annoꝛũ exiſtens.

Bñ Iſa.isꝰ Hectes eiꝰ vſq; ad ſegoꝛ vi

tulã cõternãtẽ.i.vitulã trin anoꝝulſegoꝛ

ciuitatẽ paruã dicit vitulã cõternãtẽ..ro
buſtã .qꝛ ſᷣm gloaĩalia ſũt robuſta tertio

ãno/ſic hõ in triceſimo ãno. Hieremię.ʒ8*

vꝛ ſegoꝛ vſq; ad oconã vitulã ↄtemã/
tem · vbt qdã falſi libi habent cõſternãtẽ.
Cõticiniũ.nij.n.s.tẽpus noctis di:qñ cun/

cta ſilent:Di a conticeo.ces.
Cõtignatio.onis.ft.i.tignoꝝ cõiũctioivel

coaptatio ĩ ędificio.⁊ vꝛ a ↄtigno.as.qð

ẽtigna cõponere⁊ cõiũgere:coaptare in

ſtructura edificij. Pñ.Cectũ tigna ferũt

quę contignatio iũgit.
Cõtiguꝰ.a.ũ.i.vicinꝰ pxim.a otingo· gis.

q; cõtingit domũ alter. Iñ cõtiguitas.i

vicinitas. Bʒ ↄtinu ẽ vicin ſine intpoſi
tiõeeo ꝙ ſi teneat deriuat᷑ a ↄtineo.es.
Hñ aq̃ ivaſe ẽ vaſi ↄtigua.ſᷣ nõ ẽ ↄptinua

ci· aq̃ aq/qꝛ fminidẽ: nã bm ph̊ᷣm in. xX
pbyſicoꝑ.Cõtigua ſũt q̃ꝑ vltia ſũt ſimul.
Continua aũt quoꝝ terminꝰidẽ et vnus

eſt vtrinſq; quę tangunt.

nentia.i. abſtinentiacaſtitas.

Continẽs oĩs.t.i.caſtus/abſtinẽs. Iñ cõti⸗

Contiquia.iiimbꝛiũ collectio ·q̃ſi cõtinens

aqua/ex qͥbo videt᷑ componi. HD
Cõtractio.onis.f.t.eſt collectio·conſtrictio

abbꝛeuiatio· vel decurtatio. Dñ Exech.

7Ecce venit contractio

Cõttactus: vẽditio.locatio · et cctere ſpecieſ

cõductionis ſm Papiã.

—

Cõtractꝰ eſt duoꝝ velpluniũ in idẽ cõſen/
ſus. Et ponit qñq; p oĩ pacto · puẽtiõe · n

Vel tutela. Jõq; dicimꝙ; pauſcedo diÜ⸗⸗

ſas in vnu trabimꝰ voluntates. Oñ em⸗

ptiones.cõductiões et ſilia Zctus vicimꝰ

aĩo obligatiõis ex cõtractu naſcunt.

Cõtrarius.a..i.aduſan.· Cötrariũ etiã eſff

qdaʒ coloꝛ rhetoꝛicꝰa fit ex q̃ animꝰex di-

uerſis rebo efficit certus vt: Qui ſibinõ
parat quõ mihi vel tibi parcett

Coõtnbulis. .t. ⁊ hocle.i. euſdẽ tribo. et o⸗

a con ttbus.

tio.⁊ deriuat a contero.is. Et ſic deſcribik

Eſt doloꝛ de pee

oꝛ de peccatis aſſumptus cũ ꝓpo⸗
ſito cõfitendi ⁊ ſatiſſaciendi.

Cõtrouerſia.ſię.⁊ q̃i cõtrania verſio.⁊ eſt

cõtrouerſia.negocũ·certamẽqſtio· cõtẽ⸗
tio; diſceptatio·collatiocõparatio.

Cõtuberniũ. n. . oĩ tabnaculii vel ſocietas
vel ad tẽpꝰ coeuũdi cõnẽt. Et dꝛ a con et

tabna · qꝛ ſicilli ꝗͥ ĩtabna cõueniũt ad tt⸗
pus cõmanẽt⁊ cito diſſoluũtita ↄtuber/
niũ ꝓpꝛie ſumẽdo cito viſſoluit:pacto ſcilz

negocio ꝓ qͥ ad cõtuberniũ conuenit᷑ Iñ

cõtubernio.onis.i.ſociꝰ cõmilito qͥ eſt nn

Cõtumax.o ti.ſuperbo.nurioſus.vel repu⸗
gnatiuꝰ. vel inobediẽs.vel vꝛ cõtũax:qàa

cõtẽnit negligit.⁊ dꝛa cõtumeo.es.Et
cõonit᷑ cũ ꝑ ut ꝑcõtumax.i.valde ↄtũax

Iñ cõtumacia cię. eſt erga iudicẽ vel hS⸗
latũ cõmiſſa ĩobediẽtia.Iñ⁊ cõtumacitaſ
tatis · i. ſuꝑbiaĩiuria· repugnãtia ptẽpt.

eodẽ cõtubernio c alio. Et hic? H contu

Contumelia. lie. Ep.iiuria.· vitupiũ· graue
cõuitiũ dꝛ a cõtumeo.es. Ide⁊ ↄtumia

mię. Iñ cõtumelioſus.a.ũ.q augax ẽr tu⸗ J
met verb uiurię ⁊ ſuꝑbię.vel qͥ cõtumeliaa

⁊ cõuitia inijcit.

Contus :ti.m. S.quoddã genus teli. pꝛie

qð ferrũ nõ habet · h eſt acuta cuſpide lõ/

gũ ſic partica ſacuta quam poꝛtãt ruſtici
loco haſteę. Contꝰ v etiã inſtrtjm cuʒ pi
ſcatoꝛ piſcat᷑ vel ſaſcitat aquaʒ inrendo

.

piſces.

Cõnallis.ſt.i magna vallis · vel loca trarin

Tepᷣſſa inter montes

Cõnubiũ.bij.n. s.icõiugiũ nuptię vel con
iunctio vini ⁊ femię. Iñ h et h cõnubialis
⁊ hoc le DHñ Mirgilius.Cõnubio iũigam

ſtabili pꝛiãq; dictlo.

1 „ „ ₰

Cõuena.ↄ.p.i.ſil cũ alio veniẽs:vel qui ciᷣ
alio cõuenit. Del conuenę vicũt adueneę

de diuerſis lols8s.
Conuentus.us.ui.i.turba·cętus.

—

g

„

*
.

Cõuerſio. onis.q̃ſi ſi? verſio. Itẽ cõuerſio ẽ
qdã coloꝛ rhetoꝛica eſt qñ eadẽ victio ĩ
fine dauſularũ repetit᷑ ut: Qu vitiũ ſper⸗
nis :te ſpernisfriuola ſpernis.
Cõuexus.a.ũ.i.vndiq; iclinat ⁊ curuatus
q̃ſi cõuerſus.⁊ dĩ a cõueho.is. q; vndiq;
ehbit in circuitu ad viſũ. Iñ h̊ cõuexitas
tat.i.curuitasrotũditas ſic⁊ cęli Oel ſᷣm
HPapiã: Cõuexa vicũt᷑ extrema ceęli flexa
Cõuicaneus.a.ij.i.cõnicinus.
Coõuicanus. a. n. idẽ ſcilʒ cõuicnus. .
Cõuictoꝛ.or.m.t.ᷣ ſił cñ alio viuit:tũc dꝛ
acõuiuo.is· vel cõuictoꝛ q̃i cũ alio victoꝛ
⁊tũc deriuat᷑ a cõuinco.cicss.
Cõuitiũ.tij.n. .i cõtumelia · vituperiũ · vel
oppꝛobꝛin iniuria videt᷑ ꝙ debeat ſcribi
per. c. ſiẽ viciũ.qð deriuat᷑ a vinco tis ſm
Hug. Alij vicut ꝙ vitiũ veriuat a veto
as. cõnitiñ a con⁊ vita.⁊ ſic ebẽt ſcribi
ꝑ.t.ſicut veto vita.⁊ hoc veriꝰ videt. Iñ
cõuitioli.pe. coꝛ.i.paruũ cõuitin.
Cõuiua.ↄ.p.dꝛ qͥ cu alio viuit comedit:
ꝓducit vi. Oñ Mꝛatiꝰ in epi.Tres m con
nuniuse ppe diſſentire vident᷑.
Cõuiuariũ.n. S. eſt locus in quo qͥs ↄuiuat
quod ⁊ cõuiuatoꝛiũ dĩ.
Cõuiuiũ. n. s.i.lata comeſtio ⁊ magna. Iñ
cõuiuiolũ oiminutiuũ.i.paruũ cõuiuiũ
Conuotus.a.ũ.i.eodẽ voto aſtrict᷑.⁊ dĩ a
con? votit. M
Conus.ni.m.s.i.ſimitas galeęuł curuat᷑a
gꝗ ſuꝑ galeã ponit᷑ſuꝑ quã ſut criſtę:a co
nõ gręce qð dꝛ latine acuta uł alta rotun
ditas. Mñi ⁊ conõ vĩ figura ꝗ ab amplo
incipit ⁊ in acutũ finit · ſicut oꝛtogo niu.
Cophinarius.rij.m.s.qͥ cophinos facit vł
vendit vel poꝛtat.
Cophinus.ni.pe.coꝛ.d a cauo asq̃i cauus
eo ꝙ ſit cauꝰ.Et vt dic Hapias:Cophi⸗/
nos gręece coꝛbis latine. C ophinꝰ vas ex

virguli aptũ aliqͥd mũ dare.·Hel cophi⸗

ni ſũt vaſa ad fimũ poꝛtãdũ · vel cophinꝰ
eſt geſtatoꝛiũ fimi vel ceni· qð q̃ſi idẽ eſt.
DBel cophini ſunt vaſa viminea ad oꝑpa
ſernilia deputata. Juxta illud: Manus
eius in cophino ſuierũt. Jñ cophinulus
i. paruus cophinus.
Copia.pię.f.p.i.multitudo/abũdãtia · dic/
ta q̃i cũ opiboa dã a copos.i.laboꝛq; oĩs
ſbᷣſtatia ex laboꝛe cõſtatMõ eni ſine labo
re copia haberi põt. Iñ copioſus.a.ũ.i.lo
cuples abũdansplenꝰ copia:Quidã tñ
icunt ꝙ copia deriuet᷑ a cops.pis.Rñ
Cops diues fert copia naſeit᷑ hinc. Inde

copiola diminutiuũ.i.parua co pia.
Copos grece · dĩ laboꝛ latine.

Cops copis.o.t.i.diues:opulentus:q̃ſi cei

opibus. Oñ qͥdã. Fecũdus cops eſt dea
terrę fertilis ops eſt. F.lx domuũſcops ẽ
muũdarũfoſſaq; ſcropsẽ· Inuenit᷑ etiã h
cops indecdli.f. gea tũc deriuat᷑ a copia ię.
⁊ eſt idem quod copia.
Copula. l.i. cõiũctio · vel ig qð cõiũgit· vel
vinculũ in collo canis.⁊ in ſingulari et in
li eſt ge. le. In pli tñ iuenit᷑ neu. ge.copu
a. oꝝ. Et vt dicũt. ĩ ſingulari p cõiũctio/
ne canũ.In plłi copula neu.ge,p qualibet
alia cõiũctiõe · ſiue hoĩuʒ ſiue aliaꝝ rerum.
Copulari.rij.m.s.i.vinculũ in collo canis.
Copulatiuus.a.ũ.quod copulare habet.
Coqᷣna.nę.locus vbi cibo coquiut .
Coquus.qui.i.qͥ cibos coqͥt.Iñ coqͥlus di/
minutiuũ.i.paruus coquus ·
Coꝛ coꝛdis.n.t.dꝛ a cardian qð eſt coꝛ·qð
aũt vꝛ coꝛ q̃ſi cuſtodia oiuʒ rerũ·etymolo
gia eſt nõ cõpoſitio. Et cõponit᷑ cũ multis

vt concoꝛs · diſcoꝛsexcoꝛs:vęcoꝛsſecoꝛs.

vnicoꝛs: ſic de alijs ꝗᷣ patent locis ſuis.
Choꝛagios gręcelatine villa dið.
Coꝛagiũ.gij.i.ſuffragiũ.Choꝛagiũ etiaʒ eſt
pars ludi ſcilʒ qñ ꝓuerbia dicunt᷑.ulł cho/
ragiũ eſt vir ginale ſignuʒ · vel virginalis
pompa quã ſolẽt virgines facere ĩ qbuſ/
dã locis circa moꝛtuũ/ſcilʒ choꝛea.⁊ glibʒ
choꝛea ſic põt dici.⁊ tũccõponit᷑a choꝛea
⁊ ago agis.Sʒ coꝛragiũ ꝑ d uo.r.aliud ẽ.
ſcilz qð ex toto⁊ intimo coꝛde petit᷑.⁊ cõ/
ponit᷑ a coꝛ ⁊ ago.
oꝛalius.lij. naturã habet vimĩs ſů̊ aqua ·
detracta ſuꝑ aquã ſtatim dureſcit ⁊ rube/

ſcit ⁊ lapideſcit. Ita occupariq; ⁊ euelli

retibo ſolet · aut acri feramẽto pcidi.

Coꝛax. cis.i.coꝛuus.⁊ taʒ illud q; iſtud no/

mẽ habet a ſono pectorqꝛ grünit ꝑectoꝛe.
Coꝛban oblatio ſiue donũ vel votũ ſonat.
Math. 7? Coꝛban qd eſt donü.
Coꝛbio.onis.m.t.ille qͥ facit vel vendit vel
poꝛtat coꝛbes · —
Coꝛbis.bis.vas vimineũ qͥ mẽſurat᷑ vinũ

Vl etiã ãnona · vel ꝑ q etiã fluit muſtum
7 dĩ a curuo as/q; ex curuatis virgis con/

texit · vel dẽ a colanco.
Coꝛbita.tę/pe p.f.p.i.nauis oneranria.
Coꝛbius.bij.⁊ hic coꝛbin bini p eodẽſcilʒ

ille qui vuplex habet coꝛ. dĩa binuʒ et

coꝛ.qi binũ coꝛ babẽs.vel reuera qͥẽ ver⸗
ſipellis incõſtans. .
Coꝛbonan.vel h coꝛbona.i ga ophylatiuʒ

vbs
his
Vhire
gkobl
por
nar
Npol
Oug
bantt
Cobu
Caal

¶rali.

louti
gaugip
ſchat
g

(oxd

dise
Citha
dis:
Cboc⸗
1/
Covcne
ſis
ndl
eni⸗
(waerea
c
(oduc⸗

(ordri

loe
atune
menk
nemnig
Cndn
enw
Cn⸗
lo
gn
ua
loun
lorn
nlnin
ſii
ni

loiann⸗

on⸗

leinbin

mqi
ie
fhrte
Mlt

copu

hngiſi
Ppgeſtdet
nuſaps⸗
Mkeni h
iapa

cöügtr
glnan
ugap
npocic,
Epritet
Aurerum.
cloans
Warehaben
Nu
agcſon⸗
1gften
Mrdinuis
Mogſeoꝛrs⸗
tbasſis.
di
ienyet
iontutc⸗
Wyreonl
urichus
con tcſ⸗
loAlid

epnt10,

tisbus
utckinie
Gmzal
nipzal
ßu
niummn
ſwriſonat
ni.

Awt w

vbi viuinę oblationes reponuntur. Pa⸗
pias vo dicit: Coꝛbonan gacophylatiũ
vbi pecũia ſacerdotuʒ erat poſita: iterpᷣ/
tat oblatio. Etut vꝛ in hiſtoꝛijs ſuꝑ actuſ
aploꝝ.:Coꝛbonan erat arca ĩq repnebãt
Tonania ſacerdotũ. Muſac erat orca in ꝗᷓ
reponebant᷑ donaria reguũ. vel pꝛincipũ

Baxophylatiũ erat arca in qua repone/

bantur donaria tranſeuntiũ.

Coꝛbulus.li.m.s.pe.coꝛi.paruus coꝛbis.
Coꝛcula.i.ioculatrix

Coꝛculũ.l.diminutiuũ.i.paruũ coꝛ.

Coꝛculꝰi.Cadeꝰa coꝛde dictꝰ. Ipſe⁊ CDo,

deus ipſe eſt? Judas Jacobi quẽ ecde⸗/
ſiaſtica tradit biſtoꝛia miſſuʒ Ediſſaʒ ad

dis eſt in pectoꝛe · ita pulſus choꝛde eſt in

cithara. Dñ ꝓpheta. Laudate eũ in choꝛ

dis ogaoon.
Choꝛdatiſta.tęↄ.p.qͥ vel q canit cũ choꝛda
7 dĩa chosrga.

Coꝛdatus.a.ũ.i.ſapiẽs:gnanꝰaudax.cõue

niẽs. Vñ Job. ʒ 42 Wiri coꝛdati.i.ſapiẽ-

tes audite me. Inde coꝛdate.i. ſapienter

cõuenienter · honeſte. l
Choꝛdex.cis.m.t.qͥ facit choꝛda · vel qͥ canit

Coꝛdiacus vide.S. cardiacis.

Choꝛdula.lę.diminutiuũ.i.parua choꝛda

Coꝛdus.a.ii.i.ſerotinꝰa dĩ a coꝛ:.VBñ vuę
q tarde veniũt ad maturitatẽ coꝛdę dicũ
tur hm Mug. Et Papias vic: Coꝛdũ ſe/
rotinũ qð tarde naſarr.

„ „

Coꝛedulus.i qdã auis ꝗ ſtati ⁊ citiꝰ qᷓ; c/

tera mẽbꝛa coꝛ auis captę edit. .
Choꝛiambus bi.eſt qͥda pes cõſtãs ex pᷣma
lõga ⁊ duabo medijs bꝛeuibo⁊ vltia lon/

ga:vt udierant.⁊ dr ſic. eo carmẽ hoe

ꝑede cõpoſitũ aptũ ſit choꝛo canẽtii.

illicoꝛion dicũt. Et vt dicit Papias: Co
riandrũ qð gręci coꝛion dicũtcuiꝰ ſemen
vulci vino vatũ ꝓnioꝛes redditĩ venerẽ:
ſiſup modũ deder·amẽtiã facit. In cibo
ſũptũ calefacit⁊ ſtringit: ſomnũ facit.
Coꝛiarius.rij.m.s.qͥ parat coꝛiq ułqͥ oꝑac
de coꝛijs. dẽ a coꝛio.

Coꝛimbus.m.s.fructus ẽ hederę.⁊ dĩ a co

rona.q; ide coꝛonabãt᷑ ãtiqͥ ⁊ cipue poe

te. Oñ Duidiꝰ. 4? metha.Et grauidꝰ di-

ſtiguit tela coꝛimbis. Coꝛimbi etiã dicũt᷑
anuli vitis · Pxia qq; ligant cõpᷣhẽdũt
ne longiꝰlaxati palmites ventoꝝ flatibo

Abagan regem.
Choꝛda.vę.f.p.dꝛ a coꝛ.qꝛ ſicut pulſus coꝛ

Coꝛinthꝰ.thi.m.s.i.tecta aruũ. Mñ Gta⸗
nuus thebaidos ĩ 72 Quã ſuꝑ a tergo vy·
lox coꝛinthos ⁊ arcus. Itẽ coꝛinthchi i.
repoſito:iũ ſagittarũ ſalʒ pharetra Dñ
Buidius triſni. In qbo ẽnemo qͥ nõ co
ninthon arcũ. Coꝛinthõ actm̃ grecũ ptu⸗
lit ꝓ coꝛinthũ. Inuenit᷑ etiaʒ h̊ coꝛintbus
nomẽ cinitat.. Iñ coꝛinthiꝰ. thia. thiñ. F¶d
coꝛinthios ſcnibit Paulus ouas eplas.
Et ſcribit ꝑ.h.in vltima ſyllaba.
Coꝛiũ.n.s.atarme vꝛ. q̃ſi carmiũeoq; carnn
tegat · vel qꝛ a came extrahit᷑. Iñ coꝛioſus
a. l.i. coꝛlo veſtitus. Iñ coꝛiolu diminuti⸗
uũ.i.paruũ coꝛiũ.

Coꝛnetũ ti.n. s. ꝑe p. locus ubi ceſcũt coꝛni

⁊ dꝛa comus.ni:/p quadã arboꝛe dura in

Coꝛneus. a. i. ꝑtinẽs ad coꝛnu vel de coꝛnn

exiſtens.
Coꝛnicẽ.nis.m.t.qͥ canit cũ coꝛnuqð dicit᷑
etiã hic ⁊ hęc coꝛnicẽs.tis.⁊ vtrũq; cõxo/
nitur a coꝛnu cano.
Coꝛnicena nę.f.p.pe.coꝛ.fſęmĩa ꝗ canit cum
coꝛnu dĩ a coꝛnicen.
Coꝛniger.a.ñ.pe.coꝛ.i.gerẽs coꝛuu.

Coꝛnipes. dis.oĩs.t.i.coꝛneos hñs pedes

qð /p equo iuenit᷑.⁊ tũc eſt ge.maſ.
Coꝛnix.cis.ft.qdã auis clamoſa:⁊ dꝛ a coꝛ
nu · qn clamoſa eſt vt coꝛnu . vel quia diu
viuit · vt coꝛnu etiã vurat. Iñ coꝛnicula.i.

„

parus coꝛnir.
Coꝛnu vꝛa came:quaſi carneũ:qꝛ ex came
ꝓcedit. Et in ſingulani eſt indecli. In płi
vᷣo hęc coꝛnua.nuũ. Inuenit etiã ̊ coꝛnꝰ
us. ui.in eodẽ ſeuſu. Et nota ꝙ coꝛnua vo
cant extremę partes antenarũ ꝑ tropum
ab aĩali. Itẽ coꝛnua vocant᷑ extremitates
exercitus:qꝛ intoꝛtę ſũt ad moduʒ coꝛnuũ
gialis·ſᷣ in hac ſigtione ꝓpꝛie iuenit᷑ ̊ coꝛ
nus.us.ui.⁊ p coꝛnu milit ſilr. Sʒ coꝛnu ĩ
ſingulari coꝛnua ĩ pli ꝓpꝛie ꝑtiet ad aĩa/
lia. . coꝛnu deriuat᷑ coꝛnutus.a. ũ. coꝛno
as.i.coꝛnu reſonare hic coꝛnꝰ.ni.p q̃da,
arboꝛe vura in fructu vel liguo. In h̊ coꝛ/
ni.ni.i.fruct illiꝰ arbor. Oñ.Coꝛna gerit
coꝛnus pecudũ ſũt coꝛnua coꝛnu Militis
eſt qñ ꝓperat ſua bella gerẽdo. Itẽ coꝛnu
cõponit᷑ bic hec bicoꝛnis ⁊ hoc ne.⁊ hicz3
bec vnicoꝛnis ⁊ hocne. Iñ coꝛniculũ.n.s.
i. paruũ coꝛꝛnunun.
Coꝛnicularij dicunt᷑ illi qͥ gerebant coꝛnua
vel aciẽ in bello · vel qͥ in aures iudicũ vo/
ta ptulerũt ſus.
8g2

Coꝛnupeta. tę pe. coꝛ. i bos. Oñ Exo. ꝛi e

ſi bos coꝛnupeta fuerit ⁊c.

. .

q; eni ꝑ coꝛnuꝰ⁊ tibia vnu ẍbů ex vtroc;

cõpoſuit vtruq; verbũ ꝑ vnã oꝛonis ꝑte
in latina lingua traſfuſum eſt· quo voluit
genere licite demõſtrauit. m Greg.

Coꝛnutus.a.um.i.habẽs coꝛnua. Et facies

MNMo yſi erat coꝛnuta · ſicut oicit glo. Exo.

34 Pt quoſdã radios ſplẽdon qͥs bũa/

nus viſus cape nõ potuit.
Coꝛolla lę.diminutiun.i.parua coꝛona.

Coꝛollariii.rij.n.S.eſt pmiũ alicui certami /

nis·ſcilz coꝛona vel aliud.vel coꝛollarium
eſt vnde aliquis meret᷑ adipiſei coꝛonam
Coꝛona nę.f.p.dꝛ a choꝛusquia rotunda
ad modũ choii ſolet fieri.⁊ eſt in ſignũ vi

ctoꝛię vel regij honoris ꝗ ideo in capite

regũ ponit᷑ ad ſignduʒ circũfuſos in oꝛbe

populos quibo accinctus q̃i caput ſuũ co
ronat. Oapias vᷣo dicit:ꝙ coꝛona gene⸗/
ralit᷑ vꝛ:diadema vo ſpaliter: NMaʒ ẽ ge⸗
ſtamen regij capitis. Coꝛona vo quoꝛũ/

cunq;. Itẽ coꝛona vꝛ crculus. Itẽ coꝛona
ẽ etia raſura piloꝛũ in ſuꝑioꝛi parte capi⸗

tis dericoꝛũ ·ꝗ ⁊ derica dicitur · Inde co/

ronula.i.ꝑua coꝛona.

Coꝛpoꝛalis.ↄ.t.⁊ hocle.i.ad coꝛpus ꝑtinẽs

Inde coꝛpoꝛalitas.tat.Et cõponit᷑ cum in

vt inco:poꝛalis.Etut dic Oꝛiſcianꝰ.Coꝛ/
poꝛale nomẽ eſt iſtud qð coꝛpoꝛeã rẽ ſigẽt.
hoc in ꝓpꝛijs⁊ appellatiuis noibo. In p/

pꝛijs vt Soꝛtes. In appellatiuis vt ho/
mo. Incoꝛpoꝛale vo nomen eſt illud. qd

incoꝛpoꝛeã rẽ ſigt in ꝓpꝛijs appellatiuis.
In ꝓpꝛijs ut pudicitia penolipes. In ap/
pellatiuis vt virtus. Itẽ coꝛpoꝛale ſbᷣſtan
tiuũ.nen.ge.eſt alba palla in altari ſuꝑ q

ponit᷑ ſacramẽtũ euchariſtię.

—— *

Coꝛpulentus.a.ũ.i.pinguis:craſſus. Inde
coꝛpuletia tię.i.craſſitudo dꝛ a coꝛpꝰ et

lentos quod notat plenũ.

Coꝛpus.oꝛis.n.t.a coꝛrũpo.pis.di:eo ꝙ ſit
naturę coꝛruptibilis.⁊ cito coꝛrupat᷑.Dł
coꝛpus cõponit᷑ a coꝛa pus puris. Inde
coꝛpus quaſi coꝛdis pus.i.cuſtodiaſ po/
tius videt᷑ etymologia q; cõpoſitio. Del

dĩ coꝛpus q̃i coꝛã poſitus. Iñ coꝛpoꝛeus

a.ñ. Inde ⁊ coꝛpoꝛeitas.tatis.et cõponit

heęc incoꝛpoꝛeitas.tatis.l coꝛpus cõpo/

nitur bicoꝛpoꝛ· tricoꝛpoꝛ quadricoꝛpoꝛ.
⁊c. Inde coꝛpuſculũ.li.iminutiuũ.i.par

uu coꝛpus.

Coꝛpus quãdoq; dꝛ collegiũ ſiue vniuer-

ſitas · cuiꝰ caput eſt ſlatus.c.nouit · de his

fi.a pꝛę. Et tale coꝛpus pot habere vnũ

ſigillũ · de exceſ.tla.vilecta Dꝛ etià cõgre

gatio cuiuſcũq; cuitatis vel ville vel ca⸗/
ſin habere coꝛpus. Itẽ alibet ogregatio
ꝓꝙ iuſticdia facieda/ut ↄgregatio ſcabinoꝝ

vel totius vniuerſitaij. Itẽ ſocietas cau/

ſa religionis cui ꝓuiſu eſt vnũ coꝛpus ha

bere debet inſtar reipublicę. Et res cões. i
actoꝛẽ ſiue ſyndicũ cõem ꝑ quẽ agere võt.
ff. ꝙcuiuſ.vniũ.no.agit.l.j. Itẽ eps cũ ca⸗
pitulo ſuo facit vnũ coꝛpus·cuiꝰ ipſe eſt
caput · ſed cũ clero ciuitatis vel vioceſis

non vꝛ facere vnũ coꝛpusſic nec abbatiſ-/

ſa ci clericis ſuis · licʒ ſit caput·vnũ coꝛp

Coꝛrectio.onis.ſt.i.emẽdatiocaſtigatio:a
coꝛrigo.gis. Itẽ coꝛrectio eſt quidã coloꝛ
rhetoꝛicus.⁊ ſit quãdo tollit᷑quod pꝛius
dictũ eſt: quod magis idoneuʒ videtur
apponit· vt Buʒ min oblitꝰ decor. quin⸗
imo dedecoꝛis:ex qͥ dicoꝛ amansimo ve/

racius amens. S=

Coꝛregionalis.i.ex vna regione.
Coꝛrigia.gię.f.p.d⁊ꝛ a coꝛiu.vel a colligo.as

q̃ſi colligia. Iñ coꝛrigiola.lę.i. pua coꝛri/
gia. Et coꝛrigiat.a. ũ.i.cũ coꝛrigijs ligat.

Coꝛrigibilis.o.t.⁊ h le.ad coꝛrigiendu ha/

bilis ſcom Papiam.

Coꝛreptio frat᷑na ẽ admonitio frisde emẽ⸗
Datiõe delictoꝝ ex frat᷑na caritate pcedteſ
Coꝛriualis.ↄ.t hoc le.i.cũ alio pptãs eũdẽ/
riuũ. Oñ ⁊ ſilitudinẽ coꝛniuales dicunt

qui eandẽ amicã habent.

Coꝛs coꝛtis vide.s.in cohoꝛs. =
Coꝛtex incerti ge.eſt ſuᷣma pars arboꝛis.?X
cõparat᷑ pelli aialis videt᷑ ↄponi a coꝛiiũ
eſt etymologia potiꝰ qᷓ; cõpoſitio. Coꝛ/
ticẽ etiã vocãt qͥdã coꝛu cẽ. Liber ẽ ꝑs ite
rioꝛ coꝛticis dictꝰ a liberato coꝛtice.i.ab/
lato:eſt enĩ mediu quoddã inter lignu;, ꝰ
coꝛticẽHõt etiã ibi põni tertiũ ſcllʒ ſuber
Pñ. P arſ poꝛ ẽ coꝛtex liber alta ttia ſuber
VBñ Cheodolꝰ. Mutat flebilit᷑rigidũ ꝓ
coꝛpoꝛe ſuber. Inde coꝛticillus.li.i. paruꝰ

coꝛtex.

Coꝛtina.f.p. vt d in biſtoꝛijs. quãdoq; o
liũ/quadoq; tẽtoꝛiũ ·quadoq; tabnacu
lũ. Mñ coꝛtina eſt oꝛnametũ ecdliaruʒ vl

tabernaculoꝝ.ſicvela depicta· ꝗq ĩ latenibo

altariũ ſuſpedunt᷑ ne ſacerdos in aſpectu
circuſtãtiũ ↄfuũdat᷑.⁊ dꝛ a coꝛin/q; pꝛimo

ex coꝛijs⁊ pellibo fuerũt factę. Ite coꝛtina

eti dicebat loc'olim ĩtẽplo vñ dabant

iſ
ſe
de
ecin⸗
lent
na
tmat
tinar
foah
tn
Mic
Cousn
Koye,
Coco
Rnd
Po
qul
Bul
Conn
coſn
haca

Colnn

Colni
olnoe
10e
hoe
dat,
Crt
pbi⸗
Colne
Colne
ſmi
Cinu
dior
(
din
ll
ſtu

“

C⸗
Chh⸗
Cotinn
lwln
Ppu
Ml
Gean
Cote
lea⸗
bos
laſie
int
lemn
tnr

n Rehis
beryji
nicgr
kwla,
Negito
nag,
Cls
tmos
gereſ,
cpsai a⸗
lipenf
dooceſs
Abbani⸗
müc

Kgn⸗
gucicle
de
N

Nlicdas
guncorn⸗
jslger⸗
übe⸗

ſeeni
npaed
ptistig
Gnt

utien

niaci
lmepst⸗
nnn
iſlen
waſt

agdi

upen

6 0
V
gelen.

ꝛ oꝛnamentũ pontifiss.
Coſta. ſtę.dẽ a cuſtodio.is.q; coſtę cuſto/

reſtõſa. vel poti mẽſa in tẽplo Aollinis

ſuꝑ qua ſiabat phębus qͥ dicebat oꝛadla.
1 dicebatur coꝛtina · qꝛ coꝛio fętonis erat

tecta. Oel vꝛ coꝛtina quaſi certina:q; ibi

certa oabant᷑ rnſa: vel coꝛtina quaſi coꝛdi
na.qꝛ ibi hoiuʒ tenebant᷑ coꝛda. Iñ con

tinatus.a.ũ.i.coꝛtina paratus. Iñ ⁊ coꝛ/

tinarius. rij·qͥ coꝛtinas extedit wel puat ul
facit. Et hec coꝛtinaria.rię.in eodẽ ſẽſu. Et

coꝛtinarius. a. i.qð ad coꝛtinã ꝑtinet. Iñ
etiã coꝛtinula.i.parua coꝛtina.

—

Coꝛus.ri.pma/pducta ꝓ vento ſine aſpira/

„Lione. . 14
Cos cotis.ſt.vꝛ a cote gręcoquod latine

dẽ inciſioeo ꝙ ferrũ ad incidendũ acuat.
Pꝛope vᷣo duri lapides appellant᷑ cotes
quaſi cautes.⁊ ꝓduc co. Hnde Dirgiliꝰ.
BGubiguntq; in cote ſecures.

Coſmarcha.chę,.dñs vel pnceps mundi:.a

coſmos mũdus ⁊ archos pꝛniceps.Inde
hec coſmarchia. chię. eius poteſtas.
Coſinarius.rij.m.s.i oñs mũdi.
Coſmicus.a.ũ.pe.coꝛ.i.mũdanus.

Coſmogiaphus.phi.ĩ q mudũ deſcibit

7 dĩ a coſmos qð eſt mudus.⁊ graphos

qquod eſt ſcibere. coꝛ.pe. Oñ in eluroꝛa
dicit᷑. Coſmographo Moyſi mibi du-⸗

ce carmine huius. Inde coſmographia.
phię.mũdi deſcriptio.
Coſmopeia.i.mũdi factura.
Coſmos dicũt gręci.⁊ cõuertit in
foꝛmã.⁊ d hic coſmus.i.mũdus.
Coſmus.mi.i.mũdus:a coſmos. Itẽ coſmꝰ

„

diũt interioꝛa.Iñ hęc coſtula.lę.⁊ coſtel⸗
la leę diminutiua: hoc coſtaniũ rij locꝰ co
ſtarũ.Et coſtatus.a.ũ.qͥ habet coſtas.vel
babens magnas coſtas. H
Coſte · decas gentos · vnũ ⁊ idem ſiꝗnt.

Coſtus.ti.f... eſt radix herbęcuiuſda.

Cotana.i.mala cogogna.i.genus maloꝛũ.
dedlinat hoc cotanũ.ni.⁊ ſcribit ſine.cin
Papia. Oñ vicit: Cotana genus fructuũ

nucũ. Et coꝛ. pmã ·vt patet in h̊ verſu. Cũ
cotano moꝛꝰ moꝛiq; ſoꝛoꝛ ſycomoꝛus,
Cote gręceinciſio latine.

Cotula.lę.f.p.qdã mẽſura vini cõtinẽs cia⸗
thos ſex.i.emina:q̃ ideo cotula di· eo ꝙ

inſciſio ⁊ diuiſio ſextarij ſit in duo qua.

Tita fit cotula.

7

Cotumix.cis ft a ſono vocis di quã greęci
oꝛtogon vocãt.⁊ eſt auis regia.? c pa⸗

titur moꝛbũ caducuʒ vt hoĩes. Et ꝓducit

latinam

pe.Mſñi Auroꝛa. Mane cotumices veſpe
vulgus haober.

„

Coxa. xę:.pa coxein pli· dictę ſunt q̃i con⸗
iicte axes. In ipſis eni capita femoꝑ iũ/

Couterinus.a.ũ.i.ex eodẽ vtero cũ alio p⸗

gunt. Iñ coxula diminutiuũ. R

ante
Cra · vox eſt coꝛuoill.
Crapula.lęhp.i.ſupabũdãs edacitas.ĩmo
derata⁊ noxia voꝛacitasa oẽ a crudusq̃
cruda epula· cuius cruditate grauat᷑ coꝛ:a
ſtomachus turbatur. Eſt aut vini cibiq;.
Dñ. ina bibit mane cerebꝛũ refoꝛmat
inane. Quęꝑſudit heri crapula mita me⸗
ri Et ponitur qñq; capula pꝛo exceſſu in
potu. Oñ ps. Crapulatus a vino.

Craſſus.a.n.i.pinguis:ſed abeſus plus ;

pinguis dꝛ a ceſco.cis:vel a creasvła
creãdo/quaſi aptus ad creandas carnes.

cõparat᷑. Iñ Iᷣ craſſitas.tat. Et b craſſi⸗

tudo vdinis. hęc craſſicies ciei. Etꝑ ↄxo/
ſitionẽ craſſilentus.a.u.i.plenus craſſicie.
DPapias vic: Craſſa fecũda pĩguis ſpiſſa
ECraſſari coꝛpoꝛis eſt ⁊ ſanguis. Graſſari
di ⁊ crudelitatttis
Craſtinus.a.ũ.dẽ a crasa qͥ etiã craſtio.as
dð cõponit᷑ ꝓcraſtino. as vide loco ſuo.
Crater.eris.m.t.eſt genus calicũ.i.poculoꝝ
duas habẽs anſas⸗fiebat pᷣmo de cõne/⸗
xione virgultoꝝ.⁊ dĩ a cratimeo ꝙ ſe in⸗
uicẽ teneat. Et vt vicit Papias: Crater ẽ
vas vinariũ. Itẽ cater fac duplicẽ actm̃
in ſingulari/ſcilʒ craterẽ vel cratera.⁊ ca/
tera eſt actũs gręcus.Et ſilit i płi geminũ
habet actm̃· vt crateres vel cateras. Dñ.

Hirgilius enei. S Indulgent vino⁊ ver

tũt crateras genos. Idẽ in p̃ enei. Crate⸗
ras magnos ſtatuũt⁊ vina coꝛonant. Iñ
craterculus diminutiuũ.i.paruus crater.
Cratera. ꝑe/p/poteſt eſſe actũs gręc.⁊ tunc
eſt maſ.ge.ſicut crater. Del põt eſſe ntũs
latinus.ſic eſt fe.ge·pmę declinationis
Crates.tis.f.t.eſt inſtrm qð fit de vimibus

Vel de ferro ad aſſadas carnes vel piſces
deſup. Iñ H craticula oiminutiuũ i. pua
cxateſ.Et nota ꝙ iſtud diminutiuũ reqrit

ꝙ dicat᷑ catis in ntõ ꝑi. In multis tñ li⸗
bꝛis iuenit᷑ qates ĩntõ ꝑ.e. Nñ ĩ Nuroꝛa
Altaris medio crates pdicta reſedit. In
greciſmo.Eſt crater patera cõnexio vir/

Creagra.greſp.dĩ a ceas quod eſt caro⸗
g35

agros quod eſt tractus Et ſt ceagre

tridẽtes fuſcinulę ad carnes ve caldarijs
pferendas vel extrahẽdas.

Creber.a. .i.denſus vel ſpiſſusſed differt

ab his · quia creber vꝛ de multitudine · vt
creber paries circuit hanc domuʒ.i.multi
parietes. Denſũ ſiue dẽſatũ ẽ qd viſunõ
eſt penetrabile vt ebur. lic tenue. Spil⸗

ſum vo qð nõ ẽ tenue. Et ꝓducit ec Hñ
quidã. Aectio crebꝛa valet quã non ob/

Crebꝛifurus.ſuri.m.s.eſt locus crebꝛo bñs
furesſailʒ qͥ ſępe frequẽtat᷑ a furibo.
Crebꝛo.onis.m.t.alio noĩe dicit᷑ poꝛca.eſt
autẽ poꝛca illa terra ꝗᷓ cõtinet᷑ inter duos
ſulcos.⁊ dẽ a crebꝛo:q; aqua crebꝛo per
ipſam oiſcurit.
Credibilis.ↄ.t:⁊ hocle.qð poteſt cedi.

Creditarius.m.s.i.cõſiliariꝰ vel camerariꝰ

cui ſecreta cõmittunt᷑. Inde hͥ ceditari

i. cameraria.

„

Creditoꝛ eſt ꝗͥ alienã fideʒ ſequit mutuatã
pecuniã nuerãdo· Generalit vo creditoꝛ
dDi qex cauſa qcũq; alienã fidẽ ſequit᷑. Et

dꝛ iõ ceditoꝛ q; cqredit debitoꝛi.
Credulus.a.ũ.qͥ ſemꝑ vel facile cedit. Iñ

hec credulitas.tatis. Et cõponit᷑ cũ in.· vt

Incredulus.qͥ nunq; vel vix cedit Hñ

Breciſm. Aumoꝛ credibilis res credu-
la ꝗ cito qedit.Sic incredibilis ⁊ res in-

credula oiſtat. .V
Cremẽtũ ti.n.s.i.ſemẽ virile.⁊ dꝛ a creo.as
q̃ſi ceamẽtũ. Hñ Joſephus.Cremẽtum
ad libidinẽ ſuo potiꝰ nutriuit ex coꝛpoꝛe.

Itẽ cremẽtũ dꝛ a creſco.is.⁊ tũc tãtũ va⸗/

let quãtũ incremẽtũ.

— „ „ ₰ℳ

Cremiũ.mij.n. s.i.ſiccamẽtũ lignoꝝ vel fri/
xoꝛũ in patella.⁊ etiã qð remanet in pa/
tella aridũ de camibo poſt pinguedineʒ
liquefactam vꝛ cremin. Dñ ꝓpheta. Dſſa
mmea ſicut cremiũ aruerũt. Et oꝛ a cemo.
Cremiũ.n. S.i.ſacrificiũ:quod holocauſtũ

picebat᷑. d a qemo. s.

Creas gręcelatine dꝛ caro.

—

Creperon vubiũ vĩ. Inde creperus.a. um.

i. vnbius. “J
Crepido.inis.eſt riparũ obꝛuptio · ſaxi vł
rupis vel mõtis extremitasaltitudo ·ſũ/
mitas.Donit᷑ tñ qñq; ꝓ cauerna vbi vię

cõueniut·in qua ſolẽt pauperes latitare·

vel mẽdicare.ODñ Juuenalis.Nulla cre⸗
pido vacat. Et ponit᷑ h̊8 ꝓ ſũmitate ripa/

rum. Et dvꝛ a crepo.as:qꝛ ibi ẽ frequẽtius

ſonitus ventoꝝ⁊ ruptio lapidũ.Quidã

Crepudiũ.dij
as.qꝛ in ea puer crepat.i.ſonat vagiẽdo.
Itẽ bᷣm VPapiã:Crepũdia puerilia oꝛna-
menta indita.ꝗ expoſitis infantibo adbi /
bent · vt cunabulu. Vñ Hieronym. Int

tñ volũt deriuari a creperõ qð eſt vubiiũn
vel incertũ ·qꝛ dubiũ eſt in tali loco pone/
re pedem. Item ſũmitas vll extremitas
in circuitu altaris dicebatur crepido et
ipſum ppitiatoꝛiũ. Oñ Ecech. 43? De ſi⸗
nu terrę vſq; ad crepidinc.i.ꝓpitiatoꝛiũ.
Crepitus.us.ui.⁊ hoc crepitaculi.i.ſonit᷑.
Crexꝑoꝛ.oꝛis.m.t.i.ſonitus vel eleuatio dꝛ
a crepo.as.

4 *

n. . i. cunabulu. 7 vꝛ a cepo

crepũdia noui partus:
Crepuſculũ.n. S.i.dubia li
inter noctẽ⁊ diẽ eſt.vel inter diẽ ⁊ noctẽ

vubia · an ſit diei vel noctis dĩ a cexpon

quod eſt oubiũ.Et eſt duplex crepuſcu/
lum ſcilz diei?⁊ noctis. Hbi aduertendũ

bm Hug q; nox habet ſeptẽ partes.Pꝛi
ma pars noctis vꝛ crepuſculũ vel veſpeꝝ
a ſtella occidẽtali. Secũda ↄticiniũ a cõ/
ticendo. Certia galliciniuʒa gallicantu.
Quarta intẽpeſtu.i.nõ oꝓpoꝛtunũ.⁊ non
aptũ tẽpus alicui rei faciedęqñ nihil agi
poteſt · qſi ſine tẽpoꝛe.i.actu ꝑ quẽ cogno/
ſcit᷑ tẽpus. Quinta iten galliciniũ· ꝓpter
gallos lucis p̃nũcios. Sexta matutinuʒ

inter abſceſſũ tenebꝛarũ auroꝛe aduẽtũ.

Septima diluculũ.nũcia viei · ꝗ incipit
q̃ſi diei parua lux. Idẽ etiã auroꝛa dicit
poſtea iterũ crepuſculll.
Creſus.ſi.m.S.rex lidoꝛuʒ. Oñ Hierony⸗
mus in epła ad Oaulinũ.d? capło. Pꝛe⸗
fert᷑ vidua diuitijs Creęſi.
Creta. tę.fp.ꝗdaʒ inſula eſtin qua fuit nu/
tritus Jupiter. Inde cretus.a. ũ. ⁊ creſus
a.ũ. Et hic hęc cretẽſis ⁊ hoc ſe.in eodeʒ

ſenſu. Et hec creta te. gene terre albe· ſclʒ
argilla. qꝛ in illa inſula melioꝛ abũdat ce⸗

ta. Iñ cretoſus.a.ũ.abũdãs creta.⁊ crete
a.ũ.id quod eſt de cee.
Creticus.cii.iudex vel medic.⁊ dĩ a ciſis
qð eſt iudiciuʒq; bm criſim iudicat de in⸗

firmo.an debeat euadere nec ne· vel vꝛ a

cemo.nis. Iñ creticus.a.ñ.i.iudicialis vel

determinatiuꝰ.vt cretie vies · in q̊ ſumit

iudiciũ infirmitais..
Cretio.onis.f.t.i.iudicatio·vel cert nuerus

Dierũ · in quo inſtitutus eſt bęres:uł adijt

hereditatẽ · vel finito tẽpoꝛe cretionis ex/
cluditur.⁊ dẽ gceiorqluin dec etio · qꝛ ita

decemit᷑ vel cõſtitu

lux · ſcilʒ hoꝛa que

Eit

goe
gud
lb⸗
Cin
1ſi
Cun
ſato⸗
Cunen
die
none⸗
ſan
Cnuns

th

ab
og
inmn
O
ail
an
ſic⸗
gnoc
i⸗
Rar

iſ dubii
00 wne⸗
renngs
Npideet
PDeſi
iſe⸗
dnd

rygih.
nlnam⸗
nm. T

nr
N Rer i
ARinar
Nrocpr
Iacentntit
vanez
inl wier
lanüsc/
Glion.
mmi. Tnon
ſinbblagi
nicgo⸗
nid e
nmmmmng
igiupt
mwd

Dir,
dPe⸗

ncbuftn
gauais
mlnunu,

mabeſa;

buchcar⸗
naets

nfniens
luditt
nnis ep
tocht

Cribꝛũ.b:i.n.s.ẽ inſtrumẽtũ aptũ ad pur/
gadũ fruges. ⁊ vꝛ a currẽdo. q; ibi currit
frumẽtũ. Del dꝛ a creber.a.ũ.quod ẽ ideʒ
quod denſuseo ꝙ ſit crebꝛo ꝑfoꝛatũ. Iñ

cnbellũ oiminutiuũ.i.paruũ cribꝛũ. Hnñ
quidã. Maurit aquaʒ cribꝛo deric abſq;

Crimẽ.inis.n.t.dẽ a careo·vt furtũ · falſitas
1 ſiłia ꝗ non occidũt ſed infamant.

ECnminũ capitales erãt carceris cuſtodes.
qͥ etiã ſtratoꝛes dicunt᷑a ſternẽdo:q; dã/

natos pungebant.
Crimen ecdeſiaſticuʒ ẽ quod ꝑtinet ad iu/
niſdictionẽ ecclię vt bereſis· ſacrilegiũ. ſy⸗

monia/piuriũ·vſura·adulteriuxij.q.ij.in

ſü. lxxvij. oiſ..).

Enmẽ mere eccleſiaſtici eſt· q pncipalit

oꝛtũ a canonibo ſumpſit.⁊ ſolũ coꝛã iudi/

cibus ecdeſiaſticis cogſci habeat · de cui

cognitione iudices ſeculares ſe nullaten

intromittere poſſuntvt eſt crimẽ hereſis.

Sed crimẽ mere ciuile ꝑ oppoſitũ ·eſt de/
lictü legibo ciuilibo phibitũ· alias in ſe nõ
peccatũ/vt in ciuitate ire de nocte poſt ſo/
nũ cãpanę vel cõſile.Crimẽ vᷣo mixtũ eſt
quod ſpꝑectat ad foꝛũ vtrũq; vt eſt ſacri⸗
legiũ· quod ſpectat ad foꝝ eccleſiaſtici.
põt etia iudex ſecularis de pęna eius co/
gnoſcere⁊ ſacrilegũ punire ſm glo.ĩ xbo
adimimus. in. c. fglicis. de peli. v, de hoc
Cnmẽ leſę maieſtatis eſt vbicunq; qͥs con
tra vrbeʒ aliqd molit᷑· aut qui ꝓfugit ad
hoſtes.vel iſtos iuuat q̃licũq; cauſa.ſciliʒ
armis conſilio· vel pecunia. vel qͥ ſubiec
tas ꝓuintias nitit᷑ facere rebelles· uł ſedi⸗

tiones aut bella mouet in ciuitate. vel qͥ

Hlatũ magiſtratũ vel pᷣncipẽ occidit. vłqͥ
contra latus eius militat.vel arma fert et

occupat cõtra rẽpublicã. Et idẽ dĩ cimẽ

ꝑduellionis.i.hoſtile.MNã ꝑduelliões di/

cunt᷑ hoſtes. Secus ſi cõmittit hoc crtimẽ

non cõtra rẽpublicã · q; tũcnõ vꝛ ꝑduel⸗
lionis·ſed ſimplicit᷑ leſę maieſtatis· Et nõ
ꝙ nõ ſubdituscrimẽ leſę maieſtatis non

cõmittit · vt in. S. rurſus.in cle.paſtoꝛalis.

de re. indi. vbi rex cecili? ARoꝑtus nõ eo
modo ſubfuit Henrico imꝑatoꝛi · ꝙ ci⸗
men lelę maieſtatis in eũ cõmiſerit

Crimẽ heęreſis in multis cõuenit ceũ crimine

leſę maieſtatis. ⁊ hmõi ſm canonesẽ p/
pꝛie leſę maieſtatis· q; le’dit republicam
umperatoꝛẽ etiã diuinũ ⁊ c-leſte.
Crimen ſacnilegij ſjm MMo. ſit ꝓpꝛie quãdo

ſaqum de ſacro aufert᷑. lc etiaʒ bᷣm eũ: ſi
quis nõ ſaq de ſacro recipit. vel ſacrũ de
non ſacro. Sed ſm leges tunc ſacnlegiun
nõ eſt. q qñ res buate auferunt᷑ de ſacro.
tucactio furti loc habet. Moſti. tñ dicit

ꝙ ſi accipit᷑ ſaqũ de ſacro. vel ſaca denon
ſacro:/ſemꝑ ſacrilegiũ fit. vtx vij.q.iiij. qͥſ⸗
quis.vᷣ.ſumplicit·
Crimẽ peculiatus ſm ꝰLxo.locũ habet pꝛo
pecunia publice recepta vel intcepta · vel
quocic; modo cõtamiata. vt ſi in auꝑ uł
argẽtũ va eęs publicũ aliqͥs ferꝑ vel ſimi/
le aliqͥd inducat.i.adijciat. Idèe eſt ĩ ſacra
re· vt in vaſis ecclię. Idẽ eſt in religioſis:
yt in oꝛnamẽtis ſepulclis.
Crimẽ ſtellionat pm ?o. dẽa quodam
aiali reptili:qð vꝛ ſtellio. Et cõmittit hoc
crimẽ qui in varietate aĩ reʒ aliquã alteri
pignoꝛi obligatã ſiue pignoꝛata alij po⸗
ſtea obligat. Et dꝛa ſtellione · qꝛ ſicut ille
vermis eſt varius in coloꝛibo.ſic ille qͥ cõ/
mittit hoc crimẽ eſt vanus in oꝛea incon/

ſtans in mente. M
Crimẽ fraudati cenſus cõmittit᷑ cũ qͥs furat

publicã pecnniã ſibi accõmodatã.

Crimẽ fraudatęannonę eſt cũ poꝛtitoꝛes fu
rant victualia · a republica ad exercitum

miſſi.

Crimẽ piaculare eſt quod moꝛte expiat. ,

Crimẽ cõcuſſionis cõmittit qͥ textu officij

ſibi cõceſſi extoꝛquet cõminado aliqͥd ab

inito. Et tali crimie punit᷑ q pęna qdru/
pli. . q.vij. ſanximus.in i.
Criminũ alia ſunt pᷣuatavt illa quoꝝ exe⸗
cutio.i.accuſatio uł denũciatio ꝑtinet tm̃
ad illos quibo inferunt᷑· vt furta:dãna il/
lata ⁊ iurię.Alia ſut publica quoꝝ execu

tio dat cuilibet de plo: Qm̃ ad publicã

vtilitatẽ ſpectat· ne malefica maneãt im/
punita:.vt ſunt homicidia:pꝛicidia:adul/

teria. poſt q̃drageſimũ tñ diem · vt. l.iure

mariti. C. de adulte. Itẽ crimẽ leſeę maie/

ſtatis. Et nota ꝙ crimẽ dꝛ quiq; modis.

5b ſumit᷑ ꝓ quolibet peccato ſiue moꝛtale
ſit ſiue veniale.2 / crimie irrogate infa/
miã.qð eſt accuſatiõe? dãnãtioe vigniſ/
ſimũ. ʒ5 ꝓ peccato qð euenit ex delibera/

tione.ſiue moꝛtale ſiue veniale ſitqð non

delet niſi ꝑ pęnitẽtiã. ꝗ qð ſemel ↄmiſſũ
ſufficit ad cõdẽnatione.nõ tñ infamat. S⸗
qd irrogat ppetuam infamiã. utno.xxv.
Dil.c.vnũ oꝛariũ.S.nnuc autẽ.⁊.lxxxj.diſ-

apls. Hnde Si qlibet eſt peccatoꝛnõ tñ

.84

Crinalis.ↄ.t: hocle.i.ad cinẽ pertinens.X

dia crinis. Sed crinalis.m.t.i.acus qua
crinesaptarnr..
Crinis.nis.mit.a cerno dĩa ſũt cines pꝛie
mulien · ſic dicti. eo ꝙ crinibo a vin viſcer⸗
nant᷑. ⁊ ita q;tũ ad vocẽ deſcẽdit qinis a
cerno/ᷣ q;tũ ad ſignificationẽ potiꝰa viſ/
cerno. Etiã dẽ alio mõ h̊ cirrus.ri.qð ⁊ ꝓ
plicata vꝛĩ capilloꝝ · a cirim qð ẽ tõde/
re. Iñ criniculus.i paru cinis. Et crinit
Aa. . pe p. i. magnos habens crines.
Crypta ptę.i.ſpelũca cauerna·it turba ho/
minũ. dĩ a cepo. .
Criſta.ſtę.fſ.p.dã illud qð emniet ſuꝑ galeã
Tſuꝑ capita quarũdã auin. Iñ criſtat a.
iᷣ.i.criſta oꝛnat. vel qͥ magnãa habet criſtã
Innenit᷑ etiã ciſtat.i.galeatus.
Cryſtallus.li.f.s. genus eſt cãdidi lapidis
quaſi nixa fit glacie vurata ꝑ ãnos.vñ⸗
greci ei nomẽ dederũt. Et nota ꝙ ãtiqui
vicebãt hoc a yſtallũ. li Oñ Auroꝛa. Cry
ſtallina facit facta feneſtra decẽs. Et cry⸗

ſtallꝰ appoſita radijs ſolis adeo rapit flã

mam . vt anidis fungis vel folijs pꝛębeat
ignem fulgiduũ aũt nihil aliud q;ᷓ frigidũ

pati poteft.

—

Croce. aiũa h̊ coces ceę.ſp.i.cuna ĩfantiũ

Vñ ĩ Crenis Hieremię dĩ: Qui nutrie/
bant in croceis/ãplexati ſunt ſtercoꝛa.

Crocodilus li quodd aĩal quadrupes· et

dia crocuseo ꝙ coceũ habeat coloꝛem.
Et eſt plerũq;ᷓ in longitudine viginti cu/
bitoꝛũ · dentiũ ? vnguiũ imanitate arma⸗

tus · tantę duricię ꝙ foꝛtiũ ictus lapidum
tergo repercuſſus nõ ſentiat. Mocteĩaqͥs
2 die humi requieſcit. Solus ex aĩalibuſ

ſuperioꝛẽ mandibulã mouere dꝛ. Quidã
tamẽ dicũt ꝙ componat᷑ a crocus⁊ dilus
quod eſt metus. Dñ. Herba crocus di⸗
luſq; metuens venit hinc cocodilus.Nã
croceis maculis variat᷑ et eſtmetuendus.
MR. poſt. . ᷣmũ ſibi vans.l.ſcriptito ſolo.
Crocis.ci.qͥdã puer verſus ĩ floꝛẽ ſᷣm ppe⸗/

tas. Inde bic qoσ*0 G. dictus eſt flos. Sʒ

Apꝛie hoc crocũ.cip floꝛeſed/ ꝓ puero hic
qoc“. licet ꝓ floꝛe iueniat᷑ hic crocus crodi:
tamẽ hoc fit gra pueri. Dłcocũ dĩa co/
ricio oppido cilicię vbi melius⁊ plꝰ abũ⸗
Dat qᷓ; alibi. Iñ croceus.a.ũ.⁊ hęc crocea
ceę. ſubſtantuie.
Croma gręce dꝛ latine coloꝛ.Iñ cromati/
cus. a. .qͥ col oꝛe nõ cõfundit᷑/nec coloꝛeʒ
mutat hm Hug. Dapias dicit: Croma
grece · dꝛ coloꝛ vel humo.

Chronia·nię plixus coꝛpoꝛis moꝛbusqui
multo tẽpoꝛe moꝛat᷑.vt odagra vel tiſis.

Chꝛonicus.a.i.i.tẽpoꝛalis/terręnꝰ. Et pla/
liter hęc chꝛonica.coꝛũ.i.tẽpoꝛa vel texoꝝ
ſeries · vel oꝛdo vel liber vbi deſcripta te/
poꝛa cõtinent · vel facta viuerſon tepoꝝ.
Chꝛonographus pe.coꝛ.qͥ deſcibit tẽpoꝛa

dĩa chꝛonon qð eſt tempꝰet graphus

qð eſt ſciptoꝛ. Iñ chꝛonographia · phię.
i.bꝛeuis ſcriptura· vel tẽpoꝝ deſcriptio.
Chꝛonon gręce latine vꝛ tempus.
Cruciabilis. .t. hocle. qð eſt dignuʒ vel
aptũ cruciari. ’

2

Cruciamẽ.inis: hoc cruciamẽtũa hoc cruu

ciũ·cij. oĩa idẽ ſcilʒ toꝛmentũ quodlibet.

Vñ Auallius.vinuũ cruciũ inſuaue dixit.

Cruciarius ·rij.qui eſt cruce dignuſ vel qui
fert crucẽ ad ſuũ diſpendiũ:vel ad officiũ

ſuſpendij ·vel ad ſignũ pꝛofeſſionis ⁊ reli /

gionis ſuę.⁊ dĩ a crux. Iñ cruciarius.a.ñ.
adiectuiie.

Crucibolũ.li.n.S.i.lucerna.et dꝛ a crucio.et

bolus.qꝛ bolus.i.moꝛſellus ſeęꝑe ibi cuciat
2 diminuit᷑Crucibolũ etiã dꝛ moꝛtaniũ.

Crucicila.lę.f.p.i.parua crux.

Crucifer. a.u.qui fert cucẽ.

Cmudelis. ta hoclei crudusEt eſt aude

lis in ſanguine · ſeuus in ira.

Crudus. a, u. d quod nõ eſt coctũ·q̃ſi non

ſine ſanguĩe. Et oꝛ a cruoꝛ. Et inde ꝑ traſ⸗

lationem vꝛ homo qudusq̃ſinõ coctus
nec eſui habilis. Eſt enĩ aſp ⁊ audus. Iñ

hbec quditas. tat. Vñ. Crudus nõ coctu 6

eſt qudelis q̃ʒ cruudus.

— * „

Cruentus.a. i.i.ſanguine inqnatus. vł qui

amat effuſionẽ ſãguĩs. Iñ cruentat.a. ũ.

7 differt a cruẽtus:.qꝛ cruẽtat᷑ dꝛ pꝛopꝛie

ſanguine inqͥnatſed cruentus qͥ amat eſ/

fuſionẽ ſanguinis.

Crumena.mæ.pe p.ſaccus· marſupiũ qet

cruma crumę di.·

Cruoꝛ. oꝛisa cuno dr.eo ꝙ cuoꝛ currẽdo
coꝛruat eſt cruoꝛ effuſus. ſanguis vo in

coꝛpo:e. ODñ. Sanguis alit coꝛpꝰ· cruoꝛ ẽ

a coꝛpoꝛe fuſus Oł ſanguis eſt hoiuʒ:cru/

oꝛ victimarũ. Del cuoꝛ eſt coꝛrupt ſan⸗

guis qᷣ emittit᷑. dã ſanguis q; ſit ſuauis.
Crus cruris.n.t.d a currois:q; curibo cur
rimus ⁊ greſſũ facimus.Et ſunt crura ſub
genibo vſq; ad ſuras. Mel qus ẽos tibię
anterius. Inde cruſculũ.li.i.paruuʒ crus.

Et cruſculus.a. ũ.qui parua babet crura.

Et quratus.a.ũ.qͥ magna habet cura
Cruſcumulus.li.m.s.eſt tumoꝛ curuʒ.⁊ dꝛ

dis⸗
unt
olte

Cn
ti

Suuſeo
Sian
(ſtun
Nr

n

ii⸗
Cla
a
P
e
c
llbio
Cbinn

ſſa

A
mnce

Re

abocau⸗
ocdit.
e dt.
Gl Wt
Wueſfii
untdi

izanuoct
biondit
natmi.

geſtande

ccſun
mdepti⸗
Zinos
nchs
gnoans

ms Nni
Nüpor
sqanas

iyiiſpe

nanido
nisyon
guoꝛ e
wnan⸗
unge ſn
gtipns
. min N
unnnſb
siznbli⸗
jcn,
qurd,
Mau
uiny17

acrus. ́”Mẽ
Cruſtũ.ſti.n.s.vł cruſtulũ p fragmeto pa/
nis p quolibet edulio.

Cruſta tę.vl cruſtula lę.diminutiuũ pe.coꝛ.

eſt lamina gꝗlibetvel fragmẽtũ auri:ul ar/
genti .· vel alter metalli · vel ligni. ul lapi⸗
dis Hñ marmoꝛati lapides cruſtati di/
cunt᷑. Itẽ cruſta vel cruſtula ſuꝑficies vel
coꝛtex panis vel alterius rei.

Cruſtaria.rię.i.taberna · a vaſis cruſtatj ſic

Oicto

Cruſtoſus.a.ũ.i.plenꝰcruſtis da auſta.

Iñ cruſtoſitas.tatis.

7 4

Cruſtumiũ.mij.quoddã gen piri:qꝛ durã

habet coꝛtidcruſtã vel vꝛ a cruſtumia re/

gione. ⁊ in eadẽ ſigtione poteſt declinari
adiectiue.

Crux crucis vĩa crucio/as:qꝛ cruciat.⁊ fac

gtũs plalis crucũ:q; foꝛmat᷑ ab hoc abla⸗
tiuo cruce.e. mutata in. ũ. Et coꝛripit.v.

ante.c. VDñ Dꝛatius in eplis. NMõ hoĩem

occidinõ paſces ĩ cruce ceruos. Et ĩ Au⸗
roꝛa. Extat imago crud ꝗᷓ domat oẽ ma/
lignũ. Et nota ꝙ crux chꝛiſti quattuoꝛ li/
gnoꝛũ genere fuiſſe perhibetur.ſcilʒ pal/
męcypꝛeſſi·oliuę:⁊ cedri. Oñ qͥdã. Aigna
crucis palmacedruscypᷣſſus/oliua. Hãc

differentiã lignoꝛũ videt᷑ aplus innuere
cñ dicit. Dt poſſitis cõphendere cũ oĩib
ſanctis quę ſit latitudolongitudo/ſubli/

mitas ꝓfungũ.

C ante B

Cubatoꝛiũ.rijtã ꝓ lecto qᷓ ꝓ alia re cui ini/

Cubicularius.rij.m.s.i.lecti cuſtos ułfabꝛi/

catoꝛ vel paratoꝛ. Iñ cubicularia. rię. in

eogdẽé ſenſu Põt etiaʒ declinari adiectiue

cubicularius.a.ũ.qð ꝑtinet ad cubiculuʒ
wel ad cubiculariũ.
Cubicularij dicunt᷑ ſerui qͥ cubiculum dñi
ſui pcurãt.

ubiculũ. li.i. lectus a cubo. as.
Cubile. lis.n. t.ꝛ a cũbo bis.vel cubo. as et

eſt ꝓpꝛie cõcubinarũ ·ſicut genialis ſpõſaꝝ

Fit enĩ ad lectũ cõcubinaꝝ potiꝰ deſcẽſus
⁊ inclinamẽtũ q; aſcenſus.

Cubio. onis. m.t.i.maſculus.
Cubitus.ti. m. s. eſt queꝗdã pars bꝛachij. et

vĩa cubon. eo ꝙfirmũ ſolidũ mebꝛũ ſit.
vel dĩ a cubo.as·q; ſuꝑ cubitũ ſolẽt cuba/
re in comeſtione.⁊ durat vſq; ad manũ.

Vel eſt menſura quędã a medio bꝛachij.

yſq; ad finẽ digitoꝑ ſe extẽdẽs. Iñ hic

hec cubitalis ⁊ hoc le. Et ſüt cubitalia ſuꝑ
quęcubitũ vel ceruicẽ reclinamꝰ vt aure/
alia ⁊ puluinaria vel etiã alia. Iteʒ cubi⸗
talis cõponit᷑ bicubitalis lę.⁊ tricubitalis
le. Similit cubitus cõponit᷑ bicubit.a. ũ.
tricubit.a.ñ. Et vt dicit Hapias: Cubi⸗/
tus duplicit᷑ ſumit᷑· vnus qͥ naturalit ad
vigitoꝝ ſũmitatẽ a cubito vſq; ptendit᷑:
quali Moyſes arcã mẽſi Uron. Niins cu⸗
bitus eſt q maioꝛ dꝛ:qui bꝛachio extẽſo

toto cubito capiti pꝛęlato ſe eſſe demon/

ſtrat·quo arca Noe demetita eſt Onde.
Eſt ꝓ mẽſura cubit cubituſq; lacertus.
Cubon · interpᷣtat᷑ firmũ ſiue ſolidũ.
Cubus.bi.m.s.eſt figura ſolida quęlongi/
tudine altitudine latitudine cõtinet Oñ
Cubicus vꝛ numerus ſolidus.ſcil, habẽs
in ſui denoĩatione quattuoꝛ voces ut bis
duo · bis ter.ter tria. Iñ cubicus.a.ũ⸗ hic
cubicus ꝓiillo ſolido nũero/ſcilʒ idem qð
cubus. Et vt Papias dicit: Cybo grecuz
eſt latinũ cabus.
Cucullus.m.S.i.veſtis capuciata⁊ lata hu⸗
meros tm̃ caput tegens inſtar capucij.
HBñ Juuenalis.Sumere nocturnos me⸗/
retrix anguſta cucullos. Itẽ cucullꝰẽ qð/
daã gen woculoꝝ. ñ DHꝛatiꝰ. Reges di⸗
cunt᷑ multis vrgere cucullis.

Cuculus auis quędã a ſono vocis dictus

VDñ. In ſiluis cuculuʒ.· in clauſtris qre cu/
cullu. Itẽ.Licz per multos cuculus canta/

nerxrat annos. Pſallere neſcit adhuc aliu,
cantũ niſi guck guck.

Cucuma.mę.f.p.a ſono feruoꝛis dꝛ·ſic caca
bus.i.vas eneũ deſuꝑ coopertũ:in q cale/
ſcit aqua vel coquit᷑ cibo. Itẽ cucuma vel
cucurma vĩ quoddã genus caaug.
Cucumer vel cucumis huius cucumeriseſt
herba cuius fructus humidęnaturę eſt. et
dr ab amaruseo ꝙ interdũ ſit amarus:qͥ
dulcis naſci ꝑhibet·ſi lacte mellico eoꝛuʒ
ſemen infundaa..
Cucumerariũ.rij.n.s .locus vbi cucumeres
abũdant ſeruant/ Inde cucumerariꝰ.rij.
m. . hęc cucumeraria.qͥ vel ꝗ eos cuſto/
Dit vel vendit. ODñ IJſa.pᷣ. Sicut tiguriũ
in cucumerario.
Cucurbita.teę·f. p.pe.coꝛ: dẽ qꝛ ſit fructu ro/
tundo⁊ folijs vt cucumer vſualis:ſed ſci
pue agreſtis cucurbita:q⁊ coloquintida
dr hm Hug· NPapiaſ v dicit: Cucurbi/
ta.i. euccara q̃ſi ſeciem cucumeris habet.

Eſt aut frigida humida⸗Cucurbita etiã

eſt ventoſa vnde trahit᷑ ſanguis.
5

Cudis.ſ.t.i.malleus.
Cuias·cuiatis.ↄ.t.eſt interrogatiuũ· poſſeſ

ſiuũ · infinitu · relatiui · gentile.? patriũ· et

deriuatur a cuius.a.ũ. Et habet grere de

gente vel patria · tñ ſimul ſemel non köõt

querere de vtroq;. ᷣld qð pñ̃t reſpõde/
niiſta ouo pꝛonoĩa noſtras ⁊ veſtras· vt
Cuias eſt iſte rñdet᷑ noſtras.i.de nr̃a gẽte
wel patria·vel pñt reſpõderi noĩa gẽtilia
ſeu patria:vt romanus italicus · vel ſpeci/
ficantia gẽtẽ vel patriã · po ſita ablatiuo
caſu cũ hac ſoſitione de ut: Cuias ẽ iſte
rñderi põt de tuſcia· ð bononia.Et circũ⸗
flectit᷑ in fine cuias q; olim dicebat h et h
cuiatis? hocte.qð penul.circũflectebat.
Cuius. a. i. deriuat᷑ ab hoc gtõ cnius. ẽ in/
finitũ · interro gatiuũ/poſſeſſiuũ· relatiuũ.
Et dviffert a cuius gtõ q cuiꝰ.a.u. poſſeſſi⸗
uũ eſt.⁊ acuit in fine.⁊ tenet᷑ cõcoꝛdare cũ
ſubſtãtiuo in tribo. Dñ Virgiliꝰ i bucol.

Dic mihi Pamęgta cuiũ pee an Melibgi.

Sed gtũs cuiusnõ acuit᷑. eſt pmitiuuʒ
1 nõ reqͥrit dictã cõneniẽtiã accidentiũ
Itẽ ad interrogationẽ factã ꝑ cuiꝰ.a.ũ.de
bent rñderi noĩa vel ꝓnoĩa poſſeſſiua. vel
gtũs ſpecificãs poſſeſſoꝛẽ.vt Cuiũ ẽ iſtud
mãcipiũrñdet᷑ petrinũ meũ mei martini.
Culcitra.rę. f.p.pe.coꝛ.dꝛ a calco:q̃i caltitra
qꝛ calcat᷑.i.farcit᷑ plumis · vel vꝛ a colo.lis.
q; colit᷑ diligenti cultura.
Culex.cis.m.t.eſt aĩal paruũ volatile · dict
ab aculeo · quo ſanguinẽ ſugit. Culices nõ
tangũt hoĩeʒ ſi abſinthio cũ oleo cocto · ſe

ꝑungat: coꝛ.li. DPñ dluroꝛa. Diſcurrunt

culices hoĩem turbãdo quie.
Culina.nę.f.p.pe.p.dẽ a coquina per dimi⸗
nutioneʒ. Del vt dicit Pꝛiſcian in 4? li/

bꝛo de denoĩatiuis:a coquus dꝛ q̊ coqna

⁊culina.⁊ ꝓpdu.li.Oñ Juuenalis.Centuʒ
conuiuę ſequit᷑ ſua quęq; culina. Oapias
diẽ: Culina vel coqͥna loc coquẽdi ·a co/
quo dicta ·q eſt arnfex coquẽdi.
Culla.lę.f.p.eſt genus veſtis monachoꝛum

Inde cullula.f.p.i.parua culla.Et cullatꝰ

a. i. i. culla indutus · Et hec cuculla idẽ qð
culla. Inde cucullatus.a.i. Alij dicunt ꝙᷓ
cuculla ſit diminutiuũ a cella · quaſi mĩoꝛ

cella vel caſa: alij vo a culla dicunt quaſi

minoꝛ culla. .
Culleus.lei.m.s.eſt qͥdaʒ ſaccus de coꝛio:in

q̊ dãnati inſuebant᷑· ſcilʒ qui patrem vel

matrẽ vel fratrẽ occiderãt vel patriaʒ ꝓ/
diderãt · vel aliud magnũ ſcelꝰ cõmiſerat ·
⁊ cũ dãnato incdludebant᷑ ſimia/ſerpens.⸗

Cultus.a.ũ.pᷣm Papi

gallus gallinacius.⁊ canis.⁊ ſici mareuł
etiam in flumen vicinũ·ſm qualitateʒ il⸗
lius regionis pijciebatat tũc canis ſimiã
ſimia gallũ·gallus ſerpenteʒ ꝑſeqbat᷑. do⸗
nec ſerpens ꝑ os vel ꝑ podicẽ dãnati in/
trare cogebat ſic magnis pęnis afflige⸗
bat. Oñ Juuenalis. Cuius ſupplicio non
debuitvna parari.Simia nec ſerpens ca/
nis nec culleus vnus. Et vꝛa daudo dis.
uł vꝛ ab occulo.lis.quaſi occuleus.Dep/
dicta pęna ꝛ in.l.vnica. C. de his qͥ pa.

Vel li. occi. Mel culleus eſt ſacc in qͥ ppꝛtat

triticũ.⁊ maxie de coꝛio ꝗ ſupᷣponit᷑ equo
Iñ culleatus.a.ũ.i.in cullen miſſus.Et h̊
culleolus li.i.paruus culleus.
Culmẽ miĩs.n.t.i.ſũmitas tecti:q; tecta do⸗/
moꝛũ apud quoſdã culmo cooꝑiunt᷑. Iñ
culmineus. a. Kũ.
Culmites.ↄ.ge.plis nũeri.pe.coꝛ.i.diuites
q ſibi diuitias aceumulant.
Culmus.mi.m.s.eſt ipſe calamꝰ ſpicęquia

radicibo naſcitlic ⁊ culmus qñq; iueniat

ꝓ ipſo folliculo vnde ſpica exit· vel qñq;
ꝓ ipſa ſpica. et dꝛ a calamo q̃ſi calamus.
Vñ h̊ coloma mę.i.calamus cũ ſpica ſua.
Culpa.pę.i.noxa·crimẽmala fama · repꝛe/
hẽſio. Et videt᷑ deriuaria cello.lis.qð nõ
eſt in vſu · eo ꝙ ꝑcellat? ꝑcutiat hoieʒ. Iñ
hic ⁊ hec culpabilisa hoclea hęc culpabi
litas.tatis. Inde etiaʒ culpulula lę.dimi⸗
nutiuũ.i.parua culpa.

„ —

Culpone.nei.m.s.calciamẽtü ruſticoꝝ am

plũ latũ/qð alio noĩe dꝛ pero.onis.
Culter. tri.m. S.dẽ a colo.is.q; anteqᷓ falceſ
eſſent repertę vites arboꝛes cuʒ cultellis
putabãt colebãt. Inde cultellus.i.par⸗
uus culter. OU
Cultrũ tri.n.s.i.patella.Oñ. Culter cultellꝰ
ſit tibi cultrũ q; patelll.
ã. i.oꝛnatus aptatus.
ſed cultus. us.ui.i.religio:quã credẽtes ex
hibemus. Et cõponit cũ in · vt incultus · et
qñ incultus ide eſt qð nõ cultus ẽ nomen

ſed incultus.i.inhabitatus participiũ eſt

ab incoloꝛ. leris.
Culus.li.m. s.i.anus ani:⁊ dĩ culus q̃ſi cur/
rus · eo ꝙ ꝑ eũ interioꝛa diſcurrãt.
Cumba be.f. p. ⁊ cymba be.i. ima pars na⸗

uis ⁊ vicinioꝛ aqͥs ·ſic dicta:q; aqs ĩcũbat

Vñ ipſa nauis ⁊ Rcipue parua qñq; dr

cumba ſiue cymba.
Cuminũ.ni.n.s.pe.p.latine di:ciminũ grę⸗
ce·herba qdãa eſt· vide.s. cminn.
Cumulus.l:i.i.ſimitas⁊ aliqͥꝝ coaceruatio.

= —

☛ =

umgren
luntl
hini
Pbrsd,
dinniin
Gaſtlae,
bhnga
uchdis
a N;
dufe
dcotae
r eguo
is,Eh

ad
None,

idunn

Hiri⸗
Güni
g
duums
piaſun
mapee⸗
lsgro
ie;
Npe
uledind

ſirn
Ns
urds
s

Dgdif

Clicls.
nuasert
lllus et
inomen
nipüͤck

siſan
ni

nom/

ütat

de

⁊ dĩa culmus.Iñ cumuloſus.a.ũ.i.plenꝰ
cumulo.⁊ cumuloſitas.tatis.

Cuna nęſp.quaſi cyna.ilectulus vbi pue/

ri iacere cõſueuerũt. Idẽ ⁊ alio noĩe dicit

crepũdiũ: dĩ ſic qꝛ partui ſolet adhibenri

velqꝛ puer in ea iacet cinct. Cuna etiã d‚

dea paganoꝝ.ꝗ cunã vꝛ ifati ad miſtrare

Iñ hoc cunabulũ oꝛ tẽpꝰ in qͥ puer iacetĩ

cunabulo cõpomt incunabulũ/idem qd

cunabulũ.

Cuncta. te i. moꝛa. ⁊ vꝛ a cunct a.ũ. Onde

loquat᷑.Non põt hic cũcta eſſe plis nũeri
⁊acti caſus:qꝛ cõſtructio eſſet incongrua.
Eſt ergo cũcta ablatiu ſingularis.⁊ ẽ ta⸗
lis ſẽſus: Cu tacit ꝓſpicito id qð quiſq;
loquat᷑ ꝓſpicito dico cuncta.i.ꝑ cunctaʒ
imoꝛã · anteq; des reſponſũvt intelligas
qð diqꝛ qͥ pᷣus rñdet qᷓ; audiat · ſtultuʒ ſe
eſſe demõſtrat⁊ cõſuſione vignũ.
Cũctipotens.pe.coꝛ.i.deus cicta potẽs.
Cũctitenẽs.tis.pe.coꝛ.i.cũcta tenens.

Cuictus.a.ũ.i.vniuerſus· vel collecta ĩ vnũ

vniuerſa multitudo· quaſi cunneuseo ꝙ
oẽs in vnũ coeãt.Cũcti enĩ dicunt᷑ oẽs cũ
cũcti ſunt⁊ ſimul faciũt·alit᷑ dicunt᷑ oẽs et

nõ cũcti, ſcibit᷑ ꝑ.u. in pma ſyllaba. In/

uenit᷑ etiã cont ꝑ.o.vide.s.cont. Itẽ de⸗
dinat᷑ hęc cuncta t· Dñ qͥdã. Pꝛoſpicit

cũcta ſi vis bene dicere cicta. S

Cuneus.nei.m.S.i.collecta in vnũ militum

vel peditũ multitudo Dñ qͥ in vnũ coeũt
dicunt᷑ cuneus.quaſi couneus:eo ꝙ ĩi vnũ
coeãt ⁊ cogant᷑ oẽs.Cuneus etiã dꝛ q̃ddã
inſtrjm ligneũ ad findendũ ligna·⁊ ad fir/
mandũ ſtilũ in ferramẽto aliquo · vel alia
re.ſilr a coeo· eo ꝙ coeat ĩ ſümitate· vel qꝛ
ſui interpoſitione oiuerſa faciet coire vel

coartari.ↄld cuiꝰ ſilitudinẽ dicũt cuneũ ĩ

expeditione dici.

Cuniculus.li.m. s.idẽ eſt quod cune.ſcilic
via occulta ⁊ ſubterranea.Iñ hic cunicu/

lus. li.xe. coꝛ.quoddã aĩal in ſubterraneis
habitãs cauernis.vel vꝛ cuniculus quaſi
caniculus· eo ꝙ canũ indagine capiatur.
Ninc cuniculinus.a.ũ.poſſeſſiuũ ·ut cuni/
culinę pelles. Itẽ cuniculus eſt quoddam
genus machinarũ caute ad vrbes capiẽ/
das iuentũ. DNel eſt caſtrũ ſub terra factũ
inſtar cunoꝑ. Nñ Ambꝛoſiꝰ ſup Egeſip/
pum. Joãnes pnceps ſeditionu cuniculũ
ſuffodit. Et põt intelligi cuniculustã via
illa ſubterranea qᷓ; machina ĩ ea facta:nã

hmõi foueęſubterraneę ſepe fiũt ad capi/

—

da oppidg.
Cunnus.ni.m.s.dꝛ a cunio.nis.qð ideʒ eſt
qð putreſcere vel ſtercus facerea eſt vas
mulierũ. Inde cunnulusidem.

Cunus. ni.mn. s.i.foꝛamẽ occulta via 2 ſub

Cupedia dię.ſ.p.i.cupiditas edẽdi ⁊ bibẽ/
Dia d a cupidus. Dñ vlu gꝰin libꝛo de
doc.chꝛiſtiana.Fieri poteſt ut ſine aliqus
vitio cupedię vel voꝛacitatis ſcioſiſſimo
cabo ſapiẽs vtat. Iñ cupedioſus.a.iũ.i.ſu/
perbus l cupidus.
Cupes cupin.plalis nũeri.i.cibi lautioꝛes
vnde poteſt oꝛiri cupido m Hug. Pa/
pias diẽ: Cupes faſtidioſꝰ ſuꝑbo.cupidꝰ.
Cupidenarius.rij.m.s.i.denarioꝝ cupidꝰ.
ſicut mercatoꝛ: ul adiectiue õt declinari:
cupidenarius.a.ũ.i.cupieẽs denarios Pñ
Terentius in Eunucho. Cõcurrũut leti ob⸗/

uiã mibi cupidenar

Cup iainens a⸗de⸗voluiptantu,
Cupido.inis /ꝓ cupiditate vel auaricia ẽ
ge.fe.ſed ꝓ filio venerłſcilʒ deo amon eſt
ge. maſ.Et ꝓ ambobo ſigtis illis ꝓduc pi.
HDñ cupiditate ĩi Duidio de arte.Cð
latet ignotũ eſtignoti nulla cupido Pꝛo
ſilio venerl ĩ Ouidio de reme. Harce tuũ

vatẽ ſceleris dãnante cupido. Inuenitur

etiã cupido dtũs vel ablatiuꝰ de cupidcꝰ
a.ũ ſic coꝛ.pi.ñ Ouidius in epi.:¶ iu/
uene ⁊ cupido credat᷑ reddita virgo. Et
ſic reꝑit᷑ in tribo ſigtis. Dñ. Ipſe cupido
nocet multis cupidoq; cupido.
Cupidus.a.ũ.i.auarusſed cupidꝰ in acqui
redo·auarus in retinendo. Iñ cupidulus
i. aliquãtulũ cupidus. /
Cupla.plę.f.p.di a copulo:las.Et ſunt c/
plęe partes ędificioꝝ ſic dictęq; copulant
inter ſe luctãtes. AQuctãtes ſiliter ſut ꝑtes
edificioꝛuʒ ſic dicti:eo ꝙ erecti inuicem ſe
teneant moꝛe luctantiũ.
Cuppa pęidẽ eſt quod doliũ. Dñ Lucanꝰ
in.4 Nanq; ratẽ vacuę ſuſtẽtãt vndiq;

Cunceſcik p. i ſollickuho anxietas. aut
d cura quaſi coꝛ edẽs · vel coꝛ vrẽs · vel q̃ſi
a coꝛde ruens:vel coꝛ agitãsetymologia
eſt nõ cõpoſitio. Differt tñ cura a ſollici/
dine:q; ſollicitudo moderata eſt ⁊ tẽpo/
ralisſᷣ cura ſine moderamince eſt. Itẽ ci/
ra eſt medicina. Oñ. Cura fugat moꝛlos
⁊ auarũ pectus adurit.

Curatoꝛ.toꝛis.m.t.dꝛ qui curã fert de puer
q er ętatis ſũt vt ſua negoda admiſtrare

nõ poſſint. Del qᷓ curã alicuiꝰ gerit defẽ⸗

dẽdo ipſũa ſtoꝛe hm leges legitime oa/

tus. Del qͥ res adoleſcẽtis admiſtrat. Et
Differt a tutoꝛe:qꝛ curatoꝛ dat᷑ pncipalit

reboa ſecũdario ꝑſonę.Tutoꝛ o pᷣmo 7

pꝛincipaliter dat perſonę.⁊ ſecũdario re/
bus vel patrimonio.
Curculia.lię.f:.p.Et curculias vocãt nautę
funes qͥbo ĩ tẽpeſtate vtũt hm Mug. Ba/
pias vicit:Curculias nautę ſuo moꝛe vo/
cant funes quibo in tẽpeſtatibo ytunk.
Curculio.onis..t.qͥdaʒ vermis qͥ comedit
legumia. 7 Dꝛ a gutture· q; pene nihil ali/
ud eſt q; guttur·q̃ſi enĩ totus ↄſtat ĩ gut/
ture. Et hoc nomẽ vitioſe inuenit ſciptũ
ꝑ.g.cũ certũ ſit eſſe ſcribendũ ꝑ.c.ſcilʒ cur/
culio· ſed hic erroꝛ ꝓceſſit a deriuatiõe fa/
cta a gutture.Pꝛ enĩ curculio q̃i gurgulio
a gutture. ⁊ hinc facta trãſſatiõe curculio
dꝛ pꝛiapꝰ.Cũ enĩ pꝛiapus eſt inflatus eſt
ſilis illi vermi.Cotus eni videt᷑ conſtare
in gutture.⁊ fere nihil aliud eẽ videt᷑ niſi
guttur ſm Mug. Papias dic̃. Curculio
vermis frumẽti vel fabę. Iñ curculiũcul⸗
li. diminutiuũ.i.paruꝰ curculio.

Cunia. ri p.eſtloc vbi reddit ius vłha/

bitatio pꝛincipisa dꝛ a cura:quia ibi fre/
quẽs cura ẽ ⁊ ſollicitudo de rebo admini/
ſtrandis.De curia vicit qͥdã. Curia cura/
rũ genitrix:nutrixq; maloꝝ. Inuictj vic/

tosinhoneſtis ꝓquat honeſtos.Et eſt ibi

qdã coloꝛ rhetoꝛicq vꝛ agnoĩatio. Item

curia.i.meretrix. Oñ⸗Curia ius curat me⸗

retrix eſt curia dicta.

Curialis.ↄ.t: hocle.qui eſt de curia.vel pꝑ/

tinens ad curiã · vel res curię. Itẽ curialis

dꝛ ille qͥ eſt officio curię vel iudicis obno

xius.i.obligatus.⁊ adulat᷑ pncipibo.viſ.

xxx vij. nonne. Oñ curiales oicimꝰ oẽsjq
quacũq; cõditione obligati ſunt curię ali
chius publicę ptãtis ſiue milites ſiue ad/
uocati ſint·ſiue iudices/ſiue officiales:ſiue

hiſtriones.⁊ bꝛeuit᷑ qͥ cũq; ſiue habentes
officiũ honeſtü ſiue inboneſti.
Curio.onis.m.t.qͥ eſt de curia.⁊ cõponitur
cũ de · vt decurio. Curiones etiam dicunt
q accipiũt curaʒ de plebe.⁊ciuilia officia
ꝓcurant exequunt᷑. Idẽ ⁊ decuriones ⁊
curiales dicti ſunt. DU—⸗
urioſus.a.ñ.i.facetus/oicaxvrbanꝰ. Itẽ
ꝓꝛie curioſus dꝛ qͥ vitã alioꝝ iueſtigat⁊
ſua intioꝛa igno:at. Iñ curioſitas⁊ ſumit᷑
p ſͤtilitate nimia cura exqͥſita de renũ,c.

I.li. vj.

Curlſus.us.ui

Currax.o.t.i.velox⁊ curſu potẽs. Iñ curra⸗

culus la. lu.i, aliquãtulũ currax vel velox.

Curriculũ.li.n.S.i.paruus curſus.vel tẽcon

curſus·ſiue ſpaciũvel etiã ipſu tempꝰ.qꝛ
non ſtat ſed currit· vel locus ſiue ſpaciũ ĩ
quo fit curſus vel officiũ currẽdi.Et abla/
tiuus ſingularis huiꝰ noĩs ſcilʒ curriculo
ponit᷑ aduerbialit p cito vel celeriter NHñ
Plautus. Aicet nos abire curriculo. Et
Terentiꝰ. Percurrere curriculo. Sʒ vᷣm
Hug. melius eſt vt bic? ibi teneat᷑ in vi
ablatiui ponat᷑ p curſu:vt ſit ſenſus:Cur
riculo.i.cito curſu. ðððð
Currii:tis.i.Juno.⁊ dĩ a cura.qꝛ credebat᷑

cunã gerere pplo · vel potiꝰ oꝛa currꝰ quia
Juno vtit᷑ curru ⁊ armis.Eſt enĩ dea bel/

li ꝓtegẽdo ꝓpłm. Et ꝓducit pe.DHñ Mar

tial. Curriti debent memoꝛare bellantes.

Currus.rus.rui.qͥddã genꝰ vehiculi. Inde
curriculus.i.paruus curus.
Curſilis.ↄ.t:⁊ hocle.pe.coꝛ.i.ad currendum
facilis
Curſioonis.F.t.eſt ipſe actus currendi.
Curſoꝛ or.m.t.d a currovt curſoꝛ domini
papę.

„

8. ui.ẽ w locitas pedũ: dẽ a cure.
Curruca.cę.f.p.eſt qdã auis:ꝗ alienos pul
los educat vel nutrit.et dẽ a cuculꝰ.eo q;

Dũu cuculꝰ eius oua ſoꝛbeat ſua relinques

curruca tamdiu ea fonet pullos natos

educat donec filij inde nati excretiieam
currucã comedant. Mñæ curruca vẽ ille qͥ

c cedat nutrire filios ſuos/nutrit aliẽos
Pec eadẽ auis linoſa oooꝛ.
Curulis.m.t.eſt ſedes conſulũ vel pꝛeętoꝛũ

eędiliũ.⁊ oꝛ curulis q̃ſi currulisq ĩ curru
ferebat. Iñ hic ⁊ hbęc curulisa ̊ le adiec/

tiuũ. Et hic et hec curulis·qͥ ex dignitate

ſedet in tali ſede. Et coꝛ.pmãE pducit pe.

Hñ.Doſſidet hanc ſedeʒ pſul pꝑtoꝛq; cu/
Cuſpis.is.f.t.O ꝓpꝛie poſterioꝛ ꝑs haſteę
vꝛ a ceſpite R a virgulto. Dꝛ tñ qñq;
cnſpis ipſa haſta · qñq; ſummitas haſtę·
quãdoq; haſtile amentatiu.

—

Cuſtos. ois. 9.t.i. puatoꝛ· paſtoꝛ pcuratoꝛ·

Inde bęe cuſtodia dię.⁊ cuſtodela.lępe.
pꝓ in eodẽ ſenſu. Et hic cuſtodianiꝰet bęc

ciſtodiaria/idem quod cuſtos.
Cuſtodia eſt exbibitio reoꝑvt diẽ Axo.

Scðm legiſtas eſt cuſtodia quę fit ĩ car/
ceribo publidqæ etiã phibet carceres Pua⸗
tos · vt patet. ff.et. C. de Ppua.carce. mihi.

Cutis, tis. ft. i pellis, dꝛ a cote gręce qu.d

Nian

Awlr
N to⸗
enp⸗
eſnhi
Bamnal
ne Bi
nub
Gß
dutiny
Müsr

ndebat
qin
Wd
RiNe
rclun

Mendun

di
Wuni

iaane⸗
wopll
hen
Anqnis
Hs
mnen
wilei
inlios

i
Ggiann
Dendre⸗
tniginn

up

8 haſt

ſonat inciſio. Sed pellis oꝛ qꝛ extraneas
iiurias coꝛpoꝛis tegẽdo pellit: DPellis o

detracta iam dẽ· Coꝛiũ a carne/quã tegit.

ſed hoc bꝛutis aĩalibo eſt ꝓpꝛin. Cutis vxo
diqꝛ pm inciſioneʒ patit᷑. coꝛ.cu. Dñ
Birrhia. Pena tenet ſtimulos mnouat illa
cutẽ. Iñ cuticula.lei.parua cutiss
Cuticus.a.ũ.i.ſtupꝛatuscoꝛrupt⁊ dĩa oi
tis.⁊ cõponitur cũ re · vt recuticus.a.i.in
eodẽ ſenſu⸗vel qͥ retrouerſam habet pelleʒ

mẽbꝛi virilis. Dñ reꝑcutici ꝓpꝛie dicunt

iudei · q̃ſi retro habentes cutẽ.i.circũciſi.

Carẽt enĩ anterioꝛi pelle virilis membꝛi.

Vñ Martialis ad ſuã vxoꝛẽ ait.Nec re⸗

cuticoꝛũ fugis inguina iudęoꝝ.Et Perſiꝰ

Netuticaq; ſabbata pelł Et vocauit ſab⸗

bata recutica ꝓpter recuticos · q; ad eos

Etinent. ⁊ ea celebꝛant.

Abir ſiue dauir oꝛaculũ diei ·ſ
o m libꝛo Regl interßtat loq̃la.
Dabꝛeiamin · liber qͥ dẽ ſermo
dierũ.i.paralypomenon.
DPactylos gręce.latine digitus bN..
Dactylus.li.m.s.i.rructus palmarũ.et dĩ a

dactyloy quod ẽ digitusqꝛ digitoꝝ ſi

militudinẽ imitari videt᷑. Item vactylus

eſt qͥdã pes metricusqͥ ad modum vigiti

alongioꝛi modo inchoãsin duas deſinit
bꝛeues. vt carmina menalus. Iñ vactyli⸗

cus.a.ũ.vt dactylicũ metrũ.quod cõſtat

ex dactylis · vel in quo vactylus mag do⸗
minat. Dactylus etiã iuenit᷑ p digito vel
anulo apud nos m Mug ?
Pacus.oi.quidã ppłus: dꝛ vacus q̃i dagꝰ
qꝛ de gethoꝛũ genere dicunt᷑ fuiſſe ceati
Daci.Et declinat h dacci, p pplo illiꝰ tę

⁊ hęc daca cęp femina.⁊ dacus.ca.cũ. Iñ

hec vacia.cię.terra eoꝝ.

Pagon indedi malſ. ge idolũ fuit inacoto

vbi arca dei capta fuit.

Dalila.·interpᷣtat᷑ paupercula vel ſitula · con
iunx Samſonis fuit. D

Dalmanutalocus qͥdã eſt de quo babetur
Marci.838· .
Dalmatia regio eſt. Iñ dalmatid.aũ. Itẽ

dalmatica cępe · coꝛ eſt ꝗdaʒ veſtis ſacer

dotalis pmũ ĩ dalmatia regione ↄtexta.

Dalũ.li.n.s.minimũ velũ ad nauis pꝛoꝛaʒ

Dama.mę.f.p.eſtquoddã aial quadrupes

vt dicũt· capꝛea: videt᷑ did a de maunu

Inde dama q̃ſi dema· eo ꝙ de mann fu⸗/

giat. Papias ꝓo vicit: Dama incerti ge.

aiĩaliũ genus timidũ ⁊ ibelle· canes nimiũ

BDamaris. pe. coꝛ.nomẽ eſt cuiuſda mulien.
Vngdeĩ Auroꝛa. Credis o Damarquã

moꝛũ gratia ditat.

HDamaſcus vrbs eſt ſyrig cõdita 7 denoia⸗
ta a damaſco vel ab Eleaçaro diſpẽſato/

re Abꝛaę. Mec antea ĩ oĩ ſynia tenuit pn/
cipatũ. DHamaſous interpᷣtat ſanguinem
bibẽs · qꝛ interfectus ibi fuit A¶bel a Cain:
abſcõſuſe; ĩ ſabulo flumis. Inde vama/
ſcenus.a.ũ.pe p.nomẽ gentile. DHñ.i.pa/⸗
ralypo.i8:ꝛ Dupuenit aut ſyr damaſce
nus. Itẽ damaſcena.nęqda arboꝛ· ſcilicʒ

dat⁊ melioꝛ.vel qꝛ pᷣmo inde aduecta eſt
Iñ hoc damaſcenũ fructus euus.
Damnũ eſt diminutio vel adẽptio patri
monij. 1 dĩ a demo nł viminuo ſᷣm Mo⸗/
ſti. ff. de dã.ĩfec.l.iij. Etiã qñq; dãnũ ẽ lucx
ceſſans. Itẽ dãnũ ſubito et nobis neſciẽ/
bus fit · ſed iacturã ſcientes: vltro patim̃.
detrimẽtũ v leue dãnũ eſt. Iñ damno/
ſus.a. ũ.q fert dãnũ.⁊ cõparat᷑. Iñ oãno/
ſe aduerbiũ dãnoſitas.tatis.
Damula.lę.f.p.pe.coꝛ.i.parua dama ſcom
Houg · Papias dicit. Damula genus fere
capꝛioli ſilis: vel vt qͥdã vicũt muſtela.

Dan . interpꝛetat᷑ iudici aut iudicãs.Fuit
eni filius Jacob ex anclla Kachel. ala
eni vũ eũ pepiſſet oixit Rachel oña eiꝰ:

Judicauit me oñs: exandiẽs deditm fi/
liũ: ita cauſã noĩs expᷣſſit ut qꝛ iudicaſſet
ñs filio ancillę iudiciũĩ nomẽ imponeret
De cuius genere vel tribu naſciturus eſt

antichꝛiſtus. Et in hui figurã Dan nõ cõ

numerat᷑ int cẽtũ q̃dragintaq̃ttuo: milia
ſignatos. Tpod. F7

Danai dvicunt gręci·a Dano rege.
Daniel · interpᷣtat᷑ iudiciũ dei ·a dan qð eſt
iudiciũ el quod eſt deus.
Daniſta.ſtę.m.p.i.feneratoꝛ: dꝛ a danus.
Danub ius. bij.m. s.germanię fluuius vꝛ a
vi copia niuiũ ·qͥbo magis auget. Iſteẽ
quia in europa plus oĩbo habet famam.
Idẽ hiſter.q; dũ ꝑ inumeras vadit gen/
tes:mutat nomẽa maioꝛes vires adqrit.
Nꝛit᷑ aũt germanicis iugis in occidẽtali/
bus partibo barbaroꝑ ꝑgens ↄtra oꝛi’
temſexaginta fluuios in ſe reapitſepteʒ
oſtijs in ponticũ mare inrtttt.
Danus ani.m.S.i.feratoꝛ.a do das.
Bapax.o.t.i.loquax ⁊ facundus ex ciboet

dia vapes. Inde vapaticus.. ũ. pe coꝛ.

qð ⁊ dapticus ĩuenit᷑i.manifeſt aꝑpt⁊⸗
largus. apſilis munific· magnific. Iñ

dapatice aduerbiũ.i.magniſice vel large

„2

Dapſiliter vel munificenter.

Paps vel oapes dapis i. epuluxß dapes

nobiliũ ſut· epule puatoꝝ.uł oapes deo/
rumepulę hoiuʒ. coꝛ.a. Oñ qͥdã. Mo⸗/
bilitat viles frons generoſa dapes.
Dapiter.a.iũ.pe.coꝛ.qͥ fert dopem.
Dapſilis...t.⁊ hocle.i.argus.⁊ ſcipue in
cbisa cõparat᷑. Inde vapſilims.i.largi/
tas.⁊ coꝛ.pſi. Onde. Dapſilis eſt dapib⸗

alijs rebus q largus.

VDardanus.pe. coꝛ. filius Youis Electręqͥ;

pter fratricidiũ receſſit de italia tenuit
illa loca vbi poſtes troia fuitqͥ cõgregat
hincinde ruſtiqillorũ locoꝛũ inſimul.pꝛi/

mus actoꝛ troię extitit Oñ troia oẽ var/

Dania.⁊ troiani dardanija vardanides.
a cuius ntõ ſingulari ſubtracta de ſyllaba
fit hęc dardanis. nidis.i.fęmia troiana.
Darius rex chaldęomꝛil.
Data vel oatũ eſt chꝛactericatio in fine cõ/
ſtitutionũ vel litterarũ inſcripta · ex q̃ co/
gnofſci põt quo mẽſe vel die inſtrumẽtuʒ
vel glibet lra emanauit.⁊ a quo tempoꝛe
obliget cõſtitutio vel ꝓſit gratia in ſcnipi
facta · vide de hoc Jo. an. in fineli · vj. ſuꝑ
Daticius.a.i.i.facilis ad dandũ. Et vati⸗
cij dicunt᷑ diticij · ſcilʒ qꝛ victi vel vincẽdi
tradũit ſe hoſtibo victcoꝛibb.
Datio in ſolutũ ẽ datio ꝓ ſolutiõe et ſatiſ⸗
factione. eſt vna ſpẽs cõtractus innoĩati
ſcilʒ do vt facias. Derbigratia· Cũ Petrꝰ
deberet Joanni cẽtũ · agit inter ipſos vt
Petrus det ei in ſolutũ.i p ſolutiõe et ſa/
tiſfactione eiuſdẽ vnã domi.
Datiuus.ui/p tertio caſu a do das.dicit᷑.
Dauid.interpᷣtat᷑ manu foꝛtis:vel deſidera
bilis. Vꝛ etiã adeodatusſcilʒ in regẽ. Dꝛ
ettiã filius ſaltus vel ſaltãs. qꝛ ð ſaltu vbi
oynues paſcebat aſſũptus eſt in regẽ. Etiã
dꝛ polymitarius ex genereqꝛ mater eius
fuit ex genere Beleleel .qͥ erat polymita⸗
rius· vt patet in Exo. Poteſt etiã decli⸗
nari. Onde. Dic Dauid Dauidis decli⸗
nabile ſi vüĩiss.
Dauus.ui.m.s.fuit ſeruns Symonisſed
malus ⁊ fraudulenta interptat᷑ deuiq;
faciebat SGSymonẽ deuiare · vel q̃ſi dans
piã: Na eius cõſilio oĩa agebat Paphi/⸗
lus.· DHel q̃ſi dans vana·ſic facebat Sy⸗

moni· Modo aũt p qͥlibet ſeruo fraudu/

lento 1callido ponit.

D gnte G
Deambulacrũcri.n.s. pe.coꝛ. vbi deambu/
lari bene poteett.
Deambulatoꝛiũ.rij. qð ꝓpꝛie dẽ lobiũqð
fit iuxta domos ad ſpactãädgii.

Debilis. )cta hocle. quod facile debellatur

17 dig debello las. vel vꝛ ade ⁊ bilis quod

eſt humoꝛ coꝛpus afficiẽs · quaſi ꝑ bilem
factus fragilis ⁊ deoꝛſũ a viribo Iñ debi⸗

litas tatttiiis.
Debitũ eſt qð aliqͥs alteni ex naturali vel

„—

X

VBebitoꝛ eſt qͥ accpit pecuniã a ceditoꝛe

BDebitoꝛeſ ciuitatu ſunt qͥ tenent᷑ ciuitatib-

ſed in actione debiti ieus cedit. vt. C.
eo.t..i. xci
Deca.i.decẽ.ſed deca dicũt gręci·nos decẽ

Becas caſte gentos vnu idem ſignt. ?'T

deca decas cadis.i.decẽ. Onde qͥ da. Per

decades cẽtũ · ꝑ centũ mille redũdant.

Decachoꝛdus.a.ñ.i.decẽ choꝛdaru.
Vecalog.gi.m.s.pe.coꝛ.i.decẽ ſcepta leg.

BPecania.ſ.p.i.ſocietas decẽ viroꝛu.vel di/
gnitas decani.

Decanilſſa. ſe. f. p. eſt vxoꝛ decani · vel decẽ

viros habet ſub ſe.

Decan ni m. . pe p. qui decẽ viros habet
ſub fe · ſiue in ecclia ſiue ex ßm Mug. Ha⸗/
pias dicit. Decani victi ꝙ decẽ militibo

lſerunt᷑ vel denriiiss.
BPecapolis.lis.i. ciuitas vel regio ꝗ decem

habet ciuitates ſub ſe.⁊ dꝛ a deca quodẽ

ecẽa polis quod ẽ ciuitas. Et facit giũs

decapolis ul decapoleos. Oñ Marci.7
Inter medios fines decapoleos. Iñ de/
capolitanus oñs illius ciuitatj. vel eps vel
archieps illius cuitatis. .

Decem a deca dꝛa eſt nomẽ nuerale inde/
dlinabile oĩs ge.

mẽſe.i.a.martio.⁊ dꝛ a decẽ ⁊ imberquia
pluuioſus eſt ⁊ imbꝛibo abundare ſolet.
Pöõt etiã dedlinari adiectiue · hic ⁊ hec de⸗

ember bocbꝛea fact ablatio ſingulan

S „

ja actũs pluralis es vel is.
Becemocto cõponita decẽ octo:⁊ eſtoĩs

ge.x indedi:⁊ pluralis nũeri ·a quo deci

„

muſoctauus.a.i. .

BPecempeda. de. pe. coꝛ. i. poꝛtica decẽ pequʒ
BPñ Mꝛatius in odis. Nulla decẽpedas
metata poꝛticis.

December bꝛis eſt decimus menſis a pᷣmo

vfudn
dunbi
iic

etrleen
glognr
Uobln
ni⸗

tänmrn
.

wee
nſt
i

ð

Pu
Dd

Nawe

wobebet

jwen
cde
uugis
Prar
vs ſid
ge

uce

ipnd
ua
nſet.
d/
ſgen

piſin

nn
odis

Pecẽſeptẽ.oĩs.ge.nũeripłalis indecli· Iñ

decimuſſeptimus.a.ũ.
Decẽnalis.i.bellũ decẽ annis geſtũ · poteſt
etiã declinari adiectiue/hic ⁊ hęc decẽna/
lis. hocle.i. decẽ annoꝛil.
Becẽnis.9.ta hot ne.i.decẽ annoꝝ.Iñ
cẽniũ.nij.ſpaciũ decẽ annoꝛũñin.

decimuſnonus.a.n.

Becẽnouẽ.oĩs.ge.indecli·płis nũeri. Iñ

PBecens.tis.o.t. participiũ. decens aliqñũ

nomẽ. Et vꝛ decẽs motu coꝛpoꝛis · ſpecio⸗

ſus ſpecie· foꝛmoſusnatura ul foꝛma· Itẽ
decẽs.i.cõpoſitus.ꝑfectus:egregię foꝛmę

ꝑfectę.⁊ cõparat᷑ decens.tioꝛ.tiſſimus.
Decẽtarius.rij.i.ingenioſus:pmptꝰpara/
tus. vel copioſus.⁊ oꝛ a deccen.
Decẽtrix.ſ.t.nauis compta·a decẽ dẽ
Veceſſus.us.ui.i.moꝛs.

Becibilis.ↄ.t.⁊ hoc le.quẽ decet alid vl

poteſt vecere · vel quog decet.
Beciduus.a.i.i.ad cadẽdũ facilis.
Secmula.le.f.p.i.parua decima.

Becimus.a. .⁊ heęc decima mę· a decem dꝛ
Et nota ꝙ antiq vicebãt decumꝰ p deci

mus decuma p decima: H
Becima ſᷣm Moſti.ẽ oĩuʒ bonoꝝ mobiliũ

licite adqͥſitoꝑ pars decma · deo vata· vi
uina cõſtitutiõe debita.·humanaq; ↄſue

tudine apꝛobata.de deci.c.i.et.c.parro/

chianus.c. non eſt. c.tua nobis.S. veruʒ. ·

ci non ſit ab hoie.

Decimarum tres ſunt ſxẽs bᷣm PVoſti in ſũ.
QMuedã pſonales quę debent ex oꝑe per/

ſonaliut ex artiſicio· ſcia · militia·negocia/
tione ⁊c. Quedã pᷣdiales ꝗͥ pueniũt exp/
dijs · vt vinũ · blada.fructus arboꝝ.Caleſ

eni dandeę ſunt illi ecclię in cuꝰ parrochia
ſita ſunt pꝛędia.de oeci.ad apłice.Etiam
indęi tenent᷑ ſoluere vecimas diales.c.
oe terriseo.ti. Itẽ debẽt ſolui de diũſis

ſemibo vnius agri.nõ tm̃ ð vno ſi fuerint
ſucceſſiue ſemĩati.c.ex parte canonicoꝛũ.
eo.ti.Etiã ciſterciẽſes⁊ alij qͥ ſi nullo gau
dent pᷣuilegio· dare tenent᷑ decimas de
terris de nouo adqͥſitis licʒ eas pꝛopꝛijs
manibo excolãt.c.nuꝑ.e.ti. Quędã ſũt de/
cimę mixtę.⁊ pñt dici hę de qͥbo dubitat᷑

vtrũ ſint pdiales vel pſonalesut ð agnis

⁊ fętibo alioꝛũ aĩaliũ:ꝗ ſunt in paſeus et
gregatim paſcunt.

Decipula.lę.f.p.pe.coꝛ.dẽ inſtrm 8 ad ali
quid decpiẽdũ efficit᷑ ſicut muſapula ad

mures capiendos. Dñ decipula pot eſſe

deceptio · muſcipula.laqueꝰpedica·et dẽ

e⸗

a decipio. Dñ Job · 9? IAbſcõdita ẽ ĩt᷑ra
pedica eiꝰ.⁊ dedpula eius ſuꝑ ſemitã. Iñ
decipuloſus.i.rraudulentus.
Declinis.nis.ↄ.ta hocne.et decdlinꝰ.a.ũ.pe.
ꝓ.in eodẽ ſenſu.i.deoꝛſũ inclinat uł pla⸗
nus:/qᷓi veoꝛſũ a dino. Iñ declinitas.

Declinatio.f.p.i.inclinatio/inflexio-

Peclinabilis.ↄ.ta hocle.⁊ declinatus.a.i.
qð põᷣt vedinari ·vel qð decdinat᷑.
Decoloꝛ.loꝛis.ↄ.t.i.ſine coloꝛe. .
Decoꝛ.oꝛi m.t.i.honoꝛ: dꝛ a decet: coꝛri
pit. o. in gtõ. Oñ Danielis.xi? Et ſtabit
Iloco eius viliſſimus ⁊ idignꝰ decoꝛe re/
gio. Inuenit᷑ tñ ſᷣm quoſdã antiquos ꝓ
bonoꝛus.ra.rũ.adiectiue poſitü.Et cõpo/
nit᷑ cũ in vel dea dĩ hic⁊ hęc indecoꝛ.con..

hic⁊ hęc dedecoꝛ.corlcoꝛrepta.o.in gtõ

in eo dẽ ſenſu:ſcilʒ inhonoꝛus: dedecoꝛo/
ſus.Oñ Nirgilius. Mõ tñ idecoꝛẽ tua te
regina reliqͥt. Inde decoꝛus.a.ũ.me.coꝛ.i
honoꝛus.Hel vecoꝛus..honoꝛ põt deri/
uari a vecus.oꝛis.Oñ Statiꝰ theba. Ter

rarum decoꝛa alta viri decoꝛiq; iugales

Itẽ decoꝛ.oꝛis ꝓducta.o.in gtõ.i.venu⸗/
ſtas ⁊ pulcritudo.⁊ d a decoꝛo.ras. Iñ
vecoꝛꝰ.a.ũ.me p.i.pulcer.egregiꝰulꝑfec/
te foꝛmęvenuſtꝰ Dñ qͥdã. vld cęli deco/
ra nos erige virgo decoꝛa.

Peq epitus.a.ũ.i.valde ſenex.quaſi iã de⸗

oꝛſum a crepoꝛeqꝛ iam deſierit crepare.i.
ſonare · ſciliq aperte loqui vel ꝓlationem
expꝛimere. ðèðYMUGDMWUDW
Decxretiſta.ſtę.ↄ.t.qui ſtudet in decretis.
Hecretus.a.ũ hoc decetũ ti.ſtatutũ pa/
trũ· definitũ iudiciũ. Iñ hic ⁊ hęc decre/
talis ⁊ hocle. vt Iſta dicta ſũt decretalia
i.quę in decretis cõtinent Et płalit H̊ de

qeta ꝓ libꝛo qͥ cõtinẽt᷑ decreta. Innenit

etiã oecretalis ſubſtãtiue.ut In tali de⸗/
cretali dꝛ. Itẽ decret.a.i.inuenit᷑ a de/

creſco. is.decreui: põt ibi eẽ augmẽtati/

uũ vel pꝛiuatiuũ. Et vecretuʒ eſt ſupinũ
duoꝝ verboꝛũ · ſclʒ vecreſco ⁊ decemo.⁊
decreui eſt eoꝛũ ſᷣteriti.
Decretũ pm Spe.vꝛ multis modisqñq;
dẽ ſnĩa diffinitiua· vt.ff.de re iudi.l.de/
creta. vel interlocutoꝛia.ff. de aſſel.l.i.fi.
Qñq; id qð papa ↄſtituit ſeu ſtatuit de

conſilio cardinaliũ nulla facta ↄſultatio/

ne.Et tũc in ſciptis redigit vt ð reſcrip.
pſenti. Oñq; vꝛ cõſenſus eligẽtiũ in ſcri/
ptis redactus vt.ij.q.i.legũ · de elec.ino/
tuit. Qñq; eſt illud quod caplłin uł oꝛdo
ſiue vniuerſitas uł maioꝛ pars oꝛdinauit

yt. ff. ꝙ cuiuſ. vni.no/l. plane. Qñq; eſt
iudicis autoꝛitas in alienationibo rerum
Scipue minoꝝ interpoſi ita. vt. C. de di.

minoꝛu.l.interpoſita. Mñq; vĩ autoꝛitas

pncipis reſciptis bñnicialibo intpoſita

vt ð reſcrip.c. gra.li.vi. Et ſm co. illud
dec etũ eſt cõſirmatoꝛiũ gręqꝛ ex h̊ pꝛin

ceps inſinuat ſuã volũtatẽ ꝗ ſeruãda eſt.
etiã bᷣm euũ ligat ignoꝛates. Eſt etiã qddã
decretũ decurionũ:quod in inuitos ſuper
muneribo reꝝ tribui poteſt. exceptis qͥ li/
beraliu ſtudioꝝ laboꝛbo inſun qͥ medẽ/
vi cauſa fungunt. C. de decre. decuri. l. ex/
ceptis.lixꝰ Qnq; decretũ eſt iuſſus iudi
cis quo mãdat bona alicui ꝓpt᷑ eiꝰ contu/
madiam poſſideri.
Decretalis pᷣm Hoſti.in ſũ.eſt epła in qua
papa ad cõſultationẽ alicuius reſpõdet-
de reſcrip.c.j.ſiue ſolus ·ſiue de cõſilio fra/
trũ · vt de elec. bonę memoꝛiępᷣ. Bñ. De/
cretũ ſtatuit decretaliſq; reſcᷣdet. Sed
canõ eſt cõſtitutio eccliaſtica.vel ſtatutũ
in cõd lio generali ediuuu.
DPecubisę. aru.i.vigilię· vel qð vulgo dicit
paleę młier. Oñ vꝛ. Meęc iacet ĩ decubijs
Decumanus. ni. m. S. maximus limes int
agrosqui ab oꝛiẽte in occidẽtẽ ꝑ traãſuer/
ſum dirigit᷑qui qꝛ foꝛmaʒ decẽ efficit · de/
cumanus eſt appellat. IUger eni bñ viui/
ſus figurã denarij nũeri efficit:Naã cardo
di alius limes ĩ agris:qͥ a ſeptẽtrione di/⸗
rectus eſta vꝛ a cardine cęli· q; ibi celum
volurrrtt :
Decurio. onis.i.de curia eiectus.vel xotius
de curia exiſtẽs. In eodẽ ſenſu iuenit᷑ hic
dechres ris.⁊ hic decudes dis. Inueniũt᷑
etiã hęc noĩa in alia ſigtioneſalʒ pꝛo eo

qui decimã partẽ de bonis ducit. vel qui

eſt ſuꝑ decẽ milites cõſtitutus ĩ curia do/
minonꝝ vel pncipiſicut centurio ſuꝑ cẽtũ.
Pñ.Centurio cẽtũ·bis qͥnq; decurio du⸗
cit. Alij vicũt ꝙ decuriões appellati ſüt ex
eo .ꝙ; ci ciuitates ⁊ macipia cõſtruebant᷑
cuiuſq; loci·gra cõſilij· decima pars hoĩuʒ
pia colligebãt. vt.ff. de v. ſig.ſi pupillus.
Pel dicunt᷑ decuriones ex eo ꝙ cũ colo/⸗
mię vucerent: decima parſeoꝑ ꝗ ducebãt᷑
cõſiliũ publicũ cõſtitueban.
Decushabẽs coꝛreptaʒ.orin gtõ.i.honoꝛ
vel veneratio. Et bm Papiã eſt gloꝛię· H
decoꝛ.coreſt foꝛmę.Et a decus ꝑ cõpoſi⸗

tionẽ dr dedecus. oꝛis.i.vituperatio ꝗᷓ fit

cõtra decus. Oñ ATug. Muq; eſt dedec

cilpę ſiue decoꝛe iuſticię. Iñ dedecoꝛoſus

Aa.u.i.vitio plenusĩpudibundus.
Pedalus.li.pe.coꝛ.dꝛ a vędalon qð inter⸗
piꝛetatur doctus· di qdam qui fuit valde
doctus? ingenioſus artifex. Inde qͥlibet

ingenioſus artifex põt dici dedalus.

Bedicatio.onis.F.t.:.cõſecatio tẽpli ulcõ/

ſũmatio.a dedico.as.i.ſacro.

Deditio. onis t. oi traditio aut redditio

qqua qͥ ſe reddit victũ vel vincẽdũ hoſti⸗

bus victoꝛibo. vĩ a verbo dedo.is.qð ẽ
ſe tradit. Itẽ deditius vꝛ etiã qͥ de ſua p/
uintia ad aliã ſe tradidit. Capias vo oi/

at. Deditij a deditione dicti quõdã duʒ

dduerſũ ꝓplm romanũ ſerui arma ſũpſiſ⸗/

ſent comphenſi ſtigmatibo affecti ſunt· ex

his poſt manumiſſionẽ ꝓpter ſupplicoꝛũ
notas ad vignitatẽ cuii romanoꝑ non

Peductio eſt deſalcatio vel ſeparatio· qa
deducere ſeparare di.

„

dibus vel punuus.

VDefenſoꝛ ſonli. actoꝛ patronꝰ. xel oꝛ ille qͥ

ſine màdato cautione pſtita de iudicato
ſolui aliũ defendit. vel eiꝰ defeſioni ſe of⸗
fert · vt. ff. e ꝓpcur.l.ſi ꝓcuratoꝛ.S. ſi.

Defenſacului.li.n. .i. defenſio vel id quod
Defendaiit.
Defluus.a.ij.qð cito viſcurrita defluo

Defluũ.deſRlui.n.S.i.viſcurſio.

Befoꝛmis.u.t.⁊ hoc me.i turpis·qi veoꝛſũ

a foꝛma ſalʒ pulca. Itẽ vefoꝛmis i. vltra
modũ magnus.q̃i veoꝛſũ a foꝛma.ſcilicʒ

iuſta. Et bm Papiã: Defoꝛmiscui deeſt
foꝛmaa ſpectat ad coꝛpus. Curpe aũt ad
qrimẽ velad aiuz refer.
Befreſus.a.ũ.i.detritdecuſſusa frẽdeo.
Defunctus.a.ũ.i.moꝛtuus.⁊ dꝛ a vefũgoꝛ.
geris.i. veoꝛſũ a füctione eſſeqꝛ veoꝛſum

eſt a functione vitę. Iẽ quõda functi di⸗

cebat᷑ quoddã genus ciuiũ qͥ fungebant
officio honoꝛe aliquo. Inde defunctos

moꝛtuos dicimꝰ. qᷣ cõpleuerũt vitę offi/

cia. Mihil eni iã faciũt. Iñ vefüctio · onis
i.moꝛs. Itẽ defunctio etiã idẽ eſt quoda

Debito liberatio defunctꝰ.i.liberatus.

DBegener. coĩs ge. decli.ᷣ oĩs ↄſtructione·ẽ
qui deo:ſũ eſt a genere ⁊ nobilitate.i.in/

ecoꝛ. Et coꝛ pe. gti. Vnde Aucanin. 6⸗

BDegeneres trepidant aĩ peioꝛaq; vᷣſant.
Papias vo vicit: Degener qui ex nobili
genere naſcit᷑ ? inhoneſte viuit⸗ Hegener

igbilis impari genere · ſuo generi viſſilis

PBefęcatus.a.ũ.xe p.i.ſine fęce vel ſine ſa oꝛ/

18
9 inte⸗
ultypelce
eqltrr
uis

D
Ci bvſn
chisgdi
aigſ
,
yo di⸗
cida
mſhc⸗
Whanten
tiuphlani
r

pnrhe⸗

ile
Undicaro
gniſech⸗

A.
dcd
⸗

ſioenſi
Binin
ſalg
NR
mü

Baſiin
ri
in
naidi⸗
Cebent
mmcos
noft
cos
Ae
s
inn
unli
9746.
Nener
ocuis

DVegina grece latine moꝛſus.
PBe gulatoꝛ.i.gulę deditus.

Beviſcẽs.oĩs.t.i.aꝑtũ hiatũ diffuſũ bñs
valde hiſcens. «”c

Deicida.ↄ.p.pe.coꝛ.qͥ deũ occidit.
Deicola..p.pꝑe.coꝛ.q deũ colit.

Delatoꝛ. toꝛis.i.acculatoꝛc dꝛ a defero de/
fers.quod eſt accuſare. Dñ. 2. Machab.

4² Dymon aut pdictus pecuiaꝑ ⁊ patrię
delatoꝛ.i.accuſatoꝛ.Et vt Papias dicit:

Delatoꝛaccuſatoꝛ· eo ꝙ detegit qð late⸗

bat · aut facultates ꝓdit alienas.

DBelatura rę. di acculatio vel pditio · detra⸗

ctio vel depoꝛtatio.

Delatus i.de vno loco ad aliũ lat· vel de/

oꝛſũ latus:accuſatus.
Delboꝛa interpᷣtat᷑ apex loquax.⁊ coꝛ.pe.

VDñ Auroꝛa. Mic ſubijt moꝛteʒ Rebecce

Delboꝛa nutrix.

Belectus.us.ui.i.electio facta et multis· et

delectus.a.ij.adiectiue.i.electꝰ ex multis.

Delegat᷑ ẽ cui cauſa cõmittit᷑ ininãda vel
exequẽda vices delegãtis reſᷣſentãs.⁊ in
iuriſdictione nihil ꝓpꝛiũ habens vt. ff. de
offi. elꝰ cui man · eſt iur̃. l.j fi:.l.iij.de offi.
dele. Oel delegatus eſt is cui a ſmo põ/

tifice vel oꝛdinario vel delegato pᷣncipis

caula cõ mittit. Inde ſub delegat qͥ d: re⸗

ſpectu delegat ·
Beletus.a.ũ.pꝑe/p.i.deſtructus

Delibatio.onis.ſt.i.deguſtatio/ĩmolatio
Et bᷣm hãc ſigtionẽ dꝛ ad Ro.xiꝰ Si de
libatio eſt facta et maſſa. Delibatio etiaz
accipit᷑ ibi ꝓ particula vel poꝛtiõe ad ſi/
militudinẽ eius qui parũ cõtingit vl de⸗

guſtat de re vt habeat experiẽtiã totiꝰ.

Belibatus.a.u.i.deguſtatus.

Beliberatio eſt puida cauſeę circũſpectio cei

qua rõ totũ agit.⁊ furoꝛ ſibinõ vendicat.
Xj.q.iij.illa poſitoꝝ.⁊.c(.ſe.
Delibut.a.u.q̃ſi oleo uł liqͥre iunct. Del
vt dicit Hapias: Delibut ꝑfuſus bene

unctuscõtactus · delicatusoleo vnctus.

Delicatus.a.ũ.i.delitijs aſſuetus·inſolens
anguſtiarũ doloꝛũ.

Delitię.aru.f.p.dicunt᷑ a delecto· qꝛ delec
tant. vel oicunt᷑ velitię qꝛ inde velectant

hoĩes. Iñ velitioſus.a.u.i.plenꝰ delitijs.
Inde velitioſitts.
Delictũ.n.s.eſt qñ qͥs dimittit id quod ab

ipſo vebet fieri.⁊ vꝛ a delinquo.quisqſi
derelictũ·q; derelinquit officiũ ſuũ. Et

oclictũ in omiſſione/lcilʒ qñ nõ impletur

dei madatũ. Deccatũ vo in cõmiſſiõe fit

qñ ſcilʒ phibituʒ fit· tamẽ vnũ pꝛo alto
apituar.
Delinimẽtũ.ti.i.placatio: dulcedo b lãdi/
mentũa cõponit᷑vt deliniſficus.a.ũ.i.cal/
lidus:cõſultatoꝛ· vel bladiloqduus.
Deliquiũ.quij· deliquatio.i.decurſio·di /
ſtillamen defectus. rðU

Deliquus:qua.quũi.deſiuus purus. vel

liquidus. ð”
Deliramẽtũ.ti.n.s.i.fatuitas:.demẽtia diſ/
coꝛdia· vel deuiatio a rectitudine.
Delirus.a.i me.coꝛ.idẽ eſt qð oiſcoꝛs.ſed
in alijs ſignificationibo pducit li.⁊ ideʒ ẽ
qð fatuusinſanusinſipiẽsinſulſus.ſto⸗
lidus dꝛ a de ⁊ lira. Dñ.Reddũt deli-
rũ femina vnia vin.
Velos interpᷣtat᷑ manifeſtatio Hñ ꝗqdam
inſula victa eſt delos.⁊.o.cõuerſa i.v. ꝛ
hic delus.li.qꝛ Apollinis reſponſa ꝗ alibi
dabant obſcura ibi dvabant᷑ manifeſta. un
qꝛ poſt diluuiũ quod Egopęi tẽpoꝛe fuit
ante oẽs terras radijs ſolis illuiata eſtet
bᷣma manifeſtata ẽ viſibo.et inde dicta ẽ
delos ciuitas⁊ inſula. Et hoc fuit rei ve⸗
ritaslicʒ ſm fabulas aliter dicat᷑. Iñ oe
lius · lia. lin. Et hic velius.delij.i.?Cpollo
⁊ heęc delia.i.Diana · vel qꝛ ibi colunt· vel
q ibrnati ſiit.
Delphin.inis.vel velphinosa etiam oel/
phinus.ni qdã piſcis marinus:qui voceſ
hoĩuʒ ſequit.Del qꝛ ſymphoniã gregatiʒ
faciũt. a phone qð eſt ſonꝰ.Et pduc phi.
PHũñ DNDnidiin eplis. Jã nras curui noꝛũt
dvelphines amoꝛes.
Delubꝛũ.ᷣbꝛi.pe.coꝛ.dꝛ tẽplũ.⁊ dꝛa velen⸗
do · quaſi delẽs vmbꝛã/qꝛ in ſacris tẽplis
deleut᷑ vmbꝛe peccatoꝝ. Itẽ delubꝛa di⸗
cunt᷑ tẽpla ſacros fontes habentia/in qbꝰ
peccatoꝛes diluunt᷑ ſiue abluunt᷑ zrege/
nerant᷑ ꝑ baptiſmũ. M
Helũbis.ↄ.t: hoc be.i.debilis q̃i deoꝛſũ a
lũbo.i.foꝛtitudune.
Demarchus.chi.i.bnceps ſuꝑ decẽ.
Demas.i.oꝛnans.
Demẽs.o.t.i.amẽs/inſanus:q̃ſi deoꝛſum a
mẽte. Iñ demẽtia.i.amẽtia.Pemens eſt
tẽpoꝛalis· amẽs vo perpetuus.
Demenſũ.i.inciſũ/ſectũoefectuʒ· vel mẽſu⸗
ratu. M
Deęmon. onis.interptat᷑ ſciens vel peritus.
Inde hoc dęmoniũ.nij.illud idẽ ſcilʒ ma
lus ſpũs. Et oęmonicus.a. i.i.a oęmone
poſſeſſus.Et a demoniũ vęmoniacꝰ.a.in
ide. Itẽ oęmon cõponit᷑ cũ cacos qð eſt

R*

malũ:caloquod ẽbonũ. cacodeęmõ
⁊calodęmon. Et ſut cacodęmones mali

angeli·quaſi mali ſciẽtes. vł malũ ſcẽtes.

Calodęmones boni angeli quaſi bonivel
bonum ſcientes. .
SVemõſtratio eſt rei ſubiectę oculis vel q̃ſi
ſubiectę oculis vel intellectui repſentatio.

Inge bhic⁊ hęc demõſtrabilis⁊ hoc le.t

demõſtratoꝛius.a.ũ.⁊ demõſtratiu.a.ũ
qð demonſtrat vel qð demõſtrat.
Pemulus.a.ũ.pe.coꝛ.i.emulus:X dẽ a demu
loꝛa ꝓpꝛie demulus eſt eiuſdẽartis ęmu/
lato.
Venarius.a.ũ.⁊ hic denarius.rij/ p tali nu/

meroa p numi qͥdã genere:.qꝛ decẽnũmii

olim iĩputabat᷑.⁊ ꝑeſat ſiliq̃s decemocto.
Iñ denaniolus.li.i.paru denarius.
DVenoiĩatiuũ nomẽ eſt illud qð a noie deri/
uat· vt iuſticia ab hoc noĩe iuſtus.
Denũdatio eſt crimĩs alicuiꝰ apud iudicẽ
ſine inſcriptiõe legitima facta delatio:ad
peꝗnitẽtiã agẽdã vel aliã legitimã pęnam
imponẽdã:vel etiã ad vtruidd.
Dens . tis m.t.dꝛa demo mis. eo ꝙ auferãt
oĩa dentes · vel vicunt quaſi decentes · qꝛ
pulcri decẽt ſicut defoꝛmes dedecent · vel
dicunt᷑ quaſi viuidentes cibos· vel greci
Dicũt odẽtes inde nos dicimus detes·
quoꝝ pᷣmi inciſiui vel pciſoꝛes dicunt᷑.qꝛ

oẽ quod accipit ipſi pus incidũt. Sequẽ

tes canini vocant᷑: quoꝝ vuo in dextera
maxilla? ouo in ſiniſtra ſũt ſic icti:.q ſic
canis ipſis oſſa cõfringit/ſic⁊ homo.⁊ qð

non pñt boꝛes pſcindereillis tradunt· vt

cõfringãt· Mi /p lõ gitudine⁊ rotũditate
colũnelli vocant. Oltimi dicunt᷑ molareſ
qui cõtrita⁊ cõciſa a pꝛioꝛibo. confracta

a ſequẽtibo ſuſcipiũt vt molãt maſticẽt.

Et ſüt ples dentes in viris q;ᷓ in mlierib⸗

Denſetus.a.ũ.i.denſus vel ſpiſſusſcilʒ per

ſelig aliqñ iueniat ꝓ denſato·̊ denſatuʒ
ab aliquo.
Dentana nę.f.p.ferrũ vnde medici dentes
Bentale.lis.n. t. dꝛ illud in qd inducit᷑ vo
mer quaſi dens.

Dentatus.a.ñ. ꝗͥ dentes habet vel quima-⸗

gnos dentes habet.

Denticulus.li.diminutiuũ.i.paruus dens.
Denter eſt nauis ab ãterioꝛi parte ad mo

vũñ dentis auutts·
Dentoſus.a.ũ i.dentibo plenus
Dentrix eſt gen piſciũ · ̊ magnitudine et
granditate dentiũ ſic dictũ.

ſuũ pᷣmitiuũ. In pli accipit᷑ diſtributuue
ꝑ pares nũeros · ut Iſti cedũt deni.i. de⸗

cem 7 decem.

Depigiso.ta hoc ge.pe piſinenanibo. et

dꝛa de ⁊ piga qð eſt ſůmitas nariũ.

Depontanus.ni.m.s.qͥ ad tã graueʒ deue

nit ętatẽ⁊ vitã· vt magis ꝓſit ei de ponte

aliquibo ꝓuintijs.
Depoꝛtatio vꝛ in iure exiliũ perpetuũ.

ſe pijcere q; viuere . qu etiaʒ faciebant in

Depoſiti.ti.n. s eſt pignꝰ ad tep cõmẽda-⸗
tů. Itẽ depoſitũ traditũ · vel cõmendatu,ʒ

cauſa cuſtodię cõmiſſum

Depoſitarius eſt apud quẽ res aliqua de⸗

ponit᷑ cuſtodiẽda.Et differt a ſeq̃ſtro·q;

depoſitarius ad hoc ſciſe tenet vt de⸗

ſitoꝛiũ reſtituat. Cenet᷑ enã maximã dili⸗

gentiã adhibere. Sed ſequeſter neutri li
tiganti tenet aſe reʒ reſtituere ſed ide⸗

terminate iülli qͥ vicerit.

Bepubis.9..t.⁊ hoc be pe,p.i.deoꝛſũ a pui⸗/

beii a barba. DHñ depubis dꝛ poꝛc ſu/

gens · quaſi deoꝛſũ a ſetis.Et hic ⁊ q im/
pubes? hoc be.i.imberbis·ſine pube q mũ

dum habet pubem.

Derelictuʒz vꝛ illud quod caret poſſeſſoꝛe·
vel qð in nulliꝰ eſt woſſeſſiõe. vt Inſti. de

re diui.S.hoc ampliuscirca finẽ.

Deriſus. a.i.i· deluſus. ⁊ denſus. us ui. i.

niſtris deſtitutis ad aliã vitio fugeę ſe trãſ
ferunt · vt. xxj.q.ij.placuit. Sed vᷣm legeſ

Deſertoꝛes dicunt᷑ derici qͥ ꝓpꝛie eccie mi/

deſertoꝛes dicunt᷑ milites vitio fuge ſuũ 3

militiã deſerẽtes ut. C.e.ti.l.i. et.ij · lxijꝰ

Deſertũ.ti n. i oerelictũ · dictuʒ. ſic q nG6
ſerit. vel põt dici deſertuʒ q; deſerit.i.ab

hoĩbus nõ habitat.

Deſes.vis.ↄ.t.i.piger remiſſus. Iñ deſi⸗

Dia.i.pigricia.⁊ deſidioſus.a.ũ.

Deſiderius.rij.vtõ o deſideri ꝓpꝛiũ nomẽ
vini · de q̃ dicit Mieronymꝰ iꝓlogo pen /

tateuci.Nuũc te ſᷣcoꝛ Deſideri chariſſime

Deſideriũ.rij.i.cupiditas.⁊ ꝓpꝛie cęleſtiu,

Inde deſiderioſus.a.ũ.

Heſolatus i.de ſolo eiect᷑ inops deiect.

Deſpectio.onis.i.refutatio.

Deſpectus. us.ui.idẽ eſt qð deſpectio.K de

Petonſus.a.n.i non tonſus. .
Detractio vel detrectio ẽ alioꝝ bona oꝑa

in malũ malicioſe werſio. vel vetractio ẽ
reuelatio defec abſentis pꝛoximi· facta

S
. e

Gnencing

ninn
utr
inn
ſameſai⸗

ßtp⸗
Npocſy
tberbin,

ni

twſeſen
ide

migegri⸗

ralenm
ngeriſ
lmnege
oſugſii
S
fgn
Atn

nütone
goben
hanſſne
ecgeſnug

odor

me

alicui· vt ipſũ in bono minoꝛem eſtimet.
Detrimẽtũ.ti.n.s.i.dãnũ·iactura:diminu/
DBetruſus.a.ũ.pe.p.i.incluſus expulſus.

Deuexus.a. u.i. indinatus/incuruatusĩ ro/

tundũ verſusq̃ſi deuerſus.⁊ dꝛa deuer/
to. tis. Oel vĩa deueho·qꝛ vndiq; deoꝛ/
ſum vehit. Inde deuexitas.tatis. Et no/
ta ꝙ celüũ ꝓpꝛie vꝛ cõuexũ vel deuexũ · vel
ſi qͥd aliud ita ſit factũ.

*

Peuius.a.ũ.i.ĩuius·vel auius.ſcilʒ loca ſe

creta exr viã a via remota:vide s in ania.
Deuns.i.decẽ vncie · vel quod melius ẽ vn
decim vncię · q̃ſi vncia dẽpta de aſſe. Dñ
Perſiꝰ· Hergãt auidos ſudare deunces.
Deus dĩ a gręco theos quod ſigẽt metum⸗
inde mutata.o.in.v⸗ v· poſita p th. vicit
dens · qꝛ timoꝛ eſt oibo rebo colẽtibo eum ·
vel dꝛ a do dasqꝛ dat oĩa cõmoda oĩb⸗
vla diligo ·qꝛ oĩa diligit.⁊ nibil odit eo/
rum ꝗ fecit·vel vĩ a deſũ vees.ꝑ cõtrariũ
eo ꝙ nihil ei deſit. Itẽ de ſumit triplici⸗
ter.pᷣ modo eſſentialit᷑ ⁊ ſicẽ vnus veꝰ.⸗
ſic caret pli nũero. 2? modo vnitatiue vel
adoptiue ſic ↄpꝑetit hoibo·qͥ vinę bonitat

ſunt pticipes ꝑ gram ut ſancti · de bo oĩ:

Ego dirxi dij eſtis ꝓpt hocĩ Exodo ponit᷑
dijs ꝓ ſacerdotibo.ʒ? ponit᷑ nicupatiue·
ut antiqͥ ⁊ gẽtiles arboꝛes ⁊ multa aialia
appellabant deos. ⁊ in bis duobo ſigtis
habet plem numerũ. ðJM
Deuterogamia.i.ſecũda gamosſcilʒ ſecũ/
oenuptię.⁊ dẽ a deuteron ⁊ gamos qð

vxoꝛ.Eedẽ vicũt᷑ diagamia ⁊ bigamia

Deuteron gręce di ſecũdũ latine nomon
ułnomos lex Hñ qͥdã liber oictẽ deute⸗/
romiũ.mij.i.ſecũda lexqꝛ replicat ea quę
dicta ſũt:ita tñ ꝙ videt᷑ noua lex:⁊ ẽ ꝑfi⸗

guratio euãgelij. Inuenit᷑ etiam dutero/

nomius. vñ in Ruroꝛa dẽ hoc noĩe deu/⸗
teronomius.lex eſſe ſecẽda. .
Deuteroſis.ſis.ſ.t.i.nouitas: d adeuterõ
Dextera.rę.quod ꝑ ſyncopã dr dextra trę.
dvꝛ a do das· q; ipſa pignꝰ pacis⁊ teſtis
fidei ſolet dari:ułqꝛ ea damus.Et a dex⸗/
t era dꝛ dext᷑ tra.tru.i.ex dextra parte exi/
ſtẽs vel bonꝰ ꝓpitius pſper.

Dextraliaoꝛnamẽta qdã ꝗ ſunt coĩa vir⁊

feminis larga ⁊ ampla⸗ ate manicas poꝛ
tant᷑.⁊ iũgunt᷑ vno dauo:ꝛ dicũt᷑ a dexta

BDextralis. 9.t.⁊ hocle.i.ad dextrã ꝑtinens

Vñ dextralis dꝛ ſecur.i.dextrę habilis
Dextrarius.rij.i.equus:a vextra·q; ꝑ de/
xtram duditur.

Dextrocheriũ rij. oꝛnamentů vextro qi de⸗

xtrochiriũ. a dextra chiros qð eſt ma⸗

nus.⁊ eſt toꝛquis aurens.

Dante ₰

Hia. vel potius dyo apud cos plures

habet ſigtiones. Bcm eni ꝙ ſeribit ꝑ.y.

gręcũ nomẽ ẽ ⁊ ſigt tãtü quatũ duo. Cu

vo ꝑ.i.noſtrũ ſcenbit᷑ valet tãtũ quãtũ de

cabit. GScribe ꝑ.i.ſimplex ve tibi ſigbit.

Diabolari ris.f.t.i.meretrix· a dia.i.uo
Zobolꝰ qð eſt medalia q̃ſi duobꝰ obolis

emptaa põt ſepe haberiꝓ ouobo obolis.

los pꝛomeret.

BDialolus.li.m.s. dĩ a dia quod eſt ouo et

bolquaſi duplex moꝛſellus.moꝛdet eni
aĩam ⁊ coꝛpus. Del viaboluſ dꝛ hebꝛaice

dDeoꝛſũ fluẽs · q; ſuꝑbię pondere deoꝛſum

coꝛruẽs cecidit. ̊ grece oĩ criminatoꝛ· q;

BPiabolatoꝛius.rij.q p oꝑe ſuo duos obo-

cnimia ĩ ꝗ ipſe illicdt ad deũ refert uł quia

electoꝝ inocẽtiã crimibo fictis accuſat Iñ
dialolicus. a.,.f.dq.

Diacones grece latine miſtri oicuntquia
ſicut in ſacerdote cõſecratio/ita in diaco/
no miſterij diſpenſatio habet. Et decliat
hbic viaconus ni.⁊ hic diacon vel diacõeſ

nis. Iñ diaconatus.us.ui.i.officiũ vł oꝛ⸗/

do viaconi. Et cõponit cũ ſub . vel hypo⸗
el archos.⁊ dꝛ ſubdiacon hypodiaco/
nus archidiaconus. D

cipiũ⁊ finc̃.et viffert a ſerto ⁊ coꝛona/qͥa
ſertũ eſt quod fit ve fioꝛibo inſertis. Co/
rona dr qlibet circulus capitis ve qᷣcnqʒ
metallo. Diadema vo tm̃ de auro ⁊ lapi
dibus Eᷣcioſis.Vł diadema vꝛa dia qð

eſt duoa demas qð eſt oꝛnãs/qꝛ vtrãqq

partẽ capitis oꝛnat Del dia dia quod ẽ

de demos quod eſt cõiũgere velligare

q; tale oꝛnamẽtũ in circũactis extremita/
tibus retro aſtringit᷑ poſtea ligat᷑. Et eſt

—

Diadema.tis n.t.i.regia·coꝛona.a dia qdð
eſt ouoæ vemo.isq duo vemicſellgze⸗

regũ matronaꝝ oꝛnamẽtũ VHñ. Dirgi/

nis eſt ſertũ dleriq; coꝛona poetę Laurea
rex geſtat diadema vel induperatoꝛ.
Viafoꝛeſis eſt oubitatio ut Eloquar an ſi/

leam.a dicit᷑ a via quod eſt duo ⁊ foꝛeſis

quod eſt locutio.

Dialectica.cę.f. p. dĩ a dia q eſt duo 2lo/

gus ſermo ·qᷓi vualis ſermo·.qꝛ dialectica
viſputatio tota veĩſat⁊ finit᷑ inter duos

ſcillʒ opponentẽ reſpõdentẽ · vel dia dia

gquuod eſt delectos quod eſt oictio · ᷓ

in ea diſputat᷑ de victis.

. „— „

i. quotidianus. Inde victus eſt dialis ſa/
cerdos Jouis.
Dialyton ſit hm Vonatũ qñſ
nibo pũctatim ꝓferunt᷑ victiones: vt: Ite

ferte cito fern· date tela · impellite remos.
Dialogus. gi.pe. coꝛ.i. dualis ſermo ·ſcily ꝗ

werſat inter ouos. „
Diamas.mantis.mt lapis eſt ſcioſus iilli

naturę ꝙ reddit hoĩem gratioſuᷣ. Etiaʒ vẽ

vir diligẽs vel bñs vnas vxoꝛes. DPnde

Eſt oiamas cõiũx geminusdiamas la/

pis extat.

Piametrũ.tri.n. s. vel bęc diamettꝰ. tri. xel
diametros: in malſ.ge.ĩnenit᷑ diamet᷑tn
i.recta linea ꝑ cẽtrũ ducta in duas eq̃les

partes circulũ viuidẽs/ coꝛ.pe.
Bian gręce.latine dĩ lux vel caritas.
Diameron gręce neu.ge.eſt genꝰ liquoꝛis
medicinalis a ſucco moꝛi victũ ex quo cõ/
ficttur. OOè

Biana eſt dea venationis ponit᷑ pluna.
Hanc gręci ſm fabulas ſoꝛoꝛẽ Epollinis

venatricẽ dicũta arcũ habuiſſe cũ phare
tra.⁊ eam errare ĩ montibo ſolã cũ canib⸗
vt capet ceruũ vel capꝛã. et dr q̃ſi duana:
q ipſa ẽ luna.ac luna die ⁊ nocte apparet
Ipfſa eſta lucinaeo ꝙ luceat.vel qꝛ lucem
Rbet naſcẽtibo. Eadem ⁊ triuia·qꝛ tres hʒ
vias.i.ptãtes. Dñ⁊ tribo fingit᷑ ſigur· eſt
enĩ diana in ſiluis · luna in celo pfſerpin
in inferno ᷣm wetas.

Diapaſon·mulſicę artis ſymphonia oſtanſ
ex quinq; tonis ⁊ duobo ſemitonijs.ha⸗

bet enĩ octo voces.
DViapente · ſymphonia ꝗᷓ cõſtat ex tribo to/
nis⁊ ſemitonio·habet aũt qnq; voces.
Diaphonia.i.diſſonãtia vocd.
Viapſalma.mę.fſ.p.i.diuiſio pſalmi.et vo
lunt q dã hoc eſſe hebꝛeũ. ⁊ ſigt eg illa qᷣbo

interponit ſempitema eſſe ↄfirmat. ¶lij
volũt eſſe grecũ⁊ ſigt interuallũ pſallẽdi

vt pſalma ſit qð pſallit᷑: diapſalma xo
interpoſitũ in pſallẽdo ſilẽtiũ. Et ſic ſym⸗
pſalma dẽ vocis copulatio in cãtãdo/ita

diapſalma viſiũctio eius · vbi quędã re⸗

quies viſticte cõtinuationis oſtẽdit᷑ ſcilʒ

Pauſatio. Oñ dic Caſſiodoꝛus. Eſt dia/
pſalma ſermonũ rupta cõtinuatio· docẽcs

vbicuq; reꝑtũ fuerit ꝑſonarũ fieri muta/

tionẽ̃. Hieronym tñ ↄfirmat diapſalma

cõtinuationẽ eſſe ſpũs ſancti.

ialis. ↄ.ta hoc le.vꝛ a dies/ ut vialis abo

añ ſine ciü ctio⸗

Viaptotus.·a.ũ.vel viptotus.a.i ſcilʒ no,

*

bet tm duas termiatiões in diuſis caſib⸗
vrtabi talo.
Diaria.rię.f.p.iug ventris curſus ſine vo/

mitu: dꝛ a dies. Itẽ a dies dꝛ diariũ.rij.
i.cibo vnius viei vel pciũ. DHñ Dꝛatius.
Cũ ſᷣuis vrbana viaria rodere mauis.
Dias.is.ſ.t.i.binanriuus. .

ctatoꝛes vel diſtinctoꝛes leg hocẽ publi

—

Diaſyntha ica vel diaſynthetica diatilla

Sa grãmaticę vbi agit᷑ de cõſtructione
ñ diaſynthactic.a.ũ.i.de conſtructione

tractans.

Viaſirtos eſt figura locutionis in theolo⸗
gia familiaris qñ aliqua vox vel dictio
ad duo trahitut: Nequando rapiat vt
leo aĩam meam ſcallʒ ille qui eſt leo · vel leo

non rapiat.

Diaſtaſis di diſſenſio aĩoꝛũ · q dã ſedi-

tionem vocant.

Diaſtole eſt ci dictio bꝛeuis vnũ tẽpꝰ ba⸗

beat · mittit illa in duo tẽpoꝛa ꝓducedo·et

dĩa dia qð eſt diuiſio vel diuidẽs⁊ ſto/

los quod eſt miſſio.

Puteſſeron ſymphonia ↄſtatex ouobd
tonis? ſemitonio: habet q̃ttuoꝛ ſonos.

Diatoniũ dĩ genus modoꝝ in muſica

SBiatonius. iqmedia diuiſio · vxl eſt luns ci
eſt in partes diuiſa. ?́ZVMBB

Dibelli. li iſecuduũ belli.

Dica · cefp.i tabula.· vel cautio· vel charta

ꝓpꝛie vbi cõtinet ſũma debitia noĩa debi

te chartee ·

Dicacitas.tatis.f.t.bꝛeuis et acuta dictio

ad hoium riſus vel inoderata vel multa

lo cutio.

Dicaculus.la.lũ.i.aliquãtulũ dicax DHnde
Plautus. Dicacula inqͥt eſt merettr.
Dicax. o.t.i. facetꝰ vrbanꝰ vel qͥ verbᷣ bene

loquit᷑vel qͥ imoderate vel multũ loquit᷑

Iñ dicacitas.tat.⁊ coꝛ.i.ante.c.ſicut veri /

vicus:maledicus.

Diceriũ. rij. eſt iocoſe verbũ dictůũ.

Dicolos vide..in colon.

Dictatoꝛ.or.m.t.qͥ dictat Oñ victatoꝛes
olim victi fuerũt qͥ ſümũ magiſteni ge⸗
rebant ·quoꝝ erat in mioꝛibo cauſis ſnias
ferre ſeu dictare. ut. ff. de oꝛi.in . ij. Et ſylo
dicunt᷑ auctoꝛes quoꝝ creati fuerunt tres

cęrõnis: ſᷣm hoc accipit᷑ in glo.de tabu.

glonnt
oro
coon.
dico s
atoeſt
conedi
co
die⸗
Pdmas
DD
Aman
ſuedyct
1l
0 P
ſ
n
nnase
Poſta
Pidn⸗
Vi
ſalur
Penewo
Roqu⸗
ini.
Prccus
Wund
Digeis
ſocthey
luceeſu
Piesei⸗
geonn
ſcaant⸗
Gde
Es
pun
ſols
⸗
g
emna
ſiam
ools
llwnt
ſse
guoſol
6b ded
opi
Nalo
gpn
Wnoe
die⸗
et
Cn

ade

waſos
nmniu
weklnci

N dam
nnda
S

us nin
wulaln

naen.
wbben
liſogtl
udnn
jnu
Niumg
mniſe⸗
auſus

up

Gta a

„ .

a romanis poſt cęſarẽ. Inde dictatura.xrę.
eoꝝ dignitas.vel hono.

Dicio. onis.f.t.i. ptãscõditio/imꝑiũ:⁊ dĩa
dico.as. debet ſcribi ꝑ ſolã.c.⁊ ntũs eiuſ
raro eſt in vſu. Oñ in Judith dꝛ. In vi/

cione tua dñe ſunt cũcta poſita. Sed vi/

cio. onis.ꝑ.ct.eſt pars ꝗqlibet oĩonis. dẽ

a dico.is.eo ꝙ dicat aliqd.i.ſignificet vel

intelligi faciat.

Didaſcałꝰ.gręcelatine dꝛ magiſter ſiue do

ccoꝛ. Inde hic oidaſcalatus.us.ui.i.ma/

giſtratus. Et didaſcalicus.a.n.i.mgralis.
ſiue doctrinalis.Dñ genꝰ quoddã loquẽ

di diſcipuli ad magiſtꝝ vꝛ didaſcalicuʒ
quo Boetius vtit in libꝛo de ↄſolatione

Bidymus.pe.coꝛ gręce· oubius latie Cho/
mas aplus dictus eſt didymus·q; diu
heſitauit in fide.
Bis cing mel ore eacint wimeſen

Vñ Mattheii72 Magiſter veſter non
ſoluit didrachmaʒa cebet ſcribi ꝑ.ch.nõ

Viemeron gręce vꝛ biduũ latie: dicitur a
vyo quod eſt duo emeras qð eſt dies.
Diennii.nij.i.vuoꝝ annoꝛũ.
HPierectus.cti.i.malus oies dict ſicꝑ con/
trarii d a dies⁊ rectus.
Ditreſis eſt diuiſio ſyllabę vnius in onas
factavt apud Ouidiũ.Certia poſt aliuʒ
ſucceſſit enea pꝛoles. 8
Dies.ei.a dian oꝛq; clarus ſituł oꝛ a dijs
q; eoꝝ noĩbo dies appellat᷑ qꝛ noĩbo pla/
netarũ quos qdã deos reputauerũt.Sꝑ
enĩ dies ſumit nomẽ ab illo planeta · qͥ in
illo die habet pᷣmã hoꝛã.Oñ qꝛ ſol habet
pꝛimã hoꝛã in die dñico· dictus eſt dies
ſolis vel dies dñicus:qꝛ ſol maioꝛ ẽ ⁊ q̃ſi
oñs inter planetas.⁊ ſic de alijs.Et ẽ in/
certi genen in ſingulari dies · in płali eſt
ge.maſ.Et nota ꝙ quidã dies dꝛ natural

q̃dã artificialis.Pies artificialis eſt lari-

tas ſolis in aere. vel eſt ſpaciũ tẽpoꝛis ĩ q
ſol vertit᷑ ab oꝛiẽte in occidẽtẽ. Dies natu
ralis eſt ſpaciũ diei ⁊ noctis.i.ſpaciuʒ in
quo ſolꝓcedit ab oꝛiẽte in occidẽtẽ: iteꝝ
ab occidẽte reutit᷑ ĩ oꝛiẽtẽ. Hniꝰ aut diei
pncipiũ oiuſo modo aſſignat᷑: Chaldęi
pſeę a ſolis oꝛtu faciũt iitiũ diei naturalis
Egyptij ab initio noctis. Romania me⸗
via nocte.Ilthenienſes a ſexta hoꝛa diei.
Et dies habet. e. vel v. in abltõ. Dñ. Im⸗
petus atq; dies rit nox.e.vel.v.caſu. Di⸗

unt in ſexto/quę quattuoꝛ eſſe memento.

Iñ diecula.pe coꝛi.parmua dieſa ponit p
qualibet parua moꝛa tempoꝛis.

Dieſpiter.tris.vel piteris.pe.coꝛ.i. Jupit⸗

dꝛa diesa pater.q̃ſi diei pꝛ. Oñ Ma/
qobꝛius ve ſaturnalibo. Ipſi q̃ʒ romani
Dieſpitrẽ Jouẽ appellabaonnt.

VDieta. te.pe /p.i. diei itineratio. Item vieta

dꝛ obſeruatio legis? vitę· vl coꝛpon diſ⸗
penſatio · vel cibo infirmoꝝ. Vixta etiã or?
cęnaculũquo die magis qᷓ; nocte ſolent
hoies reſidere· vt.ff.de dona.l. Luciꝰ. Pkł
domũculꝗ cõſtructa in oꝛtis ꝓ colligẽdis

fructibo ſeu oblectationis gratia. Ita ac⸗

cipit᷑ in.I.ſenatus.S. marcellꝰ. ff. dele.j. Itẽ
Dieta vꝛ ſpaciũ vnius diei vel lapſul· Dꝛ
etiã vnius viei oꝑeratio. DPoteſt etiã oi/
ci vnius diei certa ⁊ determinata cõme⸗
ſtio. Continet autẽ diꝑta legalis viginti

miliaria italica. DPięta vo vulgaris dicit᷑

illa quę habet᷑ ̃m conſuetudinẽ regionis

Diktarij oicunt qͥ in cgnaculo alieno ſe di/

rigunt aĩo furandi ·a dięta ſm illã ſignifi⸗
cationem qua dięta ſignificat cęnaculũ.
ſic exponitur in. l,ſaccularius· in pꝛin. ff. de

egi.edic. HM
Pieticus..ũ.i.regular.ſcilʒ ſe de dieĩ diẽ

cuſtodiæs·ſicut faaunt danſtrales.
Diecenſis diſiũctio dꝛ hm Papiã.

Difficax.cacis.oĩs.t.i.difficilis.⁊ cõparat

Iñ difficacia.cię.ꝛ hec difficacitas.tatis.
in eodẽ ſenſu.

Bifficilis lis...t:: bocle. cõponita dis ⁊fa

cilis cõparat᷑a facit ſuꝑlatiuꝰ limus. Iñ
Difficultas.tatis.i.grauitas. Itẽ difficile
qñq; ponit᷑ ꝓ nullo modo:vt.ij.q.vj.bi/⸗
duũ· v.ſed aduerſus.

Viffinitio.onis.f.t.i.terminꝰ vemonſtrans

quid eſt eſſe rei. Hel viffinitio eſt oꝛatio
expmens eſſe rei ꝑ ſubſtantialia· vt aĩal
rationale moꝛtaleexpmit eſſe hoĩs ꝑ ge/

nus⁊ diſferẽtias ꝗ ſunt ſibi ſubſtãtialia:·

argumentat᷑ a diffinitione affirmando 7

negando. Diffinitio etiã eſt quidã coloꝛ
rhetoꝛicus.⁊ eſt bꝛeuis demonſtratio rei

per oꝛationem facta/pꝛopꝛias rei ample⸗/

.

ctens ꝓpꝛietates·vt Pꝛodigus eſt quaſi
vitio retinẽda ꝓfundens. AQargusqͥ ſum
ptum facit ex ratione libenter ⁊c. Bel vif
finitio ideʒ eſt quod coꝛona.vt dicit glo/
ſa ſuper illud Ecech. 45 Biffinitio eius
vſq; ad labiũ.

„

Diffugus · viffuga · oiffu gum. i. in diuerſa
fugiens. vel vndiq; fugiens. Inde diffu⸗

Digama ſigura.f. victa· eo ꝙ habeat duo
Mgamus⸗. pe. coꝛ. oꝛ qui vuabꝰ nupſit
ſcllz viris vel vxoꝛibus. oĩa vyo quod
eſt ouo.et gamos vxoꝛ. Inde digamia
mię.i.duę nuptię· vel ꝓpꝛietas qua aliqs
d vigamuags.— O?
Digeries.riei.f.ge.i.digeſtio·euacuatio · et
cõponit᷑ indigeries.riei.i.indigeſtio.
Vigeſtibilis.9.ta hocle quod ſadle vige/

Potelt.

Pigeſtiſta. te.9.p.qͥ xel que doeet vigeſtũ

Xel qui docez.
Pigeſtu.n. S.v quidã liber legalisſic oic/
tus ꝓpter legalia pcepta ibi excellent vi⸗
gefta:qui alio noie oꝛ pandecta ſeu liber
pandectaꝑ. Iñ hicet bec digeſtalis et h
le. quod ꝑtinet ad vigeſtůü.

— —

Digeſtus.a.ñ.i cõſũptus/oꝛdiatusexpoſi/

tus. Iñ ꝑ cõpoſitionẽ Indigeſtus.a.ij.q̃i
nõ digeſtus.Et vigeſtio.onis.i.oſuptio
oꝛdinatio/explicatio.⁊ hic digeſtꝰ.us.ui.

Digitabulü.li. inſtr̃m in quod vigitus in /

tromittitquod digitale vi.
Digitellus.li.vel digitulus.li.iminutiua
i.paruus digitus. ..
Digitus.ti.a decẽ dquia decẽ ſunt vigiti
in vtraqʒ manu vel in vtroq; pede. Del
digiti vicuntq; decẽter iũcti exiſtüt:naʒ
habent in ſe nuerũ ꝑfectũ ⁊ oꝛdinẽ decen/
tiſſimũ. OPꝛimus vꝛ pollexquia inter cę⸗

teros pollet vᷣtute ptãte groſſitudine.

Secũdus ſalutatonus vel demõſtrato/

rius vel index oĩ ·.q; eo fere ſalutamus vel
aliqd indicamus vel demonſtramꝰ. Ter⸗

tius dĩ medius vel impudicus:q; ꝑ eum
plerũq; ꝓbꝛi inſectatio expᷣmit᷑. Quart⸗
ↄꝛ anularis:qꝛ ĩ eo ſolet ferri anulus: idẽ
medicinalis ẽ·q; ĩ eo trita collyria a me/
icis colligũt᷑. Nuĩit anlictlaße

Digma.i.dignitas:vel nomen· decus laus
Dignitas·ẽ alicuiꝰ honeſta autoꝛitas· cul⸗
tu honoꝛe? verecũdia digna. Itẽ vigni⸗
tasdecus laus:nomẽgloꝛiaſumꝰ honoꝛ.

Dignitoſus.aũ.i.oignus Mñ Chꝛyſoſto⸗/
mus ſuꝑ Mattheũ. Cũ in illo ſęculo caro

infirma dignitoſę aĩę fuerit ſubiecta.

Dignusa.ui.equuscõgruus · cõpetẽs · ho /

neſtus pꝛobus.

Dilatio eſt tẽpoꝛis in cauſa ꝓꝛogatio. Hel

bm Bal.eſt tẽpus quod habet certũ pᷣn/
apiũ⁊ certũ finẽ. Hel ſic eſt tẽpus datuʒ

q: eo au/
rẽ ſcalpimꝰuł qꝛ eo ſolem aurẽ purgare.

alege ela iudice partib⸗ ad veniẽdum.

Et talis ẽ vuplex.ſcilʒ pᷣma ꝗ dat ab ho/

mine vel a iudiceſecida ꝗqᷓ dat᷑ a iure vel

a lege vt patet in Aub. deferijs. Et vila
tionu bm Moſti.in ſ.ti. de vila. F. j. ENlię
ſunt citatoꝛię ꝗ dant᷑ vocato ad cauſã ad
veniẽdũ ad iudicẽ ante lit cõteſt.infra q̃s

citat ſe ᷣparabit vt veniat in termino.⸗

nihilominus poſt terminũ · vt de offi. de⸗

le. cõſuluit. Alię reſtitutoꝛięꝗ dant his qͥ

ſpoliati fuerũt ſeu ſuntvel quę dantur ad

appellãdu·que ſũt decẽ vieru: wel ad reſti-
tutionẽ in integrũ petẽdãquęolim infra
anũ vtilẽ.hodie quadricẽnui cõtinuũ dãt᷑

vt. C.de in inte. reſti.l. fi. Ali? ſunt delibe⸗/
ratoꝛięq dant reis ad deliberadude qᷣbo
C. de lit cõteſt. Elię ſunt pemptoꝛię que

dant᷑ voleti ꝓbare · de qᷣbo in. l.i. C. de di⸗

la.vLlię ſunt executoꝛię qᷓ dant cõdẽnato

ad hoc ꝙ ſatiffaciat.de his.l.j.C. de vlu.

Allieę ſunt reuocatoꝛięq dant᷑ habentibo
ius reuocãadi dvomũd qᷣbo habet.liij. S.le⸗

gatff. iudi. ARlięſut vacatoꝛięſiue feria/

les. ut i.l. de ferijs.ff. e.ti. et. xx v. qeiiij. to
tũ. vllig ꝑſecutoꝛię q dant᷑ad appellatio/
nem ꝓſequẽdã:de qbo in Tutj.eiq appel/

lat. C.de temp. ap. Alie ſüt ſlalugtoꝛi ut

pęnitẽtiales.llię ſceptoꝛię:de app.c. ſte
rea. ERlię electoꝛię· vt de conuerſi. cõin. c.
ex publico.ff. de adop.l.mancipioꝝ·⁊ de
elec.ne p defectu. Alię expertoꝛięutð fri/
gi. et male. audabilẽ. Clięexemptoꝛięut

q mat accu. polſ.c.fi. lię refutatoꝛie· ut de

4 %

appel. ꝑſonas.et.creqͥris.ij. TClię excepto/
risę.ſcilz ad ꝓponẽdas exceptiões ↄceſſas

a iure. de excep. paſtoꝛalis.
Dilema/ꝗdã argumẽtatio ·
cat᷑ complexio. dẽ a dyo qð eſt duo.et
lema voꝛago:qꝛ vndiq; cõplectit᷑ aduſa/
riũ.¶ qͥbuſdã vᷣo coꝛnut ſyllogiſmus dẽ
Dilucidus.a.ũ.i.clarus.⁊ apertus.
Diluculũ.li.pe.coꝛ.tẽpus illud cum incipit
parua lux eſſea a nocte viuidip̃m Mug.
Papias vo dicit: Diluculũ:auroꝛa

Diludiũ.vij locꝰ' vbi diuerſi ludi exercent

vl ludus viuiſus ⁊ diuſus ab alio.Vñ

Hꝛatius in epi. Diſplicet ille loe clamo

1 diludia poſco.

Dilutus.a.ñ i diſtẽperat. liqdus ul pter
liquiditatẽ viuiſus. p.lu. Oñ PBerſius.

Dilutas grit geminet q; fiſtula guttas.

Diluuiũ.uij.n.s.catacliſmus:nimia aquaꝝ

inundantia vel deſtructio. ⁊ pꝛopꝛie ex
nimia aquarum inundatione ·ſic dictum

aqᷣbuldã vo/

nunig⸗
ſint
uce
Hwicde
Kai⸗

ugdis.

Dioſoo
Pon:

nsh
ſode
epch
Mn

imiin
darib ho,
Maü
un D
umi
Bindnn
ggourh
kdand
nwad eſti⸗
Molmninfr
cötmui dit
Kintdibd
Dnl,

r bureh

melueſenu⸗
rqgto
Mapelano

muzurofß
Crnptnteur
unmende
Maapto
iis n
S
occkrt
lgliti
ISH
fannapt
iin Dug⸗
amn
lnügnnunt
beVi
leein⸗

ng
ſtn
mmngul

ldicun

q; aquarũ clade oĩa ꝗ iundauerit viluat
i. cmiſceat deſtruat. H
Dimenſio.onis.dꝛ mẽſura vel menſuratio
vel nuerusvel nüeratio. Iñ hic hęc di/
menſionalis ⁊ hoc le.i.ad dimẽſioneʒ per⸗
Dina. nę.eſt ꝓpꝛiũ nomẽ fili?ę Jacob.
Dinaſcia vt habetur in hiſtoꝛijs ſuꝑ Geñ.
caplo de oꝛtu regnoꝝ:oinaſciam ęgyptij
ſumã ptãtẽ vocant. “”MM
Dioceſis.ſis.f.t.interpᷣtat᷑ gubernatio.et Hᷣ
non ſᷣm ꝓpꝛietatẽ verbi vel ptãtẽ:ſed pᷣm

effectu. Et eſt dioceſis ꝓpꝛie baptiſmalis

ecceſię territoꝛiũ gubemnatio. J
Diogenes.nis.ꝓpꝛiũ nomẽ viri⁊.coꝛ.pe.ſic
ermogenes.nis.
Diomedes.dis.pe p ꝓpꝛiũ nomã ẽ cuiuſdã
viri.Et vt narrat Papias:Viomedẽ pa
gani deũ aſſerũt·cuius ſocios in aues cõ/
uerſos ita ſe ludificare vicũt:vt ſuis.i.grę
as colludatalienos verberẽt.⁊ ad tẽplũ
diomedis roſtro aquã poꝛtãtſed hoc vel
fingũtuł ſi aquã poꝛtãt ·vel tale aliqͥd lu/
lſicationibo fit oemoniũ:qui eos a veri
dei cultu abſtrabũt. Mug. etiã vic̃: Dio⸗
medes aues dicti ſunt a ſocijs diomedis
quos ferũt fabulę in illas aues fuiſſe con/
uerſos.
Dione.i.venusa dꝛa dian·quia pulcra ſit.
vVel dicta eſt dione a matre ſua que ſiliter
dicta ẽ dione · quaſi duos nectes ĩ amo/
re.Nõ eni amoꝛ põᷣt expleri ſine duobus
Del dꝛ oionequaſi ex duobus nata.Iñ
vioneus.nea.neũ.i.venereꝰ. NPñ DVirgi⸗
lius. Ecce dionei ꝓpceſſit cęſaris aſtrũu.
Dionyſius.ſij· dictus eſt bacchus. Dñ plu
raliter hęc dionyſia dicunt᷑ feſta bacchi.
Itẽ dionyſius ꝛ quidã lapis fuſcus⁊ ru
bentibo notis ſparſusſic victus:qꝛ⁊ ſi aqꝗ
admixtus ſitcontritus nimiũ fragrat ſᷣm
Hug.Papias vo ſicicit: DPionyſia · gẽ⸗
ma nigra mixtis notis rubeis vales ↄtra
ebꝛietatẽ. Itẽ Dionyſius ẽ ꝓpꝛiũ nomen
cuiuſdaʒ ſancti doctoꝛis:qui areopagita
a vico cinitatis in quo habitabat dictus

eſt interpᷣtat vehementer fugiẽs vel ele⸗

uatus.
Hioſcoꝛus.ri.m.ge.pe.coꝛ.i.iunius.
Byota vꝛ vaſ vinaniũ duas aures.i.duas
anſas habens a ↄyo quod eſt duo.⁊ota
quod eſt auris. Mocalio noĩe vꝛ ampho
ra. pduc.o. DHñ. Auris otis tibi ſit inde
Oyota venit. . .
Viotrepes.pis.pe.coꝛ.qͥdaʒ hęreſiarcha et

interp̃tat ſpecioſus inſulſus· vel decoꝛ. in⸗
ſaniens. rl
Diauolaresſunt viliſſimę meretnices par
ui ſtipendij. Del viauoleępm SBapia. bt
bęalio noie dicunt oiuoltres ut videtur

ug.. ,
Diplois.ploidis.ſt.nuplex veſtis.⁊ dĩ a
diplo. as. eo ꝙ ſit duplex amictus· et eſt
Veſtis militans. Oñ ps. Sicnt oiploide
confuſione ſua

Diplonia. nię.f. p.i.duplex locutio vicit᷑

a diplo. ꝗs. Inde etiã diplonius.a. um i.
duplicatusa hic diplonatarius.i.oupli
Dipondius.ij.m.s.i.duo ponderaſcilʒ
genus ponderis ex duobo aſſibo opoſitũ

Dñ in euãgelio. Nõne ouo paſſeres ve⸗

neunt dipondio-
Dipſa. pſę.f.p.⁊ hęc dipſas.ſadis.⁊ hęc di
pſis huius ſis vel ſidis:genus ẽ ſerpentis
⁊ interpᷣtat ſitibũda. Dñ⁊ latine dꝛ ſitu/
la.q; quem moꝛdet ſiti facit perire. Onde

Deut? 8e In qua erat ſerpens flatu ad/

urẽs.⁊ ſcoꝛpio ac oipſas. vbi dicit gloſa.
Dipſas genus aſpidis.ꝗ latine oĩ ſitula:
quẽcũq; momoꝛderit/ſiti ꝑimit vel perit.

adeo parua·ut cũ calcat᷑ nõ videat᷑cuius

vVenenũ ante extingnit qᷓ;ᷓ ſentiat᷑. nec tri⸗

ſticiã ſentit moꝛiturus.

Diptica. cę.fſ.p.tabula mannalis.q pugil

ſaris dꝛ ⁊ ephimeris. Dñ quidã. Clerice
dipticas lateni ne depꝛeſſeris vnq;. Del
ſim Papiã: DVipticę ſunt tabulę:quibus

coꝛruptoꝛes amoꝛẽ ſuũ inſcribũt pnellis.

pducit pti. Hñ in decetis xxiiij.q.ij.ca
none. Sane pfert circa pꝛicipiũ dicit᷑. Et
ĩſacis dipticis ſcripſerũt:qð glo.ibideʒ

exponit vicens. Diptice a vico.cis. Et oi
cit eadẽ glo.poſtea ꝙ dipticę ſunt colũng

in quibo imagines patrũ in ſuo catalago
ponunt.

BDipbthongus.f.s.eſt cõglutinatio vuarũ

vocaliũ in vna⁊ eadẽ ſyllaba vim ſua re⸗
tinentiũ. Et ſunt quattuoꝛſcilʒ aueu:ae:?
oe · quaꝝ duęſcribunt ꝓferunt᷑ſalʒ au⁊
en · alię ouę ſcribunt᷑: non ꝓferunt · ſcilicʒ
ge 70e. D H”
Dira. rę.f.p.i.furiaa d a durus.qꝛ dura ſit
Et aiamt wie eumenides ułerinnydes
in inferno furię in terra · vire in celo · quaſi
ceoꝛũ iręqꝛ ex ira deoꝑ pueniũt.⁊ ẽ ety-
mologia non compoſitio ßm Mug. Pa⸗
pias dicit: Dirę deępenaꝝ vicunt᷑ vltri⸗
b 2 ¹

6

“ O

Hirus.a. .i crudelisreusmiſericoꝛs· aſp
atrox deteſtabilis. aut dꝛ dir. quaſi
oiuina ira inũdatus etymologia eſtnon
cõpoſitio. Hꝛope aũt dꝛ dirũ qð diuina
infert᷑ ira. Dr etiã dirus.i.magnus.⁊ pꝛo/
ucit di DOñ qͥdã. Planditię pluſq; dira
wnena nocrceaeaenrt.
Dis .t.x hoc dite · gtõ huius ditis i oiueſ

opulẽtus ·p neutru in ſingulari nõ ẽ ĩ vſu

Tcõparat· dis· ditioꝛ· itiſſin. Iteʒ dis
Ditis.i. pluto·a ditãdo/q; nris moꝛtibus

oꝛbẽ ſuũ ditat.
Dis grece · latine dĩ bos.
Biſcerniculũ li. pe. coꝛ. oꝛnamẽtu virginale
vt acus · cñ qua virgo diſcernit diuidit
Diſcidiũ.dij i.ſeꝑatio · diuoꝛtiũ.a oiſddo
dis eo ꝙ; qͥs a pacto diſcedat. Iñ diſci/
dioſus. a.n. qͥ frequẽs ẽ in viſcidis et qui
diſcidia amat. PHõt etiã dici viſcidiuʒ a
oiſſido.coÜUs.
Dilſcinctus.a. i.i.deligatus remiſſusincõ/
poſit.⁊ oꝛĩ a diſcingo. gis. qð eſt deliga/
re Oñ.. Reg. 222 Mon gloꝛiet᷑ accinct
eque vt oiſcinctus. L”V
Pilciplina. nę.dicit a diſco vel viſcipulus:
quia oiſcit plena. Et eſt viſciplina in vi/
ſcipulo. Doctrina in mgro· Jacultas vel
ꝓfeſſio vel ſciẽtia in vtroq;.

Biſcipulus.li.m. s. qͥ addiſeit. Iñ diſcipu/

la. le. et bic ⁊ hęc diſcipularis ⁊ hoc re.Et
diſcipulatus. us.uuu.
Diſcoſoꝛus.a. ũ.e.coꝛ.i.diſcũ feres VBnde
Hieronymus in ꝓplogo Banielil. Cu v
ad vbachuc venerat ? de iudęa ad chal/
deã raptũ diſcofoꝛũ lectitabat.
Piſcoloꝛ. loꝛis.ↄ.t.i.viuerſoꝝ coloꝑuł al/
teriuſ colon. ñ Mieremię. 222 Munqᷣd
auis diſcoloꝛ hereditas mea mibi:
Viſcholus.la.lum.pe.coꝛ.i.diſcoꝛsa ſchola
indoctus idiotaillitteratꝰ.a ſchola diui/

ſus ⁊ diuerſus. Pñ.j. DPetri 22 Non tm̃

bonis⁊ modeſtis ̊ etiã diſcholis.
Diſcoꝛs..t.qi diuerſi coꝛdis·ul q̃ deoꝛſũ
a coꝛde alterius. Iñ hęc viſcoꝛdia dię.⁊
dicoꝛdioſus.a.1. -
VDiſcretio.onis ſ.t.diuiſio ·ſciẽtia.diſcuſſio
arüllle rerũ cõſideratio ad qͥd tẽdãt.
t vt vicit q da weta. Dibo i rebo res eſt

diſcretio ſũma.Itẽ viſcretio ẽ attributio

actus vel paſſionis aliquibus cum exclu/
ſione alicuius vel aliquo2æ?
DPiſcimen.inis.i.peniculũ vitę· aliquando

diſcrimen dꝛ linea uł viſtantia quę viui/

dit capillos capitis alicnius. ſiq; dicit
differetia. ſeparatio ĩ dno. Del vᷣm Pa/⸗

piam: Diſcrimẽ eſt periculũ· viſtantiala /

boꝛ·a diſcernẽdo:q; aliquãdo ouaꝑ rerũ
ſeparatio oſtẽdit quęcoiũcte eſſe poſſüt:
vt in oꝛnamentis mulierũ Bñ oiſcrimi⸗
nalia dicunt᷑ quę viuidũt capillos ꝑ me/
diam frontenm. ”
Diſcriminalis..t.⁊ hoc le.quod diuidit.⸗
dia diſcrimẽ. Et hoc diſcriminale. lis. Et
ſunt ꝓpꝛie diſcriminalia mulierũ capitis
oꝛnamenta victa ꝙ caput mulier a viro
diſcernũt vel crines diuidut.
VDiſcũbens.tis. oĩs.t.i.ad viſcũ ſedẽs.ꝛ fer/
cuila ſumẽs· a diſcũbo. bis.
Diſcus.ſci.m.S.i.ſcutella: dꝛ a ſeus quod ẽ
rotũdũ:quę olim ſcus dicebatſic ⁊ di/
ſcus a rotũditate.ᷣ̊ nũc diſcus di/quia et
eſcas ⁊ fercula apponit· vel poti ẽ etymo/
logia:viſcus quaſi dans eſcas. Inde hic
diſculus.li. diminutiuũ.i.paruus viſcus.
Et diſcubens· ad viſcũ ſedẽs.Et nota ꝙ;
diſcus ꝓpꝛie eſt ſcutella⁊ nõ menſa· licʒ P
ea ponat᷑ quãdoq; ꝑ metonomiã. Eta vi
ſcus dictus eſt viſcus ludus plumbeę ſcu
telle.⁊ ipſa plumbea ſcutella:q; facta erat
ad ſimilitudinẽ ſcutellę⸗ i aere pijciebat·

qui ludus nuc oĩ ludus ꝓijciedi lapidẽ.

ñ Oꝛatius in poetria. Indoctuſq; pi⸗/
le diſci ue trochi ue qᷣeſcit. Diſcus etiã dꝛ
mapa vel menſale. Oñ ? aialia vicuntur

apparuiſſe Hetro in viſco · qd alibi liber

Actuũ aploꝝ lintheũ vocat.Oñ. DPiſcus
ſcutella menſã notat atq; mapellã · vel ſic.
Eſt viſcus ludus diſcus q̊ regia menſa.
Diſcus ſcutella tibi ſit diſcus qͥʒ mapa
Diſertus.a.ũ.nomẽ.i.ſapiens/eloquens.⸗
facũdus: dẽ a diſſero.is.⁊ hm Mug.ſub

trahit᷑ vnũ. S. q;uis ſint vuo in verbo par

ticipio verbali· vt diſſero. oiſſertoꝛ· oiſ
ſertus. VPñ ⁊ pꝛima coꝛripit᷑ in diſertus.
Vñ Oꝛatius. Fecundi calices queʒ non
fecere diſertũ. Et comparat᷑ diſertus.ioꝛ
tiſſimus. Alij vicũt ꝙ diſertus cõponit᷑
a di, ars. interpoſita. sa ſic eſt nomẽ. Cũ
vo eſt participiũ ſeribit ꝑ geminü.s. Iñ
oiſertatio ⁊ eſt ciuilis ſapientia· vt. C. de
dꝛ. cog.l. qualis. “ê
Diſinteria.rię.f.p.pe.acuta.i.diuiſio conti/
nuationis uł vlceratio ĩteſtinoꝑ. fit an/
tecedẽti fluoꝛe’quẽ gręci diariã vocant:⸗
dꝛ ab interia vel enteria:quod eſt inteſti⸗
na: Et ſcom boc poteſt vici viſintenia vel

diſenteria·bᷣm Huguitionẽ. Papias o

Me

ſſte⸗
ufn
rra⸗
Dir
ſift
Vlr

dul
u

Egigd
Mnp,
Cdnpni
Gaſeſei
Nidlon;,

Pooldunct
uleniaps
nulenann
4
iledesrt,

alasde
Wtſnd
PummsNi
Etng
onii Cdi
planderſ
lauent
arphachat
ücllpe.
Pleatlchp,
Masain
lu dunnn
Pi Mus
schnih
vt⸗
vnwal
vgtejon
lans o:
mooit
rni Ci
annte

tinſt
nünena N
iplsn

,SM

dicit ꝙ diſinteris eſt ſanguineus fluxus
vVentris cũ excoꝛiatione inteſtinoꝛũu.
Diſnoicus.i.ſuſpicioſus:qui plus recipit

ʒ; emittit.⁊ videt eſſe cõpoſitũ a dis qð

eſt diuiſio vel viuerſũa noicus quod eſt
infirmus. Iñ viſnoicus qui nõ eq̃ modo
recipit emittit.

Ziſpectus. a. .i. contemptus. Et viſpectio

faſtidiũ · ſuperbia. ßM8
Diſpendiũ.dij.n.s:X hęc viſpenſa.ſę.i.nimia
largitas vel nimia viſpẽſa.⁊ d a diſpxẽdo
dis. Et diſpendiũ dꝛ quod eſt contrariũ

cõpendio.i.longũ⁊ inutile. Inde diſpen/

dioſus.a.ũ.i.longꝰ ⁊ inutilis.Et cõparat᷑
diſpendioſus.ſioꝛ.ſiſſimus: Iñ h̊ diſpen/
dioſitas.tat.bm Hng. DPapias vᷣo dic:
Diſpendii damnũ vel detrimẽtũ

Diſpenſatoꝛ bin Papiã d cui cedit admi

niſtratio pecuniarũ:qꝛ pꝛius qͥ dabũt pe/
cuniãnõ nüerabatſ̊ appẽdebant eam.
Viſxenſatio eſt iuris cois puida relaxatio
vtilitate ſeu neceſſitate penſata hm Guil.
in ſpe.ti. de diſpen. Del ſic. Eſt rigorliuris
ꝑ eum ad quẽ ſpectat canonice facta rela/
xatio.j.q.vij.niſi rigoꝛ:⁊..ſe. nñq; tamẽ
viſpenſatio capit᷑ imppꝛie· ſclʒ ꝓ iun de/⸗
claratiõe vt in.c.quintauallis:de iureiur̃.
Diſploſus.a.i.i.diſſut.apertus.dirupt.
Diſſyllabus.aiñ.i.duarũ ſyllabarũet dꝛa
Dis ſyllabo. «
Diſſitus.a.ũ.pe.coꝛ.i.ſeparatus.
Diſſuria eſt arida vrinę vigeſtio vel diffi
cultas mingẽdi.
Diſſutus.q.ũ.pe.p.i.diſiũctus.⁊ in ſutura
fractus.
Diſtichon. n.sa hoc diſtichiũ inuenit i.car
mẽ vel opus duoꝛñ verſuũ.⁊ dicit᷑ a di.i.
duoꝛ ſtichon quod eſt verſus DPñ Cheo
dolus. Quos iĩ viſtichij carmẽ ↄplecte/

ris emi. Itẽ diſtichon oꝛ quodda genus

dicẽdi/cũ ſalʒ autoꝛ totuʒ loquit ꝑ le ſine
pſona introducta. ⸗
Diſtinctus.a.ũ.i.diuiſus/ſeparatꝰ.deſigna
tuspnñctatus determinatus.
Diſtinctio.onis.i.oiuiſio:pũctatio/ſepara
tio. Et diſtinctionis tres ſũt ſpecies ·ſcilicʒ
colũcoma/piodus. de qbo vide loꝗ ſuis.
Diſtrictus.a.ũ.iſeuerusaſperauſterus/et
comparar.
Diſtrophos dẽ oda illa:quęſemꝑ ĩſecido

Verr ſu repetit varietatem verſusvide.j.in

ſtropos.
Viualis.o.t hocle.pe p.i.diuinus Dnde

—

viualis dꝛ pnceps vel imꝑatoꝛ·qͥ q̃ſi deꝰ

Diuerſicliniũ.nij.n. i. loc ubi diuerſe vi⸗

õiügunta vꝛa diũſus.a i.r clino as.· q/
illic diuerſę vię accdlinãt᷑ ulq; illic via icli/

natur ad viuerſa:quod aliter gręce dicit

hboc eterodlitũ. Item eterodita ſine oiuſi/

dinia oicunt᷑ quedã noĩa ĩ arte gramati/

c(a · quaſi ad diuerſa ſe indinãtia ſcillʒ quę.
inclinat ſe ad viuerſas dictiones in diu/
ſis caſibo. vt Jupiter Jouisuład viuer/
ſas ſigniqcationes. vel ad viuerſas dedli/
nationes/ vel ad viuerſa genera in oiuer
ſannmens vr veſpa. rę. vas vaſa· cęlum
Diuerſoꝛiũ.rij.n.s.i.diuerſitas viarũſcilʒ
Vvbi viatoꝛ ad callẽ diuertit. vel locus re/
motus ab alio · ukreceptaculũ ·ſcilʒ hoſpi/
tiũ vel hoſpitale.⁊ dꝛ a diuerto.tis.quia
illuc oiuertimꝰ. vel q; ex oiuerſis vijs ibi
cõuenit᷑. Dñ in Luca. Non erat ei locus
in viuerſoꝛio. Et vt diet glo. Viũᷣſoꝛiuʒ
eſt domus inter duos muros. vuas hñs
ianuas· vt ſciliʒ ex viuerſis vijs recipiat
adueniẽtes.⁊ ſigt eccliam inter paradiſũ
Imädn.
Diuerſus.a.ũ.i.diuiſusſeparatusnõ con/
coꝛs:malus: cõparat᷑. Iñ hec viuerſitas
tatis i vanetttes.
Diuerticulũ.li.n. s.i.flexus viarũ.vbi vna
via diuertit ab alia. vel ipſe callis ꝑ quẽ
diuertim ab alia via quaſi viuerſa via.
Diues coĩs ge.declinatione.ſed oĩs ↄſtru⸗
ctione vicit᷑ quaſi din habens.i.cupiens
Diuitias.i.opulẽtus vel pecunioſusſiue

2

vtat ſiuenon.

Diuitioſus.a.i.i.copioſus plenꝰ oiuitijs.
Inge vinitioſitas tatis.i.copioſitas.
Dinidẽs. dent.m.t.i.ouis ułagnꝰ ouos ha
bens tm̃ dentes.⁊ dꝛ a duo ⁊ dens.Item
iuidẽs.tis.oĩs ge.põt eſſe particppiũ de
diuido. dis.
Diuidia.dię.fę p.i.diſcoꝛdia velbellona.

Inge viuidioſus. a.i.i. diſcoꝛdioſus/qͥ

ſuã viſcoꝛdiã alios diuidit ⁊ diſtoꝛdare
facit.qͥ⁊ diuiſioſus dicit᷑.

Diuidiculũ.li.n. s. dz caſtellũ · in diuiſione

terrarũ poſtililt.
Diuiduus.a.ũ.qͥ diuidit uł oinidit᷑. Inde
iuiduitas/tat.⁊ ꝑ cõpoſitionẽ idiuiduꝰ
a.ñ.⁊ hęc indiuiduitas.tatts.
Diuinus.a.ũ.quod eſt deoꝛũ vel pertinens
ad deos.⁊ dicitura diuus.a.ũ.Et diuini
diclit cęleſtes deificati. Itẽ viuini qͥ tra
ctãt de deo qͥ mag ꝓpꝛie dicũt᷑ alo⸗.

Et diuini qui diuinãt aſtutia quadam

fraudulẽta hoĩbo futura cõiecturat. Inde

diuinitas.tatis.

Viuinator futura cõtẽplans dĩ ſemꝑ in

malo accipirt. “
Diuinatio accipit᷑ tripliciter.pᷣmo ꝓ ſcien/
tia theologięa qua theologi vicunt᷑ diui

ni. Secũdo p ſaẽtia infuſa a deo: ſic ac
cipitur Hꝛouer.422 Diuinatio in labijs

regis: Nam ĩ iudicio nõ errauit os eius.
Tertio /ꝓ ſciẽtia magica.vel fallaci ꝓpha/

natione vel ꝓphetiſatione.q̃ falſi ꝓphet?2

magi fingũt ſe ſuidere vel pſcire futura⸗
ita capit᷑ in. l.nemo. C. de malea mathe.

Et vt dicit Harro quattuoꝛ eſſe genera
oiumationis i terrã aquã · ignẽ aerẽ· hic
geomãciã ·hydromãtiã:aeromatia pyro

manciã vicimus.
Diuuiſoꝛiũ vꝛ cella ab alijs diuiſ
Diuoltres · viliſſimę meretrices ꝗ ſe ſuaq;
gratia nümoꝛũ pꝛębent. Et vicuntur di⸗

uoltres q̃ſi deſideriũ volãtes vel qᷓ̃m. pro

numo volute. Oðñ
Diuoꝛtiñ.n.s.dicit᷑ quaſi diuerſũ.i.via vł
ſemita in viuerſũ tendẽsa ponit᷑ genera/

liter pꝛo ſeparatiõe⁊ diuiſione.⁊ ſubter/

fugitione. Dñ viuoꝛtiũ ſm Goffet Ho
ſti. eſt inter virũ mulierẽ legitime facta

ſeparatio oicit᷑a diuerſitate mentium·

quia hi qͥ matrimoniũ viſtrahũtĩ viuer/
ſas ptes eunt ·

Piurnus. a. i.i. vniꝰ diei. vel durãs p vnun

diẽ.⁊ dĩ a diu ſᷣm quod accip itur ꝓ de/
terminato ſpacio tempoꝛis.
Dius.a.ũ.i.iuinus⁊ ſanctus a dĩa deus.
Diuturnus.a.ũ.vẽ a diu ſᷣm quod accipit
ꝓ ĩdeterminato ſpacio tẽpoꝛisa ẽ qð ha/
bet indeterminat ſigniſicationẽ tepoꝛis·
ſicut diurnus determinatã. Et viutinꝰ.a.
ũ.in eodẽ ſenſu.i.longus/ꝓlixus:diu du/
ranscontinuãs:⁊ dicit᷑ diutinus:a.um.a
diu ſicut diurnus ſm Mug. Papias xo
dicit: Diutina dicta ab eo ꝙ diu dura/
uerint· diuturna a perpetuitate dicta q̃ſi
Piuus.a.ũ.i.deificatus/et dĩ a deus. Sed
deus eſt ſemꝑ.oiuꝰ vo fit quaſi ꝗͥ ex moꝛ/

tali fit imoꝛtalis. Hñ hm DHapia:Viuus

dẽ deus vel imꝑatoꝛqͥ poſt moꝛteʒ velut

Poacbilis. st. hocle. hica bec docilis et
hocle.ꝑ ſyncopã vifferũt:Nam docilis ẽ

diſcipul q facile docet. Mõ enĩ oꝛ doci/
lis q; ſit doctusſed q; doceri põt:Eſt eniz
Fenioſns 7 ad diſcẽdũ paratus. Hoco2
is vÿ eſt liber qui facile viſcit᷑ vel diſfc

in
põt· ponit᷑ tñ vnũ ꝓ altero. Oñ Joannis
6e Erüt oẽs docibiles dei.i. dociles ·
Boallus.li.m.s.i.clepſydra.

Docimẽ.inis.qð ⁊ hoc documen ĩuenitur

pe.coꝛ.i.documentũ.

Doctiloquus.qua.quũ.qᷣ docte loquit Iñ

doctiloquiũ.quij.i.doctũ eloquiũ ulł do/
cta ⁊ ſapiens locutio.

Dodona.nę.f.p.i.dea glandiũ.Et dodona

etiaʒ dicta eſt quęda ſilua epiri a dando

dona.i.glandes hoĩbo. Inde vodoneꝰ.a.
ui.poſſeſſiuũ.

Dodrans.antis.ẽ qdã pars aſſis ·ꝗᷓ exno/
uẽ vncijs ꝑſicit nec dꝛ ad totũ vt Inſtit.
de here.inſti.S. hęreditas.

Dogma.tia.n.t.i.doctrina vel iteratio do/

ctrinę.vel decretũ placitũ·cõſenſio· cõſo/⸗
latio. Inde dogmaticus.a.ũ.i.doctusſa/
gax.pꝛudẽes:ſophiſtic· inſtruens:vel in⸗
ſtructusvel cõſolatus.

Holabꝛa. bꝛc.f. pa hoc volabꝛũ. bꝛi./ p codẽ
ſcils inſtrumẽto dolãdi ·ſcilʒ pꝛo bipenni :

Inde volabella.lę.⁊ hoc dolabellum. li.
ambo diminutia.
Dolatura.rę.f.p.i.dolatio vel id quod do
lando aufert᷑ de ligno · vel id cuʒ qͥ dolat᷑.

7 diĩa volo. as. a quo etiã dolatilis.9.t·2
hoc le.i.aptũ ad dolãdũ hoc dolatoꝛiuʒ

rij. locus in quo dolat᷑.

Holiiu. lij. n. s. v; vas terręrotũdũ

Volo vel volon. onis.a dolus dẽ. Et ſunt
dolones tela abſcõdita in ligneis vagi⸗
nis ꝓpter dolũ etiaʒ ipſe ligneę vaginę
dicunt᷑ volonesinter quas latet pugio
ſub ſpecie baculi: dicunt᷑ ſic eo ꝙ fallant
decipiãt ferro cũ pferant ſpeciem ligni.
Hos etiã vulgus gręo noie oxos uocãt
i.acutos. Pñ apud medicos acut moꝛ/
bus oxea diab oxi quod ẽ acutũ.
Holoꝛ.oꝛis.m.t.eſt coꝛpoꝛis inq etudo. Et
nota ꝙ doloꝛ nõ eſt leſio ſed leſiõis ſẽſus
Voloꝛoſus.a.ũ.i.plenꝰ doloꝛe.

Voloſus.a.i.i.inſidioſus vel molignnger
taz ma/

deludat. Dt eni decipiat occu
liciã blãdis ſermonibo adoꝛnat.
Dolumẽ. inis.n.t.idẽ eſt quod dolabꝛa
Volus.li.m.s.i.fraus:malicia occulta·blan
dis ſermonibns adoꝛnatacalliditas mẽ/
tis. Et dicitura doloꝛeeo ꝙ voloꝛem in⸗
ferat. Mel componitur dolus a deludo

ptinnmn
Rytn
l.
Popad
diad.
tur
ſubo⸗
fiſtn
cinal
Ponal.
noe
voneſna
tsnen
ſveſurl
bobltit⸗
voteſtn
Donman
wagn
andea
hncau
Woßhe
ric
nmns⸗
Wotl

(hn

luue
lien
na
tico⸗
meg
bttie

;

awnp
na
ſantſn
netij n

Dornia

lanfon
lnwo⸗
nlum
Nn⸗

cken
rdie
;
M

cebeut,,
“

Etce
madando
NR

ve
rsti,
ns in⸗

ibegedi

vobnn⸗

didgaee

Nltlsge
cawun,

si Cm
loyll
uin l.
Mlostolit
31ar non

oĩ.
whEt

gosſcs

N.

Antuge⸗O

ℳ
0 an
(e ne/
V

N umnis

qnaſi delus eo ꝙ delndat 1 decpiat. Et
ſit volus aĩo inſidię loco vel telo.fraus
circa fidẽ mutuata. Et eſt dolus cuʒ aliud

agit᷑ · aliud ſimulat᷑. Et inde ꝑ cõpoſitio/

nem ſubdolusa.ũa ſubdolus li.iſubſtan⸗
tum.

Doli capax eſt ꝓximus pubertati · ſcilʒ qñ

mas habet vndecim aunos ⁊ vimidium.
Cüc enĩ poteſt delinquere· ſterq; ĩadul/
terio ſm IMccun.Fgmina vo qñ habʒ no

uẽ⁊ dimidiũ annos· vt no.ff.de re.iunis.
in.l.pupillis. Tugꝰ.vo dicit in epła ad
Renatuʒ ꝙ puer dĩ doli capax cuʒ eſt ſe⸗
ptẽ annoꝝ.qꝛ tũc mentiri⁊ verũ loqui xo
Voma.tis.n.t.gręci tectũ dicũt· poteſt etiã
ici doma tectũ vel etiã atriũ qð nõ tegi/
tur. OHñ Phiſiolog'. Dec; pilis eiꝰ fiat

ſub vomate fum Et. 2. Aegj.S. Domatũ
fiſtulas ⁊c.Et appellant᷑ domatum fiſtulę

cãnalesqͥ bo ſtillicidia deflunebaoant.
VBomeſticus.a.ũ.i.notus⁊ familiaris ·q̃ſi in
domo eadẽ ſtans.
Vomeſtici ſunt libertus:colonus aſcripti⸗
tiusmercẽnariusoẽs de familia alicuius
ſiue ſint liberti ſiue nõ.⁊ oẽs familiares qͥ

habitãt cũ aliquo ⁊ vxoꝛ.⁊v ſi ſunt in eius

poteſtate? ꝓpinqui.
magna parte ius pendet ⁊ cõſiliũ. Hi eti⸗
am vicunt᷑ aſſeſſoꝛes· eo ꝙ aſſidẽt iudici.
⁊ in cauſę cognitione ſuũ pꝛębent conſiliũ
l officiũ · vt patet ex rub. C. de aſſeſ.
Domicellus. li: dominellus li. oicũt᷑ a do⸗
minus ꝑ diminutionẽa vomicella.lę do/

minella ambo oiminutiua a vña. Homi/
cellus etiã domicella dicũt᷑ qñq; pulei
iuuenes magnatũ ſeu liberoꝑſiue ſint ſer

ni entes ſiue non.
Domiciliũ.lij.n.S.i.omus faſtigiũ ⁊ alti⸗
tudo.⁊ dicit᷑ ſic quaſi ciliũ domus. Dicit᷑
tamẽ quãdoq; domicilin domipſa vel
habitatio · vel mãſio·vel ius ⁊ ptas ſcom

Hug. In pſalmo aũt vbi ſic di · Siẽ ny⸗

cticoꝛaxĩ vomicilio. dicit glo. vel ĩ parie⸗

tinis.ꝗᷓ vulgo dicunt᷑ ruinę vbi panietes

ſtant ſine tecto · Dꝛ aut parietina q̃ſi pa⸗
Domiciliũ alicuius eſt ibi vbi maioꝛẽ par
tem foꝛtunę ſuę cõſtituit · xel magnã par⸗
tem bonoꝝ ſuoꝝ· vel ſi ibi habet larẽ.i.fa⸗
miliam · vt. C. de inco · et cenſi.l. ſi ciues · li.
decimo. ä

teſt. vt no.in. c oĩs vtriuſqʒ ſexus · de pe. et

omeſtici iudices vicunt eſſe ex quibp

Domidila.le.fp.i.parua domus.
Domiduca.cę.f.p.xe. coꝛ. Juno dĩ · qꝛ vſes
in domũ puellas maritatas introducere
Dominatio. onis idẽ eſt quod dominatus
ominationes etiã dicunt᷑ quidã angeli
Et vt Greg. dicit: Ea angeloꝑ agmina
quę mua potentia pꝛęeminent · pꝛo eo ꝙ;
eis cetera ad obediendũ ſubiects ſunt do/
minationes vocontt.
Dominicus.a.u.a dominꝰ vel domina vĩ
Inde vominica.cę.ſubſtãtiuũ p pma fe/

na.⁊ hic ęc vominicalis ⁊ hoc lequod

ſumit ta a dominica p illa vie.qᷓ; a vñi
a.ů. Et vt Papias vicit:Pominic' dies
ꝓinde di:qꝛ in eo reſurrectionis vomini
noſtni a chꝛiſtianis gaudiũ celebꝛat. Ite,zʒ
hic dominicus.ci.dictus eſt qͥdã egregiꝰ
Cõfeſſoꝛ:pater ⁊ inſtitutoꝛ oꝛdinis fratruyʒ
Edicatox. .
DVominin.nij.n.s.i.ius · tutela.ptãs. Iñ do
minoſus.a.ij.i.imꝑioſus:oñsa homo qui
habet ardua pciꝑe.ſcilʒ homo magnę au⸗
toꝛtatis H

Dominiũ directum ſᷣm Ao. in ſů.de iure

emphy. dĩ habere ille qui poſſidet ciuilit
tanq; oñs: ideo vꝛ habere dominiũ di/
rectũ · q; ſine oĩ alia obligatione liberã po
teſtatẽ habet rei:qualit᷑ nõ eſt i illo qͥ ha/
bet vominiũ vtile vel mixuu.
Dominiũ vtile m co. vꝛ habere ille qui
ſolũ naturaliter poſſi det ⁊ nõ ciuiliter. vt
emphyteota vſufructuariꝰ feudatari.
Dominus.m.s.i.heros/et dꝛ a domuseo
ꝙ domui pᷣſu. autẽ dominꝰ dẽ quaſi
dans minasvel quaſi dãs munꝰ.ſcilʒ ſer/
uitiũ · vel vãs minus ſcilʒ pęneetymolo/
gia eſt nõ cõpoſitio. Et cõponit cũ h̊ gtõ
legũ. vꝛ dominuſlegũiuriſperitſed qñ
ſunt ouę partes tũc dꝛ oñs legũ ſolꝰ im/
peratoꝛ:q; ipſe habet ptãtẽ cõdendiz oe/
Domini recti erãt qͥdã officiales defẽſoꝛes
ciuitatũ vel municipioꝝ. . n
Domini minormagiſtrat ſic victi:qꝛ vñi
recti·q; ſuffragio duoꝝ eligebant · vnus
cõſtituebat᷑ a plebe·altera maioꝛibus:vt
C.de iudi.l.vli.

vicunt᷑ a dominus dña:quod ꝓpꝛie con/
uenit clauſtralibo.ſ̊ dominus dña mun/
danis. Ofñ in ecdeſia cantat. Jube võne
benedicere.⁊ domnꝰ abbasdomnꝰ poꝛ.
Domus ſecũdę vel quarte deciinatiomoe

que cõſtat ex parietibo: tecto.⁊ fũdamẽ/

to ꝓtegens nos a caumatibo⸗ imbꝛibus.
Vleſt vnius familię habitaculũ.ſic vibe

vnius po puli: ſicut oꝛbis domiciliũ eſt
totius humani generis. Itẽ dom vꝛ cõ⸗/

mixtio viri vxoꝛis: etia familia ſed ĩci /
pita vuobo. am ꝓpaie familia eſtliberi

ex liberis legibo ſuſceptia femoꝛe victa.
Itẽ aliq ſumit᷑ p agnationevt..cuũ vn
in pꝛin. f. de ali cba.le. et ad ſylle.iĩ pꝛin.

NRecipit᷑ etiã p oiĩbus gerẽtibo cadem ſi ·

gna vel arma. Iñ vomuncula.lę.i.parua

PHomulſiuramenti.i. vomus feder/ſcilʒ ta⸗

bernaculu.

Pomuſſaltus libani de qua baber . 5.. Reg.
7? dicebat. q; erat ędificata de lignis li /

bani.

Honariu. rij n. s.idẽ eſt quod vonũ. Item
donariũ eſt loc vbi dona ꝗᷓ offerunt᷑ in

tẽplo reponunt᷑. Et vonarius.a.i. qd do
nat᷑ vel qð facile vonari wfõoot.

Ponatica. cę.lp.i.coꝛona qua autoꝛ dona

tur. Et vonaticus,. a/u/quod vonatur vl

Donatio ſßᷣm ¶xo. in ſi. C. de vona.eſt rei

lictę nullo iune cogete mera libalitate fa⸗

cta collatio: vt. ff.e.ti.l. Oonaria.

DBonatio ante nuptias vel ꝓpter nuptias

tim NCo. eſt illa quã facit ſponſus uł aliqᷣſ
ſuo noie ſponſę vel alteri noĩie ſponſe

Vonatio cauſa moꝛiſᷣm Hoſti. eſt timo/
re moꝛtis ĩminẽtis · vel futurę alicuy reipp/
inde⁊ liberaliter facta collatio. Et hnius

tres ſunt ſpecies. ꝛima cum quis vonat
metu moꝛtalitatis futurę ⁊ nõ inſtantis.

Secũda cũ quis donat metu moꝛtalitat
iuſtãtis deſperans de cõualeſcentia.⁊ heęc
donatio cõparat᷑ ei quę eſt inter viuos.
Tertia quando magis vult ſe habere ᷓ
eũ cui donata magis donatariũ q; ſuuzʒ

heredem.

Donatio inter viruʒ ⁊ mulierẽ ſm o. in
ſu.eſt quęfit cõſtãte matrimonio/quębm
leges eſt ꝓhibita· ideo ne mutuo amoꝛe
in iuicẽ ſpoliarent᷑: donationẽ nõ ſperan

tes ſed ꝓfuga erga ſe facilitate abutẽtes.
Mec eẽt eis ſtudiũ liberos potiꝰ educãdi

VBonatio inter viuos ſᷣm E¶xo. in ſũeſt qm
rem quã dono·malo habere illũ cni dono

SZme.

Honatio mera eſt eadeʒ cũ ſimpliciſcilicʒ
qñ inter viuos donatio fit. Qnñq; etiam
dr pura liberalite nõ ob cauſ ſecutã. Si

xo fit ex cauſa Rcedente tunc oẽ remune
ratio potius ꝙ; donatio · vt. C. de bo. lib. l.

cum opoꝛtet.S.c ait.

»

Donatio facta ob canſam interpoſitã hm
Hoſti. in ſü.eſt qdã donatio inter viuos

quę ſit ob cauſã interpoſitãa denotat vt
aliquid fiat vel non fiat.vel ꝓpter qͥd fiat
donatio ſecuti ꝓpter finẽ iuxta ea ꝗq babẽt

DPonatio pfecta pura eſt ſ's donatiöis

ſimplias.⁊ eſt q ſtatim pura liberalita/
te traſfent dominiũ rei oꝛte.
VBonatio imꝑfecta ſiue cõditionalis vł ſbᷣ

modo.ẽ etiã ſpecies donationis ſimplid.

⁊ eſt qñ ſtatim trãſfert᷑ dominiũ rei vatę.

⁊ nõ niſi ſub cõditione vel modo uli di e:·
vt dono tibi ſi rex iutrauerit italiã · vel do
no nõ ꝙ tuũ ſit hinc ad annũ· vel aliquid
huiuſmodi.
Vonatio ſimplex eſt quęcauſã non habet.
⁊cuʒ donans nullo caſu velit ad ſe redire
quod dedit vel oatunũ ſe pmiſit· vt. ff. de

Vonatio ſponſalitia ſm Eco. dꝛ illa bue
a ſponſo ſponſę fit vel ecõuerſolicʒ raro

Donat᷑.ti.ẽ quidã autoꝛ.: Hinc liber ab eo
cõpoſit dꝛ donat. Iñ h⁊ hec donatiſta.
ſtę.q ſequit᷑ donatũ:uł qͥ ſtudet ĩ eiꝰ libꝛsꝛ.
Donatiſtę dicunt᷑ hęretici quidã a Pona
to quodam afro dicti · qui aſſerebãt filiũ
dei eſſe minoꝛẽ patre. minoꝛẽ filio ſpiri/

——

Doniler.a.ũ. vel doniferus.ri e coꝛ 4 de ⸗

Doni.ni.n. S.ẽ Datio irreddibilis. Et vif/

fert a munere·q; donũ deo debet᷑. munus
xo hoĩ. Itẽ donũ bonoꝛariũ eſt·mun xvo
debitũ · vt patrono:Mã ꝓpꝛie miera vi/
cunt obſequiaquę pauperes diuitibo lo
co munerũ ſoluũtſic victaqꝛ manibo ac
cipiunt᷑ vel vant. Itẽ vonũ vantis eſta

oãdo vel vonãdo.munꝰ accipiẽtis a ma

nibo vel muniẽdo vel monẽdo. pdu.do
VPñ Ouidius de arte.lacat᷑ donis Ju/

piter ipſe datis.

„

PBoꝛcas.cadis..t.i.capꝛea:X dĩ a doꝛcas nl
doꝛco quod ẽ videreeo ꝙ acute videat
de longinquo. Me etiã ibices dicunt qi

auices . eo ꝙ inſtar auiũ ardua et excelſa

teneãt. i ſublimis habitẽt · ita vt de ſub⸗/
limitate vix humanis obtutibo pateant.
Itẽ Doꝛcas ꝓpꝛiũ nomẽ eſt mulienris.
Poꝛciũ.cij.qdã mlłier ſicoicta cãẽ adulatõis

Polina
Nenvi
pnsoß⸗
pphun

stlt

Cenhil
Rpp⸗
ostert
diesß
1dipe
ſenos⸗
otEn
ninsety
gorvcch
guſdt
ltoeſe
giig
Piboe
Roen
ſumlss⸗
dins de
octe
Dosbn!
Nkam
ocr
Dosn
lct⸗
tmyne⸗
mt
utrhe
Apuen
rn
ficen

epſee

padex
Kdonns
woteen
Göſtini
glia
noſug
Nuls⸗
Nebal

line

metinu
Mopoſti in
mmn
udnr vt
pmffun
mnd

tſis dnni⸗
omlhml
tnonls
wns ſnplt
mine dan
mwad lidie⸗
GDN

Nainolbin
ANtiet

Teilt b

Mneliwrtben
ibewunn.
migiclb,
gatin Donn
inrhitfli
mmmeſo ſon

4.

akis Erdi⸗
RZðZ
Dienin
mgnnyin
nult
ACgiain
ihdagend
tds

rdockl
nutci
tiumib

tr

⁊blandimẽti.q̃ſ iuuẽculaX ẽa doꝛcas ·
interpᷣtat᷑ pulcra viſu. Mc
Boꝛco.onis.m.t.i.auidus:voꝛatoꝛ: dictus

ſic a doꝛcas qð eſt videre:qꝛ ſolo viſu ac

cendit᷑ ad leccacitatem.

Doꝛus fuit filius Neptuni. Onde doꝛi vel
doꝛes quidã gręci dicti ſuntqꝛ ab eo oꝛi
ginẽ vuxerũt. Inde doꝛic'a. .
Doꝛica.cę.pe.coꝛ.eſt vna ex linguis gręcoꝝ0w

.* .

quã habent ęgyptij ⁊ ſyrſi.

DBoꝛſü.n.s.eſt illa pars a ceruice vſq; adre
nes.⁊ dꝛ a durus:quaſi durſumeo ; illa

pars coꝛponſſit durioꝛ ad modũ ſaxi foꝛij
ad poꝛtandũa perpetiendu.

Dos.tis..t.d quod daturvxoꝛi a marte
qñ nubit. Donatio quod dat᷑ eidẽ ab eo

dez ꝓpter deuirginationẽ. Parafernũ qð
vat᷑ ei ab amicis poſt nuptiaſ per aliquot
dies ſm cõſuetudinẽ oiuerſarũ terrarũ.
7 dẽ parafernũ a para quod eſt inxta · et
fernos quod eſt dos:qꝛ iuxta⁊ poſt doteʒ

dat᷑.Et nota ꝙ antiqtus ritus eratutma
ritus ⁊ vxoꝛ iuicẽ ſe emerẽt ⁊ dotarentne

vxoꝛ videret᷑ analla: ideo vicũt dotem
quaſi voitẽqꝛ ſcedẽte in nuptijs vin do

natiõe · ſequit᷑ dos vxoꝛis. Et nota ꝙ dos

quãdoq; dicit᷑ ꝓpꝛietas ⁊ virtus alicuius

PBñ Boetius in pᷣmo de cõſolatione diẽ

Vt bꝛeuiter oẽs eius dotes includãpatri

ſimilis eſt. Et ꝓducit.o.ante.t Oñ Dui⸗/

vius de reme. Quã potes in peius dotes
deflectere puelleę.

Dos ſᷣm lo. in ſũ. C. de iu dotiũ·ẽ qued
dat a muliere manito · vel ab eius pꝛe · vel

ab extraneo pꝛopter onera matrimonij
ſuppoꝛtanda.

Dos aduentitia ſᷣm Vo. eſt aue ns pꝛofi-
ciſcit᷑ a parẽte vel tanq; a parẽte · vt ſi ex·

traneus dederit patri ut daret in doteʒ.l.

Pfectitia. S. ſi qs certã.ff. de iur.do. Del ſi
pater nõ tanq; pater ſed vt extrane' de-
dit · puta qꝛ debebat filię⁊ eius volũtate
dedit in dotẽ viro·vt victa.l,/pfectitia.S.

fi.v.cęterum.

Hos pꝓfectitia eſt quens a patre vel tanq

a patre vel ab auo vel ꝓauo ꝓfecta ẽſcilʒ
de bonis eius vel facto eius ꝓ filio vel ne/
pote eiusvel quà alius de mandato eoꝛũ

coõſtituit · vt ſes aut curatoꝛ dedit de bo/
nis alicuius eoꝝ ·ſi erat parẽs ꝓdigꝰ vel

furioſus.

Botalis. ta bocle i doti aſcriptusvelin
dote habitus.et dꝛa dos. Iñ dotaliciꝰ.g.
u.idem quod dotaliſ. Inde hoc dotaliciũ

cij.i.dos vel dotis pꝛeeauull.
1 dotate aduerbia.i.abũdãätteerr.

BDo xa grece. latine vꝛ gloꝛia. Iñ doxula i.

parua doxa ſiue gloꝛia.

DPꝛacena. nę f. p. vxoꝛ vel filia dꝛaconis. t

dꝛa dꝛaco.

Dꝛachma,mę. quoddã pondus. ſall octa⸗

ua pars vndię ⁊ denarij pondus tribo co⸗
ſtans argei ſcrupulis.i.decẽocto ſiliquis
bm Bug. Papias xvo dicit: DPꝛachma
octaua pars vncię· cõſtat a tribo ſcrupulł.

Dꝛachma denarij genus. vel certũ pondus
argenti. Oñ Audqisꝰ Aut quę mulierboa,·

bens dꝛachmas decẽ ⁊zc.

Dꝛaco.conis di a gręco dꝛacon. Gręci eni
dꝛaconẽe dꝛacontẽ vo cãt.⁊ dĩ ſerrensa ẽ

dꝛaco tẽploꝝanguis aquarũ ſerpẽs t᷑rę.
Duũ eni eſt in tẽplo.ꝓpꝛie dꝛ vꝛaco. DPum

min aquisanguis. Du ĩtera· ſerpẽs. Glo.
duũt Iſa.27? vicit:ꝙ vꝛaco vt ferũt in tra
ſerpit natat in aquis· volat in aere. Et vt
dicit Iſidoꝛus etymo.iꝛꝰ Dꝛaco maioꝛ
cumctoꝝ ſerpentiu · ſiue oĩum aĩantiũ ſud
terrax.ꝗ ſepe a ſpeluncis abſtractus fertur

in gerẽ.cõcitatq; ꝓpter ipſũ aer. Eſt autẽ

qiſtatus.oꝛe paruo⁊ artis fiſtulis:per a
attrahit ſpiritũ ⁊ linguã exurit. DHim aut

non in dentibo ſed in cauda habet.? ver /
bere potius q; ictu nocet:innoxius ẽ a xv2
nenis.ſ̊ ideo huic ad moꝛtẽ faciendã· ve-
nena nõ erunt neceſſaria:q; ſiquẽ ligane-/
rit. occidit· a quo nec elephas tutus ẽ ſui
coꝛpoꝛis magnitudine:Mã circa ſemitts
deliteſcẽs ꝑ quas elephãtes ſoliti gradi/⸗
untur:crura eoꝛũ nodis illigat ac ſuffoca,

tos ꝑimit. Gignit᷑ autẽ in ęthiopia etnn

India.⁊ in ipſo incẽdio iugis eſtus.

Dꝛaconarius.rij.i.vexillifer. vexillarius. ſi/

gnifer qui fert vexillum vbi eſt vꝛaco de⸗
Pictus.

Pꝛacontea. teę.quędã herba quę vulgo ozs

herba dꝛaconis:qꝛ haſta eius varia ſit in
modũ colubꝛi.⁊ ſiłitudinẽ vꝛaconis imi /
tetur:vel quia eam herbaʒ vipera timeat.
Papias vvo vicit:Dꝛacontea herba dic/
ta ſic qꝛ a ſanguie vꝛaconis fert᷑ nata.⁊ eẽ
dꝛaconis color.⁊ flos eius vt lingua dꝛa
conis.Si qͥs radicẽ huiꝰ herbęſanis con⸗/
fricet manibo.ſerpẽtes ſine ꝑiculo pꝛẽdet.

Dꝛaconia. nię. vel oꝛaconita.te.f.p. qdam
gẽma ex capite oꝛaconis erua.

Pꝛaculus.li.diminutiuũ.i.paruus vꝛaco.
Pꝛagma.tis.n. t.eſt quęſtio ſiue interroga⸗
tio. Inde dꝛagmaticus.a.ũ.i.iĩterrogati⸗
uus. Dñ quoddã genus loquẽdi dꝛ dꝛa-

gmaticũ ·ſcilʒ quod fit inter interogantẽ
⁊reſpondẽtẽ.⁊ ꝓpꝛie ꝑ ꝑſonas introduc/

tas nt in Cerẽtio ßm BHugl. Papias di⸗
cit ꝙ dꝛagmaticon eſt gen vicẽdiin quo
woeta nuſq; loquit ̊ ꝑſonę ĩtroductętm̃.
Zuꝛadesdeę arboꝑa dꝛindos qð eſt arboꝛ
Oꝛindides.vidis.m.t.dẽ qͥdã lapis/a vꝛin⸗
dos quod eſt arboꝛ. „
Pꝛindos gręce.i.arboꝛ latine.
Dꝛindus. di. arboꝛ. d? a dꝛindo.
Pꝛomedarins.rij.m. s.camelariusqui ſcilʒ
rij madian epha.
Dꝛomedus.medi.m.s.⁊ hęc dꝛomeda.vę.
quoddã genus cameloꝝ:minoꝛis quidẽ
ſtaturę ſed velocioꝛis· vnde a velocitate
currẽdi nomen habuerũt.Centũ eni am⸗
plius vno die miliaria ꝑgere ſolenta vꝛ
a dꝛomos gręce quod d curſus uł veloci
tas latnune. M
Pꝛomo.onis.m.t.lõga nauis veloxi cur/
ſuq dꝛa dvꝛomoſ quod eſt curſus veloci/
tas · vel curuitas. 8êDWUß
Pꝛomones dicunt᷑ qͥ ſerãt nauibo ad ſer⸗/

nandũ traiectum maris in hoc reipublice

militantes maris tranſitũ tenentes vel
tuẽtes. ¶. de offi. Rfec. ſtoꝛis.afri.l.ij. Pñ

»

ellantur.

adhuc eoꝛuʒ naues noie vulgari vꝛomo/

nes aſp

☛
*

VHualis.⸗.t.⁊ hocle.i.geminus:oiuiſus.JIñ

hec dualitas.i.duplicitasaltriplicitas
VHubitatio ẽ qͥdã coloꝛ rhetoꝛicus.⁊ ſit cũ
aliqs oſtẽdit dubiũ ſe eſſe? ignoꝛat quid
ſit potiꝰ eligendũvt:Cu quis es ignoꝛo
quo te q̃ʒ noie dicam. ð
Dubius · quaſi vuuius.i.incert.q̃ſi duarũ
viarũ.vel quaſi duas vias tenens.
Dubins in ſideeſt infidelisde hęre.c.j.
Dubiñ ſiue obſcurũ verbũ interßtãdu eſt
ꝓ reoniſi in quattuoꝛ caſibo/ſcilʒ qñ agit
de cauſa liberali · de inoffi. teſta · de matri⸗
monio: de dote ut de fi. inſtru. c. int dile/
ctos in glo. vlt de re iudi.c.vlt. Item ou

bia ſunt in melioꝛẽ partẽ interpᷣtanda.de
re:iunleſtote.In quibo ad cõem intelligẽ

tiam verbopꝝ recurrẽdũ eſt. c ex litteris. de
ſponſa. Et tutioꝛ via ĩ vubijs eſt eligẽda·
de homi.ad audẽtiãa de ſwon.iuuenis.

Oucit oꝛomedos. Oñ Jſa. 6e Dꝛomeda/

VBncatus us.ni.i.dignitas ducis ułeiꝰtᷣa.

Et oucat.i.ductus vel guida⸗ dꝛ a dux

7 coꝛ. pmam.

Ducenti.tę.ta.dĩ a duo ⁊ centũ.Iñ ducen/

ties aduerbium nuerale. duceteſim.a. ũ

7 ducẽtenus.a.ũ.

Ducẽtam vicunt᷑ vuces vel mgri ducẽto⸗

rũ militũ ·quoꝝ dignitatẽ dicimꝰ oucenã
Ducentuplus.pla.pliũ.i.vucẽties tů.
Dugllla. le. diminutiuiũ.i.parua dux.
Pucillus.li.diminutiuũ.iparuus oux.

Vuctilis.ↄ.ta hocle.vẽ qͥcqͥd ferẽdo· feriẽ/

X

do· vel extẽdẽdo ꝓdudt᷑ſcilʒ res vel me

tallũ · quę duci põt in longũ vel latu. ODñ.
Malle ars ignis argentũ ouctile cudit.
Ars follis foꝛma foꝛnax vas fuſile fundit
Quglibet ĩfuſa cribꝝe vas futile futit. Ars
argilla rota foꝛnax vas fictile fingit. AErs

natura laboꝛ tibi lignũ fiſſile findit. Inde
Ouctiliter aduerbiu: ductileus,.a. .? du
cillus. la. lũ.quoda docillus. la. lu. vꝛ.i. le⸗

pſydra.

*

BSuctoꝛ.tonim. t. di a vuco.cis. Iñ ductrix

cis. ductus. us. ui.⁊ vuctim aduerbiũ.i.

Suellũ oĩ ſingulanis pugna ꝗ fit pter p⸗

bationem alicuius · ita ut qꝗͥ vicenit ꝓbaſſe
qedat᷑.⁊ victus in ꝓbatione ⁊efeciſſe· et

dꝛi q̃ſi duebellũ uł oubelliii.duoꝝ bellũ

factũ ad ꝓbationẽ veritatis·ac ſi ꝑ teſtes
qs intẽtionẽ ſuã fundaſſetvt.c.ij. de pur.
vul. Inde duellatoꝛ.tonlille qui duelluʒ
ꝑegita hic duellio.onis.i.pugilqui etiã
duellꝰ oĩ. Et ide ꝑ ↄpoſitionẽ ꝑduelł.lis.
bußla pſeuerant᷑ durat in duello. DHñ
Militis eſt bellũ foꝛtis pugiliſq; ouellũ.

Dulcis.d.t: hoc ce.i.ſuauis:iocũdus:ama/
bilis. mitis:miſericoꝛs. Iñ dulciculus.la.
t.i.aliquãtulũ vulcis.
Pulcoꝛatus.a.um.i.vulcedine repletus.

Dulenſis.ſis.F.t.i.caritatiua ſeruitq ſit int
duos.⁊ vꝛa duo. vel deriuat᷑ a dulia qð
eſt ſeruitus.
Dulia. lię.f. p.i.ſeruituſquę exhibeda ẽ hoĩ.
ſicut latria eſt ſeruitus ꝗͥ debet᷑ deo· et dẽ

a vulos.Et cõponit᷑ cũ hyper qð ẽ ſupꝛa.

7 d byꝑdulia.lię·quaſi ſupꝛa vuliã.et h
chꝛiſti hũanitati debet.
Dulos gręce · dĩ ſeruitus latine.

Dumetũ.ti.pe.pꝛo.i.locus vumo plen qðᷣ

⁊ domicetũ.ti.dꝛ.i.ſpineeuii
Dumus.mi.m.s.eſt ſpina uł potius ſpina/
rum collectio. Inde dumoſus.a.ũ.i.ſpi-

noſus · vel ſpinis plenus. Inde oumoſe

en

Puoe
men
Pu

M

noge
odin
pnis
aade
Dode
Puoe
Puon⸗
ouo.
Dpl
Ppla
iuenia
Polar
fmmand
nplr
hlln
kocont

upoon

did
goid⸗
l
duab
Drräi
Gute
Dan
bech
Vunb
Duna⸗
unua
b
6pner
kine
iage
Gſnd
adie
godr
Duſſs
duki
hloͤv
Wke⸗
u
nugi
dn

ustche
rrinn

enbd
mndu.
Mugdur.
ſſnito ſnz
nswin,
Ali pj.
duleactt,
Wleiman
Rina
legür
lliiich

rerbii⸗

züpe
nentpbaſe
edekuſeet
b
NKig ti
Ntch pr.
an mel
lguani
ehantli.
aclo

nncalen
enpens

ni jltit
muuiqs

Ewde
ciſhe,
—RZ

Hl
Mumde

aduerbiñ. hec vnmoſitas hica hec du

malis⁊ hoc le.i.ſpinoſus.

Huo a dyo vʒ · plłaliter hi duo be oux. ⁊ B

ouogtõ hoꝑ vuoꝛũ harũ duarũ hoꝛum
duoꝝ vel vuũ · dtõ bis duobo c.

Puodecẽnis.ↄ.ta hocne.i.vuodeciʒ and/
ma di a duodeaum? an. Iñ hoc vuode⸗

cenniũ.nij.iſpaciũ duodecim annoꝛum
Duodecim dꝛa ono ⁊ decẽ eſt oĩs ge.nu
meri plis ⁊ indedlinabile.

Duodenarius.a.ũ.di a duodecima qͥ etiä
hic vuodenarius rij.⁊ duodecimꝰ.a.ũ. et

vuodecies aduerbiũ.i.duodecim vicib⸗
Suodeẽnis.i.duodecim annoꝝ.:a videt᷑ cõ
poni a duodecim annus/ſicut ſeptennis
aſeptem? annus.
DPuodenus.a. n.a duodecim di.
Duodeuiginti.i.duo minus de viginti

BZDuonus.ibonus qui libenter tribuit: dĩa

Duplex. oĩs ge.i.duplus.a.ij.
Duplicarius.rij.m.s.qui vuabo partibus
fauet.ſcils fraudulentus.
Duplicatio eſt allegatio quę vat᷑ reo adi
fimandũ replicationẽ actor vt Inſti. de
repli.S.rurſum. Del ſᷣm alios eſt eliſio vel
anihilatio replicationis. Et habet fieri a
reo contra replicationẽ actoꝛis.

Vuplonia· ut oĩ.ff. ve v. obli. l. cõtinnus. .

cũ ita·eſt iter duplicatũ vel ſtenilitras pᷣm
glo. ibidẽ · vel vꝛ ille qàͥ duplata vtit᷑ die/
ta · vel ille qui foꝛtnito tempoꝛis euẽtu de
duabo dietis facit ynDaam.

BDurã indedi.eſt qͥdã ſluuiusiuxta quẽ gi⸗

gantes ędificauerunt turrim. Itẽ ſicut dẽ

Danielis.ʒ? Durã eſt cãpus in qͥ rex Na

buchodonoſoꝛ poſuit ſtatuã auream
Duribuccus vꝛ ille qͥ nunq; vnlt aꝑire os.
Duricies.ei.fę.ge.i.duricia.⁊ dꝛa durus.

Purus.a.ũ.i.aſper.firmꝰ.vel nõ mollis. Iñ
ovure ouniteraduer dunitastatis. Et

cõponit᷑ durus ꝑdurus.a.ũ.ſdurꝰ.a.um.
1 q;durus.a.ũ.edurus.a.ũ/i.valde durmns
Duſius.ſij.m.s.dęmon qui hoĩes educita

ſenſu · vel Ponareogwyes ad moꝛtẽ. Pa

piaſ dicit

uſios galli demones noĩant
quos romani faunos ficarios dicunt.
Duſſis.ſ.t.i.duo aſſes.
Duſtria.pe.coꝛ.in ſimplici non eſt in vſu.ſᷣ
in cõpoſitis·ſcilʒ induſtria.i.nobilitas. et
Vnit a noie adiectiuo duſtrius.a.ũ.i.no⸗
bilis · quod in fę.genere ſubſtatiuat᷑ ſicut
curius iurius.
Vux.cis..t.di a duco.cis et deſignat di/

gnitatẽ officiũ. Di eni oux.qꝛ ſit ducto:
exercitus·ᷣ nõ ſtatim qcũq; pncipes vel
Duces ſůt eti reges dici poſſut. In bello
vᷣo melius eſt ducẽ noiare q; regem: AQã
hocnomẽ expᷣmit in liũ vucẽtè. Iñ du
ciſſa. Itẽ dux cõponit bic bęcreduxcis.

T hicet hęctradux.cis.

E ante Auel B

aida romanos vincere poſſe.
Eagem me p. qñ eſt ablatiuus
caſus. In reliqͥs caſibo me. coꝛ. Oñ In re/
liquis eadẽ faciet ablatiuns eadẽ. Et eſt

ꝓnomẽ cõpoſitũ ab is? demũ et wonitin

fę.ge. in neu: dedlinat᷑ ſicut ſuũ ſimplex.
Ea tenus ſunt vnępartes: ſub duobo ac/
centibo ꝓferũt᷑i.eodẽ modo vel eadẽ rõe
Ebꝛiolus.la.lũ. diminutiuũ.i.aliquantulũ
ebꝛius. Oñ Plant᷑. Criſtes ac ebꝛioſi in⸗
cedut. coꝛripitto.
Ebꝛius.a.iũ.i.extra mẽſurã bibens.⁊ di ab
e.⁊ bꝛia quod eſt mẽſura Iñ ebꝛioſus.a.ũ
q ſex ⁊ multũ bibit.a H̊ ebꝛietas.tat. Itẽ
eb:ius quãdoq;ʒebꝛioſus ſępe⁊ multũ bi/
bit. Vndc ebꝛietas aliqũ:Ebꝛioſitas fre/
qu ens vini temulẽtſiaa.
Ebur eboꝛis. os elephãtis. Iñ eburne.a.i
illud quod eſt de eboꝛe· vel quod eſt can/
vidũ ſicut ebur Oñ in Cant. Collum tuũ
ſicut turris eburnea. Inuenit᷑ etiã ehurnꝰ
na.nũ.in eadẽ ſigtione. Oñ DVirgilius in
6: gnei. DNꝛoſequit᷑ dictis poꝛtaq; emittit
cbunrg. H
Echaſis hui echaſis.eſt euagatio ſter ma
teriãa di ab equod ẽ extraa baſis qð eſt
fundamẽtũ·q̃ſi extra materiã ꝗᷓ eſt fſunda/
mentũ · cũ ſm materiã inqrẽdi ſint ᷑mões.
Vñ doctrinale.Extra materiã deſcribens
vana vagat᷑ Autoꝛ ⁊ hanc ples ecbaſim
dixere figurã.Quidãa vicũt eubaſis ꝑ eu
diphthongõ. Et eſt eubaſis bona vigreſ
ſio · ſicut ſepe autoꝛes faciũt qñ relicta ma,/
teria vigreſſionẽ facdt.
Eccleſia.ſię.fſ.p.cõuocatio interpᷣtat᷑qꝛ oẽs
ad ſe conuocat eſt fideliũ.Sed ſynago/
ga. quod interpᷣtatur cõgregatio· ꝓpꝛieẽ
iudęoꝝ·q;uis etiã eccleſia dicta ſit.̊ no/
ſtraʒ apli nũq; ſynagogã dixerũt· ſed ſꝑʒ
ecdleſia·ſiue diſcernẽdi cauſaſiue ideo:qꝛ
int ↄgregationẽ ſynagogà ↄuocatõne

vnde ecdeſia nomen accepit viſtet aliqd:
qꝛ ſclʒ cõgregari pecoꝛa ſolentquoꝝ gre/
ges ꝓpꝛie vicimus. Cõuocani aut eſt ma/

gis vtẽtiũ ratione ſicut ſũt holes. Nt aũt
notaret indeopinſidelitag oic eſtal
ſynagoga.i.cõgregatio·q̃ſi pecoꝝ⁊ indil/
Jeton Et vt ſiclelltas noſtra ipſo voca⸗

bulo mueret · victa eſt noſtra ecdeſia.i.cõ

uocatio · quaſi rationabiliũ et diſcetoꝛũ.
Quse ecdeſia d catholica.i.vniũſal:Nõ

enĩ ſicut cõuẽticula hereticoꝝ in aliquib⸗

regionũ partibo coartat ꝑ tom oꝛbẽ ter
raꝑ dilatata diffũdit᷑. Iñ eccleſiola. lę.oi

minutiuũ v ecdeſiaſticus.a.ũ.

Eccleſiaſtes grece · hebꝛaice coeleth· latine

cõcionatoꝛ dicit᷑ Salomon. Vnde vicit

Hieronymus:Cnio noĩbo vocatũ fuiſſe

Salomonẽ/ſcript manifeſtiſſime docet

Haciſicũ.i.Salomonẽ⁊ ididã/hoc ẽ di/

lectü dñi.⁊ q ð nunc dĩ coeleth. Eccleſia/

ſtes aut gręco bᷣmone appellat eo ꝙ cętũ
i. ecdeſiã cõgregetquẽ nos nucupare poſ

ſumus cõcionatoꝛc eo ꝙ loquat᷑ ad ſplin
⁊ſermo eius nõ ſpaliter ad vnũᷣ ad vni

uerſos generalit oirigit.

Eccleſiaſticu libꝛũ Jeſus filius S irach ne⸗

pos Jeſu ſacerdotis magni Hieroſoly⸗

ſilitudinẽ titulo Salomõis pꝛę/

eloquij titulo Se
notat᷑ Dictus aũt eccleſiaſticq de totiꝰ
ecdeſię viſciplina religioſę cõuerſationis
magna ſit editus cura? ratiõe. Hicapud

hebꝛeos reperit · ſed inter apocriphos ha/

betur ab eis.

Echinus. ni.i. paru piſciculus ſemipegalis

ſic victus· qꝛ hęrẽdo nauẽ retineat. Aicet
enĩ ruãt ventilicʒ ſonant ꝓcelle nauis ·tñ

quaſi radicata in mari ſtare videt᷑ nemo

ueri niſi retinẽdo/ſed tm̃modo adhęrẽdo

VPt enĩ diẽ Nugꝰ: MNõ ↄtingit hoc ex p/

pꝛia foꝛtitudineſed ex natura eius. Hũc

latini moꝛã appellant.eo ꝙ cogat moꝛari
nauigiũ. Et hinc d hic echin vas ad ſi⸗
militudinẽ illius piſcis factũ. Item m/
bꝛoſius in. ꝰ hexameron diat: Echinus
aĩal exiguũ vile ac deſpicabile · mari lo⸗

quoꝛ/plerũq; index futurę tẽpeſtatis aut

tranquillitatis/aut nũcius ſolet eſſe naui ⸗/
gantibo. Peniq; onʒ ꝓcellã ventoꝛũ pꝛe⸗

ſenſerit calculũ validu aripit · eũq; velut
ſaburrã vehit tãq;ᷓ ancoꝛã trahit:ne ex/

crudert᷑ fluctibus. Itaq; ſe nõ ſuis liberat

△⬤

viribo.pᷣ alieno ſtabilit ⁊ regit pondereqͥ

viſo nautę Velut ſigno future ꝑturbatio⸗/

nis tabeſcũta ſibi pcauẽt ne eos inpatol

turbo impꝛouiſus iueniat. Et pducit pꝛi/
mã. Dñ Aucanus in. 6? In medijs echi/

nus aquis oculiſq; dꝛaconũ. Itẽ inuenit᷑

echinus p iricio Vñ vicit vᷣmbꝛoſius in
6? hexameros. Echinus iſte terreus quẽz
vulgo iriciũ vocãt ·ſi qͥd inſidiaꝑꝝ pᷣſẽſerit
ſpinis ſuis clauditatq; in ſua arma ſe col

ligit · vt qͥcũq; cũ eũ cõtingere putanerit ·
vulneret᷑. Idẽqʒ Hic echin ſuturi pꝛo/

uidens gemias ſibi reſpirãdi vias munit
⁊cũ boꝛeã flaturũ collegeritſeptẽtriona/
lem obſtruit qñ notho cognouerit dete/

gi aeris nubila ad ſeptentrionalẽ ſe ↄfert

vt flatus declinet obuios ⁊ eregione no/

xios. ”
Eclipſis.ſis.fit.eſt defectus ſolis vel lunę⸗
Vl alterius rei.In dictamiĩe vo ſi fiat de/
fectus victionis vel oꝛonis : d eclipſis.ſ
defectus litterę vel ſyllabe nõ vꝛ eclipſis
ſed afereſis.vel ſyncopa.vel apcopa Iñ
ecliptitꝰ.a. .i.defectiuꝰ. Dñ linea codia/
ci per quã ſol diſcurrit dĩ ecliptica.ld hᷣ
enĩ ꝙ ſol wel luna patiat᷑ eclipſim · opoꝛtet
vt in illa linea ſit ſol vel luna.
Echo indecdli.neu.ge.eſt ſonus aen vel val⸗/
liũ· vel rupiũ · vel montiũ ·ſcilʒ ſonus red/
ditiuusq; eſt imago ⁊ repſentatio voqd

MNQuida tñ dicũt ꝙ echo ſaxu eſt· qð hũa/

nę vocis ſonũ captãs · ꝓba loquẽtiũ imi/
tat. Et oꝛ ſic qꝛ ad vocẽ reſpvdens alieni
efficit᷑t imago ſermonisᷣ potius? venus

viget hoc euenire a natura locoꝛũſic con

ualliũ 1 hmõi hm Mug. Papias vicit
echo eſt vox aeris · ſonus in ſilua vel in ca
uernis reſonãs. Dñ Saß.i7? Aut reſo⸗
nans de altiſſimis montibo ecco.
Economus.pe.coꝛ.gręce· latine vꝛ viſpẽſa⸗
toꝛ domusmiſter qͥ modo aduocatus o
vel diſpenſatoꝛ ꝓpꝛię familię. Inde ęcono
mia.i.diſpenſatio talis ęconomicus.a.ũ
pꝛo coꝛi.viſpenſatiuus. Inde cconomica

iſciẽtis qua inſtruimur in viſpẽ atiõe p/

pꝛięg familię.
Ecoꝛs. ois.oĩs ge.quaſi ſine coꝛde.⁊ dꝛ ab
e⁊ coꝛa eſt idẽ qð excoꝛs. Inuenit᷑ etiam
bic⁊ hęc ecoꝛdis ⁊ hoc ecoꝛꝛde
Ecquis.i.ece qͥs: dꝛ ab en aduerbio ⁊ q

mutata.n. in. - vt ecquis.

Eculeus eſt genus toꝛmẽti ad modũ cruciſ

diſpoſitũ. C. de male mathe.l. et ſi exce⸗
pta in ſi. =SðM

npnro Edaculus.la.li.pe.coꝛ.i.aliquantulũ edax de dam. infec. vt. f. &Q oam. inſec.l. toꝛ ait
t p⸗ voꝛaxa dĩ ab egar. Edictũ ſucceſſoꝛiũ eſt quo pnidet᷑ credito⸗
gerbi⸗ Edax.cis.oĩs g.q multü ⁊ aſſidue comedit nbo. ne eis longa moꝛa ſiit. ”
W ⁊ cõparat. Inde edaater aduera ̊ edadd (dicilii.cij.n. s.ponoꝛ veloffici edilet o?ꝛ
ſii tas.tatis. coꝛ. pmãin ntõ·⁊ in obliquis. ab eilis a quo etiam ędilitas.tatisillud
mſi· Baoge Duidius de reme. Aumpꝑeliuoꝛ idem. dilicius. a. i. ires ptines ad ędilẽ
i edax iam magnũ nomẽ habemus. Edilis lis m.t.pe. coꝛ..cuſtos ędis ꝗᷓ ciſto⸗
lci Eęen hebꝛaice r paradiſus terreſtris et diebat de oignitate officio grarui uł ca
n iterpit vlitie. Del eden oꝛp eiden qo Petoliin vel vmna regis ſiueimpatonis ne
B eſt videre.⁊ ſm hoc pot etiã cõuenire illi moꝛboſa aialia ut capꝛę vel poꝛci et hmöi
nni loco. Eſt enibi viſus omnus quodamõꝰ iatraret vaere ibi comuperee.
*“, delitioXs Eilis olim oicebat q nõ ſolũ cõſtituebat᷑
. Edentatus.a.ũ.i.extra dentes:qui dentiba a plebe acoc ut Beiſet edibo. hetiã gfuit
i⸗ carrert. plebiſcitis.qͥ etiã ꝓdituus vicebata noie
eſſn Egentulus.la.lũ.i.extra dentes qͥ dentibu/ ęęges ⁊ verbo tueoꝛq; tuebat᷑ ędes neĩ ci/
end⸗ caret Oñ greciſmus. DPente carẽs eden/ uitate eſſent domꝰ ruinoię vel inoꝛdina/
tulus eſt. ſed nat habere. Qui dẽtes ha⸗ te poſite in giudiciuũ reipublicę. “r”M
Alm buit nec hʒ dentes nec habebit. Eſt elen /· Ciles curules ſunt ↄſututi poſte; placui/
Biir tatus/poꝛ eſt infans.vetus alter. ſſet plebi.qͥ etiã curãt de cdibo Patrum et
unſs Edepol.i.ꝑ ędẽ pollucis aduer.iurãdi. negociationibo. vel etiã de ędendis ennz
nah des ?dis.ft.i.domus.⁊ dꝛ ab edo·es eſt. habebat . vt no.ff. de offi.fec. vigi..i ·
wprji q; pᷣmo facta fuit ad edẽdũ. In euãgelio Eilis cerealis dꝛ a cerereq ſ̊fuit ãnone.i
1codr aut vꝛ de Zacharia ꝙ perijt inter altarez frumẽto oiſtribulddo.
nas edẽ.⁊ di hic ędem.i.tempu. Ediſſa.ſę.vrbs meſopotamię:quã cõdidit
wet Cdicula.lę.oiminutiuũ.i.parua ędes.⁊ẽ co. ANemroth:que antea victa eſt aretch. .
cu. Oñ vlug.in. 2? libꝛo de ciui.dei. Ne Editio.onis.ſ.t.i.expoſitio: dꝛ ab edo.is.
, eĩ malis quępcipue cauẽda ſũt moꝛes coꝛ Editus.a.u.pe.coꝛ.i.altus vel manifeſᷣ vel
uoſec⸗ rumpent᷑ humani nulla ſacra edicula di/ natus.vel emiſſuscõpoſitus· expoſitus.
Inũ putauert. AIituus uituo. idẽ eſt quod edilis ſcilic
Scx Edictũ.ti.n.s.i.ceptiſine mandatũ.et pꝓ/⸗ auſtos edis. dꝛ ab ede⁊ tueoꝛ.quaſi edẽ?
irüind DPpPiie regu imꝑatoꝝ. Oñ in Auca. Exijt tuẽs cuſtodiẽs Oñ bom poet? dicũtur
gin edictũ a ceſare Auguſto. Qnq; idẽẽ qd editui:qꝛ ꝑ carmĩa ſuafoꝛtia facta viroꝛũ
1ms generale ſtatutũ pncipis.Oñ.Edicũt re/ cuſtodiut.
SGon ges indicit feſta ſacerdos. Et differt a cõ Edom filius Eſau.a quo idumeęi.⁊ interb
dicr ſtitutione·qꝛ cõſtitutio põt eſſe generalis tat terrenus ant ſanguineus.
Ana uł ſpalis · vt. l.i. fl. de cõſti. pnci. Nñq; idẽ Edulis...t. hocle.i.habilis ad edẽd—in.
eſt quod ſtatutũ vel mãdatũ ſtorſic oia Eduliũ.ii.n.s.i.cbo. oĩ ab edo.is Dñ di/
4 ſtoꝛia edicta· vt edictũ de alto ſcenbendo cit Papias.Eduliũ ab edendo victũqᷓſi
zmn ⁊ de in ius vocando.⁊ hmõi:de qbo vide hguſtiua comeſtio uł eſca.edulia abi ali/
unon ſpe. de act.ſeu.peti.ꝓponẽdis.S.poſtremo mẽta apta ad manducandau.
w v.nũc dicamus de eleic. Edulus.iiii.eſtoꝛ uł uoꝛatoꝛ qͥ młtu cõedit
RM Edictũ ꝓhibitoꝛiu eſt illud in quo regula/ ES gnte J
pnia niter ois ꝑmittit᷑ qͥ nõ phibet· vti pcura⸗ — E e e
ijey toꝛibo ? teſtibo. ff. de teſti. l. i. et de traſla. Effabilis. lis. ta hoc le.quod aptũ eſt vt
Hla.c. inter coꝛcoꝛalia. Is loquar illuda cõponit cũ in dr hic
dieb Edictu pmiſſoꝛiũ eſt illud quod regularit bec ineffabilis 1 bolle. S
din eſt phibitonũ⸗ tñ in certcaſibo ꝑmittit · Effectiuus. a. . qui habet ul õt babere el /
vrrt in.c.romana. ð fectũ· vt medicina effectiua ſanitatis.
1 Edictũ ędiliciũ eſt idẽ quod actio ędiliciaas. Effamen. inis.n. Cc.i· loquelalocnꝛtio.
bong Nã actio edilicia ab edicto edilicio deſec·Effeminati vicũt ſacerdotes Cibelis. ꝗq dẽ
ncl dit · vt. l. ei aũt.S.hęc actiones iuncto.S. mater oĩuʒ deoꝝ naturali actu. vt dicma
* Alailicię.in.lꝑfi. de ędi.edic. giſter in hiſtoꝛijs ſup. ʒ Reg. Item gffe⸗
iace Edictũ ſtoꝛiũ eſt quod toꝛ edixitiubẽdo minati vicunt᷑ molles et eneuatiad fra
mãdãdo·vel cõſtituẽdo·vt fecit in edicto gilitatẽ fanię deducti. Itẽ dicut᷑ caſtrati

turpiter peccätes.
Effanminatoꝛiu. rij. domus meretricũ.
Efferratus.a.ũ.dꝛ mente ferina effect ſine
ratione. .
Efferus.ra.rũ.i.valde ferus:qudelis.⁊ im
manſuetus. .
Effeta. i. adapertio vel adapireſicut Mar⸗
ais euãgeliſta exponit.⁊ coꝛ.pe. Hñ Au⸗
roꝛa. Effeta ſic audit ſic hõ verba ſonat.
Effetus.a. i.i.debilis · quaſi ſine fętu.i.ſine
foꝛtitudine viriũ.⁊ dꝛ ab ex⁊ fętus.a. um.
Sed ꝓpꝛie dꝛ de muliere effęto · quaſi ext
fętũ poſita·ꝗ iam parere nõ põt. Et hinc

ꝛſqminis turpit abutẽtes · velin ephetol

facta eſt trãſlatio vt ille dicat effetus qui

iam euacuatus eſt a viribo.⁊ p. .
Efficax cacis.oĩs ge.i.potens:q nullã diffi⸗
cultatẽ habet in qualibet re faciẽda:ſ̊ eaʒ
ad effectũ oucit. Oñ ⁊ eam medicinã di⸗
cimus efficacẽ·ꝗq efficit illud ꝓpter qð da
ta eſt. ↄparat᷑. PHapias vicit: Efficax ef⸗

fectus capaxqͥ faule põt implẽ qð vult.

Effigies.ei.f.p.i.imago.
Effractoꝛes vicunt᷑ qͥ ſiue dumiuł noctur/
ni furadi cauſa ſolẽt vomos effringere · ut
ff. de effrac. ⁊ expila.l.j.et. ij. vel qͥ carcereʒ
ſeu aliqͥd frigunt ut eundut.
Effraim ſilius Joſeph dictus eſt · qͥa auxit
eum deus. Et ex eo vocabulo in linguam
noſtrã tranſfert augment.
Effrateus. tea. teũ. pe. p. vicit᷑ ab Effraim. ⁊
ſcqribitur per geminũ.ff.ſed ephꝛatęus ab

ephꝛata per. pbh.
Effrenatus.a.ũ.dĩ qꝛ ceps ⁊ ꝓnus ⁊ ſine
freno rationis ſit.

Effrenis. 9.ct. ⁊ hocne: effrenus.a.ũ.ĩ eodẽ

ſenſu.i. ſine freno.

Effrons. ontis · coĩs ge.i. inuerecũdus· ſine
fronte.⁊ ſine verecũdia.⁊ dẽ ab ex ⁊ rõs.
Effugiu. gij.i.fuga effectus fuge· vel locus

refugij dr ab effugio. gis. Dñ Job xiꝛ
Et effugiũ peribit ab eis.
Effugns.a.ũ.pe. coꝛ.i.fugitiuꝰ vel extra fu⸗
giens · q ſcilʒ cõtinue ſęxe fugit.

Ega grece · latine 3 capꝛa.
Egens. ·entis.oĩs ge.i.nõ hñsuł opꝰhñs.
2 dẽ ab egeoges.

er. gra. gruũ.i.triſtis vel infirmꝰ. ⁊ dicitur

ab egeo. es · eo q egeat viribo vel letitia.

Inde egntudo inis i miſticia vel infnni

tas et hec ggrimonia.nię idẽ.⁊ ęgrot ta.

tᷣ.i.egger · ſed eger pꝛie aĩo ęgrot coꝛpo

re. Item ?ger.i.trutis et inſirmus ad tem
R egrotus tm̃ infirm viu⁊ ſępe
Oñ qͥdã. Ingemit ęgrotus qꝛ lãguet coꝛ⸗
poꝛe totus:ger langueſcit mẽtis vitiuʒ

Egeſtas. ſtatis t. pauptas vel inopia· et

gegeſtas ꝑeioꝛ q; pauꝑtas pauꝑtas eniʒ
honeſta pot eſſe ſed egeſtas ſemꝑ eſt tur⸗
pis.Iñ egeſtuoſus.a.ũ.i.egeſtate ⁊ miſe⸗

rijs plenus

Egeſtus.a.i.i euacnatus vel foꝛas per anũ
miſſus ut vomitꝰ. Dñ qͥdã. Poſt res ege⸗
ſtas multos affligit egeſtas.

Egeus egei pater ſuit Theſei poſtea deus

marnis factus qñ in illud ſe ꝑcpitauit. Iñ
egeus dictũ mare illud in qͥ ſe hcipua
uit. Inde ęgeus.a.ũ.⁊ hic ęgeatoꝛ·torisi.
hoꝛtatoꝛ nauis in mari.

Egilopiũ. pij.n.s.⁊ hęc egilopa. pei vleul

l caro g naſcit᷑ in angulis oculoꝛuʒ. VBñ
Macer de viribo herbaꝑ. Egilopã curat
ſi quis cõmaſticat illa. Inde egilopic.a.
ũ.pꝑe.coꝛ.qͥ talẽ infirmitatẽ patit᷑ ul curat

Egyptus.ti. .. eſt qꝗdã regio. Iñ ęgyptiuſ

tia.tiũa interpᷣtãt ęgyptij lingua hebꝛai/

c(d affligẽtes ·q afflixerũt pplin dei · Puſq;

vino auxilio liberaret᷑·Et ęgyptiac.a.ũ.
pe.coꝛ. Vñ in quolibet meſe vicunt᷑ ouo
mali dies ęgyptiaci·q; ab ęgyptijs fue⸗
runt deßhenli ᷣm quoſdã.In ęgypto vxo

erant peritiſſimi aſtronomi iuenerũt q̃ſ-

am cõſtellationes eſſe nociuas actibus
hoĩuʒ in his dicho.i.in aliqua hoꝛa hoꝛuʒ
vierũ.⁊ ideo notauerũt hos diesſ̊ nõ de

bent obſeruari·quia ſancta mater eccdleſia

ꝓhibet fidẽ talibo adhiberi.

Cgloga.gę.di quaſi ęgaloga.⁊ eſt hᷣmo de

capꝛis vel quaſi de ruſticds vel vilioꝛibo
rebo · vel vĩ ęgloga.i.capꝛinus ſermo.vxl
ꝓpᷣter feditate ⁊ turpitudinẽ materiei: vt

apud ſatyricos · vel q; ibi ſmo habeat de
capꝛis pcipne vt apud Dirgiliũ ĩ bucoł.

⁊coꝛ.pe.Vñ Birgili.Egloga verbenaſq;
adole pingues maſcula thurg.
Ego · onis. egona nę.i.ſeculũ · wel vt dicit
Papias.Egones pe.pꝛo.ſunt ſacerdotes
ruſticc.
Cgoceron.ontis.quoddã aĩal ·qð alio no⸗
mine dꝛ capꝛicoꝛnus.Et xõt dici ꝓ eodeʒ

alali ęgoceron vel ęggoceros: acuit᷑ ĩ fine

HBñ quidaʒ.Eſt tibi ſaturne domus ęgo⸗
cerontis? vmę.

Egomet.i.ego ⁊ nõ aliꝰ.vñ dic Pꝛiſcianꝰ

ſipl
oo“
ſann
aigen
68
ſo
gonſt
ganin
Egen
ruin⸗
unte
ſmns
Pens
Ggmmon
1de

Eiulat
ſtab
Eiulet
por

Ciluno.

Ceor⸗
rte
tuit
o⸗
Gam
De
Cate

nee
i

1
4

Cli
an
nie,

lesn

a
adten
dunſe
cten⸗

whuct
Menz
Np⸗
Krerni

Pperani
tmege⸗

zades
nut
iehn
mninr

Npein
lobi
pian
pe/
Ma
Dptu
ubn⸗
wipſqh
naa⸗
nt duo
nosfue⸗
Mpi
imncitß
us anbrs
walouz
bno de
maleſu

Cönod
t

umniN
Mlute

ijibucot.
ntennſc

R
dotes

Eiulatio.onis.idẽ eſt quod eiulatus

in. izʒ? libꝛo de caſibo ꝓnoĩs. Dicẽdo: eggo

dico · vel poſſũ⁊ ſolus⁊ cũ alio ĩtelligi.ſo/
let tñ met addita plerũq; ſignificãtiã vel

diſcretionẽ oſtẽdere.Egomet.i.ego⁊ nõ

aliꝰ. Necnõ egoipſe vel egometipſe· Et
nota ꝙ ſyllabica adiectio imutat ſꝑeciẽ·

non figuraʒ. DHñ egomet eſt ſpeciei deri
uatiue ab ego . ſed fſigurę ſimplicess.ñ.
Egregius.a.ũ.i.nobilis:maximusſcipu
7 dĩ ab e⁊ grex q̃i extra gregẽ alioꝝ.⁊ cõ

parat᷑ egregius magis egregi egregijſ⸗
ſimus. Inde egregietas.tatis. talis pꝛo/
pꝛietas:ſcilʒ nobilias.
CEgrimonia.nię.fſ.p.i.triſticia vel infirmitaſ

dꝛ ab eger.

E ante J

Eiulath indię regio ſic dicta·Cco ꝙ poſſeſſa L

ſit ab Eiuloth filio Jectan pꝰ oiluuiũ.
Eiulatus.tus.tui.i.ploꝛatus vel clamoꝛ pᷣ
doloꝛe cõfuſus.

El eloi.⁊ eloe noĩa dei ſunt apud hebꝛęos.
⁊interpᷣtat᷑ el deus uł kiros qð eſt foꝛtis.

Eſt aut el apud hebꝛęos pᷣmũ nomen dei .

eloi ſecidũ:eloe tertiii.

Eiamits pe.pꝛo.dicunt᷑ perſę ab Elam filio

em. M
Elatę ſunt palmanũ folia ꝗ ſurſũ eleuãtur
nec pendẽet deoꝛſũ ſicut aliarũ arboꝝEla/

tę ⁊ palmarũ ſunt ꝓductioꝛes rami et erx

celletioꝛes interdũ aurei colon criſpãtes:
vl arcũſtãtes: ſemꝑ ad excelſa tedẽtes.

nũq; viroꝛẽ amittũt.Quidã elatas abie
tes dicũtita dicit Hapias.⁊ ſᷣm hoc oꝛ
elata quaſi eleuata ab effero effers: pꝛso.
la. Pñ quidã:Cant.s? vbi vꝛ:Comę eiuu

ſicut elat palmarũ:pducũt ibi medi de

elate ſed hocnõ videt᷑quia ibi glo.dici:

Alia trãſlatio:Crines eius abietes.¶bi9/

es grece elates vocat Oñ ibi elatę uł ela

tes nõ eſt latinũ ſed gręcũ videt᷑.⁊ iõ mul
ti coꝛripiũt hanc ſyllabã.la.ad vifferẽtiã
de elate ꝓ ramo palmę ꝓ ipſa palma.⁊
adiectiue elatus.a.ũa vt dicũt te eſt
nomẽ arbon ſimilis palmẽ altitudine vel
folijs.

Elatus.a.ũ.i.extra lat.quaſi eleuatꝰ.ſup/

bus: dꝛ ab effero effers. Inde h̊ elatio.i.
iactãtia:confidentia.

Elbus a.i.ſiue elbidus.da.dum.eſt coloꝛ
medius inter nigrũ albũ: dẽ ab albus.

late eſt

AInge elbde quaſi albde: dicunt᷑ vites vel

vuę neq; purpureęneq; nigręneq; alb?
quas quidã varias appellãt.
Eleadaberim hebꝛaice·deuteronomiũ gre⸗
ce· quidã liber eſt.

Elea car interptat dei adiutoꝛiũ.

Electros dꝛ ab helios quod eſt ſol. Iñ hoc
electꝑ tri.qdã ſpẽs metalli · eo ꝙ ad radiũ
ſolis clarius auro argentoq; reluceat. Et
ſunt tria genera electri Onũ gen eſt gũ/
mi:quod fbhiit ab arboꝛibo⁊ dureſcit ĩla/
pidẽ:quod⁊ ſucanũ dꝛ. Secũdũ genus
electri ẽ· qð ex auro ⁊ argẽto fitauri ſalʒ
tribo pertiboa argẽti vna.Certiũ eſt me-
tallũ quod naturalit᷑ iuenit᷑ pᷣcio habet᷑.
Pñ.Electrũ ſuccuselectrũ gẽma vocat᷑.
Electrũ cũctis ſlucens dico metallu.
Electuarin.rij.n.s.dꝛ ab electione rex qui /
bus conficit.
Electus.a.ũ.i.ſplẽdidus.excelſus.clarꝰ.ex
alijs lectus. Inde electio. onis.cũ quis er
multis eligit᷑.

Electio eſt alicuiꝰ ꝑſonę idoneę ad vigni

tatẽ vel fraternitatẽ ſiue ſocietatẽ ſeruatta
foꝛma canonice facta vocatio.
lefrons gręce d¶ mons.
Elegans. tis. ois ge. o? valẽs excellẽs.no⸗/
bilis egregius · decẽs · pulcer. bonꝰ. Inde
elegãtia.tię.Rſtãtia.excellẽtia:puleritudo
valitudo. Inde etiã eleganter.i. vrbane
nobiliter.

Elegus. ga. gu.i.miſera dꝛ ab eleiſon qd
miſereni. Oñ viri ſancti de miſeria dic=k

elegi. Inde hęc elegia.gię.i.miſeria.⁊ ele/
giacus.a.ũ.i. miſer lte miſeria ↄpoſitꝰ.
coꝛ.le. Vñ Boetiꝰ. Et veris elegi fleti⸗
bus oꝛa rigant. Et vt Papias vicit: Ele/
giacũ carmẽ dictũ ꝙ modulatio eiuſde,z
carmis miſeris cõueniat quod metꝝ cõ/
ſtat p̊ vᷣſu heroico·ſecundo penthemimeri
bma heroica· ſecunda dactylica. vt: Car/
mina qͥ quõdã ſtudio floꝛente ꝑegi. Fle/
bilis heu męſtos cogoꝛ inire modos.
Elemẽtũ di quaſi ilimentuʒab ile:q; deus
pꝛimo de nihilo creauit ilem· ex ile fecit
elemẽtaa ex elemẽtis oĩa alia. Dł oꝛ ele
mentũ quaſi elicimẽtũq; oĩa ex elemẽtis
elicita ſunt⁊ extracta. DNel dꝛ elemẽtũ q̃ſi

eleuamẽtũ.q; vnũ ſuꝑ aliud eſt eleuatum

ſcilʒ aq̃ ſuꝑ terraʒ/aer ſuꝑ aquã/ignis ſup
aerem. DVel elementũ quaſi alimẽtum · q

oia aĩialia alunt᷑ in elementis. Et nota q;

elemẽtũ quãdoq; dꝛ ipſũ elementatũ vt

terra quã videmꝰ calcamꝰ. aqua quaʒ

videmꝰa potamus. ſic ve alijs.qñq; eſt
etiã ipſũ verũ elemẽtũ · cuius ꝗqlibet pars
eſt eiuſdẽ genen cũ ipſo toto· vt elemẽtũ
terra d illud coꝛpuscuius ꝗlibet parsẽ
terra.⁊ ſic de cęteris·̊ hoc poto ad phᷣiam
ꝑtinet. Inde hic⁊ hęc elemẽtaris⁊ hoc re
i.xres elemẽti· vel quod ꝑtinet ad elemẽtũ
Et qꝛ elemẽtũ ẽ pᷣma pars coꝛporin com⸗
poſitione. ⁊ vltima in reſolutione: indeẽ
qꝙ quodaʒ modo loquẽdi qcqͥd eſt pars
pma alicuius rei in cõpoſitiõg⁊ vltima in
reſolutiõe dꝛ elemẽtũ.vt lĩs eſt elementũ
vocis litteratę.⁊ dictio eſt elemẽtũ vociſ
ſignificating·
Elemon gręce·miſericoꝛslatine.
Elemoſyna.ſynęcp.iimãdatũ miſeĩcoꝛdię
vel munuſ oatũ ꝓpter deũa dꝛ ab elemo⸗
nia quod eſt miſericoꝛdiaa ſyna quod eſt
mãdatũ · vel vꝛ ab eli quod eſt de ⁊ ſyna
mãdatũ:quaſi mãdatu dei. Ipſe eni mã⸗/
oauit fieri eaam Oñ ĩ Anca. Hate elemo/
ſynã ⁊ ecce oĩa mũda ſunt vobis. Del dꝛ
ab eli · et mo ys qqua:quaſi diuina aqua.
BSicut enĩ aqua extinguit ignẽ ſic elemo/
ſyna extinguit peccatũ. Et nota ꝙ ſunt le/
ptem elemoſynę coꝛpoꝛales ꝗq ↄtinentur
in hoc verſu. Miſito · poto cibo· redimo.te/
go colligo· cõdo· Itẽ ſeptẽ ſunt elemoſy/
nęſpuͦales:quę cõtinent᷑ in hoc verſu. Cõ/
ſule caſtiga · ſolare · remitte · ſer · oꝛa · Iñ hic
elemoſynarius.rija heęc elemoſynania rię⸗
mobiliter elemoſynarius.a.ñ.
Elenchus.chi. m. g.i.titulus libꝛi.eo ꝗtotũ
opus illumiĩet. Dñ euageliũ Aucę ſic iti⸗
tulat᷑. Elenchus QAucę.i. titulus. Hinc etiã

elenchos vocam p̃cioſos lapides in ſup/

cunq; cioſi lapides in loco notabili po/
nunt᷑ dicunt᷑ elenchi. ODñ Juuenal. Ruri/
bus extenſis magnos cõmiſit elenchos.
Elenchus etiã vꝛ ĩ dialectica qdᷣdã genꝰ

ficie oꝛnamẽti ·eo ꝙ illuminet illud. Et qͥ/

argumentationũſcilʒ ſyllogiſmus ↄtra/

dictionis. Et diffinit᷑ ſic. Elenchꝰ ẽ ſyllo⸗
giſmus cõtradictionis vnius⁊ eiuſdẽ nõ
noĩs ſoluʒſed reia noisnõ ſynonimi ſed
eiuſdẽ̊ ex his quę vata ſũt de neceſſita⸗
te accidere.nõ cõnumerato qð eratipn/
cipio m idẽa ad idẽ.ſiłra in eodẽ tẽpoꝛe
Elephantus.ti.m.s.⁊ elephas qð habet.n.
in obliquis elephantis.anti.ſᷣ non in ntõ
eſt aĩal quod/apud Indos vocatur bar/
rhusvñ ⁊ eius vox barrhitus dꝛ: dꝛ ab
elephon qð eſt mons a magnitudine ſui
coꝛpoꝛis/eo ꝙ foꝛmã mõtis pferat.Et vt

vꝛ mirę caſtitatis eſtita vt ſi ꝑdat coniu/
gẽ nulli copulet · int ſiluas ſolꝰ cõmoꝛat᷑.
Biennio autẽ poꝛtat fętũ.nec amplius qᷓ;
ſemel gignit nec plures ſᷣ vnũ tm. DNiuit
autẽ trecẽtis annis.
Elephantia.tię.F.ge.eſt ꝗqdã ſpecies lepꝛe.⁊
dr ab elephas.qꝛ ſicut elephas eſt maioꝛ
oĩbo alijs aialibo· ita paſſionibo ceteris h.
Eleſmot · liber eſt qui dꝛ exodus.
Eliachim · interßtat reſurrectio vnſi.
Elicon. conis.m.t.eſt vnuʒ de duobo cacu⸗
minibus parnaſi · in quo ſolebat eſſe olim
ſtudiũ.⁊ dꝛ ab elicio.cis.qꝛ olim eliciebat
inde ſapiẽtia. Inde eliconius.a.Xi.
Eliconis eliconidis.ſit.dꝛ muſa.q ĩ parna/
ſo habitabat · vel femina illius loci.⁊ dici/
tur ab eliton.
Elimas interpᷣtat magus.Et ſicoẽ nomen
maleficoꝝ appꝛopꝛiatũ eſt elimę mago in
actibo apłoꝛu.⁊ coꝛ.pe.Hñ RTuroꝛa. Ob⸗
ſtat eis Elimas mago vtẽs arte recenti.
Elinguis.pↄ.t.⁊ hoc.gue.i.ſine lingua ułmu
tus.⁊ dẽ ab e lingua.

Elion quintũ apud hebꝛęos nomẽ dei: in/

terptat excelſlus. .
Elypſis eſt queędã ſæcies methaplaſmi·et
eſt quãdo in ſcanſiõe abijcit᷑ cõſonãs cuʒ

cedẽte vocali:qñ ſequẽs dictio ĩcipit a

vocalia hoc fit frequẽter in haclittera.m.

vt apud Hꝛatiũ. DHibo hoc vitiũ eſt can⸗

toꝛibus inter amicos. Mñq; fit in haclr̃a
s. vt apud Catonẽ. Gucceſſus indignos
noli tu ferre moleſte. Mñcq; abijcit ſine

vocaliiut apud Dꝛatiũ Reglopus ſteri/

lis oiu palus aptaq; remmis.
Eliquus.qua.quũ.i.purus.liquidusuł li⸗
quoꝛe plenus.
Eliſabeth. interpᷣtat dei mei ſaturitas: vel
dei mei iuramẽétũ
Elyſius.a.i.i.valde ſolutus.vel extra ſolu/
tionem poſitus. Oñ ⁊ elyſij in inferno di⸗
aiut᷑ campi vbi reqeſcunt aĩe beatoꝝ ſᷣm
fabulas ppetaꝝ.Et dicũt illi campi elyſij
quaſi ſolutoꝝ· vel quaſi extra ſolutioneʒ

foſitoꝝ. Sũt enĩ ibi cõmoꝛantes beati· et

ita nũqꝙ; patiunt᷑ diſſolution.
Eliſus.a.ũ.pe,p.i.valde · vel extra· vel eui⸗
denter leſus· ⁊ dĩ ab elido.

coquit Nixa enĩ aqua dẽ· eo ꝙ ſit ſoluta.
Vñ mẽbꝛa loco mota lixa vicunt᷑.
Elleboꝛus fluuius eſt. Itẽ bec elleboꝛus · et
hoc elleboꝛu ẽ quedã herba · ꝗ circa fluuiũ

fipn
diat⸗
att
nnice
mmto
ubai
pn n⸗
dii
diuunt
numa
nalau
ous
Gdian
gieſi
Koguu
Cats
ſepton
(bi⸗
bos
Elutne
Elune
inuni
ler

Enadti
Evunliu
tnunce
aps
ſien⸗
Enün
ptit
fblip
40
Cnen
apt
dus
Enn
Mr⸗
Paeee
liumec
On
Wön
Crans
wls⸗
tnure
kiblen
am
ſn

len⸗

Cooent
nphlugg
m Hiun

menen

Wtnn

Wgegs
dii
Mpata
Neſeolin
ndlacbet
.
hand

Taa

mnun

GuLnun

e izin

puiniet

isen

ia
balnmn.
vickan
kublt
idgos

5 D 1

GemneSd

lamlolt
fenno d
bentolf

Canpieſſſ

nſohwn
uölte

*

tonge
gflum

ill plurimũ naſert᷑. Mãcromani veratrũ
dicut· q; ſũptũ i otu mẽtẽ in inſaniã de/
ucit.Eſt aũt ellebo? pabulũ nocẽs eſca
tamẽ coturnicũ: plerũq; temꝑat᷑ ad ſalu
tem hoĩs: coꝛ.eñ Macer de viribus

herbarũ. Qualiter elleboꝛus ſit nobis ac·

cipiendus.

Elogiũ.gij n. S.i. elo quin · půb in ? reſponſu

viuinũ ignominia ⁊ oꝛdo⁊ ter? carmi -/

num: ꝓpꝛie maloꝛũ vel criminũ· vel text
maloꝛu geſtoꝝ· vel deoꝝ myſteriũ. In h
elogius verſiculus.
Eludiani heretici quidaʒ ab Eludio dicti
qui dicũt poſt natiuitatẽ chꝛiſti Mariaʒ
alios filios de viro Joſeph peperiſſe.
Elul nõ ebul ut quidã leguũtbᷣm SGedaʒ dẽꝛ
ſeptember. vel ᷣm alios october.

Elubis. bis. ..t. ⁊ hoc be i. debilis · qi extra
lũbos.i.extra foꝛtitudinẽ.

Elutus.a.ũ.pe p.i.mũdus:madidꝰ.iſipidꝰ.
Eluuies.ei: H̊ eluuiũ.uij.⁊ hęc eluuio.onis
i.nimia aquaꝑ iundãtia· vel deſtructio ex
aquaꝝ abudãtiaſcilʒ diluuij.

½ [

Emadtas.tatis.:.t.i.emẽdi auiditas
Emaculus.a.ũ.pe.coꝛ.i.aliquãtulũ emax.
Emanceps.pis.m.t.qͥ cĩ pmo fuiſſet man/
ceps · iam ab üla ſeruitute ⁊ poteſtate eſt
Emãcipatio hm co. eſt relaxatio patni?
ptãtis coꝛã iudice facta. dꝛ quaſi ex ma/

nüũ.i.ptãtem patris poſitio:q; qñ filius eæ—

manũ patris ponit᷑· tũc emancpat · vt in
ti. C. de emanci. liber.
Emancipatus vꝛ filius vel nexos·qͥ a iugo

a ptãte vel manu patris vel auiẽ relaxa⸗/

tus.⁊ ſui iuris effectus.

Emanſoꝛ dꝛ qͥ diu vagus fuit extra caſtra·

tandẽ rediens ad caſtra: vt.ff. de re mili.l.
iij. S. emanſoꝛ. Et wonit᷑ de pe. vil.j.S. pene

Del vꝛ qͥ iminẽte lite fugit extra caſtra⁊

pace refoꝛmata reelgit.
Emanuel hebꝛaice .qd in latino ſermone ſi⸗
gnificat nobiſcũ deus · ſclʒ qꝛ ꝑ virginem
deus natus hoĩbo in came aparutt
Emaus ꝓpꝛiũ nomẽ caſtelli· qð poſt nico/
polis dictu eſt.
Emax.acis.i.emptoꝛ anidus.vel qð facile
emit᷑. Inde emaciter aduerbiũ.
Emblema. matis.n. t i eminẽs ſculpturanł
oꝛmamẽetũ vaſoꝛũ: vel varietas pauimẽti
ſiue viuerſitas coloꝝ in pauimento.qͥ dꝛ
lithoſtratos:vel fruſtum auri wel argenti.

Bñ Pꝛudentius in ſychomachia. Goꝛ⸗
dent argenti emblemata.⁊ ꝓducit ble. et
coꝛripitim. W
.m. 8. i. ſupaugmẽtu. JIñ h
⁊ hęc emboliſmalis hocle.i.ſupexcreſcẽs:

ut annus emboliſmalis dꝛ quaſi ſupexere/

ſcens.qꝛ ſupat duos ãnos ſᷣcedẽtes vna
lunatione. Mabet en annꝰ emboliſmalis
tredecim lunationes ſcilʒ duodecim ſicit
alij anni cões.⁊ illã tertiãdecimã ſuꝑad/
ditam.quę nullo menſi tribuit᷑.

Emẽbꝛis c boc bꝛe. iſine mẽbꝛ0. ab eet

mebꝛu· duaſiextra mẽbi i extra foꝛtitu⸗
ODineeiimim

Ememoꝛ. 3 t. me. coꝛ i. oblitus. W
Emenſus.a.ũ.quaſi extra mẽſus.vel euidẽ/

ter menſus.

Emeras in terptat᷑ dleees.
Emeritus.ta.tũ.i.iam extra meritũ poſitus

q nõ poteſt iã mereri exercere officiũ ſuũ
imo liberatus⁊ ſolutus eſt a laboꝛe ſui of/
fieij. Sicut miles olim poſt ſexagita ãnoſ

non cogebat militare. ̊ ſoluebat᷑ a labo/

re ſolito dabat᷑ ei ager vexl villa ul aliud
vnde viuereta tunc erat emeritus:quaſi
extra meritũ poſitus qꝛ nihil xoſtea labo/
re ſolito merebat᷑. Inde h̊ emeritio.onis.
talis ꝓpꝛietas uł talis liberatio. Itẽ eme/
riti mulites veteraniiqꝛ iaʒ ſoluti a militia
ſunt. Emerita ciuitas quam poſtq; cſar
edificauit- teranos ibi conſtituit · Del
emeritus.i.valde meritts.
Emigraneus. vermis capitis NHñ dicimuſ
doloꝛẽ capitis emigranen eſſe.
Emina.neę.f.p.quęda mẽeſura.mediũ ſexta⸗
riũ cõtinẽs ad emendũ vinũ vel ãnonam
Eminẽs oĩs ge.i.excellẽsapparẽs. Iñ emi/⸗
nulus.i.aliquãtulũ emineees.
Eminus.i cul.quaſi extra manu: oꝛ ab e
7 minus. BGed cõminus.i.ꝓpe a cõ⁊ minꝰ
Vñ quida.Eminus ad longe ſ̊ cõminus
ad ꝓpe ſpectat. Et ſunt aduerbia loci.

Emiſſarius.a.ũ.i.valde ad mittẽdũ aptus

ſicut ſunt curſſoꝛes regũ vel alioꝝ oinituʒ
qui frequẽter emittunt᷑ ad nucia ferenda.
Itẽ hircus apompeius diccbat᷑ emiſſari
q; emittebat᷑ in deſertũ. Iꝑompeiꝰ grece
emiſſarius latine. Itẽ hbic emiſſariꝰ.ſarij.
dẽ equus ſoꝛtis⁊ velox.ꝗq extra alios eli⸗
git᷑ ad equas mittit᷑ ad coitũ. Idẽ ⁊ ad/
miſſarius dẽ. Itẽ emiſſarius dẽ percuſſoꝛ
gladiato: vel flagicioꝝꝑ? luxurię ſatelles
Dñ. Emiſſarius equus bire atq; ſatelleſ
Emiſſicius.a.ũ.quod ſępe ⁊ cito in diuerſa

4

loca emittit vt oculus.⁊ vꝛ ab emitto.
Emola.lę.ẽ vas coquinariuʒ ſicut caldaria
vel coculuʒ. Cocula autẽ dicunt vaſa co⸗
quinę a coquendo dicta:oĩa nanq; vaſa
cauſa coquedi parata cocula dicunt. Oñ
Eldre.22 vbi nos dicim: Hoſtias coxe⸗
runt in emolis⁊ ollis.gręci hñt· Hoſtias
coxerunt in eneis oll1l1liis.
Emolimentũü.tin. Ss. ꝓpꝛie eſt luaũ molẽdi/
ni ſcilʒ quod habet ex molẽdino pꝛopter
moliturã. ſ̊ ponit᷑ p quolibet lucro vł pꝛo
qualibet cõmoditate. HDñ Malachie.ʒ
Et quod emolimẽtũ q; cuſtodimus ꝑce/
pta eius: Mel emolimẽtũ capit᷑ p ſuſten/
tamento in diſpoſitione cõtẽto · et onere
ſibi annexo· qꝛ ex emolimẽto regulat᷑ onꝰ

vt oneris vel quolibet alio medio viſpo/

nente cõcluſum videt᷑,? materia ſubiecta
patitur.

Emoꝛrois.roidis.m.t.eſt ꝗdam infirmitas

qñ aliqͥs patit᷑ fluxũ ſanguĩs:⁊ dicitur ab
hbęmach quod ẽ ſanguis. Inde emoꝛroil-/
ſus.ſa.ſũ.qui talẽ infirmitatẽ patit᷑ · Dñ ĩ
euãgelio oĩ:qꝛ oñs mulierẽ emoꝛroiſſaʒ

ſanauit.i.fluxu ſanguinis patiẽtẽqð etiã

emo:rogiꝰ oꝛ. Ite dꝛ qui ſanguine migit
vrina. Itẽ emoꝛrois vꝛ qͥda ſerpens·q̃ſi
ſanguinolẽta ·qꝛ eiꝰ quẽ moꝛdet totũ ſan
inẽ effluere facit.

Emphaſis eſt expſſio loquẽdi.⁊ fit cĩ vo⸗

lentes expmere aliqð accidẽs vtim̃ noĩe
ſubſtantiuo ꝓ adiectiuo ſignte illud acci-
dens ad maioꝛẽ expᷣſſionẽ vt ſi ponat᷑ ſce-
lus ꝓ ſcelerato·virtus ꝓ virtuoſo.
Emphyteoſis.oſis.f.t.i.melioꝛatio ſiue cõ/
tract melioꝛationis. Hñ cũ ꝗ dat agrũ
alicui · vt excolat et melioꝛet illuʒ:iſte dat
agrum in emphyteoſim. ⁊ille accipit in
emphyteoſun. Et videt᷑ cõpoſituʒ ab en
quod eſt in· phytos quod eſt fides: et
theſis poſitio ·quaſi in fide poſitio. Inde

hbic ⁊ H emphyteota uł emphyteotheca.
q; rẽ accipit in ẽphyteoſim: ẽphyteotic

ca. C. qð ꝑtinet ad emphyteoſim ẽphy
teothecarius.ria.riũ idem qð emphyteo⸗
theca vel emphyteoticus.
Emphyteomata vel emphyneumata bᷣm
Ao.ſunt res melioꝛatę Mel melioꝛatio⸗
nes · quibo ager laboꝛe ſic retinẽtis melioꝛ
efficeict.
Enmpicus.m.s.di ſpuẽs ſanguinẽ:pducit
tꝑe.: Bñ Macerð betonica. Empicos tuſ⸗
ſunq; iuuat ſuſpiria ſedat. Etiã bhm Pa⸗/⸗
piam:Empici dicunt illi quibo collecio

ſacta eſt in pulmone vel toꝛace ⁊ cepue/
rit⁊ ſanauerit.Idẽ ſunt ſanioſi.
Empyren.n. S.dꝛ quaſi intus ardẽs:ab en
quod eſt in.⁊ pyr ignis quaſi int igneuʒ
nõ ardoꝛe·ſ̊ ſpledoꝛe:⁊ eſt cęlũ ĩtellectua⸗
le vel ſpnñale.

Empirici.pe.coꝛ.ſunt medici qͥ ſolã exꝑien/⸗
tioam ſiue pꝛacticã ſectant᷑ vel ſequunt᷑.
Empl aſtrii.tri.n.sS.dꝛ ab en qð eſt in ⁊ pla
ſtes foꝛma/eo ꝙ; ſuꝑ foꝛmã moꝛbi inducit

Põt etiã dici implaſtu.
Empos.tis.d.t.i.patiẽs emptoꝛ.Item em/
pos ppt eſſe cõpoſitũ ab en qð eſtin.⁊ po
tis:quaſi nõ potens:cui adimitur ptãsq̃ſi
adempta ptate:iminutus.

Empticius.a. .i. emptus vel facił ad emẽé/
dum. Hñ ſerui empticij dicebant illi qui

in ſeruitutẽ emebant.
Emptoꝛii.rij.n. S.ilocus vbi emit᷑.quod
hoc emptinũ dꝛ. VHñ Joſephusi.9: d
poꝛtũ nauigare ad emptiria nequaq; ſ-
ualuit. Et dꝛ emptoꝛiũ vbicũq; negocia/

tiones exercent᷑. Inuenit᷑ etiã hoc empo⸗/

riũ quod deriuat᷑ ab empo gręceqð lati⸗

ne dꝛ foꝛi vel mercatũ.Et vꝛ empoꝛiũp/
pꝛie locus iuxta mare vbi negociationes

xel mercationes exercent. Inde empoꝛic
2a.h. quod ꝑtinet ad empoꝛiũ. Iñ empoꝛi/
cacharta oꝛ quoddaʒ genus charteę· qꝛ in
ea merces iuoluunt · cuʒ ſit in ſciptun mi⸗
nus idona.
Emulus.a.ũ.i.diligens vel inuidus vel ſe⸗
quax vel eiuſdẽ rei ſtudioſus.

Emunetoꝛiii.rij.n. s.i.purgatoꝛiũ/ſcilʒ ferꝝ

cũ quo candelã emuũgimꝰ dꝛ ab emũgo
gis. Inde etiã emũctus.a.ũ.vel emunxus
xa.xu.i.purgatus.Dñ Exo.25: Emücto⸗
ria q́z vbi ea quę emucta ſũt extinguũt᷑

Emunitas pſᷣm Goff. in ſũeſt libertas con-/

ceſſa eccleſijs vel eccliaſticis pſonis: rebo
alijs ad eas ſpectãtibo. Pel eſt pᷣuilegiuʒ
eccliaſticę libertatis vel ꝑſonarũ vel reru

ad eã ꝑtinentiuʒ a dꝛ ab e qð eſt extra· et

munia.i. officia · vel onera⸗a quibo ecdeſie
funt imunes.

E ante ₰D£

Ena. i. vnitas.

Encauſtũ.ti.oꝛ ab en quod eſtina cnuſtos

quaſi muſtũ /ſcilʒ tinctura ſqibendi.Ideʒ
incauſtũ.
Encenia.nioꝝ.dicunt᷑ tiationes vel initia
ſiue noua feſta ſicut dedicatiões ecdeſia-
ruma dꝛ ab en quod eſt in ⁊ cenon qð eſt

oũ
gnige
lIuimne
ſonlann
uve
Ghini
ſotc
cbindn
gemant
ſenmme
Cicial
ulet
tüdn
ſfentn
ccendl
Pteran
Endeca
quoch
Chdec
Eel
luem.
tohe
ſq
Mtot
ſenain
Ccuas
1lteni
ſichee

(d

ſin
liloe
Cnckon
lade
batr
ſtar
dap
yen
Yeti
eu,
nd⸗
m
lded
Wet
nuln
Mnur
mende
on⸗
heten
lnint

Den
Sen
ſoyyn

e 1onr ,
l
nc'gnenr
N gten
nlinn

Pünn
Aahun.
knm
biindnt

Amen
Pcſna
aptis

Whutlle,

Riantgon
cbwig

nu Nh

igeun
clati⸗
ianponi⸗
Gannones
Nleenwwe
D
cmgin
nlaponnd

ih

nüſihſer
chenugo

1Wenus

nazbiit⸗
nüt ami
KRllns⁵α
Sgbnunnih

10 iyulegin

mi Mren
Zeſtermne
ll

irſos
aiſi
linti
galti
Goneſi

nouũ Mel vicunt᷑ illa dona vel fercula · ꝗᷓ
amicus infert alteri cauſa honoꝛis vel re
uerentię vel amoꝛis.⁊ pcipue in pncipio
noui anni.Dñ.Eſt nouũ cenon ex hic en

cenia dicas.

Enchiridion.i.liber mãualis.⁊ vꝛ a chiros

quod eſt manus.⁊ en quod eſt in. Itẽ en/
chiridion dꝛ inſtm medicoꝝſic dictum·
qꝛ manu aſtringat᷑ oum plura contineat
ferramenta.

quod eſt inclinare. Inde endeticus.a.iũ.i.
inclinatiuus · vt encletica cõiũctio vꝛ illa
quęicdinat ſe ſub accẽtu ſcedẽtis dictio/

nis remittẽdo ſuũ accẽtũ in illam⁊ iclinat

accẽtü illius ſupꝛa ſe · vt qi ſub accẽtu illi

Endecas.cadis.ſt.i.vndecim.⁊ dĩ ab ena

quod eſt vnitas⁊ deca.

Endecaſyllabus·ba.bũ.i.vndecĩ ſyllabax.
Engelicia. cię.f. p.fuit mater ſiches.i.aĩę.⁊

interp̃tat᷑ intima ętas. vel abſoluta ꝑfec/

tio. Nel endelicia ſᷣm calcidium perfecta

tas · quaſi endos lechia.i.intima ętasbm
AMWriſtotelex/ abſoluta ꝑfectio· bm Plato/
nemaia můdi.

Endiadiseſt cũ ouo adiũgunt᷑ ſubſtãtiuna
⁊alterũ reſoluit᷑ ĩ adiectiuũ:· vt AXrma vi/

rũq; cano.i.armatũ virũ.
Endogenia.i.natura. Inde endogenic.9.

ii.i.naturalis, endogenice aduerbiũ
Endoꝛ gręce.aries latine.

loſa de arietinis pellibo facta:qua indue/
bant᷑ romani ↄ frigus.⁊ dẽ ab endoꝛ qð

eſt aries Oł endromis dꝛ duplex veſtis

vuplex palliũ foꝛte ⁊ villoſũ ⁊ hyemale

Eneades.ę mal. ge.i.ſiliꝰ vel nepwos cnee
⁊etiã qͥ cũq; deſcẽderũt ab Cnea dicũtur

eneadeſ ut romani: inde ſubtracta de ſyl

laba dꝛ bec eneas eneadis ſilia vel nepti/½
gneę. Itẽ iuenit᷑ hic gneus enei.⁊ inde beꝑc

enides de ſpᷣtracta de ſyllaba ab eo qð
deberet vici eneides fit hęc egneis.vis.i.fi

lia vel neptis enei · Sʒ iam hoc noie mag

vtimur ꝓ hiſtoꝛia facta de ęnea.et coꝛ.pe.
gneades. Mñ liber Hirgilij ſic intitulatur
Incipit eneis Dirgilij coꝛri.pe.eneidis
gtũs de eneishuiꝰ eneidis vel ęgneidos.
Ceatoꝛ.toꝛis.i.coꝛnicẽcoꝛnicrepa ·liricen.
liricinatoꝛ/ſailʒ ęre canens· vel in eneis in⸗
ſtrumentis canens.
Energia eſt vis⁊ efficacia effectꝰ. Vñ Hie
ronymus ĩ epła ad Paulinũ. Mabet ne⸗

ſcio quid latẽtis energię viuę vod actus
⁊c. Energia etiã oꝛ agilitas⁊ rerũ geſtaꝝ
aut quaſi geſtarũ ſub oculis inductio.Pꝛ
etiã aĩ anxietas. Oñ Fulgẽtius. Pęmões
ꝑ energiã non cedimꝰillabi aĩę. Et nota
ꝙ inuenitur inerguminus⁊ inergia ſcri⸗
ptũ ꝑ uia idẽ valet:q; tm̃ valet en apud
gr ęcos quãtũ in apud latinos. DHñ hmõi
noiĩa gręca ſiue nota.ꝗ ꝑdictã ſᷣoſitionẽ

habent in ſui cõpoſitione pñt ſcribia ſcri-

bunt indifferenter modo ꝑ en modo ꝑ in
vt encauſtił: incanſtũ· enthymema? in/
thymema· emplaſtrũ ⁊ iplaſtruenergu⸗
minus ? inerguminus.· ſic de ſilibo. Del
dꝛ energia interioꝛ laboꝛ vel interioꝛ ope/
ratio.ab en qð eſt in erge qð eſt oꝑatio
vel laboꝛ. ðMMU
Energuminus.i.vęmoniacꝰa demõe poſ/
ſeſſus? vexatus. vꝛ ab en quod eſt in· et
erge quod eſt opus vel lawꝛ.⁊ mene qq
eſt defectus vel luna:quaſi inefficax.non
laboꝛãsnõ oꝑans ſ̊ in oꝑe deſiciẽs/uł oꝛ
energuminꝰ·ab en.i.in.⁊ erge laboꝛ.⁊ me⸗
ne defectus · noys.i.mens/quaſi laboꝛans
in coꝛpoꝛe · deſiciẽs in mente.
Eneruis.uis.ↄ.ta hocue.i.ſine neruis ſolu⸗
tus · debilis. effeminatusab.e.quod ẽ ſine
Z neruis ·q̃ſi ſine neruo.i.virtute.
Engaddi:indedi.eſt locus vbi finit mare
moꝛtuũ.⁊ interpꝛetat hebꝛaice fons.i.ba/
ptiſmus.vel oculus ceęli aut vitulo·
Enigma.matis.n.t.eſt ſermo figuratus v
obſcura locutio ſiue ſilitudo.vel ꝗqſtio oc
culta vel obſcua.q difficile intelligit᷑ niſi
aperiat·ut illud Judiq Pe comedẽte exi/
uit cibo. 2 de foꝛti egreſſa eſt dulcedo: ſi⸗
gniſicãs ex oꝛe leonis fauuʒ eſſe extractũ⸗
Iñ hic ⁊ hęc gnigmatiſta.ſtę.qͥ vel ꝗ ob/
ſcurę ⁊ figuraliter loquit᷑.Et gnigmaticuſ
a.ũ.i.obſcurus ad exponẽduʒ·vel ꝗͥ ꝑꝑni
gmata loquit.
Enixa.i.conata.ad efficiẽdũ aliqͥd vel par/
tu liberata. MM
Ennoian.i.in mẽte.i.accidẽs:quod ð eſſe
in mẽteqꝛ nullo coꝛpoꝛeo ſenſu cõpꝛehen
Dit᷑ · ̊ ſolo intellectu mẽtis. Iñ ennoima/
ticus.a.ũ.i.accidẽtalis. HPñ Iſidoꝛꝰ: acci /
dentales diffinitiões vocat ennoian vel
ennoimaticasqꝛ nõ ſubſtantialia ſ̊ acci/
Dentalia declarantur.
Ennos · interpᷣtat᷑ habitatoꝛ vel ꝓfundũj.
Ennoſigeus vĩ ab ennos qð interpᷣtatur
habitatoꝛ.⁊ ſigeũ quod eſt qͥdã mõs iux
troiã. vñ dict eſt Neptunꝰ ennoſigeus

4

ibabitatoꝛ ſigei illius pmontorij in quo
habebat tẽplũ iuxta troiã. Olłennoſigeꝰ

interptat pfũdũ ſilẽtiũ. Ennoſ eni ꝓfudũ

d ·ſige ſiletiũ ul latibulũ: vocat Neptu
nus ſic a pfunditate maris ⁊ a ſilẽtio qð ẽ
in ꝓfundo maris. Del ennoſigeus vꝛ ab
ennos quod eſt habitatoꝛ? ſiche qð ẽ ꝓ/

fundi·qſi ennoſicheus.i.habitatoꝛ ꝓfuũdi

Enoch interptat ediſicatio. Ipſius enĩno

mine ciuitatẽ ędificauit Cain filiꝰ Qdam
Enodis.dis..t.⁊ hoc de. pe Ni.ſine nodo
Enoꝛmis.mis..t.⁊ H̊ me.i.defoꝛmistur⸗
pis· inanisgrãdisirregularillitteratus-
caſſus/ſine mẽſura vel foꝛma.
Enos · leticię locus interpᷣtat.
Ens entis oĩs ge. põt eſſe nomẽ vel partici
piũ de ſum eseft.
Enſatus.ta.tu.i.enſe arme us.⁊ dĩ ab ẽſis.
Enſiciũ enſicij occiſio facta cũ enſe,et dꝛ ab
enſis.
Enſiculus.li.m.s.i.paruus enſis. ⸗
Enſifer.ra.rũ.pe.coꝛ.qui fert enſem. ·
Enſis.ſis.m.t.i.ſpata: oꝛ a ſecado.
Enteria. rioꝝ.i.inteſtia.
Entheca.cę.l.repoſitęrei copioſa ſubſtãtia
quaſi ĩ theca repoſita. DHel entheca.cę.i.pe⸗
culiũ vel ꝓpꝛiũ. Inde enthecarius.ria.riũ.

hic enthecarius.carij.i.negociatoꝛet pe.

ꝓ.eſt theca ſicut ⁊ apotheca.
Enthymema. n.t.eſt quoddã gen argumẽ
tationis · ſcilʒ feſtinata cõcluſio.⁊ dicit a
thymo quod eſt mẽs: en quod eſt in ·q̃ſi
in mẽte vnicũ.qꝛ in entbymemate vnũ ex
vno ĩfert. Mel vꝛ ab en ⁊ thymos ulthy⸗
me quod eſt mẽs: monos vnũquaſi in
mente vnũ ·qꝛ vna ꝓpoſitio tacet᷑ in mẽte
vel retinet᷑. Enthymema aũt eſt ſyllogiſ⸗
mus imꝑfectus.i.oꝛo in qua nõ oĩbo ꝓpo/

ſitionibo antepoſitis feſtinata infert᷑ con

cluſio· vt oẽ alal currit · g̊ oĩs homo currit.
In hac argumẽtatione ſubintelligit᷑ heęc
Poſitio oĩs hõ eſt aĩal.⁊ non apponit ibi
q; ſi aponeret eſſet ſyllogiſmus.
Cnü.ni.n.S.dꝛ ab ęs. Iñ hoc enulü.li.dimi.
i. paruũ eęnũ ·ſcilʒ caldariũ.

E ante B

Eos eoi. greęce vꝛ ſol vel oꝛiẽs · vel pꝛimus

ſplẽdoꝛ aeris clareſcẽtis:qͥ auroꝛa dꝛ.

Eous.eoi.pmus equus ſolis dedlinat᷑ etii

adiectiue eous.a.ũ.i.oꝛiẽtalis.Et nota q;

ſol quattuoꝛ equos habere dꝛ.ꝓpt᷑ quat/

tuoꝛ ꝓpꝛietates qᷓs in ſe habet oſtendit

quotidie:Mam de mane dẽ oous.i.oleuſ

vel rubeus·qꝛ; tũc eſt auroꝛa.Circa tertiaʒ

vo pallet·q; tũc aſcẽdit aera.⁊ tunc dicit

echons. qꝛ tuc apparet in aera ſiluis? mon

tibus. In meridie vĩ pyrous tũc feruet
Z ma xie circa hoꝛã nonaʒ.Sed hoꝛa veſpe

roꝝ in occidẽtea tũc dĩ philogeusq tũc

aopparet ſubire terrã.

E gnte P
Epacta eſt nũerus iuariabilis atus ãno
ad ſciẽdũ quota ſit luna ĩ kaledis cuiuſli⸗
bet menſis dꝛ ab epi quod eſt ſupꝛaet
gaucta qð eſt augmetũ.i.exceſſus ani ſola/

ris ſupꝛa lunare.

„.„

172
in pᷣncipio vyͥſus poſiti eiuſdẽ ĩ fine repeti/
tio vel replicatio ut Multa ſuꝑ VPꝛiamo
rogitans ſuꝑ Hectoꝛe multa.

Epoar . n. t. eſt inteſtinuũ aĩalis·ſcilʒ iecoꝛ vel

ſicatũ:K dꝛ ab epi qð ẽ ſupꝛa/eo ꝙ ſupꝛa⸗/

poſitũ ſit. Iñ epatic.a.ũ.pe.coꝛ:qͥ patitur

in epate. Et facit gtůs epatis pꝑ.t.pe.coꝛ.

ſ̃m vſum tamẽ ſm Hug/lacit eparis vel

Epatiarius.a.i.quod ꝑtinet ad epar. Oñ
lautus.Cũu te moꝛbo agitat epatiarius

Epentheſis eſt appoſitio ad media victio⸗

nem littere vel ſyllabe· vt Reliquias oa⸗

naũ/ ꝓ reliquas: induꝑatoꝛꝓ imꝑatoꝛ.
Ephebia. bię.f.p.eſt pma pars adoleſcẽtię
ſᷣm Papiãa. Ephebia etiã vꝛ iuuenũ emi
nens pulcritudo vel collectio epheboꝛũ.
7dĩ a ephebus. Oł vt oicit Rlexander.
Quo ꝓſtant pueri lo ẽ ephebia dict.
et ſic ponit p epꝑpebian.
Ephebian.f.ge.eſt locus ꝓſtitutionis vbi
iuuenes meretricabant ? pſtituebãt.Oñ
2. Machab. 4 Supꝑ hoc ꝓmittebat et
alia centũ quiquaginta ſi ptati ci ↄcede/
ret᷑ gymnaſiũ.⁊ ephebian ſibi cõſtituere
Ephebus.m. S.i.valde lucidꝰſcilʒ iuuenis
pulcer imberbis. Inde ephebiolus.li.
oiminutiuũ.i.paruus ephebo. Et poteſt
mobilit᷑ vedinari. ephebo. ba. bu ephe⸗
biolus. la. lũ.pe.coꝛ. Sʒ ephebo ꝓ.pe. Dñ
QAucan'in tertio. Grãdeuoſq; ſenes mi⸗
xtis armauit ephebis.

Epbi qd mẽſura eſt ſlz tnũ modiox

Ephimera.rę.quidã piſeis·qͥ vno die oꝛit
Zin eodẽ moꝛit. Inde dꝛ ephimera.rę.pe.

coꝛ.febꝛis ſimplexa non moleſta ·queę in

vno die affligit hoĩem. ⁊ eodem die perit

quaſi ſupꝛa viẽ nõ excedes/q; vltra vnuũ

Epanalepſis vel epinalepſis eſt ſermonis

tulis

Bſnt
ſn⸗
Gnl
ſoc
Ch
Ge
enip

my
der
u
php⸗
s
tu
Peſ
on
en
deie
nen
Po⸗
tyr

Ct

ans nn
iisqninſi⸗
eſſupng⸗e
nsiniſolg⸗

Ghernoni⸗
Kßmennn
ninden
r.

bligeon
epn
Coan
Bot.
Lepang

Wepe ji

tepanunus
ai dicne⸗
ignus d
nomnon.
Nudheiin
ninmͤen
vepbetonn
ſcadcc⸗

wnwit

ſbutriti
minbu
ma un
Noöimen
ſizuuen⸗

hcbiolusli.

Eplelt
Abinepte
no
lensd

lintt
nlgle
Arquen

diẽ non ſolet ourare.Et inde H ephimen
idis· gen eſt biſtoꝛięſcilʒ vnius viei/oi/-
geſtio·uł vniꝰ diei regulan abbꝛeuiatio
cõputatio · calculatio. Ephimeris etiã vꝛ
tabula manualis· vel liber in quo qͥtidia/

ni actus ſcribi ſolẽt. Et ſonat ephimeris

apud nos diurnũ vel quotidianũ:Nam
qð latini dicũt diurnũ·gręci dicũt ephi/
merida. Ołephimeris dꝛ ab epi.i.ſupꝛa
⁊męreo.es.quod ẽ dolere:Iñ ephimeriſ
meridis vꝛ tabula vel liber in qͥbo vſura/
rij ſcrribũt denarios quos mutuo vãt ad
pignoꝛa ꝗ recpiũtꝑ qð cognoſcu ſi lu/
crant᷑ vel nõa ſi dãniſicant · dolẽt ſuꝑ dã/
no quod ipſis creſft.
Ephot indeclinabileẽ veſtis ſacerdotalis
quod latine ĩterpᷣtat᷑ ſupꝑindumẽtũErat
eni palliũ ſuꝑhũerale: quo tota ſacerdo/
talis ambitio tegebat. Et erat duo gene
ra.vnũ linena ſimplex/quod ſacerdotes
habebãt. Aliud ex diuerſis coloꝛibo auro
gẽmiſq; ↄtextũ ·habens in vtroq; hume⸗/
ro lapides duos ſmaragdinos auro cõ/
cluſos · ĩ quibo ſculpta erãt noĩa patriar/
chaꝝ·quo olim põtifices vtebantur. Dñ.
Peſtis ephot ꝓpꝛie dicat᷑ põtificalis. Ex
auro mũdo filo q̃; texta quaterno.

Ephꝛata. teę. pe. coꝛ. ciuitas eſt· quę dicta eſt

Bethleem.⁊ non debet vltima accẽtuari
in ephꝛata. Inde ephꝛatęus.tęa.tęũ.pe.
pꝛoducta.

Epi gręce latine dĩ ſup.

Ephialtesẽ ꝗqdã ſpecies phãtaſmatis:quę
cõtingit in ſomnijs oꝛ ab epiquod eſt
ſup:a.⁊ altes quod ẽ pꝛemẽs:quaſi ſupꝛa
pmẽs:q; ſuo pondoꝛe videt᷑ ſuffocare et
grauare doꝛmientem.
Epibata. te.p.t.pꝑe.coꝛ.gręce · qdð latine dĩ
laicus.vel ſuꝑueniẽs hic nihil negocij ha
bet in naui.̊ naulo vato in alias fras ire
diſpõnit · ⁊ dꝛ ab epi qð eſt ſupꝛa:⁊ batõ
quod eſt nauis.
Epicauſtoꝛiũ.rij.n.S.eſt inſtrumẽtũ quod
fit ſuꝑ ignẽ cauſa emittẽdi fumũ.⁊ dẽ ab
epia cauſtos qð eſt incẽſum. Itẽ epicau/
ſtoꝛiũ d locus vnguentoꝝ:vbi ſe vnge/
bant ad ignem. vel vbi vnguẽta fiebant
ad ignem. Epicauſtoꝛiũ etiã dꝛ loe dilſ⸗
cernendi cauſas. Et in qualibet iſtaruʒ ſi⸗
gnificationũ accipit᷑ cõpetẽter in paſſiõe
fancti Thomę.
Epicęnus.na.nũ.pe/ pii.ſupꝛa cõe.Dñ qdã
noiĩa vicunt᷑ epicena ut aquila.

Epicycdus.cli·pe /p.i.paru circulus poſituſ

ſup maioꝛẽ circulũ·ita vt epicydi cẽtꝑ ſit
in linea maioꝛis circadli·
Epictaſis.ſis.fit.eſt adiectio lrę wel ſyllabeę
ſuꝑ ſtatũ dictionis.
Epicurus.ri.m. S. qdᷣdã genus phᷣoꝛũ qui
curã ſuꝑ cutẽ coꝛpon habebãt. vĩ ab epi
⁊cura uł cutis. Dicebãt eni voluptatẽ eẽ

ſuimũ bonũignoꝛantes ergo alia eſſe vo⸗
luptatem pꝛęter carnalẽ: dimiſſa aĩatm̃

coꝛpoꝛi curã impedebãt. Inde epicureus
egeu⸗Dei epicurei victi ſunt ab Epi⸗
curo quodã philoſopho amatoꝛe volu/
ptatis ⁊ vanitatis:non ſapiẽtię quẽ ipſi
phᷣi poꝛcũ noĩauerũt.quaſi voluptateqͥ
vanitatis et voluptatis amatoꝛ non ſa⸗
pientię ſũmũ bonũ voluptatẽ coꝛpoꝛiſaſ⸗
ſerebat.cuius traditiões epicurei ſeque⸗
bantur. Oñ vicebũt den ex puidentia ni/
hil agere · In mũdo oĩa cõſtare ex coꝛpo/
ribo· Animã nihil aliud eẽ qᷓ; coꝛpꝰ. DPñ
dixiſſe fertur:Non ero poſtq; moꝛtuuſ
Epicus.a.i.i.laudabilis.⁊ dicit᷑ ab exos.i.
laus. ODñ Martial. Epica vulgo liricaq;
pagina ↄſonaret. DNidet᷑ tame hęc epica

ponꝓ dactylico. Dactylus eni inuentus

eſt ad deſcribendũ geſta heroũ:ex quibuſ
conſecuti ſunt laudem. Del epicꝰ ꝛ ab.e.
⁊ pede.i pſaicus. Põt ergo ibi legi epica
i. pꝛoſaica. HMM

Epigdioceſis fit c ſupꝛadictũ in melioꝛem

partẽ coꝛrigit vt Iſte eſt cert amãs:imo
certioꝛimo certiſſimus.
Epidromus.mi.pe.coꝛ.eſt quoddã genus
nauis/ dꝛ ab epi.⁊ dꝛomos qð eſt nauiſ
Et dꝛ epidromos vel epidromꝰ velũ ſe/
cundę amplitudinis:ſcilz ad pupim.
Epiphoꝛa. rę.pe. coꝛ.i.lippitudo oculoꝝqñ
ſcilʒ pellicula ſupꝑducit᷑ oculo.⁊ dꝛ ab epi.

quod eſt ſupᷣet phoꝛos quod eſtferre

Epigrãma ·tis.n.t.i.ſuꝑſcriptio /ſcilʒ titulꝰ
vel bꝛeuis annotatio eoꝝ quę diffuſiꝰ di/
cunt᷑ in ſequẽti opere dicit᷑ ab epi quo
eſt ſupꝛaet gramma quod ẽ linea vel lit-
tera. Etiã epigramma dicit᷑ illa ſuꝑſcri/
ptio quę ſuꝑponit᷑ titulo.ſcilʒ epitaphiũ
vel quęſupponit᷑ imagini alicuius · ad ſi/
gnãdũ euiꝰ imago ſit.vel ad ſignãdã ali/
quã ꝓpetatẽ illiꝰ cuius imago eæa pꝛodu/
cit penultimam. Dnde.Cheodolus. Grę⸗
coꝛũ pꝛimus veſtigat grãmata Cadmus.
Epigrus epigri m.ge.i.dauus quo ligno
lignum adheret. Et vicitur ab epi qð eſt
ſupᷣ.⁊ agros qð eſt tractꝰqꝛ ſupertrahit᷑

oñä ss õä

Epinirion · ſicut dicit gloſa. interlinearis.

Epilema. mat i. emplaſtruz. 1 dꝛ ab epi et

lema vel lemos qð ẽ voꝛago:qꝛ ſuꝑ lema

*

i. vulneris vel vlceris voꝛagine ponat.

Epilenſia. ſig eſt qdã paſſio ſic victa quia

mẽte aſpꝛehẽdẽs parit coꝛpꝰ poſſideat
Greci enĩ appꝛehenſione epilenſiam vo⸗
cãt.Męc paſſio vꝛ caduca.⁊ alias lunatio
⁊moꝛbus comitialisq; apud gẽtiles cuʒ
comitioꝝ dies cuidaʒ accidiſſet:comitia
dimittebãt᷑. Cui taãta vis eſt vt hõ valẽs
cõcidata ſpumet. Mos vulgus lunaticoſ
vocat · eo ꝙ ꝑ lunę curſũ cõtingat eis. Iñ

cepilenſiacus ca. ci. qͥ talẽ ifimitatẽ patit

Et epilẽticus. ca. ci pe. coꝛ.in eodẽ ſenſu.

Epilogus. ga. guidẽ eſt qd reuolutio vel

ſuꝑlocutio alicuius rei · vel ſupꝛadictoꝛu,ʒ

bꝛeuis recapitulatio.
Epimelas vꝛ ci in cãdida gẽma ſuꝑingre⸗
ſcit coloꝛ. Onde ⁊ nomẽ accepit ab epiet
melon quod eſt nigfru.

Epunmenia. nio ꝝ. pluralis nũeri.i.expẽſę uł

exenia vel tributa quę dantur ꝑ ſingulos
meſes poſt defectũ lunę.i.poſt nouiluniũ.
Epimone eſt tropus in theologia qñ dic/
tio repetit᷑ ad maioꝛẽ certitudinẽ vel deſi/
derij expſſionẽ vt vᷣtmen amẽ dico vob

Alij oicũt ꝙ epimone fit qũ dictio nõ to

ta repetit᷑ ̊ pnapiũ ⁊ finis variat᷑vt Ex⸗/⸗
pectans expectaui vñm. Canens canebat
Aaudans laudao.
Epinichia. oꝝ.r feſtiuitas graꝑ actio ꝓ
victoꝛia ſhabita Dñ.2. Machab·e dẽ
Et cũ epinichia agerent᷑ hiero ſolymiset
dĩ ab epi quod eſt ſupꝛa:s nichos qð eſt
victoꝛia. „
Paralypo.is? In cithar ꝓ octaua cane/
bãt epiniriõ ⁊ca ĩterpᷣtat᷑ victoꝛi do triũ/
phusa palma. Alia lra oicit epinichion
quod vt vicũt interpᷣtat᷑ victoꝛi deo pal
ma vel victoꝛis dei triiphu0us.
Epiphania.nię.f.p.i.ſuꝑna apparitio.⁊ dẽ
ab epi quod eſt ſupꝛaa phania qð ẽ ap/
paritio. Mel vicit᷑ ab epia phone ſonus.
Inde epiphania quaſi ſuꝑnus ſonus vel
viuinus ſonusqꝛ eo die vox pꝛis ſonuit
de celo: Mic eſt filius meus vilectus. k
plenius ?⁊ darius ſic põt dici:Epiphania
quadruplici vocabulo nũcupat᷑· pm qð
quadruplici miraculo iſta dies decoꝛat᷑.
Hoc enim die magi chꝛiſtum adoꝛant.
Cü enĩ chꝛiſtus eſſet tredecim dierũ ma/
gi ad eũ ſtella ouce venerũt.⁊ inde ꝓpꝛie
dicit epiphania·ab epi quod eſt ſupꝛa ⸗

phanos quod eſt aparitio. Eadẽ etiam
vie reuolutis vigintinouẽ annis: trede/
cim diebo.in ioꝛdane baptiſatus eſta ob
h vocat᷑ teophania ·a theos qð ẽ deus
phanos apparitio vel phonos ſonꝰ· qꝛ
deus trinitas tũc aparuit:pater in voce.
filius in carne.ſpuũſſanctus i colũbęſpecie
Ipſo iteꝝ die ano reuoluto · cũ eſſet chꝛi⸗
ſtus annoꝛũ triginta⁊ treded dieꝑ/aquã
in vinũ mutauit in nupiijs.⁊ ideo vocat
bethphania · a betb qð ẽ domꝰ ꝓhanos

apparitio · qꝛ miraculo facto ĩ dmo⸗veꝰ

deus apparuit Ypſa inſupꝑ vie· reuoluto
anno. ch eſſet chꝛiſtus annoꝝ trigitauniꝰ
⁊ tredecim vierũ·ſatiauit qnq;ʒ milia ho/
minũ de quinq; panibo.ſicut vicit Heda
Et ob hoc vocat phagiphania a phage

Vel phagin qð eſt bucca vel mãducare.⸗

phanos apparitio.
Epiphia. oꝝ.ꝓlis numeri ge.neu.ſũt oꝛna⸗/
menta equoꝝvt frena vel ꝑctoꝛalia.Bñ
Bꝛatius. Mptat epiphia bos pigerop/
tat arare caballus. Iſ epiphiare.i.equũ
totaliter oꝛnnre..

Epiredin.ij.n.s⁊ epiredia in plurali oi/

cunt ꝓpꝛie parua minoꝛa vehicula.
Epiſcopus.pi.i.pſul.⁊ dꝛ ab epi quod eſt

ſupꝛa.⁊ ſcopim qð eſt intedere vel ſpecu⸗

lari:.quaſi ſuꝑſpeculatoꝛ⁊ ſuꝑintẽdẽs curã
ſubditoꝝ gerẽs. Pł oꝛ ab epia copos qð
eſt laboꝛ· quaſi ſuꝑlalboꝛãs·ſcilʒ ſuꝑ gregẽ
ſuũ.⁊ eſt nomẽ operis onenis vt Papi⸗

as dicit· ſm illud apoſtoli: Qui ep̃atum

deſideratbonũ opus deſiderat ſed nunc
magis videt᷑ honoꝛis q; oneris. Jñ bicet
hec eßalis ⁊ hoc le.⁊ aduerbiũ epalitet hᷣ
epᷣ̃atus.us.uiqa hoc epiſcopiũ.pijii.digni
tas vel o fficiũ epiſcopi.

Epiſynallepha.ſ.p.i.cõcurſus Ouaꝝ voca

liũ in eade ſyllaba ⁊ in eadẽ victiõe poſi/
tarũ cũ colliſione vtriuſq;.MWec alio noĩe

di ſynereſis ſᷣm quoſdã. Oñ dicit Papi/

as: Epiſynallepha vel ſyn ereſis ẽ cõglu/
tinatio duarũ ſyllabarũ in vnã · vt Meri

ꝓ nerer. .
Epiſtiliin geſt capitellũ quod ſuꝑponit᷑
colũnę dẽ ab epia ſtilus:qꝛ ſuꝑponitur
ſtilo colũnę. Bñ epiſtilia vicut q̃ſi ſuꝑer
ſtilos.i.ſuꝑ colũnas.Et nota ꝙ tres ſunt
partes colunę· ſcil baſis.i.fundamentũ-
ſtilus ſcilz illud rectũ qð ſupbaſim erigit
Epiſtiliũ vo vꝛ illud qd ſtilo ſupꝑponit᷑
Epiſtola.f.p.eſt legatio litteralis abſenti
perſonę vel abſetibo mittẽtis plene ſigns

vott
nſon
gitonn
hiog
uee
ſole N
cphto
epiſti
Nop
Si
otv⸗

Cptnun

ſüiſp
Ciusen
(hihn
Romdd
1ſcort
laude⸗
chala
wynn
79
ſarpa⸗
Cltil
Ppthen
Ehthmn
Pſna
nton
Kam
r epe
ciet
vin
auton
tuün⸗
Vcd
eptch
wvane
(onn
nuni
n
D
cm
Utoſen

litnn
Weſtnoh
edas
W.
MNN
deng
tngituun⸗

en

1
Nnmade Noe
oͦ .
W

wmns

WWouCe.

=èMD
vprep⸗

☚
hplundi
K
nigolct
Wal⸗
4
v Pe
Qucaum
u ſednunc.
So

is ur
Fnuumh⸗
Hruo ole
nutpapy⸗
itol/
gon Oen

—
deN
. ate
NS int
MN 4

voluntatẽ.⁊ dĩ ab epi⸗ ſtolon quod eſft

miſſio · quaſi ſup miſſto·q; ſupꝛa intẽtionẽ
mittentis gerit officiũ nũcij· vel q; epiſto

la ĩ dignitate ſeminet ſimplici miſſioni ·

Inge epiſtolaris.ↄ.ta hoc re.qð eſt epi⸗
ſtole · vel quod ꝑtinet ad epiſtolã· Et hoc
epiſtolare ris.⁊ hoc epiſtolanium.i.liber
epiſtolaDrnnnmm.
Epitaphiü.uij.n.s.ẽ ſeiptura ſiue titulus
in lapidibo ſepulcroꝝ ſcript dẽ ab eꝑi
⁊taphos quod eſt tumulũ vel ſepulcrüᷣ.
Epithalamiũ.mij.i.cantus qͥ fit ſuꝑ thala⸗/
mũ.i.ſuꝑ ſponſuʒ ułſpſam. Inde epitha
lamius.mia.min.ſᷣm Mug.Papias dic:
Epithalamia ſunt carmina nuptiaꝝ:quę
decantant᷑ a ſcholaſticis in honoꝛẽ ſponſi
ſponſę. Moc pᷣmũ Salomon edidit in
laudẽ chꝛiſti ⁊ ecdleſiex quo gẽtiles epi/
thalamiũ ſibi vendicauerunt. Oñ Hie⸗/

ronymus in epiſtola ad Paulinũ caplo

7 Salomon padſicus ⁊ amabilis oñi
moꝛes coꝛrigit · naturã docet ecdliaʒ iñgit
⁊chꝛiſtũ ſanctarum nupniarũ vulce canit

epithalamiij.“
Epithematicus.ca.cũ.i.ſuꝑpoſitus vel ap/

poſitus. Dñ· Ipſe ipſa ipſũ dicit᷑ epithe/
mateton.i.appoſitiuũ:quia agonit᷑i.iun/
git᷑ cim pꝛima ⁊ ſecũda tertia perſonis:
ut AYopſe lego ipſe legis ipſe legit.

Epithetũ.ti.ẽ adiectiuũ quodlibet:⁊ oꝛ ab

epi.⁊ theſis·qꝛ ſupponit᷑. Bʒ pꝛie epithe/
tũ dẽ illud adiectiuũ qð cõuenit oi rei ali
cuius maneriei ſed nõ ſoli .vt cygni ẽ epi
thetũ albusa coꝛui niger. Itẽ epithetum
d accidẽs quod eſt ꝓpꝛiũſed vifferũtqꝛ
epithetũ eſt quod cõuenit oĩ rei alicuius
maneriei · ſ̊ nõ ſoli:vt eſſe nigrũ cõuenit

coꝛuo. ſ̊ nõ ſoli:Pꝛopꝛiñ ꝓ̈o oĩbo vnius

maneriei rebus ſolis conuenit. Iñ epi/
theton d ꝗqdaʒ figura cũ tale accidẽs vel
adiectiunʒ addit᷑ tali rei inediate.
Epitoma.tis.n.t.ul epitome.mes.i.abbꝛe/
uiatio ſermonis oꝛ ab epi.⁊ tomus vel
tomos diuiſio ·pciſio · q̃ſi gſectio ßmonis

BHñ MHieronym oiẽ in epla ad Paulinũ
Paralypomenõ liber ĩſtrumẽti veter epi

tome tãtus actalis eſt ⁊c. Dicit᷑ aũt epito
mia abbꝛeuiatio veteris teſtamẽti quod
dꝛ inſtrjm· q; inſtituit in doctrina fidei et

monꝑ:aponit᷑ hic abſolute ꝓ abbꝛeuiatiõe
q bꝛeuit tãgit ſ̊miſſa. Iñ epitomaticis

ca. ci. i. bꝛeuiter vicens vel dictuius
Epithymũ.mi.i.flos thymi⸗ eſt tymbꝛęſi/
milis.⁊ dꝛ ab epi thymũ quod eſt flos.

Equarius.rij.i.cuſtoſ equoꝝꝑ·et d

q; ſolet ſuponi a medicis alijs adiutoꝛijs
pcedẽtibo. Inde epitbymicus.ca.ci.i.cõ/

cupiſabile. Et epith ymũ etiã oĩ thuribu⸗

lum.quod alio noĩe d thymiamateriuʒ.
a ſuꝑpoſitione thymioꝝ·qð alio noĩe oꝛ
thuricremulũ. Oñ vĩ. Pone thymiama
in thuricremulo. M
Epiſenſis eſt eiuſdẽ verbi in eodẽ verſu ſi⸗
ne aliqua dulatione cõgemiatio · vt Me

4

me. Itẽ. Cõſurge conſunge.

Epitrophiin.S.eſt domus in qua aluntur
pauperes infantntes.
Epos grece · latine vꝛ laus.
Epto.onisi.memonluaugss.
Epudoꝛatus.ta.tuũ.i.extra pudoꝛem poſitꝰ
Epudoꝛus.a.ũ.i.extra pudoꝛẽ.i.verecũdiã
impudẽs et dꝛ ab.e.et pudoꝛꝰ qð eſt pu/
doꝛe plenus. rs
Epululi.n.ge.in ſingulari et hę epulę.arũ.

iin plurali eſt eteroclitũ genere? dedina⸗

tione · dicit᷑ quaſi opulũ ab opulẽtia rerij
Et dr bᷣm qͥſdã epulũ ꝓ coꝛpoꝛali · ̊ epulę
aꝝ/p ſpũᷣali.i.p refectione ſcię vel virtut..
Bi Pblato in Chi. Deniſtis ad epulas
beſterras.
Epulonus.ni.m.s.i.gluto/epulis deditꝰqͥ
aliter dꝛ hicepulo. onis Lñ TRug. ð ci
uitate dei. Epulones etiam deos Jouis
paraſitos eſſe derunt.
Epulus ·i. lux.

uabilis. lis. 9.t. ⁊ hoc le ſyncopã bic
hbec ęqualisa hoc le.i.ſimilis in qualita/

teq dꝛ ab ęquo ęquas. Inde hęc ęquali/
tas.tatis.⁊ ęqualiter.⁊ pꝑer cõpoſitionem
inęquabilis vel inequalis · in quale ine⸗
qualitas/inęqualiter · inequabilitas inę
quabiliter. M
Equanimis...t.et.hocme · et quanimꝰ.a.ũ
i. ęqᷣ et patientis aĩ. Iñ ęquanimitas.tatj.
i.ai ꝓquitas et patiẽtia.

%D —

ab equꝰ
equi. Inde etiã equariane.
Eques equitis.cois.tertię.i.miles.Iñ hec
equitiſſa.fgmina eqͥtãs.⁊ coꝛ.e.ſicut equꝰ
ſubſtãtiun.Dñ quidam. Et modo vadit
eques qui ſolet ire peeleos.
Equeſter..t.vel equeſtris ⁊ hoc equeſtre
uł potiꝰ m modernos h̊ equeſter h̊ tris⸗
ſᷣ tre:qͥ vaditĩeqͥ: dĩ ab equꝰeqͥ Vñ.2.
Machab xje Apparuit pcedẽs eos eque
ſter. Equeſter etià bᷣm Papiã ſumit᷑ pꝛo
illo q certaminibo medius ĩteruenit· per
i2

gquem vtraq; pars equaʒ fidem ſectatur.

⁊tunc videtur dici ab ęquus equa quũ.

Egueſtris etiã oignitas eratĩ bis qͥ romã

cuſtodiebant: Namæ hi habent p abſen⸗
tibus reipublicę cauſa. Et vicit vccur.
aliqͥ erant ſſidẽtesqꝛ ſimplex militia nõ
erat oignitas.

uidiũ quidij idẽ eſt ꝙ eqnoxii qſi e/

tas dieruũ cũ noctibo. Iñ hic ⁊ B eqͥdialis
⁊ hoc le.i.qͥnoxial1lis.
Equiferus.ri.m.s.pe.coꝛ.i.ferus equꝰ⁊ ſilue
ſtris. dĩ ab equus ferus.
Cquimanuſ.na.nũ.q ę.qualit vtraq; manu
ad gladiũ uł ad aliud tenẽdũ vtit᷑.⁊ dicit

ab equus manununs.
Cquinoctiũ.tij.i.ęqualitas noctiũ cũ die/
bus. fit bis in ano:ſcilʒ ĩ feſto ſanctęcru/
cisa idibo martij. Oñ⸗ Equa crucis feſtuʒ

dDat tempoꝛa martis idus. Itẽ equinoc/

tiũ eſt maxima viei artificialis? nocſad/
ęquatio. Iñ h̊ ⁊ hęc eqͥ noctialis:⁊ hocle.

4 .„

coluro in quo fit eqnoctiin ·

Thic ęqͥnoctialis.lis.tã ꝓ paralello q;ᷓ ꝓ

Eqᷣricia.cię.vel eqͥria eſt armentũ equoꝛũ

vel vaccarũ/ dꝛ ab equus.

Equiſtatiũ. ſtatij.n. . ſtabulũ vbi eq ſtãt

7 dĩ ab equus ⁊ ſto ſtas. =
Cquitania.nię.qdã terraa dĩ ab ęqtateag
cuiuſdã fluuij :qꝛ fere eam cingit: vel ꝑ cõ⸗/

trariũ/quia oblique eam cingit· vel vꝛ ab
aqua.Inde eqͥtanicus.ca.cũ.ꝑe.coꝛ. de il⸗
la terra exiſtens.

Equitatus.us.ui.i.actus eqtandi:vel mul/

titudo eqͥtũ. Oñ in Cant· Equitatui ĩ cur
ribo Pharaonis aſſimilauatte.
Cquiuocus.ca.cũ.quod vna voce plura ſi/
gniſicat. Et deſa ibit ſic: Equiuoca ſüt qꝝ
ſolũ nomẽ eſt cõe⁊ ſm illud nomen ratio
ſubſtãtig eſt oiuerſa. vt cuʒ aĩal ſignikicet
aĩal veruũ ⁊ aĩal pictũ:nomẽ eſt eis cõe ſo/
luʒ. ratio ſubſtãtię vtriuſq; ſm illud no
mẽ eſt viuerſa. Picimus eni de leone pi⸗
cto in pariete: Ecce terribile aial. de aĩa/
li vero quod eſt leo.idẽ dicimꝰ quocan/

do hoc nomẽ aial ad vtrũq;. Itẽ ꝓq̃uoca/

tio ſic deſcribit: Eſt eiuſgẽ dictionis vi⸗
nerſa itetio ſiue ſigtio. Ołſᷣm alios: Cq/
uocatio ẽ cũ viuerſę reꝝ rationes in eodẽ

noiĩe ſimpliciter vniunt.

uoꝛ.oꝛls.n.t.i.mare trãquillũ.⁊ dicit ab

Aualitate. Vñ. Cu fremit eſſe fretũ · mare
lcas cũ ſit amarũ.Pontus ponte caret ·

ſed ab quo dẽ ęquoꝛ. .
Eaunleus leim s. p quodã toꝛmento fac

4

to ad modũ equi ſm ug Papias xo

dicit: Eqnulus uł equuleus diminutiuũ
ab equus.i.paruꝰ equꝰ.vel genꝰ toꝛmeti

Equus.qui.m.S.i.caballus.⁊ oꝛ ab ꝓquus
Aqua ęquũ.eo ꝙ; ęque currat.ł diat᷑ ab

cuo. as. q; olim qñ equi quadrigis iun/
gebant quabant. Inde equa equę femi⸗
na equia equinus.na.nu.pꝑe ꝓ.i.res equi:

vel ad equũ ꝑtinens. Et ſcibit ꝑ.e.ſolam

cꝛripit bma.Sed ęquus ęꝓqua ęquum
ſaribit ꝑ ae diphthongu, pducitpmam
BPñ:Mon eſt oignus equo cui carioꝛ eſt
equus ęquo· Miles pungit equũſed iu/
dex iudicat ęquũ. Et nota ꝙ noĩa equoꝝ

7 genera ſunt diuerſa: diuerſis de cauſis
impoſita. Equus nãq; eſt generale nomẽ

oiuʒ equoꝝ. Caballus dr quaſi cauallus.
q; pede cauat terrã:uł q; pedẽ habet cauũ
vt dextrarius. Del cabo oꝛ equꝰ caſtra⸗/
tus.quaſi cauoĩde caballus quaſi dimi/
nnutiuũ.i.vilis equꝰ. Dextraniꝰ vꝛ quia ꝑ
dextrã vucit. Palefredus vꝛ a paſiu? le/
ni⁊ freno⁊ vucẽdo/qꝛ leni paſſu ꝑ frenuʒ
ucit᷑a idẽ dꝛ gradarius a gradu.⁊ dicit
ſic: Gradarius eſt equus mollis inceſſus
ſine ſuccuſſura incedẽs. Itẽ põt dici mãnꝰ
q; manu nitat᷑ ⁊ oncat᷑· vel qꝛ mãſuetudi⸗/
ne manuʒ ſequit᷑ Heredus oꝛ equus qui
wehit redã. Gadius dꝛ equus q̃ſi vadius
a vado.is.qꝛ foꝛtius vadit int cętera aĩa/
lia. Ipſe eſt etiã ſpadix quẽ frenaticũ vo
cant. Et oꝛ ſpadix a coloꝛe palmę quã ſi⸗
culi ſpadicã vocãt: eſt glaucusqᷣ q̃ſi pi⸗
ctos habet oculos.⁊ quodã ſplẽdoꝛe per/
fuſos. Nam glaucon albũ gręci dicũt. Et
ſcias ꝙ equi non coeunt cũ matribo ſicut
Cquus ęqua eęquũ.i.rectus·iuſtus.Et vit.
fert a iuſto/qꝛ iuſtus ex lege eſt quaſi ius
cuſtodiẽs.Equꝰ ęqua ęquũ ex natura.Iñ
eęquitas.tatis.⁊ eſt cõueniẽtia rerũ ꝗ cun⸗
cta coęquiparat.⁊ ĩ paribo rationibo pa/
ria iura · vel indicia deſiderat· vt. C. ad.l.
falci.l.ti. vꝓᷣbigratia:Mutuaſti mihi cẽtũ
aureos mutuo:modo ęquũ eſt vt iſti nu/
merationi conueniat ſolutio pm eandem
qualitatẽ ⁊ quãtitatẽ· vt.ff.ſi cer.pe.l. mu/
tuũ · Item dedi tibi damnũ centũ aureo⸗/
rum.dignũ ęquũ⁊ iuſtũ eſt vt ſjm eandẽ
quantitatẽ damnũ tibi reſartiã. Cquitas
etiam dẽ ꝗqdã mitigatio temꝑerans iuris

wonn
D

Pepisz,
en ton
diab uus
Wcetb
enntin,
plnent⸗

peſen
Sehricnin

Mdtägnn
laanor eſt
miegnor
sNalſs
bgal din⸗
n gigl
inpeſnle⸗
Mofmng
nr diclt
AUsinceſts
htdaniß
zmünendi
niegnsqei
titcnan din
imi
vulnppiſ⸗
vcſ pi

läe ,·

ialid
ulußis
mum
mi lun/
tonbypa⸗
nCadl
unbiceti
Kyrlanw⸗
S

Cra grelp.i pecũia ſiue monetaa dĩ ab es

Cramentu.ti.n.s.eſt inſtrm de ere · ſicut fer⸗
ramentũ de ferroa dꝛ ab ęs.
Erarius.rij.m.s.i.monetarius.⁊ bęc ęraria
i.monetaria · vel grarius ſiue ęraria dici
quicũq; vel quęcũq; oꝑat in ere. Atẽ gra⸗
nus.ria. riũ. qð ad ęs wel ad ęgrã ꝑtinet.

EC regione.i.ex oppoſito · ſic vna regio op⸗

ponit alij · vt contra eam oiſtinguit. ⁊ eſt
quędã irregularis vocũ cõgeries potius

—w

Ereus.a.ia eneus.a.ũ. in eodẽ ſenſu · ſalicʒ

quod cõſtatexere.

— ³ %

Ergaſteriũ.rij.n. S.eſt locus vbi aliqð opꝰ

fit· ⁊ dĩ ab erge quod eſt opus.⁊ſterion

qð eſt ſtatio.qſi operaria·ſtatio. Et erga/

ſteriũ di magiſterni quod fit in tali loco⸗-
Erxrgaſtulũ.li.n.S.i.carcer ruſticuſ.⁊ loc dã/
natoꝝ · ſcilʒ ad quẽ rei ligati mittebant᷑. ?7
ibi oꝑabant ſibi iicta.ODñ Exo. 6? de er

gaſtulo ęgyptioꝝ dꝛ. Inuenit etiã qñiq;
p carcere coꝛpoꝛis in quo aĩa in hac vita
tenet᷑ quaſi incarcerata. Itẽ ergaſtula di⸗
cunt᷑ vincula? compedes quibo illi qͥ erãt
in ergaſtulis ligabant. Oñ Lucanus . S·
Vt pᷣmũ foꝛtũa redit bᷣuilia ſoluit· gmi
na cõflato ſeuas ergaſtulo ferro exacuere
Papias vo dicit: Ergaſtuluʒ carcer vel
locus vbi oãnati marmoꝛa ſecant aut ali
q d operant᷑. Itẽ ergaſtulũ· durũ opꝰ ali/
quod diddiid.
Ergata.tę.O.p.i.oꝑatoꝛ vel vicnus. ⸗
Erga gręcelatine vꝛ opus.

—

Erica. ce.. p. vicitur ab vro · quaſi vrica.q

Ericanus.a.ũ.pe.coꝛ.q canit cũ ge.⁊ dĩ ab
ęs ęris ⁊ cano. Idẽ di ęriſonuus.
Ericius vel iricius eſt aĩal ſpinis ſuis coo/
pertü.⁊ dẽ ab erigo.is.q; erigit ſe quãdo
ſpinis dauditquibo vndiq; ꝓtectusẽ

inſidias: Nam ſtatim cuʒ aliqd pᷣſenſerit

pus ſe ſurrigit·⁊ in globũ cõuerſus ſe ĩſua
recolligit arma. Muius qdã pꝛudẽtia eſt
qꝛ vitẽ aſcẽdit⁊ vuã exaccinat ut acini ca/
Dãt ſuꝑ trãtũc ſpinis ſuis volutat ſe ſuꝑ
illos ita vt acini figant in ſpinis ſuis.⁊ ſic
poꝛtat eſcã filijs ſuis· Ideʒ aial ẽ erinatiꝰ
⁊irinacius.Quida tñ dicũt ꝙ ſunt diuer
ſa aĩalia.Picunt enĩ ꝙerinacij ſunt aĩalia
de cauernis petraꝑ aggregatim ꝓcedẽtia
Erinacius figurã poꝛcelli lactãtis habet⸗
ſed defoꝛis ſpinoſus eſf.
Eridanus.i.padus.

Ennnys.nys. vel dis i. furia ĩferualis 7 dĩ

b eris greęce quod latine dꝛ lis.qnaſi ad

litem 2 diſcoꝛdiã nata. p.ri. Oñ quidã.
Er geq; notat litẽ·ſignat erinnys idem.

Mipes. dis. ge. oĩs. q habet pedes ereos. et

iab gs ees.
Eris grece latine dẽ lis. Itẽ eris eſt verbũ
futurů indicatiui de ſum es eſt.⁊ coꝛ.mã
Itẽ eris eſt gtũs huiꝰ noĩs ęs. p. pmam

Hñ quidã.ONerbũ ſiet eris:gtũs vꝛ ęris.
Eriſonus.na.nũ.pe.coꝛ.qui ſonat cum ęre.⸗

Erpica. cę..p.inſtr̃m ruſticoꝑ ad terendas

glebas.et trahit᷑ a bobus.⁊ dã erpica q̃ſi
arpica· ab arpe quod ẽraꝑe. Del q̃ſi ara
peta.i.arata petẽs/pus eni terra arat po/

ſtea erpicat. Iñ erpicarius:qui erpicam
facit vel trabit. ⁊ põt adiectiue declinari
erpicarius.a.ũ. Inde erpico. sas.
Erro.onis.m.t.i.quilibet vag ⁊ iſtabilis.
dĩ ab ero.as.ODñ Dꝛatius in ſermõibo
CTeq; ipſũ vitas fugitiuus ⁊ erro Oker⸗
ro eſt puſillus fugitiuus:qͥ non qͥdẽ fugit
ex cõſuetudine quadã aberrare ſolet et
frequẽter ſine cã vagat᷑ tẽpoꝛibuſq; ĩ re/
bus nugatoꝛijs cõſũptis tandeʒ licʒ ſero
redit ad domũ.vt.:.ſi qs ſit fugitiuns.S.

erroꝛem. ff. de edi. edil.
Erroꝛ eſt qñ aliquid aliter ↄtingit uł aliud
eſt q; qedit᷑ vel putat᷑. D

Enoꝛalaieſterrgputatisis wteres

eni cõputabãt ꝑ lapillos. qͥ calculi voca⸗

bant᷑/ ꝓ eo ꝙ pedibo aliqñ calcant.
Erroꝛ itolerabilis eſt erroꝛ a iure repbatꝰ.
Eruca.cę.f.p.eſt modicus vermis frondiũ
17 dĩ ab erodo.dis.quaſi eroda. Itẽ eru/
cꝗ eſt ꝗqdã herba.⁊ tũc oꝛ ab vro.is.quaſi
vrica · eo e igner ſit virtutis: in cibo ſepe
ſũpta veneris incẽdiũ ſępe moueat.⁊ coꝛ.
pe. Dñ Duidius. Nõ te minꝰ erucas iu/
beo vitare ſolaces. MD
Erugo. ginis i.ſanguiſuga. Itẽ erugo vi⸗
tiũ rodẽs ferrũa ſegetes ⁊ naſcit᷑ hęc coꝛ/
ruptio ex minutiſſima pluuia circa feſtũ
ſancti Joãnis.Et ponit᷑ ſexe ꝓ amoꝛe pe⸗
cunię dĩ ab erodoeo ꝙ; erodat.Nel vꝛ
ab es egris. ⁊ m hoc eſt ꝓpꝛie ęris. Dñ vꝛ
erugo quaſi ęris rubigo· ſicut ferrugo fer
ri rubigo. Iñ erugineus.nea.neu.i. eru/
gine exiſtens. 1 eruginoſus.ſa.ſũ.i.erugi/
ne plen.⁊ p.ru. DHnde Matthei. ö? Bbi
nec erugo nec tinea demolit.
Erũna.nę.f.p.i.miſeria/inopia· calamitas
7 dicit᷑ ab ea rumẽquaſi extra rumẽ.i.ci-
bum. Inde erũnoſus.ſa.ſũ.imiſer paup ·

inops ·ſic oictus. q ꝑ inopiã miſer factuſ
eſuriat.i ſitiat. Et erumno.nas.i.inopem
Tmiſerũ face v
Erutus:.ta.tũ/ e.coꝛ.i.ex raptus vel erept.
aut euerſus. Onde Lacharię.52 Coꝛris
erutus de ige.

Es eris.n.t.dẽ ab aer.eo ꝙ ſit eiuſdẽ colon
cñ aere. Inde hoc grariu.rij. locus vbi pe⸗
cunia publica reponit qꝛ olim pᷣus ibi ęs
reponebat. Es eni pus olim fuit in vſu · au
ro ⁊ argeto? ferro nõdũ iuentis ex qbus
metallis q;uis poſtea facta fuiſſet pecũia·
nomẽ tamẽ grarij ꝑmanſit ab eo metallo:
vnde pecunia initium ſumpſit.⁊ quia ęs
vtpote pᷣus iuentũ habebat in vſu cuiuſ⸗

libet metalli: inde eſt ꝙ iuenit᷑ p quolibet

metallo generalit᷑ ſcibit᷑ ꝑ aae.
Eſca. ſcę..p.ab edo es dꝛ.⁊ d eſca·eo ꝙ eã
os capiat. ẽ etymologia. Iñ eſcoſus.ſa.
ſu.i.elcis plenus:pinguis/craſſus.
Eſcale.lis.n.t.icit᷑ quodlibet vaſ ad eſcas
deferendas vel acapiẽdas aptũ.
Eſcaria.rię.f. p.i.menſa eſcis plena.

Eſcarius.rij.m.s.qͥdã piſcis ſic dictusqꝛ ſo

lus eſcã ruminare ꝑhibet᷑: nam alij piſces
non ruminant..
Eſchynes? Demoſthenes fuerũt ouo oꝛa/⸗

toꝛes. Eſchynes ĩpugnauit cauſa Ctheli ⸗/

fõtis: Demoſthenes defendit? pualuit ·
et coꝛ pe. De his facit metionẽ Mierony⸗
mus in eplła ad Paulinũ.2? caplo
Eſculentus.ta.tũ.i.pinguis:vel eſcis plenꝰ

Iñ eſculẽtia.tię.i pinguedo/craſſitudo.
Eſculetũ.ti.pe.p.locus vbi multę creſcint

eſculi.⁊ dẽ ab eſculus.

Eſculus.li.f. S.eſt arboꝛ:cuius fructus eſca ẽ.

⁊ vt dicũt qͥ d ẽ ſoꝛbus vel neſperus ſᷣm
Hug.Et bᷣm Papiã eſt arboꝛ glãdifera.
Eſebon.interpᷣtat᷑ cingulũ triſticię vel cogi
gitatio męrois.

Eſquilię larũ plis nũeri qdã vic rome ubi

erat vſtrina publica. Oñ Juuenal.Eſqͥ/

lias dictũ ꝗ petũt a vimine collẽ. QNui lo/

cus di hebꝛaice carnaniũ. Et dꝛ ille locus
eſquilię q̃ſi alitũ eſcę qꝛ aues ibi comede/
bant hoiuʒz cadauera.Oñ qͥdã mons vici
nus dictus eſt eſquilinuns.
Eſſedũ.di.genus eſt vehiculi. Hñ Dꝛatiꝰ.
Eſſeda feſtinant coꝛpe.
Elſſentia.tię.f.p.i.ſubſtãtia.vel ꝓpꝛietas eſ⸗
ſendi: Iñ hic ⁊ hęc eſſentialis.⁊ hoc le. Inñ
eſſentialit eſſentialitas hm Mug Pap.

xo dicit:Eſſentia ſuba:natura. vxl eterni
tas · eo ꝙ ſempꝑ eſt. Et viffert eſſetia ab eẽ
qꝛ eſſe eſt actus eſſentię.Eſſentia autẽ dẽ
cnius actus eſt eſſe. Subſiſtẽtia cuiꝰ act
Eſubſiſtere. Subſtatia cuiꝰ actꝰ ẽbſtare
Cſtas.ſtatis.f.t.eſt quarta ꝑs anni.⁊ eſt ca⸗
lida⁊ ſicca.Et ſunt quattuoꝛ tẽpoꝛa anni ·
ſalʒ hyemsver eęſtasautünus. Dñ. Bat
Clemes byemẽ dat Petrꝰ ver cathedratꝰ
ſtuat Hrbanusautũnat Bartholome
Eſtacula.lę. diminutiuũ.i.parua ęſtas

Cſtifer.fera.ferũ. pe. coꝛ.i. ferẽs eſtatẽ ul eſtu

⁊ di ab eſtas · vel eſtus ⁊ fer.
Cſtiuus.ua.uũ.i.ad ęſtatẽ pertinẽs. Vnde.

(Cſtiua.uoꝝ.plłaliter dicuut᷑ loca ĩnemo/

nbus vbi in eſtate beſtię ſub vmbꝛa mo/

rant᷑.vt vitẽt caloꝛẽ. Itẽ ab eſtas ułęſtiuꝰ

dẽ hic ⁊ heęc ęſtiualis⁊ hoc le.i.ad ęſtatem
vel ad ęſtiuũ ꝑtinens.
Eſtoꝛ.oꝛis.i.voꝛatoꝛ:epulo:mãducꝰ.man/⸗
dDax ardelio dr ab edo.es.
Eſtrix.cis.f.t.i.mulier guloſa.
Eſtus.us.ui.d q̃ſi vſtus.i.caloꝛ/feruoꝛ.Iñ
eęſtuoſus.ſa.ſũ.i.plenus ęſtu.
Eſus.ſa.ſũ.i.comeſtus:coꝛroſus.

CEtacula.lę.diminutiuũ.i.parua ętas.
Ctas ętatis.ft.dꝛ ab ęuo.quaſi euitas.Ctaſ
plerũq; ꝓ vno anno? ꝓ ſeptẽ ⁊ p cẽtum.

p quouis tẽpvꝛe ſic dicta.qᷓi euitas·ſcllʒ

ſilitudo ęui: Mã ęuũ ẽ ętas ꝑpetua · cuius

nec initiũ nec finis extremus noſcit:quod

gręci vocãt eonas· qð aliqñ apud eos ꝓ
ſeculo·qñq; ꝓ ęterno ponit᷑ Bñ apud la/
tinos eſt deriuatiuũ ab euũ vel ab eſſe p⸗
pter eiꝰ vourabilitatẽ. Itẽ ętas dꝛ dnob⸗
modisaut mũdi aut hoĩs. Nũdo autem
nõ aſſignant ętates q;tũ ad ſubam. qꝛ ſic

imppetuũ ourabit . q;tũ ad ſtatũſic eni
traſibit mudus.

terit figura mudi ſᷣm

apliin· Figura inqt nõ eſt ſubo. Et ſicmu/

vus antiquat ſeneſcit.⁊ ſᷣm hoc viſtin/

guunt mudi ętates methaphoꝛice adſiti/
tudinẽ ętatis vnius hoĩs. Oariant᷑ eni in

hoie etates bm diuerſas notabiles varie/

iates in ſtatu ipſius. Bf pma gtas hois
di infãtia vſcq; ad ſepteʒ annos. Exinde

vſq; ad quattuoꝛdeci annosẽ ętas ſecũ/
a ·ſcilʒ pueritianecdũ ad generandum
apta.DOñ puer vĩa puritate:q; purus ẽ
necdũ lanuginẽ ⁊ floꝛem habet genarum

Tertia etas eſt adoleſcẽtia ad gignendũ

apta⁊ adulta/q/ pꝛogat᷑ vſq; ad viginti

nlgn
ſeuebii
nn
man s
wiſſter
,
Anwam
nsi)
Water
Bentplon⸗
ugts
ſtuilſti

nis Mrce
daind⸗
dynband
dchalkſ

i
5

wen Fi

iausſh
Nemalg
wlntod
dens
Vi
Abhg
Arilan
ninidifn
Ccſemi⸗
werſtmn
vrndlk⸗
nntcinn
tbleynd
ma.
gitl
amnin
nii
Kanuun

deto annos · tres etates cõputant qñq;
p vna. Quarta ẽ iuuẽtus firmiſſima oĩuʒ

aliarũ ętatũ finiẽs in nquageſimo anno
Quinta eſt ſenioꝛis.i.grauitas.ꝗ eſt de⸗
clinatio a iuuẽtute in iuuẽtutẽ nonduʒ ſe/

nectus.ᷣ iam nõ iuuẽtus· q; ſenioꝛis ętas
eſt· quã gręci pᷣbyten vocat:Nam ſenex

apud gręcos nõ pᷣſbyter geron vꝛ. quę

ctas a qnquageſimo anno inapiẽs · in ſe⸗

ptuageſimo anno terminat᷑. SBexta ętas

eſt ſenectus· ꝗᷓ nullo annoꝝ termino finit
ſed poſt illas qnq; ctates quãtũcũq; vi/

teeſt ſenectuti deputat᷑. Seniũ auteʒ eſt

vltima pars ſenectutis· durãs vſq; ad fi-
nem . oicta ſic· qꝛ terminus ſexte etat. Cta/

tes aut mũdi ſic diſtinguunt᷑ Nam pᷣma

ctas mũdi fuit ab cdã vſq; ad Noe.in qᷓ
fuit genen huani inſtitutio ⁊ lapſus. Se/
cũda a Moe vſq; ad bꝛaaʒ in qua fuit

generis hüani deſtructio ꝑ viluum. re/
noustio. Certia fuit ab R&bꝛaam vſq; ad

Danuid ·in qua fuit circũciſionis ⁊ leg in/
ſtitutio. Quarta a Dauid vſq; ad tranſ-

migrationẽ Babylonis ſiue Judęi Ba/
byloniam in qua lex floꝛuit ſub regibus

ꝓphetis. Quinta a trãſmigratiõe Gaby⸗/

lonis vſq; ad chꝛiſtuʒin qua fuit ꝓpli ca/

ptiuatio liberatio. Sexta a chꝛiſto vſq;
ad finẽ mũdi:in qua eſt generis hũani re/
dẽpꝓtio. In ſeptima & tate ⁊ vltima ve/

nit chꝛiſtus. Oñ vicit apłs ad Cor/ Noſ

ſumus in quos ſines ſeculoꝝ deuenerunt.
Et nota ꝙ a pncipio mũdi vſq; ad ĩcar/
nationẽ chꝛiſti fluxerunt anni qͥnq; milia

ducẽti vigintiocto · ſicut dicũt Pꝛoſper
Euſebius ceſariẽſis 1 Hieronym ichꝛo/
nicis ſuis.Hꝛoſius aũt pᷣſbyter ſciłẽs ad
Auguſtinũ vicit ſic: Sunt ab ⁊ldã pᷣmo
hoie vſq; ad Ninũ magnũ vt dicunt re⸗
gem qñ natus eſt bꝛaã · anni tria milia
centũ octogintaquattuoꝛ:qui ab oĩbus
biſtoꝛiographis vel omiſſi vel ignoꝛati

ſunt. W. Mino aũt vel ab Abꝛaã vſq; ad

cęſarẽ TRuguſtũ.i.vſq; ad natiuitatẽ chꝛi/
ſti·quę fuit anno imperij cęſaris quadra/
geſimoſecũdo facta pace cũ parthis iam
poꝛtę non clauſe ſunt ⁊ bella toto oꝛbe ceſ⸗

ſauerũtcolligut᷑ anni ouo milia qndecia

ſic colligunt᷑ anni qnq; milia cctũ nona/
gintanouẽ a pncipio mũdi vſq; ad chꝛi⸗

cCtas legitima ſempꝑ intelligit᷑ de natali nõ

de ea ꝗ ꝑ bᷣncipis bñſiciuʒ implet vt. C.
de his ꝗᷣ ve eta. impe. l. vlt.

Eternus.na.nũ.d

Aungeli aĩe perpetuę ſut.
ſempiterna. Cẽpoꝛalia ſunt hoies? hoiuʒ

Etas pupillaris eſt minoꝛ.xiuij.annis ĩma
ſculis · in femina. xij.ff.de vꝓ.ſig.l.pupillus
Ctas pubertatis viuerſimode accipit᷑:. NQã
in nuptijs cõtrahẽdis ętas pubertatſeſti

maſculo.xiiij.ãnis ĩ femina.xij.annis · vt
Inſtit. de nup.in pn. ci ibi no. Nõ auteʒ
idẽ tẽpus reqͥrit ſ᷑̊ alimẽta reqͥrunt᷑ vſe

ad pubertatẽ ꝗq debent᷑ maſculo ad x viij.
annuʒ. fęminę aũt vſq; ad.xiiij.ff.de ali.
ci.l.mela:ait in plin.
Etatis venza eſt pᷣuilegiuʒ quod impetrat

„

minoꝛ a pᷣncipe vt habeatp maioꝛe.Im/⸗
petrat aut eã maſculus maioꝛ.xx.annoꝛuʒ

fęæmia autẽ maioꝛ x viij. vt. l. ij. C. de his ᷣ
V· ꝑta. inpe.

ernus. na. nu. vr ab gtas ſalz q caret ̈n
cipio carebit fine/ſalʒ qð nõ habuit hᷣn
cipiũ ſuę eſſentię nec habebit ſinẽqualis

eſt ſolus deus. Iñ eteme aduerbiü. Etut
dicit GBoeti in qnto libꝛo de cõſolatiõe:

Cternitas eſt interminabilis vitę tota ſił

Tꝑfecta poſſeſſio. Et nota ꝙ eternũ ẽ qð

caret pncipioꝝ fine. Perpetuũ q ĩtẽpoꝛe

incipit eſſe caret fine. Sempiternu eſt

qð cũ tẽpoꝛe ĩcpit eẽ⁊ ĩ tẽpoꝛe veſinit eẽ.
empoꝛale eſt qð in tẽpoꝛe incipit eẽ et
in tẽpoꝛe deſinit eẽ. Solus ͤ de etern ẽ
Lüd“ztépus

facta. Itẽ ab etern. hic hec eternalis et

hocle. Iñ ęrnalitas.tatis.⁊ ętnalit᷑ aduer.
1 eſt nomẽ grecũ. Iñ ethereus. a. uma hee

ethꝛa ethꝛx.i. ſplẽdoꝛ etheris. Oñ illud in
bymno. Quẽ terra pont ethꝛa colüt ad/
oꝛant ſᷣdicãt. Quidã tñ legũt ibi ęthera⸗

ita ꝙ ſit nti caſus oicimꝰ eni ętherẽ ul ethe
ra. Inde hec ethera ethere · ſed ethꝛa bm
Hug.debet vici. Cois tñ eccię vſus diẽ

ethera. Itẽ ęther dꝛ ſuꝑioꝛ pars ageris.

Eteroclitũ vꝛ dictionũ irregulariũ contra
regulas artis gramaticę variatio. OHleſt
ſigti vel cõſigti in vna ⁊ eadẽ parte oꝛo/

pis variatio d ab eteron qð eſt variũ
⁊ciſis declinatio.Etiã eteroclitũ eſt viũ/
ſitas viaruũ. Iteʒ eterocliſis eſt varia de⸗

clinatio·ꝗ habet fieri quattuoꝛ modis:ge

nere. vt celuʒ. li. in ſingulari. In pli vo hi
cęli.loꝝ.Cõparatiõe· vt bon melioꝛ opti
mus. Declinatiõe.vt vas qð in ſingulari
eſt tertię dedinatiõis ⁊ in płi ſecũdę.Sẽ⸗/

ſu ſiue ſigtione · vt ops opis · in ſingulari

ꝓ auxilio.In plłliſcilz opes p viuitijs.

G

naturaruũ? dã ab eteros vel eteron.qd eſt

diuerſũ.⁊ genꝰ qð eſt natura·vt patet in

hoie qͥ eſt tot eterogeneꝰ.i.viuerſaꝝ na

turarũ. Moc etiã patet ĩ partibo oꝛgani⸗
cis: vt in manu vel in pede·q; manꝰ⁊ pes

ↄſtat ex rebo viuerſaꝝ naturaꝑ puta ex
pelle · carne. neruis oſſiboæ venis. Sʒ alit

ẽin homogeneisqꝛ ĩ homogeneis totũ ⁊
pars ſũt vnius natureſicut frumẽtũ/piꝑ·
vinũ·argẽtũ:caroa oſſa:qꝛ ꝗlibet ꝑs fru/
mẽti frumẽtũ ẽ·⁊ ſic de alijs· Et vꝛ homo⸗
geniuʒ ab homos quod eſt vnu.⁊ genus
natura quaſi vnius naturę.
Ethicus.a.ũ.pe.coꝛ.i.moꝛalis:( d ab ethoſ

qð eſt mos. Iñ ethica.cę.i.moꝛalitas.vel

ꝓpꝛiuũ pᷣm Hug.tẽ vt dicit PHap. Ethi⸗
ca genus febꝛis eſtcuiꝰ tres ſũt ſpes· pᷣma
ſecuda ⁊ tertia:⁊ habet eſſe in mebꝛis.De
vma leuiter liberat aliqͥs de ſecunda vix
de tertia nunqᷓ;.
Etymologia eſt expoſitio vn vocabuli ꝑ
aliud vocabulũ ·ſiue vnũ ſiue płla magis
notũ vel magjnota ĩ eade lingua vel di/⸗
uerſis bm reruũ ꝓpꝛietatẽ vel lraꝝ ſilitudi⸗
nem · vt lapis qſi ledẽs pedẽ piger q̃ſi pe-
dibus eger? dĩ ab etymos vel etymon
Igrece qð eſt verũ latine.⁊ logos ſᷣmo. Iñ
etymologicus.a.ũ.i.figuratu·vel qð ꝑ⸗
tinet ad etymologiã · vel qͥ etymologixat
Itẽ etymologia eſt vna ſpẽs grãmaticę

ſcię docẽs de ſigtis vel cõſigtis victionu:
quarũ ſũt q̃ttuoꝛſalʒ oꝛtographia ety⸗/

mologia. viaſynthactica.? ꝓpſodia.
Ethiopeia.peię..p.i.cõfirmatio moꝝ · in q̃
hoĩes ꝑſonã fingim p expmẽdis effecti⸗
bus etatil · ſtudij · foꝛtitudis.leticię·ſenſus

męror-audacię ⁊ dꝛ ab ethos qð eſfttmos

et ppio pois.i.ſingo.gis.pᷣm Hug. Ha/

pias dicit:Ethiopeia eſt cĩ ſermoneʒ ex

aliena ꝑſona inducimꝰ vt cũ fingimꝰ ꝑſo
nam mulieris vel vocẽ.
Cthiops ꝑ.ps.ſcribitet coꝛ.ꝑe.tã in ntõ q;
in obliquis. Et ethiopes dicti ſunt a filio
Cham q vocatuſ eſt Chusa quo oꝛiginẽ
traxerut. Chꝰ eni hebꝛaica lingua ethiopſ
interptat. Iñ ęthiopia.pię.fę.ge.qð int᷑/
Htat᷑ tenebꝛę. Iñ ethiopicus.a.ũ.et ęthio
pius.pia.piũ.ãbo.gẽtilia.
Ethos grece. latine dꝛ mos.
Etna. nę.eſt mons ſicilię ex igne et ſulphu⸗
Ethnicus.ca.cñ. e. coꝛ.i. gentilis.
Ethnos grece · latine vʒ gens.

Ethronus. na. nu. pe. coꝛ. nullũ habet thꝛo

nũ · ſcilʒ qͥ nullã partẽ regni habet dĩ ab
e. et thꝛonusq̃ſi extra tbꝛonũ.

E ante B

Eu grece · latine bonũ di Belbm Papiaʒ

En vox rmñdẽtis.Eus vo aduerbiũ e vo⸗

cantis.
Eua · interptat vita · ſiue calamitas · ſiue ve
Vita · qꝛ oꝛigo fuit naſcẽdi. Calamitaſ⁊
vęqꝛ ꝓpt uaricationẽ cauſa extitit mo/

nẽdi.l! cadẽdo enĩ nomen aſſũpſit cala-.

mitas.quaſi cadamitas.
Euan. tis. m. t. ibacchus · dict ſic a voce ſa
crificãtiũ ꝓclamantiũ euoe. DNel oꝛ ab eu
qð eſt bonũ:quaſi bonꝰ deus.
Euãgeliũ · bona annũciatio iterptat᷑. Gre⸗
ce enĩ eu bonũlatine angełꝰ nuici interpᷣ⸗
tat᷑ ſm Papiã. Mug.aut vicit:qꝙ angel
dẽ ab agios qð ẽ ſanctꝰ inde h euãgeliũ
i.ãnũciatio·qð cõponit ab eu qð ẽ bonuʒ
v.vocali cõuerſa in cõſonãtẽ.⁊ fit euãge⸗
liñ.i.bonũ nũciũ. Iñ h̊ euãgeliſta.ſtę.qui
euangeliũ cõpoſuit. RZUMD
Eucharis.ris.vel charidisi.hõ bñ gratio/
ſus.⁊ coꝛ.cha.Dñ Ecdq.õe Et ligua eucha

ris in bono hoĩe abũdabit.

Euchariſtia. ſtię.i. bona gra vel graꝝ actio.

7 dĩ ab eu qð eſt bonũ chan gra. Pkłeu/⸗

chariſtia oꝛ ſacẽm panis? calicisſcilʒ ſa⸗/

qificiũ coꝛpoꝛis? ſanguis chꝛiſii.
Euchius. chij.i.bacchus et vꝛ ab en qð eſt
bonũ.⁊ chios filiusquaſi bon filiꝰ qͥ no/
mine eũ Jupit᷑ noĩauit ·cũ gigãtẽ int fecit
Eudoxia xię.f.p.i.bona gloꝛia·claritas.

Eudulia.lię.f.p.i.bonuʒ ſeruitiũ.⁊ dꝛ ab eu

qð eſt bonũ⸗ vulia qð eſt ſeruitus

Euẽtus.us.ui.i.caſus:finis:pncipiũ.Pnde

Duidius.Exitus acta ꝓbat careat ſucceſ
ſibuſopto.Quiſqs ab euẽtu facta notã⸗
da putatDe pᷣdictis tribo ſigtionibo di
cit qdã. Euẽtus dic pncipiũ·finẽ qʒ caſũ.
Eueus filius Chanaa:a quo dicti ſut euęi.
qui ſupplices venerũt ad Joſue.
Eufemia.mię.i.bona foꝛtunaab eu qð ẽ bo

num. Iñ ꝗdã virgo dicta eſt eufemiaq̃ſi

bene foꝛtunag.
Eufoꝛtuniü.nij.i.bonũ ſoꝛtuniũ.⁊ dĩ ob eu
quod eſt bonũ? foꝛtuniũ.

„. *

Euphꝛates huius euphꝛatis · vel euphꝛate

maſ.gea hoceuphꝛate hui euphꝛates eſt
fluuius meſopotamię de paradiſo exiens
copioſiſſimus gemmis:qui per mediam

Ipſe ſũta gabaonitę de ciuitate gabaon

ba

lcpt
ſan
P.

ſo

R.1.
npehr,
dün

Mſten
n,
Mhpltat⸗

lerweſt
Mdicben

5
nici
tnitg
cge
ae⸗
laſn

iguach

1r Dlen
Pangd
o⸗
Girfet

Eun lul
i⸗
nnhd
niaſ.
lteng.
egden
arinni

ran⸗

ſeclan

ihku

balyoniã ĩfluit· hicab vbertatenomẽac
cepit: NMum hebꝛaice euphꝛata fertilitas
iterptat. Meſopotamia in quibuſdã lod
ita irrigatſicut nilus alexandriaʒ. p.pe.
Vñ Lucanꝰ. Cigris euphꝛates vno ſe
fonte reſoluũt. Itẽ Turoꝛa. Frugifer eu/
phꝛates natat hic ꝙ plurima ꝓfert.

Euphꝛateus. tea. teũ. dĩ ab euphꝛates flu⸗

uio. ſ effrateus ꝑ ouo. ſab effrata venit.

Euphonia eſt pulcra locutio. vt meridies H

pꝓ medidies. Et ſm quoſdã fit duplicter

Del qñ ir̃a tranſponit᷑ · vt Nobiſcũ · ꝓ c’ů
nobis. Mel ſcribit᷑ nõ ꝓfert᷑ vt Circeeeo

circñamicto· ꝓpter malã conſonoꝛoſitatẽ

7 di ab eu quod eſt bonũ ⁊ phonosſon. .
quaſi bona ſonoꝛitas vel bon ſom. Inde
euphonicus. a. . i. bene ſonãs. Et excuſat

cacephaton ᷣm doctrinale. Dñ. Cu reti⸗
ces ꝗ turpe ſonãt euphonia babet᷑.

Eugenes pe.coꝛ. grea dicunt · qd nos inge⸗

nuos vel nobiles.i. boni generis dicimꝰ.

Euictio bm AExo. in ſũ.ſic diffinit. Euictio

7

eſt rei emptę vel ex alia iuſta cauſa acce/
pta ꝑ ſniam iudicis abductio · vel ut xetat
alio euĩcẽte omiſſio · Nec eni ſemꝑ eſt ne/
ceſſariũ rẽ abduci vt videt euicta · vt. ff. S
euict. . j.
Euidẽs. tis. oĩs ge.i. clarus vel aptꝰ. Iñ Hᷓ
euidẽtia. tię.i.aptio vel daritas. Et cõpo

nit cũ·in. 1 dꝛ ineuidẽs oĩs geobſenrſus
vel inaꝑtus. Iñ ieuidẽtia tięi.obſcuritas

Euilath filius Chus · a quo getuli.i.mauri
Itẽ euilath vꝛ ꝓpꝛiũ terrę.

— * .

Euitatus.a.i.i. valde vitatus vel euidẽter

yitatus. dr ab euito. tas. Bel põt cõpo⸗
ni ab e vita tũc euitat.i.vita puatus.
Vnge dicit Hapias: Euitat· vita Pua⸗
tus.i.pterritus.

4 * *

Eulo giu. gij.n. S. .ſ⸗ apiẽtia · vel bona fama.

vel teſtimoniũ · vel cantus. Item eulogia
vicunt᷑ laudes electę ſũmati collectę vt
ſi q;s in imagine alicuiꝰ laudes ſcribat.eu-/
Euticiani qdã bęretici dicti ab Eutice cõ⸗

logia dicunt᷑. Itẽ eulogia.gię.fę.ge.dĩ ab
eu ꝗqð eſt bonu.⁊ logus.⁊ ſũt elogię bene/

Dictiones ſalutationes et bong donatio⸗

nes. Oñ in decrei x vj. vil. ve eulogijs ad
ſacra cõdlia cõſtitutis. Inde eulogic.a.ũ
et eulogius.gia.gii.i. benedictus.
Eumenis. dis.fę. ge.furia infernalis:quaſiĩ

pono deficiẽsa d ab eu qð eſt bonu me

menides q; deſicũt bonitate vocant.
Eunuchus.chi.m. ge. gr cũ eſt i. ſpado. Et
eunuchia. chie. ilacies. Sed eunuchie. aꝝ

funt delitię.

*

Euocatio eſt victionũ diuerſarũ intrãſiti⸗

ua adiũctio·ita ꝙ vna trahat᷑ ad impꝛo/

piietatẽ alterius: vt ego Petrus lego
Euphemiſmos ẽ bona verbip verbo muta

tio · vt Exulta bit lingua mea iuſticiã tuã
i. exultãdo ꝓnũciabit.⁊ dĩ ab eu qð ẽ bo/
num phemiſmos qð eſt mutatio.quaſi

tona mutatio Dñ. Euphemiſmos erit
verbo ponere verbũ. Exultat oñi vocem
Eußpolis. t. pe. coꝛ. latine · eupoleos grece.i.

bona ciuitas. dꝛ ab eu qð eſt bonũa po/
lis ciutas.
Eupꝛepia.pię.i.pulcritudo· decoꝛ.
Euripus.pi. m. s.i.maris eſtuatio. vel loc
in mari periculoſus.⁊ dĩ ab eu qð eſt bo/
num. ⁊ ripa quaſi bona ripa:ꝑ contrariũ.
Vñ Boetius.Eſtuãtis moꝛe fert᷑ euripi.
5Hᷣm Hug Papias dicit: Euripus eſt re⸗

ouctio maris vel aquaruʒqð fit 'm cre/

mentũ vel decremẽtũ lunę·

Euroauſter.ſtri.eſt ventus collateralis et
diab euro auſter · q; eſt inter eurũ ⁊ au/

ſftrũ. Inuenit etiã euroaquilo.
Europa fuit filia Agenoꝛis regis libye ·
qua Jupiter ab africa raptã·cretã adue-
xit.r ab ea tertiã partẽ mũdi europã vo
cauit. Iñ europicus.ca. cũ. europiꝰ. pia
piñ. Et nota ꝙ ſũt tres partes muũdiſcilʒ
bec aſia. De quibo Qucanus ĩ
6: Europã mileri lib yã aſiãq; timere.

Eurus. ri. m. s. eſt ventus flans ab oꝛiẽte · et

dã ab eos eoi ·quaſi ab eoo rus.
Euſebia. bie.i.pietas. Iñ euſebius.i.pius.

cõponit᷑ ab eu quod eſt bonũ ſebes qð

eſt pietasquaſi bona pietas. Minc etiaʒ

Irece ciconia vꝛ euſebes.i. bonę pietatis

7„

auis Fert᷑ enĩ ꝙ ſicut alit᷑ a parentibo oũ

parua ẽ ita poſimodũ ſenes parẽtes alat.
Euſtochiũ.F. S.i.bene foꝛtunata.⁊ dꝛ ab eu

qð ẽ bonũ: tuchis qdð interpᷣtat᷑ foꝛtuna.

ſtantinopolitano abbate · chꝛiſtuʒ foſt
bũanã aſſũptionẽ negauit exiſtereĩ oua
bus naturis · ſolã dinã aſſeruit in eo eſſe
naturam.
Enũi.n. s. i.ſęculũ vel tẽpus vel ſpaciuz q
cũ mũ do cępit eſſe vꝛ ab hoc infinitiuo
eſſe. Euu etiã eſt ſentiarius ſtatus oĩuʒ.
quę ſunt fuerut futura ſunt.i.in cuiꝰ p/
ſentia ſunt oĩa ſterita futura tãcq;ᷓ ſſen/
tia. Iñ guiternus. na. nu. guitaneus a. i.
i. pdurabilis in euo.
15

E ante ZP

Exactio.onis.ſ.t.iiniuſta petitio.
Exactoꝛ.oꝛis.i.iniuſtus petitoꝛ.

Exacx.a.ũ.i.ꝑfect ꝑquiſitus delectabilis.

Exallage eſt mutatio quando ꝓ nũero płi
ſingularis pponit.
Examẽ.inis.i.ſilũ mediũ quo trutina⸗ ſta
tera regit lances ęꝓquant. Dñ⁊ in lãceis
amẽtũ vꝛ. Hel examẽ dr lingula ꝗ in fo⸗
ramine trutinę vertit᷑ huc ⁊ illuc· bᷣm quã
cõſiderat᷑ qualitas ponderatoꝶ. Bnde⸗
examẽ vꝛ iudiciũ⸗viſcretio pbatio.inqᷣſi⸗
tio. Examẽ etiã oꝛ apũ cõgregatio.⁊ per
trãſlationẽ hoiuuJyJyz.
Exanguis.ↄ.t.⁊ hoc gue.i.extra ſanguineʒ
l pallidus.⁊ dꝛ ab ex ⁊ ſanguis.
Exanimatus.a.ñ.i.debilitatus ꝑterreſact
conſternatus.

Excedra.dꝛęab hydoꝛ vel hydro quodẽ

aqua di hic hydrus vel hydra ſerpes aq̃/
ticꝰ. De hydra legit᷑ ꝙ fuit dꝛaco multo/

rum capituqualis fuit in leerna palude

pꝓuintię archadię. Meęc latine excedra dĩ-
qqʒ; vno ceſo tria capita exceſcebãt. Sʒ H
fabuloſũ ẽ: Mam cõſtat hydrã locũ fuil/
ſe vomẽtẽ aquas vaſtãtes ciuitatẽ vici/
nam .in quo vno meatu dauſo multi erũ⸗
pebant. Q Mercules vidẽsloca illa cõ

buſcit ſicaquę meatus clauſit vnde⁊ py

Diꝛã di intfeciſſe. Et nota ꝙ ĩ aliqͥbo libꝛis
ſcribit᷑ excedra ꝑ.d.⁊ tũc eſt etymologia
excedra quod excelſa hydra. In aliqbus
E· t. excetra q̃ſi excelſa tria. Et iſta littera
coĩoꝛ eſta habet mediã naturalit᷑ ꝓductã
Excetrę aũt cõparat Mieronymus ęmu/
lum ſuũ ꝓpter detractionis ſibilũ.vel foꝛ/

te q; quado aufert᷑ vna via detrahẽdiin-

uenit detractoꝛ aliã viã vel plures Oñ in
pꝓlogo Eſdre vicit. Itaq; licet excetra ſi/
bilet victoꝛq; Sinon icẽdia iactet. Sinõ
aüt fuit q d ꝓditoꝛ. cuius inſidijs capta
fuit troia. Et ideo dr victoꝛ cui comparat
Bieronymus ęmulũ ſuũ detractiõis in/
cendia iacient.
Excelſus.a.ũ.i.altus vel ſublimis. Iñ excel⸗/
ſitudo.inis.i.altitudo.ſublimitas.
Exceptio eſt rei defenſioꝑ quã ſe defendit
⁊ tuet᷑ ab actoꝛe.Et bᷣm Axo. in ſü. C. eo. ti
nq; ponit large ⁊ impꝛopꝛie ꝓp oĩ defen
ſione put reo cõpetit etiam ſi nulla actoꝛi
copꝑetit actio. Et tũc quidã vocãt eã exce-/
ptionẽ facti· vt qñ ſine actione qͥs calum⸗
nioſe ponit. s

Exceptio dilatoꝛia eſt ꝗ canſaʒ viſtert. vt
Inſtit.e. S. appellant.

Exceptio ꝑemptoꝛia m ſpe. vocat᷑ ſic qa

actionẽ vel intẽtionẽ agentis perimit.
Exceptio perpetua ẽ ꝗ ꝑpetuũ habet effe⸗/

cuũ · vt cum petis a me debituʒ excipio q/

tu remiſiſti mibi. Mec exceptio perpetua
dici põt. ⁊ ꝑpetuo compꝑetit qñciq; actoꝛ
agit.q; exceptio non cõpetit niſi qs agat
ff. de. excep. l. exceptio.

Exceptio tẽpoꝛalis eſt q ad tẽpns vtilis

ut cũ petis debitũ/exapio ꝙ feciſti pactũ
mecũ ð nõ petẽdo. Hec exceptio vſq; ad
annũ vtilis eſt · poſtes vo nõ· dequa de
reſcrip.c.plerũcz.
Exceptio anoꝛmala eſt ꝗ nõ ſequit᷑ noꝛmã
aliaꝑ/q; poteſt oponi ante lit cõteſtat.⸗
poſt ⁊ infra litis cõteſtat vt exceptio ex⸗/

coĩcationis ⁊ alię·ſcilʒ de quibo dubitat

an ſint perpetuę an tẽpoꝛales vt excep tio

matnmonij.⁊ exceptio nõ nũeratę pecui2²

niea non nuerate dotis vtno. Inſtit. de
excep.S. appellang. .
Exceptio rei iudicatęnõ oteſt opponi · qñ

ſit ſup eadẽ re.⁊ qñ eſt ex eadẽ cauſa⁊ e

dem perſona.
Erceptoꝛiusa.ũ.dr ab excipio.pis. Exce/
ptoꝛia ſunt ꝗᷓ excipiunt᷑ vel debẽt excipi.
Excidiũ.cidij.i.deſtructio vel euerſio ułca⸗
ſus. Iñ excidioſus.a.i.i.excidio plenus.
Exciduus.oua.ouũ.qð facile cadit.
Excipulũ.li.i.xenabulũ. d ab excipio.is
eo ꝙ excipiat apꝛũ venientẽ.
Excipuus.a.ij.i.cipuus⁊ melioꝛ.et dꝛ ab

excipio.pis.q; melioꝛa ſolẽt excipi⁊ eli/

gi:quaſi extra alia.

Exclamatio · eſt c frequẽter damat. vt D

quantis ·o quibo · o qualibo es viduata.
Erxrcluſoꝛ.oꝛis.qui ⁊ exduſariꝰ dꝛi.ianitoꝛ

4

qui foꝛas excludit hoĩes.

Excolẽs.entis.ois ge.qui excolit vel pur⸗

1 delicioſe? diligeter paratus: tũc com/

parat᷑ excolẽs.tioꝛ.tiſſimus. Oñ Joãnes

caſſianus vicit. Excolẽtioꝛes cibi aienon

adimũt puritatẽſi cĩ moderamie ſumãt.
Ercolitus.ta · tu. i. bene cultus diligeter
Excoĩcatio.F.t.eſt extra coĩonẽ ecclię ſepa

ratio · vel cẽſura ecdeſiaſtica excludens a
coĩone ſideliũ.xi.q.iij.c.nihil.et. S. euidẽt.
VPl ẽ kterne moꝛtj vãnatio.xi.q.iij.nemo.

epoꝛũa.c.nullã. Et excoĩcationis vuę ſũt

ſpecies quę frequẽter vſitantde quibo.iij

q.iiij. Engeldnudã. DHna quęmaioꝛ eſtet
dꝛẽ anathema⸗ excdudit ab ingreſſu ecclie

i

vanm

imnn

wrci

.

N G

muN
R
u

wer⸗
iccon
Pincs
ignon
init⸗
uſc
nlun,

ie

79 coĩone fideliũ aſ. acramẽtis. Alia mi⸗
noꝛ ꝗ ſolũ ſeꝑat a ſaramentoꝝ ꝑceptio/

ne . de qua in. c. Si celebꝛat · de cele. miſ. ex

noſtis
Exconſul eſt qͥ deſijt eſſe conſul.
Excoꝛs. coꝛdis oĩs ge.i. iners· fatuusiſipi/
ens r ab ex ⁊ coꝛ · quaſi extra coꝛ. Et in
eodẽ ſenſu ex. ea coꝛ. dẽ ecoꝛs.dis.ge.oĩs
qſi ſine coꝛde. Hñ Oꝛatius in epi. Sub
oña meretrice fuiſſet turpis excoꝛs.
Excrementũẽ qð ſuꝑexcreſcitut in arboꝛi⸗
bus qð putat᷑ ſeu quod expuimus.
Eccubię.aru.i.vigilię cuſtodięinſidię.
Erxcuſatio eſt alicuius iuſtę cauſ. allegatio
in defenſionẽ vel ſuppoꝛtationẽ alicuiꝰ.ne
cogat᷑ cõparere in indicio · de q in.lij.ff. ſi
quis cautionibus. .
Excuſatoꝛ m Mo. eſt qui venit ad ꝓponẽ
Dum cauſas abſentię alicui qui nõ potat
ſimul ratione ſui vel cauſę pcuratoꝛe con/
ſtituere· vt in cauſis criminaliboin quibo
lic; ꝓcuratoꝛ non interueniat tñ allegad
cauſis abſentię· bene admittit· vt in.l. ab/
ſens.ff. de pcura. vel vocat erat ut ꝑſona/
liter cõpareret. .—
Executoꝛ m ſpe.ẽ officalis. ꝑ quẽ litj exe/
cutio vel ipſius cauſę pꝛęparatio iubente
iudice ſuo expedit᷑ Del m I¶co. pꝛie eſt
ille qui viſcuſſam cauſam ⁊ ſentẽtiaʒ exe/
cutioni mandat:qui etiam in iure vocat
apparitoꝛ
Execratio.onis.ſt.i.maledictio uł deteſta/
tio. Iñ execrabilis.i.deteſtabilis.
Execratus.a.ũ.i.maledictus vel excoĩcat.
Exedra.ꝛę.i.cathedrathꝛonusſedes ſel⸗
la· ſuggeſtus. Del exedra ẽ camera ſecre/

–.nR8eGPCÿ0

ta· vl locus theſauri· vel loc ſubſelliop. i.
abſida vel camera. vel locus quidã ſepa/

ratus modicũ a p̃toꝛio vela pallatio.ODł
exedra genus eſt feneſtrę quęextenꝰ di⸗

latatur.ſed interius coartat Itẽ iuenitur
exedra p gacophylatio⁊ etia p thalamo
Exemplũ.pli.dꝛ ab amplus.pla.plũ.⸗ dr

illud quod fit. Iñ exemplar. aris. ad cuiꝰ

ſilitudinẽ fit. Oñ qͥdã. Exemplar geneſt
erxẽplũ quod trabis inde. Del exemplar

liber eſt· exẽplũ quod trahis inde.Et eſt

exeplũ alicuius dicti ul facti pteriti ꝓpo/
ſitio · c certi autoꝛis noĩe vt DMẽs p ſuꝑ/

na patria laboꝛare debem ſicut fect apo⸗

ſtolus qui tot verbera paſſus eſt. Itẽ ex/

emplũ eſt qdã ſpecies argumẽtationis.7

bm hoc exemplũ eſtquãdo fit pceſſus ab

vno particulari ad aliud/ vt athenienſes

banos pugnare cõtra focẽſes eſt malum.
Exemplans dꝛ illa ſubſtitutio ꝗᷓ fit filio fu
rioſo ſeu mẽte capto in euẽtu moꝛij in fu/
roꝛe ſeu non ſana mene
Erẽptus.· añ i ſubtract ſublatus. extractꝰ
⁊ dꝛ ab eximo. mis.qſi ex aliquo emptꝰ.
1. tractus. l
Exẽptus vĩ iſte qͥ a ſuo iudice ſiue iuriſdi⸗
ctione oꝛdinarij ſubductuseft.
Exemptio ꝓpꝛie eſt vbi aliqua cõuẽtualis
eccleſia canonicoꝛuʒ ſecularium vl regu/
lariuʒ monachoꝛuʒ vel montalium imme⸗
diate ſubeſt papę Et eſt ouplex. ſalz vni
uerſalis ⁊ particulanis Oniuerſalis equę
cn vniuerſitate iunis ſctat ad papã. ita
ꝙ metropolitano aut dioceſano nihil iu⸗/
ris manet in eadẽ. Darticularis eſt ꝗ pꝛo
Parte in certis caſibo ab eoꝝ iuriſdictiõe
eximita alias ꝑtinet ad eoſdẽ.
Exeniiũ.nij.n.s munus paruũ⸗ꝛ quodcũq;
munus mittit alicuia vrĩ ab exenos qd ẽ
peregrinũ m Hug. Papias vicit: Exe⸗
nia pmia⸗ dona· muera. bñficia. Hñ Ecq.
20, Exenia dona excęcãt oculos iudicũ.
aberx 2ſennuius.
Exentera dicunt inteſtina · ꝗ ſic dicũt qſi

pPugnare cõtra thebanos eſt malũ the⸗

Exequię arũ.plis nũeri fę ge.i.officiũ mo:
tuoꝛũ. ⁊ obſeqͥa ꝗq fint circa ſepulturã. Iñ
hic ⁊ hęc exequialis.⁊ hocle.i.ad exeqas
ptinens· vel res exequiag.—
Exercitoꝛ dꝛ is ad que quotidianꝰquęſtꝰ⸗
vtilitas nauis pertinet. Magiſter vo na
uis dr cui tota nauis ⁊ ancoꝛa cõmiſſa ẽ
Exercitus. us.ui.i.collectio hoiuʒ ĩ expedi/
kioen
Exermis.ↄ.t.⁊ hocme.i.extra arma.⸗ exer/
mus.ma.mũ.idẽ.
Exeſus.a.i.icoꝛroſusextra vel ualde eſus

cõſumptuseuacuatus.

Exhauſtus.ſta.ſtũ.icõſũptus. euacuatus
extenuatus. r.
Exhebenus.ni.s.qdã gẽma ſcioſa ⁊ can/
dida·qua aunifices aurũ politt.
Exhęredatio eſt alicuiusa ſua ſubſtantia
vel hęreditate excluſio. alterius ſeu alie⸗
ni inſtitutio · veluti cĩ parẽtes exhęredãt
filios.? ſeibũt alienos heredes in teſta/
mẽto. Ita accipit᷑ Inſtit de exhere. libe.

Exitii.tij.n.s.i. toꝛmẽtũ· vel moꝛs· clades.

calamitas. caſus aduerſusexitus maus
Inge exitioſus. a. hicx hec exitialis 2

oc lei periculoſũ · vel qs infert exitiũ Jñ
exitiolũl· oiminutiuu a eud exitiũ.
Exiguus. gua/guuũ.i.paruus. dꝛ ab exigo
eſt oiuido⸗ quod enĩ exiguũ eſt al⸗
terus eget fuffragio hm Mug. BPapias
vicit: Exiguus imbeallis· infirmus · m
tum egẽs paruus.
Erilis. is. coĩs.t. ⁊ hocle.i tenuis? macer.?⸗
dĩ ab exꝛ bilus· vel exilis quaſi ſine ilih.
Nõ eni exilis videt habere ilia vel exilis
diab exeo · q poſſit quaſit Inguſtu exi⸗
re. Iñ hec exilitas. tatis.i. tenuitas. Et ꝓ.
pe. exilis videt᷑ eſſe aſpirãdũ qñ compo
nit ab hilus alias nõ. Oñ Mꝛati in epi.
Exilis domus eſt vbinõ multa ſupſunt.

Erilium.li.i ꝑegrinatio· uel vãnatio quaſi

extra ſoliũ eiectio.
Eximius.i.maximus pdarus nobilisſub/
limis: di ab ex imus· quaſi extra imũ
poſit. Et habet vim ſuꝑlatiui.vñ oſtruit
cñ gtõ plurali· vt DPauid eximi ꝓphetaꝑ
valde eminens. Iñ eximietas.· tathi. ſub
mitas magnitudo nobilitas claritas.
Exitus .tus tui. pla ſit: Nã exitus.i.finis·
PHñjñ Ouidius epi. Exitus acta pbat ca/⸗
ret ſucceſſibo opto. Quiſqᷣs ab euẽtu fac-

ta notãda putat. Itẽ exitus.i. moꝛs. Itey

exitus.i. egreſſus. VDñ ꝓphᷣa. In exitu iſxx
Erlex exlegis oĩs gei ſine lege extra legeʒ
7 dz ab ex lex.
Erodiũ.ᷣoij/i.primus cãtus initiũ cãtilenę
2 dĩ ab ex. ⁊ oda qð eſt cantus. Iñ bic H
exodiarius.rij i· cẽtoꝛqͥ cantũ incipit anñ
alios. exodiarius ria.nii.ad exodiũ ·uł
ad exodiariũ ꝑtinens.
Erodus.i/pe coꝛ.m.S.i.exit.⁊ dĩ ab exet

oda qd eſt via q̃ itus. viatio extra. Hi

quida liber vꝛ exodus·qͥ cõtinet exitũ vel
egreſſu ppli iſrael de ygypto.
Eroletus.a.i.i. excetus· nutrit.vel adult
DVDñ Plautus in Empidico. Pomi reliqᷣ
virginẽ exoletã.i.grãdẽ dĩ ab ex⁊ oleo
les. Itẽ exolet ta.i.valde.fetidꝰ.⁊ tũc dẽ
ab ex. oletus.i fetidus eſt nomẽ.
Exomnis.ↄ.ta hocne.iextra ſomnũet dĩ
ab ex ſomnus.

Exomologeſis.fe.g. grece · latine vꝛ feſſio

wel ces·ſiue ſit laudis.vt cũ oꝛ Matth.
xXj:Cõfiteoꝛ tibi pat cęli terrę ⁊c · ſiue ſit
peccatoꝝ. Et differta letanijs · ꝗ interp⸗
tant rogationes q; exomologeſis ꝑ ſola
Aleſſione peccatoꝝ agit᷑. Letanię ant ꝓpt

rogandũ veum ⁊ impetrãdũ in aliqͥ malo

miſericoꝛdiã eius fiũt.

Etoꝛabilis ↄ.ta hocle.quod fadie poteſt

exoꝛariſcilʒ ↄcedere rogata. Iñ exoꝛabi⸗
liter aduer. Et cõponit᷑ inexoꝛabilis.inõ
exoꝛabilis.

„

Eroꝛciſmus. mi. eſt increpatio vel cõiura/

tio aduerſus diabolũ ut recedatut ẽ illud

Tacharie.5? Increpet in te oñs ſathan.
IAnge hic hec exoꝛciſta.ſtęi.cõiuratoꝛ ul
mepatoꝛ. Inuocat eni ſuꝑ cathecumios

⁊ſuꝑ eoſqͥ habent ſpm̃ imũdũ nomẽ oñi
noſtri Jeſu chꝛiſti · adiurãs ꝑ eũ vt egre⸗
oviat abeoo

Eroꝛdiũ. dij.n. .. inceptio. IAtem exoꝛ diũ

dĩ pma pars oĩonis in rhetoꝛica: Qã bin
Iſidoꝝ in libꝛo etymo. DParteſoꝛonis in
rhetoꝛica arte ſunt quattuoꝛſcllʒi exoꝛdiũ
narratio· argumẽtatio⸗ cõcluſio. Maruʒ

—w

Zma auditor aĩuz puocat. Secunda res

geſtas explicat. Tertia fidẽ aſſertoꝛibus

Pel oꝛ ab ex quod ẽ valde.⸗ = iAfacit. Quarta finẽ totius oꝛonis ↄplectit
4

Et vt dicit Papiaſ. Exoꝛdiũ dꝛ pncipiũ

oionis · quod oꝛatoꝛ ĩſua cauſa facit·in q

redqdit auditoꝛes beniuolos· ociles. ⁊ at/
tentos. Iñ exoꝛdiarius. ria.riũ.i.ad exoꝛ-
diũ ꝑtinẽſ. Et hic exoꝛdiani rij. q incipit
vel exoꝛdiũ faadlt.
Exoꝛia rigf. p.i naſcentia.et dẽ ab exoꝛioꝛ·
Exoꝛs.oꝛtis.O.t.i.extra ſoꝛtẽ.⁊⸗ abijcit. . ⸗
egenter Wn Sap.2 Nemo noſtg ſit
exoꝛs luxurię noſtrę.i.alienꝰ uł extra ſoꝛtẽ
Exoꝛſꝰ.a.ũ.i.locut·icept: dĩ ab exoꝛdioꝛ

Exoſus.a.ũi. valde vel ꝑfecte odiẽs.⁊ con

ſtruit cñ actõ · vt exoſus bella.i. odiẽs val
de. Et bm Papiã: Exoſus eſt q aliquem

ocit. Odioſus vo qͥ odit᷑.

Expeditus.a. i.i exolutus liber pmptus.
dꝛ ab expedio dis.qð idẽ eſt qð liberare·
erxplicare · exoluere. Iẽ expedire.i.cõue/
nire vel pdeſſe vel vtilẽ eſſe bm hoc ſepe
inuenit inꝑſonale expedit vt ibi: Expedit

vobis ut vnus ho moꝛiat p pplo ne tota

gens pereat.

Exvpenſe ſunt ſumptus volũtarij Znon ne/

celſarij.1 di expenſa q̃ſi extra penſas⁊ de/
bitũ facta.
Experectus.aũ.i ꝑ ſe vigilans
Expers. pertis. 9·t. i· imunis · ſine parte. Iñ
expertius.a.i.i. expers bm Hug. Papiaſ
vo dicit: Expers.l. extra partẽ vel patriã
aliemis extraneus. Iñ exꝑtia.i.extranea
Expes oĩs ge. ⁊ deficit in obliquis.i.extra

ſpem vel ſine ſpe · deſperatus. Oñ Perſius.

niijni

net
Femdbt
lsinz

wWüng
Lüruil
rdiöſihn
nnet
atrmmnios
nidii
düwege⸗

enaüä
Nice
chad
b
vns plat
ünignapi
ſaun
5 lesld
ia ann⸗
mächt

attn
nildbiets
umnbet
nibetor
crdlis10
Wiohisi

u.
Eifplnn
4 d
rhntocſei
ntbictri
ne ton

Vonec deceptꝰ expes Et ẽquinte dei.

Expilatoꝛes bᷣm Eco. in ſu. hi ſunt qͥ ex re/
bus vacantis bęreditaſj aliqͥd ſumipiunt
⁊ expilant · de pe.dil.j.aut facta.
Expinis..t,.⁊ hoc ne.i.extra ſpinas.vel ſi⸗
ne ſpinis: dẽ ab ex.⁊ ſpina. GMDU
Expiatio.onil.fiti.purgatio/pia actio· mũ
atio.Expiamẽ.pe ꝓ.idem.
Expiatus.a.i.i.purgatus
Expletus, ta. tũ.i.finittus.
Explicatio.onis.fit.eſt allegatio·q ſuppli⸗
cationẽ ĩfirmat.⁊ eſt actor ↄtra reũ. Dñ
replicatio eſt allegatio cõtra exceptionẽ
T adiuuat actoꝛẽ. Et ſupplicatio eſt allega
tio ꝗᷓ replicationẽ infirmat? reũ adiuuat
Explicitus.ta.tũi.extenſus:finitusułter⸗
minatus. ”MUM
Exploſa.i.excluſa.c.inqͥſitionide ſen.excõ.
Erxpolia. lię.fp.hda ſic dicta ab expoliãdo

Erxpulſoꝛ. oꝛis.eſt aliqͥs expellẽs. Iñ expul

tnix.tricis.młier expellẽs.⁊ foꝛmat᷑ ab ex/
pulſoꝛ.⁊ deberet dici expulſrix.ſᷣ mutat᷑
Expunctoꝛ dĩ ab expũgo. Et expuctoꝛes
dicimus eos q expellũt alios ab hęredi⸗

tate delẽt noia eoꝝ de tabula teſtamẽti
Del eos ſic dicimꝰqꝛ in ſignãdis erant

teſtamẽtis:x eoꝝ inſerebãt pũctos qͥ erãt
in hęreditate: vel eoꝝ quotiẽſexpediebat
auferebant noĩa qͥᷣ erãt exbęredadi.
Exqueſtoꝛ eſt qͥ publicę pecunię cõgregan
de conſeruãdęa ꝗqrendę offici habebat.
VBel dꝛ ille qͥ qſtoꝛis deponit admiſtrati/
onem. vt no. Inſtit. in phe. S. cõ d.
Exta ſunt mediępecoꝝ partesinteſtina.fi/
bꝛębim Papiã. Scðm aũt Hug.dꝛ hoc
extũ.ti.inteſtinũ.⁊ d ab exeois.vel ab
exto. as. Pñ Excech. ꝛiꝰ Introgauit ido/
la exta cõſuluit. HMMV
Erxtales ⁊ am idẽ ſunt.i.vięalui purgãdi.
Pñ.i.Reg.s? Cõputreſcebãt ꝓminẽtes
extales eoꝑ: Quod dicit Joſephus fac/
tuʒ fuiſſe ex violẽta paſſiõe viſinterięut
putrefacta inteſtina egererẽt. Pñ mu/
res ebulliẽtes de agris comedebãt exta/
les eoꝝ. Et declinat hic extalis.lisa pdu
Clt. ta.
Extaſis.ſis.ſ.t.pe.coꝛ.i.exceſſus mẽtisſcilʒ
cũ homo ponit᷑ extra ſtatu ſuę mẽtis.ſicut
in articulo moꝛtis. dẽ ab ex ⁊ ſtaſis.qd
eſt ſtatus Oel ſm Papiã: Extaſis ẽ ex⸗
ceſſus mẽtis ꝗ fit pauoꝛe mentis vel aliqᷓ
reuelatione. Itẽ extaſis eſt ꝗdã ſpẽs me/
taplaſmi⸗ eſt extẽſio ſyllabę cõtra natu⸗

ram ybi. vt Italiã vado pfug:cĩ italia

coꝛf. pꝛima ſyllaba vici debeat · que dia⸗

ſtole a qbuſdã di. Del extaſis ẽ pductio
ſyllabe naturalit᷑ bꝛeuis: interptat extẽ⸗
ſio.⁊ ꝛ ab ex quod eſt extra.⁊ ſtaſis qd
eſt ſtatus ·qi extra ꝓpꝛiũ ſtatũ Poſitio, Er
oꝛ extẽſio ſyllabę.qꝛ bꝛeuitas extendit᷑in
longitudine. Quidã tñ vicũt extheſis ab
ex theſis poſitio:quaſi ex ſuã ppſition
Exter.ra.ruũ.i.vltimus vel extraneus/exter-
nus. 7 dĩ & exrrr.
Externus.na. nii.i.alienus. Iñ externo. as.
gre.i. alienare. H
Exterus.ra. ru i. externus.
ſpicit exta.
Extollẽs.tis.oĩs · ge.i. ſupbo· elat· inſolens
Inde extollẽtia.i.ſupbia.
Extoꝛris.ↄ.t.i.expersvel extra terrã poſitꝰ
exul: ꝓpꝛie expulſus de terra ſua vi.⁊ dẽ
ab ex⁊ terra. Del põt cõponi ab ex toꝛr
⁊ dr extoꝛrnis.i.exul·ꝓpꝛie cui interdice/
bat ignis patrre.
Extraduce ſunt duę partes.⁊ ex goſitio.
traduce nomẽquod eſt caſus ablatiui de
tradux.cis. ð
Extraneus.nes.neũ.qᷓ exterraneus.i.extra

terram ſuã poſitus dꝛ ab extra.

Extraoꝛdinariũ remediũ eſt quod ob ali⸗
quã cauſam extra vel vltra curſu ſolitum
alicni dar vt reſtitutio minoꝛi lęſoul ab⸗
ſenti cauſa iuſta neceſſaria vel ꝓbabili.ad
quę remedia nunq; recurrẽdũ eſt q;diu
remedio oꝛdinario locuſ eſt ad qð poteſt
haberi recurſus.

Ertraoꝛdinariũ iudiciũ eſt coꝛaʒ delegato

vel q non pcedit in figura iudicijſed ex
offido iudicis/in modu inquiſitionis wæl
denüciationis · vide tex. incta glo.ic qm̃
contra · de pba.
Extremus ulextimus ab extra exterioꝛ.a.
uerbio.i.ſclarus ſcellẽs: nouiſſimꝰ
Extricabilis.ↄ.t.⁊ hocle.i.explicabilis.ſo/
lubilis/ et ꝓducit tri. Oñ Pirgilius in. 6e
gei. Vic laboꝛ ille domus ⁊ extricabilis
erroꝛ.
Exuberis.ↄ.t.⁊ hoc bere.dꝛ ab ex ⁊ vber ꝓ
nãma. Et vicunt exuberes infantes qͥ ex-·

tracti ſunt ab vbere.
Exul. lis. .ge.i. extra ſolũ ꝓpꝛiũ poſit:a dẽ
ab exulo. lis.remota. o. In exiliũ.lij. q̃i e?
ſolũ ꝓpꝛiũ poſitio/extra ſminũ.⁊ exulariꝰ
ria. nuqerullaeat. M
Exultatio, onis.ſti, gaudiuz. Et viffert

leticia· qꝛ exultatio eſt verboꝝ atq; mem⸗
biꝛ:oꝝ· Leticia vo mẽtis gaudiũ eſt.
Erutus. a. i.i. ſpoliatus/extractexpulſus.
Exuſtus. a. u. i. cõbuſtus de q́ nibil ſupeſt.
Eruuię. aru.i ſpolia · veſtes · indumẽta · quia
exuunt᷑. Exuuię ⁊ iduuię dicunt᷑ tunicę ſer
pentũ quia induunt᷑ eruunt m Mug
Papias vvo dicit: Exuuięſpolia cciſoꝑ
poſtiũ vel tunicę ſerpentiũ. .
Exechias · interptat foꝛ le oñs vel foꝛtitu/
Exechiel interptat foꝛtitudo dei · velimpe/

In latinis victionibo ponimꝰ
fvt fama filiꝰ. In grecis vo vi/
cctionibo ph· vt oꝛphe. pheton.
Scire tamẽ debes ꝙ nõ tã fixiſ
labꝛis eſt pnuncianda.f.quõ ph.atq; hoc
ſolũ intereſt·ſicut dic· Eꝛiſcianꝰ in pᷣmo
libꝛo maioꝛis. S
Faba fabe oꝛ quaſi faga· a lagin qð eſt co⸗
medere. Iñ fabariꝰ.ria. rnin. qð fit ð fabis
vel quod ꝑtinet ad fabas. Et hic fabari⸗
i. cantoꝛ. Et dicebant᷑ apud gẽtiles cãto/
res fabarij ·qꝛ illo legumine maxime vte/
bant᷑ĩ cibo. Et ꝑ cõpoſitionẽ hec fabafre⸗/
ſa ſeę· q; eã hoĩes frẽdęẽt.i.frãgũt cũ molen/
do eã cõminuũt. Del ſũt duę partes.⁊ dĩ
freſus. a. . 1.ractus a frendeo des.
Fabella. le. diminutiuũ.i.parua fabula.
Faber.bꝛi. dꝛ qſi facer a faciendo ferru. dĩ
a facio.cis.qſi faciẽs fern. Mic etiã poſtea
hboc verbũ traductũ eſt ad aliaꝝ reru arti⸗-
fices ſcilz cũ adiectiõe vt faber lignanius
faber carpentariꝰ. Iñ hic faberculus.li.di/
minutiuũ: hec fabꝛiſa. ſę. vxoꝛ fabꝛi. Iñ H̊
fabꝛilla. lę fabercula. lę. diminutiua. Jñ
fabꝛica. cę.locus fabꝛicãdi. Itẽ faber cõ⸗/
ponit hic aurifaber. bꝛi. Itẽ a faber bꝛi · v
faber. bꝛa.bꝛũ.i.ingenioſus:cautuſpulcer
cõpoſitus. Inde fabꝛe aduerbiũ:qð com
ponit᷑ fabꝛefact.cta. ctũ.i.artiſicioſe ⁊ in/
genioſe factus. Et cõponit᷑ faber. affaber
bpꝛiꝛa. bꝛi.i.valde faber. etiaʒ infaber. bꝛa.
bꝛũ i.non fabernõ pulcer.nec cõpoſitus

Faber lignarius dꝛ non ſolũ qͥ ligna dolat

ſed generaliter oĩs qͥ ędificat.ff. de vy. ſig.l
fere. S. fabꝛos. “

—

Fabꝛicẽſes dicebãt qͥ erãt deputati armis

faciẽdisreparãdis:⸗ vendẽdisvt.l. C.e.
ti.li.xi. Sed Jo· an · de ſen. excõ. ſi iudex.
li. vi. dicit ꝙ fabꝛicenſis vicitur qͥ publi/

glibi.a dat pᷣmicerioꝛi ut reponatĩ pu

ca arma fadct. ⁊ in publicis fabꝛicis ⁊ non

cis armamentisquoꝛũ bꝛachia ſtign
figuraban- “
Fabꝛateria. ri.i .oꝛnatus fabꝛoꝝ·vel locus
vel dom vbi fabꝛice ſunt. Del fabꝛateria
rię.eſt ciuitas capanię. nde fabꝛaternuſ
na.nu. Moĩa eni deſinentia in teria faciũt
oſſeſſiuũ in.nus.r.hcedẽte.

Fabꝛilis. ↄ. t hocle.pe. p.i. ad fabꝛicã pti⸗

nens . vel a fabꝛo ꝑfectii ·
Abula. le.f. p.ires ꝗ nec vera eſt nec veri⸗
ſimilis. Et kabula illa eſt vera. g nihil we/
ritatis habet in ſe. Et illa falſa e⸗ꝗ aliquid

Veritatis in ſe cõtinet admixtũ. Sic eniʒ

eſt in amoꝛe modus nõ habuiſſe modũ:
ſic eſt in fabula veritatis nõ babuiſſe ve⸗
ritatẽ dꝛ fabula a fando.q; in ſolo fatu

cõſiſtit. Itẽ fabula quãdoq; vꝛ hiſtoꝛia

ſiliter a ſando/q; eam famurquãdoq; lo
cutio. Inde fabuloſus.ſa.ſũ.⁊ hic ⁊ bęcſa
bularis hoc re.Et h̊ fabulo.lonisrecita/

toꝛ fabulaꝝ vel inuẽtoꝛ.⁊ fabuloꝛ. larli.fa

bulas dicere vel falſa.
Facetia.tięi.curialitas:vrbanitas elegan/

tia ſuauitas. ꝓpꝛie in fact᷑a di a facetus.
Facetus.ta.tũ.i.curialis.vrbanus pꝛie de

doctrina.: ꝓpꝛie in factisſcllicʒ qͥ iocos
luſus geſtis.⁊ factis cõmodata cõparat᷑.

Mꝛ: ant vꝛ facetus · quaſi fauẽs cgtui ety⸗

Facies.ei.dĩ a facio facis.q; facit noticiam
hoiĩs · ul qꝛ facta ſit a natura.Eſt enĩ facies
naturalis: certa ĩmutabilis oꝛis habit
Pult F artiſicialis ⁊ varius ẽa hm affec
tionẽ ai modo triſtis modo let. Vñ ſo/
let vici ꝙ facies facta ẽ.vult po fit. Dñ
Conſiſtit facies · vultus ſepe mutat. Iñ
faciecula. lę. viminutiuũ.i.parua facies.
Facilis..t:. hoc le.quod de facili pot fieri

vel ſine dvifficultate. Et vt vicit Greciſ⸗

mus. Pi id facile q nõ grauat ad faciẽ/
dum. Cui non pondus ineſt vꝛ eſſe leue.

Oppoſitũ facili graue dico leui qʒ õdꝰ.
Fadn facinor oꝛ a facio fad. Et differt a
flagicio. Quidqͥd eni agit ĩdomita cupi

ditas ad coꝛrũpendũ aĩuz flagiciũ vocat

Bed quicqͥd agit ut alteri noceat. facin⸗

dr. Et hec ſunt ouo genera oiuʒ peccato/
rum. Sed flagicia peioꝛa ſunt/ꝗ cũ coꝛru/
perint aĩnz ad facinoꝛ a pſilit. Sunt eniʒ
flagicia in dictis vel cogitationibo · kfa⸗
cinoꝛa in factis. Oñilla vicunt᷑ flagicia
a flagitando facere qð ſibi noceat.vels

llen
ſota
eſe
gi

uig

ſici⸗

SSZ
utipebt
uſn

NNWog
Nenai

Krdo
vSN
or

nsclegn
niihums.
mäpnt.

tweun
Gtaibaes

„ ſ.
WE

unian
nadſfoc
. NN

Gnth
tſ/
weun.

opMrr.
Facudus. oa. Dũ.i. diſertus: qui facile fani
Poteſt quod intelligit. Inde hęc facũdia
Dixę.⁊ facũditas.tatis.Et eſt facũdia:ma/

flagitãdo coꝛruptelã libidis. Sʒ hᷣ oicũt
facinoꝛa a facti cõmiſſioneqꝛ facit quod

alteri nocet. Inde facinoꝛoſus.ſa.ſum.Et
nota ꝙ faanꝰaliqñ accipit᷑ ĩ bona ſigtio/
ne ſcilz ꝓ facto.qð fere ſemꝑ diſcemit᷑ ex

adiũcto·vt pulcrũ facinꝰ.ſclarũ facinus.

Focitergiũ. gij.i.to gilla · ſiue paruulũ gau⸗

ſape· ad tergendũ facim.
Facticius.a.i.di a factus.Et oẽ nomẽ fac/
ticiũ:qð factũ eſt ad ſimilitudinẽ ſoni illiꝰ

rei ꝗ noĩat᷑. Del facticiũ nomem eſt illud

quod a ꝓpꝛietate ſonoꝝ iuentũ eſt ꝑ imi/
tatione. vt turt᷑taratantaratintinabulũ
Factio.onis.f.t.i. ctꝰ faciẽdi·vel paſſio fi/
endi.Et factio d ficta actio. Cũ enĩ aliqͥs

fingit ſe aliquid facere cauſa cõmodi ali/

auins: facit vt incõmodet illifactio ppe

dꝛ. Oñ factio dꝛ pꝛoditio. Inde factio/

ſus.ſa.ſũ.i.ſicticioſus ·qͥ ſe fingit facere vt
pꝓſit· fact tamen vt noceat.Iñ factioſus
ꝛ/ ꝓditoꝛ.

Factus.ctus.ctui.dẽ a facio:et hoc factũ.cti

vel otius a fio eſt actus faciẽdi uł paſ-⸗
ſio fiẽdi.Factũ qð fit. Declinat᷑ etiã adie/
ctiue factus.cta. ceill.
Facula.lę. diminutiuũ.i.parua fax. Iñ facu
lo. las.i.fingere faces vel facere.

Faculentus.ta.tũ.irlucidusclarus.et dicit᷑
a phos ⁊ lentos. Iñ faculẽet.i.plenus lu/

ce lucidus ⁊ oꝛnatus. Iñ faculeter aduer.
Et hH̊ faculentia.tię.i.pplendoꝛ:decuſatio.

Facultas.tatis.f.t.i.facilitas vel poſſibilitaſ

Pñ⁊ facultas alicuius dꝛ ſcia illiꝰ.in qua

ſKcxteris eſt facilis ⁊ potẽs ad reſpõdẽduʒ

qð ꝗrit᷑ ſoluendũ.Facultas etiã vꝛ ꝗli/
bet ſcletia · eo ꝙ reddat eũ facilẽ ⁊ potentẽ
ad ſdicta faciẽda.Itẽ facultas d copia

gnũ dei donũ · oũ quis cõmode põt eloqᷣ
Acõmode intelligit. Iñ facũdioſus.ſa.ſũ.
et facũdatus.ta.tu.i.plenus facũdia.⁊ fa/

cundo. as.i. facũdũ facnrre.
Fage vel fagin grece.i.comedere latine.

Faginus.na.nũ.pe.coꝛ: fagineus.nea.neũ.

in eodẽ ſenſu · qo ẽ de fago · vel qð ptinet

ad fagũ.⁊ dẽ a fagus. Iñ hoc faginetũ.ti.
locus vbi abũdãt fagg.
Fagolydoꝛos gręce mãducãtes maledictũ
latine. Fage eni comedere lydoꝛos male
dictũ.⁊ acuit᷑ vltima.Dñ Mieronym in
plogo ſup Egech diẽ. Sʒ vereor ne illud

ceis eueniat · q grece ſigniliciti di ut vo

cent᷑ fagolydoꝛos.hoce. mãducantes ſe-
necas · quaſi diceret· vereoꝛ ne ipſis ſpoõ/
te legentibo? detrahentibo eueniat quod
grece ſignantius vꝛ in deteſtationẽ taliũ
qᷓ; latine:.q; apud gręcos verbũ vſitatũ
⁊ maxime detractionis expᷣſſiuũ:ut vocẽt

fagolydoꝛos: i. maledicta comedentes 7

incoꝛpoꝛates ſibi eadẽ ꝗ pꝛꝰ maledixerũt

etrabendo. Quidã vo exponũt fagoly

doꝛos. i coonedétes maledictuũ vel male⸗
dictionẽ. Cales eni detractoꝛes nihil ali⸗
ud vident᷑ habere in oꝛe niſi maledictio/
nes vel detractiones maledictas. boc eſt
apud nos mãducãtes ſenecias. Pꝛędicti
apud gręcos emphatice vocant᷑ fagoly⸗
doꝛos. Bel m aliosſenecia grecuz eſt et
latine dꝛ belua imũdũ aĩal. Hac VPhiſio⸗

logus dicit aliqñ marealiqñ ſęminam.⁊

FcKenl imũdu/ponit᷑ hic p immũdicia.
Et eſt ſenſus mãducates ſenecias.i.quod
vnus detrahẽdo euomit: alius audiẽdo
deglutit: ita ĩhmõi imũdicijs delectant᷑

ſicut fam elici ĩ cbo. DHñ mãducãtes ſene⸗

cias.i, detractionũ imũdicias: delectabi

lit manducãtes.i.incoꝛpoꝛãtes ſibi ·ſcilʒ in
occulto ea de qbo ĩ publico maledicunt.
Fagus.gi.eſt arboꝛ qda glãdifera: ⁊ dꝛ a fa
gin quod eſt comedere. q; eius fruct oliĩ

hoĩes comederũt ? eſcã habuerũt. Dnde

ſope p agro ponit q olim pauit hotes ſi
modo ager. Et ꝓducit faa ñ Mirgilius
Citire tu patule recubãs ſe̊ tegmine fagi
Falcanius.rij. qui falces facit.vel qͥ falce ſe⸗
cat.⁊ dDẽ a falx fals.
Falcaſtru.ſtri.n. s. vꝛ inſtr̃m ferreũ curuuʒ
cũ longo manubꝛio ad venſitatẽ veſpꝛiũ

ſuccidendũ.⁊ vĩ a falx · q; recuruũ ẽ ad ſi⸗
militudinẽ falcis. IJdẽ⁊ runco:conis dꝛa

runcando pꝛes.
Fal cicula. lę.fᷣpi.parua falx.
Falcidia lex dĩ a Falcidio tribuno plebiſ
qWui ſub Octauiano ipſã adinuenit/ad Hᷣ
wquis extraneo in teſtamento ſuo lega⸗

re non woſſet quin ad minus quarta panſ
remaneret herędibus ꝙ ſi õ faceret:locũ

non haberet. Et nota ꝙ ſi hereges ſüt fi⸗
lij.⁊ ſũt quattuoꝛ vel paucioꝛeslegitima
oiuʒ eſt tertia pars hęreditat. Si vo ſũt
quinq; vel plures:legitima oiuʒ erit me
Dietas hęreditatj. Si aut ſunt extranei⸗
ſiue pauci ſiue miti:q̃rta pars heęreditai
erit legitima. Et in quolibet iſtoꝝ caſuuʒ
iſta legitima eſt inter ipſos heredes vbi

plures ſunt equalit᷑ diuidẽda.Oñ quidã
Quattuoꝛ aut infra vont natis iura triæ/
tem. Semiſſem vo vant natis quinq; uł
Vvltra. Ilrbitriũ ſeqnit᷑ ſubſtatia cęta pꝛis
Falco. onis. auis qdã eſt. dꝛa falx.cis. eo
ꝙ vngues habeat recuruos ad ſilitudinẽ
Falera.rę pe.coꝛ.eſt oꝛnamẽtu equoꝝ po/
nit qñq; ꝓ oꝛnatione aliarũ rerũ: vt vbo⸗
rum. Ite falera ĩuenit etiã ꝓ ſuꝑbia.⁊ ina⸗
ni iactatione. Et coꝛ. fa. Oñ di roꝛa. Dlu
mę ſunt falerę Ciceronis picta poetę. In/
uenit etiã fallere infinitiuus de fallo. lis.
pꝓducit pᷣmã poſitione. Oñ Ouidius epi.
Fallere credetẽ non eſt operoſa puellã.
Falernus.ni.mons eſt ĩ cĩpania vbi opti⸗
mũ abũdat vinũ.Ideo falernũ vi bonuʒ
vinũ. Inde falernus.na.nũ.: falemic ca
cũ.pe. coꝛa pᷣma/q; oĩa illa ſcribũt ꝑ vnũ.l

Fallax.lacis.oĩs ge.i.deceptoꝛ.⁊ ꝛ a fallo

lis· q; fado decipit. Inde fallacia. cigi. de/
ceptio. Et nota ꝙ fallax viffert ab eo qui
mentit ·qi oĩis homo fallax id agit vel diẽ

vnge quis fallat ſed nõ oĩs hõ vult falle⸗

re qͥ mentis vt ioculatoꝛes qͥ ſee mẽtinnt

magis ſtudio delectandi q;ᷓ volũtate fal⸗
lendi. Oñ⁊ fallacia vꝛ apud vialecticos
in argumẽtatione· Oel voce gliq ueert cũ
quis vider aliud farii. vicere· vel ſigre q;
ſigt. vnde? homo decipit.
Falſarij.ſunt qui crimine falſi tenent. vel qͥ
crimẽ falſarioꝝ admittũt · vt de cri.fal. ad
ſolſarlii.
Falſidicis.ca.c.i falſa oicens. coꝛ.di.
Falſus.ſa.ſũ.ᷣm quoſdaʒ eſt ꝑticipiũ:⁊idẽ
eſt qð deceptus. Scom vo qð eſt nomẽ
falſus. eſt qͥ fallit· vel qͥ negat quod verũ ẽ
Inde hoc falſũ.ſi.⁊ falſus.ſa.ſu.d qð ve-
rum nõ eſt.qꝛ fallat. Inde falſe adu.Et H̊
falſitas.tatis.⁊ viffert a mẽdacio:q; falſi⸗
tas eſt negare qð verũ eſt. Mẽdaciũ eſt
fingere quod verũ nõ eſt. Oñ qdam· SGi
vera ſuppꝛimas falſus agnoſceris eſſe.Si
falſa cõfingasſic mendax eſſe vider.. Itẽ
falſũ viffert a ficto · qꝛ falſũ ad oꝛones ꝑ/
tinet vbi veritas ita ſepe videt· vt ꝗ facta
ſint negent᷑. Sed fictũ ad poetas pertinet
vbi g facta nõ ſunt facta dicunt᷑ Falſũ g
eſt quod verũ non eſt. Fictuʒ qð veriſile
efſt. Itẽ falſus.a.ũ.i.iiuſtusut falſo ꝗqrit ð
ſua natura humanũ gen.i.iiuſte · ſic xeꝝ
dꝛ iuſtũ. Et hinc denarius dẽ falſus·qͥ nõ
habet iuſticiã ſuã. Peeſt eni ei xxlĩ pode/
re yel in foꝛma vel in ſuꝑſeriptione. Pñ

moneta vi: q; monet ne qua fraus ⁊ iin/
Fahx.cis.eſt inſtrumẽtũ aptũ ſegetibo vi/
neis⁊ pꝛat..⁊ dꝛ a filice.qꝛ hac pmũ mili/
tes herba filicẽ abſcidere ſolebãt. Dnde⸗/
Falce puto vineã meto ſata tõdeo pꝛata
Itẽ. Falx metit ⁊ ſcindit·fax vrit·fauxqʒ
mandit.
Fama.me.Ep.eſt ſine certo autoꝛe iuentus
mumoꝛ:cui malignitas dedit initiũ · ſides

dqgüut incremẽtũ · Del ẽ vebemẽs vulgi · vel

maion pꝑtis opinio rei de qua querit᷑ cõ/
ſentiẽs vel conſonãs.⁊ dꝛ a famuloꝛ aris.
ꝗᷓi famula·q; famulatnobis dũ ad modũ
famuleę diſcurrẽdo rumoꝛes de nob poꝛ⸗/

tat ꝑ diuerſas terras · etiã nobis ignoꝛi⸗/

tibo · vel vꝛ a fando q; fando ꝑuagat᷑. Et
eſt nomẽ bonaꝝ ⁊ malarũ rerũ.ſᷣ ſine ad/
iuncto ſeępius accipit᷑ in bono Dñ Fama
volat tranſitq; modũ quocũq; ferat᷑. Iñ
Famoſus. ſa.ſũ.de qͥ fama loquit· ſiue be/
ne ſiue male · Dñ qnq; accipit᷑ in bono ·
ſepius in maloſcilʒ ꝓ infami.
Famoſũ carmẽ ſᷣm ¶Wſo. in ſu. C. de iniuf.
ẽ dictamẽ.vel hiſtoꝛia cõpoſita ad alicuiꝰ
infamida.
Famoſus libellꝰ põt dici liber cõſcript ob

alicuius infamiaʒ. vt. fl. de iniur. l. lex to⸗⸗

mentoꝝ. 5. ſi qͥs liberũ · Et imponit ei pe⸗
na capitis qui edidit libellũ vel qui iuẽtũ
non coꝛrupit ſed alij manifeſtauit.⁊ qͥ eũ
Dictauerit ſi nõ ꝓbauerit de calunia· capi
taliter puniet᷑ 'm Wc. in ſů.
Famelicus.ca.cu. i. eſuniẽs ieiun.⁊ dĩ a fa⸗
mes. coꝛ. pe Oñ. j. Reg.2? Et famelic
ſaturati ſuntt.
Famen. inis.n.t.i.locutio.
Fames famis.fę.ge.qð antiqͥ fames famei
ixerũt vnde adhuc ablatiuꝰ deſinit in e

pꝓgducã ·q̃ſi ntę dedlinatiõis. Et ẽ fames

appetit edẽdi cõtuſio faucis:quaſi phos
meãs. ⁊ c etymologia. Iñ famelic.ca. ci.
fameticus.ca.cũ.⁊ fameteus.tea.teu.in

eodẽ ſenſu.i. eſuriẽs. Fameteus etiã dicit

motꝛtifer. Et coꝛ. pmã famesſed fama eaʒ

pꝓ. Mñ. Nil mage triſte fame · nil dare cõ⸗

paro famę.
Almicus. cam. s pe cor loctalemap ĩvrte
quẽ frequ entant ꝓpter famẽpellendam.
Familia. lię.f.p.a femur vi. Et eſt familia li
beri ex liberis legibo ſuſcepti: Nã familia
pſeruis abuſiue· non ꝓpꝛie vꝛ. Et cõponit
cuʒ pater.matfiliꝰ vt pat familias· mat⸗
familias:filiſſamilias.Et ofamilias gtus

ingri

mmänl,
an Dege,

*

mn;

Maumtc/
amlorans.
3dündnoc
SNrd oy⸗
bue iuer
wencw⸗
u.
ingd nan

apob
mnillaw
unplaße
niſeurtji
aub rnitſ⸗

1
.

ubinde

njing
Mun
1 i bos
win .
mun kun
gandi⸗

grecus. Et incipit ſamilia a patre: termi
nat in tritauo. ſtirps ex longa genen ſi⸗
gniſficatione vocat᷑. Itẽ familia.familias
Freco moꝛe facit ꝓ familię. Dñ h̊ familia
amilię vel familiis.
Familiaris.ↄ.ta hocre.i.domeſticus amic
de ꝓpꝛia familia.aſſuetus: vſitatus. Inue/
nit᷑ etiam ſubſtantiue poſituʒ · vt Iſte eſt

nimis familiaris.

Famulamẽ. inis.i.famulatus.ſeruitiũ uł ſer

nitus.⁊ da famuloꝛ.aris.

Famularis. o.t. ⁊ ho cre.dr a famulus⸗cõ/

parat. Iñ fſamulaniter aduer.⁊ G̊ famula⸗/
ritas.i.famuloꝝ ſemuitiũ vel ſeruitus.

Famulitiũ.litij.i ſeruitiũ vel obedietia.
Famululus.li.i.paruꝰ famulꝰ. Iñ famulula

i. parua famula.

Famulus li.dẽ a famuloꝛ.aril. Et ſunt ꝓpꝛie

famuli qui ex ꝓpꝛia ſuoꝝ familia ſunt oꝛti.
⁊ dĩ famulus quaſi vnus de familia Sed
ſeruus ex cõditione ſeruitutis. Iñ hęc fa/
mula.lęa famulus.la.lũ.adiectiue. Et ſüt
plura noĩa idẽ ſigntia. Dñ. Maãcipiũ fa/
muluſq; cliẽs⁊ verna miſter. ITRtq; mini/
ſtratoꝛ puer aſſecdla vernula ſeruꝰ. Satra/
pa pᷣdictis cõiũgit᷑ atq; ſatelles. Necnon
athleta hec vnuͤ ſignificabüt.

Fandus. a. duᷣ. qd qͥs debet fari et dicita

foꝛa cõponit᷑ infandus nefandus.

Fans.tis.ois ge.i.loquẽs:⁊ põt eſſe nomen

vel participiũ.

Fantaſia.ſię.bõᷣm Papiã eſt imago alicuiuſ

coꝛpoꝛis viſa cogitãdo ĩ aĩo poſtea figu
rata. vtputa patris ſpẽs quam vidimus.
Fantaſia woetica ẽ rei inalatę ſenſũ dare:
ut mirãt᷑ arboꝛes. Fãtaſma vo ẽ quã nũqᷓ;
vidimuſ ſpẽs aĩo figurata:vtputa ſpecies
guis quã nũq; vidimꝰfantaſma viſio va
na. Sʒ hm Hug-fãtaſma. d a phaſmos
qð eſt apparitio hęc fantaſia.ſię.deʒ qð
phaſma·ſ̊ phaſma ſꝑ ẽ oubia:/fataſma ulł
fantaſia qñq;. Itẽ fataſia eſt de cognitis

ſpẽs in aĩo figurata. Sed fãtaſma ẽ de in⸗

cognitis. Et hĩc tractũ eſt vt fallacia ĩ ar⸗
gumẽtatiõibo di fãtaſia · ca apparet aliud
q; ſit · Iñ fantaſticus.ca.cũ.qdð ſic apparet
el qð ꝑtinet ad fãtaſma.vel qð ĩ ſe ↄtiet
fantaſia.Dñ cellula ꝗ ẽ in ãterioꝛi parte
capitis/in qua eſt vis intelligendi dꝛ fan
taſtica · q; ea hõ fantaſtice ⁊ imaginatoꝛie
cõpᷣhenſa ꝑ intellectũ ꝑcipit. Et pꝛeędicta
noĩa potiꝰ ſcribeda ſũt ꝑ phcũ ſint greca

Far farris.n.t. dici᷑ quoddam genus an/

nonęa dicit᷑ a frãgo.gis. Generaliter tñ

oia ſemina fugũ fara vicunt᷑a frãgẽdò
q olim frãgebat in pila antec; vſus mo/
larũ eſſet. Iñ fane rea. rei..i.de farre exi⸗

ſtens vel facus.

Farcimẽ. inis.nt.⁊ hoc farcimentũ ti.id eſt

repletio extoꝝ wl ventnis icaro concifa
2 minutata.eo ꝙ ea ĩteſtina fartiant᷑i.re/

pleant᷑ cũ aliaꝑ rerũ cõmixtiõe⸗ dẽ a far/

tio.tis. Idẽ fartũ.ti.qð⁊ fertũ.ti.ĩuenit᷑
Farina. nę.f. p. dꝛ a far. farn eo qð ex eo ſi-
at. Iñ hęcſarinula.lę.diminutiuũ.i.par⸗
na farina: farinaceus.ceacen.i.de farina
factus: farinoſus.ſa.ſu.i.plenus farina.
Farracum.ci.n.s.eſt puls ex farre facta vel

Pin guis cibo generaliteræ dꝛ a far farris.

Farrago.ginis.f.t.i.ſtramẽ vel glibet vilis

annona/vel ꝗqlibet mixtura pabuloꝝ Dñ

Perſius. In tenui farragine mendax. Et
hinc facta trãſſatiõefarrago dr mititudo
ſcholariũ quaſi deſpectiue · qꝛ ex diuerſis

2 vg rijs getibo ſit collecta. PNope tñ far/
rago eſt herba oꝛdeacea adhuc viridis et

.

granis ad maturitatẽ adhucnõ turgeſcẽ/
tbus. l
Fartũ ti.vide.s.in farcimẽ. Itẽ fartũ eſt ſu⸗
pinũ de fartio. tis.
Fas. i. licitũ. dĩ a facio. cs. Et viffert a iu⸗
re.q; fas eſt lex viĩna. Jus eſt lex humana
Fas ẽꝑ alienũ agn trãſire. Nõ aũt ẽ ius.
Faſcenia.nię.f.p.i.clauſibilis vallatio circa
caſtraꝰ ciuitates·ꝗ ſolet fieri qbuſdã faſci
bns ſtipularũ lignoꝝ: dĩ a faſ.
Faſcia.ſcię.i.ligaturaſellʒ pannꝰquo ſtrin/
gitur pecł vel mãmillę mulieris.⁊ dr a fa/
ſcisq; ea tegit᷑ pectusa papillę cõpꝛimũt᷑
Del ligatura qua puer uoluit᷑ q imodũ

.„ —

faſciculi coꝛpus ligat.

Faſciale.lis.n.t.i.faſcia. Et ꝓpꝛie faſciale eſt
latũ cingulũ:quo puer circuͦligat᷑ĩ faſcijs.
Faſcinus.ni.m.s.vel hoc faſcinũ.ni.i.iĩcãta⸗
tio: dẽ a faſcis vel faſcia:qꝛ in qͥbuſdã fa/
ſciculis vel faſcijs herbarũ ſoleat fieri. Fa/⸗
ſcinus etiã dĩ pꝛiapusqꝛ qᷣbuſdaʒ faſcijs
ſolebat olim inuolui cũ carerent bꝛachis.
IAtẽ faſcinus ſiue faſcinatio vꝛ etiã vulgo
quę nocet infantibo.dicunt᷑ eni quoꝛũdã
oculi viſu vrẽteſ.ꝙ ſi homo aliqͥs uł aliud
aial ab eis ĩiſpectũ fuerit ex tali viſu emar/
ceſcit hinc eoꝛũ actus faſcinatio oꝛ.
Faſciola. lę. diminutiuũ.i.parua faſciaqua
vulnera ligant.

Faſcis ſcis.m.t.ionus. Et plaliter hi faſces

ciũ.i.inſignia honoꝑa qñq; ipſi honoꝛes
dicũt faſces quaſia faſabo lignoꝛũ · quin

–

5 S 4 3 4 7 7 4 4 2 „

granes ſunt põdere oignitatis? autoꝛita
tis m Mug. Papias etiaʒ dicit: Faſces

faſciũ oignitates cõſulares. Faſcis colli-
gatio lignoꝛũ ad depoꝛtãdũ colligatoꝛnu.

PBñ. Hondera ſunt faſces faſces vicunt᷑
honoꝛes.

☛sö

Faſianus. ni. m. s pꝑe, p. qdã auis.⁊ dĩ a faſiſ

ſis.vel faſidis quadã inſula gręcię.qꝛ inde

bᷣmũ aſpoꝛtat ẽ· vel vꝛ a fagin qð ẽ come
dere quaſi fagianus:q; eius caro ſuauis ẽ
ad comedendu. „
Faſſio.onis.ſt.i.cõfeſſio⸗ dĩ a fateoꝛ.
Faſſus.ſa.ſu.i.cõfeſſus.locut.⁊ ꝛ a fateoꝛ
PBñ Ouidius in epi. Pa veniã faſſi mibi
nõ tua munera tant. 2=
Faſtigiũ.gij.i.ſũmitasaltitudo/honoꝛ. Iñ
faſtigiolũ.li.iminutiſnu.
Faſtuoſus.ſa.ſũ.i.ſuꝑbusX dꝛ a faſtꝰquod
idẽ eſt quod ſuꝑbia. Inde faſtuoſe aduer

biũ. Et laſtuoſitas.tatis.i.ſuꝑbia elegan⸗/

tia.elattiio.
Faſtus.ſta.ſtu.i.licitus dẽ a fas vt faſtus
Dies.i.licitus in quo licebat romanis ne/
gocia agerecauſas exercere· ul aliqd tale
Nefaſtus vo dies vĩ quaſi illicitus:q il/

licitũ aut quaſi nefas erat in illo die pdi/

cta agere. q; in illo vie male cõtigerat ro/
manis dꝛ nefaſtus a nefas.Et binc qͥdã
liber Ouidij in quo tractat᷑ de faſtis? ne⸗
faſtis diebo:a dignioꝛi intitulat᷑ liber fa/

ſtoꝛũ. Minc etiã annales libꝛi · in qbo ſcri⸗

bebant᷑ facta romanoꝝ totius ani ·ſiliter a

dignioꝛi parte dicti ſunt aſti. Inuenitur

etia hicfaſtus tus. quarte declinatiõis
annali libꝛo OHñ Aucanus iu xꝰ An nimiſ

andoxi vincet᷑ faſtibo annis.Sed magis

ꝓpꝛie ꝓ libꝛo annali eſt ſecũdę declinatio/
nis: Nam faſtus ꝓ ſuꝑbia eſt quartę de/
dlinatiõiſ.DHñ. Feſta vies faſtus faſtuſq;
ſupbia fert᷑. Faſtus.i.licitus.faſtos qͥʒ di⸗
tto libꝛos. Dat terrã faſtus oꝑi faſtuſq;
nefaſtus.
Fatatus.ta.tũ.i.fato deſtinatusX dꝛ a fato
98., are. “
Fatidicus.ca.ci.e. coꝛ.i fata dicens.
Fatũ.ti.n.s.d a foꝛ faris: dicũt fatuʒ eſſe
quicqͥd deus fat᷑. Del fatũ eſt tẽoꝛal ſuc⸗
ceſſio vel euẽtus rerũ a deo ꝓuiſamuʒ. Et
fingũt tria ſata in colo ⁊ fuſo digit fila
ex lana trahentibo ꝓpter trinã variationẽ
rerũ. Queędã vo deſinũt eſſe:quędã inci/
Piunt eſſe · quegã pſeuerãt· vel ꝓpter tria
tempoꝛa· ſalʒ ſᷣteritũ quod in fuſo iã ne/

tum inuoluti eſt Oꝛeſens q int vigi/

tos mentis trabitur. Futurũ qdð eſt inla/
na· ꝗ in colo implicita eſt.⁊ quod adhuc
ꝑ digitos mẽtis ad fuſũ tanq; ſſens ad
Rteritũ traijciẽdũ eſt.Et eſt idẽ fatũ⁊ foꝛ/

tuna. Sed in hoc differũt· q; foꝛtuna eſt

in his quę foꝛtuitu veniũtnulla palã cau/
ſa. Fatu vo eſt appoſitũ ſingulis ⁊ ſtatu/
tum· ſed hoc alterius cõſiderationis eſt.

Scdm oo Quitilianũ de cauſisſatũ dꝛ

a facio vel fio Hñ ait. Quid eſt fatũ niſi
quod fit ⁊ nõ habet cauſas: Boetius ꝓo
in 4 libꝛo de ↄſolatiõe oicit. ꝛouiden/
tia eſt ipſa dĩna ratio in ſũmo oĩuʒ pnci⸗
pe cõſtituta·ꝗ cũcta diſponit.Itẽ fatũ eſt

inberẽs rebo mobilibo diſpoſitio· ꝑ qua,

ꝓuidęẽtia ſuis quęq; nectit oꝛdinibꝰ
Fatus.ta.tũ.i.locutus.⁊ dẽ a foꝛ faris
Fatalis dies hm Axo. in ſũ. C. de tem. et
repa.appel.oꝛ ſpaciũ tẽpoꝛis infra qð ap
llans debet appellationẽ pſequu.
Fatuus.tua.tui.i.ſtultus.⁊ dꝛ a foꝛ fariſ:q;
imperitiaʒ ſuã oſtẽdit fando quicqͥd latet
in aiĩo·vel reſpõdedo ad interrogata· vel
ideo dẽ fatuus a fando.q; quod nec ipſe
fat᷑ nec qð alij dicũt intelligit. Et viffert
a ſtulto · qꝛ ſtultus eſt qͥ ꝑ ſtupoꝛẽ nõ mo⸗/
uet᷑· iiuriã et ſeuitam ꝑfertnec vltus ẽ nec

vllo ignominię cõmouet᷑ doloꝛe:q; ſtult

eſt hebetioꝛ coꝛde Onde qͥdã. Ego ſtultũ
me eſtimo fatuũ eſſe non opinoꝛ.

Faudicus. . cũ. pe. coꝛ.eſt ille qͥ vera dicit.
cui cũcti fauẽtet videt᷑ cõponi a faueo et

dico.quia eius victis fauet ·
Fauilla. le. f..i.ſcntilla? dĩ a phos qð eſt
ignis· Sed ſcintilla ꝓpꝛie dꝛ accẽſa · fauil⸗
la x extnicta? igne deſerta.qꝛ fauilla eſt
extinctus ſcintille ignis vel ceinis.
Fauillus.li.iminutiuũ.i.paruꝰ fauꝰ. Idẽ
etiã fauulus.li.o=ꝛ: 2
Fauiſſoꝛ.ſoꝛis eſt piſcatoꝛ qͥ ſemꝑ rogat et

fauet deo vt ſibi bñ eueniat· 1 vz a faueo·
Fauius. a. n.i.leuis ⁊ impõderoſus.⁊ dẽa

fauonius. nij.qͥ dẽ ventus lenis.

Fauni dicti ſunt qdã dij ſiluan. a fando uł

phonos·q; voce non ſignis oſtendebant
futura in lucis cõſulti a paganis. Hi vul⸗
go incubi vel incubones a romanis vero
fauniſicarij dicunt. . .
Fauonius.nij lenis ventus qni ferbin⸗
ↄꝛ. Et vocat᷑ ſic quia eiꝰ fanoꝛe floꝛes ꝓ/
ꝓucunt᷑ terra germinat. Oñ Ouidius.

Pſq; ſub aduentu ſpirantis leue fauoni⸗

Inde fanonius.nia.niũ.Et hoc fauoniuʒ
nij. leue odiũ quod cito tranſit ⁊ cadit ad

nod
bonnrt
tenann
uono
mott
mnono
ulcorn
nonbl
becſne
Fuuſtis
hu⸗
nouns,

l tal

an
utaor
1wian
wo
ſsind
ooh
tioſis
Fuulſu
ſng
gbqyn
ras
ſaattau
Gindun
rbd
ensin
prose
laere
come⸗
gubi
( die
te⸗
miüt
oſtie
ſolee
fayo.
ſaup
latei.
ris
lygte

D
faarhe
Gefuat
ons.
1ti
Unis⸗
tno⸗
Pugtu
Dine⸗

nen..
mgckn
iſrieſn
Riftieſt

Wd

ngiuer
codneripe
Agt roſſen

4

ü

s⸗ e

cutlnt
nigrecd
riuchin
S
7. H
i

nfümgtch
ois1dn
glns⸗
araiol

rsPinn

Ginmmmz

Kinlnchn

moduʒ illius venti. Fauonij etiam dice/
bantnr ſpurij· qui ex patre incerto ⁊ ma/
tre vidua ſũt genitia oe iõ:qꝛ ꝗqdã aialia
fauonio ſpũ hauſto cõciꝑe extunant᷑.
Fauoꝛ.oꝛis.m.t.i.auxiliũ/lausaſſenſus. Iñ
fauoꝛoſus.ſa.ſũ.i.fauoꝛe plenus.dem et
fautoꝛius.ria.riũ.a fautoꝛe. Et hic ⁊ H̊ fa/
uoꝛabilisa hocle.Iñ fauoꝛabilit᷑ aduer⸗⸗
hec fauoꝛabilitas.tatis.
Fauſtus ſta.ſtü.i.fęlix cui foꝛtũa fauet. JIñ
aduũbiũ fauſtefęlicit ꝓſpe.Et h̊ fauſtitu/
do. dinis.i.ſęlicitas.Et fauſt cõponit᷑ in/
fauſtꝰ. ta. ti.i.iſeęlixcui foꝛtuna nõ fauet.ſᷣ
ſpꝑ eſt aduerſa:⁊ ei non cõtingit niſi male.

Fautoꝛ.or.m.t.i.laudatoꝛ cõſenſoꝛ in malo
7 ĩꝗ faueo.ues. Inde fautioonis.i.lauſ

xel cõſenſus in malo:ſicut amicica cõſen/
ſus in bono. Nð eni eſt amicicia inter bo/
nos.hoc idẽ eſt fautio in᷑malos. Iñ fau/⸗
tioſus.ſa.ſij.i.in malo cõſentiens.

Fauuſ.ui.mel eſt in cęra ſcilʒ bꝛiſcaa dicit᷑ a

fagin gręce qð eſt comedere latineq̃ſi fa-
gus:q; magis comedit᷑ qᷓ; bibit᷑.
Faux.cis. m. t, d a phos quod eſt vox. Et
ſunt fauces anguſtę fiſtulę gutturis quaſi
phos.i.voces per quas vocalis ſpiritus
ab intimo pectoꝛe exiliesſonũ voꝗ emit/
tit. Et vꝛ ſic vel a füdedis vocibo· vel qᷣa
ꝑ eas famur voces. Del fances dicunt᷑a
phos quod eſt aer:.quaſi phos capientes
kaers el vicunt᷑ fauces a fagin quod ẽ
comedere.⁊ ſᷣm hoc fauces dicũt᷑ maxillę
quibus comedimus. Et ad ſilitudinẽ fau
ciũ.dicunt᷑ fauces loca ſtricta anguſtaſi/
cut eſt adit viarũ inter altos mõtes.Si/
militer ad ſiłitudinẽ fauciũ dicunt᷑ fauces

oſtia fluuioꝝ⁊ exitus in mare· qꝛ loc iſte
ſolet eſſe ſtrictus anguſtus ad modum
fauciũ:vel qꝛ; ꝑ illũ locũ aqa naues exeut

ſicut ꝑ fauces voces. DHñ. Faux eſt faſq;
licet reſecat falx fax qʒ lucet. S
Fax facis.ſ.t.i.teda.et dĩ a phos quod eſt
lux· qꝛ facit lucem. Iñ facula.lę.i.ꝑua fax

ante E

Febꝛis moꝛbus qͥdã.⁊ dꝛ a ferueo.ues.qͥa
facit hoĩem feruere. PHel vĩa frigeo.ges.
qꝛ facit hoĩem frigere.Et deſinit actüs ſin
gularis in em vel ĩim vt febꝛẽ vel febrim
Tablatiuus in.e.vel in.ia actũs plłis in es
Vl in is vt febꝛes vel febeis.
Febꝛua,. oꝛũ.n.S’ płis numeri.i.ſacrificia ⁊
purgationes.ꝗ olim ſolebãt fieri p aĩabo
deſunctoꝝ. Iñ febꝛuatus.ta.tũ.i.purgat

ta. tũ. Et h ſebꝛub febꝛni. i. Pluto. Febꝛui

etiã dicũt᷑ manes:.qꝛ eis fiebãt hmõi pur

gationes. Et a febꝛuus vel febꝛius vꝛ hic
febꝛuarius.rij.quidã menſis dictus ſicq̃ſi
ſacriſicatoꝛius vel purgatoꝛiꝰ ſiue purga

tiuus:q in illo mẽſe olim pcipue fiebant
febꝛua/p aiabo defũctoꝝ ipſi Blutoni.

Fecialis.lis.m.t.quaſi fedialis.i.ſacerdos

ꝑ quẽ fędera fiebãtułqͥ bella annuciabat

qui potius dicebat᷑ ſcularis Onde olim
feciales dicebant᷑ fędiales.qꝛ ꝑ eos fęde⸗/
ra fiebatſicut ꝑ ſeculares bella.Fecialis gꝗ
pꝛie dicebat ile qui legatione vtebatur
ꝙ federe ⁊ pace ᷑ᷣm HMug. Papias dicit:
Feciales vicunt᷑ ꝑ quos ſedera⁊ bella in⸗
Dicebant᷑.i.ſacerdotes.

ecinii.nij.n. S. vz a fex. Et dicunt ſecinia
minuti acni⁊ durę cutis.q; plus fęcis fa-

ciant q; alij acini.

Fecula. lę. vliminutiuũ i.arua lex. Fęcula

Fęcuñdus. Da. Dii.i. fertilis vel abũdansq̃ſi

etiã vꝛ vua decocta vel pinguis.

Feculentus. ta. tu. i. ſetidus.z oꝛ a fce ul fe⸗

cula.vel vꝛ a fęcea lẽtos qð eſt plenn. ꝗnñ
feculetus.tca.tij.i.fce plenus vel fetidꝰ qñ
bec fęculẽtia. tię.i.fetiditas.

fętüdus.i.fſętu vndans vel q̃ſi fetũ vans.
In fecuũditas.tatis. Iteʒ cõponu ſęcũdus
infeęcudus. oa. Dũ.i.nõ fęcudus-ſterilis.

Fedoſus.ſa.ſũ.i.fedus...
Feędus feęderis.i.pactũ vel pax queę ſit inter

Oumnicantes di a fedus. Oa. vu. Juit enĩ

olim cõſuetudo ꝙ cũ aliqs vellet inire fę⸗
dus.quędã poꝛca ſacriſicaret in huc mo/
Pũ.maio: ex iſta parte.⁊ minoꝛ ex alia:ſi-
ue eſſet imꝑatoꝛ:ſiue rexſiue aliꝰ pnceps
tenebãt illa woꝛcã ipſam ꝑcutiebãt tur/

piter occidebãt:quaſi vicerẽtſic occidat᷑

lle qui a pace reſilierit:⁊ inde victũ ẽ fędꝰ
q poꝛca feda⸗a turpiter occiſa:cuius moꝛs
optabat᷑ ei quia pace reſilieret. Pł oicit
fegus a fide. DPel dꝛ ab hirco ⁊ hedo.f.lra
addita:vel potius poſita ꝓ.h. ꝗᷓ habetih
noie hircus.⁊ dã fedus ſic/qꝛ hire' heduſ

cui poꝛca imolabant in fędere faciendo. Et

fędus puenit pacẽſed federis partes ſüůt

inducię dictę:quaſi ĩ dies ocij· vel indu/

cta ociaa ſcibit᷑ ꝑ.oe.diphthogu. Inue/⸗

nit᷑ fedus.da.vu.qdiectiuũ.i.turpis de/

foꝛmis/ſoꝛdidus.⁊ dꝛ a fedo.as. Iñ fede.

Dius.ſime aduer: hęc feditas.tatis.Xt ſcri
bitur ꝑ.e.ſolaʒ pducit tñ pmã. DPñ. SGoꝛ

didus eſt fedus ꝓ pacto dicito fdus

Fel.lis.vꝛ a follis eo ꝙ ſit follicul geſtas

humoꝛẽ qui vocat᷑ bilis. Et dicit fel tam
folliculus q; ille humoꝛ.⁊ ſcribit᷑ ꝑ gemi/
nũ.l.in gtõ. Inde felleus.lea.leũ.i.de felle
exiſtens vel amari.
Felena.nę.f.p.qdã beſtia valde timida ·ſci-
lic cerua. Et ꝓ eodẽ inuenit᷑ hec feles in⸗

xecli. Hñ Ouidius in. S? meta. Feles ſo⸗

roꝛ pheębi niuea ſaturina iacta.
Felix.cis.oĩs ge.i beatus · foꝛtunatus · oiueſ
Et dĩ fęlix.⁊ qui dat fęlicitatẽ.⁊ qͥ accipit

x quod dat llicitas ut felix tẽpus · fglix

locus. Inde fęliciter aduer.⁊ fęlicitas.tatᷣ
Et ꝓducit fę Mñ Aucanus in.4* Fęlixqͥ
potuit mũdi vitare ruinã. Quo iaceat iã
ſcire loco ⁊c. .
Femella.lę. diminutiuũ.i.parua fęmina.

Fęmellarius.larij.i.mulierariꝰfemineis uł

fęmineo operi deditus · vel femineos hbñs
moꝛes · vel volũtati feminę deditus⁊ ob/
noxiusqͥ alio noĩe vꝛ vxoꝛarius.
Femen.nis.n.t.di a femura ſunt illęparteſ

femoꝛũ ·quibo in eqͥtando tergis equoꝛũ

adheremus. Dñ⁊ ſliatoꝛes olim ſub fe⸗
minibo amiſiſſe equos dicebant᷑. DBel fe⸗
men. nis.eſt coxa femĩeę. Dñ Cant7? Et
iũcturę feminũ tuoꝝ ſicut monilia. Inde
hoc feminale.lis.bꝛachę fſeminarũeo ꝙ te
gant femina. Et hinc femen dꝛ qñq; pin⸗
guedo illa ꝗ eſt in pube mulier. Et femur
g eſt in pube viroꝛu. Hec tñ ꝓpꝛietas ſepe
coꝛrũpit᷑ apud autoꝛes vtẽtes ſᷣdicij vo⸗
cabulis indifferenter.

Femina.nę.f.p.dĩ a phos quod eſt ignis:

quaſi ignita:qꝛ vehemẽtius viro ardet et
cõcupiſcit. Del vꝛ a fetiditate:quaſi fęti/

da q; generat fetuũ. Inde hic ⁊ hęc femel/
la le: feminella lęææ fęminula.lę.oia vimi /

nutiua.⁊ femine.nea.neũ.⁊ ſęmininꝰ.na.
nũ.i.res fſęminę: vel ꝑtinens ad feminam.

Atẽ femina põt eſſe pluralis nũeri p coxii/

mulierũ a femen. inis.
Femur.or.n.t.pe. coꝛ. Et ſũt femoꝛa ab ĩgui

ne vſq; ad genua · dicta a femina · quia ibi

eſt viſtinctio eius ⁊ viri. Del femur eſt
coxa virilis ꝓpꝛie. Iñ h̊ femoꝛale.lis.bꝛa⸗
chę viroꝛũ· eo ꝙ femoꝛa tegãt. Et ſcias ꝙ
femur.⁊ genuset ſtirps di·
Feęneratoꝛ.oꝛis.qͥ dat⁊ qui accipit ſæn.q̃ſi
fęnoꝛis actto.
Feneſtra. trę.f.p.dẽ a phoſ quod eſt luxqꝛ
lucẽ ferat· vel qꝛ p eam videam foꝛis lucẽ
BPñ ⁊ feneſtra dꝛ quaſi ferẽs nos ex Del

feneſtra cõponit᷑a phos: miſtro:q; mini-

ſtrat lucẽ domui. Et ſunt ꝓpꝛie feneſtre qᷣ⸗

bus exterioꝛ pars anguſta eſt· H intioꝛ dit
fuſa · Iñ feneſtrella.lę.i.parua feneſtra.⁊
feneſtratus.ta. tůü. M
Feniciũ.cij.eſt herba fullonũ ·q mgrã facit
tincturã. Oñ Iſaię.S. Si fuerint peccata
veſtra quaſi feniciũ. .
Feniculuũ.li.pe. coꝛ.herba ꝗqdã.⁊ dꝛa fęnum
qꝛ tirſus huius herbę radices acuũt viſũ
Inde⁊ feniculũ di quaſi oculoꝝ fęnũ · vel
oꝛ ſic. qꝛ hec herba eſt calida ⁊ ſicca.

Fenũ.ni.n. s.v? a phos qð ẽignis · q; faci⸗
le igne accẽdit· vel eo flama facile nutrit.
Aſcribit᷑ ꝑ oe vdiphthongũ.

Fęnus fęnoꝛis.n.t.i.vſura/ſed vſura ẽ lucrũ
de capitali acceptũ. Fęnus vo lucruʒ de
vſura acceptũ. Del vſura eſt ſine derni⸗
nato tẽpoꝛe · ſicut qͥ aceõmodat duodedʒ
denarios ꝓ vno denario quotqͥt mẽſibo
occeptoꝛ voluerit. Fnus vvo eſt cũ tẽpo/
re determinato:ſicut qͥ accõmodat vigiti
ꝓ triginta vſq; ad mẽſem. Dñ fenꝰ vocat᷑
auidũ:qꝛ qui ſic accõmodat ſemꝑ auet ut
illud tẽpus veniat cto Oñ Lucanꝰ. Hic
vſura voꝛax auide qð in tẽpoꝛe fenꝰ. In⸗
Differenter tñ vtimur pdictis vocabulis.
Inge fenereus. rea. reũ.

Fera ferę dr oĩs beſtia. et dꝛ a fero fers.eo

ꝙ toto coꝛpoꝛe ferat᷑·vel qe vtat᷑ naturali
libertate · deſiderio ſuo.⁊ volũtate ꝓpᷣa
ferat᷑·ferę ſũt etiã ſi non ſeuiũt.Beſtię vo
a vaſtando dictęſutq; moꝛſu vel vngui⸗
bus ſeuiüt:quaſi vaſtię. Iñ ferinus.na.nũ
i. de fera exiſtens.
Feraculus.la.iũ.i.aliquãtulũ ferax.
Feralis.ↄ.t.⁊ h le.i.moꝛtalis lugubr.fune⸗/
bꝛis. dẽ a feron quod eſt moꝛs.

Feratrũ.tri.n. s.dꝛ a fera.Et ſũt feratra tec/

ta ſiluarũ ſpiſſa.

Ferax. cis.oĩs ge.i.fęcũdusabũdãs. Inde

feraciter aduera hęc feracitas.tatis
Ferculũ.li.n.S.i.miſſoꝛiũ. dicit᷑a fero fers.
Ferculũ etiã dꝛ mẽſa ſuꝑ quã conũt᷑ fercu
la/Itẽ ferculũ etiã dꝛ vaſtulũ in quo poꝛ/
tatur ferculum. Oñ in Cant.. Ferculũ fecit
Salomon rex de lignis libani pm Hug
Papias vo diat. Kerenlk⸗diſcho men⸗

ecẽtiũ · aut vaſculũ miſſoꝛiũ · in quo epulę

ferunt᷑.

Ferentarius. rij m. s.i. vexilliferul fũdibu⸗

lus vel ſagittarius·quia ferat arcim. Dñ
Ambꝛoſius ſuꝑ Egiſippuũ. Sed vt ſolet

in ferẽtanioꝝ lijs plura vulnera ꝙ;ᷓ neceſ

inferebant. ..
Feretrũ.trin.s. eſt quoddã inſtrumẽtũ cũ

Pcn
Hifre
(ſennn
Etet
fanm
ſiofen⸗
ceſluneꝛ
nmel
(nsel

enind
Aeneſtne

rccg

Wraihli
efiit
1lca
eid

ſmeluan
wlmn d
We Nn
dde
cfät
iwet
Anpamenn
lu h
neſgt
adbtli⸗

ſoſeed
uemmurtl
wünrpy
rbte
n
iuammni

nn.
gtn nune
W.
itm

ts
wütfenu,
nqno o
fanlͤfeat
niin Dug
lvonni
unng

ilb⸗
m Hi
hrtſolt
nchen

nii

quo poꝛtãt᷑ coꝛpoꝛa moꝛtuoꝑ.⁊ dꝛa feron
qð eſt moꝛseo ꝙ ferat moꝛtuũ. autẽ
dĩ feretrũ q̃ſi ferẽs atrũ etymo.eſt. Qui/

dũ tñ volũt deriuari feretrum a fero fers.

q; ferat moꝛtuoſ.llij vicũt feretꝑ dici·q
ferat tetrũ.i.moꝛtuũ·ſ̊ potiꝰ eſt etymolo.

Feria. rię.i.ceſſatio ab oꝑe ſeruili.⁊ dĩ a fe-
rio feris. Oñ ⁊ feria vꝛ feſtiuꝰ viesĩ quo
ceſſare debemꝰ ab oꝑibo ſeruilibo·in q̃ ſo/

la res dina dʒ geria oꝛ feria a ferẽdis vi/

ctimis et m h̊ ſoli feſtiui dies vicũt feri⸗
Apꝛie. qbo ſacrificia cipue ſolẽt fieri·Sʒ

q; q̃libet die debem ceſſare a vitijs:inde

eſt ꝙ qlibet oies pot dici feria. Scom S

cõſuetudinẽ chꝛiſtianoꝝ ſic appellãdi ſunt
dies.Dies ſolis pᷣma feria·ul dies dñica

Et dies lunę ſecunda feria.Et dies mar

ttia feria.Et dies mercurij q̃rta feria.Et
Dies iouis qnta feria. Et vies veneris ſe/
xta feria. Et dies ſaturni ſeptia feria. Et ẽ
Duplex ſenſus·q; vo dies ab initio babi
tus eſt ferialis:iõ dies vñica nücupat᷑p/
ma feria:qꝛ pᷣmꝰ vies eſta feria.i.a ſabba

to qð feriale ſolet eſſe. Dies lũę d ſecũda

feria·q; ſecũdus a feria.i.a ſabbato· et ſic
de ceter. Del dies oñic oꝛ pᷣma feria.q;

eſt pmꝰ dies ſeptimanę ꝗ eſt feria: ſic de

alijs. Itẽ ferie ſũt ꝗdã ſolenitates · in qbo
cauſę tractari non debent.

Feriat.ta.ti.i.feſtiuꝰ. ꝛope qͥdẽ dies fe/

riati dicũt᷑qbo res vĩna fit abſtinẽ etiã
opoꝛtet hoĩem a litibo et opiby ſeruilibo.
Ferinus.na.nũ.ẽ poſſeſſiuũ.⁊ oꝛ a fera· Et
H̊ ferina.nę.i.venatio. Hñ Hirgiliꝰ. Im/
plent᷑ veteris bacchi pinguiſq; ferinę.
Termentutneti ieanas dꝛ a ferueo.ues:qꝛ
excreſcat. Iñ fermẽtatus.ta.tũ. Oñ qͥdaʒ
panis dꝛ fermẽtat.i.fſermẽto coꝛruptus
Et qꝛ parũ fermẽti totã maſſã paſtęcon/
rüpit:iõ qñq; ponit᷑ ꝓ geccato/qꝛ etiã ꝑuũ
mõtale magnaã maſſa vᷣtutü moꝛtificat.qꝛ

q ĩ vno offedit factꝰ ẽ oiuʒ reꝰteſte apło.

Ferocia.cię.f.p.idẽẽ qdð ferocitas⁊ dꝛ a fe⸗
rox. Hñ Martialis. Oythagoꝛici edocu

erũt ferociã aĩ cũ tibijs mollire.Etĩ hym⸗/

no martyrũ. Miꝓ te furias atqʒ ferocias.
Feron gręcelatine vĩ moꝛs.
Feronia.nię.qͥdã fons vel palꝰ.⁊ dĩ a fero
fers:eo ꝙ cõferat vtilitatẽ bibẽtibo. Et H̊
ferocinia.nię:dẽ dea illius agꝗ vel fontis.
Ferrarius.rij.qͥᷣ in ferro operatvel qͥ ferruʒ
equi facit⁊ dꝛ a ferrũ.
Ferriminatio eſt eiuſdẽ generis materiaꝑ
ſolidatio cõiũctio· vt ſi cypho argenteo
fundus ferreus apponat᷑de hoc no.in.l.in

rem ff. ve rei ven.
Ferrifodina.nę. loc vbi ferrũ foditur.

Ferrugo.ginis.i.ferri rubigo. Itẽ ferrugo
dꝛ qͥdã coloꝛ ſilis ferro.⁊ eſt purpuręſub
nigrę fit in hiſpania. Inde ferrugineus
nea.neũ.de ferrugine exiſtens.⁊ ferrugi⸗
noſus ſa.ſũ.i.plenus ferrugine.
Ferrũ.ᷣ’ri.n.s.ẽ metallũ qdᷣdã.⁊ dꝛa far far⸗
ris· qꝛ farra.i.ſemĩa frugũ terręcõdit. Iñ
ferreus.rea.reũ.i.de ferro exiſtens. Itẽ a

„ „ „

ferrũ dꝛ hoc ferramẽtũ.ti.i.inſtr̃m ferreuʒ

⁊ accipit᷑ collectiue.⁊ hoc ferrũ ferriꝓ fer/
ro eqͥ :q; ex puro fit ferro. Et ĩ tali ſigtiõe

ferrũ hʒ płalitatẽ. Et nõ ꝙ purgamenta

ferri ſũt rubigo ⁊ ſcoꝛia.AItẽ reꝑit᷑ ̊ ferrũ

ri.maſ.ge.p/ppᷣo noĩeq q̃litas vodeſſen

tiã rei nõ mutatpõt tñ declinani.h ferrꝰ.ri.
Fertilis. lis.ↄ.t.⁊ Hᷣ le.i:abũdãsmulta ferẽſ
Fertilis ager eſt Fructuoſus vo quicũq;

cõpendio eef.
Ferti.ti.i.oblatio ꝗ altari offert.et poſtea
a õᷣtificibo ſacrificat᷑ vꝛ a fero fers. Itẽ

fertũ qñq; ponit᷑ ꝓ fartũ.vide.S.fartum

Feruidus.a.oũ.i.calidus⁊ iracũdus.Iñ
feruide aduer hec feruiditas. tatis

Ferula. ę.f. p.pe. coꝛ.quoddã genꝰ herbę. et

palmatoꝛiũ inde factũ dꝛ ferula: Dic eni

Coꝛnut᷑ ꝙferula eſt gen feniculi qð cre/

ſcit in mõte gargano.⁊ inde affert a pere/

grinis in modũ retoꝛti baculi:qð ẽ tã cali /

Osnature ꝙ cũ auſter flat qͥ ſilr eſt calidꝰ
fit qqã ↄflictꝰ⁊ cõfractio int herbas illas
inde pcreat᷑ ignis adeo magnꝰ:ꝙ qñq;

cõburit᷑ tota regioa qua cõbuſtione be

ata gatha ſiculos ⁊ romanos liberaſſe
Ferulariũ.rij.loc vbi ferulę abũdat.⁊ dꝛ a
ferula. Et p eodẽ inuenit᷑ hoc feruletũ.ti.
Feruoꝛiũ.rij.i.caldariũ.⁊ dꝛ a ferueo. ues

Ferꝰ feri. m. S.ꝛ a fero fers. Hñ ps. Sin/

gulan ferꝰ vepaſt'ẽ eaʒ. Et H fera ferg de
ꝗ.sS. loco ſuo. Et a fera deriuat᷑ ferꝰ.ra. rũ.
i.crudelis.onrusaſp. Iñ feritas.i.crudeli
tas. Et h hec ⁊ hoc ferox.cis.i.crudelis
immanſuetus. Iem a ferox vꝛ ferocitas
tat. Et H̊ ferocia.cię.ĩ eodẽ ſẽſu. Et nota qꝙ;
ferox ẽ aĩus:ferꝰ eſt leo. Itẽ ferocitas ſeępe
laudi habet᷑ Eſt enĩ fero citas militũ.⁊ fe/

rox iuuetꝰ di. Sʒ feritas viri aĩ eſt. Et fe⸗

rox cõponit᷑ h̊⁊ ⁊ G̊ gferox.cis.Et coꝛ.fe.
Vngde Aucanus in 4? Mõ ſonipes in bel⸗
la ferox non iret in quoꝛ.
Feſcenia.nię.f. p.mulier ꝗ expellit faſcina.

Feſcenini.noꝝ.malſ.ge.pluralis nũeri ſunt

carmia ꝗᷓ dicit mulier qñ expellit faſcinũ.
Et he faſcininę.naꝑ.carmia ꝗ mulier oicẽ
mouẽedo cunas vt ſopiat pueꝝ.Et qñq;
feſceninę dicũt᷑ laudes. Dñ habet in qͥdã
5ſmõe:ꝙ; angeli aſtãteſ oño nato ĩ ſepio
canebat:Gloꝛia in excelſis deo.⁊ in terra

pax hoĩbo bonę volũtatis ꝓ faſceninis q̃i

loco feſceninaꝝ.i.tales feſcenias vicebãt
circa eũ vt qi doꝛmiretſcilʒ glia ĩ excelſis
deo ⁊c.⁊ ſic laudabãt eũ. Itẽ iuenit feſce/
ninꝰ. a.ũ.a feſcenino oppido. VPñ Mꝛati.
Feſcenina ꝑ hunc iuenta licẽtia moꝛũ.ſm
Hug . NPaß. etiã vicit: Feſceniĩa cãtica nu
ptialia ꝗ in nuptijs cãtãt᷑.Feſceninꝰ.a.ũ.i
nuptialis a feſcemo oppido q̃dã cãpanię.
Feſſus.ſa.ſũ.d a findo.dis.q̃i fiſſus.i.diui
ſus a ſanitate:nec iã integer ſalute.Et eſt

generale nomẽad oĩa eni refert᷑. Picimuf

vÿ feſſus aĩo/feſſus coꝛꝑeqð magłẽ pꝛo/
pꝛiñ.⁊ feſſus rerũ ad caſũ veniẽtiũ· q̃ſi in/
ops copiarũ.⁊ ſm hoc eſt nomẽ.ſᷣm xo
ꝗqð eſt participiũ vꝛa fatiſcoꝛ.ſcer.
Feſtialis.ↄ.t.hiuiꝰ feſtialis.i.ſacerdos vel
oꝛatoꝛ: ꝑ quẽ belluʒ indicit᷑ ⁊ pax cõponit᷑
qui⁊ fecialis dꝛ. òôòM
Feſtiuitacula.lę.imi.i.parua feſtiuitas

Feſtiuus.ua.uũ.idẽ eſt qð feſtꝰ.Vñ ꝑ trãſ⸗

lationẽ vr hõ feſtiuꝰ.i.lt᷑ compt.ſuauis
Inñ feſtiue adũ. Et h̊ ⁊ H feſtiualis.⁊ G le.
Im feſtiualit.⁊ hęc feſtiualitas.tati.ſolẽ/
nitas uł ſuauitasdulcedo/oꝛnat᷑leticia
Et doꝛ feſtiuitas q̃i feſtiditasa feſtis die/
bus. eſt etymologia.
Feſtra. ſtrę. dẽ a feneſtra ꝑ ſyncopã.i.ꝑua
feneſtra. ñ Macrobi de ſaturnalibus
Feſtra qͥ dẽ eſt minuſculũ oſtiũ i ſacrario.
Feſtuca cę.i.ſtips/ſcil,ʒ mimũ põdus ułpul
uis. vel atomꝰ. Iñ effeſtucare.verbũ iuris
i. abꝛenũciare.
Feſtulũ.li.pe.coꝛ.i.paruũ feſtũ
Feſtũ.ti.eſt illud lignũ in ſümitate domus.
ad qð oĩa dirigunt᷑ tignaa in qͥ cõueniũt
Iñ hoc feſtũ.ti/ p ſolẽnitate.Sicut eni ad
feſtũ lignũ tigna domꝰ cõneniũt.ſic ad fe⸗
ſtu.i.ad ſolẽnitatẽ hoĩes cõueniũt.Vl fe/
ſtũ vꝛ a feria. q́i feriatũ. Iñ feſtꝰ.ta.tũ.vt
feſtus dies· Et ſũt feſti dies tm̃ ocij⁊ reli⸗/
gionis·.qꝛ in eis ſola res vina ſit. Et nõ qꝙ;

feſti dies dicũt᷑ ex cõſuetudine.ſᷣ̊ ſolẽnes

q ad hoĩes ꝑtinẽt ut parẽtela ut cũ qs de/

icti officdia expleũit· oꝛ ſolẽnia ᷣſtitiſſe.
Fetuletus.ta. tũ.i plenus fetoꝛe. Iñ fetulẽ⸗

tia. tię.i. fetiditas.
Fetura. rę.i.łetus. partus.⁊ dẽ a fętus.a.ũ.

Fetus. us ui. part natfili mulier ul pe/

Fiber bꝛi m. a.eſt qðdã aial.qdð cũ ven

coꝛis. ꝓpꝛie adhuc exiſtẽs ĩ vtero/ſic oi/
ctus:qꝛ adhuc in vto foueat liq; ꝓ iã par
to iueniat. Oñ fętus.ta.tũ.i.plenꝰx qñq;
liberatus · vt Iſta mulier eſt feta. i. partu
Vel filio plena vel iã liberata. Et ſilr ſi ine
niat᷑ fęta partuii.liberata vel plena.
Fętutina res.i.fetida inqͥnatiſſima acmu

liebꝛis ſoꝛdida actio/ꝗᷓ ꝑ mulierẽ feętũ fa⸗/

cere põt hm Papiã.
Feudũ.vi.eſt beneficium ⁊ beniuola actio
tribuẽs gaudiũ capieti · capiẽſq; tribnẽ/
do in id qð facit.⁊ ſua ſpõte parata. Nel
feudũ eſt illud bñficiũ qð ex beniuolẽtia
alicui ita tradit᷑ alicui· vt ꝓpꝛietate rei ꝗ
in feudũ dat᷑ penes vãtẽ remanente vſu/

fructũ eiuſdẽ rei ita ad accipiẽtẽ trãſferat

vt ad eũ hęredeſq; ſuos maſculos⁊ fias
ſi de eis noiatim victũ fuerit ⁊ imꝑ petuũ
ptineat ad hoc vt ipſe ⁊ eiꝰ heredes fide/
lit ſeruiãt· oño ſiue illud ſeruitiũ noĩatim
dictũ fuit a vño q̃le eſſe debeat.ſiue inde⸗
terminate pmiſſũ ſit. Pr aüt feudũ a ſide/
litate vel a fide· quã vaſallus oño ſ̊ſtare
tenet. Nec enĩ debet aliq̃ inueſtitura fieri
ei qͥ fidelitatẽ facere recuſat.niſi feudũ eo
pacto ſit adqͥſitũ·vt de eo fidelitas nõ p/
ſtet · vt in ↄſtitutiõibo feu.ꝑ qͥs fiat iueſti ·
⁊ quos recipit᷑.ibidẽ ĩ qͥbo cau.feu.amit.
mci bn vſi.feu.no.
Feudũ legiũ ſm ſpe.ẽ qñ cã occaſio homa
gij ceꝑit a ño/ut qͥ baro dixit alicui pau
peri militi ꝙ aliqua rẽ imobilẽ ſibi daret
ſi ei faceret homagiũ.⁊ illã dedittalis res

pyvocatur feudũ legiũ.⁊ talis vaſallus ho/⸗

molegius.

Feudatarius eſt qͥ feudũ recipitqui etiim

vaſallus doc.
Fex. cis.f.t.ꝛ a figo.gis.q; ſe mergẽdo in
fuũdo vaſigaffigit · vel vꝛ a ſedo.as.

F oante 3
to/
res ſequũt᷑ ſe caſtrat.⁊ ſibi mẽtulã findit.
vñ ⁊ alio noĩe dꝛ caſtoꝛ:qꝛ ipſe ſe caſtrat
bm qͥſdã. Iñ fibꝛinus.na.nũ.⁊ hoc fibꝛinũ
ni. lana illius aĩalis. Oñ hęc fibꝛina.nę. dẽ
Veſtis · ꝗᷓ tramã de fibꝛi lana habet.
Fibꝛa. bꝛę.f.p.idẽ eſt quod venaS oifferũt
q; fibꝛa eſt ipſa choꝛdaſ-cilicʒ ipſe folliculꝰ
ꝑ queʒ ſanguis viſcurrit. Mena ipſe ſan/
guinis curſus. DNel fibꝛę ſunt iecoꝛis extre
mitates · ſic victęquia apud gentilesĩ ſa/
crificijs ad phębi aras ferebat᷑ ab ariolis

vt ibi reſpoõſa acciperẽt Fibꝛę etiã dicunt᷑

venęinterioꝛes vel venę iecon vel viſcera

Wn
Pen
lupt

onat
ſm

U
ut
tus
n
nice⸗
glſt
nich
Nbid
1s
n

fi

fie
u
1e,
vmn
ei
Pooſ
tuli
lötr
buse
uuſ

cut

onſen,
S Upr
Gpem
rſü
umumn

ors t. 2e .
w,

inhemn
varnta Ve
lenuolin
etateeig

nenne va.

Rewer
ſalogifi⸗
müpin
end
Niocſtue

ileudüeo

luusnöè

futineſt⸗
uhen amn.

„ 7
NC n

milaip
Mant
letusres

i ato/
tlifinct.
ſaſtnat
walnmn
veniſi⸗
lſan

vsee.

lesiſt
nnols
ni dian

v

vel mẽbꝛoꝛũ iũcturę. Iñ fibꝛoſus. ſa. ſũ. i.
plenus fibꝛis· Oñi hymno ſãcti Yoãnis

baptiſtę. Ot queãt laxis reſonare fibꝛis.

Fibula.lę.f.p.vẽ illud quo pectus feminaꝝ

ꝛmmata dꝛ a phibuli gręco· Otł fibula oꝛ

ſurmatoꝛiũ · quo palliũ tenet᷑ in humeris
Vel cingulũ in lũbis. Iñ hoc fibularii.rij.

illud qð apponit᷑ in matello·vel ꝑ qð im/

mittunt fibulę ne viſſipẽt mãtellũ. Et po/
tius ſcribendũ eſt ꝑ ph. phibula.

Ficarius.rij.ͥ colligit fic. Itẽ ficarius.rij.
dꝛ qͥdã deus ſilueſtris:ſcilʒ pan vel faunꝰ

l ſatyrus: di a fic. Oñ Mieremię. So.

diĩ. Habitabũt dꝛacões ci fatuis ficarijs
vbi dicit glo. interlinear.i.cũ hoĩbo ſilua/
nis. Alij dicũt ꝙ ficarij vicunt᷑ fauni ⁊ ſa-
tyriqᷣ int᷑ ficus⁊ alias arboꝛes moꝛant᷑· qͥ
Iſa.ð 4 onocẽtauria piloſi appellant.
Ficatũ.ti.i.iecoꝛ:ſiue epara dꝛ a ficus.
Ficedula.lę.pe.coꝛ.ꝗqdã auis a fieu dicta/qꝛ
ficus magis edat.Heęc eadẽ ⁊ ficedulẽſis
dꝛ. Quidam tñ vicũt ꝙ ficedulẽſes ſunt
parui piſces.

— .

Ficetũ.ti.pe.p.loc vbi creſcũt arboꝛes fici.

Ficoſus.ſa.ſũ.qñ deriuat᷑ a fic ꝓ moꝛbo· doꝛ

tali ĩfirmitate plenus. Ficoſus.ſa.ſũ.etiaʒ

põt dici a fico arboꝛe q̃ſi plenꝰ illis arboꝛi

bus. Et a fico fructu: quaſi plen tali fruc/

tu · ſcilʒ ficuũñ.

Ficticius.cia.ciũ: ficticioſus.ſa.ſũ.i.qͥ fin/
git · xl qð fingit᷑.Itẽ ficticij vel ficticioſi

pꝛie ſunt falſi amici ſimulatoꝛij · ſcilicʒ qᷓ

fingut ſacere aliqͥq ad ſeruitiũ amici ⁊ fa-
ciũt vt ei incõmodũ pſtẽt. Hñ fictio dẽ

falſa⁊ ficta amicitia ·qᷓi ficta actio ficticij

vicunt᷑ ficte agentes.
Fictilis.ↄ.ta H̊ le.pe.coꝛ.qð facile fingi põt

vel qð iã fictũ eſt.⁊ dẽ a fingo.gis.Dñ et
vaſa terrea fictilia vocant᷑· q̃ſi ficta ⁊ cõ/

oſita.vt aliquã foꝛmã habcant.
Fictoꝛ.orm.t.qͥ ↄponit vel oꝛnat aliqͥd ſic

q capillos mulierũ linit.⁊ ꝑtractat· vngit
Zmitigat. Iñ fictoꝛiꝰ.ria.niũ.qᷣ fingit· vel

qui fingit.
Ficulnea.neę.eſt ꝑua ficus.⁊ dꝛaa fico arbo
re. Iñ hoc ficulnetũ.ti.loc vbi creſcunt fi⸗

culneę q hoc ficetũ dẽ a fico. Et ficulneꝰ
nea.neũ.de ficulnea exiſtẽs uł ad ficulneã

ptinẽs · qð ⁊ ficeꝰcea.ceũ.et ficulnꝰ na.nũ

di. Ficeus etiã põt deriuari a ficu fructu

Ficus.ci.f.s, p arboꝛe. Oñ Lucę.iʒ? Arboꝛẽ

fici habebat qdã. Et oĩ afſcnndngeto Z

ſit fęcũdioꝛ⁊ feracioꝛ oĩbo alijs arboꝛibus

qᷓ bis vel ter generat fructũ in ãnoa vno

⁊ ficticioſus.ſa.ſũ.i.qͥ fin-

matureſcẽte alter oꝛit᷑. Dinc ⁊ carica dicit

fructꝰ eiꝰ vel maſſa fructun eiꝰa copia.Jñ
hec fic.us.ui/p fructu illiꝰ arbor q̃rtę de-
clina: deſinit ablatiuus in vbo. Inuenit᷑
etiã ꝓ qᷓdã ĩſirmitate · ſilr fic. cus.q̃rtę de/
clina. ů̊ vifferunt qꝛ ficus ꝓ moꝛbo eſt ge.
mal.̊ ficus ꝓ fructu eſt ge.fę. Ceciliantñ

voluit ꝙ ficus pꝛo moꝛbo eſſet ſecudę de/

clinatiõis. Onñ Martialis coqi. Cu vi/
xi ficus:rides q̃ſi barbara verba.Et oixi

ficos Ceciliane iubes. Dicem ficus qᷓs ſci-

mus ĩ arboꝛe naſci· Dicemus ficos Cecili⸗/
ane tuos. Itẽ verſus. Ilrtboꝛe de fico ma/
turas collige fic. Sʒ tumidos ficos nul-
lus m mittat amicꝰ. Inucnit᷑ etiã fic. ci. fę.
ge. ſecũdę decli. ꝓ fructu Mieremie. 24
Et ecce duo calati pleni ficis. Itẽ Marci
xj? Mõ enĩ erat tẽpus ficoꝝ. BEñ grecſin *
Eſt ficus moꝛbo ẽ ficus fructus arboꝛ.Dz=z
hic ficus pꝛo moꝛbo.ſ̊ pꝛo reliqͥs hęc.

Fidecula.le.diminutiuu.i.parua ſides.

Fidelia.lię.fF.p.i.olla dicta a fideliiquia ſit
fidelis in ſeruido. Oñ Berſiꝰ. Aeſpõdet
viridi nõ cocta fidelia luino.Fidelia etiaʒ
tõt eẽ płis nũeria tũc dedinat᷑ h̊ ⁊ B fide/
lis h̊ leut in ps. Fidelia oĩa mãdata erꝰ.
Fideliola.lę.dimi.i.parna fidelia ſiue olla
Fidelis..ta hoc le.i.fidus.⁊ dicit᷑ fidelis
ab eo ꝙ dicit vel ꝓmittit bonũ. Mñ qdã.
Eſt vir ĩ obſequijs fidus ſermõe fidelis.
Inñ fideliter adũ: hęc fidelitas. tatis.
Fidelitas ſᷣm Moſti.nihil aliud eſt niſi iuſ-
iurandu:qð a vaſallis pſtat oñnſo.
Fides.dei.fſę.ge.eſt qua veradet᷑ credimus
qð nequaqᷓ;ᷓ videre valemꝰ dꝛa fio fis.
NMaã credere nõ poſſumꝰ qð videmꝰ. Et ẽ
fides ſi in aĩo fiat qð victi eſt· vel ꝓmiſſũ
vel placitũ int vtroſq;·q̃i int deũ hoĩem
Pñ ⁊ cᷣlugꝰ oicit ꝙ ſides d ex h̊ ꝙ fiunt
Dicta. Et nota ꝙ dvꝛ hec fidis.dis.p choꝛ/
da.⁊ coꝛ.pᷣmã.Itẽ iuenit᷑ hęc fides dis ꝓ
virgine quadà coꝛ.etiã pmã a hęc fides
dei.qð etiã coꝛ.bmã/ſ̊ fido.vis.vbũ ꝓd.
pmam. Mñ Oꝛphea nulla fidis tangit ꝗ
tangere fidis. Item. Dirgo fides fidis ẽ
reſonat fidis in citharando. Jungit ami/
coꝛum coꝛda fides fidei.Ponit᷑ etiã fides

ſfidei pꝛo credulitate ⁊ pꝛo articulo fidei.

Hñ.Credulitaſq; fides articuluſq; fides
Et nota ꝙ ſicut dicit Paulus.Fides eſt
ſubſtantia ſperandarũ reru argumentum
non apparẽtiũ · Et appellat hic fides ſuba
nõ qʒ ſuba ſit in genere ſubſtantig b quia
gquãdã ꝓpꝛietatẽ ha bet ſuſtatie leut en

ſubſtatia ekfundamenti etbalis omnin
alioꝝ entii ita fides eſt füdamentũ totiꝰ

ſpũalis edificj. Et ꝑ hũcmodũ vꝛ etiã ꝙ
lux eſt hypoſtaſis color.q in natura luciſ

oés coloꝛes fundan.
Fideicõmiſſũ eſt illud legatũ vel relictum·

gqð cõmittit᷑ fidei hęredis alicui dãdũ ab
eo cũ teſtatoꝛ dicit heres fidei tuę cõmit/

to vt des legata ⁊ cõmiſſa · vt bm co. in
ſu. C. e.ti. S.ſequir.
Fideicõmiſſarius eſt ille cuiꝰ fidei legatuʒ
vel relictũ cõmitſit.
Fideicõmiſſaria hęreditat petitio eſt q cõ/
petit ei cui fideiuſſoꝛia hęreditas reſtituit᷑

ex ſenatuſcõſulto trebelliano · vt qͥ habet

agros cõfines ꝑ ipſam viuidant᷑ agri
vel fundi. .

Fideiuſſoꝛ eſt qͥ alienã obligationẽ in ſuaʒ

recipit ułſuſcipit fidẽ·pncipali nihilomi/
nus manẽte obligatovidelicʒ qͥ ſe ꝓ alio

obligat vt eo ſcilʒ pncipali debitoꝛe non

ſatiſſaciẽte ipſe ſatiſfadet.Et dꝛ q̃ſi iuſſu
altenius ponẽs fidẽ ſuã · vt Inſtit eo .ci. in
pꝛin. et. ff. eadẽ.l.j.etiiij)j.
ideiuſſoꝛ in rẽ ſuã dr qͥ fideiubet ꝓ aliqua
re in ea cauſa q̃ res futura eſt eius Derbi/

gratia Pedi pcuratoꝛẽ ad defẽdẽdũ in cã

mea- fideiuſſi ꝓ eo iudicatũ ſolui hoc ca/
ſu fideiuſſoꝛ in rẽ meã dicoꝛ · vt.l.ſi defũct᷑
Fideiuſſio ita fit. Si interroget᷑ fideiuſſoꝛ
ſic· fide tua iubes ꝙ iſte debeat. Et ille re⸗
ſpondeat fideiubeo· vt Inſtit/e. ti. S.c ſti⸗
pulationibo. Hodie tñ ſᷣm Moſti.in ſu.e.
ti. S. qliter vulgares vtunt᷑ hoc mõ es fi⸗
deiuſſoꝛ ꝓ tali ꝓmittis mihi p eo · et iſte
reſpondet · ſic · vel ꝓmitto.
Fidicen.cinis.pe.coꝛ.maſ.t.qͥ canit cuʒ fide
ſiue choꝛda⸗ dẽ a fidis:choꝛda.⁊ cano.is.
Fidicina.nę.pe.coꝛ.f.p.oithariſta ꝗ cũ fide
canit dꝛ a fidicen.
Fidicula.lę.fſ.p.di quoddã genꝰ toꝛmenti
ſailʒ parua choꝛdula vnde ligabant᷑ manꝰ
martyrũ.⁊ dẽ a fidischoꝛda.Oñ Pꝛudẽ/

tius in hymnis. Ignes⁊ fidiculę ſeuiãt. et

tũc dꝛ a fides:qꝛ hoc genere toꝛmẽti rei in
eculeo toꝛꝗqbant᷑ vt fides iueniret᷑. IJdem
etiã vngula dẽ.
Fidifragus.ga.gij.i.fidẽ frangens.

Fidis.is.fę.ge.i.choꝛda citharę:⁊ oꝛ a fin/

do dis hᷣm Hug. Hlbm Papiã YFidis.i.
choꝛda victa.q; ſibi fidẽ ſeruet ·ne alterius
ſonos imitet᷑.⁊ coꝛ.fi.vide..in fides.
Fiducia.cięf.p.dꝛ a fidus.Et ẽ fiducia ĩ bo

nis rebo? in malis ·ſᷣſepiꝰ in bonis rebus.
Iñ fiducialis.ↄ.t.⁊ hoc le.Et fiducialiter
adu.⁊ hęc fiducialitas.tatis.Itẽ a fiducia
ĩ fiduciariꝰ.ria.riu.i.fidꝰ. Itẽ fiducia eſt
cũ res aliq̃ ſumendę pecũię mutuę gra · vel
mãcipat · vel in iure credit᷑.⁊ hincnducia/
rius dr poſſeſſoꝛ:vel qͥ rẽ aliquã fiducialit
accipit.i.in fiducia tuteal.
Fidus.va.dũ.i.ſidelis:qð ⁊ fiſus d ſ non
eſt in vſu:/ dꝛ a findo.dis.Et cõponit᷑ bi/
fidus da.duũ.trifidus· da.dũ.q̃drifidus.
da.duũ. multifidus. da.dũ.qð eſt fiſſuʒ in
duas vel tres vel q̃ttuoꝛ vel multas ꝑtes
Itẽ fidus põt deriuari a fido.dis: tũc dẽ
fidus qͥ fidit? in qͥ às fidit:x d fidꝰ amicꝰ
ſidelis amic. Iñ fide.dv.ſime.aduũ. Iteʒ
fidus cõponit᷑ infidus.da.dũ.i.nõ fidus.
⁊ ꝑfidus.da.dũ:X p.fi. Oñ Aucanus.In/
fid' pmis ducibo dubiuſq; poꝛi. Ite in/⸗
fidus põt cõponi ab ina fides: tũc coꝛ.fi.
Vñ Dirgiliꝰ ĩ q̃dã libello. Infida me ce/
leri facta tuliſſe moꝛa. Siliter dic de ꝑfi⸗
us⁊ de cõſilibo:ꝙ ſi ↄponat᷑ a fidꝰ ꝓdu.
pmã.vt ꝑfidus.i.valde fidꝰ.ſi aũt a nides
coꝛ.fi. Oñ qͥdã. Perſidus eſt neq; pfidus
coꝛde fidelis. Item. Mõ caret ille nide cui
mẽtis gratia fidi. S=
Figmẽ.minis.i.figmẽtũ.⁊ hic hoc ſigmẽtũ
ti.i. õpoſitio · iuetio. Iñ figmẽtatus.ta.tũ
i.fictus.
Figulus.li.pꝑe. coꝛ.i.ollariꝰ luti cõpoſitoꝛ·qͥ
lutũ cõfingit ⁊ redigit in aliquã foꝛmã: et

dĩ a fingo. gis. —
Figulina.nę.pe p.eſt foꝛnax in quo coquũt
figuli vaſa terrea· ſcilʒ ollas. S
Figura.rei.ſoꝛma vel ſiłitudo· Et ẽ figura
hoĩs/foꝛma naturę. Itẽ figura ĩ grãmati⸗/
ca cẽ ex eodẽ vel diũſo ꝓueniẽs qdã diſ-
poſitio dictiõis. Tres aũt ſũt figuręſcilʒ
ſimplexcõpoſita? decõpoſita.
Filatiſta. ↄ.p. vꝛ qͥ vel q p mercede filat.

Filialis. 9.t. pe p. res filij vel filię· vel ptinẽſ

ad filiũ vel filiã. Iñ filialit᷑ adu. Et ̊ filia/
litas.tatis: hęc filiatio.onis.in eodẽ ſeſu
ſcilʒ ꝓpꝛietas qua q; dĩ filius vel filia.
Filiaſter.ſtri.m. S.ͥ filiã habet vxoꝛẽ uł po

Filiatus.ta. tũ.pe, p.i.curuat.⁊ dꝛ a filũqꝛ
filu cito cuarue. “
Filica. ce.i. curialis.? dĩa phile qð ẽmlier.
Filicarin. rij. locus vbi filix abũdatet dĩ a

tfilix. cis. Fllicetüti pe, p. idem.

— . .

Filice.cea.ceũ de filice exiſtẽs uł ad filicẽ

öfthns

Kuſcian liolus. li. i. paruꝰ filius. vel quẽ de ſaco Filij ſpurij oicunt᷑ qͥ de adulterio ex ſolu/
icncneſt fonte leuamus.⁊ da a filius. Itẽ a filia di ta c nõ ſoluto vel ecõuerſo cõcepti ſunt.
hec filiola.i.parua filia · vel etiã quam de Filiuſſaltus diĩ Dauid. Ofñ̃. 2. Regaj. o'.
Wnlnce, ſacro fonte extrabimꝰ. s Tertiũ qʒ bellũ fuit in gob philiſteos
Kilnale Filius.lij.m.S.dꝛ q̃ſi famulus a familia.Iñ in quo ꝑcuſſit adeodat filiuſſaltꝰ polymi
5B filia· lięa deſinut otũs ⁊ ablatiuus ĩ ab⸗ tarius bethleemites goliatb getbeůꝗ.
idign vt filia filiabo ad differẽtiã maſculini.Et Filix.cis.m.t.qdã herba.oe cuiꝰ cinere fiũt
öͤnth Dicũt filij ⁊ filię a familia · q; pᷣmi exiſtũtĩ vitra ⁊ dꝛ a filũ.q; ei folia qᷓi fila ſũt coꝛ
inins oꝛdine naſcẽtiũ.Familia eni icipit a pꝛe⁊ pe.in gtõ. Dñ DHirgili in. 2? geoꝛg. Et fi⸗
leso, qua genen ſãguine vocat. Quidã tñ di/ Filtrü.tri n. s. vꝛ a filũ·q; ex filiſ.. pilis aĩa-
rlirdi cunt ꝙ filius vĩa philos qð eſt amoꝛ: q; liũ fit. Inñ filtrat.ta.tu. Filtrũ etiã oĩ ꝗda
icni ſit amoꝛ piis uł matris. Del dia filo gene herba venenoſa. Bñ ⁊ ſepe iuenit p vene/
d rationis. Eſt eni filius filũ generatiomns no acutiſſimo poſilll.
iinöſin pcedẽdi in poſteris b vbi deeſt filiꝰ. fran/ Filii.li.n. s. vꝛ a philõ· ul dã fil q̃ſi pilũ.a
D git filũ generationis/nec vltra ꝓcedi põt. ex pilis aĩaliũ fit. ßVRDMV
di e Scom vo Aug.ſilius diq fit yt ille. i. Fimarius.rij. oĩ hõ vel equus qͥ poꝛtat fi-
i vtpi bfoti eſt etymologia q; cõpoſitto mux oia fſiuuns.
in ⁊ cuenit ꝓpꝛie filio dei·.q; ꝑ oĩa ſilis ẽ pꝛi Fimbꝛia. bꝛięf.p.dĩ extremitas veſtis.xel
— Et nota ꝙ quadriꝑtitus eſt oꝛdo filioꝛũ · filuʒ quod appẽdit᷑ ad decoꝛẽ in extremi⸗
ſalz vnigenit pmo genit medius.⁊ no/ tate veſtis · ſicut fit in ſtolis ⁊ manipulis.
“ uiſſim. DPꝛimo genit vꝛ ante quẽ nullus Itẽ finbꝛix dicunt ille ſciſſure vel lingule
R—M Vnigenit vꝛ ante quẽ vel poſt quẽ null in tunicis ioculatoꝛũ ⁊ quoꝛũdã nobiliu
Bn Eẽnatus. Mediꝰ intoẽs. Nouiſſimꝰ poſt quępoti viſſolutionis ſigna ſũt q; nobi/
D oẽs. Ideʒ ẽ mimus a monade Mouiſſi⸗ litat. Iñ fimbꝛiat᷑.a.ũ.i.ſimbꝛijs oꝛnat.·
— mus aũt.qꝛ nouꝰ:Nã cęteri cedẽdo anti Fimꝰ.mi.m.s.i.ſtereꝰ qð ꝑ agros iacit᷑qð
Nngne quioꝛes exiſtũt. Itẽ q̃ttuoꝛ modis dicũt᷑ vulgo letamẽ dĩ .qꝛ ſuo nutrimento lęta
mshi filij· ſcilʒ natura· vt filij naturales. Imita⸗ facit arua. reddit pĩguia. Et coꝛripit b⸗
„ tione · vt iudęi cũ dicunt᷑ filij Abꝛaęipſiꝰ mã. Dnge qdã. Feętat vbiq; fimꝰ vitioſi
olng fidẽ imitãtes ex gẽtibo. doptiõe.⁊ põt coꝛꝛe fins
Mma adoptari qͥlibet tã maſculus q; femĩa on/ Finis nis.incerti ge.i.rminꝰ.⁊ dĩ a funis:qꝛ
3 modo ſit minon ętat pꝛe adoptiuo · ita ꝙ agroꝝ fineſ funiculis ſũt diuiſi. Oñ ꝓphᷣa
t fil naturalis eiꝰ eſſe poſſit. Doctrinaſic Funes cęciderũt m ĩ pdaris. Mẽſurarũ
. aplus appellat eos filios qͥbo euãgeliũ pſ̃/ enĩ lineę ĩ terraru partitione tẽdũt᷑ vt di -
bin dicauit. Itẽ dicunt filij liberi ·qꝛ ſic̃ ſeruuſ menſionis ęqᷣtas teneat᷑. Et nota ꝙ finis
rignn, eſt in ptate dñi ·ſic filius ẽ in ptate patris dẽ terminꝰcõſũmatio/moꝛs:patria.Dñ.
isin Et inde etiã filio fit emãcipatio vt ſit lib Eſt finiſ patria moꝛs ↄſũmatio meta. Iñ
ſr mi⸗ a patre ſicut ſeruo manumiſſio Oł oicũ/ hic⁊ hec finalis⁊ hoc le.In finalit. Et eſt
4 tur liberi ·q; ex libero ſint matrimõio oꝛti. finis cõſũmãs.⁊ eſt finis cõſumẽs. Vnde
vckilt⸗ Nã filij ex libero ancilla oꝛti:ſeruilł ↄdi⸗ Finis cõſumẽs: conſumatio finis. In eo
tionis ſut· ſemꝑ enĩ qͥ naſcit· deterioꝛẽ pa⸗ ꝙ cõſũmat ſiue ꝑficit habet nomẽ maris
tinil rentis ſtatũ ſumit. D ſeu habet ſe ad modũ maris. In eo ꝙ cõ/⸗
Ethfiin Filiuſfamilias dẽ qͥ eſt in ptãte pꝛisułpa⸗ ſumit habet ſe ad modũ fęmię. DVnde cõ⸗
tiſcſl rentis · vt accipit in l.fi.ff. de his qͥ ſui vel uenienter eſt incerti ge.i.maſ.vel fſ.
nn. alieni iurjſuntſicut filiꝰ emãcipat dĩ qui Finitimus.ma.mũ.i ꝓpinquus:vianus.
Z ertm ptãtem patris eff. Finitus.ta.tũ. dꝛa finio. nis. Inde ſinitiuꝰ
iun Filij naturales ̃m c! co. in ſu. C. eo.ti. ſunt ua.uũ.qð finit vel finit.⁊ cõponit inſfinit
ni multiplices. Aliqͥ ſit naturaleſa legitimi ta.tũ.i.nõ finitusſcilʒ cuius menſura non
4 vtqᷣ naſaunt legitimũ thoꝛũ.Allij ſũt le⸗ habet finẽ. Et ifinitiuꝰ.ua.uũ.i.nõ finitiuꝰ
igler gitimi tm̃ vt adoptiui. Mlij natales tm̃ Et hinc qͥdã modus verbi d infinitiuus
ati⸗ vt nati ex cõcubina vnica ⁊ i domo indu- Firmaculũ.li pe. coꝛ. vel firmatoꝛiũ · eſt illud
bitato affectu cõiũcta. Elij neq; natales quo aliqͥd firmatur.
luuſii neq; legitimi · vt qui ex illicito ⁊ dãnato Firmamẽtü.ti.n.s.dẽ eo ꝙ nõ ſit iualidum

k5

neq; remiſſũ · vel celũ in quo ſidera ſũtet
vĩa firmo. mas.eo ꝙ firmum ſit nec caſui
ſubiacens.
Firmus.ma.mũi.valẽsſ̊ firm exnata·va
lens vo ex pcipuis viribo· vt athleta · et
d a foꝛmon qð eſt caloꝛ· q̃ſi cuʒ caloꝛe· et
cõꝑat᷑. Iñ firme.miꝰ.ſime.adu.⁊ etiã fir-
miter vicit. Et hec firmitas tatis.⁊ H fir/
mitudo. dinis. qua aliqd fumat.
Fiſcella. lę.fp. dimi.i.parua fiſcina. Et hic
fiſcellus.li.i.mollis caſei appetitoꝛ.
Fiſcina.nę.f.p.i.vas vel coꝛbulus ex iunds
vel vimine factĩ quo fit caſeuset coꝛ.pe.
Vñ Mirgilius.Nuc facilis rubea ↄtexit
fiſcina virga. Iñ fiſcinula.lę.pe. coꝛ. oimi.
ſcus. ſci. m. s. i. ſace' vel burſa regubipu⸗
blicus cẽſus reponit᷑ Hel eſt ſacc regi in
quẽ reducũt᷑ vel cui applicant᷑ bona bani/
toꝝ vel ꝓſaiptoꝝita accipit.ff. locati.l.
ades S.ſiſeꝰ.· Moit᷑ tñ qñq; ꝓ qͥlibet ſacco
Iñ hic bęc fiſcalis hoc le: hʒ fiſcale.lis.
redditꝰ regalis. Dia eni publica dona
Dicũt fiſcalia. Et ut vicit ug; auaros
NMO nõ accipit chꝛiſtꝰ accipit fiſcus. Itez
fiſcus etiã eſt pellis in qua teſticuli ſunt.

Fiſſilis. lis.ↄ.t.et hoc le.qð facile findi vel

frangi wõt. coꝛ. pe. J
Fiſſus.ſa.ſũ.i.diuiſus vel ſciſſus.⁊ ꝛa fin/

do dis. Iñ H̊ fiſſura.rę.i.ſciſſuraa ſcribit ꝑ

geminũ.S. ̊ fiſus.ſa.ſu.a fido.vis.ꝑ vnu.
Pñ.⁊l fido fiſum ſ̊ findo vdat tibi fiſſum.
Fiſtula.lę.f.p.eſt inſtrm ad canẽdũ ex can/
nulis cõpactũ.⁊ d a phos qð eſt vox et

ſtolon qð eſt miſſioqꝛ vocẽ ul aerẽ emit/

tit. Oñ qdã. Fiſtula voulce canit volucrẽ

ovui decipit auceps. Iña fiſtula vꝛ agdu/

ctus⁊ meatq; aqua fujdat⁊ emittat ſicut
fiſtula inſtrm voces.Fiſtula etiã vꝛ ꝗqdã

infirmitas. I fiſtulatꝰ.ta. tũ.⁊ fiſtuloſus
ſa. ſũ.qͥ illã patit᷑ infirmitatẽ. Oñ. Fiſtula

Oulce canit · eſt fiſtula moꝛbo dur.Fiſtu/
la etiã oꝛ aroma ſiue arbuſtula buis aro/
matica ꝗqͥ⁊ caſia di. Dñ Cani.. 4? Fiſtula
cinnamomũ cũ vniũſis lignis libani.
Fixula. lę.fF.pi.phibula ·ꝗᷓ ad firmãdũ pal
Fixus xa. xi.i.ſtabilis firmꝰ: da figo.is.
IAnuenit᷑ etiaʒ fiſſus.ſa.ſũ.a findoꝛ.veris.
Dñ.¶Rfigoꝛ fixus a findoꝛ ſit tibi fiſſus

ante P2

Flabellu.li.muſcariũ ·ſcilicʒ cũ quo muſcas
abigimus flatũ facimꝰ.⁊ oꝛ a flabꝛũ.

Flabꝛũ.bꝛi i. vent ut flat veti. dĩa flo.

Flactus.cta. ctũ.i.marcidus a vĩa flacteo.
Fllagitiũ.tij.n.s.i.dedec peccatũ dicit᷑ a

flagito.tas. Iñ flagitioſus.ſa.ſin.i.vitio/

ſuslibidinoſus/turpis: criminoſusſic di

ctus.q; frequẽter flagitet et appetat libi⸗
inẽ vel noceat ſibi.Inde flagitioſe.ſius

ſime. adũu.et hęc flagitioſitas.tatis.
Flagrũ.gri. n. S. dr a flo flas.et inde hoc fla

gellü. i. vimi. Et ſunt flagra vel flagella

vgule vel potiꝰ ſũmęꝑtes virgarũqꝛ cũ

flatu et crepitu in coꝛpoꝛe ſonat.Mł ſümę
pꝑtes arboꝝ dicũt᷑ flagella.q; crebꝛos ven
toꝛũ flat ſuſtinẽt. Eadẽ rõne dicũt᷑ et fla/
gra. Itẽ q; flagrũ ꝑcutit et vrit dꝛ flagrũ
qñiq; verberatio:quãdoc; ardoꝛ
Flãma dꝛ radiꝰ flatus ignis: vel fumus ar⸗
densꝗ dia flo flas:q; flatu excitat. Inde
Hlãmula.i. parua flamma

Flamẽ.inis.m.t. dĩ ſacerdos Jouiset dĩ

a filũ·q̃i filamẽ/qꝛ reliqᷣas a collo ꝑ fila pẽ⸗
vẽtes poꝛtet. DNel iõ vꝛ a filo·q; quicũq;
erat ſacerdosin ſignũ ſacerdotij defere/
bat almutiũ/ſ̊ ingruẽte caloꝛecũ ex calon
nimietate nõ poſſet id deferre ligabat ſi⸗
bi capillos quodã filo· uł flocouluũ lanęſi
lo in vertice ligatũ deferebat · in ſignũ ſa⸗
cerdotij. Sʒ flamẽ a flo flas neu.ge.i.fla⸗

tusſpiramẽ vel vent. Oñ. Hoc flamen

flatus.hic flamẽ pᷣſbyterat. Dũ cãtat fla⸗
men reſpõdet filius amlen.
Flameũ.mei.n.s.ẽ vitta ſiue infula nupti/
arũ tenuis et rubea·qua vtebant᷑ nubetes

ad deſignãdũ pudoꝛis leſionẽ.operiẽtes

vultũ cũ ea ñ Aucan in. 22 Autea di /

miſſos velarũt flamea vultꝰ. In flameo⸗
lũ.li.i. paruũ flamen Onde PHꝛiudẽti in
ſychomachia. Flameolũ ſtrophiũ viade/
ma monile. l
Flameus.mei.m.S.i.ſminiſter ſacoꝑ·
Flamita.tę.i.ſacerdotiſſa.⁊ dꝛ a flamen.
Flaminia idem. vel eſt filia ſacerdotis.

Flamineũ.nei.n. ..i. ſacerdotiũ vel officiuʒ

Flãmiger.ra.rũ.pe.coꝛ.i.gerẽs flammã.

Flandria. dꝛię.pe.coꝛ.qdã ꝓuintia vel co⸗/

mitatus. Inde hicet h̊ fladrienſisnatus
Vll nata de illa ꝓuintia uł illo comitatu.
Flatus.us.ui.i.ventſpũs: vel ger.
Flatilis.lis.pe.coꝛ.ↄ.t.et hocle.i.facilis ad
flandũ. Inde flatilit᷑ aduet qᷣ flatilitas.
Flauus.ua.uũ.ialbus vel rubeet dicitur
a flaueo ues. ſed pꝛopꝛie flauus eſt qui
vulgo dicit᷑ blundus.Flani etiã dicti ſũt

iſac,

ſüpio⸗
wdi
Mldi
ele
ge
in
thos
ataflu
G.

oct⸗
jadhn
lobrſ⸗
Nhnn
Dicd

ems
und
Vine
dulan
peünmd

ſrmx
nen.
s.
goftau

Gmni.
mpe

an gglici teutonici et flãdrienſes. Itẽ flaus

eſt arena. Flana ẽ ſpica cum eſt matura.
Iñ flaue.uius/ſiime.adu.⁊H̊ flauedo.nis.
Et vt dicit greciſmꝰ. Flauꝰ eſt crinisſed
fuluũ metalluũ. Oñ. Dic apte flaunz crinẽ
fuluuũq; metallũ
Fleuus. ua. uui.vanus.

Flexibilis lis. .t. ? hocle. qd faale flectit

Vel flecti põt. Iñ flexibilit adu.⁊ bec fle/
Aruucrerrz.

lexuoſus. ſa. ſu. i. plen flexunõ rectus ul

qᷣ nõ cedit recta via. Iſ flexuoſitas. tatj.
Flocc.ci.m.S.i.parua maſſa lanę vel ninis
1 dĩ a ſlo flas:qꝛ leuit flatu unpellit᷑ huc⁊
illuc. Inde flocculus.i.diminutiuũ.i.par
uus flocetcus.
Floꝛa. rę.ſ.p.eſt dea floꝛu.
Floꝛalis.lis.ↄ.t hocle.qð
deã: vẽ a fioꝛa.rę, Et plit᷑ floꝛalia.liũ.vł
floꝛalioꝝfeſta floꝛę:ꝗ ub antiqͥs celebꝛa⸗/

bꝛrꝛat. Ite iuenit ᷣ ⁊ Bᷓ floꝛalis.⁊ hoc le.q
ptinet ad floꝛes. Et tũc oꝛ a flos. Ondez

floꝛalia vicunt᷑ tẽpoꝛa floꝛũ.
Floꝛariu rij.locus vbi floꝛes creſcunt · vel
ubi reponunt.
Floꝛetu.ti.locus vbi floꝛes abüdat.
Floꝛuletus.ta.tũ.i.plenus floꝛibo.⁊ dicit᷑ a
flos ⁊ letos qð ſigt plenitudinẽ Floꝛule/
ti ſunt cãpia pꝛata. SBed floꝛidęſüt arbo/
res ⁊ herbe.
Flos fioꝛis.mal.t.ĩ a fluo fluis/qſi fluos
⁊ floꝛes q̃ſi fluoꝛes:qꝛ cito fluãt. Iñ floꝛe

rea. reu.de floꝛibo totꝰ exiſtẽs vel floꝛibo

plenus:vel ꝓcreandis floꝛido aptus.
Floſculus.li.i.paruus flos.⁊ coꝛ.be.
Flucticulus.li.i.paruus fluct⁊ coꝛ.pe.
Fluctinagꝰ.ga.gũ.pe.coꝛ.i.vagãs ꝑ fluct᷑ꝰ.

Fluidus.oa.u.i.madidus vel currẽs. Inñ

fluiditas.i. madiditas decurſii.
Flumẽ.inis.n.t.eſt aqua decurrẽs. Sʒ flu/
mineus.nea.neũu.
Fluoꝛ.or.m.t.i.decurſio vel madiditas.

Fluſtrũ.ſtri.iaqua vel vnda criſpãset diꝛ
a fluo fluis. ꝛope fluſtra ſunt mar motꝰ

ſine tẽpeſtate fluctuantis. Dñ qͥdã. Pa/
ſtabant in fluſtris · ac ſi diceret. In ſalo ⁊
in criſpantibo aquis.
Flnuidus.da.vij.idẽ eſtq ð fluidus. VPñ
ALucanus. Craxit iners telũ fiuidũ cõta/
Fluuiolus.li.viminutiuũ.i.paruꝰ fluuius.
Fluuius.uij.m. S. eſt ipſe aqꝗ decurſus. Iñ
fluuioſus/ſa.ſũ hic⁊ hęc fluuialis: h̊ le.

S Foca p:

ꝑtinet ad floꝛã

uius· ipſe ag decurſus dꝛ. Et a flumeflu-

5 .
„ . N
* WS
+–☚ 3 – 2
☛. . D õ

i nomẽ cęſaris· vel foca oĩ oꝛc

Vl piſcis marinuunus.

Focaciuscia.ciũ.a ſocus dĩ:⁊ di panis ſo
caciꝰ in cinere coct. Ideæ ſubcineritiꝰ vꝛ.

—

Focaria oĩ coqnaria a foco. Hf.j. Regü⸗
8e Filias q́y veſtras faciet ſibi vngueta⸗

rias ſocanas. Itẽ ſocaria or cõcubina.

„

Focaris. 9.t.et hoc re.eſt aliquid hũs in ſe
iogneẽ virtualit et oꝛ? a focus. Eñ focarem

petram vulgus vocat. ferro pcuſſa ſcin
tillam emittit. ”MMMM

„

Focarii· rij. locus in quo ſitignis.

2

Focus.ci.d? ꝗ phos qð eſt ignis.⁊ colo.is.
vel a foneo.nes.qꝛ fouet igne. gnis etiã
eſt ipſa fiamaet quicqͥd ignẽ ſonet.focuſ
vocat᷑· ſiue ſit araſine ſit illud in qͥ ignis

fouert ſicut locus in quo ignis fit in vmi
bus. ponit᷑ t qñq; ꝓ igne. Inde foculus

„

li.i paruus ſocus.

Fogine dicunt᷑ loca vel foueę vbi aliquid
fogit᷑ oiſ xxj. clero.
Foliobalſamu.mij.n.s.vẽ foliũ balſami.u
liquoꝛ manãs de certis folijs illiꝰ.⁊ dicit᷑

a foliũ ⁊ balſamꝰ. Onde in greciſmo dr.
Balſam eſt arto: folii folibalſama red/

Dit. Et m hoc dicẽdũ eſt folibalſamũ:ita

nõ eſt.o. tertia ſyllaba · ſed bal . : poteſt
dici ꝙ ibi eſt ſyncopa. ⸗
Foliu.lij.n. S. ðꝛ Q ſoneo.ues.qꝛ fouet floꝛẽ

qñ pus pꝛumpit.vel dꝛ a fluo.is.q facile

fimt. Et ige foliũ vꝛ qd berbaq ſine ra/⸗
Dice vlla inatat huc et üluc. Et vicunt ꝙ

ꝓcedat de fontibo paradilſi:et colligit᷑ in

litoꝛibo Indię et inde cõſicit᷑ ſcioſu vn/
guentũ·qð vocat᷑ foliatũ. Itẽ folia dicũt᷑

libꝛoꝝ ꝓpter ſilitudinẽ folioꝑ arboꝑ. vel

qꝛ ex follibꝰ.i.ex pellibꝰ fiũt:quoꝝ partes
pagine vicunt᷑ q ſibi inuice cõpingant
i. cõiũgant᷑. Itẽ a foliũ vẽ foliat.ta.tũ.i.
habẽs folia.vel abũdãs folijs.vel curua/

tus. Itẽ foliũ cõponit᷑ triſoliũ/quicq;foliũ
et coꝛ fo. Onde allexãder. Oampin eſt

foliũ vitis ramuſculus buuus.
Follicia. cię.ul follẽtia.tię.i.vanitas.ſuper/

fFolliculus lii parmuus follis Folliculetii

eſt theca frumẽti ĩ qua granũ ſeruat᷑ inte/
rius. Mic ſuꝑ ſpicã vallo inſtructa muni/
men pſtendit ne aniũ minoꝝ moꝛſibo ſpi/

ꝗ ſuis fructib⸗ exuat. vel weſtigijs ꝓtera/
tur. Et vbiciq; aliqd ita cõtinet᷑ pot etiã

dici folliculus.

Follis lis. m. t. mantibꝛũ fabꝛia vĩ follis qi
fouis a fouẽdo:qꝛ fouet ignẽ flãdo. Et qꝛ

folles inflant᷑ q̃ſi quadã re inani:inde ẽ ꝙ;
follis oꝛ ſtultus:ſuꝑbo· vanusinflatus·
Fomen.inis.n.t.i.nutrimẽtũ eſcaq fouet.⁊⸗
dꝛa foueo.uñnes..
Fomẽtũ.ti.n.S.i.nutrimẽtũ.eſfa.
Fomes.itis.m.t.idẽ eſt qð fomẽxel fomẽ/
tũſcilʒ nutrimẽtũeſcaqͥ fonet. Fomites

etiã dicunt᷑ ſcintille ꝗ ꝓſiliũt ex ferro can

dente · ſicut aſtuleg cadũt ex aſſeribo cum
volant. Itẽ fomes vꝛ radix im Papam.
Vñ peccatũ oꝛiginale vꝛ fomes.

Fonaſgũ vel fonaſgo.ĩdecli.dĩ qdã potio

7 dꝛ a phonos qð eſt ſonus: ge quod eſt
terra. dꝛ ſicq; ceat vocẽ· MNaʒ tra ceat
oĩa:qua potione vtebant᷑ woet? cũ recita/
re habebãt.

Fons ſontis.m.t.vr quaſi füdẽs aquamet
dꝛa fundoeo ꝙ aquã ex ſe effundat.Eſt

enĩ oꝛigo naſcentis aque.
Fontana.ne.idẽ eſt quod fons.

4

5

Fontanus.na.nũ.i.iuxta fontẽ habitãs· vel

ad fontẽ ꝑtinens.⁊ dꝛa fons.
Fonticulus.li.diminutiuũ.i.paruꝰ ſons.
Fontoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ abundãs fontibo
Foꝛago.ginis.ꝛ illud filũ alterius coloꝛis
qð mulier ponit in capite vel in fine· vel i

latere telę ad viſtinctionẽ vel oꝛnatũ fa/

Foꝛamen acus de quo Matthei.igꝰ Faci/

lius eſt camelũ ꝑ foꝛamẽ acus tranſire ⁊c.

ſic exponit᷑ ĩ hiſtoꝛijs. Quidã vicũt ĩ hie/
ruſale fuiſſe woꝛtã·q dicebat᷑ acusad quã
cũ veniebãt cameli ꝓ cõꝑẽdio vięcũ one⸗/
ribo ſuis nõ poterãt ꝑtraſire vel ſubire eã:
exonerati ergo trãſibãt iterum receptis

oneribo minabant᷑. Scom hoc ſilitudo
vocat· nõ ĩpoſſibilitas. Opoꝛtet eniĩ aua

rum amoꝛẽ opũ dimittere·ſi vult ad vitã

iĩgredi eternã. Itẽ alia expoſitio. Facllius

ſigt hic minus poſitiuo ſui contrarij.i.mi/⸗
nus difficile · q; minus impoſſibile. Hõt
eni deus facere vt camelus ꝑ foꝛamẽ ac
trãſeat nullo obſtãte ꝑiculo.Muarũ vo qͥ

hic noĩe viuitis intelligit᷑ conere ĩ gloꝛia

ſi põt de potẽtia nõ põt de iuſticia · Foꝛa⸗
men etiã di ꝑſpicuitas alicuius rei groſſę
ſcilicy ligni. .

Foꝛaneus ã qͥ foꝛi tenet vel de foꝛo venit

j.q. vij. peregrina.

ꝓgroꝛceps.picis.m.t.eſt inſtrumentũ fabꝛile

ch quo tenert ferrũ ad fabꝛicãdũ. licʒ ãtiqᷓ
poſuerũt hocnomẽ in fęge. Bñ Menius⸗

Signare opoꝛtet frontem calida foꝛcipe

Et dꝛ a ferruʒ ⁊ capio.q̃ſi ferriceps:eo

ferrũ candẽs capiat ⁊ teneat Del oꝛ foꝛ⸗
ceps quaſi foꝛmiceps:qꝛ cu eo aliqͥd foꝛ/

mũ capimꝰ tenemus: Mã foꝛmũ eſt ca/

lidũ. Itẽ fenũ oponit᷑ cũ filo oꝛ hᷣ foꝛfex
cis:qua incidit filũ:quaſi ferrũ ſiloꝛum.i.
aptatũ ad ſila incidenda. Del cõponit᷑a
foꝛis ⁊ capio/qꝛ capiat qð foꝛis eſt in w

ſte wel in panno. Et hm hoc ꝓpꝛie ẽ fullo/
num. Itẽ cõponit᷑ ferrũ cũ piloꝗ dꝛ H̊ foꝛ/

bex.cis. qua incidit᷑ pilusſcilʒ ferrũ pilo/
rum/ſcilʒ aptatũ ad pilos inadẽdos. Et
ab iſtis tribꝰ noĩbo deſcẽdũt tria diminu⸗

tiua · ſcllʒ bec foꝛcicula: hęc foꝛficula et hec

foꝛpicula. Hñ.Foꝛſice fila.pilũ cape foꝛ/

pice. foꝛcipe ferrũ. Itẽ Fex eſt filoꝝ ceps

ferri pexq; piloꝝ. .. cedit filũ.c.ferru.p.q;
capillũ. Olłſic. . reſecat filu.p.pilũceps
q́z feum.e
Foꝛculus.li.ꝑe.coꝛ.de qͥ ſeſt foꝛibo.vt eas
cuſtodiata dĩ a foꝛes iinn.
Foꝛenſis.ſis.oↄ.ti hoc ſe.i.in foꝛo vel in fo
manẽs habitans. Oñ Dꝛatius. Ic we⸗/
lut innati triuijs peneq; foꝛenſes.

Foꝛesriũ.fę.ge.pluraliti.coꝛtę oꝛ a foꝛis

vel foꝛasqꝛ foꝛis ponunt⁊ foꝛis aperiunt
⁊ voluunt᷑. In ſin gulari tñ luenitgtũs fo
ris.actũs foꝛẽablatiuꝰ foꝛe. 17
Foꝛica. cę.Fp.i.cloacaad quã publica ciui⸗

taſſtercoꝛa cõfluũt pijciũt᷑: Ma latrine
dicunt᷑ a latendo/ſcilʒ cloacę puatę qĩ do

mibo latẽt. Foꝛica etiã dicunt᷑ foſſa extra
poꝛtã:ad quã cõfluũt iĩmũdicię dĩ ſic· qꝛ
foꝛis eſt. Si vo ẽ intra poꝛtã:ꝛ latrina.
Itẽ foꝛica dĩ qͥcqͥd ĩmũdũ foꝛas iacit᷑.

Foꝛeſta· eſt locus vbi feręe inhabitãt vel in
cdludunta vbi qͥs habet vſũ venandi ßm

Ber. de dona. cu dilectus in glo. j.

Foꝛinſecus.ca.cũ.i.extraneus· de foꝛis wni
ens wel exiſtẽs. Et ponit foꝛinſecus qñe;
adũ/ſicut ⁊ intrinſecꝰ extrinſec.⁊ coꝛ.pe.

Foꝛma.mę.f.p.i.pulcritudo/pulcra diſxo/
ſitio.?⁊ dꝛ a foꝛmon qð eſt caloꝛ· ꝓpꝛie enĩ
caloꝛ ſanguinẽ mouet? ſanguis pulcritu/

vinẽ. Inde foꝛmoſus.ſa.ſum.i.pulcer·cui

calor ſãguĩs ex rubore pulcritudinẽ qeat
Inde foꝛmoſe.ſius.ſime.⁊ hęc ſoꝛmoſitas

tatis. Itẽ a foꝛma ꝑ ↄpoſitionẽ HBifoꝛmis
trifoꝛmiscõfoꝛmis:defoꝛmis:viffoꝛmis

infoꝛmis: vnifoꝛmis:multifoꝛmisa qbus

aduerbia qualitatis noĩa ꝓpꝛietatitas.
vt bifoꝛmiter.tas.confoꝛmiter.tas.defoꝛ⸗
miter tas. vnifoꝛmiter.tas. xc.

Ge Foꝛmella·le.vꝛ paruus caſeus Oñ mgr in
4 biſtoꝛijs ſic expit illud qð ſcribit᷑.j.Reg
i ixe Decẽ foꝛmellas caſei.i.decẽ caſeoſ par
t uos? recẽtes. Oñ Alex.neq;. Caſeus exi/

hboc foꝛmũ.i.calida materia ferriſic extra⸗/
liſ, oꝛnax. cis.dꝛ a phos qð eſt ignis/quaſi
phos vrna vel quaſi phos vrges. Item

R guus dat quod foꝛmella figurat. Itẽ foꝛ/ foꝛnax cis. oicebat᷑ qdã dea apud gẽtileſ
iin mella. lex foꝛmula oiminutiua ſunt a foꝛ Inge bec foꝛnacula.le. oiminutiui. 1boc
Nir mDa: ſunt ꝓpꝛie inſtrumẽta alutarnioꝝ qbo foꝛnacalii.lij. vel foꝛnacale lis. Et dicinr
Mäpt foꝛmant ſubtalares. M foꝛnacalia feſta illius deęapud ãtiquoes
wün Foꝛmica vꝛ a fero qð eſt poꝛto.⁊ mica· eo Foꝛnacalia etiã dicunt᷑ ꝗdã iſtrumenta
Kriah ꝙferat micas ãnonę Oñn Ouidiꝰ.Gmn⸗ d opus fomacis aptatg.
brnizſn de opus exiguo foꝛmicas oꝛe gerẽtes. Iſf Fo:micatio. onis.f.t.ẽ cuiuſſibet illiciti coi⸗
tnio⸗ foꝛmicinus.na.nũ. foꝛmiceus.cea.ceũ: h tus genus qᷣ fit extra vxoꝛẽ legitimã ſpe/
nitze foꝛmicariu. rij. loc' foꝛmicarũq ⁊ foꝛmi· (aliter in vſu viduarũ:meretricũ · vel con
BDnie cetũ di. Et dicit quidã ſapiẽs. Exemplũ „cubinarnm.
nlahe ßbet nobis foꝛmica labons. De qua dieit Fomix.cis.m.t. oẽ arcus tnuphalis iuxta
Ganſt Iſidoꝛus etymologiaꝑ.i2? Foꝛmicęſo ſuperbiã gentiliũ·in ſignũ victoꝛię erect.
kinas lertia multa. Oouidet en in futurũeth Et ſicut oĩ ihiſtoꝛijs ſuꝑ.j. Reglise Fie⸗
ni pra t ęſtate quod comedat ĩbyeme. In bat de mixt vel palmis vel oliuis. Et ſi /
ihgien meſſe aũt colligit triticũ. Oꝛdeu nõ tãgit cut dicũt ibi · depigebat ſeries belli? glo⸗
VDñ pluit ei ſuꝑ frumẽtũ totũ eijoeit. na triüphi.⁊ dicebat᷑ foꝛnix q̃ſi ſoꝛis ni-
n Foꝛmicales.liũ.m. ge.pluralit.i.foꝛcipes fa tens ·i appares. qr in loco eminenti fiebat.
baionꝑq; phoꝛma.i. calida ð foꝛnace exhũt vtab olbo poſſet videria coꝛ pe.in obliqſ
Nuh Foꝛmicoleon.ontis.m.t.eſt aial paruũ ſoꝛ Dñ Dirgilius enei.S? Menia conſpicio
W, micis ſatis infeſtũ · qð ſe ĩ puluere abſcõ/ atq; aduerſo foꝛnice poꝛtas. Olłfoꝛnix bꝛ
Dit.⁊ foꝛmicas frumẽtũ geſtates int᷑ ſicit · arcus lapideus: dẽ a foꝛnax:q de coctu⸗
mitns 7 dĩa foꝛmica.⁊ leon qð eſt leo·quaſi foꝛ/ ra foꝛnaq extruit vel qꝛ curuat uł arcua/
* micarũ leo · vel certe foꝛmica pariter? leo tus ſit· vt foꝛnax. Et q; meretrices ſolent
. ꝓĩde aũt foꝛmica⁊ leo vocat᷑.qꝛ alijs aĩa⸗/ meretricari in hmõi ſoꝛnicibo: ideo etiaaz
libus vt foꝛmica ẽ/foꝛmicis aũt vt leo eſt. foꝛnix.ẽ lupanarſcilʒ domus meretricu.
gblcan Foꝛmicula.le. viminutiuũ.i.parua foꝛmica VPVñ JInuenalis.Lenonũ pueri q cunq; in

RK Foꝛmido.inis.ſ.p.i.pauoꝛ vel metus vel foꝛnice nati Itẽ greciſmꝰ Foꝛix lenonis

ai timoꝛ differũt. q; foꝛmido obijcit᷑ ocuł locus eſt pariter meretricis. lſt arc mu⸗
m Wel gĩo ſine habita rationea maxme par/ ri dꝛ exterioꝛ · Itẽ Eſt arcus foꝛnix · b foꝛ/
riig uulis. Sed pauoꝛ cũ timiditate aĩi ſubi⸗/ noxſaxo peruiit.
au ta eſt cõturbãs oculos qũñ tñ ſoluit rõne Foꝛs.fę.ge.i.euẽtus rerũ.⁊ vi a ſoꝛos. Dſi
el tẽpoꝛe nõ conſtat. Metus eſt interio: ſexe iuenit᷑ woſitũ aduerbialit p aduerbio
en motus aĩ ſubitus ſiue coꝛdis:fact ex aliq euẽt nec habet hoc nomẽ niſiiſtas duas
dn triſti recoꝛdatione. Sed timoꝛ ẽ accidẽs voces:ntõ h̊ foꝛsablatiuo ab hac ſoꝛte.
wmun doloꝛ mẽtis extrinſecus ex aliq̃ occaſione Foꝛtis.tis.ↄ.t.⁊ hoc te ·ᷣm Aabanũ vicit᷑
. accidẽti. Itẽ foꝛmidines etiã dicunt᷑ ꝑłnę a ferofers/eo ꝙ foꝛtiter ferat aduerſa ⁊ q/
ſagittę alligatę qͥbo venatoꝛes ceruos ca/ cunq; accidũt. Scom vo Iſidoꝝ a ferro
uſſis pPiuntt. M qꝛ durus ſit ad flectẽdũ nec molliat᷑.Et ẽ
M e. Foꝛmidolus.la.lũ.pe.coꝛ.qui habet foꝛmi/ foꝛtis ad ꝑicula. Inuict ad laboꝛes· O⸗
nmi, dinem. Inde foꝛmidoloſus/ſa.ſũ.ĩ eodẽ aũt dꝛ foꝛtis:quaſi phos vel phoꝛmon te/
memm. ſenſu.i.qͥ patit᷑ foꝛmidinẽ. Oonit᷑ tñ ipꝛo/ nens · etymolo gia eſt. Iñ foꝛtit.tiuſ.ſime.
Nlan pꝛie p eo qͥ infert foꝛmidinẽ. Oñ Salu/ adũu. Et hęc foꝛtitudo.vinis.vna de q̃ttu/
an ſtius.Mõ aliena virtus ſemꝑ ẽ foꝛmido/ oꝛ cardinalibo virtutibo.Et eſt foꝛtitudo
Micen loſa his.i.inferẽs foꝛmidinẽ.Iñ foꝛmido/ mentis quę adũſa ꝓquanimit᷑ toleratlicJ
n loſe. ſiusſime aduerbiũ. Et foꝛmidoloſi⸗ quãdoq; dicat᷑ coꝛpoꝛis. Et deſcribit ſic:
Bins tas. tatis. Foꝛtitudo gienlog zeſtdert ſuſceptio ·
no Foꝛmidus.da.dũ.pe.coꝛii.caliduset dĩ a ⁊laboꝛũ diut᷑na ꝑpeſſio·vt ſicnon timea/
ſs foꝛmus. M mus.⁊ ſic eſt foꝛtitudo cõtra timoꝛẽ. Itẽ
Gen. Foꝛmon.i.caloꝛ vel ignis. Iñ foꝛmus.ma. foꝛtis cõponit᷑ q;foꝛtis tamfoꝛtis.i.valde
seſHH mü.dixerũt antiqui calidus⁊ feruens.Et foꝛtis. 5 .

Foꝛtuitus ta tũ id quod ſoꝛte cõtingit vt
bona foꝛtunęꝛ tẽwoꝛalia. Iñ foꝛtuitu.adũ.
euẽtus / p qͥ etiã qñq; iuenit foꝛtuito abla

tinus poſitus aduerbialiter. 1
Foꝛtuna.nę.ſ.p. di quaſi foꝛte vna:qꝛ vi

aut raro ꝑmanet eadẽ. Oñ depigit᷑ eius
imago quali voluẽs rota ꝓpter ſui volu⸗
bilitatẽ. Et ſaibuntur ibi verſus: Gloꝛioꝛ
elatus:deſcẽdo minoꝛiſicatus. Infim axe
teroꝛ rurſus ad aſtra feroꝛ. De qua dicit
Aſidoꝛꝰ etymo.: vbi loquit᷑ ð vijs gẽ/
tium. Foꝛtunã a foꝛtuitt nomẽ habere di⸗
cunt/quaſi deã quãdã res hũanas varijs

caſibo ⁊ foꝛtuitis illudentẽ. Oñ eã cęcaʒ

appellãt · eo ꝙ in quolibet paſſim incurrẽs
ſine vllo examine meritoꝝ et ad bonos ⁊
ad malos venit. Sʒ h̊ dea aut nihil ẽ. aut
eſt tempoꝛalis euẽtus rerũ a deo ꝓuiſarũ
Scdm Papiã:Foꝛtuna dĩ fęlictas:euẽ/
tusexitus. Et licʒ foꝛtuna ſe habeat ad ꝓ/⸗

ſperitatẽ ⁊ ad adũſitatẽtñ ſine adiuncto

ſemꝑ accipit᷑ in bono. Inde foꝛtunat.ta.
tuũ.i.cui foꝛtuna fauet.⁊ ſemꝑ ẽ ꝓſpera· Et
cõponit᷑ Infoꝛtunatus.ta.tũ.cui foꝛtuna
ſemꝑ eſt aduerſa.⁊ vtrũqᷓ; cõparat᷑.

Foꝛtuniũ.nij.n. s, pſper euẽétus.
Foꝛulus.li.pe.coꝛ.i.burſa vel ſcriptoꝛiuʒ.et

dĩa foꝛus ꝓ foꝛamineqꝛ crebꝛo ſit ꝑfoꝛa/
tum ad pennas.⁊ coꝛnua imponẽda. Del
theca ułciſta libꝛoꝝ.Oñ Juuenalis. Mic
libꝛos dabit h̊ foꝛulos mediãq; mĩeruã

Foꝛũ.ri.n.s.vꝛ locus deputatus ad emẽdũ

vel vendendũ.⁊ dẽa foꝛis ·qꝛ ſꝑ fit foꝛis.
Foꝛũ etiã d locus vbi tractant᷑ cauſę et
tũc dẽ a fando. Iñ hoc foꝛulũ.li.diminu/
tiuũ.i.paruũ ſoꝝ.

Foꝛũapijqð Ipius ſenatoꝛ cõdidit.
Foꝛus foꝛi.m. s.ad multa ꝓquiuocat᷑. Foꝛꝰ

eni eſt exercedarũ litiũ locusa fando vi/
ctus. Del a Phoꝛonio rege qͥ p gręcis li⸗
teris legẽ dedit vt de x.ſig.c.foꝛus.⁊.vij.

Diſ. Moyſes. Et cõſtat ex tribo·ſcilʒ cau-

ſa.lege iudicio.Foꝛus etiã eſt locus vbi
vna calcat· ſic dictus.q; pede calcantis fe/
riat.quod ⁊ calcatoꝛiũ dẽ. Itẽ foꝛus etiaʒ

Di vbi res vendunt᷑a fando.vel q; foꝛis ẽ

Et foꝛus eſt tabulariũ nauisa ferendo:qꝛ

ferat iceſſũ hoĩuʒ· Foꝛus etiã dꝛ ſoꝛamẽ il

lud in nani ꝑ quod remusĩimittit᷑·a foꝛan
do. Vñ quidã vicũt.Cauſat᷑ venditq; fo/
rũ.ſigtq; foꝛamẽ. Inuenieſq; foꝛos datq;
carina foꝛos.

Foſſa ſe.. P.i.fouea Iñ foſſatü dictũ eo ꝙ

multas loſſas habeat ·

Foſſoꝛ. ſoꝛis ille qui fodit terrã.

Foſſoꝛiñ.rij.iligo cũ quo fodit᷑.
Fotilis. lis. ↄ.ta hoc lei.nutribilis ul apt
ad fouẽdn.⁊ coꝛbe.
Fotiniani pe piqᷣdã hęreticia Fotinio gal
lo greag ſmime epo victiq; hebionitaruʒ

hbrereſim ſuſcitans: aſſeruit chꝛiſtũ a Ma⸗
ria ꝑ Joſeph nuptiali coitu fuiſſe ↄceptũ

otio.onis.fę.ge.i.nutritio: dꝛ a foueo.

Fotus.tus.tui: fotus.ta.tũ.i.nutrit.reſo/

allatus. refectus.⁊ vẽ a foueo.

gante *ι

Fractitius.tia.tin.qð facille frãgi poteſt.

Fractillus.li.m.s.cauda vel fragmẽ panni

fiſſi cauſa oꝛnatus pendẽs ex inferioꝛi ꝑte
Fractillus etiã dꝛ villus in taꝑeto uł alia
Veſte villo0a.
Fractus.cta.ctũ.i.debilitatuslacerat diſ⸗
ſolutus. dꝛ a frãgo. Iñ bęc fractio.onis.

2H fractura. rę.? B fragmẽ fragmetũ.ti.

Fraga.poma ſilueſtria vel genus rubicun/
odeherbeg terrę adheret: vꝛ camelia⸗vel
loca mõtoſa. Iñ fragoſus.a. ũ.
Fragidica.cęi.ſtilus: dĩa frango.

Fagilis lis. ta hoclei debilis 2parat

Iñ fragilitas.tatis fragilit aduerbiũ.
Fragoꝛ.oꝛis.m.t.eſt tonitruũ vel aliꝰſonuſ

1 dĩ a frango.gis:qꝛ quęq; ſicca⁊ arida fa

clle frãgit. Iñ fragoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ fra⸗/
goꝛe · vel aſper · vel ſpiſſus denſitate reruʒ
ſactgkent ſunt loca in ſiluis vbi frequẽt᷑
fiunt fragoꝛes fractione ramoꝝ aridoꝛũ.
Fragus.gi.m.s.pi.curuatio genuuũ·vel ipſũ
genu.⁊ dẽ a frãgo/qꝛ videt᷑ ibi os fractũ:
Framea.meę.ſ.p.eſt gladiꝰ ex vtraq; par/
te acutus.⁊ dĩ a ferrũ quaſi ferrea. Idem
eſt ⁊ ſpata ⁊ rõphea. Sed machera ẽ gla
dius longus ex vtraq; parte acutꝰ. Del
hm alios framea dẽ quaſi fremea/a fremo
mis.q; mẽticuloſos fremere facit. Dñ p/
pheta Erue a framea de aiam meã. Pñ
Alex.neqᷓ;. Id qð dat gladius frameam

ſignare memento. Item framea multas

alias ſigtiones habet g poſſunt haberi ꝑ
hos verſus. Framea vindicta rogꝰ enſis
lancea dicta. Framea moꝛs aĩę deus hic
defendat ab hac. ”MB

Francigena.nę.O.p.aliqͥs vel aliqᷓ genitus
vel genita a fraco·vel in frãcia.⁊ dia fran

cus genero vel genitus.
Franciſta.ſtę.dia fran. Et ſũt frãciſte in⸗
ſignia ꝗ ante cõſules ferebant· vt ſecures

ſic dictęa cõſuetudine francoꝝ.

Franaus.c..fuit qdã ouxfrancoꝝ. Inde H

francia.cięaa francus.ca.c. Oel franci di/

cunt᷑ a fentate moꝝ. In victa ẽ frãcia.cię

terra eoꝝ. binc francus.ca. cũ. gentile.

Fratellũ. H.n.s.i.ſtillicidiũ ſtercoꝛis ułſter/
quilinin. ..
Frater.tris.m.t.a fructu vi. aut dĩ frat
quaſi fere alter etymologia eſt: ꝓpꝛie aũt
ſres ſunt qui ſunt nati ex eodẽ pꝛeſ̊ diũ/
ſis matribo. Oñ ⁊ dicũt᷑ fratreseo ꝙ ſint
de eodẽ fructu.i.ſemie nati. Sʒ germani
ſunt qui ſũt ex eadẽ matre/ᷣ viuerſis pa/
tribo/ pcreati. Oña germani dicuntqua/
ſi ab eadẽ genitrice manãtes.non vt aliqͥ
dicũt ex eodẽ germine qͥ tm̃ fres dicũtur
Itẽ germani dicunt vterini:qꝛ ſũt ex di⸗
uerſis patribo⁊ vno vtero editi. Germa
nę eti ĩtelligũt᷑ ut germani:⁊ ſoꝛoꝛ ut frat
Et eſt ſoꝛoꝛ ex eodẽ ſemine dicta:q; ſola

c(cCiũ fratribo in ſoꝛte co gnationis habetur.

Si vyo habeãt eũdẽ piem ⁊ eãdẽ matrẽ:
dicuut᷑ fratres germani. Et ſilit᷑ intellige

de fęmineo ſexu. Quattuoꝛ aũt modis in

ſcripturis ſacris fres dicunt᷑: Natura. vt
Elau? Jacob. Petiꝰ ⁊ Andreas. Cogna
tione qͥ ſunt de eadẽ familia ſiue parete/
la.ſiue cõſanguinitate· vt vᷣbꝛaã ⁊ Ioth.

HDñ Geñ̃.iʒ?ꝰ dixit Nlbꝛaã ad nepotẽ ſuũ

Loth. Non ſit nixa inter me? te.⁊ int᷑ pa⸗
ſtoꝛes meos⁊ tuos.fr̃es eni ſumꝰ. Gente
vt oẽs indęi inter ſe fr̃es dicũt᷑ Oñ apls
ad Ro. * Bptaba eni egoipſe anathe⸗

ma eſſe a chꝛiſto ꝓ fratribo meis qͥ ſũt cõo⸗

gnati mei ſᷣm camẽ qͥ ſunt iſraelitę.Affec⸗
tu etiã fratres dicunt᷑.⁊ hoc duplicit · ſcilʒ
coiter ⁊ ſpãliter. Coĩter.ſcilʒ coĩ affectu
ſicut oẽs hoĩes qui de eodẽ patre nati ſũt
fratres vocãt᷑ pari germanitate adiui⸗

cem cõiũgunt. Oñ. Vicite his qͥ oderunt

vos. fres noſtri vos eſtis. Spali affectu
oẽs chꝛiſtiani fr̃es vocant᷑. Vñ ps. Ecce
q; bonũ ⁊ q; iocundũ habitare fratres in
vnũ. Et nota ꝙ; bm iura iuenit᷑ fratnitas

ſpüũᷣalis ꝗᷓ attẽdit int᷑ illũ qͥ ſuſcipit᷑ de ſa⸗
qo fonte ⁊ filios⁊ ſilias carnales pĩis ſui
ſpũalis ſiue patrini. De pᷣdictoꝛuʒ matri/

monio ſine aliq̃ dubitatiõe ita teneasq;
oẽs filij duoꝝ cõpatp·ſine ante cõpater/
nitatẽ geniti ſint/ſiue poſtea pñt legitime
matrimonialit copulariexcepta illa per-

ſona qua mediãte cõpaternitas eſt con/

tracta: Mã illa pſona nunq; põt copulani
alicui filioꝝ pꝛis ſui ſpũalis.

Fratres cõſanguinei ſunt fres ex eo.dẽ pie

⁊eodẽ ſanguine genitiita exppnit tex. in
§. ſunt aut cognati. Inſtit. de legi. ag. luc.
et. L-itaq;. C. etteit.
Fratres patrueles ſũt vuoꝑ fratrũ filij.
arenntenzl muri j einſdẽ mamav
Axꝑponit glo. quſtit.de legit.ag.ſuc.S. hoc
belnit glo ii. de legit. ag. luc.S.
Faterculus.li.dimi.i.paruus frater.
Fraternusna. nu.i.res ffis vxl ad fres per/
tinẽs. In fraternitas. tatis. ⁊ H Bᷓ frater⸗
nalis.⁊ hoc lea fraternalitastatis.

Fratriſſa.l. .·f. p. eſt vxoꝛ fratris.

gatio.⁊ di a frater.
Fratruus.trui.m.S.i.ſiliꝰfris. Inde ̊ fra/
trua.truę.i.filia vel vxoꝛ fratris. Inde hie
⁊hᷓ fratruelis. ⁊ hocle.qð ꝑtinet ad frem
Vll res fratris. MHłfratruelis i.filiꝰ fratris
Vel ſilia fratris ul fratrui.Et dẽ fratruelis
Vl fratru q̃ſi frat alius:ſ̊ ẽ etymologia.
Fratrueles etiã dicũt᷑ Onoꝝ fratrũ filij.
Fraus.dis.ft.idolus.ſed dijferũt·q frauſ
ẽcirca fidẽ mutuatã· Dolus ĩ aio. Inſidię
vo loco vel telo. Inde fraudulẽtus.ta.tũ
i. plenus fraude. Et hic⁊ hęca hoc fraudu
lens.tis.in eodẽ ſenſu. Inde fraudulẽter
aduerbiũ. RR
Fraxineti ti e. p. loc vbi fraxini ceſcũt.
Fraxinus.ni.pe. coꝛ.qdã arboꝛ.⸗ dẽa frag

Fratria. rię.i.filia uł vxoꝛ fratris.vel ogre⸗

q magis in aſperis montanis loq ſolet

naſci· ſicut ⁊ fragus Mel dꝛa frango.gis.
ꝙ fadile frãgit. Inde fraxineus. nea. neũ.
Frea freęi.ptãs vel mũdia a parente ſuo
relicta.?⁊ dꝛ a fremo. mis. Dnde h̊ mũdiũ

dij. vꝛ dominii. R
Fremebũdus.a.vi.i.ſimilis fremẽti.xel
qui cito fremit.
Fren neu.ge.indecli.qdã exagitatio furon
a cereb:o deſcẽdẽs⸗ dĩ a frfdeo.
Freneſis.ſis.m.t.ipſa rabies dicita fren.
Iñ freneticus.ca.cũ.qͥ freneſim habet. qꝛ
dentes ↄcutiat. Del freneſis dꝛ ab ĩpedi /
mẽto mẽtis:qꝛ gręci frenas mẽtẽ dicũt.

Frenũ.ni.n. ge.in ſingulariſed in plłi iuenit

ma.ge· ⁊ neu· ſcilʒ hi freni.⁊ H̊ͥ frena dicit
a frẽdeo.des.quia dentibo eqͥ ſemꝑ cõcu/
tit᷑ impᷣmit᷑: Nam equi hoc ſemꝑ frẽdẽt
i.impᷣmũt dentibo cõcutiũt moꝛdẽtvel
di a fremo:q; facit equũ fremere.⁊ ꝓduẽ
fre. Vnde Buidius.ꝛętoſitis frenis ſe⸗
pe repugnat equus. Inde frenulũ.li.pe-
coꝛ.i.parun frenun.
Frenuſculꝰ. li pe. coꝛ.dꝛ a frenũ Et ſunt fre⸗
nuſculi vlcera circa rictum oꝛis ſilia bis

fiũt iumẽtis aſperitate frenox.
Frequens. oĩs ge.i.multus vel aſſiduus ul
q eber.qꝛ ſepe fruat curia. PHope qdẽ fre⸗

quens vꝛ qui aſſiduus eſt in curia. et ſepe

fruit ea.i coꝛ.frre Oñ Huidius.Dt redit
atq; frequẽs longũ foꝛmica ꝑ agmen.
Frequẽtidicus.ca. cij q̊ frequeter dicit. vel
frequẽs eſt in dicẽdo/ſicut eſt incãtatoꝛ.⁊?
dẽa frequẽs⁊ dico.

Freſus.ſa.ſ i.i.fract cõtnitus cõcuſſi us DHñ
⁊fabã freſam oicimꝰ.q; habet thecã moli/

tam.i.fractãcõcuſſam.⁊ cõtritam.

Fretu.ti.n. S. dꝛ a ferneo.ueseo ꝙ ferueat ·

vel a fremẽdo.Et ẽ ꝓpꝛie fretũ ipſe feruoꝛ
maris.ſed ponit᷑ ꝓ mari. Itẽ fretũ eſt ãgu⸗
ſtum. quaſi fluens mare/ab vndaꝝ fer/
noꝛe victũ · vt gadicanũ? ſiculũ. Et noĩat᷑
mare viuerſis noibo. DHñ. Cü fremit eſſe
fretũ:mare vicas cũ ſit amarũ. Dont᷑ põ/
te caret · b̊ ab quo dꝛ equoꝛ.

Fretus.ta.tu.i.fultustutus/imp auic 'α doS
a fretũ·ꝑ cõtrariũ:qꝛ fretũ faut hoĩiem pa/

uidũ. Del oꝛ a feruoꝛe:q feruoꝛ⁊ ira red/
dit hoĩem impauidũ. Mel potiꝰ vꝛa fru/
oꝛ.eris. Fruitio eni nata ſolet rerũ cõfer/
re tutelã. Ille eni ẽ fretus qͥ auxilio alicuiꝰ

fruit᷑. Mon aut fretus eſt participiũ ̊ᷣno/
men: ꝓducit fre.ſed fretu.ti.coꝛripit eam

Pñ. Poſcit nauta fretũ · tu debilis apete
fretũ Item. Intrat nauta fretuʒ· ventoꝑ
turbine freus.
Frigdoꝛ.doꝛis.m.t.i.frigus.

—

Frigidariũ rij ocus vbi aliqᷣd ponieneca

loꝛe coꝛrüpat.

Frigidus. oa. oũ. dẽ a frig cõpe
rat᷑. Iñ frigide frigidiꝰ ſime.aduer.⁊ hęc
frigiditas.tatis. =

„

Fngilia ie peſt auis fnigoꝛe citat· rẽ

a frigeo. ges.
bꝛes . ꝗ faciũt hoĩem frigere.
Frigoꝛoſus.ſa.ſũ.i.plenus frigoꝛe.
Frigus.gor.m.t.i.gelu.⁊ dãa frigeo.
Fritillũ.li.n.s.i.molinellũ ĩquo piper teri/
tur. dĩ a frango.gis.q; grana piper vel
alia frangit: eſt ꝑfoꝛatuũ ab inferioꝛi ꝑte.
Zinde piper tritũ recolligit. Ponit᷑ etiam
ꝓ quoda vaſe ꝑfoꝛatoꝑ qð ſolẽt pijci ta

xilli ne fiat ibi fraus. Oñ Juuenalis. DPar

uoq; cadere monet arma fritillo.
Friuolus.la. lu.pe. coꝛ.i. vanus inutilis mẽ/
daxcaducusincertus:dubiusſimulatuſ

parui pcij. DHñ friuolũ quaſi fere valens

obolũ. Inuenit qñq; ſenptũ p· b. mnbolul

9 frigeo. ges. cõpa⸗/

goꝛes.goꝝ. pluralis nũeri maſ.ge i. fe⸗

la. lũ. ů̊ antiqͥtas eſt. ꝓpꝛie autẽ friuola di

cunt᷑ fictilia vaſa inutilia.

Frixa.frixę.i.pi carbonella. ſcil parũ car
nis que ſuꝑ carbones cito ſolet decoquiz

dĩ e nigo. gis. Et hoc frixu xi. genus cibi
dictũ a ſono quẽ facit q ardet in oleo uł

ſagimine.

Frixatura. re.f. pa heęc frixura rg in eodem

ſenſu ·ſcilic coctura illatalis actio · vel qd
frigit. Frixura vꝛ a frigo.gis. fnxatura
a frixo·as.frequentiuo.

Fr xoꝛiii rij n. s patella vrl ferg ſup quod
coquit Oñ ꝓpheta: Cõfrixa ſũt oſſa mea

tanq; in frixoꝛio. Itẽ fnxoꝛiu cõponit᷑ cũ
con · vt cõfrixoꝛiũ.⁊ dꝛ patella·ſartago.
Frondatoꝛ.orlm.t.qui frondes colligit ad

paſtũ aĩaliũ. Oel ꝗ euellit frõdeſ a vitibo
vt citius matureſcat. Oel qͥ canit fronde.

Vel auis ꝗdã:ꝗ ex frondibo nidum facit

Pñ Hirgili. Mic alta ſub rupe canet frõ

Datoꝛ ad auras.
Frondatus.ta.tũa frondeꝰ.dea.deũ fron

doſus.ſa. ſũ.vifferũt.qꝛ frondeũ eſt qð de

frondibo totũ eſt. Trondatũ vel frõdoſũ
eſt qð frõdes habet ⁊ eis abũdatvt loc

arboꝛũ ·ſicut gramineũ ⁊ graminoſũ.

Frondicula.lę.vimi.pe.coꝛ.i.parua frons

Fronitus.ta.tũi.pꝛudẽs vel ſapiẽs.⁊ Dꝛ? a
phꝛonos uł phꝛonus.Et cõponit ifroni/

tus. ta. t.i.inſipiẽsinſulſus. Oñ Ecc. 232

lio irreuerẽti ⁊ infronito ne tradas me.

Sed ibi coĩter legit᷑ infrunit.
Frons frondis.ft.ĩ a foꝛos/quaſi foꝛons-
quia ferat virgulta vel vmbꝛã. Del vicit
a fluo fluis:qꝛ cito fluat. Iñ frondoſus.ſa
ſũ.i.plenus frondibo. Inde frondoſitas
tatis.abundãtia frondui. Et frons frõdis
eſt arboꝛisſed frons frontis ẽ ꝑs capitis.

PVYñ.Frons foliũ frondis/frons ẽi verti

ce frontis.

.

Frontiſpiciũ.cij.n..i.inſpectio front. Oñ
⁊anterioꝛ pars eccleſię frontiſpiciñn oꝛ

Fructuarius.ria.riũ.i.vtilis vel fructu abũ/
dans· vel ad fructũ ꝑtinens. Itẽ fructua/
rius eſt· qui rei dñs non eſt ut in. .vti·fru.

ff.ſi vſufruc. peta. tñ in qbuſd caſibo pꝛo
womino ha bet · ſcilʒ in ꝑcipiẽdis fructilbꝰ

ff. de vſufruc.l. ſi Titij. S. i.
Fructus.ctus/tui.dꝛ a fruoꝛ.Iñ fructuoſus
ſa. ſũ: fructuoſe. ſius.ſime. ⁊ bęc fructuoſi/
tas · Itẽ fructus.cta.ctũ.eſt participiũ de
fruoꝛ.frueris.

Fructus icunt᷑ qͥ ſupſunt deductis expen-
ſis ꝗ fiũt gra fructui arẽdoꝝ colligẽdoꝑ

ogde⸗

i,
r
wcbi

nchin
Bnrnn

ſpt
olanen
vontt.
mo.
Cryic
wirfun
tc
Afons
Gin
mitioni
ndse.

N

brs
erirt
s
giapis

. 1.
NeANE
WWN

M
n de
manabü/
kefucna⸗
za
Geſnen

pi de

lgeo⸗

⁊cõſeruandoꝝquod locũ habet tã in bo/

neq; ĩmale fidei poſſeſſoꝛibo. ĩ hdoinbo
vt. fl. peti ·here.l. ſi a te.S.fruct. Fructuũ

auüt aln ſüt induſtriales· vt frumentũ· vi /
num-oleu ⁊ ſilia·ſcilʒ lac⁊ lana.ꝗ ſine idu/

ſtria hoĩs nõ ꝓueniũt. &clij ſunt fruct na/
turales:qni ex ipſa natura ꝓueniunt .ſine
magna induſtria hois vt poma/pirafic.
Fructus ꝑcepti dicunt᷑qͥ aliquo modo ſut
a ſolo ſeparati: in hoꝛreis reconditi
Fructus pcipiedi dicunt᷑ qͥ imaturi ſũt qͥs
verus oñs poſſiet.
Frugalis.lis.ↄ.ta hoc le.i.vtilis:ſobꝛiꝰimo
deratuscõtinens. Iñ frugaliter adũ. Et

B frugalitas.tatis.i.vtilitas parſimonia-

modeſtia· cõtinẽtia.tẽperãtia:parcitasſo

bꝛietas. Eſt aut frugalitas virtꝰ int᷑ auani

tiam ? ꝓdigalitatem.
Frugena.rię.dea frugũ.⁊ dꝛ a fruge.
Frugi.oĩs ge.indecli.ꝑ oẽs caſus.i.bonus
vtilis valenstẽperatus: modeſtus Del
ſm Pꝛiſcianũ:frugi eſt dtũs huius nois
fruges: ſigurate itrãſitiue cõiũgit᷑ cũ oĩ
caſu.cũ vtroq; numero:cũ quolibet gene⸗/
re. Oñ Ecq ʒiꝰ Homo frugi. Ideʒ dicas
de nihili · coꝛdi:mãcipi:·nemancepi.
Fugier.ra.ruũ.i.ferens frugẽ.i.vtilitatem
vl fructu. Et hec frugifera.rę.i.terra et H
frugikfer.i. ager.
Frumen.inis.n.ti.ſũma eminẽs pars gu/
le vel gutturis ꝓxima pars gurgulioni ·q̃
cibus⁊ otio deuoꝛat᷑qua ſapoꝛ cibi po/
tus diſcernit᷑.⁊ qua fruimur cibis ⁊ veſci/
mur. Et eadẽ ructa? rum ẽ. Sed rumẽ in
beſtia. Aucta vel rumen in hoĩe. Sed in

greciſmo vr. Outturis eſt imũrumẽ fru/
men q́ͥʒz ſumũ.

Frumentũ.ti.n.s.v a frumen vel fruoꝛ.qꝛ
Ecipuũ eſt ad fruẽdũ. Iñ frumẽtoſus.ſa.
ſũ.i.plenus abũdans frumento.
Fruſtratus.ta.tũ.dẽ labor fructu euacuatꝰ
illuſus, oĩ a fruſtroꝛ. aris.
Fruſtũ.ſti.n. s.ſine. r. in vltima ſyllaba. ẽ ꝑti
cula carnis vel panis. di a frumẽ qꝛ ca-
pièa fumien.
Frutex.cis.m.t.i.dẽſitas virgularũ ul par/
uarum arbo:ũ vel ſpinarũ.⁊ dꝛ a fruoꝛ.erl.
uła fruge. Me aũt dĩ frutex q̃ſi frõde ter/
rã tegẽs etymolo ẽa coꝛ.frru. Oñ Ouidiꝰ
de arte li.ʒ? Curpe pecꝰ mutilũ turpis ſi⸗
ne gramine campus.Et ſine frõde frutex

⁊ſine crine caput. Itẽ in epi. Mons fuit

apparẽs frutices in vertice rari. Iñ frute⸗

tum ti loc vbi frutices creſcut. Oñ Mie⸗
remię xi? Et cõbuſta ſunt fruteta eius.·
in vſu · ſm Hapiã dꝛ onni vtilitasalimo
niacopia:cibaria:annona. Et ſunt frugeſ

Frurx l uges gis e ge. ed ntüs deficit

liquidę frumẽta vo arida ⁊ ſicca. Et ſunt

frumẽta oĩs ꝗ habent ariſtas. fruges vo

reliqua. Et nota ꝙ ſegetes dicunt᷑ oũ ſe⸗

runt a ſerendo.i.ſeminando. Meſſes oũ
colligunt᷑.a meto.tis.fruges dũ fruũtur.
a fruendo.i. veſcendo.

— . .
H
.
ð

Fucatus.ta.tũ.i coloꝛatus u ſuco ſuppoſi⸗
tus. Et vt oicit Papias: Fucata:depicta
tincta/adulterio ↄtaminataficta nõ vera

i.. iuerſi colois.

Fucoſus.ſa.ſũ.i.ſuꝑtinctus fuco.⁊ dꝛ a ſueᷣ
Fucus.ci.eſt maioꝛ ape:minoꝛ ſcabꝛone.et
di a fagin qð eſt comedere.q̃ſi fagus.eo
qꝙ alienos laboꝛeſ edit:MNõ eni melliſicat
ſed aliarũ mel comedit. Onde Dirgilius
Ignauũ fucuspecus a ſᷣſepibo arcet. Et
hinc hic fucus.ci.gen herbę vnde ſit ꝗdã
tinctura:ꝗ ſiliter dicit᷑ fucus.? p quolibet
coloꝛe naturali ſuꝑpoſito oꝛ fuc· q; alie/⸗

num mentit coloꝛe. Oñ Gaß. iʒe Rubi⸗

cundũ faciẽs fuco coloꝛẽ. Itẽ fucus ppnit
q̃dã ſuitudine ꝓ deceptione ꝗ ſuꝑpponit᷑
Vritati celandę. Oñ Boetius de cõſola⸗
tione. Intelligo inquit multiplices fucos
illius pdigij.

Fuga fuge. poteſt ꝑtinere ad illũ qͥ fugit.et

tuc deſcẽdit a fugio: vel ꝑtinere ad ilũ qͥ
iuſequit᷑ fugiẽtẽ tũc vꝛ a fugo.gas DOn
AE fugio fuga cũ venenit ſit tibi fugientis.
Sed ſugo ſi caput illiꝰ ſolet eſſe ſugãtis.
Fugax. gacis oĩs ge.i.aſſiduus.frequens
in fuga? cõparat. Inde fugacit᷑.⁊ hęc fu/
JFugillus.li.m.s.ferrũ ·quo extrahit᷑ ignis
de petraa videt᷑ dici a phos qð eſtignis.
⁊ gero/quaſi phos gerẽs. Iñ ſugillo.as.i.
ignem de petra fugillo extrahere. Inde h
fugillatoꝛ.orla hinc ꝑ figurã fugillatoꝛes
dicunt᷑ vmbꝛę oeꝓmonũ qͥ ignẽ ferunt.
Fugitiuus.ua.uũ.ꝛ a fuga.Et fugitiuꝰ re⸗
cte nemo vĩ niſi qͥ fugit oöñm: NHaã ſi par/
uulus puer a nutrice aut a ſchola viſceſſe /

rit fugitiuus non eſt.

Fulcimen. inisn. .i ſuſtẽtamẽtũfirmamẽ/
tum auxiliũ· Fulcimentũ. ti. idem.

Fulcrũ.cri.n. S. ꝓpꝛie dꝛ ſponda ſiue pes le/

cti·⁊ dꝛ a fulciocisq;· fucit lectũ. Inuenit

gqgfq; p oꝛnamẽto lecti. Inde fulcrat ta.
ti.i.fſulcru habens.

Fuls ethꝛa. thꝛe. lux g apparet ate tonitruñ
7 Se fulgeo vel fulgens ethꝛn · quaſi ful

gens ethꝛa.· vel quaſi fulgoꝛ ethꝛe hoc gre⸗

ce vĩ caſina· vulgo geris poꝛticus. Et hoc
ꝓpꝛie etiã vꝛ ſplendoꝛ ignis.
Fulgetüti.i.fulgoꝛ:⁊ dꝛa fulgeo. .
Fulgidus.va.dũ i.ſplendidus.⁊ cõponit
ſfulgidus q;fulgiduſ ambo/p valde ful

Fulgoꝛ.ori. m.t.i.ſplẽdoꝛ.⁊ dꝛ a fulgeo VPñ

in euangelio. Sicut lucerna fulgoꝛis illu/

minabitte. . . .
Fulgoꝛus.ra.rũ.i.ſplẽdidus ⁊ di a fulgoꝛo

Fulgur. guris. eſt ictus cęleſtis iaculi: oꝛa

fulgeo. Fulgus idem.
Fulica.cę.ſ.p.vel fulex.cis.ꝗdaʒ auis⁊ dꝛ a
fuligo. ginis. Ołſulica oꝛ quaſi fuliga · q;
caro eius quaſi lexoꝛina ſapit. Lagos eni

gręcelepꝰ oĩ latine. Oñ apud gręcos

lagos vocat.⁊ eſt auis ſtagnẽſis.iiin ſta/
gnis ⁊ paludibo moꝛãs. Meęc habet nidũ
in medio aquę vel in petrisquas aqᷓ crcũ
ↄatmaritimoq; ſemꝑ delectat ꝓfudo · ꝗ
Dum ßſſenſerit marl cõmotionẽ ſugiẽs in

vado ludit ſᷣm Iſidoꝝ:i coꝛ.li Oñ Rlex.

Cu fulid puppiſq; petut excelſa volando.
Fuligo.ginis...t.inigredo illa ꝗ dependet

de trabibo.⁊ ſit ab igne. aut vꝛ fuligo

quaſi fumo ligata.etymologia eſt. Iñ fu⸗
ligineus.nea.neũ.i.niger · vel de fuligine

exiſtens· vel ad fuliginẽ ꝑtinens. Item a
fuligine fuliginatus.ta.tũ.i.fuligine veni/
gratus.quod põt eſſe participiu: fuligi/

noſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ fuligine.Et ꝓd.fuligo
pe.nti · ſed pe.gti coꝛ. DHñ Juuenalis. Ille
ſuꝑciliuʒ madida fuligine tinctum. Obli⸗
quo ꝓducit acu.ę KcKc.
Fulina.nę.f.p.i.coquina. Iñ fulinari.rij.i.
coquus? fulinarius.ria.riũ.
Fullo.lonis.m.t.qͥ pannos parat ⁊ excan/

digdat:eos fulgere facit hm DHug. Gaß.

Dicit:Fullo lauandariusdecoꝛatoꝛ.
Fulmen.inis.n.t.ẽ ictus cęleſtis iaculi ⁊ dꝛ
a fulgeo. ges. ꝗl· fulmineus.nea.neũ.Et

nota ꝙ bm opinionem Hug.qñ vuo vel

tres vel plures venti in gere interapiunt
nubẽ aliquã:eam cõfringut: collidut⸗ ex
illa colliſione fiat ſonus ĩ gere. ꝓcreatur
ignis ⁊ ſonusille ꝓpꝛie vꝛ tonitruũ ·quaſi

tonus.i.ſonuſ terres:qꝛ terreat. Spledoꝛ

illius ignis ꝓpꝛie vꝛ fulgethꝛa vel fulgoꝛ

Ignis ille ſiue iaculũ ex eo factũ vel ictuſ

illius iacili ſpꝛie or fulgoꝛ vel fulgus del

fulmen a ſulgẽdo-vel fulgus feniendo vel
pcutiẽdo. Bed ꝓpꝛie dĩ ſulgur q; incẽdit
⁊vrit · Julgus:q tagit: ulmẽ. qa findit
BSunt enĩ tnia genera fulmis. Bnü quod
afflat ? tãgit·ita ꝙꝙ non vrit. Gecũdũ qð
vrit. Certiü quod findit.⁊ ideo cũ tribus

radijs depingit᷑ fulmẽ. Hincæ triſidã fli⸗
mam dꝛ habere:qñq; tñ pdicta noia con

fundunt a vicunt eſſe noia vnius ⁊ eiul-
dem re S

Fultus.ta. tu.i.luſtẽtatusſubnixus.

Fuluus.ua.un.i.rubeus aliquãtulũ.vel cuʒ

nigro rubeus. õparat. Iñ fulue adu⸗et

„ „

hec fuluedo. vinis.

— —— .:

Fumgrin.rij.i.caminus ꝑ quẽ exit ſumus.

Fumidus.oa.duũ fumoſus.ſa.ſũ.idẽ ſcilʒ
fumo plenus. SOM
FJumus.mi.m.S.v? quaſi phos meãs.⁊ eſt·
etymologia. Iñn fumoſus.ſa.ſũ.⁊ fumoſi/
tas.tatis. Inde Fumulus.li. viminutiuũ.
Funalis. lis.ↄ.t. ⁊ hocle. ptinens ad funem.
7 dẽ a funis. Et hoc funale. lis.id quod fu/

mis. Et funale licinius ad candelã facicdã

Pñ⁊ ſepe ponit᷑ ꝓ candela.Et vicunt᷑ fu/
nalia licinij a funibo inter cgrã quos ante
vſum papyri cęra crcundatos habuere
maioꝛees.

Junambulus.li.pe.coꝛ.eſt ille ſup funem “

ambulat. vꝛ a fſunis ⁊ ambulo.
Functoꝛiũ.rij.i.tranſitoꝛiũ hm Papiã
Junctus.cta.ctu.i.vſus:⸗ vꝛ a fungoꝛ.ger.
Hinc fũcti dicebat᷑quoddã gen ciuiũqͥ
fungebant᷑ officio ⁊ honoꝛe aliquo.

Funda fundę vꝛ a fundendis lapidibo· q;

ex ea lapides fundant᷑i.mittant᷑. Itẽ ine⸗/
nit hec ſũda vę. genus piſcatoꝛieretis. q
in fundu mittat. Ide iaculũa iacio tüc

deriuat funda a fundus.di.

Nr „

Ffjidamẽtũ.ti.or a füdo.as. oictuʒ ſic q ſit

* ——

fundus domui.⁊ ẽ etymo.Idẽ ⁊ cementũ

aꝙq ceſo craſſo lapide ſurgat.

Fundanus.ni.i.ruſticus ꝗ füdos colit.
Fundibalũ.li.n. s. machina bellica · Bnde
poſſunt dici fũdibalarij qui talibo machi
nis pſunt: videt᷑ cõponi a fundaa balim
quo d eſt iacere vel emittere Dñ.j. Ma⸗
chab. 6: vꝛ. Et ſtatuit illicbaliſtas? ma/⸗
chinas ⁊ ignis iacula: toꝛmenta ad lapi⸗

des iactãdos: ſpicula ? ſcoꝛpios ad mit⸗/

tendas ſagittasa fundibala.
Fundibalus.li.m. Sa bic füdibalarius.rij
hica hęc fũdibaliſta.ſtęin eodẽ ſenſu.i.cũ

funda iaciens emittẽs: coꝛ⸗ba.

punt⸗
Gs
exed
Pea
hoee

ing
Mnan
Husn
isl
1

ln

— .
1 4 .
Lkmt
he
Wodo

44.
Aos beſk

412 2

nn 4

mniani

A

zee „
R
G „

æx
ucli
rlia⸗ ol
ialipnnch
ii
mut
nſud

4 4
e

ð õsä
4 e . .

Fundibunla.lę pe. coꝛ.i. fũda. M
Fundatoꝛ.toꝛis.m.t.qͥ cũ fuda iacit.
Fundula.lę.f.p.i.parua funda.

Fũdulus.ii.iꝑuus füũdus. Itẽ füdulus di

qdã piſcis paruꝰqͥ fundo adheęret.
Fudus di.m.S.d/p fũdo aqꝗa/ agro/et
pꝛie pꝛo allodioeo ꝙ; fundat aquas vel
opes ſiue diuitias. Et vꝛ füdus tã in ceiui/
tate q; extra. Dñ fudus vꝛ vrbanũ ędiſi/
aũñ ruſticanũ ſᷣm HNug.. Multi dicũt qꝙ
ꝓ füdo agꝗ d hoc fũdũ · E̊ ꝑ agro hic fun/
dus. ñ dicit Papias: Fudi ſut poſſeſ/
ſiones agricãpi·pdia/vici· Fuqũ/ima ꝑs
agꝗfundu marlimu. Oñ gredq alllodiũ fu/
dus dicas fundũ maris imũ. Itẽ. Fũdus

fundit opes diffũdit fũda lapilos.Fudũ

cuʒ tenui murmure füdit aqᷓs. Et vic Iſi/
Toꝛus Füdus dictus eſt· qꝛ in eo fundat
⁊ſtabilitur patrimoniũ. 8
Fũdus eſt manſio alicuius cũ acceſſiõibo.
Fudus dotalis eſt qͥ matrimonio cõtracto
datus eſt ſponſo.
Fũdus quaſi dotalis dꝛ qͥ tradit eſt ſvõſo
nõdũ ſecuto matrimonio/pꝓ quoꝰ ſuꝑioꝛi
Dicto facit. li ff. de füda. dota.
Fundus inſtructus ẽ edificatus vel cultus.
Fundus nigẽs ẽterra ꝗq modo nõ arat᷑ licʒ
olim fuerit fertilis · alias quę modo arat᷑
liq olim fuerit ſterilis.

Fuũdus limitatrophus alias militatrophꝰ

dia trophus.i.deſcriptioa milite · quaſi
deſcriptus ad vſũ militũ:qͥ imperiũ cuſto

Diũt· vt. C. de fu. limitato.l.i.⁊.l.ſi accipit᷑

li.xiꝰ Kliter vꝛ fũdus limitoſus: vt ibidẽ
de fun. limi pal.
Fũdus ſaltuenſis eſt fũdus in qͥ eſt ſalt.C.
de fun. ſaltu. li. xiꝰ
Fũdus releuatus dꝛ qͥᷣ olim erat paluſtris
nũc aũt factus eſt ſerenus alias terrenus
C.de fũ.pa.l.fi.li.xiꝰ
Fuũdũ viuidi in certas regiões eſt ipſũ di/

nidi in determinatas partes.

Fungus.gi.i.boletus dꝛ a phos quod eſt
ignis eo ꝙ fungi aridi ignẽ acceptũ cõci/
piant⁊ retineãt Mel dicunt᷑ fũgi a fũgoꝛ

geris. ſm vocẽa defũgoꝛ ſm ſigtionẽ ·

ex eoꝝ genere qͥdam ſunt interemptoꝛij.

Vnge ⁊ defũcti moꝛtui dicut DOñ quidã
Boleti leti cauſa fuere tui. Inuenit᷑ etiam
fungus ꝓ veteri panno.

Funiculus.li.i.paruus funis.
Funisnis.m.t.i.choꝛda. dĩ a phos qð eſt
ignis.qꝛ funes ante vſum papyri olim in
vſu luminis fuerũt circũdati cęra.

Fumus.neris.n.t.i.cadauer.⁊ dicit᷑ funusa
funibo accẽſis.i. cãdelis quos ante feretrũ
ante papyrni vſũ cera circuũdatos fcrebãt.
Inde funereus.rea.reu.⁊ funeſtus.ſta.ſtũ
⁊ hic ⁊ hęc funebꝛisa hoc funebꝛe.oĩa ĩ eo/

dem ſenſu · ſcilicʒ luctuoſus·moꝛtalis.¶ñ

Differũt ſᷣm ꝓpꝛietatẽ.q; funebꝛe ẽ luctuo/
ſum. Et funereũ eſt quod ex funere ↄſtat.
vel quod ad funus ꝑtinet. Funeſtum xpo
quod funere eſt inqnatũ. Et funebꝛiſ coꝛ.
pe. naturalit Oñ Mꝛati in epi. Ira truceſ
inimicitias ⁊ funebꝛe bellü.
Funuſculũ.li.i.paruũ funus.

Fur ſuris.9.t. ꝓpꝛie eſt ille qͥ clam: plerũq;

de nocte rẽ alienã amouet iuito vño gra
lucrãdi Et ſubaudi:ſine armis· vtĩ Rut.
ſ nouo iure.C. de fura ſer. coꝛ.Et vꝛ a fur/
nus.na.nũ.quod eſt nigꝝ:q; vt plurimuʒ
in obſcuro furat᷑. Sed latro ꝛ q latet in
ſiluis expoliat trãſentes. Dñ. Fur latetĩ
rno.latro ſe fert obuius vltro.Et ꝓduẽ
fu. in gtõ. ODñ Hꝛatius in epi. Et dominũ
fallũt⁊ ꝓſunt furibo ergo. Inde furũculuſ

li. diminutiuũ.i.paruus fur.
Fur manifeſtus dĩ qͥ ĩ ipſo maleſicio ẽ de

pꝛehenſus · vel in loco in quo cõmiſſuʒ eſt
furtũ · vel poſt furtü factuʒ· vũ tñ de furto
depꝛehẽdit᷑ anteq; depoꝛtauerit ad locuʒ
ad quẽ deſtinauerit · Inſtit.eo.ti.S.mani/
Fur nõ manifeſtus vĩ qͥ cᷓ re furtiua ĩ ipſo
actu furãdi nõ dep̃tendit᷑ · ſ iã depoꝛtaue/
rat ad locũ in que deſtinaueratmihilomi/
nus poſtea cõuincit᷑ de ſurt.
Furabula.loꝝ.nũeri płis neu.ge.i.tenebꝛę
q; furant᷑ nobis viſu viſcretionẽ rerũ ·
Furca.cę.F.p.dẽ a fur⁊ cilleo · q; ibi fures cil
lent᷑.i.mouent᷑.⁊ habet minꝰ pęnę q;ᷓ crux
q; ſtatim ſtrãgulat ? interfiat. Itẽ furca ẽ
inſtr̃m quoddã ruſticoꝝ: ſᷣm hoc dicit᷑ a
frumẽtũ cilleo·qꝛ cũ ea mouet᷑ frumentũ
in area. Ołfurca dꝛ a fero fers ⁊ caputqꝛ

ãtiqͥ ſolebãt deferre capita occiſoꝝ hoĩuʒ

in ea. Inuenit᷑ etiã furca trãflatiue ꝓ q̃dã
violẽtia. Dñ Oꝛatiꝰ ĩ epi .Qaturã expel/
lens furca tñ vſq; recurret. Iñ furcat.ta.
tũ.quod cõponit᷑ bifurcatus.ta.tũ/trifur,
catus.ta.tum.
Furcella.lę.dimi.i.parua furas·
Furcelles.liũ.F.t.ſunt ꝓpꝛie ille furcę ubi ſu/
ſpendunt᷑ fures⁊ latrones·qꝛ ibi dilent.
Furcifer.ra.rũ.pe.coꝛ.i.ferẽs furcã ⁊ dicit᷑ a
furca ⁊ fero.Furcifer etiã dicebat᷑ olim qᷣ
ob leue delicũ cogebat a oñis igminię

magis q ſuſplicij cauſa furcaʒ circa viam ſuetudinẽ abierit. 1
ferre·pdicans peccatũ ſuũ, monere cętos Fuſarius.rij.m. s. d qͥ facit fuſos. adiecti/ tr
ne qͥd ſimile peccarẽt. Furcifer etiaʒ dice/ ue. fuſarius.ria.nũ.qdð ad fuſũ ꝑtinet. per
bat homicida dãnatus ad furcaʒ.vel qui Fuſcina.nę.eſt quoddã inſtrm ferreũ⸗ tti· lich
vignus erat furca.q; conſuetudo oli erat dens:·quo vtunt᷑ gladiatoꝛes ad ſe capiẽ/ t
daãnatos ſua patibula poꝛtare ad locum dum-piſcatoꝛes ad piſces capiẽdoscoqͥ forn
ſuſpẽſionis·ſicut le it᷑ chꝛiſtuʒ Jeſũ vñm ad carnes extrahẽdas de caldaria vel de ſort
noſtrũ feciſſe. lebete vel de olla. coꝛ.pe. Oñ in TRluroꝛa. 6
Furcula.lę.dimi.i.parua furca. Carbones carnes foꝛceps vel fuſcina tol- Gu
Furfur furis. mt. dicitur a farina vel fame lit. Inde fuſcinula.i.parua fuſceing. ſu⸗
ꝗꝛ eoꝝ purgamẽtũ eſt. Inde furfure.rea. Fuſilis.lisↄ.ta hoc le.qð tm̃ fuditſicut ou cf
reũ.i.de furfure factꝰ.Et vide fur ſimplex ctile qð tm malleo ꝓducit m Papiam. ſun
eſt latroſed fur gemiĩatũ.i.furfurẽ cibus Juſoꝛiii.rij.n. S. vas in quo aliqͥd infudit᷑. huus⸗
poꝛci. Oñ quidaʒ: Fur ſimplex ẽ latro· ge Fuſtis.ſtis.m.t.i.palus uł baculus ad ver ⸗ bie
minatu fit cibus apꝛo. Et eſt ge. maſ. licet berandũu. Et vicunt pali fuſtes q̃i fixi ſta⸗ Oin
qdã vixerũt eſſe ge.neu.cõtra quos dicit tes q; fixi in foſſis ſtant. i
Furfura qui vixit ſꝑ de furfure vixit. Itẽ Fuſus.ſa.ſũ.i.ſugat vel ꝓſtrat.ſparſuset g
furfur furis ẽ qdã auis ꝗͥ nõ paſcit niſi ſfu dia fundo. ois. Inde fuſio. onis. fuſim
fure.hęc eadẽ dꝛ fufurio onis. aduer. Itẽ a füdo.is.hic fuſus.ſi.i.iſtrm 18
Furia.ᷣrię.f.p.i.inſania.⁊ dã a ferio.ris.quia filãdi:eo ꝙ ꝑ en fundat᷑ qð netum eſt. Iñ 6
ferit coꝛda hoĩuʒ. ⁊ ea reddit cõmota. Iñ fuſellus.i.paruus fuuus. u
hica hęc furialis.⁊ hoc le. Iñ furialit adu. Futilis...ta hocle. qd cito faale decurrit in
⁊ hęc furialitas.tatis.Et furioſus.ſa.ſũ.qͥ vVl decurrere põt. DNel futilis dꝛ qð nihil
ritu furiarũ fert ab eo furoꝛ nunq;ᷓ rece/ põt retinẽ quẽadmodũ nec illud vas qð un
Dit. Et furiat.ta. tij · qͥ furit ex cauſa. Iteʒ vĩ futis. Oñ ꝓpe ſutilia vicunt᷑ vaſa illa
furię.arũ.ſũt pęnę infernales eo ꝙ furere fictilia ꝗ caſſa⁊ rimoſa nõ tenẽt ea ꝗ imit⸗ ui
facioaiiant. tunt᷑. Et hĩc facta trãſlatione futilis dicit l
Furibundus.da.dũ.i.ſiłlis furenti. homo vanus ſupfluus · loquax.qui nihil *
Furmus.ni.m.s.di a furfure:q; panis ex o ſaitt vexlare.nec audita poteſt retinere nec nd
factus ibi coquit. Del dꝛ a phos quod ẽ D abſcondere. DOñ. Futile vas illud qd nul⸗ 1
ignis · inde fumus quaſi phos vrna. Iñ la receptio claudit.Sic hõ futilis eſt di/ 6il
furnarius.ria.riũ.i.ad furnũ ꝑtinẽs et hic uulgans oẽ quod aundit.
furnarius.rij a hęc furnariaqui velꝗ cu/ Futis.tis.o.t.quoddã vasĩtẽplo vbire/
ſtodit furnũ. Inde furnulus.li.i.paruus ponebat᷑ qð de ſacrificio reſtabat. Non dar
furnus. eni licebat cuiq; manu tãgere vel effũde/ u
Furo.onis.m.t.quoddã aĩal: d a furnus re Has aũt illud os babebat amplũ ⁊ la⸗ 1
Tenebꝛoſos enĩ occultos cuniculos ef/ tum · fundũ vo acutiſſimũ:adeo ꝙ inſtare 3
fodit: eijcit dã quam iuenit. nõ poſſet. Mñ ſtatiʒ ĩcdlinabat ita ꝙ illud
Furtũ.ti.n.s.eſt alienę rei iuito oño cõtre/ ſacrificij qð intus erat effũdebat·qꝛ non d
ctatio. Inde furtim adu. 2 furtiu. ua. uũ. licebat illud reſeman. 4
⁊ ſurtuoſus.ſa.ſũ.i.plenus furto ·qͥ ſexe cõ/ Futurus.ra.ri ot eſſe participiũ de ſũ es
mittit furtũ · vel quod ꝑtinet ad furtum. 6. de fio fis fit. Et ꝑ h̊ cognoſcit᷑ qẽ pti⸗ eun
Furtuoſus etiã dẽ qͥ pugnat vbi merces. apiũ de ſuʒ · qñ expoĩt p ei futup · vt Dũ lu
certa parat. Iñ etiaʒ furtulũ.i.puũ furti. futurus eps i ero eps·qñ aũt exponitur ꝑ N
Furtũ cõceptũ eſt cũ qͥs pſᷣſentibꝰ teſtibſus futuriũ de ſio fis.tunc eſt ꝑticipiuʒ eius:ut m
apug glignarem futinn grit inuenit · vt BGuũ futurus miles.i.ego fiã miles. i
nſtid. de obli. ꝗᷓ ex delic.naſ. S. cõ cepi· α A A
m⸗ “ 5 corehin „„ Inte ⅜⁵sö gale
Furtũ oblatũ eſt cũ qͥs rẽ furtiuã alicui ob Apud latinos nullius ſyllabe Galn
tulit vt potiꝰ penes eũ q; penes ſe ueniret eſt termialis· niſi cũ loco.v.vel an
Furtũ phibitu oꝛ cũ quis volentẽ rẽ furti/ b. onit vt in ad vel ſub vel ob neod
uañm grere phibuit · vt victo ti. de obli,er ßſpoſitiõe · vt agger· aggredio: ngle
Vlic. . eſt etia vbi vꝛ ꝙ heactiesſuni ſugger.
cõcepti oblati: phibiti.nõ phibitiĩ dii / Gabaon fuit quędaʒ ciuitas. Inde hichec i

incien
.
Uleahi⸗
Milke
Sl
ſan
rſiate
1Dpin.
Cnfucr.
inſi

eaumt
igdnbll
ync
N al
anzinid
dulsdilt
urginb
imann

Portin⸗
br. n
chce
RH
qe

—

tatm

gipti
Gi
Twenr
gagn
nls
We.
Gch
riin

biche

.

gabaonita.tę.nomẽ patriũ.Et eadẽ ciui⸗
tas gabaa di.
Gabelus.li.ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdam viri.Et
ꝓdu.pe. Mñn Auroꝛa. Angelł implet opꝰ
iãq; Gabelus adeſt.
Gabꝛiel hebꝛaice. in nr̃a lingua interpᷣtatur
foꝛtitudo dei Obi eni potentia vina vel
foꝛtitudo manifeſtat᷑ Gabꝛiel mittit.
Gaddir.ris.n.t.ciuitas eſt in hiſpania
Gades.dis.f.t.ciuitas eſt gades.dis.in/⸗
ſula eſt in fine hiſpanię ꝗq dirimit europã
ab africaĩ qua MHerculis colunę inferunt᷑
q de noie inſulę gades dictę ſunt.
aius gai gaio ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã viri.
Gala grece · latine dꝛ lac. r

——

Galata.tę.coĩs ge.nomẽ pplłi .ad quem ſcri/

plſit beat᷑ Daulus. Et dꝛ a gallus. Item

galata eſt nomẽ gẽtile.⁊ coꝛ.pe Oñ Alu⸗

roꝛa. Inde petit galatas phꝛygiã luſtrãs

regionem.
Galatia.tię. puintia galata,d.
Galaticię.arũ.f.p.i.leticię· delitięlauticię
ſcilʒ cibi delicati ꝓpꝛie ex lacte ⁊ inteſtinis
facti. Iñ galaticioſus.ſa.ſũ.i.delitioſus.
Galaxias uł galaxia xię.i.lacteꝰ circulus qͥ
vulgo dvꝛ via ſaãcti Jacobi.Et ſcias ꝙ ga⸗
laxia ꝗ idẽ eſt qð via lactea ſiue alba: vel
lacteus circulus·nihil aliud eſt niſi multę
ſtelle paruę q̃ſi cõtiguę ĩ illo loco oꝛbisin
quibo diffudit᷑ lumẽ ſolis.⁊ iõ videt᷑ cir-
culus albeſcẽs quaſi fumus.
Galbanũ.ni.n.s.eſt genus pigmẽti:uł ſuc/
cus ⁊ lac ferulę. Inde hoc galbanũ qͥdam

coloꝛ inde factus. hic galbane. nea. neũ.

et galbanũ.ni.quoddã genꝰ veſtiũ dic/
tũ a galbaneo coloꝛe.qͥ eſt ſublucidus et
ſubalbus cũ palloꝛe ñ Lucanus in. 9
Hic ebulũ ſtridet ꝑegrinaq; galbana ſu⸗
Dant. Inuenit᷑ tamè in mal.ge. Ecq.24
Quaſi galbanus nõ inciſus.Et vt dicit
Papias:Galbanũ eſt ſpecies multj apta
medicaminibo. .
Galea. leg.ſ.p.pe.coꝛ.i.caſſis. Sed caſſis ẽ
de ferro et militũ. Galea ex coꝛio ⁊ ẽ pꝑedi/
tum. Iñ hoc galear.aris.i.galea.⁊ galeat
ta. tũ.ꝗ galea habet. Inuenit᷑ etiã h̊ galea
leę.pe.p.genꝰ nauigij. Oñ. Irmo caput
galea:pelagus ꝑcurro gaMle.
Galeron gręce. latine dꝛ coꝛiin.
Galerus.ri: hoc galerũ.ri:a hoc galeriũ.rij
in eodẽ ſenſu:ſcllʒ pilleus ex coꝛio·⁊ ꝓpꝛie
ex pelle ceſę hoſtię factũ. Iñ galerat.ta.tũ
i.galerũ habens vel galero oꝛnat᷑.et pꝛo.
pe. Mñ Statius thebaidos. Obnubitq;

comas tẽperot aſtra galeoe.
Balicia.cig p.dĩ a gala q ẽ lac. eo ꝙ gi⸗
gnat hoĩes cãdidioꝛes reliqͥs hiſpanię po
pulis. Iñ galicianꝰ.na.nũ. gẽtile. Hi gali
dam gręcaʒ oꝛiginẽ ſibi aſſerũt.vñ ⁊ na⸗
turali ingenio callen.
BGalilea. leęf.p.regio eſt paleſtinę. Iñ ga⸗
lileus.lea.len. Et galileus ĩterßtat volu⸗
bilis. ODñ ſepe iuenit: Galilei ſut. i. volubi
les Et ẽ vuplex galilea· ſcilʒ ſupioꝛ infe/
rioꝛ:terra optima ⁊ ferax.⁊ coꝛ.pmã. ñ
Auroꝛa. MHictãta frã galileã pace beauit
Galla. lę.f.p.ẽ inſtr̃m cerdonũ q̃ coꝛia pur/
gant᷑ dealbant᷑. Galla etiã oꝛ qda berba
⁊ fruct qrcinũ.vñ fit q̃ſi puluis ad aptã⸗
a coꝛia:qͥ ſimilit᷑ galla vocat᷑.Galla etiã

fuit nomẽ cuiuſdã mulier. Iñ h̊ gallanus.

Et adiectiue declinat᷑ gallariꝰ. ria.riu.vel
gallicarius.ria.riũ.qð ꝑtinet ad gallã.

Gallus.li fluuiꝰ eſt phꝛygię· de qᷓ hoĩes po

tãtes reddunt᷑ inſani eb:ij. Dnde ſacer⸗
dotes Cibeles dicti ſnnt galli:ab illo flu⸗
uio vbi colit Cibele · de q̊ potãtes ĩ ſacrifi⸗
cio nimietate furoꝛis agitabant᷑· q̃ſi vini
nimietate.Del victi ſunt galli·q̃ſi gallina
cij :qꝛ caſtrati ſunt.Et ꝑ cõpoſitionẽ archi⸗
galb.li.i. archiß byt ⁊ q̃ſi pnceps galloꝝ
Galliacus.ca.cu.pe.coꝛ.i.gallieids.
Galliciniũ.nij hic gallicãtus.tus.tui.iĩ eo/
dem ſenſu. ſalʒ cat galli nñ ꝗqdã pars
noct vĩ galliciniũ uł gallicãt a catu galli.
dallina ng.f. P. ta p vxoꝛe galli: ; p q̃daʒ
Gallinacius.cia.ciũ.qð ad gallinã pertinet
Gallinaciꝰ etiã di gallus.qꝛ vocẽ ⁊ fſoꝛmã
gallinę expᷣmit. Gallinacius ctiã capꝰ vel
capo di:qꝛ quaſi gallina eſt. Oñ gallina-
cios dicimꝰ imbecilles molles ſiue vxo/
rarios hoĩes. Et nota ꝙ galluſ gallinaciꝰ
dẽ qͥ quaſi gallina nutrit pullos:q; mulie⸗/
res ſolẽt ei deplumare vntrẽ.⁊ fricare cũ
vrtica:qͥ talit vrticat libentiſſime cubat

ſup pullos nutrit eos ſicut mat.⁊ gracil⸗
lat ſicut gallina. Iteʒ galluſ gallimacius

repto cibo oat vocis ſignũ vt gallina.
Gelae cnnnn .
Gallinula.lę.imi.iĩidem.
Gallio.onis.pꝛiũ nomen viri de q̊̊ habe⸗
tur c.iS./ pdu.pe.in obliquss
Gallogrecus.ca:cũ.dĩ a gallo ⁊ gręc. Gal
logreci idẽ ſunt qͥ ⁊ galatę.Inde h̊ gallo/
gręcia.cię eadem regio q⁊ galatia.Siq/

dem olim galli in anxiliu a rege bythinie

enocati regnum cum eo peracta victoꝛia

oiniſerũt ſicq; de eiſdẽ grecis admixti·p/

mũ gallogręci dicti ſunt.⁊ eoꝑ regio gal/
⁊ eoꝝ regio galatia.
Gallulus.li.oiminutiuũ.i.parus gallus.
Gallus galli eſt auis ꝗdã.⁊ dꝛ gallꝰ.quaſi
caſtrus vel caſtratusa caſtro.as.qꝛ inter
aues bec ſola caſtrat᷑. Itẽ a gala greco vꝛ
gallus. la. lu.tã p gẽte q;ᷓ ꝓ hoĩe illi gẽtis.
1 dicti ſunt galli a cãdoꝛe coꝛpor. Scom
eni viuerſitatẽ cęlia facies hoiuʒ ⁊ coloꝛeſ
⁊coꝛpoꝝ qualitates.⁊ aĩoꝛũ diuerſitates
exiſtũt. Et hinc romanos graues· gaios
leues. afros vᷣſipelles · gallos natura fero
ces acrioꝛes ingenio videmꝰqð natura
climatũ facit. inquamnon neceſſitate ſed
quadã inclinatione vel viſpoſitione. Dñ
iuenit᷑ apud autoꝛes ꝙ ſdicta gẽtiũ noĩa
deſignant ꝓpꝛietates hdictas. vt Iſte eſt
aferq̃ſi malign verſipellis bm M ug. Et
a gallus deriuat᷑ gallia· lię regio eoꝝꝑ. Et
ſũt tres partes gallięſcilʒ comata· toga/⸗
ta.bꝛachata. Gallia comata eſt lombar/
dia·ſcilʒ ab alpibovſq; ad rubiconẽ. Gal
lia togata eſt ab alpibo vſqʒ ad mare bꝛi
tanicu. Gallia bꝛachata eſt ꝗᷓ rheno adia/
cet· vt pars burgũdię lotoꝛingiaflãdria
colonia: terra ligoniẽſiũ.⁊ etiã qdaʒ alię
regiones cõtinent in gallia bꝛachata · Et
hinc gallus.la. lũ. gẽtile.⁊ gallicanꝰ.na.nũ
Pꝛope tñ gallus qᷣ in gallia nat eſt dicit.
gallicus ex gallia latus gallicanus qui ex
gallia aliqͥd affert. Itẽ galli germani ſunt
teutonic · ſ̊ galli ſenones ſũt frãci. Pap̃ᷣ.

autẽ ſic vicit: Gallię ſunt tres. Cogata.i.

lõbardia ad moꝛẽ romanoꝛũ. Comata.i.
burgũdia. Bꝛachata.i. teutonica.a lõgis
bꝛachis. Dñ. Süt ſpli galli · tenebꝛis vãt
cantica galli. Gallus auis/ꝓpłsfluuius.
bacchiq; ſacerdos.
Gamaliel. interptat᷑ retributio dei.
Gãma eſt tertia littera apud grecos.
Gamo grece · nubo dꝛ latine.⁊ inde gamoſ
i.nuptię vel vxoꝛ vel mulier. Et cõponit
monogamꝰ· vnigamus · bigamus triga⸗

mus.q̃drigamuspentagamꝰſexagamus

ſcilʒ qui vel ꝗ vni vel vuobo vel tribo vel

quuattuoꝛ vel quinq; vel ſex nupſit. Inde

hec monogamiavnigamiabigamia.tri/

gamia·q̃drigamia:pentagamiaſexaga⸗

mia ꝓpꝛietas qua qͥs ꝛĩ mono gamꝰvni/
gamus.⁊ ſic de ſingulis: coꝛ.ga.

Ganegria. nięſ.p.itaberna: vĩ a ganea qð

eſt leccacitas/qꝛ ibi multa inutilia ganiũt

logręcia · nüc ex ãtiquo noĩe galatę vicũt

Inde hic ganearius.i.tabernanius.⁊ hęc
ganearia.i.tabemaria.
Ganeo.onis.i.leccatoꝛ in ganea.
Ganeũ.nei.dꝛ a ganio.nis.ſcilʒ loc in t᷑ra

defoſſus ad quẽ ad ludẽdũ ſcoꝛtanduʒ
cõfluebãt. Sed vbicũq; eſt leccacitasil-

le loc poteſt vici ganeũ·qꝛ ibi multa ĩuti/

lia ganiunt. Inde hec ganes. neę. leccac⸗
tas ꝗ ĩ ganeo fit. Inuenit᷑ qñq; ganea pꝓp
putana ·ſed hoc fit ꝓpter expᷣſſionẽ lecca⸗/

citatis. Inde bic ganeus.nei.i.luxurioſuſ
leccatorꝛ. S

Ganges. gis.m.t.q dã fluuius qui exiẽs de

paradiſo pergit ad regiões indię. Hicet

phiſon ꝛ.i.cateruaq; decẽ magnis flu/

minibo ſibi adiũctis implet efficit᷑ vnus
Et dꝛ gaͤges a Gangari q fuit rex indię
Garamas.mantis.m.t.quidã rex fuit axol⸗
linis filius. Inde hęc garama.mę. qddaʒ
oppidũqð ille in africa condidit.⁊ ex ſuo

nomie garamã appellauit. Et H Hᷣ gara⸗

masmantis:quidas ꝓplus africę locũ illũ
inhabitãs Onde Lucanus. Nudi gara/-
mantes aran.
Garganus.ni.pe p.mõs in apulia.Sed ꝓp
hoie coꝛ.pe. ñ. Mons eſt garganus ſed
arganus incola montis.

arrulus. la. li. oꝛ q̃ſi graculus dĩ ꝓpꝛie

garrulus qui vulgo verboſus appellatur.
accedẽte leticia nec volẽs nec valẽs tace/
re. Et eſt ſumptũ nomẽ a graculis auibo.

q impoꝛtuna loquacitate ſemꝑ ſtrepunt

nec vnq; qeſcũt. Iñ garrulitas.tat.i.ver⸗/

boſitas vel talis leticia.

Gaſtaldus eſt maioꝛ dñs qui habet curaz

exterioꝝ rerũ epᷣi.

Gauata. te.f. p. eſt vas eſcariũ · q̃ſi cauata.

g. poſita p.c. Et differt a concha· q H ca⸗
uata illa cõcaus. “
Gauſape.pis.n.t. i.mantile · Et iuenit q̃/
dam genere pallij. Et cũ deberet regula⸗

rit᷑ facẽ ablatiuũ in.j.frequẽs vſus habet
vt faciat in.e. tm̃. Et ab iſto ablatino fit

plurale gauſapa:nã a gauſapi gauſapia
deberet eſſe 1 non gauſapa m Huguiß.
Pꝛiſcianꝰ autẽ i. 4? li.ſic dicit. Nntiqſſimi
⁊ bęc gauſapes⁊ hec gauſapia ⁊ hoc gau⸗
ſape ·? plurale neu.hęc gauſapa: q̃ſi a ntõ
gauſapñn ꝓtuliſſe iueniunt᷑. Idẽ in eodeʒ
Ganſape facit ablatiuũ i.e. Dñ Oꝛatius
2 °ſermonu. Gauſape purpureo meſam
pterſit alter. DHnde Herſius q̃ſi in.e.tin
deſinẽte ſupᷣdicti noĩs ablatiuo gauſapa

ſcen

augni

4
Sent
iſon
dimlin
Aner ang

ann

orilen
Uulnmi

guen
ch hieet

t „Ri.
Juuera

iriu
li ah

Augen

uGi
N rusſ

VeM

isna
öne
phnrut
ami

o

õ

inii
rungl,
nisbabet
bnroft
Do
=
niſn
vſ⸗

SSS

diait pluraliter.nõ gauſapia. Jachlamy⸗
des regü iam lutea gauſapa captis.
BGaca. ce.f.p.lingua perſaru vicunt᷑ viuitię
theſaurus. Iñ h gacetũ.ti.pe. p. i. gacar

repoſitoꝛiũ ·q p ipſa gaea wit. Et hec
gaca. ce. quędam ciuitas palęſtinęq ibi

Cambiles rex perſarũ theſauros ſuos po/
ſuit cũ bellũ ęgyptijs intuliſſet. Inde hoc
gagetum ti. vinũ inde latũꝗ.
acρvvybacii. cij. n. s. arca vel locus vbi
coĩis cenſus rexonebat. Hel vbiĩtemplo
colligunt᷑ ea ꝗ in vſus indigẽtiũ paupeꝝ
reſeruant᷑ hm DMug. In hiſtoꝛijs ant ſup
euãgeliũ dꝛ ꝙ gaophilaciũ erat arca de

ſuꝑ foꝛamẽ habẽs· poſita ad dextrã igre/

dientibo cõtra altare·in qua mittebat᷑ pe/

cunia offerẽtiũ ad ſartatecta tẽpli inſtau/
rãda ⁊ ſeruabat.In Ecechiele aut gao/

ri recondunt᷑.

phyladca vicunt cellulę paruę vbi theſau

Gacophylax. lacis llagj vtrũq; enĩ in/
ueñnit maſ.ge. OHñ Joſephus.Mõ ꝑmiſit

vt qñ opus eſſet a gacophylage peteret

eiſdẽ pontificẽ Hiſmaele⸗ Ekechiam ga⸗

ophylacẽ. Et vꝛ gacophylax q; pꝛeeſt
brophylacto⸗at⸗ rot ulbuat illud

Gaxula. le. oimi.i.parua gaça.

gante E

HGe gręce latine dꝛ terra. Inde h̊ geon flu⸗

uius de paradiſo exiẽs:a vniuerſã ęthio/
piam eingẽs · victus ſic.· qꝛ incremẽto ſueę
mũdatiõis trã ęgypti irriget. Hic apud
eęgyptios nilus vocat᷑ ꝓpt᷑ limũ quẽ tra/
hit qui efficit fecuũditate. Oñ ⁊ nilꝰ.q̃ſi ni-

lon .. linũ trabhẽs Mã ãtea nilꝰ latine melo

dicebat. ⁊ ſcribit᷑ geon ꝑ.e.non per.i.bᷣm

Hug.. Papiam.vetiã m Iſidor:.iʒꝰ li.
etymo. vbi agit de flumibo. Onde patet

Geñ.2?22 Ecdq 24 dicẽdũ eſt geon. nõ
gion. Gion eni eſt qdã locus in quo iun⸗
ctus eſt Galomon in regẽ de quo habet
5.Reg/pᷣ. Et poſuerüt int Galomoneʒ
ſuꝑ mulã regis PHauidi adduxerũt eũ in

„ .

gion ⁊c.

Gedeon interptat experimẽtũ iniqtatj eo/
ruma ꝓ.pe. gti. Oñ Rluroꝛa. Alngelꝰ acce

dit ců Gedeone loquens.

Gehennon·ẽ vallis qdã iuxta hieruſalẽ ꝗ
fuit filioꝝ Hennon. ⁊ inde dicta eſt ge⸗
hennon quaſi terra Hennon vel filioꝛum
eius. Et fuit hec vallis olim ↄſecrata ido/

lis:: ſcelere idolatrię plena.repleta cada/
ueribo moꝛtuoꝝ. Ibi eni hebꝛei filios ſuoſ

imolabat oemonibo. Inde victa eſt ge⸗
henna.i.locus ignis: ſulphurisinfernus

vel pena inferni. Futuri eni ſupplicij locuſ

vbi peccatoꝛes ſunt cruciaudi:pdicti loci
vocabulo deſignat· bom NHug..

—

Gela.le.fluuius ſicilie.q fngiculeſt Inhe

gdã auitas victa ẽ gela. Et bic gela. a. ü

Helicidiũ.dij.i.gelu cades:dra gelu.

Gelima.mę.F.p.i.garba vel coma legetis

*

di a genua ligo.gas:qꝛ cuʒ manu ligatur
uper genu.

Gello vel gillo. lonis. dꝛ ruſticus ineptqͥ

aliter bacalis vel bacalaris vel lucalis dĩ.

Gelonus.ni.qͥdaʒ pplus. q ſit frigidę one

ꝓpinquus. ? dẽ a gelu.

elos grece.latine dꝛ riſus.

elu. neu. ge. indecli. ſingulari-ſed gelua

geluũ ĩ pli.i. frig dẽ a ge quod ẽterra.⸗

ligo.as.eo ꝙ liget terrã.i.ſtringat. Inde

gelidus. da. vna cõpa rat᷑. Inde gelide

dius.ſime.aduer.⁊ h̊ geliditas.tatis· Et

coꝛ.ge. OHn Ouidiꝰ epi. Quxq; micat ge⸗

lido ꝑaſis vrſa polo.

Gemebũdus.da.vũ.i.ſilis gemetivel qui

facile gemit: dĩ a gemo gemis.

Gemellipera re pe.coꝛ.ꝗq geminos parit et

à gigno.gnis. Inde gemini dicunt᷑ ouo

dꝛꝗa gemellus.⁊ pario vel pariens.

ſimul nati, non tm̃ ↄuo ſimul nati dicũt᷑
gemini:ſed etiã plures. DPe geminis vno
aboꝛtiuo. alter qui legitime fuerit natus
volpic dꝛ. Gemini etiã quãdoq; dicũt᷑

pares:ſimiles.ęquales. Inde gemell⸗. la.

n. oimi. Itẽ Beniamin. qꝛ vtraq; manu

eæq vtebat᷑ ꝓ dextrageminꝰ eſt oictuset

eiꝰ ſilij geminei. Oñ.2. Aeg. 20. Dir ge/
mineus.⁊ videt᷑ ꝙ deberet vici· vir gemi⸗
nius. ita q.j.eſſet in pe.ſyllaba. ſi vſus nõ
obſiſteret.qꝛ coĩter vꝛ gemineus ꝑ.e.

Gẽma. mę.oĩ quaſi guma· q; inſtar gum

traſflucet. ſcribit᷑ H duo.m.⁊ p.bma. Dff

Duidius epi.MNec pᷣciũ ſtupꝛi gẽmas au

rumq; coxoſci. Inde gẽmatus.ta.tũ.i.ge

mis abũdãs.⁊ gẽmoſus.ſa.ſũ.i.plen gæ/
mis vel pulcer.⁊ gẽmoſe.ſius.ſime.adu.

Senul er Dan gema.

ena.nę.eſt locus lachꝛymarũ vel inferioꝛ

pars oculoꝝ. illa pars vultus ꝗ eſt inter

malas⁊ auriculaſ vnde barba inchoat · ſic

dicta.qꝛ ibi barba gigni incipit. Gena
etiã vꝛ palpebꝛa. Onde Cerentius. Ho/
die nõ compꝛeſſi genã. Et coꝛ.ge. Vnde
Duidiuſ epi.Sꝭ Et ſecuni madidas vgue

NM2

rigente genas. Item Ruroꝛa. Et ſteriles
habuit? ſine floꝛe genas.

—— -

Genealogus.ga. gu. i. de geneſi lo quẽs · ſiẽ

beatꝰ“ Mattheus. Inde hec genealo gia
gie.i. generatio· vel ſermo de genere · ul li⸗
nea generationis.
Genearcha. ..p.i.pnceps vel caput totiuſ
eneris.⁊ dĩ a geneſisa archos.
ener generi.i.maritus filię· et vꝛ a gyne
quod eſt mulierq; ꝓpter mulierẽ habetur
vel a genus.qꝛ ꝓpter augmentãdũ genus
aſciſcit. Dñ. Sum ſocer eſq; gener tibiſi
mea filia nupſit. .
Generalis.p.t.⁊ hocle.i.vniuerſalis· et d
a genus. Iñ generaliter. lius. ſime. adu.?

generalitas.i.vniuerſalitas. Momẽ etiã

generale dꝛ quod in viuerſas ſpecies põt
iuidi · vt aĩal⁊ arboꝛ. .
Generoſus.ſa.ſũ.i.nobilis:boni generiset
dĩ a genus. Niq; enĩ ruſtici genus habeãt

nõ tñ dicunt᷑ generoſi. Soli eni nobiles

ſolẽt deſcribere ſuas genealogias. DHnde
ipſi ſoli dicunt᷑ habere gen nõ ruſtici · licʒ
genꝰ habeãt. VBñ ⁊ aboꝛigines vicũt · qſi
ſine oꝛigine. Iñ generoſe.ſiꝰ. ſime. ⁊ B ge⸗
neroſitas.tatis.i.nobilitas pulcritudo.
Genelar · eſt ſtagnũ ſiue lacus in iudęa am/
pliſſimus lõgitudine cẽtũ q̃draginta ſta/
dijs extẽdit᷑ latitudie qᷓ̃draginta diffun/

dit᷑. Nacꝰ etiã iſte oꝛ ſtagnu genecaretb.

Geneſis.f.t.i.natura vel generatio.⁊ dicit
a gigno.nis.ᷣm Mug. Mpotri bm alios
a genos qð eſt natura. Inuenit etiã h̊ ge
neſis gtõ hur geneſis vel ſeos.qdaʒ liber
veteris teſtamẽti ·ſic victꝰqꝛ exoꝛdiũ mũ/⸗
Di · vel generatio in eo cõtinet.

Geneſtra.ſtrę.parua arboꝛ vtilis mulieri/

bus · ꝓpter lanificiũ qð inde habet᷑ ſcom
Mug. Mel vt vicit Mapias: Geneſtra
genus virgulti amariſſimi.
Genetaliacus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.mathematicꝰ.
Genetaliaci qͥdã magi dicti ſũt ꝓpt cõſi/
deratiões naturaliũ dierũ :qꝛ geneſim ho
minũ ꝑ duodecim ſigna cęli deſcribũt · ſi/

derũq; curſũ naſcẽtiũ moꝛes actus⁊ euẽ/

tus ſdicare conant᷑.i.quo ſigno fuerit na/

tus · aut queʒ effectü habeat viteqͥ naſci᷑.
Hi ſunt qui vulgo mathematie vocant

Inde hoc genetaliacũ.ci.i natiuitas.
Geniatus.ta.tũ.i.gratus:delectabilis.
Geniculũ.li.dimi.i.paruũ genu. Inde hic
heęc genicularis et hocre.quod pertinet
ad genu. Et hic geniculan gdam herba g
ob repellẽdã vim ſcoꝛpionun ſubſternit.

Genimen. inis.i. generatio vxel germẽ. ⁊ d
a gigno.gnis.Ct coꝛ.pe.tã in ntõ q;ᷓ ĩ ob/
liqs. DHñ Matthei.24 Genimina vipe⸗
rarũ qs oſtẽdit vobis fugẽ a vetura ira:
Genioſus/ſa.ſũ.i.plenus genio ſcilʒ genio
deo · vel genio.i.ingenio.

Geniſta. ſte. ↄ. p. dꝛ a genus.Et ſüt geniſte

da heretici ſic victi q; de genere Elbꝛaę
ſi eſſe gloꝛiãt᷑: Maa ĩbabyloniã cũ venil/
ſet pplus dei pleriq; relinquentes vxoꝛes

ſuas· babylonijs mulieribo adheſerũt · ꝗ/
dam aüt iſraeliticis cõiugijs tm̃ contenti

vel ex eis geniti · oum reuerſi eſſent de ba/
bylonia. diuiſerũt ſe ab oĩ ppulo⸗ aſſũ/
G erüt ſibi hoc nomẽ geniſtę iactantię cã⸗
Genitale lis.n.t.dẽ a genio deo· uła gignẽ
do Et genitalia dicunt᷑ ꝗdã coꝛpor ꝑtes
ſcilʒ ſexus virilis feminei ·Heęc⁊ puden/
da⁊ verẽda·a verecidia vicunt vnde et
operiunt᷑.Hicunt᷑ eti iboneſta.q;ꝛ nõ ha/
bent ſpeciẽ decorſicut mẽbꝛa ꝗ in ꝓmptu

—.——

ſuntidẽ quod veretru. Inde hic⁊ hͥ geni/
talis ⁊ hoc le.qð ſꝑectat vel ꝑtinet ad ge⸗

nitale vel ad geniturã m MWug. Papiaſ
etiã dic· Genitalia vnde vir generat aut
mulier parit. OGU
Genitiuus. ua. uũ: qð ꝑtinet ad genituraʒ
ſcil naturalis vt genitiua foꝛmauł ima/
go.i.in qua genitus eſt. Et hic genitiuus
genitiui ꝓ quodã caſu.q; alios caſus ex ſe

cũ dẽ hoc genus Pꝛami.

gignit · vel q ꝑ ipſu gen ſignificamus ut

Genitoꝛ.torm.t. vꝛ a gigno.nis.⁊ ẽ nomẽ

naturę vel oꝛiginis. Dater vo dignitat
et bonoꝛis Bñ ſenes patres dicimus.

Genitura.rę.i.gnãtio vel ſeculi poſteritas.

Genitus. ta. ti. dꝛ a gigno. gnis. Et hic ge⸗
nitus. ti p filio.⁊ hęc genita p filia. Et cõ/
ponit genitus Ingenitus.ca.tũ.i.nõ ge/

nitus pmo genitus. ta.tũ.⁊ vnigenit.ta.

tũ. Mꝛimogenitusante queʒ nullusẽ ge/
nitus. Dnigenitus ante quem? poſt quẽ
nullus eſt genitus.
Genius. genij m. s. deus qui eſt nuptijs

vel deus naturę dẽ a gigno.gnis.quia

quaſi vim habeat oiuʒ reru gignẽdarum.
VDel vĩ a gignẽdis liberis.ꝗnde h̊ genia/
lis.lis.ꝛ lectus qͥ in nuptijs ſtemit᷑·ſcilʒ
in quo ſpõnſus ſponſa cubãt. Sed cubi/

le eſt cõcubinalis lectus:a cubandonõ a

gignẽdo dictus. Inde hbic ⁊ hęc genialis
⁊ hoc le.i.naturalis vel nuptialis vel vo/

luptuoſus. hinc genialiter aduerbiuʒ.i.

naturaliter yel nuptialit vel voluptuoſe

pibei
ſſtigen
ucnunt
gübone⸗
en Vog
gut di
atus⸗
cant⸗
nus Y
gannhn
ens
ogent
n
Clecnon
c
naniös
adqu⸗
notag
tilimns
ninn. 4

„

nuu
Saiin

walge
benls
tlesſpt
bupne⸗
ce
ſhonn
bapt
cid
Gunl
ls⸗
bend

NI...
Im .
ghlch
Kumm.

he

e
e
3
„ *
X ore e.
4

*
4

Ystonen
cſent vb
ppulorſi,

Lwee
4DEe pe
NAG

8 1
1&
9 e.
Aintn,
*
unr
an ,
„

14 emerer
N W 4
„ 7
4 eE 4
uNA3NN
== „
U
„
tegezes
Asat

„

AtNoNe
☛.
zodignunt
1 s.
„ .
5
. .₰σW 7
R 4. .

7

Vñ Ouidiꝰ xi: meta. Hoſpitis aduẽtu

feſtu genialit gerit. Item genius ⁊ geniũ

inueniunt᷑ in alqs ſignificationibus. Ge/

niũ honoꝛ pꝛiuatus.Geniꝰ honoꝛ public
ſim Hug. Oapias vvo vic: Geniu honoꝛ
aut dignitas.vigoꝛ oꝛdinatio. Genialis
gratuspꝛopinquusaffinis.
Geno:ꝛbadũ.oi.n.s.qð
uus. DHñ quidã. Murileg bene ſcit cui
genoꝛbada lambit.

Genos gree latine vĩ barba vel natura.

Gens gentis.ſit.eſt ab vno pꝛincipio oꝛta
multitudo· vel ab alia natione ſᷣm ꝓpꝛiaʒ
collectionẽ diſticta.vt Gręecię Eſie. Di/
cta gens ꝓpter generationes familiarũ/a

* —

gignẽdo.ſic natio a naſcẽdo. Gẽs gen ẽ

natiõis vel familię · vt claudię. iulię Gens
ad qualitatem refert᷑ vt pomipecoꝛis.Et
nota ꝙ gens iuenit᷑ ĩ eodẽ ſenſu · in qͥ gen/
tilitas. DHñ in actibo aploꝝ.Ecce conuer/

timur ad gentes. Et in euangelio. In viã

GGeneñn ne abierittites. =
entilicus. ca. ci. pe. coꝛ. i. de gẽtibo exiſtẽs
vel ad gẽtiles ꝑtinẽs:⁊ vꝛ a gentilis.

Gentilis.lis.ↄ.t.⁊ ̊ le.vꝛ a ges.Et ſũt gẽè/

tiles ꝓpꝛie· qͥ nec circũcidunt᷑vt iudęi.nec
bapticant᷑.vt chꝛiſtiani.Hñ⁊ gẽtiles oi/
cũt· q tales exiſtũt· vt ſut geniti · Bʒ chꝛi/
ſtiani nõ ita ſũt vt fuerũt geniti:quia ſunt
baptiſati. Similit᷑ ⁊ iunde mutant· q; cir/
cũcidunt. Iñ gentilitas. tatis.i.collectio
gentiliũ · vel ꝓpꝛietas qᷓ aliq dicitur gen/
tilis.?⁊ gentilicus.ca. ld. .
Gentos.i.decẽa cõponit᷑ cũ bisa dicit᷑ vi/
inti · qi biginti.? cũ tris.⁊ dĩ triginta ⁊c.
enu. neu. ge. in ſingulari ideclinabile · Rin
plurali genua · genuü·nibo. Et ſunt genua
cõmiſſiões femoꝝ ⁊ cruꝝ:dicta a gena.nę
eo ꝙ in vtero ſint genis oppoſita.ꝗbi enĩ
coherent ſibi:q; infans in vtero caput te/
net inclinatum inter genua.
Genuin.na.nũ.i.naturalis.Et h̊ genuinꝰ
ni.i, dens maxillar.. etiã qlibet dens põt

dici genuin·a genio. uł a gigno.q; natu/

ralit᷑ gigni habet. Oñ Perſius. Et genui⸗

nuü fregit in illiis. —
Genẽ. ner..n. t. plura ſigt.pᷣ enĩ ſiẽt pncipiũ

generatiõis. vt Romulus fuit pꝛincipiũ
romanoꝝ. Itẽ gen ſumit᷑ ꝓ multitudine
ab vno pncipio deſcendente vt romani
ſunt vnũ genus. Itẽ dꝛ loc naſcẽdi. Itẽ
ſumit᷑ p parẽtela · vt Ile ẽ ð genere meo.
Itẽ eſt oiſcretio ſexus. Itẽ ſigt mateniem
vel eſt generalis cõditio ꝓpꝛietatł vt Iſte

vulgo vĩ· gerino⸗

arboꝛes ſũt eiuſdẽ generis.Itẽ dicit᷑ vnũ
de quĩq; vniuerſalibo. deſcribit᷑ ſic: Ge/
nus eſt· qð pdicat᷑ de pluribo vifferẽtibꝰ
ſpecie in eo qð quid. Itẽ capit p accidẽte
artiũoꝛationis.
eographus.phi.m. ..i.terrę deſcriptoꝛaa
dĩa geos.craa graphus.ſcriptoꝛ. Iñ hęc

geographia.phię.i. terrę deſcriptio.

eomatia. tię.f. p.i. diuinatio ꝗ fit in terra
dĩ a geosqð eſt terra.⁊ mãtia diuina/

tio. Et nota ꝙ oemones expꝛeſſe iuocati

aliqñ futura ꝑnũciãt ꝑ hoĩes vinos· ſicut
Tarreptitijs patet.Et h̊ vĩnatio ſit ꝑ phi/
tones. Qñq; vo futura pnũciant ꝑ aliq̃s
figuras vel ſigna/ꝗ ĩ rebus inaĩatis appa/
rent in aliqͥ coꝛpoꝛe terreſtri:· puta vngue
vel ferro · aut lapide polito.⁊ vocat᷑ geo⸗
mantia· Si aũt in aqua.hydromãatia.Si
aũt in aere: aeromãtia.Si at ĩigne py/⸗
romãtia. Si aũt in viſcerib aĩaliũ imo/
latoꝝ in aris demonũ:vocat᷑ auruſpiciũ.

Geometer. vel geometra.i.terrę menſoꝛ.
Geometria.trię.i.mẽſuratio terrę. Ge eniʒ

terra:metron gręce menſura vicitur.

Geoꝛgicus.ca.cũ.ꝑe.coꝛ.i.agricultoꝛ: uł de
8 6

cultura terrę tractãs. Oñ liber Dirgilij in
titulat Liber geoꝛgicoꝑi.de cultura terr
bᷣm Hug.. Papias vo dic: Geoꝛgia trę
opa vel cultura. Jñ ⁊ geoꝛgicũ carmẽ· de
terrę cultura factuʒ. Geoꝛgicusruſticus
operarius terręruſticanuus.

Gerara.rę.⁊ geraris ĩ plurali oꝛ Geñ.20.

Et ẽ gerara pe. coꝛ puintia vbi Berſabee
oppidũ cõſtat Oñ luroꝛa.Saphaciam
gerarã quos liber iſte notat.

Gergeſeus filiꝰ Chanaã. A quo gergelei.
Gereon.onis.fuit rex hiſpanię tricoꝛpoꝛ ·

qð nihil aliud fuitniſi ꝙ fuerunt tres fra/
tres tantę concoꝛdię vt in tribo coꝛpoꝛibo·
q̃ſi vna ala eſſet. Del quia ille habnit tria
regna.Hꝛefuit enĩ H˙.alericę maioꝛi: Ba/
lericę minoꝛi.⁊ Ebuſo . ſcilʒ his tribo inſu⸗
lis: ⁊ ideo fictus eſt eſſe tricoꝛpoꝛ.

Germania. nig.f. p. terra diues pplis ima/

nibus. dẽ a gigno immania.Oñ ꝓpter
fęcũditatẽ gignendoꝝ pploꝝ imaniũoi/

cca ẽ germania. Et ſüt duę germani⸗. ſcilʒ

ſuꝑioꝛ iuxta ſeptẽtrionalẽ oceanũ. Infe-⸗
rioꝛ circa rhenũ. Oel oꝛ germania qſi ge/
rens imania.qꝛ plurimũ abũdant ibi coꝛ/
poꝛa imania hoiuʒ.⁊ imanes nationes ſe⸗
uiſſimis ouratęfrigoꝛibo. Quę moꝛes ex
ipſo cęli rigoꝛe traxerũt · Feroces aĩo ſũt
ibi hoies.⁊ ſꝑ indomiti ·raptu venatuq;

vinéẽtes. Moꝝ plime gẽtes varie armis
diſcoꝛdes habitu-linguis oiſſone. oꝛi/
gine vocabuloꝝ incerte. Iñ german'.na.
nuũq germanicusca. ci.i.de germania ex/
iſtens· vel natus. Et hinc germanicus.ci.

quida cęſar.ꝗ germaniã deuicit vel q; eo

anno nat c qͥ pater eiꝰ germaniã deuicit.
Germanus.na.nu.vicit᷑ a genitrix.⁊ mano
as.Hꝛope qͥdẽ germani vel germane di⸗
Ciit᷑ q vel g habet eandẽ matrẽ ſ̊ viuᷣſos
atres. i. ab eadẽ genitrice manantes. Et
hinc quoddã genus anatũ vicũt᷑ germa⸗
nęquia plus cęteris diligant? nutriant
fratres. Germani etiã vicũt᷑ qui babent
eundem patrẽ eandem matrem.
Germen.inis.i.ſurculus pᷣgnãs/vel botrus
qui exit a ramo: vel radice turgeſcendo.i.
initiũ floꝛis.? dĩ a gigno. Et germẽ dicit
ſemẽ. Del vdicit᷑ a gero.ger.. Jñ germine
nea. neũ.de germine exiſtens vel ad ger⸗
men pertinens.
Geron onij.vel geronta.tę.i.ſenex. Iñ ge/
ronteꝰ tea. teua gerõticus.ca. cu.i. ſenilis.
Gerotecomiũ.mij.n.s.i.hoſpitale/loc' ve/

nerabilis · in quo paupes ꝓpt᷑ ſenectutẽ

ſola infirmi hoĩes curant᷑i paſcunt.
Gerra. rę.ſ.p.i.nuga uł ineptia⸗ dĩ a gero
ris. Et gera eſt piſcis inſipidus: nullius
ſapoꝛis. In plurali ꝓo adhuc aliud ſigt:
Maã gerrę raꝝ vicũt᷑ ſepes ferreę circa al⸗
taria choꝛos. Inde gerratus.ta.tumi.
gerris circũdatus ⁊ ſeptus.
Eer a. ſe.f. P. i.baltea dẽ a gero.ris.
Gerulus.la. lu.qͥ gerit.i.baiulus. poꝛtatoꝛ·
ſomarius:iumentũ: dicitur a gero geris
Gerula. nutrix.poꝛtatrixa iuenit᷑ H̊q nomẽ
ſubſtantine poſitũ in quolibet genere.
Gerundia vel gerundiua.oicunt᷑ quędam
noĩa quę gerunt oĩmodã ſigtione ſuoꝛuʒ
verboꝝ. Et inſupꝑ ſi veniũt a vbis actiuis
vel colbus vtrãq; gerũt ſiãtionẽſcilʒ ac⸗
tiuã paſſinã:bm Bug. Iin dicũt ꝙ ge⸗
rundiũ deſcendita verbo actiuo/paſſiuo-
⁊ ĩpſonali.neutro cõi.⁊ deponẽti. Et ſi de/
ſcẽdit a ꝓbo actiuo/expoĩt᷑ ꝑ vbũ actiuũ.
vt Magiſtꝝ legendũ eſt DHirgiliuʒ. Si
yo deſcendit verbo paſſiuo . debet ex/
poni per paſſiuũ.vt Magiſtrũ honoꝛan/
du eſt g viſcipnlis.i.magiſtruũ dignũ eſt
honoꝛari a diſcipulis.
Geſa. ſe.l. p.eſt genus armoꝛuʒ. qð gallice
Dicltur giſarma.vel ceſa.ſę. a cedendo. Et
geſe · vel ceſe gallon. pila romanor ſariſſe
mocedonrnun.

Geſſemani interpꝛetat᷑ villa pingniſſima.
Gelſen · loc egyhti in qͥ habitauit Jacob.
Geſtatoꝛiũ.rij.illud in quo aliqͥd poꝛtat᷑
vt feretru: vicitur a geſto. ſtas.
Geſtiuncula.culę.diminutiuũ.i.parua ge⸗
ſtio· vel res aliqua minung.
Geſtoꝛiũ.rij.n. t.i ferculum.⁊ dẽ a gero.
Geſtuoſus.ſa.ſũ.i.flexibilis.⁊ diuſis mo⸗
dis agitabilis. Iñ geſtuoſe· aduerbiiñ.i.
agiliter. flexibiliter hęc geſtuoſitas.tat.
Geſtus · ſta. ſtũ.i.factus.poꝛtatus.admini/⸗

ſtratus. Et h geſtus. tus. tui. iact': ul coꝛ⸗

poꝛis agitatio. Inuenit᷑ etiã hoc geſtum
geſti. pꝛo actu.
Getę.i. gothi · poſt getuli victi.

Getulia. lię.F.p.ꝗdã tra. Minc getulus.ł .

lũ.nomẽ gentile.a quo getulic.ca.cũ. Et
er e piſcatoꝛes nõ habet.

ante 3

Gibberus. ra.ru.qui ſarcinę nimis icubit.

ſed ſuccũbit dicit a gibber.

Gibbus.bi. m. s.ięſtruma. Sed ſtruma eſt
tumoꝛ in pectoꝛe. Gibbus in poſterioꝛi·

ſcilʒz ĩ doꝛſo. Hñ Juuenalis. SBStrumoſuʒ

atq; vtero ꝑiter gibboq; tumentẽ. Inde
gibboſus. ſa. ſü. q habet gibbu ſicut ſtru⸗
moſus·q habet ſtrumꝗ.⁊ cõꝑat᷑. Iñ gib/
boſe.ſius.ſime.adua hęc gibboſitas.tatis

Itẽ a gibbus h gibber huiꝰ gibberi · qui
habet gibbũ · vel potius ipſe tumoꝛ.ſcilicʒ
idẽ qð gibbus Iñ gibberoſus.ſa. ſũ. qui
habet gibben · qui pluribo tumoꝛibo one/

ratur. Quidã tamẽ ponũt vifferentiã int

gibbus? gibber. Dñ. In doꝛſo gibbus.
in pectoꝛe gibber habetur.
Giganteus.tea.teũ.a gigas vꝛ.. Dñ Mu/
meri.ʒ. De genere giganteo. Et pdupe.
Vnde Ouidius. Jãq; gigantes iniectã
faucibus ętnã.Tranſierunt ?7c.
Gigantimachia. chix.f.p. i. pugna gigan/
tiũ aduenſus deos.⁊ dicit᷑ a gigas.⁊ ma/⸗
chia.i. pugna.

Gigas. gantis. ..t. vꝛz a ge. qdð eſt terra. et
gigno. vel genitus.q̃ſi gegãtes.i.de tera

geniti. Del dicunt᷑ gigantes ·qſi gegines
i. terrigenes: qꝛ filij terrę fabuloſę dicunt᷑
fuiſſe. Ge enĩ terra· gignes genus dicit.
Gillo. vide.S. gello.
Gymnas.is.i.pugnaluctacurſus. Dĩ a

gymnos.qð eſt nudus.qꝛ ſolent nudi ex/

erceri in talibusludis. Iñ hoc gymnaſiũ
ſiji. gymnas· vel locus in qͥ fiebat. Ante

eni in loco alieno certantes cincti erãt ne

u ſrv
u ſach
akmun
nns
mign
„
Nanehi
4 *
Eoſn
SA
₰
AArlle

Kce . e
AKNsl
u⸗ ₰
Gnoda⸗
. 5

msind

limmeſt

en .

X
bammon,
ni de
latſu,
1
ng

cit
oar

5 1
NN
W Ws

urzt

gon
ns.AN/

Rtene
Naur
sN.
ni 1 4
ud /
mnii
1 Wr
neratn

nudaret poſtea relaxato cingulo repente
pꝛoſtrat exaiatus eſt qͥda curſoꝛ:quare
exoↄalij decreto archonipomenes vt nudi

deinceps exercitarẽt᷑ ꝑmiſſum eſt.Ex illo

deinceps gymnas ⁊ gymnaſiũ victũ eſt

a nuditate· q; iuuenes nudi exercent᷑ ibi·
vbi ſola tantũ verenda cooꝑiebant᷑.Et
hinc facta tranſlatione ·ſtudiũ ſcholariũ.
magiſtroꝝ vicit᷑ gymnas.⁊ locus ſtudij
dicit᷑ gymnaſiũ. qñq; ipſum ſtudiũ·qꝛ
ſicut in paleſtra coꝛpusſicĩ ſtudio animꝰ

exercet. Et hinc accidit vt oiuʒ ppᷣe artiũ

exercitiũ · vel loc exercitij gymnaſiũ di⸗
catur.vt ſchola.Et vt dicũt quidã·gym/
naſiũ grece · exercitiũ vocat᷑ latine. Et hiĩc
gymnaſiũ oꝛ generalis loc exercitioꝛũ:
ãa balneaa loca ſcholariũ curſoꝛũ ·et
athletaꝝ·gymnaſia ſũt.quia ibi hoĩes in
ſui artis ſtudio exerceantur.
Gymnaſiarches.chis.pꝛincips in gymna/
ſio dẽ a gymnaſiũ.⁊ archos pꝛinceps.

Gymnaſiolu.li.i.paruũ gymnaſiũuł puuſ

locus ſtudij:vel paruũ ſtudiũ.

Gynnaſiſta. te coĩs ge. luctatoꝛ paleſtri⸗

ſatoꝛ dicit᷑ a gymnas.vdois.
Gymnia.nię.f.p.i.exercitiũ · quod fiebat in
ymnaſio. Meęc gymnitia.nię.idem.
Eywmnicug cared. dĩ a gymnas. vt Gym/
nicus ludus. Et eſt gymnic ludus velo/
citas viriũ gloꝛia. Cuiꝰ qͥnq; ſũt genera
ſcilʒ·ſaltus/curſus/iactus:virt᷑ luctatio.
Gymnos gręce latine dĩ nudusa vertit᷑ in
latinũ.⁊ dicit᷑ gymnus.na.nũ.

7 „

Gymnoſophilſta.ſtę.ↄ.p.i.doctoꝛ· vel ma⸗

giſter ĩ gymnaſio dꝛ a gymos.⁊ ſophi⸗/
ſta. Et ide gymnoſophiſtę victi ſũt qdã

philoſophi/qͥ nudi ꝑ opacas indię ſolitu
dines ſolebãt philoſophari adhibentes
tm̃ genitalibo tegmina ad modũ iuuenuʒ
q nudi exercebant᷑ in campo. Hñ Miero/
nymus in epla ad Paulinũ capło.pᷣ. Ht

gymnoſophiſtas⁊ famoſiſſima ſolis mẽ/

ſam videret in ſabulo.
Gyne grece latine mulier vicitur.
Gyn eceũ.pe. acuta · eſt locus vbi multę mu/
lieres ↄueniũt.vel eſt lupanar·vel textri/
nũ.qꝛ ibi multitudo feminaꝝ ad meretri/
candũ vel ad opus lanificij exercendi cõ/

neniũt. Iñ gyn cęarius.ria.riũ.qͥ vtit᷑ vel

tzeſt gyn ceo · vel texoꝛ in gyn ceo.
Gynecęarijſunt qͥ pannos imꝑiales texũt
inſerendo·ſericum aurũ.

Gyneceũ · etiã dꝛ locus vbi hec fiunt. vt. C

de murileg. ⁊ gynecea. lixxj.

Gingina ne· eſt caro vbi dentes gignũtur
1 dia gigno.gnis · eo e ibi vẽtes gignãt
Iñ ginginari ria.riũ.qð ad gĩginã ꝑtiet
Gion locus eſt· vbi Galomon fuit iunct.
Gipſum.pſi.neu.ge.cognatũ eſt calcia eſt
nomen grecũ. Iñ gipſeus.pſea.pſeuʒ.de
gipſo exiſtens vel ad gipſũ ꝑtines.Et gi⸗/
pſo.ſas.i.gipſo linire. Inde gipſatus.i.
gipſo linitus.

Giraculũ. li. eſt illud c quo pueri ludunt.

qð in ſumitate cannę vel baculi voluitur
⁊contra ventũ cum impetu defert.
Girgillus li.m.S.dẽ inſirumentũ feminaꝝ.
qð alio noĩe dꝛ volutoꝛiũ: dꝛ a girus.ri.
q]ä vertendo in girũ inde fila deuoluũtur
Filũ eni de colo vucit᷑ ĩ fuſũ ·a fuſo in ala⸗/
bꝛum vel traductoꝛium · ab alabꝛo in gir/
gillum vel deuolutoꝛiũ · a girgillo in glo⸗
micellũ.a glomicello· in pannũ · a panno
in telã. Iteʒ girgillus eſt lignũ mobile ex

quo funis in puteũ cum ſitula oimittit᷑ ad

hauriendũ aquam. .
Giroua gus.ga.gũ.i.erroneus inſtabilis·
circũcirca vagans.

Girus.giri.m.s.⁊ hoc girũ giriiuenitur.i.
circuituscuruuscoꝛona.circulus.

Git · eſt genus leguminis ſimile cimino in

quãtitate. ſ̊ nigri coloꝛis.⁊ in pane dul/
coꝛando ſpargit᷑.vt vieit glo. Iſaię.27.
Del vt dicũt medici: Git calidũ ſiccũ ẽ
in ſecundo gradu.Et eſt git herba · ꝗᷓ inter
frumentũ oꝛit᷑.⁊ ſemẽ nigrũ quaſi trian/
gulũ facitaliquantulã habens amaritu/
vinẽ ꝓtutẽ habet diſſoluẽdi cõſumẽdi.

G ante A.
Glabellus.la.lũ.i.nudꝰ.ſine pilis. Iñ H̊ gla
bella. lę. gna capitq; nuda eſt ⁊ ſine pilis.
Glaber . bꝛa.bꝛi.i.lenis facie·imberbis.ſine
ilis curioſus:nudus vel timoꝛoſus. Oñ
lug de ciui. dei. Glabꝛos inqͥt aut male
barbatos videmua.
Glabꝛio.bꝛionis.maſ.ge.i.caluꝰ.nł imber/
bis · vel timoꝛoſus/ K dicit᷑ a glaber.
Glaciecula.lę.i.parua glacies.

Glacies ei· oꝛ quaſi gelaquiesi gelata aqᷓ

⁊ dꝛ a gelua aqua. Iñ glacialis.⁊ hocle.i
frigidus glacie plenꝰ. De glacie vic Do/
natus. Mater me genuiteadem mox gi/
gnitur ex me. “M

Gladiatoꝛ.toꝛis.m.t.ĩ qͥ gladio dimicat.

Et eſt nomen cuiuſdaʒ officij quod olim
romę exercebat᷑ in arena. Iñ hbęc gladia/
tura.rę.qrs illa/uł ludꝰ lle Et glaangto
W 2

ria. riũ. qð ptinet ad gladiatoꝛes xel q

exerceta gladiatoꝛe. DOñ gladiatoꝛiꝰenſis
i.enſis gladiatoꝛis.⁊ gladiatoꝛius ludus
q exercetur a gladiatoꝛe.
Gladius.ij.m. s.i.enſis pugio mucro vel
ſpata. Gladiꝰ tñ generalit᷑ oꝛ. Enſis ĩ plio
S8Sʒ enſis ferrũ tmẽ·gladiꝰ vo tot. Nꝛo⸗/
pꝛie aũt gladiꝰ oꝛ q̃ſi guladiꝰqꝛ gulã vi⸗
uidit. Ma cętera mebꝛa ſecuri magis ſolẽt

truncari.̊ gladio collũ tma ad h̊ pꝛimuʒ

factus eſta ẽ etymologia.Et ſcias ꝙ mu/
cro· enſis· ſpata·ſunt ſynonyma. Iñ gla⸗
iolus.li.paruus gladiꝰ.Oladiolus etiã
dr ꝗdã herba·qꝛ ſit folijs gladio ſilis · tirſo
cubitali:floꝛibus purpureis.
Glandicula.lę.i.parua glans.Et coꝛ.e.
Glandioſus.ſa.ſũ.i.glandibo abundãs.
Glandula.lę.f.⁊ H̊ glandulũ.li.idẽ ſcilʒ
pars inteſtinoꝝ· vel nodus qͥ ſub cute na/
ſcitur ex humoꝝ abundantia:⁊ coꝛ.pe.
Glans.dis.f.t.eſt fructus quercuũ.Glan/
des etiã dicũt᷑ maſſę plũbeę factę ad mo/
dũ glandiũꝗq ꝓijciuntur cũ fundis.
Glarea.reę.i.argilla/ſcilʒ terra humida.vel
lapilli parni quos flunius trahit. VPnde
a dnr ſuper glaream.
Glaucoma.matis qð antiqͥ dicebant hęc
glaucoma.mę.i.macula in oculo· ułnebu⸗
la.vel caligo oculoꝝ.⁊ obſcuritas.Dnde
Plautus. Glaucomã oculis ſubijciemus
eũq; ita faciemusut qð videt ne videat.
Glancus.ci.m.s.dꝛ quidã piſcis.⁊ dicit᷑a
glauci ·qð gręci dicũt albũeo ꝙ ſit albo.

Iñ glaucus.ca.cũ.i.ſplendidus.vt oculi

glauci.i.ſplendidiihabẽt enĩ candoꝛẽ ad/
mixtũ viroꝛi. Et glauc.ca.cũ.i.ſubniger.

Eſt en glaucus coloꝛ ferrugine ſubniger

Et glaucus viridis? flauus. Glaucus g

albus.ſplendidusſubnigerrubeflanus

viridis dicit᷑. e glauc dicit᷑ albus vel
ſplendidus: vel flanustractũ eſt a gręco.
vo glaucꝰ dicit᷑ viridis · vel ſůniger
tractũ ẽ a Glauco · q dĩ deus maris. QDRã
coloꝛ maris viridis ſubniger eſt. Inde
laucitas. tatis. hęc glaucedo. dinis.
leba. be.f. p.i. vurus ceſpes cũ herba.⁊ dẽ
a globus . qꝛ ſit quaſi globꝰ. Iñ H̊ glebula
le.⁊ H glebella.lę.oimi.a gleboſus.ſa.ſũ.⁊
inde gleboſitas. tatis. Item a gleba hie
glebo bonis.i. ruſticusaratoꝛ.
lyceriũ.ſ.s.ꝓpꝛiũ nomen mulieriscauſa
adulationis ⁊ blandimenti:quadã dimi/
nutione impoſitũ· vt mea glyceriuʒquaſi
mea dulcicula. dicitura glyi.·

Glyci vel glycon grece· latine dicit᷑ oulce.
Glirius.rin.riũ: gliricus.ca.ci.i.ſtupidus
toꝛpẽs ·ſomnolẽtusqͥ multũ doꝛmit. Gli/
rius.ria. riiætiã dẽ de glire factus. vel ad
lirem pertnens.
Glis · gliris · quoddã gen muriũ/qð multũ
doꝛmit.⁊ dicit᷑ ſic· quia ſomnꝰ facit glires
pinguesa creſcere.Cota enĩ hyeme doꝛ⸗

miunt quaſi moꝛtui exiſtuntęſtate reui/

uiſcunt.⁊ dr a gliſco.ſcis. ¶quo etiã glis

gliſſis icarduusq aliter vẽlapa. Stema
gliſco. ſcis. dĩ ̊ glis.tis.tra argilloſa DPñ

Glis aĩal · glis terra tenax · glis lapa vo⸗
cat᷑. Ris pꝛimũ ·glitis tenet altera·tertia
gliſſis. Ais aĩal·tis fra tenaxſis lapa vo⸗
catur · Hic aĩal.hęc terra tenax· hoc lapa

vocatur. Sic genus nomen cognoſcit

⁊ genitiuus. Itẽ a gliſco. ſcis. hec glis gli⸗
vis.i.mufa panis· vel vini.

Gliſſoſus.ſa.ſũ.i.lapoſus:ułlapa:ſeu gliſſe

plenus.⁊ dicitur a glis.gliſſis
Gliteus.tea.teũ.i.terreus.⁊ d a glis tis.

Glitoſus.ſa.ſũ.i.argilloſus.⁊ dr a glis.tis.
Globus. bi. m.s.⁊ H̊ glomus.mi.⁊ hoc glo

mus. meris.differunt. Glomus.mer eſt

coadunatio? glomeratio filoꝝꝑ Glomus

mi.illud idẽ· vel circulus. Globus vo eſt
aliarũ rerũ coadunatio ⁊ cumulus.Camẽ
ꝓpꝛie dẽ globo qðdlibet ſolidũ rotundũ:
ſcilʒ ſolida rotunditas habens tres eq̃les
vimẽſiones.vt mundus. Dñ mũdus dẽ
Pꝓpe globoſus ul globat. Dñ Martialis
Mundus genitus ex quattuoꝛ elemẽtis

Idẽq; totus ĩ modũ ſpherę globat. Iſf̃

loboſus.ſa. ſũ.⁊ ↄꝑat᷑. Iñ globoſitas.tat
§ loꝛia.rię.i.frequens fama cũ laude.⁊ di
a darus.quaſi claria a frequẽtia daritatis
vel dicit᷑ gloꝛia·q̃ſi glaurea.i.gerenslau⸗

reã. eſt etymologia. Iñ gloꝛioſus.ſa·ſi.

⁊cõꝑat᷑. Iñ gloꝛioſitas.tatis.Et cõponit
ingloꝛioſus.ſa.ſũ.qͥ eſt ſine gloꝛia.i.triũ/
his.⁊ ingloꝛioſus:imemo: gloꝛię.
loꝛiola.lę.viminutiuũ.i.parua gloꝛia.

putridũ. Onde. Glos ris flos eſt. b glos
glotis fęmina fratris. Glos gloſſis lignũ
vetus eſt de nocte ſerenum.

Gloſa. ſe. d a gloſſa qð ẽ lingua Et viſtat

inter cõmẽtũ · gloſam · trãſlationẽ. textũ
Cõmẽtũ expoſitio ẽ ꝓboꝝ iũcturã nõ ↄſi/

derãs. btm̃ ſenſũ · deſeruit enĩ expoſitioni
ſnię alicuius libꝛi ⁊ nõ cõſtructioni litterę

Accipit tamen qñq; cõmentuʒ largius

Glos glon..f.t.i.cognata · ſcllʒ vxoꝛ fratris
ßglos gloꝛis.i.flos.ſ glos gloſſis.ẽ lignũ

ſ

ſnten

uapſ

nensl
ſtmn
rrſ

ulen

nseb
Mpolt

edenl
lnics
unt⸗
n

Wiran
ained
Mſen⸗
en
glu
Uenem
sahrd⸗
l
a
E
iighats,

liocgo⸗

Lanmneneſt
Gos
cbuspoſ
misn
notizſſt
Mnis
nchnins
Wsr
i en
icpt
uul ni⸗
i
Nofuns
ſeiſgin
ßo
Plulyn

ſaom
nilttent
rgns

*

ſcilʒ p quolibet libꝛo tũc ſic viffinit᷑ Cõ/

mentũ eſt pluriuʒ ſtudio vel doctrina in
mente habitoꝝ in vnũ collectio. Gloſa ẽ
expoſitio littereę ipſius ſnię:quę nõ ſoluʒ
ſentẽtiã · h etiã vᷣba attẽdit. Bel gloſa dꝛ

expoſitio ſentẽtię litterã cõtinuãs ⁊ expo/

nens. Oñ vꝛ gloſa · quaſi gloſſa.i.lingua·
qꝛ tanqᷓ; lingua doctoꝛis adeſſet ⁊ exxo/
neret · ſic litterg exponendę inſiſtit.⁊ ſenſũ

enudleat. Crãſiatio/eſt expoſitio ſentẽtie

aliã linguã.TCextus eſt liber ipſius do/
ctoꝛis cõtinẽs tractatũ ſine litterę vel ſnię
expoſitione. Et a gloſa vꝛ H gloſula.lę.i.
ꝑpua gloſa.⁊ gloſarius ria.riũ.qui gloſat·
vel q; gloſatur.
Gloſſa.ſę.illingua.⁊ ꝓduẽ pmã. OHñ. Vſſe

caret gloſſa. ꝑ quã frangunt ⁊ oſſa.Inde

gloſſula.i.parua gloſſa.

2

Gluten.tinis.n.t.eſt fra tenax vtilis ad cõ/

pages nauiũ alioꝝ vaſoꝝ:qð ⁊ bitumẽ-
inis vẽ. Iñ glutineus.nea.neu.i.de gluti/
ne exiſtes · vel ad glutẽ ꝑtinẽs.⁊ glutino/
ſus. ſa.ſu.i.plenus glutine:vel tenax.
Glutini.ni.n.s.dã quicqͥd cõiungit · ſcilicʒ
vinculũ. Iñ hoc glutinariũ.rij.idẽ. Mꝛo/
pꝛie tamẽ glutinũ · ẽ illud tenax · qð fit de
glutine ad aliqͥd liniendu.⁊ coꝛ.ti. DHnde

in Turoꝛa. Inuiſcat limus ſic? ex glutino

quodam.
Gluto.onis.m.t.i.leccatoꝛ:vel deuoꝛatoꝛ.

G ante Nuel D

Gnarus.ra.ri.i.ſciens·peritus.doctus.ſcilʒ
qiu ex arte ſcit qualiter aliquid fiat vel ſit

faciendum · vel qualiter fieri debeat:ſiune

illud faciatſiue nõ.⁊ dꝛ gnarus ꝓ narus.
⁊ apponit.g.per pꝛotheſim.
Gnatus gnati.i.filius:quaſi generatus Et
hec gnata.i.filia:quaſi generata.
Gnauus.ua.uũ.vicit᷑ p nauus.⁊ apponit᷑
ibi. g. per pꝛotheſion.

Gnidqus. oi. gnido inſula eſt. de qua ct.

27 Et vix deueniſſemus circa gnidum.
Gnoſtici·quidã heretici qͥ ꝓpter excellẽtiã
ſciẽtię ſe ita appellare voluerũt.Miam na/
turã dei eſſe finguntdeũ autẽ eſſe bonũ ⁊
malũ ſuis dogmatibus fingentes.
Golgotha ſyrũ eſt:: interpᷣtat᷑ caluaria·nõ
ob caput . vel caluitiũ Adę. qð mentiunt
ibi ſepultũ. ̊ ob decollationẽ oãnatoꝛu.
NVñ Joãnis.i ? Hebꝛaice golgotha.
Goliardi·bufonesioculatoꝛesidem ſunt.
Golias.lię.ppꝛiũ nomen cuiuſdã philiſtęi
quẽ intfecit Pauid Oñ TRuroꝛa.Exigu⸗

magnũ vicit puer ille Goliam.
Gomoꝛ menſura eſt antiq continẽs quiq;
ſextarios.
Goꝛgon · interpꝛetat᷑ terroꝛ.
Goꝛgones.quas fingunt poetę meretrices
fuiſſe crinitas ſerpẽtibo· ꝗ ſe aſpicietes cõ
uertebat in lapidẽ habentes vnũ oculũ·
quo iuicem vtebant᷑. Fuerũt vo tres ſo
roꝛes·ſcilʒ Stennio· Euriale.? Meduſa
vniꝰ pulcritudinis: Phoꝛcynis filię vniꝰ
oculi:quo ita ſxectatoꝛes ſtupꝑefaciebant ·
vt etia vertere eos putarent in lapides.
Goꝛgones dicte quaſi geoꝛge.i. tre cul⸗
trices: nam ge terra/oꝛge cultura dꝛ.

G ante
Gꝛabatü.ti.n. S.i· reclinati capit ſuſceptio.
⁊ videt᷑ cõponi ex gra qð eſt caput.⁊ ba/
tin· qð eſt gradus·ſcilʒ ad qð gradumur
vt ibi caput reclinemus. Genus lecti ẽ.⁊⸗

ꝓdudi penł. Inuenit᷑ etiã hoc grabatũ.po.

coꝛ/ p gremio. Dñ. Oꝛo gremio grabatũ ·

o lecto pone grabatũ.

raculus.li.auis quędãvicit᷑ a garrio.is
Eſt enĩ loquaciſſimũ genus aĩalis: voci/
bus inpoꝛtunũa coꝛ.cu.
Gꝛadale.lis.dꝛ a gradus:q;ꝛ gradatim ca/
nitur poſt reſponſoꝛiũ·pᷣm Mug.. Quidi
tamen dicunt graduale. lis.
Gradarius.rij.i.palefredus: dꝛ a gradus
Et ẽ equus mollis inceſſus ſine ſuccuſſa/
tura innitens incedens. Et gradarius·
ria.riũ.quod fit gradatim.
GOꝛadatiocoloꝛ rhetoꝛicus eſta ſit c dep/⸗
cedenti voce ſubſequẽs foꝛmat᷑quaſi ꝑer
gradũ vocũ.vt Quid leuiꝰ fumo vel flã/
maflame·qͥd flamine· ventus/quid vento
mulier.quid muliere· nihil.
Gꝛadiuus.ui.i.mars:⁊ oꝛ a gradus:q gra
datim incedit᷑ ad bellũ. Del gradiuus s
gradin di/qð eſt vibꝛatio haſtę. Oel gra
diuus dẽq̃ſi craton diuus i.potẽs deus.
Gꝛadus.ous. oui. vẽ illud per qd aſcendit
ad altare.vel ad pulpitũ:vel ad aliũ ſocũ
Gꝛadus etiã eſt ſtatus.⁊ ꝓpꝛie dignitat.
Et gradus ẽ iter oꝛdinatu. Iñ gradatim
iꝑ gdus. Itẽ gradus 'm Goff.? Voſti.
Iſũ.de conſan.⁊ affi.ẽ qdã habitudo ſiue
diſtantia ꝑſonaꝝ ad iuicẽ conſanguitate
T affinitate ſibi cõiunctaꝝfacta collatiõe
ad cõem parentẽ. Del eſt vniꝰ pſonę vi/
ſtantia ad aliã in linea cõſan guinitat vt
l.j. c ſe. S.vſq; ad.S. affinitatts.
Gꝛãme. mes · grece latine vꝛ linen vſfi greel
lI5

dicũt hoc grãma.tos i. littera Dñ Theo⸗/
dolus. Gꝛecoꝝ pꝛimus veſtigat grãmata

Cadmus. Jñ grãmatus:qͥᷣ ſumit initiũ le/
endi· vel qui paginas legere poteſt.
Brãmatica. cę. vel grãmatice. ces. oꝛ a grã/
ma · qð eſt littera·q̃ſi litteralis ſciẽtia ·non
a pᷣma parte ſui.q; pᷣ tractat de lris.v p et/
fectũ · qꝛ efficit litteratũ. Dñ ſic deſcribit᷑:

ꝓnũciandirecte conſtruendi gnara.
vĩa genmio.nas.eo ꝙ germinet · ſicut ro⸗
bur oĩs lignicutis ⁊ ſꝑecies ·qꝛ ſit firmiſſi⸗
ma. Specialiter tame gramẽ eſt qdã her⸗

ba ꝗ naſcit᷑ ex humano ſanguine.Et etiaʒ

qdã alia herba:ꝗ etiã moꝛtua recenti her/

ba renaſcit᷑.⁊ vulgo ita vocat.⁊ dĩ ſi qꝛ

multũ germinãdo multiplicet᷑. Mel vꝛ a

ſitu. ſcilʒ ab agro · q; plurimoꝝ agroꝝ ſit.
PDñ ⁊ ipſũ gręci agreſte nuncupauerunt.

Qñq; etiã iuẽit᷑ ꝓ radice talis herbę. Iñ
gramineus.nea.neũ.qð totũ ẽ ex ꝗgmine·

vl qð ad gramen ꝑtinet.⁊ ꝗninoſus.ſa.

ſũ·quod gramine abundat vtlocus.
Grandęuus.ua.ui.pe p.i.grandis euiſcilʒ
ſenex? dĩ a grande.⁊ ęuũ.Nñ Innocẽtiꝰ

lxxvij. viſ. QNuicũq; i ꝓbo grandęuꝰ zc.

Grandiloquꝰ.qua.quũ.i.grãdia loquẽs.
Grandis.dis.ↄ.t.⁊ h de.i.magnꝰ.Sʒ grã/
dis ad coꝛpus. Magnꝰ ad ainʒ refertur.
ñ granditudo. oinis.⁊ H grãditas.taſj.
t cõponit᷑ grãdis ꝑgrãdis:tamgrãdis
qᷓ;grandis.i.valde grandis.

Grandiſonus.na.nũ.i.grandia ſonans.
Grandiuſculus.la.lũ.pe.coꝛ.i.aliquantulũ

grandis.

Grando.vinis.dĩ a granũ.ni.eo ꝙ ſimili/

tudinẽ grani habeat. Iñ grãdineus.nea.
neũ grandinoſus.ſa.ſum.
Granũ.ni.n.s.eſt generale nomẽ cuiuſlibet
ſeminis dĩ a grandis:q creſcẽdo grãde
efficit᷑. Per excellẽtiã tñ frumẽtũ oꝛ gra/
num Iñ h̊ gnuliũ.li: h̊ ꝗnellũ.li.vimi.Et
H̊ granariũ.rij.locus vbi granũ reponit᷑.
Gꝛaphia.phię.i.ſcriptura.⁊ dꝛ a graphos
i. criptoꝛ. Itẽ gphius.phij h̊ graphiũ.
phij.i.ſtilus cũ quo ſcribitur in cra.
ꝛaſſatoꝛ. tor.m. t. qͥ mudeliter agit latro-
pdatoꝛ:ſęuiens crudeliter.⁊ homicida.
Gꝛates.tin.fę.ge.i.gratię. Sed grates deo
agunt. Gꝛatia vο hoĩbus. Sed ſępe vnũ
a alio ponitur.
ꝛatia.tię.dĩ a gratis.Et eſt donũ.vel do⸗/
natioamoꝛ di gtia·q̃ſi gratis data. Iñ

Grãmatica·eſt ſciẽtiarecte ſcribẽdi:recte

ramen. inis.n.t.põt vici glibet herba. et

beęc gratiola. lę.vimi.i.parua gratia. Iñ

gratioſus.ſa.ſn.i.plenus gtia.Et dẽ ꝓpꝛie
Klioſus ·qͥ plus vnicuiq; q; meret᷑ tribuit.
Gꝛatuitus. ta.tũ.i.gratis datus.⁊ habit .

Gꝛatus.ta.ti.tria ſigẽt. Naã gratus.i.ꝗtiaʒ

ſeruãs·gratioſus/acceptabilis placitus.
Et gratus.i.memoꝛ beneficij. Et gratus.i.
remuneratꝰ. Et ꝓducit pᷣma. NDñ Dꝛatiꝰ.

Gꝛata ſuꝑueniet quęnõ ſperabit᷑ hoꝛa.

Gꝛauaſcellus.li.m. S.ialiquantulũ grauis.
Gꝛauis.uis.ↄ.t:i̊ ue.dĩ a grãdis:quia q

grandia ſut· guia ſolent eſſe. Et eſt graue
de naturaᷣ guidũ de accidẽti.i.fcũditate

vt Arboꝛ grauida pomis.⁊ mulier quida

fętu. Itẽ graues dicimꝰ autenticos: vene⸗

rabiũes. Oñ cõtẽptibiles.leues dicimꝰ.
Et ðꝛ grauis ꝓ cõſilio. cõſtantia:qꝛ non

leui motu viſſilita fixa cõſtantię guitate

conſiſtit. Iñ hęc guitas.tatis.i.firmitas

venerabilitas maieſtas⸗ h̊ quedo.vinis.

Gꝛauitas ex pondere aĩ ⁊ ſentẽtia cõſtat.

Sʒ grauedo/vel guitudo coꝛpoꝛis ẽ.Itẽ

quita hoĩs ętas ꝛ guitasꝗ eſt dedinatio

a iuuẽtute in ſenectutẽ nec vũ ſenectusſᷣ
iã nõ iuuẽtus.Ite grauis multa ſigt.Oñ.
Pondus ꝑſona .vir.lectio·fſęmina pᷣgnãs
Quodq; moleſtat᷑· dicit᷑ eſſe graue.
Gꝛauiſonus.na.nũ. Gꝛauidicus.ca.cuʒ.⁊
Gꝛauiloquꝰ.q̃.quũ.i.ꝗuia ſonãsvicens:
loquẽs.i.põderoſa:moleſtia:vehemẽtia.
Gꝛecus.ci.fuit rex gręcię. Iñ hbec grecia. cig.
⁊ hinc gręcus.ca.cũ:⁊ gręculus.la.luʒ.Itẽ

gręci diuiſi ſunt in quiq; partes. Quida

dicũt᷑ attici·qͥdã boetes.qdã ęoles/quidã
doꝛes· quidã iades. Hñ ⁊ linguę gręcoꝛũ

.

doꝛica.iadica.

Gꝛemiũ.mij.n. s.i.ſinus.Iñ gremiolum.li.

vimi: gremioſus.ſa.ſũ.⁊ gremiat.ta.tũ.
qui habet gremii. 4
Gꝛeſſus.ſus.ſui.i.paſſus/vel pes.vel veſti⸗

giũ pedis dĩ a gradioꝛ. Iteʒ greſſus. ſa.

ſu.participiũ.

Giꝛeſſutus.ta.tũ pe. P. qᷓ magnos habet pe

des. vel magnos facit greſſus.
Gꝛex. gis.m.t.differt ab armẽto:q; armẽ/
tũ maioꝝ eſt aĩaliũ.vt equoꝝ·bon. Grex
minoꝝ. vt capꝛaꝝouiũ.
Gꝛillus.li.nomẽ habet a ſono vocis hic re/

tro ãbulat.terrã terebꝛatſtridet vociba.

venatur eni foꝛmicã. Iñ hoc gnilletum. ti.
locus vbi abundant grilli.

Gꝛiphes.phis.maſ.ge.uł griphe.phes.eſt

ciol qᷓdrupes. pennatũ. Süt eni griphe⸗

dicunt᷑ quĩq; ſcilicq · attica · boetica · eolica ·

i
nan⸗

4
un
nla
Ues
Gln
bin
Wc
Phe⸗
hale

mkhh
urdh
ibe
nlig
Eckmn
rid
MWe
nindcte
zi i
indnndo
mmöns
gn.

„

mutau

niol.

Gae⸗
5

„WV
6

.
WNV,

4
„

nyyn

glites ferę.⁊ ſunt in oibus leonibo ſimiles

ſter alas ⁊ facies:qᷣbus aqͥlis cõueniũt.X⸗
multũ equos infeſtãt⁊ eis imicant᷑ adeo
qꝙ; equitẽ armatũ cuʒ equo in ſublime ra/
piãt. Mlbm Remigiũ: Gꝛiphes ſt aialia
terribilia? foꝛtia · ꝗ coꝛpꝰ habẽt leoninũ ·⸗
pedes aut ⁊ alas ⁊ roſtrũ vt aqla: iõq; ꝑ
frã currũt vt leoneſ.ꝑ aera volãt vt aues
Gꝛipus.pi.i.ſuꝑbꝰ.ceruicoſus. Vnde ca/
nes ſuꝑbos ignobiles gripos vocamꝰ.
uia pꝛę cęteris ſuꝑbi ſunt.
Golſus ſan i.i. rudis· villanꝰ. Iñ H groſſi⸗
tas. tatis: hęc groſſitudo.inis: H̊ groſſi/
cies.ei.Et hic groſſus.ſi.Et ſũt groſſi fic
imaturę inhabiles ad comedendũ ꝓbe
pꝛimitiuę·ꝗ ad pulſũ venti facile cadunt.

Pñ Npod 6“. Sicut ficus mittit groſſos

ſuos · c a vẽto magno mouet᷑.
Gꝛucula.lę.diminutiuũ.i.parua grus.
Gꝛuinus.na.nũ.qð pertinet ad gruem.
Oꝛumus.mi.i.cumulus/aceruus:cõgeries.
Iñ h̊ grumulus.i.in eodẽ ſenſu.Itẽ gru⸗
mus. vel grumul. oꝛ ager a tumoꝛe. Et H
gruma. me. cruſta ꝗ fit iĩ lateribo dolij ꝓpt
vinũ. In grumoſus. la. ſ.⁊ bęc grumoſi/

Sꝛũda.oę.f.p.i.inferioꝛ pars tecti capanę

a qᷓ ſtillat aq̃. Iñ H̊ grudula.lę.dimi. Et H
grudatoꝛin.rijidẽ qd grũda· uł qð ſtillat

a grũda.vel ſuꝑ quod ſtillat. Et ꝑ cõpoſi /

tionẽ · hec ſuggruda.vę.qð eſt int tectũ
parietẽ· vel ipſa grunda. H
Oꝛus · gruis.auis gdã.⁊ dĩ a ſono vocis.

G ante B

Guadia · debita cõſtitutio. Iñ guadiare.i.
guadiã conſtituere:vel guadiã firmare.
uardia feuda ſunt · quę cõſtituũt᷑ aliqb⸗
a cuſtodiã rei domini cõſtituentis.

unardio:v ille cui talis cuſtodia eſt com

miſſa Hl oꝛ guardianꝰ.qͥᷣ etiã ẽ ſuꝑioꝛ int
fratres minoꝛes cuſtodiens conuentũ.
Gubernio.onis.i.gubᷣnatoꝛ dꝛ a gubno·
Guidagia · dicũt᷑ ꝗ dant᷑ p oucatu · vel cõ/

uctu ꝑ terrã alicuius:vt ſecurius vadat

vSzʒ gabelle oant de ↄtractibo. vt de em⸗
ptione per emptoꝛem ⁊c.
Gula. lę.ſ.p.i.anterioꝛ pars colli. Poſtioꝛ
yo dꝛ ceruix.⁊oĩ a gala.qꝛ illa pars colli
ſolet eſſe candida.vel dẽ a gutture. Inde
guloſus.ſa.ſũ.i.leccatoꝛ.⁊ guloſitas.tatis
Et coꝛ. gu. Oñ Auroꝛa. Cępas p manna
turba guloſa petit.
Gulo.onis.iK gulonusni ãbo /ꝓ leccatoꝛe.

Gulus.li. genus nauigij pene rotundũ ad

modũ gutturis
Gumi.nen.ge.indecli.eſt lachꝛyma arboꝝꝑ ·
ꝗẽ qſi gutta.⁊ pᷣ gutta exit a ligno⸗ inde
dureſt.⁊ fit gumi. Iñ gumoſus.ſa.ſũ.
Gurdus.da.du.i.ĩept.ſtult᷑.iutilisiĩxoꝛ/
tunꝰa pcipue ĩ comeſationibo recipiẽdis
Gurges.gitis.m.t ꝓpꝛie eſt locus altus et
ꝓfũdus in flumine. Der tapinoſim tamẽ
ponit᷑ ſeępe ꝓ mariiuł p loco ꝓfũdo ĩmari·
quã tapinoſum ſolẽt etiã autoꝛes eleuare
ꝑ adiũctionẽ epitheti iſtius: ſcilʒ magn
T altus· vel vaſtus· vel cõſimilin.⁊ dicit
gurges a guttur.qꝛ ẽ q̃ſi guttur fluminis
Et coꝛ. pe.in gtõ Bnde Huidius de arte.
Quo minime credis gurgite piſcis erit.
Gurgulio. onis.f.t.quędaʒ pars in oꝛe · cui
ꝓximũ ẽ rumen cuius meat ad os ⁊ na/
res ꝓtẽdit᷑habẽs viã quavox ad linguã
tranſmittit᷑.vt poſſit verba collidere.ꝗtẽ
gurgulio iuenit ꝓ quodã vermeqͥ come/
dit legumina·ſᷣ in hac ſigtione debet po⸗/
tius ſcribi per.c.
Gurguſtiũ.ſtij.cella modica·uł dom pau/
peru· anguſta:ſecreta: tenebꝛoſa. DNel lo/
cus tabernaꝝ tenebꝛoſus vbi turpia con/

nuinia fiunt. Delvbi piſces mittuntur. vel

rete piſcatoꝛiũ. ODñ Job. Jo. Nunquid

implebis ſagenas pelle eius.⁊ gurguſtiũ

piſciũ capite eius
GBurgutinus.na.nũ.i.ad gurgitem ꝑtinẽs
⁊ dicitur a gurges.gitis.⁊ ꝓducit.ti.
Guſt.ſtꝰ.ſtui.vnꝰ de qnq;ʒ ſenſibo coꝛꝑis.

Gutta.tę.eſt aqua ꝗ ſtat ⁊ paꝝ fluit.Stil/

la vo ꝗ cadit·hinc ſtillicidiũ ·ſtilla cadẽs.
Stiria eni gręcũ.i.gutta. Iñ dĩ ſtilla vi.
Dü aut ſtat ⁊ pendet de teciᷣ vel arboꝛibo
qᷓi glutinoſa gutta ẽ. Oñ gutta· q̃ſi glutta
i. glutinoſa·a glutine· Dduʒ ceciderit ſtilla.
Gutta etiã dꝛ qdã infirmitas Itẽ gutta
eſt ꝗqdã ſpecies aromatica·ſuauis odoꝛis
guſtus aut amariſſimi. vẽ alio noĩe aro/
mata Mñ. Eſt pluuie gutta ſpẽs vel aro⸗
matis extat. Dicit ſępe paſſio gutta foꝛe.
Guttoſus. ſa. ſu.i. guttis plenus.
Guttula. lę. diminutiuũ.i.parua gutta.
Guttulus.li.quidã minutus piſcis.
Guttur. turis.n.t.eſt pars colli.⁊ dĩ a gar/
rio. ris · quaſi garrur. q; inde garrit ꝓce/

dit: ꝓducit pꝛimã. Hñ Auroꝛa. MNuod

guttur tranſit non cõperitur iii.
utturna. nę. f. p.i.infirmitas gutturis.ꝗ
ſolet cũ inflatione gutturis euenire. Iñ
gutturnoſus.ſa.ſuũ.habẽs talẽ ifinnnate.
4

—
*
Wä

Gutturniũ.nij.qdã vas aq̃tile ·ĩ inferioꝛi

ꝑte ꝑfoꝛatũ:qð inferius deguttat aquã.

Guttus.ti. m. s.genus vaſis vnguẽtarij ꝓ

bꝛeuitate a gutta vict. Iñ h̊ guttũ.gutti
vnguẽtũ ĩ eodẽ repoſitu.VDñ Juuenalis

Mõ oppoſito pauid tegit ĩiguina gutto.
Guua · vel guina.vas vitren·ulł cucurbita
qð ventola dꝛ.⁊ videt᷑ dici a gula:quaſi

guloſa in ſanguine accipiendo. Papias

vo dicit: Guua vas vitreũ ꝗq a latinisa

ſimilitudine cucurbitę vetoſa vocat quę

aĩata ſpiritu ꝑ igniculũ in ſuꝑfſiciẽ trabit

ſanguinem.

H aonte 21

Abel · interßtat iuſtus· ulluctꝰ.

b qũᷓᷓ noie ꝑfigurabat᷑ occidẽdus.

Idẽ ⁊ vanitas· q cito ſolutus
vel ſublatus eſt ſubtractus.
Habena.nę.f.p.i.loꝛũ ⁊ retinaculuʒ freni.⁊
dꝛ ab habeo .qꝛ ea habemꝰ.i.retinem eqͥs
Iñ habenatus.ta.tũ.i.habenã habens/uł
habena oꝛnatus. S
Habenula.lę.diminutiuũ.i.pua habena.
Habilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.ad habendũ cõ/
modusaptꝰ.⁊ oꝓpoꝛtunꝰ.ogruæa cõꝑat᷑.
Iñ habiliter. adu.⁊ ̊ habilitas.tatis.Et
cõponitur iuhabilis.i,non habilis. Inde
inhabilitas. tatis.
Habitabilis. lis.ↄ.ta hᷣ le.qð habitari põt

7 dẽ ab habeo. Et cõponit inhabitabuis.

i.nõ habitabilis. Et hoc habitaculũ.li.

Habitus. tus.tui.i.q̃litas coꝛpon ꝑ appli/
cationẽ adueniẽs:difficile mobilis. Ma/

bit ille nihil aliud ẽ.qᷓ; habilitas ad actũ

Itẽ habit ẽ veſtimẽtu. vt Iſte monach½

babitũ gerit monachalẽ. Itẽ habiti. ſla⸗
tus.ul volũtas.uł appetit. vel actus ſiue
paſſio habeẽdi. Itẽ habit᷑ ẽ particpiũ ð

habeo. Itẽ habit.ta. tu. ponit p pingui.

Inñ habitudo.vinis.i.cõpoſitio coꝛoꝛis.
vel moles· vel pinguedo. Mel habitudo
dẽ aptitudo:uł ꝓpetas habẽdi:uł cõue⸗
nientia. Iñ habitudinariuſ.ria. riũ/qͥ aliq̃

habitudine ſe habet ad aliqͥd vel quod

ꝑtinet ad habitudinem.
Haerianiquidã heretici ab Haerio victi
ſunt. Mi offerre officiũ · vel ſacrificiũ pꝛo
deſunctis ſpernunt.
dalitus. tus. i. odoxuł ſpũs. pd. ha. Pñ
Halitus eſt flatus alitus nutritus habet᷑.

Hamis.tis. m.t.i.fuſtis ancupabilis.ſcilicʒ

virgula quę ſuſtinet rete qͥ capiũt᷑ ferę:ul
quęleuat rete · in quo capiunt aues.

Ham'. mi. m. s.ẽ ferrũ recuruũcñ qͥ capiũt

piſcesa ꝓpd.pꝛimãſᷣ̊ amoas.eã coꝛ. Nñ.
Dnã ſꝑ amo ciiꝰnõ ſoluoꝛ ab hamo.Ha
mus etiã ẽ macula loꝛicę. ꝓduẽ pmã. Iñ
bamatus. ta.tũ.i.curuatꝰ ad modũ hami
vel vncinis circũdatus:vel ſquamis con/
textus. Hñ.j. Regi7e Et loꝛica hamata.
Diĩ eni hamꝰ aſſer cõclauis:qͥ ſubtegit᷑ trę

in vineis ſub arboꝛibus defendendis.vel

in domo circa ſcrinia ⁊ theſauros.vt ſi ali⸗
quando fur ingrediat᷑eius pedibꝰ ĩfigat᷑
⁊ ita fur depᷣhendat᷑.⁊ ſic coꝛ.pꝛima.
Hara.rę.qñ ponit᷑ ꝓ ſtabulo poꝛcoꝝ aſpi⸗/
ratur coꝛ.bmã./p altari ꝓducit pꝛima⸗
non aſpiratur.vide.S.in ara.
Haſta.ſtę.f.p.ab aſtu dicitqꝛ aſtutũ qri
oñm in ea vtenda.
Haſtifer.ra.rũ.qui fert haſtam.

Haſtiger.ra.ru.i.haſtam gerens.

Haſtile lis n. t.e p. onit p ligno lancee ?

ꝓ ꝑte cãdelabꝛia ſtipite virecte pcedęete.
Haſtiludiũ.dij.qͥdã ludus militũ cũ haft.
ſcilʒ qñ eqtes currũt ⁊ frangũt haſtas.
Hauſtus. tus. tui.i. attractio· euacuatio⸗ uł
bibitio. Itẽ hauſtusẽ ius hauniẽdi aquã
de puteo vicini cui eo inuito iure ſeruita/
tis aſcribitur.

Hauritoꝛiũ:vel hauſoꝛiũ.n. S.dẽ loc de qͥ

l vbi haurit᷑· vel inſtrumetũ hauriedi.

Paurkat rhrii. qð ꝑtiet ad hauriẽdũ.

auſtra.ſtrę.f.p.qð ⁊ hauſtruʒ inuenit.i.
rota hauritoꝛiaab bauriendo aq uas qð
etiaʒ h girgillus vicit· q; in girum verti.

H ante

Hebdoas.adis.pe.coꝛ.ẽ ſpaciũ ſeptẽ dieꝝ
dĩ ab hepta · qð eſt ſeptẽ.⁊ doas·qð eſt

Dies.Et ſimilit᷑ vꝛ hic ogdoas.adis.ſpa⸗

ciũ octo dieꝑ.⁊ vicitur ab octo ⁊ doas.

Hebdomas. vis.⁊ GB hebdomada.vę.ꝛ

ab hepta grece · qð latine dꝛ ſeptẽ. q̃ſi he⸗
ptomada:a nũero ſeptẽ dieꝝ·qrũ reꝑeti/
tione menſes: annia ſecula ꝑagũt᷑.Hñ

Danielis. ? Hebdomas vna⸗ coꝛri.do.
Iñ hebdomadari.ria.riũ.qð ꝑtinet ad

hebdomadã. Et h hebdomadarius. rij.ꝗ

ꝑ hebdomadã curã gerit ꝓ ſocijs ſuꝑ ck⸗

barijs · vel in choꝛo officiũ facit. Et vt viẽ
Napias: Mebdomada deberet ſcibiꝑ

p.:nã deriuat ab hepta gręco.i.ſeptẽ la/

tine q; apud latinos.p.ante.o.nõ repit
tranſit.p.in.b.Itẽ hebdomades etiã ſunt
cõceptiones quę fiunt in mẽte·quę ꝑtun

note ſunt oĩbus/ vt Si de qualibo eqlia

. , **
ſapyi⸗
ia Hi⸗
, .
Ahm
ſnnn ,
mcn
gnige
Wstſi
gec 4
rab iſgr
vami
or
Wpaner
1.
ain —„

H lu
enti
icibſt
biſ.
nno⸗l
Neſeutn

tnt!

N
de
ſiten⸗
iti
gond.
MS
uEna
i lunt
en

cu

demas · que relinquũt᷑ ſũt ęꝓqualia:partim

nota ſapietibo tm.vt incoꝛpoꝛea ĩ loco nõ

eſſe. Et declinat ̊ hebdomas.adis.⁊ plu-⸗-

ralit.hebdomades.haꝝ hebdomadum.

Heber fuit ꝓnepos Sem.ꝛinterpᷣtat᷑ trã

itus. Et hiterßtatio eſt myſtica · eo ꝙ ab
eiꝰ ſtirpe trãſiret deusnec ꝑſeuerareti eis
trãſlata ad gẽtes gra. Ex ipſo eni oꝛti ſũt

hebꝛei. AUb heber hebꝛeus. bꝛeü. bꝛeũ. quocd
interptat tranſiẽs · vel traſitus· vel tranſi /
toꝛ ꝓpter ᷣdictã cauſam. Dñ hebꝛei dicti

ſũt q dã hęreticiq̃ſi tranſitoꝛesqͥ noĩe ad/

monent.vt de peioꝛibus ad melioꝛa trã/

eanta pꝛiſtinos erroꝛes relinquant.

Hebenus.ni.pe.pꝛo.ſę ge.arboꝛ ꝗ ceęſa du /
reſcit in lapidẽ · cuiꝰ lignũ nigꝝ ẽ.⁊ diĩ he /

benũ. Iñ hebenin na. nũ. ð hebeno exiſtẽs
Hebes.bet.i.pigertardus/obtuſus:ſtupi
dus amens.
Hebeo.onis.vel hebeon.onis.i.pauꝑ. Iñ

hebeonei. vel hebeonite dicti ſũt qͥdã hęre⸗

tici ·q̃ſia pauꝑtate intelligẽtię. Chꝛiſtum
enĩ ꝑ ꝓuentũ ſolũ viꝑ iuſtũ putãt effectũ

Hiſemiiudęi ſunt: ita tenent euangeliũ
vt legem camalit ſeruent. Iñ hebeoneus

neęa.nęũa hebeonicus.ca.ců.

Hebetudo.inis.ſ.i.pigritia:fatuitas:ob/⸗

tuſio · tarditas.Et iuenit᷑ ſcriptũ ꝑ bi.qͥdã
tamen vo lunt ꝙ ſcribatur ꝑ.be.
Hectheca.cę.ꝛ ſolariũ. Oñ dicit glo.ſuꝑ
illud Exech. 4i? Hecthecas ex vtraq; ꝑte
c. Mecthecas quas romę vocãt ſolaria.

de cgnaculoꝝ ꝑpietibus eminẽtia · velm/

nialia ab eo qui ea pꝛimo ĩuenit.
Hectoꝛ.tor.pe.gti coꝛ.ſicut gręca ꝓpꝛiaĩ oꝛ.
vt Ilctoꝛ.oꝛis. Mectoꝛ.oꝛs. Oñ DOuidiꝰ
Hectoꝛa donauit Pꝛiamo/pꝛece motus
Achilles.

Hedera.derępe. coꝛ. gen⸗ berb ‚qð arbo⸗/

ribꝰ adhẽt. ⁊ dꝛ ab hęreo.res.q̃ſi arboꝛibo
rependo adhęreat. Iñ hederinꝰ.na.nũ.

Hedus. di.m.s.eſt fętus capellę. Iñ hedu/

lus.li.diminutiuũ.i.paruus hedus.
Helchana · interßtat dei gelus. vel dei poſ/
ſeſſio.⁊ coꝛ.pe.DPñ ANuroꝛa. Melchana qͥ
dñm poſſeſſio dicitur illos.

Heleiſon · vel potius eleiſon.eſt quoddam

verbũ grecuũa idẽ eſt quod miſerere. Pñ
oꝛ Chuſſte eleiſon.i.chꝛiſte miſerere.
Helena.nę.pe.coꝛ.ꝓpꝛiũ nomen cuiuſdam

Heliades.oę.maſ.ge.filius vel nepos ſolis
dĩ ab helios·qð eſt ſol.Et ſubtracta de

ſyllaba ab heliades.dꝛ ̊ͥ helias heliadis.

filia vel neptis ſolis.
Helias ꝓpꝛiũ nomẽ.⁊ intepᷣtat᷑ oñs deus.
Heli vel potius eli lama eſabthaniidẽ qð
deus me'. deus me vt qͥd dereliqͥſti me.
Heliodoi ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã viri.⁊ iue/
nit᷑ pe ꝓ. Dñ.Dꝛati. Hoſpitio modico
recto comes Heliodoꝛus. Inuenit᷑ etiaz

⁊coꝛrepta ñ Hantheon.Coꝛpus He⸗/

liodoꝛi fodiũt abeũtq; latent· Sicut eni
CTheodoꝛus coꝛ.pe.ſᷣm cõem vſum · ita et
Heliodoꝛus.licʒ aliqñ iueniat pe ꝓ.DNDñ

Juuenalis. Lautoꝝ pueros artẽ dicens

heodoꝛus/qð autoꝛitati aſcribimus.
Helios gręce·latine dicitur ſol.
Heliotropia.pię.qdã gẽma valde dara
ꝑſpicua ꝗ coloꝛes mutat ſᷣm variationẽ
coloꝝ in ſole.vñ rubea apparet in mane ⁊
veſpere.⁊ d ab helios:qð ẽ ſol.⁊ tropos ·
qð eſt cõuerſio. Oel oꝛ ſic·qꝛ poſita in la/
bꝛis eneisradios ſolis mutat ſanguineo

coloꝛe reꝑcuſſosſ̊ extra aquã ĩ modũ ſpe

culi ſolẽ accipit. Inuenit᷑ etiã heliotropiꝰ
pij pꝛo eodem lapide.
Heliotropiũ.pij.eſt ꝗdã herba: dicit᷑ ab
helios.qð ẽ ſol.⁊ tropos conuerſio · quia
ſolis motibus folia circumacta conuertit.
Dñ ⁊ a latinis ſolſequiũ dꝛ. Nam ⁊ ſole
oꝛiẽte · floꝛes ſuos aperit · ſero claudit cum
ſol occubuerit. Ipſa eſt quã latini incubũ
ſiluaticũ vocant. HMæc⁊ verrucaria dicit·
quia extinguit verrrucas.

Hiliſeusinterpᷣtat᷑ oñi ſalus:quia multas

virtutes fecit.⁊ famẽ pellens:populuma

moꝛte liberauit: ſaluaunuit.
Hema grece · ſanguis interptat latine.
Hemathia.i.ſanguinolẽta ꝓpt᷑ mita bella.
Hemicyclus.cycli.i.dimidiꝰ circulus.⁊ oꝛ
ab hemis? cyclus. Dñ hemicyclus qñq;
dr ſedes dimidiũ circulũ habens.i.arcũ.
Hemma.mę.ꝗdã menſura mediũ ſextariũ
cõtinensa dꝛ ab hemis.qð ẽ dimidiũ.
Hemiolius.lia.liũ.i.cõtinens totũ⁊ oimi⸗/
dietatẽ. Inde hemiolicus.ca.cũ.
Hemis dicunt greci vimidiũ.

.

Hemiſpheriũ.ſpherij.i.oimidiũ ſphere.
Et ſunt duo hemupheria · ſcilʒ ſupius et

inferiꝰ. Supꝑius colimus nos ⁊ antei nr̃i

Inferius colũt antipedes noſtri eoꝛum

antei · ſi tamẽ verũ eſt iſtos pplos eſſe.

Hemiſtichiũ .chij. vꝛ vimidius vſusa oꝛ
ab hemis · qð eſt dimidiũ.⁊ ſtichos·qH

eſt weſus.
Hemitheos.thei.i.vimidiꝰ deꝰ.ſcilʒ qͥ ex

ꝑte pꝛis uł matris eſt tm̃ deꝰ ᷣm wetgs.

——N=W

Hemitogium. gij. n. .i. oimidia togaa dẽ
ab hemis. ⁊ toga · qo eſt veſtis.

Hemitriceus.tricei.i.febꝛis acuta· Et ſunt

tres hemitricei:minoꝛ:medius.⁊ maioꝛ.
Venatini ·gigãtes ·ſiue robuſti:ſiue poten/
tes qaut humiles cõſurgẽtes. .V
Hẽnon · vallis triſticięuł vallis int᷑fectiõiſ
Heęnophoꝝ.ri.vas vinariũ aptũ ad ferẽ/
vũ vinũ dꝛ ab hęnon·quod eſt vinu⁊
phoꝛos/quod eſt ferre.
gnon grece · vinũ vicit᷑ latine.

Heęnomelilu.li.i.vini:vel mulſi ⁊ mellis cõ/

fectio·⁊ dꝛ ab hęnon.qð eſt vinũ: mel.
Hepta greęece· latine vicitur ſeptem.
epthemimeris · eſt qdã ſpẽs ceſurę · q̃ ſe⸗
ptuma ſyllaba naturalit᷑ coꝛrepta ꝓducit᷑.
Septima vicoreſpectu triũ ſpondeicoꝝ

pedu:vt h: Cantalus⁊ ſene perijt iniuria

mẽſe.Et fit in pꝛincipio quarti pedis/ſiue
ſuper ſeptimã ſyllabem.
Herba. bę.vꝛ ab aruo.Jacto enĩ ſemine in
aruũ·nõ longo tẽpoꝛe poſt ipſũ pullulat ĩ
herbã.vel qꝛ terrę ſixis radicibo adheęret.
Iñ h̊ herbariũ.rij.i.locꝰ vbi herbę creſcũt
vel abũdant. Iñ herbeꝰ.bea.beũ.de her/
ba factus:uł ad herbã ꝑtinẽs:vel viridis.
Et herboſus.ſa. ſũ.i.plenꝰ⁊ abundãs her/
bis. Et herbidus. da.vũ.pe.coꝛ.i.herba

plenus·herboſus . vel qͥ habet herbã. Inde

hecherbiditas.tatis.
Herbilis.ↄ.t hᷣ le.pe.coꝛ.i.hęrba abũdãs
Herbilis etiã vocat anſer herba paſtus.
Herbula. lę.pe. coꝛ.i.parua herba.
Hercules · d q̃ſi heris cleos i.lite gloꝛio/
ſus · ab heris · qd eſt lis deos glia:vel q̃ſi
heros gloꝛioſus/ab heros⁊ ceos.vel q̃ſi
herę.i.oñęſcilʒ Junonis gloꝛia·ab hera⸗
deos. Iñ hercule lea.leũ.⁊ herculinꝰ.a.ũ
Herebus. bi.i.infernus.⁊ dꝛ ab hęreo:q;
nimis adheęret illi quẽ capit. Et ẽ hereb⸗
ꝓpᷣe tartarus:ſcilʒ ꝓfundiſſimꝰ loc infe/
roꝛũ. Et coꝛ.pe. Vnde Aucanus in.22
vtinã cęliq; deis herebiq; liceret.
Peredicapa.pę.ↄ.p.qui hęreditatem al/
terius capit.
Heredipeta.tę.9.p.qui alterius hęredita/
tem petit · vel cupit.
Heęrediſcinda · Oę.9.p.qͥ alterius heredi/
tatem ſcindit-vel aufert.
greditacula.lę.imi.i.pua beęreditas.
HPereditalis.lis.O.t.⸗ Hᷣ le.⁊ hęreditarius.
ria.rin.ĩ eodẽ ſenſu/ſcilʒ ad hęreditatẽ ꝑti/

nẽs · uł qͥ hẽditatẽ accipit. uł accipe debet.
Pereditas ·eſt ſucceſſio ĩ vniuerſũ ius. qo

defunctus habuit. vt. ff. de xᷣ. ſigni. l. nihil
aliud eſt hęreditas.et.l.bonoꝝ.e.t.
HPereditas addita· eſt illa de qua heres ſe
intromiſit autoꝛitate ſtoꝛis:imo autoꝛi/

tas pꝛętoꝛis nõ eſt neceſſaria/ſed ſolavo/

lutas ſufficit.vt Inſtit. de here.qua⸗ vif.
S· Itẽ extraneus. Secus in petitione bo⸗
noꝛum pſſeſſionis. vt ibi no.
Hereditatus.tus.tui.i.hęreditas,
Heredii. ij.i.pdiũ hęreditatis.
Heremico la. lg. .p.i.heremu colens.
eremipeta.tę.ↄ.p.qui heremũ petit.
eremita. tę.ↄ.p. dẽ ab heremꝰ. quaſi ab
aſpectu hoĩuʒ remotus. Moꝛat᷑ eni in he/
remo ſolitarius.dẽ ⁊ anachoꝛeta. Inde
heremiticus.ca.cu.a ꝓducit mi.
Heremiũ.mij i. heremus.

Heremus.mi.f.s.dꝛ ab hęreo.res.ꝑ pᷣriũ.

qꝛ nũqᷓ; uł raro fit ibi mãſio. Del beremꝰ
icit᷑ iuia ſolitudo:vbi nunq; habitatuʒ
eſt. Sed delertũ ·vbi aliquãdo habitatũ
eſt. nũc derelictũ ẽ. Iñ heremitic.ca.cũ.
Heres.is.ↄ.t.dicit᷑ ꝓprie filiuſ hęri:quia

hero ſuccedere debet in hęreditate.licʒ et

heredes vicant alij·qui in hereditatẽ ſuc/
cedunt. Del beęres eſtille·qui ſuccedit in
vniuerſuʒ ius defuncti.l.cum heres. ff. de

viuera temp.ſᷣſcip. Velẽ vñs hęredi -

tatis · qui fit a dicione in volũtanijs.S.ſi.
Inſtit. de here. q̃.⁊ dif. Sʒ in neceſſarijs
defertur ipſo iure hęreditas.
Heredẽ inſtituereẽ aliquẽ poſt moꝛtẽ ſuã
loco ſuiĩ oĩbus bonis ſuis oñʒ ↄſtituere.
Heres abinteſtato.ẽ ille qui ſucceditĩ ius

defuncti ſine oĩ teſtamento · vt Inſtit. de
bere. quę abinteſta. deferunt.
PHeres fideicõmiſſariuseſt cui ex fideicõo⸗
miſſo relicta eſt hęreditas danda illi cui

teſtatoꝛ oiſpoſuit· dicendo ſic: Fidei tuę
cõmitto · vt hoc des illi.

Hereslegatariꝰ.ẽ ille qͥ legatũ accip it. vel

cui legatu factũ ẽ.vt.l.qtiẽs.C. hẽ.inſti.

Veres legitimus eſt qui ex legexij.tabu/
larũ · aut ex iurj conſti.etiã ſine teſtamẽto
ſuccedit defuncto.vt ſunt agnati pximi.
Inſtit.de legit. ag.ſuc. in ptin.

Veres neceſſariusẽ ſeruus hęres ĩſtitutus

in teſtamento vñi ſui· ab eo qͥ facultates
ſuas habet ſuſpectas · ne poſſit ex ipſis ſa⸗
tiſffieri qeditoꝛibusqbus eſt obligatus.
adeo ꝙ nõ credit alienũ hęreditatẽ ſuam

adire.ſi hęredẽ eũ ĩſtitueritqͥ puus bęres

factus: ideo neceſſarius dꝛ hęres · q; ſiue
Velit · ſiue nolit· cogit᷑ ſuã hereditatẽ adire

Nti
hgeg⸗
hnof
iwe
Pres
leo⸗
eniſiu
wocr
Hyut
lehge

ge

ſeſech
a
ſeonn
ſide
Pee⸗
legi
non
lnix
lupn

hnret⸗
hett⸗
Hyt

giant
guled
Kkanndbe⸗
a. d

o
been
hnn
raa.
mrliga
umntir
ncedtu
uſen
ſemer.
AMins

4 „
..,,

r

He
beuſt.
nch⸗
Ceni
ngo.

giſnutr
gfue
indn⸗

vt ſatiſſaciat creditoꝛibus.vt Inſtit. de

Heres ſuus · vꝛ filius qͥ eſt in ptãte patris
tẽpoꝛe moꝛtis ipſius patris.

4— - —

Veres domeſticus. dꝛ qẽ in ptate moꝛiẽt
tepoꝛe moꝛt · voũ eũ alius nõ pcedit Filio

enĩ ſuꝑſtite ⁊ in ptãte patris exiſtẽte · ne/

pos ex eo qᷣ in ptãte aui eſtſuus hęres nõ

eſt. Inſtit. de here. qᷓ dif. S.ſui.
PVeres ſubſtitut oꝛ qͥ alij hęredi iſtituto
ſbᷣſtituit.vᷣbigratia.Si teſtatoꝛ ita dicat
ille heres eſto ·qͥ ſi nõ velit · vel non poſſit
eſſe heres · iſte eſto ei ſubſtitutus: Et hoc
ſiue ſecũdo ·tertio · vel quarto loco alio in
locũ inſtituto deficiẽte ſubſtituat᷑: Nam
ſecundus dꝛ oĩsqͥ poſt pꝛimũ ſequit ·etiã
ſi decimus ſit. ff. de vul. ſubſti. inpꝛin.

Heredes ſui ⁊ legitimi· ſjm cco. de ſuis
legitimis hęredibus appellant᷑ qͥ in ptãte

moꝛiẽtis fuerũtut filiusfilia·nexos nepi
ex nepote natus· ex filio ꝓnatuspꝛonata
ſeu ꝓnepos ꝓneptislegitimi? naturales
vel etiã legitimi tm̃ vt adoptiui.
Heredes teſtamentarij:vicunt᷑ qͥ ex teſta/
mento hęredes ſcripti ſunt.
Heredes tutoꝝlicqʒ nõ ſint tutoꝛes:tenent

tñ in qbuſdã q̃ſi tutoꝛes inchoatiõisſcil,-

ꝑ defectũ omiſſũ.vt.ff.de here. inſti.l. .
Hereſiarcha.chę.ↄ.p.i.hęreb pnceps.ſcilʒ

à falſam de fide opinionẽ gignitułpmo

iuenitſicut AXrrianus.⁊ alij conſimiles.
Pereſis.ſis.vel ſeos.f.t.ab electione vicit-
eo ꝙ quicũq; vnã opinionẽ hęreticã · vel
Diſciplinã ſibi elegerit· putat eã eſſe me/

lioꝛem. vt xxiiij.quij. hęreſis. Del hereſis

interpꝛetatur diuiſio.⁊ eſt greum,.
Vereticus · oꝛ errans in fide. NHñ quicũq;

in fide vubitauerit friuola adheſione· be⸗
reticus cenſet.vt.c.j.de here.Etiã p here⸗

tico habet · qͥ ſcienter hęreticũ nõ reuocat
vt eo.ti.c.ij. Et ᷣm lug. Mereticꝰ dicit
qui certaʒ opinionẽ nouã ⁊ ꝑuerſam gi⸗
gnit vel ſequit᷑. gratia alicuius tẽpoꝛalis
cõmodi .vel alicuiꝰ gloꝛię:vel pncipatus.

*

ectoꝛ.xxiiij.q.iij.hereſis. Itẽ oĩs excoĩca/
tus.iiiij.q.j.qð aũt. Item romanę ecdeſię
publicus ũiuriatoꝛ xxij.diſ.oĩs. tem qui

aliter ſentit de articulis fidei ꝙ; romana

ecdeſia xxiiij.q.i.hęc eſt fides.
eretic. ca. cñ.i.oiuiſus ab vnitate fidei
eligẽdo qð ſibi melius videtur. Sʒ ſciſ⸗

matici ſũt · q ab alijs ſũt ſegregati. Solo

Itẽ qͥ pꝑuertit ſacra ecdeſię · ſic ſymoniac
ler. eos. Itẽ ſacrę ſcripturę ꝑuerſus ĩtel

enĩ cõgregatiõis gaudẽt diſcidio · qꝛ eo/
deẽ cultu eodẽ ritu ĩcedũt vt cęti.⁊ qᷓiea//
dẽ opinãt.heretici vo penit alia opinãt᷑

Herilis.lis.ↄ.t: hocle.res heri ·vel ꝑtinẽs

ad herũ d ab herus. Iñ h̊ herilitas.tat
Meritudo.dinis.f.t.i.dominatio.

NHoermaphꝛodit ti. m. s. ⁊ Ppęchermaphꝛo

Dita · Dicitur qui vel quę vtrũq; ſexũ ha⸗/
bet dꝛ ab herma:qð ẽ maſculus phꝛo/
di ·qð fęmina nucupat. Hic alio noĩe dẽ
androgenus.hi dextram mãmillã virilẽ

ſiniſtrã muliebꝛẽ habeteſ.viciſſim coeũdo

⁊ gignũt ⁊ pariunt.Et qꝛ talis homo nec
vir. nec mulier videt᷑a vtꝑq; videt᷑ideo
quadã ſimilitudine hermaphꝛoditus dĩ
caſtratus:quia nec vir:nec mulier vidert᷑.
VDel hermaphꝛoditus:dꝛ ab hermesqð
eſt mercurius.⁊ phꝛodita:quod eſt venꝰ.
i.filius veneris ⁊ mercurij · qui cõmixtus
ex illis vtrũq; ſexũ habuit: Ideo ab illo
dicit hermaphꝛoditus ⁊ hermaphꝛodita
in quo vterq; ſexus apparet.

Hoermagedocõſurrectio in poꝛa · ſiue mõs

globoſus interpꝛetatur.
Hermenia. nię.dicit᷑ intpꝛetatio.Et ſcom
gręcã declinationẽ hermenias facit gtm̃·

gqgð cõponit cũ peria dĩ perihermenias.

Hermeneuma.matis.i.interpꝛetatio.⁊ dꝛ
ab hermenia. Iñ hermeneumatio herme⸗
neumaticas.i.interpꝛetari. UMD
Hermeneuticus.ca. cu. i. interpꝛetatiuus.
12 dicitur ab hermenia.nię.quod eſt int⸗
pꝛetatio. Inde quoddã genus loquendi
dicit᷑ hermeneuticũ.i.interpᷣtatiuũ:quo
ſcilʒ aliquã rem ĩterpᷣtamur.i.exponimꝰ
vel enarramus. vt in rhetoꝛica oꝛatione
Vel in vulgari ſermone. Sunt autem tria
pꝛincipalia genera loquendi:ſcilicʒ oꝛa/
gmaticũ · didaſcalicum · hermeneuticum
ſiue enarratiuũ. Pꝛagmaticum eſtquod
inter interrogantem ⁊ reſpondentem fit
ſiue verſaturquod ſcilicʒ deciſum eſt fre/
qjuenti interrogatione ⁊ reſponſione.vt
in dialectico tumultu. Et dicit᷑ dꝛagma/
ticuʒ· quaſi interrogatiuũ:a dꝛagma.tis.
quod eſt interrogatio. Didaſcalicumeſt
quod conſiſtit inter doctoꝛem ⁊ viſcipu/
lum. Et dicitur didaſcalicũ· quaſi doctri⸗
nale·a didaſcalo:quod ẽ doctoꝛ velmꝗr.
Hermenenticũ.vel enarratiuũ eſt·quod
conſiſtit inter cõtinuã oꝛationẽ decurren/⸗
tem⁊ audientem vbi vnus continue lo/
quitur · alter vel alteni tacent⁊ audiũt. Et
iffert a didaſcalico in hoc·quia illud

-⸗

fit cũ doctrina. illud ο mime ẽdoctrinale
Hermes.me.mal.ge.vel h̊ hermes.mis.uł

hermetis.i.interpᷣtatiuus.⁊ dꝛ ab herme/
nia. Iñ ⁊ mercuriꝰ victus eſt hermes:qꝛ ẽ

interpꝛes dei ⁊ hoiuʒ. Iñ h herma.meę. et

Hͥ hermula lę.oimi. vꝛ imago mercurij et
ſtatua. MHinc etiã tractũ eſt vt ꝗlibet ſta/

tua ⁊ ſcipue ſine manibo dicat᷑ herma ul
hermula.le. Similit᷑ oꝛ capitellũ colunę
ſuꝑius⁊ inferiꝰ.ſcilʒ qð ſuꝑpꝑonit᷑ ⁊ ſupo/

nit᷑ colünę dꝛ herma. Herma etiã apud

grecos maſculus dicitur. „ .
Hermogenes.nis.pe.coꝛ.ppᷣuʒ nomẽ viri.
Hermon.monis.mons elit.
Herne lingua ſabina ·ſaxa vocan
Hernia.nię.eſt tumoꝛ· vel defluxio inteſti/
noꝛũ in mentulã. Inde hemioſus.ſa.ſum.
talẽ tumoꝛẽ inteſtinoꝛũ patiens. .
Vernicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.ſaxoſus vel mõti⸗/
culoſus. vel qͥ habitat in locis ſaxoſis uł
mõticuloſis.⁊ dꝛ ab herne. Hñ Nirgiliꝰ
Et roſidarius hernica ſaxa colunt.

Herodes · interpᷣtat pelliceꝰ. ulł gloꝛioſus ·
clarꝰ.⁊ ẽ etymologia.Et nõ ꝙ tres fuerüt
Herodes. Hꝛimꝰ fuit Herodes aſcalo/

nita filiꝰ Antipatr-qͥ pmalienigena reg/
uit in iudęa pꝰ DHircanũ. Iſte totũ regnũ

obtinuit dolo. Iſte Herodes pueros in/

terfecit bethleemitas a bimatu. infra.
Fuit alius Herodes antipasqͥ fuit filiꝰ

iſtius. ſub qͥ paſſus ẽ vñs. vt habet Qud.

2)3 Qui etiã decapitauit Joannem ba/
ptiſtã. vt habet Matthei.ꝗ. Iſte etiaʒ
idẽ Merodes adiudicãte Cęſare ĩpatoꝛe
ſucceſſit pꝛi in galileaa frat᷑er Archelaus
in iudęa. Fuit tertius Herodes qͥ dictꝰ
eſt êgrippa·nepos magni Herodis· a
q̊ Jacobo frat᷑ Joãnisocciſꝰ ẽ gladio.vt
bꝛ AWctj. i*. Pꝛimꝰ g& Herodes vict eſt
Alſcalonita. Secũdus Elntipas.Certiꝰ
Agrippa. MHñ. Aſcalonita necat pueros
Vntipa Joãnem. Ilgrippa Jacobũ · clau
dens in carcere Petrum. .
Herodias.diadis.⁊ hͥ herodiꝰ.ij.iuenit
ꝓ eodẽ.⁊.j.gti mutata in.a.⁊ aſſũpta.des
fit h herodiadeſ herodiade:nomẽ patro
nymicum.i.filius vel nepos Herodis.⁊⸗
hinc ſubtracta. de.ſyllaba.fit ͥ herodias.
dis.i.ſilia vel neptis Herodxiis.
Herodiꝰ.dij.idẽẽ qd herodes. Itẽ hero⸗
dius eſt rapaciſſima auisoiuʒ volatiliũ
maioꝛ. ⁊ adlã vincit. Ita dic glo.ſuꝑ illud
ps. Merodij domus voux ẽ eoꝝ. Mlia lra
bʒ. Fulice dom. Itẽ Veut: i ſup illug.

HVec aũt ne comedatij:lccipitrẽ iu gen

ſuu.herodiũ ⁊c. PVic glo· intlinear. Hul⸗
go grifalco vĩ·qͥ aquilã rapit. Herodion
onii.idẽ ẽ qð herodiꝰ NPap.vo diẽ: Me⸗/

rodiꝰ gręce fulica.ĩ plaſmo ardea putat.

Heroid.ca.cu.dꝛ ab heros Mñ oꝛ Hocẽ
heroicũ carmẽ. Meroica geſta ꝗ ſt᷑ de ma/

gnis viris heroiq Et heroicus iĩuenit ꝓ
dactylicus · quia geſta heroũ dactylico

metro ſolent deſcnibi.

Herois.idis.fę.ge.i.baroniſſa:ſciliʒ vxoꝛ

herois · Iñ intitulat eſt lib Ouidij epłaꝝ
Incipit liber heroidũ · q; fere oẽs epłę in
eo ↄtẽtę ſũt miſſę ab heroidibo ad viros.
Et ſi aliq̃ ibi ẽ miſſa a viro ad mulierẽnõ
fuit de pꝛopoſito autor.

Heronicus.ca.cñ. i. heroic. vel antiquus.
Heros herois.maſ.ge.i.baro/uł vir foꝛtis

⁊ ſapiẽs⁊ potẽs: q̃ſi vir herus.⁊ q̃ſi dñs
tręa dꝛ ab herułheros. Nel dꝛ heros·q̃ſi
ęthereꝰqꝛ/ ꝓ ſapia⁊ foꝛtitudie cęlo dignꝰ
ẽ. Pꝛopꝛie qͥdẽ heroes vicũt·qͥ olim poſt
moꝛtẽ credebant᷑ deificari ob ſua merita:

vt Hercules Cneas⁊ ↄſiles.Et ẽ q̊ nomẽ

tractũ a Junone. Gręece enĩ Juno dicta ẽ

hera. Mñ qͥdã eius filiusheros victus ẽ.

Herus.ri.maſ.ge.i.dñs terrę.Inde h̊ hera

i. domina: coꝛ.he.Oñ Cſopus. DNtiliter

ſeruit nemo vuobus heris.
Heſdras.dꝛęinterpꝛetatur adiutoꝛ.
Heſperia.rię.i.hiſpania⸗ dicit᷑ ab heſpero

ſtella · ꝗ in ea parte lucet.Et h heſperia re/

ſpectu italię · ꝗ vĩ ſiliter heſperia. Siqͥdẽ

heſperꝰ fuit frat᷑ Ntlãt·pulſus a germano ·

italiã tenuit· eãq; ð ſuo noĩe uł noĩe pſtinę
regionis quã reliqrat heſperiã appellauit.

Sig vicas heſperiã ſine additamẽto·it
liã ſigt. Si addis aliqͥd-ſm diuſa addita

põt ſigre:nũc hiſpaniã.vt ſivicas vltimã
uł aliqd tale:MNunc italiã. vt ſi dicas ma/
gnã.vel cõſile. Iñ heſperius. ria.riũ.i.hiſ/
panꝰ.ułitalicꝰ. Et q̊ heſperes.ridis.italia

ułhbiſpaĩa. Iñ filię Ttlãt dictę ſũt heſpe ⸗
rideſuł ab hiſpania uł a patruo heſperõ.
Heſpera. rę. dicunt gręci.i. hoꝛa quę eſt int
diem ⁊ noctẽ · vel econuerſo:inter noctẽ

diẽ. Oñ h heſperus.ri.ſtella oceidentalis
ꝗ in veſpere poſt ſolẽ aparet. Hecetiaʒ
vicit᷑ vperus ⁊ veſper coꝛ.pe.

Heſter · indecli.quędã mulier futt.
Heſtem.na.nũ.oꝛ ab heri/ p herin cã alt⸗/
nitatj vitãdę.Meſternꝰ vies.i.heri⸗ heſt/

nus cibo.i.heni coct. ſcilʒ ab heri ſeruat᷑.

Herx. dicunt greci ſex.

Hon.
gooden
Hamm
ſheens
i
wenn
Venp
iplan
Cinnea
mnütl

oo

Pih
gut
nupe
Ca
Wn
Per
700
iny
nate

.

Rd
inpe
Cthr⸗
diee
Cons
dne

nenh,
Dendon
Ndihe,
gianut
ind
gkden
nhin

ſg
ncheptn
yros.

Ammgn
hngj
niy⸗
ſint
unenn.
tibnone
no dni
dici
ehhen
RH

Peſen
mure,
Bie
Pnmo
pann
nipn
inaden
vniini
oſna/
nüib⸗
isipin
ſuune
wen,
len

Hexameron.i. liber ſex dierũ.⁊ dꝛ ab hex/

„7

quod eſt ſex.⁊ emera:qð eſt dies.
Hexameter.tra.trũ.i.verſus cõſtans ex ſex
metris ul pꝑedibo.Et coꝛ.pe:naturalit. Vñ
qdã.Fügit᷑ hexametrũ pedibo ſex mobile
merrim.
Hexaploiſ.dꝛ ab hex.qð ẽ ſexa plois:qð
ẽ plica:qᷓi ſex hñs plicas.i.ſex colũnellas.
Et hm qͥſdqã debet pferri hexaplis·qð eſt
trin ſyllabaꝝ. Dy enĩ diphthong gręca
quę ſonat.j.tã apud nos q; apud gręcos:
VSVñ Mieronym in ꝓlogo Joſue. Dt ꝓ
gręcoꝝ hexaplois quę ⁊ ſumptuꝰ laboꝛe
maximo indigẽt: editionẽ nr̃aʒ habeant·
Et ponit hexaplois h̊ ꝓ ſex exemplaribo
vel interpꝛetationibus
Herxaptot᷑.ta.tũ.ẽ nomẽ ſex caſus habẽs
coꝛ.pꝑe.Mñ illa noia dicũt᷑ hexaptota.ꝗ
in vno nũero ⁊ genere ſex oiſas termi⸗
nationes habẽt i diuerſis caſibo· vt vn⸗

Hante J
Hyacinthꝰ.ti·fuit qdã puer vſus ĩ floꝛem
ſim woetas. Oñ ⁊ ille flos·ſilit᷑ oict ẽ hya
cinthus: ẽ purpure. Et hic qͥ d lapis ẽ

dicx᷑ hya cinthꝰ hñs purpureũ ceruleũ

coloꝛẽ· ad modũ illius floꝛis. Dñ· Flos ẽ
byacinthus lapis ẽ hyacinthꝰ homoq;.

õä hbyacinthinus

na.nu. qð eſt de coloꝛe h yacinthi.
Hyas.adis.f ge.ẽ quoddã ſignũ ceęleſte.
Et glibet ſtella illiꝰ ſigni põt oici hyas.⁊

H̊ᷣ ſignũ ẽ in frõte tauri.Et dicũt hyades

ab hyados gręce:qð ẽ pluuia latieq; oꝛtu

ſuo efficiit pluuias.ñ ⁊ latini ſucculas

illas appellant. Del vicũt᷑ hyades ab by/

doꝛ · qð ẽ aq̃ ⁊ coꝛ.pe.Pñ Ruroꝛa.Gꝛeęce

dicunt᷑ hyades guttę pluuiax.·
Hialin gręce·latine dꝛ vitrũ. Iñ H̊ hialũ.
li.quoddam genus puriſſimi vitri. Inde
bialinus.na.nũ.i.vitreus.

Hiat᷑.tus.tui.i.fiſſura.aꝑtio tręp̃ruptio

terrę pfũda ·q̃ſi itus. Sʒ ꝓpꝛie hiat ẽ oꝛis

hoĩs aꝑtio. Itẽ hiat ẽ quoddã vitii qð

dtinet᷑ ſub barbariſmo. Dñ dic Donat

iũt autẽ barbariſmi ꝑ hiatꝰ.Et dicun
hiat᷑ qtiens duęuł plures vocales pnũ/

ciant᷑ ſi.vt muſa amabit. uł muſę aonideſ
Hibernꝰ.na.nũ.dꝛ ab hyems. VPñ hyber⸗
nũ tẽpus ẽ inthyemẽ ⁊ verquaſi hyeme
wernu ·qð tẽpus plerũq; a ꝑte totã hymẽ

ſignat. Onde.2. Meſdrę.q“. Multitudo

magna eſt ⁊ tẽpꝰ hibernũ. Iñ H̊ hibernũ.

ni.⁊ hoc hibernaculũ.li p eodẽſcilʒ domꝰ

in ᷓ hyemamin expeditione. Etpᷣ hiber
nia.nię.ꝓuitia ꝗdã:qꝛ ibi eſt hyems pſᷣci-
pue oura. Iñ hibernus.na.nũ: hiberinc
ca. cũ.⁊ BZ ⁊ BZ hibernenſisa h̊ ſe· gentilia.
Hiberus.ri.maſ.ge.fluuiꝰ hiſpanię.Iñ hec
hiberia. rię.dicta eſt hiſpania. Et hiberuus
ra. ru. gentile. Et nota ꝙ hiberus gentile
deſignat gẽtẽ hiſpanię ·⁊ quẽlibet de illa
gente. Et cã vifferentię ad nomen fluuij
apocopat᷑ ab autoꝛibo ntüs tm̃a dĩ hiber
ra.rũ.⁊ hiber.beri.Et hĩc hiber.berlnomẽ
glteri gẽtis ab hiberis ꝓfectę g eſt vltra
armeniã. Di tñ hiber hiberi:/p hiſpania
T hiber. beris · qñ de illa gẽte loqmur. ꝗ eſt
vltra armenios.⁊ hiberus.ri.ſuuius.Oñ
Aucan in. 4? Qui pꝛeſtat terris tibi no/
men aufert hiberus.
Hydoꝛ: vel hydro gręce.latine dĩ aqua.
Mygdra.vꝛę.uł hydꝰ.dꝛi.vide.S.iĩ excedra
Hygdria.ꝛię.ẽ quoddã vas aquatile.⁊ dẽ
ab hydoꝛ: vel hydro gręce:quod eſt aqua
latine. Et coꝛ. pe. ð
Hygdrius.dꝛij.i.aquariꝰ.⁊ d ab hydro.
Hygdrophoba.bę.i.aꝗᷓ meatus. Huc moꝛ/
bu latini ab ag meatu lymphaticũ vocãt
Et fit ex canis rabidi moꝛſu· uł ex eiꝰ ſpu⸗
ma quã ſi hõ uł beſtia tetigerit:aut demẽ/
tia replet aut i rabiẽ vertet᷑. Et dẽ ab hy⸗
dꝛoi phobos.quod gręci timoꝛẽ uł mea/
tum diaontt.
Hydromalũ.li.pe.pꝛo.i.vnguentuʒ qð fit

*

ex aqua ⁊ malis macianis.
Hydromãtia.tię.ẽ diuinatio ꝗ fit in aq̃.⁊
dꝛ ab hydro mãtia:qð ẽ viuinatio.Eſt
eni/ ppe hydromãtia ĩ aquęiſpectiõe vm/
bꝛas oęmonũ euocare.⁊ imagies ⁊ ludifi/
catiões coꝝ vidẽ:⁊ ab eis aliq̃ ibi audire
vbi adhibito ſanguine etiã infas phibet
ſuſcitari ·qð genꝰ oiuinatiõis a perſis ſert
illatũ. Iñ hydromãtiꝰ. tia.tin.uł hydro/
mãtic.ca.cũ.qͥᷣ talẽ artẽ exercet diuinãdi.
Hycdlꝛomellũ.li.n.S.eſt aqua mellita·ꝗ cõ/
ſtat ex aq̃ cocta melle.⁊ cõponit᷑ ab hy/
doꝛ. aq̃:⁊ mel. Idẽ ⁊ medo dꝛ. Sʒ mulſũ
eſt quod fit ex aqua cruda? melle.
Hygdropis.piſis.ułhydrops.pis.i.aqͥſus
humoꝛ. Eſt eni humoꝛ ſuccutaneuſ cũ ifla/
tione ⁊ anhelitu fetido. ꝗIñ hydropic' ca.
cũ.pe.coꝛ.q talẽ ĩfirmitatẽ patit. Et h by⸗
dropiſis.idem qð ydropis.⁊ coꝛ.pe.
Hyems.mis.ĩ ab hemysqð ẽ dimidiũ.
qꝛ tũc h̊uioꝛi ⁊ diminuto vſq; ad medie/
tatẽ vel vltra ſol vᷣtit᷑ circulo· uł potiꝰ ab
hyein · qð ẽ pluere.Et eſt hyems frigida

bumida. Iñn hic⁊ hec hyemalis. ⁊ H le.

Pien grece· latine dꝛ ſacrũ· vel ſanctũ.

ierapigra · vel hierapitagravĩ a hiera ·
qð ẽ ſacꝑa pigraqð ẽ medicina· q̃i ſaca

vel ſancta medicina ꝓpt eiꝰ vtilitatẽ. Eſt
enĩ optima medicina.
Hierarcha.che.i.ſacer pncepsſicut eps.⁊
oꝛ a hiera.⁊ archosqð ẽ pnceps. Iñ hie/
rarchia chię.ei ptãs/uł ſacer bncipat. Et
ſũt tres hierarchięaĩ q̃libet ſũt tres oꝛdi/
nes angeloꝝ. Inñ hierarchicca. cũ.i. ſacer
uł ſacrat. uł ad hierarchiã ꝑtinẽs.vt actꝰ
bierarchici.i.ad hierarchiam ꝑtinentes.
Hierapolis.pe.coꝛ.quędã ciuitas.
Hieremas · ĩtertat᷑ excelſus vñi ·:qꝛ dictũ
eſt ei: Ecce cõſtitui te ſuꝑ gẽtes ⁊ regna.

Hieroboã · ſterpᷣtat᷑ ſupiꝰ oiiudicãs:vel cã
ppri · aut viuiſio ppli·ſiue viſcernẽs ꝓplłm
q; in regno eius diuiſus fuit ꝓpls iſrael· et

ſciſus a regno ſtirpis Hauid.
Hieronym iterpᷣtat᷑ ſacra lex.Fuit enĩ ſan
ctus.i.fimꝰa mũdusuł ſanguine tinctus
vel ſacro vſui deputatꝰ· ſic vaſa tẽpli di/
cebãt᷑ ſacra:q; ſacro vſui deputata. Et nõ
q; cũ olim in ecdleſia vnuſqͥſq; caneret qð
volebat:Cheodoſi imꝑatoꝛ Hamaſum
papũã roganit ·vt alicui viro docto eccle/
ſiaſticũ officiũ cõmitteret oꝛdinãdũ.ꝗpᷣe
igit᷑ ciens Mieronymũ in lingua latina:

gręca. hebꝛaica ꝑfectũ.⁊ in oĩ ſca ſůmũ:

eidẽ pᷣdictũ officin cõmiſit. Mieronymus

S pſalteriũ ꝑ ferias diſtinxit.⁊ vnicuiq;
ferię nocturnum ꝓpꝛiũ aſſiguitac:Gloꝛia

patri ⁊c.in fine cuiuſlibet pſalmi dicẽdũ

inſtituit. DPeinde epłas euãgelia:pꝑ anni

circulũ decãtandascęteraq; ad officiũ p/
tinẽtia/pᷣter cantũ rationabilit᷑oꝛdinauit.

Miſitq; idẽ de Bethleẽ ad ſũmũ põtifi

ccẽ̃.⁊ tã a papa qᷓ;ᷓ a cardinalibo fuit valde
appꝛobatũ.⁊ ꝑpetuo autenticatũ.Candẽ
aut in oꝛe ſpeluncę.vbi oñs iacuit:monu/

gintaocto ãnis ⁊ mẽſibo ſex ſepult fuit.
Hieroſolymipeta tę.pe. coꝛ.ↄ.p.peregrinꝰ
qui petit hieruſalem.
Hieruſalẽ grece · latine pacifica· vel viſio
pacis interpᷣtat. Itẽ Piebe ſpun nomẽ
fuit cuiuſdam viri. Iñ hiebuſeus.ſea.ſeũ.
Hiebuſei edificauerũt hiericho Onde⁊
dicta eſt hiericho · quaſi hiebico · qꝛ Hie⸗

bus hieruſalẽ ãpliauit: ideo hieruſalem

dicta eſt hiebus. Siqͥdẽ hieruſalẽ bmo
dicta eſt ſalẽa cõditoꝛe·ꝗͥ dicebat᷑ ſalem
Poſtea victa ẽ hiebus · ab ampliatoꝛe qͥ

vocatus eſt HMiebus. vel a hiebuſeis ha ⸗

bitatoꝛibus. Poſtea illis duobo noĩbus
cõiunctis ꝑ cõpoſitionẽ ſcilʒ hiebo ſalẽ
dicta ẽ hieruſalẽq̃ſi hiebuſalẽ.⁊ videtur
ꝓferendũ eſſe ꝑ geminũ.s.ſ̊ dic ꝙ in cõ/
poſitione vnũ.s.abijcitur. Heęc poſtea a
SBalomone dicta eſt hieroſolyma:quaſi
hieroſalomonia. Et nota ꝙ iuenit· h hie⸗
roſolyma.mę.⁊ hę hieroſolymę.marũet
hieroſolymis indedlinabile:in eodẽ ſenſu
ſcilʒ pꝛo illa ciuitate.Et hęc etiam coꝛu/
pte a poeijᷣ ſolyma dicta ẽ. Et poſtea ab
helio hadriano vocata eſt helia. In ipſa
eſt ſion · quę hebꝛaice ſpeculatio interpꝛe/
tatur.quia in ſublimi conſtructa de lon/
ge venientia contemplat᷑.Et nota ꝙ hie⸗

ruſalẽ hiſtoꝛice eſt nomẽ ciuitatis cuiuſdã

Tropologice eſt typus aie ſidelis.Rllle/
goꝛice figura eſt eccdleſię militantis. ?lna/

go gice typuz gerit ecdeſię triſphantis.
Itẽ ſcias ꝙ hieruſalẽ ciuitas euerſa eſta
MNabuchodonoſoꝛreſtituta ẽ a Neemia
Jeſu ſũmo ſacerdote. Euerſa vᷣo eſt a

romanisreſtituta eſt ab helio hadriano.

ſed non in eodẽ loconec in pꝛiſtinũ ſtatũ

vt dicit glo. ſuꝑ illud Jſa.2 5. Poſuiſti
ciuitatẽ in tumultũ · vꝛbẽ foꝛtẽ in ruinam
Meꝛ aüt in alio loco ſit modo hieruſalem
qᷓ; eſſet cũ fuit oñs crucifixus:patet ex hᷣ

qꝛ loc in qͥ crnciſixus ẽ oñs ⁊ hoꝛtus in q
ſepultus eſtmodo ſunt in medio ciuitat

⁊ tunc erant extra. Dñ apłs ad Hebiʒ?
Pꝛopt᷑ qð ⁊ Jeſus vt ſanctificaret ppm
ſuũ ſanguinẽextra poꝛtã paſſus eſt.
ieu ꝓpꝛiũ nomẽ viri.⁊ interpᷣtat᷑ patiẽs
vel faciẽs · ſiue cõmotus · vel cõmotio.

Hilaramen. minis.n. t.i. leticia xel gaudiũ

7 dicitur ab hilaro.as.

Hilarius.rij.quidã ſanctus dictus ab hi

laro· as:qꝛ ſemꝑ fuit hilaris i dei ſeruitio.
Et binc Milario. onis.pꝛo alio ſancto.

Hylas· eſt fluuius Aſie. Itẽ hylas ul hyla

fuit quida armiger vel amaſius Hercu/
lisqᷣ fuit raptꝰ a nymphiscũ exhauriret
aquã de qdã fonte· ſm fabulas poetarũ.

NℳVyle hyles.fę.ge.interpꝛetatur ſilua.⁊ di/

cta ẽ ſic pꝛimoꝛdialis materia· quã qͥdaʒ
vocauerũt ſiluã:qͥdã poſſibilitatẽ:quidã
int᷑ aliqͥd⁊ nihilq dã int᷑ aliquã nullam
ſubſtantiã. quidam receptaculum oĩum
foꝛmarũquidam coꝛpus incoꝛpoꝛeuma
alijs adhuc noibus phi eam vocauerũt.

Si queres vtꝝ byle ſit aliqd uł nihil.Qõ

hoc cõcedim eſt inter aliqͥd ⁊ nihil. DPe

bodiit
biviͤ
nnhe
ſelignn
iſfome
ngtelig
gigls⸗
elemente

Poln

Nnete
lnogo

Pennn

Aupen
ſeman
foma⸗
go
conag
Pywe
font⸗
taunt
ur
n r
ſonig
nna
hynnd
Pmg
w.
Pfonn
Pynn
no.
bym

Pynn

Wmin
n.
Mapohe
nennie
Eipoſtuib
Lwacbe
rnnsi
vanhakt
Ama
uwea
Umiſtuti
. Poſu
Knpunamn
51nmon
Mebqz:
iun pin

amul
vano.
oo.
lontbyit
Peru,
hiſ⸗
gtmmd
zbi N

hoc dicit Calcidius ſuꝑ latonẽ. Sicut
nibil vidẽdo videmꝰ tenebꝛasa nihil au/
diendo audim ſilẽtiũ · ſic nihil ĩtelligẽdo
ĩitelligimꝰ hylem. DHñ Rug. Cũ aliquid
infoꝛme cõcipio · pꝛius nihil intelligo q;
in telligã. Et ab hyle vic ẽ hyleus qda,
gigas ꝓpter cõfuſionẽ ⁊ magnitudinem
elementoꝛum.
Hilus.li.m.s:⁊ hilũ.li.granũ/putamen qð
adhbęret fabęvel medulla pennyſcilʒ illud
tenue· qð eſt in medio pennę.

ymen. nis maſ. ge.eſt mẽbꝛanula illa in

qua puer ĩuoluit᷑ in vtero matris.ꝗ alio
noie matrix dicit᷑. In qua ſũt ſeptẽ cellulę
foꝛma humana impꝛeſſę nec plures. Vñ

nõ cõtingit plures q; ſeptẽ pueros ſimul

concipi a muliere.
Hymeneus.nei.deus nuptiaꝑ · liqñ aũt
nit ꝓ nuptijs:qñq; ꝓ coitu.⁊ interpꝛe/
larur anen Etpanns pe. VHñ Duidiꝰ.
Maioꝛ hymeneus adeſt nõ illi gratia le⸗/
ctoꝛ. Item Ouidius.Ecce vocant hyme/
neo ⁊ ignibus atria fumant.
Hymnicanus.ni.qui canit hymnos.
Hymnidicus.ca.cu.qui dicithbymnos.
Hymnigraphꝰ.pha.phũ.i.hymnoꝝ ſcri/
ptoꝛ. Inde hbęc hymnigraphia.phię a.
bymnoꝝ deſciptoo.ẽ
Hymniloquus.qua.quũ.qͥ loqt᷑ de bym/
no. Itẽ ꝓ eodẽ hymnilog.ga.gũ. Inde
hymnilogia.gię.i.mo uł laus de hymno
Hymniſta. ſtę.o. ge.qͥ facuł cãtat hymnos

Hymnus.ni.maſ.ge.i.laus dei cũ cantico.
Propꝛie enĩ hymnus eſt cõtinens laudẽ

dei. Si ergo ſit laus⸗ nõ ſit dei nõ ẽ hym
nus. Si ſit laus.⁊ ſit dei.⁊ nõ cantet᷑· non
hymnus eſt. Si ergo in laude dei dicit

cantat tunc eſt hymnus. Cui cõtrariũ eſt

thꝛena·.q eſt canticũ lamenti funeris.
Hin·queędã menſura eſtſcilʒ ſextarius.

VHinnitus.tus.tui.ꝑ geminũ.n.clamoꝛ eſt

equoꝛũ.Et ꝓducit.ni. Dñ Job. 3: Aut
circũdabis collo eius hinnitumꝛ
Ninnulus.li.dicit᷑ filiꝰ ceruoꝝ.Iñ hinnu⸗

linus.na.nũᷣ.⁊ hinnuleus.lea.leũ.in eodẽ

ſenſua hic hinnuleꝰ.lei.idẽ qð hinnulus.
Vñ Cant.2. Similis eſt dilectus meus
capꝛeę hinnuloq; ceruouum.
NPypailage· ſᷣm Iſidoꝝ fit quotiẽs ꝑ cõ/

traniũ ꝓèba ĩtelligut. vt Date claſſibo v⸗
tos.cũ ecõtrario:daſſes vent.⁊ nõ vẽtos

daſſibus demus. Item Derflauit fiſtula
buccas. Del ẽ cõuerſio caſuũ: vel conſtru/

ctionũ.vel qñq; totius ſnię dꝛ ab hypo

qð eſt tranſ.⁊ allage:qð ẽ mutatio: inde
bypallage.i.tranſinutatio.
HPHypaton · dicũt gręci iecur. Iñ bypatic.
ca. cuʒ. qui patit in iecoꝛe· vel ꝑtinens ad
iecoꝛ.Et coꝛ.ti.

Pyper grece. i. ſuꝑ latine.

Hypaſpiſtes gręce· idẽ qð ꝓtectoꝛ latine.
V Hieronym in plogo Geñ. Ariſtes
eiuſdẽ Otolemęi hyꝑaſpiſtes.

Hyobaton. eſt gdã trãſcenſio vᷣboꝝ oꝛdi⸗

nẽ turbãs. Oel ẽ longa⁊ ſuꝑgrediens cõ/
ſtructionis vel ſnię trãſcẽſio · ſcilʒ cũ vꝓᷣbũ
aut ſnia oꝛdine cõmutat᷑.Cuiꝰ quĩq; ſunt
ſpecies · ſclʒ hyſterologia·:vel hyſteron/
ꝓteronanaſtrophe· parentheſis · temeſis ·
Hygbole ·ẽ dictio fidẽ excedẽſ augẽdi mi⸗
nuendive cã. Augẽdi.vt Iſte ẽ niue can/
Didioꝛ/aquilis velocioꝛ leonibus foꝛtioꝛ.
Minuendi ve.vt Terrebit te ſonit᷑ folij
volantis.⁊ VBenigrata eſt ſuꝑ carbones
facies eoꝛum.

Pyperbolicus. ca. ci.i. excedens veritatem.

elatus.⁊ didtur ab hyperbole.
Hyꝑ boꝛeus.rea.reũ.i.ſuꝑ qð boꝛeas flat ⸗
dꝛ ab hyꝑ ⁊ boꝛeas.VDñ ⁊ qͥd mõtesdi/

cuũtur bypboꝛeiſuꝑ quos⁊ a qbus boꝛeas

flat · qui ⁊ hyꝑbata.batę.dicunt᷑.

Hyꝑcatalecticus.vide.S. in Catalecticus.
Pyperdulia.vide.S. in Dulia.

Hyꝑphan.na.nũ.i.ſuꝑbo vꝛ ab byper:

phanus:qð eſt apparitio.ꝗñ h̊ byppha⸗
nia.nię.i.ſuꝑbia/ſcilʒ cũ aliquis vult appa

rere ſuꝑ illud quod eſt.

Hypenion. onis.i.ſuꝑ oĩa: dicit᷑ab byp.

on.qð eſt totũulłoẽqð qñq; d de Joue

q ſuꝑ oĩa ẽ.qñq; de ſole · ᷣ ſuß faciẽ toti

rerre in circnitu fert᷑.qñq; de qdã gigãte·
qui ſuꝑ omnes alios fſuit.
Hyꝑlidꝰꝰ dꝛ ab hyꝑ⁊ lidiꝰ.qð oꝛ acut ſo/
nus in muſica.⁊ ẽ hyꝑlidiꝰ.idẽ qð lidius:
ſcilʒ acutus ſonus in muſica.

Hypſintelicon i. pluſq; ꝑfectũ ·qd ſteritũ
apud gręcos deſit rẽ multo añ p̃teritãz

d ab bypꝑ.⁊ ſintelicon:qð eſt ꝑfectũ.
Hypꝑſophia.phię.i.ſuꝑgrediẽs ſapiẽtia.
Hyphen · interpꝛetatur copulatio.Eſt eni
byphen.modus pꝛonunciandi qui con/
ſiſtit ĩ cõtinua ꝓlatiõe dictionũ ſine vlla
viſtinctione.vt h: Populus gẽtiũ ⁊c. Et
dicit᷑ ſicquia vna dictio ſub.i.poſt aliaʒ
ſine diſtinctione copulatim pꝛofertur.

Hippocentaurus.ri.idẽ eſt qd centaurus

ſcilʒ monſtꝝ ex ꝑte homo.⁊ exꝑte equus

R

ſicut onocentaurus monſtrũ ex ꝑte aſinꝰ.
ex ꝑte homo.Mã onos aſinus dꝛ.Et dẽ
ab hippos.qð eſt equus.⁊ centaurus.
Pypocrita.tę.O.p.dꝛ fictoꝛ:ſimulatoꝛ.⁊ re/

Bſentatoꝛ altiꝰ ꝑpſone. Simulat eni ſe eſſe
R

id qð nõ ẽ. Et dꝛ ab hypoa criſis.qð ẽ iu/
iciũ·qꝛ dũ intus malus ſit·bonũ ſe palã
oſtẽdit: ideo de eo habet᷑ falſum iudiciũ
vũ falſo vultu incedit: ſimulat quod nõ
et᷑. Inde hypocriſis.ſis.i.ſimulatio.
Hypodiaconus/vel hypodiacon gręce · dꝛ
ſubdiaconus latine. .
Hippodromus.mi.m.S.i.ſtabulũ equoꝛiũ ·
vel toꝛmentũ factũ ad modũ vel ad ſimi/
litudinẽ equi: dẽ ab hippos/qð cẽ equus.
7 dꝛomosqð ẽ curuitas. Del hypodro/
mus.mi.dicitur locus obſcurusa domus
declinandi ad neceſſitatẽ· vel locus ſupꝛa
Vel citra ·q ſũt arcus deambulatoꝛij·ſuꝑer
quos hoĩes ambulãt.Et hᷣm H̊ hypodro/

mus ↄꝑonit᷑ ab hypo· qð ẽ ſub dꝛomos

quod eſt curuitas. Oel ab hyper:quodẽ
ſupꝛa.⁊ dꝛomos/qð eſt curſus.qꝛ deſuper
hoies currunt ⁊ ambulant. Mñ in legeda
beati Sebaſtiani vr · Cũc iuſſit eũ in by⸗
podromo palatij tamdiu fuſtigari:q; diu
ſpiritũ exalaret. Et coꝛ.ꝛo. Mñn. Mypo/
vꝛomiq; decus par ſit loc his duodenꝰ.

Hypophoꝛa · eſt obiectio quę põt fieri ab
adquerſario.⁊ dicit᷑ ab hypo· qð eſt ſub.et

zoanod eſt fero.i.dico.
ippogabus.gabi.maſ.ge.i.nauis q̃ equi

trahunt.⁊ diet᷑ ab hippos.qð eſt equus.
PHypogeũ.gei.i.ſub terris cõſtructũ ędiſi/

cin · qð nos antrũ. vel ſpelucã dicimus.et
diꝛab hypo.? ge · q eſt terra. Sed h̊ by/
cogeus maſ.ge. dꝛ ſol.qꝛ ſub terris vadit

in nocte. DHel hypogeus oꝛ ab hyp·quod

eſt ſuꝑ.⁊ gę· qð eſt terra.q in die ſuꝑ t᷑rã

ferat. Onde ⁊luroꝛa.Dulpibo hypogeis

aſſociandus abis.

Pypolidius·vij grauis ſonus in muſica. q

⁊ ſublidius vꝛ/ab hypo.⁊ lidius.
Pippomanes.nis.m.t.q̃ſi velox ad modũ
equi.vñ ꝓpter ſuã velocitatẽ oicit᷑ ſuꝑaſſe
Ttlante curſu. Sed hoc hippomanes in⸗

declina. neu. ge. eſt qdã herba ꝗ ſe come-

dentes facit ſurere. Del potius bippoma/
nes · eſt virus qð ſtillat ab inguine equę

ex nimia luxunia oñ amoꝛis rabie fertur.

Et vicit ab hippos·qð eſt equus mano
nas.q; ab inguine equę diſtillat. Mocno
uerce maleficę ſolẽt colligere.⁊ potionẽ
moꝛtifer inde facere.qð venenũ ſimiliter

dicitur hyppomanes.
Hypopyrgii.gij.n. s. dicit᷑ illud ferreum

inſtrumẽtũ. qð retinet ? ſuſtinet ligna in
igne.⁊ dĩ ab hypo⁊ pyr ⁊ gero ·q̃ſi ſubtꝰ

ignem gerens.
Hypo.i.ſub. Sed hippos.i.equus.

Hypoſtaſis. ſis it.i. ſubſtãtia itellecta ſine

foꝛma .ſcilʒ pꝛimoꝛdialis materia.⁊ dꝛ ab

hypo · q eſt ſub ſtaſis.qð eſt ſtatus vel
ſtans quaſi ſubſtãs: quia habet ſubſtare

oĩbus accidentibus.⁊ in ſe oĩia accidẽtia

recipit.nullo tñ infoꝛmat᷑ Iñ hypoſtatic
ca. ci. Et nota ꝙ greci vtunt eodẽ modo

H noĩe hypoſtaſis·ſicut nos vtim h̊ noĩe

pſona. Vñ põt vici ꝙ tres ꝑſonęſunt in
diuinis· vel hypoſtaſes.i.tres ſubſiſtẽtes.

Hippotam.mi.i.equus fluuialisſcilʒ qͥdã

pilſcis ſic dictus: q; ſit equo ſimilis:doꝛſo.

iubahinnitu:roſtro reſupinato a pꝛimis

vẽtibo·cauda toꝛtuoſa.vngulis binis.die

in aquis cõmoꝛat nocte ſegetes depaſcit.
Hypotheca. cę.f.p.eſt cũ res cõmodat᷑ ſine

viſpoſitione pignoꝛis:pacto vel cautiõe
ſola interueniente. Et viffert a pignoꝛe ·

quia pignus eſt quod ꝓpter rem creditã
obligat. Item fiducia viffert ab vtroq;.
Eſt autẽ fiducia cum res aliqua ſumendę

mutuę pecunię gratia · vel macipat vel in
iure cedit᷑. Item hypotheca vicit ideʒ ꝙ

apotheca. In hypotecarius.ria.riũ.qð ad
bypothecã ꝑtinet. Et hic hypothecanius.i.

apothecarius.vel qui rem noĩe hypotheck

Hypotheſis. dĩ canſa vbi auʒ certa ꝑſona

controuerſia eſt. Et bypotheſis ẽ ſubſta⸗
tia· vel viſputatio ↄditio·ul ſuppoſitio
vel conſenſus. Iñ hypothetic.ca. c. i.cõ/
itionalis: vel ſupoſitiuꝰ.⁊ dꝛ ab hypo·
qð eſt ſub.⁊ theſis:qð eſt poſitio. Iñ hy⸗
theſis.i.ſuppoſitio.

ypoſenſis.e vbi diuerſa verba ſingulis

qbuſq; danſul/ ppe ſbiũgũt.vt Sic regẽ

adijt.⁊ regi memoꝛat:nomẽq; genuſqʒ.

Hir. vigil interpꝛetat.

Myrcania.nię.vꝛ quędã ſilua quę ſubiacet
ſcythię. Ju bec hyrcania. nię.quedam re⸗

gio illi ſiluę adiacẽs. Iñ hyrcanus.na.nũ
pe. pꝛo. Oñ vᷣluroꝛa. Poſt annos plures
hyrcanus ſurripit yununun.
Hircinus.na.nũ.pe.pꝛo: hircoſus.ſa.ſũ.in
eodẽ ſenſu:q eſt fetidus inſtar hirciq̃ſi q
ſudoꝛe coꝛpoꝛis fetido fetet. Hircin etia
eſt coſſeſſiuũ de hircus.
Hircus.ci.vide.j.in hirquus:

A.
e
el

cihe

1
Wukln,

nye
N e

koi l
Nibywkn
Niogenodo
SDbndie
Songſun,
apali.
vPWante
mpige⸗
EM.

teſnguls
Ncnege

atiun
ma

iuqſi
an' en⸗

Hirquub. li.dimi.malſ.ge.puer libidino/
ſus ⁊ laſciuus vt hircus.⁊ qͥ oculos ſemꝑ

retoꝛquet ad angulos ex nimia laſciua.

Hirquus.qui.maſ.ge.bᷣm Suetoniuʒ· eſt
oculoꝝ angulus vbi putredo colligitur.
Et qꝛ ex nimia laſciuia: luxunia ſolet qdã
retoꝛquẽ oculos ad hirquos: Inde di h̊
bircus.ci.caper/ſcilʒ aĩal laſciuũ ⁊ petulcũ
feruens ſemꝑ ad coitũ.Cuiꝰ oculi ad li/
bidinẽ in trãſuerſũ aſpiciũta ad hirquos
retoꝛquent᷑.⁊ inde dictus eſt hirc. DNicit

enĩ in naturali hiſtoꝛia: hircos ita eſſe li /
bidinoſos. vt indignentur ſi videant ali/

quos coeũtesvt in eos impetũ faciãt. Iñ
hirculus li.⁊ hircio lus.li.diminutiua.
Hirſutus.ta.tũ.i.aſper pilis.vel piloſus ut

hircus. Iñ hirtus.ta.tũ.ꝑ ſyncopam pio

hirſutus.ta.tũ Dñ de ſancto Joanne dꝛ.
PHꝛeębuit hirtũ tegimẽ camelus. Pꝛopꝛie
quidẽ eſt hirſutus·cuiꝰ pili erecti extant.
Pirudo.vinis.i.ſanguiſuga: dicit᷑ ab hę⸗
reo · eo ꝙ carni adhęreat. Et ꝓdu.ru. Dñ
Dꝛatius. Non miſſura cutem niſi plena
quoꝛis hirudo. Iñ hirudine .nea.neũ.⁊

hirudinꝰ.na.nu.i eodẽ ſenſu. Inuenit᷑ hec

hirundo.oinis ꝑ.n.ꝓ quadãa aue. Iñ hi⸗
rundininꝰ.na.nu.⁊ hirundineus.nes.neũ.
in eodẽ ſenſu. Miruũdininus etiã dĩ paruꝰ
filius hirũdinis. Dñ.les hiruũdo volat
nat hirudoagitat᷑ arundo. Del ſic. Can⸗

tat hirũdo/ſugit hirudocreſcit arundo.

Pyſchiros gręcelatine dicit᷑ foꝛtis.
Hiſpanus.ni.fuit quidã rex conditoꝛ hiſ/
Panie ande dicta ẽ hiſpania. nię Et binc
iſpanus.na.nũ. gentile poſſeſſiuũa bic
⁊ hęc hiſpanienſis.⁊ hoc ſe gentile.Et ha⸗
bet ſex pꝛouintias ·ſcilʒ terraconẽſem/car/⸗
taginẽſem · luſitaniã · galiciam · beticam · et
tranſ fretũ in regione africę tingitaniam.

ſeptentrionali plaga a pirenio vſq; ad
cartaginẽ poꝛrigit᷑. Olterioꝛ quę in meri/
die a celtiberis vſq; ad gadicanũ fretum
extendit᷑ Citerioꝛ aũt⁊ vlterioꝛ dicta eſt/
quaſi citra vel vltra. Sʒ citra · quaſi citra
terras.⁊ vltra vel quod vltra ſit. vel quia
non ſit poſt hanc vlla⁊ alia terra.
Niſpidus.da.dũ.i.aſper·fetoſus: piloſus
hirſutusſqualidus. Et coꝛ.pe.
Hiſter.ſtri.maſ.ge.fluuius eſt qͥ ⁊ Danu/
bius dicitur. Onde hiſtri dicti ſunt: Si
quidẽ de colcho inſula quidaʒ miſſi ad ꝑ/
ſequẽdos argonautasa ponto ĩtrauerũt
biſtrum fluui.⁊ indea vocabulo amnis

quo a mani receſſerunt · hiſtri victi ſunt.
Inde hęc hiſtria.ſtrię.dicta eſt terra quã
incoluerunt. Inde hiſter.ſtra.ſtrũ.gẽtile.
Et hec hiſtrix.cis.quoddã aĩal q̃drupes
ſpinoſũ ·quia in terra illa abundat.

Biſtoꝛia · dicit᷑ ab hiſtoꝛin:qð interpꝛeta

videre· vel cognoſcere. Antiquitus enim
nullus ſcribebat hiſtoꝛiã ·niſi qꝛ interfuiſ/
ſet. ⁊ ea quę ſcribẽda eſſent vidiſſet. Del

iqeo didtur ab biſtoꝛin · quia diu pꝛete-

rita ad noſtrã memoꝛiam ⁊ noticiã redu-
cit. Eſt autẽ hiſtoꝛia res geſta a memoꝛia
hoĩuʒ. ꝓpter vetuſtatẽ remota. In noſtro
tamen vſu ⁊ ſi nuꝑ vel aliquãtulũ res re/

tro geſta ſit· tamẽ dicitur hiſtoꝛia. Inde

biſtoꝛiola.lę. diminutium.
Hiſtoꝛic.ci.qui biſtoꝛiã deſcribit.vel nar/
rat.⁊ coꝛ.ri.⁊ poteſt adiectiue decdinari.

Hiſtoꝛiographus.phi.i.deſcriptoꝛ hiſto⸗

riarũ. Iñ hiſtoꝛiographia. phię.biſtoꝛię
deſaiptio.
Hyſterologia · vel hyſteronpꝛoteron · eſt
ſententięcu verbis oꝛdo mutat. vt Coꝛ⸗
rere parant flãmis. frangere ſaxa. NS
ſic intelligas. Hyſterologia·eſt mutatus
oꝛdo ſentẽtię cũ verbis.vt in pᷣdicto exẽ/
plo.Toꝛrere parãt ⁊c.pᷣ enĩ ſolenti mola

frangi triticũ.⁊ poſtea toꝛreri.i.flãmis co/

ui. Ergo ⁊ ſenſus verba cõfũdunt᷑.Itẽ
irgilius. Moꝛiamur ⁊ in arma ruamꝰ.
Itẽ Nutrit ⁊ pꝑeꝑit. Itẽ vomit potat.
iſtrio. onis.m.t.i.geſticulatoꝛioculatoꝛ

qͥ diũſos geſtꝰ ⁊ habit hoiuʒ ſcit reßſen⸗

tare.⁊ dꝛ ab hiſterion · qð ẽ geſticulariq̃i

hiſterio. Oñ hiſtriões dicebant᷑ retjſen-

tatoꝛes comędiaꝝqͥ i recitatõe laruas ſuę
faciei apponẽtes reßſentabant habitus
geſtus diuerſonꝛꝝ. HW
Hiulcus.ca.ci.i.hians.fiſſus:rimoſus.⁊ dẽ
ab hio. as. In eſtate tra ẽ hiulca · cñ ẽ fiſſa

⁊ rimoſa caloꝛe ſolis.Et cõponit᷑ ſemibi /

ulcᷣ. ca. c. i.aliquãtulũ hiansaꝑtex ꝑte.

H ante OD

Holigopomenon · ſub paucis vbis mul⸗/

toꝝ ↄphenſio.vt h̊ Orit amoꝛ PHaridem
Vel bic. Moꝛs mala.moꝛs intus:malus

actus.moꝛs foꝛis vſus. Cumba. puella;
puer· axarusiſta notrnt.
Holocarpaniũ.nij.n.s.dꝛ ab holon/qð eſt

totum. carpos/qð eſt fructusquaſi totꝰ

fructus. Et coꝛ. po.
Holocauſtoma.atis.n.t.idẽ eſt quod ho⸗/
locauſtũ./p.pe.nti·ᷣ pe.gti coꝛnipit.

Holocauſtu.ti.n.S.i.ſacrificiũ quod olim

fiebat de aĩalibo bꝛutis dꝛ ab holon:q

eſt totũa cauſtos.qð eſt incenſũ·qſi totũ
incenſum/q; totũ incendebat combure/
bat: non comedebatur.

Holofernes oꝛ ab holon · qð eſt totum.et

fero fersa necisquaſi ferens oĩbus necẽ.
vnde bene diabolũ ſigniſicat.
Holographũ.phi.i.teſtamẽtũ manu au/⸗
toꝛis totu ſcriptũ: vicit᷑ ab holon/qð eſt
totũ, graphia ſcriptura.
Holon grece.latine dicitur totum.
Holoſericus.ca.cũ.i.totus ex ſerico dicit᷑
ab holon · qð eſt totũ.⁊ ſericus· Iñ h̊ ho⸗
loſerica.ceę.qdã veſtis tota ex ſerico facta.
Homagiũiqẽ eſt qð fidelitas:tñ ſpe.e.ti.i
li.de feu. ponit illã vifferẽtiã · ꝙ homagiũ

eſt de his ꝗ ad tẽpoꝛalia ꝑtinent. Et ideo
ꝓ ſpũᷣalibus indignũ eſt vt qͥs homagiũ

facẽe ↄpellat᷑ Fidelitaſtñ ꝓ ſpualibo ſtat᷑

qu Rlati bene pſtant fidelitatẽ. vt in.c.an/
tiqua.de puile Mel põt ſic deſcribi:Ho/

magiũ· eſt ꝗqdaʒ aſtrictio ſeruitutis liberi
hoĩs facta dño ſuo ꝑ pactionẽ · vel peti⸗
tionẽ ſiue ſtipulatione pmittente libero
hoĩie dñio ſuo fidelitatẽ.⁊ conſtituente ſe
hoĩeʒ vel vaſallũ ſuũ. Et in aliqbo ꝑtib⸗
fit hoc modoille qui facit homagiũ coꝛã
ſio ſuo flectit genua:tenens man ſuas
cõiunctas ſimplicit᷑ inter manus vñi:iuſ/

iurãdũ de fidelitate eᷣſtans. Et mutuo ſe

in ſignũ fidelitatis oſculantur.
Homagiũ decretale tale eſt: Mam beres
hoĩs mei · qͥ cũ de cõſuetudine poſſit ifeu/
Dari.⁊ ꝑ cõſequẽs in homagiũ ſuccedere
debet infra certu tẽpus me in vñm agno⸗
ſcere: fidelitatẽ mihi eᷣſtare ego teneo:

eũ ratiõe talis feudi ĩ hoĩeʒ recipe in re
cipiẽdo videoꝛ ſibi ius feudi decernẽ. ꝓot

qð dici poteſt homagiũ decretale.

Homagiũ edictale ſiue hẽditariũ· ſm ſpe.

eſt qð aliqs habet eoipſo ꝙ ẽ heres. NMã
eoipſo qð adit hęreditatẽ hoĩs mei/pſo/

nã eius repſentat.⁊ videt hoĩs homagiũ

ſubiſſe.
Homagiũ legiũ ſᷣm ſpe.ẽ qð fit imꝑatoꝛi
uł regi nulli alteriꝰ fidelitate ſalua. Jllud
aũt qʒd fit alijs.nõ oꝛ legiũ.q; fit uł iurat
ſalua impatoꝛia.vel regia fidelitate.

omagiũ nõ legiũeſt qñ aliqͥd excipit᷑

Puta.facio tibi homagiũ excepta fideli/

tate quaʒ oño tali legio teneoꝛ.vel ſaluo

ꝙoſſũ cũ voluero oñʒ legiũ m cõſtituẽ.
Vel ſaluo · qꝛ nolo tibi contra talẽ iurare.

Pomeęoſis eſt min notęrei p ſimilitudinẽ

eiꝰ ꝗ mag nota eſt demõſtratio.⸗ interp/⸗

tatur ſimilitudo. Huius tres ſunt ſæcies.

Icon ꝑabola·paradigma.i.imagocõpa
tio · exemplũ · vide locdis ſuis.
Homęoptoton. eſt cñ in ſiles caſus exeũt

v̈ba viuerſa. Sicut apud Enniũ iuenit

Merẽtes · flẽtes lachꝛymãtes.⁊ miſeran/
tes· m Donatũ. Bel hm Bedã Homęo
ptoton ·eſt cũ diuerſis caſibo variatoꝛo.
vt ait apłus Ro.xi.Quoniã ex ipſo.⁊ ꝑ

ipſũ.⁊ĩ ipſo ſunt oĩa·ipſi gloꝛia in ſecula.
omęoteleutonẽ ci ſitli modo dictiones
plurimęfiniũt᷑.vt Eos reduci:q;ᷓ relinqui

deuehi. q; deſeri malui.Et fit ꝓpꝛie ĩ bis
vt Albijt · abceſſit · enaſit· erupit.
Homerocẽtonas virgiliocẽtonasexcer⸗
ptiões ꝗqdã ſũt de libꝛis Momeri Dir/
gilij in duobo libꝛis redactęin qbo multi
ꝓ̈ſus pᷣter dictoꝛũ autoꝛũ intentionẽ ad/

aptat chꝛiſto. Pñ Mieronymꝰĩ epla ad
Paulinũ.õe Quaſi nõ legerimus home/
rocẽtonas⁊ virgiliocentonas.i.opuſcula

de vᷣſibo Homeri Wirgilij cõpoſita. Et

ꝓdu.to. Quidã ſane excerptoꝛes libꝛoꝛũ

Homeri Virgilij traſcurretes · vbicũq;
iuenerũt aliqͥd qð ſuę materiępoſſent ad/

aptare · pũcto ſiguerũt.vt qñ cõpilarent

ꝓmptius iueniret.⁊ ab hmõi punctatiõe

centones vicũt᷑ ſcipta ex vᷣſibo cõpilata

hinc inde collect.⁊ pᷣm materiã cõtinuat.

Cento eni vt dicũteſt ꝓbũ gręcũidẽ qð
piũgo. Iñ vĩ cento.onis.idẽ qð pũctꝰ Et
declinat᷑ h v̈giliocẽto.tonis.h̊ homero/

cento.tonis.Dñ virgiliocentonas ⁊ ho/
merocentonas ſunt acti plurales gręci.

Homicida dę.pe p.i.hoieʒ cędẽs.ioccidẽs
Homicidiũ.dij.dicit᷑ hoĩs occiſio·ab ho⸗

mine facta.
Hominiũ
quod homagiũu. S
Homo.inis.ↄ.t. ab humꝰ.q̃ſi humo.q;

ex humo ẽ effect. Iñ q̃ttuoꝛ diminutiua
ſcilʒ homũculꝰhomũcio ·homullus ho⸗
mullulus. Mã vt dic Mꝛiſcian in ʒᷣ libꝛio
ꝗ geminãt.l.ante.us.uł.a.vel.u.ĩ vlus vla

vlũ faciũt iteꝝ ouminutiua.ut homullus·
homulluluspauxillus pauxillulus.Et
põt dici ꝙ homo quattuoꝛ viminutiua
habuit ꝓpter eiꝰ quattuoꝛ trãſgreſſiones
Pꝛima fuit in paradiſo. Secunda legis
naturalis. Tertia legis moſaicę. Quar/

ta legis euangelicę. Diminutus eſt etia,ʒ
homo in tempoꝛibus· quia antiquiſſimi

nij. in. .i. hois ſeruitiũ · vel ẽ idẽ

H
vponon

1onn

nsinſt
Ponopt

pbagne
Honxe
vaer.
Hononmn.

mn

duaſsi
Fitbone
b
nücke⸗
Punsrn
Fape
pepos
loꝛum⸗
Ponop
en .
niliug
Pydeqn
Ponopde

7

fatda⸗
Rand
Pene
Hono
ſlſti
Genn
Niſ
Noin
Pond
iſcl
Hon
ninn
r⸗
ns
nlns
ehe
Cacbe
uen
g
ſacn
glian
ſo⸗
kopee
nat
Pom
Gon
N

Nininci
mmnnz
Winng
W
.
lalngi
biin

zenn

te,
n pon
Souinfl
Gchdicnyng
Michtlmi

eh.
inm
rih
mhoe⸗
sloplſale
pemrolbai
epſaru⸗
nccluen
wöpmanir
ſ
iiidid
ipru Et
Gnnnst
Geesint

mnimk.

Ibmno q

ommmmunn
ulugtbo⸗
mkupih
e Ougn/
ſenn

vt oicit Mꝛiſcianus in. 6? li. declinabant

hõ homonis& mutata eſt.o/pdu.in.j.coꝛ.
dicimus homo hoĩs. Hñ Enni. Vul/
turis in ſiluis miſeꝝ mandebat homonẽ.
Homophagia.gię.f.p.vna vel ſimilis co/
meſtio.⁊ vicitur ab homos.qð eſt vnũ⸗
phagin:quod eſt comedere. .
Homogeneus.nea.neũn.i.vniꝰ naturę.vi/
de. S.etero geneus.

Homonymus.ma.mũu.i.ꝓquocus/ſm dia/

lecticos· ſcilʒ vnũ nomẽ pꝛincipaliter er
diuerſis ĩpoſitionibus plura ſigniſicans.
Iñ h̊ homonyma.mę.i.ęquiuocatio· ſᷣm
Hug Del vt Miſcanus dicit: Homo/
nymũ eſt vnũ nomẽ plura ſians. bocin
ꝓpꝛijs? appellatiuis. In ꝓpꝛijs vt Pirrhꝰ

filius Tchillis.? Dirrbus rex epirotarũ.
In apellatiuis: vt Mepos:filius filij. et

neposluxurioſus. Item acies ferni ocu⸗/
loꝛum militum.
Momopaſia. eſt attri
alteri. vt Lingua mea meditabit᷑ iuſticiã
tuã. Linguę enĩ eſt loq coꝛdis meditari.

Vngde quod coꝛdis eſt. attribuit᷑ linguę.

Homophoſiseſt expoſitio ignoti ꝑ cque
l magis ignotũ.vt qͥd eſt palmito.tas
ſtaxo.as.Del qñ ꝑ gręcũ exponit᷑ latinũ.
vt quid eſt homoIntrotxs.
Homos gręce · latine dicitur vnñn.
Homonſion ul homouſ os.i.vniꝰ eiuſdẽ
ſubſtatię vel aſſimilatio.⁊ dĩ ab homos:
qð ẽ vnũ ⁊ vſia:qdð ẽ eſſentia.uł ſubſtãtia
PBñ ꝗeſus chꝛiſtꝰ oñs noſter:dict᷑ ẽ ho/
mouſius.i.vnius eſſentię vel ſubſtãtię cũ
patre. Oñ ipſe vic Joãniſ.iõꝰ. Egoꝰ pat
vnũ ſumꝰ. Itẽ bm Hapiã: Homouſion

i. ſilis ſubſtãtię qꝛ q̃lis detalis imago eiꝰ

Momoteuſis· interptat᷑ ſimilitudo·ꝑ quã
minus notęrei ꝑ ſimilitudinẽ eiuſꝗ mag

eſt nota pandit᷑ demõſtratio · pm Hug.

Honeſtus.ſta.ſtũ.qui nihil habet turpi/

tudinis:quaſi ſtatũ honoꝛis conſeruans.
Inde honeſtas.ſtatis.i.ꝑpetuus honoꝛ:

quaſi honoꝛis ſtatus.
Honoꝛ vel honos · ᷣm Hapiã ẽ gratia di/
grnitatis. collatio in rebꝰ vel oictis · pᷣm ũ
ſacrificiũ:vignitas aliq̃. Oel ẽ reuerentia
galicui exhibita.⁊ ẽ ĩ honoꝛãte.Et attẽdit᷑
nõ ſolũ in reuerẽtia/ſ̊ etiã in adminiſtra⸗

tione eoꝝ ꝗ ſunt coꝛpoꝛi neceſſaria. Et vt

dicit phs in. vꝰ ethicoꝝ: Mirtutis pᷣmiũ
bonoꝛ eſt.⁊ attribuit᷑ bonis.
Honoꝛculus.li.pe.coꝛ.i.paruus honoꝛ.
NHoꝛa.rę, cũ.h.eſt dieru.⁊ eſt ſpaciũ in quo

butio ꝓpꝛietat vniꝰ

medietas alicuius ſigni oꝛitur in oꝛẽte· et
medietas alteri occidit in occidẽte. Itẽ
oꝛa rę.ſine.h.ẽ regionũ.uł finiũ· uł veſtiũ.
Cũ enĩ regionẽvel finẽ· vel extremitatem
veſtimẽtoꝝ deſignare volumus ꝑ h̊ no/

mẽ ſcribendũ ẽ ſine b. Itẽ aliqñ ẽ pluralis

numeri. de os oꝛis oꝛa. Oñ. Hꝛas mũdus
habet · nox horagchlamd oꝛas.vlſpiras

hoꝛã vbi tempus ſignificabit.
Hoꝛdeaceus.cea.ceũ.vel hoꝛdeiceus.cea.
ceũ.quod fit de hoꝛdeo vel eff.
Hoꝛdeolũ.li.diminutiuũ.i.paruũ boꝛdeũ
Inde hic hoꝛdeolus.li.dimi.paruiſſuna
collectio in pilis palpebꝛarũ ĩ medio lata
hoꝛdei granũ ſimilans.

Hoꝛdeũ.dei.eſt quoddã genus frumeuti.

7 eſt frigidum humidum.

Hoꝛno aduerbiũ tẽpoꝛis.i.hocanno.⁊ dꝛ

ab hoca ãnus. Inde hoꝛnus.na.nũ:⁊ hoꝛ⸗/
notinus.na.nũ.pe.coꝛ.in eodẽ ſenſu.i.huiꝰ
anni. deſigt tamẽ qñq; tẽpꝰ indet᷑miate.
Hoꝛologicus.ca.cũ.pe.coꝛ.qui in hoꝛolo/
gio colligit hoꝛas.vel qð pertinet ad ho/

Hoꝛologiũ.gij.n.s.vbihoꝛę legunt.i.col⸗
liguntur. vel intelligunt. .
Hoꝛoſcopus.pi.m.S.i.hoꝛaꝝ inſpectoꝛ.et
vicit᷑ ab hoꝛa.⁊ copos:quod eſt laboꝛ:ulł

intentio· q̃ſi in cognitione hoꝛaꝝ intẽdẽs

Vel laboꝛans· ul dꝛ ab hoꝛaa ſcopimqð

eſt ſpeculari:qꝛ ꝑ hoꝛas natiuitates hoiuʒ
ſpeculatur diſſimili.? diuerſo fato. Inde
hoc hoꝛoſcopiũ.pij.i.hoꝛaꝝ ſpeculatio.
Hoꝛrei.rei.eſt locus vbi reponit᷑ hoꝛdeũ
7 dĩ ab hoꝛdeũ.dei.q̃ſi hoꝛdeũ.Genera⸗
liter tamẽ locus vbi reponit᷑ ãnona quæ⸗
libet vicitur hoꝛreuʒ.vel dicit᷑ ab hoꝛreo
res.quia ſpicis hoꝛret. J
Hoꝛridulus.la.li.diminutiun.i.aliquan/
tulum hoꝛridus. J
Hoꝛridus.da.dũ.i.terribilis· aboĩabilis·
frigoꝛoſus tremens.
Porfipilatio o nis.eſt quãdo pili capitis
pꝛę boꝛrore erigunt᷑. M
Hoꝛtolon.ni.m.S.i.cultoꝛ hoꝛti.Et nõ ꝙ;
ãtiq dicebãt hoꝛtulan p.v.ĩ ſecũda ſylla⸗
ba. Sʒ moderni dicũt hoꝛtolanus ꝑ o.
Hoꝛt᷑ ti.m.s.i.ager amenꝰoleribo abũdãs

uł ꝑadiſus. Iñ hoꝛtułꝰ. li.dimi.i.puꝰhoꝛt

Hoꝛula.lę.oimi.i.parua tẽpoꝛis hoꝛa.
Hoꝛus.ri.qui pꝛimus hoꝛas iuenit.
Hoꝛuſpex.cis.vel hoꝛiſpex.cis.ille qͥ iſpicit
hoꝛas. Et hic hoꝛuſpicus.pici.i.hoꝛarum
inſpectoꝛ:qui etiã hoꝛoſcopus dicitur.

Hoſpes.ſpitis..t.qͥ recipit qͥ recipitur?

dꝛ ab hoſtiũ. peto· quaſi hoſtipes.i.hol⸗
tiũ petens· q̃ſi hoſtio pedem inferat. An/
tiquit enĩ hoſpites:qͥ recipiebãta quire/
capiebant᷑ veniebãt ad hoſtium.⁊ pone/
bant ꝑedẽ in eo.⁊ firmabãt:ꝙ vn nõ de⸗

ciperet aliũ.Dñ qͥ recipit qͥ recipit᷑·hoſ/

pes dĩ. Oterq; eni ppnẽdo pedẽ in hoſtio

amicitię pactu firmabat. Hñ qͥdã. Eſt qᷣ

ſuſcipit: ⁊ qui me ſuſcipit hoſpes.

Hoſpitiariꝰ. rij.⁊ H̊ hoſpitiaria.rię.cuſtoſ

hoſpitij.⁊ dicitur ab hoſpitii.
Hoſpitiolũ.li.dimi.i.paruũ hoſpitiũ.
Hoſpitiũ.tij.n.s.vbi qͥs ad tẽpus hoſpi/
tati iure ihabitat.⁊ inde tranſiẽs migrat.

Hoſpitiũ vo ſcholariuʒ eſt· SK domus eſt

burgenſis·qui eam locat.

Hoſpita.tę.f.p.in ſingulari:qᷓ recipit ułre⸗

cipit᷑ in hoſpitiũ · ſcilʒ peregrina. aduena-
H i plurali ẽ ge.neu.habẽs tm̃.ntm̃/actm̃.
vtm̃.⁊ ſic ẽ eteroclitũ. Dñ pluralit ntõ
H hoſpita.actõ h̊ hoſpita.vtõ o hoſpita.

tat · vel qͥ ẽ oignusut recipiat᷑ĩ hoſpitiũ.

SPoſpitalis.ↄ.t.⁊ hoc le.pe p.qui benignꝰ

pnus eſt ad hoſpitandũ.tẽ hoſpitale
lis.neu. ge.ẽ vbi peregrini recpiüt᷑ in hoſ/
pitio. Inde hic hoſpitalarius.rij.cuſtos

hoſpitalis · ul qͥ eſt de hoſpitali. Et h hoſ⸗

pitalaria.rię.in eodem ſenſu.
Boſtia.hoſtię.fſ.p.dicit᷑ ab hoſtis. Moſtię
aũt erant ſacrificia · ꝗ fiebãt anteqᷓ; ꝑge/
rent ad hoſtesq̃ſi ꝓ hoſtibo deuincendis

facta. Sʒ victimę erant ſacriſicia· ꝗq poſt

victoꝛiã victis hoſtibo imolabãt᷑. Et erãt
victimę maioꝛa ſacrificia q; hoſtię Mnde
Pictima ꝓ vicij dat.hoſtia ꝓ ſuꝑandis.
Hoſtiatoꝛ.toꝛis.m.t.i.viatoꝛ.qͥ ⁊ hoſtiariꝰ
dẽ quia cuſtodit hoſtiũ.Et inde hoſtiariꝰ
dꝛ in eccdleſia ab officio · qꝛ pſit hoſtijs tẽ/
pli. Ipſe eni tenẽs clauẽoĩa intus⁊ exte/
rius cuſtodit.⁊ int᷑tonos ⁊ malos habes

iudiciũ/fideles recipita infideles reſpuit

Et hec hoſtiaria. rię.quę cuſtodit hoſtiuʒ
Et hoſtiarius.ria.niũ.qð pꝑtinet ad hoſtiũ
Hoſticapa.pę.ↄ.t.qui vel ꝗ capit hoſtẽ.
Hoſticida.vę.O.p.qͥ vel quę cędit hoſtem.
Hoſticinda.ↄ.p.qui vel ꝗ ſcindit hoſtem.
oſticus.ca.cu.i.hoſtilis· vel iimicus. vel

hoſtis.⁊ coꝛ.ſti. Vñ in Turoꝛa.Moſtica

ſunt eius colla ſubacta manu.
oſtilis. lis. 9.t.⁊ hocle.qð ꝑtinet ad ho/
ſtem. pducit pe. Inde hoſtiliter aduer.2
hec hoſtilitas.tatis.i.iimicitia.

Hoſtimentũ.ti.n.S.i..quamentũeqlitas.
welillud ð qð pondus exęquat in libꝛa.
Hoſtiolũ.li.dimi.i.paruũ hoſtiũ.
Hoſtis.ſtis.9.t.dꝛ ab hoſtio.ſtis.quod ẽ
equare/q; equa fronte eat ab bellũ. Pꝛo/
pꝛie quidẽ hoſtes dicunt᷑ qͥ ęquales ſunt
ꝗqualit᷑ ſibi iuicẽ debentquaſi qui nihil

ſibi debent· nec vnus magis tenet alteri

qᷓ; ecõtrario. VHñ hoſtes ꝓpꝛie nõ poſſũt

eſſe chꝛiſtiani inter ſe · nec hoſtile gliũ inr
eos · quia chꝛiſtiani ſemper debẽt ſibi iui /

cem aliqᷣd ſalteʒ cauſa chꝛiſtianitatisſed
chꝛiſtiani ⁊ ſarraceni · ꝓpꝛie dicut᷑ hoſtes

q; nihil ſibi iuicẽ debent. Si enĩ viliſſunꝰ
ſarracenꝰ caꝑet regẽ frãcię tãtũ deberet il/
li :quãtũ rex francię deberet illi ſi eũ capet
BDel hoſtes dicũt᷑ ab hoſtiẽdo.i.ęquaãdo

menia victoꝑ. Solent en hoſtes victo⸗
res męnia victoꝛũ hoſtiũ adęq̃re.i.cũ tra
gqua facere.i.deſtruere ⁊ deijcere ꝑ terrã.

Hoſtiũ.ſtij.n.s.i.ntroitus domusſcilʒ ia

nua. vꝛ ab hoſte · quia hoſtes arcet. ſic
aſpiratur in pꝛincipio. Nel potiꝰ icitur

ab obſtando.⁊ ſicnõ aſpirat᷑ ſimilit᷑ oſa
que veniũt ab eo· nõ aſpirant᷑ · Hinc etiã
hoſtia vicũt᷑ fluuioꝛũ exitus in mareſcilzʒ

loca vbiitrant mare·qꝛ hoſtibo illuc ſole/
mus occunẽ.⁊ nos eis ibi opponere. Hel

icunt loca illa oſtia:qꝛ ꝑ illa loca tanq;

oſtia in domũ. intrãt flumina mare · vel
res expoꝛtãt᷑ vel ĩpoꝛtat᷑ ꝑ loca illa·tanqᷓ;

oſtia. Del q; hoĩes ꝑ loca illa tanq; per

oſtia egrediunt᷑ ingrediunt᷑ fluuiu· vel
terrã ſuamquaſi domũ.
Hoſtoꝛiũ.rij.n. Ss.dicit᷑ lignũ cuʒ quo mo/

iusvel ſextarius adęquat᷑illud videlʒ

lignũ quod vucit᷑ ſuꝑ menſurãvt ſi quid

ibi eſt ſuꝑflui amoueatur.⁊ ſi quid deeſt

ſuppleatur.

H ugnte

Huiuſcemodieſt cois ge.⁊ indeclinabile
ab huius.⁊ modi.⁊ intponit᷑ ce.ſyllabica

dagiectio/ deſignat iſte gtũs modi quali/

tatẽ.vt Muiuſcemodi·id eſt talis.

Human na. nũ.qð habet hũanitatẽ.ulq

ꝑtiuet ad hoĩeʒ. Itẽ humanꝰ benignꝰmã

ſuetus:miſericoꝛs:qͥ circa hoĩes hʒ amoꝛẽ

⁊ miſerationis affectũ.Et ꝓdu.pmã.Vñ
Dꝛatiꝰ. Muano capiti ceruice pictoꝛ eq/
nã. Juũgẽ ſivelit varijs ĩducẽ plumas.Iñ
hũanitas.tat.⁊ ẽ ppetas q̃ qs dꝛ homo.
Et huanitas.i.manſuetudo/miſericoꝛdia
quędã affectio qua nos iuicẽ tuemur.

Punoan
Punern
Neios
lodicg
Hice
Humen
Pumen
yteit⸗

Vaihla

hunerol
es
Nund
esvu

e
MWn

Etop

1

matan
nusc
NiS
Hunoꝛo
humnool
pnäben
Rbum
ghune
Penus
ſon
nom

bu
cngi
Heste
rt

unnätt
urtnn
ſi.
keſan
Micguie
Alſlzü
rNtiſbi
ſämnnzi
vedlariyſts

Vaninliſn

Nii Ae
Wg
rimgerptn
vblin
manimetrli
Nia'diar
ntſoltoi
me Drn
msnnurſ

biopomnc

mmern

u itunß

urtigdne

5
nurinble
teeñlubie
1nodi
de.
pinnnnin 4
nlvishyint
ucm,
ainodd
zivonun.

—

Humectuscta.ctũ.i.humidus.
Humeralis.lis.O.t h le.qð ꝑtinet ad hu/⸗
meros.⁊ dꝛ ab humerus.Et h̊ humerale
lis.dꝛ qdðdã palliũ·qð⁊ ſuꝑhumerale dĩ
VDñ Ecq.4S.Et humerale poſuit ei.

Humenilllus.li.qͥ extremitati axis infigit᷑.

Humerus.ri.m.s.dꝛ ab armus.q̃ſi armerꝰ
vt eẽt diſtinctio hoĩuʒ·quoꝝ ſũt humeri

aa aialia qdrupꝑedia:quoꝝ ſunt armi. Iñ
huvuyqmeroſus.ſa.ſũj.i.foꝛt.⁊ magnos habẽs

bumero..

—w

DHumidus. a.vuũ.qð iteri habet humoꝛr-
Sed vuidu: qð exterius habet humoꝛẽ.
Inge bheęc humiditas.tatis.

HBumilis.lis.ↄ.t: hoc le.i.abiect᷑·ignotus

vel mitis.⁊ dĩ ab humꝰ. q̃i humi accliuis

Et cõꝑat᷑ humilis.lioꝛ.illimꝰ MHñ Daniel
4² Bumillimũ hoĩeʒ. Et ſcribit puo.l.
ſuꝑlatiuꝰ.licʒ humilis ſcribat᷑ ꝑ vnũ.l.Foꝛ
mat᷑ enĩ ab hũilis· remota.is.⁊ addita li/
mus.Et ſt qͥnq; ſuꝑlatiua ꝗͥ deſinũtĩlimꝰ

Vñ. In limus qͥnq; dat fag cętera linq.
Haoumoꝛ.or.m.t.vꝛ ab humeo.mes. Inde

humoꝛoſus.ſa.ſũ.i.humoꝛe plenꝰ.Et ꝓd.
pmã humoꝛ nomẽ ſ̊ humoꝛ man paſſiuũ
de humo.as.coꝛ.eaʒ. Dñ qͥdã. Me terret
ꝙꝙ bhumoꝛ nõ terret quod ſonat humoꝛ.
Humus.mu.ł.s.i.terrai pꝛopꝛie humida ⁊
inferioꝛ. Et nota ꝙ humus eſt quaſi ꝓpꝛiũ
nomẽ trę. Dñ ⁊ caret pluralitate.Et coꝛ.

hu. VHnde Mꝛatius epi. Quxuriat frigido

ſanguine pinguis humus.

Hus terra eſt in finibus idumęę.⁊ interp/

tatur feſtinans/vel co
Zaonte
eſt nomẽ oñi· m qð eſt iui/
ſibilis ex quo⁊ allelu:quod eſt
laus vel laudare· componit᷑ alle
luia. i. laus iuiſibilis/ ul laudate
inuiſibilem. M
Jabel · interpꝛetatur aſcenſio.

Jabin · interßtatur ſapiens · vel ſenſus · ſiue

pꝛudentia.
Jach. chi. mal. ge.i.bacchꝰ. DVñ Virgiliꝰ.
Nopulus alcide gratiſſima vitis Jacho.

gacob · interptat᷑ ſuplantatoꝛqꝛ ĩ oꝛtu ſuo

plantã naſcentis fratris appᷣhenditułqꝛ
poſtea fratrem arte decepit.

ſiam ſancti Jacobi.

Jacobipeta. te.ↄ.p. qui vel quę petit ecdle⸗
Jeacobus cebedęia patre cognoĩatus eſt

quẽ cũ Joãne relinquẽs.veꝝ patrẽ ſecuti
ſũt.Mi ſũt filij tonitrui ·q etiã bbanerges

beniamin. ᷣͦ;ð.
gJañmnes · interßtat marinus · ſiue vbi eſt ſi⸗

Janiculũ.litemplum Jani.⁊ dꝛ a Janus.

ex infirmitate? magnitudine fidei noĩati
ſut. HNic ẽ Jacobo fi cebedei:frat Joaniſ
q poſt aſcenſionẽ dñi ab Herode occiſus

eſt. Et interpᷣtat ſupplantatoꝛ. quia curaʒ
carnis ſupplantauit oño vocãte.⁊ ipſam
coarnẽ Merode cruciãte cõtempſit. Inde
iacobitanꝰ.na.nu: h̊ ⁊ H iacobẽſisa h̊ ſe.
gJactantia.tię.i.arrogãtiaſuꝑbia:vanitas.

Jactura.rę.f.p.i.iactus. Jactura dꝛ etiam

doanũu. ꝓpꝛie qð nautę patiũt᷑ cũ ĩminẽte

⁊ingraueſcente tẽpeſtate:res ſuas ĩ mare

ailiaduunt ſcilʒ ·panevinũ:paãanos.⁊ genera/
lit᷑ qcqͥd habet qñq; ne ipſa nauis nimio
pongere reꝑ ſubmergat᷑. Iñ h iactariꝰ.rij
d ſfrequent᷑ oãnũ patitur. ꝓpꝛie qui ita
res ſuas iactat. Et iactuariꝰ.ria.riũ.i.oã/

noſus · patiens · vel inferens vãnuũ. Inter
oãnũ aũt ⁊ iacturã ẽ differẽtia:qꝛ iacturã
ſciẽtes⁊ vltro patimur. DHamnũ vvo inſo/

lito ⁊ nobis neſciẽtibꝰ. Itẽ iactura aliqñ

capitpꝓ quocũq; dãno alicui ꝑ violẽtiaz
illato vndecũq; ꝓueniat. Del vꝛ leſio fa/
cta cum lapide vel ligno.

Jaculũ.li.n.S.i.miſſile:⁊ dꝛ a iacio.cis.eo ꝙ;

iacit᷑ mittit᷑ ĩpetuoſe. Itẽ iaculũ dꝛ qðdã

rete piſcatoꝛiũ. Iñ iaculatoꝛ.or. qͥ iaculũ

iacit vel facit. ”
Jaculus.li.m.s.qdã ſerpens volatilis:a ia/
ciẽdo dictus·qꝛ de arboꝛibus ſe iacit ſuꝑ
dialia ea pimit Oñ Lucanus in. ꝗ“. Et
natrix violatoꝛ aquę iaculiq; volucres.
Jair · interpᷣtat᷑ vigilãsſiue iluminss.
Jairus iairi · ꝓpꝛiũ nomẽ cniuſdã viri:cuiꝰ
filiã dñs ſuſcitauitut habet᷑ Marda. S? Et
interpᷣtat illuminãs:ſiue illuminatio· ſeu
vigilię· aut vigilãtius: ꝓducit pe.Onde

in Auroꝛa. Menſa leui ſplendet curatur
nnata Jairi.

Jambus.bi.eſt quidã pes metricus cõſtãs
ex bꝛeui longa.Et vꝛ a iãbuſim ·q; ẽ re/

piꝛehẽdere· vel detrahere venenu/ qꝛ iuen⸗

tus fuit ad de ſcribedũ venenũ irę⸗ repꝛe
henſiones. detractiones. OHñ NHꝛatius.
Vrchilocũ ꝓpᷣo rabies armauit iãbo. Iñ

liambeus. bea. beũ. iãbicusca. cuʒ. Et eſt

biſſyllabũ iambus · q;uis in pdicto verſu

ſit triſſyllabũ p dięreſim iamto.
FJYanmin.i.dextra⸗ cõponit᷑ cũ ben.⁊ dicitur

7„

gnũ eius. Ceſſit enĩ defecit ſignũ eiꝰ coꝛã
ſignis Moyſi. Vñ vixerunt magi. Hic
oigitus dei eſt.

m

aniculũ etiã dici᷑ oppidũ quoddã italię
thic ianiculus mons apud Romã qꝛ

ibi olim colebatur Janus. .
Janitoꝛ.toꝛis.qͥ ⁊ ianuatoꝛ dẽ.i.cuſtos ia/
nug ſcilʒ qͥ obſeruat ianuã.⁊ dẽ a ianua.
Janitrix.trid.f.t.dꝛ illa ꝗq obſeruat ianuã.
Et ianitrices dicũt᷑ vxoꝛes duoꝝ fratrũ·

quaſi eandẽ ianuã terẽtes: vel ꝑ eandem

ianuamiter habentes. . 2dẽ
Jantaculũ.li.n.s.dꝛ cibꝰquo ſoluit᷑ ieiuniũ
ante pꝛandiũ.

Janua.nuę.f.p.dicit ꝓpꝛie pꝛim ingreſſi ug
pꝛimus introitusſelʒ poꝛta.⁊ dꝛa Jan.
qꝛ Janus eſt de pncipioꝑ· cui antiq oẽʒ

introitũ exitum ſacriſicabãt. Del ianug

vꝛ oſtiũ ꝑfoꝛatũqle videmus in cellarijs
ꝑ qð videri põt intus ⁊ extraſicut Janꝰ
videt ãte⁊ retro. Itẽ a ianua poꝛta dicta
eſt Janua ꝗqdã ciuitas iuxta mare ſita.⁊ ẽ
quaſi introitus ⁊ poꝛta lombardię· tuſcię
ꝓuintię. Iñ h̊ ⁊ H ianuẽſis ⁊ hoc ſe.patriũ
I ianuinus.na.nũ.poſſeſſiuũ.
Januari.mẽſis qͥda:⁊ dẽ a ianuaq; ianua
ẽ⁊ introitꝰ anni. Del oꝛa Jano · qꝛ ianu⸗
arius ẽ pncipiũlanni ſicẽ Janus ẽ pᷣncipiũ
oĩuʒ opeꝝ.Et inde iinuarius.ria.riũ. Hic
alio noie iuuoniꝰ d· q; oĩuʒ mẽſiũ ẽ pat᷑.
Janus.ni.a paganis vict᷑ eſt deus pᷣnci/
pioꝝ. Et dꝛ bifrõs.i.habere duas frõtes
ſcilʒ ãte ⁊ retro. Et ſᷣm h̊ dꝛ Janꝰ mũdus
ułcęlũ:qð habet duas facies.i.duas poꝛ/⸗
tasſcilʒ oꝛientẽ ⁊ occidentẽ· vel cancrũ et
capꝛicoꝛnũ.Sʒ cũ Janus dĩ quadrifrõs
hoc refert᷑ ad q̃ttuoꝛ mũdi partes:vel ad
qᷓttuoꝛ elemẽta · vel ad q̃ttuoꝛ ãni tẽpoꝛa.
Japhet · interßtat latitudo.Ex eo eni ppłs
gentiũ natus eſt. Et q; lata eſt ex gentibo

multitudo credentium · ab illa latitudine

Japhet victus eſt.
as· viride Oicitur. .
gaſpis. dis.f.t. quędã gẽma pcioſa ẽ ⁊ vi/
ridis. Jas eni viride:pinaſim gẽma dẽ.

JI ante

Ibex. cis.f.t. genus eſt q̃drupedalis aĩalis.

ſcilʒ capꝛea:ꝗᷓ alio noĩe vꝛ doꝛcas. Et di /

cũt᷑ ibices·q̃ auices · qꝛ ĩſtar auiũ ardua⁊
excelſa teneãt in ſublimi inhabitantita

vt de ſublimitate vix humanis obtutibo
cemi poſſunt. Meę ſiqñ aduerſitatẽ aĩaliũ
vel hoiuʒ pᷣſenſennt · de culminibo ſaxoꝛũ

altiſſimis ſeſe pcipitãtes ſuiſq; ſe coꝛnibo

„

illeſas ſuſcipiut. m apiã. Et declinat
HGB ibex huiꝰ ibicis.⁊ coꝛ.bi ĩ obliquis. Hñnñ

Job.39: Qunqͥd noſti tẽpus part ibiciũ

ĩpetris: Oñ.Coꝛnua fert ibex · Job teſtis
⁊ ibicis inde. .
Ibis.bis.vel bidis.ſt.eſt ciconia·ſcilʒ auis
imũda·qꝛ nunq; ꝓijcit ſe ad volandũ niſi

pꝛiꝰ potet aquã ·qꝛ roſtro poſterioꝛa pur/
gat. Et q; auis eſt imunda:ideo Duidiꝰ

vocauit ibim aduerſariũ ſuũa coꝛriualẽ qͥ
cũ vxoꝛe ſua męchabat.⁊ libꝝ quẽ in euʒ
ſcripſit ſic intitulauit: Ouidius in ibim.i.
contra ibim. Onde ſic dicit. IJbidis inte/
rea tu quoq; nomen habe.

Ibix. cis.ft.auis ẽ aq̃tica.ſerpẽtibꝰ ũmica

vt dicit glo. ſuꝑ illud Iſa. 342 Poſſide⸗

bunt eü onocrocalus: ericius.⁊ ibix. Jtẽ

Iſidoꝛ etymo.i⁊? Ibices aues meridia/

na plaga vocat · ꝗ nili fluẽta inhabitant.

Vnde. Ibixibias auis ẽ. niliq; fluentis
Et ꝓquat penultimã genitiui.

Jante

Icarus ri. fuit filius Hędali.Iñ icariꝰ.ria.
riũ. Et hinc mare victũ eſt icariũ·in que

ſubmerſus eſt. Et hec icaria. rię. inſula iux
quã ſubmerſus eſt.
Ichthyophaguſ.ga.gũ.i.piſces comedẽs
dẽ ab ichthyus.qð ẽ pilq.⁊ phagin.qð

eſt comedere. Iñ ichthyophagi ſũt q da

ppli·qꝛ venãdo in man valeãt: piſcibus
tm alantur. =JèG
Ichthyus. thyi ·quidã piſcis eſt.
Ion . eſt pſonaꝑ inter ſe vel eoꝝ ꝗꝑſonis

accidunt cõꝑatio.vt Pidimus gloꝛiã eiꝰ

gloꝛiã quaſi vnigeniti a parte.
Icon.conis.⁊ H̊ iconia.nię.⁊ hęcicona.nę.
i. imago vel ſignũ· pm %ng.
Ionomus.vel poti ęconomꝰ pe.coꝛ.eſt tã
pecunię qᷓ; frugũ⁊ oĩuʒ ꝗ poſſident᷑ diſpẽ/
ſatoꝛ. Iñ ęconomicus.ca.cũ.xenofontis
pulcer liber eſt·qͥ nõ gubernationẽ ville.·

diſpenſationem vniuerſe domus Cullio

interpꝛetante deſignat.

J ante DO)

IJdaliũ li uedã ſilua in cypꝛo inſula in

colit᷑ venus. Dñ ⁊ ipſa venꝰ ⁊ ꝗdã tra ei

adiacẽs dicta eſt idalia.lię.vel idalis.lis.

vel idis. Inde idalius.lia.liũ.
Idea.veę.pe.acutaexcmplar vel foꝛma.⁊

dĩ ab idosqd eſt foꝛma.Iñ hͥ H̊ igealis

⁊ le.i.foꝛmalis:imaginarius.

Idẽ ↄponit᷑ ex is demũ ·q̃ſi is demũ.h eſt

iteꝑ isa eiꝰ ſemininũ ẽ eadẽ.⁊ neutꝝ idẽj
coꝛrepta.ꝗ in maſculino ꝓducit᷑. Dnde.

N

Aurnci
Cigemm
Gusenila
Merpre

(ammablue

inuri
onnn
Puironn
Cuorani
hnſcſße

Popgttet

opahn
Ndoked
ooge
diotit⸗
piens⸗
Geiln
Vi
Cultm
iibuman
men⸗
Uloiacn⸗
um
Cbrige
wiinpe
dm
inponh
cli
oolun
Plcoie
Wocht
Ko
Wwn
ine
potr
iimn
lunh⸗
gicoß
homm
Nüli
lriſ
Mmnas
Vis)
bbic⸗
HAohue⸗
ſtug
lonatt
unen
Ken
Mgr
Nd

henhi
Abrke

N
Piarr
nsnbn

Dl

din
boſce⸗
ennn
nun.

1

Fim i
möngo
niiani

onedies
kngichu

l
vrans
gmnic⸗
1.
N
rnſ
Aenhns
u Clio

Gtkrnd
i.
ruiN1
iheiis

Neutp curtat idẽ ſed mas ꝓducit᷑ idem.
Et geminatur cõpoſitio in neu.ge. Dici/
mus enĩ idẽtidem.i.idem idem.
Idida.oę.pe.coꝛ.nomẽ eſt Salomonis.⁊
interpꝛetatur dilectus vñi ꝓpter veũ⸗ uł
gamabilis oñi ꝓpter omemß̃.
Idin·interpꝛetatur vider.
Idioma.tis.neu.ge.eſt ꝓpꝛietas loquendi
in qualibet lingua.? dꝛ ab idios· quod ẽ
ꝓpꝛiũ: omũ:qð eſt ſermo vel modulatio.
Muot eni ſunt linguę· tot ſũt ⁊ idiomata
Vnuſqſq; enĩ ſuo idiomate loquifr.
Idiopathe.thes.gręca declinatione.⁊ hęc
idiopathia.thię.i. ꝓpꝛia paſſio ꝗ aliunde
nõ infertur/ſᷣ intrinſecus naſcitur.
Idios gręce.latine dicit᷑ ꝓpꝛiũ.

Idiota.tę.O.p.iillitteratusindoct.⁊ inſi ·

piens.⁊ dẽ ab idus qdð eſt diuiſio.⁊ iota ·
qð ẽ littera·q̃ſi diuiſus a litterl. Et ꝓd.pe.
VPñ. Mir bene veſtit ĩ veſtibo eſſe perit
Creditur a mille q;uis idiota ſit ille.
Idithuminterpᷣtat tranſiliens eos vel ſal/
tans. Onde. Saltatoꝛ eſt idithũ⸗̊ ama/
bilis idida conſtat.
Idolatra.trę.pe.coꝛ.i.cultoꝛ idoloꝛũ ·ſcilʒ qͥ
culturã quã debet ipendere deo ſuo crea-/
toꝛi.impẽdit idolo. Iñ hęcidolatria. trię
i. cultura idoloꝝſcilʒ quã idolatra idolo
Idoliũ ·lij.oꝛ locus vbi idolatrę venerant
⁊colunt idolũ.ſᷣm Papiã.Dñ.j.Cor..Sx.
In idolio recũbentem ⁊c.
Idolothitũ.ti.n.s.ↄponit᷑ ab idolũ theoſ
qð eſt deus:quaſi idolo deificatũ.i.ſacri⸗
ficatũ.i.illud qð idolo cõſecrat⁊ offertur.
Et bm cõpoſitionẽ penultima deberet coꝛ/
ripiquam quidã cõſueuerãt ꝓducere.Et
põt vici ꝙ eſt ſimplex:⁊deriuat᷑ ab idolũ
⁊ſic ꝓdu.pe.ſicut hmõi noĩa a noĩibus de/
riuata. Dñ quidã. Eſt locus idoliũ qð ibi
dat᷑ idolothitũ. Rnde.j.Cor.d: Idolo/
thitum manducant. M

Igdolũ.li.i ſimulacrũ·qð humana effigie fa

ctũ ⁊ cõſecratũ ẽ.⁊ dꝛ ab idosqð ẽ foĩa.
Idoneus.neũ.neũ i.irrephenſibilisaptus
vtilis · oueniẽs · q̃ſi cõfoꝛmis cuilibet.⁊ oĩ
ab idos · qdð eſt foꝛma. Iñ idoneitas.tatj.
i. conuenientia/aptitudovtilitas.
Idos greęce · latine vꝛ foꝛma. Iñ ides.deę.
i. foꝛmalis. Z
Idumęa.męę.quędaʒ regio indię. Iñ idu/

meus.męa.męũ.pe. acuta. Et interßtatur

rufa vel rubea ſeu terrena aut ſanguinea.
Idus.iduũ.idibus.fę.ge.quarte dedli.plu/

ralis nũer. i.diuiſio. Oñ qͥdã dies mẽſis

dict᷑ ẽ idus q̃i viuiſio ·qꝛ tũc diuidebãt a

nuũdinis· q durabãt a nonis vſq; ad idꝰ.
Delqꝛ tuc diuidit menſis:nõ q; in idibꝰ

ſit medietas cuiuſlibet meſis· qꝛ in idibꝰ

eſt diuiſio menſis q;tũ ad appellationem
dieꝑ. vlb idibus eni menſis nõ cõputat
niſi ꝑ kalendas ſequentis menſis.

3 onte
Jecur.oꝛis.i.epar:ſiue ficatũ.⁊ dicit᷑ iecur
q́ſi iapyr.qꝛ ignis ibi iaceat.⁊ ibi habeat
ſedem.qui in cerebꝛũ ſubuolat.⁊ inde ad
oculos⁊ ad alia mẽbꝛa viffundit᷑ caloꝛe
ſuo ſuccum ex cibo tractum vertit in ſan/
guinem.Et nota ꝙ antiqͥ vicebãt h̊ iecoꝛ
oꝛis.vel iecus.oꝛis ꝓ quo nos dicimus ᷣ
iecur.on. Et cõſiſtit in iecoꝛe ↄcupiſcẽtia:
Bicut enĩ coꝛde ſapimusita iecoꝛe ama/

mus.⁊ coꝛri.pe.in gtõ Mñ. Splen ridere
facit · cogit amare iecur.

Jeiuniũ.nij.dicit᷑ quoddã inteſtinũ tenue
ſemꝑ vacuũ. Iñ vꝛ ieiuniũ · qꝛ ſui inedia
viſcera vacua ⁊ exinanita exiſtunt. Et eſt
ieiuniũ parſimonia victus.⁊ abſtinentia
ciboꝝ. Qñ auũt ieiunia quattuoꝛ tẽcoꝛibo
anni agant᷑ his verſibꝰ habet᷑. DPult qux
Lucia ·cinis· chariſmata dia · e det vo⸗
ta pia ·quarta ſequens feria.

Jepte · interpꝛetat aperiens vel apertus.

Jeſſe · interptat᷑ in ſole ſacrificiũ· vel incẽſũ
ułincẽdẽs/ſiue incendiũ.⁊ fuit pꝛ Dauid.
Jeſus hebꝛaice· grece ſoter.latine autẽ ſa/
lutaris ·ſiue ſaluatoꝛ interpᷣtat· q; cunctis
gentibus ſalutifer venit.
Jetro · cognitoꝛ veritatis interpꝛetat.
J onte
Ignarus.ra.rũ.i.inſcius:rudis.⁊ dꝛ ab in⁊⸗
narus. vel ab in.? naris. Et qͥ ignoꝛat ⁊ qͥ
ignoꝛat᷑ ſic appellat. Et dꝛ ꝓpꝛie ignarus
qui eſt oblitus.⁊ ꝑdidit memoꝛiã/q̃ſi ſine
naribus. Olfeciſſe eni veteres ſciſſe vice/
bant. Et nõ qꝙ. g. apponit᷑ huic noĩ gnarus
ptheſim.⁊ oibus ab eo deriuat. Nuidã
tamen vicũt ꝙ ſit ibi naturalit.⁊ in com⸗
poſitione.n. nõ tranſit in.g. ſᷣ ſubtrahitur.
Et ꝓducit.pe. Oñ quidã.Dandit⁊ ignar
quęſtio certa frequens.
Ignauus.ua.uũi.inefficax/piger.inſipiẽs
ſtultus. Iñ ignauia.uięi.pigritia · tardi⸗

.

tas .ſtulticia.⁊ eſt coꝛpoꝛis.
Isnearius.ria.nũ.iignẽ continens.Inde
hoc igneariũ.rij.ifocariũ.
m 2

Igneus nes. neũ.i. ad ignẽ ꝑtinens· vel de

igne exiſtẽs· vel reſplendẽs: vel ardens.⁊⸗
ꝛ ab igniſ.Iñ igneolus.la.li.pe.coꝛ.Oñ
Hꝛudentius in libꝛo hymnoꝛum. Digoꝛ
igneolus non vritur.
Ignibulu.li.i.thuribulũ.⁊ d ab igne.
Ignicremus.ma.mũ.pe.coꝛ.i.igne cremat
Vel igne cemans.

Jsniculus.li.diminutiuũ.i.paruus ignis.

Junis.nis.m.t.ꝛ ab in: gigno/quaſi non
gignens · qꝛ nihil ab eo gigni põt · cõſu⸗
mit cuncta ꝗ rapit.⁊ eſt ꝓpꝛie ignis ipſa
flãma. M aut fouet igne foc' eſt. Et ſüt

tres ſpecies ignisſcilʒ lux·flama · carbo. Et

nota ꝙ ignis in ſua ſphęra nõ lucetquia
ſic tegeret coꝛpoꝛa cęleſtia.
JIonniti ſerpentes in Numen vicebant. qꝛ
minumi⁊ veloces erãt ad modũ ſcintilla⸗

ruʒ. Del quia tactu veneno inflãmabant

vſq; ad tumoꝛẽ ⁊ ruboꝛẽ igneũ · ita dicit
in hiſtoꝛijs.

Isniuomus.ma.mũ.pe.coꝛ.i.ignẽ vomẽs.

dꝛ ab ignis.⁊ vomo.mis.

Isgnobilis..t.⁊ h le.i.nõ nobilisobſcurꝰ.

cõtemptus:qui fere nõ cognoſcit· cuius⸗
nomen? genus ignoꝛatur. .
Ignominia. nię.i.infamia·q̃ſi cõtra nomẽ.
ignominia ĩponit᷑ ptãte alicuius· Sʒ
infamia fit multoꝝ ↄſentiẽte ſermone Iñ
ignominioſus.ſa.ſũ.i.infamis:vituꝑatus

Et vt dicit Iſidoꝛus in.S etymo.octo
penaꝝ genera in legibus cõtineri Tulliꝰ

ſcribitſcllʒ dãnũ:vincula. vbera.talionẽ

ignominiã ·exiliũ ·ſeruitutẽ: moꝛtẽ. Inue

nitur etiã ignominiũ.nij. Oñ vicit Paß.

Ignominiñ victuʒ · eo ꝙ deſinat habere

nomẽ is qui in aliquo crimine depꝛeben⸗
dit᷑quaſi ſine nomine.
Ignoꝛans.antis.oĩs.ge.dꝛ/neſciens·negli/
89 obliuioſus. Iñ ignoꝛãtia.i.obliuio

negligentia ignauia.

Jgno tus. ta. tu. i.obſcurꝰ. nulli not. igno „
bilis/ incertus. =

oante †

Jle.ilis.tertie dedi.⁊ in ſingulari ⁊ in plu/
rali: vel tm̃ pluralis numeri.Oñ Rlexan/
der. Ilia declinat tibi ttia ̊ nõ niſi plura.
Et ſunt ilia inteſtina parna ⁊ rotũda cir/

ca renes aialiũ. Et dicunt᷑ ab ilios qð eſt

obuoluere. q; ibi nos obuoluimꝰ. VHnde
Aucan in. 42 Alligat ⁊ mediũ cõ pꝛeſſis

ilibus artat. Et ̃m quoſdã ↄponit᷑ exilis

quaſi extra ilia.

Alex ialt. elnquedi arto gandiſers. et

ꝛ ilex.quaſi elexab eligendo·ſiuc eligo.
gis · q; huius arboꝛis fructũ/pꝛimũ hoies
elegerunt. ſenbit᷑ ꝑ vnũ.lx pducit pᷣmã

Bnde in Turoꝛa dꝛ. Cres inuenes vidit

ſtantes inde ſub ilice mambꝛę. Iñ iliceus

cea. cen.i. de ilice exiſtẽs uł ad ilicẽ ꝑtinẽs

Ilios gręcelatine vꝛ obuoluere. Iñ ilios

velilionobuolutio⸗ dr doloꝛ inteſtinoꝝ

an inteſtina ſepe p doloꝛe obuoluunt. Iñ
iliacus.ca.cũ.qͥ talẽ infirmitatẽ patit. Hi
toꝛminoſi dicũt᷑ ob inteſtinoꝝ toꝛmẽta
Ilus fuit qͥdaʒ rex troianus.Rnde Croia
Dicta eſt iliũ. Et nota ꝙ troia victa eſt re/
gio aſię. Jliũ vᷣo eſt ciuitas troię. Qñq;
tamen troia accipit᷑ ꝓ illa ciuitate.⁊ tunc
iliũ accipit p quadã eminentiſſima turri

ilius ciuitatis. Et inde iuenitur hocilion
iĩdecli.⁊ Gᷣ iliu ilij⁊ h ilios ilioy.⁊ hĩc põt

dici h ilius ilij. Iñ h̊ ⁊ H ilienſis.⁊ hoc ſe.
Et iliacus.ca.cũ.i.troianus.⁊ hic iliades.
dis. troian.⁊ ſubtracta· de/ ſyllaba. dicit
ilias.dis.ſęmina troaang.
Illecebꝛa. bꝛę.ſ.p.i.carnalis delectatio qu
hoĩem iüllicit licʒ ⁊ p alia delectatione iue/

niat᷑. Iſi illecebꝛoſus.ſa.ſũ.i.delectabilis

illecebꝛis plenusfallax inſidioſus. Inde
illecebꝛoſitas.tatis.
Illectus.cta.ctũ.i.lllaqueatus ſeductusin

lico poſit. Vñ Jacobi. p.di. Albſtrac

7* illect us Xc. — „ „ a „ . . 3
Illepidus.da.ũ.i.inſuauis inſipidus.
Illex.cis.oĩs.ge.qͥ aliquẽ ducit ĩ fraudem.

etiã abſolute ꝓ fraudulẽto dia dece⸗

ptoꝛe.Hnde Plautus.Eſca eſt meretrix
⁊ pectus illex.
Illibatus.ta.tũ.i.intactus.
Illiberalis.lis.o.t.⁊ h̊ le.i.non liberalis.
Illicitus.ta.tũ.i.non licitus.
Illiria. rię.Fp.regio ẽ iuxta mare adriatich
dĩ ſchlauonia. Iñ illiris.dis.⁊ illiricus.
ca. ci. pe. coꝛ. Oñ Ro. i. Oſq; ad illiricũ

⁊c. Et illiris oꝛ idẽ qð illiria. Et h̊ illirica

cę.herba quędã quę in illinia abundat.
Illitteratus.ta.tu.i.ſine litteris: non litte/
ratus·idiota.
Illotus.ta.tũ.pe,p.i.nõ lotus:imundus.
IAllunis.nis.ↄ.t.⁊ h̊ ne.i.ſine lũa/ul obſcurꝰ.

Illuſtris.tr. o.t.?· Hſtre.icdlarus pſpica·

nobilis ·qui valde illuſtratur.

Illuuies.illuuiei.ſę.ge.oꝛ ſqualoꝛ:vel imũ/
dicia moꝛbus · vel ſoꝛdes: dr ab illuo.is.
qð eſt maculare.q; deturpat maculat rẽ
in qᷓ eſt. Hñ Mirgilius enei., Keſpicinꝰ

Inbe

is

V
pus
we
G
Inenr
int
n
nnan

Pas

auline
penihn
les
utmn
Buantll
bwputf
tuupent)
kwrtmnin
deheſtſe,
GnDc
lrpdid⸗

wnnog
unumrine
nmls

4

ii
14

upilis
Cifucen.
wrid⸗
achnmen

8 Ali
wiN

anlinas
zullini
gomic

.,ℳ

dira illuuies immiſſaq; barba. Et Deut?⸗
28. Buper filij 1filię carnibus et illuuie
ſecũdinarũ.i.ſuꝑ illuuioſis ⁊ putridis ſe

cundinis.vt fiat Endiadis.

J ante M

Imagiatio.onis.ſt.vis aię q̃ qs cõpꝛe

hendit foꝛmas cũ materia re abſente. Sʒ
h̊ aut eſt recoꝛdatiõis/aut imitatiõis/aut

cõſictiõis.Recoꝛdatiõis:cũ rẽ imaginanim

ꝗ pꝛius fuit ſubiecta noſtro ſenſui. Imi/

tationiscũ rẽ ſimilẽ nõ eandẽ.Cõfictiõis

qñ cõfoꝛmam' aliqͥd in mente qð in rerũ

numero nata nõ patit᷑ iueniri ut chimera
ex capite leonis · pectoꝛe hoĩs · vetre aſini ·
cauda ſerpẽtis. Pꝛima imaginatio nobis
coĩs ẽ cũ beluis: ſecũda ⁊ ttia ẽ ꝓpa hoĩs.

Imago.ginis.fę.ge.repſentatio alicui rei.
⁊dẽ ab imitoꝛ ·arquaſi imitago:qꝛ imitat
rem cuius eſt in coꝛpoꝛalibo lineamẽetis ⁊
diſpoſitione partii. Iñ imaginarniꝰ.ria.

riũ.qð ꝑtinet ad imaginẽ vel qð ꝑcipit

vmbꝛatilit᷑ ⁊ quadã imaginatione.
Imbecillus.la.lũ.⁊ H⁊ h imbecillis: hocle.
in eodẽ ſenſu.i.ſine baculo.i.ſuſtẽtamẽto
viriũ.i. debilis · fragilis.
Imbellia. lię.i.debilitas·fragilitas.

Imbellis · lis. .ta hoc le.ieneruis ·fragilis ·

debilis.

₰

Imber. bꝛis.m.t. pluuię vis repentina· ad
nubes vel pluuia ꝑtinẽs · ſic dictus:quia

terrã inebꝛiet ad genminandũ. SM
Imbꝛiciũ.cij.n.s.ꝑ qð aq̃ elicitſcilic laua/

riũ · fluariu · vel canalis:qð alit᷑ vꝛ imbꝛex
cis.⁊ coꝛ.pe.gti. Oñ Nꝛudentius. Imbꝛi/

cibus ruptis vndantis deſuꝑ auxi. Im/
bꝛices etiã dicũt᷑ tegulę/q; capiũt inbꝛes

Imbꝛiculus.li.oiminutiuu.i.paruꝰ imber.

Imbꝛicus.ca.oũ.pe.coꝛ.⁊ imbꝛicoſus.ſa.ſũ.

i.pluuioſus. dicitur ab imber.
Imbulus.buli.maſ.ge.pe.coꝛ.poꝛticus lata

⁊ſpacioſa. Et dꝛ imbulusq̃ſi inambulus
locus ad ambulãdũ ſpacioſus bm Mug.
Papias vvo dicit: Imbuli dicti · vel quia
ſub volumine ſüt · vel qꝛ ſub his ãbulamꝰ.

Sunt enim platearum poꝛticus.
Imeon · vel imon grece · dictur ceruix.

Imitatoꝛius.ria.riũ.i.dignus imitatione

vel qui aliquem imitatur.

Immanis.nis.ↄ.t.⁊ ̊ ne.qui nõ ẽ bonus ſᷣ
crudelis · tribilis effer.⁊ dꝛ ab ina mani ·
qð eſt bonũ ·q̃ſi ſine manu.i.bono.Scom
Papᷣ:Immanis di:ingens infoꝛmis.hiſ⸗
pidus.⁊ hoꝛrendus. Itẽ imanes ſunt qui-

electis cogitationibo ſe extollunt. Ita ex⸗

ponit Gꝛeg in moꝛalibus illud ꝗob.ʒ62
Immanibus abſcondit lucẽ. Idem aliter
exponit In manibo. vt ſint duę dictiões

VDtrãq; expoſitionẽ iuenies in moꝛalibo.
Immaturus.ra.rũ.i.nõ maturus/acerbus.

VDñ Iſa. i: Ante meſſẽ eni tot effloꝛebit
⁊ imatura ꝑfectio germinabit. Iñ h̊ ima/
turitas.tat.i.non maturaacerba. mma⸗/

tunitas etiã d noctumũ tẽpus ·qdð nõ eſt
maturũ.i.opoꝛtunuʒ vt aliqͥd agat᷑ vigi/

lando:quod etiam vulgo dici ſolet·hoꝛa

impoꝛtuna.

Immemoꝛ.oꝛis.qͥ oblitus ẽ.⁊ coꝛ.me. Vñ

qdã. Imnmemoꝛ accepti nõ timet eẽ boni.
Immemo:atio.onis.fę.ge.i.obliuio:ĩgra⸗
titudo· nõ recognitio. Pñ Sapß.iꝗ: BDo⸗

noꝛum dñi imemoꝛatio.

—

Immitis..t.⁊ hoc te.i.nõ mitis.

Immot.ta.tũ.põt eſſe participiũ de imo⸗

ueoꝛ · Del poteſt eſſe nomen cõpoſitũ ab
in.⁊ motus:quaſi non motus.

* =—

Immũdus.da.dũ.i.purꝰ. Inde ĩmundi⸗/

cia.cię.i.impuritas.

Immunis.nis.9.t.⁊ h ne.i.ſine munio.i.tri
buto · ſalʒ liber · ͥ nulli ẽ tributarꝰ. NHñ 2

ſepe imunis v expers · alienus.ſine parte.
Itẽ ĩmunis.i.nõ muniſicus ·q̃i ſine munio

i.munere. DHñ ĩ ꝓůbio veteri vꝛ: Immu/

nes ciues odoꝛe ſui. Itẽ ĩmunis dꝛ quinõ

facit munia.i.officio nõ fungit᷑. Eſt enĩ oĩ
pꝛiuilegio vacuus ⁊ dono· ſcilʒ vitioſus

piger · ventri ĩdulgẽs. Iñ ̊ imunitas.tatj.

Impar.imparis.oĩs.ge.i.ſine pare nõ par

infimus inqualis.

Impatiens.entis.oĩs gei.nõ patiensſine

freno. Iñ ĩpatient᷑ada h̊ ipatientia.tię.

Inmpedatura.turę.f.p.dẽ pedę menſura· vel
impꝛeſſio· uł iueſtigatio. PHeda aũt dicit

veſtigiũ hominis.

Impendiũ.dij.n.S.⁊ H̊ͥ impenſa.ſę.ambo/p
expenſa · vel viſpenſa. Inuenit etiã impen /

viũ ꝓ ſtudio ⁊ ſedulitate.Iñ ĩpendioſus
ſa.ſu.i.ſedulus/intẽtus.⁊ ipendioſitas.tat

Impenetrabile.i. inacceſſibile · ßm Hapiã.

Impęgnitẽs.tis.oĩs ge.i.non pęnitens.

Imperatoꝛ.toꝛis.m.t.qð oĩ aliqñ induꝑa⸗/

toꝛ. du. ſyllaba intpoſita cauſa metri⸗ tũc
opoꝛtet.m.mutari i.n.añ.d. IJñ imꝑatrix

tricis.⁊ imꝑatoꝛius.ria.riũ.Et h̊ imperin

6⁶ %

gnitate plenus. Iñ imperioſe. ſius.ſime-
m 5

rij.i. poteſtas. iuſſio · ppetuũ regnu. Iñhbz
Hͥ imꝑialis: h̊ lea imperioſus.ſa.ſũ.i.alt.
nobilis.⁊ autenticus:imꝑio ⁊ ptãte ⁊ di/

aduᷣ.⁊ beęc imperioſitastatis.i.maieſtas.
Imperitus.ta.tũ.i.nõ peritusnõ inſtruct.
non doctus. Inde inperitia. tię.

*

Impers.ipertis.i.expers:ſine parte. Vnde
oẽs implicabunt · nec erit noſtra vlla re/
gio veſtri impers decoꝛis. .
Impetigo.ginis.ft.i.ſicca ſcabies ꝓueniẽs
cuz aſperitate rotunditate ſoꝛmę. Inde
impetiginoſus.ſa. ſũ.i.ſcabioſus. Inde hᷣ
impetiginoſitas. tatis.i.ſcabioſitas.
Impetus.tus.tui h̊ ipes.tis in eodẽ ſenſu:
aĩ feruoꝛ· incurſusipſſio. Iñ iĩpetuoſus.ſa.
ſu.i.furibuũduscũ impetu omnia faciens.
Impiger.gra.grũ.pe.coꝛ.i.non piger.
Impius.pia.piuʒ.qui ſine pietate eſt. Et
ponit p infideli iniquo · quia nõ eſt ęꝓquꝰ.
ſed inęqualis ⁊ pꝛauis oꝑibus maculatꝰ.
7 oĩs impius eſt iniquus.ſᷣnõ ecõuerſo.
Implumis.ↄ.t.⁊ hoc me.i.ſine pluma.ſine
barba. pducit plu.OVñ Ouidius. Im/
plumes calue puer cetuſq; fuerunt.
mpluuiũ. uij.i.lauariũ. guttatoꝛiũ · ꝑ qð
decidit pluuia in domũ.
Impolitus.ta.tũ.dꝛ inoꝛnatus:nõ
natus non ſculptus.
Impomentũ.ti.n.s.eſt id qð extremius in
cęna ponit᷑· ſicut ſunt nuces? poma.

cõpla⸗

Impoꝛcitoꝛ.oꝛis.maſ.ge.qui poꝛcas facit.i

ſulcos in agro· Mota poꝛca dꝛ terra emi/
nens inter ouos ſulcos.
Impoꝛtunus.na.nũ.i.infeſtuspꝛoteruus.
inquietus.⁊ dĩ ab ina poꝛtunus· quia nõ
habet poꝛtũ.i.quieteʒ ſine opoꝛtuno.Oñ

Impoꝛtuni dicũt· qͥ in naufragiũ cito fe/

runt. Inde hęc impoꝛtunitas.tatis.i.infe/
ſtatio · inquietudo.
Impoꝛtuoſus.ſa.ſũ.locus vacuꝰ poꝛtubꝰ.
Inde hęc impoꝛtuoſitas.tatis.

Impos.itis.coĩs ge.i.impotẽsqͥ votũ ſuũ

ad effectũ deducere nõ põtpuſillanimis.
Impoſtoꝛ.oꝛis.maſ.t.i.deceptoꝛ:qui male
agit. Iñ impoſtoꝛius.ria.riũ.i.deceptoꝛiꝰ
ria.rin. Et impoſtus. ta. tuz. in eodẽ ſenſu.
ſcilʒ deceptoꝛius:malus.ꝑuerſus. VPnde
Statius thebaidos.Mens cũctis ĩpoſta

manet. Et bec ĩwoſtura. re i. deceptio · do/
lus. NHñ. DNecipit impoſtoꝛ · dolus impo/⸗

ſtura vocatur.
mpꝛecatio. onis.f.t.dꝛ optatio mali.
mpꝛobus.ba.bũ.i.nõ ꝓbus. vel inſacia/
bilisimpoꝛtunus ꝑſeuerans. Pñ. Laboꝛ
impꝛobus oĩa vincit. Et oꝛ impꝛobꝰ. q̃ſi

inſtans phibenti · eſt etymologia. Dñĩ

Ambꝛoſius ſuꝑ Egeſippuũ. Deſtro pꝛęlio

greciſ. Impꝛobo eſt aliqs verbis factiſq;

pꝛoteruus. Iñ impꝛobulus.la.lũ.pe.coꝛ.
aliquantulu impꝛobus.
Impꝛoperii.rij.n.S.i.cõuitiũ dedecusiiu⸗

ria · deriſio. Oñ in pᷣs. Impꝛoperia ĩpꝛo⸗

rantiũ tibi ceciderũt ſup me.
pꝛouiſus.ſa.ſũ.i.nõ pꝛouiſusa dꝛ ab in

ꝓuiſus. Et eſt ipꝛouiſũ qð nõ ꝓuidetur

ſed ſubito accidit quod fit.
Impꝛudens.tis.oĩs ge.i.non pꝛudens vel
valde pꝛudens.in quo ſenſu raro iuenit.

Vñ Virgilius in geoꝛg. Nunq;ᷓ impꝛu/

dentibus imber offuit.
Impubes.vel impuber. uł impubis.ber..i.

puer qui nõdũ habet barbã · vel qͥ nõduʒ

generare poteſt.
Impudens.dentis.i.nõ pudens nõ vere/
cundus.cui pudoꝛ⁊ pudicitia pculẽ Dñ
Danielis.S*. Cõſurget rex impudens fa/
cie. Et coꝛ.pu. NPñ Ouidius de arte. Si
doctus videare rudi petulanſve pudenti.
Impudicus.ca.ci.i.adulter· obſcenꝰ.libi⸗/
vinoſus·coꝛruptoꝛa dĩ ab ina pudicus.
Muidã tamen dicũt ꝙ cõponat ab in. et
dvinem infert.
Impulſus.ſa.ſũ.i.valde pulſus.vel intus

pulſus. dẽ ab ipello lis.⁊ h̊ ipulſus.ſus.
Impunis.nis.ↄ.t.⁊ hoc ne.⁊ impunus.na.

nũ.in eodẽ ſenſu.i.nõ punitusſine pęna.

Et qñq; impunis dꝛ imunis.Iñ ipune-

impunit᷑ adu. Et hęc ĩpunitas.tatis. Et ẽ
impune ſine pena · liber· ſine vindicta. vt
Impune nõ cedit.i.nõ habet ſucceſſũ · vel
non accidit ſine peęna.

Impunit .ta. tũ.i.nõ punitꝰ. qͥ penã euaſit

Impurus.ra.rũ.i.nõ purus·coinqu

pollutusturpis·fedus.

Imus. ma.mũ.i.depꝛeſſusiufimus.

Jante £

naffabilis.lis. ↄ.t.⁊ hoc le.i.inſuauis: au/

—

ſterus ad loquendu.

Inanis.nis.O.t hoc ne.dĩ ab in.⁊ vanus.
quaſi iuanus.i.valde vanus.⁊ vim nullã

habens. Iñ inanitastatis.Et inanio.nis.
niui.i. inanẽ facere. adnihilare· euacuare ·
depꝛimere⸗ ꝓducit. a Oñ Cato. Hoc ſa⸗
ciunt ſtulti quos gloꝛia vexat inanis.
Inauris.ris.i.anulus qͥ in aure ꝑfoꝛata ge/
ſtatur. Itẽ inaures vicũt philateria ido/

loꝛũ · ſicut vicit glo.ſuꝑ Geñ.25.

— *

Incãtatoꝛ ton artẽ incãtdi vᷣbis pagit

odice·qꝛ podicẽ.i.fetoꝛẽ dicit qͥ turpitu/

whsfinn
ü

Plögucer

npuldn
unwin
Mp

ari
Winödn

Asö
mpalih
ur
mirguln
Mr ai⸗
rpudag
u binet
ianpin⸗

Nüts
ilisſis
mmpmann
sinepn.
gans lii
mcyt
tſü

randt

ina

Incaſtratura.rę.f.p.dꝛ incauatura lignoꝑ
quã mutuo ſibi copulantſicut patet in
extremitatibus aſſerum cõtinuatoꝛuʒ.et
dĩ incaſtratura·qꝛ in ea q̃ſi in caſtro vni/
untur ligna ⁊ muniun.
Incauſtumvide.s.encauſtũ.
Incęnat᷑.ta.tũ.i.nõ cęnatꝰ.Oñ Daniel.6:
Et abijt rex i domũ ſuã.⁊ doꝛmiuit icęnatꝰ
Incendiarius eſt qui ob ũimicitiã·aut pꝛęt᷑
gratiã:ędesarboꝛes/ſiue ſegetes incendit
vt.ff. de pęnis.l.capitaliũ.S.incendiariꝰ.

Incęnis.nis.p.t.⁊ hoc ne.quaſi ſine cęna.i.

ieiunus.⁊ dicitur ab in cnna.

Incenſum.ſi.ithus· vel dicit᷑ holocauſtuʒ·

eo ꝙ ab igne cõburatur ⁊ cõſumatur oũ
offert vicitur ab incendo.dis.
Incentiuꝰ.ua.uũ.⁊ hoc incentiuũ.ui.quod
incendit.vt ęſtus libidinis:deſideriũ car/
nis ſtimulus:irritamentũa ꝓduc ꝑe.
Incentoꝛ.or..ſᷣm Iſidoꝝ vꝛ ab eo q icen/

dat atq; inflãmet.Et addit: Incentoꝛ eſt
qqui pꝛaua ſuggeſtione coꝛ alioꝝ ſuccedit.

T ꝑſuadendo inflãmat.

—— *

Incertus.ta.tũ.i.d ubius nõ cert.ob ſe cur.

Inceſſus.ſus.ſui.i.itio.⁊ dꝛ ab incedo.vis.

Inceſtus.ta.tũ.q̃ſi ĩcaſtꝰ.qͥ cũ moniali:cõ/

ſanguinea uł vgine concubit. Iñ h iceſtü
ti.Et inceſtus.tus.tui.taus coit᷑ illicitus.

Inceſtuoſus di:qui cognatã:vel affinem·

vel etiã ſanctimoniale nefario amoꝛe vel

coitu violat ſeu maculat.ſiue in matrimo/

nioſiue ſine matrimonio.

Incinctus.ta.tũ.i.nõ cinctus. Itẽ incincta
te.fę.ge.i.pꝛegnãs·q̃i ſine cinctu:q; cingi

foꝛtiter vterus nõ ꝑmittit. .
Incircũſqiptus.pta.ptũ.i.termino carẽs

qui arcududi nequit.
Inciſiuus.ua.uũ.i.non in tẽpoꝛe ſectus vel

imaturꝰ.vel ſuꝑfluus.Dñ Mꝛatiꝰin odis

PBt gaudet inciſiua decerpens pira.Et h

inciſiuũ.ui.ſubſtantiue:põt vici ſuꝑfluuʒ

illud quod inciditur de aliqua materia

Incitamentü.ti.i.inflãmatiopuocamẽtũ.

Inciti dicũt calculi qͥ in ludo ſcaquoꝝ oĩo
moueri nõ poſſunt. Inde⁊ hoĩes egentes

inciti vocant᷑ quibus ſpes vltra pcedẽdi

i pficiendi nulla reſtat.

Inclemẽs.tis/oĩs ge.i.inexoꝛabilis:crudel ·

imiſericoꝛsimpius. Iñ inclementia.tię.⁊

ꝓdu.cle. Oñ Auroꝛa. DPonec honoꝛet eas

„

ſũmi dementia regMis.
Inclyt.ta.tũ.i.gloꝛioſus · iĩuictusilluſtris.

Induſoꝛ.oꝛis.m.t.⁊ h̊ incluſoꝛius.rij.dicit
ille qͥ vicinoꝝ claudit pecoꝛa ꝓ foꝛefacto/

—

ſm Hug.· Induſoꝛ etiã põt iciqᷓ aliqd

includit·ſicut aurifaberq includit gẽmaʒ
in anulo.⁊ ꝓdu.pe.tã in ntõ q; in gtõö.
Incola. lę.ↄ.p.pe.coꝛ.dẽ qͥ in aliquã regio/

nem domidliũ cõtulit vel cõtrahit· quaſi

ſedẽ ibi poſiturus· vel mãſionẽita ꝙ traſ⸗

actis decem annis domiciliũ retinuit. lichʒ
etiam cauſa ſtudij ibidem ſteterit.vt.f.

de x. ſig.l. pupillus.X.l.incola.vel qͥ ꝓꝑpꝛiã

terrã colit. Itẽ ĩcola.i.aduẽticius. Incola

eni nõ indigenſed aduenam deſignat.
Incolatus.tus.tui.i.inhabitatio/uł mãſio.
VDñ ꝓpha. Meu mihi quia incolat᷑ meus
ꝓlongatus eſt.i.inhabitatioperegrina⸗
tio manſio. H
lumis Et e ibi.i.nõ pᷣuatiuũ·ſᷣ intẽtiuũ·q̃ſi
valde erectus.foꝛtisſtabilis/alacer. Iñ h̊
icolumitas.tatis.i.ſanitas/alacritudo.
Incõmodũ.i.i.diſpendiũ:damnũ.

Incõmutabilis.lis.ↄ.ta hocle.i.nõ muta /

bilis. vt deus qͥ ſꝑ idẽ ꝑmanet:nec mutat᷑
Incõpetens.tent.oĩs.ge.i.incõueniẽs. Iñ
hec incõpetentia.i.inconuenientia.
Incõplexus.xa xũ.i.nõ cõplexus. Ondea
ialecticis terminus complexus dꝛqͥ cõ/

ſtat ex pluribꝰ dictionibo.vt homo albꝰ.

Terminus vo incõplexus dĩ ille qͥ vnica
dictione contentus eſt. vt homo.

Inconcinnus.na.nũ.i.incõgruus.nulli cõo/
coꝛsin quo diſcoꝛdant moꝛes inter ſe · et

ab alijs. Jude incõcinnitas. tatis.

Inconditus.ta.tũ.i.incõpoſitusiĩoꝛdinat

impolitus· rudis.
Inconiugus.ga.gij.i.diſſimilisnõ eiuſdẽ
coniugij. ꝛ ab in ⁊ cõiugus·

Inconiultus.ta.tũ.dẽ ab eo ꝙ nõ accipiat

conſilium.⁊ dꝛ ab in ⁊ cõſultuRs.
Inconſutilis.lis.o.t.⁊ Hᷣ le.i.cũ paucis ſu/⸗
turis.⁊ coꝛ.pe. VPñ Joãnis.io: Erat autẽ
tunica ĩcõſutilis.i.cũ paucis ſuturut eſſet

minon ſũptus. Hauperes eni ſolent q;to

minus poſſũt pãnos diuiderea paucas
partes facere· vt foꝛtioꝛa ſint indumenta
⁊ minoꝛis ſũpt. Quidã vo ſicexponũt.
Incõſutilis.i.ſine ſutura acꝰ. ſ̊ reticulato

opere facta: ideo apte ſendi nõ poterat

Sʒ non eſt veriſimile· ꝙ iſta tunica tanteę

eſſet art cum chꝛiſtus pauꝑ eſſet ſummę

bhumilis.

Incõtaminatus.ta.tũ.i.impollutꝰ.iĩcoꝛru⸗/

tus nõ deturpatus/nõ cõtaminatus.
hec incontinentia · tię.i.non cõtinentia.

Incolumis.mis.ↄ.t.⁊ H me.ideʒ eſt qð co⸗

Incuba. be. coĩs ge. pe. coꝛ.qͥ vel quęſemꝑ tempus in quo cõſimilia tnbuta ꝑſolue-⸗ ud
incumbit vel incubat. bant᷑ romanis ·ſcilʒ ſpaciũ quiq; annoꝛũ. agen
Incubi vel incubones · idẽ qð piloſi:qͥdaʒ Etnota ꝗꝙᷣ indictiões iĩuentę ſũt ad deno/ wloo⸗
oꝑmones ſũt qui aſſumũt coꝛpoꝛa ad op/ tãdũ quo tẽpoꝛe aliqͥd actũ ſit. Et ioleuit eige
pꝛimendas mulieres · vel ſuponentes ſe talis conſuetudo a romanis. talis ap/ nncige
viris · quia ſunt ſpiritus multũ luxurioſi. pellationis ratio ab eis ſumpſit exoꝛdiũ. ig
ncudineus. nea.neũ.qð ꝑtinet ad icudẽ. Komani eni debellato oꝛbe ſibi tribu/ nage
nennabſiun infantis pꝛimoꝛdia. tario facto·triplicẽ oꝛdinem tẽpoꝑad tri la0
Incuria.rię.f.p.i.negligentia·ab eo ꝙ curę plex genus tributoꝝ ꝑſoluẽdũ ꝑſcripſe/ mnmmi
non ſit. vm Hapis. (tudine. runt. Erat eni edictũ in vniuerſos dicioni ojdia
Incurioſus.ſa.ſu.qui eſt ſine cura ⁊ ſollici/ eoꝑ ſubditos: vt ſꝑ infra quidecm qnos ſuſue⸗
Incus.is.i inſtrumentũ ferreũ ſuꝑ qð auro vel argento. gre· ferro⸗ ſoluerent tri/ wege
fabꝛicat dꝛ ab ĩ cundo.vis.q; ĩ ea cudit buta. Et Hᷣ tali oꝛdine:vt pᷣmo quiquẽnio Lende.
aliqᷣd.i.feriendo ꝓducit᷑ Oeteres eni non ſolueret auꝝ ⁊ argẽtũ ad ſuſtẽtãdã rẽpu/ Unen:
incudẽſ̊ intudẽ vocabant·q; in ea metal/ blicã. Et ita üli quiq; anni oicebãt᷑ pᷣma (un
lum tundat.i. tẽdat᷑. Onde intudis vicit᷑ ĩdictio. DPeinde ĩ alio qnquẽnio.i.in alijs n
malleusa tundendo.i.tendendo. quiq; ãnis ſolueret᷑ ęsa hmõi metallũ ad
Indago.ginis.f.t.i.iueſtigatio · inquiſitio. faciendas imagines üluſtribo vin q pme/ us
Indecoꝛ.oꝛis.iinhonoꝛus.vide.S.decoꝛ. ruerant.⁊ ad depingẽda foꝛtia facta eoꝝ
Indefeſſus.ſa.ſũ.i.ifatigabilis/uł ideficiẽs vt eſſent in memoꝛia. DNDñ finitis pꝛimis un
Indemnis.nis.ↄ.ta hocne.i.ſine dãno vel quiq; annisiĩ pꝛincipio ſexti anni fiebat d
dãnatione/ſcilʒ nõ dãnatus.Dñ Pꝛoſp. edictũut veiceps ſolueret᷑ ęs. Etiſti qnq; en
Indẽnis ꝓpꝛiũ ſeruat ſapientia cenſum. anni oicebant᷑ ſecũda indictio. In tertia e⸗ 1
Ingemutabilis. 9.t. le.i.incõmutabilis indictione ſoluebat᷑ ferrũex quo fiebant UMD
Ingdeptus.ta.tũ.i.acquiſitus. arma ad debellandos hoſtes. Oñ finita 4
Indetonſus.ſa.ſũ.i.non detonſus. ſecũda indictionein pꝛincipio vndecimi unin
Index.cis.oĩs.ge.qͥ indicat. Iñ h̊ indiciuʒ unni fiebat edictũ:vt in illis quiq; annis AM
cij. Index etiã dꝛ penultim vigitusſcilʒ ſolueret᷑ ferrũ. Oltra aũt numerũ quĩdeci hin
collateralis pollici· quia eo indicamus.et annoꝝ nõ ꝓcedebãt.Et apellatũ eſt hoc Munn
tunc eſt tm̃ maſ.ge.⁊ coꝛripit.di.in gtõ. tempus quindecim annoꝛũindictio vna dn
India.dię.quęda tegio indus.da.dũ Vel indictionũ vnus cyclus:in qͥ plenane nin
⁊indicus.ca.cũ.gẽtile.Pñ ⁊ quoddã ge/ mundus expleuit·qð a romanis indictũ mn
nus coloꝛis dictũ eſt indicũ.q; in indicis erat. Sicut aũt romani actiones ſuas no/ ”ðJJ”ZG
calamis ĩuenit᷑ ſpuma adheęrente limo ⁊c tabiles ꝑ indictiones ãnotauerũt· ſic ec/ u
color cianei mixturã purpurei ceruleiq; deſia romana adhuc ſpiritualia ꝑſoluss
mirabilẽ reddens. Et indicus.ci.quidam tributa notabilia facta ꝑ indictiones cõ/ u⸗
lapis albus. Vnde Job.28. Mõ cõfer/ ſueuit annotare. Item indictio reperit᷑ in
retur tinctis indię coloꝛibus. Et nota ꝙ alijs ſitionibꝰ a pdictis. Pñ.. Reg.Se. I
indię tres ab hiſtoꝛiographis aſſerunt᷑. vbi dꝛ. Et erat indictio triginta milia vi/ lun
NPꝛima eſt ꝗ ad ęthiopiã mittit. Secũda roꝛũ.i.ſũma eoꝝ quibus indicebat. Del
Qgad medos. Certia ꝗ finẽ facit. In banc ſicut exponit in biſtoꝛijs. Indictio eſt ibi nmn
ingreſſus eſt Bartholomeus apoſtolus. determiata hoiuʒ collectio · ſicut ẽ cohoꝛs lu⸗
Indictio.onis.eſt numerꝰ annoꝝ cõſiſtẽs Vll legio. Itẽ indictio ꝓ exactione velp/ ine
ex tribꝰ luſtris. Eſt aũt luſtrũ quiquẽniũ. cepto qui ⁊ ĩtolerabili ponit᷑. 2. Heſdrę inun
Itẽ indictio.i.edictio: vel annuciatio ſiue 8: vbi dꝛ.Nec vlla alia indictio irroger Pen
edictũ. Itẽ idictio ſolet appellari indictio/ 2c. Inuenit᷑ etiam indicio caſus ablatiui U
nũ cydus.i.quideciʒ annoꝝ tẽpꝰut patet hulius noĩs indiciũ.cij.ᷣ̊ tunc coꝛ.antexe. inn
QOnq; etiã indictio appellat᷑ qᷣlibet annꝰ Dñ Ouidius epi. Eminet indicio ꝓdita S
illius tẽpoꝛis· vt pꝛimus annus dicatur Hamaſoo. inch
pꝛima indictio/ſecundus ſecunda:tertius Indictus.cta.ct.i.pᷣceptũ vel annũciatũ. inr.
tertia.⁊ ita ꝑ ſingulos annos. Sic vſq; Vnde.2. DHeſdrę. 4*. Sed nec indicto.i. n
ad qntũdecimũ annũĩdictiões venietes nondũ imꝑato vel annũciato. ls
rurſus ad pꝛimũ anni pꝛincipiũ reuoluũt᷑ Indifferẽs.entis.oĩs ge.i.nõ vifferẽs· ſine u
nq; etiam dicebat olim indictio illud oifferentia.iidẽ vel ſilis. Iñ H idifferẽtia Ni

nhole
Bmnoi.
o,
Kile
lusr,
ramti
tinbe
ugap⸗
68 n
lunän
nemn
c
thn
dns
uli
ulnen
e
lic
ntan.
ſbant
jinnt
oamm
zumnss
jaͤwe
io
um
idni
lo⸗
ſce⸗
s⸗
tn
tin/
thi
bors
Aß⸗
Nd
ngt
owen
1Antee
oe

ſnt
gens

tię.i.idẽtitas vel expꝛeſſa ſimilitudo.
Indigena.nę.ↄ.p.dꝛ q̃i inde genit᷑ułq̃ſiiĩ
eo loco natus in qͥ habitat.ſᷣm Jſidoꝝ.
Indigens.gentis.oĩs ge.pauꝑegens.Iñ
indigentia.tię.i.pauꝑtasegeſtas.

Indiges.getis.i.deificatus. Hꝛopꝛie qͥdẽ

indigetes dicut᷑ de hoĩbo facti deia imoꝛ/
tales. Et vicunt indigetes ab indigeo p

ptrariũ · q; nulliꝰ rei indigẽt. Oñ ⁊ qᷣlibet

dij dicunt᷑ qñq; indigetes·ᷣ impꝛopꝛie

deos agentes.i.cõuerſantes·vel quaſi de
dDie in diem agẽtes.i pficientes:vel quaſi

numen dien augetes · vel q̃ſi inde geniti
i. ex terra. Ge eniʒ terra vꝛ. Del indiges

ſm quoſdã vꝛ ab indigito.tas.Et dice/

bant᷑ indigetesindigetei: apud atiquos

quos noĩare non audebanant.
Indigeſtus.ſta.ſtũ.i.inoꝛdinatus.nõ con/⸗
ſumptus · vel nõ cõfectus. Iñ indigeſtio-

onis.qñ cibus nõ digeritur.i.nõ cõficit᷑.
Indignus.na.nuũ.i.non dignus·inhabilis ·
Indiguus.a.ũ.i.pauꝑegenus:indigẽs.
Indiſcretus.ta.tũ.i.inſipiens·nõ facũdus
non eloquens.
Indiſertus.ta.tũ.i.ineloquens.

Inditus.ta.tũ.i.impoſitus· imiſſus inſert.
Indiuidiꝰ.dua.duũ.qð nõ diuidituł nõ

diuidit᷑. Iñ indiuiduitas.tatj.Et nota ꝙ;
indiuiduũ vr tribus modis. vel carentia
partiũ.vt atomꝰ. vel vuritia/ut adamas.

vel qꝛ ꝑ ĩferioꝛa ſuę naturę philoſophice

diuidi non poteſt.vt Socrates.
Indocilis.lis.ↄ.t⁊ hᷣ le.pe.coꝛ.i.nõ docilis ·
qui nibil viſcere poteſi. Sed indoct᷑.cta
ctũ dĩqͥ nõdũ diſcit·ſed tñ diſcere põt.
Indoles.lis.f.t.pe.cCoꝛ · q̃ſi ſine dolo.i.etas

iuuenilis · igeniũ· oꝛigo pgenies. õm MHug
Scom vo Papiã: Indoles eſt oꝛigoiu

incremẽtũ ſobolis:nobilitas gener pge/
nies · ꝓpago · Scdðm autẽ Iſidoꝛuʒ in.xꝰ

etymo. Indoles ꝓpꝛie eſt imago qdã vel

ſignum vel initium futurę ꝓbitatis · ſicut
apparet in multis pueris.
Indomitus.ta.tũ.iiuincibilis effrenatus
impudeus.
Inducię.arũ.ſũt partes ſęderis.⁊ dicit᷑ ab
induco.cis. quaſi inducta ocia. vel dĩ ab
in.⁊ dies⁊ ociũ.vñ inducię/quaſi in dies
ocia. Iñ induciarius.ria.rii⸗ h̊ q̊ indu/
cialis.⁊ hoc le.vt Hoc eſt tẽpꝰ induciale.
i.in qͥ habent᷑ vel debent haberi inducię.
Inductio.onis.ſ.t.eſt quędã ſpecies argu/

mmDentationis apud logicũ. Et bm hoc ſic

deſcribit᷑: Inductio · eſt oꝛatio ꝑ quã fit p/
greſſio a ꝑticularibo ad vniuerſale.vt hic

Soꝛtes currit. Plato currit.⁊ ſic de ſingu

lis.gᷓ oĩs homo currit.
Inducula.lę.pe.coꝛ.i.ĩdumẽtũ:ꝛ ab ĩduo
Indumen.inis.n.t.quicqͥd indquimus. Dñ
Joſephus in.i . Quado ciuitatẽ intra/
bat pꝛiuatis induminibus vtebat᷑. Iñ h
indumentum. ti.
Induperatoꝛ aliquando ẽ imperatoꝛint⸗/
Pſita.du.cauſa metri.qꝛ ĩ heroico carmĩe
imꝑatoꝛ ſtare nõ poteſt.⁊ ibi ẽ eꝑẽtheſis.

Induſtrius.ſtria.ſtrin.⁊ H̊ ⁊ B iduſtris. H

ſtre ꝓ eodẽ dꝛ.i.ſtudioſus:agilis:vigilãs

uitasſtudiũ:cupiditas:ardoꝛauiditas
ꝑſeuerantia ·ſollertia vigilantia.
Induuię.aꝝ.pluralis numeri.i.indumenta
gpꝛie tunicę ſerpentũ.Eędẽ exuuięquia
exuũtur:ſicut induuię induũf.

Inedia.dię.f.p.i.pauꝑtas quę eſt in ęde.i.

in re familiari.⁊ dẽ inędia · quaſi ſine eſu.
Vñ Job.id: Inędia inadat coſtas illiꝰ.
Ineffabilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.qð qͥs nõ põt
loqui.vel qð quis põt loqui cũ difficul⸗
tate. Oñ ⁊ deus ẽ ieffabilis:nõ q; dic nõ
põt ·̊ q; finiri ſẽſu⁊ ĩtellectu humano nul
latenus põt. Et qꝛ de eo nihil digne dici

poõöt:ideo ineffabilis dꝛ. Similiter? eadẽ

ratione quoddã nomẽ dei.vꝛ ineffabile.
Inefficax.cis.oĩs.ge.i.nõ efficaxſcilʒ qͥ nõ
põt deducere ad effectũ qð intendit. Et
pboᷣm Pap: Inefficaxignauꝰ.inerspiger.
Inenarrabilis.ↄ.ta hoc le.pe.coꝛ.qð enar/
rari nõ põtułqð cũ difficultate narrat᷑.
Inenodabilis.ↄ.t h̊ le.pe.coꝛ.quod ſolui
non poteſt. M
Ineptiola.le.pe.coꝛ.imi.i.pua ineptia.
Ineptus.pta.ptũ.i.apto cõtrarius. q̃i nõ
aptus.i.ſtult· ſᷣm Papiã. HMug.vo dic:
Inep tus.ta.tũ.i.indiſcretus:qui adqᷣrit:
ſed non habet modũ in expendendo.
Inergia.idẽ qð energia.vide.s.energia.
Inerguminus.idem quod energuminus.
Inermis.mis..t.⁊ Hͥ me.⁊ Inermus.ma.
muũ.in eodẽ ſenſu.i.ſine armisſine viribꝰ.
Vñ Virgilius. Cũc ſtudio effuſę matres
⁊ vulgus inerrlu.
Iners.tis.oĩs.ge.q̃ſi ſine arte.qͥ ad nihiluʒ
faciendũ vel patiendũ eſtaptus. Inde hᷣ
inertia.tię.i.hebetudo/qua quis neſcit qͥd
facere debeat ex nimis pigritia.
Inerticula.le.f.p.i.vitis nigra:quam gręci
m §

efficax pſeueransimpiger-ſollers. Inde
induſtrie.adu.⁊ hęc induſtria.ſtrię.i.aſſi/

amaranon vocant boni vini lenis. ODñ

Tſic dẽ · qꝛ iers intpellãdis neruis habeat᷑.
Inerticus.ca.cũ.igrauis ignarꝰ.·remiſſus.
Inexoꝛabilis.P.t hᷣ le.i.nõ exoꝛabilis in/

Alexibilis· ĩplacabilis.⁊ imiſericoꝛsqͥ nul/
lius pcibus flectit᷑. Hinc etiã dĩ Inexoꝛa/

bile odiũ inter eos eſt.i.tale qð pacificari
vel exoꝛari ad pacem non poteſt.
Inexpiabilis.ↄ.t.⁊ G le.quod nõ purgat᷑.
vel quod expiari non poteſt.

Infaber. bꝛa. bꝛu.i.inartificioſus · inoꝛnat.
Inge infabꝛeaduerbiuʒ.i inoꝛnate. Oñnñ
Hꝛatiꝰ in li.ſermo. Quid ſculptũ infabꝛe ·

quid fuſũ vurius eſſet: .
Infamis.ↄ.t.⁊ hoc me.ſine bono noĩe · vel

malę famę. Iñ infamia.q̃ſi nõ bona fama.

Infandus.a.dũn.i.execrandus.ſceleſtus:
nec noiandusquaſi qð nõ debet noĩari.

nec aliqͥs de eo ſari.Et in eodem ſenſu v-⸗

neſandus.va.vum.
Inſans.tis.oĩs ge.i.nõ loquens: cõꝑatur
infans.tioꝛ.tiſſimus. Hnde Mꝛudentius
ĩlibꝛo hymnoꝑ. Qargite mihbi carmẽ iſan
tiſſimo. Dicit᷑ etiã infans ꝓ puero.⁊ tunc

eſt ge. coĩs tm̃. Et ẽ infans vſq; ad ſeptẽ/

niũ.⁊ dicit᷑ infans·:quia neſciat fari.i.non
expedite et diſtincte loqui·cũ nõ habeat
adhuc bene oꝛdinatos dentes. Iñ infan/
tia.tię. ętas infantis.
Infantulis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.res infantis
vel ꝑtinẽs ad infantẽ. Iñ infantilitadũ.
Infantioſus.ſa.ſũ.i.plen ifantia.i.ifãtilis.
Inſfantulus.li.⁊ infanticulus.li.⁊ infantio/

lus. li.⁊ infantillus.li.per geminum.l.oia

ꝓ paruo inſane.
Infauſtus.ſta.ſtũ.i.infęlix:cui foꝛtuna non

fauet · ̊ ſemꝑ eſt aduerſa.⁊ ei nõ cõtingit

niſi male.
Infectus.ta.tũ.i.nõ factus.Hñ dr. Quod
eſt ꝓ infecto haberi non poteſt:⁊ dicit᷑ ab
ina factus. ñ Dirgilius. Et parit᷑ facta
atq; ĩfecta canebat. Poteſt etiã eſſe par/
ticipiũ de inficioꝛ.ceris. S

Infenſus.ſa.ſũi.iratus:offenſus·:cõmotus ·

moleſtus.
Inferię.riaꝝ.pluralis nñeri.ſũt ſacrificia fa

cta inferis ꝓ moꝛtuis.⁊ dĩ ab inferus.ri.

Infernas.nat.coĩs ge.i.de inferno exiſtẽs

vel qui infernum colitſicut ſuꝑnas:natis

dꝛ qui eſt ſuꝑnusvel qui colit ſuꝑna.

Infernꝰ.ni.maſ.ge.in ſingulari.ſᷣ in plurali

neutri tm̃· hęc infema. noꝝ. Et vꝛ infern
ab infra· quia ſub terra dicit᷑ eſſe. Sicut

enĩ coꝛ eſt in medio hoĩs · ita infernus in

medio terrę credit᷑ eſſe· DHel infernꝰ vicit
ab infero. fers· qꝛ aĩę reoꝛũ illuc inferãtur.
Inde hic⁊ hęc infernalis·⁊ hoc le.⁊ infer/

nus.na.ni.i.infernalis.vel imus.ułinfer/

no ſuppoſitus.

—

Infertũ.ti.n.s.vinũ quod altari offert᷑vel

libatur. dicitur ab in.⁊ fertũ· qð eſt ob/

latio ꝗqdã · vel deriuat᷑ tm̃ ab infero.infers
Inferus ri.maſ.ge ꝓ inferno · ul ꝓ deo ĩfer⸗/

nali · ſcilʒ ꝓ deo moꝛtuoꝝ vel pꝛo manibo

ſicut ſuper p deo ceęleſti· uł p deo viuoꝝ.
Infeſſus.ſa.ſu.i.nõ faſſus:negans.
Infeſtus. ſti.idem eſt qð iratus:infenſus
cõtrarius:moleſtus/inquietus⁊ dẽ ab in
⁊ feſtus:quaſi nõ feſtus nõ feſtiuus.
Inficię.arũ.pluralis numeri.i.negationes
mendacia.

Infidus. oicẽ qui caret fide h inſidelis qui

caret ſirmitate.vide.. in fidus.
Infimas.atis..t.ꝛ ab infimus.Et dicũt
infimates.infimiæ mioꝛes in populo. e
auũt infimi vel infimateſ dicunt q̃ſi in fine
oſiti · etymologia eſt.
Inſimus.ma.mũi.i.imus/ſed differũt.Dñ
in greciſmo dã. Infim oꝛdine fit imus at
ille loco. Et ponit᷑ etiã infimus ꝓ deiecto
vel infra woſto.

Inſinitus.ta.tũ.i.non finitus:ſcilʒ cuꝰ men

ſura non habet finem.
Inlſinitiuus.ua.uñn.i.nõ finitiuus.Et hinc

quidaʒ modus verbi dẽ hic infinitiuꝰ. ui.

⁊B infinitiuũ.ui.qꝛ ꝑſonã xybi nõ definit.
Inſirmus.ma.mũ.i.non firmus:quaſi ſine
foꝛmo.i.calole.
Infoꝛmis.ↄ..t.⁊ hoc meii.turpis: dicit ab

in. ⁊ foꝛma.quaſi ſine foꝛmitate· non quia
oĩo careat foꝛmaſed quia careat pulcra

⁊ pꝛęcipna foꝛma.
Infoꝛtuniũ.nij.i.aduerſitas:mala foꝛtuna
infęlicitas miſeria.
Infrenis.ↄ.t.⁊ hocne.⁊ infrenus.na.hi.i.

ſine freno indomitus·q frenis nõ regit.
Infrequens.ent..i.nõ frequensrarus:non

aſſiduus. Inde infrequetia. tię.i.raritas.
Infrunitus.ta.tũ.pe.pꝛo.idẽ eſt qð infro⸗
nitus.i.non frunitus.i.ſtultus inſipiens
indiſcretus:ſine freno rationis.⁊ dicit᷑ ab

in.⁊ frumẽqð eſt pars guttun vbi cbus

ſapit. Inde infrunitus:quaſi ſine frumine
i. ſine ſapoꝛe ſapientię. Dñ Ecq 2. Rio
infrunito irreuerẽti ne tradas me. Inue
uitur etiam ibidem Infronito.
Zntunſerſtfanioſe iognn fuco.
nfula. le eſt faſciola ſacerdotalis capitis

z/on
nr⸗
nun
glae⸗

e

alba imodũ diadematisa qua vitte ab
vtraq; parte dependent .ꝗ infulã vinciat.
vnde ⁊ vittę dictę ſunt · quia vinciant.

Sed iſula plerũq; lata eratplerũq; toꝛ/

tilis de albo ? croco.
Infuſoꝛiũ.rij.n.sS.vas ĩ quo eſt oleũ· quod
onit in lucernis. Item infuſoꝛiũ dicitur
ꝑ quod pꝛoijcitur ablutio calicis.

Ingeniculans.antis.oĩs.ge.i.genu vel ge

nua flectens:vel indinans.

Ingeniũ.nij.eſt interioꝛ vis aĩ qͥ ſepe iue

nimus quęab alijs nõ didicimus. dictuʒ
quaſi intus genitũ/ſalʒ a natura. Iñ hoc
ingenioluʒ.li.duminutiuũ.⁊ ingenioſus.

ſa.ſũ. Et ingenioſitas.tatis.i.aſtutia·calli-/

ditaspꝛudentia ſubtilitas.

Ingenu.ua.uiũ.i.nobilis·qͥ in genere ba⸗

bet libertatẽ cum ſacto·ſicut libertus. Vñ
greci ingenuoseugenes vocant ·quia ſũt
boni gener. Iñ h̊ ingenuitas.tatis.i.no/

bilitas Et coꝛ.ge. DPnde Ouidiꝰ de arte.

Dedecet ingenuos tedia ferre ſui.

Ingloꝛioſus.ſa.ſũ.i.imemoꝛ gloꝛię vel qui

eſt ſine gloꝛia.i.triumphis.
Ingloꝛius.ria.riuʒ.i.ſine gloꝛia ·abſq; ho/
noꝛe. Idem qð ingloꝛoſus. Vnde qͥdã.
Mec quęras gloꝛia⁊ nõ dolebis cũ inglo/
rius eris. “H́”ͦ́YZVMZGM
Ingluuies.ei.fę.ge.i.voꝛacitas.⁊ dicit᷑ ab
inglutio.tis.vel vr ab in.⁊ gulaquaſi in
gulã veniẽs. Iñ igluuioſus.ſa.ſũ.i.voꝛax
Ingratus.ta.tuũ.tria ſigt. Naʒ ingratus.i.
nõ gratusnõ acceptabilis. Et ingratus.i
imemoꝛ beneficij. Et ingratus.i.irremn/
neratus.Et dicit᷑ ingratus·q̃ſi ſine gratia
Vngde. Dicit᷑ ingratus acceptoꝛ ĩimemoꝛ
oĩs bñficij. Et cuius merita ſequit᷑ retri/

butio nulla. Et cui vicendi deeſt gratia

vel faciendi. Inde ingratitudo vinis.

Inguen. inis.neu.ge.pars coꝛpor circa pu/

denda.ſic victa ab vnguo.gis.
Inhabilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.nõ habilis.
Inbibitoꝛ.tor.m.t.i.pedellus:qͥ⁊ angariꝰ
⁊ exactoꝛ dĩqa dicit᷑ ab inbibeo.bes.q; ni/
mis petendo ⁊ üiuſte ferẽdo inbibet hoĩes
vel quia inhibet lites inter eos.
Inbhumanus.na.nũ.i.nõ humanus.ſcilicʒ
effrenisefferus.⁊ crudelis.⁊ ĩmiſericoꝛs.
Iñ inhumanitas.tatis.i.feritas: qudeli/
tas.impietas. Itẽ inbuman põt dici ſtu

dens totus deditus ſtudio:qͥ raro cõöuer-

ſlat᷑ ci hoĩbꝰ. Vñ Dꝛatiꝰ. Surge ⁊ inhu/⸗
maneſenii vponecameng..
Initiiũ.tij.n.s.⁊ eſt initiũ rei a qua aliquis

incipit.vt fundamẽtũ domus ſ pᷣncipiũ
verboꝛũ eſt exoꝛdium.
Inimicus.ci.quaſi non amicus·contrarius
infidelis. Iñ h ⁊ ͥ inimicalis ⁊ hocle.
Ininterpᷣtabilis.lis.ↄ.ta hocle.qð intpꝛe/
tari non oteſt. vel non habile ad int᷑pꝛe/
tandũ. Vnde Heb. Se Ininterpꝛetabi/
lis ad vicendum.
Iniquus.qua.quũ.i.nõ ęꝓquus. Iñ iniqͥtas
tatis. Et coꝛ.pꝛimã. DHnde Hamphilus.
BSemꝑ ũiquoꝛũ ſcelus ĩpedit acta bonoꝝ.
Initus.ta.tũ.pe.coꝛ.i.inceptus.
Iniurius.ria.rii.i.toꝛtuoſus:nõ ſeruãs ius
dĩ ab in.⁊ ius:quaſi ſine iure.Inde heęc
iniuria. rię.i.iniuſticia· quaſi ſine iure· vel
cõtra iusquando ſcilicʒ fit aliqͥd contra
oꝛdinẽ iuris. Iñ iniurioſus.ſa.ſu.i.conui⸗-
ciatoꝛ: inſectatoꝛ: iniurius.vel potiꝰ ille qͥ
patit᷑ iuriam ab aliq;. Iñ ſiurioſitas.taſj.
Iniunx. iugis.ↄ.t.dicitur ab in.⁊ iugum.
Et ſunt iniuges boues nõdũ iugo cõiũcti
Igdem vicunt᷑ ſeiuges:quaſi ſeoꝛſũ a iugo
Vngde in greciſmo.dꝛ Bos nõdũ domi/
tus a multis dicit᷑ iniunx.
Innocens.tis.oĩs.ge.i.nulli nocens.
Innocuꝰ.cua.cuii.i.inocẽs.⁊ cui nõ nocet᷑
Innoxiusxia.xiũ.quaſi ſine noxa. Inno/
xius ꝓpꝛie dicitur cui quiſq; non nocere
nouit · nec ipſe alij.
Innuba.bę.i.inupta·quę adhuc nulli nu⸗
pſit ⁊ quęadhuc vultum ſuũ non velat.
Et coꝛripit.nu.ſicut ꝓnuba.liq; nubo.bis.
pꝛoducat eam.
Inofficioſũ teſtamentũ dicit.qð factũ eſt
contra officiũ pietatis.vt.l.ij.ff.de inoffi.
teſta.quo ſcilʒ extraneus heęres inſcribit᷑ ·
alias ĩſtituit᷑ Idẽ ſi nõ extraneꝰ.Filiꝰ xo
Pꝛiꝰ aut pteritaut ũique exhęredat᷑.hoc
eſt qñ pat᷑ vel mat᷑ fecit teſtamentũ. Idẽ
ſi filius in teſtamẽto patrẽ ſine caula ex
heredat. Etiam ſi fratrẽ frater exhęredat
tribus ꝑſonis inſtitutis in duobꝰcaſibus
Item officiũ inter patrẽ ⁊ filiũ dicit᷑ pie/
tas. Inter patronũ⁊ libertuʒ dicitur ob/
ſequiũ. Inter deum ⁊ hoĩemreligio. Int᷑
hominem? hoĩem ſtat in noĩe generali:ut
quod debet homo homini ex natura.ff. de
ſer. expoꝛ.lł.ſeruus.
Inofficioſa donatio · dicitur quę contra
officiũ pietatis facta eſt et fit ad ſimilitu/
vinem inofficioſi teſtamenti.vt. C. eo.ti.
l.j.et per totum tituluʒ ſequẽtẽ quia pene
liberi vel parentes excluduntur a bonoꝛũ
ſubſidio·vel ex pꝛopoſito vonantis: vel

5

re ipſa ꝙp ſe ſufficit ad reuocationẽ do/

nationis· liq; ꝓpoſitum vel conſilium do/
nantis non interueniat. vt no.in glo.in. l.

ſiliqueat. C. etttiit.
Inops.pis.oĩs.ge.i.ſine opibus/pauper:
7 d ab in.⁊ ops qð eſt diues fęcundus.
opulentus. Sʒ differũt inops ⁊ pauper
Inops ꝓpꝛie vꝛ.qͥ nihil habet:q nec ſibi
ſufficere põt:nec alijs largiri. Sed pauꝑ
di. qᷣ licʒ alijs largiri nõ poſſit · ſibijpſi tñ
ſufficit. vñ copulationèe recipiũt · vt ibi:

Ego ſum paup ⁊ inops.Et alibi. Hauꝑi

inopi ·tu eris adiutoꝛ. Mel inops di ab
in ops.pis/ꝓ tra ·q̃ſi ſine tra.i.inſepult
q ſcilʒ caret ſepultura. Iñ hęc inopia.pię.
ſᷣm Hug. Mñ in greciſmo vicit᷑. Qullius
coſſeſſoꝛ inops homo dicitur eſſe.
Inquilinus.li.i.aduena:q̃ſi incolẽs aliena.
NMon eni ꝓpꝛiã ſedem· ſed in terra aliena
inhabitat: vicit᷑ ab incolo.lis. Sʒ viffe/

rentia ẽ inter inqlinũ.⁊ aduena uł incolã.

NMam indqlini ſunt qͥ emigrãt ⁊ nõ ꝑpetuo

ppmanẽét. duenę vel incolę aduẽticij ſunt

ſed ꝑmanẽtes. Idem accolę. Peregrini
xo dicunt᷑q; parentes eoꝝ ignoꝛantur.

Sũt eni de lõginqua regione. Indigenę

vxo ſunt.inde geniti.⁊ in eodem loco nati

vbi habitant. Del inqᷣlinus vicit᷑ ab in.

culina·ſcilʒ vilis ciuis⁊ aduẽtici pm qſdã
Inquiſitio · onis.i.ꝑſcrutatio · Del eſt ali/
cui criminis ꝑ ſuꝑioꝛem reſpectu inferioꝝ

ſuoꝛũ ĩueſtigatio.vt in ti.de accu.⁊ inqui.

Inſana. nę.f. p.eſt gens herbequęſi edatur

inſaniam facit.
Inſanus.na.ni.i.nõ ſanus:amẽs vel furio/

ſus. Inde inſania.i.furoꝛ:amentia.

Inſcitia. tię.f. p.i.ignoꝛãtia. DPñ Dꝛatiꝰ in

epi. Sed turpeʒ putat inſcitię metuitq;
litura. Item Saß.ig? Aliam aſſũpſerũt
ſibi cogitationẽ inſcitię. Item Saß.i4
Sůʒ in magno viuẽtes inſcitię bello. Et
nota ꝙ inſcitia foꝛmat ab inſciti genitiuo
de inſcitus.ta.tũ.addita.a.quia regula eſt
J.ante.cia.bꝛeuiat᷑ in denoĩatiuis. ꝗ foꝛ/
mant᷑ addita.cia.vt iuſtus.ti.iuſticia.Sʒ
inſcitia nõ foꝛmat᷑ addita.cia.ſed addita

a. vt inſcit. ti. addita. a. fit inſcitia. iõ nõ

ꝓduct᷑..añ.tia. Hña ſcribit᷑ ꝑ.t.in penut.
ſyllaba. Itẽ iſcitia ẽ ſine doctrina. Inſciẽ/
tia vo ſine ſcientia. .
Inſcius.a.ũ.quaſi ſine ſcientia dꝛ ab in.⁊
ſcius:quod eſt ſciens.

Inſcriptio· ẽ quidã libellus quẽ accuſatoꝛ

offert iudicei ſub hac foꝛma: Ego. M. coꝛã
vel apud.N. pꝛętoꝛẽ. vel iudicem refero
talem reuʒ legis iulię· de adulterio quod
cõmiſit cum. S. dum eſſet cum ea menſe
tali ·:in domo tali · cõſule tali regnante. Et
oꝑat᷑ inſcriptio ꝙ accuſatoꝛ ſi crimen nõ

ꝓbauerit qð ipoſuit ad talionẽ obligat.
Inſenſis.ſis...t.⁊ G ſe.i.ſine ſenſu.

Inſidię.arũ.pluralis nũeri.fę.ge.dicit᷑ ab
inſideo.des.Et fiunt inſidięloco vel telo·
fraus circa fidem mutuataʒ · dolus in aĩo.
Inde inſidioſus.ſa.ſum.
Inſignis.gnis..t.⁊ G ne.i.ſclarus/oꝛnatꝰ.
noblilis · gloꝛioſus:magn ſamę.q̃i habẽs

eminens ſignũ ſᷣ alijs. n h inſigne.gnis.

ſubſtantiue.i.oꝛnamentũ.

Inſipidus.da.dũ.pe.coꝛ.i.nõ ſapidus.Iñ

inſipiditas.tatis.
Inſipiens.entis.oĩs ge.i.nõ ſapiens.⁊ dĩ
ab in.⁊ ſapiens.q̃ſi ſine ſaxoꝛe ⁊ ſapiẽtia.
Inge heęc inſipientia. ti..
Inſitio.onis.F.t.i.idẽ eſtqð plãtatio. Del

inſitio dꝛ cuʒ fiſſo trũco ſurculus induct᷑.

Etiã inſitio eſt tempus ſerendi aliqͥd· vel
actio qua ſerit᷑ Oñ Ouidiꝰ de reme. De/
nerat inſitio facramũ:ramos adaptet.

Inſolens.ent.oĩs ge.i.ſuꝑbus/fatuus.mo,⸗bb

ribus nõ cõueniẽs. Inde inſolentia.tię.i.
ſuꝑbiafatuitas.
Inſomnis.nis.ↄ.t.⁊ hocne.i.ſine ſomno.
ꝑuigil·q doꝛmire nõ põt.Inde h̊ inſõnia

nie..i.vigilia · vel vigilãtia.Et hoc inſom⸗/

niũ· quod videt᷑ ꝑ ſomnũ.Et eſt quędaʒ
ſpecies ſomnij.vide.j.in ſomniũ.

Inſons.ſontis.oĩs ge.i.inocensinnoxius.

VBnde Cſopꝰ. Inſontis aĩos floꝛida lin/

gua polit. Iñ H inſontia.tię.i.inocentia.
Inſtans.tis. dicitur tẽpus ſimplex. Et ſic

deſcribit᷑qð cũ ſit finis pteriti.⁊ pncipiũ

futuri· vel cũ incipit. ſtati eſſe deſinit. Del
inſtans eſt bꝛeuiſſima pars tempoꝛis quę
nõ expectat ſucceſſionẽ. Itẽ põt eſſe par /

ticipiũ de inſto. ſtas.

Inſtantia. tię. eſt tẽpus qͥ indiciũ diſcutit᷑

finiri debet.c.venerabilis.de iudi.

Inſtar neu. ge.indecli.i.ſimilitudovel po/
tius ad ſimilitudinẽ. Habet enĩ in ſe vim
huius pᷣpoſitionis ad. Pñ nõ debet reci-

pere pᷣpoſitionẽ ad· niſi in expoſitiõe. Pñ
dicendũ eſt· Hoc eſt inſtar illius.i.ad ſi/
militudinẽ illius. Rliquãdo tamẽ iuenit᷑
adinſtar.ſed tunc ſ̃poſitio abundat.

Inſtinct. cta.ctũ.i.inſtigatio · pſuaſio · ſti⸗
mulatio/incitatio. S

—

ſtut
d.
1 puen
uhr
anes
ſton
qluiſt
Pi
ſenenm⸗
lpfo
ſſmn iſ
1al
n.
formaen
tiinp
hinſt
inſttu
pune
lltunn
ageat.
Ntonu⸗
Puno
orn
nlee
M
ſchch
fuſp
nn
enn
ſeto⸗
Mrn
Dat
prbl
xeſ
eni
len
ſmme
nton
irlu
tiſche
Rc
ſdtin
Zula
Pin
uiln.
Ntlunt
Uulis
Eenl
ſichne

An
ten 4
naddl
lamen;
KNke

wlsni

onmat.

qbees
gs

„

penn
eipiu

o Vel
snchat⸗
li
mee⸗
wte.
RZ

nnbn
tnccs,

Uücenm
1iinpi
tinHel
loque
ſe par⸗

dlatt
⸗
ninſen
imm
8 nenl
ſoſ

Inſtita.te.fp.eſt quedã veſtis talaris:quę
⁊ ſtola dꝛ. Inſtita etiã latũ cingulũ dꝛcũ
quo puer ligatur in cuna. Inſtitę etiã vt
dicit Papias:ſunt paruęlinteolęꝗqᷓ moꝛ
tuũ inuoluũt. Dñ Joannis.xj? Ligatus
manus ⁊ pedes inſtitisa coꝛripit ſti.
Inſtitoꝛ.tor.i.mercatoꝛa di ab inſto.ſtas
quia inſtat mercibꝰ emẽdis. VDnde Job
28. Filij inſtitoꝛũ zc. Hnde. Qui vedit
merces mercatoꝛ dꝛ ille. Inſtitoꝛ ẽ inſtat
quip pᷣcio minuendo. Mercatoꝛ vendit
inſtitoꝛ illud emit.
Inſtitoꝛ eſt ille qui tabernisvinis veden/
dis· vel alicui alteri negocio ẽ ſpoſitus.l.
inſtitoꝛ pꝛima.ff. de inſti.acci. H
Inſtitutũ.ti.n.s.⁊ H̊ iſtitutio.nis.iimoꝝ ni/

foꝛmatio.Sʒ poĩt᷑ etiã ꝓ qͥdã libꝛo legali

tm̃ in plurali/hę inſtitutiõesinſtitutionũ
h inſtituta/hoꝝ ĩſtitutoꝝ dĩꝛ.Et dẽ liber

inſtitutionũ. quaſi inſtructionũ · q; in hoc

pꝛimis legũ eᷣceptis inſtruimur. vel quia
in ſtatum humani vel romani iuris nos

erigit ut dicit IRccurlin glo.in pꝛin.inſti/

tutionũ:vel inſtitutoꝛum.

Inſtitutio· eſt pꝛimus gradus oĩum inſti/

tutoꝝ.vt no.C. de libe. pꝛęte.l.j. Etiam ſi
mille eſſent ᷣm leges. Sed ſᷣm canones
Inſtitutio · eſt eccleſię vel eccleſiaſtici be⸗/
neficij collatio·quaſi ius habẽtẽ ad bene/
ficiũ ꝑ ꝑñtationẽ int uł ĩ bñficiũ ſtatuẽs.
Inſtrumentũ artisd ꝑ qð ipſa ars oꝑat᷑.
Inſtrumentũ in iure: dicit᷑ quicqͥd cauſam
inſtruit. Del inſtrumentũ.ẽ ſcriptura ad
aſſertionẽ ſeu ꝓbationẽ aliceuiꝰ rei facta.
Inſtrumentũ publicũ ·eſt ſolẽnis ⁊ rite oꝛ/
oinata ſcriptura ꝑ autenticęꝑſonę manũ
pꝓublice facta cauſa memoꝛię.c.ſcriptura.
Inſtrumẽtũ pꝛiuatũeſt qͥ ꝑ manũ puatã
confectũ eſt.vel a tabellione· nõ tamen in
ſoꝛma publica ſcriptũ. vt quia necnomẽ
imꝑatoꝛis/nec cõſulis:nec papę appoſuit
Inſubulus.li.quoddã inſtrumẽtũ ĩ texẽdo
telãſcilz circa qð pannꝰ vel ſtamẽ iuoluit

17 dĩ ab iſubulo. las.q; ĩſubulat᷑i.ꝑfoꝛat᷑ut
xoſſit iuolui ⁊ retineri ꝓ volũtate texent.

Inſula.le.dr terra mari vndiq; circũſepta.
vñ inſula dĩ.qꝛ in ſolo ſit ſita.i. in mari.

Inſularij ſerui ſunt qui in inſula retinẽtur.
vt l. in lege. ff. de ꝓ. ſig.

Inſulſus.ſa.ſũ.i.nõ ſalſus·quaſi ſine ſapoꝛe
ſalis vel ſapiẽtię. Vñ Job. 6õe Nut pote⸗

rit comedi inſulſũ qð nõ eſt ſale conditũ:
Inſultus.tuſ.tui.maſ.ge.iauaſio·aggreſſio

quaſi ſaltus in aliũ impetuoſe factus.
Integer. gra.gru.i.incoꝛruptincolumis.
plenꝰ. Iñ ĩtegritas.i.religioſitas:caſtitas
Intellectus. intelligentia.⁊ intelligibilitas
differunt. Nopꝛie quidẽ ĩtellectusẽ vis
aĩę cõpꝛehenſiua incoꝛpoꝛeaꝝ ſubſtãtiaꝝ
foꝛmis ſubtractaꝝ vel foꝛmarũ circa eas.
Intelligentia vo eſt vis aĩę quę aſpirat
vt aliquid circa diuinã ſubſtantiã cõpꝛe/
hendat. Intelligibilitas vo eſt quędã uis
aĩe oiuʒ foꝛmaꝝ ĩ quadã ſimplicitate cõ/
plicatiua abſq; oꝛdine naturali vel tẽpo/
rali:⁊ tali modo deus cõpꝛehendit resq;
eas oẽs vno intuitu abſq; oĩ ſucceſſione
dicitur compꝛehendere.

Intemerata.incoꝛruptaintacta.⁊ nulla te/

meritate violata.

Intemperies.riei.⁊ hoc intemperiũ.rij.vbi
nulla ſecuritas ⁊ nullũ temperamentũ eſt.

Intempeſtiuus.ua.uũ.i.incõgruus ⁊ incõ/
ueniẽs· nõ in ſuo tẽpoꝛe veniẽs· vt añ vel
poſt. Onde Boetius in pᷣ̊ de cõſolatione.

Intempeſtiui fundunt᷑ vertice cani.
Intempeſtus.ta.tũ.i.incõgruus · iutilis· q̃ſi
ſine tẽpoꝛe.i.actu.Oñ nox dꝛ intempeſta.

quaſi incõgrua:q; nõ habet idoneũ tẽpꝰ
gerendis rebus. Et nota ꝙ quędaʒ pars

noctis ꝛ intẽpeſtũ.vide.sS.in crepuſculũ.

Interalſile· oꝛ interpolatücelatura plano
Planuʒz eni inter celaturas quaſi raſũ vi/
det declinat᷑ h̊ ⁊ h̊ intaſilis: hᷣ le.pe.coꝛ.
Del ſᷣm Papiã: Intaſilis ẽ anaglypha
ſculptura. Rlexandervo dicit: Qð nunc
ſculpturis:nũc plancie variat᷑. Hoc ⁊ nõ
aliud opus interaſilie dicas.
Intercalaris.ris.ↄ.t.⁊ hoc re.i.intoſitiuũ.
vel interpoſitũ · ſcilicʒ qð interponitur.vt
VYerſus intercalaris oꝛ qͥ ſęꝑ interponit᷑.
Inde h̊ intcalaritas.tatis.i.interpoſitio.

Intercapedo.inis.i.diſtantia localis· vt

inter vuos parietes.

Interceſſoꝛ · dicit᷑ q p alio pᷣces facit ułfun/

Dit. Itẽ dicim intceſſoꝛẽ illũ · qͥ intcedit

Tinterponit ſe inter debitoꝛeʒ⁊ creditoꝛẽ

ad hoc ꝙ ei pecunia mutuet᷑.⁊ eſt quaſi fi/
deiuſſoꝛ ⁊ conſtitutoꝛ.

Intercilin. lij. i. paciũ qð eſt int duo ſup/

cilia · quod ſine pilis eſt.

Intercolumniũ.nij.dꝛ illud quod eſt inter
ouas colũnas·vel ſpaciũ diuidens eas:⸗

vicit᷑ ab inter⁊ colũna:quaſi int᷑ colũnas

exiſtens. Oñ.ʒ. Reg. 7? Media interco/

lumnia quadrata:non rotunda.
Interconfinii.nij.i.terminus.vel loc inter

NR. .

duos fines exiſtens.

. —

Intercus.cutis.oĩs.ge.i.illa res quã pati /

mur inter carnẽ ⁊ cutem· ſicut eſt infirmi/⸗

tas ul malus humoꝛuł aliud huiuſmodi.

Iñ intercuticus.ca.cũ.⁊ intercutane nea
neũ.⁊ intercutanꝰ.na.nũ.oĩa ꝓ eo qð eſt
inter cutem ⁊ carnem.

Interdictucti.n. S.ꝛ ab interdico.cis.q̃ſi

interim victũ ſcilicʒ qdð interim ãnunciat᷑

a iudicenon ꝙ ꝑpetuo maneat · q̃ſi q;diu

dictũ ⁊ ſtatutu eſta iudice. Mõ hic ꝙ in
generali interdicto debent iſta cõferri ab

eccleſia ·ſalʒ·baptiſmus paruulop pęni⸗

tentię moꝛiẽtiũ. Sõt etiꝗ epũs paruulos
baptiſatos confirmare. Itẽ ſemel ĩ menſe

vel ſeptimana populũ interdictũ etiam

excoĩcatum ad eccleſiã aliquã conuocare

⁊ ei pꝛedicare· Item poteſt euchariſtia in

moꝛte vere pęnuẽtibus dari. Dñ decre⸗
talis noua.DPermittimus ecdeſiarũ mini⸗

ſtris ſemel in hebdomada tẽpoꝛe inter

Dicti·nõ pulſatis cãpanis·voce ſubmiſſa
ianuis clauſis:excoĩcatis⁊ interdictis ex/

duſis miſſaꝑꝝ ſolennia celebꝛare.cauſa cõ/
ficiendi coꝛpus vñi:quod decedentibo in

pęnitentia nõ denegat᷑. Item ꝑmittit᷑ ꝙ
derici decedentes qͥ pene ſeruauerũt int᷑-
Dictũ · in cemiterio eccleſię/ſine cãpanaruʒ
pulſatione · ceſſantibus ſolẽnitatibꝰ oibo
cũ ſilentio tumulent᷑. Item concedit᷑ ꝙ in
cõuentualibo ecdeſijs.bini⁊ bini uł ſunul
tres hoꝛas canonicasvaleãt legere potiꝰ

qᷓ; cantareianuis clauſis·interdictis⁊ ex/

coĩcat excluſisvoce ita dimiſſa ꝙ exteri

nõ poſſint audiri. Per qð patet ꝙ inter/
dicti.⁊ multo foꝛtius excoĩcati nõ debent

auſcultare hoꝛas canonicas. Itẽ peregri/

nis accipientibo ſignũ crucis ob reueren⸗

tiam crucifixi·nõ eſt pęnitẽtia denegãda.

quod etiã alijs peregrinis põt miſericoꝛ
diter indulgeri. Itẽ nõ ꝙ extrema vnctio
nõ debet vari alicui ꝑſonęlaicouł clerico
vel etiam religioſo in loco generali inter-
dicto ſuppoſito · niſi ſuꝑ hoc habeant pꝛi⸗

nilegiũ ſpeciale.
Interdictũ olim erat quędã foꝛmata ⁊ ſo/

lennis conceptio verboꝛũ·quibus pꝛętoꝛ

aliqͥd fieri iubebat vel ꝓhibebat · qð tunc

maxime faciebat cũ de poſſeſſione uł q̃ſi

Poſſeſſione inter aliquos cõtendebat᷑.vt
nſti. de interdic. circa pꝛin. ⁊.ff.e. ti.
Interdictum de aqqua quotidiana ęſtiua
dat᷑ habenti ius aquę quotidianęuł etiã

ſtiuę ducendę ad pꝛędia ſua· cuʒ aliquis

ducere ꝓhibet. vt. ff. e.ti.l.i.in pꝛin.

Interdictuũ de aqᷓ de caſtello ducenda.dat᷑

habenti ius vucẽdi aquã de cãnali vel ca
ſtello ad irrigandum. M
Interdictũ de arboꝛibo cędendis.dat᷑ ↄtra
hos q habent arboꝛes quaꝝ folia pendẽt
ſuꝑ ędificia vicinoꝝ uł agrũ:ita ꝙ eis dã/
nũ inferant.⁊ cõſulit᷑ eis ꝙ hmõi arboꝛes
ſuccidant.⁊ ligna tollant eas deglobent
a terra vſq; ad quidecim pedes. qdẽ eſt ſ
ꝑ radices minat᷑ ꝑiculi.vt.l.i.C. de inter/
dic. Et hoc interdictũ ꝓhibitoꝛiũ eſt.

Interdictũ de cloacis pꝛiuatis reficiẽdis.
Bi volens qͥs ſuã cloacã pꝛiuatã · ul etiã
publicã · vel fiſtulas vel meatus reficere ·

vel purgare ul de nouo facere· ab alio p/
hibet · tunc ꝓuiſũ eſt ei de ĩterdicto cloaqᷣ
q ẽ interdictũ publice deputatũ.⁊ pꝛi/

uatũ de pꝛiuatis cloacis.⁊ ẽ ꝓhibitoꝛiũ.

Etiã eſt aliud reſtitutoꝛiũſcllʒ qd datur
cõtra initiẽtẽ in cloacã meã vel publicam
Vel qð imiſſũ ĩ doacã ipedit.vel quo iubet
auferri qð imiſſu eſt.vt.ff. de cloacis.l.i.S.
i.et. S. deinde.et. S. doacę.l. fi. e. ti.

Interdictũ de aqua pluuiali arcẽda:vel de

aqua pluuia: Si facis opus aliquod in
fundo tuo ꝓpter qð aq̃ pluuialis nocere
põt fundo vicini tui:datur cõtra te actio
pluuię arcendęꝑ qu tuis expenſis opus
teneris deſtruereX dãnũ cõtingẽs emen/

dare.Si v poſſideas opus ab alio fa

ctum teneris patiẽtiã ꝑſtare vt deſtruat

ar.l. . et. ij. S.iij. in. fi. et.l.ſi tertius colonꝰ.S

celſꝰ ſcribit. v.ſiqͥdẽ aliꝰ.ff.e.ti.et.ſpe.ibidẽ

Interdictũ de fonte eſt qð dat᷑ eiqͥ dvuxit
aquã de fonte h̊ anno/nec vi nec damnec
pcario de alterius fonte.vel lacu·puteo

piſcina· foſſa · ſtagno. vt. ff. e. ti.l. . in pꝛin.
Interdictũ fraudatoꝛiũeſt qͥ tutoꝛiſ credi/
toꝛ pupillo tenet · vt ſi eũ cõſilio fraudis
participaſſe cõſtabit vt fraudaret.vt.ff.

de ſolu.l.pupilli· circa pꝛin. Moc intdicto

tenet᷑ ͥ fraudẽ ꝑticipãdo emit a cditoꝛe qͥ;

ſit ſoluẽdo· meliꝰ ſoꝛte dicẽt᷑ a debitoꝛꝛe.
Interdictü de glande legẽda uł alios fru

ctus dat᷑ ei cuius glans vel aliꝰ fruct in

fundũ alienũ ceciderit· vt ſingulo uo vie
legere⁊ expoꝛtare liceat. Et glandis noſie

oes fructus cõtinent.vt.l.vnica.ff. e. ti. .
Interdictũ de itinere actuq; pꝛiuato reſti/

tuẽdo ꝓhibitoꝛiũ ad tuẽdas tmmodo ru

ſticas buitutes· dat᷑ ꝓhibetes aliquẽ vti

ßuitute ſua.vt.ff.e. ti.l.i.S.i. Et vat cõfeſ/⸗
ſoꝛia cõtra negantẽ ſeruitutẽ.vt.l.ſi foꝛte

es rohen
Aa ſhi
4Ci
lonich
ſis
mti lenj
Wrchcce⸗

dd
wowulr
4
cde
Uigod n
usnoccre
ämeno
mwisdhs
Nstbaloß⸗
7 maſmut
005
aſebide
Maidunt
ntyif
S
1iceqj
mbtoꝛe.
osbin⸗
Abincn

crder
nanfen,
pun
71 .
tcofeſ/
llfon

§. ſciẽdũ.ff.ſi ſeruitꝰ wdi. Et etiã aduenſus
euʒ qͥ aliũ ũiuſte ꝓhibet ſua vti ſeruitute·
imo etiã tunc dat᷑ confeſſoꝛia.vt dicto.S.
ſciendum.l.Rall. S

Interdictũ de libero hoĩe exhibendo·com/

petit vnicuiq; de pꝑło ad petendũ in pu/
blicũ hoĩem liben contra ⁊ aduerſus eũ qͥ
liberũ hoĩem ĩuitum captũ dolo malo de⸗
tinet in ſeruitute.

Interdictũ de liberis exhibẽdis ſeu dedu/

cendis dat patribus vel parẽtibo cõtra
eos qui liberos vel nepotes in ptãte eoꝝ
exiſtetes ſine eoꝛũ volũtate detinẽt.vñ.l.
Iff.e.ti. ait pꝛetoꝛ. Qui ꝗ ve ĩ ptãte Lucij
Citij eſt ſi isea ve apud teẽ· dolo ve tuo
factuʒ eſtquo minus apud eſſetita eum
eam ve exhileas.
Interdictũ de migrando dat᷑ inquilino vt
ipſe libere cum rebus ſuis poſſit de habi/
tatiõe migrareſi tamẽ locatoꝛi ſatiſfaciat
de penſione totius tẽpoꝛis · vt. ff. e. ti. l. j.
S.q ſi penſio. .
Interdictũ de moꝛtuo inferendo habet lo/
cum. vt quis nõ ꝓhibeat᷑ moꝛtuũ inferre
⁊ ſepelire quo licet ei inferre ⁊ ſepelire.vt
ff. e.ti.l. i.ein pꝛin. vt ſi via ꝓhibeat · vel ſe⸗
pulcrũ ędificare:vel lapides ad ędifican/
dum ꝑ fundũ vucere.vt.ff.e.l.i.S.Rtoꝛ ait
7.5S. ſi iter mihi. S. vim habere. et. S.fi.

Interdictũ momẽtaneę poſſeſſionisẽ quo

agitur de poſſeſſione retinenda · ſicut vti
poſſidetis. vt.ff. vti poſſi.l.i..i.vel quo
agitur de poſſeſſione adipiſcenda · vt eſt
quoꝝ bonoꝝquoꝝ legatoꝝ· vel quo agit

te poſſeſſiõe recuꝑãda.vt vñ vi.ff. e. ti. S.·

Interdictũ ne quid in loco ſacro fiat.⁊ oĩa
ſequentia hmõi dant᷑ cuilibet ex pppulo
ad exhibendũ ne fiatↄtra quã phibitio⸗
nem ſi quid factũ fuerit interdicto qð vi
aut clam ſuis ſumptibo vel deſtruere co/
getur oẽ quod factũ fuerit aut in pꝛiſtinũ
ſats a eteclage tenet. vt. ff. ne
quid in lo.pu.lʒ.ij.S. ait toꝛ ꝙ in via.
Interdictũ ne grnch fiat in loco publico uł
itinere. Moc intdictũ ꝓhibitoꝛiũ ẽ. Et tã
publicis vtilitatibus q; pꝛiuatoꝝ ꝑ hoc
ꝓpſpicit· oca enĩ publica vtiq; pꝛiuatoꝝ
ns deſeruiũt iure ſcripto ciuitatis.vt
N. 90

Interdictũ neqͥd fiat in mari vel flumine
publico ripave eius qͥ peius nauigaret

aut in via publica quo peius eatur. Hoc
intdictũ dat᷑ ppetuo oĩbus.⁊ĩ oẽs habet
cõdemnationẽ in id qð actorinterat. vt

l.i.ĩfi ff. via publi itinẽ pub. reficiẽdo

Interdictũ ne quid fiat in flumie publico.

vt aliter fluat q;ᷓ pꝛioꝛi ęſtate fluxit.i. vt
qqua fiat altioꝛ· depꝛeſſioꝛ· rapidioꝛ cum

incõmodo euellẽtiuũ. vt.ff.ne qͥd ĩ flu. pub.

l.i. in pꝛin.S. non autem omne.

Interdictũ de noui oꝑis nüciatione datur
ei q ꝓhibet᷑ ędificare poſtq; ſatiſdederit.

vt. ff. e.ti. l. Htoꝛ ait. S. hoc aut interdictuʒ.
Interdictũ de loco publico fruendo ẽ pu/
blice vtilitatj cauſa ꝓpoſitũ :qꝛ tuet᷑ vecti/
galia publica qͥ phibet᷑ qs vim facere ei
ſocio ve eiꝰ qͥ cõduxit locu publicũ fruen/
dũ ab eo qͥ locandi ius habuit qͥ minus
loco publico ſibi frui liceat ex.l.locatiõis
vVel cõductionis.⁊ hęc habent in.l.õi.S.i. et
in pꝛin. ff. de lo. pu.fru.
Interdictũ de pcario· quod reſtitutoꝛiũ ẽ
atur ei qͥ pᷣcario rogauit⁊ pᷣcario habet
imo etiã ſinõ rogauit oũ tamen poſſidet.
Vvt. ff. e. ti. l. in rebꝰ. S.i.⁊ ꝑ totã legẽ pcariũ
videt᷑ rogare⁊ habere ſi rogauit pꝛo ſe et

habet ꝓ ſuo.vel ſi rogauit ꝓcuratoꝛ ſuus

l negocioꝝ geſtoꝛ ⁊ ipſe ratu habet.vt
ff. e.ti.l. certe. S. i. dũ tamen accipiat in ꝑ/

ſonã ſuã contractũaliter nõ.vt.ff.de acq·

poſſ.. poſſeſſio. . ſi.

Interdictũ qð viaut clamdat᷑ aduerſus

eũ qui in loco alteriꝰ aliqð opꝰ cõſtruxit ·
vel deſtruxitoũ tamẽ ſit factũ in ſolo.ff.e

ti.l. . S. hoc ĩterdictũ. Et etiã ſi vii. ꝑ vio⸗/
lentiaaut clam.i.occulte ſine notiſicatiõe
alteri facta fecit cũ timeret ne ſi ſaret ſibi

ꝓhiberetur. vt.ff. e. ti.l. i.

Interdictũ quoꝑ bonoꝝ a pꝛętoꝛe iuentuʒ

eſt.⁊ dat᷑ filio emãcipato aduſus hęredẽ
vel ſoſſeſſoꝛẽ.vel ↄtra illũ qͥ ꝓ hęrede vel
poſſeſſoꝛe poſſidet·ad vniuſa bona adi/

piſcẽda.nõ ad ſingulas res.Et ẽ duplex ·

ſalʒ directũ ⁊ vtile.Directũ dat ei qͥ ẽ bo

noꝝ poſſeſſoꝛ. DNtile dat ei · qͥ ſuccedit in

re ciuili ex teſtamento vel abinteſtato.

Interdictũ quoꝝ legatoꝝ cõpetit heęredi

ad repetendũ legata ꝗ ſine voluntate eiꝰ
legatarius occupauitrepetet itaq; hęres

vävt deducat faladiãalioquin ſi rexteret
ſtatim repetiturus exceptione doli pote⸗

rit remoueii.
Interdictũ de riuis eſt vtiliſſimũ:qꝛ riuos
ſpec⁊ ſepta reficere ⁊ purgare pſtoꝛ aquę
ducendę cauſa ꝑmittitdum tamen non
aliter aquã oucat q; pꝛioꝛe ęſtate fluxit.
vt in. l.i.in pꝛin.ff. de rinuiis.
Interdictuʒ ſaluianũ competit oño fundi

aduerſus colonũ in ſua domo habitantẽ.

eius hęredes de rebus coloni tacite pi-⸗

gneratis ꝓ mercedibꝰ q̃s colon infüduʒ

Interdictũ de ſepulcro edificando locum

habet. vt qͥs nõ ꝓhibeat᷑ edificare ſepul/
crum . quo licet moꝛtuũ inferre.

Interdictũ de tabulis exhibedis:dat᷑ oibo

quibus aliqͥd eſt aſcniptũ in tabulis · vel

pure· vel in viem/vel ſub conditione·ſiue

ſint hęredes ·ſiue legatarij·ſiue ↄmiſſarij.
Interdictũ de ripa muniẽda merito ꝓpo/
ſitum fuit: Nam nppas fluminũ publicoꝝ
reficerea munire vtiliſſimum eſt ne ob id
omiſſum nauigatio deterioꝛ fiat.vt in.:.
vnica. S. 3.ff. de ripa munienga.
Interdictu vt in flumine publico nauiga/

re liceat eſt quo ꝓſpicit᷑ ne quis in flumie

publico nauigare· nauim ratem ve agere
vl in ripa onerare ꝓhibeat. Sʒ vt ꝑ la⸗
cum. foſſamſtagnũ publicũ nauigareli/
ceat. vt.l.vnica.S.ja i pꝛin.ff. e.ti.vbi ſub/
vit. Dulpianus:Lac' ẽ qui ꝑpetuã habet
aquã. Stagnũ vo· qð tẽpoꝛalẽ continet
aquã ibidẽ ſtagnãtẽquę qdẽ aq̃ plerũq;
byeme colligit᷑. Foſſa ẽ receptaculũ aquę

5

manufactum.

Interdictũ vnde vi ·locũ habet cũ qs poſ/

ſeſſionẽ ſoli ꝑ vim amiſit. Et dat᷑ directe

contra deiectoꝛẽ illi qui vi de poſſeſſione

alicuiꝰ rei imobilis deiect᷑ eſt ſine oĩ cã vt
reſtituat᷑ poſſeſſio de q̃ deiectꝰ ẽ.⁊ oĩa ab/
lata.imo dato ꝙ ibidẽe eſſent aliq̃ ꝗͥ pꝑenes
violentũ fuerint moꝛtua:vel aliquę res ꝗ

caſu foꝛtuito ꝑierunt·nõ ꝓpter hoclibera/

bitur· ſed in totum cõdemnabit᷑ ad earuʒ
extimationem.qꝛ nec moꝛtalisnec foꝛtui/
tus caſus liberat deiectoꝛem.
Interdictũ de vi⁊ vi armata cũ interdict

vngde vi/at᷑ ꝓponitur ei qui deiectus ẽ

◻

Fuit eni quiſſimũ vi deiecto ſubuenini ·
ad recuperãdũ poſſeſſionẽ hoc interdictũ

iuentũ ẽ · Ne qͥq enĩ ꝑ viʒ amittatlegibo
ꝓſpicitur publicoꝝ⁊ pꝛiuatoꝝ:necnõ cõ/

ſtitutionibus pꝛincipũ·vt.l...ff. e.ti. S. hoc
interdictum.et.S.ſe.

Interdictũ vti poſſidetis/locũ habet in re/

bus imobilibus · ſcilʒ ſi de fundi vel ęediuʒ

poſſeſſione cõtendit᷑. Inſti.e.ti.S.᷑̊ inter⸗
dictũ. Habet etiã locũ in coꝛpoꝛalibꝰ vt

in quaſi poſſeſſione.⁊ dat poſſidenti ciui⸗/
liter? naturaliter. vel etiam quaſi poſſi/
denti gratia retinendę poſſeſſionis.Et p/

ponitur qtiens inter litigatoꝛes cõtentio

eſt vtrũ poſſideantquia alteruter magis
ſe poſſidere affirmat.

Interdictũ vtrobiq; idẽ eſt cũ interdicto
vti poſſidetis:niſi ꝙ in hoc differũt.quia
illud locũ habet cũ quęſtio ẽ de retinẽda
poſſeſſione reꝑ mobiliu. ut.ff. vtrobiq;.l.
vnica. S. hoc interdictũ.Sʒ vti poſſidetis
lociũ habet · cum queſtio eſt de retinenda

poſſeſſione rerum imobiliũ.

dat᷑ marito aduerſus eũ qui dolo eã ob/
tinet ſine volũtate manitiliq; ipſa volẽte

⁊cõtinuus. Inuenit᷑ etiã ꝑdius:dia.diũ.
in eodem ſenſu.

Interdictum de vxoꝛe deducenda manito

Interdiu·cõponit᷑ ab inter diu.i.interim
vũ dies eſt. Iñ interdiꝰ.dia.diũ.i.iugis

Interduca.cę.i. Juno: dĩ ab inter ⁊ duco

cis · eo ꝙ intererat qñ puellę maritabant.

vel q; eas introducebat vel q; interiʒ dũ
erãt i itinere eas vucebat.Eſt eni ꝓnuba
quęctiam domiduca dicebat · quia vſq;

in domũ puellas maritatas introducere

credebatur.? ꝓduc.penlł.

Inteſſe · H vbũ cũ ꝓnoie neut᷑li ppĩt᷑ qñq;

ſigt dãnuʒ·qð euenit · qñq; lucru amiſſũ.
Panũ qð accidit. vꝓᷣbigra. Derſuaſiſti fa-

milig mee · ꝓ de domo vel poſſeſſiõe cedẽt

qͥ facto dãnũ mihi euenit tu tener ad int/
eſſe mibi eᷣſtandũ.i.dãnũ qð paſſus ſum

reſartiẽdu. Itẽ de lucro amiſſo conit᷑ er/

emplũ. DVebuiſti m ſoluere centu aureos
Romę tu ſoluere deſideras Baſileę· exti⸗

mãdũ ẽ quãtũ ĩterfuerit mea pecuniã ſuo
loco mihi ſolutã fuiſſe.i.lucrũ qð ex mea

negociatiõe ex eo loco facẽ potuiſſem. Et

ſ actio ꝑ quã hᷣ fit dꝛ arbitraria loc. Del

inteſſe ẽ dãnũ emergens: vel lucꝑ ceſſans

ſuꝑ eo qð vani vel fieni omiſſũ ẽ. ᷣbigr̃a⸗
In Papia dare mihi pecuniã pꝛomiſiſti

tali die⁊ nõ feciſti· ̊ oãni⁊ lucni ratio eſt

habenda. DPãni ·qꝛ in moꝛa fuiſti ⁊ nõ ſol/
uiſti die tali ſicut ꝓmiſiſti· non habui vt
ſoluerẽ quare penã incurri dãnũ/qð nõ
incurriſſem ſi mihi loco ⁊ termino pᷣſixis

ſoluiſſes nec dãnũ h̊ paſſus eſſem. Qucri

loco⁊ tnino debit ſoluiſſes:mercimonia
cõparaſſem multa lucratus fuiſſem. Eſt

euenit · vel lucri qð ceſſat ex eo ꝙ aliquid
tibi nõ detur.vel nõ fiet vt debet.

Intereſſe cõuentũ eſt ſcilʒ cũ non facis qð
ꝓmiſiſti mibi · vel cũñ nõ fecero qð ꝓmiſi

etiã cõſideratio habenda eſtqꝛ ſi mibi in

ergo intereſſe extimatio vãni qð taliter

biclu
is dan
lid
erſpea⸗
ndenn
Ptemu⸗
enn
nuutw
tenec
Pugln

enno⸗

umsd
Yalpen
mmibn⸗
netne
nennst
Inctin
Tetart
ſtem
n
pluli
Ppus.
ſelutn
Hloneue
ngu
icin
Pma
alaſal
1bi
mors
zn
la
“
nd!
niack
ſen
bes⸗
Ym
lo,
ſocl⸗
N
D
mmi
Uferde
nüan
Tyten
Pem
no⸗
hp⸗
dlü
P
Dien

mie
dſkien
edmin
Uymog
wpſiin⸗
inmmt

unn

wheiob⸗/
Payolite

sdandi.

tden

vammzi
Gingnd⸗
au
Nmdcucee

dknſch
mimiſi.
iuſſtife⸗
umeund
pusn
RK
miunws
alerern⸗
mmnſo
inane
nlnt
gmual
R
Gingi
imlſi
innoeſt
moſob

tibi. NRliud ĩtereſſe eſt cõe ſcilʒ extimatio
coĩs damni vel lucri qð euenit wel ceſſat.
Vliud ſingulare.ſcilʒ extimatio ꝗ euenit
ex ſpeciali caſu vel vtilitate.vide de hᷣ ſpe.
ti. de fruc. intereſſe. —R’r
Interia qð ⁊ enteria etiã dicit᷑i.inteſtina.
Inde interici dicunt᷑ qͥ diſſolutionẽ pa/
tiunt᷑ ventris.⁊ pꝛoducit.ri.

Interiectio · quędã parſoꝛationis indecli.

apud latinos.⁊ dꝛ ab interiaceo ces.
Interitio.onis.ft.i.moꝛs. VPñ ꝓph̊a.Eri/
puit eos de intenitionibus eoꝛum.
Interlinear. ↄ.t.⁊ ̊ re.qð eſt inter lineas.
⁊ dꝛ ab int᷑ ⁊ linear. Mñ ꝗqdã gloſeę dicũt᷑
interlineares ꝗᷣ ſũt int lineas. Oel interli⸗
nearis poteſt deriuari ab interliniu.nij.

Interluniũ·nij.i.ſpaciũ tempoꝛis quod vi/

detur inter defectũ lunę cremẽtũ eiuſdẽ.
Interminus.na.nũ.i.ſine termino exiſtens
Vñ in hymno ſanctę trinitatj oꝛ. In ſim/
plici ſubſtãtia virtus manẽs intermina.
Papias vpo dicit: Interminainternüũcia
mediatrixinſeꝑpabili termino carens.
Internecio.onis.fę.ge.quaſi quędam hoĩs
magna nectio·moꝛs.ulł pęna.Interneciũ
dẽ bellũ in qͥ oẽs perierũt nullo remanẽte.
Internicida.oę.idẽ qð homicida·. q̃ſi eni/
cida.ſcilzx qͥ falſũ teſtimoniũ fecit⁊ cõmiſit

⁊ ob id hoĩem occidit. Iñ h̊ intnicies.ciei

moꝛs ab illo factaa.
Internicidiũ.vij.vel interniciũ.i.moꝛs/oc/

ciſio.quã internicida cõmittit. Et interni/

cidiũ · vel intniciũ · quaſi quędã hoĩs ene/
catio.Et iudiciũ intnicidij dabat᷑ in int/
nicidã ⁊ accuſatoꝛẽ eius poſſeſſio bonoꝛũ

ſequebat᷑.Interniciũ etiã di bellũ in qu

oẽs perierunt nullo remanente.

Internodiũ.dvij.ſpacium inter nodos:vel

illud groſſũ os · qð eſt in genu. Et dꝛ int⸗
nodiũ.qꝛ inodat ſimul crus ⁊ coxã int᷑ſe.

Pñ Duidiin.Sꝰ.meta.Mollia nodoſuſ

facit internodia poplex.
Internũcius.cij.⁊ H̊ͥ internũcia.cię.qͥ vel ꝗ
inter duas partes aliqͥd nũciat.uł nũciũ
poꝛtat. Iñ h̊ internũciũ.cij.id quod inter/
nũcius nunciat vel poꝛtat.

Internus.na.nũ.i.interioꝛ.⁊ dꝛ ab intus.

Interpola. le.eſt quędã veſtisꝗ dũ ſit vet
ad nouã ſpeciẽ reducit᷑⁊ fit quaſi noua.
Interpꝛes.pꝛetis.ↄ.t.dꝛ qͥ oiuerſa genera

linguaꝑ nouit.ſalʒ ꝗͥ vnã linguã exponit
p aliã.vel vnã lingua trãſfert in aliã.⁊ dꝛ

ab intera pꝛes ·qð eſt diues:qꝛ int᷑pꝛetes

Ditant loquelaʒ ·trãſferẽtes vocabula de

vna loquela in aliã. NMel oĩ a pars part.

quia interpꝛes eſt medius duaꝝ linguaꝝ
ci tranſfert vel exponit vnã ꝑ aliam.
Interſcalare.ris · eſt lignũ ex tranſuerſo in
ſcala poſitũ. Inde intſcalarl.ↄ.t.⁊ H re.d
intpoſitiuus. Oñ. ꝓᷣſus intſcalan dẽ qͥ nõ
cõtinue intonit᷑ ad modũ ſcalariũ ĩ ſcala

Interſcapulu.li.n.s.eſt ſpaciũ qð eſt inter

7

ſcapulas.⁊ coꝛripit.pu.
Interſignũ.gni.vel interſigniũ.gnij.quod
eſt inter duo ſigna. vel ſignũ qð eſt inter
agliq́s · ſicut aliqd ſolet mitti de vno loco
ad aliũ cauſa ſigni⁊ noticię.

Interſticiũ.cij.i.interuallũ:ſpaciũ intaliq̃ᷓ.

7 dicitur ab inter.⁊ ſto.ſtas.

Intuallũ. li.n.s.ᷣi.ppaciũ int capita valloꝛũ

1.ſtipitũ qͥbus vallũ fit. Oñ ⁊ cętera ſpa⸗

cia qñq; dicũt᷑ interualla. Sʒ mag ꝓpꝛie

interuallũ oꝛ ſpaciũ tempoꝑ· Intcapedo
vo localis diſtãtia ꝓpꝛie appellat. Iñ H
interuallulũ.li.diminutiuũ.
Interuentus.tus.tui.i.interceſſio.

Interula. le.f.p.i.camiſia.⁊ dꝛ ab intus.qꝛ
intꝰ iu carnẽ induit. Iñ ĩterulat᷑.ta.tũ.i.
interula ſiue camiſia indut. Itẽ ab inte-

rula oꝛ interulus.la. l.i.ĩterioꝛ. Et coꝛ. pe.

Dñ Martialis capel. Quin etiã interu-

los gaudẽs viſſoluere nexus.

Inteſtata bęreditaseſt ꝗᷓ teſtimonio ſcri ·

ta nõ ẽ.aut ſi ſcripta ſitiure tñ ñ ẽ edita.

nteſtabilis. lis. .t.⁊ H le.qͥ nõ ẽ dignꝰ vt
in teſtẽ recipiat᷑uł vt teſtamentũ faciat.

Inteſtat d·qͥ oĩo nõ fecit teſtamẽtũ·ułſi
fecit ⁊ nõ rite? poſtea rupit ex certi cauſis
ubł ſi ex iſto teſtam̃to nemo ſit bęres. Inſt.
de here. que ab inteſta. deferunt᷑ in pꝛin.
Inteſtinus.na.nũ.i.intrinſecus.ca.ci.⁊ dẽ
ab intꝰ. Iñ H inteſtinũ.ni. Et dicũt᷑ inte/
ſtina ĩterioꝛa· q; in interioꝛi parte coꝛpor
cohibent · ꝗ ideo longis nexibꝰ ad modũ

circuloꝝ oꝛdinata ſũt: vt ſuſceptas eſcis

paulatim egerãt ⁊ ſuꝑadditis cibis non

impediant᷑ Mel inteſtinꝰ oꝛ ab in.⁊ teſta.

Ißñ bellü oꝛ inteſtinũ · qð eſt inter teſtas.i
muros ciuitatis.Et inteſtina· interioꝛa·qꝛ
quaſi in teſta recondita ſunt.

Inthaoniſatio.onis.ẽ alicuiꝰ ĩ ſuã dignita-⸗
tẽ uł ſuũ thꝛonũ ĩtro ductio.uł iueſtitura.
Intimas.atis.ↄ.t.i.interius habitans vel

ſecretarius · vel cõſiliarius creditarius.qͥ
ſcit ſecreta? intima coꝛdis:vel domus.
Intolerabilis.lis.ↄ.ta h le.quod nõ valet

nec debet tolerani.⁊ ſcribitur ꝑ vnũll
Intonſus.ſa.ſũ.i.non tonſus. “ð

Introneus. nea. neũ.i. interioꝛ.? ꝓpꝛie qui

quadaʒ impoꝛtunitate ſe ingerit intro vt
comeggdao
Introꝛſus.ſa.ſũ.iiintrinſecus.Sʒ frequẽtiꝰ
introꝛſum ĩuenit᷑ in vi aduerbij.

Inualitudinarius.i.languensſine valitu/

dine · m Papiam.

Inualitudo.dinis.fę ge.i.debilitas:imbe/
cillitas infirmitas.

Inuectiuus.ua.uũ.i.detractoꝛius.malign

7 dẽ ab inueho. bis. Et h iuectiuñ. uia bec
iuectiua.uę.ipſa ĩuectio · detractio · vltupe⸗
ratio ñ ⁊ quidã liber Ciceronis victꝰ ẽ
Inuectiuę.uaꝝ. ꝓpter iuectiuas factas ibi
in cantilenas. ðè
Inueſtitura·ẽ alicuiꝰin ſuũ ius introductio
⁊ẽ ꝓpꝛie poſſeſſio.vel poſſeſſiõis traditio.
Inuentarius.ria.riũ.i.facilis adiueniendũ
Atẽ iuentaniũ in iure d libellus quidãin
quo oĩa bona hęreditaria ꝗq apud aliquẽ
iueniunt᷑cõſcribunt᷑. Et oĩa in illo libello
cõtinent · vt ſciat quãtũ eo tẽpoꝛe vel die
qͥ ſeibebat᷑ in bonis ſuis cõtinebat.
Inuidentia.tię.iuidia:x oꝛ ab iuidẽs. Hñ
ugꝰ.Mõ eſſet iuidentia·ſi eſſet concoꝛs
Inuidus.da.dũ.qͥ inuidet. Iñ hęc inuidia
Dię. Et ẽ iuidia odiũ alienę felicitat. DNel

iuidia ẽ ex aliena feęlicitate ĩ aio cuiuſcũq;
inata triſticia. Iñ iuidioſus.ſa.ſũ.cui iui/

det᷑ ⁊ raro qͥ iuidet. Mñ. Inuidioſus ego

nõ iuidus eſſe laboꝛo. Et vt dicit Mꝛatiꝰ.

Inuidia ſiculi nõ iuenẽ tyrãni Coꝛmẽtũ
maius ⁊c.NPꝛiſcianus dicit: Inuidus qui

habet inuidiam.

Inuiolatus.ta.ti.i.ĩtact ĩteger·pᷣm Hap.

Inuitus.ta.tũ.i.nõ volens:q̃ſi contra vitã

i. voluntatem. dĩ ab in ⁊ vita.

Inuius.a.ũ.i.nõ patẽs vię · vbi nõ eſt via
extra viam/⁊ dicit᷑ ab in? via.
Inuolutrũ.tri.n.s.i.inolutio cuiuſlibet rei
qð fit cũ in noſtris dictis aliud iuoluitur
q;ᷓ dici videat᷑.ᷣm Mug. Papias vo di/
cit: Inuolutrũ/abſconſũ·occultũ oictum
ſic ꝙ in ſe habeat aliud inuolutuʒ. NVnde
Ecech. 272 Ynuolutris h yacinthinis.
Inuoluulus.li.mal.ge.pe.coꝛ.quędã beſtia

gliquaͤre.
Joab · inte ptat ſpirans. vel vñi roboꝛ.
J0 as · iterßtat᷑ vbiẽ icẽſũ oñi. Nopa ety/⸗
mologia ẽ noĩs: Iſte ẽ qͥ ſilacra cõbuſſit.

quę vt hoĩes fadilius decipiat inuoluit ſe

Joathan · interptat᷑ ꝑfect pulcer. Etymo/
logia noĩs ẽ. Fecit eni rationẽ in cõſpectu
vñi.⁊ poꝛtã dñi ędiſicauit excelſam.
Job interpꝛetatur dolens. ꝓpter ꝑcuſſionẽ
carnis.⁊ paſſionem doloꝛum.
Jociſta.tę.ↄ.ge.qui vel ꝗq iocis ſꝑ intẽdit.
quaſi in iocis ſtans.
Jocoſus.ſa.ſũ.i.vſus iocisvel plen iocis.
Joculus.li.diminutiuũ.i.paruus iocus.
Jo cũdus.da.dũ.i.leęt hilar.i dĩ a ioc.q;
ſemꝑ iocis ſit apt hilaritati frequẽtioꝛ.
Inge iocunditas.tatis. 1
Joc.Ci.maſ.ge.in ſingulari:ſᷣ i plurali maſ.
7 neu.hi ioci⁊ h ioca.i.lepos.vrbanitas.fe
ſtiuitas· ridiculus.Et ẽ ioc ppe in vbis.
Jonas · vel ionaterpᷣtat᷑ coluba· ul doles.

Colüba p gemitu . qñ ĩ ventre ceti tiduo
fuit. Doles ꝓpt᷑ triſticiã quã de ſalute ha/

buit niniuitaꝝ· ul ꝓpt᷑ hederã ſubito are⸗

ſcentẽcuiꝰ umbꝛa tegebat᷑ õ ſolis ardoꝛẽ.

Jonathan. interpꝛetat columba oñi.
Jo nic'. dꝛ qdã ꝑes metrie ab iuentoꝛe . vel
ꝓpt nueroꝝułſyllabaꝑ iequalẽ ſonũ. Jo/⸗

nos eniĩ gręce iq̃le dꝛ. Habet eni qᷓttuoꝛ

ſyllabas· ouas bꝛenes.⁊? Duss lõgas. Et
ionic duplex/ſcilʒ maioꝛ ⁊ minoꝛ:· vela
maioꝛi uła mioꝛi.ꝗonic maioꝛ vel a ma/
ioꝛi ↄſtat ex vuabo lõg ſᷣceqẽtibo: oua/
bus bꝛeuibo ſequẽtibo.vt vᷣlcerrimꝰ. Jo⸗
nic mioꝛ uła mioꝛi cõſtat ex ousbo pinis
bꝛeuibo: duabo ſequẽtibo lõgis: ut Per⸗/
amabas. Dñ. Lõgat bmoꝛesa curtat po/
ſterioꝛes. Oes ionic maioꝛ obui huicq;
mĩoꝛ. Itẽ ionica ẽ vna ex linguis gręcoꝝ.
Joppe ioppes · ioppen · ioppe · oppiduʒ pale⸗
leſtine maritimu. Inde ioppita.te..

Joꝛdanis.nis.maſ.ge.iudęę fluuiꝰ.a duo⸗

bus fontibo noĩatꝰquoꝝ vnꝰioralt dan
di. Mi copulati ioꝛdanẽ faciũt: Maſcitq;

ſub libano mõte.⁊ viuidit iudęãz arabiã

qᷣ pꝰ multos circnit iux hiericho in mare

moꝛtuũ fluit. Et interptat᷑ riuus iudicij.

Joſaphat · interpꝛetat᷑ iudiciũ dñi.
Joſeph.·q; mater aliũ ſibi addi optauerat
vocauit augmẽtũ. Huũc Pharao ſapha/
net appellauit. qð bebꝛaice abſconditoꝝ

reptoꝛ ſonat.qꝛ obſcura ſõnia reuelauit⸗

dixit ſterilitatẽ. Intpꝛetat᷑ eni ſaphanet

egyptio ſermone. ſaluatoꝛ mũdi:q; oꝛbẽ

terrę ab iminente famis liberauit excidio.
Joſuę · interpꝛetatur ſaluatoꝛ. Ipſe enim

in figura chꝛiſti· plin a deſerto liberauit

in terram ꝓmiſſionis induxit. Et dict

ſun I
Heeron
1elnfi
nun diat

Potugpn

minore
lten V
usoet

aſnua

☚
Paſnse
lumiſt
ode
ninf⸗
lttend
lotupn
vnüer
ſpiſus⸗
Pumil⸗
Ppotude
1rir ſo
da
fntlan
Toinun

(din

lörrn
intib⸗
Pon

henänen
taclin
Whaſ⸗

Wlnii

*
Wporigas
7 Mage⸗

lplunlima,
Vantngſe
enps
vmeannmer
imuew.
ner Ne
aem,
MaA/
eiambii
nnare
dich.

W.
NVA
Deatdn
.
4
unuli

eſt Joſue bennun · vel bentheleon. i. filius
Qun. Itẽ dict ẽ Jeſus filiꝰ naue. Onde
Hieronym in ꝓlogo Reg. Et inapiunt
a Jeſu filio naueqͥ apud eos Joſue ben-

nun dicitur.

Jota. ꝓpꝛie dr G̊ littera.j.apud gręcos.⁊ ẽ

minoꝛ cęter litteris· qꝛ vno vuctu fit· ſᷣm

Aug. Sʒ qñq; ponit᷑ ſimplicit p q̃tibet
littera. ODñ in Mattheo. Jota vnuʒ · aut

vnus apex nõ pꝛeteribit a lege.
Jotaciſmus.mi.ẽ vbi.j.plurimũ ſonat.vt

ſi dicas. Juno Jouis iure iraſcit. Mel io⸗

taciſmus eſt cũ vᷣboꝝ coniũctio in huius j
litterę aſſiduitate collidit᷑ut ĩp̃dicto exẽ/

plo patet. Oł bᷣm Hug. Jotaciſmꝰ.ẽ vo

caliu lr̃an exilis ꝓnũciatio. Del qñ ĩiota
littera ẽ duplicatꝰ ſonus · ſcilʒ qñ ꝓ vno

iota ꝓnũciant᷑ duo/vel econuerſo.vel qñ

vnũ exilius · duo ſpiſſius ſonãt. QNã vnũ
ſpiſſius · ouo exilius ꝓferri debent.

Jouenſiles coĩs ge.i.dij ad nũcia pferẽda

deputati:quaſi Joui.i.ceatoꝛi ſaltatoꝛes
7 dẽa Joue ⁊ ſalio. Et coꝛ.ſi. Dñ Mar/

ciał capel. Lymphe dijq; iouenſiles. el

ſm aliam litteram nouenſiles.

Jouinianiſtę:quidã hęretici a Jouiniano

quodã monacho dicti·aſſerentes nullam
nubetiũ ⁊ virginũ eſſe diſtãtiãnulliuſq;

int᷑ abſtinẽtes⁊ ſiłr epulãtes eẽ diſqimẽe.

Jante P

Jouoni.i.ianuariꝰ.q; oĩuʒ menſiũ ẽ pat᷑.

Ipapanti indedi.i obuiatio vel occurſus.
dꝛ a ipa gręce · qð latine oꝛ ire anti:qð

eſt cõtra. Dñ repᷣſentatio vñi in tẽplo.i.
feſtũ purificationis beatę virginis dicit

ipapanti ·q; tũc Gymeon chꝛiſto occur⸗

rit.⁊ obuiauita/molnis ſuis accepit eum

Tin tẽplo reʒeta ꝛit. m Mug. Dapias
etiaʒ dicit: Ipananti gręce·obuiatio oẽ

Symeonis ſcilʒ ⁊ Tlnnę ⁊ cęteroꝝ.⁊ ſcri⸗
bitur per a. antepenul.ſyllaba. .
Ipſe · ipſa · ipſũ · põt iungi cũ pᷣma ⁊ ſecũda

⁊ tertia ꝑſona · vt Ipſe lego · ipſe leg ipſe

legit. Sʒ cũ pꝛima⁊ ſecũda figuratiuecũ

tertia ſine figura· Et ẽ. p.ð ſecda ſyllaba

Et vt dicit Vꝛiſcian in. xijꝛ li.de pnoĩb.
Illud attẽdẽdũ . qꝙ cũ ille illud iſte iſtud.

is id/faciũt neutra·ipſe ſolũ qð ⁊ ipſus in

uenit᷑ a vetuſtiſſimis platũ:neutrũ ĩũ. de⸗
ſinẽs fecit. Hñ Ceret in andria. Ipſus

mihbi Dauus.qͥ intimus eſt eoꝝ conſiliſs.

Ipſa enĩ ꝗ qͥbuſdaʒ viſa ẽ ratio/nõ adeo

ſirma videt᷑: iõ in.ũ.facit neutrũ·q; inus

“”õä

deſinit maſculinũ: Nam alius cum inus
terminet.aliud tamen neutrũ facit.
Juonte HD
Ir neu. ge.indecli.i palma manꝰ. Mñ. Si
vis mnã vir na · dabit᷑ tibi naniin ir mna
Ira.rę.ſ.p.eſt furoꝛ recens cito tranſiens/qᷓ
ſic diffinit᷑: Ira eſt repentina aĩ motio ex
qua nõ ꝓuenit odiũ. DNelira ẽ ſanguinis
accenſio circa coꝛ. hm ph̊m. Et eſt ira bꝛe/
uis furoꝛ. ſ̊ iracũdia vel odiũ qð idẽ ẽ in /
ueterata ira de vltione ſꝑ cogitãs. Itẽ ira
eſt ᷣſens cõmotio aĩ.⁊ ex cauſa naſcitur.
Iracũdiaeſt vitiũ naturale⁊ ꝑpetuũ. Et
ſic iratus eſt pꝓ tẽpoꝛe ↄcitatus.Jracũdus
frequenter iratus? leuiter. UM
Iris.iris.ułiridis.maſ.ge.ẽ arcus cęleſtisa⸗
dĩ ab acre · qſi aeris· eo ꝙ ab aere deſcen⸗
dat ad terrã. Sʒ arcus ꝓpꝛie eſt via ipſiꝰ
der · Iris ipſa dea. Et dẽ iris · quaſi eris ·
qð latine dꝛ lis.·qꝛ raro mittit᷑ niſi ad litẽ
diſcoꝛdiã cõcitandã. Et eſt nuncia ⁊ p.⸗/
diſſeq̃ Junonis. Et nõ ꝙ iris nihil aliud
ẽ qᷓ; nubes ſoli oppoſitaradijs ſolis mul/
tipliciter infoꝛmata. Ea enim eſt natura
luminoſi coꝛpor.vt ſemꝑ in oppoſitã ꝑtẽ
radios dirigat. Sol eni cũ ſit luminoſuʒ
coꝛpꝰ.radios ſuos mittit in partẽ oppoſi-
taʒ in q̃ qñq; nubẽ iuenit · ꝗ in vna parte
ſui eſt denſa. in alia dẽſioꝛin alia denſiſſi/
ma. Itẽ in alia ſui parte eſt rara.⁊ in alia
rarioꝛ.⁊ ĩ alia rariſſima. In illa ꝗ ẽ denſa
ſolares radij quaſi in vitro induſi ruben
coloꝛẽ faciũt· in denſioꝛi:ceruleũin dẽſiſſi/
ma nigrũ. Itẽ in rara parte faciũt viridẽ
in rarioꝛi:croceũin rariſſimaalbã. Et ita
ſim maioꝛẽ denſitatẽ illius nubis:maglac⸗
cedit ad coloꝛeſ nigredini affines· Scom
maioꝛẽ raritatẽ magis accedit ad coloꝛes
albedini affines. Hꝛeętea nubes illa qddã
coꝛpus eſt cõpoſitũ ex quattuoꝛ elemẽtis
⁊ aquoſuʒ.ꝗᷓ ſolis radio accenſa a q̃ttuoꝛ
elemẽtis qᷓdriꝑtitũ cõtrahit coloꝛẽ. Con⸗
trahit ab igne rubeũab aere ceruleũ ſiue
lucidũ vel purpureũ.ab aqua viridem.a
terra nigru. Hinc eſt · ꝙ ſi videat᷑ iris in
mane · videt᷑ in occidente. ſ̊ in veſpere vi/
detur in oꝛiente. Si in meridie:videt᷑ in
ſeptẽtrione. In meridie videri nüq; põt
cũ ſol in opoſita parte nunq; poſſit eſſe.
Et hinc ꝓpt᷑ varietatẽ coloꝑ.iris di ꝗdaʒ
gẽma.⁊ etiã quędã herba:qꝛ eius flos co/
loꝑ varietate cęleſtẽ arcũ imitet Oñ. Cir
culus eſt iris· lapis eſt· herbaq; dicit iris.

Irinos. eſt ſeries oꝛationis vel cõſtructio

tenoꝛẽ ſuũ vſq; ad vltimũ ſuãs.vt apud
Nirgiliũ. In pꝛincipio cęlũ acterras ca/

poſq; liquẽtes.Lucẽtẽq; globũ lunętita/
miaq; aſtra Spũus int alit· 'm Donatu.

Beda vo dic: Irinos.i.ↄueniẽtia vꝛ qñ
ſeries oꝛatiõis tenoꝛẽ ſuũ vſq; ad vltimũ
ſeruat · nulla videlicʒ alia cã uł ꝑſona mu/
tata. vt in pᷣs. Deus in noĩe tuo ſaluũ me

fac ⁊c. vſq; vũ ait. Et nõ ꝓpoſuerũt deũ ⁊c

Jronia: eſt tropus ꝑ cõtrariũ qð conatur
oſtendẽs.i.tropus oſtẽdẽs id ꝑ cõtrarin
qð conat · id eſt · q;u vult. vt ĩ libꝛo Reg.
lamate voce maioꝛi: Deꝰ eni Haal foꝛ⸗
ſitan loquit᷑ · vel diuerſoꝛio ẽ · aut doꝛmit·
vt excitet. Mac niſi Suitas ꝓnũciationis
inuerit · ↄfiteri videbit᷑qð negare ↄtẽdit
bm Donatũ. Mugleni vicit: Jronia eſt
ſnia ꝓnũciationi cõtrariũ habes ĩtellectũ
ſcilʒ ſic:Laudãs.vt vituperare intelligat᷑.

Irrefragabilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.iuincibilis

cui reſiſti vel inſtari non poteſt.
Irregularitaseſt quędã nota ſiue impedi/
mentũ canonicũ ex facto ſiue de facto ꝓ/
ueniẽs · q; qs ad eccleſiaſticos oꝛdines ꝓ/
moueri⸗ iã ꝓmot in eis miſtrare phibet
degradari ſiue deponi qñq; meret᷑.
Irreuerẽs. entis.i.nõ reuerẽs· iuerecũdus
Inde irreuerentia.tię.
Irriguus.gua.guũ.i.madidusvel fertilis
vel fecundus · vel ſtercoꝛat᷑a dꝛ ab irrigo
gas. Oñ Mꝛatius in ſermonibꝰ. Irriguo
nihil eſt elucius hoꝛto. Et H irriguuʒ. gui.
Vñ Judidpᷣ.Irriguũ ſuperius ⁊c.

ante B

IJs.ea. id.ſcribit᷑ ſine.h. Dñ in plurali.ij. et

ee.et. ijs. ſin e. h. debent ſcribi ꝑ geminũ.j
Sʒ hi. he. his. debent aſpiraria p vnu.⁊
ꝑ vnũ.e.ſcribi.Et nota q- id eſta hᷣ eſtſũt

Duyue partes.vt cũ dꝛ. Marecid eſt.Cul/

lius.vel Marcus hoc eſt · Tullius.· Id eſt
vel hocẽ· nõ põt eſſe vna dictio cõpoſita
q; cõſtat ex ntõ⁊ verbo.Etiã nõ ſunt con/
iunctiones expoſitiue vt q d putauerũt
q; nec etiã talis ſpecies ↄiũctionũ iuẽta ẽ.
Sũt gᷓoꝛatiões expoſitiue.Et illud ꝓno/
men hoc venit demõſtratiue.⁊ Hꝓnomẽ

id relatiue.⁊ reſpicit intellectũ ſᷣcedentis

termini nõ ſuppoſitũ.⁊ ideo ſumit᷑ ĩ neu/
tro generea in ſingulari numero.
IAſaacinterpꝛetatur riſus·pᷣm MHapiam.
Aſachar· interptat᷑ merces.Et coꝛ.pe. Bñĩ
Turoꝛa. Eſt aſinus foꝛtis JIſachar recu⸗

3 bans pꝛopemetas.
Iſagoga.:gę.i.inſtructi

inſtructio. vel introductio.
ñ apud dialecticos introductiões ad
artẽ dialecticã iſagogę dicũt᷑. Et etiã lib
PHoꝛphirij· oꝛ JIagoga·q; introductoꝛiꝰ
E ad libꝝ pᷣdicamentoꝝ. Inde biciſago/

gus.gi. introductoꝛ litteraruũ.

Ilboſeth. vir confuſionie interpꝛetat. W

Aſcaliduſ.da.dũ.ꝛ ab excolo.lis.vt ager

iſcalidus quaſi excolidus. qꝛ iã a cultura

exierit· ſiẽ excõſulqꝛ a cõſulatu viſceſſerit

Iſis.idis.p.t.eſt dea lanificumſm fabulas
ꝓgyptioꝛũ ·quę habuit duos fratres/ſcilʒ
oſirim? tiphonẽ.Et ipſa dea Iſis nupſit
oſirim ꝓ marito . qð alter frater dolens eũ
occiditq ꝓpt᷑ oſirim cũ filio ſuo oꝛo fugit
in biblũ ſyrię querẽdo occiſũ oſirim ama/
riſſime lamentãdo·donec oꝛus creuit · qui
interfecit tiphonẽ patruuʒ ſuũ/ſui patris
occiſoꝛem ⁊ fratrem/ac ſuũ auũculum.
Iſopus.pi.ẽ herba pulmonibo apta pur/

gandis. Iſopus etiã or ſparſoꝛiũ agq·

in q buſda locis fit ex illa herba.vel vꝛ ſic

Apr ſimilitudinẽ purgationis. Et ẽ ge. fe.

bᷣm Hug. Inuenit tñ in neu.ge.H iſopu.
Vñ Macer de viribo herbaru. Et iſopũ
ſiccũ · calidũ quoq; terti illi Eſt ĩ vtroq;
gradus ⁊c. Et ſm aliqs coꝛ.penł᷑. Dndeĩ
luroꝛa:Oecton humoꝛesiſopi decoctio
mũdat. Itẽ alius dict. Iſopus eſt herba
purgãs ð pectoꝛe phlegma.¶lij dicũt ꝙ;
iſopꝰ ſit gręcũ pdu.pe.NDñ Bemardus
ait. NPector herba cauas rupes iĩſedit iſopo
Ite aliꝰ. Ad pulmonis opus cõfert me/
dicamẽ iſo pus. Itẽ. Jus ſinapis cerebꝛũ
ſed purgat pectus iopus.
Iſpalis · eſt quedã ciuitas hiſpanię. Inde
iſpalienſis.ſis.9.t.⁊ hocle.
Iſrael.maſ.ge.indecli.⁊ etiã decliabile ĩue/
nit ̊ iſrael: huius iſraelis: Jacob dictus

fuit iſrael interpᷣtat᷑ vir videns deũ· Js
enĩ dꝛ vir.ra:vidẽsel:deꝰ.Cũcenĩ nomẽ
HGaccepit · qñ tota nocte luctat vicit an /
gelũ in certamine: oꝛiẽte lucifero bñdictꝰ

. inde ꝓpt᷑ viſionẽ deiiſrael appellat e.
Sicut ⁊ ipſe ait:Nidi vñʒ ſacie ad facẽ.

Et ex hinc duodedc tribo ſilioꝝ iſrael vo/

cabulũ ſoꝛtitę ſũt. Oñ Exo. i4? Fugiamꝰ

iſraelẽ. Iñ h⁊ G iſraelita.tępe. p.⁊ iſraeli/

tic. ca. ci. pe. coꝛ. Et ſolet qdã in h noie iſr
tacere. S. qꝛ. .. ante.r. ĩ eadẽ ſyllaba ſonare
nõ põt in latinis dictionibo·ſᷣ errãt. Mõ

enĩ iſrael eſt latina dictio uł gręca.ſ bar/

bara.⁊ ĩ barbarj ictiõibo in multis licet

mnim

aign,

itbi

Makhrien
“
n
wolsy
ndſn
nfinbii
sfuntsſch
a iemp
m Di
idl
g
Wmpn
ha udiſi
iget
ablopi.
m biopi
nirno
Sid
Taing
enmnhus
iedrio
8me,

Pihr

2
nittüͤt⸗
obi
wni
Ninvn
ni nlat a,
mbſclic
uma⸗
wwenſie
ie
RMM
pſn
mit. 1
bb
lltis il

barbaricare. Nõ enĩ barbaries uł lingus
hebꝛęa artat᷑ regulis artis gramaticę.

J ante C

Ytalia. lię· victa eſt ab Italo rege.Et nota

ꝙ italia oli a gręcis occupata:maona grę

ga victa eſt. Iñ italicus. ca. cu. italus.la.

luũ. Sʒ h magis oꝛ ab Italo rege. Et coꝛ.
bmã italia · lic aliqñ iueniat᷑ longa per ex/
taſun. vt YIaliã ꝓfug ⁊c. vt dic. Donat

Iter.iteris.neu.ge.⁊ H itiner.neris.⁊ h itio

onis h itus.tus.oĩa ab eo is ·bᷣ differũt ·

Sʒ iter itiner viuerſam habet ſigtionẽ
Iter eni eſt locus trãſitu faciis. OPn euʒ
appellam aditũ. Itiner aũt · eſt iter longe
nias. I¶ccipiũt᷑ tñ qñq; in eadẽ ſigtione.
Et bᷣm h̊ ex iſtis duobus noĩbo·ſalʒ iter⁊

viea igſelal ambulãadi ·vt q̃ velis ꝑue/

qn itus ẽ via qᷓ in ab hoie quaq; vᷣſũ pöt

itiner effectũ eſt vnũ H̊ modo: Iſte noiꝛa/

tiuus iter eſt in vſuſᷣ eius obliqui nõ ſunt
in vſu. Item iſti obliqͥ iinerisitineri.iti/
nere.ſunt in vſu.ſ̊ eoꝛũ ntũs obleuit.⁊ ſic
factũ ẽ vt ex iſtis obliqͥs ⁊ ex illo ntõ iter

efficeret᷑ vnũ nomẽ: dedlinat᷑ hᷣ iter·-nen.
Itinerache dicut iiner cuſtodes.ab eos
archos gręce.ipꝛinceps hocnomentra/

hẽtes · q; ad ꝓuĩtiaꝝ tutelã ꝑ ſingula loca

pacis ⁊ quietis facuũt ſtare cuſtodiaʒ. vt

in.l. j. C. de cuſto. reoꝝ.

ante B

Juba. bę.f. P.eſt crinis equoꝝ ⁊ etiã alioꝛũ
aĩaliũ irrationabiliũ.⁊ dicit᷑ a iubeo. bes.
Juba etiã dꝛ criſta · ꝗ galeę ſuꝑponit · vel
ꝓpt᷑ noticiãuł ꝓpt᷑ fruſtratione ictiuũ. Iñ
iubatus. ta. tũ.i.crinitus· vel criſtat.⁊ iu/
boſus.ſa.ſũ.i.iubis abundans.

Jubar. iuban.i.ſplendoꝛ wel itiũ oꝛt᷑ ſolts
vVl ſol · vel lucifer. ⁊ vꝛ a iuba. be. qꝛ Pter
radios qdðlibet iſtoꝛũ videt᷑ iubatũ. quia

dirigit radios ad modũ iubanis. Et coꝛ.
bma. Oñ. Exẽplũ q̃i ſol collaterale iubar
Jubileus lęi.m.S.i.ann reqͥetionis:gaudij

Z leticię ⁊ remiſſiõis ·qͥ ſerui liberati dona-/

bankt · debita relaxabankt · captiui abſolue
bant· poſſeſſiones gratis reſtituebãt᷑. Ita
dicit Hug. In hiſtoꝛijs aut ſuꝑ Gen. iʒ?
dĩ. vlb hac victoꝛia Ilbꝛaę tradũt iubileũ

habuiſſe ütiũ ꝓ hac remiſſione captiuog
Jobel enĩ remiſſio vel ũtiũ oꝛ. Iñ iubile
Lremiſſiuus· vel mitians. Ob hoc autem
cõſtitur eſt qᷣnqgeſim. q; tuc erat Lotb

vt dicũt quidã qnq̃ginta annoꝝ.vel tũc

ria moꝛtis.q; nõ repente ꝑſuaſusſᷣ diut

Judei · dicũ

erat qnq̃geſim annus exqͥ oñs deus lo/
cut erat lbꝛaę in via. vel ex qᷣ egreſſus ẽ
de tairam. Et nota ꝙ ſi iubileus deriugt
a iubilo.las.tũc vicendũ eſt iubilę ꝑ.j.in
antepenul. ſyllaba. Si ant a Jobel tuc vi
cendũ eſt iubelęus ꝑ.e.in añpenulł.ſyllaba
In pma aũt ſyllaba cauſa euphonię ſcri⸗
bitur per. ua non per.o.

Jubilus.li.i.argutus:ſonoꝛ.⁊ lętabũdus

cantus. Mopꝛie quidã iubilus ẽ vox cõ/
fuſa ̊ gaudio. Mel ſᷣm quoſdã: Jubilus
eſt gaudiũ qð verbis explicari nõ poteſt
nec tñ penit reticeri. Oel iubilus eſt cum
tanta lęticia coꝛde cõcipit᷑quãta hmonis
efficacia nõ explet.vt dicit Papias. Oñ
in greciſmo oꝛ. Fert᷑ inexpleta iubilus lę⸗

ticia mentis.

Juda filius Jacob · cõfeſſio ĩterptat. Nñ

eni eũ peꝑit Aia· laudẽ oño retulit dicẽs:
Miũc ſuꝑ h̊ dñio cõfiteboꝛ.Et nota ꝙ pꝛo
filio Jacob iuenit᷑ Judas ul Juda qudę.
7 Inda ĩdeclinabilc. Iñ iuda.vę.uł iuda
indeclinabile· tã ꝓ plo q; ꝓ tra iudęoꝝ
Et qñ eſt indeclinabile debet accẽtuari in

fine.iuda cauſa vifferenti bm Hug. Dñ

Alcx. Cũ decdlinat᷑ demittit᷑ vltima iuda.
Cum manet imota ipſius poſtrema leuat᷑
Et a iuda wei iudęa dẽ iudaicus.ca.cũ.

Judas Jacobi qui appellat alibi lebe· fi⸗

guratũ nomen habet a coꝛdeqð nos di/
minutiue coꝛculũ poſſum appellare Jpſe
ĩ alio euãgelio Caddęus dꝛquẽ ecdeſia/
ſtica hiſtoꝛia tradit miſſum Ediſſam ad
Abagarum regem.
Judas ſcariothuł ſcariothis.vel a vico in
quo natus eſt· vel a tribu Iachar voca⸗
bulũ ſũpſit·quodam pᷣſagio futuni in cõ/
demnatione ſui:· Iſachar eniĩ interpᷣtatur
merces.vt ſignaret᷑ pciũ ꝑditiõis:qͥ ven/
didit oñm. Scarioth· intpꝛetat᷑ memo⸗
i
meditatus ꝑegit ſcelus.
.Dicũt q moſaicã legẽ ad litterã ĩmi/
tantes tenent circũcidendo ? alia legalia
facieno.
Judeęus.ęa.vęũ.dẽ a Juda filio Jacob ·
qð nomẽ ſciſſura decẽ tribuũ hebꝛeis ipo/
ſuit. Maã ante hebꝛei · vel iſrael victi ſunt.
exquo in ouo regna ꝓplłs dei viuiſus eſt:
tũc duę tribus ꝗ de ſtirpe inda reges ha/
bebantiudęoꝝ nomẽ ſoꝛtitę ſut.Reliqua
pars decẽ tribnũ ·quę in ſamaria regẽ ſibi
cõſtituitob ppłi magnitudinem pꝛiſtinũ
nomẽ obtinuit iſrael. Et iterpᷣtat iudęus
n

.

cõſeſſoꝛ ſiue confitens. Nomẽ vo modo

nõdũ eis cõuenit interpᷣtatio aũt eiꝰ.ab

eis longe abſentat᷑.Mõ enivo noĩe nunc

dicunt cõfeſſoꝛesſᷣ diffeſſoꝛes potius.
Judex.vicisoꝛ quaſi ius dicens ꝓplo · vel

iure viſceptãs.⁊ ẽ etymologia. Jure aũt

viſceptare· eſt iuſte iudicare.Mõ eniʒ eſt
iudex.ſi nõ eſt in eo iuſticia.vt in.c.foꝛus

q ex iuriſdictione ꝓpꝛia · aut ſibi delegata

cõmiſſa ius habet ſuꝑ cauſas litigioꝛuʒ

*

vel litigatoꝛum cognoſceniu.
Judex oꝛdinariuseſt ille qͥ habet ptatem
iudicandi a ſe iure ſuo hocipſo ꝙ eſt talis

vt epũs baliu pᷣſes ꝓuintię.⁊ cõſimiles.
Judex delegatus eſt ille qͥ habet ptatẽ de
cauſa aliqua cognoſcẽdi ab aliqͥ ſibi com

miſſam.ꝗ etiã dicit᷑ iudex eroꝛdinarius.

Judex cõpetẽs · dꝛ qͥ cauſę iuriſdictionẽ hʒ

cũ exercitio vato ·qð ꝑ exceptionẽ poſſit
elidi ·ſiue exceptio cõtingat ꝑſonã: vt qꝛ

ſuſpect. ſiue iuriſdictionẽ. vt q; reſcriptu
ſurrepticiũ.ut ĩ glo cle.cũ lite. ut lite pen.
Judex incõpetens. eſt in quẽ liq; conſenſe/⸗

rimꝰ. vel qꝛ ipſe null iuriſdictionẽ habe/

bat · vel qꝛ interuenit erroꝛ in adducendo
vel adeundo ipſuʒ· vel quia vi cõpulſus
ſum in eum conſentire.
Judex cõpꝛomiſſari.ẽ ille qͥ ex cõpmiſſo

i.ex cõſenſu ꝑtiũ ⁊ ex litigantiũ electione

de cã cognoſcit · nullã habet iurdictionẽ
ꝓpꝛiã ſeu delegatã.ff. de arbi.l.i.

Judices pedanei · dicũt᷑ illi quoꝝ officiũ ẽ

de minutis cauſis? infimis cognoſcere.⁊

inutilibus vel vilibus · licʒ ſint oꝛdinarij.
Judices cartularij · erãt olim qͥ ab ipatoꝛe

pꝛiuilegiati erãt·vt qͥ vellent coꝛã eis liti⸗
gare poſſeẽt · Hipſi nõ poterãt cogẽ aliquẽ
ad litigandũ coꝛã eis.Et dicũt᷑ etiã hodie
iudices oꝛdinarij creati a comite palati⸗
no.qͥ nõ habẽt admiſtrationẽ niſi habitu
vt no.in.lʒjj.ff.de iudi:ꝛ.l.fi.O.vbi apud
quos reſti.agen.ſit.
Zuaic⸗ domeſtici.vide.S.domeſtici.
udicẽ delegare· eſt vice ſua aliũ de cauſa
cogniturũ conſtituere.

Judiciũ. Hec dictio multipliciter ſigt. ö.

modo idẽ eſt qð caſus foꝛtuitus.vt dicit᷑

Hoc de meo indicio venit.2ẽ diſcretio

vt dicendo. In pueris nõ ẽ iudiciũ.facit

Inſti. qui. non eſt pmilſ.fa.teſta.S.terea.

5· eſt actio.vt cũ dꝛ. Judiciũ familię ber/

ciſcũdę.ff. de iudi.l. in familię. 4 vltima

volũtas teſtatoꝛis. Sꝰ eſt indicin vel ſnia

iudid. l.i.ff. de re iudi.ũe ponit᷑ ꝓpexami/

natione uł veliberatiõe. 72 autoꝛitate.
lcij. oil.c. ij. 8: qñiq; pgna.. dil.cexpur⸗
gabat. capit p inſtãtia vel oꝛdinatiõe

cauſeę viſcutiẽdę in iure coꝛã iudice.ſicſu
mitur in ti. de iudi.⁊ ĩ.. ꝓperãdũ.S.i. C. d
iudi. et. ff.e.ti.lponebat. Et i hacſigtõöe
Diffinit᷑ ſic. Judiciũ/eſt act legitimꝰ triũ
tꝑzſonaꝑ·ſcilʒ iudicis/actor..⁊ rei.ſup eade

Aſtioneaut ſuꝑ eodẽ iudicio cõtract.de

v.ſig.c foꝛ.in glo. Et vꝛ iudiaũ q̃ſi iunij/
Dictio⁊ oſtẽſio.Et ẽ iudiciũ oũ diſcemit.

Cauſa cũ ꝓponit᷑.Juſticia cũ finit. Et a in

diciũ dꝛ h iudiciolũ.li.oimi.⁊ iudicianꝰ.
ria.riũ.q ꝑtinet ad iudiciũ.⁊ h̊ ⁊ Jͥ iundi

cialis.⁊ hoc le.in eodem ſenſu.

Judiciũ cõtradictoꝛiũ dĩſi vicerẽ hoc eſſe
cõſuetudinẽa tu aduerſar meus viceres
nõ eſſe ↄſuetudinẽ.vt in.c abbate in glo.

fi. de x.ig.
Judicia capitalia/ſunt qͥbus caput eximit
a ciuitate moꝛteułexilio.ð hiſ vide Inſti⸗
de pub.iudi.in.S.publicoꝝ.,:

Judicia publica ſunt de publicis canſis..
dicunt᷑ quaſi populica ·qꝛ cuilibet de pplo
cõmiſſa eſt executio · vt cõtra crimen leſe

maieſtatis in quo oẽs de pplo poſſũt ac⸗
cuſare. Qñq; iudiciũ publicũ· vꝛ eſſe iu/

Diciũ qð intendit᷑ a cimine.de hoc Inſti.

Judicia pꝛiuata·ſunt quę ciuiliter tractant
ſiue intentantur.
Judith vidua laudandaꝗ interfecit Ho/
lofernẽa liberauit iſrael de manu hoſtisa
interptat laudans uł iudęa/uł cõfitens.
Jugabilis.lis.ↄ.t⁊ H̊ le.qð etiã.h⁊ H̊ iugal

⁊ B̊ iugale iuenit᷑ ꝑ ſyncopã.i.iungibilis

vel iugo habilis.

Jugalis. lis...t.. h leiiugo aſſuetus· ſub
iugo poſitqſi domit. Itẽ iuenit᷑ iugalis

iiungibilis.⁊ oꝛ tüc a iugabilis ꝑ ſynco/

pam. Mñ. 2. Aeg. 8: Gubneruauit oẽs

iugales curruun.

7

Juger.ri·ſm ꝙ coĩter accipit᷑·ẽ ſpaciũ rg.

qu vnũ aratrũ põt arare in die. Et inue/

nitur h iuger iugerl in eadẽ ſigtione. Ii⸗
doꝛus diẽ in libꝛo etymologiarũ.Jugeꝝ
cõſtat longitudine pedũ oucentoꝝ qua/

dꝛagintalatitudine centũ viginti.
Jugis.gis..t.⁊ h̊ ge.i.aſſiduusotinuꝰ.ꝑ/⸗
ſeuerãs:. ꝓducit pᷣmã.ſᷣ iugũ eã coꝛ.DPñ.
Expers eſſe iugi veneris neqᷓo pꝛece iugi.

Jgotarie ci iduitas pſeuerantia

uglans dis. dig Joue ? glãs. Et dicunt

glun
ſin
enti
wun
mar
Iun
ug
füch
nun
ſia
⸗
An

Iun

. in
W
„A.
4

Nan

4
Audine
⸗,
Nic Al
INNN X
e?

5 E*:
AN
g N

171 4 .

hninin
in
WA

oR 1

1Den 4

„
noen

gunn

.

„ LE.

Ledwegs
ud

V

n⸗

igi⸗

ſ⸗

üct
bion
*L

iuglandes caſtaneę quaſi iouis glandes

.

q; ſt ↄſecrate eiułqꝛ ſũt ebo Joue vige

ucanus in. 22 Mis dabit hic pacẽ iugu/
lus finẽq; maloꝛum.

Jugulũ.li.viminutiuũ.i.paruũ iugum.

Jugũ.gi.n.s.eſt cacumẽ mõtis.⁊ di a iũgo
iũgis. q; ꝓpinqͥtate iugoꝝ colles iungat.
In iugoſus.ſa.ſũ.i.cacuminoſus/ul mon/
tuoſus. Dicit᷑ etiã iugũ illud ligneũ ĩiſtru/
mentũ cum quo boues iungunt᷑. Oñ q̃dã
ſimilitudine iuguʒ dĩ ſeruitus.⁊ inde hic

ingulus. Et coꝛ.pmã iugũ. Dñ NPꝛoſper.

Mon ſeruile grauat libere coꝛda iugu.
Julianus.na.nu.ẽ nomẽ poſſeſſiuũ de Ju/
lius cęſar. Inde Julianus.ni.icit᷑ ꝓpꝛiuʒ
nomen cuiuſdã viri. ”
Julus.li.fuit filius Eneę.⁊ ẽ biſſyllabũ.licʒ
qñq; cã metri ponat triſſyllabũ. Et hinc
cęſar dictus eſt Juliꝰq; de eiuſdẽ ꝓgenie
ꝓceſſit. DOñ illud. Juli a magno vimiſſũ

nomen Julo. Iñ iulius.lia.liũ.nomẽ poſ⸗

ſeſſiuũ. Et h iulia. lię.quędã colüna romęĩ
cuius ſũmitate eſt vrna · in q̃ poſita fuerũt
oſſa ⁊ cinis coꝛpor cęſaris.⁊ hinc dicta eſt
iulia. Itẽ a Julio imꝑatoꝛe dictus eſt hic
iulius.lij.q d menſis:qͥ pꝛimo vocabat᷑

qntilis/ b̊ poſtea in honoꝛẽ Julij cęſaris q

eo mẽſe nat eſt· vel qꝛ in eo aliquã victo/

niã obtinuit dict᷑ ẽ iuliꝰ.Iñ iulius.lia.ii.
Julos:ꝓpꝛie dꝛ pma barba·ſcilʒ lanugo.

Jumentũ.ti.dꝛ a iuuo.uas.vel a iuuamẽtũ
ꝑ ſyncopã ·bos · vel equꝰ. vel aſinꝰ. ⁊ vicũt
hmõi aialia iumenta ·qꝛ noſtrũ laboꝛẽ vel
onus ſuo adiutoꝛio ſubuectando⁊ arãdo
iuuent.Nã carpenta trahit bos.⁊ vuriſſi⸗

mas terrę glebas vomere euertit. Equus

Taſinus poꝛtãt onera⸗a hoĩuʒ in gradiẽdo

laboꝛeʒ tẽperant.vñ ⁊ iumenta appellant·

qꝛ iuuant hoĩes. Eadẽ q̃ʒ dicunt᷑ armẽta
Iñ iumentarius.ria.riũ.qð ꝑtinet ad iu/

mentũ hic iumentarius.rija hęc iumen/

taria. rię. cuſtos iumenti.
Juncata.tę.ẽ lac cõcretũ: in iũcis ĩuolutuʒ

* .

⁊ dicitur a iuncus.ci. Z
Juncus.oi.i.ſcirpus vel papyrus.⁊ dicit᷑a
iungo.gis:q; eo aliqͥd iũgit᷑⁊ ligat.ułqꝛ

inctiſ radicibo hęreat. Iñ h̊ inculus.li.oi/
minutiuũ⁊ h̊ iuncetuʒ.ti.locus vbi iunci

abũdant.⁊ iũceus.a.u.i.de iũcis exiſtens
Vl ad iũcos ꝑtinẽs.vel macerulł ſubtilis

ad modũ iunci.

—

IJunipyꝰ ri. qdã arboꝛ cuiꝰ cineres pleno

Jügibilis lis .t. ⁊ le. apt ad iſgendũ.

anno ſeruant ignẽa dĩ quaſi gignipyrus
i.gignẽs pyr.i.ignẽ:qꝛ cõtectu diu teneat
igne· adeo vt ſi pꝛunę eius cinere fuerint

cooꝑtę vſq; ad annũ ꝑueniũt · vel qꝛ ab

amplo vſq; in acutũ finit vt ignis.

Junius.nij.menſis quidã.vide.j.maius.
Junix.cis.fę.t.eſt idẽ qð iuuẽcula.i.parua

bos · m Mug. DNapias vyo dicit: Junces
boues inuenes.Et ꝓdu.pe.gti.Oñ Perſꝰ
Tot tibi in flãmis iunic omẽta liqueſcũt

Juno Junonis.ſfę.ge.dẽ a iuuo.uas:quaſi

iuuas nouos.Eſt enĩ Juno viuia bonitaſ
ꝗ nouos iuuatqꝛ creata gratia ſua nutrit
Eſt etiã aer qͥ ſimilit᷑ iuuat nouos:q; infa/
tes a calido ⁊ humido vtero venientes.⁊
ſimiliũ qualitatũ bñficia poſcẽtes recipit
fouẽs humoꝛe ⁊ caloꝛe:qꝛ ipſe ſolus inter
elementa calidus ẽ ⁊ humidus. HMeęc etiã
eſſe dꝛ Lucina.i.dea part. Nel Juno dꝛ
qᷓi iano a ianua.i.ianua ꝓpagatiõis fęĩiaꝝ
q; quaſi poꝛtas matronaꝝ pandit. natu/
ras nubentiũ maritis. Eſt eni dea partu/
rientiũ nubentiũ. Iñ iunoniꝰ.nia.niũ.i.
res ꝑtinẽtes ad iunonẽuł res iunonis ſicẽ
pauo qͥ dꝛ auis iunonia.ODñ Duidi de
arte. audatas oñdit auiſ iunonia pẽnaſ.
Jupiter iouiseſt vnus de ſeptem plane⸗/
tis erraticis · in ſuis qualitatibo temꝑatꝰ
calidus ⁊ humidus. Malitiã qñq; Sa⸗
turni tẽperat. Curſũ ſuũ in duodeciʒ ãnis
cõplet. Itẽ m fabulas oetaꝝ fert alioꝝ
deoꝝ pat᷑.⁊ dia iuuo vel iuuãs.⁊ pat᷑.Et
ꝓducit pꝛima poſitione. Oñ Ouidius in
epi. Jüpiter eſſe piu ſtatuit qcunq; iu-
uaret. Et iuenit᷑ in ntõ Jupiter vel ionis⸗

vt dicit Pꝛiſcianꝰ: Camẽ moderni vtunt᷑

tm̃ h̊ͥ ntõ Jupiter. Huglaũt dic: A. iuuo
as. dꝛ h̊ iouis huiꝰ iouis.⁊ h iupiter.ten.
vel iupitr. Antiqͥtus enĩ ita dedinaban
oĩa iſta·̊ poſtea obliqͥ iſtꝰ noĩs iupiter⸗
iſte ntũs iouis aboliti ſunt. Oñ poſtea ex
obliquis iſtius nti iouis.⁊ iſto noĩe iupi
facta eſt quędã cõmixtio.⁊ redacta ſũt q̃i
in vnũ nomen . ſcilʒ h̊ iupiter huius iouis
Inde hic ⁊ hęc iouialis.⁊ hocle.

Juramentuʒ.ti.eſt affirmatio vel negatio

ſacrę rei aſſertiõe uł atteſtatione firmata
ſim Goff. ukadhibita religione· pm Pla.
Juramentũ aſſertoꝛiũ · eſt cũ iurat᷑ de ꝑñti
vel de pterito ſic eſſe vel nõ eſſe · fuiſſe vel
nõ fuiſſe. Sʒ iuramentũ ꝓmiſſoꝛiũ ·eſt qñ
iurat᷑ de futuro aliqͥd datuꝝ· vel facturũ.
Aliquãdo etiã iurat᷑ ꝑ execrationẽ.ut SÖi
hoc non fecerohoc accidat mihi vel filiſs

meisaut huiuſmoddd.

Juramentũ calũnięeſt cũ qͥs iurat ſe bona

fide.⁊ nõ aĩo caliniandi agere vel reſto/

dere · nec egiſſe vel reſpondiſſe.vñ illud
iuretur ꝙ ſibi lis iuſta videt.Et ſi qretur
verũ·nõ inficiet.Nihil pmittet· nec falſa

ꝓbatio det᷑vt lis tardet·dilatio nulla pe/

ℳ

tetur. c.j. de iura. calü. in glo. iij.
Juratus.ta.tũ.ꝛ a iuro.as.⁊ ponit᷑ actiue
vel paſſiue. OPñ Duidiꝰ. Cu mihi iurat᷑

per numina matris aquoſę. actiue dixit ·
Et alter. Jurata numina non reducũt te·

paſſiue dixit.
Jurgiũ.gij.i.litigatio· vel verberatio.⁊ dẽꝛ
a iurgo.gas· quaſi iun garriũ· ułq̃ſi iunis
actio· hm HMug. Bel hm Papiã: Jurgiũ
dꝛ cõuitiũ:caſualis cõtentio. Ide iurga/
men. inis.

—

Juridicialis.lis.9.t.⁊ h le.qͥ de iure tractat
Dñ ⁊ quędã cõſtitutio in arte rhetoꝛica

Dẽ iuridicialis:q; de iure tractat.
Juridicus.ca.cũ.i.rectus:qui vicit ius.
Jung conſultus.i.iuriſperitus. ſm Papiã.
Juriſdicio · eſt ptas de publico ĩtroducta

ciũ neceſſitate iuris dicendi vel quitatis
ſtatuẽdę bm v¶. Et vicit a ius.⁊ dicio

onis:quod eſt põᷣteſtas.
Juriſpꝛudentia ·eſt diuinaꝑ ⁊ humanarũ

rerũ noticia · iuſti atq; iuſti ſcientia · iuſti
ſcilʒ ad faciendũ.iiuſti ad euitandũqꝛ; nõ
ſufficit ſcire·qͥd ſit iuſtũaut iniuſtũ ·niſi et

ipſaꝝ reꝝ cõtrariarũ uł coꝛpoꝛaliũ habeat
qs noticiã· ſᷣm quã ſᷣm varias ↄditiones
varia iura ſũt ſtatuenda.Inſti · de iuſti.et
iure.in pꝛin.
Jus iuris dꝛ a iubeo.bes.q; iubet.Etẽ ius
lex diuina.Fas lex bumana. CTrãſire aũt
ꝑ agrũ alienũ·fas eſt. Jus vo nõ eſt. Itẽ
ius dr eſſe lexſcripta. Itẽ leges humanę

ſüt · Jura viuina ſũt. Itẽ ius generale eſt
Lerx ei ſpecies. Et caret h nomẽ ius gtõ
vtõ ⁊ ablatiuo pluralibo ᷣm vſũ.Et nõ⸗

ꝙ ius reꝑit᷑i alijs ſiẽtionibo. Dñ.Jus aq̃
ius rectũ/ius v eſſe ptãs. Itẽ ius ꝓphanũ
dĩ bꝛodiũ ułaqua in qua coquũt᷑ carnes

poꝛcinę. ꝗq ꝓphanę ſũt iudęis.Et vt dicũt

quidã. Jus iuris p lege.vel ptãte vel ra⸗
tione ꝑ nis. Sʒ ius iutis ꝑ.t.ꝓ aqua vel

bꝛodio. Hñ. Jus iutis mado/lus iuris inn

agmine pando.
Juſiurandi.di.neu.ge.i.iuriſiuratio.
Jus naturale eſt. qdð eſt cõe oĩ nationieo
ꝙ vbiq; inſtinctu naturę habet· non aliqᷓ

cõſtitutiõe facta ab hoie · ab ipſo natur

cõditoꝛe.vt maris ⁊ feminę cõiũctio.libe/

roꝝ ſucceſſio.⁊ pueroꝝ educatio. Itẽ ius
naturale vꝛ ꝓqᷣſſimũ · veluti.qdð tibinõ vis
irrogari:alijs nõ irroges. Iñ dicut etiaʒ

tinent. vt Non męechaberis zc.

Ius ciuile iuenit᷑ accipi diſimode.vt diſ.

pc.ius naturale.Ono modo ẽ qð quiſq;
ſpls vel quęq; ciuitas ſibi ꝓpꝛiuʒ diuina
huanaq; cauſa cõſtituit·ſm Iſidoꝝꝑ li.S:
2˙ vꝛ ius ciuile.l.xij. tabulaꝑ.3 dĩ· qd ex
legibus · plebiſcitcõſtitutionibo·ſenatul⸗
cõſultis.pꝛincipũ decretis: vel autoꝛitate
pꝛudẽtiũ iuenit᷑.ꝗ dꝛ ius:qð nõ ẽ gtoꝛũ
5ꝰ dr diſputatio pꝛudęẽtũ ·ꝗ fuit facta ſub
lege xij.tabulaꝝ.ꝛ quicqͥd habemſci/

ptũ de iure.⁊: quicqͥd iure natali uł iure
gentiũ ſubtrahit · vel qð nõ eſt ius natale

nec gentiũ. Et ſic accipiẽdo/ius canonicũ

dr ius ciuile. Et ita ſumit.j.oiſ. ius auteʒ·

aut naturale.vt in glo.j.no.in fi.

Jus gentiũ eſt ſedin.i.hoſtiliũ occupatio.

mũitio · bella:captiuitates · buitutes poſt/
liminia.fędera pacis/inducięlegatoꝝ nõ
vetandoꝝ vel violãdoꝝreligiocõnubia
int᷑ alienigenas ꝓhibita. Et vꝛ ius gẽtiũ ·
q; eo oẽs fere gẽtes vtũt᷑.c.iuſ gẽtiũ.j.diſ
Jus aureoꝝ anuloꝝ·ſᷣm quoſdã di/qð olĩ
liberti anulos aureos ferre nõ poterant.
Sʒ ᷣm Ao. eſt pꝛiuilegiũ qð ↄcedebat᷑
libert in ſignü ſemiplenę ĩgenuitat. Di/
uebãt eni ut ĩgenui.ſ̊ moꝛiebãt᷑ vt liberti.

Ius militare. eſt belli inferendi ſolẽnitas
fęderis faciẽdi nexꝰ.ſigno oato egreſſio
ĩhoſtesa pugnę ↄmiſſio.Itẽ ſigno dato

receptio. Itẽ flagicij militaris diſciplina
ſilocus deferat᷑. Et ᷣm canones·qui fugit

in bello publico infamis ẽ.vi.q/i.ſffames.
Et bm leges capite puniũt.ff. de re mili.

l.cauſeę.S. quę in acie.

Juſ poſcendi eſt ex babitatione domiallij

⁊ cotatis. DMU
IJIus patronat eſt autoꝛitas ſiue foteſtas
na patronus habet in libertu. Alit bm
off. eſt autoꝛitas ſiue ptãs ꝓpueniẽs ex

bfficijs añ cõſecrationẽ ecdeſę collat. Et

ꝓuenit ex tribo · ſcllz füdatione · dotatiõe⸗

edificatiõe· aut ſola collatiõe· vt. xvi. q. vi

filijs. .c.qcñq;. xviij.q. ij. abbates. Dñ.
Patronũ fauit· dos:ędificatio fundus.
Juſpublicũ · eſt qð generalit: alias pꝛinci/
Ealir ae gublic ſeuie l ſe t gaſtoh

até veluti · ne ĩ poꝛtis vel muris ciuitar
Zalijs ſacris iudicibꝰ vel ſacerdotibꝰ vel

nug

Ntlit
ſipti

D
tdin
wiehn
iguig
Anig
Amnene
eimi
uhnſh
dinſh
4

tpne
opt
“
tüjol
Hnd
pam
mrr
lenn
binns
RHK
d
SRid
runil

miol,

pteſus
mmise
ln
votit
mngn
Gpinch
rvi,
giuitt
i

magiſtratiby alid cõmittat᷑ vel inferat.
Ius pꝛiuatuʒ· oꝛ qð ſpecialit᷑ ad ſingularẽ

vtilitatẽ ꝑtinetſecũdario tamẽ etiam ad
rẽpublicã.vt in pactis ⁊ cõuẽtiõibo mu/⸗
tuis pꝛiuatoꝝ ſpecialiter initis cõſpicitur
Inſti.de iuſti. et iu. S. ij.
Jus quaſi naturaleeſt qð oñs vel patro/
nus habet in ſeruũ vel libertum. .
Jus quiritũ·dꝛ a quirino.i.a romulo.Etẽ
pꝛie romanoꝛũqꝛ nulli tenent h̊ ius niſi
ꝗqrites.i.romani/ſm Iſidoꝝ li.Sꝰ etymo.
Jus ſibi facere vel vicere · eſt aliqͥd facẽ qð
manifeſte ſpectat ad iudid officiũ:ſcilʒ qð
a iudice faciendũ ſit.veluti/qͥs rẽ ſuã ꝓpa

rapuit autoꝛitate putãs ſibi hᷣ licere ĩ iure

confitet᷑ ſe ̊ feciſſe.de qͥ ꝗrit᷑ vtro q; caſu

ipſe facit. vñ debet ſuſtinere cõtrariũ cal-⸗

culũ.i.cõtrariã ſententiã.ut ꝓ debito quo
teneris alicui/is pignꝰ tuũ capit te inuito
ius qð ſibi iure cõpetebat amittit.
Jus ꝑtoꝛiũ · eſt qð ſtoꝛes induxerũt adi⸗
mendiſupplendi.vel coꝛrigẽdi iurj ciuilis
gra.vt.ff.de iuſti: iu.l.ius aũt.MHoc etiaʒ
ius dꝛ honoꝛariũ:q; qͥ honoꝛes gerũt . ſcilʒ
magiſtratusautoꝛitatẽ huic iuri dederũt
vt Inſt.ð iu.na.gẽ.:iK ciui.S.ſᷣtor; edicta
Jus ſuccedendi habet hęres. Itẽ patronꝰ
in bonis libertt.

JIus verſutum . dicũtur · pꝛeſtigia · veſtigia ·

ſiue captiones verboꝝ/quibus obũbꝛant
delicta. Et dicebãt vſuta hm o. q; qͥs

repellebat᷑ ab actione ꝑ quaſdã verſutias

i. machinationes verboꝛum.

Jun auſpiciũ.i.exoꝛdiũ litis.vt in.c.paſto

ralis.de cau.pol.et. C.de excep.l.penułet
de codicillis.l.vltima.j.reſponſo.
Juris ſcepta tria ſunt.ſcilʒ honeſte viuere

alteru nõ leędẽ· a ius ſuũ vnicuiq; tribuẽ.
Jus canonicũ diuidit᷑ ĩ decretũ ⁊ decreta/

les· quaꝝ volumẽ dẽ exuagans in quĩq;
libꝛis maxime reſpectu iun ciuilis.Nuoꝝ

libꝛoꝝ materia bis habet vſibus. Pars

pꝛioꝛ officia. creat ecdeſięq; miſtros.¶l/
tera dat teſtes.⁊ cętera iudicioꝝ.Certia

de rebo vita pᷣſbyteroꝝ. Dãs thoꝝ q̃rta

mulienꝝ qͥ docet ea. Oltima de vitijs pę/⸗
nis tractat eoꝛum. Oel ſic. Judexiudiciũ
derus.ſponſaliacrimen.

„* 4 *

Jus vyo ciuile viuidit᷑ in q̃ttuoꝛ libios pn-/
cipales · ſcilʒ·ff. C. Inſt aut. uibo ad/
dit᷑ collatio decima · ſeu liber feudoꝝ ꝛc.
Juſta iuſtoꝛũ ·pluralis nũeri.i.exeqͥę moꝛ⸗/

tuoꝝ· qꝛ iuſtũ eſt· vt hõ hoĩeʒ· cinis anerẽ
ſepeliat.Oñ Ouidiꝰ. Iniuſta iuſta ꝑegi.

Juſticia.cię.f.p.eſt cõſtans ⁊ ppetua volũᷣ/
tas reddẽs vnicuiq; qð ſuũ eſt. Et diffe⸗
rnt ius⁊ iuſticia·q; ius eſt ars ęqͥ ⁊ boni ·
h iuſticia eſt cõſtans ⁊ ꝑpetua voluntas-
Wl eſt virtus tribuens vnicuiq; qð ſuũ ẽ
Itẽ oẽ ius eſt iuſticia· ſ̊ nõ ecõuerſo. Itẽ
ius dꝛ in re.ſ̊ iuſticia in actu⁊ exercitio uł

opꝑatione. Dñ⁊ dẽ iuſticia: q̃ſi iuris ſtat

Vel ſtatio · qꝛ ꝑ iuſticiã ſtat ius.i.exercet.
Juſtitiũ.tij.i.taciturnitas iuris ⁊ ceſſatio⸗
dꝛ a ius.⁊ taceo/ul ẽ a ius⁊ ſtatio:quaſi
iuris ſtatio.i.iuris ceſſatio. Cuc enim ius
ſtat. i. ceſſat cũ non exercet᷑ Oñ Lncanꝰ in
20. Ferale per vrbem iuſtitiũ.
Juſtus.ſta.ſtũ.dꝛ a insq̃ſi ius tuens ułte/
nens.cilʒ qͥ ius cuſtodit⁊ ſᷣm legem vinit
Et differt iuſtus ab ęquo:qꝛ iuſtłꝰ ex lege
eſt:quaſi ius cuſtodies. Cquꝰ ex naturaẽ
Jutus.ta.tu.i.adiut:ꝑticipiũ de iuuoꝛ.ar
Junenalis.lis. .t.⁊ hoc le.qð ꝑtinet ad iu⸗/
uenẽ vel laſciuus ſiue ſtultus ⁊ fatuus ad
modũ iuuenis. Inuenit᷑ etiã hic⁊ G̊ iuue/
nilis.⁊ hoc le.in eodẽ ſenſu. DHñ Dꝛatius
ĩepi.NRlta iuuenales tardat arena pedes.
Inuẽit᷑ etiã H̊ Juuenalis.lis.ꝓpꝛiũ nomẽ
viri ·⁊ deſinit ablatiuus in.e.tm.
Juuenculus.li.dimi.i.paruus iuuẽcus.Jñ
H iuuẽcula.lę.ꝗᷓ alio noĩe dꝛ iunir.
Juuencᷣ.ci.m.s.i.bos nouellus cũ a vitulo
Diſcdit inuare incipit hoĩs vſus terraʒ
excolẽdo. Iñ h̊ iuuenca.cę. Et coꝛ. pꝛimã.
Dñ Ouidiꝰ epi. male inęquales ve/
mniüt ad aratra iuuent.
Juuenis.nis.coĩs ge.dꝛ a iuuo.as.qꝛ iuua⸗
re poſſe incipit.Et eſt iuuenis in ipſo etat
incremẽto poſitus ⁊ ad auxiliãdũ parat.
Et nota ꝙ antiqͥ dicebãt h̊⁊ q̊ iuuenis.⁊
hocne cõꝑabat᷑·iuuenis/iuuenioꝛ:ſimus
ſed modo iuuenis coꝑat᷑ tm̃ ꝑ ouo gene⸗/
ra.⁊ caret ſuꝑlatiuo.⁊ habet cõꝑatiuũ ir/
regulareſcilʒ ⁊ Gᷓ̊ iunioꝛa h̊ iuniꝰ.Et hic
dꝛ h̊ iuni.nij.qdaʒ menſis/ſic maiꝰ a ma/
ioꝛibo. Iñ iuniꝰ.nia.niũ.vt Junię kalẽdę.
Juueutus.tutis.ſ.t.eſt collectio iuuenum:X⸗
etas plurimoꝝ iuuenũ. Sʒ inuẽta.tę. etaſ
vnius iuuenis. Et eſt iuueẽtus vel inuenta
a viceſimooctauo anno vſq; ad qͥnqua-
geſimũ. Itẽ iuuẽtus etiã dꝛ dea iuuẽtut..
Irxion.ixionis.maſ.ge.pat᷑ fuit centauroꝛũ
qui iunonẽ de cõcubitu ĩterpellauit. int⸗
pꝛetat᷑ dignitas. Oñ dꝛ ixion q̃ianxion
qð ẽ dignitas vel quaſi anxion ab ango
gisq; dignitas reddit hoĩeʒ anxiũ. Inde
ixioneus.nea.neũ⸗ hic ixionidesixonidę.
nz

filius ułnepos ixionis ſubtracta. de. ſyl⸗/

laba.vꝛ hͥ xxionishuiꝰ ixionidis.filia vel
nept ixionis.Et ẽ ixion.onis.auis de ge⸗
nere vulturalba minoꝛ q; vultur. Pñ

ante A
Et. q. q;uis figura ⁊ noĩe vide/
K ankt aliquã habere vifferentiaʒ
cii.c.tñ eandẽ tã in ſono vocuʒ⸗
q; in metro cõtinẽt ptãtẽ.Et.x
quidẽ penitus ſuꝑuacua eſt. Qulla eni vi/
detur ratio cur ſequẽte.a. debeat ſcribi..
Cartago eni caput ſiue ꝑ.c.ſiue.ꝑ.R.ſcri/
bant᷑nullã faciũt nec in ſono/nec in ptãte

eiuſde cõſonantis differentiã.ſicut dicit

NPꝛiſcianꝰĩpᷣ̊ maior. Et vt vicit Hapias
Dia gręca qualicũq; ſequẽte vocali/ꝑ.K.
ſcribeuda ſũtſ̊ hoc a ſcriptoꝛibo nõ ſeruat
Hugl. vo dicit· ꝙ hbec figura.k. ſuperfluit
apud nos.ſ̊ nequaq;ᷓ apud gręcos. DHbi
eni nos ſcribimꝰ.c.gręci ſcribũt.ꝭa vocat
apud eos Rappa. In nullis latinis dic/
tionibo debet ſcribi.. ſ̊ tm̃ ĩ gred. In no/

this vᷣo ĩdifferent᷑ põt ſcribi tã.c.q;.R.qꝛ

enĩ reductę ſũt ad latinitatẽ poſſũt ſcribi
ꝑc.Sed qꝛ agręcis habẽt oꝛiginẽ poſſũt

Kalo gręcelatine laxa dicit᷑. ¶ſcribiꝑ Kk

Kalendariũ.rij.liber ẽ vbi kalendę viſtin/
ctęſunt: dicitur a kalendę.darũ.
Kalendę. aꝑ.i.pꝛimus dies menſis.⁊oꝛ
a kalo.qð eſt voco ·q; eo die ſolebat põ/
tifex aſcendere turrim de cõſuetudine ro/
manoꝛũ.⁊volẽs nũciare quota eſſet luna

eo die · vel pꝛincipiũ menſis dicebat plu

ries Ralo.kalo:quaſi voco vos· venite.
audite ętatẽ lunę vel pꝛincipiũ menſis.et
ideo menſis ille dictus eſt kalendęquaſi
vocationes. DNel alit᷑ ve cõſuetudine ro/
manon eratq i pᷣncipio cuiuſlibet mẽſis
celebꝛarent nudinas eas incipiebant in
nonis.· qꝛ venturi neſciebant pꝛincipiuʒ

menſis:ideo ſemꝑ in pꝛima die co turri

aſcendebat.⁊ totiẽs vocabat kalo· quaſi
voco vos ad nũdinas:qͥt dies reſtabant

yſq; ad oiẽ in quo volebãt inciꝑe foꝝ· vt
ſi quarto vie.quat᷑ dicebat kalo .ſi ĩſexto
ſexies. vñ ⁊ ille menſis habet quattuoꝛ

nonas:iſte vo ſex nonas qð ideo ſic di/
uiſerunt · vt latrones neſcirent qñ deberet

eſſe foꝝ·q; abſcõdebãt᷑ in ſiluis? veniẽteſ
ad foꝝ occidebãta pᷣdabãt. Ołkalẽdę di
cñt q̃ſi colẽdę.qꝛ pᷣma dies cuiuſſibet mẽ/
ſis colebat᷑ antiqtus in honoꝛe Junonis

Deut: S Arion ꝓ aue ĩ qͥdquſdã libn dꝛ

P ñili.fauſtoꝑ Bedicat auſonias iuno⸗
nis cura kalẽdas Hlł oicũt᷑ kaledę a kalõ.

qð ẽ bonũ:qꝛ ĩpᷣ die meſ ſolebat ſibi iuicẽ

muũuſcula mittẽ ? dare.⁊ ex illo bonã foꝛ/
tunã ꝑ totũ menſem ſibi ſperabãt euẽturã
Nonę aũt vicebant᷑ a nudinisqa ꝑ tot
Dies durabant nũdinęquot ſunt nonę.
Del dicebant none.qꝛ in iſtis diebo nul⸗
lus deus habuit feſtũ.q; ꝑ tales dies du/
rabãat ſola feſta nũdinaꝑ ⁊ nõ deoꝛiũ Dñ
DOuidi. Nonanꝝ tutela deo caret.i. nonę

cgrent tutele deiut fiat hypallage. Adus

vo dicunt᷑ quaſi diuiſionesab iduo.qð
eſt diuido.quia fere quemlibet menſem
diuidunt in ouas parte ęquales.velqꝛ
tũc ꝓpłs oiuidebat᷑ a nũdinis. vlb iſtis ꝗ
tribus diebus appoſitis dictionibus nu/
meralibo· ceęteri oẽs denoiant᷑: vt.iõ.Rale⸗/
Das.ʒ.iqus.ꝗ.nonas ⁊c.vt patet in kale⸗
Dario. Et in oib iſtis ſubintelligenda eſt
hec dictio ante · vt ſit ſenſus.J.nonas.i.4
Die ante nonas.j6.Ral.i.j6õ.ie ante kal.
Xc. Ei nota ꝙ vbi ponit᷑ numerꝰ binarius

circa ſdictanõ debet ꝓferri ſic ſecũdo kał

ſecũdo nonas ·vel ſecũdo idusquia hęc

dictio ſecũdus:dꝛ a ſequoꝛ.eris talis aut
Dies nõ ſequit᷑ diẽ kalendaꝑ: nonaꝑ.vel
iduũ̊ ſcedit.Hñ debet vici· pꝛidie kał.

pdie nonas.ułidus.i.pꝛiori die ante kał.

nonas. wel idus. ꝗtẽ nota ꝙ feſta quę oc/

currunt in kalendis:nonis.⁊ idibo· debẽt
in ablatiuo ꝓnũciari. ſalʒ Ralẽdis:nonis
idibus apꝛilis luna tali.Et ẽ ſenſus:Luna

eſt in kalendisnonis vel idibuſ. Quãdo
vpo feſta ſᷣcedũt:debent ꝓnũciari in actõ:

Et ẽ ſenſus: Luna ẽ talis tali die ante ka⸗

lendasnonasułidus. Dñ. De kalo liue

colo nos vicimus eſſe kalendaas.

Kalo.lonis.m.t.iille qͥ fert ligna dia ka/
lon quod eſtlignuũ. RKalones etiã dicunt

galee militũ.

Katerina.nę. ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdam ſancte

virginis.⁊ dꝛ a cata/qð ẽ vniũſuʒ ⁊ ruina

quaſi vniuerſalis ruina.Oẽ enĩ ędifſicium

diaboli in ea vniuer ſalit coꝛruit.Nã in ea
ruit ędificiũ ſupꝑbię ꝑ humilitatẽ quã ha/

buit. Carnalis cõcupiſcẽtię p virginitatẽ
quã ſeruauit. Cupiditatis mũdanęquia

oĩa mundana deſtexit.

Ayriosp vnum.ri. oñs. Ayrrosꝑ vuo.r

i.poꝛcus ſiue ſus.

Kyrieleiſon.i.oñe miſerẽ. Et ſüt dueptes
⁊non dictio cõpoſita. Mam Kyrii/ oñe.
Eleiſon.i. miſerere,

Mwii
lins
unenſem
s:
ru he.
buumus
ücofa-
btllszit
A
utinds

unluc
S.
Anaun
Kne
igiſn
motn

ioſe⸗

auro fit ⁊ lapidibus pꝛęcioſis
in vexillü ſanctę crucis trãſfoꝛ/

bant.Hoc ſignũ ⁊ adoꝛationẽ eius Con/
ſtantinus fieni iuſſit.

Labdaciſmuseſt vbi.l.plurimũ ſic ſonat⸗

vt ſol⁊ luna luce lucẽt. Labdaciſm etiã ẽ
vel ſiꝓ vno.l.duo ꝓnũdant · vel quotiẽs
vnũ.l.exiliꝰ.duo largius ſonãt.Nã vnũ
largius · duo exilius ꝓferri debent.

AQabecula. le. oiminutiuũ i. parua labes.
Labellũ.li. oiminutiuũ.i.puũ labꝛũ. Iñ la⸗/

bellulũ.li. aliud diminutiuuuu.
Aabeo. onis. m.t. i.tabernarius vel leccatoꝛ
ꝛ a laboꝛ.beris. Et labeo fuit quidà le/
giſperitus.et etiã quidã vilis ppeta.

Laberintus.tii.pplexũ ędiſiciũ/qualę erat

apud cretà factũ a DHędalo.⁊ dꝛ hiclabe/⸗
rintus.qꝛ nemo poſſet inde labi.vel quia
erratilis eſta ad labendũ facilis.⁊ dicit᷑ a
laboꝛ. beris. Oel dꝛ laboꝛintus ꝑ oa laboꝛ
oꝛis ⁊ intus:qꝛ habet intus laboꝛem.

Labes.bis.i.t.iputredoꝑnides:ruina.mi/
ſeria. dicitur a laboꝛ. beris.
Labilis. lis. 9.t. ⁊ hocle.qð cito labit᷑ vel in

quo quis facile labitur.

Aabiolũ.li.oiminutiuũ.i.puũ labiũ.
QIabina.nę.f.p.terra aquoſa ⁊ mobilis⁊ la

bilis in qua quis facile labitur.

Qabioſus.ſa.ſu.qui groſſa babet labia.

Laboꝛ.vel labos.oꝛis.i.ſtudiũ ·cura·vigilię
miſeria:calamitas.conatus dicitur a la/
vꝛ0. a8. Iñ laboꝛoſus: labdꝛioſus.ſa.ſi.i.
plenus laboꝛe·qͥ patit᷑ laboꝛẽ.⁊ qui exigit
laboꝛem vt fiat. H

Tabꝛoſus.ſa.ſũ.i.groſſa labia habens. H
Aabꝛucetũ.ceti.locꝰ vbi labꝛuſtę abũdãt.
Labꝛũ.bꝛi: h̊ labiũ.bij.ambo alambo.bis.

Differũt · q labiũ dꝛ ſuꝑius labꝛũ inferiꝰ.
Del labiñ mulieꝝ labꝛũ viroꝝ ꝓpt pilos.
quaʒ aſpitatẽ ſigt hęc littera.ᷣr. poſita in H̊
noie labꝛũ. Mñ. Labꝛa ſunt viroꝝ· ſ labia

ſunt mulierũ. Del labꝛũ eſt vaſis labium

xo oꝛis.Dñ⁊ labꝛũ iuenit᷑ p ipſo vaſe in
quo pedes lauant᷑a tũclabꝝ di alauãdo
quaſi lauũ:qꝛ lauatio ſiue lotio infantiũ ĩ
eo fieri ſolet. IJdem dicitur ? aluuu2s.
Labꝛuſta. teę. . p.vitis ſilueſt · ſic dicta·qeĩ
labꝛis.i.extremitatibo terrę vel agroꝛũ fi⸗
nibus ⁊ marginibꝰ naſcit. Et ponit qñq;

Aante 1l

Abarũ.ri.i.ſignũ bellicũ qð ex

Mmatü ·inter alia bellica ſigna R/
doſius erat:qð imꝑatoꝛ ⁊ cõſules adoꝛa/

Lacertulus.li.⁊ ̊ lacertellus i.

p fructu illius vitis Bñ Ilaie. 5e Et expe
ctauit vt faceret vnas ⁊ fecit labꝛuſtas.
Labꝛuſtetũ.ti.i.locꝰ vbi labꝛuſtę abudãt.

QLabꝛuſtoſus.ſa.ſũ.i.plenus labꝛuſtis—
Zac lactis.n. t. a coloꝛe noĩat᷑ eo ꝙ ſit albus
liquoꝛ. Leucos em gręci albũ dicũt. Cuiꝰ

natura ex ſanguie ꝓcreat᷑:Nã poſt partũ
ſi qd ſanguinis nõdũ fuerit veteri nutri/
mẽto cõſũptũ · naturali meatu fluit ĩ mã/

mas. eaꝑ virtute albeſcẽs lactis accipit

qualitatẽ. Et a lac dꝛ hęclactis.tis.qdam
pars inteſtinoꝝ.Et lactiſ eſt id qͥ lac coa⸗

gulat.et vt dicit illud inteſtinũ eſt ꝗdaʒ

bellicula in qua lac in qbuſdã locis coagu
latur. Dñ Berſius. Pulmone ⁊ lactibus
iũctis. Lactis etiã eſt genitiuus de lac.

LZacer.ra.ru.ilacerat. Inde laceroſus.ſa.

ſũ.in eodem ſenſu.

Lacerua.uæ.f.p.eſt palliũ fimbꝛiarũqͥ oliʒ
ſoli milites vtebant᷑a dẽ lacerua. quia ſit

laceratis.i.amputatis capitibꝰfſimbꝛiarũ
neq; ita laxis vt ſũt penulaꝝ.i.pallioꝛuʒ.
VDñ Juuenalis.Criſpinus tyrias bumere

reuocante laceruas. Iñ laceruatus.ta. tũ.
i.illo pallio indut.Hñ Juuenalis. Ipſe

laceruatę tũ ſe iactaret amicę.

Lacertoſus.i.foꝛt:qͥ magnos habet lacer/

tosa dẽ a lacert᷑. Dñ Duidiꝰ in xjꝰ meta.

Dura lacertoſi fodiebãt arua coloni. Itẽ

lacertoſus.i.plenus lacertis.⁊ dẽ a lacert
Vel a lacerta reptili.

certus. Itẽ lacertulus: dꝛ etiã auis gdaʒ.

Lacertula.lę.⁊ lacertella.lę. dimi.a lacerta.
Lacertus.ti.m.s.dꝛ bꝛachiũ.⁊ d a lacero

ꝙ; ſit ad lacerandũ habilis.vel q; a coꝛꝑe
vidert᷑ laceratꝰ. Et eſt ꝓpꝛie lacert᷑ ſuꝑioꝛ
pars bꝛachij vel muſculus.Et hinc deri⸗/
uatur lacerta.tę.⁊ hͥ lacertus.ti.quoddaʒ
reptile · ſic victũ ·qꝛ bꝛachia habeat. Olqꝛ
lacerta in hoꝛto ſolet moꝛari:iõ qñq; po/
nitur ꝓ hoꝛtulo.Et lacert᷑ ſiue lacerta· eſt
cõplexꝰ bꝛachioꝝ·ſcilʒ tãtũ ſpaciũ⸗quãtũ
aliqs bꝛachijs põt ͤͤlecn Et coꝛ.pꝛimã
lacert. Oñ Ouidius epi. Eſt aliud collũ

ſolitis tetigiſſe lacertis.

Lacheſis · jm poetas vna eſtde tribus par/
Is ·quę trahit filũ.i.pducit vitã.⁊ interpᷣ/

tatur ſoꝛs vel alteratio quã recipimus in
hac vitaa dꝛ lacheſis.quaſi lactis cheſisi.
ꝛoductio vit..·
Nacinia. nię. eſt veſtis lacerata vel oꝛa ſiue
extremitas veſtimenti. Iñ launioſus.ſa.
ſũi.i.laceratus vel pannoſus.
94

õ —H

Aachꝛyma.mę.f. p.i.gutta fluens de oculis

7 Oi a lacero.as. qꝛ lacerat mente. Onde
Mente triſtamur.qñ oculis lachꝛymam̃.
Iñ lachꝛymoſus.ſa.ſi.i.plenꝰ lachꝛymis·
vel lachꝛ ymas conferens.

Lachꝛymabilis...t:⁊ H lei flebilis uktriſt. .

Lachꝛymula.lę.oimi.i.parua lachꝛyma.
Lactans.antis.quę lac pꝛebetᷣ lactens cui
actatũ.ti. cibus qui fit ex lacte· vt ex lacte
amygdaloꝛum.

— .

Lacteolus.la. lũ pe. coꝛ.idem qð lacteus.
Aacteus.tea.teũ.de lacte exiſtẽs.vel ad lac
ptinens· vel albũ vt lac. Iñ hic lacte vel
ß lactea qdã circulus ĩ cęlo·ſcilʒ galaxias.
Lactuca.cę.f.p.herba queędã:ꝛ dicitur a lac

eo ꝙ ex abundãtia lactis exuberet vel f⸗
minas lacte nutriẽtes impleat. Mec etiã
in viris veneris vſũ coercet. Iñ hoc lactu
cetũ.tia hoc lactucariũ.carij.locus vbi la⸗

ctucę creſcunt abũdant.⁊ lactucariꝰ.ria.
rü. Et vt dicit Macer. Frigida lactucę
vis conſtet ⁊ humida valde.
Lacturnus.ni.de qͥ Reſt ſegeti lactenti.

Lacula le. p.quedã veſtis quę quoſdã la

us quadratos cũ pictura habet intextos
acuna.nę.quę alio noĩe dicit᷑ lacus.⁊ eſt
foſſa vbi remanent aquę poſt effuſionem
imbꝛiũ.vel ad quã cõfluũt ĩmundicię.Et

eſt ꝓpꝛie intra foꝛes·ſicut foꝛica extra. Et
quadaʒ ſimilitudine lacuna dicit᷑ venter

vel foſſa ventris. Iñ h̊ lacunar naris.qð
quãdoq; idem eſt qð lacuna.

Lacunar.naris.n.t.i.teſtudo qqueę ſolet eſſe

in cameris ⁊ in domibꝰ arcuata ⁊ cõcana

ad modũ lacunę. IAlntiqͥtus en fiebãt te/
ſtudines curuę ⁊ cõcauę in domibꝰ.⁊ ideo
lacunar dꝛ a lacuna· vel a lacu· q; teſtudo
quoſdam lacus rotũdos.vel quadratos
gipſo. uł alijs coloꝛibus habet depictos
cu ſignis intmicãtibus. Dñ etiaʒ ipſa te⸗
ſtudo ſepe dĩ lacus. Oñ Lucili.Reſultãt
ędeſq; lacuſq;. Et inde h̊ lacunariũ rij.ꝓ
eodeʒ. Itẽ lacunar eſt cõiunctio trabiũ/a
lacu · q; ſicut plures riuuli in vno lacuita
trabin capita lignoꝝ in vno loco cõue/
niũt. Itẽ lacunar ideʒ eſt qð lacuna.Etla
cunar dĩ ſupellex domꝰ uł locus vbi tota

ſupellex dom reponit. Itẽ lacunar· dicit

lampas ardens in gere.⁊ tũc d a luce.et
ger·quia lucem pꝛębeat aeeir.

ac'. qus. cui. maſ. ge. etiã h lac.ci. ſecũdę

xeclinationis ĩuenit᷑ i cuppa in qua vinuz

decurnit. foſſa quę alio noĩe vicit᷑ lacuina

Tc receptaculũ aqru. Et differt a ſtagno
⁊piſcina. Gagni eni eſt aq̃ ſtas artiſicoo

⁊ bhabẽs piſces. Piſcina ẽ aq ſtãs artiſicio
carens piſcibus. DHnde ⁊ vꝛa piſce ꝑ cõ/
trariũ.Lacus eſt aqua ſtans naturalit vel
parũ fluens:ſiue habeat piſcesſiuenon.

Laganũ.ni.n.s.eſt quoddã genus cibiqð
pꝛiuſ in aqua coquit᷑ poſtea in oleo frigit

Et fiut lagana de paſta:quaſi quędã mẽ/
bꝛanule·ꝗq qñq; ſtatim in oleo friguntur.
⁊ poſtea melle cõdiũt᷑: quãdoq; pꝛius in
aqua coquũtnrpoſtea in oleo friguntur.
Alla vo in vulgo dicunt᷑ quſtella⸗iſta la⸗
ſania. Et coꝛ. ga. Dñ in Nuro:a. Aagana
lata notant ⁊ fratris hoſtis amoꝛẽ.
Lagena. nę.f.p.eſt vas vinariũ ꝓpꝛie licʒ
etiã aq̃tile iueniat᷑. Oñ in euangelio. Ite
in ciuitatẽ⁊ occurret vobis homo lagenã
ag baiulans ꝓdu.pe. Dñ Auroꝛa. Coꝛ⸗
poꝛa ſubdentes moꝛti fregere lagenas.

Aagois.fę.ge.quędã auis habens lexoꝛinã
carnẽ.⁊ dꝛ a lagosqð eſt lepus. Et etiaʒ

lagois vicit᷑ piſcis quidã eade ratione.

agos grece. oꝛ curſus vel velocitas. Dñ

apud grecos lepꝰ vocat lagos ułlageos
eo ꝙ velociter currat. Et inide quędã vit

di lageos grece. lepoꝛina latine· q; velo⸗

cius currat ad maturitatem vt lepusvel

quia vinũ eius venas hoĩuʒ cito tranſit.

Laguncula.lę.dimi.i.parua lagena. Vnde

IJlaię.Sꝰ. DPecẽ eni iugera vinearũ facient

lagunculam vnam.

Laicus.ca.cũi.popularis.⁊ di a laos·qð
eſt populus·qdð dꝛ alaas:quod eſt lapis:
inde laicusquia durus extraneus eſta

ſcientia litterarũ. Iñ hᷣ ⁊ H laicalis.⁊Ble.
Iñ laicaliter: aduer.⁊laicalitas.tatis.p/

pꝛietates qua quis dicitur laicus· vel la/

coꝛum congregato.

Lama.mę.f.p.eſt lo cus voꝛaginoſus ulla⸗

pis in via abꝛutus vel obꝛutus.⁊ dicitur

alema vel lemos Lemos eni vel lema vĩ

voꝛago. Iñ h lema.mę.loc ulł via aſpera·
uł voꝛaginoſa. Iñ lamoſus.ſa.ſũ.i.voꝛa/

ginoſus plenus lamis. Itẽ lama.i.fruſtũ
ſatü auri vel argenti vel alterius metalli.

⁊tunc vĩ a latus.ta.tũ.eo ꝙ lata ſit ſpa⸗
cioſa bhm HMug Papias aut dicit: Lame
dicunt᷑ cõfractiones viaꝝ quę fieri ſolent

pluuia ĩterueniẽte. Qamę facturę cuiuſli

bet metalli ſunt.

Lama ęſebthani Matthei.27.. Eli eli la⸗

„

ma eſebthani hoc eſt deus meus de meꝰ

vt quid dereliquiſti me.

ſf

bi⸗
Pocnen
uusv
uninn
anch⸗
us ial
com
truanr
ſ⸗
nifuc
uance
⸗
Gnand
Pumu
bꝛay⸗
Zummin
igch
ſhott
Ponn
luprs
oto
Feun
ensa
Dche
i
mmpe
n
age
ſmnel
diti⸗
fune
K
un
dis
lan
Lne
lunti
lunge
lorſt
ſſsſa
ſyt
lnaid
p
lunn
Dunin
ntur
lonan
nien
ni

G

fümd
umt
machigr
ncloohg
niggin

wR n.

gpeüsi

pu
cluilo⸗
gm
mohhnun
gliai
More,
lns Pi
lgeos
g Wo,
hs
.
iun

s
upes
mmnasckt.
sN

1Matn
lamd’
iſenn⸗
giihſc
altap
dar

, 4

vu oſtendere videt᷑. Onde

Aamech. interpꝛetat᷑ ꝑcutiẽsqꝛ ꝑcuſſit et
interfecit Cain.qð ⁊ ipſe poſtea ꝑꝑetraſſe
vxoꝛibus conſitetur.
Lamentatio.onis.i.lachꝛymę·gemitꝰ. fle/
tus:vlulatio. tẽ lametabilis.i.ſebilis.
Lamia.mię.f.p.i.ſtria oꝛ quaſi laniaa la⸗
niando pueros:quia fabulant᷑ vetulęla/
mias ianuis dauſis domositrareinfan/
tes coꝛrumpere aclaniare poſtea viuos
reſtituere.⁊ habent facies hoĩs ⁊ coꝛpus

beſtiam. Guꝑ illud aũt Chreñ.4. Sʒ ?

lamię nudauerunt mãmas.dicit glo. La/
mia crudelioꝛ ſuis fętibus qᷓ; cęterę beſtię
dĩ. NHñ lamia/q̃i lania di:q; catulos ſuos
laniare fertur. Item ꝗſaię Ʒ4. dicit glo.
Lamia pedes habet equinoscętera mẽ/
bꝛa vt fgmina.
Lamina.nę.dicit᷑ parua lama. VPnde Job
i9? Quis mihi vet vt exarentur in libꝛo
ſtilo ferreo.⁊ plubi lamina.vel celte ſcul⸗/
pantur in ſilice: ́”ÿMU
Aampas.padis.f.ta hęclampada. vę.dĩ
vas quoddã quod ecdeſiã illuminat. Et
ꝓpꝛie lampaseſt vas vel flãma in vertice
lucens:⁊ dicit᷑ a lambo.b lãbent mo/
ax candela
dicitur lampas. Et facit actus ſingularis
lampadem vellampada. H
Lana.nę.i.vellus.⁊ dicit᷑ a lanio·q; laniat᷑

cuzʒ carpit᷑. Del q; olim lanę pꝛius lania/

rent.i.euellerẽtnõ tonderẽt. Oñn⁊ vellus
dictũ eſta vellendo. Iñ lanoſus.ſa.ſum.

⁊ lanutus.ta.tũ.i.lanam habens.vel lana
abũdãs.⁊ lane.nea.neũ.de lana exiſtẽs.
Lancea.ceę.eſt ꝓpꝛie haſta habens in me
dio amẽtũa dicit a lance ꝓ libꝛa·qꝛ ꝓqua

lance.i.quali amẽto põderata vibꝛet.

ALanceola.lę.vimi.i.ꝑua lancea:uł herba ẽ.
Landula.lę.i.alaudagenus auis eſft.
angoꝛ.goꝛis.maſ.ge.i.doloꝛ:infirmitas
laboꝛ:· ſtupoꝛ · pigritia · defect. Iñ lango/⸗
roſus.ſa.ſũ.i.plenus langoꝛe Et ſcribitur

ſine. v. tã in ntõ e;ᷓ in gtõ.

7„

Languidus.da.u.i.infirmusvel excoꝛs

ſtupidus/vel deficiens.
Laniarius.rij.i.retiarius.⁊ dĩ a lana.
Laniatoꝛiuʒ.rij.i.macellũ vbi carnes lani/
antur.⁊ dicitur a lanio.as.
Lanicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.laneus.⁊ da lana.
Zaniena.nę.f. p. domus medicoꝛũ vbi la⸗
niãt᷑ infirmi. Dñ Hꝛudẽtiꝰ in libꝛo hym/
noꝛũ. Laniena qñ ſęuit hypocrita.
Lanifex.ficis..t.qui vel quęlanã facit· vel
qui vel quęex lana oꝑat᷑.

Aaniger.ra.rũ.i.gerens lanã.vt ouis.
Aanio.onis.mal.ge.qͥ laniatqͥ etã laniſta.
ſtę dicta lanius.nij. Laniones ⁊ laniſtę
lanij vicunt᷑ carnifices 1 bomicidę ⁊ ma/
cellatoꝛes a laniando ſcilʒ carnes.
Aaniſcus.ſci.faſciola:ex lana facta. HZ
Zanoculus.la.lũ.qͥ frequent᷑ lanã adhibet
ad infimos oculos tergendos.
Lanugino ſus.ſa.ſi.i.plenus lanugine.
QAanusgo. ginis.f.t.i.lana ſuꝑ poma.uł flos
tribuli ·q poſtq; bene ſiccat᷑ eſt.leui flatu
effert᷑ in aerẽ.⁊ dĩ a lana.qꝛ coloꝛẽ lanę bʒ
⁊ẽ leuis ad ſimilitudinẽ lanę. Vñ Gap.
§ Spes impij tanq; lanugo ẽg a vento
tollit᷑. Item lanugo eſt pꝛima barbaa
ſimilitudinẽ lanę.⁊ ꝓdu.nu·
Lanus.ni.maſ.ge.quidaʒ fluuius eſt vltra
Danubi. HM
Lanx.lancis.fę.ge.eſt latꝰ viſcus.⁊ dicit᷑ a
latus.ta. tů. Sʒ ꝓpꝛie lances ſunt ſcutellę
delibꝛa pendentes. Et hinc lanx onitur
qñq; pꝛo libꝛa.Dñ Momerus.Suſtinet
auratas ęquali pondere lances. Et m H
componit᷑·hic bilanx.cis.libꝛa vel ſtatera
duas quaſi habens lances.
lis tribus.
Laas gręce · latine dꝛ lapis. Iñ apud gre/
cos/laos vicitur ppłs.quaſi lapideus: vel
vurusquia non ſequitur ration..
Zapa.pę.f.p.gen ẽtribuliherba ſpinoſa.
ſic victa · eo ꝙ habeat igentẽ caule ꝑ terrã
diſpoſitũ. Hec herba a greq philãtropus
dĩ.Et ꝓducit pᷣmã.Quidã tamẽ vicũt ꝙ;
eminet᷑ ibi.p.⁊ ſic eſt ibi poſitio.
apas.patis.bᷣm magiſtrũ in hiſtoꝛijs:eſt
cibꝰ ex oleribo cõfect.Ita vꝛ ĩli · Judith.

Laodicda ·ciuitas aſię. ⁊ interpᷣtat᷑ amabi/

Lapatica. cę.f. p.quędã herba ꝗᷓ in cibo ſũ/

pta ſtomachũ cõfoꝛtat: venerẽ repꝛimit·
vrinam ꝓuocatructum excitat.
Lapenę · ſtelle fulgentes. (tine.
apes gręece · ignoꝛãtia · vel turpitudo la/
apetũ.ti.pe.pꝛo.locus vbilapę abundãt
vel creſcunt. “ð/
apicędina.nę.pe p.locus vel domus vbi
lapides cędunt:qð ⁊ lapicidina diciur.
apicida.vę.pe.pꝛo.i.lapidis cęſo.
Aapideus. dea. deũ. i. de lapide exiſtens.
Aapidicędius. dij.icęſoꝛ lapidiis.
Qapidoſus.ſa.ſũ.i.plenus lapidibus.
QZapillus.li.dimi.i.paruus lapis.
Lapis.idis.dicit᷑ ᷑m Hug .a laas.qð eſt
lapis· Del a ledo. dis.q; ledit pede. e
ant dꝛlapisq̃ſi ledẽs pedẽ etymolo.eſt.
S

eſt lapis mollis.Hetra vo dura⁊ aſpe/
ra. Saxa aut hęrẽt: de mõtibus excidut᷑
PHetra gręcũ ẽi dꝛ ꝓpꝛie de vurła petros
qð eſt ouꝝ vel ſirmu. Silex lapis vmus
qui ⁊ focaris oĩccic.
Lapiſta.ſtęſ.p.eſt genus vaſis lapidei et
aquarij/⁊ dicit a lapis. =
Aappates ſm glo. Judith.xe dicit cibo ex
oleribus cõfectus. Oñ quidã. Aappates
cibus eſta olus cõponit eundẽ. Hug.vo
dicit: Aappates caricę ſicus ſiccæ.
aquear. aris.n.t.i.cõiunctio trabiũ in ſũ/
mitate domus. vĩ a laque Del laqaria
ſunt ꝗ ſuꝑ tigna ponũt᷑ ipſis tignis illa/

queant᷑. Itẽ laqaria ſũt ꝗᷓ camera ſpᷣtegut
⁊oꝛnãt. Sʒ laquear ipſa teſtudo camerę

ĩ ĩſtar laquei curuati facta·qð alio noie
teſtudo ⁊ lacinar. Iñ h̊ laqueariũ.rij.

idẽ qð laquear. Iñ laqueari ria.rii. ñ

Joſephus in. S: PBe lignis celatis opere
laqueario auroq; veſtitis.
Laqueat᷑.ta.tũ.dꝛ laquearibo oꝛnatũ·vel
teſtudinatumad modũ laquei curuatuʒ.
BPñ Aggeipᷣ.vbi nos vicim: In domibo

laqueat: Septuaginta interptes dicũt.

In domibus cõcauis. tẽ laqueat dicit
laqueis captus vel ligatus.
Aaqueolus.li.dimi.i.paruus laqueus.

Laquetiſmꝰ.mi.maſ.ge.i.tendicula: dici᷑

laquetiſmus:quaſi laqueus tenſus.
Aaqueus.quei.i.vinculũ vel retiaculũ⸗ dĩ
a liciũ ·quia de filo ſolet fiein.
Zar laris.maſ.ge.i.domus:K dꝛ a lagioꝛ.ijj
vel a largꝰ.gi.qꝛ inde ꝓcedit largitas.Et
hic lar.laris.icit᷑ ignis.Oñ in antiquoꝝ
ꝓuerbio vꝛ. DPidi larẽ ĩ laribus.i.ignẽ in
domibo. Itẽ lar laris oꝛ gdã nympha ꝗ
p ꝓpt garrulitatẽ ſuã victa ẽ larlarq̃ſi · la-
trans. ̊ ꝓpter turpẽ ſonũ abſciſa eſt vna
ſyllaba.⁊ dicta ẽ lar. Et ꝓducit pꝛimãla/
res Mñ Aucanꝰ in 5e D vitętua facultas
paupꝑis anguſti lares. Omunera nondũ
intellecta deũ. Itẽ lar fuit quidã rexᷣ tũc
facit gtm̃ lartis iterpoſita.t.cã differẽtię.
Honit etiã lar pꝛo loco vbi fit ignis.
Aardariũ.rij.loc vbi lardũ buat retinet᷑.
Aarduʒ.i.nen.ge.eſt pinguedo poꝛci ad/
herẽs cuti.⁊ vꝛ a lar:qð eſt ignis uł domꝰ
eo ꝙ in igne cõſumat᷑.vel qꝑ ĩlare.i. domo
repoſitũ:cõſeruat᷑. Oel vꝛ lardũ · q̃ſi large
aridũ · vel potius eſt etymologia. Iñ lar/
Oulũ li. vimi. Et lardoſus.ſa. ſũ.i. plenus
lardo. Et lardo. das.i.lardo ipinguare⸗
Vel guttatim lardo aſſare ułlardatũ facẽ.

Aargifluus.flua.flu.i.larg. I largiſue.

aduerbiu.i. affluenter.
Aargitoꝛ.oꝛis.mal.ge.i.donatoꝛ. I largi/

trix ſę ge. pep. cã ĩntõ q; ĩ gtõ.i.donatrx.·

Aargitio. onis.i ret᷑ butio donatio ac abi⸗

tiõisᷣ largitudouł largitas ẽ huanitat.

Aargiuſculus.la.lũ.i.aliquãtulũ largioꝛ.
argus. ga.gu.i.abüdans.aftlues.⁊ qui li/

benter dat. Et cõponit plargus · q;larg.
Dilargus oia ꝓ valde largus.

Aarua.uę.ẽ ſimulacrũ qð terretqð vulgo

ſolet dici maſcara. q; apponitur faciei ad
terrendũ pueros. Itẽ larua dꝛ maleficus

incantatoꝛ. vmbꝛa oęmonũ: uł oęmon.
Dicũt enĩ laruas eſſe voęmones factos ex
hoĩbo.q meriti mali fuerunt:quoꝝ natura

dẽ eſſe terrere ꝑuulos.⁊ĩ angulis garrire

tenebꝛoſis Dñ in bymno aploꝝꝑ Hetri
Hauli: Laruas repellunt oęmonũ vltra

„

mũdi limites. Et inde tractu eſt illud qð
apponit᷑ faciei:ne quis cognoſcat Mel ad
froꝛẽ dicit᷑ larua:q videt᷑ eſſe imago oeę/
monis ſm Hug. Papias etiã vic: Lar-
ug/noxię vmbꝛę danatoꝝ aĩe. Aarua ima⸗
go. quã qᷣs poꝛtat ante vultũ. Iñ laruula
le. vimi.i. parua larua.

Larus.ri.vt dicit glo. Leuitxje aial eſttaʒ

in terra q;ᷓ in aquis habitãs.volat enim
natat. Itez Deute iꝗ? dicit glo. DHt auis
volat.ut aq̃tile natatparua auis cẽut fert
nigra ⁊ pinguisſemꝑ habitãs iuxta aq̃s

nec põt longe volare. Oñ agiles hoĩes

frequenter eam capiunt.

„

Aaſauus.ua.uũ.ꝛ q̃ſi laxiuusqꝛ ſit laxus

i. ſolutus⁊ van.⁊ dꝛ a luxus.xa.xu. Mꝛo/
pꝛie laſciuus eſtq ꝓpt᷑ luxuriã eſt ſolutus
⁊ vanusqð vulgant᷑ ventoſus ułpetulãs
di. Inde laſciuia.uię.i.luxuria.
Aaſcmoſus.ſa.ſũ.i.luxurioſus.plen laſc⸗
uia· qui multũ? petulanter ludit.

*

Aatebꝛa. bꝛę.fFp.i.obſcuritas. In latebꝛo/

ſus. ſa. ſi. i. plenus latebꝛa: vel obſcurus.

Zateralis.O.t.⁊ h le.ia latere exiſtens.
Laterculus.li.dimi.i.paruus later.

Later.teris.m.t.ẽ gleba cocta vñ fit murꝰ.
Et vicũt lateres a lat.ca.tũ.q; latia ſpa/
cioſi foꝛmant᷑.Et nota hanc naturã later·
ꝙ quãto plus abluit᷑ tanto plus exaſpe/
raſcita deterioꝛ fit.VPñ qͥ dã volens ſigre

ſeruire ſe ĩutiliter cuidã a quo nuq; remu/

nerationẽ cõſequi deberetinterrogat a

quodã ·qͥd ageret: ꝓuͦbialit᷑ oixit: Lauo

laterẽ: quaſi iutiliter ſeruio · ſicut iutiliter
laboꝛat qui laterem lauat.

eene
Ptermn
ent
died
cerde⸗
lotel
uun
Leer.
jrigl
lamn.
tbace
leeni
ſoor.
Kap

lii
itale
Hhun
nns.
mor:
lugen
Pan⸗
Muntn
o⸗
or
ſor
lo⸗
Iun
ſn
el
cben

lan
9t
nn
⸗
len⸗
wan
ile
N⸗

e en

lon⸗
⸗
len
ge,
Mit
dei

D
Nlinz,
ld
„
. 9
r.. 1
„ 5
68
Kgon
⸗ G
r
ingleians
np,
udenon.
nooſ. *
Gncher
Vcklluceh
A M

= =

Hmuin

Fhnua

ichg
tounnns
lulpiss

*“
„ Ke .

gpr

/
2

Fiurkro⸗
bſaus.
ens.
w.

Ktnſgn

pat

güimm/
no
ialuen

Latericius cia.ciũi.de latere exiſtens.
Zaterna.nę.ſ.p.dꝛ a lateo.tes.q ibi intus

lateat cãdela. Oñ dic apias: Laterna

dã eo ꝙ ignis in ea luceat⁊ lateat.vas lu/

cernę eſt coꝛ.bpmã. Onde. Quo candela

latet · tibi ſit locus ille laterna.
Aaternula.le.vimi.i.parua laterna.
QAatex. ticis.m.t.pꝛie ẽ aqua ſubterranea
7 dĩ a lateo.tes:qꝛ latet in venis t᷑rę. Qui⸗
libet tñ liqͥr vꝛ latex.ᷣ detmĩate ꝑ adiũctũ
vt bacchic' latex. uł aq̃ticus latex.⁊ ſilia.
Latomia.mię.f.p.eſt lapidis cęſio.
Latomꝰ.mi.i.ceſoꝛ lapiduũ.⁊ dꝛa laasqð

eſt lapis: tomos:quod ẽ vinuiſio · ſectio

Vel inciſio · q; incidit lapides ⁊ diuidit.

Latibulũ.li.pe.coꝛ.i.latebꝛa vel obſcuritas

Aaticoſus.ſa.ſi.i.aq̃tic uł aqͥſuſ.ułliq̃roſuſ

Latinꝰ.na.nũ.pe p.Et pꝛie latini victi ſꝗĩr

italici:a latio uła latino patre laninię. Sʒ
poſtea etiã latini dicti ſunt ⁊ alij ex italiã⸗
H nõ niſi litterati ꝓpꝛie·qͥ litteras habẽt la⸗
tinas. Iñ h latinitas.tat.i.multitudo la/
tinoꝝ: ꝓpꝛietas qua quis dꝛ latinusvel
lingua latina.
Latini dicebãt᷑ olim qͥdã qͥ ita erãt a dñis
manumiſſi vt erãt in vita liberi: gaude/
rent plenaria libertate ĩ bonis ſuis · ſed in
moꝛte ſerui erant .q̃re poſt obitũ eoꝛũ non

poterant ſuccedere hęredes eoꝝſed bona

eoꝝ tanq;ᷓ ſeruoꝝ ad vños deuoluebãt᷑.
QLatiũ.tij.ponit᷑ ꝓ Roma. Et vt dicũt hi⸗
ſtoꝛię Saturn e gręcia Jouẽ filiũ fugiẽs

circa fines vbi nunc Roma eſt latuit et

ab eius latebꝛa. latiũ eſt appellata. Vnde
Aucanus in p̊. Gentib iuiſio latiũ pᷣbere
cruoꝛẽ. Et latiũ põt ibi poni adiectiue.vt
latiũ cruoꝛẽi.romanũ cruoꝛẽ. Iñ latialis.
Sn Hᷣ le Mñ idẽ ĩ eodẽ Mercuſſit latiale

atratus/eſt vox canũ. (caput.

Aatria.trię,eſt ſeruitus:ꝗ ſoli deo debet ex/

hiberi ⁊ exhibet. Et eſt latria quędã virt½

cardinalis.⁊ reducit᷑ ad iuſticiã. Conſiſtit
eniĩ latria ĩ eo ꝙ reddit᷑ deo qð ſibi debet᷑.
I ꝓpter h̊ ad iuſticiã reducitnõ q̃ſi ſpecies
ad genus·̊ ſicut virtus annexa ad pꝛinci⸗
pale. quę particpat modũ pꝛincipalis.

atrienſis. 9. t. B ſe. qui latriã impendit.

Latrina.nę.pe.p.eſt pꝛiuatus ſeceſſus ·ſcilʒ
doaca quę latet in domo in loco pꝛiuato-

vñ ⁊ pꝛiuata di. auteʒ ðĩ latrina q̃ſi

latratus ani.qꝛ ibi anus latratetymolo/
gia ẽ. Sup illud aũt. 4. Reg x: Deſtru⸗
xerũt ędem Haal. fecerũt ꝓ ea latrinas.

dicit magiſter in hiſtoꝛijs.i.ſubtraneos

cuniculos ad mudandas vias vrbis.
tro. tronis.coĩs ge.vĩa latus. Et dicũt᷑
latrones·latellites magnatũqͥ circũdant
latera eoꝝqᷓi latrones. Item latro vꝛ vi /
ſpilio q; ĩ ſiluis latet expoliat trãſeũtes.
7 tũc di a lateo.tes.Iñ latrociniũ.nij.
Latrũculus.li.diminutiuũ.i.puus latro.

Latumia.mię.eſt vinculũ:catenacarcer·u

cuſtodia carceris.
Jatus.lateris.n.t.eſt pars coꝛpoꝛis hnani
Vyel alterius rei dĩ a lateo.tes.q; nobis
iacẽtibo latetᷣ latus.ta.tũ.i.amplus.pa/
tulus.ſpacioſus a lato.taſ.Dñ.Eſt ãplus
latus · eti latus eſt hoĩs pars. Eſtq; pon
in.j. genitiuus. in eriſq; ſecundi.
Zatuſculũ.li.imi.i.paruũ latus.
Lauacrũ.cri.n.S.i.lotio·ablutio.Et coꝛ.pe.
naturalit᷑ licʒ in vꝓſu poſitione poſſit eam
ꝓducẽ. Onde Muroꝛa. Illud de lauacro
gallica lingua tenet.
Lauatio.onis.i.baptiſmꝰ.ablutio. Pnde
Ecd.ʒ4? Qui baptiſat a moꝛtuo.⁊ iteꝝ

tangit moꝛtuũ · quid ꝓficit lauatio eius?

Laudabilis.9.t: hᷣ le.qͥ dignꝰ ẽ vt laudet᷑.

Aaudũ· eſt ſententia arbitri.

Lauerna.nę.eſt dea latronũ furu.
Aaurus.ri.fę.gea h̊ laurus.rus.rui:a ̊ lau/
rea.reę.ꝗdã arboꝛ ꝗ nunqᷓ; viriditatẽ de/
ponit· q̃ſlaudus uł laudea/vñ a laus di
q; olim cũ laudibo ea victoꝝ capita coꝛo/
nabãt᷑. Mñ laudea dicebat᷑· ̊ poſtea mu/
tata c..in. ra dẽ laurea: inde laureꝰ.rea
reũ.i.de lauro exiſtẽs·vel ad lauꝑ ꝑtinẽs
Et h laurea. reę.i. victoꝛia· vel coꝛona de
lauro Iñ laureat.ta.tũ.i.laurea coꝛonat
Itẽ a laurea vꝛ hoclaureu.rei. Iñ hᷣ lau⸗
reolũ.li. Laureũ etiã dꝛ remũeratio ꝗ cõ/
ſeqbat᷑ ex ludo.ꝓ q; laurea coꝛona victo/
res remunerabãt Laureolũ vo dĩ ludus
ille. Et oicüt dã ꝙ ludus ille ẽ viſc' vel
virga g ſupponit virge ⁊ ibi voluit᷑. Oñ
Juunenalis. Laureoluʒz velox etiam bene
lentulus exit · MUV
Iaus.is.ſ.t.eſt ipſa virtus innitensquę

etiã ſine celebꝛatione conſtat. Item laus

cdaritas oꝛnamentuʒ· decus.gloꝛia nomẽ
Itẽ laudatio eſt ipſa laudantis oꝛatio.
Lauſans.i.laudãs.Lauſantes.i.laudãtes.
Lauticia.ticię.⁊ H̊ͥ laucia.cię.i.epulaꝑ ma/
gnificẽtia. Mꝛopꝛie laucię vel lauticię oi/
cunt᷑ delitioſi delicati cibi vel mundicię
Iñ lauticioſus.ſa.ũ.⁊ laucioſus.ſa.ſũ.i.

delitioſus. Iñ lauticioſitas.tatis, G̊ lau/

cioſitas. tatis.i.delitioſitas.

Lautus.ta.tũ.i.lauatus.ta.tum.ſiue lotus.

7 dicitur a lauo.uas.vel lauoꝛ.aris. Item

lautus accipit᷑ actiue ſᷣm ꝙ eſt nomen ·⸗

tũc tãtũ valet laut quatũ ſe bene ꝓcurãs
quaſi mũde ⁊ delitioſe ſe ꝓcurãas. OVnde
Oꝛegoꝛi.Lautioꝛes cibos qñq; ſine cul/
a ſumim.i.cioſioꝛes · vel delicatioꝛes.
açarus.interpꝛetat᷑ adiut.eo ꝙ a moꝛte
a dño fuerit reſuſcitatus.

A.ante E

Lea. leę. vel leena.nę.oꝛ vxoꝛ leonis. Vñ
Job. 4? Vox leenę ⁊ vẽtes catuloꝝ leo/
nu contriti ſunt.

Lebes.betis.maſ.ge.paruus cacabus coqͥ/

nalis.⁊ facit actus ſingularis lebetẽ uł le/
beta. Inde ſumit᷑ hęc lebeta.tę. ꝓ eodem.
ñ lebetas:inuenit᷑ in plurali numero in
veteri teſtamẽto.ut patet Exo. 272 Et p/

ucit pent.gti. Pnde Euroꝛa. Pignos

p̃ᷣſbyteros credo ſignare lebetas.Et nota
; ꝓpꝛie cacabus appellatur vas eneũ. Le/
bes vο vas lapideũ.
Aebeus. oictus eſt Judas Jacobi.
Qecca. cę eſt ꝓpꝛietas lingendi.⁊ vicit a lin⸗
go.gis. Iñ hęc leccacitas.tatis.⁊ hic lec-
catoꝛ.oꝛis.⁊ hęc leccatrix.cis. Nam taliuʒ
eſt lingere ·
Lechi.i.maxilla·ſicut habet᷑ Judidi5?ꝛ.
Lechitus.ti.maſ.ge.vas eſtſalʒ ampulla
de aurichalco · hm DHug. Pap. vᷣo dvicit:
Lechitus in regnoꝝ libꝛo/ampulla olea/
ria. Et ꝓducit penł. Oñ in doctrinali dicit᷑
Et ꝓducunt᷑ lechitus hermaphꝛoditus
ectica.cę.i.currus in q̃ defert lectus: dẽ a
lectus.Mel eſt coꝛtina circa lectũ. vel etiã
ipſe lectus di tũclectica·pm quoſdaʒa
lectis herbis: eſt idẽ qð thoꝛ.ſᷣm Hug..
Hapias vo vicit:Lectica dicitur lectus
imꝑatoꝝ. Et ꝓd.pe. Oñ Ouidiꝰ. Lecticã
oñę viſſimulant᷑ abi. Itẽ Yſa. 66: In le⸗/
cucis ⁊ in mulis⁊ in carruq. Iñ lecticariꝰ.
rij. qui vucit currũ· vel qui facit lectulos:
vel q in lectulo iacẽs poꝛtat᷑.Et lecticaniꝰ.
ria. rin. mobilit i eodẽ ſẽſu. uł qͥ ꝑtinet ad
lecticãa ̊⁊ Hͥ lecticalisa h̊ le.i eodẽ ſenſu.
Aectio. onis.ft. id quod legitur. .
Lectiſterniũ.nij.i.lectus ſtratus. ſpatus.
Bel locus in quo lectuli ſtemũt᷑i.pant᷑.
Hel panni ⁊ ſtramẽta lectoꝝ. Nel loois
in quo hoies ſedere ułiacere cõſueuerũt.
ectuicula.e.dimi.i.parua lectio.
Ect:. oꝛis.m.t.dicit᷑ a legẽdo.i.pcurrẽdo

7

HPñ⁊ nauis dicitur legerequicqͥd ꝑtran⸗

ſit· DHel a legedo.i.colligendo oĩa ꝗ legit
quaſi collectoꝛ. Del a legendoii.figurarũ
ſonos ꝓnũciãdo. Et viffert a participio
quia nõ cõueniũt alicui ex eadem cauſa.
DParticpiũ enim cõnenit alicui ex actu uł
paſſiõeᷣ̊ nomẽ ꝓybale cõuẽit alicui nõ ex

actu uł paſſioneᷣ ex frequẽtia uł aſſidui /
tate vel induſtria.Pi eni aliqͥs lectoꝛvel

quia ſcientia.vel etiaʒ ꝑiti habet legẽdi
l quia aſſidue· vel quia frequent legit.
Vnde ⁊ ab officio vicũt᷑ in eccleſia lecto/

res ·a legendo frequent ſicut pſalmiſtęa

pſalmis canendis.
ectoꝛius.ria.riũ.quod ꝑtinet ad legendi
vel ad lectoꝛem.
Lectrũ.tri: H̊ legiũ.gij ꝓ eodẽſcilʒ p pul⸗
Eitor dicunt a lego legis.

. 1 ₰

ectus.ti.dicit᷑ a legendo·qꝛ antiqͥ ſolebãt

legere in lectis.q⁊ circa lectulos habebãt
pietes illitos cera · vt ſi aliqd dignu me/
moꝛia occurreretanimis eoꝝ ſtatim gra/
phio i illa cera illud deſignaret:ne poſſet
tradẽ obliuioni. Inde lectulus.li.vimi.
Et nota ꝙ exterioꝛ pars lecti vicit᷑ ſpõda
interioꝛ pluteũ. Item lectus.ta. tũͥ. mobi⸗
liter declinat᷑ tuc ẽ ꝑticipiũ de legoꝛ.er:
QIedo.ledonis.ę.ge.imar exũdatio ·ſicut
malma eſt eiuſdem retractio. .
Legatio.onis.ſ.t.i.miſſio⸗ dꝛ a legatus.
Aegati.ti.eſt donatio quędã in teſtamẽto

4

a teſtatoꝛe relicta. Inſti.de lega.S.i.et.ff.

ð lega.ij.l.legatũ.Et viffert a caduco:qð
ſcilʒ cum filius deeſt cadit ſuꝑ nepotẽ vel
aliũ de cognatione · ̊ legatum extraneo
dimittit. Dñ Juuenalis. Legatũ oẽ ca/
pisnecnõ⁊ dulce caducũ. Iñ legatarius
⁊ hęc legataria · cui aliquid legatu eſt vel

qui vel quę legatum accipit.

egatus. ti.m. S.⁊ hęc legata.tę.i.miſſus.

ſiue miſſa. vel nũcius:ſiue nucia.⁊ dicitur
a lego. gas ꝓ mittere. Oñ. Aegat᷑ miſſus
legatum moꝛte relictũ.
Aegatus eſt ille cui certa patria vel ꝓuin/
cia cõmittit᷑ gubernãda. vt in.c.nouit.de
appel. Hõt etiã dici legatus quicũq; ab
aliqͥ ad aliquos eſt miſſus. lit᷑ legatos

dicmꝰ eoſdẽ qͥs aduocatos uł patronos

cauſaꝝ qͥ ĩ foꝛeſibo negocijs ſeminetibo·
litigãtibo ſuũ ꝑbent patrociniũ.Et nõ ꝙ;
ſũt tria genera legatoꝝ.uidã de latere

oſi papę mittunturut cardinalesquos

appellat fratres. Et tales poſſunt abloluẽ

hoĩes ſuę ⁊ alterius ꝓuincię in ꝓuincia

extraa ęquiꝑant᷑ pconſulibo.Clij ſunt nõ

nuiegt
AAm
iprnne
den A
nerm
Miianzi
unl
Dahriit
Npeneſe
taiulen
Plaluſe

Wegndi
ihop

oggin
rlungn
Gll dani.
duatſpöce
aünobe⸗
Vegole.
Gnmdſn
inicſana
ud
medRe
id
lgäckr
utoudn
ujniſis

1Woum,
No.d
wͤchin
4 Cnnnnmn
atole
nar
Pbor⸗

de latere · b datiui. Illiſimplicit in lega⸗

tionẽ mittũtvt plati qui tm̃ abſoluũt p/

uinciales in ꝓuincia· nõ extra conſtitu/
tos. Et ęquiꝑantur pꝛęſidibo ꝓuinciaꝑ.

Tertij ſũt natiui qͥ ſuaꝝ ecdeſiaꝝꝑ ſᷣtextu

legatione fungunt᷑ vt archiepũs cantua/

rienſis · de quo in. c.j. de offi. dele. no. li. vj.
Et ſunt quattuoꝛ. ſcilʒ archiepũs Eboꝛa⸗/

cenſis· Cantuariẽſis Remenſis.? Diſanꝰ

vt no.in al.c.i.eo.ti.li.vj.

„

Legatus ꝓconſulis · eſt cni pconſul poſtq;

₰

puĩciã eſt ingreſſus mãdat iuriſdictionẽę

detminatã ⁊aſſignatãaut qñq; in itinẽ
moꝛã paſſus vel neceſſariã trahens. vt in
l. aliquando. de offi pconſul.⁊ lega.

Legia. gie peſt parna nauis. dia lego

gis. eo ꝙ legat.i. pcurrat ꝑtranſeat aqs.

Legibilis.9.t.⁊ hoc le.aptus ad legendũ.

S⸗

—

Legifer.ra.ru.ilegẽ dans vel ferens.

Aegio. onis.ᷣ fę. ge. dẽ a lego. gis. q; lege/

. „

bat i.eligebant qͥ deberẽt eſſe de legione.
VBel vicit a lex legis · qꝛ lege in caſtris ſe
habebãt · vel lege in legione diſpoſiti eraͤt
Pꝛopꝛie qͥdẽ lingua macedonuʒ didtur
phalanx vel phalanga: Galloßꝑ caterua⸗

noſtra legio. Et ſunt in legione ſex milia

ſexcenti ſexagintaſex homies. In coboꝛte
quĩgenti.ꝗn manipulo.·d ucenti. In cen⸗
turia centu. In turma uł ala triginta. Vʒ

turmaeſt peditũ. IEla militũ.In decania

decem bm Mugj.

Legionarius.ria.riũ.de legione exiſtẽs · ul

QLegiſtia.ſtę. coĩs ge. qui docet legẽ · vel qui

ad legionem ꝑtinens.

vacat legibus.

egitimꝰ. ma. mũi.bonus ſm legẽ habit

vel factus. coꝛ.aſipent. Oñ Ouidius de
arte. Legitimuʒ finẽ flãma virilis babet.

Legumen. nis. or a lego. gis.q; legiticol ·
ligit manu. HPñ legumẽ. q̃ſi lectů manu

dr.ẽ etymologia. Del legumẽa legẽdo
i eligendo Deteres enim queq; melioꝛa
erant .· ſcilʒ fabam piſam.⁊ leuticulã lege/

bant. i. eligebant. Del qꝛ melioꝛa eligunt

ꝓ ſemine ꝓducit pʒernt.
Aeguminariusrij.⁊ hecleguminaria.rię.qᷓ
xel quę cuſtodit vel vendit legumina. Et

adiectiue leguminariꝰ. ria. riu. q fit de le,

gumine . vel qð ꝑtinet ad legumen.
Lelex.lelegis.ↄ.t.quidã pplłs eſt qui pꝛimo
dicebat lex legis· poſtea cauſa vifferẽtie
ammnali eſt ſyllaba. Iñ lelegigia. giũ.

ema vel lemos grece · latine dvꝛ voꝛago.

Aemanus.ni,quidã fluuius in alemania.

Lembus.bi.malſ.ge.i.parua nauicula.⁊ dĩ
alego. gis. Iñ lebulus.li.dimi. Iclio noĩe
dĩ linter.i.carabus:qua naue in fluuijs et

paludibus vtuntur.

Leminas · in libya tradunt trũcos ſine ca/

pite naſcia os ⁊ oculos habere in pectoꝛe
Ita dicit ꝗAſidoꝛus.xj? etymologiaꝝ.
TLemur.lemuris.mal.ge.fuit frat᷑ Ahomuli
Vñ lemur ·q̃ſi remur. Lemures dictęſunt
ꝓpꝛie fantaſticę apparitiões ⁊ noctumę ꝗ
apparebãt Rhbomulo poſt moꝛtẽ Abemi

quuẽ interfecerat · vel interſici fecerat. Et iõ

dicti ſunt lemures quaſi remures. Quę/

libet tñ fantaſtice aparitiões noctumne
icũt᷑ lemures. Oñ Dꝛati epi.Nocknos

lemures poꝛtẽtaq; theſalaride.
ena. nę.i.leccatrix vel conſiliatrix ſtupꝛi.
Qena etiã iucnit p quodaʒ genere pallij.
Vñ Perſius.Cui circa humeros hyacin/
thina lena. W
Lendex.cis.fę.ge.i.tarmus· vᷣmis in lardo
Lendiculus.li.dimi.i.paruus lens.
Lendoſus.ſa.ſũ.lendibus plenus.⁊ dicit᷑ a
lens. lendis.
Aeneus.nei.mal.ge.i.bacchus.⁊ dicit᷑ a le/

nio.nis.qꝛ leniat curas · vel q; ſit lenis ad

poꝛtanduũ. DNel leneus alenoy· qð eſt lac

vel cuppa in quẽ wel in quã vinũ decurrit

expꝛeſſũ.Et etiã bacchus vicit᷑ ꝓpducere

lacũ:inde leneus.nea.neũ.i.bacchicus.

Lenimen.inis.i.lenimentũ.

Lenipes.pedis.oĩs ge.i.lenes habẽs pedeſ

⁊coꝛ.penulł.tam noĩatiui q; genitiui.
Leno.nonis.mal.ge.eſt qui pᷣcũ ꝓ ↄpato
ſtupꝛo accipit · vel oãnataʒ de adulterio

Ouxit vel qui eam adulterio ſubijcit. vel

adulterũ ſe facit· vel quęſtũ de adulterio
vxoꝛis accipit.vel qͥ mancipia queſtiaria
habet · ſclʒ qui tabernę vel alicui negocia/
tioni ꝓponit meretrices vt plus lucretur.
Et h eſt infamis · vel qui vxoꝛẽ deßhenſaʒ
in adulterio ĩ matrimonio retinuit.vt. C.
ad.l.iuliã. de adul.l. crimen lenocinij.

Lens.dis.ſę.ge.eſt fetus ſextupedis. Sed

lens. tis. eſt quodda genus legumĩs. ODñ

quidã. Qens lendis capiti:lens lentis cõ/
uenit oꝛi. Item alius. ¶ens moꝛdet per. o
moꝛdet ſi capiat.t. Itẽ. Lens aĩal lendis.

lens pꝛo legumine lentis.

Aẽticula lę.oimi/quoddã legumẽ igẽqc
lens lentis. Item lenticula pua ⁊ rotũda

macula in came ad ſimilitudinẽlentj. Iñ
lenticuloſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ lenticulis.Et in

his ſigẽtionibus lenticula dvꝛg lens lentis.

Item lenticula dicit᷑ vasoleariũ ex auro
⁊argento ꝓpꝛie.⁊ tunc dꝛ aliniendoquia
reges ⁊ ſacerdotes inde liniebant᷑ inun /

gebantur.

„. ₰

Aentigo. ginis ft.i· veſtigiũ guulaꝑ macu⸗

larũ in coꝛpoꝛe · ſcil lenticula pd.ti. Pñ
quidã. Eſt bona lens comedi.nõ lentigo
faciei. Iñ lẽtiginoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ lẽtigĩe.
Aentiſc.ſci.ę.ge.quędã arboꝛ icta a lent
q; cuſpis eiꝰ lenta ſit.i.mollis ⁊ flexibilis.
Lentos gręce · dĩ plenus vel plenitudo la⸗
tine. Et hinc ↄponũt᷑ deſinentia in lentus
vt vinolentusſomnolentus.
Lentus. ta.tũ.i.fſexibilis.vt lenta ſalix. Et
lentꝰ.i.ocioſus.Et lentus.i.piger⁊ tarduſ
Et lentus.i. mollisnõ foꝛtis.vt arcꝰ lentꝰ

Et lentus.i.nõ bene ſiccꝰ. vt Frumẽtũ eſt

lentũ cũ nõ ſit bene ſiccũ. e aũt quidaʒ
dicũt lentus.i.plenus ꝓpter hęc cõpoſita
vinolent.ſomnolentus: ſimilia· friuolũ

eſt. Muq; eni lentus iuenit᷑ in tali ſigtiõe
nec pdicta noĩa cõponũt᷑ a lentus.ſ a len-
tos gręco qð ſigt plenitudinẽ· pm Mug.
PHapias vicit: Lentus.itardusſegnis.

inefficax languidus/ocioſus.
enulus.li.diminutiuũ.i.paruus leno.
Nenũculus.li.diminutiuu.i.paruus leno.
Leo. a leon abiecta.n. dicimus nos latini h
leo. dnis. Et vt viẽ Iſidoꝛꝰiꝛe etymolo.

Leo grece · iterptat rex latine· eo e ſit n⸗

ceps oĩuʒ beſtiarũ. Dirtus eoꝝ in pectoꝛe

eſt. Firmitas in capite. Cũ doꝛmiũt vigi⸗/

lãt oculi.Cũ ambulãt cauda ſua cooꝑiũt
Veſtigia ſua ne eos venatoꝛ inueniat.Cũ
genuerint catulos· tribus diebo tribus
noctibo catulus doꝛmire fert᷑.tunc deinde
patris rugitu vel fremitu veluti tremefa/
ctus cubilis locus ſuſcitare dr catulũ doꝛ/
mientẽ. Circa hoĩes enĩ eoꝝ natura eſt· vt
niſi leſi nequeãt iraſci. Patet eni eoꝝꝑ mi/
ſericoꝛdia exẽplis aſſiduis. Pꝛoſtraij enĩ
pParcũt.captiuoſ obuioſrepatriare ꝑmit/
tũt · hoĩeʒ nõ niſi in magna fame intimũt.
Leuchꝛyſis.m. t. gẽma ẽ coloꝛe aureo.vena
candida interueniẽte.⁊ dicit a leucos.qð
eſt album. chꝛyſos:quod eſt aurum.
Leoninus.na.nũ.pe.pꝛo.i.res leonis:nład
leonem pertinegns.
Leontophonus.phoni.fę.ge. eſt quędam
beſtia modica.⁊ dꝛ a leon· qð eſt leoqꝛ ſi
capiat᷑ ⁊ exurata eius cinere cames aſpſe
Fonat ꝑ vias.leones necãt ſi quãtulũcũq;
Eexrillis ſumpſerint.
Aeopardus.leoꝑdi.maſ.geq& regulanius

clinaret᷑. Et naſet᷑ leoꝑdus ex adulterio

leenę ⁊ pardi.vel pardę⁊ leonis. Et binc

leoparda.vę.bᷣm Hugj.
Zeos apud gręcos eqͥuocũ eſt. eos i.płs

Et leos.i.pnceps vel rex DHñ greci dicuůt

leon qddã aial.q; pnceps ſit oiuʒ beſtiaꝑꝝ.
epidus. da. vũ. i. ſale ſapietię conditus.
ſuauis· curialis· mollis: dulcis. Iñ lepidi⸗

tas. tatis.⁊ lepidulus.vula.vulum.i.ali-

quãtulũ lepidus. Et hęclepida.vęi.an/

tiquoꝛũ patrũ imago.Et greciſmus facit

vifferentiã inter lepidus⁊ facet. Vnde.
Sʒ verbis lepidus aliqͥs factiſq; facetꝰ.

epos.oꝛis.maſ.ge.eſt dulcedo ⁊ ſuauitas
in verbis dicit᷑ a lepusqꝛ lexoꝛina caro

ſuauis eſt.⁊ ꝓducit penłgti.̊ lepus.oꝛis.

eam coꝛ. Dñ. Gilua tenet lexoꝛe ſapiẽtis
lingua lexoꝛẽ. Lepos etiam interßtat vr⸗

banitas.⁊ fit qñ vnus vel ad vnuʒ fit lo/
cutio pluralit vt Moſtis bone ꝑſul.

epꝛa.pꝛę.ẽ aſperitas:cutis ſquamoſa ciũ

pꝛuritu:? dẽ a lepida herba au ẽ ſimilis in
aſperitate? in ſquamoſitate. Iñ lepꝛoſus.
epus. oꝛis. maſ.ge.eſt aĩal timidn dicit᷑
a leuis ⁊ pes·q̃ſi leuis pes:.qꝛ leues habet
pedes ⁊ velocit currit. Iñ lepoꝛinꝰ.na.nũ.
pe.pdu.⁊ lepoꝛius.ria.riũ.pe.coꝛ. Itẽ hec
lepoꝛia.rię.dꝛ quędã vitis:quę cito tendit
ad maturitatem.
Lepuſculus.li.dimi.i.paruus lepus. Dñ
KKo o⸗ Aepuſeulus plebs inualida.
Aęſibilis.ↄ.t.⁊ hᷣ le.idem qdð lędibilis.
Veſio.onis.i.lęſura.
Aelſus.ſa.ſũ.i.afflictus:offenſus.
Agtalis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.moꝛtalis.
gtamen. inis.n.t.i.fimus/ſic dictus · eo ꝙ
ſuo nutrimento lęta reddat gramina.
Letania.nię.i.rogatio vel iuocatio.⁊ ꝓpꝛie
ꝓ moꝛtuis facta.⁊ da lętũ.ti.ſᷣm Mug.
Papias vyo vicit: Aetanię grece · latine
oicunt᷑ rogatiões quę inducũt ꝓpter ro/
gandum deum ? impetrandũ.

Lethargus.gi. maſ.ge. moꝛbus obliuionẽ

afferens ſomnũ.⁊ dꝛ a lethe · qð interp/
tatur obliuio. Onde in Boetiophiloſo⸗
phia inquit. Letharguʒ patit· ſcilʒ cõem
moꝛbũ illuſaꝑ metin. Inñ lethargicus.ca
cũ.pe. coꝛ.i.obliuioſus.vel qͥ lethargũ pa/
titur. Et hec letargia. gię. penl.acuta:ipſa
obliuionis infirmitas.ſciliʒ oppꝛeſſio ce/
rebꝛi cum obliuione ⁊ ſomno iugi.

Lętatus ta.ti.i.moꝛtuus vel moꝛtiſicatus.
7 dꝛa lętũ.lti. Oñ Ouidius meta. Quo

ſuulin
ſchlep
tenül
püi
ſitmihr
ſcutlc
lettrtr
ern
ſnu
cbluuone
ſufnp
ſſennls⸗
nisp
Cluone
n
lu
ſettesl
ſtatuse
lethes
1dibl
yur.
vnne.
Ganno 0
ſcsg
Uuuſned
g⸗
necisr

Bemed
Andlen

D
Bigni
iiga
onei
aſin
almni
diln di
mſingin
er⸗ Du
lqz fiee

an
Nüchien
Ni,
vnfl⸗
ri
hunphecj
iinlisn
fiepols.
nirdiat
ewbiet
Nni,
ahr
manw

glyu N

8
Ns
NM.
Ng
n unr
pterlo⸗

ciuon⸗

nopo

ſatin.

huges
u
ſ
u

Aethe. ches.i. palus infernalis⸗ dia leo.les

Lethes.fę.ge.quędãa arboꝛ cui

ſimul ĩtrauit lętata quoq; coꝛpa vidit. Et
ſcribit᷑ ꝑ oe diphthongũ ·ſicut lętũ. Inue

nit᷑ etiã letatus.ta.tũ.a letoꝛ.letarn.partici/
piũ. Oñ in pᷣs. Letatus ſuʒ in his ꝗ dicta
ſũt mihi. Et tũc ſcribit ꝑ ae viphthongũ
ſicut lętoꝛ.aris.

q; delet memoꝛiã Mñ interptat᷑ obliuio
q; ex quo aĩę bibũt de aqua illius patiũt
obliuionẽ peccatoꝝ· ſm poetas · vel futu⸗
roꝛũ ·m ph̊os. Inde letheus.thea.theũ.i.
infernalis:vel ꝑtinẽs ad lethem· vel obli/
uioſus. Oñ ⁊lethea papauera dicimꝰ.q

obliuionẽ mandentibo conferũt. Et acuit

pent.· Dñ Lucanus in.? meta.Mõ letheę
cõiunx obliuio npę.

arboꝛ cuius ſuccus gu⸗
ſtatus confert obliuionẽ.⁊ vĩ a lethe. Itẽ
lethes cõponit᷑ cũ phaginqð ẽ comedere

7 dĩ h̊ lethophagꝰ.gi.fructus illiꝰ arboꝛis

q valet ad irritandũ amoꝛẽ. Dñ Ouidiꝰ

de reme. Illo letophagosillo ſerenos

in antro Eſſe puta ⁊c. Vel legit᷑ ibi leto⸗/
hagos ꝑ oe diphthongũ in pᷣma ſylla⸗

ba:ſine.h.in ſecunda ſyllaba. Eſt aut le⸗
tophagus vermis coꝛpoꝛa moꝛtuoꝝ co-/

medẽs: dĩ a lętũ.ti.qð ẽ moꝛsa phagin.
quod eſt comedere.

»„* —

lętũ.⁊ fero.Del letifer.ra.rũ.i.ferẽs lęticiã

⁊ dicit᷑ a letus vel lęticia.⁊ fero.fers.

ALctü.ti.i moꝛs.⁊ ſcribit ꝑ oea di aleo.les.

qð ĩ ſimplid nõ ẽ in vſu. leen res ipſa
a delet vitã. DHñ quidã. Ninque metum
leti nam ſtultũ eſt tempoꝛe omni.

Letus.ta.tũ.ꝑ ae ſcribit᷑i.hilaris·gaudens

7 dẽ a latus qꝛ lataʒ ⁊ extẽſam habet faciẽ

Solẽt eni leti faciẽ diſtendere:ecõtra tri

ſtes coꝛrugare. Itẽ a letꝰ.ti.addita.cia.fit

leticia.cięquaſi laticia.Et eſt leticia vult
gaudiuʒ mentis.exultatio vᷣo verboꝛũ ⁊z-

tamlętus.i.valde lętus.

mẽbꝛoꝛu. Itẽ lenene ꝑletus · q;letꝰ.
ge
Leua.uę fę. ge.i.ſiniſtra.⁊ dĩ a leuo.as.q;

aptioꝛ eſt ad leuandn poꝛtandũ aliquid

Ipſa enĩ poꝛtat cypeum ⁊ enſem ⁊ cętera
vt dextra expeditioꝛ ſit ad agendu. Inde
leuꝰ.ua.uũ.i.ſiniſter:ułmalus:uł ꝑuerſus.

6⁶%

natur aliquid.

Leuatoꝛiũ.rij.locus in quo leuat᷑ vel pla/

Leucos gręci dicunt albũ.

Zeucothoe. leucothoes fę. gen.i. alba dea.

ſcilicʒ auroꝛa·vel ino mater poꝛtuũ.⁊ dꝛa

leucos.qð eſt albũ theos de bᷣm Hug.

NLeuis..ta H

Papias etiã dicit:eucothoe vel leuco/
thea.i.alba dea. quę eſt auroꝛa.

Aeuca.cę.f.p.finit paſſibo mille qngentis.

Leucas galli vocat. Greęci ſtadia:nos mi/
liaria·bm Papiam.

Aeui:interpᷣtat᷑ additus: vel aſſumptus.
Aeuialeuięquędã mẽſura terręꝗ quigẽtis
paſſibus finitur: dicit᷑ a leuo.as.
Jeniatbameſt ſerpens toꝛtuoſus in aquis.

ſcilʒ diabolus in mundoq in huius ſęculi

mari volubili verſat᷑ aſtutia.⁊ interptat

additamentũ eoꝑ. quoꝛũ ſcilʒ niſi hoĩuʒ ·
quibus in paradiſo ſemel culpã puarica/
tionis intulit.⁊ hãc vſq; ad ęternã moꝛtẽ

qtidie peſſimis ſuggeſtionibextẽditqbo

dum reatũ fęnoꝛe peccati multiplicat · pe/
nas ꝓculdubio ſine ceſſatione coaceruat.

Leuidenſis.maſ.ge.quędã veſtis dicta·qꝛ

charo filo ⁊ leuiter denſata ſit.⁊ videt᷑ cõ/
poni a leuis ꝓ nõ ponderoſo.⁊ denſus.

Leuiga.gę.inſtrumentũ leuigandi:qð etiã

cõplanatoꝛiũ dicitur.

Leuipes. dis.oĩs ge.pe.coꝛ.i.leues habens

pedes·ſcilicʒ planos ⁊ agiles.

Leuir leuiri.maſ.ge.i.cognatus·ſcilʒ mariti

xel vxoꝛis ·quaſi leuus vir.
5ue. habet ouo ſigta. Leue enĩ
i.agile ⁊ nõ ponderoſũ.Et leue.i.planuʒ:
ſcilʒ qð pilis ⁊ aſperitate caret.Et ſᷣm hoc
etiã eſt differentia in tẽpoꝛe.Oñ quidaʒ.
Pꝛo plano leuis p leuitate lenis.

LZeuita.tę.pe.pꝛo.i.diaconꝰ.⁊ dicit᷑a eui

filio Jacob. De leui enĩ leuitę exoꝛti ſunt
a quibus in tẽplo dei myſtici ſaccamenti
miniſteria explebãt᷑. Mi grece diacones
latine miniſtri dicũt᷑q ſicut in ſacerdote
cõſecratio ·ita in diacono miſterij viſpen/
ſatio habetur. Iñ leuiticus.ca.cuũ.pe.coꝛ.
res leuitęuł ꝑtinẽs ad leuitã.Dñ quidaʒ
liber appellat᷑ Leuiticus.ci.eo ꝙ leuitarũ
miniſteria: viũſitates victimaꝝtotuſq;
in eo oꝛdo leuiticus annotet᷑.

Zeuitiſſa.ſe.i. vxoꝛ leuite · vel ꝗ habet illud

officium.

Leuitonariũ.narij.i.collobiũ lineũ ſine ma

nicis.i.dalmatica·quali ęgyptij monachi
vtunt. Hoc leuitę olim vtebant.

Leunculus.li.diminutiuũ.i.paruusleo.
Lex leg.t.ẽ ius ſcriptũ ·aſciſcens honeſtũ-

pꝓhibẽs griũ. Ołlexẽ ſcriptuꝓpło ꝓmul/
gatũ · magiſtrato ꝗrẽte.⁊ pplo reſpõdẽte.
Solebat enimgr̃cauitatᷣ cuʒ aliquã legẽ
vellet ↄſtituẽ · aſcẽdere pulpitũ in media

contione ꝗrere a populo ſi vellet illud

„
õ

ratuʒ eſſe accepta reſponſione a populo

veinceps p lege babebat. Itẽ lex eſt con /
ſtitutio ꝓpłi qua maioꝛes natu ſimul cim

plebibo aliqͥd ſanxerũt· ſᷣm Iſidoꝝ.li.v.

⁊ dil.j.lex eſt. Et vicit glo.ꝙ olim ꝓplus
ſtatuit leges. Sed hodie tranſtulit hanc
poteſtatẽ in imꝑatoꝛẽ. Inſti.de iu.na.gẽ.

⁊aui.S.ſed quod pꝛincipi.

Qex aquilia loquit᷑ ĩ eo caſu cũ quis culpa

ſua alicui dãnũ dederit.veluti equũ ·ſeruũ
uł aliud aĩal occiderituł vulnerauerit ſeu
veſtẽ ſuã ſciderit · aut in illis rebb damnũ
dederit·talis tenet᷑ ad damnũ reſtituẽdũ
ſiue pecus tradere in extimatione.

Lex cõmiſſaria:ꝓpe nõ ẽ lex neq; ſenatuſ/

conſultũſed potius pactũ. Et habet locũ

cũ ita venditoꝛ cõuenit cũ emptoꝛe vt ſi
nõ fuerit ſolutũ pᷣciũ totũ ul pars cũ qdãa

poꝛtio ſtatim ſoluta eſt. vt in tali die vel

tẽpoꝛe ſit res iempta vel inendita ſi dictũ
ſit vt redeat poſſeſſio uł dominiũ ad ven/
itoꝛẽ.Cale aũt pactũ nõ habet locuʒ in
pigneribus:ſ̊ in emptionibo. vt. ff. de le.

cõmil.l.vlt.et.l.ſi.fundus.

Lex coꝛnelia de falſis pęnã irrogat his qui
falſum teſtimoniũ vixerũt. vel falſum te-
ſtamẽtũ uł aliud qdðlibet iſtr̃m ſcripſerũt
aut ſigillauerüt·aut alias falſũ cõmiſeruũt ·

puta in moneta vel mẽſura. Et dꝛ coꝛne/
lia a Coꝛnelio inuentoꝛe.Dicit᷑ etiã teſta/
mentaria.

Aex coꝛnelia de ſiccarijs· loquit᷑ de his qui

hoĩem dolo malo interficiũt · ſcilʒ telo vel
iactu furtiuo.⁊ hmõi. Del etiã d lex coꝛ/
nelia de veneficijs a veneno · puta qñ qͥs
aliũ interficit veneno aut magicis ſuſuri
vel incantationibus/vel qꝛ mala medica/
menta publice vendidit.
Lex ouodeci tabulaꝝfuit oꝛigo totiꝰiuris
ciuiliſ.ᷣm glo. Inſti.de.iu.na.gen..ciui.S
exnõ ſcripto.i.v.oꝛigo.ff.de oꝛigi.iur.l.ij.

§.i. Et vꝛ lex ſcripta i xij.tabulis:q̃ꝝ decẽ
a ciuitatibo atheniẽſin ⁊ lacedemonioꝝ a
decẽ viris fuerũt allatę.Et duę ad illaruʒ
declarationẽ per eoſdẽdecẽ viros poſtea
additę.vt dicit glo.in.vᷣ. decem viros.S.

deinde.c. Moyſes. diſ. vij.

Nex falcidia. diſ.ij.c. quedã.in fi phibet ne
quis in teſtamẽto plus extraneis legare

Poſſit q;vt quarta pars ſit heredibꝰ oata

Dicit᷑ aũt falcidia a Falcidio tribuno au

toꝛe. Oel ſᷣm Io. oicta eſt a fabꝛi falce i.
oiminutione.quia iã in pᷣmo ſingularibo

relictis reſecat legatisvt falce reſecantur

Aex fauia de plagiarijs · eos pſequitur qui
liberos aut ſuos ułfilios alienoſab vrbe

vel de vna ꝓuitia ad aliã ſubducũt eos

vendunt fraudulent inſcijs oñis ⁊ patri⸗

bus ſuis. vt.ff.ad.l.fa. de pla.l.i et. l.. lege.
Zex fuſia alias ſuſia vel ſuffia canina:nõ ꝑ/

mit ebat in teſtamento manumiſſiones
fieri niſi vſq; ad certuʒ modũ vel numeꝝ
ſeruoꝑ·liq; inter viuos ſit. Sʒ hodie iſta
ſublata ẽ.⁊ multomagis hoc liceret in vl/
tima voluntate. Et dꝛ canina foꝛte a q̃dã
inducta qui canis vocabatur. .
Lex heliaſcentia deditioꝝ· eſt de lata liber
tate· de qua Inſti.qui⁊ qui.mo.mãumit.

non poſ. S. eadeʒ lege heliaſcentia · qᷓ oño
minoꝛi viginti annis nõ aliter manumit/

tere ꝑmittitqᷓ; ſi vindicta.i.virga ſtoꝛis

apud conſiliũ.i.apud locũ cõſilij ſuꝑ hoc

iuſta cauſa manumiſſionis appꝛobata fue
rint manumiſſi.vt ibidẽ tex inquit.

Lex iulia de adulterijs ⁊ ſtupꝛo ꝑpſequitur

adulteros eos qui ſine vi virginesvi/
duas aut honeſtas aut honeſte viuentes
coꝛrũpũtaut violãt.Et non ſolũ temera/

tores aliaꝝ nuptiarũ:gladio punitᷣ etiã

eos qui cũ maſculis nefandã libidinẽ ex/

ercere audẽt ſiue nõ verent.nſti.de pu/
bli.iudi.S.item lex iulia.de adulteriiss.

Lex iulia de ambitupunit eos qͥ ꝑ ambituũ

ſeu ambitionẽ muneribo datis ad hono/
res:ad officia publica accedunt ſeu ſucce/

vũt · de quo Inſti. de publi. iudi.in. S. ſũt

pꝛeterea · in glo.

„

Lex iulia leſe mai

niſi ꝑ pꝛincipẽ diſpenſet cum eis. “””’
Ler iulia repetundaꝑloquitde his plectẽ/
dis qui tẽpoꝛe admiſtrationis aliqd ac/

ceperint vt iudicarẽt vel nõ iudicarent uł

aliquẽ in vincula deicerent velnon.
Lex iulia de reſiduis:punit eos qui officii

publicũ aut adminiſtrationẽ habuerunt

⁊tempoꝛe admiſtrationis ſuę publicã pe/

cuniã quã acceperũt in qdcũq; negocuʒ
erogandã retinuerũt nõ erogauerũt· u
qui rẽpublicã quã acceperũt tradendin
coĩ ęrario nõ repoſuerũt ibidẽ ſed penes
ſe furtiue ⁊ doloſe retinuerunt.vt.ff. ad.l.

iul. pec.l. ij.et. l.ij. S.kleegee.
xiulia de vi publica punit eos qᷓ viʒ cũ

eſtatis eos punit qui in
pꝛincipẽ·aut in rem publicaʒ aliquid cõ/
mittunt machinant.Et eſt contra tales
ſtatuta pęna capitalis. Item ꝙ vſq; ad
quartã ꝓgeniẽ non ſuccedunt nati ab eis

nunn
hliale

anng 1 5

mnſon
Nnne
Cleenn,
Nlergg

Khrlben

Wrn,
Pnit
,
vglun
eynnantes
ütenen,
unbeni

t r ce

nght
*
ida
Lonmntel
N.
Ggitkn
inpibli

7

armis fecerũt vel intulerũt. Et ẽ pena de⸗
poꝛtationũ.vt Inſti.de pub.iudi.S.item
lex iulia.
Lex iulia de vi pᷣuata punit eos qͥ ſine ar/⸗
mis inferũt in publicatione ttie partj bo/
noꝝ.Si aũt vi rapt virginis:viduę· vel
ſanctimõtialis/aut alias fiatfacicteſa opẽ
flagitio dãtes·pęna capitj puniũt᷑. Inſti.
de pub. iudi.S.itẽ lex iulia · de vi pꝛiuata.
Lex iulia noꝛbana loqᷣt᷑ de latina libertate
vt Inſti. de liber. . libertinog autt.

Lex iulia de anona · ↄpetit cõtra illũ qͥ facit

uł/ pcurat ãnonã fieri charioꝛẽ·q; ĩ ̊ ledit
reſpublica.vt.ff. ad.l.iul.de ãno.l.ij.
Lex iulia peculat᷑ cõpetit ↄtra illos qͥ pecu/
niã vel republicã · vel ſacrã · vel religioſaʒ
furãtur. vt Inſi.de pub. iudi.S.lex iulia.
Lex iulia miſtellia alias viſtellia habet lo⸗/
c quando maritus relinquit vxoꝛi in te/
ſtamẽto aliqͥd ſub certa cõditiõe ſi alteri
nõ nupſerit cõditione nõ ſeruata · nõ te/
netur heres dare relictũ ꝑ iſtam legem.

Lex oꝛtenſia lata.i.facta ⁊ a rege nomẽ ſoꝛ⸗

tita ẽqͥ eã ſtatuit⁊ fecit·ꝗᷓ ↄcoꝛdauit inter
plebẽ pplm ⁊ pꝛincipẽ q̃ cõſtituit᷑ vt nõ
minaut pluſ valet plebiſcita q;ᷓ lex pplłi
S q̃ InitjSð iu na.gẽ:⁊ciui.S.ᷣꝛ plebiſcita
Lex papia patrũ cõtinet pᷣmia ꝓ ſuſcipiẽ/
dis liberis. Et dĩ a Papio autoꝛe alias
papiniana a Papiniano autoꝛe.vide de
hoc Inſti.ꝑ quasꝑſo.no·ius acqui.in.S.
ſanatum eteni.

Lex pompeia de patricidijsalias panici /

dijs:punit eos qͥ patri·aut matri:aut auo
pꝛoauo.aut alteri de conſanguineis · aut
arentibus ſuis moꝛtẽ infligunt. .
r pli antomaſtici· dꝛ lex ꝑ excellentiiã.

Lex publiciana dicta eſt a publicano pꝛę/
toꝛe anteer.
Zex rodia de iactu ſbuenit bis quoꝑ mer/

ces cauſa coĩs periculi euitandi eiectę ſunt
ꝓpt᷑ iactũ nauis ſalua facta eſt. Nuibus

datur actio cõtra magiſtrũ nauis: ułeos

quoꝝ merces ſũt ſaluę. Et dicit᷑ rodia ab
inſula rodo· alias rodiſis · in qua antiqt
plurimũ fuit vſus mercato.

Lex ſatymeſt que de plunbus ſimul lod?
rebꝰ. victa ſic a copia reꝝ: q̃i a ſaturitate

Lex attilia loquit᷑ de cõmiſſione tutelę in

puintijs pꝛo pᷣſidibꝰ eaꝑ Romęſcario
vrbani ⁊ maioꝛi parte tribunoꝛũ plebis.

de quo Inſti. de attilia.etu.
Zex vitellia loquit᷑de liberto appetẽte ea ꝗ

ingenuis tm̃ cõpetũt · puta honoꝛes ⁊ di⸗

gnitates · aſſerendo ſe ingenuũ eſſe.
Aex viarũ · dꝛ ſolitaria excellentia.
Lex municipalis · dr quã aliq̃ cuitas con/
ſtituit ſibi.⁊ eſt ius auile. Inſti.de iu.na·
gen: ciui.S.i.in tex: in glo.
Lex canonica appellat᷑ viuina.c.nimis.de
iureiur.et.c.i.de iura·calũ.Et lex ciuilis diꝛ
lex humana.c.ij. S pſcrip.li.vi. Põt tamẽæ
ius canonicuʒ vici lex humana:q ſunt in
eo multa ab hoĩbus ſtatuta · licet reſpectu
alioꝛũ iuriũ ciuiliũ dicat᷑ lex diuina. Si/
militer lex ciuilis·põt dici diuina aliquo
reſpectu·imo ſacra dꝛ.⁊ per ipſam qͥs reli/
gioſus efficit. ut. C. de legi cõſti. l. leges.
Lexis · interpꝛetat᷑ pauſatio vel ſermo. Et
ide barbarolexis· pm Hug. Daß. vo dic
Lexis gręce latine locutio.i.quęelibet ſyl/
laba vel vox quę ſcribi debet vel pot.

A. gnte ꝗ

Lia · interpꝛetat᷑ laboꝛioſa. Dticq; fuit labo/

rioſa in generãdo. Plures eni doloꝛes qᷓ;

Kachel fęcunditate pariendi ꝑpeſſa vel
experta eſt.
Aibamen.inis.neu.ge.i.ſacrificũ vel cibus
7 dĩa libo.as.⁊ ꝓduc̃.ba. Et ſcias ꝙ ſicut
dꝛ in hiſtoꝛijs in pꝛincipio Leuittriplex

eon ꝗ offerebant᷑ occumit oiſcretio. Aut

eni erat oblatio de aĩalibus· et ſacrificiuʒ
vicebat᷑· nec ante octauũ diẽ natiuitatis
põterat offerri·nec eadẽ die mater ⁊ fęt
eiꝰ. Tut de ſicca matia · ut de ſimila pane.
thure ꝓpe dicebat᷑ oblatio. Tut de liqͥ/
vis.vt de vino ⁊ oleo ·qð ꝓpꝛie libamen
vVel libatio dicebatur.licʒ his nominibꝰ
ſcriptura qñq; indifferent᷑ vtat᷑. Itẽ alibi

oi libamẽ? libamẽtũ erat ſimila oleo glu

tinata.⁊ vinũ/ꝗ cũ hoſtia adolebãt᷑.vt q̃ſi
vinũ ⁊ panis ⁊ caro vño offeran-.
Iibanus.bani.mal.ge.mõs pheęnicũ altiſ/
ſimus. dictus ſic ꝓpt᷑ thus qð ibi colligit
vnge ſit libatio·bᷣm Hug. Del vt Papß.
dicit: Libanꝰ eſt phęnicuʒ mons ·in quo
cedri ſunt altiſſimę. ERlter libanꝰ eſt mõos
arabię· vbi colligit thus. Sʒ h̊ liban ar⸗
boꝛ ẽ arabię ĩmẽſa atq; ramoſa ſuccũ aro/
maticũ fũdẽs.Et dꝛ ppᷣe h libanꝰp mõte
H̊ libanꝰ ꝓ arboꝛe·hoc libanũ ꝓ thure. Me
aũt oꝛ Ecq.242 Quaſiliban nõ inciſus
ĩ maſ.ge.autoꝛitati aſcribimꝰ. Itẽ libanꝰ
ponit p tẽplo Jſaię.ʒ? Confuſus ẽ libanꝰ
7 obſurduit.vbi dicit glo. Cõfuſus eſt li⸗
ban.i.templũ.⁊ obſurduitne ibi audiãt᷑
pꝛeces a oño · ſicut ante.

Libaſius ·ſij.mal.ge.i.bacchꝰa dãa lilo.as.

Aibatoꝛiu.rij.locus vbi ſacriſicat᷑.
Aibat.ta.tu.i.ſacrificatus:ułparũꝑ degu/

ſtatus. Et ↄponit illibatta. tu.i·nõ tact.

Aibella. le..parua libꝛꝛa.
Libellulus.li.dimi.i.paruus libellus.

Aibellus.li.pluribo modis accipit᷑pᷣ ẽ par

nus liber vel codicillusvel cedula in qua
actoꝛ cauſam ⁊ actionẽ exbᷣmit. Et ẽ ou/
plex.qdã accuſatiõis.⁊ ille in criminalibo
locu habet. Et q dã cõuentiõis:xille in ci/
uilibus. Et debent plura ↄtineri in libello
vt in his verſibns cõtinet᷑. Quis·qᷣdcoꝛã
q̃quo iure petat.⁊ a quo. Recte cõpoſit

quiſq; libellꝰ habet.2 conit᷑ ꝓ pane aci/

mo ſeu ſuccinericio. vt. C. de epiſ. audien.
l.iudices.vbi tex.inqͥt ꝙ incarceraſj debet

victualis ſubſtantia miſtrari vel tradi li-

bellis vuobo aut tribus viurnis.Et dicit
glo. ibi.i.panibus:a libũ.bi.vel a liba.bę.

q eſt panis albus wl ſuccinenicius. 3

capit᷑ ꝑ pᷣcibꝰ pncipi oblatis.C.qñ libel.

pꝛin.ob. fa. lit. cõteſ. iudice delegato

ff. de offi. cõſul. l.nec quiſq;. ꝓp ſcriptura

demãdatoꝛis. 6e ꝓ ſciptura recuſatiõis.

7 % ſcriptura quã vir dat vxoꝛi quã re/
pudiat.⁊ illa dꝛ libellus repudij.S ꝓ ſcri
ptura appellationis.ff. de appel. l.j. ο pꝛo
ſcriptura quã iudex dat appellanti · ſcilʒ

aplis · de appel. c. coꝛdi.li.vj. DHecimo pꝛo

ſcriptura iſamatoꝛia.ꝗᷓ dꝛ libellꝰ famoſus
quã nullus debet ſcribere nec dictare ſub

pena capit ſm leges. Pꝛopꝛie tñ libellus
eſt ſcriptura agẽtis qſtionẽ cõtinẽs ⁊ fu-
turam actionem depꝛomens.

.

voluntate volensa dicit a libeo.bes.
Aiber.ra.ru.d qͥ nõ ſubiacet iugo ſeruitut.

dꝛ a libero.as.ñ libertas.tatis.ꝗtem a
libero.as.dꝛ h̊ liber:qð ĩ q̃ttuoꝛ ſigtiõib

iuenit᷑.Maã liber.i.coꝛtex/uł codex/bacchꝰ

wel igenuns · eſt differẽtia in gtõ. Nã p

baccho vel ingenuo facit gtm̃ liber liberi.
SBʒ /p codice vel coꝛtice liber.libꝛi Onde
iber ẽ bacchus vel vir ſine cõpede nat.
Acliber ẽ codex ·vel rapt ab arboꝛe coꝛ/
tex. Liber. beri. oꝛ filiꝰ igenuꝰq ex libero
matrimonio ſit natꝰ uł oꝛtꝰ. Mã filij ex li/
bero ⁊ ancilla oꝛti ſeruilis cõditionis ſũt.
Sp enẽqͥ naſcit detioꝛẽ ſtatũ pentũ ſeqᷣt

Aiber. beri.d bacchꝰ.q; liberat hoĩiem a

cur.. vel q; mares in coeũdo ꝑ erꝰ bñficiũ

emiſſis ſemibo liberant. Iteʒ liber mulie/
bꝛi delicato carne depigit qꝛ dicũt mu

2 bens. entis. o 18 ge.i.volũtariꝰ. ſiplena

lieres ei attuliſſe vinũ ꝓpt᷑ exatãdã luru-·

niã uł libidinẽ.vñ ⁊ frons eiꝰ pãpino cin

git ·biõ coꝛonã vitreã coꝛnu habʒ. qn cũ

grate? moderate vinũ bibit᷑ leticia pſtat

cũ vltra modũ:excitat lites ⁊ quaſi coꝛnu

addit.DPñ illud. Cũ venere ⁊ baccho lisẽ
Hiuncta voluptas. Dñ Duidius. Dina
harant animuʒ veneni ſi plurima ſumas.
iber. bꝛi.eſt iterioꝛ tunica uł pars coꝛtid

a ligno adhęret oꝛ a libero.as.q liberat

17 defendit interi lignũ. vel q; iſte interioꝛ

coꝛtex defendit᷑ ab exterioꝛi.vel vꝛ libera
liberato coꝛtice.i.ablato, Eſt eni mediuʒ

quoddã int᷑ lignũ⁊ coꝛticẽ. Iñ liber dĩ in

q̃ legim.q; an vſũ chartę uł mẽbꝛanęg de

libꝛis arboꝝ fiebãt volumia ⁊ cõpagine⸗
bãt. Vñ ⁊ ſciptoꝛes a libꝛis arboꝝ libꝛa/

rij vocat. Et ige victi ſüt biblioxoleꝛ ãti ⸗
q̃rij. Sʒ libꝛarij ſũt qͥ noua ſcibũt ⁊ wte⸗/
ra. Tntiq̃rij qͥ tm wetera vñ z dicti ſunt.

ſolis liberis ſtudiũ legendi vabat᷑.

benign. ſcilʒ qͥ libet᷑ donat ⁊ nõ mĩmurat.

Iñ liberalitas.tatis.i.largitas.hũanitas
benignitas: ꝓ libertate iuenitRpꝛie li/
bertas ẽ ↄditõisliberalitas vo bñnſicẽtię

⁊largitat. tẽ liberalis dꝛ qð ad liberuꝝ

ꝑtinet. MHñ ꝗqdã artes vicit liberales. q;
nõ niſi liben licebat eas addiſcere vel qꝛ
volũt libeꝑ ab oi cura ſollicitudine.Oñ
pauperes ſtudẽ nõ poſſũt·q; nõ ſũt liberi

ab oi cura ꝓpter defectũ rerũ tempoꝛalii’6.

Libertas·ẽ naturalis facultas eiꝰ qdð cuiq;

facẽ libet·niſi qð vi aut iure ꝓhibet᷑. Inſt.
de iure ꝑſo.in pn. Et h̊ facultas q;uis late
pateattñ ei qñq; reſiſtit᷑ de facto. vtqn
nõ poſſumꝰ qð deſideramꝰ. uł de iure. vt
qñ nõ facere furtũ aut rapinã phibemur.
Libertas latina fuit libᷣtas qᷓ habebatqRd
ſi moꝛeret᷑ ille cui dabat᷑ libertas/tuucte/
nuit · ᷣ ſi ſuꝑuixit tũc nõ tenuit. Sʒ hodie

eſt coꝛrecta ꝑ.l.j.C.de lati.liber.tol.

Libertas fideicõmiſſaria/ẽ quã teſtatoꝛdi

recte voluit cõpetẽ·ſ̊ ꝑ mãumiſſionẽ altiꝰ

cuiꝰ fidei h̊ cõmiſit· ſcilz vt manumiteret.
Libertas teſtamẽtaria·ẽ ꝗ ex ipſo teſtõ dNi
recte cõpetit.vt. C. de teſta.ma. pᷣn.iglo.
Iibertas vindicta eſt ꝗ fit ꝑ vindictã. C.

de vindi.liber.in pꝛin.glo.

Libertus.ti eſt qui ex ſeruo factus eſt liber

q̃ſi liberatus a iugo ſeruitut. Iñ liberta ·
te quę de ancilla facta eſt libera. Et hic
libertinus.ni.filiꝰ liberti.⁊ H̊ libertinain.

Awil

Ranmun
ilbgdin
nen
niruin in

Phunnus
nsbams

ie

rnöſtlemn
Canh
Pot ſi⸗

7

4 74
vNo NNRN
u N
.
. 4
W ANENI
„en
H ben,
. . Wc
69 0

u Glm

tmnol
nürcſtord⸗
2. 5
tommmten

4.,

=

7

0,
n .

ſilia liberti · q̃ſi de liberto natus vel nata.
Et libertin.na.nũ.ad libertũ ꝑtinẽs. I᷑tẽ
libertus cõponitcollibertusuł colliberta
qͥ uł ꝗ cũ alio ẽ libert᷑ uł liberta· uł fit. Eſt

ᷓoꝛdo ſeruꝰ libert᷑ qͥde ſeruo fit liber. Itẽ
collibertꝰ vel manumiſſuslibertinus filiꝰ
liberti filius libertini ſimplicit᷑ iam liber.

Vñ.Libert pꝛimꝰ libertinuſq; ſecãdus.
Tertius eſt liber poſteritaſq; ſua. In le-/
gibus autẽ ꝓ eodẽ habent᷑ libertus colli /

bertus libertinus.ſcilʒ ꝓ illo qͥ ex iuſta cã

a ſeruitute manumiſſus ẽ. Magiſter aũt

in hiſtoꝛijs ſuꝑ illud actuũ. Surrexerunt
aũt qͥdã de ſynagoga libertinoꝝ ſic vicit.
Libertini a regione ſic dicti· vel libertini. i

manumiſſi ·ͥ cũ pꝛius fuiſſent ſerui poſtaea
fuerunt libertati donatia ſic fuerũt de ſer

uili ↄditione qui pꝛimo fidei reſtiterunt.
ibertus aboꝛtiuus eſtqͥ in teſtamẽto eiꝰ
q aboꝛtus eſt.i.moꝛtuus:manumittit᷑.

Qibertus aſſignaticꝰ. eſt quẽ patronꝰ eius
ex liberis ſuis eſſe velit:ipſũ aſſignauit.
Libya.byeę.filia fuit Epaſi· ꝗ regnuʒ libye
poſſeditex cuius noie terra ülla dicta eſt

libya. Iñ libycus.ca.cũ.⁊ H⁊ h̊ libes ułli/
bys.i.libycus.Et h̊ libycus ventus flans

a libya. qͥ aliter dĩ afric. Et libyus. bya.
byũ.i.libycus.⁊ hi⁊ hęlibyes: indeclina.

q̃daʒ ppłi libye. Vñ Ecech. 27: Perſe
lydij ⁊ libyes.Et dicit᷑ libya tertia pars
oꝛbis. Oñ Aucanus in. 6e? Enropa miſeri
libyam aſiãq; timere.

Libyana.nę.quoddã genꝰ chartę·ſic victa

ad honoꝛẽ libyea libyan.na.nũ.i.libycꝰ.

bido.inis.·ſ.t.i.voluptas/uł luxurioſa

volũtas: dĩ a libetuła libero·qͥ puellaꝝ

coꝛtoꝛe depingit᷑. Iñ libidinoſus.ſa.ſuʒ.
voluptari.vel luxurioſus:qꝛ facit qu.ecd
libet. Et libidine.nea.neũ.Et hm HPap:
Libido cupiditas aĩ ẽ. Sũt aũt multę va
rieq; libidines · ſic vlciſcẽdi:ꝗqᷓ ira voca᷑
vel habendi pecuniã:ꝗ auaritia noĩaturzæ

ceteręCũ igit᷑nõ addit᷑ cuius libido:non

ſolet aĩo occurrere · niſi illa ꝗ in came illa

coꝛruptibili plus oĩbꝰ ſeuit. Hec aũt ſibi
nõ ſolũmodo coꝛpus· ven etiã intrinſec
totũ cõmouet ⁊ vendicat boiem.

Qibitina.nę.dea libidinis· qdð etiaʒ ꝓ fere⸗

tro ⁊ moꝛte accipitur.

Aibitus.ta.tũ.pe.coꝛ.dĩ a libet.⸗ componit
illibitus.ta.tũ.i.non libitus.Et hiclibitꝰ.

tus.tui.⁊ hoc libitum.ii.

Libꝛa. bꝛęf.p.pficit᷑ouodeci vncijs. inde
habet pfecti põderis genus q; tot cõſtat

vncijs ·qͥt menſibo annꝰa dẽ libꝛa:quia ſit
libera ⁊ cuncta in ſe pondera pcedẽtia vel
minoꝛa cõcludat. Et nota ꝙ libꝛa.dicunt
viginti ſolidi.qꝛ tãtũ ſolẽt põderare.Itẽ

libꝛa dꝛ qðdã ſignũ in cęlo.qð ſol intrati

ſeptẽbꝛi.?⁊ dẽ libꝛa:q; tunc dies ⁊ noctes
equant᷑. Et cõponit᷑ libꝛa· H⁊ hH̊ bilibꝛis.et
H bꝛe.i. duaꝑ libꝛaꝑ pondus vel menſura
Tſic trilibꝛis ⁊ q̃drilibꝛis: ꝓducũt li.ſicut
⁊libꝛa naturalit᷑ ꝓducit li· ſᷣ liber.bꝛi.coꝛ.
li. Dñ. Dꝛo cẽtũ libꝛis nolo carere libꝛis.

Libramentũ.ti.i.quamentũn.

Qibꝛarius.ria.ri.qð ad libꝛã ꝑtinet. Item

Libꝛilla. le. eſt baculus cũ erig

libꝛarius vel libꝛaria vꝛ qui vel ꝗ in libꝛa
apponẽdo põdera canſas reꝝ detminat
l dẽ tenẽs libꝛã. Itẽ libꝛariꝰ ułlibꝛaria/
ẽ ſeruus vel ancilla/qꝛ ad libꝛã.i.ad men

ſurã cibũ accipiãt. Ite libꝛariꝰ ułlibꝛaria

ſcriptoꝛ vel ſcriptrix. qͥ vel ꝗ ſcribit librũ

Wl libꝛos vendes vel cuſtodies. ꝓdu. li

Dñ Heſter. Se Gcribis ⁊ libꝛarijs reg..
Libꝛellũ.li.quidã flos.⁊ dẽ a libꝛo.bꝛasq;
creſcendo cito ſurſum libꝛetur.

.

Liburnia.nię.quędã regio ce
agiles.⁊ ad currendũ habiles ⁊ veloces.

.₰

a plũbata
ad libꝛandũ carnes. Et libꝛil

ſtra:ſcil, manganus.

— * —

Qibꝛipꝑẽs.dis.dꝛ tenẽs libꝛã:q; de manu eiꝰ
pendeat libꝛa · vel q; libꝛã pendentẽ ſuſti/
neat. Hñ Nenius. Qui libꝛã tenet appel⸗/

latur libꝛipens.

7 —

catur vel offert᷑ alio noĩe vĩ placẽta. Vñ
Numeri. 282 Pꝛeter holocauſtü ſempi/

ternum? liba eus.

.% „ „ „ —

regio cuius holes ſüt

Inñ liburn. na.nũ.gẽtile. Et qꝛ liburni ſũt

veloces: ideo parua nauis ⁊ habilis ad

currendũ vicit᷑.hęcliburna.nę. Et qꝛ ſilit
illi liburni ſũt adeo agiles veloces:ideo
ab ülis dꝛ H̊ liburnus:.quoddã genꝰ cur/

rus velociſſimi.Oñ Juuenalis. Diues et
ingẽti curret ſuꝑ ara liburno.Et ab eadẽ
ratiõe dẽ h̊ liburnus.ni.pᷣco uł diſcurſoꝛ.

Bñ Juuenalis. Pꝛimꝰ clamãte liburno.

Licentia.tię. pꝛie ẽ abuſio ⁊ ipꝛobetas cũ
aliqs de cõceſſione coĩ uł aliqͥ facit qð nõ
debet wel cõtra artẽ. Oñ licẽtia autor doi -
cimuscũ coꝛripiũt ꝓductas.vel ꝓducuit
coꝛreptas dꝛ a liceo.ces.vel a licet·qð ẽ

licitũ: inde licens.entis.ti. addita.a. fit li⸗

Atem licẽtia vꝛ cõmeatusqð vulgariter

* mes. Et libꝛilla oꝛ inſtru/
mmentũ libꝛandi.i.ꝑcutiẽdi lapides in c⸗

õ

dicit᷑ cõmeatio. Inde licentioſus.ſa.ſuʒ.i. teria · eſð eſt inteſtina. q̃ſi molle inteſtinũ olriis
laſciuus· vel cui omnia licent. q; cibũ tanq; ꝑ aliena inteſtina nullis ob/ iblus
ALycia. cig regio eſt. Iñ lycius.cia.ciũ. pe. co: ſtantib fact ꝑlabi qualẽcũq; eni ebu ac/ unbusb
Pñ Ouidi epi.Sãguine tricolomilyciã cepit incoctũ egenit. Iñ lienteric.ca.cij.ꝗ (coucſt
tepefecerat haſtã. vlutoꝛes tñ qñq; poeti/ talem infirmitate patit᷑. l tfliga⸗
ca licentia peni.iſtius noĩs pducũt. Lyeus.lyxi.maſ.ge.i.bacchul vinu. dictũ mnnſeas
Liciatoꝛiũ.nij.lignũ in quo liciũ iuoluit᷑. ab eo ꝙ curã ſoluat Iñ lyeus. a. gij.i.bac/ d7
Lychnos grece · latine vicit᷑ lux·vel lumen · chicus Et ꝓducit pe. Hn Ouidi de arte. lzone
ułlucerna. Iñ h̊ lychnus.ni.uł lychinꝰ.ni. Turpe iacẽs młier multo madefacta lyei. EsCnu
in eodẽ ſenſu/ſcilʒ funis candelę qui ardet Lignu.ni dꝛ a lychnos gręco · eo ꝙ inceſũ AYoN
in candelavel cincẽdela lucernę. Et vicut conutat᷑ in lumẽ/uł qꝛ cõuᷣſũ in ignẽ lumẽ Cnnuo
ſic· q; dent lumẽ: ponũt᷑ qñq; ꝓ ipſis ca/ faciat · vel qꝛ aptũ eſt flãmis ⁊ luminibus ipte
delis. vel lucernis. Bñ Birgili in pᷣ enei. Iñ ligneꝰ.nea.neun.de ligno exiſtẽsuł ad eWni
Fit ſtrepidus tectis voceſq; perampla ugnũ ꝑtinẽs.Et h̊ lignarii.rij.loc ligno⸗ ſuͤperg
volutant. Etria dependent lychini. rum vel lignoꝝ aceruus. Itẽ h lignarius Pimenir
QLiciniũ.nij.genus veſtis· dictũ a ligo.gas. generaliter opifex lignoꝑ appellaẽ. ot
qꝛ textura eius ligata eſt ꝑ totũqſi lignun Ligo. gonis.malſ.ge.iſarpa quoddã iſtru/ RZD
eſt. c.poſita pꝛo.g. S mentũ ruſticanũad fodiendũ aptũ.⁊ di nanſue
Lycyſc.ſci.⁊ hęc lycyſca.ſcę.dẽ a lycosqð a leuo.as:q; leuat terrã. Oñ ligo·q̃ſileuo lmnitesi
eſt lupus.⁊ cynos:qð ẽ canis.Et vt vicit ⁊ ligones:quaſi leuones.Et ꝓducit pe.gti Jübth
Plini. Lycylci uł lycyſcę dicũt᷑ canes natit ligonisligones:nomẽ gẽtile eã coꝛnpit Errn
ex lupis ⁊ canibo· cũ ſoꝛte int᷑ ſe cõmiſcent Ligula.lę.i.parna faſcia vel coꝛrigia ctum nazmin
Nicitatio.onis.fę.ge.eſt ꝓpꝛie qñ aliqͥd ven qua aliquid ligat. Iñ ligulatꝰ.ta. li.i.li⸗ (Gginr
ditura emptoꝛes ſuꝑ ſe augmẽtũ vel di/ gulis ligatus vel plenus.Et h̊ ligulatꝰ.ti (nn
minutionẽ faciũt· vel ſponſionẽ· vel ꝓmil⸗ i. coquꝰ cui multę igulę ſut neceſſarie ꝓpt᷑ had
ſionẽ. Oñ ſepe licitatio vꝛ ſponſio vel p/ veteres pannos quos indqut. ani⸗
miſſio·Eᷣ ꝓpꝛie pᷣdicto modo faca. Liguria.rię.quędã ꝓuitia in qua ſũt velle eded,
. Licitarij vicunt᷑ qͥ emẽdo· vendẽdo · ułcõ/ nouaria· mediolanu.papia · dicta ſic ab ne
ucendo rẽ aliquã · vel negocãdo aliqð abundãtia legumis. Iñ hic ⁊ hęc ligurus *
aliud/plus offeredo alter alten contendit vel ligus.guns.gentile. ⸗
ſuperare. Ligurius.rij.maſ.ge.quidã lapis pᷣciolſus ſilin
H Aiaum.cij.filum innodatũ telęꝑ quod ſta/ dict a linx. qꝛ ſit ex vnina linas tempoꝛe zöͤfn
men trahitur ⁊ licitur. indurata. ODn Exo. 5ʒ9*. Liguni achates. lntel
Nicon ulłpoti glycõ grece · latine d oulce. Liguſtic.ca.cij e.coꝛ.dꝛ a liguria. Onde lünc
ycos gręce· latine vꝛ lupus · ab auiditate· Juuenał.Naã ſi ꝓcubuit q ſaxa liguſtica *R
vel rapacitate·quia rabie rapacitatj quę poꝛtat. Itẽ hoc liguſticũ.c. quęda herba Nn
inuenit trucidat. a liguria dicta.qꝛ abũdat in liguria. arl
Lictoꝛ.oꝛis.maſ.ge.qͥ de officio poꝛtat gla/ Liguſtrü.ᷣtri.qͥdã flos dict a liqueo.ques. il
diũ⁊ ſecurim ante regẽ vel ĩꝑatoꝛẽ· vt ad ꝛcito liquet ⁊ marceſcit. Oñ Nirgilius. Tnit
puniẽdos reos ſſto ſit.⁊ dꝛa lito.tas.q̃ſi lba liguſtra cadut vaccinia nig legunt ſem.
litoꝛ.qꝛ litat interficit reos. Dñ⁊ q cũq; Liliũ.lij.ꝛ flos lacteꝰ.⁊ qdã herba lactei üpin
regi· vel iudici · vel alicui ᷣſidi obſequent᷑ coloꝛis· ſimilit vꝛ liliũ·a lacte.qſi lacteũ.⁊ n u
ad puniẽ̃dos reos/lictoꝛes dicunt. Item lilia qſi lactea· quoꝛũ candoꝛ eſt in foliss. “M
lictoꝛ dꝛ poꝛtitoꝛ cadauerũ · ſcilʒ qͥ poꝛtat Lima. mę.f. p. eſt inſtrmetů fabꝛile 7 ferren
cadauera ad buſtũ vel ſepulturã. Itẽ lic/ qͥ metalla rodut· poliuũt᷑. minuũt. pur / ins.
toꝛ põt dici leccatoꝛ · vel qͥ lingit.⁊ tũc dĩ ata dẽ a lim. q; limũ aufert de metallis. “
a lingo. gis. . imaca. cę.f. p. limax. cis. ꝓeodẽ rme 8
Lydia.ię.regio ẽ. Iñlydꝰ.da.dũa lydiꝰ. q; in limo moꝛat᷑. vel de limo naſcit · ulq; Ne h
dia. diũ. DHñ Excech. ʒo. Ethiopia liby. totus eſt imuũdus limoſus. Sl
zlydij. Limarius.rijiretiarius. dia linus. D
Lien. lienis.maſ.ge. ꝑ.jiid eſt ſplen. ̊ lyen Limas.atis.fę.ge.veſtis ꝗ/ ꝓtẽdit᷑ ab vm/ nes
p. y.id eſt. venus. bprilico vſq; ad pedes. dĩ a limus:q; infe,. ſiul
ienon. i. eue. rius in extremo ſui habet limbũ limum.i. ſnp
Lienteria.rię.dĩ a lienon.qdð eſt leue.⁊ en/ obliquũa eadem veſtis dicitur limus. mngl
ſ

Aieſtiß
Kati
maii

l
nulcnf
nnigiin
81luminbr⸗
eſbats
nbolgo⸗
mah
RKrZ
onun

Mrlii.

blglat

Nuſmne de

.

Gaſl

Nn

111 84
NNAl

wNrt
meicars.
nn ree
Nn
rollu
aak bs,
ir timnen
nmitaß
ximu
W

Hac publice vtebant᷑ ſerui ⁊ coqui.
Aimbellus.li.dimi.paruus limbus.
Aimbulus.li.dimi.i.paruus limbus.

Ambus. bi. quã nos oꝛnaturã dicimus.fa/

ſciola eſt ꝗ ambit extremitatẽ veſtiũ · aut
ex filis· aut ex auro cõtexta· aſſũptaq; ex-
trinſecus in extrema parte veſtimẽti vel
chlamydis. DHicit᷑ tñ lunbꝰ vndecũq; fiat
talis oꝛnatura. Dicit᷑ etiã linbꝰ qñq; ar/
cũitus cuiuſſibet rei.vel oꝛa marisuł veſt
vl chlamydis. Iñ limboſus.ſa.ſũ.limbo
oꝛnatus vel plenus. Ite limbo ponit᷑ pꝛo
qᷓdã parte inferni. Quattuoꝛ eniĩ ſũt loca
inferni · ſcilz infern danatoꝝ limbꝰ pue/
roꝛũ·purgatoꝛiũ.⁊ limbus patru.

„

—

Limen. inis.eſt terminꝰ domus vellignuʒ

in foꝛibus domoꝝ ꝑ qð intrat oictu a li
mes: Mã limina oſtioꝝ dicut a limes:q;
tranſuerſa vt limites ſunta ꝑ ea ſicut per

limites in agrosĩ domũ ĩtroeat᷑ vel exeat

Iñ h⁊ G̊ liminar.⁊ Hᷣ re.ad limitẽ ꝑtinẽs.
Et hoc liminare.ris.idem qð limen.
Limes.mitis.maſ.ge.icallis.⁊ dĩa limus.
q; ꝑtraſuerſũ duct⁊ extra viã. Olł limes
eſt terminus agris poſitus vel pꝛatis ſeu

campis.vel etiã dici᷑ meta. Itẽ lunes eſt

regionũ vel finiũ. Limen vᷣo ędin.Et li/

mes coꝛ.penłgti. DPñ DPꝛoſper. Anguſto

virtus limite cella petit.
Luninarche· dicũt pꝛinci

qͥ cõfinia oppida vel ciuitates tenent traſ
lumitẽ locoaam.
ANiminiſcus.ci.virgula inter duos pũctos

iacens.⁊ dĩ a limo.as.i.obliquoquia ex
tranſuerſo iacet. Et ponit᷑ in his locis · que
ſacrę ſcripturę interpꝛetes eodem ſenſu· SD

viuerſis ſermonibus tranſtulerunt.
Liminiũ nij.n.S.i.captiuitasexiliũ· expul⸗
ſio extra limen vel extra domũ. Et cõpo⸗

nit poſtliminiũ.nij.i.reuerſio de exilio ad
iura ꝗᷓ amiſerat · vel ius qð quis vendicat
ſibi ſuꝑ rebꝰ ſuis poſt reuerſionẽ de exilio

INimis.mis.9.t.⁊ Hͥ mea limꝰ.ma.mũ.i.ob/⸗
liquus ·vel diſtoꝛquẽs oculoſ.ſcilʒ ſtrabo

Iñ hic limes.mitis.i.callisa inde ↄponit᷑
hic⁊a hęc ſublimisa hocme.

Limitanus.ni.deus qui peſt limiti qͥ etiam

terminus vicitur. dicitur a limes.itis.
Aimoſus.ſa.ſũ.i.plenus limo.

* —

QAympha.phę.i.aqua:iK dĩ a nympha⸗mu⸗
Jympha eti oĩ qdaz bumoꝛ

tata.n. in.l.

7

pes locoꝑ · in by
ſunt diuerſaꝑ ꝓuinciaꝑaut regnoꝝ diu/
ſoꝛũ limites ⁊ termini. Iñ colliminarche

vel ſpuma in fronte canuʒ qua viſꝑſa prr
caput iſaniũt ⁊ ĩrabiẽ vertut᷑.⁊ dĩ a lym/

pha liquoꝛe· q; ad modũ illius viſcurrit.

uł qꝛ patiẽtes h̊ vitiũ vitãt ⁊ timẽt aquã

Lymphaticus.ca.cii.i.inſanꝰ: ꝛ ſiceo ꝙ;

aquã timeatquẽ gręci hydrophobã di ⸗
cunt. Et vꝛ ꝓpꝛie lymphaticus qͥ vitiũ ex
aqua contrahitcuius vitiũ eſt huc ⁊ illu
curſu ire·ſumpto vitio a fluoꝛe ad.Sʒ iã
poetę vſurpat nomẽ h̊ gnãlit᷑ ꝓ furioſus
VDñ lymphatic ꝓpꝛie dꝛ canis:a lympha
quã habet.⁊ hinc tranſlatũ eſt ad alia.
Aunmpidus.oa.vu.i.purus:lucidusclarus
manikfeſtus· qᷓſi linphidus. Et cõꝑat. lim/
pidꝰ. ioꝛ. diſſim. Oñ Ecech. 242 Duꝑ
limpidiſſimã petrã effudit illud.
Zimula.lę.dimi.i.parua lima.

Aimus.mi.ſę.ge.terra huida ⁊ cenoſa ·ſicut

ꝗ eſt in ꝓfundo ag.⁊ dꝛ a leuis. Itẽ adie/
ctiue declinat᷑ limus.ma. mũ.i.obliquꝰ uł
diſtoꝛquẽs oculos/ſaellʒ ſtrabo.
Iinarius.rij.i.retiarius⸗ d a linũ. Et lina⸗/
rius.ria.riũ.⁊ ̊ linariũ.i.locus vbi abun/
dat linũ vel ſemen lini. H
Linea.neę.ẽ choꝛda cũ q̃ aliqͥd dirigit᷑.⁊ di
alinũ.ni.eo ꝙ fiat ð lino. Et ſi nõ fiat etiã
de lino tñ linea dꝛ. Et etiã ſignũ qð per li/
neã fit dẽ linea· vt ĩ ſcriptura. Et linea etiã
longitudo vĩ ſine latitudine. Item linea
eſt collectio ꝑſonarũ ab eo dẽſtipite de/
ſcendentiũ:diuerſos gradus continens⁊
numeros viſtinguẽs. Itẽ in veteri teſta⸗/
mento appellat᷑ linea ſtricta · camiſia totũ
coꝛpꝰ oꝑiens ·ꝗ ita ſtrictis manicis adhę/
rebat coꝛpoꝛiut nulla ineſſet ruga.⁊ deſcẽ/
debat vſq; ad pedes.vñ gręce poderis.i.
talaris dicebatur. ””M
Ainearis.ↄ.t.⁊ hoc re.qð ꝑtinet ad lineã.
cõponitur interlinearis.ris.⁊ hocrre.
ineus.nea. neü. de lino exiſtẽs · ul ad linũ
pertinens.⁊ dicitur a linum. H
NVingua. uę.dĩ a linguo.gis:q; ea lingimus
vel dĩ a ligo.gas.qꝛ ligat verba ⁊ voces
ꝑ articulatos ſonos.vel dꝛa lędo.dis.q·
dentibꝰ illidit᷑. Sicut eni plectrũ choꝛdis
ita lingua illidit᷑ dentibus⁊ vocalẽ efficit
ſonũ. Iñ linguoſus.ſa.ſũ.i.loquela plenꝰ
abundãs ·ſcilʒ loquax.Et linguat.ta.tũ

qͥ magnã habet linguã uł in lingua potts

Itẽ lingua ponit᷑ ꝓ liguagio.Vñ.j.Con.
iʒ? Siue linguę ceſſabũt. Süt autẽ tres
linguę ſacre · ſcilʒ hebꝛaica · greęca.⁊ latina
quę maxime toto oꝛbe colunt᷑. Et his lin/
guis titulus ſuꝑ crucẽ dñi fuit ſcriptus: ut

₰

habet᷑ Joannis.i9? Itẽ lingua ẽ equocu.
Pñ. Eſt inſtrumetu modꝰ ac idioma lo/

gquẽdi. Examẽq; libꝛęlingua vocari ſolet

inguax. cis.oĩs ge.i.multũ loqx. aſſidue

loquẽs:copioſus linguę. Iñ linguacitas.

Ainguilata.tę.ſ.piſcis qͥ foꝛmã bʒ linguę
vel auguratrix ſiue incantatrix mulier.
Aingula. lei. parua lingua.

liniamenti ti i. oiſpoſitio · ſimilitudo. vel

figura ſimilitudinis. .
Ainifex. ficis. pe. coꝛ. tam in ntõ qᷓ; in gtõ·qͥᷣ
vel quę facit vel oꝑat᷑ lind.
Ainificiu.ficij. eſt ipſa lini operatio.
Linipes.pedis.maſ.ge.⁊ h̊ linipediũ.dij.in
eodẽ ſenſu:ſcilʒ lineũ calciamentũ.
Liniſtema. matis.eſt veſtis ex lino ⁊ lana
cõtexta.⁊ vꝛ a linũ ⁊ ſtamẽqꝛ in ſtamine
linũ.⁊ in trama lanã habet.⁊ ꝓducit ſte ·
AQinna. nę.f. p.i.ſagũ q̃drũ⁊ molle⸗ eſt gal/
loꝝ. Quibuſdaʒ eni nationibo ſua cuiq;
ꝓpꝛia veſtis eſt. vt parthis · ſarabere· gal⸗

ges/ ſardismaſtrucę. Et a linnalinnatus
ta.tũ.i.linna indutus.

Ainoſis.ſis..t. moꝛbus ſplenis.⁊ dã a lien.

q eſt ſplen. Et hinc linoſus.ſa. ſũ: lieno/
ſus.ſa.ſũ.i.ſpleneticꝰ qͥ patit᷑ ĩ ſplene.Vñ
Plautus.Coꝛ vt opinoꝛ lienoſum habet.
Ainter.terlf.t.i pua nauicula dicta a linio/
q; vadit currit ſuꝑ aquã/quaſi liniendo
⁊ coꝛ xenul. genitiui.
Linten. tei.i.velii qd in lectulo ſternit.vel
mantile.⁊ dẽ a linn.ni. Inde hᷣ linteamen
minis.qð in lectulo ſternit᷑:: pducit penł.
nti. Et a linten dicit hoc linteolũ.li.vimi.
VDñ Ecech. ʒo. Faſciretur linteolis.
Linũ.ni.d a lenis·q; ſit molle ⁊ lene. Del
gIgręci dicũt linatin: ide nos dicimꝰ linũ.
Lynx.cis.genenicerti.⁊ G̊ lynca.cę.ꝓ eodẽ

a lycosqꝛ ĩ luoꝝ genere numerat᷑ ẽ eis

ſimdmilis. Et vꝛ lynx oculos habere tã acu/

tos vt etiã viſu pietes penetret. Iñ dicit
lynceuscea.ceũ. Et h̊ lynceus.cei.dictus
uit dã habẽs oculos tã claros ⁊ tã acu/
tos ꝙ exiſtes i ſicilia vidit naues exeũtes
de africa.vt dꝛ. Itẽ lynceꝰ cei.qͥdã mons
archadis· dictus ſic ab abundãtia lupoꝝ.
QLynxa. xe.victa eſt dea beſtiarũ. Hec dea
ſplendoꝛ vel vinacitas viſus intelligit᷑.

Pĩ aũt h̊ dea mag dea beſtiaꝑꝝ q; hoiuzʒ·

q; acutiꝰ vidẽet bꝛuta aialia q; hoies. Dſ
nocte habet ſuiviſus contẽpamẽetũq tũc
aliq̃ iueniũt obſtacula· de oie aũt qʒ nulla

lislinnę germãis renones.hiſpanis · ſtri ⸗

aĩali·qð vulgo vꝛ lupus ceruarius.⁊ dẽ

inueniunt.fere nibil vident.
ipperꝰ.pera. pep.i.tenermollis. delicatus.

2

5 „

oculi. dicitur a lippus.pi.
ippus.pa.pũ.ꝑ geminu.p. oꝛ qui habet
ochlos lachꝛymates quodã marcoꝛe ple/
nos.⁊ dẽ a pus.i.putredo.i.a putredine
oculoꝑ. ut deriuatio ſumat᷑ ab vltima ſyl⸗
laba. N aũt vꝛ lippꝰ.q̃ſi liquoꝛẽ putnidũ
odos emittẽs poti ẽ etymo.q; ↄpoſitõ
ipſanũ. ni.gręcu eſt: eſt ge. neu. Mopꝛie
lipſana dicut reliqe ꝗqᷓ remanẽt.pm Mug
Inuenit etiã lipſanuũ ut qͥdã dicũt p vaſe
in qͥ ponũt᷑ oſſa ſanctoꝝ. Dapias etiã dic
Lipſana reliquię. Joanes epuũs in qdam
ſermone de aãnüciatione onica dicit: Ba⸗
leſtina lipſanũ Abꝛag habʒ Joſeph oſſa

Aippitudo. oinis. lachꝛymatio uł putredo

vynũ amplectit᷑ ſepulcrũ Moyſiunec iue/

nitur ſepulcruum.
Aiquamen. iniſ.n.ta Gᷣ liqmentũ.ti p eodẽ
Aiquamen ꝓpꝛie dicit piſciũ· q; ſoluti in

ſalſamentũ piſciculi eudẽ humoꝛẽ liquãt.
Cuiuſmodi liqͥr vꝛ ſalſugo vel muriaſed

Ap:ie muria vꝛ aqᷓ ſale cõmixta ⁊ effecta
guſtu in modum maris.
Aqueſcentia.tię.f. p.i.apparentia.vel defe⸗
ctus. vel liq ditas vꝛ a liqueſcens. tis.
Ziquidus.da.ũ.i.fluidus:maifeſtꝰ. clarꝰ.
ꝑſpicuus:⁊ dꝛ a liqueo.ques.

Aiquoꝛ.or.m.t.aq̃: humoꝛſoluta puritas.

Ayra.rę.ſp.di quoddã inſtrumẽtũ canedi
⁊ dꝛa lyrin:q̃i a varietate vocũ:q;ꝛ viuſos
ſonos efficit.⁊ coꝛ.pmã. Itẽlira vꝛ ſulcus
Ppꝛie aratria ꝓd.bmã.Nnde.Hollice
tango lyrã· facio cũ vomere liram.
Ayricen. cinis· maſ.ge.i.cñ lyra canens.
Ayricina.nę. mulier quę cum lyra canit.
yricus.ca. cũ.i.Oulcis ⁊ ſuauis⸗ dꝛa lyra.
Vñ carmina Oratij oicunt᷑ lyrica:q; cuʒ

lyra catabant᷑.vel a lyrin oꝛ lyricca.ci. .

vanꝰ vyl viuſus. Et hinc carmia Dꝛatij
dicũt᷑ lyrica a varietate carminũ ꝗ in eis
cõtinẽt. Et lyrici woete· qg lyrica ſenbebãt

Itẽ lyricꝰ coponit᷑ ꝑlyricus.ca.cũ.i.duld
1 delectabilis ſuꝑ alios ul ſuꝑ cantũ lyrę.
QAyrin gręcelatine dꝛ oiũſitas uł varietal.

int᷑ ouos: moꝛa finit Rixa int multos.⸗

iiuria cõſtat. Et vilis 9 cõtẽtione limitſ
agros viuidit Oñ Limes erat poſit litẽ

vt diſcerneret agri.Et pducitj.añ.t.Vñ
qdã. IFbſenij partẽ ſtudeas in lite tueri.

Et ſcribit litii gtũs pluralis ꝑ.t etiã re
tinet ſoni.t. li; pynat᷑ int᷑ ouas vocales

Nnaih
Mpusenid

oNarr

nigblen
Wmunaſ
nn 1eſſecn

u

ss,
s
e ⸗
vbupen
„ „
migru
mwilas
Nirpolie
mugnes
nuſmirbi
uͤl du
A u
.
unntmnd
6R /, 4
, /
„
tenu,
— 6

⁊hoc ad differentiam de liciũ.cij. Et facit
actũs pluralis es ułis.DOñ Cicero in fru⸗
mẽtaria. Sedaſti inquit etiã litis illoꝝ.
Litẽ pedereeſt lit cõteſtationẽ eſſe · ul litẽ ĩ
certo eſſe cuz tñ abiguus ſit eius exitus ⁊
euentus:Mam litis ⁊ iudicioꝝ euẽtus eſt
incertus.ff.de peculio.l.quod debetur.
Aitẽ cõteſtari di q actoꝛ ꝓponit ĩtẽtionẽ
ſuã ⁊ actionẽ coꝛa iudice ↄtra aliquẽ ille
ſtati negat.tũc ẽ lis cõteſtata ⁊ dꝛ ꝑeẽdere:

nã in ſuſpenſo ſunt oĩa donec lis ſopiat.i.

tminet ulł ad ſuꝑioꝛẽ negociũ trãſmittat᷑.
Litis conteſtatio eſt negocij pᷣncipalis ab
actoꝛe ⁊ reo hinc inde facta narratio/quã
narrationẽ ſcedẽ debet libellus · niſi fſoꝛte
de conſenſu partiũ remittat᷑.
Aitigioſa res ẽ ſuꝑ q̃ lis mouet᷑ ułmota ẽ.
Auitis q̃ſi cõteſtatio·ẽ qñ aliqͥs cõuent ĩ in/
Dicio ſuꝑ rebo mobilibo q̊s poſſidet noie
alieno/noĩat vñʒ in iudicioa accipit ĩdu/
cias ad denũciãdũ oño vt ad iudicẽ v/
niat uł mittatſi ipſe vñs nõ ↄparet ĩ ter/
mio ſibi vato·tuc lis ẽ q̃ſi cõteſtata cõtra
ñm . ſiue habet p cõteſtata ad intrüpen/
dũ lõgi tẽporpᷣſcriptionẽ.vt in.c.qm̃ fre/
quẽt.S.in alijs.x.ꝙ ſi ſuꝑ.vt lite nõ ↄteſ.
Lila wel liſan hebꝛaice di apoſtolus grece ·
miſſus latine· m Papiam.
Liſciuiũ.uij.d a lixen·qð eſt aqua:q fit ex
aqua mixta cineri.
Lyſis interpꝛetat ſolutio.

Aiſtrimosẽ cũ plures ſeſusĩ vnũ locũ bꝛe/

uit᷑ expeditos coaceruat.⁊ cũ q̃dã feſtina/
tiõe decurrit.vt Cicero rẽpublicã ꝗqritãs
vitãq; hoiuʒ cõiuges liberos· pm Papiã
Aithargyriũ.gyrij.purgamẽtũ argẽti qð
ſpuma argẽti vocata ſit ex argẽto⁊ plũ/
bo. 7 vꝛ a lithos.qð ẽ lapisa argyros qð
eſt argẽtũ. Idẽ ⁊ hoc lithargyꝝ.gyri.dẽ.
Iñ lithargyricus.ca.cũ.qð ſit de litbar/
gyro · vel quod pertinet ad lithargyrum.
Attera.rę.ſ.p.ſic viffinit᷑: Eſt mima pars
cõpoſitę voq vel ẽ vox idiuidua ꝗ ſcribi
põta dꝛ a lego.⁊ iter uł itero·q̃ſi legitera
q; legẽdi pbet iterułq; legẽdo iterat᷑.Iñ
H ⁊ Bᷓ alis.⁊ hocle.vt Sciẽtia litteralis
que de litter tractat.vel ꝗ litteratũ efficit.
Itẽ a littera dicit᷑ hic litteratus.ti.et hic
litteratoꝛ.ton ⁊ litterat.ta.tũ. Litteratoꝛ
el litteratꝰ.nõ dĩ ille qui habet multos
libꝛos: inſpicit ⁊ reuoluitvt monachꝰ qᷣ
ꝓpꝛie põt dici antiq̃rius:q; antiq̃s hiſto⸗
rias habet ad manũ·ſᷣ ille vicit᷑ litteratoꝛ
Vel litterat qͥ ex arte de rudi voce ſcit foꝛ/

mare lras ⁊ cõiũgẽ in ſyllabisa ſyllabas
ĩ dictiõibo⸗ dictiões ĩ oꝛonibꝰ.⁊ oĩones
ſic cõgrue ꝓferre ⁊ accentnare. VPñ Hie/
ronymus ſuper Mattheu. Aitteratoꝛ in/
quit erat qui gramatus gręce vicitur.
Aitteratoꝛius.ria. riũ.qð pꝑtinet ad lr̃as:ul
ad litteratoꝛẽ · vel qð tractat de litterł vel
qð efficit litteratoꝛe vel litteratũ.

Aitterariꝰ.ria.riũ.idẽ qð litteratoꝛiꝰ.ułlris

plenus. Oñ lug de cini. dei. Cu quidaʒ
litterarius DHarronis oꝑa pdicaret.
Aitterula.lę.dimi.i.parua littera.
Lithimos.i.impatiẽtia calcata· vel crude/
litate irriſa.⁊ dicitur a lithos.
Lithos gręce.latine dicitur lapis.
Lithoſtratũ.ti.n.Sa h̊ lithoſtrata.tę.i.pictu
ra arte elaboꝛata:i dĩ a lithos:qð ẽlapis.
⁊ſtratos qð ẽ variatio.Fit aũt ꝑuulis cri/
ſtis ac taxillis.i.qᷓdratis lapillis tinctj in
varios coloꝛes. Idẽ dꝛ lithoſtratos: hic
lithoſtrat. Oñ Joanis.i9? In loco qͥ dĩ
lithoſtratos. Eſt g lithoſtratos variatio

coloꝝ in pauimẽto. cõgeries viuerſoꝛũ
lapidũ vinerſoꝝ coloꝝ:uł pauimentũ:uł

opus mirifice factũ/uł etiã aliud opꝰ oũ/

taxat ſit lapidũ varioꝝ coloꝝ. Et nota ꝙ

glo. intlinear Joanis.i? dic: Lithoſtra/
tos gręce.i.iudiciũ vel iudiciale latine.
LZiticen.cinis.i.canẽs cũ lituo.⁊ dꝛ a lituꝰ.⁊⸗
cano. Iñ ̊ liticina.nę.pe.coꝛ.mulier ꝗ cuʒ
coꝛnu cantat.
Aitote.tes.vel litota.tę.vt ait greciſmꝰ ſub
ſcemateĩterpᷣtat᷑ min dicẽs⁊ plus ſigns
ut NMõ nouus/imo ver. aſte nõ ẽ iſipiẽs ·

ͤ ſapiẽs · Gen ſpecies nõ vidẽt᷑ ſimpli /

citer vici:imo multiplicit. Et munera nõ
ſpernas,/p libent᷑ ſuſcpias.Del ecõuerſo·
ch plus vicit ⁊ minſigt· vt dic Dapias.
Et ut viẽ wrainale⸗ Bet ſub ea firmãdo
negatio bina.Et ſiclitote ſit cĩ duęnega
tiões vnã faciũt affirmationẽ ut Gedeo
necnõ⁊ ſcribo dꝛa liton qð ẽ diſſolutio
quia duę partes reſoluũt in vrnrã.
Luura.rę..deletio · vel feditasnõ q̃liſcũq;
ſed maxime litteram̃. .
Litus.toꝛis.neu.ge.eſt terra aquę vel mani
vicina:r a ledo.ois.q fluctu elidat᷑ vel
illidat᷑. Del oꝛa lito.tas.qd ẽ ſacrificare ·
q; marinarij ꝑiculis marinis liberatiin li/
toꝛe ſolẽt dijs marinis litare. Oñ Dona/⸗
tus dicit in cõmẽto ſuꝑ Dirgiliũ·ꝙ litus
dr locus iux altare vbi litatio⁊ mactatio
beſtiaꝝ fiebat. Seruius aũt cõtradicit ei
dicẽs H̊ nõ valere:q;ꝛ pᷣma hui noĩs litus
02

ꝓducit. DHñ Duidiꝰ epi. Mõ ꝓſectur lito/
ra bobo arat. Sʒ pma hui ꝓybi lito coꝛri/
pit.h eñ mag friuolũ eſt. q; ſepe ſyllaba g
ꝓducit᷑ ĩ pᷣmitiuo:coꝛripit᷑ i deriuatiuo:uł
ecõuſo. Oł litꝰ oĩ a ligo. gas.qꝛ ligat frã.
Iñ litoꝛe.rea.reu.⁊ h̊ ⁊ ;̊ litoꝛalis.⁊ hᷣ le.
IAnuenit᷑ etià lit.ta.tũ.a lino.nis:K coꝛ.li.
Nituus. tui.m.s.i.coꝛnu gracile.⁊ dẽ a lito
tas./qꝛ eo cõuocabant ad litandu. Lituus

etiaʒ dꝛ baculus curuꝰ qͥ augures vtebãt᷑

Vel paſtoꝛes.⁊ tunc eſt ge..
Aiuens. entis.i.niger.liuidusiuidus.

Aiuidus. va.vũ.i.nigerſubnigeriratus

iuidus: icit᷑ a liueo⸗-ues.
Aiuoꝛ.or.m.t.i.liuiditas vel inuidia:doloꝛ⸗

uł vuln bm Mug Pap. oic: Aiuoꝛ ẽma/

cula nigra:nigredo uł iuidia. ꝛope autẽ
liuoꝛ ẽ plaga virgapꝑinſflatio vulnerſcum
palloꝛe.Et ꝓd.pma. Pñ Duidiꝰ. Paſcit
in imis liuoꝛ poſt facta quieſcit.
Aixa. xę.m. p.i.mercẽnariusputa qͥᷣ ſequit

exercitũ in expeditione.⁊ poꝛtat aqua ad
opus exercitus in caſtris.
ixabudus da. vũ.q latis incedit paſſibꝰ
ad modum lixę· vel limilis lixanti.
Aixen.i.qq dꝛ a luxos:q̃i luxẽ q ſit ſoluta
ALixiuiũ.uij.i.liſciuin.⁊ dicit a lixen.
Qixoꝛ.oꝛis.m.t.i.poꝛtitoꝛ aquę.
ixus.xa xũ.i.in qqua coctus.
Aante O
Locatoꝛ.ofleſt ille qͥ rẽ aliquã certo pᷣcio
vel certa mercede alicui vtẽdã cõcedituł
aliũ re ſua mercede ſibi cõuenta vti ꝑmit/
tit.vt cũ loco tibi domũ meã ad habitan
dũ in ea· ego vicoꝛ locatoꝛ.Cu vo qui ſic
vtenſeu advſũ recipis ↄductoꝛ nücupar
vt in. c.j.de lo⸗? condu.
Loculus.li.oimi.a loc.vñ ⁊ locellus aliu
oimi. Eſt aũt loculus.pe. coꝛ.paruus loc
Itẽ loculus ẽ burſa Hñ Joãnis.i2? Fur
erat? loculos habensea ꝗ mittebãt᷑ coꝛ/

tabat. Itẽ eſt feretru ñ Auq. 7e Et teti ⸗

git loculũ.i.feretrũ.

Locuples.plet.oĩs ge .i. oiues. vĩa loc'2

plenꝰ.q̃ſi loq plenꝰ.⁊ plurimaꝝ poſſeſſio/
num poſſeſſoꝛ. S
Locus.cinomẽ eteroclitũ ẽ. Nã in ſingu⸗
lani ẽ ge.maſ.̊ loc. ̊ in plurali ẽ ge.maſ.
T neu.hi locia h̊ loca.Et oꝛ loc tã ſba q;
quatitas qᷓ aliqͥ locale circũſcribit᷑. Jtẽ
locus vꝛ maxima ꝓpoſitio vel habitudo
vñ trahit᷑ argumẽtu·tã in dialectica q; in
rhetoꝛica. Iñ h ⁊ B̊ localis.⁊ le. qdð loco

cõtinet᷑ ułcircuſenbit᷑. Iñ localit:adu.G

localitas.tai. Enõ ꝙ loc ꝓpecẽ quãtitas
circuſcribens coꝛpꝰ. Bʒ Hloca. coꝝ. pꝛie

c his vicut᷑ i bo paſſiones habet᷑ oci

aut ad logicos ꝑtinet. Et ſic talis fit oiui/
ſio locoꝑ: alij itrinſecialij medij. Itẽ loc
eſedes argumenti: vel id exqͥ ad ꝓpoſitã

aſtionẽ ↄuenies trahit᷑ argumẽtu. Item
locus vꝛ facultas:copia/ptãscõditiotẽ/

pusoccaſio/opoꝛtunitas/dignitasanto
ritas.honoꝛ:magnitudo:maiſtas.faſtigi/
um:ſplẽdoꝛ:gradus glia. Et vt greciſmꝰ
dic. SFlrgumẽta locos:hoĩes loca vid bĩe.

ocuſta. ſte.ẽ ꝑpuũ aial vẽte noxiua pluſq;
cętera aĩalia frugibo nocet.⁊ dẽ a lõgus2

haſta·eo ꝙ pedibus ſit long velut haſta.
Kaban ant ſup Matthen. oic: In dict
Arnulphi galliaꝝ epi repim mimũ genꝰ
locuſtaꝑ fuiſſe ĩ veſerto iudęę q; paſtusẽ
baptiſta vſq; hodie aparet ꝙ coꝛpuſ/
culis in modũ digiti manus exiliho? bꝛe/⸗
uibꝰ in herbis facille capiũt᷑coctęq; i oleo
paupeꝝ pbẽt victü. Chꝛyſoſtomꝰ v vic
Iſte locuſtęſut volatilia ꝗdam mũda.ꝑᷣ
pParua.⁊ nõ ſatis in altũ volãtia.ocuſta
etiã iuenit ꝓ quodam genere herbaz.

Locut ta.tu. participiũ ſcribit᷑ p.c. licʒ ſuũ

ꝓbũ ·ſciʒ loqr ſeibat᷑ ꝑ q. Dicit eni Lꝛi⸗
ſcianus ꝙ deponẽtia deſinẽtia ĩ quoꝛ mu/
tãt eã in cu.⁊ ſumẽtia tũ/faciũt ſupinũ.vt
loquoꝛ locutũſequoꝛ ſecutum ⁊c.

Lodix.oicis.maſ.ge.quicqͥd in lectulo ſup

onit.? ꝓpꝛie pãnus villoſus.Et pdu.pe.
gti. Oñ ꝗuuenalis.Magneęmẽetis opus
nec de lodice paratt. “

Aogicus.ca.ci.i.ſermocinalis ułrationaliſ
dẽa logos:qð ẽ ſermo vel ratio. Oñlo⸗
gica dꝛ triuiũ qͥt ſmocinalis/.qꝛ oſiſtit ĩſer

monibo.⁊ excellẽt vialectica vꝛ triuiũ/qꝛ
H alijs artibo triuij cõſiſtit in ſermonibꝰ
Et iuenit grece declinari p eodeh̊ logice .

ces. Mñ logici vicũt᷑ triuiales uł vialectici

Itẽ logica oꝛ quędã ſpecies megicine.ira
tionalis. Oñn logici vicunt᷑ q d mediciqͥ
viſcuſſis ętatũ/regionũuł ęgritudinũ qli/

tatibo/art curã rõnabilit᷑ ſcrutãt᷑.Et a logi

ca ſᷣm quãalibet ei ſigtionẽ.h⁊ G̊ͥ logicalis

le. Iñ logicalit: adu, h logicalitas. tatj
QLogiſma.mę.f.p.i.cogitatio ul ſermo ułrõ

bm Hug· Pap. vo vic logiſm cogitatio

Logiſtricus.ᷣca.cum.pe.coꝛ.i.ſermocinalis
vVel rationalisvel cogitabilis.

ogiũ. gij.n. .. rationabile reſpoſũ.i. ſine j
uolutroa dĩ a logosqð ẽ rõ. Itẽ h logiũ

lie

Ngent⸗
Pfiſigi
9
geaſn;
wa bie.
din.
gplole
aſ

.
eN NA

mns⸗
int
eena
Gnrin
Lrlog
mo 1
ytn

gi · di manuale ſcilʒ exiguꝰ pãnus ⁊ ou/
plexauro⁊ gẽmis.⁊ q̃ttuoꝛ cõtext᷑ colo/
ribus.habẽs magnitudinẽ palmi ꝑ q̃drũ
cui intexti erãt duodecim Rcioſi lapides.
HPic pann etiã rationale di.⁊ ſuꝑhume⸗
rali circa pectus pontificis ãnectebat.
Zogographus.i.ſciptoꝛ publicę rationis
7 v; a logosqð ẽrõa gphos ſcriptura.
Zogos.i.ſermo ułratio bᷣm Mug. Oel ſᷣm
Hieronymũ ĩ epła ad Paulinũ. In pn/
cipio inqᷣt erat ꝓbũa vbũ erat apud deũ
deus erat vᷣbũ. Logos grece multa ſigt
Mã ⁊ verbũ ẽa ratio ſupputatio⸗ cauſa
vniuſcuiuſq; rei ꝑ quaʒ ſut ſingula ꝗ ſub/
ſiſtüt· ꝗ vniuerſa recte itelligimꝰin chꝛiſto
q; videlʒ chꝛiſtus dꝛ ꝓᷣbũ:q;tũ ad patris
Dicẽtis mãifeſtationẽ. Cauſa q;tũ ad reꝑ
creationẽ. Ratio q;tuʒ ad creatarũ oꝛdi/
nationẽ. Supputatio q;tũ ad oꝛdinatoꝝ
dDiſtinctionem.

Zogotheca. ce.ↄ.p.qͥ vel quęſermonẽ facit

in copulo. Mel qui edictũ imꝑatoꝛis vel
alicuius pꝛincipis populo nũciat.
Loligo.ginis.ſt.qͥdaʒ piſq vt dicũt ſepia
q habet ſtrumà nigerrimi colon amariſ⸗/
ſimi ſapon plenã.Hñ ponit᷑ qñq; ꝓ nimia
gamaritudine. DPonit᷑ etiã loligo ꝓ herba
amara. Iñ loligine. nea. nea. ad loliginẽ
ptinẽs.uł de loligine exiſtẽs.Et loligino/
ſus ſa.ſũ.plenus⁊ abundãs loliginibus.
Loliiũ.lij.n. s.illa mala herba ꝗ creſcit inter
ſegetes · malũ ſemen facit qð ſimiliter dẽ
loliũ.Iñ lolioſus.ſa.ſũ.i.plenus lolio.

Longanimus.ma.mũa h bęclõgaminis·
h me.ꝓ eodẽ·ſcilʒ qͥ nullis paſſiõibo ꝑ/

turbatᷣ ad vniũᷣla ſuſtinẽda patieus eſt.
Aongeuus. ua. uũ.i.longi ęui.ſcilʒ ſenex. Iñ
B lõ geuitas.tat.i.longi ęui vita vel etas.
onginquꝰ.q̃.quũ.i.remotꝰ Iñ lõginqͥtas
QNongiturnꝰ.na.nũ.i.diuturnꝰlõge durãs.
Iñ lõgit᷑nitas.i.viut᷑nitas MHñ Baruth.
4* In longiturnis diebo. Et. ʒ? Mt ſcias
ſimul vbi ſit longiturnitas vite. Del ßm
alia litterã. Obi ſit longiturna vita.

Nongus.ga.gun.dẽ a lieneo ꝙ ſic poꝛrectuʒ

ad modũ lienis. Et ↄpaturlõg gioꝛ.ſimꝰ
Iñ lõge.giꝰ.ſime⸗ h̊ lõgitudo.vinis.Et
cõponit᷑ · longus. bilõgusoblõgus ſemi⸗
long. Itẽ talõgq;longꝰ.i.valde longꝰ.

Aopbos.vel potiꝰ laphos gręce.iceruus.
oqculus.la.lũ.pe.coꝛ.i.aliquãtulũ loquax

loquax. cis. oĩs ge.i. aſſiduabũdãs i locu
tiõe. Iñ h loq̃ctas.tat.i.abũdãs locutio
Loquela.leę.ꝑ vnũ.l.pe p.⁊ d a loquoꝛ.

Loꝛamẽtũ.ti.d a loꝝ.⁊ dicunt loꝛamenta
plura loꝛa. vel laqaria. vel in parietibus
tabule · vel aliqua ligna que mittunt.
oꝛar. ria.riũ. qð ad loꝑ ꝑtinet ul toꝛtuſ
ſolutus:vel ligat h loꝛariꝰ. rij.i. toꝛtoꝛ.
oꝛeus.rea.reũ.i.toꝛtus:vel ſolutus. vel li/

nl ad loꝛũ ꝑtinens.

oꝛica. cę. pe. p. r a loꝝ.ri.q; lor caret. So
lis eni circulis ferreis cõtexit᷑. Iñ loꝛicat.
ta.tũ.qͥ habet loꝛicãvel loꝛica indutus.

NLoꝛipes. dis.coĩs ge.i.claudusqͥ bʒ pedes

toꝛtos ad ſimilitudinẽ loꝛi. Mel qͥ bʒ pedẽ
ligneũ qbuſdã lor religatũ. Et coꝛ. pe. taʒ
in ntõ q; ĩgtõ. Vñ Juuenalis.Aoꝛipedẽ
rectus derideat ęthiopem albus.
Aoꝛu. ri.i coꝛrigiauł coꝛiũ:ułhabena freni.
Et ꝓd.lo.On Oꝛatiꝰ in epi.Seruus ha⸗
bens pꝛeciũ loꝛis non vteris aio.
Notb.· interpᷣtat declinãs:uł inictus:q; facij
ſodomoꝝ nõ cõſenſitᷣ eoꝝ illicita carnis
incendia declinauit.

Lotio.onis.i.ablutio.vel lauatio.

Lotiiũ.tij.ẽ lixiuiũ cũ q̊ veſtes abluũt᷑. Mel
lotiũ dꝛ vrina. Et vt dicit Mrinas hoiuʒ
ſed lotia vic aſinoꝝ.
Aotus.ta ci.i.ablutus.⁊ dẽ a lauo.as.

. ante B
Aubꝛicus.ca.cñ.i.labilis.⁊ dꝛ a laboꝛ beris.
Pꝛope lubꝛicũ ẽ illudqð quãto mag te⸗/
net · tanto mag labit vt anguilla. Et etiã
illud vꝛ lubꝛicũ in qͥ quis labit vt via lu⸗
toſa.⁊ aqᷣſa: glacies. Dñ in pᷣs. Fiat via
illoꝝ tenebꝛę ⁊ lubꝛici. Et vt dicit Pap:
Qubꝛicus differt a labili·.qꝛ labile ẽ qð la
bit · ſicut fluuiꝰ. Lubꝛicũpo nõ d ꝓpꝛie qꝛ
labit· h in qͥ q labit᷑. Itẽ lubꝛicꝰ oꝛ qͥcqͥd
labit᷑ oũ tenet.vt piſcis ⁊ ſerpens. Onde
Labilis ẽ fluuiꝰ.dicat lubꝛic anguis. Itẽ
lubꝛicus aliqñ dꝛ leuis:vitioſus.vanus⸗
friuolusĩeptꝰlaſciuꝰ.luxurioſus. defluẽs
Aucanar.nar.n.t. fonea in luco.⁊ dẽ a luc'.
QAucanica.cę.qðdã genꝰ cibia vt vicũt. ſal⸗
cicia⸗ d a lucania:qꝛ pᷣ in lucania ẽ facta.
Aucaniſta.ſteę.ↄ.p.qͥ legit lucanũ ułimitat
Aucanꝰ.ni.qͥdã woeta⸗ oꝛ a luxqꝛ int cętoſ
foetas eluxit: vt dilucide tractaretlon/
gu conſtructionis hyꝑbaton ſp euitauit.
Itẽ lucanꝰ.na.nũ.adiectiue põt eſſe pa/
triũ vel gẽtile. Itẽ h lucanis ꝓuĩcia vltra
Komã. Item iuenit᷑ hec Luca cequedã
ciuitas· Iñ lucanꝰ.na.nu.patriũ: h ⁊ hęc
lucẽſis.⁊ H ſe.Itẽ inẽit᷑ h̊ lucan.ni.i.ſplẽ/
doꝛ matutinꝰ.⁊ tũc cõponit᷑ añlucanꝰ.ni.i.
05

2ð õäl

eruptio auroꝛe ante lucẽ canẽs.i.albẽs.
adiectiue añlucanꝰ. na.nu.i.añ lucẽ ſurgẽſ
Aucar.canln. t cecunia vel pciũ ex luco col/
lectum. qð vulgo di ſiluaticu: foꝛeſtage
gallicea dr a lucus.ci ꝓdu.pe. gti. Item
luenit᷑ h̊ lucar.car. maſ.ge p q̃dã aue quę
pulcre⁊ dulcit᷑ canit pᷣ mane quando lux
emanat. ⁊ tunc vicit᷑ a luce.⁊ coꝛ.pe.gti.
Aucas interptat᷑ ipſe cõſurgẽs ul iple ele⸗
uans. 7 a luce. Jpſe eni fuit cõſurgens
a müdanoꝝ amoꝛeeleuds ſe in amoꝛe den
per contemplationẽ.
Aucellum.li.i.paruũ lucrum.

Aucerna.nę.d a luciniũ ula luce. q̃ſi itra ſe

lucẽ arcẽs. Eit tñ bꝛeuis H̊ ſyllaba. lu. Oñ
Perſiꝰ. Biſponite pinguẽ nebulã doꝛmire
lucernã. In ſ lucernula.lę.dimi.i.ꝑua lu⸗
cerna. Et lucernariũ. narij.i. cãdelabꝛũ⸗
q ſuſtinet lucemã. lucemoſuſ.ſa.ſũ.i.ple
nus lucernis lucernariria. rin.qð ꝑtinet
ad lucernã. Et hic lucernari. narij. ꝗᷣ facit

lucemas:a hęclucernaria. rię. vxoꝛ eiꝰ. vel

etiã mulier faciens lucernas.
Aucibilis. ↄ.ta hᷣ le· qð aptũ eſt vt luceat.
Aucidarius.darij.quidã liber ĩ quo multa
elucidantur: dicitur a lucidus.
Qucidulus.la.lũ.pe.coꝛ.aliquãtulũ lucidꝰ.
Aucidus. da.on.i.ſplẽdidus. Et viffert a
lucibili.q lucidũ ẽ qð aliũde illu miat. Au
cibile vοc:qðS ꝑ ſe lucet. ꝗñ luciditas.tat

Aucifer. ra.ru.pe. coꝛ.i.lucẽ ferẽs. Itẽ h̊ lua/⸗

fer ri.i.ven vel ſol. Et H luciſera. re.i.luna⸗
q; R alijs ſtellis iſte feruũt lucẽ. Aucifer aũt
ſolẽ ꝑcedẽs mane nũciãs tenebꝛas noct
lumine ſui fulgo: is aſpergit. Aucifer etiã
metaphoꝛice or quiqã angelus malus.

Auciferani hęretici a Lucifero ſmirnę eßo

oꝛti · ͥ ep̃os catholicos ·ͥ inſtãti ꝑſecutõe
pſidię arrianoꝝ cõſentietes erãt poſtea
coꝛrecti in cathedrã redire delegerũt·oã/
nates qð pus crediderunt. ſiue qð credi/
iſſe diſſimulauerũt·q̃s eccleſia catholica
matno recepit ſinn tanq; Petꝝ poſt fletũ
negationis hãc illi matrchanitatẽ ſuꝑbe
accipiẽtes eos reciꝑe uolẽtes ab eccleſię
coiĩone receſſerunt. c ipſo Aucifero au⸗
toꝛe ſuo qͥ mane oꝛiebat᷑ cadere meruerũt.
Auafuga.gę.coĩs ge.lucẽ fugiẽs.⁊ dꝛa lux
⁊ fugio.gis. Itẽ hęclucifuga.ge.di qdam
auis ꝗ ſemꝑ fugit aſpectũ viei.
Aucigena. nę.cois ge. uce genit · ul genita.
Audna.nę.dea part.ſcilʒ Juno uł Hallas ·
IZiana·⁊ vicit᷑ a lux eo ꝙ naſcentibus
Rbeat lucẽ·vel q; ſit i luce naſcẽtiboa eos

recipit ⁊ fouet.vt fingũt poetę.Et dẽpta
media ſyllaba dẽ hęc luna.Et ꝓdu.pet.ſic
glia denolatiua deſinẽtia in naſicut vult
Pꝛiſcianꝰ. Et in greciſmo vꝛ. Ipſaq; ca/
ſtrenſis ſimul eſt lucina curialis.
Aucinia.nig auis ꝗqdã ẽ ꝗ mane canẽ ĩcipit.
7 dꝛa luce·q; catu ſuo ſignat oꝛtũ dieiqᷓi
lucidia. Meęc eadẽ vꝛ acredula. Meęc vul/
go dꝛ roſmolꝰ.i.philomena. Oñ Dꝛatiꝰĩ
b̈mo. Lucinias ſoliti ĩpẽſa pꝛãdẽ cocptas.
Aucinii.nij.cincẽdela lucernęq; dat lumẽ
Aucratiuus.ua.uu.i.adqͥſitus:qð aliqs lu/
cratur. vel ꝑ qd q lucrat. dicit a lucrũ.
Qucrinus.numaſ.ge. quidã lacus dictus a
lucrũ ·quia olim ꝑ copiã piſciũ vectigalia
magna pſtabat. Inde lucrinus.na.nu.
Lucrun.cri.i.adᷣſitiouł ex negocio ĩcremẽ/
tum. Inde lucroſus.ſa.ſũ.i.plenus lucro.

Aucta.tęi.pugna.⁊ dr a latus.teris.i.a cõ/

8

plexu lateꝑ:qbꝰ cõminꝰ certãtes initũtq

greca appellatione athletę vocant.
Auctificus.ca.cũ.pe.coꝛ.qui.facit vel deſigt
luctũ.vel de quo habetur luctus.
Auctuoſus.ſa.ſũ.i.plenus luctu.
Auctus.tus.tui.i.ploꝛatus.⁊ d a lugeo.
Aucublandus. da.dũ.i.lucẽs blande.
Aucubꝛatio.onis.ſ.t.nocturna vigilia. Iñ
lucubratiũcula. lę. dimi.i.vna modica vi/

gilia · ſcilz ſtudin vigilantia vnius noct·

vl minumũ de luce.

Aucubꝝ. bꝛi.i.modicũ lumẽ ułmodic igniſ

qᷣ ſolet ex ſtuppa cęra fieri · ̊ vndecũq;
fiat ſic dicita fit in vmbꝛa. dẽ⁊ lucubꝛa.
Aucubꝛatus.ta.tũ.i.parũ lucens.
Luculentus.ta.tũ.i.plenluce.i.clarusaꝑt⸗
ſplendidus. ⁊ oĩ a luce ⁊lentos.quod eſt
plenũ Oñ ⁊ homo vĩ luculẽt/q ẽ lingua
darus:i ſermone ſplẽdidus. Iñ luculẽtia
tię.i.daritas lucis plenitudo.
Auculeũ .lei.genꝰẽ albi marmori naſcit in
chio inſula: cui Aucullꝰ cõſul nomẽ dedit
delectatus in illo·pmũ Romã uxit vel

aduexit. ſolũq; pene q̊ marmoꝛ ab ama-⸗

toꝛe nomen accepit.
Auculus.li.i.paruus lucus.
ATucus.ci.mal.ge.i.denſitas arboꝝ ſoli lucẽ
detrahens.i. nemus adeo denſũ ꝙ ſol ibi
lucẽ nõ põt. DNDñ ꝑ ↄriũ dẽ luc a lucẽdo.
Audibilis.⁊ Hᷣ le.apt ludovel ad ludẽdũ.
QLudibꝛiũ.bꝛij.i.deriſio.⁊ qdð illudit.⁊ dꝛ a
ludo.dis Mel ludibꝛiũ·ẽ res aliqᷓ ꝗ ludo
⁊cõtemptui haberi digna ẽ. Dñ 2 Ma⸗
chab. 82 Audibꝛio habitę ciuitatiniuriã.
Audibũdus a.n.i.ludo plena ſilis ludẽti.

—

l

u
la

ult
plen

ſaſi
*
Nl
n
Nnt

D
DMB

nG
M

f⸗

gui
Tud

ge⸗

nun
e

giſn

lucree

dig

ln

ſn

i

in Audicrũ.cri.n.s.i.ludꝰ.⁊ dꝛ a ludo.dis.Et ſ̊ luna in cęlo dꝛ.diana in ſiluispſerpina

li ludicrus.cra.crũ.⁊ H̊ ⁊ B ludicr.a H̊ crea in Iifernis. Iñ lunat.ta.tũ.i.curuat ad mo/
—M plurali ludicresludicra.⁊ nõ ludicria.vt vũ lunęiã dimidię.Et lunatio.onis.itẽ/⸗
D vult Pꝛiſcianꝰi ſũt ĩ eodẽ ſenſuſcilʒ ludo pus in q; luna recedit a ſolea poſtea cõſe/
. plenus uł qð ludis gerit᷑. Iñ ludicroſus. quit᷑ eũdẽ. Itẽ lunatio.i.curuatioa tũc dꝛ
eicl ſa.ſü.i.plen ludicruł ludibiliſ.õm Mugj. a luno. nas. Itẽ iuenit᷑ ̊ luna.nę ꝓ quadã
Nf NPHaßpß.vo dicit. Audicra ſüt ludoꝝ carmia ciuitate oli ędificata ad modũ lunę iã vi/
Brn ułturpia ihoneſta:uł certamia ꝗ ĩ ludis midię/ſed modo deſtructa eſt. Inde hic
Nn gerũt. Et coꝛ.di Onde ⁊ᷣluroꝛa.Audicra hec lunenſisa hocſe. .
Sie dicturus ocis noſtra noceos. Aunatic.ca cũ.qᷣ ſingulis lunatiõibo vexat
DAtltmi Audius.ij.malſ.ge.iioculatoꝛ. Iñ h ludia T mẽte laboꝛat.⁊ ꝛ a luna: q; ſingulis lu/⸗
estv die.i. ioculanrr. nationibo cõtingit.cũ luna e plena. Hos
kaluan. Qudix.cis.x.ge.quędã veſtis ẽa dĩ aludo etiã lunaticos vulgꝗ vocat. q; ꝑ lunę curſũ
na dis. Et dicut ludices veſtes a ludiſthea/ ccomitãt eos iſidie oemonu. Et nõ qer
Nn tri. Cu eni egrediebant᷑ de ludi ꝓſtibulo vitio lunę nõ patiũt lunatici·bᷣ oemones
nn. iuuenes han velamẽto tegebat caput et eos his vexant tẽpoꝛibus.vt ꝑ lunã infa/
Nwi faciẽ ne cognoſcerent·q; ſolebat erubeſcẽ ment lunę creatoꝛem. .⸗
Wür quilupanar intrautt. V Aunula le. dimui pua luna. Del ẽ quoddã
xo QAudulus.li ꝑe.coꝛ.dimi.i.paruus ludus. genꝰ moniliũ. Hopꝛie lunulę ſunt aureę
*— Auecula.lę.viminutiuũ.i.parua lues. bullule dependẽtes i ſilitudinẽ luneę facte.
„ Aues. uis.f.t.i.ms cula· ſoꝛdes· ul peſti lẽtia VBñ Ila. In die illa auferet vñs oꝛna/⸗
urla moꝛbo⸗ repẽtinꝰa dẽ a luo.is,p deturpare mẽtũ calciamẽtoꝝ lunulas.? toꝛq̃s. Iñ
vag. vel dẽ a labe · vel a luctu.qꝛ luctũ facit.Eſt lunulatꝰ.ta.tu.i.moniliatlunulis oꝛnat.
enĩ repẽtinꝰ langoꝛ ſimul cũ moꝛte veniẽs. Aupa.pę.vxoꝛ lupi.Et etiã meretrix dicit
Augubꝛis.ↄ.t.⁊ R̊ bꝛe.i.flebilMiis. lupa ꝓpter ſimilitudinẽ rapacitatis.
n. Auidus.da.dũ.i.maculoſusvel lue.i.tabe Aupanar.nar.i.pſtibulũ.dom meretricũ.
d. fluẽs: dꝛ a lues. Itẽ liuidꝰ reꝑit p eodẽ. Auparius.parij.⁊ Hͥ luparia:dẽ canis qͥᷣ lu⸗/
u Aumbago.ginis.jt.i.lumboꝝ debilitas. os ꝑpſequit᷑.⁊ ad h̊ officiũ eſt cipuus.
an Aumbare.ris.n.t.qð ⁊ H lumbarbar/oĩ ꝑ upatũ.ti.n.S.qdᷣ dã gen aſperoꝝ frenoꝛũ
mon apoco pã.i.cingulũ circa lũbos:⁊oꝛa lũbꝰ factũ ad modũ detin lupoꝝ·qͥ in q̃les ſũt
ů“. qꝛ eo lubi religant· vel q; lübis inhereat. Silit᷑ lupatũ ineqle eſt? graui moꝛdet
nain Idẽ dꝛ coxale bꝛachariũ⸗ renale.Sʒ vllij vicũt ꝙ lupatũ eſt molinellũ ipſius
nauig ꝓpꝛie renale·eſt quod renibꝰ alligat· ſicut freni. ꝓducit pa.
Aaben ventrale crca ventrem cingulum. Auꝑcus.ci.i.pan. Vel ſacerdos panis.⁊ dẽ
„ Aumbatoꝛiũ.rij.idem quod lumbare. luꝑcꝰ.q̃ſi lupos arcẽs a pecoꝛibo:q; pan.i.
e Aumbitfragiũ . gij.n.S.i.ractio lumboꝛum. deus paſtoꝝ lupos arcet. Iñ hᷣ luꝑcal.cal
vidd Aumbꝛic.ci.pe.pꝛo. vmis inteſtinoꝝ⁊ trę. pe. ꝓ.feſtũ uł tẽplũ panis· vel foſſa paſto/
aeng 7 dĩ alubꝛicus.vel lũbus.q̃ſi lubꝛicqꝛ la⸗ raliũ ludoꝝ in luco q̃ſi theatrũ facta.
B ſKiand bit vel q; in lübis ſit. Iñ lumbꝛicoſus.ſa. Aupillus.li.oimi.i.paruus lupus. .—
ſu.i. plenus lumbꝛicis. Aupinariũrij.⁊ lupinetũ.ti.in eodẽ ſenſu ·
intetn QAumbulus.li.dimi.i.paruuslumbus. iocus vbi creſcũt vel abũdant lupini.
lronin . Aumbo. bi. ob libidinis laſciuiã dictus eſt · IJupinꝰ.ni.m.s.pe p.qddã gen legumĩs.⸗
ninn Aꝓꝓq in viri coꝛoꝛe voluptat cauſa in lÜõbis dꝛa lupus· q; ſonitu ſuo terret lupos. Cũ
ebuns eſt · ſicut in vmbilico in feminis. enĩ lupꝰ lupinos ĩtrat · ipſi folliculi ſonat. .
Aumẽ inis dĩ a luo.is.q luit.i.purgat⁊ de Tita ille terret. Atẽ lupinꝰ.na.nũ.adiectm̃
let tenebꝛas. Iñ lumineꝰ.nea.neu. de luĩe i.res ꝑtinẽs ad lupũ:vel de lupo exiſtens
divi exiſtẽs · vel ad lumẽ ꝑtinẽs:uł clarꝰ. Et lu⸗ Iupus.pi.eſt beſtia voꝛax q̊ᷓ valde ĩſidiat
S minoſus.ſa.ſũ.i.clareo ꝙ exſe habeat lu⸗ ouibus.⁊ dĩ a lycos gręce · qd oꝛ lupꝰ la⸗
an itn mẽ. Sʒ luiatũ ẽ.qð alinde lumẽ accepit. tine. Oel dĩ lupus:q̃ſi leopus:qꝛ q̃ leoni
l Aumiare.ris.n.t.i.lumẽ ułqð lumen facit:⁊⸗ ita ſit illi virtus in pedibo. Oñ qcd pede
aei oĩa lumẽ. Et h̊ ⁊ B luiar.⁊ G re.adiectiuũ. Hſſerit nõ viuit. Rccipit᷑ etiã lupꝰp lupa/⸗
icna⸗ Auna.nę.l.p.dicta Eiq̃ſi lucina · q; luce lucet to Mñ Ouidiꝰ triſtiũ. Et placide duros
Gal Alliena. AQumẽ enĩa ſole accipit.⁊ acceptũ accipit oꝛe lupos.i.frenos. Itẽ lupus oꝛ
HeruG reddit. Et ẽ eadẽlunadiana.⁊ pſerpina etiã qͥ dã piſcis ad ſimilitudinẽ lupi:quia
sncn A4
—

etiz impꝛoba voꝛacitate piſces alios ꝑ/

ſequit᷑. Lupus etiã vꝛ ferreus arpax qᷣ et
canicula dꝛ. Et vĩ ſic qꝛ ſiqͥd ĩ puteũ ceci/
derit · rapit: extrahit.tẽ lupus etiaʒ dr
moꝛbus:qͥ vt plurimũ in qͥlibet diuite dẽ
mnaſci.Et vꝛ ſic qꝛ rodit carnẽ hoĩs ·ſic lupꝰ

niſi remediuũ aliquod fiat .ſcilʒ gallina vel

aliud aĩal loco dolenti ſupponat.
Aura.rę.F.p.i.os ventris vel cullei.
Aurco.conis.maſ.ge.i.auidus ⁊ immũdus
deuoꝛatoꝛ/qͥ multũ turpiter comedit.
Auridus.a.dũ.i.palliqus:obſcutꝰ.tene/
bꝛoſus/ſoꝛdidus: dꝛ a lura. Sʒ ꝓpꝛie lu/

ridꝰ coloꝛ.vẽ coloꝛ moꝛtui. Del luridꝰ dẽ

a loꝛo:qꝛ hmõi habeat cutẽſcilʒ pallidã.
Auſcicio.onis.ipſum oculoꝝ vitin.
Auſcilioſus.ſa.ſũ.qqͥ⁊ luſticioſus.ſa.ſũ.vjr.i.
qᷣ veſpere nil videt.⁊ dẽ a luſcus vel luce.
QAuſcus.ſca.ſcũ.qͥ tm̃ habet vnũ oculũ.⁊ al/
tero caret.⁊ dꝛ a luce⁊ carẽs:qꝛ luſcꝰ paꝝ
lucis habet · vel q; caret luce.⁊ nõ lucibus
Del dðꝛ a luce⁊ cuſtosquaſi lucis cuſtos
ſcilʒ oculi nõ oculoꝝ.
Auſoꝛ.oꝛis.m.t.d a ludo.vis.⁊ luſoꝛiꝰ.ria.
riũ.⁊ hoc luſoꝛiũ.ᷣrij.locus vbi ludi᷑.
Auſtralis.lis.ↄ.t h̊ le.dẽq;⁊ luſtrabilis
bile.i.qð facille põt luſtrari. Itẽ luſtralis:
q luſtrat· vel qð aptũ eſt ad luſtrandũ.i
urgandũ circũdandũ · vel luminandũ.
Aſttameneihlomt purgatio · vel circu/
itio · vel luminatio.
ſtricus.ci.pꝑe.coꝛ.i.nouus dies naſcẽtiũ.
dĩa luſtro.as.qʒuia foꝛte in talidie puer
purgabat᷑ apud gentiles.
uſtro. tronis.maſ.ge.vẽ ille q vagus eſt
nihil aliud agit.niſi ꝙ foꝛas luſtrat.
ſtrũ.ſtri.dꝛ ſpaciũ quiq; annoꝝ.⁊ dĩa

luſtro.ſtras:qꝛ oliʒ ſemꝑ in fine qͥnquẽnij

ſolebãt luſtrare ciuitatẽ.⁊ purgare.faciẽ/
do ĩ circũitu eiꝰ amburbale. Similit cir/
ca agros faciebãt. Dñ in hbymno. Auſtra
ſex qͥ iam ꝑacta ⁊c. Itẽ luſtrũ oꝛ obſcurũᷣ
latibulũ ferarũ.i.cubile ferarũ. Et luſtruʒ
d lupanar meretricũ.Et ĩ vtraq;ʒ ſigtiõe
dãa luſtro.as.ꝑ ↄtrariũ/q; parũ illuſtrat
i.illuminat. Oñ. Auſtra cubile fere quin/
quẽnia luſtra fuere. DNel ſic. Auſtrum cir⸗
cñitus · ſpaciũ · purgatio ſilua.
Quſus.ſus.ſui.i.iocus:a ludendo dictus.
utatꝰ.ta.tũ.i.iunctus ⁊ luto obuolutus.⁊
dã a lutũ/p cęno.⁊ eſt tractũ a poꝛcis:qͥ ſe
luto obuoluut. Et põt eſſe participiũ de
lutoꝛ taris. paſſino.
Quter.terisiconcha. vel cantarus aq̃rius

Aux.lucis.ſt.

lucis:? dẽ a luceo.ces.pᷣm Mug.

ſim Hug. Aut᷑ etiã dꝛ lauatoꝛiũa qdcũq;
vas purgãdis ſoꝛdibꝰ deputatũ. Vnde
quidã. DPic luteres vaſa purgãdis ſoꝛdi⸗
bus apta.

Auteus.tea.ten.i.croceus· vel qſi rube xel
roſeus. dꝛ ꝗ lutus ꝓ coloꝛe.ñ luteolus.
la.lũ. Itẽ a lutũ ꝓ ceno.dĩ luteus.tea.teũ.

i.ſoꝛdidus.vel luto plenus.Itẽ luteus dĩ

e luto eriſtens · vel ad lutũ ꝑtinens.
Autoſus.ſa.ſii.luto plenus vel ſoꝛdidus.

dicit᷑ a lutũ pꝛo ceno.

Autulentus.ta.tũ.i.ſoꝛdidus.fetidusluto

plenꝰ dꝛ a lutũ lentos.qð ẽ plenũ.Iñ
lutulẽtia.tię.i.fetuletia/fetiditalſ.ſoꝛdidatõ

Auti.ti.i ſoꝛdes terręcenũ: dꝛ a luo ꝓ tur⸗

pare:uł maculare.Hel lutũ dꝛ/quaſi lotũ
E cõtrarii · q; nõ ſit lotũ.i.munduũ.Etnõ
ꝙ iuenit᷑ hic lutus.ti.p quodã coloꝛe cro/
ceo⸗ q̃ſi rubeo.Et differũt in tẽpoꝛe·quia
lutus ꝓ coloꝛe pᷣmã ꝓduat ·ſed lutũ cę⸗

no eaʒ coꝛripitlicʒ qñq; gratia metri hęc

diſtinctio cõfundat᷑.Itẽ lutũ eſt ſupinuʒ
de luo.isX tũc ꝓducit pꝛimã.Dñ.Cellus

vnda lutũ faciũt a luo lutũ. Item. Cęnũ

dico lutũ·croce coloꝛ ſit tibi lutus. Das
luteü fragile · toga lutea tegmen herile.

Auuio.onis.i.tabes.fluxꝰ.fetiditas:ſoꝛdes.

ułturpis voꝛacitas. Oñ in hymno. Mẽ/
tibus pulſa luuionei.tabe vitioꝝ · vel fe⸗
Ditate.
ppꝛie eſt ipſa ſubſtantia.B lu/

men qð a luce manat.i.candoꝛ Penae⸗
93 Pꝛi/

ſcianꝰ videt᷑ velle. qꝙ luceo deriuet᷑ a lux.

Auxos gręce· latine vicit᷑ ſolutio.

xus.xus.i.ſolutio libidinis:· voluptas.
delectatio · oiſſolutio· abũdantia·licʒ etiã
ponat᷑ ꝓ qualibet ſuꝑfluitate magniſi-
centia.⁊ dꝛ a luxos.Et luxꝰ.a.ij.i.libidine
ſolutus.Hñ mẽebꝛa loco mota dicuntur
luxa.i.ſoluta. Iñ luxuria.rię.idẽ qð luxꝰ.

ſcilz ſolutio libidinis ꝓpe. Sʒ modo am

pliata ẽ appellatio.vt luxuria vicat᷑ ſup/
fluitas in coitu: in cibo⸗ in veſtitu. etiã
in alijs rebus. Iñ luxurioſus.ſa.ſũ.i.ſolu⸗

tus in voluptatibꝰ in libidine ꝓmptus

Sʒ ꝓdigus eſt ſũptuoſus· qui oĩa poꝛro

agit ⁊ qi pijcit. Itẽ a luxus dꝛ ̊ luxuries

rieiideʒ qð luxuria Sʒ luxuria ꝓpꝛieẽ in
coitu. Luxuries ĩ alijs attẽdit᷑. Et viffert

luxuria ułluxuries a libidine. ñ. Factũ

luxuries notat affectũq; libido. Qluxus
pꝛimũ vic a libet eſſe ſecindum.

Auta interpꝛetatnux vll amygdalum.

»“*

uegag
uühi⸗
Rägſog,,

Blnorg

nsteed.

Nhmnsi
s
hrcig.

nihg lt
dhdaro
ndpe⸗
wce
mmnnh
Mildlus
ns Das
ue.
nnsſades

NIN

V

G
uc lu.

anee Wecn

.
e mug
uiibu
auna
Nwcaln
nurtſup/
Gio⸗
vepods
gidaſn
n meen
nt

.

Mante TIm

Liittera obſcuꝑ in extremitate
m dictionũ ſonũ habʒ. vt TẽplũD

Aptũ in pᷣncipio.vt Magn'.
Mediocẽ imedio.ut MHmbꝛa
Itẽ ſola h̊ ſemiuocalis poſt.s.wonit᷑quod

mutaꝝ ẽ. vt Gmaragdus. ante liq dam
vt Ramnꝰ.⁊ añ.s.poſita in ſinali ſyllaba
noĩs · moꝛe mutę interpoſita.j.facit gtm̃ ut
Hyems·hyemis:velut inopsinopis:ce/

lebs.libis. ꝗtẽ.m.trãſit in.n.et maxie.d.c.

q.t.ſequẽtibo. Docali qͥʒ ſequẽte intipit

b. vt Combuſtꝰ cõburo.Finalis dictiõis

ſubtrahit᷑.m.in metro/plerũq; ſi a vocali

incipiat ſequẽs dictio.vt Illu expirantẽ

tranſfixo pectoꝛe flämas. Hetuſtiſſimi tũñ

nõ eã ſꝑ ſtrahebãt.Enniꝰ i.x?aĩaliũ. In/
ſignita fere cũ milia miliũ octo. AXnceps
etiã vel liquida vꝛ:qꝛ poſt muta poſita ſic
l.r. n. in eadẽ ſyllaba cõem facit ſyllabaã.

Macedo.donis.fuit qͥdã rex.OVñ ꝗqdã tra

dicta eſt macedonia. Jñ macedoniꝰ.nia.
niuũ. ⁊ B ⁊ B macedo.inis.⁊ h̊ ⁊ B macetes
tis. gentilia. Et coꝛ.ce. ODñ Lucanus. In
macedũ terras miſcẽs aduerſa ſecundis.
Atem Auroꝛa. Paulo vir macedo poſt
hoc in troiade paDꝛret.

Macedoniani hęretici a. Macedonio epo

dicti ſũt· negãtes deũ eſſe ſpiritũ ſanctũ.
Maocellũ.li.n. S. dꝛ a macto.tas:q; ibi ma/

ctant᷑ pecoꝛa. Iñ macelluluʒ.li.dimi.Et H

macellio.onis: h̊ macellariꝰ.xij.qͥ pecoꝛa
mactata carnes vendit. Oel macellũ dẽ a
macero.ras.qꝛ ibi carnes macerantur.
Macer.cra.cru.i.tenuis ⁊ ſubtilis. Iñ ma/
critudo.dinis.⁊ hęc macies.ciei.i.exilitas
coꝛpoꝛis. Macer etiã eſt ꝓpꝛiũ nomen.
Macera.rę.i.macellũ. Inde hic macerariꝰ
i.macellarius.
Maceria.rię.f.p.ꝛ a macros.Et macerię
dicũt᷑ longi ꝑietes:qbus vineę vel alind
claudut᷑. Ite maceria dꝛ mẽbꝛanula ſecũ/
vinaꝝ·qua iuoluũt᷑ pueri in vtero·ꝗ vi/
uidit᷑ in partu ⁊ ſequit᷑ puerũ. Dñ ſuper
Geñ.ʒ8: Quare viuiſa eſt ꝓpt᷑ te mace/
ria? dic vna glo. Secũdinaꝝ mẽbꝛanula
quã rupit cn manũ emiit.
Macerio.onis.i.maceriarũ conſtructoꝛ.
Machera.rę. f.p.pe.ꝓ.i.gladius longꝰ ex
vna ꝑte acut: dꝛ a machia:qð ẽ pugna.
Machia gręce.latine dicitur pugna.
Machileſt tunica talan tota hyacinthina
pñns ad pꝑedes ſeptuagitaduo tintinabu/

la · totidẽq; ĩmixta ac dependentia mala

punica.⁊ acuitur in fine.
Machina.nę.f.p.oẽ qdð igenio ꝑat᷑ vt ma/

nualis baliſta. ſilia:et ꝓpe illa q ad pu/

gnã parant᷑.licʒ etiã ꝗlibet artificioſa cõ/
coſitio· ul ↄſtructio vicat᷑ qñq; machina.
Et iuenit᷑ etià machina ꝓ iſidijs.⁊ coꝛ.pe.
Machinis.nis.dꝛ a machina.Et ſunt ma⸗
chines inſtra ęꝗdificioꝝ·ſic victa a machi⸗
nis·qbus inſiſtũt ꝓpt᷑ altitudinẽ parietũ.
Machinoſus.ſa.ſũi.plenus machinis:vel

argumẽtoſus ingenioſus ad machinas

faciendas. vel inſidioſus.
Machinula.lę.dimi.i.parua machina.
Macia.cioꝝ.pluralis nũeri.i.tteſtina ·ſcilʒ
ꝗ ſoꝛdes eliciũt. Inuenit᷑ etiã macia.cię p
quadãa ſpecie valde darnra.
Maciecula.lę.imi.i.parua macies.

Macilentus.ta.ti.i.macer.macie plenus.

Iñ macilentia.tię.i.macies.

„*½

Macoꝛ.oꝛis.i.macies.⁊ d a maceo ces.
Macredo.vinis.i.macies. Dnde Ruroꝛa

Moꝛtalis maculę nulla macredine fuſca.
Macrobiꝰ.bij.longeuꝰ interp̃tat᷑ eſtno/

mẽ phi platonici latini? dẽ a macros/qð

ẽlongu.⁊ bios · qð ẽ vita. q̃ſi longę vitę.

Macrobij etiã victi ſunt quidam in india
ouodecim pedũ ſtaturã habentes.
Macrocoſmus.mi.i.maioꝛ mundus.⁊ dꝛ
a macrosqð eſt longũ coſmꝰ mundus.
Vnge greciſmus.Sʒ ſignas mundũ ma/
ioꝛẽ ꝑ macrocoſmũ. Mic alio noĩe dicitur
megacoſmus.

Macrologia·eſt longa ſentẽtia:res nõ ne

ceſſarias cõphendẽs · vt Legati nõ impe/
trata pace retro vnde venerant domum
reuerſi ſunt.
Macros vel macron gręce. latine vꝛ lõgũ
Mactus.cta.ctũ.i.magis auctus.i.plenus
gloꝛia · ſcilʒ bonus:valens⸗ dĩ a magad

uerbio auctus. Inuenit᷑ etiazʒ mactus ꝓ

mactatus: tucdꝛ a mactoꝛ.ar..Et nota ꝙ

nulla termĩatio iſtius noĩs mact.cta.ctũ.

eſt in vſu · niſi terminatio vti·ſcilʒ macte · qᷓ
terminatione vtimur tã ꝓ ntõ q; ꝓ vtõ.
Machla.lę.i.nota:vitiũ turpitudo. Ma/
cula etiã dĩ ſquama loꝛicę a filũ retis.
Maculatꝰ.ta.tũ.i.cõtaminat. deturpatꝰ.
coꝛruptusinqͥnatusa dẽ a maculo.as.

Madian ⁊ epha regiões ſũt vbi habitãt

oꝛomedarij. l
Madiditas.tatis.idẽ eſt qð mador.dor.
Madidulus.la.lũ.i.aliquãtuluʒ madidus
Madidus.da.vũ.i.hũidus:K dꝛ a madeo

05

Maadius dij.ſᷣm Papiã menſis quidã ſic
dicx. eo ꝙ; tũc fra madeatq ⁊ maius vꝛ.
Madoꝛ.doꝛis.m.t.i.pluuia.humiditas.
Madula.lę.vas ad vrinã recppiendaʒqð
etiam hoc madellũ vicitur.
Magale.lis.n.t.vicit᷑ a magar.quaſi ma/
gare.l. poſita pꝛo.r. Et ſunt magalia calę
paſtoꝛales.vel caſe afroꝝ viles.Eadem⸗
mapalia·ſed in magalia pᷣma/ꝓducit᷑ in
mapalia coꝛripitur.
Magal.lingua punica noua villa dicitur.
Maggdalu.li.quoddã oppidũ fuit.ñ ma/

gdalenus.na.nuũ. Minc victa eſt Maria
magdalena. Et H magdalene. nes. grece
acuit᷑ in fine.⁊ interpᷣtat᷑ turr·bm Hug

eſt. g. eiuſdẽ ſyllabę cũ.d.Et nota ꝙ cuʒ

addit᷑ Maria·debet dic Maria magda

lena.licʒ hoc nomen magdalena ꝑ quãdã

noticiã ſumat᷑ ꝓ Maria peccatrce. Põt

etiam dia magdalenę ſi magdalenę po/
natur expoſitoꝛie.
Magiſter.ſtri.i.autoꝛ:didaſcalus:erudi⸗/
toꝛ. Inde hęc magiſtra. ſirę. ⁊ hic magi/
ſterculus.li.i. paruus magiſter in ꝑſona
vel potius in ſcientia. Iñ magiſtercula. lę.
Itẽ a magiſter.tri.ꝛ magiſter.ſtra.ſtrũ.
adiectiue.Et hoc magiſteriũ.rij.honoꝛ ul
vignitas· vel officiũ magiſtri.⁊ hic ⁊ hęc
magiſtralis.⁊ hͥ le. ꝓtem magiſtri dicunt
mailoꝛes ciuitatis· vel ſenatoꝛes · cõſules
iudices. Iñ hic magiſtratus.tus.tui.eoꝛũ

vignitas. Et ſepe magiſtratus ĩuenit col/

lectiue/ꝓ ipſis.ſcilʒ qͥ magiſtratũ habent

Et magiſtrat eſt vᷣbale huiꝰ vᷣbi magi/

ſtro. as. Itẽ magiſter cõponit᷑ cũ gtõ mi⸗/
lituʒ.⁊ dꝛ magiſtermilitũ.huiꝰ magiſtri/
militũ.⁊ tũc notat dignitatẽ magnã quã

q̃ͥs habebatĩ vrbe romana.⁊ is modo oẽ
mareſcalcus. Sʒ quãdo ſunt duę partes
poteſt fieri ſuppoſitio ꝓ quocũq; aliquos

milites magiſtrate.
Magmas · loc qdã ẽ ð qͥ habet᷑.j. Reg·iʒ:
Magnamenti.ti.i.diuinamentũ. Et ꝑ ſyn

copamhoc magmentũ.ti.quoddaʒ pin/

guiſſimũ extũ vel ſecũdũ pſectũ. Papias

etiã dicit: Magmentũ alij pinguiſſumuʒ

inteſtinũ·alij ſecũda pſecta. Coꝛnutus vo
ulcquid mactaturi oiſtmbinn.

agnalis. lis.ð.ta hoc le.magnus· vel j
magna facit. Onde illud. Loquebantur

varijs linguis apoſtoli magnalia dei.

a gnanimus. ma. mu. pe. coꝛ. 7 hic ⁊ bee

*

magnanimisa hoc me.in eodẽ ſenſu.i.au/

axfoꝛt/ magni aĩ ad vifficlia incipiẽda

T patiẽda Oñ Judiq Se Magnanimoꝝ

reꝑta eſt cõtẽtio. Iñ magnammitas.tat
ſcilʒ ſpontanea reꝝ vifficiliũ aggreſſio.
Magnas.natis.ↄ.t.qui magn eſt in ppło
potens.Et ꝓ eodẽ dĩ magnat.ta.tu.pe.

pꝛod. Dñ Ecq. 20. Dir pꝛudẽs placebit

magnatis.
Magnes.netis.m.t.quidã lapis ſcioſus
indicusferru ad ſe trahens.⁊ ꝓd.pe.gti.
Magnificus.ca.cũ.i.ſublimis:generoſus.
gloꝛioſus/qͥ magna facit. Iñ magnificen/

tia. tig. ſpontanea reꝝ vifficiliiũ ↄfſũmatio.
Magniloquus.qua.quũ.qͥ magna loquit

Iñ h̊ magniloqͥũ. quij.i.magna locuno.
nagnus. na. nu. cõpat᷑ irregularit᷑ maioꝛ
maxumꝰ. Et cõponit᷑ ꝑmagnus.pᷣmagnꝰ.

tãmagnusq;magnꝰ.oĩa ꝓ valde magnꝰ.
Magog gog ſunt gentes ferociſſimę int
caſpios montes ⁊ mare caſpiuũ ·a magno
Alexandro indluſe bę ſunt exiturę crca
finẽ mũdi.⁊ magnã ſtragẽ hoibo illaturę.
Maguderis.mal.ge.vel maguder ꝑ apo/
copam.Et eſt maguderis ſecidus caulis

qui naſcit᷑ in tirſo abſciſo · vel ipſe tirſus
abſciſus. Oñ Vꝛiſcianus dicit:q ſiãt fru/
gem.i.genus caulis qui naſcit ex ea parte
cuius radix ſirpis auellit᷑. Del vt alij di/
cũt ſaliginc. Et facit actm̃ in im ablatiuũ

in j.tm. Onde. Im tm̃ faciunt hęc quartru
noĩa caſum. Dim burim tuſſim magude/

rimq; ſitimq;.

Magus.gi.maſ.ge: ut d ĩ hiſtoꝛijs:magi

Dicunt᷑ a magnitudine ſcẽtię. Nuos eniʒ
greci phos · perſe magos appellant · iudei
ſcqribas.latini magiſtros· pm Hug. Pap̃.

vicit:Magi olim ſtellaꝝ interpꝛetes di/

cebantur .ſcilʒ qui pᷣdiuinabant qualit᷑ ſe

haberet quiſq; cũ naſceret:ſicut de his le⸗
git᷑ in euangelio qui natũ chꝛiſtũ ãnũcia ,/

uerũt. Cuius artis ſciẽtia vſq; ad euãge/

liũ fuit conceſſa:ut edito chꝛiſto nemo de-

inde natiuitatẽ alicuius de cętero interp/
taret. Hoſtea magi etiam dicti ſunt qui

vulgo incantatoꝛes⁊ malefici ob facinoꝝ

magnitudine nucupant. Hi elemẽta cõ/

cutiũt:mẽtes turbat hoĩuʒ.⁊ ſine vllo ve/
neni hauſtu violẽtia tm̃ carmis ĩterimũt
Inde magicus.ca.cũ.Et nota qꝙ oꝛienta⸗
les ſolẽt pnalere ĩ arte magica. Oñ qñq;
oẽs oꝛiẽtales dicut᷑ magi.Et diuidit᷑ ars

magica in ſᷣſtigiũ ⁊ maleſiciũ. Hꝛeſtigiuʒ
eſt ſenſuũ humanoꝝ illuſio · vm hoc incre/⸗

dibiles reru mutationes vident᷑ fieri· vt
ſcilʒ tre cumulus videat᷑ caſtꝑlapillꝰ ta/

wT⸗
ſtni
Cona
aiet
Auune
ſCon
uiͤe
ſchzi
fes.
meſe
noi
Mu
Nenun
Gci
Pulian
Auu
wotud
zwee
w
enin
tic
Nt⸗
ſnns
ſtte
6
gi
vo
N
ti⸗
twar
ſcre⸗
non
ne
M

M
M.
mnale
We
Mahe
nde
ir
hini

hnnsnt
c
GKnp
nii

Gplcd

maoſs
ncen,
fimdo.
nogui⸗
Wimu
inuge⸗

G

1 4
Menaa
4

alek

euſs
fiitfn
tapen
ng

eng
rud
uthuir
ai
no **
gute/
üntqein
honof
cnend⸗
edlo
nsienn
a Nici
co,
Gnahad
inin
9

lẽtũ·ſeges cohoꝛs militũ galeata. Male/

ficiũ aut cũ gnãalit᷑ poſſet dici qdᷣlibet ma/
lefactũ:hic tñ ſpedaliter illud dĩ qͥ nobis

ita dęmones ſubijcim vt nobis pareant
miſſatica nra deferẽtes. Oñ qͥdã. Dir ma/
gusẽ magnꝰ.magꝰ ẽ ci fit lupus agnus.

Maialis.lis.m.t.poꝛcꝰ domeſticus et pin/
guis carens teſticulis.

Maieſtas.ſtatis.f.i.honoꝛ: dignitasſplẽ
doꝛ.⁊ dẽ a maioꝛ/q̃ſi maioꝛ ptãs. Jñ ma⸗/

ieſtatiuus.ua.uũ.i.poteſtatiuus
Maioꝛica ⁊ minoꝛica inſulę ſunt hiſpanię
maioꝛ ⁊ minoꝛ.ꝗ⁊ baleares dicunt.

Maius maij.qͥdã mẽſis dict a maioꝛibuſ
ſic iuniꝰ a iunioꝛibo.Cũ enĩ Ahomul iſti /

tuiſſet rẽpublicã diuiſit płm ĩ duas ꝑteſ

ſcilʒ ĩ ſenes ⁊ ĩ iuuenes.i.ĩ maioꝛes ⁊ mio/⸗

res.⁊ ad honoꝛẽ ꝑtiũ/ab illis ꝑtibꝰ duos
mẽſes noĩauit ſellʒ a maioꝛibo maiũ ·a iu/
nioꝛibo iuniũ ·ſiẽ habet᷑ in Ouidio faſtoꝝ
Maius dĩ a maieſtate·vel a maia matre

mercurij.⁊ iuniꝰa iunone·vel iuuentute ·

l a cõiunctione romanoꝝ ? ſabinoꝛũ.
Maniſculꝰ.la.lũ.pe.coꝛ.i.aliquatulũ maioꝛ
Mala.lę.f.p.i.maxilla dꝛ a malon:qð eſt

rotũdũ.q; rotũda ẽ Oeloĩ mala:qᷓi mola

a molo.lis.uła mãdo.is.Et ẽ mala ſuꝑioꝛ
mãdibula vᷣo ĩferioꝛ. Pꝛope aũt malęſũt
eminẽtes ꝑtes ſub oculis ſic dictę ꝓpt᷑ ro/
tũditatẽ. Itẽ a malon·dꝛ h̊ malus.li.qdã
arboꝛ.qꝛ fruct eiꝰ oĩuʒ pomoꝝ ſit rotũdiſ-/

ſimus. Oñ ⁊ illa ſũt vera malaꝗq vehemẽt
ſũt rotũda. Iñ h̊ malũ.li.rruct ill arbon.
Et h malus.li.arboꝛ nauis di:qꝛ rotůdus
ẽ ad modũ mali.vel d malus. q̃ſi malleꝰ.
uoꝛũ

qꝛ q̃ſi qbuſdã ligneis malleolis ſit.
volubilitate vela facilius eleuant. Dnde

Jſa.ʒo. Ponec relinquamĩ q̃i malꝰ naniſ.
Et pducit pᷣmã mala ꝓ maxilla.⁊ malus

pꝛo arboꝛe, malum ꝓ fructua malus pꝛo
arboꝛe nauis.⁊ hi mali.loꝑꝝ.ꝓ dentibus.⁊
malo verbũ.i.magvolo.Sʒ malus.la.lũ

⁊ſ̊ malũ.li.i.peccatũ coꝛripiũt pᷣmã. Dñ.
Mala mali malo mala ↄtulit oĩia mũdo.

In rate triſti malũ cũ fragit nauita malũ.
Malo carere malis q; mala mãdẽ malis

Mala etiaʒ d ouis alba.⁊ inde cõponi

malonomus.

Malach hebꝛaice · latine rex. interpꝛetat.
Malachiasinterpᷣtat᷑ angelus oni.i.nũciꝰ

Quicqͥd enĩ loquebat᷑· quaſi a dño eſſet

mandatũ ita cqedebat.
Malachim.i.regũ:qͥ ftio ⁊ q̃rto regnoꝛuʒ

volumie ↄtinet᷑. Meliuſq; ẽ multo mala/
chim.i.regũ:q; malachod.i.regnoꝛũ dicẽ.

MNõ enĩ multaꝝ gentiũ regna deſcibit · D
vniꝰ iſraelitiei pſi qͥ tribubo duodeci c2
tinet · ſic dicẽ Mieronym in ꝓlogo reguYu.
Malagma.matis.n.t.qddã medicametũu.
dĩa malus.la.lũ. Oel malagma di:quia
ſine igne marcet.i.cõterit᷑. Sine igne oꝛ⸗
q; herbęulł ſpecies ex qbꝰ fit·nõ decoquũt
ſed macerant᷑.i.cõterunt᷑.Et dĩ malagma
ſicq̃ſi molagma.qꝛ molẽdo.i.terẽdo agit
Del põt dici malagma/quaſi malũ agẽs
i. educens curando. Hñ Saß.iõ? Eteni
neq; herba neq; malagma ſanauit illos.
Maledicus.ca.cũ.i.maledicens: coꝛri.pe.
Iteʒ maledicus eſt qͥ obloquit᷑ hoĩ ei de/
trahendo.⁊ eũ obloquijs depꝛimẽdo.vt
c.j. de de. male.
Maleficus.ca.cñ.pe.coꝛ.i.malefaciẽs:incãa
tatoꝛ. Inde hoc maleficiũ.cij.
Malefidus.da.dũ.quando ẽ vna dictio
poſita ex male? fidesſigt illũ qͥ leuitatẽ
abet. ⁊ nõ ſeruat fidẽ. Sed qñ ſunt duę
partes ſigt illũ cui non ſeruatur ſides.vt
Iſte eſt fidus male inter hoſtes.
Malicia.cię.f.p.dẽ cogitatio pᷣuę mentis.
Malicioſus.ſa.ſũ.i.detioꝛ malo.qꝛ frequẽt᷑
maluscallidus/aſtut.verſut.ſubdolus
inſidioſus. Iñ hęc malicioſitas.tatis.
Malignus.na.nũ.i.malusrixoſuſ.Et ꝓpe
diqͥ malicię votũ ⁊ opus ꝑagit. Iñ ma/
lignitas.tat/i.malicię opus vel voti.
Maliuolus.la.lũ.dꝛ a malus ⁊ volo.vis.
Iñ maliuolens.entis. Iñ maliuolent.tiꝰ.
ſime.aduerbiũ.Et h̊ maliuolentia.tię.
Malleatoꝛ toꝛis.maſ.ge.dĩ faber ferrariꝰ.
Malleolus.li.dimi.i.paruꝰ malleus. Itẽ
malleolus.pe.coꝛ.dꝛ nouellus palmes in/
natus pꝛioꝛis anni flagello · victus ſic · ob
ſimilitudinẽ rei · q; ĩ ea parte qua decidit
ex veteri ſarmẽto ꝓminẽs:vtriuſq; mallei
ſpeciem pᷣbet. In glo. aũt DPanieł.ʒ? oicũt
malleoli vimina vel ſarmenta arentia. Et
coꝛ.o. Vnde quidã. Malleoli ſarmenta
notantatq; viminia ſicca.
Malleus.lei.eſt inſtrumentũ fabꝛi.⁊ dicit
a mollio.lis·q̃ſi molleus:qꝛ mollit ferrum
vel qꝛ dũ calet molle eſt/cędit ꝓducit
illud. Inde malleolus.li.vimi. Hr
Malluuiũ.uij.vas ad abluẽdas manusↄ⸗
ad ſoꝛdes manuũ recolligẽdas aptu. Iñ
malluuianꝰ.na.nũ.vt malluianę ſoꝛdes.i.
ſoꝛdes manuũ in malluuio collecte.
Malo.lonis.mal.ge.dꝛ a malon/quod eſt
rotundũ. Malonem gręci comã capitis
vicuntquẽ nos cirrũ vocamus.
Malobatrũ.tri n.s.quoddã vngnentũ·a

malis lauandis ſic dictum.
Malogranat᷑.ti.qdaʒ arboꝛ:cuiꝰ fructꝰ dĩ
malognatũti. qꝛ habeat grana interius.
Idẽa malũpunicũ:Et nota ꝙ ſepe iuenit
malugranatu ꝓ malogranatu.i malagra
nata pꝛo malogranata.

„

Malomellü.li.genꝰ pomi
7 dꝛ ꝗ malũ ⁊ mel.qꝛ fructus eiꝰ habet ſa/
poꝛẽ mellis · vel qꝛ in melle ſeruetur.
Malon gręce latine vicit᷑rotundũ.
Malonomus.mi.paſtoꝛ ouiũ. Mala enĩ
dicit᷑ ouis alba:·nomos paſtoꝛ.⁊ coꝛ.pe.
Malua. uę. dẽ qdã herba.⁊ dꝛa mollio.lis
q̃ſi mollia·q; vẽtrẽ molliat. Iñ maluaceꝰ
cea.ceũ. res maluę: vel ꝑtinẽs ad maluaʒ.
Maluaceetiã dꝛ vilis nõ bonꝰ vt malua
Maluicia.cię.quędã veſtis dicta a malua·
q; ex maluaꝝ ſtamie ↄficitquã alij malo/
cinam alij maluellã vocant.

Malũ.li.i.pomũ.Et dꝛ malũ mult modis.

Eſt enĩ malũ armenicũ· vel armeniacũ ·qꝛ
ab armenia pmũ ſit aduectũ.Et ẽ malũ ci/

doniũ dictũ ab oppido cretęex cuiꝰ pomo

cidonicũ ↄficit᷑.Et ẽ malũ macianũ a loco
victũ vñ pᷣmũ aduectũ ẽ.Et ẽ malũ ame⸗/
rinũ.qꝛ amari ſit ſapoꝛis.Et ẽ malũ ꝑſicũ ·
q; eã arboꝛẽ ĩ ęgypto inbuit. Perſiꝰ. Hec
arboꝛ ĩ ꝑſida fructũ ſiccũ gnãt interfecto/
riũ. Qpud nos vo rotũdũ? ſuaue.Et eſt
malũpunicũ dictũ ſicq; ex punica regio/
ne ſit aduectũ.vel qꝛ gna habeat rubea · q̃i
punicea. Idẽa maligranatũ ·q; int coꝛtiq

rotũditatẽ granoꝛũ cõtineat multitudi/
nem. Itẽ ut vicit Hap. Mala oulcia vix
egerunt᷑phelegma nutriũt·fellis ardoꝛeʒ

mouẽt · iflationes faciũtq; ſunt frigida
humida. Mala vo acida matura.oĩib⸗
cõmoda ſũta bñ digerunt᷑. Sunt agre/
ſtia mala.ſtridunt cocta bene digerũtur.
Malus.la.lũ.oꝛ a melan.qð ẽ nigꝝqꝛ ni/
ger ſit ⁊ ꝑPũſus.⁊ cõꝑat᷑ anoꝛmale:malus
peioꝛ· peſſimꝰ. Iñ male peius peſſime adũ.
hęc malicia.cięa hoc malũ.li.ſubſtãtiue.
Mambꝛes:ĩtertat᷑ mare pelliceũ: uł mare
ĩ capite. Et fuit ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã. Dñ
ꝗdã ciuitas dicta fuit màbꝛe a noie illiꝰ.
Maãma.mę.f.p.dꝛ a mala.lłę.qꝛ rotũda eſt
vt mala. Iñ mãmilla.le.vimi.Et ſũt mã/
mę mulieꝑ:mãmille viroꝝ· vbera pecoꝛũ.
Papille vo ſũt capita mãmaꝝ ꝗ ſugẽtes
cõpꝛehẽdũt.Et coꝛ.pmã mamilla.Hnde
Juuenalis. Et nuſq; viſis triginta clara
mamillis. Licʒ ĩ illo vᷣſu pᷣma ponat᷑lõga

Mãaãmillas vir hʒ pec' vber.feia mamas.

melliflui doulq

Maãmona interpᷣtat᷑ oiuitię.⁊ ẽ nomẽ dę⸗/
monis/q eſt oiuitijs.et dĩ a mãmon.nõ
q; ĩ eꝰ dicione ſint oiuitię q; eis vtit᷑ ad
ccipiedũ·irretiendo laqueis viuitiaru.

Mãaãmotrephus.phi.puer qͥ lac viu ſugit.

Man.i.videre. Del vt dicit Hap: Man

qð ẽ mãnainterpᷣtat᷑ qͥd ẽ h. Cü eni deus
bus plueret mana filijs iſrael. qᷓt mirãtes

dixerũt. Manhu . eſt · quid eſt hoc:

Manaa·iterpᷣtat᷑ munꝰ.uł ſacrificiũ.ułho⸗/

locauſtũ·uł cõſolatio.Oñ Barnth. ᷣ. De
quibo emite holocauſtomata thus: fa/

cite manaa. vbi aliqͥ libꝛi habẽt miſericoꝛ

dias· vel mãna. Sʒ manaa eſt vera lra.
Manaſſes hebꝛaice· oꝛ obliuio latine Bñ
dictus eſt manaſſes·q̃ſi obliuioſus eo ꝙ;
pater eius Jacob ſit oblit᷑ laboꝝ ſuoꝛu.
Manceps.cipit.m.t.i.ſᷣuus.⁊ di maceps.

qᷓi manu capt.qꝛ maxie illi ̊ noĩe ceſebãt

q i bello capiebãt᷑.⁊ ĩſeruitutẽ redigebat᷑
Iñ h̊ mãcipiũ.pij.in eodẽ ſenſu.̊D modo
apliata ẽ appellatio huiꝰ nois mãcepsuł
macipiũ.vt oicat᷑ filiꝰ uł filia nõduũ ema/
cpata a pꝛe. Et inde qcqd manu capi et

ſubdi põtdi mãcipiũ.vt hõ/equus:ouis

Vec enĩ aĩalia ſtati vt nata ſũt:mancipia
eẽ putãt᷑.Nã⁊ ea ꝗ de nuero beſtiaꝝ ſunt
tũc vidẽt᷑ mãcipia eſſe:qñ capi uł domari
cęperint. Itẽ maãceps ↄpoĩt᷑ cũ e.vt eman
cepsa cũ ne:ut nemãceps.Et ut vic PHap
Mancipiũ nõ ſexũ/ᷣ cõditionẽ ſigt.
Mancinus.na.nũi.q vtit ſiniſtra manu ꝓp
dextra · vel ecõuerſo· pducit pe.
Mancipi.indecli.quicqd manu põtcapi.
Mancus.ca.ci.dicit᷑quaſi manu carens.
Manc etiã dꝛ cui aliqͥd deeſt ad ꝑfectio/
nem. Iñ mãcatus.ta.tũ.i.manu truncat.
Manqdatela. lę.i. mandatum.
Mandatũ.ti.n.s.qð mittit Oel mãdatuʒ
i.ceptũ. Mñ oñs in euãgelio Joannis.
Mandatum nouũ do vobis. Del man/
datũ ſᷣim Mo.eſt officiũ ab eo qͥ gratuitũ
gratis ſuſcipit exhibendũ.
Mandatoꝛ vꝛ ille qͥ aliqͥd mãdat alicui ut

ſibi vel alij aliquid faciat.

Mãdatari c q mãdatũ ſuſcipit ad iplẽdũ

Miãdibula.lę.i ferioꝛ maxilla.⁊ dẽ a mãdo
dis. Oñ Judid.is? Inuẽtãq; maxillaʒ.l.
mãdibula aſini. Et. infra. In maxilla aſini
⁊in mãdibula pulli aſinaꝝ deleui eos.
Mando.donis.m.t.qͥ multũ mandit· ſcilʒ
leccatoꝛ: ardelio gulo:comedo auidus-

eluo epulo. Et in eodẽſenſu h̊ ⁊ hc ⁊ B

mandax. dvacis. ꝓdu.pe.gti.

ca
Ne⸗
gta
t

iest

ſun
non
nin
ift
s
Tud
upe
En
bün

nede
1
.:
Wllbo,
wöde
drszfa,
Win.
undi
nuswa
nünpol
ubonts
pi
üdnn
dcnaa
pi
nnan,

„

.
nhap.

Meitn

Sns
aly/
gunutn

ulluint

tupin
M
nin
Sten⸗

S

Mandra. dꝛę.maſ.ge.i.bubulcus⸗ dicit᷑a
bobus ſibi cõmendatis.vel q; noĩa boum
mããdat memoꝛię. Del mandros di ouis.

Inge mandra/paſtoꝛ ouiũ

Mandragoꝛa.goꝛę. pe.coꝛ.eſt genus pomi
ſimilis paruo peponi · odoꝛe ⁊ ſapoꝛe vel
ſpecie· vel qꝛ habeat mala ſuaue redolen/
tia in magnitudine mali maciani.vnde ⁊
eam etiã latini vocant malũ terrę. Hanc
wetę antropoꝛeos appellant eo ꝙ habeat
radicẽ foꝛmã hoĩs ſimilãtẽ. I¶Xntropos enĩ

gręce.latine vꝛ homo: Cuius coꝛtex vino

mixtusad bibendũ dat illis quoꝝ coꝛpꝰ

pcurã ſecandũ ẽ·vt ſopoꝛati doloꝛẽ nõ

ſentiãt. Huiꝰ ſpecies ouęſũt.Fhmina fo/
lijs lactucę ſimilibo.mala generãas in ſimi/
litudinẽ pꝛunoꝝ. Maſculus folijs bethę
ſimilibo. De h̊ aũt pomi genere qͥdã opi/
nant᷑ ꝙ acceptũ in eſcã feminis ſterilibus
fecũditatẽ pariat. Oñ Geñ.ʒo. Egreſſus
Auben tẽpoꝛe meſſis triticeęĩ agro repe
rit mãdragoꝛas q̃s matri Lię detulit. Et
infra. Voꝛmiat tecũ hac nocte ꝓ madra/
goꝛis filij tui virtuus.
Manducus.ci.pe.pꝛo.i.ioculatoꝛ:oꝛe hiãs
turpiter mandens.
Mane.nomen indeclinabile eſt· vel aduer

binñ tẽpor.⁊ dẽ a manũ/qð ẽ bonũ. Quid

enĩ melius mane.qñ de tenebꝛis deuenit
ad lucem: M
Mane ·tetkel · phares exponit in textu Da
nielis.S Vñ. Mane thetelqʒ phares vi/⸗
gili ſi mente notares. Rapta reſignares
melioꝛa dares.
Manes.niũ.nibus.actõ manesuł manis
mal.ge.i.dij infernales · ⁊ aĩę infernales.⁊
dicũt᷑a manũ ·qð eſt bonũ ꝑ cõtrariũ · qꝛ
nõ ſũt boni.ᷣ efferi? crudeleſ. Hel manes
Dicũt᷑ a mano.nas.qꝛ late manãt ꝑ auras
Et ꝓducit pᷣmã. NHñ DHꝛatiꝰ epi.Carmiĩe
Dij ſuperi placant carmine manes.
Mango.gonis.m.t.i.mercatoꝛ.⁊ ꝓpꝛie vxe/
ditoꝛ equoꝝi dicit᷑ a manus eo ꝙmanu

agat equos. Et etiã qͥlibet mercatoꝛ põt

dici mangoquia res ſuas manu agat.
Mania.nię.ẽ ſanę mentis alienatiofuroꝛ
dicta ſic ab inſania:quã gręci mãniã vo/
cant. Del dĩ a mantin.qð eſt viuinare/qꝛ
hec amẽtes ⁊ inſanos facit:quon alij effi⸗
ciũtur leętialij triſtes · alij furioſi. Mania

etiã dicitur quędã furia infernalis.

Manica. cę.pe. coꝛ. eſt catena wel vinculũ qͥ
captiuoꝛũ manus ligant. dicit᷑ a manꝰ.
qſi manũ capiens. Oñ ꝓphᷣa. Et nobiles

eoꝝ in manicis ferreil.Itẽ manica eſtilla
pars tunicę· ꝗqͥ ẽ ab humero vſq; ad ma/
nuᷣ. Oñ vicit Papias: Manicę ſunt vin/
cula qbus manus vinculant. licʒ etiã tu⸗
nicarũ ſint. Iñ manicatus.ta.tũ.
Manichei · heretici a q̃dã perſa extiterunt
q̃ vocatus ẽ Manes:Mic duas naturas
7 duas ſubſtãtias introduxit.i.bonam et
malã: aĩas ex deo·.q̃ſi ex aliquo fõte ma/
nare aſſeruit· Ceſtamẽtũ vetus reſpuũt
nouũ ex parte recpiũt.
Manikfeſtus.ſta.ſtu.i.aꝑtꝰ.claruscertus
et dicitur a manus ⁊ feſtus:quaſi ad ma/
num poſitus pmptusMaʒ maniſeſtus
exꝑoni ſolet ⁊ nõ abſcõdi.Hñ etiã dꝛ ma
nifeſtus:q̃ſi manẽs feſtusa ẽ etymologia
Itẽ in feſto oĩa debẽt extrahi pulcrioꝛa
⁊in aꝑto poni.vñ⁊ dĩ manifeſtus.i.ꝓm/
ptus.apꝑt.⁊ palã poſit. Iñ manifeſtariꝰ.
ria.riũ.qͥ manifeſtatuł manifeſtat᷑:uł ma⸗/
nifeſte? aꝑte aliqͥd faciẽs. Itẽ manifeſtũ
ẽpublica⁊ famoſa ꝓclamatio ex certa ſcia
⁊ cerij autoꝛitatibo ꝓueniẽs.Et põt mãi/
feſtũ ꝓbari ꝑ multoſteſtes uł autoꝛes nõ
tñ ꝑ tot qð fiat notoꝛiũ.vide glo.iij.ni.c.
coõſtitutionũ.de xᷣ.ſig.li.vj.et.vj.q.ij.pla/
cuit. Spe.ti.ð noto.crimine.S.ſeqt ð ma/

nifeſto circa pn. v. dẽ. Manikeſtu eſt· qð

patet pluribus.ſed nõ oĩbꝰ. Sʒ notoꝛiũ
omnibus publice patet.
Mantin gręce.i.diuinare.
Manipularis.ↄ.ta ̊ re.⁊ manipularius.
ria. rin.ad manipulũ ꝑtinens ul de mani/
pulo exiſtẽs:ut manipulares milites:qui
ſũt de manipulo. Manipulares etiã di/
cimus eos qui ſigna ante regẽ woꝛtãt.Et
cõponit᷑ cõmanipularis.ris.
Manipulus.li.ẽ tantũ ſegetquãtũ manꝰ
caꝑe põt.⁊ dĩ a manus.qſi manũ inplẽs
Zeſt etymologia. Itẽ manipulus vꝛ ſo/
cietas ducentoꝛuʒ militũ:qꝛ anteq;ᷓ ſigna
eſſentmanipulos.i.ſaſciculos ſtipulę vel
alicuiꝰ herbe ſibi p ſignis faciebantuł qꝛ
oli bellũ manibꝰ incipiebãt. Inuenit᷑ etiã

maniplus ꝑ ſyncopã. Hñ Aucanus.Cõ/

uocat armatos extemplo ad ſigna mani/
plos.Itẽ manipulus dẽ oꝛnamentũ ſini/
ſtrę manus ſacerdotis.
Manna .indeclia hoc manna.natis.pe.coꝛ.
dicit᷑ quidaʒ cibus qualis de cęlo cecidit
filijs iſrael.⁊ vicit᷑ a manũ quod eſt bonũ
quia bonũ erat.Cuiuſcũq; eni rei ſapoꝛem
exigebat qui manna comedebat/talem
habebat. VHnde Sap.jõ Paratũ panẽ

de celo ᷣſtitiſti illis ſine laboꝛe oẽ delecta⸗/
mẽtũ in ſe habentẽ.⁊ oĩs ſaxor ſuauitatẽ.
Vel mãma dictũ eſt a manbu aduerbio
admirãtis apud hebꝛosq̃ſi quod ſignũ
ẽ hoc·vel quid eſt hoc. Et inde a manbu.i
ab admiratione quã ĩ mane habuerũt cũ
pmũ mãna reppererũt.dictũ eſt mãna Cũ
enĩ in mane pᷣ vidiſſent mãnaadmirãtes
cęꝓperũt vicere mahu · q̃ſi vicerẽt qͥd eſt h
q; bonũ·qᷓ; dulce. Inuenit᷑ etiã H̊ manna
nę.neu.ge.ſicut ⁊ paſca.ce. ̊ videt᷑ eſſe
regulas Hꝛiſciani:q; nullũ nomẽ neutꝝi

bma declinatiõe ułqͥnta iuenit. Sʒ põt

dici ꝙ Pꝛiſcianꝰ ĩtelligit de noĩbo latinis
Mannus.ni.i.palefredꝰ.⁊ dꝛ a manſuet᷑
eo ꝙ mãſuetudinẽ manuũ ſeq̃t.vel qꝛ mã⸗/
ſuetꝰ ſit· vel a manꝰ qꝛ manu nitat vucat
Manſionarius.ria.riũ.i.manẽs.·vxl ad mã
ſionem pertinens.⁊ dicitur a maneo.nes.
Manſiũcula.lę.vimi.i.parua manſio.
Manſucius.cij.i.edax/ad mandẽdũ ꝑat᷑.
Manſuet.ta.tũ.i.mitnulli iiuriã facics:ulł
domitus. q̃ſi manu vl manui aſſuetus.
Manſus.ſa.ſi.i.comeſtus: dẽ a mãdo diſ
Itẽ mãſus.ſa.ſũ.i.mãſuetꝰ tũcoꝛ a man/
ſueo.ſues.ᷣm Hug. tẽ manſus põt de/
riuari a maneo.nes.Vñ dicẽ Pap:Maãſa
comeſtamãſueta:mãſus dict a manẽdo
q; integꝝ ſit duodec iugeribo. Itẽ maſus
bm vulgare italicoꝝ dꝛ pars tręg duob⸗
bobus ſufficit in anno ad laboꝛandum.
Mantia.tię.i.diuinatio. dꝛ a mãtos.Et
ab eo cõponit᷑ necromãtia: pyromantia
aeromãtia·hydromãtiageomãtiachiro/
mãtia.oꝛnicomãtia. de qbo vide lodſuis.
Mantica.cę.F.p.i.ſarcina/ſcilʒ mola.⁊ di a
manus. Inde mãticatus.ta.tũ.i.mantica
oneratus: coꝛripit ti.
Manticula.lę.duminutiuũ.i.parua mãtica
Manticula ctiã dẽ pera paſto:alis.
Manticulus.li.dimi.i.paruus mãtellus.
Mantile. lis.pe.pꝛo.⁊ h̊ mãtele,.lis.i.vela⸗
men mẽſeul mapa.⁊ vĩ a mando dis·q̃ſi
mãdele.ułmãdile. Dlłmãtile:ſiue mãtele
q̃ſi manu tergile.et hᷣm hoc ꝓpꝛie ſic dicit
gauſape · qꝛ ĩ tergẽdis manibus ſᷣbet · vñ
7 ðr mãtile: vel mãtele:quaſi manus tela.
Mantos.i.diuinatio⸗ dꝛ a mantin quod
eſt diuinare. Itẽ hoc mante. tes. illud idẽ
ſcilicʒ diuinatio·ſcilʒ viſio poſitoꝛũid eſt
Ruiſoꝝ a deo. Et hinc filia Cireſię dicta ẽ
mantes.qſi diuinatrix. Mel mãtes dicta
eſt taʒ diuinatio q; filia Cireſiea manes
tueonquia manes tuaatur.

Mantua.tuę.quędã ciuitas lombardię de
ic fuit Hirgilius. MHn Ouidius.

Nantua Dirgilio gaudet Derona Ca⸗-

tullo.Heligneę genti gloꝛia dicar ego. Iñ
mantuanꝰ.na.nũ.gentile vel pattuũu.

Mantus.ti.eſt bꝛeuis amict.⁊ dꝛ a manꝰ

quia manus tegattm̃.
Manualis.lis.ↄ.ta h le. ad manũ ꝑtinens
Et hoc manuale.lis ꝓ quod libꝛo qui q̃i
ad manũ ſemꝑ habetur.
Manubig.biaꝝ.i. excubięg ꝑ ſpacia noct
vigilata dẽ a manꝰq; ꝑ manꝰ.i.cateruas
fit. Manubisę etiã vicũt᷑ ſpolia · exuuit·
victis extrahunt · ſic dictę · qꝛ manibꝰ vi⸗
ctoꝛũ extrahũt᷑ m Mug. Papß. vo vicit:

Manubis.ſpolia. rapingres de eᷣda mau

collectę. Manubię dictęſũt:qꝛ manibus
detrahũt.i.veſtes moꝛtuoꝝ. Hñ Ecech.
38. Et viripies manubias infinitas.
Manubꝛiũ.bꝛij.oẽ manica nł manicũ cuiꝰ/

libet ferri.⁊ dꝛ a manus:qꝛ manu tenetur.

Iñ manubꝛiatus.ta.tũ.Et videt᷑ ↄpoſitũ
a manu:a bꝛia/qð eſt menſura:qꝛ ita com/

mẽſurat᷑ ꝙ poſſit tenerni in manu·ſicut pa/

tet in cultello ⁊ ſecuri.

Manulea. leę.i.manica.⁊ dĩ a manus. Iñ

manuleatus.ta. tũ.i.manicatus.
Manũ gręce.latine dicit᷑ bonũ.

Manumiſſio. onis.eſt datio libertatis ff.

de acq.re.domi.l.adeo.S.cũ quis.in fi.Et

manumiſſus vẽ qͥ eſt lieratus a manu et

ptãte oñi.⁊ dẽ ſic quaſi extra manũ.i.po
teſtatem oñi ſui miſus.
Manupiariũ.rij.i.gauſapeq̃i manꝰ piãs.

Manus.nus.nui.f.ge.vĩ a munus · eo ꝙ
ſit totius coꝛponl munꝰ. Apſa enĩ oꝛi cbũ

miniſtrat. facit:ꝛ diſpenſat·oĩa dat. ? ac/
cipit. Oñ ab Ariſtotele· manus aſpellat
oꝛganũ oꝛganoꝝ.Inde manutus.ta.tũj.i.

magnas bñs man. Et coꝛ. bᷣmã. Mñ ꝓpuᷣ.

x? Man in manu nõ enit inocẽs malus.
Manutgiũ.gij.ẽ togilla cũ q̃ tergit᷑ manꝰ.

Maner cenis.maſ.ge.i.filiꝰſcoꝛtiuł adul/

terinuůs Deut? 23² Mõ ingredietur

manęer. ẽ de ſcoꝛto natus in eccleſiã oñi
vſq; ad decimã generationẽ.Iñ macen⸗/

nus.na.nuũ.i. adulterinus.

Mapa.pę.i. togilla.⁊ di a manus.qſi ma/

an „

nupia.i.manũ.pians. Iñ H̊ mapella.lę.uł
mapula.lę.ul mapellula.le.v imi. Mapa

eciam dicit᷑ pictura vel foꝛma ludoꝛum
Vnge diciturmapa müdi.
Mapalia.paſtoꝛalia tabemacula.
Maranatha vt dicit ꝗdã glo.ſuꝑ illud.j.

440
Gt
ane
tatul
Mn
We
Mn
ſnt
n .
etn
P⸗
Amea
Enan
W
ſton
ſeaun
tan

.

ihris ad Cor. ié6e Sit anathema maranatha. Et dꝛ moꝛtuũ vt dicit Iidoꝛus.ꝓpt᷑ h̊ q
ankn Sit anathema.i.ſeꝑata deo uł cõdẽnat᷑ nihil gignit viuũ · nihil recpit ex genere
n Maranatha i.donec veniat dñs · vel in viuẽtiũ:Nã neq; piſces habʒneq; aſſue
bani aduentu dñi. Maranatha em interpꝛe/ tas aquis⁊ lętas mergedi vſu patit᷑ aues
1Did tatur dominus venit. ſ ꝗqcũq; viuẽtia mergẽda tẽtauerqᷓcũqʒ
Maratron gręce.i.fenicuul. arte demerſa ſtati reſiliẽt: q;uis æhemet
minn Marceſcibilis. ↄ.ta H le.i.putreſebilis. illiſa· ſtatim excutiũt. Hoc mare ſauna/
lgiz Marcha · oꝛ comitatus terrę alicuiꝰ. Vñ riũ vocaturquod eſt in iudeęa. .
marchio vicit᷑ pnceps vel oñs marcheę. Margarita. tę.f. p. eſt qꝗdã gẽma pꝛęcioſa
Pprlundc Mircha etiã vicit᷑ quoddã pondus · ſclʒ cãdida:a mani dicta. DHñ oic̃ Iſidoꝛ.i⸗
atmts media libꝛa. vt dicit· marcha argẽti. etymo. Margarits bᷣma cididaꝑ gema/
enul Marciaton. neu. ge. genus vnguenti. ru:qua inde marganta aiũt vo catãq; in
unhy Marcidulus.la.ln.i.aliquatulu marcidus cõchulis mar h̊ genus lapidis iueniatur.
Rriar Marcidus. oa. dũᷣ.i. utridus · areſcẽs lan Ineſt eni in carne cochlee calculus nat.
Nhnin guens. Inde bęc marciditas. tatis. ſicut in cerebꝛo piſcis lapulus. Gignitur
— Marconiſtqdam hereticia Marcione autẽ de cgleſti roꝛe · quẽ certo anm tẽpoꝛe
Dites ſtoico phᷣo appellati· Cerdonis dogma co chlee hauniüt. Itẽ iuenit᷑ Hh margarituʒ
iiiin ſecutalten bonũalten inſtu ñʒ aſſeruit ti. Pꝛou. 25 Inauris aurea marganitu
lnrniin tanq; duo pncipia creationis. bonitat. fulgens qͥ arguit ſapientẽ. Inuenit etiaʒ
ãũü Marcoꝛ. co rli. marciditas macies. defect hec margarita. tę. ꝓ quadaʒ virgine glo⸗
rmiif q̃dã. Iñ marcoꝛoſus.ſ 2.ſu.i.ple marcoꝛe rioſa·a margarita gẽma dicts.
gun, Marculus. li.i. puſillus malic. ⁊ eſt oimi. Margo.ginis.incerti ge.licʒ qdã vixerint
i a marcusqð martellus vicitur. ꝙ ſit coĩseſt litus maris. dia giro. 48.
utbe⸗ Marc.ci.? malleus: eſt marcꝰ maioꝛ q;ᷓ mare. q̃ſi girãs mare. Cranſfert᷑ etiã hoc
malleus. dĩ a mollio.lis.ſicut ⁊ malleus nomen margo · vt dicat᷑ qoᷣlibet litus vel
emh uł q; maioꝛ ẽ ⁊ ſoꝛtioꝛ ad c.dẽdũ. Mare'è limbꝰ. generalit extremitas ul extrema
etia dĩ qͥdã euãge iſta iterpᷣtat excelſus pars cuiuſlibet rei. Iñ margineꝰ. nea. neñ.
5 mandato. Excelſus vtiq; pr euãgeliñ al hica hęc marginalis h̊ le.qð ꝑtinet ad
mnns tiſſ mi qd ſdicauit. Deil ſbumis mãdato marginem. vel quod eſt in margine. Onñ
örit dẽ rone ꝑfectiõis ĩ vita:q nõ ſolũ ſuauit gloſę dicunt᷑ marginales ꝗ ſunt ĩ margi/
wN mãdata coĩa.ſ̊ etiã ſhᷣlimiaſic ſũt cõſilia. nibo libꝛuad vifferentiã interlineaꝝ glo/
nunllo, Et vt dꝛ in q̃dã chꝛonica. Clandiꝰinꝑat. ſan · que ſunt inter lineas textus.
“ Marec euãgeliſta ſcribit:apli ꝑ oꝛbẽ di/ Maria. ri.ſ.ꝓ.mater oñi ꝓpt daritatem.
pis uidũt᷑. Marc'alexãdrię martyriũ ↄꝑleuit PHñ ⁊ Maria illumiĩatrix ſiue ſtella mar
ns Mare.ris.n.t.põt dici aquarũ gnalis col/ interpꝛetat᷑ · qꝛ genuit lumen mundi. Pe
Naidnan lectio.⁊ dẽ a meo.as.q̃ſi meare· q; ſꝑ eſtĩ viris ⁊ filjs duaruʒ mariaꝝ ſoꝛoꝛũ beatę
adut motu. Dis enĩ aq̃n collectio. ſiue ſalſa ſit · Marię matris dñi.vide.s.Cleophas.
nunslen ſiue vulcis abuſiue dĩ mare. Oñ Geñ.p̃. Mariſan.octauus menſis eſt.
unatili Coõgregationes aquaꝝ appellauit mana. Miniſca. cc·f. p.dĩ ꝓpe veſica ꝗᷓ circa podi
riMii Sʒ ꝓpꝛie mare cĩ cui ag amarę ſũt. Idẽ cem mariũ ex nimio fricatu ex vſu agẽdi
önu? dẽ quoꝛ/pelagus.fretũ:pontusoceanus opꝰ ſodomiticũ ſolet eructare. ñ Juue⸗
mimcf. abyſſus. Iñ marin.na. nũ. Et marinariꝰ. nał. Si podice leni:Scindũt᷑ tumidęme/
Galudul⸗ ria. rniũ. qᷓ iu mare exiſtẽs. Itẽ iuẽit᷑ mare Dico ridente mariſcę. V tñ qñq; mariſca
Gedetur tiberiadis.⁊ ẽ idẽ qð lac tiberiadis. Itẽ quęlibet weſica quę ex aſſiduo carnis fri/
lcidii iuenit᷑ mare rubꝝ.Et vt vꝛ ĩ hiſtoꝛijs ſuꝑ catu naſicitu. —
Fugt Exo. Mare rubꝝ nõ ẽ aqua rubea · H oĩs Maritellus.li.m. s.oimi.i.ꝑiui maritus. et
terra circũſtas rubeg ẽ · ex qvitiat᷑ gurges ſ maritella.lę. pua vxoꝛ: ul marita.
mnsdit⸗ T inficit᷑ᷣ.vnde miniũ acutiſſimũ decerpit. Maritimus. ma. mũ.q̃ iuxta mare exiſtẽs
Muicqd etiã ad eſũ ĩ fructibo ẽ in hũc co/ Iñ hec maritima.mę.i tis quę iux mare
Pp loꝛẽ cadit. Ob h gẽme ibidẽ rubeę iueniũt᷑ eſt. Pel maritima vicunt᷑ loca mari vici/
n ſn bumo ĩuolutęa int᷑ arenas attritę terre na.ſic victa:quaſi maris intima.
M coloꝛẽ ⁊ mar habẽt. Et vbinos dicimus Maritus.ti.maſ. gc.i.vir qͥ coniugẽ habet
rubꝛũ · hebꝛeus habet cãnoſũ · eo ꝙ cannę 7 a mas. Iñ bec marita. te. i. vxoꝛ. Et
lun ĩ litoꝛib abudãt. Itẽ iuenit᷑ mare moꝛtuũ maritus.ta.tu.pertinens ad maritum vel

maritã· vel maritatus ta. tuʒ. Et hic. bec

maritalis. hoc le.
Mars mart vꝛ deus belli. Et p ipſo bello
iuenita dẽ a mas marq; mariũ eſt mars.
Ad h̊ eni ꝙ ſit mars.i.bellũ/ꝑ viros pugt
maxie apud nos vbi ſoli mares pugnat.
Marſia.ſię.ꝗda ſra ẽ. Iñ marſus.ia.ſu. Ol
marſi ſũt dicti:qᷓi martẽ ſciẽtes: ułſitiẽtes
q; bellicoſi ſut. Et q; marſi multu valent
in incantatiõe ſerpentũ: ideo qñq; iuenit
marſus ꝓ incãtatoꝛe ſerpentũ. Nñq; ge/
neraliter pꝛo incantatoꝛꝛeꝛ. .
Pardlu. lię. quędã puicia eſtſiue regnũ.
Aarſupiũ. pij.ſacculus pecunię ſiue burſa
dĩ a marſuꝑon gręcoqð gręci ſic vocãt.
Martellus.li.imi.mediocris malleus.
Martyr. tyris. ge.cois grece latine vĩ teſt.
n teſtimonia/gręce martyria vicunt.
Iñ martyr teſtis dꝛ.q; ꝓpter teſtimoniũ
chꝛiſti paſſiões ſuſtinuit:? vſq; ad moꝛtẽ

ꝓ vitate certauit. Et inde hͥ martyniũ.rij.
crudiatus martyris/vel locus vel templũ

martyr-qꝛ in mẽoꝛia martyr ſit cõſtructũ
Vl q; ſepulcra ibi ſunt ſanctoꝝ martyrũ.
Martiꝰ.tia. ti.i.ad martẽ ꝑtines · uł belli⸗
coſus:Kda a mars.Et h̊ martius.tij.qͥdaʒ
mẽſis · ſic dict ꝓpt Martẽ romanę gẽtis
auctoꝛẽ.Fuit eni pꝛ Ahomuli.Et iõ Rho
mulus in honoꝛẽ patris:pmũ menſem ab
eius noĩe martin vocauit. Deliõ martiꝰ
dẽ a marteqꝛ ĩ eo ẽ feſtũ martis.⁊ ei cõſe/
cratꝰ ẽ menſis ille·qꝛ eo tẽpoꝛe cũcta aĩan/
tia ad martẽ agũt cõcubedi volũtate.Et
idẽ dꝛ menſis nouoꝝ·q; martiꝰ olim erat
initiũ anni. Et inde martius.tia. tin.
Mas mar.maſ.ge.i.maſculus.vel maritus
⁊coꝛ.ma. Mñ. Jllibata timet foſſoꝛẽ gle/
ba timeſcit. Ad maris acceſſũ virginita/
tis honoꝛ.

Maſculus.la.lũ.i.maſculini ſexus.ułfoꝛtig

uł baro/uł vir.⁊ dĩ a mas.Et hinc maſcu/
linꝰ.na.nũ. Et cõponit᷑ cũ con: dꝛ cõmaſ-
culus.la.lum. Im Nugj. Et hm Papiam
Man culus eſt vimi. de mas.
Maſloth.liber ẽ qͥ dꝛ puũbia Salomonis.
Maſpiter maſpiter.ul maſpitris. maſ.ge.
i.martis pat. dꝛa mars ⁊ pat. Mel maſ⸗
piter vꝛ mar pi.⁊ tũc ↄponit a masa pĩ.
Maſſa.i.villaułcaſula.ul maſſa apud he/
bꝛeos gue põdus di. phe metalli alicuiꝰ
Iñ h̊ maſſari rij.cui cõmiſſa ẽ cura totiꝰ
familie. Et hec maſſaria. rig. Item maſſa
palatarũ iuenit᷑.⁊ or̃ põdus ſicuũ. TFicus

eni inter palas opꝛeſſę· oicũt palatę. VWñ

magiſter ĩ hiſtoꝛijs. 2. Reg. j6: Onerati

maſſis palataꝑ.i.ficuũqꝛ int tabulas qs

palas vicimus pꝛeſſę compingunt.

Maſſageta· vel maſſagetes vi a maſſa J8

eſt ondus graue.⁊ geta. qð eſt gothus.
Et ſüt maſſagete vt vꝛ gentes habitãtes
inter ſcythas albanos.Et coꝛpe. nde
ucan in. 2 Tgmina maſſagetẽ ſcythi⸗
nõ alliget iſte. ꝗtẽ Mieronymus in epla
adq Paulinũ p̊.capło Pertraſiuit caucaſũ
albanos ſcythas maſſagetas.
Maſſicus.ci.mons eſt vbi optimũ vinuʒ

abüdat. Et ponit᷑ qñq; p vino. Iñ maſſi-

cus.cq.cũ maſſicu.ci p optimo vino.
Maſtigia. gię.9.p. malusa nequã ſeruus.
vel ancilla.⁊ di a mano. nas.quaſi aſtige
manãs. Itẽ maſtigia põt deriuari a ma/
ico.cas tũc eſt ge.fę.⁊ ẽ coꝛrigia baltei
vel qua matellus cõglutinat᷑ ante.Et po⸗
nitur quandoq; pꝛo flagello.
Maſtix.cis.maſ.ge.genꝰ colorjeſt.2 ut dĩ
lentiſci arboꝛis gutta ẽ. Iñ hęcmaſticina
nę.quędã veſtis.qꝛ coloꝛẽ maſticis babet
ſm Mug.Et vt fertur. maſtix eſt gen gu⸗
mi conſolidans dentes.

Maſtruca. cę.l.p. veſtis ſ. ardoꝝ ex pellibuſ

feraꝝa dꝛ a monſtꝝqᷓi mõſtruoſaqꝛ qui
eavtit· q̃ſi in feraꝑ habitũ trãſfoꝛmat᷑. Iñ
maſtrucatus.ta.tu.i.maſtruca indutus.
Mater.tris.vꝛ a meter gręce.qð idem eſt
qð mater. autẽ dẽ materq̃ſi mamas
tnitas habẽs ułqᷓ mãmas geresetymo/

logia ẽ. In matcula.lę.dimi.pua mat᷑: vel

in ſtatura:vel in viuitijs. Et maternꝰ.na.

nũ. Et h ⁊ hec maternalis: ſ̊ le. Et ꝓduẽ

pꝛimã mat᷑ naturalit᷑. Oñ Ouidius epi.
Mater eris tauro ſenioꝛ ipſe truci. Inde
materſamilias:materfamilię vel materfa
miliarũ fę.ge.i.mater ſuꝑ familiã.vel que
ꝑ quãdã iuris ſolẽnitate in familiã tranſit

mariti. Cabulę eni matrimoniales inſtru

mẽta fiũt ſuę emptionis. Nel materfami/
lias eſt illa ꝗ plures enixa ẽ/qꝛ familia ex
vↄuobo eſſe incipit.
Materia.rię.dꝛ a mater · q̃ſi mater rei. Iñ
materiola.lę.dimi.Et ẽ materia invoclbo
⁊ ſcietijs· E̊ materies in alijs rebus. Itẽa
materia materiatus.ta.tũ.qð ex materia
conſtat. Et materio. as i.materiã cõſtruẽe.
Et hic ⁊ hęc materialis.⁊ H le.ad materiã
ptinẽs/uł ex matia cõſtãs ułin ſua matia
deſignãda poſit i Dicit
materialit coſitũ:qð ponit᷑ ad deſignãdũ
materiã ſuã.i.ſeipſũ.⁊ qlitatẽ ſunpſius.

*Bñz B vocabulũ vicit

Mtt

iſe

AVn

Vr
nine
to⸗⸗
n
lig
duuma
wan
zact
dent
g

ihic
ſud.
din
did
eib
.
phni
Wonn
Nnn
W
wr
en
nat
Pet
Pen
nl
hn
o

N.

lni
l
Mn
Mre
lle
gſe
he
ſbn
texoꝛ
Inſ
dypi
Ohobe
llbi⸗
gt
tne⸗
ſoͤdt

V. hore.
14
ee
Mawe
N
Mo⸗
koc n⸗
. (d .
aee
— 3
ne

Aten

3
Penäpi
innſß
wynd.
üns
aſtn
NWu

4 4
S

Gitmen
fußbebe

obul

OndN
1Cint
o/
gum
umn.
bi
ginae

miimit
unfim
nmluet

mner
Panmn
Mum
id

.

P
„

Matertera.re. eſt ſoꝛoꝛ matris.⁊ dẽ a mat

*

Il ſi altera mater.ſicut amita dr ſoꝛoꝛ pꝛis.
Matelis.ſis.pe.coꝛ.i.vanitts.
Mateſis.ſis.pe.p.⁊ ſine aſpiratione.i.di/

uinatio. Iñ matematicus.ca. cũ.i.diuina/
toꝛ. VPñ Juuenalis. Memo matematic
geninuʒ indenatus habebit.

Matheſis.p.coꝛ.cũ aſpiratiõe.i.doctrina
ſcilʒ qdruuiũ.Nñ.Scire facit matheſis.R

Diuinare mateſis. Iñ mathematicꝰ.ca. cñ.
i. doctrinalis/q drunialis. Et H̊ mathema/
tica.cę.i.ſcia q̃druuialis ſiue qᷓdruuiũ ·q̃ſi
doctrinalis ſcia.ułqꝛ ꝑ illã venitad theo/
logiã:ꝗ ẽ doctrina doctrinaꝑ.⁊ ſcia ſciaꝝ·

vel q; maioꝛ doctrina ſit in mathematica

ꝙ; ĩ alijs. Et cñ ĩalijs artibo ſolo ſermone
ſit doctrina· in hac etiã viſu fit. q qð vᷣbo
dia ratione ſbᷣ figun oculis oſtendit Mel

dꝛ doctrinalis:q; circa oſterioꝛa cõſiſtit·

qꝛ ibi fit doctrina de coꝛpoꝛibo ꝑ ea ꝗ circa
coꝛꝑa ſũt. DPñ mathematica vat initium
pPhyſica ꝓſectũ:theologia ↄſũmat ipfectũ
Matheſicentrũ.tri.n.S.i.viſciplinalis vel
doctrinalis punctus circuli.⁊ dꝛa matho
l matheſis.⁊ centrũ.qð eſt punctus.

Mat ho grece.i. diſco latne.
Matricida.dę.ↄ.p.pe.ꝓ.qui vel ꝗg occidit

matrẽ. Inde h ⁊ BᷓB matricidalis.⁊ Hᷣ le. res

matricidę:vel ꝑtinẽs ad matricidã.⁊ hoc

matricidii. vij.
Matricula.lę.pe.coꝛẽ dimi.de matrix.cis:
qð etiã ꝓ cartula iuenit᷑.et ꝓpꝛie ꝓ cartula

pꝓpmiſſiõis. Oñ in vita beati Gilueſtri le/

git᷑ qRhabebat noĩa viduaꝑ oꝛphanoꝝ

in matricula ſua ſcripta.hoc eſt in ꝓmiſſi/

onis cartula.

Matrimes.mis...t.qͥ vel ꝗᷣ viuit ſupſtes
defücta matre. Del matrimes dicit᷑ puer

ſimilis matri.Oñ⁊ dici᷑ tunc matrimes
quaſi matrem imitans.

Matrimoniũ.nij.idẽ ẽ qð nuptięæ dicita
mater ſic viffinit᷑: Matrimoniũ eſt viri

⁊ mulierᷣlegitima cõiũctiodiuiduã vitę
conſuetudinẽ retinẽs.xxvij.q.ij.S.j.et de
Eſũp.c.illud.de cõuer.infideli.exlris.Et
ſubaudi h̊ ſcilʒ ad ꝓpoſitũ in qͥ debẽt eſſe
tẽxoꝛe qͥ nubũt vel matrimoniũ cõtrabuũt
Inſti.de pa.o.in pꝛin. Et matrimoniũ ẽ
duplex. ſcilʒ veru ⁊ pſũptũ. Nerũ quod
ↄtrahit᷑ int ꝑſonas legitimas ꝑvba apta
nullo ĩpedimẽto ſubliſtente. Peęſumptũ
dꝛqñ inter ꝑſonas legitimas interuenit
tractatꝰ de ↄtrahẽdo/uł vba apta i euẽtũ
tñ cõditionis vel arbitrij alieni: ſuccedit

copula camalis. vt inqt Goff. Etnota ꝙ
nõ dꝛ patrimoniuũ.licq; a dignioꝛi debeat
fien denoĩatio.⁊ tantu votuũ habeat pi ĩ
liberosſicut mater.qꝛ mat᷑ maiꝰ exercitiũ
vel officiũ exercet circa liberos qᷓ; patq;
añ partũ oneroſa.in ꝑtu doloꝛoſa.⁊ poſt
pPartum laboꝛioſaigit᷑ ad honoꝛẽ eius oẽ
matrimoniũ.vt de cõuer. inſide.c.ex lr̃is
Et nõ ꝙ matrimonij ſüt tria ſubſtatialia
ꝗ dicut᷑ bona eius.ſcilʒ/fides:plesa ſacra/
mentũ. Et ſi aponit᷑ cõditio cõtra aliqð
iſtoꝝ· nullũ erit matrimonin. Exẽplũ de
p. Si vico. Cõtraho tecũ ſi te pꝛo queſtu
adulterãda expoſueris nõ eſt mrimoniũ.
qꝛ eſt cõtra bonũ fidei:qð cõſiſtit in eo.;
alter cõiugũ ſuũ coꝛpusqð ſuũ nõ eſt.ſᷣ
ſoꝛtis ſui nõ exponat uł det alteri:alias
E aqulter.fur.⁊ fidei fractoꝛ. Exemplũ de
ſecũdo.vt ſi dico.Cõtraho teciſi gene/
rationẽ ꝓlis euitesſi venenũ ſterilitatis
accipias:nõ ẽ mrimoniũ:q; õ ſecidũ bo⸗
nũ ·ſcilʒ bonũ ꝓlis ꝓpt quã multiplicandã
fuit matrimoniũ a deo inſtitutu.Exẽplũ
ctij. Si dico. Cõtraho tecũ donec ditioꝛẽ
Vel pulcrioꝛẽ habebonõ tenet mrimoniũ
q; eſt cõtra ſacramẽtũ indiuiduitatis· qꝛ
nullü debet eſſe diuoꝛtiũ inter cõiuges.
Matrina.nę.f.p.quę aliquẽ de ſacro fonte
leuat.· vel in ecdeſiam introducit.IJtẽ ma⸗
trina.i.nonerca.⁊ ꝓducit pe.
Matrix. cis.ł.t. eſt locus cõceptionis.vel
pellicula qua puer iuoluit᷑ in vtero matr-
⁊ dꝛa mat᷑ᷣ q; fętus in ea generat᷑. Semẽ
enĩ receptũ matris cõfonetcõfotũ coꝛpo/
rat/coꝛpoꝛatũ in mẽbꝛa viſtinguit.
Matrona.nę.f.p.quę iã nupſit ⁊ genuit.⸗
dẽ ꝗ mater.q̃ſi mater nati · vel qꝛ põt ſieri
mater. Inde hic ⁊ hęc matronalis.⁊ ̊ le.
Matros uł potiꝰ met᷑ grecelatine oꝛ mat᷑.
Matruelis.lis.fit.idẽ qd mat᷑tera. Itẽ hic
BB matruelis h̊ le. ptinẽs ad materterã.
Matrneles etiã dicũt᷑ filij matterę ułfilię
Mattheus in hebꝛeo donat exbmit. IJdẽ?
etiã appellat᷑ leui ex tribn a q̃ oꝛt eſt. In
latino autẽ ex oꝑe publicani nomẽ acce/
pit.qꝛ ex publicanis fuit electusa in axo/
ſtolatũ tranſlatus.Et ſcribit᷑ ꝑ vuplex.t.
ſicut? Matthias.
Matthias q int aplos ſine cognomento
ſolus habetĩterptat᷑ donat. vt ſh̊audiat᷑
ꝓ Auda. Iſte eni iloco ꝗudę elect᷑ eſt ab
apłiscũ ꝓ ouobo ſoꝛs mittet᷑. Oñ⸗ Mat
thias põt dici a manũ:qð ẽ bonũ theſis
foſitio · qi bonũ poſitũ pmalo .ſcilʒ p iunda

Maturus. ra.rũ.dĩ quaſi mandurus.i.ad
mãdendũ apt. Itẽ matur.ra.rmũ.i.feſtin
Matuſalẽ.intpꝛetat᷑ moꝛtuꝰ ẽ. Euides ety/⸗
mologia ẽ noĩs. Quidã eni eũ cũ pꝛe traſ/
latũ fuiſſe diluuiũ ſteriſſe putauerũt.ſ
ideo h̊ noĩe dict᷑ ẽ vt ſigniſicet᷑ nõ vixiſſe
eũ poſt diluuiũ̊ in eodẽ catacliſmo fuiſſe
defũctũ. Mixit eni Matuſalẽ filiꝰ Enoch

nongẽſexagitanouẽ ãnis.vt oĩ. Geñ.

Matuta. te.pe. p.i.quroꝛanl dea g heſt ulli
hoꝛęſcilʒ ꝗ ẽ int noctẽ? viẽa vꝛa mae.ñ

matutin na.nũ: H̊ matutinũ.ni.tã ꝓ ipſo

officio· qᷓ; ꝓ ipſa hoꝛa in qua canit᷑ uł pul/
ſat᷑. Sʒ plali matutini.noꝝ.ipſa officia.
Inde hica hęc matutinalis hocle.
Manoꝛs.tis.m.t.i.mars. Iñ mauoꝛti.tia
tiũ. ꝑtinẽs ad mauoꝛtẽ· vel bellicoſus. Pĩ
etiã mauoꝛs matronale oꝑimẽtũqᷓi mas
uł qſi mars.Signũ eni ẽ maritaliſ oigni/
tatis.⁊ ptãtis eſt caput in qͥ ẽ. Caput eni

mulieris vir eſt Oña ſuꝑ caput mulieris

eſt. Idem ? ſtola vicitur.
Mauricius.cij. d a mauron. qð eſt nigrũ
Fuit eni niger ꝓpt᷑ ſui deſpectionẽ.⁊ mũdi
cõtemptũ. Maurici martyr vir inclytus
Tin ſanctiſſima legione ꝗ thebęa dr. dux
extitiſſe phibet᷑. Et debet ſcribi ꝑ c. Dñ.
Picere mauriti multi voluere periti. Sʒ
puto maurici iubet ars ⁊ regula dici.
Mauruſia.ſię. eadẽ terra ẽ quę maunita/

nia. dẽ a mauron vel maurus. Iñ mau/

ruſius.ſia.ſii. adiectiue. .
Mauron gręce·latine vicit᷑ nigrum.
Maur. ra. rn. v q dã ppłs a mauron qð ẽ
nigrũ· q; hoĩes illiꝰ ppli nigri ſũt. Eſtifero
qe caloꝛe afflati:ſpeciẽ acri colon trahũt
Iñ mauritania.nię.terra quã oſſidebãt.
Et hic mauritanꝰ.na.nũ.⁊ maurꝰ.ra.rũ.q/
cũq; eſt de tia illa:ſine ſit nigerſiue non.
Bel maurus dictus eſt a medisq̃i medꝰ
Medi eni in africa trãſfretauerũt mixti
ſunt cũ libyis:quoꝝ nomẽ libyes paulati
coꝛrũꝑe cęperũt barbara lingua mauros
pꝛo medos appellantes.
Mauſolęũ.lei.vi ſũptuoſuʒ monumẽtũ a
Mauſoleo rege ſic dictũ Oñ dic ꝗIſido/
rus etymo.is? Mauſolęa ſunt ſepulcra
regũ ſiue monumẽta:vca ſic a Mauſolęo

rege ęgyptioꝝ. Mã eo deſuncto vxoꝛ eiꝰ

mirę magnitudinis extruxit ei ſepulcruʒ:
intantũ vt vſq; hodie oĩa monumẽta pᷣ/
cioſa ex noĩe ei mauſolęa nücupet᷑.Et ꝓd.
pe. Mñ Aucanꝰ. Pyramides dlaudũt idi/
gnacq; mauſolęa.Itẽ quidã. Qui mauſo/

leum ꝓnunciat aut canopęũ ant telonęau;

haud reoꝛ eſſe reum.

Maxilla le. oimi.a mala Jñ Ba hͥ moxillan

7H re.⁊ h̊ maxillaris.ris. dens molaris.

3 . 6⁶ .
. X

Meandꝰ.ꝛi.mal.ge.uł hͥ męander. dꝛiii.
flexuoſitas cuiuſſibet amnis:qð etiã gnã/
lit ꝓ q̃libʒ toꝛtuoſitate? deceptiõe inenit
Pñn LNꝛudenti ĩ libꝛio hymnoꝝ.Coꝛtuoſe
ſerpes qui mille per męandros fraudeſe
flexuoſas agitas qeta coꝛda. Et inde etia
dẽ męander vel męandrus quidã amnis
aſię flexuoſus.ſic dictus:qꝛ ſit flexuoſus ⁊
nunq; currat rectus.
Meapte ꝓnomẽ ẽi.mea cã.Et ẽ ſpeciei de
riuatiuęa mea. Et figure ſimplic. Et pte
ẽ ſyllabica adiectio.Nã vt dic Pꝛiſcianꝰ
in 122 li. Mec ſyllabica adiectio pte addit᷑
qñq; ablatis feinis poſſeſſiuoꝛu ꝓnoiuʒ.
vt meapte · tuapte· ſuapte· noſtrapte· ve/
ſtrapte. Et vt exponit Paßmeapte tua/

vel meapte.i.meo vſu vel moꝛe.
Meatus.tus.tui.i.tranſitus:decurſus. Jẽ .
cõductus ꝑ quẽ aliqͥd tranſit vꝛ meatus.
Meęchanic.ca.cu.i.adultinꝰ.⁊ dꝛ a męchꝰ.
Vñ artes dicut᷑ męchanicę. qᷓi adulterinę

reſpectu liberaliũ· etiã quẽcũq; remouen=t
defectũ ↄferãt cõmoditatẽ uł vtilitatt.

Iñ h̊ męchania nię.i.ſcientia humandꝛi
operũ neceſſitati coꝛpoꝛũ obſequentii.
Mechia.chię.i.adulterin⸗ di a męchus.
Mech. chi.i. adult᷑. Etiᷣ męcha.i.adult᷑a.
Mechus.cha. chũ. adiectiue.i.adult.ra.ru.

Megela.le.pe. p.i.medicatio ſiue medica,⸗

Medianus. na. nũ imedius. (mentü.

Mediarcitus. ta.tũ.i.in medio ſtatutus ꝰ

artatus. d a medius ? arceo.

K.

Mediatoꝛ.toꝛis.m.t.qͥ cõiũgit.⸗ int aliis
eſt medius vt eos coniungat ? paciccte.

Vñ Jeſus chꝛiſtꝰ dĩ mediatoꝛ dei hoĩuʒ

qꝛ int deũ hoĩeʒ cõſtitut eſt medius.vt “

homines ad deum ꝑduceret.

Medica.cę.qðdã gen legumis. dĩ a me “

dia puĩcia:.qꝛ a medis ẽ trãſlata in greciã

tẽpoꝛe q́ eã xerxes rex ꝑſarũ inuaſit. Hoc ”MUM

genus legumis ſemel ſeritur decẽ annis
permanet. quater vel ſexies per annuzʒ
poteſt reſcinch. Et hec herba abüdat ve/
netijs. eſt triũ folioꝝ ſemper vireſct.
Muidã dicunt ꝙ ſit ilud legumen quod
vulgo dꝛ triſicn. Itẽ medica ẽ qdã arboꝛ
bmũ aſpoꝛtata a medis.vñ dicta E. Mãc

Aleonene.
l

nngeſ
tundeeni
däanni
dng

bipien

.2 ſne

opee
mnn nnsie
09 gpiee
neppirnn,

mangch

enencauaa

nnig

ubangi

Meenai. 8

o We
N d e

„ 1
„

,
eW. 70
S A
nürllis
ſpranect

nedins

mng
innuſt
iN
. ilt
Grnieſat
Mngſie
ihtün
ni M

greci hydromellã latini atu ul citriKõ voꝝ)
(ꝗt: q; eius poma ⁊ ſolia citri odoꝛẽ refe⸗
runt.malũ e ẽ ũmicũ venenis. Hec arboꝛ
pene oĩ tẽpoꝛe plena eſt mis:parti ma
turis:partiʒ acerbis/ paret adhuc in floeꝛ

woſitis·qð ĩ alijs arboꝛibo ran ẽ. Et vicũt
ꝙ reuera h̊ artboꝛ ẽ citrus ſ̊ ANpuleiꝰ h̊ ne/

gat. Ite iuenit᷑ ̊ medic.ci.i.phyſicus.Et

bęc medica. cæ adiectiue medicus. ca. cũ.

Ztunc deriuat᷑ a medeoꝛ:deris.

Medicina.nę.ĩ q̃i modicina:qꝛ cũ modo

debet exhiberi. Iñ hic⁊ hęc medicinalis.

⁊ hoc le.ad medicinã ꝑtinens.

Medieſtinus.na.nũ.i.in medio ſtans.vel
medi tenẽs. dr a mediꝰ.⁊ ſto ſtas:te/
neo. Ite medieſtinꝰ.na.nũ.ii medio ciui/

—

trigen ts rüctwnia medi aaſns
ꝗqð ẽ cuitas.Hñ Hꝛatiꝰi epi.Tu medie/

ſtinꝰ tacita pce rura petebas. Iteʒ medie⸗

ſtinus vꝛ balneatoꝛ. Ideʒ ⁊ mediuſtinꝰ.
Mediminus.ni.m. s, d? a mina vel emina

Iſi media mina:ul mẽſura qͥnqʒ modioꝛũ
ſic victa q; mediet᷑ qͥnq; modijsqͥ ſũt ꝑ/

fecti nũeri medietaſ.Et iuenit᷑ mediminũ

ꝓ mediminoꝝ ꝑ ſyncopã. Oñ Cicero in

ex niphonis oꝛationibo tollit. Medimi/

*

ingerũ p ingeroꝛn.

Mediocris. 9.t. H cre. cui mediu qͥd ſuffi/

cit·qſi qͥ excedẽ nõ vult vltra uł citra·B in
medio.i.in virtute conſiſtere. Iñ medio/
criter aduerbiũ.⁊ mediocritas. tatis.

Mediocricułꝰ. la. lũ.i.aliquãtulũ mediocr.
Mediolanũ.ni.ciuitas eſt ĩ lõbardia.⁊ dẽ
ꝗ mediꝰ lana.q; ſus media lanea fuit iuẽ/
ta in eiꝰ ędificatione. Et fuit factũ medio⸗
lanũ a gallis illuc olim veniẽtibo expulſis
indigenis. Iñ h̊ ⁊ B mediolaneſis.⁊ h̊ ſe.
Medioxim. ma. muũ.q ẽ int᷑ mediũ ex/
tremũ. vt ouę habitabiles gonę· ꝗ ſüt int

extremas toꝛridã.ꝗ media eſt medioxie
ſüt. Et dij qᷣ ſũt int aereos terreſtres.uł

int aereos celeſtesmedioximi ſunt Onñ

Plaut. Atq; ita medij deiq; ſuperi iferi⸗
medioximi. Et Martialis capel. Quos
greci vęmones/latini medioximos vocãt.

Meditatiũcula.lę.dimi.i.pua meditatio.

Mediterrane nea.neu.oꝛ q̃i in medio tę
habitãsuł mediũ t᷑rętenẽs.Oñ.2. Ma⸗/

chab. 8. DPer mediterraneã fugiens.
Meditatio. onis.Ft.i. exco gitatio.velibe/
ratio ⁊ oĩ a meditoꝛ.tar..:l quo etiã me⸗/

ditatiuus.uauũ.Oñ ꝓba vdicũt᷑ medita/

nũ ꝓ mediminoꝝ ꝑ ſyncopã poſuit ſicut

Me
Me

mellis. n. t. grecę appellatõis ẽ.qð ab

tiua quę deſignt meditationẽ.

dio ẽ vt in ouo vitellus quicqͥd eminet
in medio roteę dicit᷑ meditullii. eminẽs
locus in medio campo.

Megdius.dij.ᷣm Papiã dĩ intnunciꝰ. pa/

cificatoꝛactoꝛ ↄcoꝛdię. Itẽ mediꝰ.a. n. ad
iectiue. Iñ medietaſ.tatis. Et medio as⸗⸗
coꝛ.pmãa. Itẽ medꝰ dr qͥ diuidit ſeq̃ſtrat

NMediatoꝛ vo qͥ cõiũgit ⁊ pacificat. Itẽ
mediꝰ cõponit᷑ cũ fidus.⁊ d mediuſfidiꝰ

adu.iuraãdi.i.p mercuriũ:qui mediatoꝛ eſt
fidius interpꝛes deoꝝ ⁊ hoiuʒz. Mel me⸗/
iuſfidius componitur a medius ⁊ fides
quaſi mediante fiel.
Mediuſtinus.ni.i.balneatoꝛ.qſi in media

vſtione poſitus. Idem vicit᷑ medieſtinꝰ.
Medo. onis.potio melle mixta oꝛ a mel-

q̃ſi melo. Idẽ ⁊ medus:quaſi melus:q; ex

melle ſit· ſicut calamitas ꝓ cadamitas dẽ

Igẽa mullſi·q̃ſi melſũ:vel a mulceo. Sʒ
mulſũ ex aqua cruda vel vino. Sʒ medo
vl medus ex aqua decocta fit.

Medulla.lę.f.p. ꝓpꝛie oꝛ illud molle qð eſt

in cõcauitate oſſis ĩteri a dẽ a mediꝰ.qꝛ ĩ

medio ẽ. Itẽ medulla qñq; large ſumit p

iĩtimis lignoꝝꝑ· ꝓ adipe frugu bmõi.Hñ
1 diĩ medulla cedri.⁊ medulla tritici. Iñ
medullinus.na.nũ.pe.pd.i.ad medullam
ꝑtinẽsuł de medulla exiſtẽs.Sed h̊ me/
dullina.linę pꝛiũ nomẽ ẽ cniuſdã feminę

Medus.i.qdã rexa qͥ dca ẽ media regio
ul ꝓuidia. M.Nq̃ medꝰ oa. vũ. getile. Et pd.

bmã medus media ab eo deſcẽdẽs.Vñ
Daniel. Se Dariꝰ medus ſucceſſit ĩ regnũ.

Meduſa ppꝛiũ nome filie phoꝛcynis.⁊ int/

p̃ßtat᷑ obliuio·quę oẽs aſpiciẽtes ſe icta
eſt in ſaxa cõöuertreer. (ne.
Mega vel megalon grece. dꝛ magnũ lati/
Megacoſmus.mi.i.maioꝛ mundus.⁊ vꝛa
mega vel megalon coſmus qð eſt mun/
Dus. Itẽ alio noĩe dꝛ macrocoſmus.

pꝛetatur magna contentio.
ſtus.i.maximus.

apibo nomẽ habere pbat. NMã apiſ grece
meliſt e dẽ. Iñ melleꝰ. lea.len.⁊ mellinꝰ na

nũ mellic ca.cũ. Et dic Nuicẽna vbi lo⸗

Meditullin. li.i. medietas.ſcilz id q ime-

Megera.reę.queędã furia infernalis:⁊ inter ·

quit᷑ de ſinplicibo medicinisſic dicẽs.

mel eſt occult ros cadẽs ſuꝑ floꝛes alias

plãtas ſuꝑ lapides qð apes recolligũt.
Et aliqñ ẽ ros manifeſt ꝙ poſſut colligẽ

hoĩes. In idẽ eni redit gnãtio manatis:qꝛ

mãna ſᷣm ATuiceẽnã ẽ rosaẽ de gnẽ mellis
in terris calidis cadẽs ſpiſſius melle cõi.
PBñ⁊ exiccat.⁊ multã virtutẽ cõtrahit ab
eo ſuper quod cadit.
Mel ſilueſtre · oꝛ mel ĩ ſilua reꝑtũ·bᷣm Hie

ronymũ. Cũ qͥ videt᷑ cõcoꝛdare Iſidoꝛ

etymo. 20. dicẽs. Cana de roꝛe mel gerit
iuenit᷑q; in arũdinũ folijs. ODñ ⁊ Dirgili⸗
Hacten aerij mellis cęleſtia dona. Siqᷣ/
dem hucuſq; in iudęa ⁊ arabia colligatũ
repit᷑ ramis inbęrẽs in ſimilitudinẽ ſalis.
Arnulphꝰ aut qͥdã expoſitoꝛ ſic oicit.In
deſerto iudęę ſunt arboꝛes folia lata ⁊ ro/
tunda habetes lactei coloꝛis ⁊ mellici ſa-
poꝛis ꝗ natura fragilia manibo cõfricant
⁊edunt᷑.Chꝛyſoſtom aũt ſic dic. Mel ſil⸗
ueſtre iueniebat᷑ in trucis ſiue arũdinibo.
Sũt enĩ quędã aruüdines plenę melle na/
turaliter de quo fit euccarum.
Mela.lę.quędam veſtisa melan victa· eo
ꝙ ſit nigro coloꝛe.
Melan grece · latine vicitur nigrü.
Melancholia. lię.f. p.eſt nigri ſanguinis cũ
felle mixtio.⁊ eſt peſſima cõplexio.⁊ dẽ a
melan · qð eſt nigrũ.ꝛ chole · qð ẽ fel · eo ꝙ
ſit ex nigri ſanguinis fęce admixta abun/
vantia fellis. Iñ melancholic.ca.cũ.in q;
melancholia oñat᷑. Melancholici etiã cõ/
uerſationẽ hũanã refugiũt· eo ꝙ gaudiũ
cũ alijs habere nõ poſſunt. Et eſt melan/
cholia frigida ⁊ ſicca.

Melanurus.ri.qͥdã piſcis: dictus a melan

qð ẽ nigrũ.qꝛ nigrã habet caudãa nigras

ennas.⁊ in coꝛpoꝛe lineas nigras.
elchiſedech iterp̃tat rex iuſtus. Rex.qꝛ
imꝑauit ſalẽ. Juſtus:q; diſcernens ſacra/
mẽta leg et euãgelij·nõ pecudũ victimas
ſ oblationẽ pãis⁊ calidi ſacrifſicũ obtulit
Melchiſedechiani dicti ſũt qͥdã hęretici

pꝓ eo ꝙ Melchiſedech ſacerdotẽ vñi nõ
hoieʒ fuiſſe · ſed virtutẽ dei eſſe arbitrant.

Melchon · q; ſonat rex eoꝑ:idoluʒ ẽ ãmo⸗
nitarũ.de quo vicit. glo.2. Reg.i22
Melculũ.li.vimi.i.paruũ mel.⁊ coꝛ.pe.
Meliſſe grece · vicunt apes.

Melibę. eſt ꝓpꝛiũ nomẽ ruſticũ bucolicũ
paſtoꝛale. ñ Dirgiliꝰin bucolł. O meli⸗

bee deus nobis hec ocia fecit.
Melioꝛ.oꝛis.ↄ.t: hoc melius:oꝛ a mollioꝛ
ins.quaſi mollioꝛ ⁊ non durus.

Melipepo.ponis.qddã gen peponi
meloa pepo.⁊ ꝓd.pe.tã in ntõ qᷓ; in gtõ.
Meliuſculus.la.lu.i.paꝝ vel aliquantulũ
melius.⁊ eſt dimi.a melus.

8a di a

Mella.le.quã gręci latio vocantꝗ vulgo

ꝓpt᷑ foꝛmã ⁊ coloꝛẽ faba ſyriaca dꝛ. ¶rboꝛ

eni ẽ magna.fructü feres⁊ comeſtibilem⸗
guſtu dulcẽ.vñ ⁊ mella victa eſt. Pe qua
in laudẽ ſapiẽtię vi. Et ſuꝑ mellã vulcis
eſt. Atẽ iuenit·H̊ mella.le ꝓ quodã fluuio.
Et cõponit᷑ cũ a.vt amella.le.

*

Mellantes.tis.m.t.quidã lapis melleü et

oulcẽ ſuccum emittens. vicitura mello.
Mellariũ.ᷣrij.n.S.vas in qͥ mel cõſeruat· ulł
in quo vinũ ponit· vel vuęecalcant.

Mellicratu.ti. cõfectio cõſtans ex aqua et

melle· quã latini mulſum vocant.

Mellifluus.flua.fluũ.i.ſluẽs.⁊ abundans

melle vel dulcedine.

Mello ĩdecli.erat hcipitiũa qᷓi ꝗdã pfüda
voꝛago vallis.⁊ poſtea ipſa cuitas vo/

cata ẽ mello. Ita vꝛ ĩ hiſtoꝛijs. Andreas
yo qͥdã expoſitoꝛ ſuꝑ illũ textu.ʒ. Reg.
xjꝰ Salomon ?ędiſicauit mello ⁊ coęq̃uit

voꝛaginẽ ciuitat ⁊zc.ſic dicit. Idẽ eſt vo/

raginẽ coęq̃re ⁊ mello edificare·pcedeni
eni expoſitio eſt. ꝙ autẽ ſupponit᷑ p idẽ
accipi debet mõs ſion ĩ qͥ arx eratciuitas
Hauid dicebat᷑. Int᷑ mõtẽ ⁊ ciuitatẽ erat

ꝗdã vaſta ꝓfüditas ⁊ voꝛago mello noĩe

hanc repleri ⁊ reliquo ſolo co?ꝓquani con⸗
ſtituit Galomon. .

Meloſflos.fę.ge.arboꝛ qdaʒ in africa· eo
habeat floꝛẽ in ſiłlitudinẽ maloꝛuʒ.vel di

ſiclingua punica. Ex hac ꝓfluit lent ſuc/
cus:qui a loco armoniacus dicitur.
Melon grece · rotundũ dicit᷑ latine.

Melopeus.pei.i. dulcis cantus vel cantus
fictoꝛa dẽ a melosa pęo·quod eſt fingo.

Melos.tę.ge.qdã inſula ex nũero cycladũ
oĩuz rotudiſſima dia melon.qð eſt ro/
tunduʒ. Iñ ̊ melinu.lini.gen coloꝛis qꝛ
eiuſdẽ metalli ferax ſit melos. Itẽ melos

põt deriuari a mel. Et dedlinat h melos

odis.vel h̊ melos indecli.i.dulcis cantus

vulcis modulatio. Iñ hęcmelodia.dię.
⁊hocmelodiama.atis.in eodem ſenſu.

Meloſonus.na.nũ.pe.coꝛ.q dulcit ſonat.

Melota.tę.f.p.vel melus.li.uł melo.lonis

—

quoddã aial:ſcilʒ taxus.⁊ d a mel· eo ꝓ

fauos mellis petat? aſſidue mella captet.
Melo etiã oli victus ẽ nilus.Et a melo di
h melotes.tis h̊ melota.tę.qdã veſtis ꝰ
pilis vel de pellibo illiꝰ gialis factaa collo

pendẽs vſq; ad lũbos ·qᷓ monachi vtunt.

Et iſte habit e neceſſarius ꝓpꝛie ad opxpis

exercitiũ. Eadẽ⸗ pera ut vicut. Oñ Heb

xi? Circuierũt ĩ meloa ĩ pelibꝰ capꝛinis

6167
Nenon
onun
Mn
won

Ven

Mnſan
eni h⸗
nſ
tumit
Cpms,

n

Mone

ng
ten
üdu
Näf

nleie
rinelo,
1.
tne

dancans

pin
aaumgn

l
Nick
Nroetnt
Arpe
umternt
Niloneie

utbr i⸗
.
SWanns

NAaf.

finsr

rbhy

Aus
l.die⸗
ſi
oktſonat.
do lonn

clnpe .

,

.

Ia-⸗
bice

Quidã vicunt ꝙ melota ſit veſtis aſpera

de pilis cameloꝝ factaa ꝓducit pe. Onde
Hic ſi ꝑcedat ⁊ idem melota vocatur.
Melus.la.ii.i.vulcisvel dulcit᷑ſonãsvel
ꝑtinẽs ad melodiasvel qð cõſiſtit in me/
lodijs vel qð tractat de melodijs. Inde
melicus.ca.cũ.pꝛo eodem. M
Membꝛana.nę.F.p.illa pellis tenuiſſima ꝗ
eſt i alis wſꝑtilionis. Dicit᷑ etiãẽ mẽbꝛana
chartauł ꝑgamenũ:q; ex membuis aiĩaliũ
excoꝛticet᷑. Et ſic ſumit.2. Cimotj.4 At⸗/

fer tecũ.⁊ libꝛos:maxime aũt membꝛanas

Membꝛanula.le. dimi.i.parua mebꝛana.
Membꝛulũ.li.dimi.i.paruũ mebꝝ.

Membꝛũ.bꝛi.n.s.ꝑs coꝛpor. Iñ mẽbꝛatus

ta.tũ.magna bñs mẽbꝛa.Et mẽebꝛoſus ſa.
ſũ.idẽ.vel mẽbꝛis plenus. Iñ mẽbꝛoſitas
tatis:mẽbꝛoꝝ magnitudo:vel plenitudo.
abundantia. Itẽ mẽbꝛũ cõponit · hic ⁊ B
vnimẽbꝛis.⁊ hoc bꝛe.bimẽbꝛis.bꝛe.trimẽ/
bꝛis.bꝛe.quadrimẽbꝛis.bꝛe.ſeximẽbr.bꝛe.
Memere.i.triſtis. (emẽbr. bꝛe.
Memeris idem quod meris.i.diuiſio vel
pars.? coꝛ.pe.

Memon grece · latine vicit᷑ memoꝛia vel

monimentum.e
Memoꝛ.oꝛis.qui memoꝛa tenet.⁊ qͥ me-/
moꝛa tenetur.⁊ ðꝛ a memoꝛo.ras.

Memoꝛia.rię.F.p.eſt firma cõpꝛehenſoꝛuʒ
moꝛa in mente.Inde memoꝛioſus.ſa.ſuʒZ.

qui bonę eſt memoꝛis.
Memphis.i. ęgypt. Et dicit ęgypt mẽ/
phis a mẽphi auitate ęgypti:quaʒ ediſi/

cauit Mẽph' filius Jouis. vt oicit Ii/
doꝛ. Et declinat · Hhmephis · huiꝰ mephis

vel mẽpheos. Vnde Hieremię. 2? Filij
thaneos ⁊ mẽpheos. Iñ mẽphiticꝰ.ca.cũ

Bñ Hieronymus in epla ad Haulinuʒ.

Sic pythagoꝛas adijt mẽphiticos va/

tes.i. gyptios philoſophos.⁊ coꝛ.be.
ena. nę. ꝗqdã piſcis ·qͥ cu luna creſcit? de/
creſcita dꝛ a mene.qð eſt luna vel defectꝰ

Menãdriani:quidã hęretici·q mũdũ nõ a
deo ſ̃ ab angelis factu eſſe aſſerüt: dicũt
a Menãdro mago.diſcipulo Simonis.

Menal.menadis.fg.ge.·ſacerdotiſſa bac.
Meẽceps.pitis.oĩs ge.i.mẽte capt (chi.

inſanus. dꝛ a mẽte captus. Quotiens
enĩ captus cõponit᷑ vel iũgit᷑ cũ dictione

deſignante membꝛũ · ſemꝑ deſignat car=
tiam iſtius mẽbꝛi. vt Menceps.i.mente

captus. Oculiceps.i.captus oculis.?c.
Menda.oę.f.pa hoc mendũ.vi.i.macula.

maxime illa que ſolet eſſe in libꝛis nondũ

emẽdatis.ſ̊ mendũ in alijs rebo.Et ponit
qñq; ꝓ mẽdacio · vel culpa coꝛpoꝛis. Et a
menda dẽ mẽqus.oa.ou.i.ſoꝛdidus:ma/
culoſus. Oñ Ouidius de reme.Cunc aĩo
ſigna qðcũq; in coꝛpoꝛe mendũ eſt.

Mendaciolũ.li.vimi.i.paruũ mendaciũ.

Mendaciũ.cij.bᷣm Iug.ẽ falla ſiẽtio voq
cu intentione fallendi. Et nota ꝙ vt vicit
Augi libꝛo de mẽdacio·octo ſut genera
mendacio ꝝ Mꝛimũ eſt qð fit in doctrina
religionis. vt chꝛiſtũ nõ eſſe natũ de vir/
gine · vel nõ eſſe paſſũ. vel ſimile cõtra ar/
ticulos fidei. Secũdũ.vt aliquẽ ledat in/
iuſte · qð tale eſt vt nulli ꝓſita obſit alicui
vt eſt mendaciũ detractioniset falſus te/
ſtis in cã crimiali. Certiũ :qð alicui ꝓdeſt
ita vt obſit alicui · q;uis nõ ad imundiciã
coꝛpoꝛalẽ.vt mẽdaciũ teſtis in cã pecunia/
ria. Quartũ.qð fit ſola metiẽdi fallẽdiq;
libidineſine cauſa ⁊ vtilitate·quod mirũ
mẽdaciũ ẽ. Quiĩtũ.quod fit ſola placẽdi
cupiditate· ut mẽdaciũ adulator. Sextũ
qð nulli obeſt ⁊ pdeſt alicui ad vitandũ
piculũ pecunię vt ſi qͥs pecuniã alicuꝰ uiu/
ſte tolledã a fure ułdone vbi ſit neſcire
ſe mentiat᷑. Septimũ:quod nulli obeſt.⸗
ꝓdeſt alicui ad euitandu ꝑiculũ ꝑſonę.vt
ſi qs mẽtiat᷑ nolens ꝓdere hoĩeʒ ꝗſitũ ad
moꝛtẽ. Octauũ eſt· qð nulli obeſt ad h
ꝓdeſt vt ab ĩmundidia coꝛpoꝛali aliquaʒ
tueat᷑.vt ſi volente coꝛrũꝑe virginẽ men
tiatur eam eſſe cõiugatam.
Mẽdacubłꝰ.la.lũ.dimi.i.aliquãtulũ mẽdax
Mendax.vacis.qͥ mẽtẽ alterius fallit.Et
eſt differẽtia int mendacẽ ⁊ vanũ·qꝛ mẽ/
dax dẽ·qͥ gratia ⁊ ſpꝑe lucri vel voluntate
decipiendi mentit᷑. Sʒ van.qᷣ ſine cã vel
vtilitate mentit᷑. Iñ mendacitas.tat.. Itẽ
mendax.i.fragilis⁊ mutabilis. VHñ ꝓphᷣa
Dmnis homo mendax.

Mendiculus.la.lũ.i.paupertenuis.

Mendic.ca.cũ.ex toto pauꝑ.⁊ dꝛ a manꝰ
dico vel duco · q̃ſi mãdicus·quia mos
erat antiqͥtus egenũ os daudere ⁊ manũ
extendereq̃ſi manu vucerevel q̃ſi manũ
oucere. Inde hic ⁊ hęc mendicitas.tatis.
Mendoſus.ſa.ſuʒ.i.maculoſusſoꝛdidus
ſpurcus/turpis in factis.ſᷣ̊ mẽdax in vᷣbis
Iñ mẽdoſeadũi.maculoſe.turpit᷑.men/
dacit᷑ Dñ Dꝛatius in epi. Falſus honos
iuuat mendax infamia terret. Quẽ niſi
mendoſum ⁊c.
Mene.i.defectus. Oñ apud gręcos luna
dr mene · eo ꝙg ſingulis mẽſibo deficiat. Et
P

ſic mene.i. luna. vel defectus.
Menia niũ.nibo.ſũt ꝓpꝛie muri ciuitatisa
munionis ·q̃ſi munia.qꝛ muniãt ciuitatẽ.
Sʒ abuſiue vicunt᷑ męnia oĩa ędificia ci/
nitatis.⁊ ſcribit᷑ ꝑ oe diphthongũ.

Menianũ.ni.n. ..i.ſolariu.⁊ dꝛ a męnia·qꝛ
męnibꝰ ſolet addi.Mel Meęnian collega

Craſſi ĩ foꝛo ꝓiecit macerias ut eſſent loca
in qbus ſpectãtes inſiſterẽt:ꝗ ex noĩe eius
meęenia appellata ſut. Męc ⁊ ſolaria dicũt᷑.
q; patet ſoli.Et inde inoleuit poſtea con/
ſuetudo.vt męniana domibus adiacerẽt.
Iñ męnianat.ta.tũ.i.menianis oꝛnat ⁊

ꝛeęparatus. —
Whiatus tatil imenibus circũdatus/uł
conſtructus: vel abundans.
Mennon fuit filius auroꝛę rex oꝛientalis
Iñ mennoniꝰnia.niũ.Micĩtroiano bello

perijt· cuius filię mutatę ſunt in aues ꝗq ab

eo dictę ſunt mennonides. Męcateruatiĩ
ex ęgypto ad iliũ volare dicũt᷑ iu Me/
nonis ſepulcrũ.⁊ inde iliẽſes mẽnonides
eas vocãt. Quito aũt ãno ad iliũ veniũt
⁊cũ biduo circũuolauerint ·ttia die ineũ/
tes pugnã viciſſim ſe vnguibo dilacerãt.
Mens.entis.eſt pars aĩę gdã/ꝑ quã oĩſrõ
intelligẽtiaq; pcipit᷑ mens vocata · eo ꝙ;
emineat in ala · ᷣm Vapiã. Delẽ ipſa aia
dñũ memit ſeſibilia ad memoꝛiã reducit.
Menla.ſę.eſt tabnla ſuꝑ quã comedit᷑.⁊ ẽ
ꝓpꝛie paupeꝝ.⁊ dẽa mene:qð eſt defectꝰ.
multa eni ibi ſolent deficere. Sed tabula
iuitũ ẽ.q̃ſi tenabula:qꝛ tenet multa.Dł
menſa dꝛq̃ſi mẽſurata.qꝛ mẽſuratim res
ibi miniſtrant Oel mẽſa:q̃ſi comeſa:a co/
medo.dis. Iñ h̊⁊ H̊ mẽſalis: H̊ le.ad mẽ/
ſam ꝑtinẽs.Et h̊ menſale.lis.i.mantile.
Menſiculus.li.imi.i.paruus menſis.
Menſis.ſis.maſ.ge.dꝛ a meneqð eſt luna
q; ſᷣm lunationes mẽſes olim fuerunt di/
ſtincti. autẽ vꝛ menſis.i.mene ſaltus.
etymologia eſt. Qnot autẽ dies qᷣlibet
mẽſis habeathis verſibo dedarat᷑. Juniꝰ
apꝛilis ſeptẽq; nouẽq; tricenos. Plus
vnũ reliqui·ᷣ habet febꝛuꝰ octo vicenos.
Cui ſibi ſextus fuerit ſupaddit᷑ vnus.Et
nota ꝙ mẽſis nouoꝝ dꝛ martiusqꝛ anni
initiũ hic mẽſis eſt apud hebꝛęos·qͥ olim
erat apud romanos.
Menſoꝛ.ſor.maſ.ge.qͥ mẽſurat. Oñ Za/
chanię. 22 In manu eiꝰ funiculus mẽſoꝝ.
Menſoꝛiũ.rij.n.s.quod ẽ in menſa:vt mã/
tile.⁊ vas eſcariũ.
Menſtruuʒ. ſtrui n. s. dẽ qð ſolet euenire

ſale curat.

ſim menſem · vel hm circnitũ lunę. ſic doloꝛ

capitis.⁊ ꝓfluuiũ ſanguinis mulier..⁊ dĩ
a menſe.ꝛopꝛie mẽſtrua ſũt ſuꝑfluꝰ ſan/
guis mulieris: dicta a circitu menſis vel
lunę qͥ ſolet hoc ꝓuenire ꝓfluuiũ. Hec et
muliebꝛia vicũt᷑q; ſola mulier aĩial men/
ſtruale eſt. Cuius cruor ↄtactufruges nõ
germinant.aceſcũt muſta:moꝛiunt᷑ herbę
amittũt arboꝛes fętꝰ ferꝝ rubigine coꝛru/
pit · nigreſtũt ęra. Si qͥ canes ide ederint
in rabiem efferunt · glutinũ aſfalti:qð nec
ferro nec aquis viſſoluitcruoꝛe ipſo pol/
lutũ · ſpõte diſpergit. Iñ h̊ ⁊ ̊ meſtrualis
H̊ le.qð patit᷑ menſtruũ· vel ꝑtinens ad

mẽſtruũ.Et mẽſtruoſus.ſa.ſũ.⁊ mẽſtrua/

tus.ta.tũ.i.mẽſtruis pollutvel menſtrua

Lenſula. le. vimi.i. parua menſa.
enſura.rę.fF.p.i.res aliqua ſuo modo uł
tẽpoꝛe circũſcripta · DHel menſura ẽ qᷣcqͥd

ponderecapacitatelõgitudinealtitudie ·

latitudine aĩioq; finit᷑. Heęc aũt eſt ꝑs coꝛ/

poꝛis · ant tẽor.Coꝛporłvt hoiuʒ·lignoꝛ

colunaꝝ: ſimiliũ longitudouł bꝛeuitas.
Tẽpoꝛis.vt hoꝛaꝝ · diep· annoꝝ. Hope
aut meuſura ꝛqꝛ ea metiamur aliqͥd.vt
vrna vel amphoꝛa. Iſidoꝛus etiaʒ dicit:
PHꝛopꝛie aũt mẽſura vocata eſt· q; ea fru/

ges mẽſurãt᷑ atq; frumẽtũ.i.hũida⁊ ſicca.

Menſurnus.na.nũ.i.mẽſtru dẽ a mẽſis.
Menſus.ſa.ſũ.vide.j.in metioꝛ.tiris.
Menta. teę.f.p.eſt herba odoꝛifera · de qua
acer. Trita canis moꝛſũ ſuꝑaddita cũ
Mentula. le. dz vga virilis ul vas vitren
vel deus hircoꝝ. DHñ. Mentula vas vi/⸗
treü deus hircoꝑq; pꝛiapus.
Mentü.ti.dĩ q̃ſi mouẽtũ:a moueo.ues:q
ſemp eſt in motu. Del vꝛ mentũ:qꝛ inde
mandibulę oꝛiãt:vel qꝛ ibi iſgant᷑. Inde

mentoſus.ſa. ſũ. Et mentatus.ta.tũ.i.ha/

bens magnũ mentũ.

Meraca. cęg.fF.p.ꝗdaʒ potio de vino ad vi/

tiatũ cerebꝛuũ purgandũ facta. Iſ merac
ca. cu.i. purgatoꝛius ꝓd.e. Oñ Perſiꝰ.
Antichiras melius ſoꝛbere meracas.
Meraculus.la.li.aliquãtulũ merax.⁊ dẽa
merax. Et H̊ meraculi.li.quędã potio de
vino facta:idem quod meraca.
Merax.cis.ge.oĩs.i.purꝰ.clarus. defecat.
Et cõpatmerax.tioꝛ.ſimꝰ.Oñ DHeut: ʒ2
Et ſanguinẽ vue biberũt meraciſſimũ. Iñ
meracitas.tatis.i.puritas:claritgsgss.
Mercatus.tus.tui.cętus multoꝛũ vedẽtiũ

Ae
P
mere
7en

ſu⸗
qu
Von

tn/
won
Lace
Caren
Gotn
lvub
Ce
Loo
dat
Ner
Ven
loqn
Mmn
upe
Lran
nen⸗
nonn
Eaan
ere
woie⸗
Ciit
oub.
dime
iad
done
Cr
dit
lin
dlus
nllun.
Alran
neneoi
Ans
n⸗
dn
neden
emnitn
tone

ühe

ideeen

repho
wensad
. Wn
Wnaſnn

R
RNDNR
,
1oRc

NeA

kat

ilgor
eemas.
A.ꝑ1
. ope
mdyt

*

1minmiß
mmdeqin
gundi

muglu
r l
atilba⸗

wulvi⸗
Fimcrac

.
nend
pn
2„
onr,
De

Glni⸗

Wan

9
7

Bidee

vel ementiũ · vel locus vbi vendit᷑: emit᷑.
VDñ Ecech. 27: Et auro qð ꝓpoſuerũt in

mercatu tuo.Et h̊ mercatu.ti.res ꝗ vedit
⁊ emit᷑.Et ponit᷑ qñq; ꝓ mercatu.

Mercedanus.varij.m.s.ſeruus vel alius

qui viſtribuit pecuniã ſub oño ſuo.

Mercedonius.nij.q p laboꝛe ſuo impenſo
dat mercedẽſcilicʒ dñs qͥ ſoluit mercedẽ

operarijs ſuis.⁊ dicit᷑ a merces.⁊ dono.
Mercedula.lę.dimi.i.parua merces.
Mercẽnarius.rij.i.pᷣcio cõduct᷑ſcilʒ qͥ acͤ/
apit mercedẽ. Idem ⁊ baro/q; foꝛtis ẽ in
laboꝛibus · a bari · qð eſt grauis.i.foꝛtcui
contrarius eſt leuis.i.infirmus.
Merces.cedis.i.pᷣmiũ vel pciũa dꝛ a mer/⸗

coꝛ· vel merx.cis.Sed pᷣaũ cũ par ꝓ pari

dat. Merces cum minus.
Mercula lę.iminutiuũ.i.parua merx.

Mercidius.dij.i ꝓpter mercedẽ dicẽs vel

loquẽs.⁊ dĩ a merx.cis⁊ dico.

Mercimoniũ.nij.idẽ qð merx.ułres ꝗ¶ de
vna patria poꝛtat᷑ ad aliã vt char vedat

Mercurialis.lis: hoc le.i.res mercurij ·vel

ꝑtinens ad mercuriũ. Inuenitur etiã hic

mercurialis ꝓ ꝓpꝛio noĩe cuiuſdã viri.
Mercurius.rij deus mercatoꝝſic dict q̃i
mercatoꝝ kyrios. Mercurius eni nepos
Atlãtis:multarũ artiũ perit claruitqᷓs ⁊
hoĩes docuit. vñ pꝰmoꝛtẽ deũ eẽ voluef̃t
Et ĩterptat᷑ hmo uł eloquẽtia:Nã merca
toꝛibo maxie neceſſaria ẽ affabilitas.Del
dẽ mercuriꝰ.q̃ſi meratoꝝ chęre.i.aue. Illi
enĩ ad reꝑ venaliũ coẽptionẽ pace ſaluta

tionis alliciũt. Oel mercuriꝰ d q̃i mediꝰ
currẽs co ꝙ ſermo medius currat int au-/

ditoꝛẽ ⁊ loquentẽ.vñ ⁊ hermes grece dꝛ
i. intpꝛes. Et hm h̊ bene vꝛ de mercatoꝝ

q; int ementes ⁊ vendẽtes ſermo eſt me

dius:ideo fingitur habere pennas:qꝛ cito
diſcurritqᷓ;cito exit ab oꝛe loquẽtis⸗ re/
plet aures audiẽtis.Nũcius dꝛ:qꝛ ꝑ ſer-⸗
monẽ oĩa cogitata enũciant.

Merda.oęa h̊ merdũ.vi.dĩ a merꝰ.ra.rYi.

b ↄtrariũq; nõ ẽ mera. Del dꝛ a mer.qð

eſt diuiſio · vel pars:qꝛ ſterc in digeſtio⸗

ne diuidit᷑ ab eo qð ĩcoꝛpoꝛat᷑.⁊ ꝑ ſeceſſũ
emittit. Iñ merdula.le.dimi.Et ꝑ cõpoſi
tionẽ merdifer.ra.rũ.pe.coꝛ.i.merdã ferẽs.
Merenda.ę.dẽ cibus qᷣ in nona ſumitur.

Idẽ ⁊ antecenia⸗ d a merusa edendus
qi mere edẽda·qꝛ tũc purꝰ panis dat᷑ de

ↄſuetudine. Olł oꝛ a meridies edẽda ·q̃i
pꝰ meridiẽ edẽda. Iñ h̊ merẽdula.lę.di.
Meretricula.lę.oimi.i.parua meretrix.

Meretrix.tridᷣfſę. ge.i.ſcoꝛtũ.⁊ di a merces
trico.cas.q̃ſiꝓ mercede hoĩeʒ tricans.i.
impediens· vel decipiẽs. Oel dĩ a mercoꝛ

aris · q; mercat᷑ pcin libidinis. Iſñ meretri
cius.cia.ciũ. Et h̊ meretriciũ.oj.domꝰ me/

retricũ · vel turpis actus eaꝑ vel officiũ.
Merga. gę.fg. ge.i.furca cũ qua ſegetes vel

fęnuũ ſuꝑ currũ leuat uł cona ſegetj poꝛtat᷑.

Merges.tis.maſ.ge.i.garba ſegetisſcilicʒ
gononus/ſiue cona· vel manipulus.⁊ dꝛ
a mergo.gis.q; ligatus mergit᷑ in terra.
Mergulus.li.maſ.ge.pe.coꝛ.ẽ dimi.de mer
gus.Et eſt ęꝓqͥuocũ ad ferrũ qð mergit᷑ in
lampade ⁊ ad tenendũ papyrũ.⁊ ad auẽ
mergum. ð

Mergus.gi.maſ.ge.qdã auis · dicta ſic ab

aſſiduitate mergendi.
puteo trahit᷑a dꝛ a mergo.gis.
Meridies.diei ·dr q̃ſi medidies.i.medius
dies. aũt dꝛ meridiesq̃ſi merꝰ dies:

Mergus. gor.neu.ge.ſitula cnʒ qᷓ aqua de

q; tũc merꝰ vies eſt.i.purioꝛetymologia

eſt. Inde meridianus.na.nũ.

Meringa. ge.f. p. ẽ pellicula in aure vbi fit

auditus.
Meris.i.diuiſio vel pars.

Meriſcę dicti ſũt qͥ dã hęretici · qꝛ ſeꝑerant

ſcripturas ⁊ partiũt᷑.nõ credẽtes ĩ oĩbus

ꝓPphet.dicẽtes alijs ⁊ alijs ſpiritib ꝓphe/

taſſe. Et vicũt᷑ a merłqð ẽ diuiſio · ułꝑs.
Meritoꝛiuʒ.rij. domuncula vbi ciues res

ſuas faciũt: vel vendũt.⁊ vbicũq; merci/

monia tenent᷑vel taberna:vel locus tene/

bꝛoſus vbi patrant᷑ adulteria.⁊ foꝛnica⸗/

tiones vꝛ meritoꝛiũ. Iñ h meritoꝛia dicit
meretrix.ſic etiaʒ caupona · ta ꝓ loco · qᷓ; ꝓ

fęmina.Eadẽ dꝛ ⁊ meraria·vel a merẽdo.·

vel a mero.i.vino. Itẽ meritoꝛius.ria.riũ
quod meret᷑vel qð oignũ eſt merito · vel
remuneratione.

Meritũ.ti.n. s.eſt bñficioꝝ pᷣmiũ qð qͥſq;
meret᷑. Itẽ meritus.ta.tũ.adiectiue.⁊ cõ/⸗

ponit᷑ emeritus.ta.tũ.⁊ ĩmeritus.ta.tciũ.

Merops.pis.oꝛ qdã auis viridis coloꝛis
ꝗ etiã apiaſter oꝛ·q; libenter apes come/
Dit. Et etiã gallus ꝛ merops.pis.Me⸗
rops etiã fuit ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã hois.

Meroſus.ſa.ſũ.i.vinoſus.⁊ dicit a meruʒ.
Meroſũ vicimꝰ vinũ. Meracã potionẽ·

dia · ul repoſitoꝛin. Iñ h̊ merothecari.rij.

i. vini cuſtos · vel etiã repoſitoꝛ. Inde bec

merothecaria. rię.

Merulus.lia H̊ͥ merula.lę.auis nigra.⁊ oꝛ

P52

a merus.ra.rũ.q̃ſi mera volans/ul merus
q; mere cantat. Del merula dꝛq̃i modula
eo ꝙ modulet᷑. Oñ ⁊ olim dicebat᷑ medu
la. Inde merulinus.na.nũ.pe.pꝛo.
Merũ.ri.n.s.i.vinũ: ꝓpꝛie bonũ.⁊ clarũ.⸗
a fce ſegregatũa di a meris.qð ẽ diuiſio
vel pars. nñ merus.ra.rũ.i.purus:clarus
manifeſtus. Iñ meritas.tat.i.puritascla
ritas hm Hug. Hapias vo vicit: Meꝝ
vinũ purũ ſigt. Ma meꝝ dicimus:qcqd
puꝝ e/ſic aq̃ meranulli vtiq; rei niecta/uł
admixta.⁊ coꝛ.me. Dnde uroꝛa.Mãq;
meꝝ reddit coꝛ leętũ:ſphęraq; figurat.Et
Duidius de reme. Non ſtupeant multo
coꝛda ſepulta mero.
Merx.mercis.eſt ipſa res ꝗͥ venditſᷣ ntũs
nõ eſt in vſu.Oñ oqie Merces eoꝝ
nemo emet amplius:mercẽ auri ⁊ argẽti.
Meſpila.lę.arboꝛ ſpinoſa. fructũ in ſilitu/
vinẽ maloꝝ facies:ſᷣ paulo bꝛeuioꝛẽ.⁊ dĩ
a malũ ⁊ pila:qꝛ pillulę foꝛmam habeant
eius poma.
Meſopotamia/ꝓuicia eſt grecig dicta ſic·
qꝛ ambiat᷑ fluminibo tigride? euphrate.

Meſſias hebꝛaice· grece chꝛiſtlatie üct dꝛ

eſſicula. lę. imi.i.pua meſſis.⁊ coꝛ.pe.
eſſio.onis.fę.ge.oꝛ a meto.d. Dñ Job
29 Et ros moꝛabit in meſſione mea.
Meſſis.ſis.fę.ge.i.ſeges.Sʒ ſeges a ſeren
do dũ ſemiat᷑. Meſſis a metẽdo dũ ma/
tura colligit᷑. Meſſis etiã dꝛ tempus vel
actus metendi.
Deſ oꝛis.malſ.ge.qui metit.
eſſoꝛiũ.ᷣrij.i.vas eſcariũ.⁊ dẽ a mẽſa ·q̃ſi
Meſſoꝛiꝰria.riũ.apt ad metẽdũ.( mẽſoꝛiũ
Meſſulus.la.lũ.i.maturus ad meſſem.
Meſtus.ta.tũ.i.triſtis.⁊ dĩ a meręo.res.⁊
eſt tm̃ nomẽnon participiũ. vt qͥdã vo/
luerũt.Et eſt meſtꝰ naturalit᷑. Criſtis xo
caſu. Idẽ męrẽs.Itẽ męſtus vel męrens
aĩo.riſtis aſpectu. Iñ h̊ męſticia.cię.⁊ H
męſtitudo. dinis. Et eſt męſticia coꝛdis.
Triſticia ꝓo vultus. Itẽ triſticia ipſius
ſpiritus eſt.⁊ fit qñq; ex aliquo accidenti
doloꝛe ·b meſticia vitiũ naturale ꝑpetuũ ẽ
Meta.tę.f.p.i.circũitus:uł alicuiꝰ rei finis
vel terminus. Meta etiã dꝛ ꝓmiſſio · vel
conoſigio.i.obligatio in die nuptiarum.
Itẽ meta eſt pᷣpoſitio greca.⁊ valet tãtũ
uãtũ tranſ.vel de· vel iuxta.
etaciſmꝰ.mi.ẽ.m.lreꝑ ſcanſionẽ colliſio
tẽ.o.ſecũda lra·ſicut videt᷑ velle Hugł
tẽ DHapias vicit: Motaciſmusẽ qtiẽs
m.lr̃am vocalis ſequit᷑. Sʒ metaciſmus ẽ

quotiẽs vocalis ſequit᷑.m. ut bonoꝝ aurũ
Et ita vult ꝙ ſecũda lra ſit.o.in vno loco.
In alio v loco ꝙ ſit. e. Sʒ coiter in do⸗

nato in capło de barbariſmo in fineſcri/

bit᷑ ꝑ.e.in ſecũda littera.vbi dꝛ. Sũt etiã
malę cõpoſitiones.i.cacoſyntheton:quas
nõnulli barbariſmos putat· in qbus ſunt
metaciſmi:labdaciſmi.⁊ iotaciſmi:⁊ hoc
magis placet.
Metaleſisẽ dictio gdatiʒ ꝑgẽs ad id qð
oſtẽdit.⁊ ab eo qð pcedit id qð ſeqͥt᷑ ĩſi⸗
nuãs. vt Laboꝛes fructuũ tuoꝝ mãduca/
bis. Laboꝛes eni poſuit ꝓ his ꝗ laboꝛãdo
adqͥrunt hoĩes:bᷣm Bedã. Del metalẽſis
eſt diſtinctio gradatimn ꝑgens adid qð
oſtẽdit·ſcilʒ de cauſa euenire ad cauſatuʒ
per multa media.vt Boſt aliquot mea
regna vidẽs mirabar ariſtas. Mic enim
gradati ꝑgit victio uł diſtictio ad id qð
oñditq; ꝑ ariſtas ſegetes:ꝑ ſegetes ęſta/
tes ꝑ ęſtates ãnos ĩtelligere debemus.
Metallũ.li.n.S.dẽ a metallon.qð iterpᷣtat

ſpes · qꝛ natura eiꝰ ea eſt. vt vbi vna vena

apparueit ·ibi ſit ſpes iueniẽdi aliã. Septẽ
aut ſunt gnã metalloꝝ·Auꝑargentũ· es ·
electꝑ· plubũ qð domat oia ferrũ.Spe⸗/
cialiter tñ h̊ noĩe diĩ quoddã metallũ.qñ
metallic.ca.cũ. Et nõ ꝙ qñq; hmõi noia
cõplexiua.ut ęs metallũſũt noĩa gnalia
qñq; ſpãlia. Hꝛout ſũt gnãlia in vtroq;
nuũero declinãt·qꝛ multę ſũt ſecies ęris
metalloꝝ. Hꝛout ſunt ſpecialia· declinant᷑
in ſingulari tm̃.vt aurũ.⁊ ferrũ c.
Metamoꝛphoſis.phoſis ul phoſeoſ.i.trãſ
mutatio⸗ vẽ a meta·qð ẽ trãſ.⁊ moꝛpho/
ſis·qð e mutatio a ppe ſube.Pñ ĩ titulo
Duidiano dẽ: Incipit liber metamoꝛpho
ſeos.Doſſũt tñ ibi eẽ duępartes ꝑ appo/
ſitionem. vt Incipit liber meta moꝛpho/
ſeos.i.de mutatione ſubſtãtię.Gręci eniʒ
carẽtes ablatiuo·gtm̃ ponũt ꝓ eo cõſtru/
ctum cũ ſpoſitione ad modũ ablatiui.
Metaphoꝛa. re. eſt rex vboꝛũqʒ trãſlatio·
1 dĩa meta· qð eſt tranſ.uł iux.⁊ phoꝛos.
qð eſt ferre. Mec aũt fit quattuoꝛ modis
ſcilʒ ab aĩali ad aiale.vt Chiphin aurigã
celeres fecere carinę. Ab inaiali ad ĩaiale
vt Pelagus tenuere rates. Ab aĩali ad
inaiale.vt Exiccat ẽ vertex carmeli. IRb
inaĩali ad aĩale.vt Ruferã avobis coꝛ la/
Metaplaſmꝰ.eſt trãmutatio (pideũ.
quędã recti ſolitiq; ſermonis in alteram
ſpeciẽ metri:oꝛnatus neceſſitatj ve cauſa:⸗

dꝛa metaqð ẽtrãſ.⁊ plaſma· qð ẽ foꝛma

Gltra
il
fſto
aſ
oge
ſ
Phe⸗
husn
Ram
Pu
enul
ybuict
Drain
ſon
Lerd
Pen
ſen
lata
Net

Ven

ſil
nien
Genu⸗
s
Gucbi
Gunn
D

QKnt

di.
toyn
ſecau
Natw
nip⸗
ad
.*
r
tenn
Babi
D
üͤbet
Wprt
Pnn
dof
e⸗
Wr
t
Vtt
Hhee
leg

d
ntr
ſbae
e!

druni
unco
Oanh,
nfmn
dün
tohn
Ncbusin
inz ve

idd
dſageiſi⸗
miduca,
umädo
Anenläs
anm
gnote
1. Dean
Mtoadi
SS
vns
wücint
m wne
Ngenti
ſmi Dr
nenli F
BNönna
iagg
u wdnun
Gweninil
füanapd⸗
deVäinu

aummpn
N
bietu.
Htiſalo
apwos.
mmmdds
C
gialindiu⸗
Piüi⸗
ranmni
rbolni⸗
ar
ilnn
urain
ciſonn

Metarpus.pi.maſ.ge.i.caſtroꝝ metatoꝛ.
Metatheſis:ẽ trãſſatio lraꝝ ĩ alienũ locũ·

qſi trãffoꝛmatio/qꝛ lra vel ſyllaba. vel ei⸗
accidẽtia de ꝓpꝛia poſitione in aliã ſpeciẽ
trãſfoꝛmat᷑. Cu ſᷣm Vonatũ ſũt q̃ttuoꝛ/

decĩ ſpecies · ſcilʒ ꝓtheſis · epẽtheſis· para/

goge · afereſis. yncopa·apocopa· extaſis·
ſyſtole. vięreſis. ſynereſis vel epiſynallę⸗

pha ·elipſis· antitheſis: metatheſis.de qu /

bus vide locis ſuis.

„

ꝑte nulla tñ ex dictiõe ſblata.vt Euãdre

ꝓ Euãder.⁊ G̊ fit cauſa neceſſitatis.nde

Buidius. A¶gnoſcẽs in me frat᷑ meleagre
ſoꝛoꝛẽ. MNã ſi dixiſſet:meleager.nõ fuiſſet

Metatoꝛ. orlmal.ge. caſtra deſigt. pſus
Metaxarius.rij.malſ.ge.qui foꝛo imponit

rebo quę vendunt᷑ metã pcij. Idem etiam
licitatoꝛ.⁊ taxatoꝛ Dicitur. H

Metellus.li.mal.ge. mercẽnarius qͥ metit.
Meticulus.Ia. lũ. pe. coꝛ.?⁊ meticuloſus.ſa.

ſũ.i.foꝛmidoloſuts.

Metis. itis. ſg ge. oĩ qlibet locus de ſe fe/

toꝛẽ emittẽs.⁊ dĩ a mitto tis. Pel vt dic

Seruiuſ. Metis eſt ꝓpꝛie fetoꝛ terrę q ex
aquis ſulphureis naſcit.⁊ in ſiluis pluri /

mu abũdat ꝓ dẽſitate arboꝝ. Oñ Perſiꝰ
Gutture ſulphureas lẽte exalẽte metites

Metodica.cę.ꝗdã ſpẽs medice qᷓ remedia

ſectat᷑ ⁊ carmia⸗ vĩ a metodꝰ.qð ẽ reme/
diũ. Iñ metodici· dicunt᷑ hi qͥ nec elemẽ/
toꝝ rationẽ obſuãtnec tẽpoꝛa/nec ętates
nec cauſas̊ ſolas moꝛboꝝ ſubſtãtias.

Methodus.di.i.via · vel potiꝰ finalis ter/

minꝰ.⁊ dĩ a metaqð ẽtranſ.⁊ odos qð ẽ
via · qi traãſitiuũ.i.bꝛeuis via. Oñ ARriſto⸗
teles in pᷣncipio topicoꝝ diẽ̃: Pꝛopoſitũ
qͥdeʒ negocij eſt methodũ iuenirea qͥ po-
terimꝰ ſyllogiſare de oĩ pbleumate ex ꝓ/

babilibus. Iñ vialectica tranſũptiue dꝛ

methodꝰqꝛ ad oĩuʒ methodoꝝ pꝛincipia
viã habet. Sola enĩ vialectica ꝓbabilit
diſputat de pꝛincipijs oĩuʒ artiũ.

Metonomia · eſt veluti qdã tranſnoĩatio.
Huiꝰ ſũt multę ſpecies:aut enĩ continens

ponit ꝓ cõtẽto.vt Fũdite hydriaſ.ivinũ
el aquã q ẽ in bydrijs. Ilut cõtentũ pꝛo
cõtinẽte.vt Dimittite arcã ire.⁊ aſpicieſ.

vt habet.j. Regxj? Mõ enĩ arca.vt dicit

Heda ·bᷣ plauſtruũ qͥ cõtinebat᷑ arca uł bo/
ues ire poterant ut iuentoꝛ ꝓ iuento.vt

Bine cerere baccho venus friget. Ceres

bm poetas ĩ fuiſſe dea ⁊ iuẽtnx frumẽti.
bacchꝰ iuẽtoꝛ vini.Mer iſtos ergo iuen/

toꝛes ſignt᷑ iuẽtiões ſiue iuẽta. Der venerẽ

caſtroꝝ metatoꝛ.

itelligit cõcubit. vt ſit ſenſus. Sine cerẽ

T bacho friget ven.i.ſine pane ⁊ vino de/
ficit voluptas. Iut ecõuerſo iuẽtũ iuẽ⸗/
toꝛe.vt PHinũ pᷣcam̃.i.bacchũ vini iuẽtoꝛẽ
Itẽ efficiẽte effectus.vt Frig pigrũ.i.
efficiẽs pigritiã. Aut ecõuerſo effectus ꝓ
efficiẽte. vt Gpumãtia frena.i.equꝰ. Fit

etiã cũ materia ponit᷑ ꝑ materiato · ut vlc/⸗

cinct ferro.i.gladio.Del cõſequẽs ꝓ añ/
cedẽte.vt Pallet.i.timet.Et dẽ a meta/qð
eſt de.⁊ onoma.qð eſt noĩatio· vel nomẽ
q̃ſi denoĩatio:q;ꝛ vnũ ꝓ alio noĩat᷑.DHñ et
hic tropus a Cullio vocat᷑ denoĩatio.

Metreta. tęqdã mẽſura eſt liq doꝝ.⁊ ĩ a

metioꝛ.tinl ula metron greco/.qð ẽ mẽſura
Et lic; vrna ⁊ amphoꝛa.⁊ qͥcqͥd plus vel

——

minus capit . ſic bñ poſſet dici metreta:tñ

ideo h̊ ſpecialit᷑ ſibi SR nomẽ aſſũpſiteo ;
ſit menſura ꝑfecti numeri.i.denarij. Dñ

Joannis 2 Capientes ſingulę metretas

binas vel ternas. Eadem dicit᷑ metron.

Metric'ca. ci. vꝛ a metrũ. VHñ ars metrica
dĩ ꝗ ẽ ułtractat de metrłułꝑtinẽs ad me/

tra.Et cõponit᷑ bimetric. ca.cũ.trimetric.

ca.cñ.qᷓdrimetric.ca.cũ.iãbimetric.ca.cũ.

Metron ulmetros grece · latine oꝛ mẽſura
Metropolis.lis.ciuitas ad cuiꝰmẽſurã alię

ciuitates diſponũt᷑ſcilʒ vbi ẽ archiepũs.
7 dĩ a metros/qð ẽ mẽſura⸗ polis ciuitas
Iñ metropolitanus.na.nũ.⁊ ̊ metropo/
litanus.ni.archiepiſcopus illius ciuitad.

Metrũ.tri.n.s.qð cõſtat ex vno pede.Dñ

ille vſus dꝛ hexameter vbi ſüt ſex pedes.

Itẽ metrũ dicit᷑ legitima pedũ cõiunctio

bm h̊ metrũ qñq; dꝛ vᷣſus qñ cõſtat ex

ouobho iambis. Itẽ metrũ·dẽ qͥcqͥd men-/
ſura ſyllabaꝑ pficit. vt in rytbmis.Et bm
quãlibet e ſigtionẽ cõpetẽt᷑ dĩ a metros

q; mẽſur pedũ uł ſyllabaꝝ fit.i.mẽſurãdo

ſyllabas lõgas ⁊ bꝛeues · vel numen ſylla⸗

ban in cõſtructione e.Et cõponit᷑ metrũ
bimet.tra.trũ.trimet.tra.trũ.tetramettra
trũ.pẽtamet.tra.trũ.iãbimet᷑ tra.trũ.hexa/
meter. tra.trũ.vbi ſunt:duo/tria· qᷓttuoꝛ ·

quĩq; xvel ſex metra. Et coꝛ. pꝛimã metg.
Vñ. AWNmbulat in tenebꝛis errãdo dernic
oĩs. Qui ſine metroꝝ lege legẽda legit.

Metus.tus.tui.eſt mot aĩ interioꝛ ſubituſ

factus ex aliqua triſti recoꝛdatione. Del
bm iuriſtas. Metus eſt inſtantis vel fu/

turi periculi mentis te
Mica. cę. fp. reliquie panis· vel qð cadit
pz

ð pane vũ frãgit᷑i comedita di a minutꝰ
ta. tũ.quaſi minutatim cadẽs. Ii micatꝰ
ta. tũ.i.otrit᷑ ĩmicas diminutꝰ ↄfractꝰ.
Mica etiã ponit᷑ p pane modico · ꝗᷣ fit in
curijs magnatoꝝ ułi monaſterijſ.Et ꝓd.
pma mica nome ſ̊ mica vbũ eã coꝛ. DPñ.
hare phebe mica dabit᷑ tibi cũ ſale mica
Michael.elis. vel michael⸗indedi.iterpᷣtat
qs vt deus. Et quoties mirę vtuij aliqᷣd
agitur Michael mitti ꝑhibet · vt ex ipſo
actu ⁊ noie det itelligi · ꝙ nullus põt facẽ
qð facere pnalet de.vt dic btũs Greg.
Michanemites.tis.maſ.ge.i.michanatoꝛ:

ułpnceps michanatoꝝ. vĩ a michania.

Michania. nię.i.ingemioſitas. Iñ micha⸗
nicus.ca. c.i.ingenioſus.
Micheas · iterßtat᷑ qͥs hiułqͥs iſte· qm̃ mi⸗/
nat᷑ ſamarię ob cãʒ ſimulacroꝝ illo modo
qͥ vꝛ de Heliu: Muisèẽ iſte iuoluens ſen/
tentias ſermonibus imperitis.
Micon · interpꝛ etatur celſum.

Microcoſmus.mi.i.minoꝛ mũdusſcilʒ hõ

qͥ dĩ minoꝛ mũdus. Minoꝛ.qꝛ nõ conſtat
ex q̃ttuo: elemẽtis integralit ſicut maioꝛ
muũdus. Mundus vo dĩ ꝓpt᷑ expꝛeſſam

ſumilitudinẽ quã habet cũ maioꝛi müdo.

dicit᷑ a micron:qð eſt minoꝛ uł bꝛeuis.⸗
coſmos:quod eſt mundus.

Micrologꝰ.gi.maſ.ge.qͥ bꝛeuit loqͥtvel qᷣ
magnã rẽe anullare cupiẽs·q̃i paruã deſpi

ciendo narrat. Iñ h̊ micrologiũ.gij.i.bꝛe/

uiloquũ.⁊ coꝛ.lo.
Micros uł micron · ĩterpᷣtat mĩoꝛ ul bꝛeuis
Micropſych. chi.mal. ge.i.puſillanimis
⁊ dẽ a micros.i.minoꝛ.⁊ pſyche· qð ẽ aĩa.
Migale.lis.pe.coꝛ.aĩal eſt natũ ad deridẽ/
oum · voloſũ · rapax ingluuioſũ.
Migma. mat.n.t.eſt oꝛdeuʒ cũ palea. Hñ
Iſaię.ʒo. Et pulli aſinoꝝ qͥ oꝑant᷑ trã cõ/
mixtũ migma comedẽtſic ĩ area vetilatũ
eſt. Et nõ ꝙ Haniel.j22 Migma ẽ oꝛdeũ
cũ palea vnde faciũt mulieres decoctio/
nẽ. foꝛte ad nitoꝛẽ faciei. Nuidã tñ dicũt
ibi ſmigma ꝑ.s.vide.j.ſimigma.
Milago grece· piſcis dictus/qꝛ euolat ſuꝑ
aqua/qͥ quotiẽs cemit᷑ tẽpeſtas ſiẽtur.
Miles.itis.v a mille:qꝛ in vno nũero erãt

olim mille. utxote ꝑ millenariũ viſtincti.

Bel qꝛ vix vnus de mille erat electus vt
militiã exerceret. Iñ h⁊ hęc militan. hoc
re. Et debet miles ſcribi ꝑ vnũ.l.ꝓduẽc tñ
bmã. Dñ quidã. Miles pũgit equũſed
iudex iudicat ęquũ. Et nõ ꝙ mileſiuſticię
noſtro tẽpoꝛe põt eſſe vna dictio ↄpoſita

⁊tũc ꝑtinet ad quoddã officiũ reddendi
iuſticiã. Sʒ quado ſũt duę partes:miles
iuſticię dꝛ quicũq; eſt miles iuſtus.
Miletũ.ti.quidaʒ locus ẽde quo habetur
Acij.20./ pducit penuł. Pnñ in Euroꝛa.
Leti ci Paulo ꝑuenimus vſq; miletũ.
Miliariu.rij.vel miliare.ris.ſpaciuʒ mille
paſſuũ/uł mille equitũ.⁊ dꝛ a mille:quaſi
millenariũ. Menſuras viaꝝ nos oicimꝰ
miliaria.̊ gręci ſtadia/galli leucas.
Militia. tię eſt officiũ militis.⁊ oꝛ a miles
Dñ qñ vnus miles pꝑcutit aliuʒ ⁊ deijcit ·

Dẽ militiã facere.Et militia.ꝛ expeditio.

Et etiã quidã locus Aomęſic vocatusẽ

vbiolim milites poſt militiã ſolebant re/

quieſcere⁊ curari.

Militaris.ris.⁊ hoc re.ires militisvel qð

ꝑtinet ad militem.

Milito. tonis.maſ.ge.i.miles:x vꝛ a miles.
Miliũ.lij.n. s.eſt genꝰ ſemis minuti a mul/

titudine fructus dictũ · qꝛ vt dꝛ:qui vnũ

granũ milij ſeminat/poſtea facit mille. Iñ

mileus.lea.leũa milinus.na.nũ: miliace
Mille ge.oĩs pluralis numeri (cea. ceũ.
indecli.dẽ a mult q̃ſi multe. Oñ plalit᷑ ᷣ
milia · hoꝑ miliũ. Et ↄponit᷑ vuomilia.tria
milia·qᷓttuoꝛmilia.⁊ ſic de alijs. Et differt

mille a milia. Mã mille copulat millena/

riũ. Milia vo plures millenarios copu/
lat ĩdet᷑mĩate.vñ recipit h̊ adiũcta·duo/
milia. triamilia. Et etiã põt eſſe oꝛo.⁊ ſic
conſtruit᷑ duo milia hoiuʒ currüt.Et põt

eſſe vna dictio⸗ tũc ſic ↄſtruit· duomilia

hoies currũt · licʒ ſit tm neu.ge. Jungit tñ
imediate intrãſitiue cũ maſculino:fęmi⸗
nino.⁊ neutro genere.vt duomilia hoĩes
vuomilia mulieresuomilia aĩalia. Et
ſcribit᷑ mille ꝑ duplex.l.milia vo ꝑ vnũ.:l.
Millenus.na.nũ.oꝛ a mille. Iñ millenariꝰ
ria. riũ. Milleſimꝰma.mũ.i H̊ millenariũ.
Milleus.lei.maſ.ge.i.calciamẽtũ. Et ꝓpꝛie
calaꝰ regis dẽ mille ꝓpt᷑ viuſos ei puũc/
Millus.li.i.collare circa collũ canis. ( tos
Miluus.ui.eſt auis rapaciſſima.⁊ q̃ſi ſẽꝑ
domeſticis auibo inſidiat᷑.⁊ d a mollis.
q̃ſi mollis:qꝛ auis mollis eſt.⁊ viribus.⸗
volatu. Inde miluinus.na.nũ.
Mimilogus.gi.pꝑe.coꝛ.qͥ mimos docet · vel
alloqͥt· vel mimis loquẽs. Iñ mimilogiũ
gij.i. locutio mimi.
Mimus.mi.malſ.ge.i.ioculatoꝛ. ꝓpꝛie reꝝ
humanaꝝꝑ imitatoꝛ/ſicut olim erãt in rea/
tatione comędiaꝑꝝ·qꝛ qð verbo recitatoꝛ
vicebat mimi motu coꝛpoꝛis expꝛimebãt

wel
fab
inſ
ln
V
t
En
Zin
Eng
Acg⸗
ire
nr
NA
n
W
nn
cie
l
pe
g
Mn
daä
i

c

H

n⸗

nih,
uynl
Negeu
180ldn
.
jamles
1deiit
Nedttio,
datust⸗
ne⸗

lnsi

nigini
nlle i
nulace
cn cei.
plalth
Krdfen
mnenn⸗
dsbe
ardo⸗
nipot
6wvommu

lonnu
ice
gal pu
is tos
aſiſeg
mols⸗
wirdus
1wart
ninien

Inde hęc mima.mę.i.ioculattirx.
Mina.nę.F.p.dĩ libꝛa vna vel talentũ ·ſicut
diẽ Dapias: Et ſubdit. Mna grece ap⸗/
pellat. habet. õo.ſiclos qͥ faciunt obolos
mille. 200. MHug autẽ vicit ſic: Mina in
ponderibo dꝛachma · ul vuęlibꝛe ſemis
extumac᷑. Mna aliud ponduſẽ qð appen/
itur centũ dꝛachmis. Item minas alti⸗
tudines muroꝛũ dicimus.
Minax.cis.oĩs ge.i.iracundus ⁊ feruidus
Iñ minacit adũ.Et hͥ minacitas.tatis.
Minera. rę.f.p.di herbavel radixulł vena
terreę. Iñ mineralia.i.coꝛꝑa in venis terrę
generata. vt plubũ · vel aliud metallũ.
Minerua.uę.apud gręcos athena di.i. fę⸗
mina Apud latinos aut vocata q̃ſi deaa

multan artiũñ ĩuentrix.ſcilʒ laniſici · oliut

fabꝛicę. Eadẽ dicta ẽ⁊ Ballas a pallone
inſula thracię vbi nutrita fuit uł quia pal
lantem gigantem occidit.
Miniatoꝛ.tor..q minio deſcribit.vel ppa/
rat minium. ⁊ dꝛ a minio as.
Miniogphbꝰ.phi.mal.ge.qͥ minio ſcribit.
Iñ mimogphia.phię.ſcriptura ci minio
Miniſter.ſtri.i.qi minoꝛ ĩ ſtatione. (facta
vel qꝛ officũ debitũ manibo exeqͥt. qñ h
miniſtra. ſtręæ miſter. ſtra. ſtru h 7 B mi/
niſtrał hᷣ le.res miſtri ułꝑtinẽſad miſty
Miniſterculus.la.iũ.i.paruus miniſter.
Miniſteriarches.i.pnceps miniſterij.⁊ dꝛ
a miniſter: archosqð eſt pꝛinceꝑs.
Miniſteriũ.rij.i.ſeruitiũ· vel officiũ miſtri.
Miniu.nij.n. s.genus eſt coloꝛis rubei oĩ
a minuo.is.eo ꝙ minuat᷑ anteq; coloꝛ ĩde
efficiat. Itẽ minius.nij. dꝛ qͥdã ſluuiꝰ ga/
licię. Et Hᷣ ⁊ hęc minia.nię.qͥdã populus.
Minoꝛculus.la.lũ.i.parũ minoꝛ.
Minotaurus.ri.mõſtrũ dictũ:q; ex hoĩe.i.
paſiꝑhe ⁊ tauro nat᷑ fuitcaput taurinũ-
cętera mẽbꝛa homo fuit.
Minſabilis.p.t.⁊ h le.qð facile mingit᷑. uł
qð cito emingimusſicut nimis aquoſũ.⁊.
parũ coctũ.⁊ dꝛ a minſo.ſas.
Minſatoꝛiũ.rij.loc' uł vas ad mingendũ ·
ſcilʒ qð recipit vrinã. Minſateriu idem.
Minutia.tię.i.minima cuiuſſibet rei xoꝛtio
VPñ legit᷑ in paſſione beati Oincẽtij mar/
tyris. Sales ignibus ſparſi cepitantibꝰ
minutijs ꝑ mẽbꝛa viſſiliũt.
Minurritio.onis.i.cãtilena minutiſſimaꝝ
Minuſculus.la.lũ.i.paꝑ minoꝛ.(auiculaꝝ
Minutal.talis.n.t.i.minutũ fruſtũ.vel ge/
nus cibi ·ſic victũ a minuo.is.eo ꝙ fiat de
pilſcboa micis.⁊ minut oleribo minutati

cõciſis. Oñ Juuenalis. Heſternũ ſolitus
medio ſeruare minutal.
Minutulus.la. li.i.aliquãtulũ minutus.
Minutu.ti.qddaʒ pondus·ſcilʒ media ꝑs
quadrãtis. Onde pauꝑ vidua miſit ouo
minuta.i.quadrantẽ. Oñ in alio euãgelio
diq miſit in coꝛbonã vnũ quadrãtẽ. tẽ
minutus.ta. tũ. adiectiue declinatur.
Mioparo.ronis.ẽ nauicula ułſcapha pi/
ratarũ ex vimine ⁊ crudo coꝛio contexta.
Vñ legit᷑ in biſtoꝛijs. Gens ſaxonũ mio/
paronibo nõ viribus vtũt · fuge pot qᷓ;
bello parati.Et ꝓducit pa. Onde.Barca
celox paro dent᷑ muſculus mioparo.
Mueabilis. is..t.⁊ H le.dꝛ a miroꝛ.arl.qð
idẽ eſt qð ꝓſpicere uł laudareuł ꝓ miro
hĩe. Iñ mirabilit adu.⁊ mirabilitas.taſ..
Miraculi.li.n. S.ꝰꝛ a miroꝛ.an:v licʒ multa
naturalia ꝗ qͥtidie fiunt.aliqñ dicunt᷑ mi/
racula:ppe tñ dꝛ miraculũ qð fit ↄ ↄſuetũ
curſũ natę ut partꝰ vgisreſuſcitatio moꝛ/
tui ↄſiłia. S miraculoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ
Mirica.cę.ſ.p.nomẽ eſt arbor (miraculis
ꝗ geneſtra dꝛ. ⁊ dꝛ ab amarꝰ.quia valde
amara c.⁊ naſcit᷑ ĩ deſerto.⁊ in ſaxoſa hu/⸗
mo. DVñ Mieremię. i7? Quaſi miriceę in
deſerto Et ꝓd.pe. Oñ Duidiꝰmeta. Per/
petuoq; virens buxus tenueſq; miricę.
Minidicus.ca.cũ.i.mira dicens.
Mirificus.ca.cũ.q facit mira.Itẽ mirificẽs
entis idem. Iñ hęc mirificentia.tię.

Myrmex gręce latine dĩ foꝛmic.
MNMyrmica. cę.i.foꝛmica.⁊ d a myrmicon

ułmyrmex. Iñ myrmiceꝰ. cea. cen.i.foꝛmi/
ceꝰ. Et H̊ myrmicea.ceę.i.verruca coꝛpor.
Myrmicites.tis.maſ.ge.quędã gẽma ·quę
foꝛmicę reptantis effigiem imitat᷑.
Myrmicoleon. onis.maſ.ge.idẽ ẽ qð foꝛ/
micoleõ Mñ Job. 4: Tigiperijt eo ꝙnõ
habẽt ᷣdã. Oñ pᷣm aliã lraʒ myrmicoleon

Myrmicoleon qpe ꝑpuũ aial ẽ valde foꝛ/

midaduſũ·qð ſe ĩ puluẽ abſcõdit foꝛmi/
cas frumẽta geſtates int᷑ ficit· int fectaſq;
cõſumit. Myrmicoleon aũt latine dã· vel
foꝛmicaꝝ leo · ulł certe expᷣſſ foꝛmica parit
leo. Recte aũt foꝛmica leo noĩat᷑·q ſiue
volatilibo.ſiue qbuſdã alijſ minut aialib⸗
foꝛmica eſt: Ipſis autẽ foꝛmicis leo. Has
eniʒ vt leo deuoꝛat · ſᷣ ab illis quaſi foꝛmi/
ca deuoꝛatur.
Myrmidonel· gẽs greca · dolipes · dicti ꝓpt
aſtutiã · quaſi myrmicę.i.foꝛmicę.
Miro.ronis.maſ.ge.i.miratoꝛ.⁊ dicitur a
miroꝛ.ar.. Itẽ miro.onis.i.vnguẽtarius.
P4

tũc oꝛ a mirõ gręce qð latine dĩ vnguẽtũ

eſt vnguentũ de balano factũ:qᷓi redoles
balanu:q; ex glande balani odoꝛata fit.
Mirocopus. pi.i.vnguẽtariuſ qui laboꝛat

circa vngueta facieda vel vendẽda. 7 dẽ

a miron: qð eſt vnguentũ.⁊ copos laboꝛ.

Et idem vꝛ chirocopus.
Miron gręce latine vꝛ vnguentũ.
Miropola. le.qᷣ vel quę vendit vnguenta.
⁊ dꝛ a miron.⁊ pole:qð eſt vendere.Inde
hH miropoliu.lij.i.domus vnguẽtaria· vbi
vendut᷑ vngueta. Eadẽ domꝰ oꝛ ꝓpola
polg.a ꝓpa pole q ẽ vendere ·qᷓi ꝓ vedere

facta. Moc etiã noĩe põt dici glibet domꝰ

ad vendendũ aliquid facta.? pd.o.
Mirotheca.cę.i.vnguẽtoꝛũ repoſitoꝛiũ.

Mirrha. rheę.l. p. arboꝛ ẽ ꝗq gręce ſmirnia dẽ

cuius virgulta arabes exurunt vt melius

cxudent⁊ fructiſicent.ſicut dꝛ in hiſtoꝛijs.

Itẽ mirtha. eſt gumi illius arboꝛis oicit
mirrha.q̃ſi amara.Hñ Iſidoꝛꝰ. Mirrha

ẽ arboꝛ arabię altitudinis quiq; cubitoꝛũ

ſins ſpinęcuiꝰgutta viridis ẽ⁊ amara· vñ
nomẽ accepit.Et mirrha gutta ei ſpõte
manãs hcioſioꝛ eſt·elicita coꝛtiq vulnere
vilioꝛ iudicat᷑.⁊ ſic patet: ꝙ; mirrha dicit
tam arboꝛ qᷓ;ᷓ gutta illius.
Mirrhũ.rhi.ũguẽctũ ẽ odoꝛifeꝝ ex mirrha

factũ. DHnde ꝗudithx? Vnxit ſe mirrbo

Myrtetũ.teti. loc' vbi myrt᷑ creſcit. (optio

Myrteus.tea.teũ.i.de myrto exiſtens. xel

ad myrtum ꝑtinens.

Myrtus.ti.eſt quędã arboꝛ ꝗ in litoꝛe man
abundata dẽ a mari.Pñ a grecis myre/
ne dꝛ. Del vꝛ myrtuseo ꝙ mire redoleaat

Iñ myrtoſus.ſa.ſi.i.plenus myrtis.
Miſach. interptat᷑ gaudiũ vel riſus. Idẽa
Miſael.qui interpꝛetat᷑ pł oñi.
Miſcelio.onis.mal.ge.qͥ nouit artẽ miſcẽ/

di diũſos cibos vel pot.⁊ di a miſceo.ces

Miſcelaneus.nea.neũ.⁊ miſcelanuſ.na.nij.

in eodẽ ſenſu.i.mixt᷑. Iñ hoc miſcelaneũ.i
cõmixtũ.vt cbo gladiatoꝝ. Del miſcela-

neũ dicit᷑ vas in quo pꝛandia gladiatoꝝ

miſcebantur. Mnde ꝗuuenalis. Fictile ſic

weniüt ad miſcelanea ludi/
iſ ellus.la. lu.vimi.paꝝ miſer. Iñ miſel/⸗
ulus.la.lũ.ſimiliter dimi.pe.coꝛ.
Miſer.ra.ru.bᷣm vocẽ dꝛ a mitto.tis.ſᷣ pᷣm

ſigtione ab amitto.tis. Et ꝓpꝛie miſer oꝛ
q oem felicitatẽ amiſit. Miſer etiaʒ dici᷑
tnſtis. Iñ miſeria. rię. eruna vbi nulla eſt

fęlicitas.

Mirobalanũ.ni.oꝛĩ a miron.⁊ balann·qdᷣ

Miſericoꝛs.coꝛdis.oĩs ge.vi a miſerũ. vel

potiꝰ a miſerãsa coꝛ:qi miſeruułmiſerãs
coꝛ habẽs ſuꝑ aliquẽ afflictũ cõpatiẽdo.
Iñ miſericoꝛdia.dię.qꝛ miſerũ uł miſerãs
facit coꝛ dolentis aliena miſeria. In deo
tamen ẽ miſericoꝛdia ſine vlla coꝛdis mi⸗/
ſeria. Et viffert a miſeratione · qꝛ bñ velle
miſericoꝛdia eſt.⁊ bene facẽ miſerationis.
Eſt eni miſeratio miſericoꝛdię actio:q; mi
ſericoꝛdia tm̃ affect coꝛdis ẽ·qͥ cõpellim ut
miſer ſbᷣueniamꝰuł cõpatiam̃ ſi ſuccurrẽ
nõ valemꝰ. ſ̊ miſeratio ex oꝑe cõpꝛobat᷑

Miſſus.ſa.ſũ.dꝛ a mitto.tis.⁊ H̊ miſſus.ſi.i

nũciꝰ.Et H̊ miſſa.i.nũcia.Et hincĩ ecdleſia
dẽ miſſa:q; pᷣces noſtras ferat mittat ad
deũ. Bʒ miſſa ꝓpꝛie vꝛ in tẽwoꝛe ſacrificij
qñ cathecumini foꝛas mittũt᷑clamante le/
uita: Si qͥs remãſerit cathecuminꝰ.exeat
foꝛas.Et inde miſſa:qꝛ ſacramẽetis altaris
inteſſe nõ poſſũt:qꝛ nõdũ regnãti noſcut᷑.

Miſſalis. lis. o.t. ⁊ ̊ le. ad miſſam ꝑtinẽs

7 dẽa miſſa. Et h̊ miſſale.lis.ꝓ qͥdã libꝛo
vbi cõtinet᷑ myſteriü miſſę. ꝓpducit.ſa.
Miſſaticus.ca.cũ.pe.coꝛ.qͥ frequet᷑ mittit᷑a
dicit᷑ a miſſo.ſas.Et hic miſſatic.i.nũciꝰ.
Et hec miſſatica.i.nũcia.⁊ hoc miſſatici.i.
nũciuũ.qð ꝑ miſſatici mandamꝰ. Itẽ iue/

nitur hic miſſaticus.ci.qͥ rrequenter canit

miſſam.⁊ tunc deriuat᷑ a miſia.
Miſſia.ſię.quędam /ꝓuincia.⁊ vꝛa meſſis.
quaſi meſſia a meſſiuʒ pꝛouentu. Bnde⸗
eã veteres cereris boꝛreũ appellabãt. Inñ
miſſius.ſia.ſiũ.⁊ coꝛ.ſi.
Miſſilis.lis.O.t:⁊ hoc le.i.ad mittendũ ha⸗
bilis.HPñ ⁊ quoddã iaculũ hoc miſſile dĩ
Et coꝛ.pe. Hnde Pꝛudẽtius. Miſſile de
multis quę fruſtra miſerat vnũ.

Miſſilia.alias miſſalia dicunt᷑ donalia.vl
quędã pᷣſtationes quas nouꝰ ſtoꝛ cceat

mittebat in vulgus · vt qð quiſq; appꝛe/
hẽgeret eius fieret.vt ĩ coꝛonatiõe papę
ul imꝑatoꝛis fieri ſolet.vt ꝑ h̊ ᷣſſura mi/

nuat. de q́ glo.i.S. H apliꝰ. Inſt.ð re. diui.

Miſſicius.cia.cin.ad mittendũ aptus vel
qui militiã exhibet.⁊ vꝛ a mitto tis.

Miſſoꝛiũ.rij.concha modica vbi aliquid

liquoꝛis ĩmittit᷑.⁊ dꝛ a mitto tis.
Myſta. ſtę.coĩs.ge.i.ſecretariꝰulł myſterij
auctoꝛ dicit᷑ a myſtis gręco:quod latine
dicit᷑ myſterium. .
Myſteriü.rij.n. S.i.ſecretũ.diuinũ.⁊ ſigu/
ratiuũ:ſeu occultũ.⁊ dꝛ a myſtis: vel my/
ſticen. Iñ myſticus.ca.cũ.i.ſacer.diuinus
occultus: figuratiuus/eo ꝙ in ſe ſecretã ⁊

ud,
Mlei
1
Dl
hinl.
ns
ni
lmnt
ume
obat
ugſli
aeſia
anad
ahan
mmntele
pemn
Waln
ninoſie
iho
th.
nttitz
nüch.
ucci.
Nine⸗
rnit

ameſis
Mroe:
bi

Wedi
Wede

nuis
1
e,
pepe
nami⸗
5l
3

licpid

nſſten
dban

ig⸗
wny⸗
iuinus
geti

reco nditã habeat intelligentiã. ſ⸗ cilicz cuʒ
aliud dicit᷑ ⁊ aliud intelligit᷑. Et hoc my⸗

ſteriũ.ð rij.i.ſacramentũ ſacrũ· vel abſcon/
Ditũ · vel ꝑfiguratio occulta. vel occultuʒ
ſecretũ ·quia ſecretã? recõdità habet dil/
putationẽ: intelligentiã. Et oiffert a mi/

niſteriũ · quia miniſteriũ in tempoꝛalibus
attendit᷑. Sed myſteriũ in ſpiritualibo:

vt fuit incarnatio Jeſu chꝛiſti.⁊ ſicut eſt
conſecratio panis ⁊ vini in altari.⁊ ſimi/
lia· que ſecretã in ſe cõtinent intelligentiã

ꝓpꝛie myſteria oicũt᷑. Hnde apls.j.Cor.

Ise Ecce myſteriũ vobis dico: DHes dẽ
reſurgemus. ſed nõ oẽs imutabimur. Et
ꝓducit᷑.e.ĩ myſterin. Dñ Mꝛatius.Han⸗
oim interdu doctis myſteria regu. Aicʒ
ĩlibꝛo ſacrificioꝝ coꝛripiat. DOñ. Myſte/
rin fert᷑ cinuiſſe cruci.Sʒ foꝛte hoc ꝓpter
neceſſitatẽ metri accidit.

Psis ul myſticẽ gręce latine vꝛ ſecretũ.

yſtrũ.ſtri.ilatens odiũ.⁊ dĩ a myſtis.

Mitia.tię.fp.i.manſuetudo.Itẽ mitia eſt

plurale neutrũ de mitis.

Mitilena.nę. quidam locus.de quo habet

MWc.28: Et pdu.pe. Oñ in Ruroꝛa. Poſt
tantas clades nos inſula quę mitilena.
Mitis tis.ↄ.t.⁊ hoc te.i.humilis/mollis⸗
benignusnõ durus maturus Hñ poma
dicunt᷑ mitia:matura mollia. Et ꝓducit
mi. Oñ Duidiꝰ de arte. Sʒ caret inſidijs
hoĩuʒ ·quia mitis hirundo.Et nota ꝙ lic
mitis⁊ mãſuetꝰ. vel mititas ⁊ mãſuetudo

idẽ videant in eſſentia. differũt tñ in effi/

catia · qꝛ mititas attẽdit᷑ in affectu. Nitis

eni vt diẽ glo. ſuꝑ illud Matth. 5F. Beati

mites ⁊c. Mitis inqꝛt eſt quẽ mẽtis aſpe/
ritas/ſeu amaritudo nõ afficit·ſed ſimpli/

citas ad oẽʒ ũuriã ſuſtinẽdã patiet iſtruit

Mitis eſt quẽ nec rancoꝛnec ira afficit ·

oia ęquanimiter ſuſtinet. Manſuetudo

vpo attendit᷑ in effectu. DHPñ vicit Caſſio/
doꝛus ſup pſalten. Manſueti ·q̃ſi manu
ſueti.i.tolerãtes iuriasnõ malũ ꝓ malo
reddentes.

Mythos grece· fabula dr latine ·bm Paßpß.

Mitra. trę.f.p.pilleũ phꝛygiũ caput ꝑcin/
gens:quale eſt oꝛnamentũ capitis deuo/
tarũ ſęmĩaꝝ. Sed pilleũ viroꝝ eſt· mitra
feminarum. Mitra etiã eſt epicopoꝝ. Et
mitra funis eſt quo media nauis vincit᷑.

Mitridatesrex ponti vicit᷑ fuiſſe: coꝛ.pe.

Vnge in ¶uroꝛa. I¶.ntonius Marcus⁊
andaen id in aurẽ. .
Nythus/thi.malſ.ge.i,fabuloſusiocoſus.

Trelatu vulcis.⁊ dĩ a mythos.

i ante

Moab Ilmmon fili Loth·aqbus moa/

bite. ãmonitę victi ſunt.
Mobilis.lis.ↄ.t.⁊ ̊ le.i.motioni habilis.
Mogerat᷑.ta.tũ.i.tẽperatꝰ.Et ẽ moderat᷑
Qnec plusnec minus facit qᷓ; debeat.
Mogernus.na.nũi.iſtius tempoꝛis dĩ a
modus Iñ q̊ modernitas.tatis.
Mogeſtus.ta.tũ.i.tẽperatus.⁊ diſcretus:
nec plus quicquaʒ:nec minus agens nec
etiã iraſcens. Iñ modeſtia. ſtię.i.manſue/
tudo/verecũdia. Et eſt modeſtia in facto
ſed modus in dicto vel cõcupiſcentia.

Mogdicus.ca. cũ.i.rationalis menſuratus:
mogerat. Et modicus.i.paruꝰ.ſᷣ ipꝛopᷣe

⁊abuſiue dĩ. Iñ modiceadũ.Et hęc mo/
icitas. tatis. Et cõponit᷑ modicus:imo/
dicus.ca.cũ.i.intẽperatusimenſuratus.
Mogdiolus.li.oimii.paruus modius.ſᷣm
Hug.· Dicitur etiã modiolus pe.coꝛ.illud
groſſũ lignũ ĩ rota ꝑ qð caput axis ĩmit/
titurin quo radij in circuitu infixi ſũt. Et
dicit᷑ tũc modiolus a modioq; in modũ
modij capax eſt concauus.
Mogdius.ij.eſt mẽſura libꝛaꝝ q̃dragita/
qttuoꝛ.i.ſextarioꝝ vigintiduoꝝ dicit᷑ a
modus:qꝛ in ſuo modo ꝑfectus ẽ: Cuius
numeri cauſa inde tracta eſt qꝛ i pᷣncipio
de vigintiduo oꝑa fecit:Nã pma die ſe/
ptẽ oꝑa fecit.i.materiã infoꝛmẽ angelos
lucẽſupioꝛes cęlosfrã aquã.⁊ gere. De/
aunda die firmamentũ ſoluʒ. Certia die
q̃ttuoꝛ/ſcilʒ maria/ſemiĩa·ſationes: plan/
taria. Quarta vieſolem-lunax. ⁊ ſtellas.
Muita die tria .ſcilʒ piſces.⁊ reptilia aq
rũa volatilia. Sexta aũt die qᷓttuoꝛſcilʒ
beſtias pecudes· reptilia terrę.⁊ hoĩeʒ. Et
facta ſũt oĩa vigitiduo genera in diebus
ſex. Et vigintiduę generationes ſunt · ab
Abꝛaã vſq; ad Jacob·ex cuiꝰ ſemie nata
eſt oĩs gens iſrael. Et vigintiduo libꝛi ſũt
veten teſtamenti vſq; ad Heſter. Et vi⸗
gitiduo ſut litteraꝝ elemẽta· qbus cõſtat
diuinę legis doctrina. Mis igit᷑ exemplis
modius vigitiduoꝝ ſextarioꝝ a Moyſe
FSm ſacręlegis doctrinã effect ẽ. Et q;uis
viuerſę gentes huic menſurępondus vel
adijciãt ignoꝛant· vel detrahãt. tñ apud
hebꝛęos cõſtitutione diuina tali ratione
ſeruat. Itẽ modiẽ cui arboꝛ nauis inſiſtit
ob ſimilitudinẽ mẽſuralis vaſis ſic ict.
Modulamẽ.inis.i.cãtatio vuld⁊ mollch.
P

Mogulus.li.dimii. paruꝰ modus. Iteʒ h̊

modulus. li.i.tropus:cantus qͥ Reinit in
Warps miſſe· vel matutini. vel veſperag.
odus.di.m.S.i.c᷑minus:finis:uł mẽſura

Vel maneriesuł cõditio· vel temꝑamẽtũ.
Et ponit otũs ablatiuus huiꝰ noĩs ·ſcilʒ

modoaduerbaliter: p nũcvel aliquando

vel pauloante · vel tm̃modo.Et cõponit᷑

Amodo.i.deiceps.Cm̃modo:ſolumodo

poſtmodũ.i.poſtea.et admodũ.i.valde

Itẽ iſte gtũs modi cõponit᷑ Iſtiuſmodi.

illiuſmodi. aliuſmodi.huiuſmodi. huiuſ/
cemodi:noĩa indeclinabilia.⁊ omnis ge.
Modus etiam eſt accidens verbi.
Mo ys gręce.latine vicitur aqua.

Moyſaicus.ca. ci.pe. coꝛ.res Moyſi ulad

Moyſen ꝑtinẽs.⁊ dꝛ a Moyſes.⁊ tacet
pmũü.y.in ꝓnũciatione· licʒ ſcribat᷑.
Moyles.ſi.i.aquaticus:⁊ dĩa moys·qð ẽ
aqua.q; in aqua fuit inuentus.⁊ ex aqua
ſumptus. Hñ Moyſes:ĩterpᷣtat ſumptꝰ
ex aqua. Inuenit eni eum ad ripaʒ flunij

expoſitũ ſilia Pharaonis:quem colligẽs

adoptauit ſibi ⁊ vocauit eum Moyſen.
quia de aqua ſumpliſſet eũ.
Mola. lę.F. p. dꝛ lapis lat rotũdus·in qͥ
molit᷑ acuit᷑ ferꝝa dĩa molo.lis.Et mo/
la. lę. d puls ex farina: aq̃a ſale.q̃ oli vi/
cctimeę int coꝛnua pfüdebãt᷑.Et ſi patiẽtes

erãt. bonę erãt ſi recalcitrabãt:malę erãt

⁊ reijdebant᷑. Iñ ꝑ cõpoſitonẽ d imolo.
las.i.ſacrificare/qᷓi molã infũdẽ. Itẽ mola.
lę. vĩ lapis ĩ qͥ frumẽtũ molit᷑⁊ terit᷑.⁊ dẽ

a molendo. Hel ᷣm Iſidoꝝ dẽ mola. q̃ſi

mala.a malon.i.a rotunditate ſui. Mola

aſinaria dẽ.qꝛ cũ ea molit aſinus.qꝛĩ qui /

buſdã molẽdinis aſinꝰ voluit rotã cũ mo/
la. Del mola aſinaria vĩ grauis ⁊ põde⸗/
roſa vt aſinus:q; onerat aſinũ.⁊ coꝛ.mo.

Molaris.ris.ↄ.ta h̊ re.ad molã ꝑtinens.

7 dicit᷑ a mola.Et hic molarislapis molę

vel vnde fiunt molę:vwel magnꝰ ad modũ

molę. Et hic molaris dens maxillans. qꝛ
cibũ illis dentibus quaſi mola molimus.
Molendinũ.ni.n.s. domus vbi molit᷑ fa⸗
rina ⁊ terit᷑. Inde hic molendinarius.rij.
⁊heęc molendinaria. ri.
Moles. lis.fę.ge.i.difficultas:magnitudo
magnũ pondus.Et ꝓducit pꝛimaſ̊ molo
lis.⁊ mola.l coꝛ.mo. Oñ. Quęfrumenta
molit mola/ſit moles tibi pondus.Nõ le/
uitate mole ſed aquę currit rota molę.
Moleſtus.ſta. ſtũ.i. gaer. triſtis· turbatus.
⁊ dicit᷑ a moles:quaſi a mole turbationis.

Et moleſtus etiã dicit᷑ moleſtiã inferens.
inquietans. Inde hęc moleſtia. tię. Inde
moleſtioſus.ſa.ſũi.moleſtiã inferens.
Molimen. mĩs.n.t.i.conamẽ: vꝛ a molio:

liris. DPõt etiã habẽ ſigtiones de molioꝛ.
Molimẽetũ.ti.n.S.i.conamẽ.⁊⸗ dẽ a molioꝛ.

Molitoꝛ. oꝛis. m.Ct. artiſex fabꝛicatoꝛ.⁊ p/

ducit li Oñ Ouidiꝰ in.x? meta.DꝛimęqB

ratis molitoꝛ Jaſon. Et vꝛ a molioꝛ liris.

Molleſtra.ſtrę.pellis ouina: vꝛ a mollio.

Mollicia.cię.⁊ ̊ molliciel.ei.in eodẽ ſenſu
ſcilʒ fragilitas: eneruatio:mitigatio.
Molliculus.la.li.i.aliquãtulũ mollis.
Mollis.lis.ↄ.t.⁊ hᷣ le.i.fragilis:tener.tẽpe/

rat᷑.blãdusiocũdus.placit. vbis leniiſ-

effęmĩiatꝰ.⁊ vꝛ a mollio.lis:q; vigoꝛẽ ſexꝰ

eneruati coꝛpoꝛis dedecoꝛet ⁊ q̃ſi mulier

emolliat᷑. Et cõponit᷑ ꝑmollis.q;mollis.

Et inenit᷑ mollis nomẽ verbũ.⁊ vtrüq;
pꝛimã:ꝓd.poſitione. Dñ qͥdã. Cu vbis

mollis. me blandis fęmina mollis.
Moloth·quodqã idolũ fuit.

Moloſus.ſi.imagnus canisa dicit᷑a mo⸗

lo. lis.quaſi ad molendũ aptꝰ ſeu parat.
Vel moloſus fuit pat᷑ DPirrhi. Inde oi/
cta eſt moloſia:quędaʒ terraſcilʒ epirus:

vel pars epiri. Iñ moloſus.ſa.ſn. molo/

ſius.ſia.ſiũ.Et h̊ moloſus.ſi.qͥdã pes ↄſtãſ
ex tribꝰ long dict a ſaltatione moloſoꝛũ
quã exercuerũt armati. Et h̊ moloſus.ſi:p
cane.qꝛ ibi optimi? magni abũdãt canes
Py moloſic.ca.cũ.i.moꝛdaxułᷣ rapax
Dinc etiã videt᷑ dici h moloſius quidaʒ

lapis viridis ⁊ grandis.⁊ ꝓducit lo.

Molucrũ.cri.di illud cũ quo mola vertit᷑.
Et molucrũ.i.tumoꝛ ventris⸗ dẽ a mola.

Momen. inis.n.t.i.momentũtã pꝛo motu

q; ꝓ ſpacio tẽpoꝛis.⁊ coꝛ. pe.gti.

. .

Momentũ. ti. minimũ tẽpa motu ſiderũ

dictũ qᷓ̃ſi monimẽtũ . qꝛ cito ⁊ in tranſitu
mouet᷑ tã bꝛeue ſpaciũ tẽpon. Momẽtů
etiã vĩ ſtilus ĩ qͥ momẽta colligũt᷑q; cito

ad modũ momẽti indinat᷑. Itẽ momẽtũ
ſtaterę Jſaię.Jo. d ſtilus vel lingula in
tranſuerſali ligno poſitaꝑ quã vinoſcit
vtp lances in trutina eqlit᷑põderent.Et

nota ꝙ hoꝛa eſt viceſimaq̃rta pars diei

naturalis. Punctũ eſt quarta pars hoꝛę.

Momẽtũ eſt decima pars puncti. vel q/

dꝛageſima pars hoꝛę. In momẽtaneus.

nea.neũ: momẽtarius.ria.riũ.i.trãſitoꝛiꝰ
cito tranſiens parũ durans.
Monachus. chi. grece.i.ſin gulan latine. et
dv a monaſ.qð ẽ ſingularitaseo ꝙ ſingu⸗

t
o
ſat
chu
Et
bitt
M
lubt
phen
Cans⸗
Pore.
Won
6
Gr⸗
Wn
P
ape
Nor
ame
won
ma
Euus
Ghnun
ſuaſ
gin)
nora
Ko
1dit
ſngt
aſaat
lline
1bon
Mue⸗
rd
mon
Mor
es
wre
niuni
o
luk
Uenon
Mn
no
M
Mon
mule
urn
nnite
ten
freet
llnhel

nans
S
n
lo⸗
wolg.
Wolo
., 1,
n
Nlns.
lio.
ſenſ

tie⸗
Ronck
mi

5

luno/
nt⸗
dede⸗
pins⸗
molo⸗
W
hſnslg
gitanes
Anp
gch
t.
W.
unda.
ponn

„
Nℳ i
Imiin
niti
gun
Met
lan
oſok
n r.
ns die
Alsbo⸗
w
tmas
niton

nne.et
fſng

lan ſit ⁊ ſolitariꝰq monachi a ſecularibo
actibo ⁊ vita ſegregati ·qᷓiſoli moꝛãt. Si
ſolitariꝰiterptat᷑vocabulũ monachi⸗qͥd

facit in turba qͥ ſolus ẽ? & aũt dꝛ mona/

chus · q̃i vnius aię cuſtosetymologia ẽ.

Et ſunt plura gnã monachoꝛũ. ſcilʒ ceno⸗
bite·qͥs in coĩ viuẽtes poſſumꝰ appellare

Anachoꝛetę. Idẽa heremitę ⁊c. Et a mo/
nachus vĩ.;̊ monacha. che facit vtũs ⁊
ablatiuꝰ plis monachabo. Et h B mona
chalis. HB̊ le, hic ⁊ hęc monachilis B̊ le
Monar.i.ſtultꝰ. (⁊ monaſticus.ca.cũ.
Monarcha.chę.i.pꝛinceps vnius ciuita/

tis· vel ſingularis pꝛinceps.ſcilʒ quia ſin/

gularẽ poſſidet pᷣncipatũſicut ellexan/
der apud gręcos.⁊ Juliꝰ apud romanos
Inde hęc monarchia.chie.i.ſingulan Pn/⸗
cipatus vel poteſtas.
Monarſiculus.li.i.ſtultus:iracundus: dĩ
a moneo.nes ardeouł ardoꝛequia cito
monet᷑ ad irã. Oñ Plautꝰ.Nuid tu mo/
narſicule pᷣſumis ⁊c. Et coꝛ.pe.

Monas.monadis.i.ſingularitas:pncipiũ

ſcilz numeri qͥ vĩ vnꝰ ul vnitas.i.ſingula/
ritas. Iñ h⁊ H̊ monalis:iſ̊ le.i.vnialisſin
gular. Iñ monalitas. taſ i.ſingularitas:
monalit aduerbiũ.i.vnialit:ſingulariter.

Monaſteriũ.rij.n. S.habitatio monachoꝝ
dĩ a monos.⁊ ſterion · qð eſt ſtatio · q̃ſi

ſingular ſolitaria ſtatio:qꝛ ibi habitateſ

a ſęcularibus ſegregati actibus⁊ vitaq̃ſi
ſoli moꝛãt᷑. Iñ hoc monaſteriolũ li.vimi.
⁊ hic⁊ hęc monaſterialis.⁊ hocle.
Monedula.lę.f.p.ẽ auis qdaʒ.⁊ dĩ a mo/
neta·q̃ſi monetula.qꝛ cũ aurũ vel aliquaʒ
monetã ĩuenit:aufert⁊ occultat.⁊ coꝛ.pe.
Moneta. tę.f.p.i.nomiſma.⁊ da moneo.
nes·qꝛ monet ne q̃ fraus ĩ metallo uł põ/

dere ſit. Iñ h monetari.rija monetarius
ria.riũ. Et H̊ monetariũ.rij.locus monetę

q etiã oĩ ̊ monetũ. Itẽ moneta dicta eſt
Juno.qꝛ monuit romanos ꝑ anſerẽ. NPñ
Aucanꝰ. Numina caſtrẽſis miſcebis flã/
ma monete.
Monialis.lis.ſ.t.pe.p.i.monacha. Iñ h̊ et
H̊ monialis.⁊ ̊ lea cõpõit᷑ ſanctimoniatł.
Monibilis.lis.⁊ Hᷓ le.qð cito monet᷑.
Monile.lis.n.t.quoddã oꝛnamẽtũ pecton
mulier.⁊ dicit᷑a munio.nis.eo ꝙ muniat
pect᷑ mulier ne leccatoꝛes poſſint manũ
imittere in ſinũ eiꝰ. Nel a monẽdo:q; ca/

ſtitatẽ monet. Monet enĩ vidẽtes eã/ab/
ſtinere ab ea · tãq; viro cõiũctaqꝛ ſolma

ritatę oli ferebãt monilia.Del dꝛ monile

a munere.qꝛ ꝓ munere ſolebat dari.NDñĩ
20. etymo. dicit Iſidoꝛꝰ. Monile oꝛna/
mentũ ex gẽmis eſt.qð ſolet ex feminarũ
bengere collo· victũ a munere. Hoc etiaʒ
ſerpẽtũ dꝛ:·q; cõſtat ex amphoꝛulis qͥbuſ-
dã aureis varijs gẽmis ĩ modũ facturę
ſerpentj. Plerũq; etiã ꝑ monile oĩa oꝛna/
menta mulieꝝ ſignant.⁊ ꝓducit ni.
Monimen.inis.n.t.⁊ H̊ monimentũ.ti.per
q ad aliqͥd monem̃ nobis aliqͥd redu⸗/
ci᷑ ad memoꝛiã. OHñ hiſtoꝛię dicunt mo/
nimenta. quia pterita ãmonent.⁊ ad me/
moꝛiã reducũt.Et etiã indicia amor: ſcilʒ
quę nobis relinquũt᷑ ĩſignũ amor ⁊ me/
moꝛiã:monimenta vicũt᷑.Et vicit᷑ moni/
mentũ:quaſi monẽs mentẽ.Oñ greciſmꝰ*
Momẽtũ dicaſtẽpꝰmonimẽ monimẽtũ
Monitoꝛii.rij.locus monẽdiſicut ſchola
vbi viſcipulos docemꝰ monemꝰ.nue/
nitur etiã monitoꝛiũ ꝓ monimen.
Monocentaurus.ri.maſ.ge.i.monſtrũ ca/
ut habens bouis.
Nonoceros. rontis. maſ.ge.i. vnicoꝛnis.
dicit᷑ a monos:qð eſt vnũ.⁊ ceros qð ẽ
coꝛnu·eo ꝙ ĩ media frõte habeat vnũ coꝛ/
nu.Et ẽ idẽ aĩal qð rhinoceros.Põt etiã
declinari latie·monocerꝰria rhinocer. ri.
Monocolos qð hʒ vnaʒ metri varietatẽ
2 da monos.i.vnũ.⁊ colon/qð ẽ mẽbꝝ.
Monocoſmꝰ.mi.genꝰ vehiculi qð ab vno
iumento trahit᷑.Et q̊ monocoſmũ.i.carrꝰ
vnũ tm̃ poꝛtans.⁊ dꝛ a monos.⁊ coſmus.
Monoculus.li.i.qð vnũ habet oculũ tm̃.
Monogam.mi.pe.coꝛ.qͥ vni tm̃ vxoꝛi nu/
pſit. Iñ monogama.vxoꝛ vnius viri.
Monopolis.lis.fę.ge.ciuitas ſub ſe habẽs
ciuitatẽ vnã · vel q̃ſi vnica ⁊ ſingularciui/
tas · ſcilʒ quę reliquis ĩ aliqua regione me/
lioꝛ ſit ⁊ liberioꝛ coꝛ.po.
Monopoliũ.polij.eſt ſtatio vbi vna res
vendit᷑.⁊ dici᷑ a monos:qð eſt vnũa po/
le ·quod eſt vendere. Pel monopoliũ eſt
alicuiꝰ negociationis· aut officij ſuꝑioꝛis
vnica exercitatio cũ ſaogatiua⁊ ſingulari
ſito pacto. vᷣbigr̃a. Cã negociatiõis aliq
inter ſe paciſcunt᷑ ne poſſeſſio aliqua pᷣcio
minoꝛi vendat᷑ q́; ipſi inter ſe cõſtituerũt
Del venditoꝛes panis vel cuiuſcũq; ne/
gociationis inter ſe pacti ſt vt rẽ aliquã
venalem vtilem ⁊ neceſſariam reipublicę
non debent ꝓ minoꝛi pᷣcio q; conuenerũt
Veere.vel ne aliqs inſtruãt ĩ arte ſua.niſi
filios uł nepotes ut ipſi ſoli cõmodũ ari
uł negociationis faciat ⁊ habeãt. Iſti eni

dicunt᷑ monopoliũ exercere.Et guiſſime ta.tũ.⁊ coꝛ pꝛimꝗ.ſᷣ qñ derniuat᷑ a mos ꝓd. No
puniẽdi ſũt· qꝛ directe hmõi cõuẽtiones pꝛimã. Itẽ iuenit etiã h moꝛus.ri p q̃daʒ bin
ſut pncipẽ.Itẽ monopolus ẽqͥ vult eẽ arboꝛe hͥ moꝝ ri: pluraliter hęc moꝛa p wor
ſolꝰ in ciuitate vẽditoꝛ ·ſcilʒ is qͥ iĩpetrat q; fructua ꝓducit mo. Onde-Sunt matura No
ſibi ſoli liceat in ciuitate aliq̃ ſpalia vede · moꝛa.pira:perſicacoctana:moꝛa. Nl
emẽ/ vel facere. Itẽ monopoliſüt qͥ impe/ Moꝛacia.cię.f.p.i.nux dura:viu ſeruata. ſtrn
trant ꝙ ipſis ſolis liceat hmõi facere · etiã Moꝛalis.lis.⸗.ta ᷣ le.qð ꝑtinet ad moꝛes vn
in vendedis rebo certũ ciũ ſtatuerecon/ vVel qð hʒ moꝛesułqͥ tractat de moꝛibus. un
tra quod nemini licet vendere. Iñ h̊ moꝛale.lis.ꝓ qͥdã libꝛo qͥ tractat de nan
Monoptotus.ta.tũ.i.vnũ caſũ habens. moꝛibus. Et heęc moꝛalia.liũ/p eodẽ libꝛo (Au
Monos gręcelatine vꝛ vnũ⸗vel ſingular. Et h̊ moꝛalitas.tatj.Et nõ ꝙ moꝛale vᷣbũ
Monoſtichon vel monoſtichiuʒ neu. ge. ſiue imitatiuũ oꝛ ꝓbũ ſignãs moꝛẽ ſui rei n
i.opus vnius verſus.⁊ acuit᷑ in fine. Spmitiui.vt patrico.i.moꝛẽ patris gero. “
Monoſtrophus di oda illa quętm̃ vnaʒ Moꝛatus.ta.tũ.i.moꝛibo inſtruct⁊ infoꝛ/ l
metri varietatẽ habet. matus bonos habẽs moꝛes.Itẽ moꝛat 69
Mons.montis.mal.ge.altus terrętumoꝛ. i.ſequẽs moꝛes. Itẽ moꝛatus.i.bᷣm moꝛes AV
Et viuidit᷑ in tria.ſcilʒ radicẽlat.⁊ iugũ deſcriptus.i.ſᷣm ꝓpꝛietates. Et ꝓdu.pᷣmã gn
qð ẽ ſũmitas mõtis. Idẽ ⁊ collis.Et dꝛ a Bñ Hꝛatiꝰ ĩ poetria. Intdũ ſpecioſa iod vil
moueo.ues.eo ꝙ a tra q̃ſi in altĩ moueat moꝛataq; recte. Itẽ moꝛat.ta.tũ.põt de/ ſt
Bel ꝑ ↄꝓtrariũ dꝛ mõs a moueo/q; mime riuari a moꝛa. Eſt etiã participiũ de mo/ ni
mouet᷑ de loco ad locũ Mel a munio.nis. roꝛ.rar. tũc coꝛ.bmã.ñ. Mos me mo/ min
qꝛ munit nos. Hel ab emineo eo ꝙ emi/ ratũ:moꝛa me facit eſſe moꝛatui. ſen
neat.Nã ſᷣm Iſidoꝛũ.Moõtes ſũt tumo/ Moꝛbus.bi.m.s.ði.infirmitas.⁊ vꝛ a moꝛte ir
res terraꝝ altiſſimi/dicti:qꝛ ſũt eminẽtes. eo ꝙ inferat moꝛtẽ.Iñ moꝛbidus.da.dũ “
auũt oꝛ mons. q̃ſi moles oppoſita ſoli i.infirmꝰ. uł inſanus. Et moꝛboſus.ſa.ſũ.i. hii
naſcẽti.etymolo.ẽ. Iñ mõtanꝰ.na.nu.ñ plenꝰ moꝛbo? aſſuet᷑.ułqꝛ ſua coꝛruptiõe ſone,
qdã. Pꝛo vanis vbis montanis vtimur moꝛbuʒ infert. ñ poꝛci.⁊ capꝛę.⁊ hmõi Pri
herbis. Montanꝰ.ni.maſ.ge.etiã dictus aaialia oicũt᷑ moꝛbida·qꝛ coꝛrũpendo aerẽ Roe
eſt qͥdã vir ꝓpꝛio noĩe.tẽ a mõs dꝛ mõ/ moꝛbũ inferũt. Inde moꝛboſitas.tatis.
tana.noꝝ.tm in plurali numero.i.mõtes. Moꝛdax.dacis.oĩs ge.dẽ a moꝛdeo.des. l
ꝓpꝛie mõtes magni.ñ Aucę.pᷣ. Abijt ⁊cõꝑat᷑. Jñ moꝛdacit᷑ aduũ.⁊ hęc moꝛda⸗/ m
in montana cũ feſtinatione. citas tatis. Et cõponit᷑ ꝑmoꝛdax.i.valde in
Montani victi ſũt qͥdã hęretici qͥ tempoꝛe moꝛdax. Et ꝓduc. pe. gti. Et a moꝛdax dẽ .*R
pſecutiõis ĩ mõtibo latuerũtq̃ occaſione moꝛdaculus la.li.i.aliq;tulũ moꝛdax. s
ſe a catholicę ecdleſię coꝛpoꝛe diuiſerũt. Moꝛibũduſ.da.dũ.i.ſilis moꝛiẽtiiuł moꝛi d
Monticulus.li.dimi.i.paruus mons.ñ icipiẽs. Hmõi enĩ noĩa in bũdꝰ deſinẽtia 4
monticuloſus.ſa.ſũ.⁊ mõticuloſitas.tatj ſignt ſilitudinẽ.uł aptitudinẽ. Oñ.Oſus
Montuꝰ.tua.tuũ.⁊ hĩc mõtuoſus.ſa.ſũ.in plena notatbundus ſimilat.bilis aptat. S
eodẽ ſenſu.i.aridus/aſper:macerincultus Moꝛiger.ra.rũ.i.obediẽs: dĩ a moꝛigeroꝛ 3
plenus mõtibus. Iñ montuoſitas.tatis. Moꝛio.onis.ſᷣm Pap.i.amẽs.⁊ dꝛ a moꝛ/ g
Moõſtrũ.ſtri.n.s.ut ait Papᷣ.ẽ qð er natu/ te. eo ꝙ nõ vigeat intellectu. Moꝛiones in
rã naſcit/uł nimis grãdeuł nimis bꝛeue.⁊ vulgo dicunt fatui:nõ multũ a pecoꝛibus
dĩa mõſtro.ſtras.qꝛ mõſtrat aliqͥd futuꝝ diſtantes. ꝓducit mo. ñ quidã.Non nga
Et ſicut dicit Hug. Monſtruʒ ꝓpꝛie eſt eſt vngendus.furioſus moꝛio/paruns. Pr
qð ſtatim monſtrat quid apareat. Moꝛoſus.ſa.ſũ.i.laſciuus:faſtidioſustar/ ſch
Monumẽtũ.ti.n.s.ẽ ſepulcrũ moꝛtuoꝝ et dusſuperbus vel nobilis.⁊ dicit᷑ a mos lun
dꝛ a moneo.nes.qꝛ monet trãſeuntiũ mẽ/ Camen moꝛoſus potius ponitur in mala 4
tes vt cogitent de moꝛte. Iteʒ monet ad ſigniſicatione q; ĩbona:quaſi malos ha/ bin
memoꝛiã defuncti ⁊ ad ſui contẽptꝗ. bens moꝛes.Et ꝓd.pꝛima.Iteʒ moꝛoſus m
Moꝛa. ręf.p.i.iĩpedimẽtũ ·tarditas. Moꝛa põt deriuari a moꝛa.⁊ tũc coꝛ.bᷣmã. Vñ. na
aunt ẽ ꝗ iedit tarditas ꝗ ipedit. Itẽ moꝛa Mos me moꝛoſũmoꝛa me fac eẽ moꝛoſiũ ſe
in retarditas ĩ hoĩe. Jñ moꝛula.lę.vimi. Moꝛphea. pheę.quędã infirmitasſcilʒ qñ v
Et moꝛoſus.ſa.ſũ.i.tardus⸗ H̊ moꝛoſitas aliqͥs mutat᷑ in aliũ coloꝛca dĩ a moꝛpbe uin
tatis. Et coꝛ. pᷣmã. Et a moꝛa dꝛ moꝛatus quod eſt mutatio. z

edn Moꝛphoſis.ſis.i.mutatio ꝓpꝛie ſubſtatię.

oſis. ſis. i. ſemina ĩ puluerẽ redacta? moꝛtua ↄdiãt᷑.
Nn Et nit᷑ ſimplicit p mutatione.⁊ vicit a Bel cõponit᷑ a moꝛte.⁊ tero.ris.quia ibi
ENon moꝛphe⸗a vſios:quod eſt ſubſtantia. quicqͥd teritur:moꝛitur. Inde hoc moꝛta/
u Moꝛs.moꝛtis.ſ.t.diſſolutio coꝛpoꝛis ⁊ aĩę. riolũ.li.diminutiuũ.
lnn Vl pꝛiuatio vitę. Et ponit ꝓ qualibet de/ Moꝛticinꝰ.na.nũ.pe. p.i.moꝛte cęſus.⁊ int⸗
dnn ſtructiõe ⁊ coꝛruptiõea dꝛ a moꝛdeo des fect.⁊ dĩ a moꝛs.⁊ cędo.dis.⁊ ꝓd.pe. Itẽ
oubig q;ꝛ moꝛs moꝛdet. Hela moꝛſu pꝛimi hoĩs moꝛticinus.na.nũ.vicit᷑a moꝛs ⁊ cado.i.
mtde qui vetitę arboꝛis pymũ moꝛdens/moꝛtẽ moꝛte cadensſicut quãdo eſt moꝛtalitas
Gelbeo incurrit. Del vẽ moꝛsquaſi amaroꝛ/quia aĩaliũ. tunc coꝛ.pe. Mnde. De cado moꝛ⸗
leybi ſit amara. Et ſüt tria genera moꝛtis. ſcilʒ ticinũ · de ce.do moꝛticinũ.Iteʒ.moꝛticina
kſuire acerbaiĩmatura: menita. IEccerba infãtiũ· ferro cadũtmoꝛticina moꝛte. Moꝛticina
gerd⸗ ſimatura iuuenũ · merita.i.naturalis ſenũ. de cedo comedunt. Moꝛticina de cado
ainto, Item aliter ſm ternariũ diſtiguit᷑ moꝛs. comedi nõ debent. Moꝛticinũ nõ eſt no/
nenb lia eſt naturalisalia fatalis alia caſua/ men niſi moꝛtuoꝝ.Sed moꝛtalia nomen
znndes lis. Naturalis eſt· q de natura contingit · eſt viuentiũ coꝛpoꝝ. Et inde hoc moꝛtici/
hhe aui vltra centũ uiginti annos nõ ẽ cõceſſũ niũ.nij.talis moꝛtalitas:ul moꝛticinũ. Et
R q; naturaliter centũ viginti annis põt hõ nota ꝙ moꝛticina Aaię. ꝗc vbi di. Moꝛ
ien viuere. Fatalis eſt· quę contingit fato.i. ticina eoꝝ ⁊c.pꝛoducit penł: q; dicit glo.
WR/ cõſtellatione. ¶ali eni cõſtellatione põt Moꝛticina eoꝝ ꝓſtrata a romanis. Itẽ
Psnent quis naſci vel diſponi ꝙ viuit plus vel moꝛticina Hieremię.7: pꝛoducit penł. Et
minus fato nonagita annis/ſi tres curſus erit moꝛticinũ ꝓpłi huius in cibũ.
iminm ſaturni exitiux creatniſi foꝛte benignitas Moꝛtuariũ.rij.oꝛ quod qs reliquit ĩmoꝛ⸗
EE aliaꝝ ſtellarũ ſuparet curſum. Caſualis.i. te. vt in.c. cõquerẽte · de offi.iudi.oꝛdi.
uldn accidentalis·eſt quę cõtingit vel cõtingẽ oꝛtuus.tua.tuũ.ẽ participiũ de moꝛioꝛ
liſt, põt aliquo accideti · ſcilʒ ꝑ occiſioneʒ. vel reris. Et cõponit ſemimoꝛtuus.tua.tuũ i.
Wbrne ſubmerſionem.vel ruina.⁊ huiuſmodi. ex parte moꝛtuus. Immoꝛtuꝰ.tua.tuũ.i.
idnit Moꝛſilis.lis. ↄ.ta hocle.qð eſt aptum ad non moꝛtuus vel valde moꝛtuus.
aioi moꝛdendũ. Iñ moꝛliliter.adu.⁊ coꝛ.ſi. Moꝛus.ri.quędã arboꝛ.⁊ deriuat᷑ a gręco
s Moꝛſus.ſus.lui.actus vel paſſio moꝛdẽdi mauronqð latine dẽ nigrũeo ꝙ fructus
nondr xel vulnꝰ qð fit moꝛdendo:vel bolus.Jñ eius ſit niger. Iñ hoc moꝝ.ri.fructus eius
nach moꝛſellus.li.oimi. Item moꝛſus.ſa.ſũ.iue Hãc arboꝛẽ latini rubũ vel celſaʒ appellãt
in nitur in actiua ſigtione:qui moꝛdet ⁊ co/ guia fructus eius vel virgultũ rubaat.
ardi meditquaſi nõ ieiunꝰ. Iñ cõponit᷑ ĩmoꝛ/ Mos.moꝛis.maſ.ge.i. ſuetudo/ut Calis
d. ſus.ſa.ſũ.i.ieiunuſqͥ nibhil momoꝛdit.Pñ mos eſt in partibus noſtris.i.talis cõſue/
nlnon Nꝛatius ĩ ſermo. Flagitat imoꝛſus refici. tudo.⁊ Iſte ſequit᷑moꝛẽ patrię ſuę.i.con/
nin Inuenit᷑ etiaʒ moꝛſus.ſa.ſij.in paſſiua ſi/ ſuetudinẽ. Sed vifferunt·quia mos eſt
Dibi⸗ gnificatione:a moꝛdeoꝛ.deris. qð fecit moꝛã. Vnde ⁊ ſic diffinit᷑.: Mos
blopel Moꝛtalis.lisa h̊ le.i.moꝛti ſubiacẽs QNuę/ eſt quedã longa conſuetudo de moꝛibus
wuimn cũq; ſunt a luna inferiusſunt moꝛtalia.i. tracta tmmodo. Del ſic:Mos eſt quędã
rnive, moꝛti⁊ coꝛruptioni ſubiacentia. Iñ moꝛ/ lex viuẽdi:nullo vinculo aſtricta.ſine lex
ies taliter adu. Et hęc moꝛtalitas.tatis.Et hᷣ nõ ſcripta/ſᷣ tm̃ vſu ęui retenta. DHel mos
wubus ⁊bęc moꝛtalis ſubſtantiue.i.homo in oĩ eſt vetuſta? ꝓbata cõſuetudo/ſiue lexnõ
Non genere. Et q;uis multa alia ſint moꝛtalia: ſcripta. Sʒ ↄſuetudo ẽ qddã ius moꝛibꝰ
mus, dĩ tamẽ hõ moꝛtalis ꝑ excellentiam miſe- inſtitutũ⸗qð ꝓ lege ſuſcipit᷑ cũ lex deficit.
tur⸗ rię anguſtię. Oluribus eni moꝛtibꝰ.pal/ Itẽ mos.i.vᷣtus hoĩsR ꝓpꝛie ĩ plurali ha/
tanos ſionibuſ anguſtijs· miſerijs· tribulationi/ bet hanc ſiãtionem.vt Iſte habet bonos
untu bus · doloꝛibus. infirmitatibus ſubiacet moꝛes. ꝓpe vꝛ de bono ·. ſic viti ð malo
uoste miſer hõ· ;ᷓ aliqᷓ alia res. Dñ cũ iuenitur Iñ moꝛoſus ſa.ſũ. pdu.bhmã mos mon.
RKZlZ moꝛtalis poſitũ ſubſtãtiue in maſ.ge.vel Moſculus.li.vimi.a mos moꝛis.i.paruꝰ
iN fe.ge. vel in co genere · ſp deſigt hoieʒ. Et mos. Inde moſcillus li.aliud dimi.
ivevſi cõponith⁊ hęc ĩmoꝛtalis: hᷣ le.ñ ĩmoꝛ/ Mot. tus.vꝛ a moueo.Et mot.ta.tũ.ad/
lzg talitas.tat· Et ĩimoꝛtalis etiã ponit ꝓ deo iectie. Et vt oiẽ Ariſtoteles ĩßdicamẽt.
noßbe p excellẽtiã ĩmoꝛtalitat incoꝛruptionis. ſex ſũt gnã mot.ſcilʒ gnãtio/ coꝛruptio-

Moꝛtariü.ᷣrij.n.sS.dꝛ a moꝛteeo ꝙ ibiiam

augmẽtatio. diminutio/altatio·ſᷣm locũ

mutatio. Sex ergo modis mouetur res
ſcilʒ generãdouł coꝛrũpẽdo/ułaugmẽtã/
douł oiminuẽdouł alterãdo/ułſᷣm locũ
mutãdo. Et nõ ꝙ gnãtio ẽ exit a nõ eſſe

in eſſe. Coꝛruptio e ꝓgreſſus ab eẽ ad nõ

eſſe. ugmẽtũ ẽ pexiſtetj quãtitatᷣ addi/
tamẽtũ. Niminutio eſt pexiſtẽtis quãti/
tatis minoꝛa mẽtũ. Alteratio·ẽ mutatio a
cõtraria q̃litate ad cõtrariã vel in mediã
vt cũ qͥs mutat᷑ ab albedine in nigredinẽ
vel in medios coloꝛes. Motus autẽ hᷣm
locum.eſt mutatio ab vno loco in alteꝝ.
Motus ßm loc · ſex ſut ſpecies ſiue viffe/
rẽtię ſcilʒ ſurſũ· deoꝛſũ:ante ·retro· dextri·
ſiniſtru. Ild oẽs eni has partes fit mot.
Motina. nę.l. p.genꝰ ẽ repoſitoꝛij: dicit
modus:.quaſi modina..pꝛo.d.ſicut anti/
quiſſimi ſolebãt vicere hogie pꝛo hodie.

MW ante B

Mucidꝰva.ũ.dẽ a muc. Et dꝛ mucddus

panis qᷣ hʒ mufã uł mucũ. DPñ Juuenal.

HBix fractu ſolidę iã mucida fruſta farinę.
Mucxro.cronis.i.cuiuſiſibet rei acumẽ.⁊ dꝛ
a macros.qð eſt longuũ. Vñ ſepe iuenit ꝓ
gladio.Et ſunt iſta ſynonyma·enlis gla⸗
dius.mucro:ſpata-rumphea.
Mucus. ci. maſ. ge.ẽ lanugo qdaʒ: vel pu/
tredo in pane ex vetuſtate ꝓueniẽs.⁊ vꝛ
a marceo.ces:q̃i marcus. Iñ h̊ mucoꝛ.on.
idẽ. Sʒ ꝓpꝛie mu ĩ pane·mucoꝛ in vino
⁊ aq̃ſalʒ mufa vini.ñ mucoꝛoſus.ſa.ſũ.
Itẽ muc põt deriuani a mũgo.gis.⁊ tũc
mucẽ putredo ꝗ de naſo exhit᷑ ⁊ ꝓijcit᷑.
Inñ muculentus.ta.tũ.i.ſoꝛqidus:plenus
muco Iñ hęc muculentia.tię.i.abũdantia
plenitudo muci. =
Mufſa.fę.idem eſt qð mucus.vel mucoꝛ.
Mugil.liis.qͥdã pilcis velociſſimꝰ dicit᷑ a
multũ ⁊ agilis·eo ꝙ ſit multũ agilis in fu/
giẽdo retia piſcatoꝝ:Mã vbi viſpoſitas
ſenſerit iſidias:cõſeſtiʒ retroꝛſũ rediẽs ita
trãſilit rete. vt volare videat᷑a coꝛ.pe.gti.
Mugitus.tus.tui.pe p.i.vox boũſtridoꝛ.
Mulcebr. brl...t. H̊ bꝛe.i.ſuauis (doloꝛ.
delectabiis:mulcibilis.⁊ dꝛ a mulceo.ceſ
Itẽ hęc mulcedo.vinis.i.ſuauitas.
Mulcibilis.lis.⁊ Hᷣ le.i.ſuauisdelectabilis
Mulcifer.feri.maſ.ge.dicit᷑᷑a mulceo.ces:
ferꝑ.Et h̊ mulciber.beri.uł bꝛi.dꝛ a mulceo
ces. imber. Et vtroq; hoꝝ noiuʒ vocat
Bulcan. Eſt eni faber Jouis. 1 iõ dictꝰẽ
mulciler.i.mulcens ferru. Adẽ mulciber.
q; mulcet imbꝛẽ.i.aquã:temꝑando ferrũ.

Del qꝛ mulcet ferrũ imbꝛe.i.aqua.
Mulctrale.lis.⁊ H̊ mulctrũ.ctri.⁊ hęc mul⸗
ctra.ctrę.vas in qͥ intus mulget.i.lactat᷑.
Mulctrũ etiã vel mulctra dꝛ hoꝛa mulgẽ
di Et hoc mulganü. Et h mulcu· idẽ· ſcilʒ
vas ĩqͥ mulget᷑. Hel mulcrũ dꝛ nouũ lac.
Muliebꝛia.bꝛiũ.pluralit.dicũt᷑ mẽſtrua:
q mulier ſolũ aial mẽſtruale eſt. Et vicit

magiſter ĩ hiſtoꝛijs ſuper illud Geñ. Pe⸗/

ſierãt. Sarę muliebꝛia.i.menſtrua.quibꝰ
deficiẽtibus · deficit vis pariendi.
Mulier.eris.F.t.ꝛ a mollisq̃ſi mollier.qꝛ
mollis ẽ⁊ debilis reſpectu viri: Jdeo t
viri eſt maioꝛa mulien minoꝛ:vt patiens
viro eſſet · ſcilʒ ne fęminis repugnãtibus
libido cogeret viros alias appetere.vel ĩ
aliũ ſexu ꝓruere. Dicitur g mulier bm fe⸗

mineũ ſexũ:nõ ſᷣm coꝛruptionẽ ĩſtegritat.

1]B ex ſacra ſcriptura:Mã Eua ſtati facta
de latere viri.nõdũ cõtacta a viro/mulier
Dicta ẽ.ibi. Et foꝛmauit eã in mulierẽ.
auũt dicit᷑ mulier. q̃ſi mulcens viꝑ: vel q̃ſi
mollies viꝑ· etymologia eſt. Et ꝓdu.pe.
in obliqs ñn Stati. Si qᷓ deu ſoboles
ſi qua mulier oꝛigo. Iñ h̊ ⁊ hęc muliebꝛis
h bꝛe.res mulierpuł ad mulierẽ ꝑtinens

Iñ muliebꝛitas.tatis: muliebꝛit adubiũ

Mulierarius.rij.mal.ge.trequẽs mulieruʒ

appetitoꝛ. vel voluptati mulieris dedit.

Muliercula.lę. imi.i.parua mulier.
Mulio.onis.muloꝝ cuſtos. vel ſeſſoꝛ· vel
Ouctoꝛa dẽ a mulus.Et h̊ mulius.lij.pꝛo
eodẽ. Et a mulio:mulionicus.ca.cũ.
Mulleꝰ.lei.maſ.ge.ẽ gen calciamẽtoꝝ.Et
dicti ſũt mullei a mullo picce · ſiue a coloꝛe
rubꝛo q̃lis ẽ coloꝛ mulli piſq.ꝭtẽ adiectĩe

oĩ mulle lea leu. q ptinet ad mullũ piſcI
Mullſa. ſe.f.p.potio qda ex vino.vel exaqᷓ

melle facta.⁊ di q mulceo.Eadeʒ dꝛ ⁊
mulſiũſimilit᷑ a mulceo · vel a melle⸗:quaſi
melſu. Inuenit᷑ etiã qͥ mulſũp nouo vino
Meemię. 8 Comedite pinguia. bibite
mulſũ.i.vinũ nouũ.Pel pᷣm glo. Mulſü
eſt vinũ melle dulcoꝛatũ. Itẽ mulſũ idẽẽ
qð medo. PBonit᷑ etiã mulſũ ĩ alia ſigtiõe
in greciſmo.i. ꝓ lacte a mulgeo.ges. Vñ
dꝛ. In qͥ mulget lac tẽpus mulctra vocat
Das ẽ mulctrale:mulſũ quod defluit ĩde.
Item mulſũ etiam eſt ſupinũ de mulceo
ces.⁊ mulgeo.ges.
Multa.tę.i.vidicta.pęna.Dñ.Reg.232
Impoſuit multã tre centũ talenta argẽti.
Multa.tę.eſt aiaduerſio ul pęna pecunia/
ria arbitrio iudid inflicta ad coꝛrectionẽ

gnor
glege
gſch
fuge
Lult
Mul⸗
Mun
ſtenii
ſ
lſ
ncyea
Ktlbel⸗
Nneſ
Cllcenr
ſoun
Mue
ulr
Fue
mero
tatua
MWuli
iin
ctuni
ulctan
iminst
Plchad
Mti⸗
aſor
worat
tnion
jbion
Pnton
licpt
Wontt

den
Ahrt
noröe
Mſtnn
Einin
N De,
aub⸗

lenq
leopt
uuens
Nünbs
WwWi
afn
iünt
ſtuäta
Womle
nlere
w
pol e
oboles
bliebris
gunens
kaddbi
ulhen,
nSi,
ue.
ſe

uahy

1e

rhecd

nee

ol ai

N.
Almuſ
vonmno
blbite
Nuiſi
ſcde
Vi
myvoc
Nflitic
enie⸗

12)
mgetn
eunun,
fechone

maloꝝ moꝝ. Oena eſt aũt certa impoſita
a lege·quã quiſq; euitare põt.vt no.in.:ʒ.
qñcũq;.in glo.ſuꝑ v.vel tertio.C. de ſer.

fugi. et in.l.multa.ff. de cõdi.?ẽ demon.

Multatus.ta.tũ.i.vᷣberatpunit.oãnat.
Multatio.onis.i.vᷣberatio/punitio:dam/
Multiciũ.cij. Et ſunt multicia vxe/ (natio.
ſtes ſubtiles ⁊ lucidiſſimęfactę de nobili
ſerico.vel molliſſima lana:vel lino. Et di/
cunt᷑ ſic a multitudine coloꝝ vel a multi/
tudine cõtexionis filoꝝ. Quo enĩ veſtis
eſt ſbᷣtilioꝛ:eo plura fila in ea cõtexũt᷑. Oł
dicunt᷑ ſic q; ſua lenitate coꝛpus hoĩs de/
mulceant ſuauit. Dñ ꝗJuuenalis. Quid
faciunt alij·cũ tu multicia ſumas.

Multicoloꝛ.lorli.multoꝝ coloꝝ.⁊ dicit᷑ſa
multus.⁊ coloꝛ.oꝛis.Et ẽ ge.coĩsX coꝛ.co.

Inuenit tñ aliqñ in neu.ge.in plurali nu/
mero. Oñ Ecech. io? Et ſũpſi ti veſtimẽ/
ta tua multicoloꝛia.⁊ operuiſti illa.
Multifarius.ria.riũ.i.multũ vel multa lo/
quẽs.⁊ varijs modis. Iñ multifarie adũ.
Et iuenit᷑ actũs qñq; aduerbialit᷑ oſitus
multifariã ꝓ multifarie. Et eſt multifarie
imultis modis:multiplici ſermone.
Multifidus.da.du.i.fiſſus ĩ multas ꝑtes.
Multifoꝛmis.ↄ.t.⁊ H me.ꝛ a multus.ta.
tũa foꝛma·Cũ qͥ cõponit᷑ etiã bis·trisq̃t/
tuoꝛa ſeptẽ.⁊ di h̊ ⁊ B bifoꝛmisa hoc me.
trifoꝛmis.⁊ H̊ me.⁊ abijcit.s.de bis⁊ tris
ĩbifoꝛmis ⁊ trifoꝛmis q̃dnifoꝛmisme.ſe/
ptifoꝛmis.me.i.duaꝑ · vel triũ· vel q̃ttuoꝛ
ułſeptẽ. ul multarũ foꝛmaꝝ.Et hinc mul/
tifoꝛmit᷑ bifoꝛmittriſoꝛmiter ⁊c.Et mul/
tifoꝛmitas.tatis.biſoꝛmitas tatis.xc
Multiloquus.qua.quũ.qͥ multa loquitur
Iñ h̊ multiloquiũ.quij.i.multa locutio.
Multipedes.dis.mai.ge.i.vermis capitis
multos habens pedes: coꝛ.ti.
Multiplica.cę.lę.ge.i.veſtis multaſ plicaſ
habens.⁊ dĩ a multus ⁊ plica.⁊ coꝛ.pli.
Multiuolus.la.lũ.dꝛ a multusX volo.las
q̃ſi ꝑ diuerſa volãs. Oñ mulier oĩ multi/
uola quęꝑ diuerſa loca volat. Itẽ multi⸗
nolus.la.lũ.i.multa volẽsX tũc cõponit᷑ a
multus.⁊ volo.vis.⁊ coꝛ.vo.ſemꝑ.
Multus.ta. tũ. vꝛ a moles. QNð eni multũ
eſt· molẽ facit. DPñ vꝛ multus.ta.tũ.q̃ſi
molẽ tenẽs vel tuens.⁊ eſt etymologia.
Mulus.li.a mola dẽ:.qꝛ molẽdo tarde du/

cat molas in girũ. DPel mulus eſtnomen

grecũ. Induſtria qpe buana diuſũ aial
in coitũ coegitſicq; adulterina ꝑmixtiõe

genus aliud repperit. Iñ hęcmula.lę. ⁊ fa/

cit dtũs ⁊ ablatiuus pluralis mulabus.
Mulus ⁊ mula ſpecies aĩaliũab equo et
aſino generant᷑.nec generant. (dus
Muidiũ.ij.neu.ge.i.dominiũ.⁊ dĩ a mũ/
Mundus.da.di.i.purꝰ.integer. ſine ma/
cula. Et cõꝑat᷑ mũqꝰ.vioꝛ.ſimꝰ. Jñ mũde
dius.ſime.Et ̊ mũdicia. Et ̊ mũdũ.di.
i. mũdicię pᷣciũułqð facit mũdiciã. DPñĩ
libꝛo Heſter. lccpiãt mundũ muliebꝛẽ
quę ad vſũ neceſſaria ſũt.i.vnguenta ⁊
pigmenta.⁊ cętera q bus mulieres mun/
vioꝛes⁊ oꝛnatioꝛes habent.
Mundus.di.bᷣm Iſidoꝛũ in.iʒ? etymo.dĩ
a mouẽdo·q ſemꝑ in motu eſt: QNulla enĩ
requies ei elemẽtis ↄceſſa eſt. Idẽ in.iꝗ
Muiũdus eſt celua terra.⁊ mare.⁊ ꝗᷓ in eis
ſunt oꝑa dei.Müdus latine a phᷣis dictꝰ
eo ꝙ in ſempitno motu ſit. Greci po de
oꝛnamẽto nomẽ mũdo ipoſuerũt.⁊ ꝓpter
iũſitatẽ elemẽtoꝝ. pulcritudinẽ ſideꝝ.
Appellat enĩ apud illos coſmosqð ſigt
oꝛnamentuʒ. Mihil enĩ mundo pulcrius
aſpicimus oculis carnis. Et nõ ꝙ mũdus
qñq; dꝛ vniũſitas creaturaꝝꝑ· ſcilʒ qð cõ/
ſtat ex qᷓttuoꝛ elemẽt totis.qñq; mũdus
dĩ architypꝰ.qñq; hõ.vñ ⁊ micocoſmꝰ
dĩ.qñq; ſuꝑioꝛ ⁊ dignioꝛ ꝑs magni mũ/
i · ſcilʒ fimamẽtũ ꝑ excellẽtiã:q gcipue
ẽ in motua q; ſcipue puꝑ⁊ mũdũ ẽ nihil
habẽs trenę fecis ⁊ grauitat᷑. Muũdi etiã
noĩe amatoꝛes mũdi deſignant᷑. Oñ Jo⸗
annis.pᷣ.Mũdus ꝑ ipſũ fact ẽ ⁊ mũdus
eũ nõ cognouit.In pᷣ loco deſiãt hũc mũ
ũ.In ſecũdo amatoꝛes mũdi.Iñ mun/
danus.na.nũa hͥ hęc mũdialisa hocle.
Et ꝑ cõpoſitionẽ müdiuagus.ga.gu.
Munerari.rij.qͥ munera dat: dĩ a munꝰ
Et müũeroſus.ſa.ſũ.i.largꝰul munẽ dignꝰ
Muniacus.ca.cũ.ꝛ a muniũ.Et muniaci
dicunt᷑ regis cõſiliarij·vel q munia.i.offi/
cia ſua adimplẽt · vel tributarij. vel largi.
Municeps.apis.⁊ h̊ ⁊ hęc municipalis.⁊⸗
H lea municipariꝰ.ria.riũ/oĩa ĩ eodẽ ſenſu
Hoc enĩ noie cẽſent᷑ caſtellani in munici/
pio nati ꝑmanentes.⁊ etiaʒ milites ſti/
pendiarij qͥ ꝑ cuſtodiaʒ municipij mune/
ra capiũt.Et etiã oꝛiginales ciues: in lo/
co officiũ gerentes vicunt᷑ ſic. Et etiã qð/
oã genus romanoꝝ ciuiũ olim dicebat᷑
ſic. Dñ ci. 2j? Paulus cũ depᷣhenderet
dixit:Ego ſũ Haulus tarſenſis nõ ignotę
ciuitatis municeps·volẽs eis ſignificare
ꝙ eſſet ciuis romanus: ſtatim eũ dimiſe
rũt. Itẽ municipalis.le.⁊ municipialis.le

——

⁊ municipiarius· vel municipari ria.riũ.
poteſt dici qð ꝑtinet ad municipiũ.
Municipiũ.pij.n.ſ.Oð a munin capio.Et
ẽ municipiũ qð manẽte ſtatu ciuitatᷣ ius

aliqð maiorn ulł minorlofficij a pncipe ĩxe/

trat. Et vꝛ municipiũ a munijs.i.officijs:
qꝛ tm̃ munia.i.tributa debita vel munera
reddit. Mã liberales ⁊ famoſiſſimę cauſę
g ex pᷣncipꝑe ꝓficiſcũturibi nõ agut. Vę
eni ad dignitatẽ ciuitatj ꝑtinẽt. Hel mu/
nicipiũ dꝛ caſtꝝ munitiſſimũ.⁊ ꝓpᷣeĩcõ/
finio regionũ vbi ſolẽt moꝛari ſtipẽdiarij

milites ꝓ cuſtodia. DHñ ⁊ dẽ municipiũ.

qᷓi capiẽſ munia.i.mũera ꝓpt᷑ ſtipẽdiarios
milites ibi ꝓ cuſtodia manẽtes⁊ munera

Municiũ.cij.n.S.i.obſidio. Dñ (capiẽtes

4. Reg 19: vr. Mex aſſyrioꝝ non ingre/
dDiet᷑ vrbẽ hãc nec circdabit eã municio.
Munificẽs.cẽt:.oĩs ge.⁊B̊ ⁊ B ⁊ FR munifex
in eodẽ ſenſu.i.munificus.Et cõꝑat᷑ mu/
nificẽs.tioꝛ.ſimꝰ. Iñ munificet.tius.ſime.
adũ.Et h̊ munificẽtia.tię.i.largitaſ.Et nõ
q poſitinũ munificẽs nõ eſt in vſu:ſ̊ loco

eius ſubit munific.⁊ fit cõꝑatio anoꝛma/

la.munificus:muniſicentioꝛ.ſimus·
Muniſid.ca.cũ.i.larg q̃ſi munera faciẽs
nułqͥ muniũ.i.officiũ qð debetadiplethpᷣm

Hug· DBaß.etiã dic: Munifſic·honoꝛili/

cus·largitoꝛ: liberalis largus copioſus
Munimen.inis.i.defenſio fir/ (abundãs.
mamentũ auxilium.⁊ pꝛoduc.pe.nti.
Munimẽtũ.ti.n.ſ.i.tirmamẽtũ:defẽſio/au/
Munitiũcula.leę.vimi.i.pua mũicio.(xiliũ

⁴* *

Munitoꝛii.rij.locus in qͥ fiunt munimẽta

vel ipſum munimentũ.

Munii.nij .i.debitũ·officiũ/ ultributuũ. vel
munꝰao? muniũ:qꝛ manu ſit factũ. Pñ ð̊
beato Martino vꝛ. Munia tua deuotus

implebo.

„*

Munus.ner.n.t.i.donũ. Et dat᷑ munusex

merito. Sʒ donũ cõfert᷑ ex gra. Oñ qͥdã.
Dat meritũ munns·ſᷣ cõfert gratia donũ.

Muũuſculũ.li.vimi.i.puũ munꝰ.ñ mũuſ/

culari ria.riũ.qͥ ꝓ mũere buitułq munus
Murale.lis.n.t.idẽ eſt qð murus. ( dat.
Murena.nę.f.p. dẽ a mus.qð ẽ terra.⁊ eſt
ãdã gẽma quã humoꝛẽ ſub terra putant
denſatũ coloꝛe.vnde ⁊ nomen aſſumpſit.
Murena etiã eſt quidaʒ piſcis ſimilis an/

guille. Oñ vicit Iſidoꝛ etymo.i22 Mu⸗/

renã gręci iſmyrenã vocãt ·eo ꝙ cõplicat
ſe ĩ crculos.Hãc fęminini tm̃ ſex eſſe tra
Dut.⁊ cõciꝑe a ſerpente.Db ida piſcato/
ribus tanq; a ſerpente ſibilo euocat᷑.⁊ ca/

pit᷑. Itu aũt fuſtis vifficult᷑ interimit᷑fe/
rula aũt ꝓtinꝰ. Miaʒ habere ĩ cauda certũ
eſt:Mã capite ꝑcuſſa vix intimit: cauda
aũt ꝑcuſſa exaĩat᷑. Iñ murenula.lę.dimi.
Murenula etiã dꝛ quoddã oꝛnamentuʒ
mulieꝝ ·qð ſcilʒ auri metallo in virgulas

lateſcente quadã flexuoſi oꝛdinis catena

cõtexit in ſimilitudinẽ murenęſerpẽtis ꝗ

ad collũ oꝛnãdũ aptat᷑. Hoc intdũ auri 2

argẽti cõtexit᷑ gulis. Oñ Cãtiq. pᷣ. Mu⸗/
renulas aureas faciemꝰ tibi miculatas

Murex. cis.fę.ge.i.eminẽs:acu/ (argẽto.

tũ ⁊ ruptũ⸗ exeſũ ſaxũ:uł cacumẽ mon
Dñ ⁊ murex ·dꝛ frutex· uł virgultũ aſperũ
in acut.⁊ pꝛupijmõtibo.Et inde h̊ͥ murex
dẽ qͥdã piſcis ſcilʒ cochlea marſic dicta
ab acumie ?⁊ aſperitate · ꝗ alio noĩe cõchi/
lũ:uł concha dꝛ. Hel qꝛ circũciſa ferro la/
chꝛymas purpurei colorlemittitex qbus
purpura tingit᷑. Hñ ⁊ oſtꝝ appellatu eſt.

q; H̊ͥ tinctura ex teſtę humoꝛe elicit.Et hĩc

murex ſepe iuenit᷑ ꝓ ipſa tinctura.⁊ ſepeꝓp
ipſa purpura. Et coꝛ.pe. in obliqs nde
Duidiꝰ epi. Scilicʒ ipſa gerã ſaturatas
murice veſtes. Itẽ ide de arte. Cõſule de
gẽmis de tincta murice lana.

Murgiſſoꝛ.ſorli. callidꝰ ⁊ fallax m̃murato:

Muria.rię.f.p.ſuꝑioꝛ fex olei:i dẽ a murus

eo ꝙ ſit oleo quaſi ꝓ muro/qꝛ naturalius

retinet liquoꝛẽ qᷓ; ſi eſſet ſine fece.
Muricida.oę.pe,/p.qͥ mures intficit⁊ ceędit
Munilegus. gi.maſ.ge.⁊ H̊ͥ murilega. ge.i.
catt uł catta·. qꝛ legit.i.colligit mureſ.Oñ

q̃dã. Murileg bene ſcit cuꝰ genoꝛbada
Murinus.na.nu.res mur-velad (labit.

murem ꝑtinens pꝛoducit ri.

Muriſcidus.di.maſ.ge.homo ignauꝰ⁊ re⸗
miſſus.⁊ piger.ad nihil aliud vtilis niſi

ad mures ſcidẽdos.i.excoꝛiãdos: coꝛ.ſcei.
Murmur. munr.neu.ge. ſᷣm modernoſ.In/
uenit tamẽ in maſ.ge.Hñ Joanis. 7: Et
murmur mult erat de eo in turba.
Murtetũ.ti.n.s.i.qq̃ calida de tra manãs:
ſcilz halneũ:⁊oꝛ a moꝛioꝛ/q̃ſi moꝛitetũ·eo
q ibi moꝛbi moꝛiat᷑ pereãt.Mel q̃ſi moꝛ/
tuetũ:q; a moꝛtuis.i.ab inferis tradit᷑ ve/
nire. Oñ Dꝛatius in epi. Sane murteta
reliqui Aegit᷑ ̊ ⁊ B murteta.⁊ ponit᷑ pꝛo
balneis myrtis obſitits.
Murꝰ ri. m.ſ.o? a munio.nis.eo ꝙ; muniat
dẽ mur.q̃ſi muniẽs robur.⁊ ẽ etymolo.

◻

Iñ h̊ murułꝰ.li.vimi.Et h̊⁊ H muralła h le.

qð ꝑtinet ad muꝑ.Et murat.ta.tũ.i.mu/⸗
ro oꝛnat. Itẽ h̊ muratoꝛ.tor.i.faciẽs muꝝꝑ

umn
Mtank
hen.
uneng
Ea
is
fun
5M,
alatas
geto.
Enont
uſperi
dmmer
d
cüſnh⸗
Pelrrich
lurtthi
nn⸗
Drde
mmntas
iſlede

mund
Uumunn
n Vi
nobe
W

dnn

m

rtne
l
7Ec

hana
tetired
iſimo⸗
GKN
enunn
npn

mumt.
mmolo⸗
lable
ſm
ionl⸗

Mus idem eſt quod tera. Inde hbic mus
muris quoddã aĩalqꝛ ſub terra facit ſuuʒ
cubile.· bm Hug. Dapias vo dic̃:. Mus
cra. Mus puſillũ aial.i.ſoꝛex. ERlij vicũt
muresqꝛ ex humoꝛe tręnaſcant᷑. Oñ vi/
cit Baſilius in nona omel.hexameron.
Mures⁊ ranas ex tra gnãri videmꝰ. De/
niq; ĩ ęgyptiad thebis ſi pluuias largio/
res ęſtiuo tẽpoꝛe fuderitmox infinitj mu/
ribus regio tota replet᷑.

Muſa. ſe.F.p.dꝛ a moysqð eſt aqᷓ. Et hm

hos ſũt nouẽ muſę.i.nouẽ inſtrumenta
oquẽdi ſcilʒ duo labiaqᷓttuoꝛ dẽtes pᷣn/
cipales ·plectrũ linguęarteria guttur· cõ/
cauitas pulmõis.Et h̊ iſtr̃a dicũt᷑ muſęa
moys . qð ẽ aq̃· qꝛ ſine humectatiõe iſtoꝝ
nõ põt naſci vox.Itẽ muſa d qñq; cãti/
lena.qñq; ſapia. Et a muſa vĩ muſicus.ca

cũ.⁊ muſaicus·ca.cn. ITſtrologi vo nouẽ
muſas dicũt nouẽ ſonos qͥ cęleſtẽ armo/

niã faciũt.:Hꝛimi ſeptẽ/ſũt ſeptẽ planeta/

rũ. Octauus eſt firmamẽti.Nonũ quidẽ
aſſignat trg· ꝗ liq; nõ moueat᷑ ꝑ ſe ·mouet᷑
tñ circũactione aliaꝝ ſphęraꝝ circa ipſaʒ
Et adeo ſonũ habet raucũ vt vix euã cõ/
utetur inter alios ſonos.
Puſach ernt archa in qua reponebãt do⸗
naria reguʒ vel pncipũ ad reficienda ſar/
tatecta tẽpli. DPñ.ꝗ? Regl.jõ?ꝛ Muſach
q̃ʒ ſabbati qð ędificaueratĩ templo.⁊ in/
greſſũ regis exteriꝰ cõuertit in teplũ dñi.
Muſca.ſcę.ẽ aĩal paruũ volatile ⁊ debile
⁊ dẽ a mus ꝓ terra vel ꝓ ſoꝛice · q̃ſi muris
eſca.⁊ eſt etymologia.
Muſcetũ.tia h̊ muſculetũ.ti.loc vbi abũ/
dãt muſcę. Et h̊ muſcariũ.rij.Et q̊ muſcu/
lariũ.rij ꝓ eodẽ loco:uł multitudine mu/
carũ.vel ꝓ flabello qͥ muſcas abigimus.
Muſceraneus.nei.eſt aĩal exiguuʒ aranei

foꝛma ⁊ murisqð ⁊ ſolifuga dĩqꝛ diem

fugiat.Et dĩ muſceraneus:q; eius moꝛſu
aranea interimitur.
Muſcio.onis.maſ.ge,v q̃i muſtioq; mu/
ſtũ bibat dẽ a muſtũ· Idẽ ⁊ bibio.onis.
Muſcipula.lę.f.p.deceptio ad mures ca/
piẽdos.ſic muſtriculaa dĩ a muſqa capio
Et ponit᷑ gnãlit᷑ p q̃libet deceptione. Iñ
muſcipulatoꝛ.torni.deceptoꝛ. Itẽ muſci/
pula ponit᷑ p pedica.ilaqo qͥ pedes ligãt᷑.
Muſco.onis.i.magna muſca.⁊ dꝛ a muſca
Et muſcoſus.ſa.ſu.i.plenꝰ⁊ abũdãs muſqͥᷣ

Iñ h̊ muſcoſitas.tat..i.abundãtia ⁊ ple/

nitudo muſcaꝛꝝ.
Muſcula.leę.dimi.i.parua muſca.

Muſculoſus.ſa.ſũ.i.foꝛtislacertoſusple/

nus muſculis. Iñ muſculoſitas.tatis.i.foꝛ

titudo/plenitudo muſculoꝝ.
Muſculus.li.pe.coꝛ.i.ꝑuꝰ mus.Et muſculꝰ
etiã dꝛ curuũ gen nauigij. Et muſculi di⸗
cunt᷑ capita neruoꝝ ex ſanguine ⁊ neruis
copulata · ſcilʒ illa nodoſa caro ꝗͥ ẽĩtihijſ
Tbꝛachijs. Et vꝛ muſculꝰa muriũ ſilitudie
q; lateat in mẽbri.ſicut mures ſub tra.vel
qꝛ diſpoſita eſt ad ſilitudinẽ mur.Idẽdĩ
⁊ lacertus. In hac ſigtione iuenit᷑ a Pal/
ladio poſituũ vbi docet eligẽ bonos equoſ
dicẽs ·ꝙ pulcritudo boni eqͥ ĩ his cogno/
ſcit᷑: Si coꝛpꝰ eiꝰ ẽ vaſtũ ⁊ ſolidũlat lõ/
giſſimũclunes rotũdę.⁊ maxie pectꝰ late
patẽsa totũ coꝛpꝰmuſculoꝝ dẽſitate no/
doſũ/pes ſicc.coꝛnu ↄcauũ· altiꝰ calciatꝰ.
Itẽ muſculi ſũt cochleę· de qjrũ lacte cõci/
piunt᷑ oſtreę.Et dicut᷑ muſculi:q̃i maſculi
ſunt maſculi oſtreana etiam balenaꝑ.
oꝝ eni coitu cõciꝑe balenę ꝑhibẽt. Itẽ
mulſculus dr bellicu machinamẽtũ ſimile
cuniculo quo murus ciuitatis ꝑfoditur ⁊
Diſſoluit᷑.⁊ tũc d a murꝰ q̃ſi muruſculus.
Muſcus.ſci.ꝗdã herba·vel lanugo in fon/
tibꝰ ⁊ circa arboꝛes creſcẽs. Iñ muſcoſus.
ſa.ſũ.muſco plenus⁊ cooꝑtus.Hñ Dir/
giliꝰ. Muſcoſi fontes ⁊ ſono mollioꝛ her⸗/
ba. Inde muſcoſitas.tatis.
Muſica. cę.ẽ vna de ſeptẽ artibo liberalibꝰ
dĩa moys:qð ẽ aq̃ qꝛ tractat de vocibo
uł de ꝓpoꝛtionibo vocia ſine humor bñ/
ficio nulla cãtilenę vel vodſtat uł ſbᷣſiſtit
delectatio. Iñ muſi.ci.qͥ tractat de mu/
ſica· vel qͥ docet eã.⁊ muſicus.cacũ.⁊ h̊ ⁊
Hͥ muſicalis.⁊ h̊ le.in eodẽ ſenſu. Itẽ mu/
ſica.i.ſapĩa.⁊ tũc derinat᷑ a muſis· ꝗᷓ ſũt cã
ſapiĩę. uł inſtrumẽta ſapiẽtię ⁊ eloquẽti·
Muſcino·vocat᷑ aĩal qð ex capꝛa ⁊ ariete
naſcit. Eſt aũt oux gregis. Muſcino mõ/
ſtrũ ſimile ſimię õm Bapiam.
Muſio.onis.dꝛ a mus:eo ꝙ muribo ĩfeſtꝰ
ſit. Hunc vulgus cattũ a captura vocat.
Vlij dicunt ꝙ captat.i.videt. Nã tanto
acute cernit.vt fulgoꝛe luminis noctis te/
nebꝛas ſuꝑet. Mel muſio vꝛ fatuus.
Muſiũ.ſij.i.nidus muris: dẽ a mus.
Muſtaciũ.cij.n.s.votus qui ex muſto fit
alijs potionibꝰ DHnde Juuenalis. Cauſa
nec eſt quare cęnam muſtacia ꝑdas.
Muſtela.lę.quoddã aĩal dicitura mus.
telon:quod eſt longũ:q̃ſi longus mus.
Et ſüt ouo gnã muſtelaꝝ. Onũ e ſilueſtre
diſtans magnitudine. Ilteꝝ ĩ domibus

.

oberrãs. Męcĩgenio ſdola ĩ domibo vbi

nutrit catulos ſuos trãffert.mutatq; ſedẽY
ſerpẽtes etiã mureſ ꝑſeqͥ;t.Falſo aut opi

nãt qͥ vicũt muſtelã oꝛe ↄciꝑeaure partũ

effũdere. Iñ muſtelinꝰ.na.nu.pe ꝓd.i.ꝑti-

nẽs ad muſtelã/ułð muſtela exiſtes. Et Hᷣ
muſtelani.rij.fouea muſtelę.q muſteliũ

Muſtricula.lę.iſtrumẽtũ ad mu/ (dicit᷑.

res capiẽdos· dicta ſic qꝛ ſtringit mures.
Muſtu.ſti.eſt vinũ nouũ ex ſᷣlo ſtati ſbla⸗
tũ: dꝛ a mus.qð ẽ fraeo ꝙ cedit᷑ ĩ ſe hꝛe
trã. limũ mixtu. Iñ muſt᷑.ſta.ſtũ.i.nouũ
DBel põt deriuari muſtũ ·a mulceo.ces.eo
ꝙ mulſum ſit.i.ſuaue ad bibendũ.
utatoꝛiũ.rij.veſtis ſcioſa ꝓ q̃ ſumenda
alia mutat.⁊ oẽ a muto.tas. Bñ legit.4.
Reg.Se de Maaman. Qui cũ tuliſſet de⸗
cem mutatoꝛia veſtimẽtoꝝ detulit litte⸗/
ras ad regem iſrael.
Mutilꝰ la.lũ.i.minutꝰtrũcatꝰ.ſine coꝛnib⸗
uł alia ꝑte. Et a mutilꝰ victi ſũt mutili qᷓ/
dꝛãguli qͥ minꝰ hñt. Et mutili vicũt᷑ capi
ta trabiũ: quia mutilata ſũt.⁊ coꝛ.pe. Vñ

Duidiꝰ. Curpe pecus mutilüũ/turpis ſine

gramine campus.
Mut.ta.tũ.dꝛ a mugio.gis.eo ꝙ; mugiat

⁊nõ loquat᷑. Mox eni eius non eſt ſermo

niſi mugitus. Docaleẽ
quaſi mugiens emittit.

Mutuus.tua.tuũ.i.mutuo dat uł accept
dĩ a muto.tas. Iñ hoc mutuũ:qꝛ mutuo

dat᷑ ⁊ accipit᷑. aũt dꝛ mutuũ ·q̃ſi men
tuũ ·q; id qdð a me tibi dat᷑ex meo tuũ fit
etymologia eſt. 2=ðJZ

Nante A

Abal ſtultꝰ iterptat uliſipiẽs.

tnabũdꝰ*. va. vũ.i.facilis ad

nandũ.vel ſimilis nanti.

Mablum. li. hebꝛaice . grece pſalteriũ·latine

oꝛganũ vi ſm Papß. Honit tñ differẽtia
inter pſalteriũ nablũ:qꝛ pſalteriũ eſt ca/

noꝛa cithara decẽ choꝛdis coaptata q ꝑ/
cutitur cũ plectro. Mablũ vo duodecim

ſonos habens vigitis tangit.

Mabulũ.li.imerces nautica oꝛĩ a no.nas.

eo ꝙ; natare videat᷑ cũ ꝑ mare tranſfert.

actus.cta. ctũi.i.iuenies/adqᷣſit adeptꝰ.
ↄſecutus. Oñ 2. Machabiꝗ? Cempus

aut oppoꝛtunũ dementię ſuę nactus.
Maides ſunt deę aquaru. wel nympharũ.
vel nymphe pluuiaꝑ ⁊ fontiũ.

tus. ODocalẽ eni ſpiritũ ꝑ nares

abilis. lis. o. t. ? H le. pe. coꝛ.i.
d nandũ habilis.? d? no. nas

Nanea.neę.me.pꝛo.dẽ dea foꝛtunęvel oꝛ⸗

viana · de qua.2. Machab.õ.
NMNaos gręce. latine vꝛ templum.
Maophylax gręce.cuſtos templi vi.
Napea · eſt dea floꝛum.
Mapocaulis. lis. maſ.ge. genus olen. q; cuʒ
ſit ſapoꝛis ſimilis napo/nõ in radiceſed in
tirſum cõdeſceditvt caulis.
NMapta.tę.f.p.vt in Paniele legit᷑ genus ẽ
ſomitapud perſas:qͥ maxime nutriut᷑ in-

ccdia. lij oſſa oliuaꝝ ꝗ ꝓijciut cĩ amur
ca arefacta naptam eſſe dicũt.ſᷣm Hug..

Napta etiã ſᷣm Pap.oꝛ purgamẽtũ lini

uł cuiuſſibet rei. Oliniꝰ auũt vicit: Naptã

circa babyloniã modo liqͥdi bituminis p/

fluere.⁊ nutriẽdis ignibo amicã eẽ:vt etiã

lõge admota ignẽ cõcipiat.DPñ.IJgnem

napta fouet:manatq; bituminis inſtar.

Oſſa ꝑ hanc olei reꝑta vocant᷑ amurca.
NMapus.pi.dꝛ a rapa·.q̃ſi rapꝰ.⁊ dẽ ſic ad
ſilitudinẽ rapę niſi ꝙ folijſẽ latioꝛ: radiq
guſtu ſbᷣacrioꝛ.MNois aut affinitas ẽ inde
ꝙ vtriuſq; ſemẽ in alteꝝ viciſſim mutat᷑:
Naã rapa in alio ſolovt dẽ ꝑ biẽniũ mu/
tat ĩ napi. In alio vo ſolo napus trãaſit ĩ
Mar.nar.qͥdã fluuius qͥ hʒ duos (rapã.

meatus ad modum nariũ.vel qꝛ; ꝑ nares

grei tauri exit. Iñ narinus.na.nuũ.pe, pd.
Marciſſus gen herbęodoꝛiferę purpureę.
fabuloſe dicta a puero eiuſdẽ noĩs:cuius
mẽbꝛa dicunt in hunc floꝛem tranſiſſe.

Mardus.i.ę.ge.herba eſt ſpicoſa.⁊ aro⸗/

matica· fragili radice.ᷣ nigra⸗ folijs dẽſa

q̃ꝝ ſũmitates cõſurgũt in ſpicas. Iñ hoc

nardu.di.di vnguetũ. Mel ↄfectio exea

facta nardũpiſticũ dꝛ.i.ſidelepuꝑſine oĩ
ipoſita ⁊ cõmixtura cõpoſitũnõ adulta/

tũ alijs herbis. DPiſtis eni gręce · latine oꝛ
fides. Mardũſpicatũ oꝛqꝛ ſpecies nardi

ĩ eo ſit.vel q; ſpiq ⁊ folijs nardi ẽ cõfectũ.
Maricia cię.qdã regio. Iñ nariciꝰ cia.ciũ.

Maricus.ci.i.bꝛuc cuius nares ſp ſtillant.
Maris.ris.fę. ge.dẽ a narus.ra.rũ.Et oicũt᷑

nares · q̃ſi gnaresqꝛ ꝑ eas cognoſcimꝰ et

ſcimus aliqd odoꝛare. Oel nares dicunt

a mano. nas.q; per eas manat odoꝛ ⁊ ſpi/
ritus. Et ſunt in eis tria officia. vnũ oncẽ/
di ſpiritum· aliud capiendi odoꝛem· ter/

tiũ ducendi purgamẽtũ cerebꝛi.Et pꝛio⸗
ducit pꝛimã.Dnde Ouidiꝰ de arte.Fer,⸗

re nouę nares tauroꝝ terga recuſant.
Marratio.onis.fę.ge.icit᷑ a narro.ras.Et

eſt ᷣm Culliũ Marratio rerum geſtaru,ʒ
aut quaſi geſtaꝑ expoſitio.łliqñ eni res

Nſtt
an⸗
narra
g
eſpe

wr

ingt
hi.
o
Xrhus
wok
Wn
Nro⸗
urm⸗
ſn
ſats
fien
glig
l
bel
s
un
nch
ke
ſong
M
ſel
Pn
lyt
ln
oco⸗
pum
dib
lo⸗
tii
Lut
n
men
r⸗
r
lin
A
n
10
eo⸗
de
lbi
nite
ſoel
bise
Aun
ſue

1.
r.d y
ega

ſan

ennse
lamur⸗
n
Woti

ni

Eumun.
7diſn
ene
mutat:
nümn⸗
rüſti
npi.
omns
d
porpon
isans
ni.
mo/
nsdeſn
Fe
cdere
No Adhir

lirn

unn,
ai,.
Fllant.
icit
ſndet
dicnt
ornſp⸗
hnii dnn
orenl⸗
. lipo⸗/
r fer/
nt⸗
nsEt
Eſung
ftenlnes

geſtas exponim.aliqñ nõ geſtas · tñ ſůt
ad narratiõis officiũ q̃ſi geſtę. Nebet aũt

narratio eẽ bꝛeuis-lucida⁊ viſilis.Hꝛeuis

Sqñ nõ niſi neceſſaria cõpꝛehẽdit· habito
reſpectu ad materię quãtitatẽ. Lucida eẽ

debet.i.ĩtelligibilis? aꝑta ſᷣm capacitatẽ

ingenij auditoꝑ nihil habens ambiguũ.
nihil toꝛtũ ·nihil curuũ:nõ ſumẽs pᷣncipiũ
a remotynec nimis lõge materiã ꝓſeques.

de his aũt ꝗ ꝑtinẽt pncipalit nibil omit/

tens. Deriſilłis ẽ narratio ſi rebo ⁊ ꝑſonis
debitas circũſtãtias aſſignemꝰ narrãtes ·
vt mos ⁊ opinio ⁊ mat᷑ia videbit᷑ poſtu/
Marratiũcula.lę.i.i.pua narratio.(lare

Narus.ra.rũ.i.ſciẽs/peritus· ſcilʒ qͥ ex arte

ſcit q̃lit aliqͥd fiat· vel ſit ad faciendũ vel

fieri debeat · ſiue illud faciat · ſiue non. Et
aliqñ.g.apponit᷑ ꝑ ꝓtheſim.⁊ dĩ gnarus.

Naſilis.lis.ↄ.t.⁊ h le.ad naſũ ꝑtinẽsꝓd.

pe. Et hoc nalile/lis quod naſum ꝓtegat.

Maſo.ſonis.dictus eſt Ouidiꝰ qꝛ magnũ
habuit naſũ. Oñ Cato. Naſonẽ petito ⁊c
Maſſa.ſę.quoddã inſtrumẽtũ ex vimibus
tanq; rete cõtextũ ad capiendos piſces.
Maſtale. lis.n.t.cingulũ.vel fibula · qð re/
ſtringit palliũ circa collum.

Maſturciũ.cij.quędaʒ herba· ꝗ acrimonia

ſui naſũ toꝛquet.⁊ dicit᷑a naſus.⁊ toꝛq̃o.
Meſus.ſi.maſ.ge.eſt id ꝑ qdð odoꝛ intratet
exita eſt pars faciei.⁊ dꝛ a narus.ra.rũ.q̃i

narus.qꝛ ſapiens eſt in diſcernendo res

odoꝛe. Del dĩ a nãdo:q; ſemꝑ nat.i.fluit
putredinẽ Ołnaſus vꝛ elatio.Et a naſus
dĩ h̊ naſellus.li.⁊ naſiculus li.⁊ naſitellus
li.oĩa dimi.Et naſoſus.ſa.ſũ.⁊ naſutus.ta
tũ.in eodẽ ſenſu.i.magnũ habens naſũ.

Matale.lis.n.t ? ̊ natalis.lis.in eodẽ ſenſu

i.natiuitas. DHñ Duidiꝰ de arte. Parcite
natales timidi numerare deoꝝ. Cęſaribo
virtꝰ ↄtigit ante diẽ. In kalẽdario tñ vt
diẽ Mug. ifferũt natale.lis.⁊ natiuitas
q; ibi natiuitas appellat᷑ a matre in terra:
vt Natiuitaſ chꝛiſti:ſanctę Marię/ſancti
Joannis baptiſtę. Et nõ ꝙ beata virgo
⁊ ſanct᷑ Joãnes baptiſta· in vtero in no/
uo teſtamẽto ſanctificati ſũt: Inde eſt q;
eoꝝ natiuitatẽ ex vtero pᷣ alijs ſanctis ec/
deſia celebꝛat.Sed natale ull natalis oꝛ
obit᷑ vel dies obit ſanctoꝝ:qꝛ eoꝝ obit
in terrafuit natiuitas in cao. Cüuc enĩ de
nõ eſſe ad eſſe·de moꝛte ad vitã ·de tene/

bꝛis ad lucẽde exilio ad regnũ tranſierũt.

Matalicius.cia.ciũ.i.natalis · vel ad natalẽ

ſiue natiuitatẽ ꝑtinẽs:vꝛ a natalisa hoc

nataliciũ.cij.i.natiuitas.
Natatoꝛiũ.rij.i.loc in aq̃ vbi frequẽt᷑na/
tat.⁊ ĩa nato.tas. DVr etiã h̊ natatoꝛia.
rię. Oñ ĩ hiſtoꝛia ſuꝑ illud. Jo. ? Dade
laua ĩ natatoꝛia ſiloe ⁊c.dĩ.Siloe fons ẽ
ad radicẽ montſſion.qͥ nõ iugibo aquisRᷣ
incert hoꝛis ebullitcuiꝰ aquę vt exciperẽt
q̃ſi ſtagnũ nõ lõge a fonte cõſtructũ erat
quã collectionẽ modo natatoꝛiã.modo
piſcinã ſcriptura vocat. Del hm qͥſdã dꝛ
natatoꝛia a nato.tas.ꝑ ãtifraſiʒ·qꝛ ibi nul
lus natabat.ſic ⁊ piſcina·q; piſcibo caret.
Nates.tis.fę.ge.dꝛ illa ꝑs inferioꝛ mollis
circa poſterioꝛa/ſcilʒ clunis dꝛ a nitendo
qꝛ in natibo nitimur vũ ſedemꝰ.Oñ ⁊ cõ/
globata eſt in eis caro· ne pᷣmẽtis coꝛpor
mole vel faſce oſſa dolerẽt. Raro tñ inue/
nit᷑ in ſingulari.Et ꝓdu.bmã.ſᷣ nato.tas.
eã coꝛripit Oñ qͥdã. Quãuis arte nates
tñ apparent tibi nates.
NMathan. interpᷣtat · dedit · ſiue vantis.
Nathanael · interpᷣtat᷑ donuʒ dei · qꝛ dolus
i. ſimulatio dono dei in eo nõ fuit.
Mathinei hebꝛaice · Hypodiaconi grece · ſb⸗
iaconi latine dicũt᷑.Et dicũt᷑ nathinei.i.
in humilitate deo ſeruientes.
Matica.cę.i.nates. Iñ naticoſus.ſa.ſũ.ma/
gnas habens nates.
Maticula.lę.dimi.i.parua nates.
Matio.onis.fę.ge.i.ꝓpꝛietas naſcendi:ſcil,ʒ
actus vel paſſio naſcendi. ꝛopꝛie natio
dꝛ gẽs ſᷣm ꝓpꝛiã cognationẽ ⁊ collectio/
nẽ ab alia diſtincta.vt gręciiitalici·franci
Et natio ꝓuincia eoꝝ eſt. Et natio qñqʒ;
regio · vel terra paꝝ uł nihil habitata dẽ.
Matiũcula.lę.oimi.i.parua natio.
Natiuus.ua.uũ.i.naturalis vel genitiuus.
Matrix.tricis.fę.ge.mulier ꝗͥ natat. Iteʒ h
natrix oꝛ qͥdã ſerpẽs qͥ veneno ſuo inficit
aquas in qbus fuerit. Onde Aucanꝰ. Eſt
natrix violatoꝛ aquę iaculiq; volucres.
Del pᷣm quoſdã ẽ ge.ſęe̊ Aucanꝰ mal.ge.
ſcilʒ violatoꝛ retulit ad ſerpentẽ· egitur
in quibuſdã libꝛis rinatrix.
Matura.rę.fę.ge.dẽ a naſcoꝛ.⁊ idẽ ẽ qð na/
tiuitas. Et natura dẽ de. q; oĩa creanit
naſci fec. Et nata vꝛ ꝗlibʒ creata. Et nata
d cõplexio. Et nata vꝛ gdaʒ vis natalit
rebo ĩſita· de ſiłlibo ſilia ꝓcreãs.Nata etiã
dẽ ꝗqdã ſigtio vocabuli:cã eſt q̃re voca⸗/
bulũ naſcat᷑.i.ĩponat᷑.Natura etiã dꝛ ĩpo/
ſitio vel ĩuentio vocabuli · qꝛ vocabuluʒ
naſci nihil aliud ẽ·qᷓ; virtus naturalis ex
pꝓpo beneplacito ipſũ iueniri vel imponi.

Naturalis.is:ixG̊ le.i.ad naturã ꝑtinẽs· ul
de natura ꝓcedens. DHñ naturales dicũt᷑
filij cõeubinaꝝ:quos ſola natura genuit
nõ honeſtas cõiugij.⁊ ꝓducit.ra.
Matꝰ.tus.tui.i.natiuitas.⁊ dꝛ a naſcoꝛ.cer.
Et natus.ta.tũ · Et h̊ natus.ti.i.filiuſ.Et h
nata.i.filia.Et ſępe ſolent iueniri ꝑ.g.ꝑ /

theſim.i.poſitionẽ.vt gnata:gnatę:gnatꝰ.

vel ſine. g. Eſt eni de naturali integritate
iſtaꝑ dictionũ:qꝛ dꝛ gnatus·qᷓi generat᷑.
⁊ gnata:quaſi generata. J
Naualis.is...t.⁊ Hᷓ le.i.ad nauẽ ꝑtinens.

Bñ ⁊ᷣlniſtoteles. MNeceſſe ẽ nauale belluʒ

foꝛe vel nõ foꝛe.Itẽ h̊ nauale.lis.locꝰ vbi
naues ſtantſcilʒ poꝛtus.vel locus vbi fa/
bꝛicant᷑. Hoca textrinũ vocata ꝓdu.va.
Nauarchus.chi.i.pꝛinceps nauis.
Mauargus.gi.i.magiſter nauis.⁊ dꝛ a na-
uis ⁊ argus ᷣm PHapiam.
Mauciindecli.neu.ge.i.putamẽ nucis vel

exterioꝛ coꝛtex nucis · vel id qð eſt intra
nucleü nucis q̃ſi in medio qð eſt nigruʒ

qñ nux deſiccat᷑· vel illud in quo voluitur

nucleꝰ. qð quidẽ nihil valet. Et iõ nauci

onitur pꝛo nihilll.
Mauclerus.ri. vel nauclerius.rij.qui nauẽ

in ſoꝛte⁊ ptãte habet dẽa nauis⁊ cerus

Et ꝓducit dle.Oñ Act.27.· Cẽturio autẽ

magis credebat gubematoꝛi nauclero.
Nauſragiñ.gij.n.S.i.nauis fractio/quod

nauſragum gi. dicitur.
Maufragus.ga.gi.i.nauẽ frangẽs · vel qui
patit᷑ naufragiuũ peridlitatus.
Mauicula.lę.oimi.i.parua nauis. Itẽ na/
uicilla. lę. aliud vimi.idem.

Mauiculari. rij.i.nauis cuſtosul nauifex.
Nauigabilis. 9.t.⁊ B le.qð aptũ natũ ẽad
nauigandũ.i.vt nauiget/ſicut homo.vel

vt nauigeturſicut mre.
Nauigiñ. gij.i.actio nauis/ſcilʒ nauigatio
vel nauis:vel multitudo nauiũ.

Nauis.nauis.fę.ge.Gręci vicũt nays:ĩde

nos dicimꝰ nauis interpoſita.v.cõſonãte.

vel vꝛ a no nas·vel nauis vꝛqꝛ gnaruʒ.i.
peritũ rectoꝛẽ quęrat.Et fit actuſ pluralis

in es.vel in. is.vt has naues vel nauis.Et

actũs ſingularis in em. vel in.im. vt hanc

nauc vel nauim ablatiuus in.e.vel in.j.

Naulũ.li.n.s.dꝛ pᷣciũ ꝓ trãſmeatione datũ

ſiue qð dat᷑ p his quę ꝑoꝛtant᷑ in naui et
dicit᷑ naulũ:quaſi nauis lucrum.
Naum. interptat᷑ germen. ſiue conſolatoꝛ
oꝛbis. Increpat eni ciuitatẽ ſanguinuʒ.2

poſt euerſionẽ illius cõſolatur ſion dicẽs

Nautea. teę.aqᷓ fetidain q coꝛia macerant
Nauticus. ca. ci. dẽ a nautaſicut nauiticus

Ecce ſuꝑ montẽ pedes euangelicantis et

annunciantis pacem.⁊ acuitur in fine.
Naumachia.chię.i.naualis pugna.⁊ dicit
a nauis⁊ machia/quod eſt pugna.

Naupicus.(i.nauis pater.i.oñs vel ſacto:
7 dia nauis ? patera coꝛ.Pbbi.

Mauplus pater fuit Palamedisa qͥ nau/
plia dictus eſt qͥ da ludus ab eo iuentus

el in honoꝛẽ illius pmo celebꝛatus circa
eius ſepulturã. Et fit de quattuoꝛ pomis
duobus in aerẽ miſſis. Pñ Duidius de
arte. Piſce etiã duplici genitalia nauplia
palma Bertere ⁊c.

Nauſea.ſeę.i.vomit in naui ex turbatiõe
cerebri ꝓpt᷑ aquã vel fetoꝛem. DPel potius

nauſea eſt voluntas vomẽdi ſine effectu
ꝓpꝛie in naui. Inde nauſeola.lę.vimi.

Nauſtrologus.gi.nauis diſpenſatoꝛ:uł al

locutoꝛ:· vel exhoꝛtatoꝛ.⁊ coꝛ.pe.
auta. tę.maſ.ge.quicũq; ducit nauẽ vel

nauigando laboꝛatvel maioꝛ in naue.Iñ

h̊ nauita.tę p eodẽ. Moc frequentiꝰ vte/
bant᷑ antiqui q; nos.

ca.cu.a nauita.i.naualis.⁊ coꝛ.ti.

Nauus.ug.uũ.i.doctus:ſapiẽs·ſtudioſus

iuigilãs·ſtrenuꝰ.agilis.impiger. Iñ naue

vel nauit᷑ adu. Et h̊ nauia.uię.i.ſapientia.

ſtrenuitas: iuigilantia. Et aliqñ apponit
g.p.ꝓtheſim vicitur gnauus.ua.uũ.
NMaxareth:qͥdã vicus eſt vel ciuitas ĩ qua
vñns noſter ꝗeſus chꝛiſtus conceptus eſt
7 nutritus.Et interpᷣtat᷑ flos ſiue germen
ſiue mũdus.Iñ nagarenus.na.nu.Et na/
careus. rga. reu. Et hinc qͥdã hęretici dicti

ſunt naxaręi:.qꝛ cũ chꝛiſtũ qͥ a loco dictus

eſt nagarenus· filiuʒ dei confiteanturoĩa
tamẽe veteris legis cuſtodiunt mandata.
NacLareus etiã dĩ ſanctus vel mundus a
merito. Maxaręus olim vicebat᷑ q ſacti/
moni nutriebat.⁊ nihil cõtamiatũ acci/

piebat abſtinẽs ſe a vino oiĩ ſicera ꝗqͥ mẽ

tẽ ab integra ſanitate puᷣtit. Etiã naxarę

interpᷣtat᷑ ſanctus dei ᷑ᷣm Mug. Itẽ nota

iꝙ dicebant᷑ nacaręi quidaʒ ꝗᷣ ex voto ſe
obligabãt ſanciimonię vſq; ad determi/
natũ tẽpus.vel iugiter· vt GBamuel. 1 cõ⸗
ſecrabant ſe vnoꝗ quaſi ſeparabant ſea
coĩ vita hoĩium.ſicut quis modo ꝑ vnum
annũ uł ouos buit in hoſpitali hieruſalẽ.

ante E

Mea gręci vicunt nouem.

eapo
eſtno⸗
gone
o t⸗
lvl⸗
aucl
nwrt
Obis
Cul
huncer
ſitGi
zcaad
tegere
iodſo
limo
geſur
ſunus
Nebit
vnnu
Nueſe⸗
gtlin
ſicſt⸗
Glvt
rdin
logne
Pat
Fine
Vtlls

ſius⸗

ctop

wle
hni
ſtit
neceſ
Neceſ
benta
eſi⸗
fnit⸗
m
ſolng
angl

sef

cloni
inig
eleſſn
eiſin
ſopott
enlg
1nec
ron

nge

os. q ẽmoꝛ-
5. Aafnete Rabg
tꝑ moꝛtuũa ſ Eimoriot reſuſci/
ue rsrnergf
Reramanfiar rodta etondere,
incan d intr cadaueris
b ſe Da mmcan re. ad intr. ni cadaue icunt
. kagajſ oabon ſul tati oiticosbn ſteeiromdeen
. 18 aui za neos. q 5 a /½ d qu t: Maʒz a ꝛotiẽs ne inis
eſt nouẽ⸗ Kneh one denan dn Biin nſarnin vrcolo Pn Gche
Nunine nouecuna 8.q̃ſi li ODemones uemilce oma
. uita 1 H̊ neapo . 29 Et. AIñ necr
ant 1 us. na. nů.6 8 ciuitati fit lius puocẽt in latine. .—
no litan us üÜlin — batur facil atius. tia de ꝛtuus . *vinn
u * ep tos net lancta que ĩidue etooprererien⸗ el onleis li an⸗ Sti⸗/
leinte i. plan ii ecros gre eu. ge. i. ñi Aucar. Iñ
— Mebel da oe.f. p es ulcen M . iS. n ti. N llas. .
oag Nebꝛi ſacriſicij. 5 ellis lyn ĩvalles Me - tu.⁊ coꝛ. at nect .
e. 20 * En e⸗E pe lant eni 8 meta . iſtent . 1.
würntn⸗ tempo⸗ bꝛidis.fę.g Eralant. nube Pig ulci diſte. ſt oim
Ae 8. S detes t79 n. 28‧76
mnsn =èð i aictenn ten⸗ ureuatennn ner mods. veſ 5tat
mn Mebu ge nehlang ubes nls aaln i ban ſit in n Rras le tar
udus de umgenehu znebula ſus.ſa. ſũ. Me licʒ nex ſiẽ Meſ. turi· noĩa
iüt. Su Ale ldinebt buloſus re- enex. öſe latoꝛ. ſagio futun oꝛiu
nmupli fiüt. terrã. e . Iñ ne tẽ in gre⸗ de nen 8 cõſolat ĩpꝛeſagi adiut
Fra. 8. J / emia odã en ut eni ad ad pa-
3 eꝛ tegu ebula pl bule de liſ⸗ qiutoꝛ. ti ſũt. Fu redeunti mu/
dmnde tece fus. qſinel bes nebul ſubtil aaln 5ſoꝛtiti ſüt. lo pplo re. erũt
Meppn iob . Aeris en⸗ nebn iſta lationẽõ ni rexdil auerut.
ſntan iſmo dĩ. cpanis 2 cõſo tẽplũ oj 1 ſtaur vt fari.
l⸗ eſurg , dꝛaneb tria. M u opu⸗ Juis nõ 7 D2 9
zin W egeen r RReee mo
Khmat 1 42 ato .ineuite fandus. . i. n ta ec
ebulo tnebuls. bile. i. tis. qꝛ Nelan a. rin.1 re vi gqus · nee
2. 8 eſt v ideclina Za necto.c 94 farius.ri ibi genere v efan ius. i
anu e. gecl 1 nect tẽ ne/ Mefa guo ci us.l. n farius.i.
nmi Lereſſe reſtersolg pot. Itene. far. qu Inefarin lnefa
. eceſſe ſſe nõ p iſſolui p u. O ne. 2f e ris De
ennae D „ liter e — ec Dl re deu. tabat. foꝛ fa 4
q8a irmü. nec vi ſt oꝛa o/ ſuſteẽt. a ne: non fas.i.
pre 4 u eſt? fir ceſſe e ſſe. etym 1 dus 8. lle⸗ſi non II⸗
. eſt? Ne elſe. i. icen efas, le·qᷓ illi⸗
nexut tile. vt nõ ceſſans . 8 epi usa nefe linabi e· qꝛ
.7 10 cellan uidiu leſtus indedi p ſceler
eſſe.i. vt eſſe. q̃ſin — D eſſe e. ſce 2 34 E.in nict ꝓp ſtus.
mucenunt e i nec Pmã. re nec . fas · neu. ge. ſiq; ponit lſcelel j
Muunacus . a eſt. ij tibime! itabil II⸗ itü. M fe⸗ rius. ri 5l cebat ic*
01 nt alij a. riu. i. inen c“. dome⸗/ illic Iñ ne a ĩiqbo nõ li domeſtic
. Pt culpe ius. ria. ri . .ami dũ tũ eſt. . erãt ĩqᷣ ,oꝛc cũt
ius. 3.1. gmnn ſſan cit ies era ſ. ge.i. xo ð vicũ
8Rrdoofus ñ neceſſari ceſſariu 0οCe a faſti d 1.m G hꝛen. q 65 f /
Pen lis. Et hicneceſſ uon us ãbo De dus. d a nephꝛe nõ
N vti otidia , ;nec ã hocne Nep teſticulis. . frẽdeo. d ialis · ꝗͥ
Alpeng ſticus· quo eceſſari nit etiã ſub/ ares tel Ploĩa le dʒ mar ome/
litnn ponit ꝑn us. Inuenit ſiti . renes Dt lio noie eſtri? dome
hien Et cõpo ſſarius. lvtili · po 210 rea rene Hica ſilu Edis
ecellan li⸗· xe eſſe · p JJ tibo. apꝛo ephꝛ
auu valde ne euitabili. vel v Tnec t detib tus ex ap been 8 eo
. — agrio . De I8 Dinꝗ 1.-5 7 uc lactẽ
squs r in neceſſea ‚ turis O nc D huc — t
* ðð ato Erb⸗ =
uene ſſarie Eneceſſit⸗ cogit 1s. woꝛculu i. nihil. neppeen 38
MeN nece tas. tatf.t. d fieri c ctus- dis. o deat. ratione ,cõcutien
ltas.t aliqᷣ , · affect ihil fren eadẽ ra Edes.i.cõc 2 62
niinrnn Neceſſit eceſſitas a. oilecti inqtat mihi! t. Et eade frẽdẽs. ephꝛẽ
NN it. qꝛ neceſſ̃ ncitia · di lũ ꝓpinqᷣ Yn muat. Et Etibo fre Etan i
enad ferũt.q 1. amicin vincu Min lepe 2 com qi nõ dẽt Etibo. Edinꝰ. na. nuũ.
locdi neceln inqta d hec ꝓp . riꝗ rin. Dꝛ in lcõminu or nep hꝛendin
* d . ltas. ꝓp 1.* Se 1 ari FI * e d. ve Edis dĩ 4 nep er⸗
mnere affini⸗ l filius. itudin lz ab/ aliqᷣ hꝛẽ cia. cin. vt inde hocn
4 0oꝛz * neceſſi tas. ſcilʒ vlneph lus. cia. . Et in — d
muntt vt vx t Et binc ſt neceſſi ltri⸗/ dus wl dicius. ci⸗ lü. E butuquo
fundit Et h neceſiu⸗ ſſe. ve M hꝛẽdiciu fercu butũ.q̃ .
mucls cõfundi triplex elt ſt deũ e e ceſſi Et nep hꝛẽdinũ .,Anuale tri lalio
ta q ſſariũ e Alia ne o nepl Dicij. i. an luitatez we ui
164,¹ ſicu 8 angulo⸗ eſſitas . endici ſis circa etia qð pa
utüace⸗ ſoluta · bere tres an⸗ dꝛ neceſſi ſitiõe phen 1s oñis re. Ete it Düta
angm angu efficiete itas ex o dzʒ ru iſolẽ bus app
inuean tas eſt Terti⸗ neo ſi qꝛ vno modo in tẽboꝛe nliſns doctoꝛi
Aͦro ionis. ouplex.c ot oſernaniin ſcipuli
lin Gie Ethereſt. Kcnbetoſen dan
avort finis. ſine q́ lichi. llion e eẽ⸗ ſici
Uam Kceniii⸗ ctu nar ad bene eẽ
wwaren no po
mnn

initas, dian
lis.quędã cinitas:⸗
lis. 8.
Meapol

lenti
lare vo
i neceſſanius ambu
8 d2
equu

3 ‧ We
t carneü ·ſcilz poꝛcellu
Earſire

viuat.
o ſane
dicina ad hoc ꝙ hom
dicine
7 me

—

llz doloꝛ
ãmoꝛby. ſallz do
s. fg. ge. quidã moꝛb
Mephbꝛeſis. e.
NWep
1
tię.i.diuinatio mo
matia. tię.
Mecrom

icũt renes.
icut re
zane
renuii

Iñ nephꝛetic. (a.ch.e.coꝛ. q̃ talẽ doloꝛẽ
patit᷑. Et coꝛ. pe. HPñ Macer de viribus
perbaꝝ. Idẽ nephꝛetid elixu ſumere iuſſit
MNegatio.onis. eſt enunciatio alicuius ab
aliquo. vt HMomo non eſtlapis.
Megatiũcula. le. vimi.i.parua negatio.
Megligẽtia. tig. e qʒ ſieri debet vel põt
Megocita. tę. coĩs ge.pe. pꝛo.i. (omiſſio.
negociatoꝛ inſtitoꝛ opifex mercenarius.
Megociũ.cij.n. s.i mercat· vel act alicuius
rei:cui cõtrariũ eſt ociũ: dꝛ a nego.8. et
ocin· qᷓ negãs ociũ. Del negociũ· q̃ſinec
ociñ. ſine ocio. Modo etiã negocuũ ſigt
actionẽ modũ cauſe· q ẽ iurgiu lit; Eſt
ergo negociũ in cauſis. Megociatio ĩ co/
mercijs: vbi aliquid datur vt maioꝛa 48
lucret. Iñ negocioluʒ.li.dimi.Et nego/

cioſus.ſa.ſũ.i.vtilis:ul plenus negocio.⁊

rebus agendis intentus.
Nemanceps.cipis.i.emãceps.⁊ vĩa ne.⁊
manceps.qſi qͥ iã nõ ẽ maceps. Itẽa mã⸗
ceps nemãceps dꝛ mãcipi nemancipi
noĩa indecli.⁊ oĩs ge. Hel pᷣm Puſcianũ
poti ſũt datiui dictoꝝ noĩuʒ figuratiue
cõiuncti cũ qlibet gnẽ. cũ q̃libet nũero.⁊
cũ qᷣlibet caſu intraſitiue. Pel macipiẽ cõ
poſitũ a manu: capio. qd vlteriꝰ vↄponit
c ne. ⁊ dĩ nemãcipi. Et ſũt noĩa indecdli/

——

nabilia oĩs ge. Res mãcipi dĩ ꝗ cñ alie

nat᷑ i. ꝗᷓ cũ ptate vendẽtis tranſit in ptãtẽ

emẽtis ꝙmanu capi põt. vt Equus. Sʒ
res nemancipi vĩ quę cum ̊miſſo modo
alienat· manu capi nõ põt. vt AEger.

Memo · ſiue ſit ex nõ? hõ cõpolitũ · ut abul⸗

. —

dã videt·ſiue nõ· coĩs ge.eſt ⁊.o.mutata I
j. addita. nis. fit gtus neminis.⁊ dẽ non
ſolũ de hoĩbus ſed etiã de dNi3zzs.
Memus.or.neu.ge.i.ſilua: dꝛ a numen· qᷓi
munꝰ.a muminibꝰ ibi ſacrificatj⁊ cult. Iñ
nemoꝛoſus. ſa. ſũ. Et hinc nemoꝛoſe adu
Et hec nemoꝛoſitas.tatis.Et coꝛ.ne. Oñ.
Honat ligna nemꝰꝗ coꝛde numine nemꝰ.
Menia. nię.eſt funebi cantus · ſe cilʒ catilena
quęfit ſup moꝛtuũ.Et onit᷑ qñq; ꝓ can⸗
tilena pueroꝝ·q; pueroꝝ eſt flere facile

mouent᷑ ad flet. Itẽ nenię dicut᷑ viles?

vane fabule. Oñ Hieronymus in ꝓlogo
petateuci. Et hiberas nenias libr autẽtid
FBtferũt. Miberas nenias aſpellat fabulas
ab hiberis.i. hiſpanis iuẽtas ul ap ud eos
vulgatas. Itẽ vt qͥdã vicũt:nenia dĩ can
tilena ꝗᷓ fit ſupꝑ moꝛtuo· vel ſuꝑ cunis pue/
roꝝ. vt doꝛmiãt. Item nenię fabuleę viles.

Itẽ nenię.inuge. Bnde. Menia nutricis

Neophicus.ci. grece. i

Nephi.i purificanov0. “
Nepos. porj mal. ge. .liliꝰ filij vel filie. dẽ

dictus quaſi cantus inanis. Quẽ canit in/
fanti ſonũ ſicreꝑat uli. ꝗtẽ in greciſino v
Menia ſũt nugę funebꝛia carmia nenę.o
nene · qꝛ neni? nõ potuit in vᷣſu poni. Et ẽ
nenia nomẽ onomatop iu. vel ficticium
q̃ſi fictũ a ſono.vt ne· ne· ne.? maxiĩe q;tũ
ad cãtilenã quę fit ſup cunis pueroꝑ.

NHeomenia. nię. quoddã feſtũ iudęoꝛũ:qᷣ

faciũt in nouilunioa dĩ aneos:qð ẽnouũ
mene qð ẽ lunaqinoua luna/uł nouilu⸗/

niũ Mñ neomenia ſonat inouatio lunę.

q; iudei ĩ legitimis ſuis lunationes ꝓ mè/
ſibo habebant ex lege:ideo viẽ nouę lung
vocabant kalendas legales. erat dies
ſolennis apud eos. Et nõ ꝙ ſeptem ſolẽ⸗
nitates legales erãt· ſabbatũ · neomenia ·
phaſe · pẽtecoſtes · feſtũ dangorfeſtũ ꝓpi⸗
tiationis·ſcenoplxægia. AMlias feſtiuitates
adiecerũt his hebꝛęi ꝓpt᷑ varios euentus

ſicut encenia ⁊ phurim.i.feſtum Heſter·

htnõ dicunt᷑ legales. i. lege inſtitute.
rudis fidelis/ vel nuꝑ renatus: dicitura
neos.qð eſt nonũ. phicos ·qð eſt fides.
Vela neos ⁊ phico ·qð ẽ quęro q̃ſi noiꝰ
Aſitoꝛ. Qui enĩ ad fidẽ nuꝑ cõ uerſus eſt
de fide queęrere ſolet.
MHeos grece · nouũ dicit latine.

—

Neotencus.ca cũ.pe·coꝛ.ĩ a neo 8. Et ſunt

neoterici hoies huius tẽpoꝛis nouicij· re/
centes vel cõmunes.

Mepa.pę.fę.ge.qͥdã ſerpens 4 natos ſuos

cõſumit · excepto eo q in doꝛſo er iſea ederit
wel inbeſerit . poſtea ipſe qͥ ſeruatus ẽ cõſu
mit patrẽ. Et vꝛ nepa·qſi necas partus..

necãs filios ułnepa qſi necãs part i fili

qꝛ necat patrẽ. Et hinc tractu eſt ꝙ hoies

qui bona parentũ ꝑ luxuriã cõſumüt ne⸗
potes dicũturi luxurioſi. pdigi.

a naſcoꝛ. ſceris· qᷓſi nat poſt· ſcilʒ poſt filiũ
vel filiã. Iñ nepotuł.li. dimi. Etiã nepos
capit᷑ ꝓ filio fratris.cij. de arbi.c. füdamẽ/
ta. de elec.li. vj. Et nepos.potpuũ ẍgultũ
q; de pomo qſi de filio naſcit. Iteʒ nexos

cõponit᷑ h̊ ꝓpnepos · ſilius nepotis · qſi pe

nepotẽ · Mic abnepos· filius ꝓnepotis. q;
abiũgit ab nepote. Hic atnepos · fili ab/
nepotis. Trinepos·filius atnepotis · qi te⸗
tranepos.i.q̃rtus poſt nepotẽ. Itẽ nepos
d luxurioſusconſũptoꝛ:victus a nepta
quodã genere ſcoꝛpionũ qð natos ſuos

.

ↄſumi

nouellus nouicius

tut. 5. dictuũ eſt· in nepaa tũc eſt ge.

6s.
pt
par⸗
p
pticl
nept
Nyt
Mn.
garek
Pnis
ſoraa
Cnk
tenn⸗
Ani
Nd
cin
lru
eſen
Oey
Conm
ſph⸗
eunot
punne⸗
ſenns⸗
Aeoe
ſeant
fand
Penn
Sd
luofi
Plü
Aenn
d⸗
tt
Go
yñe
Etne
ſobun
ſmnoe
u⸗
pe⸗
ipein
Mre
ſtinne
MWn

mceg

ſetden
meq
donnſi
Arg
ſenan
pl⸗

ntn,
ibi
gi
r.
wli
inoni
onuln,
olune
pmi⸗
dmlune
udies
donſd
None
ſſtum
un De
wuidus
Natur
ſſces⸗
dinor?
erusc

nwpſios
iesent
bic̃il

ti
jöma

le

ooſfi
cnünepe
Küdan
dg⸗
guznis

coĩis. Inde nepotatio. onis.i.luxuria.
Neptalim.latitudo. vel dilatatio.vel cõ⸗/
paratio·interpꝛetatur.
Nept.tis.fę.ge. filia filij ni filię. Iñ ne⸗
pticula.lę.dimi.Et cõponit pneptis ab/
neptis atneptis trineptis.
Neptun.tuni.de mar- ułipſũ mare.⁊ dĩ
a nein.i.marea ptai.i.volareq̃ſi volans
mare.Del dẽ a nubes tono.nas.:q̃i nube
tonãs. Mare eni vapoꝛalit᷑ erectũ·nubes
facita contrario ventoꝛuʒ pulſu tonitrua
creat. Del dꝛ a nubo.bis.qꝛ nubit⁊ tegit

terram. Iñ neptunius.nie. niu. ꝓdu.pe.

NMequã ois ge. ? indecli..malus. Sʒ mal⸗
vt dicunt naturalit᷑. Nequã vo qͥ neqͥt ſe

cõtinẽ a ſceleribo. Itẽ nequã dẽ luxurioſꝰ

c incõtinẽs c. Iñ nequicia.cię.i.malicia ⁊
luxuria.Oñ qͥdã. Neqᷣcia ẽꝗ te non ſinit
eẽ ſenẽ. Iñ neqᷣciola.lę.dimi. (nõ aliqs.
Neqᷣs:neq̃ neqdð nł neqd- dr a ne. ⁊ qͥs.qſi
Mereus.nerei.maſ.ge.vi de mar. Er poit

ꝓ ipſo mari. Et iterptatmotꝰ. qꝛ mare ſp

ein motu. Iñ h̊ nereis nereidis.nympha
marina · qſi nerei ſilia. Et ͥ nerina.nę. Et
nerinis. nis. dicit᷑ filia nerei.
Nero onis ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdãtyranni ꝑ/
ſecuton eccleſię. Itẽ nerones romani im/
peratoꝛes poſt nguſtũ victi ſunt.

Meruiceus.cea.ceu.i.de neruo exiſtẽs Bn

Judiq.iõ: Si ſeptẽ neruiceis funibꝰ liga
tus fuero. Oł hm aliã laʒ neruid. Et tuc ẽ
abltũs plar de neruic.ca.ci.qð idẽẽ qð
Neruus.ui.ẽ vinculũ mẽbꝛoꝝ (neruice.
dict a greco. Gꝛeci eni neruos neura vo/
cãt. Alnj latine vocari neruos putanteo
artuũ cõiunctiones ſibi iuicẽ inhereant:
vñ dicũt᷑ ab ĩbęrẽdo. Iñ neruuł li.dimi.
Et neruoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ neruis:ułſoꝛtis
robuſtꝰfirm. Et qñq; ſic dĩ ſupbo. Inde
neruoſitas.tatj. Et neruat.ta. tũ. Et nerun

loſus. ſa.ſũ. idẽ qd neruoſus. Item neruꝰ
wit᷑ p cipo qͥda pedu toꝛmẽto. Hñ Job

iʒ? Voſuiſti in neruo pedem meũ.

Neſtoꝛiani qͥdaʒ hęretici a Neſtoꝛio con/

ſtãtinopolitano epo nũcupati ·qͥ beatam
Mariayginẽ nõ deiß hois tmmodo ge/
tricẽ aſſeruitut aliã ꝑſonã carniſaliã face
ret deitatis · nec vnũ chꝛiſtũ in verbo dei
carne credidit/̊ ſepatim atq; ſeiuctim al/
terum filiũ dei:alteꝝ filiũ hois ſ̃dicauit.

Netus.ta.tũ.i.ſilat.⁊ dꝛ a neo nes.Et hĩc

netus.tus.tui.i.filamen. Dñ Martialig

capel. Ex candentis byſſi netibꝰ ludebat᷑
Neuma mainen.gea h̊ neuma męi/vociũ

emiſſio·modulatio. Iñ neumatic. ca. cii

modulatoꝛ oulcis ſuauis cõſonans.Et
coꝛ pe.in ttia decli. Gñ ĩ turoꝛa. Chꝛiſtus
mons viteci ſancti neumatis igne
Neuter.tra.tru.gtõ neutrius.i.nec iſte- nec
ille.nullus. Et nõ ꝙ ãtiq oicebũt neut tra
tru. gtõ neutri.trę.tri.vtõ neutro. trę. tro.
Vñ adhbuc vicimus:Cuius gener. neutri
Eſt en neutri genitiui caſus.
Meutrobi.i.in neutra parte.ſcilz in neutro
loco.qð etiã vẽ neutrobiq; ñ Glaut.
Neutrobiq; habeo ſtabile ſtabulũ.
Meuus.neui.mal.ge.i.macula ꝗ nalſcit in
coꝛpoꝛe hoĩs. Et wonit᷑ qñq; p culpa. ulof
fenſa. Iñ neuulus.li.imi.i.ꝑuꝰ neuꝰ. Et
neuoſus. ſa.ſũ.i.plenus neuis. Iñ neuoſe
aduer. Et hͥ neuoſitas.taſ. nñ BGernardꝰ
in Cant. mone. 7i? dic: Si in ↄſcia neuꝰ
fuerit.nec qð ex ea ꝓdierit carebit neuo.
Nex necis.i.moꝛa.nł ſupplicũ.⁊ dẽ a neco.
cas. ̊ntũs nõ ẽ in vſnquẽ tñ AXmbꝛoſius
ſuꝑ Egeſippũ poſuit dices. Et erit nex moꝛ
Mexibilis. is.ↄ.ta hᷣ le. (tuoꝝ plurima.
qð ⁊ 7 Hᷓ nexilis. Hᷣ le iuenit. Et Enexi⸗
bilis vel nexilis. qð põt necti· vel quod
multis nexibus eſt nexũ. vt rete.
Mexus.a.ij.i.ligat.cõiicłaĩ a necto.tis
Et nexus. xus. cniuſlibet rei ligatura. Iñ
nexuoſus.ſa.ſũ.i.nexibus plenus.

Mibatus.ta.tũ.i.ſplẽdidus.? oꝛ a niue.E
Hᷓ nibata.tę.aqua ex nubibꝰ. uł ex niuibo.

Nice uł nicos gręce latine d victoꝛia vel

NMicea.ceę.qdã ciuitas.⁊ vtĩ a (victus.
nice.quaſi victoꝛialis.quam clexander
condidit in India poſt victoꝛiam.
Acepolis. olis. pe. coꝛ. ꝗdaʒ ciuitas Hãc
aluguſtus fecit.⁊ a victoꝛia ſic appellauit

boſtq; deuicit ð ntonii. ·
Niceteriũ.rij. ꝛ a nice vel nicos.Et dicũt᷑
niceteria philateria ꝗqᷓ geſtabãt athletefa
cta de ſüũmitatibꝰ armoꝛũ ꝗᷓ a victis acce/
— . — . —— 0⏑ —
perãt.⁊ ea collo ſuo ſuſpẽſa gerebãt.qtiẽs
victoꝛes extiterãt:quaſi ſigna victoꝛię.
Michanoꝛ.non. ꝓbũ nomẽ de qͥ dꝛ in Ru⸗
roꝛa. Enſe metut dextrã linguaq; Nicha⸗
Micodemus.mi.pe.pꝛo. (noꝛis hoſtes.
innomen cuiuſdã viri eſt.
i

colaite dicti ſũt qͥda heęretici a qdã Mi⸗

colao viacono ecclięhieroſolymarũ.qͥ cũ

Btephano? ceęteris ↄſtitutẽ a Hetro.qᷣ
ꝓpt᷑ pulcritudinẽ reliquẽs vxoꝛẽ dixit· vt

qcũq; vellet vtẽt ea · poſtea vŸſa ẽ ĩſtupꝝ

32

talis cõſuetudo ut ĩuicẽ ↄiugia cdĩcarent᷑
Nicolaꝰ. ai. ꝓpuũ nomẽ⁊ iterptat᷑ victo/
ria ppli.i. vicioꝝ ꝗ ſut popularia vilia.
dĩ a nice · qð eit victoꝛia ⁊ laos ppłs. Dñ
greciſmꝰ. laos ẽpls mõſtrat ve Mi/
NHyctages beretici a ſono nüů/ colaus.
cupati· ꝙ vigilias noctis reſpuãt ſuꝑſti/
tionẽ eſſe dicẽtes iura temerari viuina qꝗᷣ
noctem ad requiẽ tribuit. ⸗
Nyctalin lini.i. qdã paſſio q̃ ꝑ diẽ viſus

2

denegat᷑ patẽtibo oculisa noct᷑nis irruẽ/
tibus tenebꝛis reddit᷑. Del ecõuerſo die
reddit᷑ nocte denegata dĩa nyctosqð ẽ
nox. Iñ nyctalinic .ca. cñ. q ui talẽ moꝛbũ
Myctamen · inis. n. t. . vigilamẽ. (patit.
Myctico: ax. ad.a qbuſdà noctua qͥ bubo
appellat. Quidã aũt dicũt eſſe oꝛiẽtalem
auẽ qͥ noctum coꝛuꝰ dĩa dĩ a nyctos:qð
eſt nox coꝛax·qð eſt coꝛuus/q̃i coꝛuꝰ no/
ct.q; de nocte volat uł q; ð nocte vigilat
Myctilius lia.lin.i.nocturna dẽ a nyctos·

qð eſt nox. Et h nyctilius. lij. i. bacch'⸗q

xe nocte ei ſacriſcabant ·vel de nocte po/
tationi vacabant ? inebꝛiabant.
Myctimene nyctimenes · fe. ge.i. noctua.
Nyx huius nyctos grece · latine vicit nox.
Mycx tus.i. vigilamẽ vel mot palpebꝛaꝝ
Midoꝛ. don mal. ge.i.odoꝛ:e aſſatoꝝ.
Nidulus.li.pe. coꝛ.i. paruus nidus. Bnde
Job.ʒo. In nidulo iam moꝛiar.

Midus. di. ꝓpꝛie habitatio volucꝑ· ex di/

uerſis virgultis cõtexta.

Migellus. la. lu.i.aliquãtulũ niger. Iñni

gellulus. la. lũ. aliud diminutiuũ.

Miger.gra.grũ.dicit qᷓ nubiger.inubẽ et
obſcuritatẽ gerens.vñ ⁊ a nubes dꝛ:quia

nõ eſt ſerenus bᷣ fuſco opertus vider elſe
cõpoſitio. Iteʒ niger cõponit · ſubniger .i.
aliquantnlũ niger. coꝛ. ni.
Hihili. li.neu. ge. iuenit. ꝑ apocopã dẽ.Hᷣ
nihil indecli. quo ꝑ ſyncopaʒ. B nil in/
dedlinabile. Et dꝛ nibilu . q̃ſi nõ hilũ.i.nõ
aliqd: Mã h̊ hilus vel h̊ hilũ· oĩ illud te/
nue qð ẽ in penna·qð nulli valoꝛis ẽ. Itẽ
ſuenit᷑ hꝛ H aſ̊ nihili indecli.vel pot bm

Hug.eſt gtũs.ꝛ ſiguratiue cõſtruit cũ qͥ/

libet caſu: gnẽ cũ vtroq; nüero in tran/

ſitiue · ut nihili ho · nihili hoĩs · nihili hoĩ Ec.

i. nullius vtilitatis ul pcij · vel valoꝛis hõ.
Et debent pꝛędicta ſcribi ꝑ.h.⁊ ſine..
Niliac. ca. cñ. ꝑtinẽs ad nilũ- ułeęgyptiac
7 dĩa nilus. Et nilotic ca.c in eodẽ ſenſu
Vngde Aucanus in 9: Rege ſub impuro
nilotica regna tenente.

*

Hiligena. nę. coĩs ge.pe. coꝛ. genitus a nilo
vel in ęggypto.

. .

Nilotis.tidis.ęgyptiacus vĩ a nilus.

Milus.li.maſ.ge.i.ſuui ęgyptiſic dict q̃
nilion.i.limũ trahens qͥ fęcuditatẽ efficit.
Nimbus.bi.mai.ge.i.venſitas nubis in tẽ/
peſtate obſcura: vr a nubes. Et ſũt nimbi
repentine pluuig. Sʒ pluuias vocamus
lentas ⁊ iuges:qi fluuiasvel q̃i fluentes.
Im nimboſus. ſa. ſi.i. tẽpeſtuoſus.nubilo/
ſus. Et hinc nimbus· vent aquę mixtus.

Itẽ nimbus eſt faſciola trãſuerſa ex auro

inſuta in linteo · q eſt in frõte femiaꝝ. Iñ
niboſus.ſa.ſi ułnibat.ta.tũ.i.nibo oꝛnat
Nummarus.i.maritus: cuius vxoꝛ męchat᷑
ipſe tacet.
MNympha. phey.ſe. ge. eſt dea aqᷓʒ.⁊ ſpalit
fontiii.⁊ oꝛ a nubes:qꝛ a nubibo aquę ve/
niunt habent oꝛginẽ. Et vicũt nymphę
eędẽ ꝗͥ ⁊ muſęnec imerito: Mã aꝗ motus
muſam efficit. Iẽ nympha dĩ ipſa aqua
Vñ nympha dꝛ ſpõſa in nuptijsſicdicta
pꝛo offido lauationis/qð etiã ad nomen
nubet alludit. Oñ Muidi epi. Gꝛata fe/
rũt nymphis ꝓ ſaluis dona marit. Et cõ⸗
pit cũ para·q ẽ iux.⁊ dĩ paranympha
Aingidus.a.oũ.i.niuecãdid.⁊ coꝛ. gi.
Muſus. ſus. ſui.i. conamẽ. dz a nitoꝛ.tenis.
Et niſus. ſa. ſũ. participin. Itẽ h niſus miſi
ꝓ q̃dã aue·ꝗ alio noie vꝛ alietus⸗ dicit a
Aiſo rege magarẽſiũ·q in illã auẽ ſm fa/
bulas poetaꝝ mutat fuit. pduc pᷣmã.
Atẽ niſi ẽ cõiũctio⸗ tũc coꝛ pmã. DOñ qd
Hoõ ſüt qnq; niſi vño vare vulnera niſi.
Mõ eſt tuta niſi ſine niſo filia niiſ.
Mitedula.lę pe.coꝛ.quoddã aĩal q̃ſi ignisĩ
nocte lucens.⁊ vicit᷑ a niteo nites.
Nitella.le. fę.ge.i.paruus nitoꝛ.
Mitens.ent/ ois ge.participiũ ð niteo.tes
i.lucẽs micãsſplendẽs:coꝛ pmã. ꝗItẽ ni/
tens participiũ de nitoꝛ. ter.i.incũbens.
labvꝛasa tũc pd.pmã. Dñenitẽs ·renitẽs

9ſilia pñt pe.coꝛ.? pducere diuerſis re/⸗

ſpectibus Dñ. Rex byſſo renitẽs aſinus
ſit dune renitẽs. Itẽ. Eſt virgo renitens
ad amantũ verba renitens.
Nitidus.da.dũ.i.ſplẽdidusclarus.oꝛna/
tus· cultus ꝓbus. dẽ a niteo. tes. quaſi
nitoꝛi datus. Inde nitiditas. tatis.
Hitoꝛ.onlmaſ.ge.i.plẽdoꝛ cãdoꝛ· ⁊ dicit a
niteo. tes. 7 coꝛ pmã. pduẽ pꝑe. gti h nitoꝛ
ter. verbũ eam pdudt. Bñ. Res elt pul⸗

cra nitoꝛ in quẽ ſuꝑ oĩa nito.
Mitrũ.tri.n.s.qdã ſpedes tię ſilis minuto

tlnt

ſene;
Mtiefil
huben⸗
kütun
Waus
entes
uubilo⸗
nirus
erauro
rini
Wonmnd
Wnd
jnon
pbnn
gſwian
nomen
baaſe⸗
coo/
mndd
haang.
mardi
nipnni
Hiai
rcnnii
.
ſomn
ni in
mirm
Gfenites
erſiol⸗
8 ſn
Pentm⸗

g
l
iinn
geſtp

oso
.

Bommnt

ſabulo · cui ſi aqua infundit fumigatexqᷓ

medicinę fint. ſoꝛdes veſtiũ.⁊ coꝛpoꝝ la/
uant. Oñ ⁊ dꝛa niteo/vel a nitẽdo ·qꝛ res
nitidas fac. Oł dꝛa nitria regione:uł op/
pido vbi naſcit· nata eiꝰ nõ multũ diſtat
a ſale. Habet enĩ vtutẽ ſalis.⁊ ſilit᷑ oꝛit᷑ in
litoꝛibus caneſcentibo ſiccitate hm Mug..
Pap.vo dicit: Qitrum ſpẽs ſalis ex aq̃ ⁊
terra factũ ĩuenit in ęgypto.Qitrũ de aq̃ʒ
fit ex nimio ſolis coloꝛe in paleſtina.Pñ
ꝓuᷣ.252 Acetũ in nitro. Ite Hieremię.22
Si laueris te nitro ⁊c.
LQiuoſus.ſa.ſũ.i.niue plenus.⁊ dĩ a nix.
Nix. uis.fę.ge.dĩ a nubes:qꝛ a nube venit.
Iñ niue.uea.ueu.i.cãdidꝰ.Et h̊⁊ H̊ niua/
lis.⁊ H lea coꝛ.ni ·nixuis.⁊ ab eo veniẽtia
Nixus xus.xui.i.partuł conat.⁊ dꝛ a ni/
toꝛ.ter.. Itẽ dꝛ mobilit nix xa.xu.ꝑticpiũ

Wante ₰B

Nobilis. lis.eta h le. iĩgenuꝰ generoſus ·

ſdarus/feſtiuus · venuſtꝰ.⁊ vicit᷑ nobilis
q̃ſi notabilis:eo ꝙ facile notat ·ſcilʒ cuius
nomen ⁊ genus cognoſcitur.
Nocticoꝛax.racis.vel nycticoꝛax·ipa eſt ⁊
noctua·q; noctẽ amat. Eſt eni lucifuga.⁊
ſolem videre nõ patit᷑.⁊ coꝛ.co.
Nocticula.lę.pe.coꝛ.dimi.de nox.i.parua
nox. Item nocticula.i.luna.

Noctiluca.cę.q dã vermis nocte lucẽs.⁊ dĩ

a luceo luces : vel a luxa ꝓducitlu.

Noctipugn.na.nũ.i.obſcurꝰ.⁊ dĩ a nox.⁊

ugno.q; q̃i noctibo cõpugt uł cõpugt.
Noctiũ. ctij. dixerũt ãtiq qͥ cõponit᷑ tri/
noctiũ · qdrinoctiũ·qnqnoctiũ eqnoctiũ.
Itẽ hm qͥſdã noctiũ eſt gtũs plis de nox.
Noctua ·tuę.G⁊ nyctimene dia dĩ anoxꝓ
eo ꝙ de nocte circũuolata ꝑ viẽ nõ poſſit
vidẽ.Nã exoꝛto ſplẽdoꝛe ſolis · viſus illiꝰ

hebetat. Manc aũt ſola inſula cretẽſis nõ

habeta ſi veniat aliũdeſtatĩ moꝛit᷑.Noc-
tua autẽ nõ eſt bubo· nã bubo maioꝛ eſt.
Noctumus.na.nũa h̊ ⁊ B nocturnalis.⁊ h
le res noctis:vel ꝑtinẽs ad noctẽ.
Nocuus.cua.cuũ.i.nocens: uł cui nocetur.
componit᷑ Innocnus. (nodus.
Nodelbᷣ.li.⁊ nodułꝰ.li.ãbo dimi.i.paruus

Nogdus.di.mal.ge.i.ligatura.ĩuolutio.Et

dẽ nodꝰ ĩ exercitu dẽſa peditũ multitudo
ꝓ difficultate dictqꝛ vix poſſit ſolui. Iñ
nodoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ nodis.Et cõponit
Enodistrinodis/q̃drinodis.Et hinc tri/
nodiũq̃drinodiũ.Et ꝓd.no.Oñ Duidiꝰ
epi.Oſſa mei fraticlaua ꝑfracta trinodi.

Idẽ Duidius in meta. Mollia nodoſus.

facit intemodia poplex.
Noe · interßtat requies. q; ſub illo oĩa ve/
tera oꝑa qeuerũt ꝑ diluuin.Dñ ⁊ cũ pat
ei vocaret nomẽ eiꝰ Noe · vixit: Iſte re/
qeſcere nos faciet ab oibo oꝑibo noſtris.
Moemi interpᷣtat᷑ cõſolata.qꝛ maritoꝰ li⸗
beris perege moꝛtuis: Ruth moabitideʒ
ni cõſolatione ſua tenuit.
Noetiani heęretici a qͥdã Noeto vocati:qͥ
dicebãt chꝛiſtũ eũdẽ eẽ ⁊ patrẽ ⁊ ſpiritũ
ſanctũipſamq; trinitatẽ ĩ officioꝝ noĩb⸗
nõ ꝑſonis accipiunt. NHñ patnpaſſiani
vocantquia patrem paſſum dicunt.
Noys.i.mens vel ratio· ſũma ꝑs aĩę. Iteʒ
noys· volũtas deiuł mẽs ꝗ ꝓuidẽtia dꝛ.
Nola.lę.fę.ge.ꝗdã ciuitas cãpanię. Itẽ h
nola.lę.illud tintinabulũ qð appẽdit᷑ colł
canũ· uł pedibꝰ auiũ.vel aliud qð appẽdit
frenis ⁊ pectoꝛibo eqͥꝝ.vt cum qͥdã ſonitu
ĩcedãt eqͥ. Et dꝛ a nola ciuitate·qꝛ ibipᷣmũ
fuit factũ iuentũ tale iſtrumẽtũ. Et am/
pliato noĩe· inuenit᷑ nola ꝓ q̃lihet ꝑua cã/
pana.vel ꝓ cãpanella refectoꝛij.⁊ coꝛ.no.
Vñ nolis pluralis nũeri caſus ablti coꝛri.
no·ᷣ nolis vꝓᷣbũ ꝓdu.no.Dñ qͥ dã. Cuius
colla nolis reſonãt hęc tangere nolis.
Noma foꝛte apud grecos nõ ẽ in vſu·ſᷣ ap
ponit᷑.o.⁊ dicit᷑ onoma idẽ quod nomẽ⸗
dĩ a nemin vᷣbo greco · quod eſt tribuere.
quaſi tribuens · quia tribuit vnicuiq; rei
qualitatem. Et cõponitur cũ dis. tris.et
tetras.⁊ dꝛ H̊ dionymũ/trionymũ tetra/
onymũ.Itẽ cũ polyſa dꝛ polyonymũ.di/
onyma.trionymatetraonyma.polyony⸗/
maſũt duo/vel triaułq̃ttuoꝛ:uł plła noĩa
idẽ ſigntia appellatiua. Iñ dionymus.
ma.mũ.trionymꝰ.ma.mũ.tetraonymꝰ ma
mũpoylonymꝰ.ma.mũ.ĩ eodẽ ſenſu ·ſcilʒ
ille ꝗͥ hʒ duo/ułtriauł q̃ttuoꝛ/ul plła noĩa
Nomen noĩs · dĩ ab onoma greco.qð idẽ
eſt qdð nomẽ·ſicut dicit Oꝛiſcianꝰ. Del vt
alij dicũt a notamiĩe.q̃i notamẽqꝛ ꝑ ipſũ
ſhᷣam ⁊ q̃litatẽ alicuiꝰ notamus.MNomen
etiã dĩ fama ulłopinio. Iñ noĩoſus.ſa.ſũ.
i.famoſus. Itẽ a nomẽ cõponit ̊ binomẽ
nis.i.uo noĩa.̊ trinomẽ.nis.qᷓdrinomẽ
inis.i. tria uł qᷓ̃ttuoꝛ noĩa. Iñ h⁊ h bino/
mis.⁊ ̊ me.trinomis.⁊ ̊ me.q̃drinomis
⁊H̊ me.Et binomiꝰ.mia.miũ.⁊ trinomiꝰ.
mia.miũ.q̃drinomiꝰ.mia.miũ.qͥ duo vel
tria uł q̃ttuoꝛ noĩa hʒ. Et ut oicẽ Oꝛiſcianꝰ
ꝓpꝛiũ noĩsẽ ſigre ſᷣam ⁊ q̃litatẽ.NQoiuʒ
aliud ꝓpũ ·aliud apellatiuũ.Pꝛopũ no/
mẽẽ illud qð pᷣuatã ſbaʒ ⁊ puatã q̃litatẽ
5

ſigt.vt Joãnes.llatm̃ nomẽ ẽ illud

q naturalit᷑ cõe ẽ multoꝝqͥs eadẽ ſuba

uł qᷓlitas gnalis ul ſpãlis iũgit.gnãlis ut
aĩal. ſpalis vt hõ. Gpẽs ꝓpoꝛũ noĩuʒ tm̃
ſũt q̃ttuoꝛ:ſcilʒ nome:pᷣnomẽ cognomen

agnomẽ.MNomẽ ẽ ꝓpꝛie ꝓpꝛiũ qð iponi᷑
alicui non habenti nomen. vt Socrates.
Pꝛeęnomẽ qð ipõit᷑ alicui cã oifferetię. vt
Auciꝰ catilina. Cognomẽ eſt cõe totiꝰ co/

gnationis nomẽ.vt Scipio. ITgnomen
qð imponit᷑ aliquo euẽtu. vt ab africa oi
ctus ẽ Gcipio africanꝰ. q; deuicit africã⸗
Momia vel nomos grce.i.lex.

Nomiſma.mat..n.t.i.igura uł imago ꝗ fit
in numis. vel etiã idẽ eſt qð numus: coꝛꝛ.
pmã.Dñ Mꝛatius in epla. Retulit acce/

ptos regale nomiſma philippos.
Momius.mia.mii.i.legalis.⁊ dꝛ a nomos
uł nomia. Itẽ hͥ nomiꝰ.i.paſtoꝛ:a nomeoſ
i.a paſcius ſic dictꝰ. Iñ nomiꝰ.mia.mii.i
paſtoꝛalis. ñ apollo victus ẽ nomius.i
paſtoꝛalis · vel legalis a lege choꝛdarum.
Nomos gręce.dicit᷑ paſtoꝛ latine.

Monaginta.di a nouẽa gẽtos:qð eſt decz

qi nonies decẽ. ꝗñ nonagen.na.nu.: no/
nagenariꝰ.ria.riũ. nonageſimꝰ.ma.mũ.

Nonaria.rię.i.meretrix.⁊ di a nona:q;ꝛ ate
nonã nõ licebat ei exire de ꝓſtibulo.Cõ/
ſuetudo eni erat olim apud romanos vt

vſq; ad nonã hoꝛã de cõmodo reipublicę

diſputarẽtneq; alicui delectationi añ no
nã vacarẽt. Mñ meretrices dictę ſũtnona
rięqꝛ ad hoꝛã nonã⁊ nõ añ de ꝓſtibułex/

ibãt ne ſi pꝛ egrederẽt᷑ iuuenes ĩpediret.
NMonarius.ria.rii.dꝛ a nouẽ.Et nouenus.

na. nu. Et nouenus. ni. Et nouenarius. rij.
Monę· nonaꝑ:qͥdqã dies mẽſisſcilʒ quitus
Vl ſeptimus:q; tũc incipiebãt nundinę.

Iñ hic⁊ hęc nonalis.⁊ hoc le.

Mongẽti.tę.tCa.i.nonies centũ.⁊ dĩ a nou
centũa mutat᷑.c.in.g.añcedẽte.n.ſic etiã

in q̃driĩgentiqngẽti:ſeptingẽti:octingẽti

In alijs aüt noĩ bus retinẽt.c. vt tricenti ·

ucenti · ſeſcenti · vel ſexeenti.

Nonus.na.nũ.di a nouẽ. Et heęcnona. nex·

pꝛo quadà hoꝛa diei.

Moꝛis.fę.ge.ꝗqdã ciuitas ẽ. Iñ noꝛic.ca.cũ

vt Noꝛii enſis.q; ibi optimi fiũt enſes.

Noꝛma gręce.i.regula latine.Et inde dicit
noꝛma cemẽtarioꝝ.ad quã opoꝛtet rñide
ſtructurã parietũ er quã nihil rectuʒ fieri
põt.tẽa noꝛma cõponit᷑. abnoꝛmisde/

noꝛmis.enoꝛmis:inoꝛmis.oia ĩ eodẽ ſenſu

ſcilʒ defoꝛmis:turpis:inanis.⸗. grãdis ir-

regularillitteratuscraſſus. Iñ ̊ͥ abnoꝛ-

mitas. denoꝛmitas:enoꝛmitas.inoꝛmitas

Pñ. Auſticꝰ abnoꝛmis ſapiens craſſaq;

Mota.tę.fę.ge.i.macula:uł cul/ (minerua.

pa·ułſignu qð aliqͥd notat.vt litẽ ułreb.D

henſionẽ. In hęc notula.lę.⁊ H notella.lę.

aãbo dimi.Et ẽ notula bꝛeuis lucida apta

traditio eoꝝ ꝗ ſũt alibi viſfuſiꝰ ꝑtractata
Itẽa nota dꝛ h̊ notarius.rij.qͥ notas fac.
vt in chant publiq Et adiectiue notarius
ria. rii.qð ad notariũ:uł notas ꝑtiet Oñ
ars notoꝛia dicta ẽ ꝗ oli ↄſiſtebat ĩ ſolis

notulis. Itẽ notę oicut᷑ argumẽta ſig· ra⸗

tiõesiudicia:teſtimoniacõiecturę.ſuſpi⸗/

cationes. Et coꝛ. pᷣmã nota. not ta. tũ. ea
ꝓdñ.Eſtĩ frõte nõ furti ꝓ crimie nota

Mothus.thi.maſ.ge.⁊ hͥ notha.thę.qͥ ułꝗ

natus uł nata ẽ de nobili patre ignobili
matre · ſicut de cõcubina. Et dꝛ nothꝰ· qu

55

nat ſit de nota.i.de ĩfamia culpa.Huic

orius ẽ ſpuriꝰ q ſcilʒ nat ẽ de nobili ma/

tre ⁊ ignobili patre. Iñ nothus.tha.thũ
adiectiue. Vñ noĩia a gręcis i ꝑte detoꝛta

dicũt᷑ notha/qꝛ nobilẽ hñt pꝛeʒ.i.pncipiũ

ſcllʒ gręciſmũ ignobilẽ matre.i.inẽſcilʒ

latinitatẽ. Süt g latina noia ꝗ pncipiũu

finẽ habent latinũ.vt albus. Gꝛeca ſüt ꝗ
gręcũ hñt pncipiũ ⁊ finẽ.vt agios. No⸗/

tha vvo ſunt ꝗ grecũ habẽt pnapiũ. b la/

tinũ finẽ.vt pat᷑. Ex affinitate tñ pᷣncipij

notha vicũt᷑ qñq; gręca. Sed ex affini-

tate finis qñq; vicutur latina hm Mugj..
Notoꝛius.ria.riũ.i.maniſeſtus.Et bᷣm iu/
riſtas:notoꝛiũ multiplicit᷑ oꝛ uł oiſtiguit

Maã aliud eſt notoꝛiũ iurłaliud facti.No

toꝛiũ iurleſt de qͥ qͥ eſt canonice ↄdẽnat

Vll in iure cõfeſſus vel ꝑ legitimas ꝓpba/
tiones cõuictus.Motoꝛiũ vo facti ẽ· cuiꝰ

teſtis eſt ppłsa diſſimulationi ſiue iuſtiſi
cationi nõ eſt locus. Et intelligit pols eſſe
teſtis ſiue ſit cimẽ oibuſ notũ qͥ ſut i loco
illo ſiue maioꝛi ꝑti. Itẽ in notoꝛio iurſex/
igit᷑ qñꝙ; ꝓbatio cõtra negatẽ. In noto/

rio vo facti nõ reqͥrit᷑ oꝛdo iurꝗᷣ eſt alis

regularit obſeruãdus. Euidentia eni pa/

trati ſcelen clamoꝛe nõ idiget accuſatiõis.

Et ſi foꝛte iudex velit talit deliquẽtẽ bpᷣm ꝙ;

ius poſtulat coꝛrigẽ ul punire.⁊ ille appel
latnõ ẽ apellationi huiꝰmodi deferẽdu.
Itẽ notonũ facti ſbᷣdiuidit᷑.qꝛ aliud ẽ no/
toꝛiũ facti pmanẽt actu.vt cũ qͥ publice
tenet adulterã ił ↄcubinã ĩ domo. liud

eſt notoꝛiũ facti trãſeũtis actu. vt ſi aliqs
in publico intſicit hoieʒułfecit ſacrilegiũ

Wl aliqᷣq ſile.⁊lliud eſt notoꝛiũ facti pꝛe⸗
ſumpti.vt ſi aliqs publice habit ẽ ꝓ filio

D
innß
noichi⸗
unm
Dan
onnsfe
linus
it vi
Niſolis
Wend

1. -
wes N
WMog.
» 3

mpehn
Nobil
atbuti
aau.
Gnapui
pii
dſitg
. ⸗
ibir
dam
Efnun
*
mupdn
inreuſt
zpok
Riw
noto/
ſtalus
ipe
los⸗
gihng
lepe
Neidi
luden⸗
uhle
ſalis
ipe⸗
ipni

cõſanguineo vel affini alicuius. Et hoca
Abuſdã d notoꝛiũ pſũptũ.DPicũt ant qð

ẽnotoꝛiũ iurpnotoꝛiũ facti.⁊ notoꝛiũ pᷣſũ/
ptũ. Et eſt notoꝛiũ pſũptu.vt ſi aliRs pu⸗
blice habit ẽ ꝓ filio alicuius vbi nõ ſeqͥt᷑

alia pbatio neq; reqrit᷑. eni aliqs ſit
filius iſtiusnõ põt ve ꝓbari. Jdeʒ dicůõt

IfoꝛnicatiõcSi eni cleric' iuuenis⁊ cupi/
dus ſecũ habeat euident᷑ ĩ domo iuuẽculã
ſuſpectã/nõ eſt notoꝛia foꝛnicatio/ ſſum/
pta. Nã vt dicit Ouidiꝰ epi.ẽl iuuene ⁊
cupido credat᷑ reddita virgo.

Notria.·trig. fg. ge.i. pinna.

Motus notiqͥdã ventus/ſcilʒ auſter.⁊ coꝛ.
pmã .ſ̊ not.ta.tũ.ꝓ cognit᷑ ꝓducit pᷣmã.
Dñ quidaʒ. Derflat ſũma notus ·crebꝛo
mihi flãmine notus. —ðͤ
Motus ta.tũ.i.cognit dĩ a noſco.ſcis.

Nouacula.lę.fę. ge.i.raſoꝛiuʒ.⁊ dĩ a nouo.
uas.q; nouat hoĩeʒ. Dñ Judiq.iʒ? No/⸗

uacula nõ aſcendet ſuꝑ caput eius. Etp̃ᷣs.
Quaſi nouacula acuta feciſti dolũ. Mo/⸗
uacula etiam vicitur ferreuʒ inſtrumentũ
quo ſolet radi ⁊ parari ꝑgamenũ.
Mouale.lis.neu.ge.⁊ H̊ noualis.lis.ĩ eodẽ
ſenſu. i. ager qͥ ſingulis ãnis renouat᷑ arã/-
do.vel qͥ pmũ nouus ſᷣſcindit᷑ ⁊ arat᷑.vel

qjalternis ãnis vacat:nouãdaꝝ ſibi viriũ

ca.⁊ dĩ a nouo.uas. Oñ Dirgiliꝰ ĩbucol.
Impÿꝰ h̊ tã culta noualia miles habebit.

Ecce in neu.ge.poſuit. Idẽ in geoꝛ. Altiꝰ

ſi tu tonſas patiare nouales.ecce in fę.ge.
Et hic ⁊ hęc nonalis iuenit᷑ in eodẽ ſenſu
bm Hug Hapias vero dicit:Nouales
Dicimus ſiluas vel campos nuꝑ ſatos.

Nouatiani heretici a NMouatio romę vrb

ſſbytero exoꝛti:qͥ aduũſus Coꝛneliũ cathe⸗
rã ſacerdotalẽ conatus ĩuadere bęreſim
inſtituit:noluit apoſtatas ſuſciꝑe.⁊ reba/
ptiꝑans bapticattos.
Mouatioeſt ponvebiti a pon obligatiõis
ꝑptibo h̊ volẽtiboexp̃ſſe in aliã obligatio/
nẽ trãſſuſio.ułtranſactio.vᷣbigr̃a. Hebui

tibi centũ aureos ſub conditione ſi nauis

Veerit ex aſia:placuit inter nos nouare
obligationẽ ut illud quod debui tibi ſub
cõditione pure ⁊ ſine cõditione debeã.

Nouellus. la. lũ.vĩ a nouus. Itẽnouella.lę

dẽ ramus arboꝛistener nouus.DPñ pᷣ̃s.
Filij tui ſicut nouellę oliuaꝝ.

7 ℳ—

Houẽ nomen numerale płis nüeri oĩs ge.

indedia dẽ a nea gręcoqð eſt nouẽ.
Nouẽbermẽſis qͥdã dict a nouẽ et imber ·

q; non a martio pᷣ meſe tũc imbꝛes abũ
Mouẽnis.nis.9.t.⁊ H ne.i-nouẽ (dant

7„

ãnoꝑ dĩ a nouẽ.⁊ annus. Inde h̊ nouẽ/

niũ.nij.ſpaciũ nouẽ annoꝛũ.

Nousliles · plis nũericoĩs ge. qdaʒ dij ſic

dicti a nouc.⁊ ſalio:q; nouẽ ĩſultibo nauẽ
infeſtãt. DHñ dicũt ꝙ ſi euaſerit nanis de/

cimũ inſultũ nõ deinceps timet Oñ Lu

canꝰ i. Hoc fatũ decimꝰ ouctu mirabi⸗
le fluc In valida tũc puppe leuat. DHap.

etiã vic: Nouenſiles.i.ſaltatoꝛes Jouis.

Nouerca. cę.f. p.patris vxoꝛ ſecũda·dicta
ab eo ꝙ noua ſuꝑducat᷑.⁊ coꝛ.pꝛimã. Dñ
quidã Gaudet in afflictos ſeuire nouercę

ptãs. Iñ nouercalis.ↄ.t.⁊ G̊ le.i.ad nouer

cam ꝑtinens. wel malus uł peſſimus:quia
nouerca ſolet eſſe mala pꝛeuignis.
Mouicius.cia.ciũ.i.nouit᷑ cõuerſus.⁊ dĩ a
nouꝰ.q̃ſi ad noua parat.Et coꝛ.j.ante.c.
Juuenalis tñ neceſſitate cõpulſus eã ꝓd.
dicẽſ. Jã ſedet ĩ ripa tetq; nouici hoꝛret
Noniluniũ.nij.tepus qñ luna noua eſt.i.
cũ incipit illuminari a ſole.

Nouus.ua. ui.i.recẽs · nõ vetuſt ſcilʒ ĩpn⸗

apio ſui.⁊ dĩ a neos:vel neonqð ẽ nouũ
Et nõ ꝙ nouꝰ v qñq; iuſitat·qñq; ma/

gnus. Itẽ nouiſſimꝰ ẽ ſuplatiuus de nonꝰ

⁊tñ mutat erꝰ ſigẽtionẽ. HVĩ enĩ nouiſſimꝰ.i

vltimul. Et raro iuenit᷑ in ea ſigtione quẽã
debet habere ſuꝑlatiu iſtius poſitiunino/

uus. ua. uũ. Oñ Matth. 20. Bic erũt no/
uiſſimi pꝛimi.⁊ pꝛimi nouiſſimi.i.vltimi.
Mox nociqð gręce dẽ nyx nyctos: eſt ſo/
lis abſentia q;diu ab occaſu ad oꝛtũ rur/
ſus aſcẽdat. Inde hęcnocticula. le.dimi.
Noctis partes ſunt ſeptẽ · ſcilʒ veſperum
crepuſculũ ⁊c.vide.S.in crepuſculũ.

Noxa.· xę.ſ.p.i.culpa · delictu.⁊ dꝛ a noceo.

Moxius xia.xiũ.i.nocuus. culpabilis · ma⸗
lus: dẽ a noxa. Iñ hic ⁊ hęc noxialis.⁊ h
le.idem quod noxius.

ante B

Aubes bis. ſe ge. bm Iſidoꝝ in.jʒ?etymo.

dꝛ a nubo.bis.i.tego/qꝛ nubit.i.tegit cęlũ.
Inñ nuptę·qꝛ vult ſuos velẽt.Et neptu/
nus eo ꝙ nubat. i. mare ⁊ trã tegat. Nu/
bes aũt aeris denſitas facit· Oẽti eni aerẽ

cõglobãtnubẽq; faciũt. Iñ nubecula.lę.

vimi.i.parua nubes.⁊ ꝓducit nu.
Mubidus.da.dũ.i.obſcurus.⁊ dẽ a nubes
quaſi nubi datus.⁊ coꝛ.bi. HM
Mubilis. lis.ↄ.t.⁊ ᷣ le.i.ad nubẽdũ habil.
Mubifer. ra.ru.i.ferẽs nubẽ.⁊ coꝛ.pe.
Mubiger. ra.rũ.pe.coꝛ.gerens nubem.
Nubilũ.li.i.nubes vel obſcuritasa oicit᷑ a

q4

. .

nubes. Iñ nubilla. lu. i. obſcurꝰ. ſpiſſus.
Bñ Ouidi triſtiũ.Cũ fuenj fęlix multos
numerabis amicos.Cepoꝛa ſi fuerint nu/

bila ſolus eris. Inde nubiloſus.ſa.ſũ.
Nucicula.lę.dimi.i.parua nur.
Mucilla.lę.i.amygada.ſcilʒ minoꝛ nux.

Nucleari rij.fę.ge.arboꝛ ꝗ fert nuces.⁊ dĩ
a nux. Iñ nudlearii.rij.idẽuł loc vbi nu/
Mucleus.clei.id qð latet intra (ces creſcũt
teſtã nud.⁊ di a nux.vel nudeꝰ dꝛ a nubo

bis eo ꝙ duro coꝛio ſit nupt.i.tectꝰ. Iñ

Mucula.ig. vimi.i.pua nux. (nucleolꝰli.di.

Mudipes. vis.fę.ge.i.nudis pedibo. Jũ h̊

nudipedalia. lię.i.nuditas.⁊ ꝓpꝛie pedij.

Mudulus.la.lũ.pe.coꝛ.i.ex toto nudus.

Mudus.da.n.i.expoliatus:ſiue veſtibus

exutus. Inde hęc nuditas.tatis.

Muga. ge. . ge.i.beffa · deriſio· mendaciuʒ.

turpitudo·macula.⁊ dẽ a nugoꝛ.ar. Iñ ſᷣ
nugula. leęa H̊ nugella.lę.ãbo dimi.Et nu/
goſus.ſa.ſũ.i.plenus nug.. Iñ nugoſitas
tat. Itẽ H ⁊ hec⁊ H er⸗ece, van.fa⸗

tuus qͥ aſſidue nug ĩtedit. Iñ nugacitas.

NQugaculus.la.lu.i.aliquãtulũ nugax.
Qugican.na.nũ.pe. coꝛ.i.canens nugas.
Nugidicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.nugas dicens.
Nugiger. ra.ru.i.nugas gerens.

toꝛ.⁊ turpis nũcius.

Nugiparus.ra.rũ.pꝑe.coꝛ.i.nugas pariẽs.
Nugas.oĩs ge.iudecli. ſingulari.⁊ in pli.
idẽe eſt qð nugax. Et vt vicũt· nomẽ ehe⸗
bꝛeũ. Pñ Sophonię.ʒ? Nugas qͥ a lege
receſſerãt ↄgregabo.Qugas.i.vanosuł
q ad nullã vtilitatẽ ptinẽt· Dicit qdã ex/
poſitio vt noſſe poſſumꝰ hebꝛaicã linguã

oĩuʒ linguaꝝ eſſe matrem.

Nullatenus · vel eſt victio compoſita. xel
potius ꝗqdaʒ irregularis vocũ congeries

loco vnius victionis Roſitt.
Nullus.la. lũ. vẽ a nõ vllus. Et fac gtũs

nullius· m modernoset otũs nulli. Cñ
antiqᷣ dixerunt · gtõ nulli nulle· nulli. vtõ
nullo.nullęnullo. VPñ Mieremię jʒ? Lũ⸗/

bare qð nullo vſui aptum eſt. R
Numa.rex romanoꝝ qͥ poſt Ahomulũ ſe/
cuũdꝰ reguit.h̊ pᷣmꝰ romanis ſacra iſtituit

Mumanus. rij. mal. ge. v? anumꝰ. (deox.
Et oicebãt᷑ numarj qͥdã ciues qͥ publicũ
numũ ęrario inferebant. Itẽ a numus di

hęc numaria. rię. lex ve numis.

Mumat ta. ti.. plen mumis. Mñ Mꝛati*
epi. c bñ numatũ decoꝛatſuadela x2
Mumella. lg. qudã genus catenaꝑ (nuſqq

ꝗqrupedes ligat: imunerlmaculis cõte/

xtũ. Iñ numellat.ta.tũ.i.numella ligat.
Numẽ.inis.neu.ge.i.diuinitas:ul ipſe de

vel dei ptãas. vel maieſtas. Et coꝛ.pe.gti.

Iñ numinoſus.ſa.ſu.i.plenus numinibo.
Numeraria.rię.fſ.ge.dea numeri.

Numerus.ri.mal.ge.ꝛ a Numa ĩpatoꝛe

romano:q p repeit nüeꝑ apud romanoſ

Et ẽ nüerus collectio vnitatũ:ſiue aceruꝰ

ex vnitate pfuſus. Et hm H̊ tm̃ pluralitas
dẽ nůerus · ſcilʒ binariusułternariusvel

maioꝛ nuerus. Itẽ nüerus vꝛ qñq; ſingu/

laritas.i.vnitas.Mumerꝰ etiã dꝛ accidẽs

partinoꝛonis·ſcilʒ qdã modus deſignãdi
ꝗ dictioni ineſt · ex eo ꝙ ꝑ ipſu fit hmo. uł
tanq; de vno · vel tanq;ᷓ de pluribo. qð ꝑ

detiminationẽ diſcern᷑ uł cõſtructionem

eius. Iñ numeroſus.ſa.ſũ.i:multus:nũero
abundãs. Et numeroſitas. tatis.i.multi/

tudo. Et numerarius.ria. ri‚’.
Numida.vę.ligua numidaꝝ· vage ⁊icer⸗

te ſedes dicũt᷑. Iñ h̊ ⁊ hę numida..pe.
coꝛ.i.vagãs:ĩcert.incõſtãs:ifidelis.Et qꝛ

olinumidę vagabãt᷑ huc? illud nõ hñtes
certaʒ mãſione:iõ dicti ſũt numidę.Jñ hG̊

numidia.dię.ctra eoꝑ. Et hic modo ſumit

Hͥ hęcnumida.vę.qͥ eſt de tra illa ·ſiue ſit

inſtabilisſiue nõ.⁊ numidicus.ca.cũ.idẽ.

Numillus.li.i.paruus numus.

MNumiſma.atil.n.t.idẽ qd numꝰ.Et numil⸗

ma.i.numi ꝑcuſſura:figura:imago ꝗq ĩmu/

nis fit· Ide⁊ denariꝰ di Oñ vꝛ numiſma
q̃ſi numi imago. VHñ Matth.22 Oſtẽé/
dite m numiſma cenſus.at illi obtulerũt

Numoſus.ſa.ſũ.i.numis (ei denarin.
plenus. Inde hęc numoſitas.tatis.

Numularius.rij.imonetariꝰ.mẽſarius:cã/
pſoꝛ.negociatoꝛ.Dñ Mathᷣ.25 Opoꝛ·
tuit g te ↄmittẽ pecuniã meã numularijs.
Numulꝰlia numillꝰli.ãlo oimi.i.pu numꝰ
Numus.mi.i.denariꝰa d qᷓi nom a noĩe
q; noĩat᷑ ulqꝛ noĩbo pᷣncipu numi effigiãt

ꝛ vo qͥdaʒ dicũt ꝙ; a numa pompilio.
uła nũero dicatnõ ꝓceditcũ numꝰ pᷣmãꝗ
lõgã habeata numa ułnũer pmã bꝛeuẽ:

glit neceſſariũ eſſet ꝙ numus ꝑ vuplex· m
ſcriberet᷑ꝙ tñ antiqꝝ autoꝛitati? vſui re

pugnat. MHnde Juuenalis. Creſcit amoꝛ

numi.q;tũ pecunia creſcit. Itẽ Oꝛatius in
epi. Et bene numatũ decoꝛat ſuadela ve
nuſq;. Itẽ Cato. Diues habet numũſed
numꝰ nõ habet ipſũ.Et oli numꝰ oiceba

argyrus:q; fiebãt numi pmũ de argento

qð gręce argyros vr. Et tria grũt᷑i numo

ſcilʒ metalluʒ.figura.i pondus.⁊ ſi aliq
iſtoꝛũ defuerit:numus nõ erit.

liuge
vonanol
Eeacen
lns
ngn⸗
lades
miii
Gwo
MNNNN

onin

n
gli
ürs

J66

ſueſt
aide⸗

Eunungh
wogin⸗
nlinn
G .
muin
ℳ
ſyit
glio⸗
pni
neue:
eynn
Vure⸗
t
tüsn
nttnt
ento
uno

1

lic

Nuncius.cij.malſ.ge.⁊ ̊ nũcia.cię.qͥ vel ꝗ
nũciat.Et h̊ nũciu.cij.qð nũciat᷑.Cõfũdit
tamẽ hęc ꝓpꝛietas. Inde nuciolus.lia hęc
nũciola.lę.⁊ H̊ nuũciolũ.li.vimi.Et coꝛ.o.
Nuũdinę.naꝝ.plis nũeri: In ſingulari aũt
raro iueit᷑. Et ſũt nũdię mercãtiũ publicꝰ

cõuent᷑ ad merces emẽdasvel vedẽdas.

MNuũquis cõponit᷑ ex nũ.⁊ qͥs.⁊ mutat᷑.m.in
n. ſequẽte.q.Cũ qui aũt nũqᷓ; cõonit᷑ nu.

Nuperꝰ. ra. ru. dicebãt ãtiqͥ.i.nouꝰ.nouiciꝰ

a nuꝑ adubio. Sʒ nuper oĩ q̃ſi nuꝑ we/
niens ̊ nouicius qſi ad noua ꝑatus. MHñ

Plaut. Po ſtulaſti hoĩeʒ nupeꝑ atq; no/

uiciũ. Iñ nupere adua q;ᷓ; nuperitas.tatis.
Nuptię.aꝝ.viri⁊ mulienlegitima ↄiũctio
ĩdiuiduã vitę cõſuetudinẽ cõtinẽs.Et di/
cunt᷑ a nubo.bis.eo ꝙ nubentiũ capita in
ſolẽni bñdictione velabãt᷑⁊ q̃ſi nube co/
operiebant᷑. Iñ hęnuptiolę.aꝝ.i.puęnu/
is hic ⁊ hęc nuptialis.⁊ hoc le.

uptięſecũdę dicũt᷑ oẽs ꝗ ſequũt᷑ hmas

licʒ ſint ttięq̃rteę· vel qntę ⁊c.vt ſi aliquis
nubit p pmas nuptias.C. ee.ti. ſiqs.S.tale
Nuptoꝛiũ.rij.ułnuptatoꝛiũ.rij. domus uł
locus vbi fiut nuptię· vel vbi nubüt.
Nuptus.pti.i.marit.Et hęc nupta.ptę.i.
vxoꝛa⁊ dicũt᷑ a nubo.biſi.tego.eo ꝙ vultꝰ

ſuos nubãtuł velẽt.i.tegãt. Iñ nupt.a.ũ.

Nurus.rus.ui.fę.ge.ẽ vxoꝛ filijſic dicta a
nouꝰ.ua.uũ.q; nouella⁊ iuuẽcula ẽ. Mña

ꝓ iuuẽcula ſępe ponit᷑.⁊ coꝛ.nu.Hnde.lc
vxoꝛ nati di eſſe nurus.Et cõponit᷑ c pz

drẽ ꝓnurus.rus.i.vxoꝛ filij filij.i.nepotis
7 dꝛʒ ꝓnurus/quaſi ꝓpe nurũ.
Nus.i.ſenſus. Inde cõponit᷑ anus q̃ſi ſine
nus.i.ſine ſenſu:idem eſt quod vetula.

Qutabundus.oa.dũ.i.dubiusa incertus

nutanti ſimilis.? dꝛẽ a nuto tas.
Nutio.onis.fę.ge.i.cõſenſio: pmiſſio.
Nutricius.cia.ũ ·qͥ nutrit ul nutrit.⁊ dĩ a

nutrio.tris.Et hͥ nutricius.cij.qͥ nutrit· vel

nutrit · Et hec nutricia. cig. in eodẽ ſenſu.
QNutricula.lę.dimi.i.parua nutrix.

Nutritoꝛ.orłmal.ge.r q̃i nutu eruditoꝛ
ꝓduc.pe.tã in ntõ qᷓ; in gtõ.ᷣ pᷣmaʒ habet

coẽʒ in vꝓᷣſu. Iñ nutrix.triq. fę.ge.dꝛ cã eu/
phonię. Deberet eni dici ̃ᷣm foꝛationẽHᷣ

nutritrix.trid.hᷣ cã euphonięſiue altnitat

mediam ſyllabã cõcidit.⁊ ꝓducit pe.gti.

MNutritoꝛius.ria.riũ.qͥ nutrit vel nutrit᷑

Nutus.tus.tui.i.voluntas:conſenſus:vel

eſtus · vel ſignü. ꝓpꝛie oculo.
ux nucis.fę ge.ablatiuo nuce.e.in.ũ.fit
nucuʒ gtũs pluralis.⁊ d a noceo.ces.eo
ꝙ vmbꝛa ul ſtillicidiũ folioꝝ e pximis

arboꝛibꝰ noceat. Mãc alio noiĩe iugland?

vocantq̃i iouis glandẽ. Fuit enĩ ̊ arboꝛ

bm wetas ↄſecrata Joui.Et vicũt᷑ nuces
gnãlit oĩa poma tecta coꝛio durioꝛeut pi/
neę · nucescaſtaneęauellanę/glãdeſ.amy
gdali.Mic ⁊ nuclei dicti ſuntqꝛ ſũt ouro
coꝛio nupti.i.tecti. It econtra oĩa poma
exteriꝰ mollia.i.mollẽ coꝛticẽ hñtia dicũt᷑
ꝓꝛie poma vel mala.ſᷣ cũ adiectiõe traꝝ ĩ
qbo ãtea nata ſũt.vt perſica·punica· maci
ana· cidonia ⁊c. Et coꝛ.pmã nux ĩ gtõ Mñ
Auroꝛa.ẽlrida vga nuces ĩteg vᷣgo deũ.

D gnte

Momsẽ eſt littere. ⁊ eſt ge.neu.
o indecdli. Et vt vic Pꝛiſciam. o.
pla ſigt. DHñ. O ſtupet · o oubi⸗
tat·vocat·indignat᷑adoptat.
Clamitatↄquerit᷑ velut exemplis reꝑit᷑.
VPel ſic.Dsdoleto clamat:vocitat:mirat᷑
⁊optat.h ddedignat᷑ ſe noĩat vt ꝓhibet.
Hbab. interpꝛetatur ſpes.
Obba. bę. genus eſt calicis.
Hbductus.cta.ctũ.i.ſecretus ułobuelatus
uł oꝑtus.⁊ dꝛ ab obduco.cis. Vñ ⁊ cica/
trix dĩ obducta qñ ex oꝑtiõe labioꝝ vul
ner ſibi adhęrẽtiũ apparet caro integra.
Silit᷑ cicatrix ꝑieqobducta dꝛ qñ ſciſſura
ułrimulę operiũt᷑. Iñ h̊ obductio.onis.i.
obducta actio · oꝑtio·deletio· obuelatio.
Et obduct.tus.in eadẽ ſigtione.Dbdu/
ctio etiã dꝛ moꝛs:quia in moꝛte palpebꝛę
obducũt᷑i.oↄtra ſe vucũt᷑ in dauſione ocu
loꝝ. Et ſimilit᷑ labia in clauſione oꝛis.

Obeditio.onis.fę.ge.i.obediẽtia. Oñ Ro.

6? Siue obeditionis ad iuſticiã.

ODbeblꝰ.li.pe p. dĩ qꝗdã v'gula iacẽs ſic facta

ꝗ apponit᷑ in ꝓbis:uł ſentẽtijs ſuꝑ/

flue iterat.vel ĩ his lodvbi lectio aliq̃ fal/

lacia ułfalſitate notata ẽ. vt q̃i ſagitta iu/
gulet ſuꝑflua.⁊ falſa ↄfodiet.Obelos eniĩ
ſagitta dꝛ. Iſteriſcus ẽ alia vgula ſic fa/
cta ⁊ ponit᷑ in his de quibus dubitat
an tolli debeant vel poni.
Oberat.ta.tũ.i.ęre cõduct᷑. NPñĩ vita btĩ
Martini. Oberatos hʒ meos ſcriptoꝛes.
Vbeſus.ſa. ſu.pe. p.i.pinguis:imo plus qᷓ;
pĩguis.Mꝛope qde · obeſus· piguis ⁊ ro/
tundus vndiq;qſi circũquaq; eſſet eſus.

Et eſt obeſus · foꝛinſec. Craſſus/intrinſec

VDñ Geñ. Aie Obeſis camibus.
Obex. biq. maſ.ge.i.obſtaculuʒ qð obijcit.
Inuenit᷑ eti ni fę.ge.apud autoꝛes.

Bbitus.tus.i.moꝛs/trãſitus.⁊ dꝛ ab obeo.

5

obis. Et differt a moꝛte · quia obit᷑ per/
tinet ad bonos hoies. Moꝛs bonis ma/
lis. etiam beſtijs cöuenit.
Oblatiucula. le. vimi.i.parua oblatio.
Vbligatio eſt iuris vinculum quo neceſſi⸗
tate aſtringimur mutuo cõtrahentes · vt
Inſti. de obli. in pꝛin. Et eſt ouplex · ciui/
lis ⁊ ꝑtoꝛia.Ciuilis ꝗ aut legibo conſtitu/
ta· aut certo iure ciuili cõpꝛobata ẽ. Sed
Etoꝛia ẽ·quã ptoꝛ ex ſua iuriſdictione cõ/
ſtituit:quęetiã oneraria vocat.
Nblitꝰ.ta.tũ.ẽ ꝑticipiũ de obliuiſcoꝛ.ſcer⸗a
tũc ꝓduc. pe. Itẽ eſt ꝑticipiũ de oblinoꝛ
ner.⁊ tuc coꝛ.pe. Hñ. Ammemoꝛ oblitus
manet oblit atq; linitus. Del ſᷣm gręciſ.
Immemoꝛ oblit notat oblit᷑ imaculat.
Minc obliuiſcoꝛ eſtillius obliuio caput.

Bblongus. ga. gu. vꝛ ab oba long'. Et il

lud vĩ oblongu:qð in medio vilatatſed
in capitibus reſtningit᷑.vt nauis ⁊ ouũ.
Dbmnxꝰ xa xũ.i.õᷣ conat᷑ uł ſbiect/hũilis.
DObnoxiusxia.xiũ.i.ſhᷣditus: di ab ob·et
noxius.Mel obnoxius vꝛ ab ob.⁊ noxa.

Nꝛopꝛie qͥdẽ obnoxius alicui oꝛqͥ ꝓpter

noxã.i.culpã.vel ꝓpt᷑ offenſam aliqua illi
Eſuppoſit· debitusvel obligatus.Et po/
nit᷑ ꝓ ſbiecto · vel ſuppoſito qcũq; modo.
Obolus.li.pe.coꝛ.i.vimidiꝰ ſcrupulus:·qͥ pẽ
ſat ſiliq̃s tres·hñs cerates duos:chalcos

q̃ttuoꝛ. Et fiebat oli ex ęre adinſtar ſagit/

teę. MWñ etiã a grecis nomẽ habet. Dicit enĩ
ab obelus · qd eſt ſagitta. Hbolus etiã dĩ
medalia ſiue medietas denari.
DObꝛixü.rixi.i.gurũ dictũ ſic quia obꝛadiet
ſplendoꝛẽ. Eſt enĩ coloroptimi qð hebꝛęi
offon · greci chiron vocant. Del obꝛicũ vꝛ
q̃ſi obrude aurũ.⁊ eſt etymolo.Et ꝓduc.
ſtione efet duplex cõſonas.

bſcęnus.na.nũ. dr ab oba cenũ. HDel ab

ob ⁊ cena · q̃i ð cęnã. MNã obſcena ſũt cenę
ↄtraria: ĩterponit᷑.s.QNã vt vicit Mꝛiſci/
anus ĩ.22 maio. Ob qʒ ẽ qñ aſſumit.s.cũ
cõpõit᷑ cũ victiõe incipiẽte a.cvt obſcurꝰ
obſcęnus. BWel obſcen põt ↄponi ab obs
⁊canẽdo. Bñ dic Mꝛiſq.in. ? li. Ynuenit᷑
obs · a qͥ cõpõit᷑ obſcęnꝰ. Obſcen eni/ pbe
dẽ de voce. Hox eni obſceęna dꝛ.i.duraa
turpis/licʒ de alia re imũda: turpi dicat
DBbſcurꝰ. ra.ru.pe.ꝓ.vꝛ ab ob.⁊ cura.⁊ int⸗
ponit. s. Et ẽPpe obſcurus ·qᷣ eſt ob curã.
i. cõtra curã hoiuʒ.i.de qͥ nõ curant hoĩes.

Itẽ obſcuru.i.obuelatũ·tectũ·tenebꝛoſũ.

Itẽ obſcura dicebant᷑ ſacriſicia ꝗᷓ de no/

cte fiebãt ꝓſerpinęuł alij ĩ loco obſcuro.

Iñ obſcure adu.Et hęc obſcuritas.tatis.

Obſes.obſidis.coĩs ge.i.vas vadis.⁊ coꝛ.

pe. gtia dĩ ab obſideo.des.Et dicũt᷑ ppᷣe
obſides:qͥ ab obſeſſis vant᷑.vel qͥ dari ſo
lent.⁊ cum honoꝛe cuſtodiri.
NEbſoniũ.nij.n.S.i.ꝑuꝰ cibo ⁊ delicat qͥ pꝰ
cgnã ↄtra ſõnũ ſumit᷑. Itẽ qlibet modic'⸗
delicatꝰ cibo int᷑ alios ſũpt dꝛ obſoniũ

qð vulgo cõpanaticũ vꝛ. Iñ obſonatus

tus.act obſonãdi:uł ipſa cena · vel obſõ/
niũul ſũpt qͥ expedit᷑ ĩ cena ſiue obſonio.
Obſtetrix. tridqfę. ge.me.coꝛ.i.femia ꝗᷓ ſterã
tractat ·ſcilʒ ꝗ colligit pueꝝ de vẽtre ꝓce/

dentẽ.⁊ vꝛ ab ob.⁊ ſtera · Bel ab obſto.

ſtas.q; obſtat parturienti.

Obſtinat᷑.ta.tũ.i.ĩ malo ĩiduratoffirma/

tus.vel intẽtus. Inuenit᷑ etiã obſtinat in
bona ꝑte.i.ĩ bono ꝓpoſito firmꝰ ſtabilis.
Bñ Ruth p; Mides ꝙ obſtiato eſſet aĩo

VBbſtipꝰ. pa.piñ.i.ĩclinat.⁊ dĩ ab ob.⁊ ſti

pus:qꝛ qᷣ petit ſtipẽ⁊ accipit.caput iclinat
Bel ↄpõit᷑ ab ob ſtipes·q̃ᷓi õ ſtipẽ ĩcliat

Pbſtrigillus. li. maſ. ge. qdda genꝰ calcia/

mẽti.⁊ dꝛ ab obſtrigo.gis.Et ſũt obſtrĩ/

gilli ·ᷣ ꝑ plantaſ ↄſuti ſuta ex ſuꝑioꝛi pꝑpte

coꝛrigia ↄtrabũt᷑ vt ſtrigãt᷑ vñ ⁊ noĩant.

Pbſtructus.ta.tu.i.ſdluſus/oppilatus.

Vbſtruſus.ſa.ſũ.i.incluſus abſconditus.
DObtentus tus.i.impetratio/adqͥ ſitio.
Vbtrectatio.onis..detractio · ĩuidialiuoꝛ
emulatio. .

Obtuſus. ſa. ſ. ſtolidus hebes ſtultus.

Obtutus. tus.i.intuitus: viſusaſpect·fa⸗
cies ĩmobilis intentio oculoꝛꝝ-.

D ante E—

Dcca. ce quoddã iſirm ad frã ſcindẽdã · ſi᷑

ccatoꝛ.tor.i.inſitoꝛ arboꝝułſbrũ/cxraſtꝑ

cinatoꝛſatoꝛ:uł actoꝛ:aratoꝛ. Hos omnel

agricolę pagani deos habuerũt.

Occaſio.onis.fę. ge i. facultas.copia/ptãs
cõditiotẽpꝰloccaſus.foꝛtũa: etiã cõit

Occaſus.ſus.ſui.i.occidẽs.ab occi/ ( ꝓ cã.
dente ibi ſole. Rñ ꝓphᷣa. Aſolis oꝛtuvſq;

ad occaſũ. Itẽ occaſus dꝛ obitus:euerſio

occiſio/ul dies ſußma: oĩ ab occido.dis
DOcean.ni. vꝛ ab ocys.i.velox ·q; veloxẽ
uł oceanꝰ dẽ a cęlo.vt deriuatio ſumat᷑ a

media ſyllaba.qꝛ oceanũ.i.mare·magnã

ſilitudinẽ hʒ cũ cęlo ĩ coloꝛe.Iñ oceanꝰna
nũ. Et h̊ oceanides.vę.i.filius vel nepos

oceani. Iñ H̊ oceanis.nidis.ſiliaułneptii/
oceani·vm Hug.Del m Pap. Oceann

gręci ⁊ latini ideo noĩant·q; in circuli mõ

dbiat oꝛbẽ.ſiue a celeritate ꝙ ocy currat
Et coꝛ.pe. Mñ Cheodołꝰ. Sol petit ocea⸗/

Mifn
ſariu⸗
ptio
terre
Naae
t1l
tinet
Da
ſton
gapi,
Pin
ns

en

nin

mi
heu

Pn
epi
Oca
dich
dich
ſei

/

lre
Peten
vufor
Holl
ſiner
Denn
abe
Dor
ſinue
bito
hic
dio
Dat
mae
Dai
1
ſuung
iull
ii
n
ſde
hui
nil
del
umm
96
ſſci

00

Nee

ihe
end

1 4

node
boni⸗
l
no.
hſteri
epee/
dbſto.

WKrnn⸗
Rmen
1mbls
weſei⸗

vatn

ritir
au,
obſni⸗
nlpte
vunt,
s.
wo.

.
NoN
i „
ts
nyſc,
neſſo
ds
eM
oan
Nnn
Non
imd
9urnt
iton

nũ frigus ſuccedit opacũ. Et nõ ꝙᷓomnia
maria ↄtinuant᷑ ad oceanũ. Et m deſcri/

ptionẽe factã ſᷣ Julio cęſare maria medi/
terranea toto oꝛbe habitabili ſũt trigita.

DOcadens.dent.maſ.ge.vbi ſol occidit.Iñ
hq̊ ⁊ B occdẽtalis: hᷣ le.res occidẽtvel ꝑ/

tinẽs ad occidẽtẽ ſm Hug Pap. vo dic
Occidẽs dictus:q: diẽ fac occidẽ. Albſcõ
vit enĩ lumẽ mũdo.⁊ tenebꝛas ſuꝑinduc.

ODcciput. pitis.poſterioꝛ pars capitis dꝛ.

Pñ in greciſmo vicit᷑. Sinciput ãterioꝛ
pars capitis dicit᷑ eſſe Occiput acpartẽ

deſignat poſterioꝛeʒ. Inde hoc occipitiũ.

- „ —

Hõ quod occiput.

ccult.ta. tu.i.abſcõſustectꝰ. dauſus.Et

ꝓducit pᷣmã poſitione. Vñ Dꝛatiꝰ ĩ pma

epi.Occultũ viſus decurrit piſdad hamũ

Occupatio eſt coloꝛ rhetoꝛic.⁊ fit quãdo

vicimus nos pterireaut neſcire aut nolle

icẽ heęc ꝗ maxiĩe dicimꝰ.q̊ modo.Quid
referã q;tis tua ſit maculata inuẽtus fla/
gicijs. Et greciſmus vicit. Occupat bic
coloꝛ cũ quid trãſire parabat.nec tranſit.
NPꝛetereo ceędes ꝑiuria furta rapinas.Tę
dia foꝛte darẽ ſi verba iſta referrẽ.

Ocellus.li.oimi.i.paruꝰ oculus.⁊ coꝛ.pꝛi
mã. DHnde in Auroꝛa. Spõſa colübinis

ſine felle potit᷑ ocellis.
Pcyma.mę.icit᷑ vehiculuũ veloxa dicitur
ab ocys/ ꝓpducit.cy.

Ocys grece · oꝛ welox latie.Et ↄpat᷑ ocyoꝛ.
ſimus. Et nõ qut vicit Mug.antiqͥ dice/

bãt ocus.oca.ocũ.i.velox· ab ocys gręco
Et ĩde ocyoꝛ ocyſſimꝰ.ſᷣ̊ ocus modo nõ ẽ
in vſu: iõ ocys gręcũ ſubit loco poſitiui⸗
dẽ ocys.cyoꝛ.ſimꝰ.Iñ ocy ocyſſime adũ.
Ocitabulũ.li.qdᷣdã põdus eſt hñs dꝛach/
mas ſedecimſcrupulos qᷓdragintaqͥᷣnq;.

DOaci.cij.n. s.i.quies.ſecuritas. Sʒ ociũ coꝛ
poꝛis ẽ. Nuies aĩ. Iñ ocioſus.ſa.ſũ.i.qet
ſecurusocio vacãs/ocio plenꝰ.nil ogpans

iutiliſ. ODñ vᷣbũ dꝛ ocioſũqð ſine vtilita/

te ⁊ ca pfert᷑. Iñ ocioſitas.tatis. Itẽ ociũ

philoſophicu ẽ ſtudiũ:qꝛ phᷣus ociat᷑ qñ

ſtudet.Sʒ ociũ vulgare qñ vacat᷑ ab oxpꝑe

buili. Et nõ ꝙ tłplex ẽ ociũ·ſcilʒ deſtituto/

riũ qð ẽ ribaldoꝝ· q apud athenas ſuſp

debat᷑. de h dẽ ꝙ ocioſitas a voluptas

arma ſut hoſijatiꝗ ad miſeras aias capiẽé
das.de renũ.niſi c pdẽ.S.veꝝ ſiꝓpt᷑. vSe/⸗
cũdũ ẽ reſtitutoꝛiũ qñ qͥs ceſſauit a labo/

reæ iten accedit ad opus. Tertiũ retribu/

toꝛiũ qð dat᷑ emerit ſenibo.Iñ ociolũ.li

i.paruũ ociũ. Item ociabũdus.a. dũ.i.
ocioſus ułſumilis odãti.⁊/ ꝓduc.o.ante.c.

Oaq ea.creę.dĩ a qus. Et ſũt ocreg tibialia
calciamẽta ꝗ ſuras tegũt ·ſicictę:qꝛ crura

tegãt. Iñ ocreatus.ta.ti.qͥ ocreas hʒ. Et
ſunt ocreę ſiue de ferro:ſiue de coꝛio ſint.

Dctai.ua. ui.ꝛ ab octo. Iñ h̊ͥ octaua. uę.
i. octauꝰ vies alicuiꝰ feſtiuitatj. Et octen.
na.nũ.⁊ octonariꝰ.ria.riũ: h̊ octonanꝰ.rij

Vctingẽti.tę.ta.i.octies centũ d ab octo

centũ.⁊ mutat᷑.c.in.g.antecedente.n.
Dcto:nomẽ numerale indeclinablie.
Octoginta/oĩs ge.nũeri płis.i.octies decẽ.
Dctuber. octubꝛis.quidaʒ menſisab octo
⁊ imber dictꝰ. Eſt eni octauꝰ a martio qͥ ẽ
pncipiũ ãni. Iñn h̊ ⁊ ̊ octubr.⁊ h̊ bꝛę. Et
vt dicũt qͥ dã ·debet ſcribi ꝑ.o.i ſecida ſyl/⸗
laba ·q; cõponit᷑ ab octo.allij dicũt ꝙ vʒ
ſcribi ꝑ.v.q; mutat᷑.o.in.v.ĩ ↄpoſitiõe cã
Octuſſis.ſis.maſ.ge.i.octo aſſes ( euphõię
uł pᷣciũ octo aſſiu. DPñ DNꝛatius in ſermo.
Quãto eteni ꝑuo quãti ꝙ octuſſibꝰ heu.
DOculatꝰ.ta.tũ/ oculoſus.ſa.ſũ⸗ oculelea.
leü.iĩ eodẽ ſẽeſu · ſcilʒ plenꝰoculis.Et cõꝑat᷑
oculoſus.ſioꝛ.ſimꝰ.ꝗtẽ iuenit᷑ oculiſſimus
ma.mũ.qᷣ plen ẽ oculisuł qð frequẽt in/
ſpicit᷑ ab ocułſic̃ dicũt qͥdã: Oſtiũ amicę
tuę oculiſſimũ ẽ·eo ꝙ oculi tui ſꝑ aſpiciũt

ĩillud. Oñ Plaut Hic ꝓximũ illud oſtiũ

oculiſſimũ ſalue. Itẽ oculat iuenit᷑ in alio
ſenſu · ſalʒ manifeſtꝰ aꝑt·acut.vt Fides
oculata.i.mãifeſta aꝑta·ſcilʒ ꝗ oculis hĩ.
Oculus.li.maſ.ge.videt᷑ ici ab occulo.lis.
ꝗ8 ẽ abſcõdo. Oñ dic̃ Iſidoꝛ xjꝛetymo.
culi dicti ſũt:qꝛ eoſcilioꝝ tegmia occul/
tãt · ne q̃ incidẽtj ſurię offenſiõe ledat᷑ſiue
qꝛ occultũ lumẽ habẽt.i.ſecretũ· vel intus
repoſitũ. Mi int᷑ oẽs ſenſus vicinioꝛes aĩę
exiſtũt. In oculis eniĩ oẽ mẽtis iudiciũ eſt
vel aĩ ꝑturbatio· uł hilaritas in oculis ap
paret. Et coꝛ.pꝛimã ab eo deriuata. DPñ
Huidiepi. Inuitjocuł hͥ mea vba leges

Dda gręce-latine dꝛ laus.Et oda vꝛ cantꝰ.
Et oda finis.Et odos via. Mic qͥ da liber
Nꝛatij intitulat᷑ liber odaꝑ.i.cantuũ. vel
laudũ.qꝛ ibi laudare intẽdit.Et alibet eiꝰ
iſtinctio dꝛ oda/q̃ſi laus vel cantus.
Odenta.dicitur deens.
Ddepoꝛicus.ca. ci.i.itinerarius vel viato/
rius. Sʒ odepoꝛiũ · dẽ laus cantilenę ·

Odibilis.lis.ↄ.ta hᷣ le.i.odio habitusvel

Hdiũ.ij.i.iueterata ũmicitia · de (habilis
vltione cogitas. Iñ odioſus.ſa.ſũ.i.odio
lenus odio habitus.⁊ qñq; dꝛ ſic odio
babes. Ekin eodẽ ſenſu odioſicus.ca.cũ.

Odioli.li.vimi.i.paruũ odiũ.
Hgdolla.collę.quidam locus eſt.
DDdoꝛ ułodos malſ.ge.dꝛ ab aere:qꝛ tractu
geris ſentit᷑. Et oꝛ odoꝛ ppe de bono. Iñ
odoꝛꝰ.ra.rũ.i.odoꝛe plenus/ſcilʒ qð ex ſe
mittit odoꝛẽ.vt floſthꝰpomũ. Iñ odoꝛe
adu. Et cõponit᷑ odoꝛ.odoꝛifer.ra.ru. qd
odoꝛẽ fert. Et odoꝛiſequ.q̃.quũ.pe.coꝛ.q
odoꝛẽ ſeqͥt ut canis.Et liq; ̊ noĩa/odoꝛũ.
odoꝛiferũ odoꝛatũ.⁊ odoꝛiſequ ita diſti
guant᷑.vt odoꝛum dicat᷑ · qð ex ſe emittit
odoꝛẽ.vt flos. Idẽ⁊ odoꝛiferũ:Odoꝛatũ
qðò odoꝛe receptũ ẽ· vel qð odoꝛẽ ꝑcipit ·
vel odoꝛẽ aliũde accepit:Et odoꝛiſequũ
qð odoꝛẽ ſeqͥt᷑. vt canis:cõfundũt᷑ tñ hęc
vocabula apud autoꝛes.⁊ ſepe ꝓ ſe inuicẽ
poſita iueniũt᷑. Et nõ ꝙ ſüt q̃ttuoꝛ noĩa ꝗ
faciũt ntm in oꝛ: vel in os. Bñ. Bis duo
ſunt oꝛ⁊ os caſus retinẽtia rectos.vlrboꝛ
odoꝛq; laboꝛ his ſociat honoꝛ.
doꝛabil.lis: h̊ le.qð aptũ ẽ ad odoꝛãdũ
Nadoꝛculus.li.vimi.i.paruus odoꝛ.
VPgdo:ia.rię.dea ꝗq odoꝛibo putabat᷑ ſeſſe.
Et ꝓ ipſo odoꝛe iuenit᷑. VHñ laut ĩ am/
phitrione.Ddoꝛia afficit plures filios.
Deſtrũ.tri.neu.ge.qddã genꝰ muſcaꝝſcilʒ

aſilus ul cabanus.Et vꝛ grece a ſono quẽ

facit.⁊ ita oeſtrũ nomẽ grecũ ẽ ⁊ ficticiu.
Heſtꝑ ponit᷑ qñq; ꝓ ſapiẽtia vel ſpiritu
poetico ·qꝛ ſicut oeſtrũ aialia mouet: pũ/
git · ita? ſpiritus poetã. Oñ Statius the/
baidos.Cempus erit cum laurigero tua
foꝛtioꝛ oeſtro facta canã.

OD ante ꝓ
Offella.lę.dimi.de offa.i.ꝑua offa.Et ſub/
trabit᷑ ab offella vnũ.f. qñq; in metro vt
poſſit pma bꝛeuiari ·ſicut diẽ Mug. Et ſic
videt᷑ velle Hug.ꝙ offella debeat ſcnbi tꝑ
geminũ.f. licʒ vnũ aliqñ ſbᷣtrahat᷑ c me/⸗
tri. Itẽ vicit Pap. Offa geminat.f. facit
tñ dimi.non gemiata.f. ofella.qꝛ in dimi⸗/
nutione multa mutant᷑. DHnde qͥdã. HMeęc
eſt excepta quã guſto libenter ofella.
Offa.fę.rruſtu panis hũectati.⁊ dꝛ ab ob.
⁊ fans · q̃ſi obfans.i.õ fantẽ eo ꝙ noceat
fanti·q; os implet. Mñ VBaniel.i4 Bffa
picis. Oñ. Offa nocet fanti. b pdeſt eſu/
rienti. Iñ h̊ offariꝰ.rij.i.coquꝰ. Et offati.i.
particulati. Et offatus.ta. tu.i.pticulatus
e tee vt dicũt: differẽtia eſt int᷑
A⸗ vibi Dipa nipdͤelrivino. Bn
dʒ qi panis ĩ vino. Offa ĩ alijs liq́
Pffendix.cis. maſ.ge.i.nodus:- Cnbus
pꝓpe qͥ reſtrigit᷑ remittit᷑· vel qͥ liber ligat

Offenſa. ſe.i. culpa fſoꝛefactũ.
Nffenſaculũ.li.i.ſcandalu.uł ira.vel impe/

oimentũ dꝛ ab offenſo. ſas.
Offendiculuʒ.li.i.culpa.vel id ad qð pedẽ

offendimus· vel obex · vel impedimentũ.

Hffenſio.onis.fg.ge.i.culpa:foꝛefactũ.

Pffenſiũcula. ę. dimi.i.parua offenſio.
Pffenſus.ſa.ſi.i.leſus:vel cõmotus ad irã.
PHffereda.oę.i.antiphona ꝗ canit᷑ cũ obla⸗

tio debet celebꝛari.⁊ dicit᷑ ab offero.fers.
Itẽ offerendus.da.ũ.i.dignus offerri.

Hffertoꝛin.rij.i.oblatio q̃i fertũ·qꝛ pᷣmo

loco fit oblatio.⁊ poſtea ſacificiũ.Et of⸗
fertoꝛiũ dꝛ locus vbi rexonũt᷑:uł vbi ſiũt
oblationes.⁊ dꝛ ab oba fertũ.ti.quod ẽ
oblatio qꝗdã. Oł põt deriuari ab offero.
OBfficina.nę.f.p.oꝛ locus vbi fiũt officia.et
ꝓducit fi. Hel officina eſt quaſi tuguriũ
vl tegmẽ qñ videlʒ paleę.i.ſtramia po/
nũt᷑ ſupꝛa arboꝛes vt paſtoꝛes ſubtus ex/
iſtentes ab imbꝛibus ptegant.

Officiũ.cij. vꝛ mult modis.p̊ miſteriũ.2

obſequiũ.ʒꝰ actus ꝑſonę coꝛrigẽt xxi.q.i.

monach'. 4? plebania·ð ſta.monach.qð

dei. Itẽ aliqñ ſumit᷑ ꝓ dignitate vel ꝑſo/
natu.de pᷣben. ad h.de dle.nõ reſi.qꝛ.de cõ/
ceſ.ſben. c.ij. S.j. Rliqñ ꝓ litigio.xxi.q.i.
de Pſentiũ.i fl.vbi litigates dicũt᷑ officiũ
exercere. Itẽ is cui cõmiſſa ẽ diſpenſatio
habet officiũ. Itẽ is qͥ hʒ ptãtẽ ſeculare⁊
tabellionatũ. Ite oꝛ ppoſitura. Bed ꝓpe
ẽ aliud a dignitate⁊ a ꝑſonatu.Et dꝛ ſim
plex officiũ qñ qͥs bʒ admiſtrationẽ ali/
q̃rũ rerũ ſine aliq̃ ſ̃rogatiua in choꝛo vl
capitulo vltra alios ſui oꝛdis rõne hmõi

officij ſic habet on anexũ ſine honoꝛe u

progatiua honor.vt ſyndici pcuratoꝛes
gaſtaldi.i.q.iij.ſaluatoꝛ.v.ĩ noĩe.Itẽ vi/
cedñs qͥ hʒ epatũ viſponẽ vꝛ hĩe officiũ.
99. dil. S. o fficiũ. i.q.i.ſi qs eps.j.reſpõᷣſo.

Atẽ officiũ ſᷣm cardinaleeſt ptãs exiſtẽẽs

in iudice exercẽdi oĩa ea ꝗᷓ ꝑtinẽt ad eius
iuriſdictionẽ.⁊ capit᷑ h̊ iuriſdictio gnãlit᷑
vt includat oĩa ꝑtinẽtia ad merũ ⁊ mixtũ
imperiũ. Itẽ officiũ ꝓpbe dꝛ qð hõ debet
loi ex nata.vt in.c.cu in officijs.de teſta.

Hfficiũ iudicis ſm Goff. eſt ptãs iudicis
a iure aſſũpta. Et habet locum tam in his

q ante iudiciũ fiunt q;ᷓ in his ꝗ in iudicio
occurrut facicda. Et iploꝛat loco pᷣncipał
actiõis · cũ alia oꝛdiaria actio deficit.vt ĩ

c.ſi. de offi.iudi. Et ẽ vuplex.ſcilʒ nobile⁊

mercẽnariũ.Nobile iõ appellat.qꝛ a ſeißo

intponit᷑nec iure actiõisſeu obligatiõis.

vtputa ſi minoꝛ petit ſe reſtitui in integrũ

kn
höͤfin
offan
iiu
enii
mutui
gac⸗
Offon
ſofs
itpi
giu⸗
üp
Ofiale
nn
r
oppe
Ppbi
ſpete
phag

ctui
mute
Eybiro⸗
Panus
dil
leben
mgann
OPppin
eſerp
ſenin
ſapen
lcq
ſepes
g⸗
dumi
voli
ſw⸗
Pphrr
Pfuin
uhaln

s g

N
Pyr
Dage⸗
ogd
nog
or⸗
6pe⸗
ſnen
Gi

ld

olin⸗

8

ſenn

Müni
oſſenie
Nonggg

id .

boſinſen
mmgn
n Cto⸗
lpbiſiit
ncode
dden
niſni⸗
im
vnnch
rewph/
⸗
o Nig
Wtofc
idigien⸗
iſenun
n Sum⸗
mariin

mwne H

ndo
iͤwni⸗
aganms

iwi in

inſßd,
Numnſis
tudeus
vguͤlt
üim
3töre⸗
giisincß
nunibs
n ici⸗
myt
Hycblen
lgoros
inmntegn

D gante

hoc nõ cõpetit iure obligationis:q; iudex

nõ fuit obligatus:nec iure actiõis·ſᷣ̊ iudidq

officin miſericoꝛdit᷑ iploꝛet ⁊c. Mercẽna/

riũ iudiq officiũ ẽſeu ſic appellat·qꝛ debuit

actiõi ĩtẽtatę.Duta peto a te vigiti actõe

mutuiiudidofficin deſuit m hac actione ·

qꝛ cõdẽnat te vt reſtituas mihi viginti.
Officioſus.ſa.ſũ.i.ſedulus/officio ĩtet.Iñ
H officioſitas.tat. Iẽ officioſa dicũt᷑ ꝗ cõ
tinẽt pietatẽꝗᷓ nulli obſũt ⁊ alicui pſunt.
Siẽ a nio teſtamẽtũ ꝛ ĩofficioſũ qð ẽ ʒ

officiũ pietatᷣ viſ.ix.ſi ad ſcriptas:i glo..

DOffula.le.vimi.i.parua offa. HW
Hpbimachchi.pe. coꝛ ẽ qdᷣdã aial qð pu/
gnat ð ſerẽtẽ. PBe qͥ bꝛ Leuitxje Et oꝛ ab

ophisqð ẽ ſerpẽs.⁊ machia:qð eſt pug.
DOphiophagitę pars ęthiopum victa ꝙꝙ

bpẽtes comedat. Dphis eni gręe bᷣpes ·

pha gin comedere ſm Papß. ꝓducit gi.

Dphis vel ophi gręcelatine vĩ ſerpens.
Pphitęqͥdã hęretici a colubꝛo noĩati·di/
cẽtes ipſũ colubꝛũ in paradiſũ induxiſſe
veritatis cognitiornrnrnr.
Ophites.tis.qͥdã paruus ſerpẽs multas ⁊
paruas hñs maculas. Et vt vicũt ſtellio

=. VPñ Aucanꝰ. O paruis pict᷑ maculis

thebanꝰ ophiteſ. OPñ qͥdã lapisſerpẽtũ

maculis ſimilis · dictus eſt ophites.
Ophiulcus.ci.i.ſerpẽtinus.i d a ophiqð

ẽſerpẽs. Sic dict ẽ Eſculapius qᷣ ĩ ſpecie
ſerpetis colebat᷑ apud romanosa cnctus
ſerpẽte · trãſlatus fuit in cęlũ· vñ vꝛ ophi⸗/

ulc.q̃ſi ſerpẽt cuſtos.vel ophiule dĩ q̃ſi

ſerpẽs loquẽs. Aegit en ĩ fabulis poetag
q dã ſerpẽs locut ẽ cũ Ope vxoꝛe Sa⸗/
turni.⁊ eã docuit vſũ ſeminadi.Et ꝑ hunc

volũt qdã ĩtelligẽ ſerpẽtẽ ͥ Euã decepit
q; poſtq; peccauit ſine agricultura viuere
Ophix grece latine diĩ aug. (nõ potuit.

Ofni interptat᷑ viſcalciatus. Fuit eniʒ fili /
us Heli · electus in miniſteriuʒ ſacerdotij
cnius amiſſionẽ ſuo expꝛeſſit vocghulo.

Guel .

DOg· interpᷣtat᷑ cõcdluſio· rex baſan fuit.

Oggdo dicunt gręci octo. Iñ hęcogdoas
ogdoadis.i.octo· vel octonarꝰ.Et apud
nos hi ⁊ hę ⁊ octo ĩdecdli.ct.poſi/pgd.
Dlax.acis.oĩs ge.i.olidus:qͥ aſſidue olet.?
cõꝑat᷑· olax.cioꝛ.ſimus. Inde olacit.cius.

ſimeaduerbiũ⸗ heęc olacitas.tatis.

lda.interptat᷑ diſtinctio ·ſiue viuticulũ.

Dlea oleę.dẽ fructus oliuę. vel ipſa arboꝛ

oliuę. Mel bm Iſidoꝛũ: Olea ipſa arboꝛ

eſt.fructus oliua/ſuccus oleũ.

Dleaginus.na.nũ.i.de olea exiſtensuład
oleã ꝑtinens.⁊ coꝛ. gi.
Dleani.rij.vas vbi oleũ rexonit᷑.
Dleaſter. ſtri.maſ.ge.i.ſilueſtris oliua vel
olea. Et vt diẽ̃ Iſidoꝛus. Oleaſter dicit
quia ſit folijs oliuę ſilis.ſ̊ latioꝛiboarboꝛ
inculta.⁊ ſilueſtris:amara atq; ifructuoſa
cui inſert᷑ oliuę ramusvim mutat radid
⁊ vertit in ꝓpꝛiam qualitatem.
Hleomella.lę.qdã arboꝛa dꝛ ab oleaa mel
eo ꝙ ex eius trunco oleũ defluat in craſſi/
tudine mellis ſapoꝛe ſuaui
Dlerinus.na.nũ.pe/p.i.olꝰ ul de olẽ exiſtẽs
Dletũ.ti.i.fetoꝛ vel locꝰ vbi frequẽt᷑ migit᷑
q guit fetet.⁊ dẽ ab oleo.les. Ponit᷑ etiaʒ
ꝓ q̃libet re fetida. Inuenit᷑ etiã oletus.ta.
tũ.i.fetidus. Et cõponit᷑ exoletus.ta.tũ.
DOleü ułoliuũ pᷣm Hug.ꝓ eodẽ accipit᷑i.
ꝓ liqre oliuę. Et vt dicũt. Oleũ ſiqͥs inter
aq̃s merſusex oꝛe emiſerit·dlarioꝛa fac ea
ꝗꝓfũdi tegunt᷑ occulto. Mã eius natura
habet vt cibos cõdiat lumini fomentũ p/
beat: laſſũ longo itinere coꝛpus dum eo
vnctũ fuerit/pſtinę ſanitati reſtituaat.
Dlfatoꝛiũ.rij. d ab olfacio.cis. Inde hoc
olfatoꝛiolũ.l.dimi.vas vnguetariũ mu/
liebꝛe· in quo odoꝛamẽta geſtantur.
Dlfatus.ta.tũ.i.odoꝛatus.ta.tũ:⸗ d ab ol/
facio.cis.Et h̊ olfatus.tus.tui.p odoꝛatu.
Olidus.da.dũ.i.fetidus.⁊ dẽ ab oleo.les.
Dlibanus.pe.coꝛ.i.albũ incenſum.⁊ coꝛ.pe.
Dlympias.adis.⁊ h̊ olympica.cę.in eodẽ
ſenſu· ſeſtũ ułſolẽnis ludus/qð uł qͥ fiebat
ad honoꝛẽ Jouis ſemel ꝑ qᷣnquẽniũ:ne ſi
vlterius ꝓtenderet᷑in negligentiã.⁊ obli
uionẽ coꝛrueret.uł᷑ ſi citra ꝑ qͥnquẽniũ ce/
lebꝛaret᷑expenſę nimietas eos grauaret.
In ipſa celebꝛatõe lex talis erat ꝙ q cũq;
victoꝛ exiſteret ibiĩ aliquo ludo haberet
qðcũq; munus vellet reqͥrere. Onde iue⸗
nit in rhetoꝛica. ut q cũq; tyrãnũ int᷑ſiceret
olympicaruʒ pᷣmiũ acciꝑet. Inde olym/
icus.ca.cũ.⁊ olympiacus.ca.cũ.pe.coꝛ.
Blympze piezds; mõs macedoniętãtę al/
titudinis vt ĩ eius cacumienec vent᷑ ſen⸗
tiat᷑ nec nubes ſe colligant.q excedit iſtũ
aerẽ hũidũ in quo aues cęli volitantq
ab eis ꝓditũ eſt qͥ ſolebant neſcio quoꝛũ
ſacrificioꝝ cauſa memoꝛatũ montẽ aſcẽdẽ
⁊aliq̃s notas in puluẽ ſcribebãtq̃s ꝓ alio
ãano integras iueniebãt.qð fieri nõ poſſet
ſi loc ille ventj aut pluuia pateret᷑ Heide
tanta ẽ tenuitas illius aer ut nõ ſuſpirare
ourarent.Illuc eniʒ ire non poterant niſi
ſpũgias hũectatas naribo applicarent.vñ

gaſſioꝛẽ ↄſuetũ ſpm̃ ducerẽt. Hi gĩdi⸗

cauerũt etia nullã auẽ ĩ loco illo aliqñ vi⸗
diſſe.Et dẽ ab holon · qð ẽ totũ⸗·⁊ phos ·

gqgð ẽ lux·qᷓi totꝰ lucẽs:q; ẽ q̃i cclũ altitudie
ſua.vñ ⁊ ſepe ponit᷑ ꝓ cęlo. Iñ olympius

pia.piũ.⁊ olympic.ca.cũ.Et H̊ olympũu
pi.i.mons vel oppidũ. Iñ h̊ olympica.cę.

OPligopomenon ·ẽ ſub pauqꝗ vbis multoꝝ
comphenſio. vt hica Pꝛit amoꝛ Parideʒ.

nuptã rapit armat atridẽvltro pugnat ·
fit machina· troia crematur. .
Dlitoꝛ.tor.i.oꝛtolanus/ſcilʒ cuſtos olerũ⸗

dꝛab olus.Mlitoꝛ etiã oꝛ fimarius qͥ poꝛ/

tat fimũ: coꝛ.li. S
Dliua. uę.oꝛ ab oleõ · qð gręci dicũt oliuã
Inñ h̊ olea oleę.Et ab iſtis. B oliuũ uł ole⸗

uũ. Oliua arboꝛolea fruct᷑oleũiuł oliuũ

liqr·bacca fructꝰ. Sʒ hęc ꝓpꝛietas cõfun/
dit᷑ ſęꝑe. QNuidã dicũt olea ułoliua arboꝛ.
AVb oliua dꝛ h̊ oliuetũ.ti.Et hoc oliuariũ.
rij.locꝰ vbi oliuęcreſcũt. Et h̊ ⁊ B oliuari.
hoc read oliuã ꝑtinens.⁊/pdu.li.oliua.
Dliniker.ra.rũ.pe.coꝛ.i.ferens oliagsg.

Plla. le.fę.ge. vas ad coquẽdũ aptũ⸗q dẽ a

bullio. lis·q̃ſi bolla· eo ꝙ bulliat ĩ ea aqua
igne ſuppoſito. Del vꝛ ab oleo. les. eo ꝙ
iu ſeruet imiſſũ odoꝛẽ. Iñ h̊ ollanꝰ rij.ꝗ
Vllifer.ra.rũ.qͥ fert ollaſulł poꝛtat.(fac ollaſ
Ollula.lę.diminutiuũ.i.parua olla.

OPloꝛ olor/ auis qdã · ſcilʒ cygn. LVñ Dui/

dius epi.ld vada menadri cõcinit albꝰ
oloꝛ. Iñ oloꝛinus.na.nũ. Itẽ iuenitur hic

oloꝛ.lor.i.fetoꝛ.⁊ tũc deriuat᷑ ab oleo.les.
Dlus. ler..quędaʒ herba oꝛtolana.⁊ dꝛ ab

alẽdo·quia pꝛimũ hoĩes alebant᷑ de olere
anteq; fruges vel carnes ederent. Olus
etiã dꝛ cibꝰ inde fact.⁊ ſũmitas herbaꝝ.

OPluſculũ.li.dimi.i.paruũ olus.

DO ante MW

z. Pmaſus.ſi. mal. ge.i. tnipa vel vetriculus qͥ

cõtinet alia viſcera dĩ ab omen.qꝛ ĩ ipᷣo
reꝝ cuẽt iſpiciebãt: ꝓdu.ma.Hñ Dꝛa/

tius in epi Patinas cenabãt omaſi. Itẽ

aliꝰ. Moſcit᷑ ꝑ naſũ mulier ꝗ vẽdit omaſũ

O mega di ab. o.qð ẽ apud gręcos nomẽ

iſtius elemẽti.o.⁊ mega vel megalon qð
eſt magnũquo noĩe vocãt h̊ elementũ.o
cñ ꝓducit᷑. Cui vo bꝛeuiat᷑ vocãt iſtud ele/
mentuʒ. ⁊ illius repſentatiuã figurã omi/
cron· q̃ſi bꝛeuis vel minoꝛ.o.a microsqð
eſt bꝛeuis ſiue minoꝛ.â.

Bmelia lie. grece latine vꝛ ſermo .· ul collo⸗/
quiuʒ. dicit ab omelein.i. colloqui. Del
omelia vꝛ popularis ſermo⸗ vel cant po⸗

ularis· vel dulcis cantus.i.tractus.
men. inis.i.quguriũ ul auſpiciũ.⁊ dꝛ ab
oꝛe.q̃ſi oꝛimẽ q; fit oꝛe auguriũ. In omi⸗
noſus.ſa.ſũ.i.plen auguno/vel foꝛtunat᷑
VDñ Quitilianus de cauſis. Senex omi/
noſus moꝛte filij mei viuo. Iñ ominoſe
aduer.i.foꝛtunate.⁊ coꝛ.pe.gti omẽ. ñ.ʒ.
Aeg.20. Qð acceperũt viri p omine.

Dmentũ.ti.n.s.mapa vẽtn· ſcilʒ mẽbꝛana

ꝗ cõtinet maioꝛẽ partẽ inteſtinoꝝ: dicit
ab omẽ. Et qñq; dicut᷑ omẽta inteſtina.
Dmnebonũ.boni. ꝓpꝛiũ nomẽ.mal.ge.ẽ·qꝛ
qlitas vodeſſentiã rei nõ mutat. Et inde
licʒ omnebonũ cõponat᷑ ex duobꝰ rectis
nõ declinat᷑ tñ ex vtraq; parte recti · Rᷣ tim̃
in fine.vt omnebonũ·omneboni c.
Dmnimoꝛbia.bię.qdam herba ſicvictaeo
qꝙ multis moꝛbis ſubueniat. .
Hmnipotẽs.tis.maſ.ge.qͥ oĩa põt ·ſcilʒ deꝰ

VDere eni deus oĩpotẽs eſt.qꝛ põt quicqͥd

vult fieri. vel qꝛ põt qͥcqͥd poſſe eſt potẽ/
tig. Ex q̊ patet ꝙ deus nõ poteſt peccare

mętiri. vinci. vel moꝛi:qꝛ dicta? ↄſimilia

coſſe · nõ eſt potẽtie· b defectus ⁊ ipotẽtię.
Iteʒ oĩpotens poteſt declinari adiectiue
bic ⁊ B ⁊ BR oĩpotens. Iñ hęc oĩpotentia.

Dis.9.t. B; oẽ· ẽnomè diſtributiuũ.⁊ fac
actm̃ pluralẽ in es · vel in is. ut oẽs vel ois

Et differt a totũ:q; oẽ ꝑtinet ad multitu/

Dinẽ.Cotuʒ ad magnitudinẽ.Dẽ.ſingu/

laria cõtenta ſub noĩe cõpꝛehẽdit cui ad/

iungit᷑ diſtribuẽdo. Sʒ totũ/partes ſin/

gulares contentas ſub noie cui adiungit
cõpꝛehendit.vt totꝰ hõ.i.totalit᷑ accept
ſcilʒ cũ oĩbꝰ ſuis ꝑtibꝰ ſcilʒ hõ ⁊ glibet ps
Dmnitenẽs.neni.maſ.ge.i.deus qͥ (hoĩs.

oĩa tenet.Itẽ põt dedinari adiectiue·hᷣ

hbec 1 ̊ oĩtenens.entis. Iñ hęc oĩtenẽtia.

ODuonte N
Vn grece · oz ens. Et hinc etiã deus dictus
eſt on./qꝛ ſuꝑ oĩa eſta in oĩbus eſt.

Hnager.gri.maſ.ge.pe.coꝛ.i.ſilueſtris ⁊ fe/

rus aſinus dẽ ab onosquod eſt aſinus.

TZ ager vel agriosqð eſt ferũ wel agreſte.
Oneſimus.mi.pe.coꝛ ꝓpꝛiũ nomẽ viri eſt.
VOneſiphoꝛus.pe.coꝛ. ꝓpꝛiũ nomen viri.
Vnias onię ꝓpꝛiũ nomẽ viri.⁊ acuit penl.
Vn yca · herba aromatica ẽ hm Pap̃. Okut

dicit᷑ in hiſtoꝛijs. Onyca dꝛ oſtreola pua
ſuaue redolẽs:magnitudine humani vn/

uis nde⸗ onyca.qꝛ onyx gręce · vnguis

atine dꝛz. Oſtreola aũt eſt quidam piſcis
Item Alexader neq; dicit. Ongula dat
nobisquod ⁊ onyca ſigt ⁊ onyx.

27

hnan
Kim
kuct
ecin
ſuui
Hnya⸗
y
ſucog
ſnlunn
guyn
Clugpe
Pant.
onm
Ktünm
ſs
Onooe
7di9
aſini.
Velo
dine
ſouum
Ponag
Mhomate
ſchonoi
ncd
Orome
getĩ
onone

nines⸗
lmn
gioſie
ſctiaſ
bechy
don
tuban
leons
lusſen
leg coõ
ſewnit
Wrleen

Desgen

Wenn
f⸗
onn
4
Ppaan
ditate
Dorlo⸗
Uerfen
puoffer
Hne⸗
müatgr
ounei

nas
i
mü un
ð

Bann

Nonm
noniPi,
Enihean
er diat
nteſtun,
t Etinde
uad rectis
Knabe
wi.
aſcrigze
4
upörſihr
ſeck t⸗
uſt enane
mynili
8tiwtni⸗.
nudiecine
weenn.
bamiaite
ndisWß
andnrlan
tiomnoſin
aindunge
nit cht
nudrtun,
iwoitni
wobctus
t
Enis e⸗/
caünus,
wuger
wenn
1uuuteen
peiin
onmnpa
niV
eVNO
lunpiic
vglin⸗

N

Onycinus.ni.mal.ge.pe.coꝛ.genꝰ ẽ lapidis

ve metalli ̃m Pap. Et eſt appoſitiua cõ
ſtructio cũ di: lapis onycinus.Põt etiaz

dedinari:mobilit onycinus.na.nũ.poſſeſ/
ſiuũ de onyx.⁊ tũc ꝓducit penultimã.

Hnyculus.li.pe. coꝛ.idem lapis qͥ onixr.

Dunyx onycisquędã gẽma appellat · dicta
ſic eo ꝙ habeat in ſe ꝑmixtu candoꝛem in

ſimilitudinẽ vnguis hũani. Onyca enim

greci · vngnẽ dicut. Iñ h onycus vel ony/⸗

culus pꝓ eodẽ lapide.⁊ coꝛ.pꝑe.gti onycis.
DOnocentaurus.ri.mal.ge.homo mixtus

aſino· natura agreſtis.⁊ dꝛ ab onosqð

eſt aſinus: cẽtaurus eo ꝙ ſuꝑioꝛ pars ſit
ſilis hoĩ poſterioꝛ ꝓo aſino vt diẽ Pap.

Onocrocalus.li.uł onocrocalon.qdã auis.
dĩ ab onos:qð ẽ alinꝰ.eo ꝙ faciẽ gerat

aſini. NMã ſic oꝛ ſculpta facies ⁊ obducta.

Vel onocrocalos gręcelatine lõgũ roſtꝝ
dꝛ eſt auis ſimilis cygno.Et coꝛ.pe.Dñ

in TMuroꝛa di. DPar onocrocalus cygno

ſonitũ dat in vndis.
Onoma grece · latine vicitur nomen.
Hnomatopęia.pęię.i.cõfirmatio vel con/
fictio noĩs.vt ĩ noĩe ficticio.⁊ d ab ono/

ma/qð eſt nomen.⁊ pęo/quod eſt fingo.

DOnomatopęia tñ qñq; ita large ſumitur
ꝙ etiã cõphendit vᷣbi cõfirmationes. Iñ
onomatopęius.a.ũ.ad onomatopęiã ꝑ/

tinẽs· vl ꝓlatũ· vel ficti ꝑ onomatopęiã

bᷣm Hug. Bonat aũt in tractatu de tro/

pis ſic dicit: Onomatopęion eſtnomen

fictũ a ſono.vt tinit᷑ ęris:clãgoꝛq; tubaꝝ

Heda vo dic. Onomatopęion eſtnomẽ
de ſono factu:ut cymbalũ tinniẽs clãgoꝛ

tubaꝝ. Et ſilit ꝓpꝛietas aialiũ.vt rugitus
leonisbalat ouisruditus aſinoꝛũſibi/

lus ſerpentũlatratꝰ canũcęteroꝛũq; vo/

ces cõfuſę aĩantiũ/ꝗᷓ in ſcripturlſancij ſepe

reperiũt.vt in Job. 4 Kugitus leonis ?
vox leenę. Et feruẽs⁊ frẽdes ſoꝛbet terri.·

Dnos gręce · latine dꝛ aſinus.

Vnus. er.neu.ge.i.ſarcina·põdus:i coꝛ.pe.

gti. Iñ H̊ onuſculũ.li.Et onuſtus.ſta.ſtũ.

i.ſarcinat Et oneroſꝰ.ſa. ſi.i. põderoſus.

Opacus.ca. cũ.pe. pꝛo.i.obſcurus vel viri -

ditate condenſus. Iñ h̊ opacitas.tatis.

Opalia:ſũt opis deę feſta·q⁊ fautia diq;

fauet frugibo.⁊ faria etiam vocat᷑qꝛ tunc

puer fari pᷣmũ⁊ loqͥ incipit cũ eã attigit.

Opella. lę. ſe. ge. vimi.i.parua oꝑa: vel do/

mũcula vbi opes vendunt·vel vbi officia

agunt᷑ in foꝛo.

Opera.rę.fę.ge.dẽ in rebꝰ agẽdis ſedulitas
VWl ſtudiũ:intentio· vel latoꝛ· vel auxili’ꝗ.
Operepꝛeciũ.pcij.i.vtilitasvel neceſſitas
bm Hug. Bel ᷣm Papiã: Operepꝛecin
eſt neceſſariũ · vtile· vel magne opere.
Operimẽ.inis.neu.ge.i.tegimena ꝓdu.ri.
Operoſus.ſa.ſi.i.laboꝛioſusintẽtſtudio
ſus.⁊ di ab opera. Del operoſus dicit᷑ ab
opere.i.vtilisvel operibus plenus.
Opicus.ca. cũ.i.coꝛrodens.⁊ d ab opico.

cas.Hñ Juuenal.Et dina opici rodebͤtt

carmina mures.Et hinc opici dicũt᷑ bal/
butiẽtes.⁊ ꝓba q̊ͥdamodo diminuẽtes.
DOpicꝰ etiã d qͥ alteri liguę genꝰ coꝛrũpit.
DOpikfer.a.ũ.i.opẽ ferẽs: dꝛ ab opisa fero
Opitex.fid. pe.coꝛ.coĩs geii.opẽ faciẽs.vel

ferẽsa dꝛ ab opis facio wel fero. Atem
opifex.cis.i.artifex:pitus:ſcilʒ opꝰ facies.

DOpilio · onis:cuſtos:uł paſtoꝛ ouiu⸗ vicit
ab oue· qᷓi ouilio eſt idẽ qð ouilio. NMõ
vᷣ̈ſus differentiales de greciſmmo. Man/
go caballoꝛũ ſit· ꝛcoꝛuq; ſubulcus.ſt
aſini paſtoꝛ agaſoboũq; bubule'. Mn/
lio muloꝝ· dux ennoicuſq; capꝛaꝝ.Nam
caper eſt ennos:ouiũq; ſit opilio vux.Et
ꝓdu.o.opilio.Dñ VDirgili ĩbucol. Me⸗/
nit?⁊ opilio tarde venere bubulci. Rlexã/
der vᷣ dic:Dux ẽ opilio cui nomẽ ouile
Opimat᷑.ta.tũ.i.opulẽtus (miniſtrat.
fęcũdatusa dꝛ ab opimo.mas.Et cõꝑat
opimatus.ctioꝛ.tiſſimus.· Hñ Judith.22
Ciuitatem opimatiſſimã.i.opulẽtiſſimã.
Quidã tñ legũt ibiopinatiſſimã.i.famo
DOpimꝰ.ma.mũ.i.opuletus.di/ (ſiſſimã.
ues abundãs/pinguis/pfluẽs:fertilis:cã/
peſtris. pducit pe. Oñ Mꝛatius in epi.
Inuidus alterius marceſcit rebꝰopimis.
Opinatus. ta.tũ.i.opinione ꝑceptus.vel
manifeſtus.Et cõꝑat:opinatns.tioꝛ.tiſſi/
mus. Inde opinate.tius.ſime. aqduer.
Opinax.nar.coĩs geii.frequent᷑ opinatus
vel manifeſtus:ſicut dicimus leccatoꝛem
opinacẽ eſſe.i.manifeſtũ olbus
DOpinio.onis.ſit.i.putamẽ ·vel ſuſpico:ul
famaa ꝓpᷣe dẽ vubia.Et eſt opinio qdã
extranea poſitio.vt vult Triſtoteles ĩ 2:
topicoꝛũ · Hap.vᷣo dicit:Opinio·rumo:
famanomenaura populaoris.
Opinoſus.ſa.ſũ.i.opinione plenꝰꝑcept
vel pereipiens. “’MMMW
Opiparꝰra.rũ.i.elegãs/uł abũdãs Iñ opi
pare adu.i.elegantul abũdant᷑.⁊ coꝛ.pa.
Hpiter opiti vel opiter.i. Jupit᷑q̃ſi opis
pat.i.auxilij · vel ill dey ſcilʒ tre. vel opũ
pat.⁊ tũc ↄponit᷑ ab opis.⁊ pat.vel opit

dĩẽ q̃i obiter.i.puer qͥ natus ẽ poſt obituʒ
patr. Idẽ ⁊ poſthumꝰ. Del dꝛ opit puer
cui auo viuo pater eſt moꝛtuusañq; ille
puer naſceret. Et vĩ opiter ·quaſi obpat ·
quia auus in loco eſt patris.
Opobalſamũ.mi.i.inaſio/vel cauerna· vel
coꝛtex balſami · vel liquoꝛ manãs de cõci
ſione coꝛticis balſami ꝑ cauernas.Coꝛtex
vxo illius ligni ꝑciſſus virgulis ferreris ꝑ
cauernas eximij odon viſtillat guttas.
Dpoꝛtunus. na.nuũ.i.vtilis:cõueniẽs:uł ne/
ceſſariꝰ. Iñ opoꝛtunitas.tatis.i.facultas
copia · vtilitas.
Opos. vꝛ inciſio · vel cauerna · vel coꝛtex.
Bpigdanus.na.nuũ.i.caſtellanus.in oppido
manens. pducit da.
Opidulũ.li.vimi.i.paruũ oppidũ.
DOppidũ.di.dꝛ ꝗlibet ciuitas ſter Romã.
Et oppidũ dꝛ caſtꝝ.⁊ ꝓpe magnũ caſtrũ.
Et ꝓducit pᷣmã.Bñ Lucan in. 4 Erue/
rent nulli vallarent oppida muri.
Dppꝛobꝛii. bꝛij.n. S.i. vituperiũ· dedec. de/
riſio. Inde hoc opobꝛiolũ.li.imi.
Ops.pis.fę.ge.⁊ plłr.hę opes/opũ.ſᷣ ntũs
ſingulan deſicit ſm vſu.Et ẽ nomẽ diuſi/
cliniũ.i.aliud ſigt ĩ ſingulari: aliud in płi
Hpis.opi.opẽ.ope.i.auxiliuʒ ·tutela·ſtu/
Diũ · niſus. Sʒ opes ĩ plłi.i.viuitię. Inue/
nit᷑ tñ qñq; ĩ ſingulani ꝓ diuitijs.⁊ in płi

ꝓ auxilio. Et hinch̊ opis.opis:qdaʒ dea
putabat᷑ opib peſſea coꝛo. Bñ. Que/

rit pauꝑ opẽ:quęrit auarus opes. Et nõ

qꝙ ops terra habet ntm̃ in vſu.⁊ ĩterpo/

ſita.].facit gtm̃ opis.⁊ eſt pmitiuũ.Et oꝛ
ops terra· eo q opẽ ferat frugibo · ꝗ alio
noĩe vꝛ cybele. Iteʒ ops antiqt dicebat᷑

in oĩ gnẽ.i.diues.fęcũdus:opulentus.Et

inde põt cõponi:inops.i.pauꝑ.
Pptatius.tia.tiũ.⁊ ĩterpoſita.v.cõſonãte
frequẽtius dẽoptatiuus.ua.uũ.i.deſide⸗
ratiuus. Iñ hic optatiuus.tiui.qͥ dã mo/
ous verbi ·.qꝛ deſigt optationem.
DOptimas.matiſ.coĩs ge.d ab optimꝰ.Et
ſũt optimates optimi ⁊ maioꝛes ⁊ hono/
rabilioꝛes ĩ ppło. Et etiã milites electi vi/
cũtur optimates. pducit⸗ma.
Optatio.onis.fę.gea ꝑ ſyncopã̊ optio.
onis.i.deſideriũ:vel electio. Et optiones
etiã dicti ſũt quidã milites :q; ſunt electi.
Bpulentus.ta.tũ.⁊ hic hęc ⁊ B opulens.
tis. in eodẽ ſenſu.i.viues vel opibo abũ/
dans/ plenus: vtrũq; cõꝑat᷑.
Opus.perln.t.vꝛ ab ops opis.qð ẽtra.⁊
ẽid qð fit·ſ᷑ů oꝑatio ipſa rei actio ẽ. Et ab
opus dꝛ hoc opuſculũ.lii.ꝑuũ opus.Et

operari.ria. riũ.ad opus ꝑtinẽs.vel qui
facit opus.Et hͥ operarius.rij ꝓ eodẽ.Et
operoſus.ſa.ſij.i.vtilis:vel oꝑibus plenꝰ.

D ante B½
Dꝛa. rę.ſine aſpiratiõe ſiꝗt finẽ uł extremi/
tatẽ reꝑ·ſcipue regionũ:uł veſtiũ. Oñ.j.
Aeg.·24 Daunid oꝛã pᷣſcidit chlamydis
Saulis.Qñq; eſt plis nueri de osor ⁊a
ſic etiã nõ aſpirat᷑. qñ ſigt tẽpꝰ aſpirat.
Dꝛaculũ.li.i.diuinũ reſxõſũ dĩ ab os or
qꝛ oꝛe petit᷑.⁊ oꝛe dat᷑.Et oꝛaculũ ẽ locus
vbi vat᷑ reſpõſũ.⁊ ſic accipit᷑ oꝛaculuʒ bᷣm
Hug · Oap.etiã dicit:Hꝛaculũ cęleſte re⸗/

ſponſũ · vel ipſü delubꝛũ. Et bm q̊ſdaʒ di

ab oꝛo. oꝛas. Oñ in hiſtoꝛijs dꝛ· Reſpõſũ
iuinũ oꝛaculũ diq; oꝛantibus dat᷑.
Nꝛanii.rij.ꝛ limbo qͥ appõit᷑ oꝛę.i.margini
extremitati alicui veſtimẽti cã oꝛnatꝰ.⸗
vꝛ ab oꝛa oꝛęp extremitate veſtiũ. Item
oꝛariũ põt vicdi ab os oꝛis. Et tũc oꝛariũ
dr peplũ ·ſcilʒ infula illa ꝗ iuoluit⁊ operit

oꝛa.i.vultꝰ.ꝛariũ etiã dĩ ſtola ſacerdo

eo ꝙ oꝛationes⁊ ꝗlibet ſacramẽta eccleſię
ſine eo fieri non debent.
Dꝛatio.onis.fę.ge.dĩ q̃i orlrõ:MNã oꝛare ẽ
loqͥ ⁊ dicere. Eſt aũt oꝛo cõtext vboꝝ cũ
ſenſu. Cõtext᷑ aũt ſine ſenſu nõ eſt oꝛo · q;
nõ ẽ oꝛis rõ. Itẽ oꝛo petitio ẽ ·q; oꝛare idẽ
ẽ qð petere.Ita dicit Paß.Itẽ oꝛo copu
lata⁊ ligata ẽ in metris:abſoluta ĩ ꝓſaal/
locutiua in eplis.diſputatiua ĩ dialectid
relatiua in hiſtoꝛijs. Itẽ oꝛonũalia per/
fecta.alia ĩpfecta. Perfecta ẽ illa ꝗ ꝑfectũ
ſenſũ gnãt ĩ aio auditor.vt hõ currit. Ptł
oꝛo ꝑfecta eſt oꝛdinatio dictionũ ↄgruã
pfectãq; ſniaʒ demõſtrãs. Imꝑfecta oĩo

eſtilla ꝗ imꝑfectũ ſenſũ generat in aĩo au

Ditoꝛis.vt albus homo.
Dꝛatiũcula.lę. oimi.i.parua oꝛatio.
Oꝛatoꝛ.oꝛis.i.actoꝛ: defenſoꝛ:patronꝰ.can⸗
ſidicus aduocatus bm HPapiam.

Dꝛatoꝛiũ.rij.i.locus oꝛãdi:tm oꝛationi cõ/

ſecratus· in qͥ nemo aliqͥd aliud agẽ debet
niſi ad qð factũ eſt· vnde⁊ nomẽ accepit.

Diꝛbis oꝛbis maſ.ge.i.rotunditas circuli.

etiã cniuſlibet rei.⁊ dꝛ a rota·qꝛ q̃i rota c̃.
Itẽ oꝛbis dꝛ arculꝰ ſeptimanę.Dñ Job
pᷣ.Cũq; ĩ oꝛbẽ trãſiſſent dies cõuiuij.Itẽ
oꝛbis dꝛ mũdus ułcirculus terrę ꝓpt᷑ ro/
tũditatẽ. Iñ h̊ oꝛbiculuſ.li.ꝰimi.Et oꝛbi/
culus oĩ etiã ꝗqlibet bꝛeuis rotella.Et ↄpo
nit᷑ oꝛbis cũ tręułcraꝑ.⁊ dẽ hͥ oꝛbiſtrę. vel
oꝛbiſterraꝑ malſ.ge. qd dinoſcit᷑ ex ſui pn
cipio · ſic qſq; q; ſcilʒ oꝛbis ẽ maſ.ge.⁊ qͥs.

poi6
buſ

ickenn
ketäh
4 unt⸗
nddson
phnt
dicboso
alicloag
analozfn

ücſeſtere

niſigri
Nifi
Gbsd
karine
nandng
ewſi n
Ctuironi
wlbunann
ubamot
nineglele

Kanei

evd

nochendg
digom
Fice
ntupen
ichioken
Nii r
Pien

m
umn an,
n.
Naronic⸗
lagẽdebe
meaccepe⸗
ngannl
vcriſng
di
cu

”l

Hꝛbita.tę.e.coꝛi. veſtigiũ cami uł rot ab

ſ△

oꝛbe rota dicta·ſcilʒ act qͥ pec agi ſolet ·

Et dꝛ oꝛbita · qſi oꝛbis iter vel via.
Oꝛbiũuei cõponit᷑ ex itegi diuſoꝝ geneꝝ
TZnũeroꝝ. Et videt᷑ mirabilis cõpoſitio.
Et decliat᷑ oꝛbiũuei. gtõ oꝛbijueoꝛũ. vtõ
oꝛbioueis ⁊c. Ciuitas enĩ ẽꝗ vocat oꝛbiũ

—

7 vocat᷑ vei· ̊ coꝛupto nole nũc dĩ oꝛbe/

uetus. inde ꝓpꝛie vicebant᷑ ciues oꝛbiti ·
ſiue viẽtani. Del cõiunctim oꝛbitiuiẽtani
qui nuc dicũt᷑ oꝛbenetan.
Dꝛbo. ba. bũi.puat· cc· Sʒ oꝛbo q filios
amiſit cecus qͥ oculos ꝑdiditvſ⸗ epe vnũ
ponit᷑ p reliqͥ. Iñ hec oꝛbitas.tat.i.amiſ/
ſio oculoꝝuł etiã filioꝑ. Iẽ oꝛbus oicit
ſine parẽtib bm Vug. Itẽ greciſm õit
talẽ differetiã. Wñ. Cecus ĩutilit gerit in
ſtrumẽta vidẽdi. Aumĩe pꝛiuat violent
ĩ oꝛbus. Pꝛ oꝛbatus cęcatus ul viduat.
Pꝛca.cę.vas oleiuł ſpẽs amphoꝛęmagnę.
vꝛ ab oꝛce · qu ẽreciꝑe. Et h̊ oꝛce.cei. q̃i
vꝛce p eodẽ vaſe. Iñ h oꝛceo lus.li.dimi.
Pꝛcas.cadis.qddã gen oliusꝑ:⁊ vĩ ab oꝛ/
ce. qð ẽreciꝑe. q; multũ liqͥn ꝑcipit. Bel
oꝛce etiã dꝛ grece rotũdũ. Iñ oꝛci apud
grecos dicit teſticuli ꝓpt᷑ rotũditatẽ. Et
inde gdã oliuę oicũt᷑ oꝛcades ·q̃ſi teſticu/
lares· q; ĩ modũ teſticuloꝝ crelcũt. ⁊ coꝛ.

PHꝛce grece latine vĩ recipe (pe. oꝛcades.

Pel oꝛce grece etiã rotũdũ latine.
Nꝛceſtra. trę.i.pulpitũ uł cathedra nobiliũ
7 dĩ ab oꝛcequia eos ſepatim a pplo reci/
piebat. Et oꝛceſtra dicebat locus ſeꝑat
in cena vbi nobiles ſedebat. Vnde ſeępe
ponit᷑ p nobilibo. Dñ Juuenalis. Nuos
repoꝛtãdis poſita ẽ oꝛceſtra cathedris.
Dꝛcula.lę.pe.coꝛ.dimi.i.parna oꝛca.

Hiꝛcus.ci.maſ. ge.i. infernus.⁊ vi ab oꝛce-

qð eſt recꝑe· q;ꝛ ſy parat ẽrecpe. el qꝛ
multa recipiat. Onñ Oꝛatiꝰ in epi. Quid
vici pſũt aut hoꝛrea ſi metit oꝛeus. Hꝛan/
Dia cũ paruis nõ exoꝛabilis auro.
Nꝛdinarius eſt·qͥ iure ſuo vel pᷣncipis bñ/
ficio vniuerſalit iuriſdictione exercẽ põt
vbilibet. Itẽ eſt is cui vniuᷣſitas cauſarũ
cõmiſſa eſt Onde hm ſpe.officiales eßoꝝ
oꝛdinarij vocãt᷑. Itẽ hm Goff. oꝛdinari
iudex ẽ qͥ a collegio eligit.⁊ a ſuꝑioꝛe cõ/
firmat ut elect ĩ rectoꝛẽqͥ ꝑ cõfirmatiõeʒ
ſoꝛtit᷑ iuriſdictionẽſic ⁊ epũs in oĩbo·pꝛer
ea ꝗᷓ maioꝛẽ diſcutionẽ exigũt.Itẽ oꝛdi-
narius miles eſt qui ꝑ integrum oꝛdinem
militat. ꝗᷓ alio noie dꝛ gregarius.i.hũilis
Oꝛdinarij locoꝝ ſũt nõ tm epi· etiã qcũq;

fferioꝛes qͥ hñt ĩſtitutionẽ ⁊ deſtitutionẽ.
c.cñ ab eccleſiarũ.de offi.oꝛdi.et. ciij.. in
conferendis.e. ti.li.vj.
Nꝛdinarnia onera ſũt illa ꝗᷓ ex cõſtitutione
vel cõſuetudine pᷣſtant᷑· vt ꝙ qlibet talis
fũdus uł dom qͥlibet ãno tatũ debeat pᷣ/
ſtare vño ſuo:uł pncipi. Sʒ exoꝛdinaria
onera ſunt ꝗᷓ e curſũ ⁊ moꝛẽ ex ĩopinato
euẽtu ułcaſu ſeu neceſſitate emergẽte ĩdu
cunt᷑. vt ſi ñs velit maritare fili ſuã· vel
guerreĩmineãt: iõ a ſuis ſdit exigat ali
Hꝛdinatus.ta.tũ.i.diſpoſitelectꝰ. (qͥd.
Dꝛdo.inis.mal.ge.i.viſpoſitio:uł gdꝰa oꝛ
ab oꝛdioꝛ. din. Iñ oꝛdiari. ria. riu.i.oꝛdie
ſtatutꝰ. factus ułelectꝰ. Et h BH oꝛdialis.
le. Itẽ oꝛdo ẽ vnü ſacamẽtũ de ſeptẽ.
Dꝛea. reę.imons.⁊ dꝛ ab oꝛos q ẽ viſio.
Iñ h̊ oꝛeas.adis.i.nymphaułdea mõ tiũ
Hꝛexis xis.i.vomit᷑ exiens ab oꝛea dĩ ab
os. or. Iñ H oꝛexia xię poliphagia. i. mul
ta comeſtionimiũ deſideri comedendi.
Et cõtigit hec inſirmitas cũ extra naturã
comedimus.
ꝛganic.ca.cũ.pe.coꝛ.i.ad oꝛganũ ꝑtinẽs.
Hꝛganũ.ni. pe. coꝛ.ẽ gnale nomẽ oĩuʒ iſtiu
mẽtoꝝ vel vaſoꝝ muſicoꝝ. Di etiã ſpãlit
pꝓqᷣ dã iſtrumẽto. Oꝛganu etiã vĩ modu/
latio ꝗᷓ fitĩ cãtilena.⁊ ꝓpe cũ talibo iſtru/
mẽtis vel vaſis. Iñ h 1 5 oꝛganiſta· ſtę.
vel quę in tali inſtrumento canit.
Diꝛge grece · dicitur ira. ä
Hꝛgia.oꝛũ.plłis nũeri tm̃· ſacra bacchi mi/
niſteria/ ułſacrificia· oicta a ſaltationibꝰ.
Hꝛia.oꝛię.i.frenũ qð oꝛi iponita dvĩ ab os.
Dꝛic.ca.cũ.pe. coꝛ.i loquax.⁊ dĩ ab oso.
NHꝛidicus.ca. cũ.pe.coꝛ.i.oꝛe dicens.
PSiꝛidurus. ra. ru. i.aſpere loquẽs · vel qͥ non
vult aꝑire os.⁊ ꝓdudit vu. .

Dꝛiẽs.ent.maſ.ge. ꝓ oꝛiẽtali plaga mũdi.

Ha hęcoꝛiẽtalis: H̊ le. Põt etiã ec.ge.
ꝛificiũ. cij. n. .i.foꝛamẽ ife/(oĩs ꝑticipiũ
rius dã ab os.orla facio:Hõit᷑ etiã p qli⸗
bet foꝛamĩe. Et vt diẽ Ambꝛoꝰ Detr ouo
Hꝛiganũi.ni. qdã herba calida. (ſit oꝛificia
Hꝛigenes ꝓpꝛiũ nomẽ doctoꝛis de quo oꝛ.
Pbicucq; Dꝛigenes bene poſuit nullus
eo melius. vbi male nullus eo peius.
Hiꝛigeniani heretici ab DHꝛigene autoꝛe ex
oꝛti ſũt· dicẽtes q; nõ poſſit videre filius
pĩeʒ· nec ſpũs ſcs filin. Tias q́; ni pna/
pio mũdi peccaſſe dicũt. p viuſitate pec
catoꝝ de cglis vſq; ad t᷑rã diuᷣſa coꝛꝑa q̃i

vincula menuiſſe eaq; cã factũ eſſe mũdũ.
iiginarius.xij.i.vernaculus.

Hꝛiginorij dicũt aſcripticijſcillʒ litones ſic

Dicti · eo ꝙ ita glebe ſüt aſtricti krã ſine

voluũtate oñi ſui nõ poſſũt dimittẽ · dicti
oꝛiginarij· q; ad frã talẽ ipſa oꝛigine pꝛis
aui ꝓaui ad ſeruitutẽ tenet.⁊ hi ̃m leges
ſerui glebę vocanturqui ſm vulgus ma/

nentes a manendo dicunt᷑.

Dꝛigo.ginis.fę.ge.i.genusſtirps pᷣncipiũ

Iñ oꝛigine.nea.nenah H oꝛigialis.⁊ H
le. Iñ oꝛiginalit adu. Oñ oꝛiginale pecca/

i vꝛ qdð ab oꝛigine natiuitatis cõtrahit᷑.
Nꝛion.onis.maſ.ge.di quoddã aſtrũ ante

tauni weſtigia fulgẽs. Et d oꝛion·q̃i vriõ

ab vnna. i. ab iundatiõe aq̃ꝝ. Cẽpoꝛe enĩ

byemis oꝛita mare⁊ cras aqͥs ac tẽpeſta/
tibo turbat· õm Baß. Et pd. pmã ſyllabã
mediã oꝛion. Pñ Duidp.Hbſtitit oꝛiõ
lacona nitẽtibꝰ aſtris. Itẽ oꝛion iuenit p
q̃dã ctharedo: tũc pd.pe. ̊ pmã coꝛ Eñ
HBurgili. Oꝛphe inſiluit int delphinas
oꝛion hicſumit p ctharedo. Et nõ ꝙ bm
Aucanũ:Oꝛion pdu.pe.in gtõ. Rñ vicin

„

g. Enſiferi nimiuʒ fulget latus oꝛionis.

Idẽ in. 9? f. Ceſte tulit cęlo decus ⁊ victi

oꝛionis. Sʒ ouidius in meta. iʒ? coꝛripit
Dicẽs. Diuerſaſq; vrbes nitidũq; oꝛionis
enſeʒ. Olurimũ vſus ſeqͥ Ouidiũ qᷓ; Au/
conu. Dñ ĩ vocabulis in qbo autoꝛes ſibi
griãtſꝑ tenẽda ẽ cõſuetudo lociĩ qͥ legit᷑.

HBꝛiundus.va.dũ.nomẽ.i.natus vel naſce-/

Diꝛix vt dicit glo. Iſaię. Si? aĩal eſt imũdũ

dus. ⁊ regit gtm. Mñ in Boetio. Si re/

miniſcaris cuius patrię ſis oꝛiundus.

nec ſaqificijs aptũ. Et vt dicũt quidam.
Pili ſunt reflexi vᷣſus caput 3 naturã oĩuʒ
aialiü. Alij vicũt ; ſit mus aq̃tic q cũ ca⸗
ptẽ ꝓijcit ĩ vijs ſiue in cõpitj. Alij oicũt
ꝙoꝛx ẽ aial ſile muri qð nos dicimꝰglirẽ

Et declinar h̊ oꝛix oꝛig-oꝛigi oꝛigẽ c. Ve
q br Deut: iꝗ? Oꝛigẽ camelopardulum.

Moĩa eni deſinẽtia in x.faciũt gtm̃ ĩ cis.uł
in gis. exceptis nixnox. ſenex.⁊ ſupellex.

Dꝛiga. e.maneries ẽ pulmẽti: ut dicũt de
Dꝛigoñn. contis.maſ.ge.media (hoꝛdeo.

ſobgra apparẽs ſuꝑ terrã. bm Papisam.
ꝛnia.ĩterpᷣtat᷑ anathema:uł anathemati⸗

Dꝛmnix ẽ gallina ſilueſtr. OMl vt diẽ (Latio.

Pap. DOꝛnix ẽ gallina africa pinguiſſima

Dꝛniomãtia.tig.i.dinatio ꝗ fit ĩ pectoꝛe uł

10tu uti guſtu pulloꝑ. dr ab oꝛnix q8
lterßtat gallina ſilueſtr! mãtia· qð ẽ di⸗
ꝛoma.viſio ſterßtat᷑ hm Hap. (uinatio

Dꝛos oꝛontis ꝓpꝛin nomẽ cuiuſdã montis

Hinc videt᷑ dici·h̊ Oꝛontes. ontis. dux

licioꝑ·quia magnus fuit. S
Hꝛphanotrophiũ.phij.i. hoſpitale uk aliꝰ
locus venerabilis in quo oꝛphani cõuer/

ſant. wel paſcunt᷑. Iñ hͥ ⁊ B;ͥ oꝛphanotro⸗

phita.tę.q ułquę eſt cuſtos oꝛphanotro⸗/
hij·ſiue oñs ſiue vña talisloli.
Wpbamegmand, idẽ ẽqð pupillus. Sʒ
illud greęcũ nomen eſt: hoclatinũ. Mñ in
pſalmo vbi legitur:. Dupillo tu eris adiu
toꝛ grecus habet oꝛphano.
Dꝛſum.ſi.i.pꝛincipiũ loquendi vel lo cutio

„

7 dicit᷑ ab oꝛdioꝛ oꝛdiris.

Di:ſus.ſa.ſi..i.inceptus:K dr ab oꝛdioꝛ. dir.

Et h oꝛſus.ſus.ſui.i.actus oꝛdinandi telã.
Vel locutio· vel pꝛincipiũ locutionis.
Mꝛticola.lę.pe. coꝛ.i.oꝛtolanꝰæ dẽ ab oꝛtus,
⁊ colo.quaſi oꝛtũ colens.
PBitygiao. gię.quędã inſulaſcilʒ delos.
tigometra · trę.q dam auis. vt oicũt eſt

*☛

Dꝛix ẽ aial qdã ĩ heremo ſile capꝛę· cuiuſ

coturnix. ꝗ gregẽ vucit terrę eã appꝛopin
quãtẽ accipit vidẽs:rapit m MHug SHa
pias etiã vicit:Oꝛtigometragenus auiũ
i. coturnices. q̃s vteres veſci intdixerũt.
Soluü eni hoc aial.ſicut homo moꝛbũ ca⸗
ducũ habet. Et ꝓdu.penłab Alexandro
Vñ. Pic cotumices deſiqre oꝛtigometra.
Dꝛtilio.lionis.maſ.ge.idẽ qd oꝛtolanus.
HPꝛtix oꝛtig.fę.ge.gręcelatine dꝛ coturmnix.
Nꝛthodoxus. xi.malſ.ge.i.vir recte gloꝛię
ſcilʒ recte credẽs.⁊ vt credit viuẽsX dicit
ab oꝛthos qð eſt rectũ⸗ doxa glia. Quo
noĩe nõ põt vocan qui aliter viuit q; cre/
dit. Iñ hęc oꝛthodoxa.xę.i.femina recte
gloꝛię. Et H oꝛthodoxia xig.i. recta gloꝛia
Et põt dedlinari adiectiue/oꝛthodoxus
xa. xũ.ſᷣm Hug. Pap.vo vicit. Dꝛtho⸗
doxus grece. nie catholic hõ dẽ fide rectꝰ
⁊ vita ꝓbabilis · qui latine vir recte gloꝛię
dicit pducit penuł.poſitione.
Hꝛthogomenus.na. nu.i.recte accentuatꝰ.
7 di ab oꝛthos · qꝗd eſt rectũ. ⁊ gomenos.
ð eſt accentus·qſi nõ encleticꝛatus.
Nꝛthogonus.na.ni.i.recte angnlat.⁊ d
ab oꝛthos? gonos.qð eſt angulus.Et hᷣ
oꝛthogoniũ.nij.i.rectus angulus.figura
plana. Eſt eni triangulanis habet angu/⸗
lum rectum: coꝛgo. . .
Hꝛthograpbia.phię. pe. acuta. i. recta ſcri-
ptura litterarũ ⁊ ſyllabaꝑ. dꝛ ab oꝛthos
qð eſt rectũ.⁊ graphia ſcriptura.
Dꝛtolanus.ni.i.culto: oꝛti dẽ ab oꝛtus.ti.
Dꝛthoneumenꝰ. na. nũ.i.recte modulat.

d ab oꝛthos.qð ẽ rectũ: neuma.Oñ qda

— — — ——

apden,

4

ahen
glol

gig
mihii,
Denszdi

Nbans

Mnmüti,
wons.
Nicbot

VNG

itd

canpn
Nnh
nusanii
Müreit.
nobich⸗
aundhe
ncowen
dans
ricger⸗
ui,idr
mqhce⸗
mund,
ſengen
tweons
mant,
ſenos⸗
86
4t.1di
nsEd
1hn
leng

ſat
gel

V

ꝓnoĩa apud grecos ſcilʒ diſ. cretiua oicũt
oꝛthoneumenaqᷓſi recte modulata.i.recte

gccentuata-ad differentiã illoꝝ quę ſunt

inclinatius. ⸗ r
Dꝛthonoycusͥ tãtũ emittit quãtũ recipit
7 ĩ ab oꝛthos· q eſtrectũ: noycus.Inn
oꝛthonoycusqui ęquo modo reepit et
emittit coꝛ.pe.

Dꝛthos grece latine vicit rectũ.

bic oꝛtus. tus.tui. i.natiuitas. Et h oꝛtti.

Hꝛtus ta. tũ participiũ ab oꝛioꝛ oꝛiris. Et

ſecũdę decli. qꝛ ſp ibi aliqͥd oꝛiat.⁊ nunq;
ſit ſine fructu .vm Mug. Papias vo dic:
DHꝛtus. ta. tu. natus · genitus · ſubito viſus
Hꝛtus v̈. tus tui natiuitas genituraſu⸗
bita apparitio ꝓceſſus. Dꝛt vo oꝛtioꝛto ·
ager amenus olerib⸗ abundãs vel para/
oiſus. Dꝛtus oleꝝ inde vict q; ſemꝑ ibi
aliqd oꝛiat: Mã cũ alia terra ſemel in ano
aliquid creet oꝛtus nunqᷓ; ſine fructu eſt.
Iñ oꝛtulus.li.dimi.i.paruus oꝛtus.

Hs on neu .ge. dꝛ ab oſtiũ · quaſt i oſtiũ · qꝛ p
ipſũ q̃i ꝑ oſtiũ cibos ĩtromittim⸗ ſpiritũ
foꝛas eicimꝰ· vel qꝛ ꝑ os cgrediant᷑ vba

ingrediant᷑ cibi.Et ꝓducit os oꝛis ſed

os oſſis coꝛripit᷑ Oñ. Os oꝛislo qᷣt᷑.coꝛio
xeſtit᷑ os oſſis. IRlb os oꝛis. vĩ H osoſſis.
qð antiqui dicebat hoc oſſũ: hoc oſſu.et
inde gtũs pluralis oſſuũ · nũc dicimus
osyoſſis · olſe · oſſiũ p.j. in penultia ſyllaba
gti pluralis. Et dicutur oſſa ab oꝛe. eo ꝙ
pateãt ĩ oꝛe aꝑtius q;ᷓ alibi·imo ĩ alia ꝑte
coꝛpoꝛis nõ patẽt. Nã vbiq; cute viſce/
ribus obtecta celant. Del vicunt᷑ oſſa ab
vro. ris.quaſi vſta:q; olim cremabãtur.
Ola.ſę.fę.ge.qddã gen calciamẽti. dĩ ab
os oſſis · qi pᷣ de coꝛijs bo oſe facte ſunt.

quãuis nũc ex alio gnẽ fiãt· pſtinũ tñ no/⸗

—

mẽ retinẽt. Iñ oſat .ta.tũ.i.oſas habens.

Oſanna hebꝛeu eſt? accẽtuat in fine. Et vt

Dicit Mieronym in. 27: pſalmo q ma⸗

nifeſte de aduẽtu ſaluatoꝛis ſcript eſt · ꝓ

eo ꝙ in ſeptuaginta habet ĩterpꝛetibus:

D dñe ſaluũ me fac. In hebꝛeo legimus:
Inna. adonai/oſanna:quod manifeſtius
Symmach interßtat ẽ· dicẽs Obſecro
ofie ſaluũ me fac obſecro. Nemo q̊ putet
ex duobus v̈bis · greco videlicʒ ⁊ hebꝛeo
ſermone oſanna eſſe cõpoſitũ · h totu he/
bꝛaicũ ſigre ꝙ aduent chꝛiſti ſal mũdi
ſit necnõ ꝑ H ꝙ ſubiñgit: Oſanna.i ſalus
in excelſis pſpicue oſtendit· ꝙ aduentus

chꝛiſti nõ tm̃ hoĩuʒ ſalusſed totius mũdi
ſit terrena iñgens cęleſtibus.vt oẽ genu
ei flectat · celeſtiũ terreſtriu. ⁊ infernoꝛuʒ.
Eſt aüt vt dicit Remigius: Oſanna cõ/
poſitũ ex ĩtegro conupto. Oſi en latine
Dicit ſalua ·ſiue ſaluifica. Enna v apud
illos intiectio obſecrãtis. Mã apud iullos
ab obſecrante dꝛ annaſicut apud nos la-
tinos a dolente vꝛ heu. Et bm hoc deberet
dici itegre oſianna·ſᷣ coꝛrupte di oſanna
dẽpta.j.vocali.Et ĩterßtat oſanna ſalua
xl ſaluifica· obſecro· q; ſicut dictũ eſt · oſi ·
interptat᷑ ſalua vel ſaluifica anna eſt int⸗/
iectio obſecrantis apud hebꝛęos.Et ſub⸗/
audit Oopulũ tuũ· vel totũ mũdũ·hoiĩes

⁊ angelos ipſoꝝ ruinã ex hoĩbꝰ reparãdo
Quidã vicunt ꝙ oſanna interpᷣtat᷑ ſalus
q̃i vicat: Dñe tibi debet ſalus mũdi.vlu/
guſtinus vᷣo dic:q oſanna eſt vox obſe⸗/
crãtis· magis affectũ indicãs q;ᷓ rẽ aliq uã
ſiqns· ſicut ſũt ĩ lingua latina intiectiões.
Et igeo oſanna in aliaʒ linguã tranfferri
non potuit . ſicut necracha. .
Hſaureü.rei.dictus eſt Chꝛyſoſtomus. et
cedinat tm̃ in finelicʒ cõponat ex ouobo
rectisſicut ⁊ omnebonũ. JUðð
Oſcen.oſcinis.mal.ge.qͥ oꝛe canit ul folijs
xl alio modo vt decpiat aues.⁊ vꝛ ab
os.⁊ cano.Dicũt᷑ etiã oſcines glibet aues
oꝛe canẽtes.i.cantu auguriũ faciẽtes ſᷣm
Hug. Et Bapias etia vicit: Oſcinesoꝛe
canetes aues dicũt᷑ quarũ auguriũ voce
capit vt coꝛui. coꝛ. pe. oſcines.
Hſallũ.li.quoddã genꝰ ludi ·ſcilʒ cũ funis
ſuſpendit᷑ de trabe· in quo pueri puelle
ſedentes ĩpellũt᷑ huca illuc.⁊ oꝛ ab os or.
T alleo·eo ꝙ ibi oꝛa cilleãt᷑.i.moueãt hue
Tilluc. Itẽ oſcillũ.li.i.paruũ oſculũ.⸗ tũc
eſt oimi. de oſculum. eſt ſimplex.
Oſculũ.li.foꝛmat᷑ ab os·addita culũ·ſicut a
mas maſculus.⁊ a flos floſculus.⁊ a mus
muſculus. Et eſt oſculuʒ dimi. de os oꝛis
quãtũ ad vocẽ. Et q; aliã habuit ſigtionẽ
a ſuo pꝛimitiuo: ideo os fecit aliud oimi.
ex ſe · ſcilz oſcillu.i. paruũ os ut viẽ Pꝛiſd.
Et viffert oſculũ a baſio · qꝛ oſculũ eſt re⸗
ligionis Oñ dĩ: Recepit eũ ĩoſculũ pad
Baſiũ vo eſt amoꝛis. Suauiũ luxurig et
libidinis Oñ. Baſia cõiugibus h oſe cula
dant᷑ amicis. Suauia laſciuis miſcentur
grata puellis. Itẽ oſ⸗. culũ filijs. Oacẽ ami
ds. Gaſiũ vxoꝛibus. Suauinũ ſcoꝛtis. Itẽ
oſculum charitatis. Haſium blandiciei.
BSuauiñ voluptatis.

Hſoꝛ.orlmaſ.ge.i.oditoꝛ.⁊ dr ab ododi⸗

ſti. Oñ Plautꝰ in ãphitrione.Scito illũ
madidũ⁊ incõtinẽtẽ atq; oſoꝛẽ vxon ſux
bm Hug. Dapß.autẽ dicit: Oſoꝛ.oꝛis.ab
odio.dis· ict.i.iimic qͥ aliñ odio habet
Dſſeus.ſea.ſeũn.pe.coꝛ.i.de oſſibus exiſtens

vel factꝰ ulł ad oſſa ꝑtinẽs:ułoſſibo plenꝰ.

Inuenit etiã hoſei. ſei . p burſa iteſtino/
rum. Hñ. Muicẽna. Cu inteſtina deſcẽdũt

in oſei ⁊c.⁊ tũc.ꝓdu.pea ſcribit᷑ ꝑ vnũ.s.

Dſſiculũ.li.dimi.i.parnũ os.
DOſſifragiu. gij.i.oſſiũ fractio. ſicut vicimꝰ
aliquẽ feciſſe oſſifragiũ·qꝛ oſſa alicꝰ fregit
DOſſifragus.ga. gu.i.oſſa frãgẽs.⁊ coꝛ.fra.
DOſſiulu.li.vimi.i.paruũ os.
Oſſoſus.ſa.ſũ.i.oſſibus plenus.
Dſſuli.li.dimi.i.paruũ oo.
Oſtẽtũ.ti.dꝛ mõſtꝝſiue res admirationẽ
faciẽs:q; ꝓpoſita ad oculũ põt oſtendi.
Dſtentus.tus.tui.oꝛ irriſio.⁊ maxime fit
cñ aliqͥ ſigno notabili:qͥ irriſus oſtendit᷑
Vnde MBeb. 6 Crucifigentes ſiliũ dei 7
oſtentui habentes.
Dſtentaculi.li.i. demonſtratio.
Vſtia. ſtię.eſt quędã ciuitas. Iñ oſtienſis
vt epiſcopus oſtienſis.
Dſtra greęce latine dꝛ teſta. Iñ H oſtra. ſtre

teſta cuiuſdã piſq. Et hinc.Bᷓ oſtreũ oſtrei

⁊ hęc oſtrea oſtreęqͥdã piſcis qͥ ĩ oſtra la/

titat. Sʒ oſtrea.oꝑꝝ.ꝓ ipſis piſcibus oꝛi

neu. ge. Bʒ oſtreę.arũ.in fę.ge.ſũt carnes
eoꝑ.Iñ h̊ oſtrearius.rij.qͥ piſcẽ illũ vxædit
wel capit.Et h̊ oſtruʒ.oſtri.i.purpura. qꝛ
oſtroꝝ ſanguie tingit᷑. Iñ oſtre trea.tren
i.purpure . Et oſtreatus. ta. tũ. i. purpu/
ratus. Et h oſtrearius.rij.qui in purpura

oꝑat.vel qui eã facitvel tingit·bᷣm Dug.

Papias dic: Oſtrea aĩalia marina.dicta
a teſta.q; mollicies carnis interioꝛ mutat
vel minuit᷑. Gꝛęce eni teſta oſtra dicit᷑
Oſtratites.tis.mal.ge.qͥdã lapis qͥ ſimili⸗
tudinẽ teſtęhabet.? vſus eſt ꝓ punice.
DOſtratus.ti.maſ.ge.i.pauimentũ teſtaceũ
dictũ ab oſtra.q; qͥbuſdã minutis ⁊ fract
teſtis uł lapidibꝰcalce admixto fiat. Iñ h
oſtratarius.tarij.q oſtratũ facit. Et oſtra/
tarius. ria. nin. ad oſtratariũ ꝑtinẽs.
Dſus.ſa.ſũ.i.odiẽſ.⁊ dĩ ab odiodiſtiq ha/

.„

bet vim participij. vnde cõſtruit᷑ cũ actõ

„ „

ad modũ participij. .

Ota grece. latine vĩ auris. Inde bęcota⸗
gia otagię· doloꝛ auricularũu. .

D ante T uel

DOuale. lis.n.t. coꝛona quę pt᷑ pugnã dat
victoꝛibus.⁊ dꝛ ab ouo uas.
Duatio.onis.i.leticia.uł᷑ exultatio victo
ſcilʒ quę exhibet q̃i triphꝰ victoꝛibus.
uicula.lę. dimi.i.parua ouis.
Duile.lis.n.t.i.caula ouiũ.Et ꝓd.pe.Dnde
qdã.DPux ẽ opilio cui nomẽ ouilemiſtrat
uilio. onis. ipilio. dicitur ab one.
Duilla.lę.dimi.i.parua ouis.

DOuinus.na.nũ.pe ꝓd.i.res ouis:vel de oue

exiſtens. vt carnes ouinę.

Buis ouis.fę. ge. d qſi oblauis ab oblati/

one/eo ꝙ antiqᷣtꝰ ĩ initio nõ tauri:ſ᷑ oues
ſacrificarẽtur. ſeu in ſacrificio mactarẽtur.
NHꝛiſcianus vo dicit ꝙ deſcendit a gręco
Gꝛeci eni dicũt oyos.⁊ nos cauſa vitadi
hiatũouis dicimꝰ. Ex his ſ. cilʒ ouibꝰqdã

dicũt᷑ bidẽtes:q; int dẽtes ſuos.ouos al/

tioꝛes habẽt . c qᷣbo vicũt naſci· qs getileſ
maxie in ſacrificijs offerebãt. coꝛn. pmã
ouis· ᷣ ouũ ui.ꝓdu. Vñ. Nuę male fetet
ouis:nõ eſt melioꝛ tnbus ouis. Itẽ. Nõ
eſt vilis ouis centum mihi chanoꝛ ouis.
Duiſpex.ſpiciscois. ge.qui vel quę viſce/
ra ouiũ inſpicit coꝛ.ſpi.
Duum oui.icunt gręcioum:interpoſita

v. cõſonante.inde nos dicmꝰ.H̊ ouũ ouni.

Hel oꝛ ouũ ·q̃i vuũab vua· eo ꝗ ſithu⸗
midũ ſicut vua:q; ſicut vua exteniꝰ ſicca ẽ

⁊interius vuida ułhũidaſic ouũ exteriꝰ

ſiccũ ẽ.⁊ interius hũidu. Iñ hocouulũ.li.
dimi.⁊ H̊ ouiculũ.ᷣi.ſilit dimi.bᷣm HMug.
Et ꝓdu.pmã.ᷣouo.uas.eã coꝛ Dñ Pꝛu/
dens frat oua · cũ oãt tibi ſepi oug. Pa/
pias vo dicit: Oua dictaq; ſunt vuida
ab eo ꝙ itrinſec' humoꝛe ſint plena. Mã
humidũ eſt· qð exterius humoꝛẽ habet.
vuidũ:quod interius.

ante

Vxea oxeę. wl oxia· eſt acut moꝛbus vel
veloxa dꝛ ab oxi.qdð eſt acutũ.vel vlox.

qꝛ cito tranſit vel necat.vt freneſis.Et hec
oxea vel oxia· acutus accentus. SBüt enĩ
decẽ figurę accẽtuũ · quea grecis ꝓuᷣbioꝑ
viſtinctionibus apponũt᷑.

xi apud grecos⸗ acutũ⸗ welocẽ ſigt. ñn
oxus xa.xu.i.acutus vel volox Hñ ⁊ qð/

dã gen teli acuti vꝛ hicoxusxi. Etmoꝛ⸗
boꝛũ quidã dicunt oxiqͥdã chꝛonici.Oxi
ſunt qui ceito interficiũt vel trãſeũt Chꝛo/
nici aut ſũt qui viu languere faciũt Item

ab oxi qð ẽ acutũ ·ꝛ apud gręcos acetu

oxi · eo ꝙ ſit acutũ. Iteʒ ab oxi qð ẽ acutũ

Popt
bolin
vua
At
ſita.
Vno⸗
igle
ln
zolob
nhin
nosone
n
Nelis

h
Pol
ie

h
lip⸗
e

Pe

Pgie⸗
G6
lln
dhh
is.
Plah
Wnide
mpar

schoblan
n bones
mami.
allapii,

Ar .
04

„ N „
NN
MWous

Ae

„ .
Dipr⸗
. B

“
WAEPAE1

.
M
Wor.
Erbee
Giteni
pr

Mins
n E
nuhi
ilho/
in
s len

*

ocgima neruo.

e

vel velox · dicitur oxi:quędã medicina.
Oxiphalus.li.genus eſt mẽſuręſcilʒ acita/
bulũ:vel ocitabulũ, ꝓpꝛie ad acetũ feren
vũ.vnde ⁊ dꝛ oxiphalus: q̃ſi oxiphoꝛus
vel dĩ a phalon . qð eſt lignuũeo ꝙ ligne
ſit. ⁊ coꝛ. pha. .
Oxigaros.maſ.ge.vel hic oxigarus.gari.
i. acetũ cum liquamiine.
xigoniũ.nij.i quo tres anguli ſunt acuti
⁊ dꝛ ab oxi · qdð eſt acutũ.⁊ gonosqð eſt
angulus. Et oxigonus.na.nũ.i.habens
tres angulos acutoo.
Nrximel.neu.ge.vel oximellũ.li.eſt aceti et
mellis ꝑmixtio · id ẽ/ duas partes habẽs
aceti.⁊ tertiã mellisvnde talis confectio
ulcedinem retinet acoꝛeem.
Oximentũ.ti.acetũ cũ vino mixtũ.

Dg. ge. pꝛiũ nomẽ cuiuſdã viri. De quo

hbabet. 2. Aeg.“. Jratus eſt oñs indig/
tione cõtra Ma. Ct.. Et vocatü ẽnomẽ
loci illiꝰ ꝑcuſſiõ Oxcę. Et nõ debet accẽtu/⸗
ari iĩ fine ci ſit decli. Et interpᷣtat᷑ Oca ro⸗
bur. vel viſio · ſiue vidẽs · vel robuſtus.
Ntias.oca. vel ogi.interpᷣtatur robur. Dñ

Dtias dicx' eſt· q; interpꝛetatur foꝛtitudo

ñi.Ipſe eſt ꝗͥ ⁊ ¶arias · ouplici noĩe·
Iſte ẽ qͥ illicitũ ſibi ſacerdotiũ vendicare
conatus eſt lepꝛa in fronte ꝑcuſſus eſt.vt
dicit᷑ 2 DHaralipo. 262 JItẽ. 4. Reg. 5
Oęimũ.mi.dꝛ ab oca vel interptat
rõbur. Et ocima inteſtina boũ vicũt · ſcilʒ
tripeę · q; in eis conſiſtit foꝛtitudo. DPnde

Perſius. Cum bene diſtincto cantauerit

ante A
Littera apud hebꝛęos nõ ha/
p betur ⸗nec vllũ nomẽ eſt apud
eos qð hoc elemẽtũ ſonet. Ab⸗
uſiue igit᷑ accipienda ſunt noĩa
hebꝛea qñ ꝑ.p.iueniũt᷑ apud nos ſcripta.
Pabulũ.li.a paſcendo vꝛ/ſcilʒ paſtus vel
paſcua. Inde pabnloſus.ſa.ſũ.i.pabulis
plenus. ”M
Pacalis·lis.ↄ.t.⁊ H̊ le.i.pacẽ deſignas vel
ad pacẽ ꝑtinẽs. Dñ Ouidiꝰ in.õe meta.
Circũit extremas oleis pacalibus hoꝛas.
Pacat᷑.ta.tũ.i.paciſicatus dĩ a paco.cas
q̃ᷓi pacẽ tenẽs· Et cõꝑat᷑ hm ꝙ eſt nomen
pacatus.tioꝛ.ſimꝰ On ad Heb.j2: Fru/⸗
ctũ pacatiſſimũ exercitatꝑ eã reddet iu/
Pacifica·dicebat᷑ oblatio ꝗ fiebat (ſticię·

pꝛo pace ad deum.vel ad hoĩes.vel q; ad
bonũ pacis fiebat .ſicut ſalutaria ſacrilicia
ꝓ ſalute oata. vxl danda vel reſeruanda
offerebantur.ſicut d in hiſtoꝛijs.

Hactio ·nis.fę.ge.i.ↄuẽtio·ↄditio pmiſſio
Pactoꝛius.ria.rin.i.ad pactũ ꝑtinẽs.⁊ dẽ

a pactũ. Et hoc pactoꝛiuʒrij.idem quod

pact i · l locus vbi fit pactũ.
Hactũ.cti.eſt int᷑ partes ex pace cõueniẽs

ſcriptura·legibo ac moꝛibus cõpꝛobata.
de x.ſig.c. pactũ. Del pactũ.eſt cõſenſus
vuoꝝ vel pluriũ in idem placitũ ·ſcilʒ ad
dandũ vel faciẽdũ aliqd alteri ab altero
eoꝝ.ff. de pac.l.i.S.i.Et dꝛ a paciſcoꝛ.ſcer.
q̃ſi de pace factũ· vel pacis actũ. Itẽ bᷣm
quoſdã pactũ eſt cõtractus:qꝛ paciſcẽdo
iuerſas in idẽ cõtrahimus voluntates.
Et capit᷑ qñq; late ꝓ eo qð nõ tranſit in
cõtractũ noĩatũ.vt venditio ⁊c. Et ſic oẽ
pactũ põt dici cõtract᷑ inoĩatus.vt trãſ⸗/
actio · do vt des ⁊c. Nñq; ſtricte pꝛo ſim/
plici pacto gratis facto.vt pꝛomitto tibi
dvecẽ⁊c. Et ſica trãſactione⁊ pollicitatiõe
Differt · qꝛ pollicitatio eſt ſolius offerẽtis.
Et aſſignat vifferẽtia int pactũ ? tranſa/
ctionẽ· qꝛ pactũ ẽ de re certa ⁊ nõ litigio/

ſa ⁊ gratuita. Trãſactio vvo de re incerta

litigioſa⁊ nõ gratuita.

NHactũ cõuentũ dẽ:qð ſub certis ꝓbis ⁊ ſᷣ

certa foꝛma factũ expᷣſſũ ⁊ redactũ eſt.

Pactũ tacitũ dã:qdð in vᷣitate nõ eſt expᷣſſe

factũ · ſ̊ ex aliq̃ lege ſpeciali ac ſi fieret ſta/
tutũ ex caſu habere iubet. vᷣbigr̃a. Con/
ouxi domũ a Seio.⁊ res meas intuli ·i hᷣ
caſu res meęillatę p mercede domꝰ debẽt᷑

Sein iure ſ̊ ſtatuẽte vel iubente lege pi⸗

gneri ita eſſe obligatę⸗ ac ſi ſpecialit᷑ ⁊ ex/
pꝛeſſe int᷑ nos cõcoꝛdatũ eſſet ⁊ cõuentũ:
dato tñ ꝙ nõ ↄueniemꝰ⁊ ſuꝑ h̊ dixerimꝰ.
Pactũ adiectionis in diẽ talẽ eſt.vt vẽdo
tibi domũ.⁊ ſi potero habere maius pᷣciũ
vſq; ad mẽſemego repeto ipſam domũ.
Pactuʒ legis cõmiſſarię eſt. vt vendo tibi
domũu.⁊ſi nõ ſoluer infra mẽſem· volo ꝙ;
ſit inempta.vt.C. de pac.int emp.⁊ ven.
Hactũ ꝑlonale eſt:qð nõ gnãũlit fit · h tm̃ p
vna ꝑſonauł duabꝰ. Et vꝛ ꝓ tãto ꝑſona/
le · qꝛ fit ꝑſonę ſoli · ſic ꝙ tali ⁊ non alti ꝓ/
deſſe poſſit.vtſi paciſcoꝛ pecuniam a tem
debitam non petiturũ a te ha tuo hęrede-
tũc illud pactũ tm̃ ꝑſonã tuam tueta non
heredem tuũu.
Pactũ reale vel in rẽ eſt gnãle nõ cõtinet
ſpecialit᷑ vnã ouas vel plures ꝑſonas. v
r

gnũlit cõplectit᷑ oẽs ad q́s illa res ꝑtinet
vel prinere põt. vt cũ debitũ meñ oio re/
mitto tam tibi q;ᷓ hęredibus tuis ita vt

oẽs liberemini tu? hęredes ⁊ ſideiuſſoꝛes

nullus mihi reſeruet᷑ regreſſus ad pecu-
niã vel ad rem petendam.
NPactũ nuduʒ dici põt qð ab oĩbus iuris
ſolẽnitatibus eſt deſtitutu.i.iuris ſoleni/
tatibꝰ eget ·ſalʒ qñ nec chirographũnec
inſtrumentu interuenit qͥ pactũ cõfirmet
vel roboꝛet᷑. Et oꝛ nudũ a cauſa ꝗ ſufficere
põt ad ꝑfectaʒ obligationẽ.vt do vt fa⸗
cias facio vt des ⁊c. Cuiuſmodi conuen/
tiones dicũt᷑ cõtractus inoiati. Item dĩ
nudũ a foꝛo negocij · vt qñ negociuʒ non
icidit in certũ nomẽ cõtractus/vt in noĩe
emptionis:venditionislocatiõis: ſiłiũ.
Ite nudũ vꝛ a rei ſteruentu vt tali nõ int⸗
cedat res ꝗ poſſet ſuo interuẽtu ꝑfectam
reddere cauſam obligationis:ſicut ĩ mu/
tui datione. Itẽ dicet᷑ nudũ a cõtinentia
qm̃ ſi incõtinẽti poſt cõtractũ adijciat pa
ctum. ex ſcedẽti obligatione vires göbit
vt videat᷑ ineſſe ↄtractui.⁊ cauſaʒ veſtire
vt pactũ qñ ſemel factũ ẽa poſt traditio/
nẽ intercedit res ſi veſtit interuẽtu rei.
NHactũ veſtitũ dĩ ſex modis ſᷣm ꝙ ſex mo/
dis veſtit · ſcilʒ re · verbis · litteris cõſenſu ·

contractu:cohęrentia rei interuentu ßm

Goff. Inſti. de v. obli.

SHadus.oi.fluuius lombardięſic dict᷑ ab

vno triũ fontiũ·ex qͥbus habet oꝛiginem
q padus dĩ. Itẽ fluuius padus victus ẽ
eridanus a phętonte in en ſbᷣmerſo qͥ eri/
vanus vicebat᷑. Iñ padanꝰ.na.nũ.pe pd.
Paganiſmus.mi.i.ritus mos paganoꝝ.
Haganus.na.nũ.i.villanus.vel incultus.⁊
dꝛ a pagꝰ.qð ẽ villa.Et qͥ cũqʒ habitat in
villa vꝛ paganus. MHꝛęterea qcũq; eſt ex

ciuitatẽ dei.i.eccleſiã dꝛ paganusq̃ſi vil/

lanus: nõ habitãs in ciuitate dei.i.eccle/
ſia.̊ longe eſt in pago ſm Mug.Scvm

mienſiũ vbi oꝛti ſunt. ꝗbi eni ĩlocis agre/
ſtibo⁊ pagis:getiles lucos⁊ idola ſtatue/

runt.⁊ a tali initio pagani vocabulũ ſoꝛ/

titi ſũt.· Iñ paganic.ca.cũ.Et h̊ pagani/
tas. tat.i.multitudo collectio paganoꝝ
vel ꝓpꝛietas q pagani dicũt᷑ vel tra eoꝝ.
Haganicũ aduetiaucẽ peculiũ qð ex ꝓſpa
foꝛtuna aduenit. Veluti ex teſtamento co/
gnatoꝛũ veletiam agnatoꝛũ.
Hagella.eę. vimi.i.parua pagina. Vnde
Bieremię. 36 Cüq; legiſſet tres Pagel⸗

las · vel qttuoꝛ/ſcidit illud ſcalpello ſeibę.
PHagina.nę.fę.ge.i.pars folioꝝ libꝛoꝝ d
a pango.gis/ꝓp ingere· vel ipellere. q pa/

gine ſibi iuicem cõpingũt· vel q; folia ibi
ingut. Bagina etia vꝛ qñq; charta.qñq;

liber.qñq; ſciptura.Vnde cõſueuit dic:

Hoc iuenit᷑ in viuina pagina. Inde bęc

paginula.le.v imi.i.parua pagina.
Pagulus.li.i.Paruus pagus.

Pagus. gi.i. villa: di a pigequod apud

gręcos ſonat fonsquia iuxta fontes villę
ſolent ędificari. Et ꝓducit pꝛimã.
Pala.lę.eſt inſtrumetũ qͥ ventilat᷑ rrumẽtũ
vt a palea purget᷑.vide.j.in pale.
PHalefredus.di.pe.pꝛo.eſt genus eqͥ qͥ alio
noĩe dꝛ manus.⁊ gradarius.⁊ dĩ a paſſu

leni: frenoa oucendo:q; leni paſſu prr

frenũ ducit᷑. M
Halans.antis.oĩs ge.qͥ nunq; in aliqͥ loco

habet certã manſione.⁊ dꝛ a palo.las.nñ

palant᷑.i.manifeſte vel vagant.Et pala/

bundus.va.duũ.i.errabũdus:vagabüdꝰ·

bm Hug.. Lñ Judidq 9? Dug aut turme
palantes ꝑ cãpù aduerſarios ꝑſequebat᷑

Pap.vo dic Malates gaudẽtespalã vja
gãtes · diſpſi. Palant.iicõolite · ul oiſpyſe
Halanteũ.tei.neu.ge.qðddã oppidũ in pa/

latino mõte:vbi modo eſt Roma.Etqꝛ

palanteũn altuʒ erat: ideo palanteũ dic᷑

murus altus. vel faſtigiũ.

PHalata.tę.pe.pꝛo.maſſa ꝗ fit de palis. Et

palatę ſunt maſſę ꝗᷓ de recentibus ficub
cõpingi ſolent quas inter palas ad ſolẽ
ſiccant. Et ſic ſumitur. 2. Reg.is.

SHalatinus.na.nũ.pe. ꝓd.i.de palatio exi -

ſtẽs. Et tũc vꝛ a palatiũ. Ołpalatinꝰ.na.
nũ.i.ptinẽs ad palatua tũc vĩ a palatũ.
Halatinus comes vĩ.qᷣ curã gerebat hci/
puã vt miſſis notarijs ſuis negligentiaʒ
iudicũ argueret. C. de offi. recto.l.xnullã.
SHalatii.tij. ampla dom ĩ q̃ multi vagari
poſſunt. Iñ palatinus.na.nũ.pe. pꝛo.i. de
palatio exiſtens. Oel hic Oalans.tis.rex

fuit archadięin cuius honoꝛe regina aulã
ipſius noĩe conditam palatium vocaue/

rat. Sic g appellauerut a Palãte H pala/

latiũ. Et coꝛ. pa. ODñ Aucanus in. ʒ Dix

odiſſe vacat phgbea palatia cõplet.
Halatũ.ti.di a palatiũ:eo ꝙ; magnũ ſit et

ãplũ.vel qꝛ ſit q̃ſi palatiũ oꝛis: vel linguę

vel dĩ a palo.las.q; ibi lingua vagatur.
Vel palatũ oĩ.q̃i polenũ a olo.q ibi pꝛo
ſui concauitate celi habet ſimilitudinem.
VDñ ⁊ greci palatü vranon vocãt. Inde

„c. .
S
154
rpad
wl
„ *
na
Efumcti
.

i n

aRe
4

.
lx

25 0
Blnhe

1Deo
A

n

vrehe

tutn
Esulſli
olunde
Ndam'n
ldi
ngen
de
Ptone
alli
WNR
iubpl
zngph
Gple,
gili
uln
maſu.
en
mcinen⸗
1

S

getiles cererẽ

palatinus.na.nũ.i.ad palatiũ ꝑtinẽs.
Hale.laꝝ.fę.ge.płlis numeri.i.doꝛſi dextra
leuaq; eminẽtia mẽbꝛa.⁊ dicunt᷑ a palin-
qð eſt motusvel lucta · qꝛ in luctãdo eas

pꝛęmimus. qð ſcilʒ luctari vel luctã grec

icũt palin. Inuenit᷑ etiã in ſingulari.ſᷣ in
alio ſenſu· ql ſcllʒ pala vꝛ vẽtilabꝛũ ⁊ latũ
inſtrumentũ ferreũ ad opus ignis. Pala
etiã dꝛ ille concauus locus in anulo/ĩ quo
ponitur lapis Rᷣcioſus.
Halea.leę.ſicut vic Aſidoꝛꝰ in.j⁊? etymo.
dĩa pala:eo ꝙ pala ventilet.vt frumeta
purgẽt᷑. Del a Pale frugũ inuẽtrice · quã
Seſſe volunt. Be q̃ Dirgili
Te qͥʒ magna pales:i te memoꝛãda cane/
mus. Oelvicit᷑ a pabulo· eo ꝙ palea ſola
paſcẽdis aĩalibus pꝛimũ ſbebat᷑.Cuius
natura ex contrario frigida eſt intantum

vt obꝛutas niues fluere non ſinat. deo

calida ut matureſcere poma compellat.vt

diẽ Aug de ciuitate dei. Et coꝛ.pa. Pñ

in ̈luroꝛa. Mõ vult nudari paleis donec
ſit aduſta. Inde hęc paleola.lę. oimi.
Haleare.ris.n.t.⁊ H̊ paleariu.rij.locus vbi
paleę reponũt. oicit᷑ a palea. Et etiaʒ ſic
dꝛ pellis ꝗ ſub collo bouis fluitat huc⁊ il⸗
luc ad modũ paleę. Iñ h hęc palearis.⸗
E re. Del a pelle deriuat᷑ hoc paleare.ris.

vel paleariu.rij. pellicula quę pendet ante

pectus bouis/q̃ſi pellearin. Del ſic vicit a
palo.las.quia vagat᷑ huc ⁊ illuca fluitat.
Iñ palearia dicũt᷑ qdã partes iugi ꝗ̊ ſub

illa pelle colligãt. Et coꝛ. pa. Oñ Duidi

meta xj? Colla toꝛi extant aruis palearia
Hales.fę.ge.indecdli.vel pales.lis. (ꝑẽdẽt.

eſt dea pabuloꝝ. Iñ hᷣ palatualiseiꝰ ſa/

cerdos.Et płr h̊ palilia·hoꝛũ paliliuʒ vel
palilioꝝ ·illius deę feſta. Oñ Verſiꝰ. Fu/
moſa palilia feno. Et palilioſus.ſa.ſuũ.i.fu
moſus a feſto palis:in qͥ fenũ cõburebat᷑.
Paleſtina·a philiſtim vrbe oĩs regio circa
eã dicta eſt paleſtina. Iñ palęſtinꝰna.nũ
Paleſtra.ſtrę.dꝛ lucta · vel loc (gentile.
luctationis:7 ꝛ a palin. qͥ eſt lucta · vel
motusqꝛ ibi frequẽter ſe moueãt. Dł oꝛ
a pale dea paſtoꝝ· in cuius honoꝛẽ pᷣmo
fuit celebꝛata. Hel a palude qᷓ vngebant
luctaturi ãteq; haberẽt oleü. Iñ paleſtri⸗

cus.ca. cũ. Et h palęſtrica. cę.q in paleſtra

luctat᷑. Et qꝛ ad palęſtrã foꝛtes vocabat᷑:
ideo palęſtrica qñq; pꝛo foꝛti ponit᷑ ᷣm
Hug. Papias vvo dvicit: Halęſtra gręce
lucta. vbi athletę exercẽt ſe: Auctatio ꝗ fit
iu gymnaſio.Et coꝛ.mã. Dñ Duidi in

j6e epi. Aut fera nos retinent aut vncta
dona paleſtrę.
Palimbachius. bachij. idẽ eſt qð antiba/⸗
chius ·ſcilʒ pes cõtrarius bachio. Conſtat
eni ex pmis vuabo longis. tertia bꝛeui.
vige.S. in antibachius.
Palin.i.iteꝑ.Itẽ palin.i.motus:vel mobi/
litas. Item palin.i.lucts.
DPalinodiũ.dij.dẽ a palin.qð ẽ iteꝝ.⁊ oda
qð eſt cantus.vel laus.Et palinodia di/
cunt᷑ laudes iteratę vel cantus iterati. Iñ
palinodius.dia.din.i.iterũ cantatus vel
laudatus. Et h palinodicus.Ci.qͥ palino/
dia facit· vel dicit.
Haliſcus.ci.dẽ a palin.i.iterũ:quaſi iteruʒ
veniẽs · vel qſi iteru nat. Oñ paliſci victi
ſũt duo filij Jouis Etnęq̃ſi bis editi:qꝛ
ſemel de matre. poſtea iterũ de terra.bm
poetas Hñ Ouidi in. Se meta. Stagna
paliſcoꝛũ rupta feruetia terra.
Paliſma.mat.locus luctęi vꝛ a palęſtra.
Haliurus.ri.carduus eſt ſpinoſus.⁊ aſpri
mus. De qͥ habet᷑ Iſa.ʒ3 42 Papias etiaʒ
dicit Oaliurꝰ herba aſꝑrima ſpinoſa.Et
ꝓd.ꝑe.MHñ Virgili in bucol.Carduus ⁊
ſꝓinis ſurgit paliurus acutis.
Palla.lę.fę.ge.quadrũ palliũ mulierũ de/
uctũ vſq; ad veſtigia:affixis in oꝛdine
gẽmis · dicta ſic a palin.i.a mobilitate ꝗ
circa finẽ eſt huiꝰ indumẽti. Hel qꝛ vᷣgis
vibꝛãtibus ſinuata criſpet᷑ Oel oꝛ pãnus
quadrus qͥ tegit᷑ oꝛnat altare.
Pallas.dis.fę.ge.dea belli ẽ.⁊ dĩ a palin.i.
a motu? excuſſione haſtę. Del oꝛ pallas
a pallone inſula thꝛacię vbi nutrita fuit.
Bel q pallantẽ gigantẽ occidit·ꝗq ⁊ mi/
nerua d· q̃ſi moꝛtalis· vel q̃ſi minus va/
riarũ artiũ · qꝛ fuit iuẽtrix multoꝝ ĩgenio/
rũ.vt dicũt.Et a pallas h̊ palladiũ.dij.
imago vel ſimulacrũ palladis. Et palla/
dius.dia.diũ.ad palladẽ ꝑtinens.
Hallex.icis.coĩs ge.i.adulter vel inuenis.
Pallidus da.dũ.qͥ habet palloꝛem · defoꝛ/
matus abiectus vultu. oiuerſi colon vĩ
a palleo. les. Iñ h̊ palliditas. tat. Et ẽ ſi⸗
gnũ amon palliditas. ODñ qͥdã. DPallida
furtiuũ facdes maniſfeſtat amoꝛ.
PHalliũ.lij.dẽ a palla.qð eſt pallinʒ. Et eſt
palliũ qͥ miſtrãtiũ ſcapulę tegũt᷑.⁊ vt vũ
miſtrant expedite diſcurrãt. Oñ Plautꝰ.
Siqͥd facturꝰ es appende ĩ humen palliũ
⁊ꝑgas q;tuũ valet tuoꝝ pedũ ꝓmptitas.
VBel oꝛ palliũ a pellibus vñ fiebat pᷣmũ.
Sʒ modo dĩ palliũ quoddã gen panni
r 2

exſerico. Et qlibet mãtellus. Iñ palliolũ

li.dimi.i.paruuʒ palliũ.Et palliatꝰ.ta.tũ

i.palliũ habẽs· vel pallio indutus. PHõt

etiã palliatus deriuari a pallio.as. Et tũc
palliatus.i.pallio tectus:ul occultus·co/
opꝑtus.vt Iſte habet ꝓ̈ba palliata.i.oc/

cultacoopta. Et pqucit pmã palliu. Oñ
ARuianꝰ. Exiguo ꝑu circũdãs pallia collo

Halloꝛ.lor.mal.ge.i.defoꝛmitas/timoꝛ.
Palma.mę.oꝛ a pando.dis.quaſi panſa.⸗⸗
extenſa. Eſt eni palma · manus extẽſa ·ſcilʒ
extenſis ſiue expaſſis vigitis explicat.
Cui cõtrarius e pugnusſcilʒ man digit
cõtractis ⁊ claulis.Eſt g& palma extenſa.

Pugnus vvo claulſus. Ite a palma manu

dẽ hęc palma.mędã arboꝛq; ad manus
victoꝛs oꝛnata e.vel q;ꝛ oppaſſis ẽ ramis
ĩmodũ palmę hoĩs: Eſt eni arboꝛ ĩſignis
victoꝛię ꝓcero decoꝛoq; vꝓᷣgulto:viutur⸗/

nis etia veſtita frõdibꝰ folia ſua ſine vl/
la ſucceſſione conſeruãs. Mãc gręci phę/

nicẽ appellant.q; viu vurat:ex noie auis
illius arabię ꝗ multis annis vinere ꝑhi/⸗
bet. Quę vu in multis locis naſcat᷑nõ tñ

in oibus fruct pſicit maturitatẽ. Frequẽt᷑

autem in egypto ⁊ ſynia. Bola hec arboꝛ

vulgo fulmiari mime credit᷑. Fructus aut

eiꝰ actyli dicũt᷑ad vigitoꝛũ ſilitudinẽ.
Itẽ palma dꝛ victoꝛia:q; palma arboꝛe
victoꝛes coꝛonabat᷑. Iñ ha hęc palmalis
Thoc le.Et palmoſus.ſa.ſũ.i.victoꝛioſus
triũphalis/aĩoſus.Et h̊ palmariũ.rij.pal

mępᷣmii.Et dẽ palma·q̃ſi pacis almaqꝛ

a victoꝛibus ferebatur.⁊ eſt etymologia.

pugnus ·ſicut dicit ꝗdã glo. Jſa.ao. Iſi

palmulus.li.maſ.ge.vimi.i.puus palmꝰ.

Palpebꝛa. bꝛę.fę.ge.i.ſinus oculoꝛũ.⁊ dẽa
palpo.pas.q;ꝛ palgebꝛęſꝑ mouent᷑ pilis

in oꝛdine aſtãtibꝰ ad eoꝝ munitione. Et

cõcurruũt ideo iuicẽ·vt aſſiduo motu reſi⸗
clant intuitũ. Iñ palpebꝛoſus.ſa.ſij.i.ma⸗
gnas habens palpꝑebꝛas.⁊ coꝛ.pe.
Halpo.ponis.qui palpatvt cæcꝰ.· Hel pal

ſo dꝛ adulatoꝛ. Hnde.Palpo manu tra-

ctans.⁊ palpo vocat᷑ qdulans.
Paludamentũ.ti.n.s.qdã veſtis regum ⁊
imꝑatoꝝ.qᷓ vtebatur rex vel imꝑatoꝛ ad

oſtendẽdũ bellũ in ꝓximo eſſe futun oꝛ

a palã:q; tũc oĩbus fiebat etiã palã ⁊ ma
nifeſtũ bellü in ꝓximo eſſe futurũ.ñ pa/
ludatus.ta.tũ.⁊ paludamẽtatus. ta.tũ.i.
paludamẽto idutuł paludamẽtũ hñs.
Halüũbes.bis.maſ.ge.i.ſilueſtris columba
ꝗ in arboubus nidiſicat. SGʒ coluba quęĩ
domibus. Et dicũt palubes a pabuluũ/q:
ſüt foꝛtes pabulo. eaut vicut᷑ palũbes
Iſi parcentes lubis/ſicut colũbęcolentes
lubos · etymologia ẽ. Inuenit᷑ etiaʒ h̊ pa/
lubus.bi ꝓ pullo palubis. HPñ Perſius.
Aut cur nõ potius teneroq; palũbo. Iñ
palumbinus.na.nu. m Hug.

Halus. paludis. Ig. ge. v a pales dea pa⸗

buli.q; paleã.i.pabulũ nutriat iumẽtoꝛũ.

Inde paludoſus.ſa.ſũ.Et hic ⁊ hęc palu/

exiſtẽs al creſcẽs. Et paludanus.na.nũ.

ſtris ⁊ ̊ trę.ſimilis Fipaudn in palude

paludi imixtus.vel in palude moꝛãs.Et
ꝓdudit lu. DPñ Aucanus. Cuta fruge tri/

☛ 2½

conos addit nil leſa palnude.
Halus.li.dꝛ ſudes ułlignũ qð terręinfigit
in vineis.⁊ dꝛ a palã ·q; in aꝑto ſigit᷑. Iñ
paxillus li.vimi.i.paruꝰ palus vineag.

Pñ.alma manꝰ.palma ẽ arboꝛ:victoꝛia
palma. Dalma notat laudẽ.belli victoꝛia
NHPalmes.mitis.maſ.ge.dẽ ramus (fin.
vitis vbi vua naſcit᷑.⁊ dꝛ a palma ꝓpter

S

fęcunditatẽ coꝛ.mi.in obliquis.
Palmetũ.ti.locus vbi palmęabundant⁊
creſcunt.

Palmula.lę.dimi.eſt a palma.Et palmula
etiã eſt extrema latitudo remi.qꝛ extẽſacẽc

ad modũ palmę.Et palmula ẽ inſtrume/
tũ ruſticoꝝ in area ci tribo vel q̃ttuoꝛ vel
etiã pluribus ramiseo ꝙ habeat ramos
extenſosſicut palma digitos pm Hug.

Et ap.oic Malmula extrema latitudo

remi:qua mare ĩpellit᷑. Oalmula guberna/
culi pars ima.
Palmus.mi.mal.ge.q̃dã mẽſuraſcilʒ pal/
mę.⁊ vꝛ a palma ꝓ manu. Et eſt palmꝰ a
pollice vſq; ad minimũ vigitum extenta
manus. Bugillus ꝓo eſt cõtiactis digii

2

Hamphilus.li. interpᷣtat᷑ totuſ amoꝛ.⁊ coꝛ.

pe Bñ.Hamphile tolle manusmale nũc

offendis amicam. Jac; redit anus Pam/

pPhile tolle manus.

. .

Hampinus.ni.foliũ vitis.⁊ dia palmes.
eo ꝙ a palmite dependeat. Iñ pãpineus

nea. nen.qð totũ ẽ de pãpinis.Et pãpi/

noſus.ſa.ſũ.qð eſt plenũ pãpinis.Et coꝛ.

pi Onde Huidius. Mõ hic pampineis
amittit᷑ vitibus vlmus.

Han gręece. latine vꝛ oẽ. Iñ h̊ pan panos

dictus eſt qͥdã deus paſtoꝝ:quẽ in ſilitu/
dinẽ naturę ſoꝛmauerũt.q; volũt eũ rex⁊
totiꝰ nate deũ eſſe. vñ pan q̃ſi oĩa dicũt.

PHanates · herba eſt ex qua ꝓfluit ſuccusq

7 panatus vicitur.

— ——. J-

ue

non,!
usain,
dumnkls
honee
4 1
Pahel

Manntn,

egm
orad
md
ä
pobuli
tpali;
nipe,
esdenßn
uſiugen,
munnti
ulul
nugin/

ipames
piphhens
Crpipr

pen d
iien
ſou dialt,
tſucws

Pancelenos dĩ a pan/qð eſt oẽ.⁊ celenos

qð eſt lucens.⁊ di pancelenos:quo noĩe
ꝛ luna in plenitudineq̃ſi tota lucens.
Pancrariu.rij.n.s.genus eſt ſpectaculi.vt
fieri ſolet ab his qͥ cũ beſtijs congrediunt᷑
ferociſſimis.⁊ dĩ a pancracioꝛ.ar..
DPancra.crę.i.rapina.

Pancraciũ.cij.i.toꝛmẽtũ ·ułflagellũuł qͥdã

ludus qͥ fit ſubtrahendo aliqͥd de manu in
manũ. HNel pancraciuʒ eſt colluctatio cũ
fuſtibus.vel locus lignis circũdatusin qͥ
certo oꝛdine ſtãt pugnãtes.vt i pugilibꝰ
videmus. Glo.eſt in.l.qua actione.S. ſi
quis in colluctatione.ff. ad.l.aquil.
Pancrus.cri.lapis varius:pene ex oĩbus
coloꝛibus cõſtans.⁊ dꝛ a panqð eſt oẽ.
OPandecta.ctę.tę.ge.liber ola ferens ⁊ cõti/
nens · ſicut totũ coꝛpus legis:vel vetus ⁊
nouũ teſtamentũ bhm Mug. Papias vi⸗/
detur dicere: Pandecter.
Sandicularius.rij.maſ.ge.homo hians et
toto coꝛpoꝛe oſcitans.⁊ dꝛ a pando vis.
Handona.nę.quędã poꝛta apud Romãgꝗ
ſemꝑ pandebata dicit᷑a pando dis.
Pandox.cis.i.ebꝛioſus·vel guloſuslecca⸗/
toꝛ qͥ ſo pandit oꝛa ꝓpr᷑ eſcas.⁊ di a pãdo
dis. Iñn pãdociũ.cij.i.leccacitasulł ebꝛio/
ſitas · taberna · vel caupona.
PHanduca.cę.fę.ge.genus eſt oꝛgani.
SHandus.da.dũ.i.curuꝰ. ⁊ dꝛ a pãdo.dis.
Sʒ pandũ ꝓpꝛie eſt qð virigit capita in
inferioꝛẽ partẽ. Curuũ qð in ſuꝑioꝛẽ. Dẽ
tñ curuũ põt eſſe pandũ.⁊ ecõuerſo·diu/
ſis eſtertihug. g pandulus.la.liũi.i.ali/
quãtulũ curuꝰ. Et ↄponit᷑ repãdułꝰ.la.li.
Hanegyriſta.coĩs ge.i.laudis decãtatoꝛ.
Panegyricus.ca.cu.i.laudãdo decãtatus.
Iñ panegyrice.i.laudantlaudabilit.· Et
Hᷣ panegyriciũ.ci.ſcilʒ licẽcioſũ laſciuioſũ
genꝰ oicediĩlaudibꝰalicuiꝰ. In cui ſpecie
7ↄpoſitiõe hoĩes multmẽdacijs adulat᷑.
Paneta.tę.ↄ.p.qui vel quęfacit panem.
Sanphagius.gia.giũ.dꝛ q̃i oĩꝛa comedẽs
7 dẽ a pan. qð eſt oẽ.⁊ phagin/qð eſt co/
medere Oñ ⁊ panphagi dicti ſũt quidã
hoĩes in ethiopia ·qᷣbus eſt ceibo oẽ quod
mãdi põt.⁊ oĩa foꝛtuitu gignętia.
PHangitoꝛiũ.rij.n.s.locus vbi multi ſimul
canũtſcilʒ choꝛus.

PHaniceus.cei.maſ.ge.⁊ H̊ panicea.ceę.qͥ uł

ꝗ facit panẽ.⁊ dꝛ a panis.Et paniceꝰ.cea
ceũ.ad panẽ ꝑtinẽsuł de pane exiſtẽs · ſic
dicimꝰ paniceas mẽſas:quę ad panẽ co/
medendũ parantvel quę fit de pane.

Haniciũ.cij.qddã gen ãnonęa dẽ a panis
q; in qbuſda locis eo hoĩes ſuſtentat᷑ vice
panis.vnde ⁊ dicitur panicicũq̃ſi panis
viciũ qꝛ vice panis fungit ſm quoldam.
Paniculus.li.dimi.i.paruus panis.
Panifex.cis.coĩs ge.qͥ ułꝗ facit panẽ.Idẽ
7 paniſic. ca. cũ Ba.Aegi6 Filias q́ʒ
Veſtras faciet ſibi vnguentarias.⁊ foca/
rias ⁊ panificas. HH
Panificii.cij. locus vbi panis fit·uł factio
panis.vel artificiũ piſtor d a panifico
Panisſicina.nę.ſilr dꝛ locus vbi fit panis.
PHanis.panis.maſ.ge.dꝛ a pan.qð ẽ oẽq;
cũ oĩ cibo apponit᷑ ulłqꝛ oẽ alal eũ appetit.
Itẽut dꝛ in hiſtoꝛijs ſuꝑ Exodũ.Hanes
ꝓoſitiõis vocant᷑ duodeci panes acimi
de ſimila mũdi valde:qͥ ponebãt᷑ ſuꝑ mẽ/
ſam ſeni altrinſecus.⁊ cõſtabãat ſinguli de
duabꝰ decimis ephi.⁊ ſingulis ſuppone/
bat᷑ p atena aureaa ſuꝑ patenã pugillus
thuris. Joſephus dicit:hialas aureas
ſuperpoſitas plenas thure. In diluculo
ſabbati recẽtes et calidi panes ĩxonebãt᷑
menſę.⁊ erãt ibi imoti vſq; ad ſabbatum
ſequẽes.Cũc illis ſublatis ⁊ thure incenſo
ſuꝑ altare· noui cũ alio thure ſbᷣſtituebãt.
Sublatos vvo ſoli ſacerdotes comede/
bant· vñ ſacerdotales vicebant᷑ Mel etiã
ideo q; ut ait Joſephꝰ oñs ſceꝑat ꝙ ſoli
ſacerdotes panes illos foꝛmarent.⁊ coq;/
renta ponerẽt in mẽſa: tollerẽt. Picebat᷑
etiã panes ꝓpoſitiõis:qꝛ poſiti erãt coꝛã
vño ĩ memoꝛiaʒ ſempiternã vuodedc tri/
buũ filioꝛũ iſrael.vel poꝛro poſiti.i.a lõgo
tẽpoꝛe poſiti:quia ꝑ totã hebdomadãvel
inęternũ ꝑ ſucceſſionẽ ponendi.
Pannoſus.ſa.ſũ.i.cincinoſus:vilibꝰ pãnis
indutus. Itẽ pãnoſus põt dici plenus ⁊
abundãs pãnis.Iñ hęc pãnoſitas.tatis.
PHanucius.cia.ciũ.i.pãnoſus· vilibꝰ pãnis
indutus dẽ a pãnus.Et hęc pãnucia.cię
dꝛĩ gda veſtq; ſit ð diuũſis pãnis abſciſſa
Pannꝰ.ni.maſ.ge.vꝛ a pan·qð ẽoẽ· qꝛ ab
oĩ hoĩe appetit᷑. Iñ panniculus.li.imi.i.
Hanociꝰ.cia.ciũ.oꝛ a pan.qd (ꝑuꝰ pãnꝰ
eſt oẽa ota vel oti:qð eſt auris.Et ſut pa
nocij m qͥdãapud ſcythas quidã hoĩes
menſtruoſi ci diffuſa magnitudine auriũ
vt oẽ coꝛpus ex eis contegant.
anſelenos.i.tota lux noctj ſcilʒ luna ple/
na vel pleniluniũ. dicit᷑ a pan.quod eſt
totũ ⁊ ſelenos:quod dicitur lux noctis.
Panſus.ſa.ſũ.i.aꝑtus.extenſus. diffuſus·
ſcilʒ qui ambulat nudis pedibus.
r 3

Pantapoles grece · vꝛ negociatoꝛ qͥ multa
venditqui latine ſeplaſſarius dicitur.

Hanther.theris.actõ pantherẽ vel ra. Et H

panthera.rę.pe.pꝛo.genꝰ lupi.⁊ d a pan.

qð eſt oẽ· eo ꝙ oiuʒ aĩaliũ ſit amicus niſi
ꝛaconis.uł q; in ſui genen ſocietate gau/

deat: ad eandẽ ſilitudinẽ qͥcdqͥd accipit

Pantheus.thei.deus in ſe oia re/ (reddit.

Eſentãs.⁊ vꝛ ꝗa pan/qð ẽ oẽ ⁊ theos deus.
qſi oiuʒ deus. Idẽ qͥ ⁊ pan. Et h pãtheuʒ
vel pantheon . tẽplũ illius dei · vel tẽplum
oĩbo vijs ↄſecratũ·ſicut ẽ tẽplũ oĩuʒ ſcõꝝ

Et ut fert. romani cũ vniuſo oꝛbi vñarẽt ·

qddã tẽplũ maximũ ↄſtruxerũt · in cuius
medio ſuũ idolũ collocãtesoiuz ꝓuiciaꝝ
ſimulacra ꝑ circũitũ ſtatuerũtreſpicieẽtia

rectj vultibo idolũ romanoꝝ.Si qñ autẽ

aliq; ꝓuicia rebellaretↄtinuo arte diabo/
lica üliꝰ ꝓuĩcię ſimulacrũ idolo romanoꝝ
poſterioꝛa voluebattãq; inuens ꝙ ab er
dominio receſſiſſet. Cõcitati g̊ romani ad
ipſam ꝓuinciãcopioſũ exercitũ deſtina/
bãt.⁊ ipſaʒ ſuo dominio ſbᷣiugabãt. Deꝝ
nõ ſuffecit romanis:ꝙ oĩuʒ ꝓuiciaꝝ ſimu/
lacra in vrbe ſua haberẽt · qͥnpotiꝰ fere ſin/
gulis dijs tẽpla ſingula cõſtruxerũt· tãq;
q eos oiuʒ ꝓuiciaꝝ victoꝛes⁊ dñios effe/
llſſſent:ſed qꝛ oĩa idola tẽpluʒ ibi habere
nõ poterãt: ad maioꝛẽ ſuę veſanię oſtẽta/
tionẽ· vnũ tẽplũ cęteris mirabilius ⁊ ſub/
limius in honoꝛẽ deoꝝ oiuʒ erexerũta pã
theon qð ſonat oĩ dei nũcupauerũt.Pon/

tifices eni idoloꝝ ad maioꝛẽ populi dece -

ptionẽ finxerũt/ ſibi a Cybele ·quã oĩuʒ
deoꝛũ matrẽ appellabãt fuit imꝑatũ.vt ſi

Papas.pantis.i.gnartio·q;ꝛ circa culinas

papando incedit. DPel papas dꝛ pęda/
ogus cui infantis viſciplina cõmittit᷑.
ñ Juuenalis.Cimidus pᷣguſtat pocula

papas. Sʒ h̊ papas.atis.dꝛ gręce qdã

genus lini candidiſſimi molliſſimi.

Papauer.ueris.neu.ge.herba eſt ſõnifera.

De q̃ dicit Hirgiliꝰ. Qetheo ꝑfuſa papa/
uera ſõno. Soꝑoꝛẽ eniʒ languẽtibo facit.
Et alia eſt vſualis alia agreſtis·ex q̃ fluit
ſuccꝰqui apion appellat᷑. Et Pap.addit:
PHapauer ſiluaticiũ.i.agreſte cũ aceto tri/
tů.⁊ fronti iĩpoſitũ·ſedat doloꝛcẽ. Succus
vxo eius ſi frontẽ ex eo ꝑungas ei q vigi/
lias patit᷑· ſõnũ cũ ſopoꝛe adducit.
Paphus.fę.ge.inſula eſt veneri cõſecrata.
Iñ paphius.phia.phiũ.q ſępe inuenit᷑
ꝓ venereus.rea.ren. Et inde quędã oliuę
dicunt paphię
Hapia. fę.ge.admirabilis ciuitas: dicit᷑a
pape. Iñ ha bec papiẽſis.⁊ ſe. Et vicit

FPopiaecipanpinnaie golſoiſehet
Hapias.pię.nomẽ cuiuſdã auton (ticinũu.

⁊ cõſequenter libꝛi ſui:ſiue voluminis.
Papilio.onis.fę.ge.auicula ꝗdaʒ ꝗ in ſuo
aduẽtu meret᷑ admirationẽ. Pe qua dicit
Aſidoꝛus.j⁊etymo.Dapiliones auicule
ſunt q maxime abũdat floꝛeẽtibus maluis

faciut naſci vermiculos de ſtercoꝛe ſuo q́ᷓ

ſimili noĩe nũcupant᷑. Et addit Papias:
Paeęauiculę lumie accẽſo cõueniũt⁊ circũ/

uolitantes · ab igne ꝓximo interire cogũt᷑

papiliones dicut᷑ tentoꝛia ad ſimili⸗
idine illius auis volantis.

Papilla.le.fę.ge.eſt caput mãmillea dicit

te oibus gẽtib vellẽt victoꝛiã obtinere: a papo. pas. q; pueri eã quaſi papãt duũ
filijs ſuis templũ magnificũ fabꝛicarent. lactent. Mamilla enim eſt oĩs eminentia
Pantomimus.i.pꝑ oĩa ioculatoꝛa dꝛ a pan vberis. Sʒ papilla eſt illud bꝛeue vnde

vel panton.i.oẽ.⁊ mimus.

Panꝰ.ni.maſ.ge.virgula illa circa quã tra⸗

ma ĩuoluit᷑a vꝛ a pannus·quia eo pannꝰ

texitur Idẽ ⁊ cannellus dꝛq; ⁊ de cannis
ſit ĩ buſdã locis. Onde Aucilius. Inten/

tus monſtret rectus ſub tegmine panus.

Inde h̊ panucula.lę.dimi.nauicula tex/

tricũ·q; eius diſcurſu panni texuntur.

NPapa papę.i.admirabilis:maioꝛ pater ⁊

cuſtos: dꝛ a pape.qð eſt interiectio ad/
mirantis:quia vices dei gerit in terris.Et

vicarius illius eſt:cuius eſt terra ⁊ pleni -/

tudo eius. ctua. de deci.et. ix. q.iij. cuncta
ꝑ mundũ. e aũt vꝛ papa·q̃ᷓi pat᷑ patrũ

etymologia eſt. Iñ h H̊ papalis.⁊ H̊ le.

T hoc papale.lis.Et h̊ papatus.tus,.tui.

lac trahitur. Et coꝛ.pa. Onde Dirgilius.
Haſta ſubexertã tonet plata papillã.

Hapyno.onis.ẽ loc in qͥ creſcut papyri.
Pap yrus.ri.fę.ge.pe.pꝛo.quędã herba vxel

— * —

genus iñci. vt dicũt. Et dꝛ papyrus· q̃ſi
parãs pyr.i.ignẽeo ꝙ in cęreis? lampa/

dibus ponit᷑ ad ardendũ. Dicit᷑ etia hec
papyr charta bombicinata · ſiue bombi⸗
cina. Iñ papyrꝰ. ra.ru.ad papyrũ ꝑtinẽs

vel de papyro exiſtẽs.z etiã papyrius

ria. riũ. ꝓ eodẽ. Mñ Jſa. 3e Queę mittit ĩ
mare legatos.⁊ ĩ vaſis papyrijs· vel pa/
pyri ſuꝑ aquas.In vaſis papynijs... in
nauibꝰ de papyris.i.incis:qͥ papyri tan/
te ſunt magnitudinis ſm hiſtoꝛam Alle⸗
xandri vt naues ſiãt ex eis. Hel in vaſis

2- — — —8,.— — E=

— —
— —

S =

Peead

papyrijs.i in chari de papyris factis.qᷓs
egyptij ꝑ legatos mittebat ouobꝰ tribu/

bus eütes ſuꝑ aq̃s. DHel ĩ vaſis papyrijs
i pyxidibus de papyro factis· in quibus

continebantur vel deferebant epte miſſe
ab egyptijs ꝑ legatos ad exhoꝛtanduʒ et
animandũ ouarum tribuũ iudęos.

Papula.lę.ſicut dicit Iſidoꝛusẽ ꝑuiſſima

cutjerectio circidata ruboꝛe: ⁊ iõ papula
icta ẽq̃i papilla. Hug.aũt dic. Papu/
la ẽ carbuculꝰ. Süt eni papulęminutiſſi⸗
ma vlcera ꝗ naſcũt᷑ alicui in cute.⁊ doloꝛẽ
afferũt ſcabiẽa ardoꝛẽ. Dñ Pirgiliꝰ in
geoꝛ. Ardẽtes papulę atq; imũdis olẽtia
ſudoꝛ Mhẽbꝛa ſeq̃tur ⁊c. Jñ papuloſus.
ſa. ſ.i.papulis plenus. Iñ papuloſitas.
tatis.i.pler itudo ⁊ abũdãtia papularuʒ.
Et papulẽtuſ.ta.tũ.in eodẽ ſenſu.Iñ hęc
papulẽtia.tię.idẽ qð papuloſitas.

Par.par.deriuat᷑a paro.raſ.q;tũ ad vocẽ

Hq;tũ ad ſigtionẽ a cõparo.ras.Dꝛopꝛie

eni pares ſut qͥ int ſe cõparari poſſũt. Jã

parit᷑ adua h paritas.tat. Et cõwoit᷑ par:
Cõpar.pari.coeqlis· cõſilis.Diſpar.ris.
i. diſſilis. Impar. rli.nõ ſilis nõ par. De/
par. ris.i.ſeoꝛiũ a pari.i.diſſitis. Suppar
ris.i.ſubiectᷣ pari. Iñ diſparitas cõpa/
ritasĩparitas ſeparitas.ſupparitas. Et ẽ
par.oĩs ge.cũ ſuis cõpoſitj.⁊ coꝛ.pa. Dñ

Duidiꝰ epi.Si qᷓ̃ voles apte nubẽ nube

pari. Inuenit᷑ etià h̊ par par tm̃ ĩneu.ge.
vt vnũ par boũ ·duo paria caligarũ.
Para ·ppoſitio gręca eſt.i.iuxta vel apud
l re · vel pꝛeter. vel tranſ.
Parabola · ſicut dicit Donatus ·ẽ rerũ gnẽ
Diſſiłiũ cõpatioa dĩ a para:qð eſt iuxta.
⁊ bole · q eſt ſnĩa ·q̃i ſiitudo ſiue cõꝑatio
ex diſſilibus ſũpta iuxta ſniaʒ.vt cũ ſemẽ
ponit᷑ p euãgelio · leo ꝓ chꝛiſto. Semẽ eſt
bũ dei. DNicit leo de tribu Juda ⁊c. Iñ
parabolicus.ca. cũ.i.ſimilitudinarius· vel
parabolis vtẽs. Itẽ diẽ Haß: Baraboleę
grece· latine puerbia vocant · eo i ipſis

ſub cõparatiua ſilitudine figurę verboꝛuzʒ

imagines veritatis oſtendunt᷑.
Parabolaniſũt medici qͥ ad curandũ ęgra
mẽbꝛa vel coꝛpoꝛa debiliũ deputãt᷑· victi
parabolani:a parabola ·qꝛ plura ꝓmittũt
hoĩbo q; faciat.⁊ q; ſepiꝰ vtunt᷑ pabolis.
vt. C. de epia de.l.ꝑabolani.vbitex.pa/
Paradeſis gręc · (rabolani qui ꝛc.
latine dꝛ aduocatio vel cõſolatio.

Paracdletꝰ.ti.maſ.ge.i.cõſolatoꝛ.⁊ dĩ ꝗ pa/

radleſis:qdẽ ↄſolatio.Et ſᷣm h̊ ſpũſſancx

dĩ paradlet.i.cõſolatoꝛ:qꝛ ↄſolat᷑ nos in
oĩbus anguſtijs noſtris. Itẽ paraclet.i.
aduocatus.⁊ dꝛ a paracdleſis· qð ẽ aduo/
catio. Et ſm h̊ cõuenit filio· q; ipſe ꝓ no/
bis interpellat apud patrẽ.Hõt etiã ſpi⸗
rituſſanct' cõgrue vici paraclet᷑.i.aduo⸗
cata cõſolatoꝛq; ꝓ nobis aduocata nos
Haradigma·eſt ꝓpoſitio vel (conſolat.
enarratio exẽpli hoꝛtãtis:aut deterrentis
Hoꝛtantis · ut Helias hõ erat ſilis nobis
paſſibilis.⁊ oꝛatiõe oꝛauit vt nõ plueret
ſuꝑ trãa nõ pluit.Deterrentis.vt In illa

hoꝛa q fuerit in tecto ⁊ vaſa eius indomo

nõ deſcẽdat tollere illa ⁊c.⁊ dꝛ a para:qð
eſt iuxta.⁊ digma.qð eſt dignitasulno/
men · vel decus laus:⁊ gloꝛia.
Paradiſus.ſi.maſ.ge.eſt locus in oꝛientis
partibꝰ cõſtitutcuiꝰ vocabulũ ex gręco
in latinũ vvᷣtit·hoꝛtꝰ. Doꝛro hebꝛaice eden
dẽ qð ĩ noſtra lingua delitię ĩterptat᷑·qð
vtrũq; iñctũ facit·hoꝛtũ delitiaꝑ.Eſt eniʒ
oĩ genere ligni pomiferarũ arboꝝ cõſit ·
hbñs etiã lignũ vitę·nõ ibi frigusnõ eſtus
E ꝑpetua aen tẽperies. Ex cui medio fons
ꝓrũpens · totuʒ nemus irrigat: diuidit᷑in
q̃ttuoꝛ naſcẽtia flumia. Cuius loci aditus
poſt peccatũ hoĩs intercluſus eſt.
Haradoxusxi.i.admirabilis dꝛ a paro
as.vel para pᷣoſitionẽ gręca:qð ẽ advel
iux doxa gloꝛia·q̃ſi ꝑat ad vanã gloꝛiã
huiꝰ mũdi. Iñ h̊ paradoxa.doxę.mulier
talis. Et adiectiue põt dedinari parado/
xus.xa xũ.Dñ qͥdã liber Cullij intitulat᷑:
Tullius de paradoxis:q in eo tractat de
paradoxis. Et dicũt᷑ ibi paradoxa dicta
vel ſnię ad mũdanã gloꝛiã ꝑtinẽtesquaſi
laudes gloꝛioſęułparatę. Iñ h̊ parado/
xia.xię.talis gloꝛia vel laus.
Harafernalia bona uł res parafernales di
cũt᷑ res qᷓs mulieres iuxta dotẽ inferũt in
domũ viri:a para·qð eſt iuxtaa ferna.qð
eſt dos · vel donatio. Iñ parafernale vicit
qcqͥd mulier habet vltra dotẽ vndecũq;.
Et ſi ẽ ↄſuetudo põt talia retinere pꝛo ſe·
nec maritus debet ſe de his intromittere
muliere iuita · vom Hoſti. de do dong ꝓpt
PHaraphꝛaſtes.tis.mal.gc.i.loquax.(nup.
7 dĩ a para.qð eſt iuxta.uła paro.ras.⁊
phꝛaſis ·q̃ſi iux loq̃lã·vel locutionẽ ulpa
ratus.i ꝓpmptus ad loquẽdũ. Hel para/
phꝛaſtes dꝛ ꝓpe nõ dilertoꝛ.nõ bonus.
malus interpꝛes. Hel ſᷣm qͥſdã dãqͥ minꝰ
bene interpᷣtat᷑qͥ ſcilʒ nõ traſfert litterã ex
littera ·Sſenſũ ex ſenſu. Oñ paraphꝛaſtes

locutoꝛ iuxta ſenſũ: ſᷣ nõ iuxta litterã. Pñ
Hieronymꝰ in ꝓlogo reguũ. Del intpꝛetẽ
me exiſtimato ſi grat es.vel paraphꝛaſtẽ
ſi ingratus:q; ꝙᷓ; mihi oĩo cõſcius non ſim
mutaſſe me qdpiã de hebꝛaica veritate.
Paragoge eſt apoſitio gda ĩ fine victio/

nis lrę vel ſyllabę. vt magis p magi. po/
teſtur pꝛo poteſt.⁊ amariter pꝛo amarni.

Hanc alij ꝓparaleſim appellant.
Haragãda·oꝛnamẽtũ pallijuł veſtis qdã.
Paragoꝛia.rię.i.mitigatio.Et paragoꝛia·
oꝛ quędã medicina·quia lenit.

NPHaragraph.phi. vel h paragraphũ. phi

nota ſic ſacta.S. ꝗ apponit᷑ ad ſeparandas
res a rebꝰ.ꝗ in cõnexu occurrũt.⁊ coꝛ.gra.

Haragus.gi.auis mali ominis: vt dicunt.
BHPHarakimenon. vẽ a para:qð ẽad.⁊ kime/

non. qð eſt iacens.⁊ di parakimenon.i.
adiacẽs:qͥ noĩe vocat᷑ apud grecos Rteri⸗
tũ ĩꝑfectũ:qð deſigt rẽ pauloañ ꝑfectãq̃i
adiacẽs tẽpꝰ Ol põt vici paraqmenon.
Paralella.lę.dꝛ a para.q eſt iuxta.Et ſũt
paralellę/lineę ęque viſtãtesqᷓ quis ĩ in-/
finitũ ducantnuq;ᷓ cõcurrũt:qð nõ fieret
ſi vna linearũ ad aliaʒ plus ex vna ꝑte qᷓ;
ex alia accederet.Et h̊ paralellus.li.⁊ hoc
aralellũ.li.circulus ęque viſtãs ab alio.

Et ſüt circuli illi qᷣnq; ĩ ſphera qͥ paralelli

vocant·q̃ſi .que diſtãtes:non qꝛ eq̃lis ſit

diſtãtia int quoſſibet ſibi pꝛoximosᷣ qꝛ
qlibet paralellus a ſibi pꝛoximo ſm oẽs

ſuas partes ęqualiter diſtat.
Paralipomenon gręce dꝛ:quod nos dere⸗/
lictoꝝ ul pᷣtermiſſoꝝ dicere poſſumꝰ: qui/
dã liber eſt veteris teſtamneti ·ſic dictus
eo ea quę in lege vel libꝛis regum ßter⸗

miſſa vel nõ plene relata ſũtin ipſo ſum /

mati ⁊ bꝛeuit explicant᷑. Et vꝛa para.qð

eſt de · vel hter. ⁊ licomenon.i.relictuʒ. Et

acuitur in penul. Oñ Hieronym' in epła
ad DHaulinũ.7? capło. Paralipomenon
liber inſtrumenti veteris epitome talis
ac tantus eſt.vt abſq; illo ſi quis ſcientiã
ſcripturaꝝ ſibi voluenit arrogare· ſeipſũ
irrideat. DMer ſingula quippe noĩa iunctu/
raſq; vꝓᷣboꝑꝝ ⁊ ſtermiſſeę in libꝛis regũ tan/

gunt᷑ hiſtoꝛię.⁊ inumerabiles explicant

euãgelij quęſtiones.

„

Paralyſis.ſis.fę.ge.i.reſolutio·ſcilʒ moꝛbꝰ
quo mẽbꝛa viſſoluunta dꝛ a para.qð eſt

„

rea lyſis ſolutio. Iñ paralyticus.ca. cũ.ꝗ

patit᷑ talẽ infirmitate.
Paralogiſmus.mi.maſ.ge.i.ſophiſtica ar⸗
gumetatio/⁊ vꝛa para:qð eſt iuxta.⁊ lo/

gos ratio.q̃ſi iu rationẽ vel oiffinitionẽ

ſyllogiſmi. Inde paralogiſticus.ca.cůũ.
Paranympha.phę.i.pnuba.ꝗ viro nym/
phaã iugit.⁊ vꝛa para.qð eſt iuxtaa nym
pha ſponſa. Et hinc paranymphus phi.
i.internuncius inter ſponſum ⁊ ſponſam-
ſcilʒ qui viro nympham cõiungit.

Paranomaſiaeit qͥtiẽſcũq; de noie efficit᷑
aliud nomẽ veluti ꝗq da denoĩatio.ut Ce⸗/⸗

rentius in comędia. Mõ inceptio ẽ amã/
tiũ·̊ amentiũ.bm Donatũ.

Haranomeon. eſt cũ ab eiſdẽlitten multa
ichoãt ꝓba ul finiut. vt O Cite tu te tate

tibitanta tyranne tuliſti.vt talis ſit oꝛdo
OCite tante tyrane tuliſti tu te.i.tuipſe
Parapſis.ſidis.tᷣę.ge.i.diſcus. (tãta tibi.
7 a par. ⁊ abſida.qð ẽ lat.⁊ mutat.b.
in.p.⁊ ſcribit᷑ ꝑ ps. Oñ Juuenalis. Qui
multa magnaq; parapſide cęnat. Et dꝛ

parapſis vas quadrangulũ.⁊ quadrila/

triũ ·quaſi paribus abſidis.i.latenibus.
NParaſceue.ues.neu.ge.i.patio cenę.Hoc
noie dicebat᷑ feria lexta ſabbati:i q̃ ppa/
rabant᷑ neceſſania ſabbati hm Hugl. In
biſtoꝛijs aũt dꝛ. Haraſceue gręce latine
ſꝑatio. Sic dicebãat feriã ſextã.q ĩ ea p/
parabãt᷑ neceſſaria ſabbato/ſicut ⁊ in de/
ſerto duplex colligebat᷑ mana. Greq enĩ
admixti iudęi.gręq coutebat᷑ vocabulis.

Paraſitus.ti. vꝛ a parapſis. ſitus quaſiĩ

parapſide ſitus.i.leccatoꝛ.Hel paraſitus

cõponit᷑ a paro.ras.⁊ ſitus.tus.q̃ſi parĩs
i.reꝑñtãs ſitus.i.cõxoſitiões ⁊ geſtꝰ diu/

ſoꝛu.i.ioculatoꝛ:ulł leccatoꝛ qͥ ſcit ſuo geſtu

repſentare geſtus ⁊ cõpoſitiões multoꝛũ.

Bel vꝛ a para.i.iuxta⁊ ſitus veter.q̃i iux
Vtrẽ. Del a para.i.iux.vel apud ſitos.i.
frumentũ.q̃ſi ad aliquẽ frumẽtatus.i.nu/
tritus: paſtus. Mñ ſitoꝛiũ dicit᷑ vas vbi
cibus de frumẽto ſolet reponi. Et a para/
ſitus h̊ paraſitulus.li. imi. Et h paraſi/
taſter. tri. Et hic ⁊ hęc paraſita.tę. Et pa⸗
raſitula.le. oOimi.
Paraſtata.tę.dicit᷑ a par.⁊ ſto ſtas.Et ſũt

paraſtatę ſtipites pares ſtantes quibus

arboꝛ nauis ſuſtinetur.
HPHarca. cę.fę. ge.i.furia infernalis. Et vicunt
parcęa parcendo·ꝑ contrariũ :q; minime
parcũt. Quas tres eſſe voluerũt. Vnã ꝗ

vitaʒ hoĩbus oꝛdinet. Allterã ꝗq contexat.
Tertiã ꝗ rupat. Inapimus eni vũ naſci

mur. Sum cuñ viuim. Deſinim cu inte⸗/
rimus. Iñ h H parcalis G̊ le.vm Mugl.
Paßpß.vero vicit Marcę·fata dicta ſunt a

1

—
— —

+☛ã

Non
g

Nmin
netite
ſtocdo
a
ns
m e
ipy⸗
lune
and
Orgai
mtins
n
o
ncari.
wiui
dſte
uN
mun
ni/
ſape⸗

Etlͤt
guhis

wiu
nn
M,
nunt.
inſe⸗
jnte⸗
Dg
ſrt

paganisqueę qͥdeʒs tria eſſe dict: dotbo ·

lacheſis atropos.victa cata antifraſim·q;
nemini parcut. Onde. Clotho colũ baiu/
lat lacheſis trabitatropos occat.

HPHarcopollex. cis.i.tramelluʒ.⁊ dꝛ a parco

cis.⁊ pollex:qꝛ parcit pollici.
Parcus.ca.cũ.dꝛ a parco.cisa qñq; deſigt
auarũ/qñq; int᷑ auaꝝ pdigũ/plus tñ ac/
cedit auaro qᷓ; ꝓdigo:/ſicut ecõtrariolar/
gus plus accedit ꝓdigo q; auaro.Dnde
qdã. ꝛodigus eſt aĩ vitio retinẽda ꝓfũ/
dẽs.Nargꝰq ſũptus facit ex ratione libẽt
Harcus q retinet qͥcqͥd nõ poſtulat vſus.
Ma retinet cupide:qð res depoſcit auarꝰ.
Et cõꝑatur/parc.cioꝛ.ſimꝰ. Iñ parce.oꝰ.
ſime.adũ.Et cõponit᷑ q;parcꝑparcus.i.
valde parcus hm Hug. Pap.vo dicit:

PHarcc honeſte· moderate:non nimium.

Harcus.i.frugi:qð ẽ moderatoꝛ/ſuatoꝛ.:⁊⸗
abſtinẽs alieno/ſuo cõtentꝰ. Pare nimis
Pardus.i.beſtia varia ẽ (tenaxſoꝛdidꝰ.
2 velociſſima. Iñ cõponit᷑ leopardus vi.
Paręeneticus,.ca.cu.i.monitoꝛius. Vñ ꝗqdã
odę Mꝛatij ĩtitulãt᷑ paręneticę.i.monito/
Parens.tis.duũ generũ.i.pata mat᷑. (rię.
Et facit gtũs plalis parẽtũ. Inuenit᷑ etiã
parentiu:q8 ꝓbat᷑ ꝑ actm̃ pluralẽ qͥ deſi/
nit in. es. vel in.is.qͥ ꝓpꝛius eſt in iũ termi/
nãtiũ gtm̃.Et dicũt᷑ pꝛ ⁊ mat᷑ parentesa

pariẽdo.⁊ nõ a parẽdoqð patetq; pa/

reo pmã ꝓducitſ̊ parens ĩ pdicta ſigni/
ficatione pꝛimã coꝛ MParẽs etiã accipit᷑ p
cõſanguineo · vel affine. Iñ H̊ parẽtela.lłę.
i. cognatio/cõſanguinitas:cõgermanitas
cõtribulitas. Et H̊ ⁊ hęc parẽtalis.⁊ ſ̊ le.
Iñ parẽtalit᷑ adu.Et hęc parẽtalitas.tatj
i. cõſanguinitas. Inuenit᷑ etiã parens.tis
oĩs ge.iobediẽs:a pareo.res:i tuncꝓdu.
pꝛimã.Mñ.Nõ ſum pꝛole parens/nõ ſuʒ
niſi pareo parens.
Parentalis.ↄ.t.⁊ G̊ le.dꝛ a parẽs.Et h̊ pa/
rentalia.liu.vellioꝛuʒ.vies feſtus paga/
noꝛũ cũ ſacriſicabant aiabus parẽtũ·ſm
PHug Hap.vo dicit: Parẽtalia · dies fe⸗
ſti paganoꝛũ ꝓpinquitas.
Parentheſis· eſt int᷑oſita ratiocinatio di/
uſę ſnĩe·. Ot Cneas ( neq; eni patri cõſiſtẽ
mentẽ Paſſus amoꝛ) rapidum ad naues
ſmittit vᷣlchatẽ·bᷣm Monatũ·qͥtiens ſnĩa
inchoateiq; interponit᷑ ꝗlibet ratiocina/
tio parẽtheſis eſt.vt in ᷣdicto exemplo.
Vebuit enĩ vicere. Eneas rapidũ Tccha⸗
tem pmittit ad naues.Et ſic demũ ſubiũ/
gere. Meq; enĩ patrius amoꝛ paſſus eſt

õü

cõſiſtere mentẽ. Mel parentheſis eſt ſnie
intpoſitio qua ex medio remota.integer
ſermo perdurat.vt.Dij ceptis (nam nos
mutaſtis ⁊ illas) Ilſpirate meis.
Parẽticida.vę.pe.pd.qͥ vel quę parentem
occidit. di a parẽsa cedo.dis. Iñ h⁊ H
parẽticidalis: hocle.Et hoc parẽticidiũ
Dij.i.occiſio parentũ.
Haries.et.maſ.ge.dꝛ a par.q; ſꝑ ſũt duo
parietes ulł a latere/uł a frõte qͥ ↄſpiciũt
ſe· alit᷑ ſtructura deſoꝛmis eſſet: coꝛ.pe.in
Parietina.nę.pe,p.ẽ parietũ (ntõa gtõ.
ruina.ſcilʒ vbi panietes ſtant ſine tectoa
habitantibus. Oñ Ecech. 3õꝛ Mõtiboꝛ
collibus vallibuſq; ⁊ deſertis parietinis.
Harietulus.li.dimi.i.paruus paries.
Parilis.lis.o.ta H̊ le.i.ęꝓqlis.ñ parilitas.
tatis.i.’qualitasſimilitudo.
Paris paris vel paridis fuit fili Nnami
qui Helenã rapuit.Et coꝛ.pe.paridis.
NPariſcus.ſci.mal.ge.quęſtoꝛ qui clamat in
foꝛo. dicit᷑ a paro.ras.
Haritonus.ni.pe.coꝛ.i.cantoꝛ qui parit to/
nos. dẽ a pario.⁊ tonus.
Harius.rij. dꝛ a paros inſula.Et q; in illa
inſula marmoꝛ abũdat:ideo qñq; pariuſ
ponit᷑ p marmoꝛeus. Qñq; etiaʒ parius
planus uł albus ad modũ marmoꝛis dĩ.
Vñ iuenit᷑j.ꝑalipo.292 Marmoꝛ pariũ.
Et Heſter p̊. DHario ſtratũ lapidde.
Parma.me.ę.ge.leue ſcutũrotũdũ· oꝛna/
mentũ militare.⁊ dꝛ a paruusqſi parua.
Et glibet leuia arma poſſunt dici parmęęꝭ
q̃ſi paruę. Itẽ parma· dict' ẽ qdã fluuiꝰ a
paruitate. qͥ ciuitas adiacẽs dẽ h̊ par/
ma. mę. Et ẽ ꝓ fluuio ge.maſ.Eᷣp ciuitate
ge. ę. Iñ hic? hęc parmenſis hocſe.

PHarmeus.mei.i.partus means.

Parnaſſus.ſi.maſ.ge.qͥdaʒ mons theſſalię
cuiꝰ ouo ſũt iuga·Circa ⁊ Niſa qbo ſin/
gulis. lLpollo ⁊. Liber colebãt. Mec iuga
a vuobo fribo Citherone Elicone appel/
Haro.onis.maſ.ge,nauis pirataꝝ. (lant᷑.
Parochia. chię.i.adiacens domus dei · vel
incolatus. vel vioceſis Oel parochig eſt
locus in qͥ degit ppłs alicuius ecdeſi? de/
putat ſjm Goff. in ſů. eti. Et parochiarũ
Oiuiſio ĩcepit a Dionyſioxiij.q.j.c.j. Cõ/
ſiſtit aũt ius parochiale in h̊ ßm Goff. in
ſü. e.ti. ꝙ oẽs parochiani in viebꝰ vñicis
⁊feſtiuis miſſam audiãt in ecdeſijsin q̃ꝝ
parochijs habitãt. vt. c. .e. ti. de cõſe. viſ.
I‚ſiqs. Etiã cõſiſtit in decimis ꝑſonalibus
ꝗeccdeſię parochiali debent᷑.xvj.q.j.ſiqᷣs
15

laicus.Et i oblationibꝰ ꝗ dãdę ſũt ſacer/
doti parochiali q ꝓ ppło oꝛare debet x.q.

j.qꝛ ſacerdotes. Et a parochia.d paro/

chianꝰ.na. nuũ.i.ð parochia exiſtẽs. Daro/

chiani etiãa parochij oli vicebãt᷑ qͥ legat

reipublicę iter faciẽtibo neceſſaria ꝑbebãt
Paroemia·ẽ accõmodatũ rebo tẽoꝛiboq;
uͦbin. Rebꝰ ut IRduſus ſtimulu calcitra
u.ſupbis reſiſte. Cẽpoꝛibo· vt Lupꝰẽ in fa/
bula.i. tace. Fert᷑ qʒ ꝙ hõ ſi a lupo pᷣus vi⸗

deat amittit loqla. Oñ lupꝰ ẽifabula/oꝛ
cij aliqs i media locutione tacet.Et ut di/

cũt aliq natales: Lupus ẽ aĩal venenoſũ::
inficit aerẽ aer vo infect veniẽs ad hoĩeʒ
ipſius arterias igredit᷑ vñ loq̃laʒ aufert.

Sʒ ſi homo pꝛius videt lupũ naturaliter

confoꝛtata ideo non inficitur.
Parophoniſta.tę.i.cãtatoꝛ:⁊ dꝛ a paro.as
⁊ phonos/qð ẽ ſonꝰ.q̃i parãs.iicipiẽs cãt᷑
PHarotida.dę.globo qͥ naſcit in aure dĩa
para.i.iux.⁊ ota:qð ẽ aur.. Iñ parotidus
va.dũ.qͥ globos hʒ ĩ aure.⁊ coꝛ.ti.( nꝰ rei.
Paroximiu.i.cõmotio febr.vel etiã alte/
Parricida.ę.di a parenticida.⁊ abijciut
e,et.n. ⁊ mutat.t.in.r.vel dꝛ a patre.vel a
pari⸗vel a patria:ſcilʒ qͥ occidit patrẽ.vel
parẽ· ul porpalt i B ᷓ parricidalł.
⁊B lea ̊ parricidiũ.Et h̊ parricidia.dię.
lex de parricidio.ꝗᷓ ⁊ parenticidia ꝛ pᷣm
SVug. Et vt dicit Pꝛiſcianus parricida

ſiue a pari:/ſiue a pꝛeſiue a parente cõpo/

natur:icẽdũ ẽ parricida ꝑ geminũ.r. Et
Pap.oicit: Parricida ꝓpꝛie dꝛ qͥ parẽtẽ
occidit: quẽ quidẽ veteres parẽticidam
dixerũtqm̃ parricidiũ in qcũq; intelligi
foſſit· cuʒ ſint hoĩes hoĩbus pares.Etnõ
antiqͥ vixerunt patricida dę qͥ patrezʒ
occidit.Hñ.j.Cimopᷣ.inuenit᷑ Gatrici/
Dis⸗ matricidis. Map etiã vicit MHatrici/
Daa parricida qͥ parẽtes occidit.Et h̊ eſt
veñrũ bm antiquos: Nã bᷣm VPꝛiſcianuʒ
modernos dicẽdũ ẽ parricida/ſiue a pari
ſiue a patre · ſiue a parente cõonatur.
Pars parijfę.ge.vꝛ a partioꝛ.tin. MHñ.Si
fuerqꝝ oiuiſoꝛ ꝑticulaꝝ.Mãc diſcas ar/
tẽ maioꝛẽ ſuſcipe ꝑtẽ. Iñ partiʒ adu. Et a
es H⁊ hęc ꝑtialisa h̊ le. Iñ ꝑtialitas.tat.
⁊ ꝑtialit᷑adũ.Et ↄponit᷑ pars.Cõpers.tis
Xpers. tis. Impers. tis. oia oĩs ge.
arſimonia. nię.g. ge.i. abſtinẽtia· ſcilʒ mẽ

ſurã refectiõis nò excedẽs. Et ẽ 9tus hm

Hug· Pap. vo oic: Harſimonia fruga/
litas·tẽperãtia· pcitas/pietas:modica cõ/
Hartha. the.ẽ dã puicia. Iñ (tinẽtia

ct. 2 Darthi 1 medi elamitę.
PHarticeps.cipil.oĩs ge.i.capiẽs partẽcõ/
ſoꝛscõſcius: adiutoꝛ:ſocius. DHñ ꝓpheta.
Particeps ego ſum oĩuʒ timẽtiũ te.⁊ coꝛ/
ripit penultimã.tam in ntõ q; in gtõ.
BParticipiũ.pij.n. Ss.? a particeps: q̃ſi ꝑti
capiũ:.qꝛ ꝑtẽ ſuoꝝ accidetiũ capit a vxbo⸗
partẽ a noĩe. Iñ h̊⁊ participialis h̊ le.
Et dꝛ nomẽ participiale illud qð a par⸗/
ticipio deſcendit.vt amans. amatoꝛtrix.
amatus. Iñ amatio/ſm Pꝛiſcianũ.
Harticula.lę.oimi.i.parua pars. JIñ h⁊ H

particular.⁊ Hᷣ re. Iñ particulariter adu.

beęc particularitas.tatis.
Particus.ci.maſ.ge.i.negociatoꝛ: particu/
las vendens: dicit᷑ a pars.

Partus.tus.tui.act uł paſſio pariedi.⁊id

qð panit᷑i.puer.fetſoboles/pgenies.Et
deſinit vtus ⁊ abltũs plłalis i ubo ad diſ⸗/
ferẽtiã oti ablti de pars part ptibo. Itẽ
part᷑.ta.tũ.qdiectiue.i.acqſit᷑. Vñ Dui⸗/

dius. Nõ mioꝛ ẽ ꝓtus q;ᷓ qrere ꝑta tueri.
Harũculus.li.i.parua nauicula pirataruʒ.

et eſt vimi.de paro.ronis.

.ℳP— »

Paruus.ua.uũ.i.exiguus:modic:inaliduſ

Et cõꝑatur ꝑuꝰ mĩoꝛ mim irregularit᷑.uł
paruꝰ.puioꝛ: ꝑuiſſimꝰ. regularit. Iñ ꝑue
adũ. Et H̊ paruitas.tat. Et paruulꝰ.la. lu.
Et dꝛ paru.q̃ſi paꝑ valens⸗ eſt etymo.
HPHaſca.cę.hebꝛęũ eſta interpᷣtat᷑ tranſitus⸗
dr a phalſe · qſi phaſca.Cũc eni oñs noſt
a moꝛte traãſiuit ad vitã.de mũdo ad pĩeʒ
Paſca eni fuit qñ iudęi ęgyptũ exeuntes
mare rubꝝ trãſierũt.⁊ poſt tranſitũ leticię
canticũ cecinerũt.Et paſca tũc pᷣmũ cele⸗/
bꝛatũ ẽ. Iñ h̊ ⁊ hęc paſcalis.⁊ h̊ le.Et nõ
ꝙpaſca dedlinat᷑ irregularit᷑ pᷣm genꝰ. vel
hm declinationẽ. Cũ enĩ ſit pᷣmę declina/
tionis ĩ.a.deſinẽs:nõ deberet eſſe neu.ge.
Item cũ ſit neu.ge.nõ deberet eſſe pꝛimę
veclinatiõis.cũ deſinat in.a.ꝗ deberet re/
gulariter declinari.hoc paſca paſcatis.vel
hec paſca.cę.̊ modo declinat᷑ cõtra regu/
lã·Hᷣ paſca.cę. Del foꝛte hebꝛea eſt declina⸗

tio. Itẽ paſcha bm aliqs ſcribit᷑ ꝑ.ch. per
oss caſus:Nã apud gręcos ꝑ chi litteraʒ

ſcribit᷑.cuius loco nos vtimur ch. Scom

xo hebꝛęeos ſine.h.videt᷑ ſcribi:cũ a ppaſe

qð eſt tranſitus latine·nomen hoc eſſe vi/
deatur. vt dictum eff.
Paſcilis.lis.malſ.ge.aĩal ul auis ꝗͥ in manu

aſcit.⁊ coꝛcd.
aſcua.cuę.in ſingulari eſt ge.ę. Pñipᷣs.

arthus. tha. thu. ? parthicus. ca. ci. Onñ

E☛ —
= = = =

5
ign
iren
.
Pöi
nyp⸗
be

menr.

i.
ibeb
nadi,

Nth
Hibe

en.

ung

iiicl
Umink
mmios
upig
nt
üen
üch

S

Nen

ſung
Emun,
mute⸗
W
DWR
Nn/
cf
Hiltten
innt
M

munud

ißs

In loco paſcuę ibi me collocauit. Sed in

pli ẽ ge.neu.ſclʒ paſcua.cuoꝝ. Oñ Exech

34² Moõne ſatis erat vobis paſcua bona
depaſci: Inuenit etiaʒ in fęge. beę paſcue
aꝝ.Oñ idẽ ꝓpha in eodẽ capło. Inſuꝑ ⁊

reliqas paſcuaꝝ veſtrarũ cõculcaſtis pe/

dibꝰ veſtris. Idẽ in eodẽ caplo. In mõ/
tibus excelſis iſrael erũt paſcuę earũ.
Paſiphe fingit᷑ a wetis fuiſſe ꝗqdã ſolis fi/
lia.ꝗ cũ tauri amoꝛe fureret Dędalo operã

dãtelignea vacca ĩcluſaad nefariũ iuita/

ta eſt· ex q̃ natus eſt minotaurus.
Haſſer. ſer. auis qdã minuta.⁊ dĩa paruꝰ·
q; paruus ẽ. Iñ h̊ paſſerulus.li.dimi.Et
paſſerinꝰ.na.nũ.Et h̊ paſſerinꝰ.ni.ꝓ filio
paſſer. el oĩ paſſer a patiedo libidinẽ-
qꝛ petulcũ.i.luxurioſũ aial eſt.
Paſſio.onis.fę.ge.dĩ
extaſis eſt paſſio.i.infirmitas. Del vꝛ q̃/
litas nata imutare ſenſũ cito recedens.vt
ira:v ſic capit᷑ in dicamẽto q̃litatjcũ dꝛ.
Tertia ſpes ẽ paſſio uł paſſibilis q̃litas.

Vel vꝛ mor᷑ in ipſo paſſo.ſicut dicimus

calefactio eſt paſſio calefacti. DNel vicit᷑
ꝓpꝛietas · vt riſibile eſt paſſio hoĩis.

BHaſſionariũ.rij liber continens paſſiones

ſanctoꝛũ. vel paſſiones.i.moꝛbos.
Paſſiũcula.le.dimi.i.parua paſſio.
Haſſus.ſa.ſũ.i.ſparſus:diffuſus/patẽs:ex/⸗
Paſſus.ſus.ſui.ſpaciũ ſeu lõgitudo (teſus
qͥnq; pedũ. Et Mercules inuenit paſſus⸗
dicit᷑ a pateo.tes:quia patet ĩ itinere.Iñ
paſſutus.ta.tũ.i.habẽs magnospaſſus.
Paſtus.tus.dicit᷑ a paſco.ſcis.Et h paſta
te. Inde paſtillus.i.imi.quidã paruus
p aſtus ex paſta vbi piſcis vel caro vel
alius cibus indudit Hñ Dꝛatiꝰ. Haſtil/⸗
lus rufillus olet goꝛgonius hircũ.
NPHaſtinaca.cę.fę.ge.quędã herba cuius ra/
Dix fit cipuus paſtus hoĩis.⁊ dĩ a paſco
ſas. Inde paſtinaceus.cea ceũ.

Haſtophoꝛiũ rij. grece cellula latine . tba/

lamus dicitur. vel atriũ templi · vel gaco⸗
phylaciũ · vel paruũ ſacrariũ ãte templũ
Et videtur dici paſtophoꝛiũ·quaſi foꝛis
ſit oſituʒ. Gloſa autẽ ſuper.j.Machab.
ʒꝰ Dicit: Poſtophoꝛia gręcelatine vicũt᷑
thalami vel cubilia in quibus leuitęexcu/
babãt in atrijs domus dñi:quoꝛũ cõme/
moꝛatio fit ĩ vltima viſione Danielis p/
phetę. In hiſtoꝛijs aũt ſuꝑ.2. Reg..9? vĩ
In poꝛticibus laterũ erant paſtophoꝛia
i.loca ſeparata ad comedendũ.in quibus
ſacrificantes de partibus ſacrificioꝛũ quę

infirmitas/ſic vicimꝰ

eos contingebant veſcebantur coꝛã oño.
Iteʒ paſtophoꝛia ð łmos pᷣ̊.dicũturloca
paſtoꝝ paſcendis aialibus apta.
Haſtoꝛ.ſtoꝛis.i.magiſter pecorcuſtos.et
icitur a paſcoſcis. Inde paſtoꝛculus.li.
imi.i. paruus paſtoꝛ. Et paſtoꝛius.ria.
riũ. Et paſtoꝛicus.ca. cũ. Et hic? hec pa⸗
ſtoꝛalis hoc le.in eodem ſenſu.
PBaſtos gręce.i.ſpaciũ. VMU
Patagiu.gij.i.gula ad ſũmũ tunicę vel ma
telli aſſuta: dicit᷑ a pateo.tes. Mel palliũ
auro.vel argento purpuraq; variatũ.
Patena.nę.i.operculũ calicis.⁊ dicit᷑ a pa/
teo.tes.eo ꝙ ſit patens ⁊ diffuſa.Et vi⸗
detur ꝙ deberet pꝛoferri pe.coꝛ.ſed vſus
hoc nõ redpit ·ſed oĩio repugnat.vnde eã
ꝛoducas.

PHatenula. lę.dimi.i.parua patena.

Pater.tris.gręci dicunt patir: inde nos di
cimus pater.i.genitoꝛ. e autẽ dicit᷑ pa/
ter:quaſi panthotir.i.ſeruans oĩa:a pan·
quod eſt omne.⁊ thotirquod eſt ſeruãs⸗
etymologia eſt. Et vicitur pater multis
modis. Dicitur eniʒ pater natura. Item
ſimilitudine curę. Ite pater foꝛmalis· vel
doctrinalis. Item pater ętate. Itẽ pater

reuerentia ⁊ dignitate. Pater naturalis

dẽ qui generat. Pater ſimilitudine curę
dicit᷑qui qualẽ curaʒ pater gerit filijitalẽ
ille gerit alterius.⁊ qualem curam pater
impendit filio·talem impendit ille alteri.
PHater foꝛmalis vel doctrinalis dicit᷑ma/
giſter qui infoꝛmat diſcipulũ bonis mo/
ribꝰ⁊ diſciplinis. Pater ętateſenex.Ta/
les enim patres appellare ſolemus. Hat᷑
reuerentia vel dignitate dicitur quẽ re/
ueremur: Nam cui honoꝛẽ ⁊ reuerentiaʒ
impendimus.ſępe patrẽ vocare ſolemus.
Iñ patculꝰ.li.vimi.i.paruꝰ pꝛ.Et patnꝰ
na.nuũ.Et h̊ͥ⁊ H̊ pat᷑nalis.⁊ h le. Iñ patni/
tas.tat᷑..Et H̊ paternalitas.tat. Del dic ꝙ;
pater in ſacra ſcriptura qͥnq; modis dꝛ:
ſcilʒ naturaimitatiõe:adoptiõe/doctrina
⁊ etiã ꝓ honoꝛereuerẽtia: ętate.Natura
vt Abꝛaã fuit pꝛ Iſaac. Imitatione.vtĩ
euangelio vñs dic. Si filij ANbꝛaę eſſetis
oꝑa ebꝛaę faceret:imitãdo ſcilz ſidẽ eius
Itẽ Dos ex patre viabolo eſtis ⁊ deſide
ria pꝛis veſtri vultis facere· ſcilʒ imitãdo
eius maliciã. doptiõe·ſicut cũ aliqs hin
mana cõſuetudine adoptat aliquẽ ĩ filiũ.
Et ſicut nos deo · nõ natura.᷑̊ adoptione
dicimus: Pater noſter qui es ĩ cclis Ho/
ctrina· ſicut apłlus ad Gal.ait. Filioli mei

quos iterũ parturio donec foꝛmet᷑ chꝛiſt
in vobis. Itẽ ꝓ honoꝛe · reuerẽtia? etate ·
ſicut. 4. Reg..S? Seruiad Naamam vi/
xerũt.Datera ſi rem grandẽ dixiſſet tibi
ꝓpha · certe facere debueras. Oñ greciſmꝰ
Eſt pater hic cura:/pat eſt alius genitura.
Hic pater ętate· pater ille vocat honoꝛe.
cſũmũ regeʒ vocat ipſa creatio patrẽ.
Et nõ ꝙ qñ latinũ eſt ꝓꝛſus eiuſdẽ ſigtio/

nis cuz greco noĩe vel hebꝛeo nulla eſt ibi

Deriuatio· ſolumodo ꝗqdã detoꝛſio vniꝰ
linguęad alterã. vt Jacob· inde Jacobꝰ.
Et ideo ꝓpꝛie loquẽdo · deus nõ deriuat
a theos.nec pater a patir nec mata metir:
q; idẽ ſunt · nec differũt in ſigtione:nec in
modo ſignificãdi. Itẽ pater cõponit cum
h gtõ gręco familias.⁊ acuit᷑ ĩ fine·h̊ pat⸗/
familias.huiꝰ patriſfamilias.Et vꝛ pꝛfa/
miliasis ꝗ eſt ſui iuris ptãtis ꝓpꝛięcuiꝰ⸗
cũq; ſit ętatis. Del vꝛ pꝛfamilias: qꝛ oibo

in familia ſua poſitis tã ſeruis qᷓ; filijs pꝛ

pari deuotione cõſulit. Sed qͥcũq; oñat᷑
ſeruis·H̊ noĩe nõ debet appellari.Et ĩeodẽ
ſenſu iuenit᷑ pifamiliaꝝ· vel paterfamilię
ſ̃m Mug.Et nõ ꝙ ppꝛie pifamilias qñ ẽ
vna dictio ſigt illu qͥ eſt oñs hęreditatis
de iure· etiã ſi nõ eſſet nat.oũmodo eſſet
viuus in vtero matris.Sed qñ ſunt·ouę
ꝑptes · ſigt illũ cuius ꝓles iã ẽ vna familia.
Hatres conſcripti dicebant᷑quoꝝ noĩa in
tabulis aureis ſcibebant.
Patera.terę. fę.ge.i.magnꝰ ⁊ patẽs cyphꝰ
⁊ dẽ a pateo.tes.bᷣm Mug. Pap.vᷣo vic
PHaterę phialę ſunt dictę·qꝛ iĩ ipſis potare
ſolemus.vel qꝛ patentes ſint ·diſpaſſiſq;
labꝛis. Et coꝛ. pe. DPñ qͥ dã. In fundo pa/
terę ſcio turpia multa patere.
Paterniani quidaʒ hęretici a Paterno ſũt

exoꝛti · qͥ inferioꝛes coꝛpoꝛis partes a dia/

bolo factas opinant.

Patibulũi.li.toꝛmentuʒ: ꝓpꝛie furca⸗ dĩa

patioꝛ. Et eſt patibuli mioꝛ pęna q; cruq
quia patibulũ ſtatim exanimat appenſũ·
ſed crux affixos diu crudata coꝛ.bu.
Pathic.ca.ci.i.ſodomita:ihoneſta.⁊ tur/
pia patiens.⁊ dẽ a patioꝛ.ter. bm Hug.

Pap. vo dic Mathici patiẽtes libidinẽ.

Maã pathos gręce/paſſio r.⁊ coꝛ.thi.

BHatiens.ent.oĩs ge.eſt ꝑticipiũ de patioꝛ

ten. Et põt eẽ nomẽ⸗ ſm h̊ cõꝑat patiẽs
tioꝛ.ſim. Iñ patiẽter.tiꝰ.ſime.adu.Et hᷣ
Patietia.tię. Et ẽ patiẽtia aĩ vigoꝛ adũſi/

tates foꝛtunę vᷣboꝝ aſperitates eqᷓnimit

poꝛtans. Pꝛopꝛie tamen patietia coꝛpon

eſt · Colerantia o amini.
Patina.nę.fę.ge.ſartago vel ſcutella⸗a dꝛa

pateo.tes.q ſit pates.ñ hęc patella.lę.
dimi. Et coꝛ.pe. patina.Oñ Perſius. Pvz

grandes patinę.

Patinarius.ria.rin.ad patinaʒ ꝑtinẽs:vel

in patina coctus. ⁊ dꝛ a patina. Et pati⸗
narius rij.qui facit patinogs·
Hatinula.lę.dimi.parua patina.i.patella
Pathos gręece · latine vꝛ delect· vel paſſio.

Patratio.onis.fę.ge.eſt oꝑis venerei con/

ſũmatio.⁊ dicit᷑ a patro.tras.

Patreus.trei.i.vitricus.⁊ d a pater. Et h

patrinus.⁊ hic patriaſter ꝓ eodẽ.

Patrius.tria.triu. d a pater. Et H̊ patria

trię.eſt locus in q̊ qs natus eſt.Et eſt ppe
patria ciuitas vel villa.licʒ qñq; ponat p

regione vel ꝓuĩcia. Oñ Patrius honoꝛ.i.
honoꝛ patnis.vel honoꝛ patrię. Itẽ nomẽ

patriũ eſt qð a ꝓpꝛio noie loci deriuatur
vt a Paſilea baſiliennis.
Patria poteſtas bᷣm ?¶cCo. in ſu. C.e.ti. ius

quoddã qð habẽt hiqͥ ſunt de imꝑio ro/

mano in liberos natales ⁊ legitimosqð
ius alij nõ habẽt. vt Inſti. de pa. poteſ.
Patriarcha.chę.i.ſũmus ⁊ pꝛinceps patꝝ
7 dꝛĩ a pater.⁊ archos.qð eſt pꝛinceps:q;
pmũ.h eſt. apoſtolicũ retinet locuʒſic ro/
manus. antiochenus alexandrinus. JIñhᷣ
patriarchatus.tus.tui.eius dignitas.vel
eiꝰ diſtricł. Et h ⁊ B patriarchalis:ꝛ Hᷣ le.
bm Hug. Baß. aüt vic. Matriarcha gre⸗
ce·ſũmus patrũ pater interpᷣtat᷑.q pmuʒ
i.apoſtolicij tenet locũ·ſicut romanus/an/
tiochenus.⁊ alexandrinꝰ. Sunt enĩ auto/
ritate beati Metri apoſtoli iſtituti.ꝛima
qdẽ DHetri apłi ſedes romana. Secunda
apud alexãdriã beati DHetri noie a Mar
co eiꝰ diſcipulo ⁊ euãgeliſta conſecrata.
Tertia apud ãtiochiã beatiſſimi Petri hĩ

honoꝛabil:eo ꝙ illic puſq; romã veniſſet

fuit: illic pmũ nomẽ chꝛiſtianoꝝ nouellę
gentis exoꝛtũ eſt. Quanuis autẽ ꝑ oꝛbem
Diffuſeę eccleſię catholice vnus thalamus
chꝛiſtus ſit: ſancta tamen romana ecdeſia
nullis iudicibus conſtitutis · cęteris ecde/
ſijs pꝛęlata eſt. liter ſumunt quidaʒ no/

men patriarche dicũt ꝙ patnarche ſüt

minoꝛes papa:maioꝛes auteʒ metropo/
litanis. Et dicut ꝙ ̊ noĩa patriarcha· P/
mas ꝓ eodẽ ſupponũt.Mã int patriarchã
pmatẽ nõ eſt realis differẽtia.ᷣ vocalis
Bel ꝓpꝛie vicũt᷑ patriarchę q̃ttuoꝛ ᷣnci/
pales ſcilʒ Cõſtãtinopolitanalexãdrinꝰ

ne

oe

wr
an

el
1a⸗
mu

net

C.,A.
baͤg
S

Aüs
oſo⸗
w
n
gpnn,
de
ün
Mi
ſnilet
Mouclt
voln
amus
ndein
Nis
chi

1,
pN

C

pwu

Datrimus.mi. oꝛ ille q

antiochen hieroſolymitan. Alij vyo di/
cũt᷑ ꝓpꝛie pmates ſicut aqlegienſis gran/

dẽſis · bituriceſis·licʒ ⁊ iſti qñq; noient ſe

Patriciani/ſũt qͥdã hęretici (patriarchas

aq̃dã Patricio victi ·eo ꝙ ſbſtatiã huanę
carnis a diabolo condita dicit.
Patriciꝰ.cia.ciũ.i.nobilis.⁊ de genẽ patꝝ
natus. Itẽ patriciꝰẽ is quẽ imꝑatoꝛ ſibi

elegit ĩ patrẽ.vt Inſti.qui.mo.iul.pa.xo.

ſol. S. filiuſfamilias.et:C. de cõſoꝛ.eiuſdẽ
li.l. n. Mel patricij dicũt᷑ qͥ ꝓuidẽt reipu/
blicę·ſicut pat᷑ filio. Oel patricij ſũt qͥdaʒ
nobiles de ciuitate. ⁊ olim dicebãt᷑ pꝛes
pꝛincipũ·ſcilʒ ad cõſilia pᷣſtanda.
NPatricus.ca.c.i.paternus:X dĩa pater.
Patrimes.mis.i.puer ſuperſtes defuncto
patre. HMel patrimes dꝛ puer patri ſilis.

Et cõponit᷑ a pꝛe⁊ imitoꝛq̃ſi pꝛeʒ imitãs.

Patrimoniũ.nij.vꝛ hẽditaſ pꝛis⁊ oꝛ a pie
lle qui cũ ſit pater habet

auũ viuũ pducit tri.

Patrinꝰ ulł patrina dĩ filiꝰ vel filia ſpũalis
cõpatrũ vel cõmatꝝ matn vel patris quẽ?

vel quaʒ qͥs de ſacro fonte leuauit.vel ad
ſacramentũ cõfirmationis tenuit.

Patripaſſiani ſunt quidã hęretici q dicũt

deũ patrẽ fuiſſe paſſum. Oñ dicit beatus
Aug.Erubeſcãt ſabelliani · qͥ dicũt ipſuʒ

patrẽ eſſe qͥ eſt filius cõfundeẽtes ꝑſonas
qui⁊ dicti ſunt patripaſſiani qui dicunt

patrem fuiſſe paſſum ꝓducit pe.
Hatrociniũ.nij.i.auxiliũ/ptectiodefenſio

Hatronymicũ dꝛ nomẽ.a noĩe patris de/
riuatũ. Mã noĩa patronymica dicunteo

q; trahunt᷑ a noibus patruʒ ſᷣm Iſidoꝛũ.

vt Cneades Eneę filius q;nis etiaʒ a ma/

tribus dicantur ⁊ ab auis.
Patronus.ni.i.cauſidicꝰaduocat. vel de/

fenſoꝛ:qͥ talẽ affectũ cliẽtibo.uł alijs exhi/

bet · ut qi pꝛ illos regat. Iñ ̊ patrona.nę.
Et patroniſſa.ſę. Et H̊ patronat᷑ tuſ.tui
Patronus ſᷣm canones dꝛ ille qͥ habet ius
ſſentandi aliquẽ ad beneficiũ ecdeſiſticũ
Sʒ hm leges eſt · qͥ manumiſit ſeruũ ſuuʒ
ſpõte · qui ſeruus dꝛ libertus eius.

Patruelis.lis.ↄ.t.⁊ H le. ad patruũ ꝑtinẽs

7 dẽ a patruus.Et h⁊ ̊ patruelis.huius
lis.filiꝰ vel filia patrui.Filij onon fratrũ
ſunt patrueles inter ſe hm Hug. Vnde
Hieremię.ʒ22 Datruelis meus filius pa
trui mei. Et ſm Iſidoꝝ etymolo.S: Pa/
trueles ſunt dicn· eo ꝙ patres eoꝛu ger/
mani fratres fuerunt inter ſe. Conſobꝛini
xpo vocati · qͥ aut ex ſoꝛoꝛe fratre/aut ex

duabꝰ ſoꝛoꝛibꝰ ſunt nati/q̃ᷓi cõſoꝛini. So/

bꝛini·cõſobꝛinoꝝ filij: pd.penł.patruelis

Hatruus.trui.maſ.ge.frat᷑ patrłqſi pꝛ aliꝰ.
vñ⁊ moꝛiete pꝛe/pupillũ pꝛioꝛ patru ſul⸗
cipit.⁊ q̃ſi filiũ lege tuet᷑.vt oic Iſidoꝛ.

Patulus.la.lij.pe.coꝛ.i.viffuſus patẽs.Sʒ

ꝓpꝛie patulũ eſt qð ſemꝑ patetut auris-
naſusnaris/arboꝛ.⁊ ſilua. Sʒ patens qð
ad hoꝛã pateta ad hoꝛã nõ patet ̊ occul/
tat.vt oculus.Et cõponit᷑ ꝓpatulus.la.lũ.
i.valde patulus ⁊ aꝑtus.
Paucedo.inisa hęc paucitudo.dinis.in
eodem ſenſu.i.paucitas.
Haucus.ca.cuʒ.dẽ reſpectu multi.vt multi
hoĩes · pauci hoĩes.Et cõꝑat᷑.paucꝰ.cioꝛ.
ſimus. Iñ paucc.oꝰ.ſime.Et h̊ paucitas.
tatis. Et pauculus.la.lũ.vimi.Et pauc
cõponit᷑ ꝑpaucꝰ.ca.cũ.q;paucus.ca.ci.i.
valde paucus. Itẽ a paucus dꝛ pauciẽs
entis.ols ge.i.paucusrarus.⁊ noĩatiuus
qñq; ponit᷑ aduerbialiterꝓ raro.

Pauia.uię.vel pauſiaeſt quoddaʒ genus

oliuęquã coꝛrupte ruſtici puſiam vocãt.
viridi oleoꝰ ſuaui/ſic dicta a pauioeo q;
pauiatur.i.tundat᷑. M
Hauidus.da.dũ.quem vexat trepidatio

mentis. Mabet eni coꝛdis pulſationẽ. Iñ

pauiditas.tat.Et oꝛ pauidus qͥ ſꝑ pauet

Pea ad tempus pauet ex cã.⁊ coꝛ.

be. Dñ Hampbilus.Mõ mare tranſiſſet
pauidus ſi nauta fuiſſe..

PHauimẽtũ.ti.neu.ge.i.elaloꝛatũ ſolũ ecde/

ſię vel palatij·uł vici dẽ a pauio.uis.qð

eſt ferire · pcutere·qꝛ ſeꝑe pede ferit᷑.vel qꝛ
lapidibꝰ minutiʒ ceſis ſit factu. Jñ paui/

mẽtat.ta.tũ.i.pauimẽto oꝛnatꝰ.Et h̊ ⁊K⸗

pauimẽtalis.⁊ hᷣ le.ad pauimẽtũ ꝑtinẽs.
Pauliani:quidaʒ hęretici a quodã Paulo

exoꝛti · qui dixit chꝛiſtum nõ ſemꝑ fuiſſe·

ſed a Maria ſumpſiſſe iitiũ.
NPHaulus.la.lu.i.paruus modicus.Iñ pau/
lulus.la. lj. dimi. Et vt vicit Pꝛiſcianus
in.ʒ? li. Paulus nõ geminat.l.in diminu/
tiuo· nec mirũ · cũ au viphthongus poſt ſe

geminari ↄſonantẽ phibeat. Facit igitur

paulus paululus.⁊ ex h̊ pauxillus. pau
xillulus. Quas foꝛmas ſeruãt fęmininũ ⁊
neutꝝ·paula.paululapauxillapauxilln/
laa ſimiliter neutrũ.Et ponũt᷑ qñq; adu/
bialiter iſta noĩa·pauliũ/paululũ: paulo
PHaulus·interpᷣtat᷑ mirabilis:uł requiesuł

miles ex tribu beniamin apoſtolus gẽtin

ſecũdo anno poſt paſſionẽ dñi baptiſat
ſub Merone romę eodẽ die quo Hetrus

decollatus eſt.

Pauo.onis.auis ꝗdaʒ oculaſpẽnis nomẽ
de ſono voqhabet. aũt dꝛ pauo q̃ſi

pauoꝛẽ vehẽs oꝛe· etymologia ẽ. Habet
enĩ hoꝛribilẽ vocẽ.⁊ ſeꝑe incutit audienti

pauoꝛẽ.Atẽ habet pulcras pẽnasa turpel

pedesa binc eſt ꝙ libẽt᷑ extẽdit⁊ reſpicit
caudax. ? alas. reſpiciẽdo pedes:tnſtat.
ñn Buidius de arte. AQaudatas oſtẽdit

guis iunonia penas. Inuenit᷑ etiã ·h̊ pauuſ

ui. in eodẽ ſenſu. Iñ H̊ paua.uę.ꝓ fęmina.

Bñ.ʒ. Acgj x: d ꝙ claſſis Salomonis
defſerebat aurũ ⁊ argentũ · dẽtes elephã/

toꝛuzſimias ? pauos. Et vt refert ꝛlugꝰ
j9: de cui.dei.Laro pauonis tã vura eſt
vt vix putredinẽ ſentiatnec facile deco/
qiut᷑.qꝛ inqͥt: Cu icredibile videret᷑ euenit

vt apud cartaginẽ nobis apponẽt᷑ cocta

H auis.de cuiꝰ pectoꝛe pulpaꝝ quãtũ viſũ
eſt · diſcretũ ſeruari iuſſt imꝰ.qð poſt vierũ
tãtũ ſpaciũ quantũ alia caro qcũq; cocta

putreſcẽt ꝓlatu atq; oblatũ nihil noſtrũ
offendit olfatum. Jõq; rexoſitum ꝑ dies

ãplius qᷓ; trigita idẽ quod erat:iuẽtũ eſt.

Idẽq; poſt anũ·niſi ꝙ aliquãtulũ coꝛpu/

letię artioꝛis fuit⁊ cõtractioꝛis.

Hauoꝛ.oꝛis.maſ.ge.dꝛ a pauio.uis.eo q;

mentẽ hoĩs feriat ⁊ cędat.

Haupꝑ.pꝑer.dꝛ q̃ſi paꝑ potẽs·uł paꝑꝝ putas
uł parũ imperãs.⁊ eſt etymo. Iñ h̊ pau/

perculus.li. Et hęc pauꝑcula.lę.dimi. Et
pauꝑculus.la.lu.Et pauperus.ra.ru.Et Hh

pauperies.rei. Et hęc pauꝑtas.tatj. Sed
pauperies eſt dãnũ. Pauꝑtas vo ↄditio
Et ↄponit · pauꝑ · ppauꝑ·qᷓ;pauꝑ.i.valde
pauꝑ.Et vt dicit Pap· Pauꝑ di qͥ aliqͥd
habet · lic; paꝑ. Inops xo:qͥ nihil habet.

Itẽ nõ ꝙ pauꝑ eſt ge.coĩs dedlinatione

Hoĩs ↄſtructiõe. DPñ põt dici Pauꝑ hõ.
fęmia regnũ. Silr ⁊ viues. Hñ Duidius

AYFlddidit heſterno marmoꝛe viues opus.

Et hoc intelligas niſi ĩ terminatione tem
vl tes. Hñ. Cem vel tes neutrũ fugiunt

ſed cętera ſumunt. .
Pauperies ·ẽ dãnũ ſine ñiuria faciẽtis ipſũ
datu ·ut ab aĩali qð ſenſu caret factũ.vt ſi
equus tuꝰ ſegetẽ meaʒ pauit · vel aliter m
dãnũu dedit:Mõ enĩ põt dici iiuriã feciſſe
cũ ſenſu careat. Inſti.ſi qua.pau. fe.di.S.

pauperies · vbi vicit glo.ꝙ eſt mirabilis

expoſitio ⁊ legalis.

Hauſa. ſ.fę.ge.i.requies:quãdo paululuʒ

intermittif laboꝛ.
Pauxillꝰ.li.dimi.a paululłꝰ.vide.s.ĩ paulꝰ

NHau xillus.li.etiã nomẽ menſurę eſt.

Hax pacis·ſᷣm Goff. eſt oiſcoꝛdię finis.ut

in.c.j.de treu pace· in glo.j. Ite pax eſt
vinculũ charitatis.vt in.c.nouit.S.ᷣ foꝛ/

ſan. de iudi. Et ſi ut ſex cauſę ꝓpter qs nõ ẽ
pax int᷑ hoies Hꝛima q; nõ puniũt male⸗
ficia. Secũda abũdatia tẽpoꝛaliũ Certia

q; nõ pugnamꝰcõtra vęmones.Quarta

q non conſideramus vana litis vbi di/
uitiascoꝛpus ⁊ alaʒ pdiuus.Quĩta du/

bius euẽt belli qͥ nõ cõſiderat. Sexta qͥꝛ
nõ ſeruamꝰ pcepta dei:nec ſolimꝰ decimaſ
⁊ ſic qð nõ capit chꝛiſtus tollit fiſcusxvij
q.vij.maioꝛes. Mec ẽ glo.no.de.re iudi.
li.vj.ad apoſtolicę.Et ꝓduẽ pa.pax.Nñ
Hꝛoſper Moꝛibo in ſanctis pulcra eſt cõ/

„

coꝛdia pacis

Paxillus li.ẽ paruꝰ palus vineaꝑ.vel pa/
xillus· genꝰ ferramenti.⁊ vt dicũt cultrüũ.

Paonte E
Pean·mal.ge.dictus ẽ ſol.a phos:qð ẽ lux
q́i phoan:q; luceat. Del pęan:q̃i phian·a
phitone quẽ intfecit. Oñ ⁊ pęan pęanis
dĩ qñq; laus. ꝓpꝛie ANpollinis· licʒ ⁊ pꝛo
laude generalit cuiuſlibet iueniat᷑.Et ꝓd.
pe. gti. Oñ Dirgilius in x? Cnei. Concla/

mant ſocj letu pęana ſecuuii.
Heccatoꝛ.tor..dꝛ a pecco.cas.⁊ antiqͥtus h̊

nomẽ tm̃ flagicioſus.i libidinoſus ſigni⸗/
ficabat: ſed poſtea trãſijt in appellationẽ
oĩuʒ iniq̃ꝝ ⁊ dꝛ peccatoꝛ:quaſi pellicatoꝛ.

NPeccatũ.ti.dꝛ a pecco.cas.Et ẽ peccatũ ſᷣm

TFug..ſpꝛeto ĩcõmutabili bono · bono cõ/
mutabili adhęrere. Del ſic Peccatuʒ eſt
oẽ dictũ · vel factũ · vel concupitũ · qo fit ꝰ
legẽ dei Mel peccatũ ẽ volũtas retinendi
ułcõſequẽdi qð iuſticia vetat.Et nota ꝙ
peccata moꝛtalia ſũt ſeptẽ·ꝗ in h̊ verſu cõ
tinẽt Luxus. guſtusauet triſtis · furitĩui/
detambit. Auxꝰ.i. peccatũ luxurię. Guſt.

i.peccatũ gulę. Auet. i. peccatum auaritię.

⸗Eriſtis.i peccatũ triſticiſeu acidię.Furit

i. peccatu irę. Inuidet.i.peccatum inuidię.

Ambit. i. peccatũ ſupbię.

PHecten.inis.mal.ge.inſtrumentũ pectendi

Vel texendi:plectrũ citharęiferioꝛ pubes

viri vel mulier/raſtꝑ·qͥ dã piſcisagmẽu

choꝛea.Hñ. Oecten agit telas laudes tra

hit os ſubit aures Mulcet? eſt pubes pe

cten oꝛdo ſimul. Depᷣ dic Ouidiꝰ meta.
6 Percuſſi feriuũt inſerti pectine dentes.
De. 2? vicit᷑ in. ?eiuſdem. Seępe cithari⸗
ſta deducit pectine crines. De ʒꝰ Dꝛatius

Pee

glo

eſt

cli
Pee

irg
u
wigi⸗
WIn
Uülen
A
nend,
Seng
wunt

d

Neinch
Amnd⸗

Naitart

.

vmdeli
ipbian

peatis

gpo
aibip⸗
Cn

muitee

Plrnn
dd⸗
Nun
ntbng
ubwi
ptnu
Ci
umni⸗
ehn
nmuais

ügon
unge
90.
p
.mts
ihn

Pectinibo patulis iactat ſe molle tarẽtũ.

De 4? dĩ in Theolodo. CTraitius vates
cõmouit pectine manes.Pe Sꝰ Juuenalis

Inguina tradũt᷑ medicis cũ pectine nigro

.

Pꝛo choꝛea ponit᷑ in Statio vbi vicitur:
Pectine amaonio qͥ ↄcitat oꝛbe lacenas
Hꝛo roſtro ponit Ouidius vicẽs.Raro
pectine vertit humũ.

Hecticus.ca.cũ.i.vigeſtibilis.⁊ d a pect.

Pectinariũ.rij.locus vbi pecten ponit.
Hectinarius.rij.⁊ hęc pectinaria.rię.qᷣ vel
quę facit pꝑectines.

„ –—

Pectoꝛalis.lis.ꝰ.t:⁊ ̊ᷣ le.ad pectus ꝑtinẽs.

Et h pectoꝛale.lis. cona circa pectus eqͥ ul
mulierisuł alteriꝰ aĩalis. Oñ MHieremię.
2 Faſcię pectoꝛalis.ſuę pducitra.
Pectus.tor.dẽ a pecto.ctis.q; mulieres in
pectoꝛe ſolẽt ſibi pectere capillos. Del oꝛ

pect a plecto.ctis:qð ẽ flecto/eo ꝙ ſit fle⸗

xũ int eminẽtes mãmillaꝝ ꝑtes.Del vꝛa
ſpecio.cis. Alia qdẽ aĩalia pectꝰ habẽt ad
terrã oppꝛeſſũ: ab aſpectu remotũ ·ſ hoĩeſ
patẽs⁊ erectũ.vtpote plenũ ratione.⁊ iõ
nõ decebat latere. e aũt dꝛ pect q̃i pec-
cati thoꝛusetymolo.ẽ. In pectoꝛeus.rea.
reũ.⁊ pectoꝛoſus.ſa.ſũ.magnũ hñs pect᷑.
Hectuſculũ.li.dimi.paruũ pect coꝛ.ſcu.
Hecudari.rij.mal.ge.i.paſtoꝛ.⁊ dĩ a pecꝰ
Dis. Et pecudariꝰ.a.ũ.ad pecudes ꝑtinẽs.
Hecauliũ.lij.eſt puſilla ſubſtãtia uł pecunia
ſeꝑata a rebo⁊ ratiocinijs patris vel oñi

data uł ꝓmiſſa filio vel ſeruo.ff. de pecu...
depoliti. S. peculiũ. Itẽ peculiũ dĩ res pa/

rafernalis.ff. de iure do.l. ſi ego. S. do. Itẽ
peculiũ ponit᷑ p hẽditate uł pꝛimonio.C.
S epia de.lʒ.ſi qͥs pᷣſbytff.ad trebel.lcogi.

Peculiũ caſtreſeẽ qð miles adqᷣrit oũ mi/
litat in caſtris.⁊ illud ẽ filij pleno iure·ta,ʒ

quo ad ꝓpꝛietatẽqᷓ; quo ad vſufructum.

Peculiũ q̃i caſtrẽſe oꝛ illud qð aduocatus

adqrit ſtando cliẽtulis ſuis patrociniũ
lcauſis. Del quod magiſter grãmaticus/

logicus vel rhetoꝛic in ſcholis ſuo lucrat

exercitio.in.l.fi. C. de inoffi.teſte.
Pechuliũ palatinoꝛũ vꝛ etiã caſtrenſe. ſcilʒ
militũ palatij qͥ pncipẽ ſequuũt᷑ m Ecun

C.eo.ti.lixijꝰ in rub.

Heculiũ aduẽtioũ eſt qð filio aduenit ab

auo patno vel matno vel ab altero/ ut ex

ꝓſpera foꝛtuna.⁊ ex teſtamẽto agnatoꝛũ.

vel cognatoꝝ.⁊ qð ſic ſilio aquenit ·ipſi
eſt q̊ ad ꝓpꝛietatẽ.patris vo qͥ ad vſufru/
ctuʒ. Et oꝛ alio noie paganicũ aduẽticiũ.
NHeculiũ ꝓuẽticiũ · vꝛ illud qð de rebo pat/

nis vel oñiq pficiſcita filio vel ſeruo dat
vt in eo negociet᷑.Et illud eſt patris qͥ ad
ꝛietatẽ· h filij vel ſerui qͥ ad vſufructũ.⸗
etiã alias dꝛ paganicũ ꝓuecticiũ.

Pecauliũ clericoꝝ:eſt patrimoniũ clericoꝝ.
Maã peculiuʒ pꝛimoniũ appellat᷑.ff.ad tre-

bel. l. cogi.ĩ pn. Dñ illud qð a clerico velut
ꝓpᷣũ poſſidet ·eiꝰ peculiũ di.ſecũdo modo
tñ ⁊ vſualit᷑ peculiũ vici ſolet filioꝛũ ⁊ ſer/
uoꝝ patrimoniũ·quod eis a dño vel pꝛe

4

datur. vt.ff.e.ti.ꝑ to.

Heculiũ dericoꝛũ ꝓuecticiũ ẽ.·qð de bonis

eccłię pceditułqð eccłię ↄtẽplatiõe acqᷣrit
Heculiũ aduẽticiũ eoꝛudẽ eſt·qð acqritur
ex oꝑa eoꝝ vel alias ꝓuenit ex intuitu ꝑ/
ſonę.⁊ hoc no. Goff. in ſij.e. ti.
Heculiaris.ↄ.ta Hᷣ rei.ad peculiũ ꝑtinens:
vel ꝓpꝛius:pꝛiuatus:vel familianis.
Heculatoꝛ.oꝛis.reipublicę defraudatoꝛ ⁊
Peculatus.tus.tui.ſurtũ de ( (furatoꝛ.
coĩ pecoꝛe.⁊ generaliter de coĩre.
Hecularius.rij.i.armentarius qui cuſtodit

So vel ad pecua ꝑtinens.

ecunia. nię. ę.ge. dꝛ a pecus · q̃ſi pecudia

qꝛ oli de coꝛio pecudũ numi ĩcidebãt᷑ ⁊ ſi-
gnificabãt᷑. Nel q; oĩs ſubſtãtia ãtiquoꝝ

ĩpecoꝛib vel pecudibo erat.vñ ⁊ ꝓpꝛie dꝛ

q cõſiſtit ĩ hmõi aĩalibo. Sʒ iã appellatio
iſtius noĩs ãpliata ẽ ad alia. Iñ pecunio/
ſus.ſa.ſũ.i.pecunia plenꝰ. q̃ſi pecudioſus.
Pꝛope qͥdẽ oli ſic diceb at᷑qͥ plurimã ha/

bebat pecuniaʒ.i.pecoꝛa·ſ̊ modo ad aliud

trãſfert᷑. Iñ pecunioſitas.tat..Itẽ a pecũia
d h̊ ꝑecuniariũ.rij.loc vbi pecunia rexo/
nit᷑. Et coꝛ pꝛimã. Oñ Oꝛatius in epi.Et
genus⁊ foꝛmã regia pecunia donat.
Hecus.corl neu.gea h̊ pec..cudis.fę.ge.⁊ h
pecu · indecli. ſingulari · ſᷣ in plłi hęc pecua
pecuoꝑułpecuũ:deriuanta paſco.ſcis.Et
dicim pecꝰ oẽ aĩal qð hũana effigie caret
hũana lingua.Sʒ ꝓpe nomẽ pecoꝝ his
aĩalibꝰ accõmodari ſolet ꝗ ad vſũ hoĩuʒ
aliq̊ modo ſpectãt·ſic ꝗͥ ſũt ad veſcendum
apta. vt oues ⁊ ſues. Rut in vſũ hoiuʒ cõ/
moda.vt eqͥ boues. Et olim pecoꝛa gnãlit᷑
ꝓ oĩbꝰ aĩalibꝰ Pecudes vo tm̃ illa aialia

quę eduntur.quaſi veſcudes. Sed modo
pecoꝛa vicimꝰ maioꝛa.vt boues eqͥs· aſi/

nos Decudes vᷣo mioꝛaut ouescapꝛas
oꝛcos Hecua vo dicimuſ coĩa aialia. Et
coꝛ.pmã pec. Dñ Onidi de arte. Turpe
pecus mutilũ · turpis ſine gramine cãpus.
Heda.dę.dꝛ veſtigiũ humanũ.⁊ dĩ a pes.
NPHedagia vicunt᷑ ꝗq ant᷑ a tranſeſtibus in

.ꝗMẽ

locũ cõſtitutũ a pᷣncipe.Et capiẽs peda/
giñ debet vare ſaluũ cõductu:iterritoꝛiũ
eius tenere ſecurũ/adeo ꝙ ſi aliqͥs ſpoliet
tenet᷑ ei dñs tręrapinã reſartire hm Bal.
ĩvſi.feu.ð pa.iura.firma.in.S.cõuẽticulas
Pedagogus.gi.pe.pꝛo.qͥ ſꝑʒ pueꝝ ſtudẽtẽ
Oucit.ſcilʒ cui ꝑuulus aſſignat᷑.⁊ dꝛ a pęs
płędos.qð ẽ puer.⁊ ago.agis.eo ꝙ agat
⁊ vucat pueꝝ.vt laſciuiẽtẽ refrenet ętatẽ.
Iñ h̊ pędagogiũ.gij.i.magiſteriũ·uł offi
luũ pedagogi circa pueꝝ ul loc vbi puer
erudit᷑ a pędagogo. ad Gal.ʒ? Lex
pedagogus noſter ſuit in chꝛiſto Yeſu vt
ex fide iuſtificemur ⁊c.
Pedalis.lis.ↄ.ta hᷣ le.pe.pd.ad pedẽ ꝑti/
nens. tẽ pedalis.i.mẽſurã pedis habẽs.
Et in hac ſigtione ponitur Hieremię.sjꝰ.
vbi dĩ · Nenit finis tuꝰ.pedalis ſciſionis
tug.q̃ſi dicẽt. Ita ſᷣcidet᷑ regnũ tuũ ꝙ nec
paſſus pedis de terra remanebit tibi. Et
componitur ſemipedalis bipedalis. ñ
Mꝛati.Cot moduli bipedalis ⁊c. Pap.
dicit: Pedalis:quaſi menſura pedis.
Pegdana.nę.fę.ge.i.catena circa pedes/ſcilʒ
cõpes.Itẽ pedana dẽ pedules nouusuł

de veteri panno factꝰ.qͥ caligę veti aſſuit᷑.

Pedarius.ria.riũ.i.nudis pedibꝰ ãbulãs.
Hedellus.li.dimi.i.paruus pes. .
Pedes.peditis.coĩs ge.i.pedeſterpedibo

ꝓ equo vtẽs. DPñ qͥdam. Et modo vadit

eques qui ſolet ire pedes.⁊ coꝛ.pe.gti.
Pedeſter.ↄ.t.vel pedeſtrisa hoc ſtre.i.pe/
dvibus ambulãs hᷣm Hug. Paß. v dic:
ſ pedeſtera hęc pedeſtris⸗ h̊ ſtre.Et
illud magis tenent moderni.
Pedica. cę.pe.coꝛ. catena pedũ:vel q daʒ
inſtrumentũ capiẽdi pedes aĩaliũ.vel la-/
queus. 7 dẽ a pes.⁊ capio · q̃ſi capiẽs pe/
des. DVnde Job.id: Abſcõdita ẽ it᷑ra pe/
ica eiꝰ. Iñ pedicat᷑ ta.tũ.i.catenat·vel
pedica captus. Pnde Duidiꝰ meta.is?
Kenie cũ pedidlaqueos arteſq; doloſas.
ollite · nec volucrẽ viſcata fallite virga.
Pediculus.li.pe.coꝛ.dicit᷑illud qð ſuſtinet
fructũ ad ramũ vĩ a pes.Etiaʒ pediculꝰ
Dẽ vꝓᷣmis cutiseo ꝙ mimos multos ha/
beat pedes. Iñ pediculoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ
pediculis. Iñ pediculoſe adu. Et h̊ pedi/
culoſitas.tat.i.pediculoꝝ plẽitudo⁊ abũ/
Datia.Pediculi etiã dicũt᷑ qdã argentea
ſuſtẽtacula/a qbus vaſa vel res glibet ve⸗
lut pedibus ſuſtẽtãt᷑. Ita ponit᷑ in.l.pedi/
culis argẽteis.ff. de auro 2 argen.le.
SPedicuus.cua.cuũ pedoꝛoſus.ſa.ſuʒ.qui

ſoꝛdidos habet pedes.⁊ dĩ a pedoꝛ doꝛis
Pediſſequꝰ.qua.quũ.qͥ ſeqͥt pedes oñi ſui.
Et h pediſſeqᷓ.quę p ipſa famula ułãcilla.

Et etiã h pediſſequꝰ ꝓ bᷣuo uł famulo Hñ

5 Reg. 20. d?. Der pediſſeqͥs pncipũ p/
uĩciaꝝ. Et ſcribit᷑ vltima ſyllaba ꝑ.q.nõ ꝑ
c. Di eni ſcriberet ꝑ.c.dicet pediſſecusq̃i
ſecãs pedes:a ſeco.cas.⁊ nõ a ſeqͥr. ris.cõ/

Pegditatus.tus.tui.i.peditũ mul/ (ꝓonẽt᷑.

titudo.vel ꝓpꝛietas ꝑeditandi.

Pedo.donis.i.pedes uił pediculꝰa dĩ a pꝑes

Iñ h̊ pedũculus.li.vimi. Itẽ h̊ ꝑedo.oniſ

q pedit uł fac bombũ tüc dĩ a pedo.dis

Pedoꝛ.or.maſ.ge.i.pedũ fetoꝛ ułſqualoꝛ.
dĩ a pes ñ Aucanꝰ. Aõguſq; in carcẽ
Pedoꝛa.rę.fę.ge.płis nũeri.i.pe/ (ꝓedoꝛ.
dum vel auriũ ſoꝛdes.
Pes pedos gręce/latine puer dicitur.
NPedules.lis.maſ.ge.pars caligaꝝ ꝗ pedẽ
capit.

Pedulus.lia h pedellꝰ.li.dimi.i.ꝑuꝰpes.
edũ.di.neu.ge.i.baculꝰpaſtoꝝ recuruꝰ.
7 dẽ a peseo ꝙ eo coercẽt᷑ pedes aĩialiũ.

VDñ Birgili i bucołEt tu ſume pedũ ⁊c

Pedux.cis.videt᷑ cõponi a pede.⁊ capio.

Et ſüt peduces laqiqͥbo pedes illaqueãt᷑
PHegina.nę.fę.ge.i.baculus cũ maſſa plũbi
iĩſumitate pedẽte. Et dꝛ pegina . q̃ſippu/
gna .qð ãtiqͥ dicebãt. Oñ Juuenalis.Et

pegina ⁊ iã ad velaria raptos. Et vt viẽ

Coꝛnutus.CT ali baculo ſcenici ludebant.
Pelagaris.ris. .t.⁊ hoc re.⁊ hęc pelagian
ris.i.magna nauis pelago apta.⁊ dicit᷑ a
pelagusa ꝓducit ga.
Selagiani:qͥd hęretici a Pelagio mona/
cho exoꝛti. Hi libeꝝ arbitriũ diuinę gra⸗
tię anteponũt · dicẽtes ſufficere volũtatẽ
ad implenda iuſſa diuina.
Helagininterpꝛetat latitudo.
Pelagus.gi.interpᷣtat latitudo. Iñ h̊ pe⸗
lagus.gi.latũ ⁊ ꝓfüdũ mare.vel latitudo
man ſſine poꝛtu? litoꝛe.Et ẽ neu.ge.in ſin/
gulari · ̊ in plurali eſt ge.maſ.hi pelagi.
Et coꝛ.pᷣmã.Oñ in gręciſmo dĩ. Qð pe⸗/
nitꝰ lateat pelagꝰ.mare cũ ſit amarũ.n/
uenit᷑ etiã pelagꝰ gi.maſ.ge.apudãtiqͥs.
Pelaſgus.ga.gn.i.gręc.Et ſũt greęci dicti
pelaſgi a pelago:qꝛ ꝑ pelagus p̃ vt dicit
Darrxro ad italiã applicuerunt.vl ſic dicti
ſunt a pelaſgo Jouis ⁊ Aariſſę filio. Iñ
hec pelaſgias/pelaſgiadis.i.gręcia.
Pellex. lid.i.ↄcubina.⁊ ꝛ a pellicio.cis.eo
ꝙ pelliciat.i. decipiat. Hel pellex oꝛ a pel
lo.lis.qꝛ ante vxoꝛẽ pellex tenet᷑.⁊ poſtes

wi
les
mniln
led
di⸗

Pan
Per
e
Mr
A

3

th
wleriſ
imi,
dggn
uls
dAd
Wanig
Babn

1pec nrS

hſaualen
chnen
er

n

Glanrzo
. wage

mi
rnun
riilij
nepelü
le rapio⸗
eglacrei⸗
inuſapt
niſ
Iunmist
wolni
mitnulin.
urnet

Gadnon

4
e⸗
Wnmdo
geinſin
bpeug.
ie.
mnani⸗,
cpudinß
ſtgonn
a
oe
dinß⸗

n

Vniente vxoꝛe de domo pellit. Hel pel

lex dꝛ ula ꝑ quaʒ vxoꝛ de domo pellit· ſi/

milit᷑ a pello.lis. Niaũt vꝛ pellex:q̃i pe

le decipiẽs · etymolo.eſt hm Mug. Que⸗/

Dã glo.2. NPetri.22 dic: Nellices dicunt

meretrices a pollutione.vel a pellis foꝛ/
moſitate.q̃ incautos alliciſt.Et ꝓduc.pe.
Bñ Duidius ĩ qͥnta epi.Et mihip dira
pellice blanda fuiſti. Itẽ in ſexta epi. Ilr/
goꝛicas timui nocuit m barbara pellex.
Helicanus.ni.vt vicit Iſidoꝛꝰ etymo.iꝛ
eſt auis ęgyptiaca habitãs in ſolitudine
nili flumimis.vñ nomẽ ſumpſit.Nam ⁊⸗
canopos ęgyptus diĩ. Fert᷑ ſi ven eſt/eam
occidere natos ſuoseoſq; ꝑ triduũ lugẽ
deinde ſeipſũ vulnerare ⁊ aſperſione ſui
ſanguis viuificare filios ſuos. Nug etiã
hoc narrat.⁊ additq; ut di roſtro occidit
filios: roſtro ſanguinẽ ſuũ ſuꝑ eos fũdit
⁊ vinificat.Et eſt auis nimię maciei· quę
habitat in ſolitudine.
HPellicat.tus.tui.i.cõcubinatusſcilʒ pec/
catũ qð cũ pellice cõmittit᷑.⁊ dĩ a pellex.
Itẽ pellicatus.ia.tũ.i.luxurioſus:pellici
deditus· vm Hug . Daß. vo dicit Pelli⸗
catuslocus cõcubinęcõcubinatus.
PBellacia.cię.i.fallacia/pellis deceptio.
Hellax.cis.oĩs ge.i.deceptoꝛ:fallaxfrau/⸗
oulentus.⁊ vicitur a pelle.i.a vultu.Fo/
ris eni vt fallat arridet:ſ̊ intus nequiciã
gerit · ut doloſus. N aũt dꝛ pellaxquaſi
pelle fallax· etymologia eſt.
PHellicea.ceę.qdã indumentũ qͥʒð de pel/
libus fit.⁊ dꝛa pellis. Iñ pelliceatꝰ.ta.tũ
i. pellicea indutus. Ite a pellis · vꝛ pelli/
ceus.cea.ceũ.i.pellibus indutus: vel ma/

gnaʒ vel groſſam babens pellẽ. Inuenit
etiã pellicia.cięa pellicius.cia.cin.⁊ pelli⸗

ciatus.ta.tũ.in eodem ſenſu.
Helliparius.rij.mal.ge.qͥ parat.i.pᷣparat
pelles.⁊ dicit a pellis.⁊ paro.ras.
Helliriſ.ris.fę.ge.i.galea ex coꝛio vel pelle.

SDellis.lis.fę.ge.i.cutis.⁊ dẽ a pello.lis.qꝛ

externas nurias coꝛpoꝛis tegendo pellit.
Iñ bec pellicula.le.dimi.i.parua pellis.

Pelluuin. uij. n. 8. vas ad pedes abluẽdos

1 ſoꝛdes pedũ recolligendas aptum ſeu
paratũ. Iñ pelluuianus.na.nu.
Helta.tę.fę.ge.ẽ ſcutũ bꝛeuiſſimũ in modũ
lunę vimidięfactũquo amacones vtunt

maxime. Mñ. 5. Regx? Fecit Galomon

ꝓucenta ſcuta de auro puro.⁊ trecentas
peltas de auro ꝓbato. dicit a pello.lis.

1

Pñ qͥdã. A pello pelta·qꝛ pellit foꝛtitictꝰ.

Peluis.uis.fę.ge.vas vbi pedes lauantur.
ſcllʒ concha · wel aliud vas hm Hugl. Et

Hapias vicit:Deluisvocat᷑q ibi pe/des

lauant᷑. aũt dr peluisqᷓi pedũ lanan/⸗
doꝝ vas.etymo.ẽ. Et facit actm̃ ſingularẽ

ĩem.vel ĩ im. ñ i euãgelio Joãnis.Ho⸗

ſuit aquã in peluim. Et ablem ĩ.e. vel in.j.
Et a pelui addita.ũ.fit gtũs plłlis peluiũ.
Et actm̃ pluralẽ in.es.vel in.is. (mũ.
PH eluſiũ.ſij.ẽ oppidũ alexandrinuʒ foꝛtiſſi⸗
Pena.nę.i.ſuppliciũ:uł eſt delictoꝝ debita
coertio uł ſatiſſactio ꝗqͥ a lege uła miſtris
legis iponit᷑⁊ vꝛ a pendo.dis.q;ꝛ penam
q̃ᷓi debitũ pẽdimꝰ.i.ſoluimꝰa ſuſtinemꝰ/p
foꝛefacto. Et ſüt octo gnã pęnaꝑ ilegibo·
ſcilicʒ vincula:verberatalio· danũ:igno/
minia:ſeruitus:exiliũ moꝛs. Itẽ pęna ⁊
ſuppliciũ vifferut. Oena ſine ſanguine eſſe
pot. Sʒ ſuppliciũ nõ niſi cu ſanguine.Vl
ſuppliciũ dꝛ ꝓpꝛie cũ qͥs ita vanat᷑ vt eius

bona cõfiſcent᷑.⁊ in publicũ redigant᷑. Iñ

Hᷓ B penalisa h̊ le. Iñ pęnalit᷑ adu.Et h̊
pęnalitas.tat. Et ſcrnibit ꝑ oe diphthõgũ
Henarius.rij.i.cellerarius: dicit᷑ a penus.
Et penarius.ria.riũ.ad penũ ꝑtines.

Penates penatũ ·maſ.ge. pluralis nũeri.i.

dom interioꝛes ꝓpꝛie vel domeſtici? pꝛi⸗
uati oij domibus ᷣſidẽtes:qͥs antiqͥ i do/

mibus colebat.⁊ eoꝝ imagines in domo

habebãt. Wñ ⁊ dicti ſt penatesq̃i penes

nos nati.X eſt etymologia. ꝓducitna.

Pẽdul.la.lũ.pe.coꝛ.qð pẽdetaẽ eleuatũ.
Henetralil.lis.ↄ.t:⁊ H̊ le.oꝛ a penetro.tras

7B penetrale.lis.Et h ⁊ HB penetrabilis.?

E le. Et dꝛ penetrale qð pꝑenetrat uł aptuʒ

eſt penetrare. Penetrabile vo qs pene/

trat· vel aptũẽ penetrari. Nñq; tñ ponit᷑
vnũ ꝓ altero· vt Frig penetrabile.i.aptũ
penetrare. Et h penetrale lis. vel h̊ pene⸗

tral.lis.ẽ ſecreta camera:ſecretus interio:

locus in domo vel in tẽplo vbi vabant᷑
oꝛacula.Et põit᷑ qñq; ꝓ domo.In gręciſ/

mo tales ponũt᷑ vᷣſus.d leuit penetrari

põt penetrabile vices. ð dom ĩterioꝛ

capit h̊ penetrale vocabis. Hap · aut dic
NHenetralia:interioꝛa ſec eta domoꝝ· di⸗/

cta ab eo qð ẽ penit᷑.i.pene ĩtus ſecreta.
Et bm h̊ videt᷑ ꝙ debeat dici in pſalmo.
In penetralibo regũ ipſoꝝ. Et in Amos

e et. 6? Et Matth. 24? In penetralib⸗

⁊nõ in penetrabilibꝰ.Et h maxie ſᷣm mo/
demos. Dicũt eti qͥdã ꝙ penetrale ſiue
penetral ẽ qð penetrat. Hñ vicit Paß.

Penetrale quod penetrat. DPenetrabils

, 4

x qð penetrat᷑.Et hᷣm h̊ ↄſueuit oici. Eſt
penet al penetrãſ penetrabile qð penetrat
Penicillũ.li,a h̊ peniculu.li.⁊ H penicilla.lę.
i. molle genus ſpungię ad tergendos hu/
moꝛes: ſcuteilas:a pendeo.des.
Peniculus.li.quidã panniculus de qͥ diſci
tergunt.⁊ dẽ a pannus.
Penis. nis. ſę. ge. cauda eqͥna.⁊ dĩ a pꝑẽdeo
des. eo ꝙ pedeat: ſuſpenla ferat᷑.Et h̊ pe/
nis.nis.i.pꝛiapusſceilʒ virile mẽbꝝ eo ꝙ
pendeat·vel q; ſuſpenſus ferat. Nel penis
diꝛ a penetro.tras.qð eſt officiũ eius crca
iuncturã humani generis. õm Hug.
Penitentia. tię. vĩ q̃ſi punitẽtia · eo ꝙ hõ ĩ
ſe puniat pęnitẽdo qð male admiſit. Dł
pęnitẽtia dꝛ q̃ſi pęnę tentio.⁊ eſt etymo/
logia. Et ſcribit ꝑ oe diphthongů. Et eſt
penitẽtia vᷣaa ꝑfecta.mala pterita deplã
gerea plangẽda iteꝝ nõ cõmittere.i.ꝓpo
ſitum cõmittendi nõ habere.
Penitudo. dinis.fę.ge.i.pęnitẽtia. Hñ.j.
Meg.is? Peęnitudine nõ flectet᷑.

Penitus.ta.tu.i.ſecretus/interioꝛ:intimus

dicit᷑ a penitus aduerhio.q̃i pene intus.
vl potius quaſi pan intus.i.totus intus.
PHenna.nę.fę.ge.d a pendeo.des.eo ꝙ pe/
deat.i.voletqꝛ auxilio pennaꝑ mouent
aues ⁊ volant. Del penna dꝛa pennũ qð
eſt acutuʒ·eo ꝙ ſit acuta. Iñ pennoſus.ſa.
ſũ.⁊ pennatus.ta.tũ.

Hennula.lę.dimi.i.parua penna.⁊ dicit᷑ a

penna. Itẽ pennula.lę.i.ſũma pars aunis.
⁊tũc dꝛ a pẽnũ qð idẽ eſt quod acumen.
Pennũ.ni.dicebãt antiqͥ acutũ.Iñ h̊ penũ
dẽ acumen · vel extremitas ferri acuti.
Penſationes.i.pꝛeciũ:exolutio/tributa.li/
bꝛationes. Mñ.2. paralipo.22 Deditq;
eis pat ſuus multa munera auri argenti
penſationes.
Penſilis.lis⁊ hᷣ le.pe.coꝛ.i.leuis.Recipꝛo/
ca eni ſunt penſilis⁊ leuis.i.vnũ ponit᷑ pꝛo
alio viciſſim. Inde penſilit᷑ aduerbiũ.i.le/
uiter. Et hec penſilitas.tatis.i.leuitas.Et
cõponit᷑ ꝑpenſilis.le.i.valde leuis.
Penſio.onis.fę.ge.i.libꝛatioęquatio vel
põderis ęqualitas.Et penſio ·pcij ſolutio

vel ipſũ tributũ.vel pᷣciũ qð dat᷑p agro

ad penſionẽ cõducto. Iñ penſionariꝰ. ria.
riũ.ad peſionẽ ꝑtinẽsułqͥ ꝑẽſionẽ reddit
PHenſitationes publicę ſm ⁊lco. in. ſi. C.ſi
WPter pub.pꝑen.ven.dicunt᷑ ãnuę exactio/
nes tributoꝝ. vel veſtiũ auri. vel argenti
a certis ꝑſonis ſſtabant᷑ ſiſco. Sʒ pẽ/

ſiones publicę oicunt᷑ quęad viarnʒ vel

pontiũ refectionẽ ſſtanda ſunt a poſſidẽ/
tibus· ut ſic fiat oiuʒ vatoꝝ qdã collatio.
Et ſic penſitatio eſt q̃ſi penſionis ſolutio.
Penſũi.ſi.n.s.i.deliberatiocogitatio ·cõſi⸗
liũ.⁊ vĩ a pendeo.des.qꝛ vũ aliqͥd delibe/
ramꝰ. pendemꝰ.i.ĩ pendulo dubio ſum
Itẽ h penſu.ſi.oꝛ mulieꝝ.ſcilʒ lana ułlinũ
ad opus vatũ:vel filatura.⁊ dĩ a pendeo
vel pondusq; ad põdus⁊ mẽſurã vabat᷑.
Penſus.ſa.ſũ..perſolutvel ſuſpenſusvel
ponderatus.vel libꝛatus:ęquatus.⁊ dꝛ ꝗ
pendo.dis. Et ſᷣm h cõꝑat᷑peſus.ſioꝛ.ſimꝰ
Iñ penſe. ſius.ſime.aduer. Onde in eplła
Fęlicis papę.In epiſcopio poſiti ſunt in
cęleſti militia:q penſius ponderanda eſt.
Hente gręce· latine vicit᷑ quĩq;.
Pentacontarchus.chi.pnceps ⁊ magiſter
ſuꝑ qnq; hoĩies. Wñ. j. Machab. ʒ: Con/
ſtituit Judas duces ꝓpli cẽturiones⁊ pe/
tacõtarchos · Mel vt qͥdã dicũtpentacõ/
tarchꝰ dꝛ qͥ qnquaginta regit. Sʒ petar/
cha:qui qͥnq;. Bñ in gręciſmo di. Quin/
q̃ginta reges pentacõtarcha vocat Pen
tarcha dices qͥ ſibi qͥnq; tenet. Et tũc põt
cõponi/pentacõtarchus a pẽta:qð ẽ qnq;
T coſte decẽ.⁊ archos pᷣnceps:q̃ſi pnceps
ſupꝛa qͥnq̃ginta.DPetarcha vyo a pẽta qð
eſt qnq; archos pnceps: quaſi pnceps
Hentagamus.ma.mũ.pe.coꝛ. (ſuꝑ qͥnq;.
dqdułꝗ cũ qnq; nupſit. Iñ h̊ pentagamia
mięi.qͥnq; nuptię· vl ꝓpꝛietas q̃ aliquis
dicitur pentagamus.
Hentameter. tra.trũ.pe. coꝛ.i

verſus cõſtãs

ex qnq; pedibus. Pñ illud Ouidij. Nil

mihi reſcribas attamen ipſe weni.
Pentangulus.la.lũ.i.qͥnq; ãgulos habẽs.
Inde pẽtangulatus.ta. tu. Et ſubſtãtiue
hic pẽtangulus.li p tali ſigung.
Hentaphilon/herba a nuero folioꝝ dicta:
Hanc latini qͥnq;ʒſoliũ vocant.
Dentapolis.lis.i.ge.pe.coꝛ.cinitas habẽs
ſub ſe qnq; ciuitates· vel regio in ſe con/

tinẽs qͥnq; regiões.Et hinc ſpeciali᷑ qdã

regio in cõfinio arabię ⁊ palęſtinę ſita di
cta ẽ pentapolis a qͥnq; auitatibo iĩpioꝛũ:
quęcęleſti igne conſũptęſunt.i.ſodoma:
gomo:ra:adamaceboim.⁊ bale.ipſaẽ
ſegoꝛ. Eſt ⁊ alia peniapolis in libya ſilit
dicta a qͥnq; ciuitatibus.Eadẽ etiã cauſa
regio ꝗqdã victa ẽ tripolis a tribo ciuita/
Pentaptotus.ta.tũ.pe.coꝛ.nomẽ tibus.
habens qͥnq; terminationes.vt domin.
7 dẽ a pente.qð eſt qͥnq;. ⁊ ptotus caſus.
Hentarcha· pnceps habẽs ſub ſeqͥnq;.

⸗
limſi⸗

on

ndln

1do
hlun
ninnt
inidbe
inis
ns 1d4
inlainf
Mienepin
Wümntin
nd

wNiui⸗
war en
tuncpot
Sgſaps
npen

qdnna

2
n

5 ,
. .
iglobes

nſeco

ri
ſneſtn d
nr

rinn

binivnl
inin
1Naut

tvonin.

Cnsciſt
oleaſcch

Hentateucus.ci.liber diſtinctus in quiq;

voluĩibus. vt ſut qnq; libꝛi Moyſi.⁊ vĩa
pente. qnq;. teucos volumẽ: inde pen/
tateucus.pe pdu.i.quinq; volumina· vel
liber diſtinctus in qnq; voluminibus.

Pentecoſte.ſtes.ułpentecoſten indecli.ꝛ
a pente · q ẽ qnq;: coſte decẽq̃ſi qnꝗes

decem. qꝛ quinquaginta dies ſut a reſur/
rectione oñi vſq; ad pentecoſten vtrocq;

Die ĩduſo: acuit in fine.Et ſonat qnqua/

gita· ul eſt ipſa nquagena dien· qbo cõ/

pletis vltima dies dicebat feſtuʒ pente/
coſtes.i cõpletina qͥnquaginta dierũ. Et

fiebat in memoꝛiã oatę legis:ꝗ in qͥnqge/

ſima die ab exitu filioꝝ iſił de egypto eſt
data: Nũc aũt ĩ memoꝛiã ſanctiſpiritus

dati diſcipulis. qð qͥnqgeſima die poſt
reſurrectionẽ oñi fiebat. Et ſic łẽtecoſte ẽ
eqͥuocũ ad qnq̃genã ad ſolẽnitatẽ ſeptẽ
diebo ꝓtelatã. DHñ in actibus aplłoꝝ.Cũ
cõplerent᷑ dies pẽtecoſtes.i.qͥnq̃geſimę.

Illa eni dies erat qͥnq̃geſima a reſurrec/
tione. Et cũ inchoarent dies pẽtecoſtes.i.

illius ſolẽnitatisſeptẽ oiebus ꝓtelandę

erãt oẽs viſcipuli in eodẽ loco in qͥ facta

eſt electio Matthieę ſcilʒ in cnaculo.

Hen ter grece. latine ſocer. Petera vo ſo⸗
Penthemimer.fę.ge.i.media diui/ crus.

ſio. vel media ꝑs vᷣſus pentametri q̃ſi ſe/
miqͥnaria oiniſio vel pars: di a pẽte qð
eſt qnq;.⁊ hemisqð eſt vimidiũ. Item
penthemimer/ vr ꝗqdã ſpecies ceſuręꝑ quã
poſt duos diuerſos pedes in pncipio ttij

pedis ſyllaba naturalit᷑ coꝛrepta ꝓducit:
vt patet in exẽplo: Qui petit excelſa de/

bet vitare ruinã. Ecce h̊ ſyllaba · ſa. pducit
cũ ſit naturalit᷑ bꝛeuisa q̃ſi ſubleuat᷑ q̃daʒ
ꝓductione.⁊ fit ad oſtendendũ ꝙ licʒ ille
dDueę ſyllabelcilʒ. ſla. 7.de. efficiãt vnũ pedẽ

tñ nõ ſũt eiuſdẽ dictionis. Et dꝛ pẽthemi/

meris·qͥſi diuiſio ſuꝑ qͥntã ſyllabã.qð oꝛ
reſpectu ouoꝝ ſpondeicoꝝ pedũq; ſi vuo
ſpondei pcedũtq̃ttuoꝛ ſyllabęſcedent.⁊⸗
erit diuiſio ſuꝑ qntã ſyllabã⸗ ſi duo va/
ctyli· vel dactylus.⁊ ſpondeus ſcedãtſp
ꝓ duobus ſpondeis reputant᷑.

Henula. lę.i.palliũ quoddã.⁊ ꝓpꝛie c lon/
gis fimbꝛijs. vĩ a pendeo. des. vel vĩ a

gnis pplis· q; maxime tali veſte vtunt᷑a
apud quos ũitiũ habuit. DPñ Juuenalis

Et multo ſtillaret penula nimbo. Iñ pe⸗

nulatus.ta.tũ.illo pallio indutus uł illud
palliũ habẽs bm Mug. Dñ.2. Timot.·
icit apłus. Denulã quã reliqui troade

apud Carpũ veniens affer tecũ ⁊ libꝛos.
Pbilic vꝛ ĩ ↄtinuo Mec penula bhm Mai/⸗
monẽ data fuit patri Hauli in inſignea
romanis qñ ſuſceptus eſt in ſociũ ⁊ ciueʒ
romanũ. DHñ ⁊ Daulus ſe ciuẽ romanum
appellat. Penula enĩ erat veſtis cõſularis
qͥ induebat᷑ cõſules romani ingredientes
curia. Mac aut penulam ſiue veſtẽ Haul⸗
poſt moitẽ patris ob recoꝛdationem ſibi
retinuit lpenula vꝛ volumẽ legis. ñ
Hieronym. Dolumẽ hebꝛeũ replico.qð
SPHaulus iux qͥſdã penulã vocat.⁊ coꝛ.nu.

Penultimus.ma.mũ.i.pene vltimusſcilʒ

qui eſt in ſecundo loco ante vltimũ.

Penuria.rię.ſę.ge.i.inopia/egeſtas:pauꝑ/⸗

tas.⁊ ꝓpꝛie ꝗ ẽ in penoꝛe.⁊ dĩa penus hᷣm
Hug.Et nõ ꝙ penus coꝛ.pmã. ̊ penuria
eã ꝓduc. Vñ Wirgiliꝰ enei. 6e Exiguã in
cererẽ penuria adegit edẽdi. Et iõ videt
qbuſdã ꝙ penuria dicat:quaſi penurgia:a
pena ⁊ vrgeo.vel a pena vro. q̃ſi pęna
vrẽs vel vrgẽs. h potius ſüt etymologię.

Penus.ni.maſ.ge.et h̊ penus.ni.et h̊ penũ

peni.⁊ Hͥ penus.nus.nui.⁊ G̊ penu indecii.
B penus.nor..oĩa ĩ eodẽ ſenſu.i.cellariũ.
7 dicũt᷑ a peno gręco.qð vꝛ nutrio:qꝛ ĩ eo
rexonũt᷑ ea vñ hoĩes nutriunt᷑.Et nota ꝙ
penoꝛa etiã vicũt᷑ res neceſſarię ad nutri/
mentũ. vel victũ quotidianũ bm HMug..
Et coꝛ. pᷣmã penus.⁊ penũ. Sʒ penus pꝛo
cartaginẽſi pło ꝓducit pᷣmã. VHnde.Eſt
plus pęnus ſernat edenda penus.Et vt
dvicit Papias: Oeęnus.i.afer:ꝑ oe ſcribit
ſed penus p cellario ꝑ ſimplex.e.

OPeęon medicuſ qͥdã fuit:⁊l qͥ pęonia herba

ꝑgbibet eẽ iuẽta. Itẽ peon fuit qͥdã auto⸗
a qͥ quidã pes iuentus victus eſt pęon.⁊
conſtat ex quattuoꝛ ſyllabis qlibet pęon.
Sũt eni q̃ttuoꝛ pęones:iſũt õrij epitriꝗ
Peon pmus cõſtat ex pᷣma longa tribꝰ
bꝛeuibꝰ. vt legitimꝰ. Neon ſecũdus ex ſe/
cuda lõga.⁊ ceten bꝛeuibus.vt amabilis.
Peon tertius cõſtat ex t᷑tia lõga.⁊ reliqᷣs

biꝛeuibus. vt habitatoꝛ. Peon quart cõ/
ſtat ex quarta longa: p̃cedẽtibꝰ bꝛeuibꝰ.

vt habilitas.hũilitas.Item a pęon dicit
pęonius.nia.niũ: pęonicus.ca.olj.

Peplũ.li.ẽ matronale palliũ ex purpura

ſigtũcuius ſimbꝛię aurei ſtamĩs ſũmitate
reſplendẽt. Et vt dicũt ꝓpꝛie capitis eſt.

Pepo.ponis.idẽ ẽ qð melo.onis.m Mug

Et vt diẽ Paß.· Bepo grecũ ẽ. ⁊ oꝛigo ei⸗
latinis iĩcerta.cuiꝰ nata nimiũ frigida· if⸗
ficile digerit᷑. creſcit ĩ ſititudie cucurbit⸗

Pera. re fę.ge.i.ſacculus qͥ taſca vulgo dꝛ.
7 dĩ a pen· qð eſt circuʒ· eo ꝙ lata ſit? ſi⸗
nuoſa bᷣm Mug. Del ut dicit Pap. Dera
eſt pellis a collo pendens pcincta vſq; ad
lũbos.Eſt aũt habitus ꝓpꝛie neceſſariꝰad
oꝑis exercitiũ. Hec etiã melotis vꝛ. Itẽ
pera ſpoꝛtella.ſacculꝰ paſtoꝛalis.i.mãtica
Del vt vꝛ in hiſtoꝛijs ſuꝑ.j.Reglix: Pe
ra eſt vas in qͥ mulget᷑ vel panis poꝛtat
Herangaria:ẽ ſeruit᷑ ꝑſonaꝝ⁊ reꝑ:⁊ v q̃ſi
ꝑfecta? magna angaria. Eſt aũt angaria
buit ꝑſonaꝝ.⁊ nõ rerũ. Itẽ ꝑanganię vi/
cũt᷑ exactiões.⁊ pſtatiões patrimonioꝝ
ſcilʒ onera ꝗqdã ꝗ ſdio incũbũt uł impo/
nũt. Et erãt foꝛte exactiões eqͥrũ vel vec/
turarũ ad poꝛtandũ qnonã militibus. vt
colligit᷑ C. de curſu pub.an.in rub.li xij.
Percitus.ta.tu.i.valde velox.
Herculſus.ſa.ſũ.i.qĩo cõmotusꝑterritus
turbatus.⁊ dicit᷑ a ꝑcello. lis.
Pergditio.onil.fę. ge.i.amiſſio. Oñ Auroꝛa
Sint tua ꝑditio nobis ꝗ dona paraſti.
Pergdius, dia. diũ.i. iugis cõtinuus.⁊ dã a
per. diu coꝛ. di.
Perdix.cis.epicęni ge.de voce nomen hʒ:
guis doloſa atq; imundanã maſculus in
maſculũ inſurgit.⁊ obliuiſcit᷑ ſexũ libido
ceps.Ldeo aũt fraudulẽta eſtvt alteri
ꝑdici oua diripiẽs foueat.̊ fraus fructũ
nõ habet:Nã cũ pullivocẽ ꝓpꝛię genitrid
audierintnaturali quodã inſtrnictu hãc
ꝗ fouet relinquũt.⁊ ad eandẽ quę genuit
reuertunt. Dicit᷑ aſt ꝑdix a ꝑdo.dis.qð
eſt amittere · delere · deſtruere. DVicit enim
Hugꝑ ſi maſculus nidũ ſuę ↄiugis iue/
nit · deſtruit.⁊ oua abſoꝛbet. Del vꝛ a per/
dẽdo· eo ꝙ amittit oua ſua ⁊ alta foueat
xyelq deſtruat niduʒ. Del dꝛ a Perdice
nepote Pędali quem fabulę vicũt in illã
auẽ mutatũ fuiſſe. Et ꝓducit pe.gtĩ. Et nõ
pꝓ aue declinat ̊ perdix. Oñ Duidius.
Ganula ramoſa ꝓſpexit ab ilice perdix.
Herdix.cis.ſoꝛoꝛis Deędali filius vicit᷑ iue/
niſſe ſerram ? crcinũ.
PHerduellio.onis.eſt qͥ in ſuos ciues cõiu/
rationẽ exercet.
Perduellis.lis.i.hoſtis.
Heredia.i.i.edendi ſuꝑfluitasſicut bi/
bula bibendi.⁊ dꝛẽa per ⁊ edax.
eregrinus.na.nũ.vꝛ a peregreq̃i ꝑgens
longꝰ. Dñ peregrini large dicut᷑ oẽs qͥ;
a loco ſui domicilij ꝓficiſcut. Hꝛope aũt
Dicunt᷑ romipetę apłoꝝ ⁊ alioꝝ ſanctoꝛũ
lmia 7 oꝛatoꝛia vilitates. Ocregrini etiã

dicunt᷑ oẽs qui non ſunt de epᷣatuoꝛdinꝗ
tis· ſiue ſint clerici:ſiue laici hm Goffi ſi.
de (de.peregri. .
Peremptus.ta.tũ.i.occiſus.⁊ d a pimo.
Peremptoꝛiũ·oꝛ a perimẽdo/co ꝙ oĩo pe/

rimat. vt terminus ꝑeptoꝛiusvltra quẽ

nõ dãt᷑ vlterioꝛes dilationes.Similiter
exceptio dꝛ ꝑemptoꝛia ꝗ ꝑimit actionẽ.
Etiã citatio ꝛ pꝑemptoꝛia:quia oẽs alias
citationes abbꝛeuiat accelerat.
Perennis.ↄ.ta h̊ ne.i.iugis: dꝛ a ꝑa annꝰ
cõuerſa.a.in.e. Iñ ꝑennitaduũ.⁊ H̊ ꝑenni⸗/
tas.tatis.i.iugitas.ppetuitas hm Mug.
Pap̃.vo dicit:Herenisq̃i ꝑpetuꝰ ãnus.

Perfidus.a.on.iꝑdens ſide.⁊ vꝛ a ꝑ.et
fides. 7 coꝛ. fi. Et eſt mercatoꝝ: ppᷣe cau/

ponũ. Inde hęc ꝑfidia. vię. Et ꝑfidioſus
ſa.ſũ.i.plenus ꝑſidia.Itẽ ꝑfidus.i.valde

fidelis:vel ſidus.⁊ tũc dict᷑ a ꝑ⁊ fidus.X

ꝓduc.fi. Oñ.Perſidus eſt nequã/ꝑfidus
coꝛde fidelis. .
Perfuga.ge.coĩs ge.qui de vno exercito

fugit ad aliũ.⁊ dꝛ a ꝑfugio gis.⁊ coꝛ.fu.
Derfugiũ.gij.i. tuta latepꝛalocus refugij.
Perfuctoꝛius.ria.riũ.i.ad ꝑfügẽdũ aptus

Vel deſtructoꝛius.leuis: tranſitoꝛius vel
imaginarius. Mñ in Platone iuenit᷑ per/
fũctoꝛia foꝛma mũdi.i.deſtructoꝛia ⁊ trãſ
itoꝛia dꝛ a pꝑfungoꝛ.geris.

Pergama·moꝛũſunt ędiſicia troiana.⁊ dẽ

a pyr quod eſt ignis gamos.qð eſt mu

lier·q̃i ꝑ ignẽ⁊ mulierẽ deſtructa Hela ꝑ

gamos. Iñ pergameus.mea.meũ.i.tro/
ianus. Et qꝛ pergama altiſſima erat:ideo
olim oia alta ędificia vocabant᷑ ꝑgama.
DPergamenũ.ni.pe.ꝓ.iicharta.⁊ d a ꝑga/
mo ciuitate qꝛ ibi pꝛimo excogitatũ fuit
T iuentũ. Itẽ põt declinari adiectiue per/
gamenus.na.nũ.i.res de pergameno.

Hergamũ.mi.quędaʒ ciuitas. Inde ꝑga/

meus.mea.meu. Et ꝑgamenus.na.nuũ. Et
hbica becpergamenſis hocſe.
Pergulũ.i.i.paruũ tuguriũ in alto poſitũ
1 dꝛ a ꝑgo.gis. Et hec ꝑgula. le.i.famula
qꝛ ad diuerſa ꝑgat officia.⁊ coꝛ.gu.
Heri.i.circũ vel de acuit᷑ in fine.
Periarchon greęce latine vꝛ de pꝛincipibꝰ
1 pꝛincipatibus. IAUrchos eni gręci vicũt
pꝛinceps: Libꝛi ſunt ſic dicti.
Heribolus.li.maſ.ge.⁊ h̊ ꝑibolũ.li.i.deam/
bulatoꝛiũ· deãbulacrũ.ſpaciatoꝛiũpam/
bulatoꝛiũ. dꝛ a peria ãbulo. Itẽ Ecech.
42 ſigt murũ qᷣ erat exterioꝛ ad deambu
landũ.⁊ cingebat gacophylaciũũ cantoꝛũ

.
d
* C
GHnr

,

Lrboen
nD

dine

Mappee⸗

nezges

wa

Neinenter

wa:n

4
Nggoefn
umtiltro,
uartider
nemi,

nn,

luC

„

Aopo
.
rpmnet.

1

ie
E,

fetid.

cuſtodientiũ altare:? coꝛboo.
Perichelis.lidis.fſę ge.oꝛnamentũ mulieꝝ
circa bꝛachia. vel potius circa crura/quo
greſſus eaꝝꝑ oꝛnata v a peri.qð eſt circũ.
⁊chele .qu eſt curuũ · m HMug. Dap̃.etiaʒ
Dicit: DHeriſcelides armille pedũ mulieꝝ
Periſcelides dicũt᷑ q bus noſter greſſus
oꝛnat· Et ſcribit Pap. periſcelides ꝑ.ſc.ſic
ãtiqͥ ↄſueuerũt ſcribere. Sʒ moderni ſcri/
büt perichelides ꝑ.ch. In gręciſmo ſic dẽ.
AVtq; perichelides exoꝛnãt bꝛachia nym/
Periculũ.li.neu.ge.i.experimentũ. (phis.

Vnde Cerẽti in eunucho. Fac periculũ

in litteris: fac in paleſtra.⁊ d a perio.ris.
Itẽ H̊ periculu.li.⁊ qñq; ſyncoꝑat᷑ ⁊ dꝛ hᷣ
periclũ.li.i.viſcrimen vel damnũ. Iñ peri/

dloſus.ſa.ſũ.ᷣm Mug. Dap̃. vo diẽ: Pe⸗/

riculũ a perio peris :qꝛ pene perire faciat.i.
diſcrimen: vel experimentũ.
Periphꝛaſis · ẽ deſcriptio vel circũlocutio
cũ vna res plłibo vbis deſigt᷑ deſcribit
ꝓpt᷑ veritatẽ ſplẽdide ꝓducẽdãvel veri/
tatẽ circiũtu euitãdã. Iñ periphꝛaſic. ca.
cũ· ut Iſte loqͥt᷑ periphꝛaſice.i.ꝑ periphꝛa/
ſim. Et periphꝛaſtic. ca.cũ.in eodẽ ſeuſu.
Heri hermenias ſũt duęꝑtes.Neri enĩ gre
ca ſpoſitio ẽa valet tatuʒ qtũ de herme⸗
nias eſt grecus gtũs a noĩe gręco herme⸗/
nia ·:qð latine ſonat interpᷣtatio · qui gtũs
hermenias ponit᷑ intitulatione illiꝰ libꝛi
Vriſtotelis:vbi habet᷑: Incipit liber peri
hermenias. Et ẽ ſenſus: Liber peri herme⸗
nias.i.de ĩterpᷣtatione. Gręci enĩ carẽtes
ablatiuo ·cõſtruüt ſuas ſpoſitiones cum
gtis loco ablatiuoꝝ. Quidã tamen minꝰ
intelligẽtes vtunt᷑ hoc q̃ſi noĩe cõpoſito.

NHerimetrũ.tri.i.linea circũcirca mẽſurans.

dicit᷑ a peri.i.circũ.⁊ metros:menſura.⁊
coꝛ.me naturalieeier.
Periodica.cę.dẽ a peri:circuma ddos via.
Heriodicę febꝛes ſunt .q̃s quotidianas
tertianas/quartanas vocant · ſic dicte· eo
qꝙ certo tẽpoꝛis circulo moueant᷑.⁊ nõ cõ/
tinue aftligant.⁊ coꝛ.di.
Periodus.di.pe.coꝛ.dꝛ quaſi circũitus/vel
ambitus · vel q̃ſi circa finẽ.⁊ d aperi qð ẽ
circũ.⁊ odosqð ẽ via vel finis. Del peri⸗/
odus.i.clauſura.Itẽ ſm Papᷣ. Neriodus
vltima diſtinctio ꝗ totã ſentẽtiã daudit.
Cuius ꝑtes ſunt colum ⁊ coma.
Peripateticus · dꝛ a peri.qð eſt circũ:⁊ pa/⸗

tos:qð eſt calcãs:vel ambulans ·q̃ſi circũ/

calcans. vel ambulans. Del peripatetici
ſunt quidã phi ab ambulatione ·q̃ſi circũ

calcantes· vel ambulãtes.qꝛ Triſtoteles
autoꝛ eoꝝ deambalãs viſputare ſolitus
erat. Oł q; ꝑambulãt de ſchola ad ſcholã
diſputãtes ⁊ inqͥrentes qͥd meliꝰ ſuęſnię
poſſent acqͥrere vel adiũgere.⁊ coꝛ.ti.
Peripetaſma·matis.neu.ge.i.velũ vel ten/
toꝛiũ. vel coꝛtina. vel potius ꝗlibet adie/
ctio eius in circũitu facta.⁊ dꝛ a peri.⁊ pe/

taſma ·qð eſt velũ· vel tentoꝛiũ· uł coꝛtina

Pñ ꝓpꝛie peripetaſma dꝛ ſuꝑioꝛ pars in
coꝛtinis ꝗ depicta eſt. Inpꝛopꝛie tñ dꝛ
beripetaſma qñq; limbus. alntiqͥ dicebãt
hoc peripetaſmatũ.ti.
Peripecio · inciſio ſcipturarũ:vel capitulũ
vel ſnia · hm Papᷣa acuit᷑ in fine.

PHeripneumonia.nię.i.vitiũ pulmonis cũ

doloꝛe dꝛ a peri ⁊ pneumonia.
Peripſima.matis.n.t.i.purgamentuʒ qð
eijcit᷑ ð tritico qñ vetilat᷑.vel purgamen/
tũ pomoꝝ.⁊ raſura.⁊ limatura cuiuſlibet
reiqua circũcirca res ſemat᷑.i.diminuata
ꝛ a peri:qð ẽ circũa ſimus.ma.mũ.qð eſt
curuus.vel ſemus qð ẽ ĩꝑfectus:vel ſeco
cas.pᷣm Mug. Oeripſima dĩ etiaʒ queli/
bet domoꝝ quiſquilia Hñ. ð purgas
ð re dic eſſe peripſima vere.DNt ſuber po/
mi quiſquiliaſq; domi.i.purgamentũ:ulł
ſoꝛdes. Dñ Iplus.i.Con.ꝗ? Diuʒ peri/⸗
pſima factus ſum.
Periſſologia·eſt ſuꝑuacua vᷣboꝝ adiectio
ſine vlla vi rex. vt YJbant quo poterant.
quo nõ poterant nõ ibant.
NPHeritomũ.mi.i.circũciſio.⁊ d a ꝑeriqð ẽ
circũ: tomos:.qð eſt viuiſio vel inciſio.
Peritus.ta.tuũ.i.doctus/inſtructus:ſapiẽs.
⁊ dẽ a perio.ris.Et cõꝑat᷑perit᷑ tioꝛ.ſimus
Iñ perite.tius.ſime.adũ.Et hęc peritia.tię
i.diſcretio. Et peritus põt eſſe participiũ
de pereo.ris: tunc coꝛ.pꝑe.ſ̊ peritus a perio
ris ꝓducit pe.Hñ Dꝛatiꝰ in epi. Diuere
ſi recte neſcis diſce de peritis.Et qͥdã dic̃.
NMe tendas peritũ/poſt chꝛiſtũ tende peri-
tũ.MNõ vadit peritũ ·qͥ vult audire peritũ.

Periurus.ra.ruʒ.pe.coꝛ.dẽ a ꝑiuro.ras.q̃ſi

perdens · vel ꝓdens ius. Iñ h̊ ꝑiuriũ.rij.
PHeriuriũ ꝓpꝛie dꝛ qñ aliqͥs iurat cõtra ca/
nonica ſtatuta vel temerarie. Et dꝛ multi⸗
liciter. .i.falſa iuratio ꝗᷓ ſi ignoꝛant ad/
hibita oĩ diligẽtia facta fuenit · ſic nullum
peccatũ ẽ xxij.q.ij.hoĩes.2 dẽ trſgreſſio
liciti iuramentia ſic eſt moꝛtale.vj.q.j.qͥ⸗
cũq; · Illicitũ aũt ſciẽter iurãs peccat· nõ
cõtraueniens. ꝰ dꝛ indiſcretũ iuramentũ
et eſt veniale xxvi.vil.S.criminis in me.

H

4 dz mendaciũ inramento firmatũ. efſf!
ſꝑ moꝛtale. xxij.q/ij. qd ait. Et eſt crimen

adeo magnũ ꝙ dericus ꝑiurusab officio

beneficio ſuſpendi debet. c. puenit. de fi /

deiul.c. inter vilectos.de excelſ.Rla. et.c./
relã. de iureinn.

DPericoma.mat.neu.ge.ẽ qdã veſtis hoĩiuz

gntiqᷣſſima.i.ſuccictoꝛin femoꝛale·qͥ tm ge
nitalia ↄtegũt. Alij oicũt ꝙ ſit tunica fo/
lijs conſuta/q̃lẽ oñs fecit Rdępoſt lapſũ.
Ita viẽ Hug tamẽ Geñ.ʒ? ſcribit. Jecit
q̃; dñs deꝰ ðldę ⁊ vxoꝛi eiꝰ tunicas pelli/
ceas.i.de pellibo moꝛtuoꝝ aĩaliũ· vt ſignũ

ſuę moꝛtalitatj ſecũ ferret. In hiſtoꝛijs aũt

dꝛ ſic. Fecerũt ſibi picomata.i.ſi uccictoꝛia

quaſi bꝛachas bꝛeues. Et ꝓd.pe.nti.ſᷣ coꝛ.
Perliſus.ſa.ſũ.pe/pd.i.valde leſus. (pe.gti

Perlitoꝛ.toꝛis.maſ.ge.i.occiſoꝛ.
Perna.nę.i.petaſo· ſcilʒ baconus:vel baffa
poꝛci. DPñ Pap.vicit: Mema vulgo quę
baffa vicit. DPñ qͥ dã. Eſſe vbi perna retur
nec foꝛſan toꝛquis habet᷑. .
Pernicies.ciei.ſę.ge.i.moꝛs vel interitus.⁊⸗
iĩ a ꝑneco cas. Iñ ꝑnicioſus.ſa.ſũ.i.moꝛ/
tifer.lętalis. Iñ ꝑnicioſitas.tatj.Iteʒ ꝑni/
cies..velocitas pedũ: dĩ a pernix.i.velox
PHernix.cis.oĩs ge.pe.coꝛ.i.pernicioſusde/
ſtructoꝛ.⁊ dicitur a ꝑneco.cas. Inde ̊ ꝑ/
nicitas.tatis.Et hęc ꝑnicioſitas.i.deſtru/

ctio · interitus. Itẽ ꝑnix.cis oĩs ge.pe ꝓ.ĩ

obliqs.i.pſeuerãs in conatibo⸗vel velox
ꝓpꝛie ĩ pedibus.⁊ d a ꝑnitoꝛ.ter. Iñ ꝑni/
citas.tatis.i.velocitas·celeritas.Et eſt ꝑ/
nicitas pedũ.Sʒ celeritas ⁊ velocitas pẽ/

naꝝ vel veloꝝ. DHñ. Nꝛo pernice citũ · pꝛo

pernice dico nociuũ. Dernitoꝛ pᷣmũꝑne/
co dat reliquũ. Qui necat ẽ ꝑnix·feſtinat
currere ꝑnix.

PHernox nocij oĩs ge. i vigilãs.? pꝛie noc⸗
te. DPñ de beato Domĩco cãtat. Pernox

cũ chꝛiſto ꝓpꝛiũ nõ poſſidebat lectulũ ⁊c.
Pero.ronis.maſ.ge.qðdã calciamẽtũ ru/

ſticoꝝ ãplũ ⁊ altũ·qð alio noĩe dꝛ culxo/
neus.Et vꝛ a peri.qð eſt circũ.qꝛ pſ̊ nimia
ãplitudine circũcirca vagat᷑. Iñ peronatꝰ
ta.tũ.i.peronibus calciatus.Hñ Perſius

Nauiũ ſi poſcat ſibi peronatus aratoꝛ.

Perpauci.ca.cũ.i.valde paue. Vñ Meb⸗·

ʒ Eteni ꝑpaucis ſcripſi vobis ⁊c.

Perpꝑẽdiculu.li.inſtrumẽtũ eſt cemẽtarioꝝ

plubatum qð alio noie vicit᷑ amuſſisqð
ipſi demittũt ad ppẽdẽqũ eqlitatẽ muri.
Iñ h ⁊ ̊ ꝑpẽdiculan..⁊ ſH̊ re. Illa linea dꝛ

ꝑpẽdiculanis.q ſurſũ vel deoꝛi recte viri

git Itẽ ppendiculi li oĩ ilud vñ lebetes
ferunt᷑.⁊ ſuſpendũt᷑. Et in iſta ſiẽtione oꝛ

ꝑpendiculũ a ꝑpendeo,. des.q; ĩ eo lebetes
ꝑpẽdẽt.ꝛo inſtrumẽto aũt cemẽtarioꝝ
vr ꝑpendiculũ a ꝑpendo.dis.qð eſt itel⸗
lige·cõſiderare.aiaduᷣtẽ pꝑciꝑe.trutinare.
Perpenſilis.lis.pꝑe.coꝛ.i.valde lenis.
Perperus.ra.rũ.i.puerſus:pꝛauꝰ.nõ rect᷑.
Iñ ppere adui.puerſe:male:pꝛauenõ re/
cte ꝓ quo ſeępe ponit᷑ ꝑperã:qð non debet
acui in fine·ſicut nec multifaria:nec palaʒ.

Vñ Alpius.j. Coꝝ.jʒ? Nõ agit ꝑperj.

Perpes. pet.oĩs ge.i.ppetuus.⁊ coꝛ.pe.gti.

Perpeſſiuus.ua.ui.q frequet aliqͥd patit.

Per peſſus.ſa.ſũ.i.valde vel diu paſſus.⁊
dẽ a ppetioꝛ.ter. Oñ Marci.S? Et fuerat
multa ꝑpeſſa a cõpluribus medicis.
Perpetuus.tua.tuũ.qð nũq; habebit finẽ
ſᷣ habuit pncipin.vt aięa angeli.Jnde h̊

ꝑpetuitas.tatis.ſtatus vitę quã habet res

.

aliqua ex eo ꝙ; habuit pꝛincipiũ · non ſit
habitura finen.
Perplexus.xa.xiũ.i.implicitus. irretitus.
inuolut᷑· colligatus:obſcurus. Inde hęc

Perplexitas eſt cõſtringens ⁊ ieuitabilis
neceſſitas peccandi:ꝗ ꝓuenit ex erronea
volũtate.vt.c.j.et.in ſũ.diſ.xiij.vbi glo.
Perpꝛoperus.ra.rũ.i.valde ꝓperus. (bo
Perſepolis.lis.pe.coꝛ.quędã ciuitas quaem

Herſus condidit.

PHerſeuerantia.tię.i.aſſiduitas/cura/ptina.

cia. Sed ꝑſeuerantia ẽ in vitute. Perti/
natia vo in vitio.
Herſicus.ꝗdã arboꝛ.⁊ dĩ a Perſo rege qͥ ĩ

eggypto p̃ inſeruit illã. Iñ hᷣ perſicũ.ci.rru/

ctus illiꝰ arbor. Et h̊ perſicetũ.ti.loc vbi

perſici creſcũt. Item adiectiue declinatur
pſicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.perſeus:ſiue de per/

ſide exiſtens.

Perſis. ſidis. mulier de perſida. m Paß.
PHerſolens.entis.oĩs ge.i.aſſiduus.ñ hęc

pſolentia tię.i.aſſiquitas.

Herſolus.la.lũ.i.aſſiduꝰa dĩ a ꝑſoleo.les.
7 coꝛ.ſo. Oñ Plaut. Ebꝛioſe pſolęnuge
BGi aũt iueniat᷑ ꝑſolus cõpoſitũ a ꝑ ⁊ ſolꝰ

tunc pꝛoductſo.
Perſona.nę.fę.ge.eſt rationabilis creaturę

indiuidua eſſentia.⁊ pᷣm hoc dꝛ ꝑſona·q̃ſi
ſe vna.⁊ eſt etymologia.Et ſᷣm q̊ ꝑſona
videt᷑ ſpectare ad deitatẽ. Itẽ ꝑſona dꝛ
hiſtrio · repſentatoꝛ comędiarũ·qꝛ diũſis

modis pſonat· diuerſas pꝑſonas repꝛęſen
tãdo. Et hinc ꝑſona vꝛ in grãmatica ipſũ

ſuppoſituʒ· qñq; ꝓpꝛietas ſuppoſiti · qñq;

neo K

Dordr
MMerpis
remi
Uepan
wpaſts.
Gfe
s
ei⸗
wüibeen
vüüßt

Nn
ebe
kunblis
aonde

Gäa
mnhen

np
us lt

ſbolos
Nenuge
uns

lscun,
l
n ſin
tiin

ꝓpꝛietas vocis qñq; voxipſaquãdoq;
moduſſignificandi:a qñq; pſonalis pꝛo/
pꝛietas. Iẽ ꝑſona dꝛ in eccleſia:qͥ digni/

tatẽ habet ceteris. Et hᷣ ab hiſtrione ſũ/
ptũ eſt.q diuerſas ꝑſonas repſentãdo·di
uerſos ſolet accipe oꝛnatus.⁊ ſᷣm vigni/
tatem ꝑſonęquã habebat repᷣſentare. Et
hĩctractũ ẽ vt ꝑſona dicat᷑ iĩ eccleſia. Nã
ſim diuerſos gradus vignitaſj ꝑſonę di/
ſtinguũt᷑ ĩ eccleſia. Et hinc etiã tractũ ẽ vt
in grãmatica vna ꝑſona dicat᷑ pma · alia
ſecũda ·alia tertia·qð fit ratione dignitat
Et deberet ꝑſona · penl·coꝛrepta vici.ſᷣ ad
differentiã huiuſ imꝑatiui ꝑſona ꝑſonet
qð coꝛripit penł.dr penł pducta. Hñ dã
Pauꝑ ꝑſona · nõ eſt mea ꝑſona regi.NM.
aũt oꝛ ꝑſona·q̃ ꝑ ſe ſonãsetymologia ẽ.
Iñ h bęc ꝑſonalisa h̊ le. Iñ ꝑſonaliter
adu.⁊ hęc ꝑſonalitas.tatj. Itẽ a ꝑſona dẽ

ꝑſonatus.ta. tũ. Et H ꝑſonat.tus.tui.di/

gnitas vel officiũ pſonę bm Hug.

Perſpicuus.cua.cuũ.i.claruslucidusper/

ſpicui peruius.⁊ dꝛ a ꝑſpicio.is.
Perſpicax.cacis.oĩs ge.i.claruſſubtilis:ul
ꝑfecte ⁊ plura videns.⁊ di a ꝑſpicio.cis.

Perſus DNerſi q dã rex fuit qͥ quandã terrã

debellauit.⁊ eꝰ noĩe dicta eſt perſia.ſię⁊

hec ꝑſis.idis.⁊ hęc ꝑſida.vę. Iñ perſeus.

ſea.ſeũ.⁊ perſicus.ca.cũ.Et h̊ ⁊ H̊ perſa.ſę.

ditus Oñ Macrobi. Derteſus neceſſi/

tatis vixit·⁊ dꝛ a tedet.

Pertinax.nacis.pe.coꝛ.in ntõ.ſed ꝓdĩgtõ

oĩs geii.valde vel ipudent tenẽs:durꝰ ꝑ/⸗

ſeuerãs· impudẽs cõſtãs irreuocabilis

indocilis· obſtinatus. Iñ ꝑtinacitas.tatj.
i.aſſiduitas/pſeuerãtia·impudẽtia. Idẽ⸗
ꝑtinacia.cię. Et hm Pap. Perſeuerantia

eſt in virtute.Pertinacia vᷣo in malo.

Pertuſus.ſa.ſũ.i.ꝑfecte cõfractus.⁊ ꝓd.tu.

Vñ Aggei pᷣ.In ſacculum pertuſum.
Heruicax.cadi.ĩpꝛobꝰ pteruꝰmalicioſus.
ipoꝛtunusa dĩ a ꝑa viceqꝛ vicẽ ſuã obti⸗

nere vult. vel qꝛ ꝑuertit vices reꝝ:quod

bonũ ẽ iudicãdo malũ · vel ecõuerſo. Nel
dĩ a ꝑa vicio.as.eo q ĩ vicio ꝑſiſtat. Hel

aꝑ⁊ vicioa cadẽsq̃i ꝑ viciũ cadẽs. Hel

aꝑ ⁊ viribus.⁊ cadẽs·q̃i ꝑ ſuas vires ca/
dẽs. Mel ↄponit a ꝑ⁊ vicia quã antiqͥ vi/

ctoꝛiã dicebãt:inde ꝑuicax ꝓpe vi qui in
ꝓpoſito ſuo ad victoꝛiã ꝑſeuerat.Iñ pui/

cacia.cię. Et peruicacitas.tatis.ᷣm Mug.
Pap.vo dic: DPeruicax.i.pſeueras cõtu/
max· obſtinat· ourꝰ.imobilis. Et coꝛ.pe.

ntĩ. pducit penuł gtĩi.
Peruigil.i.valde vigilans.
Peruigiliũ.lij.i.vigilatio:⁊ dꝛ a ꝑuigil.
Peruius.nia.uiũ.per qð via patet.
Perula.lę.dimi.i.parua pera.⁊ coꝛ.pe.
Peruſiũ/oſpidũ ĩ italia. Iñ peruſinꝰ.na.nũ
Pes pedis malſ.ge.dicit᷑ a pos podis gręco
qð idẽ eſt qð pes.Et accipit triplicit · ſcilʒ
ꝓ mẽbꝛo ch qͥ ãabulamꝰ. Mel ꝓ metroꝝ pe/
de. Mel ꝓ meſura. VHes in metro eſt ſylla⸗
barũ ⁊ tẽpoꝝ certa dinumeratio. Pes in
mẽſurlagroꝝ:digitoſ qͥndec hʒ palmos
qᷓttuoꝛ. Itẽ pedes dicunt᷑ extremi anguli
veloꝝ.vel potius illi duo in naui funes qͥ
extremos veloꝝ angulos tenẽt. Itẽ pes
ↄponit᷑ h̊ ⁊ B ⁊ B bipes.dis.tripes.dis:q̃/
vꝛupes.dis.i.habẽs vel aptũ natũ habẽ
vuos vel tres vel q̃ttuoꝛ pedes. Iñ bipe/
vius.dia.diũ hic ⁊ hęc bipedalisa hoc
lea hęc bipedalitas.tat.Cripedius.via.
Diũ.⁊ h̊ ⁊ ᷓ̊ tripedalis h̊ le.⁊ hęc tripe/
alitas.tat.uadrupedius.via.diu.et
H ⁊ hęc q̃drupedalis hoc lea hęc q̃dru/
pedalitas.tatis.⁊ q̃drupedãs.dãtis.oĩs
ge.i.qᷓdrupes. Itẽ pes aĩę ĩtelligit᷑ amoꝛ
q itur addelectationẽ. ꝗ eſt loc aĩę quia
amoꝛ cũ pꝛauꝰẽdẽ cupiditas:vel libido·
cñ v rectus eſt ſeu bonus dĩ charitas.
Peſſariũ.rij.eſt genus medicamĩs.⁊ dꝛa
peſſũ·eo ꝙ intus ũtiat᷑· vel intromittat᷑.
Peſſulũ.li.⁊ hoc peſſelluʒ.li.i.ſera lignea · q̃
firmat᷑ oſtiũ.⁊ dꝛ a pello.lis.qꝛ pellit᷑ ⁊ re
pellit. Et coꝛ. ſu. Oñ Cant.?Deſſulũ oſtij
mei vtr de diẽ: Heſſulũ.i.oſtiũ
a pede dictũ. Mabet enĩ ĩferioꝛẽ cardinẽ
quaſi pedem.
Heſti gręce latine humoꝛ vr̃.⁊ acuit᷑ĩ fine.
Heſticula.lę.oimi.i.parua peſtis: coꝛ.pe.
PHeſticus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.peſte plenus.
Peſtilens.tis.oĩs gea peſtilentus.ta.tũ.i.
plenus peſte. Iñ peſtilẽtia.tięa eſt idem
qð peſtis. Sʒ ꝓpꝛie peſtis eſt nomẽ ipſi
moꝛbi. Peſtilẽtia vo ẽ id qð ex ſe efficit
moꝛbũ.Iſidoꝛus vo dic Meſtilẽtia ẽ cõo⸗
tagiũ qð dũ vnũ appᷣhendit ·celeriter ad
ples trãſit · Gignit᷑ autẽ ex coꝛrupto aere
⁊ viſceribus penetrãdo ĩnitit. Dicit᷑ autẽ
peſtiletia · q̃i paſtulẽtia· eo ꝙ veluti ĩcen⸗
viũ depaſcatdũ deſcẽdit ꝑ totũ coꝛpus.
Et ſüt tres modi peſtilentięaut exterra
aut ex aqua ·aut ex aere·m PHapiam.
Peſtis.ſtis.fę.ge.dꝛ quidã moꝛbo.qñ ſcil,ʒ
mẽbꝛa viſſoluũt᷑ ⁊ putreſcũt.⁊ dꝛ a peſti
qð eſt humoꝛ.vel dꝛ peſtis q̃ſi poſtis 4
2

paſcendo · q; veluti incendiũ depaſcit oñ

deſcẽdit ꝑ totũ coꝛpꝰa gignit᷑ ex coꝛrupto
aere. Et eademcontagiũ oĩa contagioa

cõtingendo·qꝛ quẽ cõtigerit polluitulq;
tactu vni deſcendit ꝑ oẽs.Ipſa ⁊ ingui/

na ab inguinuʒ pcuſſione. Eadẽ ⁊ lues a
labe vel luctu.vel luendo victa· ꝗ̃ tãto eſt

acuta· ꝙ non habeat ſpaciũ tẽporlin qͥ vel
vita ſperet᷑:ul moꝛs.ſᷣ repẽtinus moꝛbo ſu
cũ moꝛte venit. ⁊c q̃ſi idẽ qð peſtilentia.
Peſtuoſus.ſa.ſũ.i.peſte plenus.ñ hęc pe/
Petalũ.li.i.oꝛma marmo/ (ſtuoſitas.tatj
rea ĩſtar teſſere q̃drata.vñ pauimẽta ſter/
nebãt Oñ Joſeph' in. Se Strauit auteʒ
pauimẽtũ tepli petalis aureis. Itẽ petalũ
ẽ lamina aurea ĩ frõte uł in pectoꝛe põtiſid
q̃ ulud nomẽ dei ieffabile tetragrãmaton
qttuoꝛ litteris hebꝛaice habebat ſcriptũ.
Petaſo.ſonis.i.pema poꝛci:ſcilʒ bacon ſiue
baffa. Iñ h petaſũculus.li.vimi.⁊ foꝛat᷑ a
petaſo.o.mutato in vnculus/ułi.vn/⁊ ad/
Petaſus.ſi.mal.ge⸗ q̊ͥ petaſũ (dita culus.
taſi ·in eodẽ ſenſu:qddã calciamẽtũ Mer⸗/
curij ad volãdũa dꝛ a peto vbo gręco/qð
eſt volare. Oñ Martial coquꝰ. Netaſo
aut a talaribo ↄcitat cępit pire Mercuriꝰ.

Petaurus.ri.maſ.ge.qdã ludus qñ hoies
A tapetibꝰ mittũt᷑ ĩi aurasa vẽ a peto⁊ au-

ra·qᷓi petẽs auras. Del dĩ petaurus.q̃i pe/
tens taurꝰ. In africa enĩ ſũt qͥdã tauri ita

edocti ꝙ cũ coꝛnibo emittũt hoĩes ĩ aurã:⸗

illeſũ int coꝛnua recipiũt. Et vicũt᷑ petauri
qᷓi petentes tauri. Oel petaurus dia peto
gręco.qð eſt volare.⁊ aura· q; cũ hõ ĩtali
ludo emittit/videt᷑ ꝑ aurã volare. DPnde
Juuenał.In magis oblectãt aiuʒ iacta/
Peticus.ca.cũ peticiꝰ.cia.ciũ.(ta petauro
qui petit·vel qui amat aliqͥd pꝑetere.
Petilius.lia.liũ qͥ ſupᷣ petit.⁊ dꝛ a peto.tis.
Petitio.onis.ę.ge.i.quęſtio uł poſtulatio
Petitiũcula.lę.i.parua petitio.
Petitoꝛ.oꝛis.mal.ge.i.poſtulatoꝛ vel quę⸗
ſtoꝛ. dĩ a peto.tis.⁊ ꝓducit ti. .
Petitus a.ti.i.poſtulatus:⸗ dꝛ a peto.tis.
Et h̊ petitus.tus.tui.i.poſtulatio.⁊ ꝓd.ti.
Petoꝛicũ.ci.qðdã genꝰ currꝰ.⁊ d a peto.t
NPetra.trę.gręcũ c.i.lapis: dĩa petrosqð
eſt vuꝝ· qꝛ vura eſt. e aũt dẽ petra · q̃ſi

pedibho trita· etymologia eſt. Iñ petrinus.

na.nu.⁊ petroſus.ſa.ſum.
Petrella.lę.imi.i.parua petra.
Petro.onis.maſ.ge.dꝛa petra. Sunt autẽ
betrones particulęgꝗ abſcindũt᷑ de petris
ſicut quiſquilias dicimns iutilẽ materiaʒ

quę abradit᷑ de lignis quando dolant.
Petros gręcelatine dicit᷑ durũ.
Petroſelinũ.ni.eſt ꝗqdã herba ſilis apio.et
dꝛ a petros.⁊ ſelinũ·qð eſt apiũ· eo ꝙ ſit
ſilis apio.⁊ naſet᷑ i petris ⁊ ĩ mõtibo pru/
ptisqð nos petrapiũ dicẽ poſſumꝰ. Se⸗/
linü eni grece · apin vꝛ latine. Et eſt gen⸗
apij.vlliud eſt genus hypoſelinũ.Certiũ
oleoſelinũ.⁊ ꝓducit li.
Perrus aplus dictus eſt a petra.q; durꝰ ⸗
firmꝰ fuit i fide. Del petrꝰ victꝰ ẽ a petra.i.
a chꝛiſto · ſuꝑ quẽ fundata eſt eccleſia·ſᷣm

DNDug.Et ĩiterptat᷑ Petiꝰ agnolcẽs ul diſ⸗/

calcias. lgnoſcẽs: q; videlʒ deitatẽ chꝛi/
ſti agnouit·cũ ixit: u es chꝛiſt fil dei
viui. Diſcalcians vᷣo interptat᷑· q;ꝛ pedes
affectuuʒz ſuoꝝ ab oĩ oꝑe moꝛtuo ⁊ treno
iſcalciauit · cũ vixit: Ecce nos reliqmus
oĩa.⁊ ſecuti ſumus te.
Petulans.lant.ois ge.i.luxurioſus.laſciuꝰ.
ipoꝛtune petẽsplus petens.vñ ꝓcax di.

qꝛ petulãtia pcacitas vicina ſibi quadã

mẽt iũgũt ĩiſania.vt plus velit petulãs te/
meritatelaſciuꝰ ludo. Inde petulantia.i.

laſciuia · libido.impoꝛtunitas.
Petulcus.ca.cũ.i.iĩpoꝛtunus in petẽdo.⁊ dĩ

a petuloꝛ.lar. Oñ meretrices petulcas vo/
camꝰ. Et petulc' oꝛ luxurioſusqͥ ſępe petit
coitũ · qð ꝓpe de aĩalibꝰ irrõnabilibo vꝛ.
Petulus.li.equus qͥ habet albos pedes.

Petus.ti.maſ.ge.i.guelcus/ſtrabo aliquã⸗

tulũ·ſcilʒ cuiꝰ oculi quadã velocitate cito
voluũt᷑ huc ⁊ illuc.⁊ dꝛ a peto.tis.Et hęc
peta.tę.i.guelca.⁊ aliq;tuliũ ſtraba.Et ꝓd.
pe. ſ̊ peto.tis.⁊ peti infinitiuus coꝛ.pe.Oñ.
Dult ſibi ſtrabo peti·ſe dicit noĩe peti.

DPexus xa.xi.i.pectinat/pectine oꝛnatus.

ea Pe ſolis.⁊ vi a phosqð
eſt ignis·q̃ſi tot ardẽs.ꝗpſe eni pᷣ voca/

beat Eridanꝰ qͥ c male regeret curã pꝛis
fulmie a Joue extinctꝰ ẽa cõbuſtꝰ.a q̃ cõ/

buſtiõe dict epoſtea phaeton.Et qꝛ tũc
cedidit in padũ:inde poſtea padus dict
eſt Eridanꝰ.ab illo in eo ſubmerſo. Inde
phaetõte.tea.teũ.Et h̊ phaetõtides.dę
filiꝰ uł nepos illiꝰ. Iñ h phaetontis.tidis

filia uł neptis ꝓpe.⁊ ĩpꝛopꝛie ſoꝛoꝛ illius.

Phala.lę.i.lignea turr..⁊ vꝛ a phalon.Dñ
Juuenał.Cõſulit añ phalas delphino/
Phalanx.gis: hęc phala/ (rũq; colunas.
ga.gę. lingua macedonũ · dꝛ legio ſiue ca-
terua. Iñ phalãgari.ria.riũ i legionariꝰ.

ſoa

Moth

Dſſnn
Ne

Alan

binn
Ageinßn
uldii
K
e

20 4

ipari
idi
ntnlizte⸗
munmu,

widad
Nlasn
cuntan
nanli
nb.
we N

nia,
upns
aq
bam
s

Phbalon grece.latine lignũ dicit.

ſcilʒ de phalãga exiſtes: uł ad phalangã
ꝑtinẽs. Et phalãgo.gas.i.phalãgã facẽ.
Phalarica.cę.qðdã telũ inges toꝛnofactũ
hñs ferrũ cubitale.⁊ rotũditatẽ de plũbo

ad modũ ſpheręainipſa ſũmitate vicit

ignẽ hĩe affixn. Hoc telo pugnat᷑ de tur/
ribusq̃s gręci phalas vocãt: mittit᷑ toꝛ/
mẽto nõ manibo.Et qꝛ ͥ telum toꝛmento
mittit᷑: Iñ ẽ ꝙ qñq; ponit᷑ ꝓ toꝛmẽtoqð
vulgo dvĩ petraria ul manganũ.Iñ pha/
laric ca.cũ.qͥ fert tale telũ:uł quod ꝑtinet
ad phalaricã. Et coꝛ.pha.ſic phala.Oñ

QLucan in. õe Hũc aut toꝛtilibus vibꝛata

phalarica neruis Obꝛuat ⁊c.
Phanatic.ca.cũ.i.lunaticiſanꝰ ꝓpt᷑
nũ violatũ · vel q ad phanũ oucebat᷑ vt
liberaret᷑.⁊ di a phanũ.Et phanaticũ dꝛ
qð ꝑtinet ad phanũ.Et hinc phanatic.
cl.i. cuſtos phaniſcilʒ ſacerdos:. Phana/
tici etiã dicũt᷑qͥ futura canũt:ic coꝛ.ti.
Phantaſma ⁊ phantaſia·ſxecies viſionis
nocturnę imagines.vide.S.in.f.littera.

Phanũ.ni.i.tẽplũ.⁊ dꝛ a phonos uł pho/

ne ·qð ẽ ſonus ·q̃ſi phonũ:qꝛ ibi vij reſpõ/
ſa dabãt ĩ voce hůana.Inueit᷑ etiã aliqñ
phanũ ĩ bona ꝑte ꝓ ecdeſia.⁊ ꝓd.pꝛimã.
Pbaraonomẽ eſt honon apud ęgyptios
ſiẽ cęſar apud nos. In latino aut expᷣmit᷑

denegãs eũ vtiq; deũ · ſiue diſſipatoꝛ. PHo

puli enĩ dei fuit afflictoꝛ ßm Pap. Hug.
vo dic: ꝙ pharos ciuitas vel turr.qñq;
ponit p egypto · vñ iuenit pharł.ria.niũ.
i. ęgyptiacus. Et hinc oẽs reges ęgypti
Dicti ſunt pharaones.
Phares · interpꝛetat᷑ diuiſio.
Pharetra.trę.fę.ge.pe.coꝛ.vbi poꝛtant ſa/

gitteę. 1 vꝛ a pheron·qð ẽ moꝛs · q̃i phere/

tra.i.moꝛtis reꝑoſitoꝛiũ. Quot eni fert ſa-/
gittas tot fert et moꝛtes. Iñ pharetrat.
ta.tũ.i.armatus ⁊ inſtructꝰ pharetra · vel
qui habet pharetrã pm Hug.Pap.vo
dicit: Pharetra eſt theca ſagittan.
Phariſęg. ſea.ſeũ.i.diuiſus.⁊ dĩ a phares
qð eſt diuiſio.Et hinc qͥdã hęretici dicti
ſunt phariſeęi · qͥ diuiſi interptant · qꝛ tra/
vitiones⁊ obſeruationes legis quas illi
deuteroſas vocant iuſticia pᷣferut. DHnde

diuiſi vocãt a pplo ·q̃ſi ꝑ iuſticiã dei.vel

qꝛ decalogũ legis in mẽbꝛanulis ſcribẽteſ
⁊ cõplicãtes eas⁊ ligãtes in fronte geſta/
bãt vt religioſi iudicarẽt.⁊ inde phariſei
i. diuiſi a ppło victi ſũt. Et vt dꝛ in hiſto/

nijs ſup euãgelia. Cres erãt ſectę iud oꝛũ

pha/

a coi reliquoꝝ vita opinione viſtãtes:
phariſeii:ſadduceęi.⁊ eſſei. Phariſei cultu
auſtero: victu pauco vtebãttraditiões
ſuas ſtatuẽtesqͥbus traditiones Moyſi
determinabãt · pictacia chartarũ in frõte
gerebat.⁊ in ſiniſtro bꝛachio circũligata·
qbus decalogus inſcript᷑ eratqꝛ dixerat
oñs: Hęc habebis q̃i d appenſũ ⁊ĩ ma,
nu tua ⁊c. Et h̊ dicebãt᷑ phylatia·a phy/
laxe. qð ẽ puarea thoꝛath/qð ſonat legẽ·
Iſti etiã maioꝛes fimbꝛias alijsdeferẽtes
ſpinas eis alligabãt· qbꝰ puᷣcti in deãbu/
latione memoꝛes mandatoꝝ dei fierent.
Pharma vel pharmaconlingua ſyroꝝ dẽ
vnguentũ vel medicamentũu.
Pharmacenticus.ca.cũ.dꝛ a pharmacia.
Et nõ ꝙ tria ſũt genera curationis.Dnũ

eſt pharmacẽticũ:a pharmacia.ꝗ eſt me/

dicamẽtoꝝ curatio. Secũdũ ẽ dięticũ·a
dieta · qð ẽ obſeruatio leg⁊ vitę. Certiũ ẽ
chirurgicũ· a chirurgia ꝗ ẽ ferramẽtoꝝ ĩci/
Pharmacia.cię.ẽ medicamẽtoꝝ me/ (ſio.
icina· vel domꝰ vnguẽtariaa di a phar/
ma. DVel dic ꝙ pharmacia largo modo
dꝛ oĩs medicina maxie cõpoſita · ᷣ ſtricto
modo⁊ ꝓpe pharmacia ſumit ꝓ medici/
Pharmacopola.lę.i.vnguẽ/ (na laxatiua
toꝝ ſiue medicamẽtoꝝ vẽditoꝛ vel vedi/
trix.⁊ dðꝛ a pharmacon. pole ·qð ẽ veẽdẽ.
DPel cõponit᷑ a pharma ⁊ copos·qð ẽla/
boꝛ et dꝛ pharmacopola.lę.i. vnguẽtariꝰ·
qui laboꝛat circa vnguenta.⁊ coꝛ. o.
Pharmacus.ci.i.maleficus.Et h̊ pharma/
ca.cę. Del ſᷣm gręcã declinationeʒphar/
mace.ces.i.mulier malefica/ſcilʒ maleſicia
Pharũ.:ri.ułh̊ pharos⸗ vertit᷑ in (faciẽs.
latinũ d ̊ pharꝰ phariturris maxima
iuxr̃ alexãdria in mari:dicta a phos qð ẽ
lux ułignisq; flãmaꝝ idicio lõge videa/
tur.qᷓi phoſphoꝛos uł q̃i phoſoꝛos.Oꝛos
viſio dꝛ.⁊ ide pharos:/q̃i phoꝛos.i.viſio
ignis DHiſus enĩ luis ẽ ad ꝑnũciãdũ naui/
gãtibus vada⁊ poꝛt ĩtroit᷑. vel poꝛtũ ibi
eſſe. HMinc etiaʒ quẽlibet montẽ iux poꝛtũ
poſitũa quãlibet turri ſiliter iuxta poꝛtuʒ
poſitaʒ /ſuꝑ quẽ vel ſupᷣ quã igne accenſo
poſito deſignabãt nauigãtib ibi eẽ poꝛtũ
⁊ĩtroitũ ad poꝛtũpharon vocabãt. Dñ
⁊ꝗdã turris in italia dicta ẽ pharos ꝓpt᷑
vtilitatẽ talẽ. Et hinc etiã in poꝛticib ma
china ad plucendũ fabꝛicata pharos di/
cta eſt. Itẽ a pharos turri alexãdrięqdã
ciuitas ĩ ęgypto victa ẽ pharos.Et pha/
ros ciuitas vel turrqñq; ponit p gyyto
5

VHPñ ĩuenit᷑ pharius.ria.riũ.i.ęgyptiacus.
Et hinc oẽs reges ęgypti dicti ſunt pha/
raones.
Phaſe.i.tranſitus vñi.Nõ q q̃rtadecima
die pꝛimi mẽſis ad veſpera comedebant
iudei agnu paſcalẽ.⁊ nox illa vicebatur
Phbaſe.i.tranſit vñi:ſicut oꝛ in hiſtoꝛijs
ſuꝑ Exo.j2? qꝛ ĩ ea traſiuit ãgelus ꝑ egy/
ptũ pcutiẽs pᷣmogenita ab hoie vſq; ad
pec': trãſiuit ſuꝑ tecta hebꝛęoꝝ linita ſan/
guine/ aggreſſus eſt iter tranſeũdi iſrael
ab eggypto.

Phaſelus.li.fſę ge.di parua nauis habilis

ad tranſeũdu huc ⁊ illuc. haſelus etiaʒ
Dicit᷑ quędã inſula gręcię. Iẽ h phaſelus
li.quoddã genꝰ legumis quod plurimũ
abũdat i illa inſula. vel qꝛ pᷣmũ inde alla/
tũ eſt. Iñ hic phaſeolus.li.dimi. Item H̊
phaſelariũ.larij. herba phaſeli: vel locus
vbi abundat.⁊ ꝓducit penł.phaſelus.
Pbaſma.mę.fę.ge: hoc phaſma.matis.i.
apparitio ꝓpꝛie vana? incerta.vt i nocte.
Et binc quędaʒ fabula Menandri victa
eſt phaſmaa quadã apparitione.
Phaſmos gręceapparitio ĩterpᷣtat᷑ latine.
Phebe.bes.i.luna.⁊ dꝛ a phosqð eſt lux
Vl darũ · Itẽ h phęeb bi. i. apollo · vel ſol.
Vñ dic Bap. Phębꝰ ⁊ pheębe ſol ⁊ luna
dicunt᷑a phos.i.a claritate. Pheęb. i. cla⸗
rus ab eo ꝙ ẽ phosii.lux. Hug. vo vicit:
Aphos qð ẽlux · victus eſt ſol phębꝰ.i.
lucidus.⁊ eſt q̃ſi adiectiuum. vñ phębus
apollo · q̃ſi lucidꝰ. Del phebꝰ grece latine
interptat᷑ coĩs · quia cõmuniter temperat
⁊ frigidos: calidos planetas. Inde phę⸗
beus. bea ˖ beũ.
Pheleti⁊ cereti·noĩa ſunt ĩdeclinabilia.Et
ſonat pheleti admirabiles. Cereti exter/
miĩatoꝛeſ.Et ſcribit᷑ ꝑ.l.pheleti·ᷣ cereti ꝑ.ᷣr.
Phęniceon gręcelatine vꝛ rubeũ. Iñ phę⸗/
niceus. cea. ceu.i.rubeus. Onde phęniceã
Veſtẽ dicunt gręciquã nos coccinea vici/
mus. Iñ puniceus.cea.ceũ.i.rubeus.q̃ſi
pheniceus. Et hic ⁊ heęc phenix. cis.i.hõ

rubeus. q; gilli ex vicinitate ſolis ſüt pu/

nicei ſeu phęnicei · dicti ſüt phenices. Dñ
etiã qꝛ ipſi pᷣmi iuentoꝛes litterarũ fuerũt
adhuc capitales litteras rubeo coloꝛe.i.

minio varmilione ſcribimꝰ. vt coloꝛe re-

ſentemillos fuiſſe iuentoꝛes litterarũ⸗
ab eis terra quaʒ coluerũt·dicta eſt phę⸗
nicia. cię. Inde hic ⁊ bęc phęnix.cis.gen/
tile · ſcilic quicuqʒ eſt de terra illa. ſiue ſit
rubeus . ſiue non. Et pheniceus. cea.ceum.

in eo deʒ ſenſu. Item a phenicea. dicitur

penus pena· pęnũſubtracta aſpiratiõe.
Eta peęnꝰ mutata.ę.in.v.fit punꝰ.na.nũ.

Inde punicus.ca.cũ.⁊ hinc puniceꝰ.cea.
ceũ.oĩa ĩ eodẽ ſenſu.Et nõ ꝙ pęni ⁊ puni
punicia puncei dicũt᷑ tã illi de punicea
q; cartaginẽſes ⁊ africani.Pido qͥdã qui

fuit de tyro⁊ ſidone cuitatibus pheęnicię

fugiens fratrẽ ſuũ DPigmalione.venit in
africã cũ magna multitudine ſuoꝑcũ qᷣbꝰ
cartagineʒ ędificauit. Et hic cartagineles
dicti ſũt pni:ul puni:vel punici · vel pu⸗

nicei.⁊ terra cartagini adiacens:dicta eſt

punica. Camẽ poſtea apliata ẽ apellatio
⁊ dicta eſt generalit᷑ africa·terra punica⸗

africani victi ſunt punici· pęni· vel pnni.

Bñ ⁊ quoddaʒ genus maloꝝꝛ malum
punicũ · q; de illa regione fuit allatü. vel
quia ibi plurimũ abundet vel qꝛ grana

Pbeniceus.cea. ceũ in tribꝰ ſigtionibꝰ ine/

nit᷑: Nã phęniceus.i.rubeꝰ a pheniceon
Et pheniceus.i. de phęnicea. Et pheni⸗
ceus.cea.ceüũ.qð ꝑtinet ad phęnicẽ au.

Pheęenixcis.cois ge.i.hõ rubeꝰ⁊ vĩ a phę⸗

exurgit · paulatiq; adoleſcitac ꝓceſſu ſta⸗

niceus. Itẽ phenix.i.hõ de phenicia. ſic
dꝛ a phęniciaa ſic in iſtis duobus ſigtio/

nibus eſt ge. coĩs. Itẽ phęnix.cis.malſ.ge.

pe ꝓd. eſt ꝗdã auis arabię.de qᷓ dicẽ m/

bꝛoſius ĩ hexameron. Phęnix ꝗqdã auisi

locis arabię phibet᷑ degere⸗ atq; ea vſq;

ad annos qͥngẽtos longeua ętate ꝓcedẽ

qᷣ cuʒ ſibi finẽ vitę adeſſe aduerteritfacit
ſibi thecã de thure ⁊ min ha ⁊ cęter odo/
ribus in quã ipleto vitę ſuę tẽpoꝛe intrat
7 moꝛit᷑ de cuius humoꝛe carnis:vermis

tuti tempoꝛis induit alaꝝ tegmiaatq; in

ſupꝑioꝛis auis ſpeciẽ foꝛmãq; reparat᷑. ſi⸗

qꝛ coloꝛẽ phęnicũ habet · vel qꝛ ſit in toto

doꝛ aũt dict.: Ohenix arabię auis victa·

oꝛbe ſingulan ⁊ vnica: Maã arabes ſingu/

larẽ phęnicẽ vocãtMic qͥngẽtos ⁊ vltra

ãnos viuẽs.vũ ſe viderit ſenuiſſe · colleci

uerſa ad radiũ ſolis alaꝝ plauſu volũta/

aromatũ virgulisrogũ ſibi iſtruit con/⸗

riũ ſibi incendiũ facit· ſicq; iteꝑ de cinen/

bus ſuis reſurgit.

Phiala.lę.pe.coꝛ.vas patulũ ad potandũ

vel ad oleũ retinendu.⁊ oꝛ ab hialin·qð
eſt vitrũ. Oñ phiala·qſi biala:q; olim ex
vitro fiebat. Et ut vic Hapᷣ. Phiale vaſa
ãplitudine viffuſacoꝛda charitatj ſignt.

Phibulin gręci vicũt: inde nos dicimus

d

n

a .

punz
Ponicen
UNon
hdcin
duspheng
ntin
mmgniſes
Ape,
Sdieſt
dlane
mpemae
wag.

epen

Cipbeni⸗

inb⸗

Pucn. 1iie
uya
ngul
mnnat
geroco⸗
wrumn
nN
Apaſil
Grn

puf
vat
ſiht
EKK

phibula. le. eſt illud qͥ pectus ſaninarũ
oꝛnat᷑: velfirmatoꝛiũ quo palliũ tenet᷑ in
humeris · vel cingulũ in lübis. Inde hoc

phibulariũ.rij.illud quod apponit man/

tello.vel per quod imittuntur phibulene
viſſipent mantelkeil.
Philadelphia.phig.ciuitas arabię.

Philanthꝛopos · herba g dicit lapa · eo ꝙ

veſtibus hoiuʒ inhereat ob ſui aſperitate.
7 dicit a philos· qð ẽ amoꝛ anthꝛopos·
qð eſt hõ:quia quadã affectione videtur
Veſtibus holuʒz adherere.
Phbilargyria.i.auaritia:amoꝛ pecunię vel
argenti.⁊ oĩ a philos.⁊ argyros.

Pbylateriũ.rq oĩ mebꝛanula vł bꝛeuicel ·

lus · in quo erat ſcripta lexa ſeruabat· quã
deferebãt ante frontẽ uł pectus.vt ſic vi/

derẽt᷑ religioſi · Sʒ hᷣ nõ fiebat niſi cauſa

iactantię ⁊ vanitatis.vñ ⁊ ſępe inuenit ꝓp
vanitate. Et dꝛ a phylaxe· qð ẽ ſeruare.
⁊thoꝛath/quod eit lex. Hnde Matthei
232 Dilatãt enĩ phylateria ſua.⁊ magni/
ficant fimbꝛias. HD
NPhylaxe gręce· latine dꝛ ſeruare. Inde h
phylaxa. xę. vas vbi aliqͥd recõdit᷑ ⁊ ſer/
uat ·ᷓ fuit a pꝛincipio· ſ̊ poſtea phylaxe
in vſum vini tranſierunt. Et a phylaxe
trahitur phylaxo.xas.i.ſeruare.
Phile greęce latine dicit᷑ mulier.

Philippica · eſt liber quẽſ⸗ cripſit Cicero cir/

ca philippuᷣ.
Philippis: vrbs macedonię·bᷣm Papiã.
Philippus.pi.ĩterpᷣtat᷑ amatoꝛ eqͥruũ. Phi/⸗
los eni gręce·oꝛ amoꝛa ↄponit᷑ cu bippos
qð eſt equus. Iñ philippꝰ.i.amatoꝛ eqͥrũ
Del phulipus · interpꝛetat᷑ os lampadis
ꝓpter ſuã luculentã ſdicationẽ. Dꝛ etiam
os manuũ ꝓpter aſſiduã oꝑationẽ. Phi/

lippus etiam victus eſt pater Rlexandri

putatiuus. Iñ ⁊ philippi:poꝛü ·victi ſunt

campi theſſalici:in quibꝰregnauit Onde

Lucanus. Et mutina lentos pꝛauos fecẽ
philippos. Et byxantij ĩqbꝰ erat ſcipta

illoimago. Oñ ꝛati. Ketulit acceptos

regale nomiſma philippos. Iñ philippẽ/
ſis. A¶d philipẽſes ſenbit ne Erſk cri⸗
bitur per vnũ.. ⁊ ꝑ geminũ.p.⁊ coꝛ.phi.
Philiſtim vrbem cõdiderũt allo phili:quę
aſcalon nũc dicit᷑. Iñ philiſtęus.tęa.tęũ.
Phbiliſtei · ipſi ſunt⁊ allophili.i.alienige/

nęqꝛ ſemꝑ fuerunt ũmidc iſraela ab eoꝛuʒ
genere ſocetate ſeparati. Sed phili⸗

ſtijm per vuo.j.dicitur pꝛo gente.
Philobiſtoꝛicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.qmatoꝛ hi⸗

ſtoꝛiaru. dz a philos q eſt amoꝛ. bi-
ſtoꝛis. Dñ Hieronym iu epła ad Dau/
linũ. ? Et totius mundi philohiſtoꝛic.

Philoſtratos.pe. ꝓd. ꝓpꝛiun nomẽ cuiuſdã
Pbilocalus.li.pe.coꝛ.i.amatoꝛ boni. (viri

et vĩ a philosqð eſt amoꝛ.⁊ calon bonũ.
Philocopus.pi.pe.coꝛ.i.amatoꝛ iactãtięqᷣ
vult vt laboꝛ ſuus apareat ꝓpter vanam
gloꝛiã: dĩ a philosqð ẽ amoꝛ.⁊ copus:
quod eſt labo0o.
Philogeus.gei.malſge.pe p.quart᷑ equus
ſolis.⁊ dẽ a philos:qð eſt amoꝛ.⁊ getra:
q̃ſi amãs terrã. Didet᷑ eni ſol amare terrã
cu poſt nonã dedlinat ad eã.Cuc enim ad
occaſum tendit. D
Philon gręce latine vꝛ folii.
Philos gręce.latine dꝛ amoꝛ.
Pbiloſophus.phi.i.amatoꝛ ſapiẽtię.⁊ dĩ
a philos. qð eſt amoꝛ.⁊ ſophia:quod eſt
ſapia. Iñ philoſophia.phię.amoꝛ ſapię
Et hinc philoſo phicus.ca.cũ.Et philo/
ſophoꝛ.ar.i.ſtuderevel docere phᷣiam uł
tractare eã· vel moꝛẽ philoſophi ſeqͥ. Et
põt eſſe verbuʒ moꝛale vel imitatiuũ. Et
nõ ꝙ phᷣus ꝓpe vꝛ:qͥ diuinaꝑ?⁊ huanag
rerũ ſciẽtiã habet.⁊ oẽʒ bñ viuedi tramitẽ
tenet. Et fert H nome pmũ eſſe exoꝛtuʒ a
Pythagoꝛa.Nã gręci veteres cũ ante ſo
phos ułſophiſtas.i.ſapiẽtes ul doctoꝛes
ſapię ſemetipſos iactati noĩarẽt · iſte int/
rogatus qͥd ꝓfiteret verecũdo noĩe phi/
loſophũ.i.amatoꝛẽ ſapię ſe eſſe reſodit
q; ſapiẽtẽ ꝓfiteri arrogãtiſſimũ videbat᷑
Ita deinceps · poſtea poſteris placuit vt
q́;talibus de rebus ad ſapiẽtia ꝑtinẽtib⸗
doctrina quiſq; vel ſibi vel alijs videre/
tur excellere·nõ niſi phᷣus vocaret.
Phbyſicus.ca.cũ.i.naturalis.⁊ d a phyſis/
qð eſt natura. Iñ phyſiculo.las.i.diui/
nare. vel ꝓnũciare. Inde phyſiculatus.i.
viuinatus vel ꝓnuüciatus. H
Phyſica.cę.qdã ars·ꝗ de rerũ naturis tra/
ctat.⁊ dꝛ a phyſis ·qð eſt natura·qᷓi ſcia ꝰ
naturis. Iñ phyſicus.ca. cũ.qᷣ de arte illa
tractatuĩ qð ad artẽ illã ꝑtinet.vt Pby⸗
ſicus liber. Et h phyſicus.ci.⁊ B phyſica.
cę. ͥ vel ꝗ tractat artẽ illã· vel ſm artẽ illꝗ.
Pbyſiologus.gi.qui loquitur vel tractaat
de naturrerũ.⁊ dꝛ a phyſis:qð ẽ natura.
⁊logusſermo·vel ratio.Et coꝛ.lo.
Phbyſis gręcelatine vꝛ natuan.
Phiton.nis.maſ. ge.fuit qͥdã ſerpẽs creat
aterra:quẽ Mpollo in parnaſſo mõte int⸗
fecit. Et interpꝛetat᷑ phiton conſulere.vel

14

ia eſtquã ex ſuo noie appellauit

dubitatio. Et dẽ a vbo greco · ſalʒ phito
qð ẽ gro. Minc phiton dubitatio dicit
quẽ apollo int᷑ fecit:q; ſapia dubitationẽ
abſoluit. Et hinc iple apollo victus eſt
phitonuł phitiꝰ. Et hinc phitia phitioꝛ

Dicti ſunt ludi:vel feſta facta in honoꝛem

gapollinis. ꝓpter victoꝛiam quã habnit de
phitone. Et a phiton · oꝛ phitius.tia.tiũ.

Vel phiteus.tea.teũ.i.apollineus. Hela
phitone ſerpente poſſunt hec deriuari.

Phitonic.ca. cũ.pe. coꝛ. ⁊ h phiton. onis:⸗

Hͥ phitoniſſa.ſę.i.dinatoꝛ uł icãtatoꝛplenꝰ
phitonico ſpũ.⁊ dinatrix vel incãtatrix
phitonico ſpũ plena.⁊ dicunt᷑ a phitone
apolline· qꝛ aꝑollo autoꝛ fuit dinationis

Pblebotomü · hᷣm Iſidoꝝ etymo.ꝗ? ab ici/
ſione vocatũ ẽ. Mã inciſio·gręce tomũ oꝛ
Phlegeton.tont.maſ.ge.fluuius ifernalis

tot' ardẽsa dꝛ a phos.qð ẽ ignisuł phle
gi.q ẽ iflãmãs.⁊ totꝰ Iñ phlegetonte.
Phlegi gręce.latine dꝛ inflamãs. (tea.teũ.

Phlegma.mat.eſt vnus de q̃ttuoꝛ pꝛinci ⸗

palibus hũoꝛibo hũani coꝛpoꝛis. ſic dictũ

aꝓs it figidũ. Gꝛeci eni frigoꝛẽ phlegmo⸗

nẽ vicũt. Iñ phlegmatic.ca.cu.ĩqͥ dñat᷑
phlegma.⁊ qð confert ⁊ efficit ⁊ generat
phlegma. qð ꝑtinet ad phlegma.⁊ qð
ꝓcedit.?puenit ex phlegmate.Et phle/
gmatico. gas.i.phlegmate abundare. vel

phlegina eijcere·multũ ſaliuare ſpuere.

PSHhblegmen.inis.neu.ge.eſt tumoꝛ ſanguis

ſicut vbi abũdãt crura ſanguie. Itẽ phle⸗

gming ſunt · cu in manibo ⁊ pedibo calloſi

thlenmon. moꝛbo inqᷣet cũ ruboꝛe.⁊ do·
oꝛe tenſione.⁊ duriciaa dicit᷑ a phlegi ·

quod eſt inflãmans.

P hobos grece· latine vꝛ timoꝛ vel metus.
Phonos grece· latine vꝛ ſonꝰ.⁊ vᷣtit᷑ in la-
tinũa dꝛ phonꝰa.ſonꝰ. Jñ phonic.ca.cũ.
ↄſonãs muſicꝰ qͥ docet phonos.⸗ coꝛ.ii.

Phboꝛos gręce· latine vicit ferre.

Phos grecũ ẽ.⁊ ad multa ꝓquocũ/qꝛ phos

i. luxuł ignis phos.i.vox.⁊ phos.i.ger.
Phoſphoꝛos ul phoſphoꝛ gręce. latine lu⸗/

Nhoſoꝛos.i.viſio ignis. (cifer.

Phꝛaſis.i.locutio:uł interpᷣtatio/ułſermo
hm Paß. vꝛ ꝗ phꝛaxo vᷣbo gręco:quod
igẽ eſt 38 loqr. Et inde phꝛaſis.i.locutio

ull mod loquẽdi. Et h phꝛaſtesi locutoꝛ
Phꝛygia. gie.fuit filia Europę. Iñ H phꝛy⸗

Sla:icta ẽ qdã ꝓuicia. Męc dardama

a Bardano fſilio Jouis. HMmõi is tio⸗

ros rex

troianoꝑꝝ pĩ ganimedis. Etſi ut due phꝛy

gię :maioꝛ⁊ minoꝛ. Maioꝛ phꝛygia ſmir⸗/

nam habet. Minoꝛ vyo iliqj. Iñ phꝛygius
gia. giũ. Et ha hH phꝛyx· gis:quo noie ſepe
vocat troiani:cũ volum eos appellare ti⸗

midos. Pꝛo qlitate etiã negocij autoꝛes

dat troiãis diuſa noĩa.Si volũt eos app

pellare timidoes·appellãt eos phꝛyges ul
pbꝛygeos. Bi generoſos: dardanidos
Si ꝑſidoslaomedonciades. Si foꝛtes.

troios.Si audaceshectoꝛeos. Itẽ phꝛy/

gia. gię vꝛ ꝗdã vxſtis. alio noie dꝛ acu⸗
pPicta · ꝗ fit ĩ phꝛygia. Muiꝰ veſt artifices

phꝛygiones dicũt q; in phꝛygia ẽreꝑpta.
vel q; illi periti ſunt in tali veſte facienda.

Phꝛygiũ.gij.neu.ge.i.phayſellũ. vel qdaʒ
mitra pontiſicaliseo ꝙ in phꝛygia meli

fiat Iñ phꝛygio.as.i.phꝛygiũ apponere.·

vel phꝛygio oꝛnare Itẽ a phꝛygia dꝛ hic
phꝛygi.gij.q da lapis qͥ naſcit᷑i phꝛygia.
Phꝛoneſis.ſis.fę.ge.i.pꝛudẽtia vel ſapia.⸗
dicit᷑ a phꝛonos/quod eſt pꝛiudens.
Pbꝛonitus.ta.tũ.i.pꝛudẽsvel ſapiens.Et
ↄponit᷑ iphꝛonitus.ta.tu.i.inſipiẽsinſul/
ſus. Oñ Ecq. 2? Aio irreuerẽti iphꝛo/

nito ne tradas me. Sed ibi coiter legitur

infrunito. Et ꝓducit penł.

Ehonos grece. latine vĩ pꝛudẽs. Et ytik

in latinũ dicit᷑ phꝛonus.na.nuũu.

Phuni ſoꝛs ut haͤber elter g. In phu⸗

rim.i.ſoꝛtium.

8 .

Pauonte ꝗ

Piaailan o ta h re qd piat. Eel qd eſt vi /

gnũ expiatione dĩ a piaculu. Et piacu⸗
laris. oẽ hoſtia ꝗᷓ offert ꝓ peccato.

NPiaculũ.li.neu.ge.i.culpa/peccatũſcelus⸗
Diĩa pio.as.eo ꝙ piandũ ſit.vt Eua intu /
lit piaculũ.i.moꝛtẽculpã/peccatũ.Et pia/
culũ vẽ qð piat:ſcilʒ ſoꝛdis ablutio/ecca/
ti et cilpę piatioremediũ culpę ut Ma⸗/

nia cõtulit piaculũ.i. vitã remediũ culpę
Inde ⁊ quędã ſacrificia vicũt᷑ piacula.

Pica.cę.auis qdã dꝛ pica.q̃i poetrica· ·

picę werba in viſq imine vocis expꝛimũt

vt homo. Et ſi lingnas in ſermone expli/

care nequeũtſonu tñ humanę vocis imi/

tant. Et pducit pmã·ſᷣ obliqͥ de pix coꝛri/
piunt pi. DHnde. Sunt nigra vaſa picis
roſtra redoletia picis. Nigrioꝛ vna pice

pars altera candida picę.

Picea.ceę. quęda arbo:/ de cnius ſucco pix

Picta. ctę. tinctura ſiue pictura. dicitura

pingo. gis.

Pee
er

ſi
ten

ſie⸗
gis⸗
pan
lan
Ouuil
hu
Hu
hapica
te
Eenot
KZ
c
gite
Vltr
Piat
gliau
ctuin
eſt

li

us⸗
Gg
Pens
nſe
flu
des
enc
m
miſ
Peer
Pg.
ape
pig⸗
ti⸗

de⸗
te
dar
ee
k

oſont
pele
Wang

Dee

Niſd
eedi

Himiun

gürn
ſand.

Ma

D

Nin

wlpi
s
nené
onnil
ipbo⸗
Wcg

li

n. .
F

Sckdi
Opo

H.

Möſtcaa

neum
nitir
wou
iie
l.
nang
wort
nng
in
p

Uir

iann

SVictaciũ.cij neu. ge. epła bꝛeuis modica

Itẽ pictaciũ vĩ ſcedula de mẽbꝛana exci/
ſa. Inde hęc pictatiucula.lę.i.mebꝛanula.
Item pictaciũ⸗oꝛ illa coꝛij particula quę
ſole? repeciatę inſuta eſt. Et vicit᷑ a pingo

gis · quia ſicut partes picturę oiſtinctę in

pauumento ſũt ſic apparet pictatia in cal/

ciameto. Iñ pictaciat ta.ti.i.repeciatus.

Pictauis:indeclinabile fę.ge.quod antiqᷣ

dicebãt. hoc pictauiũ.uij.quędã cuitas.

Inde hic⁊ hęc pictauieſis.⁊ hocſe. Inde
beęc pictauia regio adiacẽs. Et ſi inueniat᷑

pictauenſis nomẽ gentile· fit ꝑ ſyncopã.
Et nota ꝙ penul.de pictauis iuenit pdu/
cta Oñ quidaʒ ait. Erige pictauis libera
facta caput. Itc inuenit᷑ coꝛrepta.Dñ alt
git. OPictauis inermis ſubigit ſua rura nec

vltra. In talibo ꝗmulãdus ẽ vſus autoꝝ.
Nictura.rę.fę.ge.imago expꝛimẽes ſpeciem

alicuius rei:t dꝛ a pingo.gis. Et dicit᷑ pi

ctura·qᷓſi fictura/ſicut pingereq̃ᷓ fingere.
⁊ eſt imago ficta nõ veritas.Iñ picturatꝰ
ta.tũ.i.pictura variatus.

Hicus gdã auis a Hico Satumi filio di/

cta·qui ea in auſpicijs vtebat.
Hierus.fuit pater nouẽ picarũ quas nouẽ
muſe deuicerunt. Inde bec pieris. idis.
filia vel neptis pieri.⁊ q; eas ſcilʒ pieri/

des muſę deuicerüt ideo ab illis muſępi/

erides victę ſunt. coꝛ.ri. Et pierius.nia.
riũ.i.muſatic. Hnde. Dierijs tedet inſe/
ruiſſe ſtilum. H

DPietic.ca.cũ.i.pius ↄpaſſiiꝰ.⁊ oĩ a pius.
Piga. gę.fę.ge.i.ſũmitas natiũuł nat.⁊ dꝛ
a pige · qð eſt depꝛeſſũ · qꝛ depſſa eſt. Iteʒ

piga di burſa: ꝓpe teſticuloꝝ. NHñ Dꝛa/

tiꝰ. Ne mimi pereãt aut piga aut deniq;
Pigargus.gi. mal.ge. ꝗdã auis (fama.

dꝛ a pige · q eſt depſſũ . qꝛ foꝛte auis pua
eſt. Et numerat inter aĩalia comeſtibilia
Deut: jꝗ? Pigargon vel pigargũ.

Pige grece · vꝛ depꝛeſſũ · vel depꝛeſſio la⸗/
tine. Onde pige apud grecos dicit᷑ fſons

quia in depꝛeſſis locis ſolet eſſe.
Pigella.lę.quoddã genꝰ vaſisſcilʒ arto/
pta.⁊ dꝛ a pigequia depꝛeſſa eſt.

VBiger.gra.grũ.i.tarduslenta dĩ a piget
eo ꝙ ſpꝑ eü pigeat.Et dꝛ piger.qᷓi pedibꝰ
gger. Eſt en tardus ad incedẽdu. Iñ pi/
gritia.tię.Et h̊ pigritudo.dinis.i.toꝛpoꝛ
6 pigritudo vigilãttoꝛpoꝛ doꝛmitantis.
Pigmeęa. meęę. quędã regio eſt. Iñ pigsm-

—

mea. men.pe. pꝛo. Et ſunt pigmei. vt dicit

Aug ſemicubitales hoẽs qᷣ ſtio ãno ꝑfe-

cxe etatis ſuntſeptimo ſeneſcũt. Et dicũt
pugnare ci gruibus. ⁊ armati deferri ab
ipſis.ſic narrat Hug. Jſidoꝛꝰ vo vic: In

india eſt gens ·ſtatura cubitali:quoſ gręci
a cubito pigmęos vocant. Hi montana

indię tenẽt· quibus eſt vicinus oceanus.
Pigmentü.ti. eſt confectio ex vino melle

7 diuerſis ſpeciebus ſuauis⁊ odoꝛifera et

Dicit᷑ a pila.q; in pila agit᷑i.tundit᷑. Oñf

5. AReg. 20. Digmenta.i. odoꝛamentam
glo. Inde pigmentarius. ria. riuʒ. ad pi/

gmẽtum ptinens. Et pigmẽtarius.tarj.

q facit vel vendit pigmenta. Et pigmen/
tatus.ta.tũ.i.pigieto mixt vxl cõditus.

Pigneratus. to.tu.res q/ pignere poni᷑

*

Wel accipit᷑⁊ dicit᷑ a pignero.ras. Hnde
Amos.2 Et ſup veſtimẽtis pigneratis
accubuerntt.

»

Pignus.noꝛis.p.o.neu.ge.i.fſilius ułamoꝛ

vel indiciũ. vel ſignũ amoꝛis. vel cõfede/
ratio.vel cõfirmatio amoꝛis.Itẽ iuenit IS
pign. neris. ꝑ.e.in obliquis.i.vadiũ:qð
ꝓ aliqua re dat᷑ vt poſtea recolligat᷑.Del

hm Papiam:ignus eſt qð ꝓpter rẽ ce
Ditã dat cuius poſſeſſionẽ ſolũ ad tempꝰ

Pigraqdã medicina ẽ. a interpᷣtat amara

cõſequit᷑ creditoꝛ. ſed dominiũ penes de/
bitoꝛẽ eſt. Onde quidã. ignoꝛa natoꝛũ
dicunt᷑ pignera rerũ NHignus in.o.natuz
ſed in.e.facit eſſe vadiatů.

„

q; eius guſtus eſt amarusa ꝓd.pi.

PHiguus.gua.guũ.i.piger.vel verecũdus.

Pila.lę.i.pilocellus cum quo ludit᷑.⁊ dicGii

a pilus. eo ꝙ ſit pilis plena. Nila etiim
Dicit᷑ taberna. Oyla etiã dꝛ pes põtis· vel

q qquod ſuſtinet parietem. vel effigies hoĩs

in cõpitis poſita.Et pyla ĩſtrumetũ con/
cauũ in quo frumentũ teritur. vel aliud.
In hac ſigniſicatione dicit᷑ a pindo.dis.
Et pyla dicũt᷑ tela romanoꝝ.Et nõ ꝙ; pi⸗
la ꝓ tabernaa p inſtrumẽto ꝓ telis pꝛi/
mã ꝓducit ·̊ in alijs ſigtionibus eaʒ coꝛ.
Vñ.Eſt pyla pes pontis/pila ludus:pila
taberna. Hyla terit pultes in bellis pyla

feruũt᷑. Pila ꝓ pilocello cõpõit᷑ c ludus⸗

dr piludiꝰ.a.n. ludipilus.la.lũ.qͥ cũ pila
ludit· m Mug. Dicũt tñ alij ꝙ pila p lu⸗
doa ꝓ mẽſula rotũda⸗ pila ꝓ q̃dã cnita/
te.coꝛripit pᷣmãſ̊ ̊ pylũ.⁊ h̊ pyłꝰ inſtrm
terẽdi:i hG̊ pila ꝓ taberna:ꝓ vaſe piſtãdi
1p pede põt ꝓd.pmã.Oñ illud vitioſũ ẽ
Eſt pyla pes pont:pila ludꝰ.pila taberna.
a DHirgili in. ? enei.ita dicit. Saxea
pyla cadit lõgiſq; mollibo ante.Coꝛrige

7

S dictũ vſu⸗ dicas. Bes põtis pyla · pi⸗

la ludus/pila taberna. Et h̊ videt᷑ vri ꝓp

ſcillʒ pyla ꝓ pede pontis pᷣmaʒ ꝓducat.vt.

patuit ꝑ Hirgilii. Ite ð pila p taberna:

ꝓ ludo dicit qdaʒ. Audũ laudo pilęplus
laudo pocula pilę-.

Pylan.ni.qͥ cu pylo.itelo gradit᷑ armat

Pilaſca.cę.i.vaſ vinariũ coꝛio piloſo oꝑtũ
Pylata.tę.coĩs ge.i.fur ſiue latro.⁊ dicit᷑ a
Pylũ.⁊ lateo.tes. Iñ hoc pylatulumtale
latrociniũ.qꝛ cu pylo · id eſttelo lateat.
Pylatus.ta.tũ.i.pyluʒ habẽs · vel pylo ar⸗
matus? dẽ a pylo ꝓ telo. ð
NPilatus.ti.interpᷣtat os malleator·qꝛ dũ
chꝛiſtũ oꝛe ſuo iuſtificata condẽnatmoꝛe
malileator vtraq; ꝑte ferit. Et coꝛ.pi. Bñ
Ruroꝛa dꝛ. Mutan titulũ rogat hoſtis

atq; Dilatꝰ. Wkut fert᷑ Hilat fuit baſtar-/
vus. HBñ legit in q̃dã hiſtoꝛia ꝙ fuit dãa

rex noie C yrꝰ.qͥ quãdã puellã noĩe Vilã
filiã cuiuſda moledinarij noĩe Atuscar/
nalit cognouit.⁊ filiũ de ea genuit. Dila
aũt ex noie ſuo⁊ noie patris ſuiqui dice⸗
batur Atus· vnũ nomen cõpoſuit.⁊ nato
puero imꝑoſuit nomen Pilatus.

Pilax. ad. maſ.ge.cattꝰ murilega dĩ a pilꝰ

eo ꝙ mulipilis abũdet.ułqꝛ eiꝰ pilus eſt

ſcioſus. VBñ in vita beati Banſonis le⸗
git · ꝙ cellerarius fecit venenũ.?/ phauit ꝑ

pilacẽ eſſe moꝛtiferũ.

a pyla ꝓ inſtrumẽto terẽdi:eo ꝙ terat frã
Puiludius.via.diũ.qui cũ pila ludit.⁊ dꝛ
a pila ꝓ pilocelloa ludo.vis.

ſ△

Pulleus.lei.maſ.ge.⁊ G pillen.li.eſt gen

ſacerdotalin veſtimẽtoꝝ ĩ lege·ꝗ ſunt po/
der abaneth· pillen· machil ephot legiuʒ
petalũ · bathin·ſiue fęmialia. Et ẽ pilleu ex
byſſo rotũdũ q̃i ſphęra mediacaput te/
ges ſacerdotalea ioccipitio vitta ↄſtrin/
ctũ. Hoc gręci ⁊ noſtri tyarã ⁊ galeꝝ vo/

cãt. Sʒ modo pilleü gnalit᷑ ꝓ capello ſu⸗/

“ mit᷑.⁊ vi pillea pilis:q; pilos capitte/
git uł q; ex pilis fit. Iñ pilleolus.li: hoc
uleolu.li.oimi.i.ꝑu pilleꝰ. Oñ Oꝛatiꝰ.

eca tipiles hñs · ul pilleo ĩdutꝰ.

iloſi· ſicut vic glo. Jſa.ʒ 4.Mõſtra ſũůt

ad ſilitudinẽ hoiuʒ/uł oęmones icubones
uł ſatyri.i. ſilueſtres hoies·qruʒ foꝛma ſᷣm
Pap.ab hüana effigie ĩapitꝑ beſtiali ex-
tremuate tminat᷑. Iſidoꝛꝰ aũt etymo.82
ſic ait. Piloſi vicũt᷑ qͥ greęci panitęlatine
icubi appellat · ſiue inij ab iendo paſſim cũ

t ci pilleolo ſoleas cõuiua tribnliſ.Et

aialib. vñ incubi dicũt ab incubãdoi.
ſtupꝛãdo. Vępe eni ĩpꝛobi exiſtüt mulie ⸗
ribꝰ.⁊ eaꝑ ꝑagũt cõcubitũ:q̃ͥs danones

galliduſios noĩant/q; aſſidue bacꝑagũt
imũdiciã quẽ vulg' icubonẽ vocat · hüc
romani faunũficarii oicũt.

1

Pylumen.inis.dꝛ quicqͥd ĩ pyla tunditur.
l potius qð pijcitura rebus vel granis
in pyla tunſis. ꝓducit lu.

Pius.li ꝓ capillo dꝛa pelle ·q̃ſi bellus q a
pelle pcedit.tẽ pylꝰ oꝛ iſtrm cu qͥ tuidi᷑a⸗
terit i pyla. Sʒ ꝓ iſtro/pmã p.alit᷑ eã coꝛ.

Bñ.Qui terit ẽ pyp.pilꝰẽ i rõte capillꝰ.

Pyli.li.neu.ge.qddã genꝰteli.⁊ eſt roma⸗/

noꝛũ. di a pello.lis.q; pellit᷑.i.emittitur⸗
toꝛquet᷑. pdu.pmã. Gnde Aucan inp̃.
igna pares aquila ⁊ pyla minãtia py/

lis.tẽ h̊ pili.li.ponit᷑ ꝓ raſoꝛio⸗ ꝓduct

pma. Oñ ald tactũ pili mille ruere pili.
Pin grece · vicitur altũ latine.
PHina gręce fſames vicit᷑.

DPinax.acis.i. pugillar ephimeris tabula

manuałex pino facta. Et pinax dẽ tabula
iq̃ phi figuras fadũt in ſupoſito puluẽ.

Pincerna.nę.maſ.ge.vꝛ vini viſpẽſatoꝛ· ul
poti ꝓpinatoꝛqᷣ poꝛrigit ex officio poculũ

vñno ſuo⁊ dꝛ pincerna:qᷓi penus cernẽs.i.
cellariũ.q; ſy babet oculu ad vinũ ſuo tꝑe
DPinguis. guis.cois ge h̊ gue.i. ꝓpinãdũ
caſſusa cõꝑat᷑ pinguis:pinguioꝛ.ſimus.

Hinna.nę.eit ſumitas cuiuſſlibet rei· ꝓpꝛie

tẽploꝝ uł muroꝝ.⁊ dꝛa pin gręceqð dꝛ
altũ. Itẽ pinna dꝛ qð ſuꝑeminet in doꝛſo
piſcis:qdð aliter vꝛ notria.qñ pinnula.lę.
Dimi. Itẽ a pinnaH pinnaculu.li.cuiuſli⸗
bet domus ul tẽpli faſtigiũ. Oñ Matth.
4 Et ſtatuit eũ ſup pinnaculũ tẽpli.Et
ſepe pꝛo cuiuſlibet rei faſtigio ponitur · m

Hug. Beda vo dic: Pinna uł pinaculũ

eſt ſumitas tepli:q dꝛ tabulatu. Et An/
ſelmꝰ vicit: Mos erat in paleſtina ꝙ te/

cta eſſent plana.⁊ a latere ꝗqdaʒ appodia/

tiones ne quis laberet᷑ incaut. Dinaculũ

xvo tepli erat eiꝰ deãbulatoꝛiũqð erat ta

bulatũ/planũ ĩ ſüũmitate tẽpli:in qͥ dica/

bãt ſacerdotesſm glo. Ve qͥ Matth.xx
Qð in aure auditispdicate ſuper tecta.
Pinnirapus/pi.i.gladiatoꝛ:: dꝛ a pinna⸗
rapio.eo ꝙ rapiat pinnas.i.ſummitates
galeaꝝ a deuictisquas colũnis in ſignu

victoꝛię ſuſpẽſas ferebãt.vel pinnirapus
quaſi pennirapus.ſcilʒ qui plumat aues
vel qui rapit pẽnã de capite alteriꝰ. Mui

enim ſe de velocitate iactabãt· pẽnam in

le
lwrapk⸗

S

lemimnd
Makn
*
1

ivpulni
tor
Maoſall
sei

wmüſegn

ogo
mnd
ülan
RRr
i ini⸗
euſ
Nunlpör
luyt
polll
Pinali
arn
Gqn
ſpann
inpon

capite ſuo ponebant in ſignũ velocitatis.

Beniq; ſi quis interueniret velocioꝛ:ra/
piebat pennã de capite eius. HDñ Juue⸗
nal. Dinnirapi cultos iuuenes iuueneſq;
laniſte.
Pinnoſus.ſa.ſũ.i.altus:ſupbꝰvel lanioſus
Inde bęc pinnoſitas.tatis.i.altitudo· vel
ſuꝑbia · vel lanioſitas.
PHinnula. lę. dimi.i.pua pinna ſm Mug.
Vñ in Leuit..debet legi pinnula ·illud per
qð piſcis in altũ leuat᷑licʒ qdã legant ibi
penulę. Pap. vero dicit: Pinnula ſũma
pars auris vel naris· ab acumine dicta.
Pinniũ.nij.ꝑ duo.n.i.acutũ.vt dic Papᷣ.
DHinſus.ſa.ſu.i.piſtritus.vel pinſus.i.trit

tunſus. 7 Dꝛ? a pindoꝛ.der:. Itẽ h̊ pinſa.ſę.

maius inſtrumẽtũ pinſendi.⁊ dꝛ a pinſo
ſis MHnde qͥdã. Neq; pinſis pinſui:neq;
molis molui. Inde bęc pinſula.lę.dimi.
Pin us.nus.nui.vel pinus.ni.ꝗdã arboꝛet
i a pin.qð eſt altuʒ.veldꝛ a pinnũ·qð ẽ
acutũ · q̃ſi ab acumiĩe folioꝝ·pinũ alia pi/
cin · aliã gręci pecuẽ vocãt/quã nos piceaʒ
dicimus:/qꝛ deſudat picem. Inde pineus
nea. neua boc pinetũ.ti:loc vbi pini cre/
Piper.per.neu.ge. Et iuenit᷑ in maſ. (ſcũt.
ge.⁊ dĩ a pyr.qð eſt ignisq; caliduʒ eſt.
vel qꝛ ab igne denigrat. Et piper arboꝛ ĩ
india naſart᷑ in latere mõtis caucaſi · folia
habet ad iunipyri ſimilitudinẽ· cuiꝰ ſiluã
ſerpetes cuſtodiũt. ̊ cũ matuꝝ fuerit ince
dunt᷑ illa loca vt fugiãt ſerpetes.vt poſſit
colligi. Sʒ piperis diuerſus eſt fructus.
MNaã quod imaturũ eſtpiꝑ longũ vocat᷑.
incoꝛruptũ ab igne piper albũ di.qð xo
cute rugoſa⁊ hoꝛrida fueit ex caloꝛe ignis

trahit coloꝛc.⁊ ex coloꝛe trahit nomẽ pi-

per. Si leue eſt. vetuſtũ ẽ·ſi graue nouellũ

Ditãda ẽ in his mercatoꝛũ fraus. Solẽt

eni vetuſtiſſimo piperi humecto argenti
ſpumã ⁊ plũbuʒ aſpgere vt põderoſius
fiat. Iñ piperat ta.tu.i.pipere cõdit vel
ↄfeci. Et bec piꝑata.tę.qdã confectio ex
pipe. Et pipereus. rea. reu. ⁊ piperinꝰ.na.
nũ. Et hb pipertinus.ni.ſubſtatiueq dã la⸗
pis ſubalbidus cũ pictis venis nigris.
Sipio.onis.maſ.ge.pullus colũbaꝝ.
PHipiunculus.li.⁊ hęc pipiũcula.lę.i.acci/

Pipleę · dicũt᷑ muſęa pipleo (pit.⁊ coꝛ.cu.

fõte macedonię ułmõte· aut peplo veſte.
Pyr grece · latine dicit ignis.

Pyra.r.fſę.ge.i.rog vel cõgeries lignoꝛũ

. ₰

in igne. 1 vꝛa pyr· qð eſt ignis. Sʒ rog

eſt oñ nõdũ eſt accenſus. Oyra ẽ exquo

arget. BGuſtũ poſtq; arſerit. Oñ Nct.28.
Accẽſa eni pyra·reſiciebãt nos oẽs ꝓpter
Pyracmon.onis.faber Jouis.fulminũ eiꝰ
fabꝛicatoꝛ. dicit᷑ a pyr.quod eſt ignisx
acmon. qð eſt incus·qſi ignea incuseo ꝙ;
ſemꝑ ſit iuxta ignẽ incudem.
Pyrama.atis.neu.ge.⁊ hic pyramis.idis.
qdã alta ſtructura ꝗ fiebat antiqtus ſuꝰ
ſepulcrũ moꝛtuoꝝ. talis ędificatio ſur-
git. vt a latitudine incipiat: in anguſtuʒ
finiat᷑ ſicut ignis:Nã apud maioꝛes·po/

tentes. aut ſub mõtibus vel in montibus

ſepeliebãt᷑: inde tractũ eſt ut ſupꝛa cada/
uera · aut pyramides fierentaut ingẽtes
colũnę collocarent᷑. Item ⁊ pyramis di/
citur quędam figura quę in modũ ignis
ab amplo in acutũ cõſurgit.

Pirata. tę.pe ꝓd.i.marinus latro:viſpilio:

Inde piraticus.ca.cũ.bᷣm Hug. Dapias
v dicit: Piratę.ſunt pꝛedones marini
ab incendio nauiũ vel inſularũ:quas ca/
piebant dicti.
Hiratica.cę.fę.ge.latrociniũ in mari.
Pyreneus.nei.⁊ hic pyrene.nes.mõs hiſ/
panię altiſſimꝰ. dictus a pyrvel q; igneꝰ
eſt · vel quia igni.i.ſuꝑioꝛi elemento eſt p/
pinquus: ꝓducit pe.
Pyretrũ.tri.vel pyretron·queędã herba ꝗ
habet radicem incendioſama dĩ a pyr.
Pyrgus.gi.malſ.ge.lignũ vel tabula ĩ alea
ſuꝑ quod ponũt illa rotunda inſtrumẽta.
ſed ꝑ ſynędochen qñq; ponit᷑p ipſa alea.
vt cñ dꝛ: Iſte amiſit oĩa in pyrgo: dicit
a pyrquia illud lignuʒ eſt acutũ in ſũmi/
tate ad modum ignis.
Pyrgus grece · diat᷑ turnis.a pyr quod eſt
ignis · quia ad modũ ignis cõſcendit. Et
hinc pyrgus vi:eo ꝙ ſpeciẽ turris habeat
Pyritus.ti.mal.ge.quidã lapis aeris qua/
litatẽ ſimilians dictus a pyr eo ꝙ pluri/
muz ignis inſit ei. Eſt alius pyritus vul/⸗
garis:quẽ viuũ lapidẽ dicũt·ſcilʒ petram
focarem.q; ferro vel lapide ꝑcuſſus: ſcin/
tillas emittit.
Pyromãtia.tię.i.diuinatio quę fit in igne
l in aſtris. in ſcintillationibus ignis.⁊
dicit᷑ a pyr.qð eſt ignis.⁊ mãtia:quodẽ
oiuinatio. Inde pyromantius.tia.tiũ.et
pyromãticus.ca.cũ. acuit.ii.
Syropus.pi.maſ.ge.quędam ſpecies me/
tallica ex tribꝰ denarijs auri.⁊ ex ſex eris.
vel quidam lapis flamaticus ·ſic dictus
q; viſionẽ⁊ coloꝛem habeat ignis. Onde

Duidius.Flãmas imitante pyroc.
Pirrhikius.Rij.quidã pes metricus ↄſtans
ex duabꝰ bꝛeuibus. vt Legit · ſic dictus a

Pirrho filio Achillis ·qͥ ad funus patris

armatꝰ eo metro ſalutauit. DHñ ⁊ pirrhi/
kia apud gręcosſalutatio dicitur.

Pirrhus.rhi.filius Achillis.⁊ dĩa pyr. q⸗
igneos⁊ rufos habuit capillos. Itẽ pir⸗/

rhus· rex epirotaꝑ.⁊ ſic eſt nomẽ onony/
muũa ponit᷑ aſpiratio pꝰ.r.ſᷣm Pꝛiſcianũ.
Pirus.ri.qdã arboꝛ. Iñ h̊ piꝑ·fruct illius
arboꝛis. Et H̊ piretũ.ti.locus vbi piri cre/
ſcũt. Et hec pirula.lę. extremitas a foꝛma
ipſius piri.⁊ coꝛ.pi.cõm Mug. Pap.autẽ

dDic: DHirula vꝛ extremitas naſi:a foꝛmula

PHis gręcelatine dicit᷑ aurũ. (piri.
NPiſa.ſę.quoddã genus legumisa di a pis
qð eſt aurũ:qꝛ ea penſabat᷑ aliqͥd auri mi/
nutim. Et peccãt qui dicũt ꝙ piſa ſit plłis
nũeri.⁊ neu.ge.ſcilʒ piſa.ſoꝝ. Neccauit ꝗ
qͥ dixit: Meęc piſa ſut bona · ſut qͥʒ pinguia
ſũt ſine lardo. Il pis vel piſa dicta ẽ piſa
ꝗdã ciuitas gręcię ab abũdantia auri vel

illius legumis. Iñ piſeus.ſea.ſeũ.Et plit᷑

bepiſę.ſaꝑꝝ.qdãa auitas tuſcię qꝛ illi qͥ hãc
ciuitatẽ ędificauerũt/ab illa piſa ciuitate

grecię venerũt.vel piſeę q̃ſi penſęa pẽſãdo

i.deliberando.cũ enĩ ſpolleat ſapia cũ pẽ/
ſatione⸗a cõſilio agit. Iñ piſanus.na.nũ.
Niſcens ·oĩs ge.indecli.i.piſcãsuł piſcatoꝛ
PBñ Juuenal.Cüc piſcẽs accipe dixit.
Piſciculus,.li.dimi.i.paruus piſcis.
NPiſcina.nę.aq̃ collecta nõ habẽs piſces.⁊⸗
dẽ a piſceꝑ cõtrariũ ·qꝛ nõ habet piſces.
NPiſcarius.rij.maſ.ge.i.piſcatoꝛ·ſ̊ piſcatoꝛ
pꝛie qͥ capit piſces. Diſcarius qͥ vendit.

Piſcis.ſcis.maſ.ge.dꝛ q̃i paſcis:a paſcẽdo

eo ꝙ ſit paſtus hoiuʒ. Iñ piſcoſus.ſa.ſi.i.
iſcibus plenꝰ ulł abũdãs.qð etiã piſco/

lentus. ta. tũ. dẽ· q̃ſi piſcibus plenꝰ. Iñ H̊
piſcolẽtia.tię.plẽitudo ⁊ abũdãtia piſciũ

Piſciuoꝛus.ra.rũ.pe.coꝛ.i.piſciũ voꝛatoꝛ.

Piſantia · ẽ ꝗqſtio cui nõ põt vna voce re/

ſponderi.vt Qua gerem bellũ ·ꝗ auxilia
nobis parata erũt ·qͥs erit qͥ ſůuenire welit

cũ tã acerbe ſocios tractauerimꝰ: Et vo⸗/

cat᷑ a Tullio hęc figura interrogatio.
Piſſaygra.grę.fę.ge.i.pix liquida.
Piſſaxera xerę.i.pix quę dura eſt⁊ ſicca.
NPiſtacia.cię.quędã arboꝛ:a piſtis vlł piſti/
cus · eo ꝙ coꝛtex pomi eius nardipiſtici
odoꝛem ferat.

DPiſticus.ca.c.i.ſidelis.⁊ dꝛ a piſtis grce

quod latine dẽ fides. Oñ narduũpiſticuʒ

i.fidele puꝑnon adulteratũ cõmixtione
aliaꝝ rerũ.⁊ coꝛ.ſti. .
NPiſtillũ.li.nen.ge.⁊ hoc piſtellũ.liquod⸗
mal.ge.iuenit᷑ hic piſtillus.li.uł piſtellus
c quo piper terit· vel aliud in moꝛtario.
Piſtis gręce· latine dr fides. .
Piſtoꝛ.oꝛis.mal.ge.qͥ facit panẽ.⁊ ꝓdupe.
gtiß H̊ piſtoꝛis ꝓ quada ciuitate coꝛ.pe.

.

Hñ. Piſtoꝛis eſt rectus piſton ſit gtũs.

Piſtoꝛis.ris.fę.ge.quędaʒ ciuitas:quęa qͥ/
buſdã modo vꝛ piſtoꝛia·ab alijs piſtoꝛiũ
ſed hoc ſit ex cõſuetudine vulgan ſermo/
nis. Pꝛopꝛie eni vꝛ piſtoꝛis vt penultima
coꝛripiat᷑.⁊ ntũs ſit par gtõ ĩſyllabis.Si

x ibi iueniat piſtoꝛ pꝛo ntõ pdicti noĩs

dicendũ eſt litterã ibi eſſe coꝛruptaʒ. Iñ
piſtoꝛenſis.ſis.coĩs gea hoc ſe.gentile.
Piſtricus.ca.cũ.i.mixtus ex viuerſis.ſicut
electuarir.

Piſtrinũ.ni.locus vbi piſtrit᷑.i.molẽdinũ

Vl furnus.⁊ dicit᷑ a piſtrio.tris. Iñ ̊ pi/
ſtrilla.lę p eodẽ. Nel piſtrinũ/quaſi pili/
ſtrinũ a pilo/qꝛ: pilo antea tũdebat᷑ fin/
debat᷑ granü.Oñ ⁊ apud veteres nõ mo
litoꝛes dicebantſ̊ piſtoꝛes q̃ſi pinſoꝛes
a pinſendis granis frumenti.i.terendis.
Molarũ eni vſus nõdũ eratſed granuʒ
ibi pilo tundebat᷑ ⁊ findebat᷑. Et hictra/
ctũ eſt.vt dicat᷑ piſtrinũ pęna ſeruilisq;
ſerui in piſtrinũ mittebant᷑ ligati.⁊ ibi ad
modũ iumẽtoꝝ molã trahebant. Et hᷣm h
videt᷑ piſtrinũ magis ꝓpꝛie vici molẽdi/

nũ q;ᷓ furnus. Pſus tamẽ habet vt piſtri/

num vel piſtrilla vicatur furnus potiusa
pinſendo/qᷓ; a pilo.Et ꝓdupenł.piſtrinũ
Vngde Mieronymus in ꝓlogo Danielis
Cũ me in linguę hui piſtrinu redluſiſſem.
DNiſtrix.cis.fſemina ꝗ pinſit.Et hęc piſtrix
tricisquoddã monſtrũ marinũ ſcilʒ ba/
lena.vt dicũt.Sed piſtris per.s.nomen
fuit cuiuſdã nauis Enee.
Pitiaſis: vrinę feruoꝛ. Olpitiaſes ſũt fur
fures qui fiunt in vrina. .
Pitiſma.tis.neu.ge.eſt genus ludi qͥ mira⸗

bili arte voluit᷑ girat. Onde Juuenalis
Qui late veęmonio pitiſmate lubꝛicat oi
Pituita.tę.i.humectatio ſiue illa infir/( be.

mitas quę ex abũdantia phlegmatis ac/
cidit.⁊ facit capita gallinaꝝ viſtoꝛqueni.

Vnde ⁊ wonit ꝓ vana gloꝛia:quę meritũ

cõſcientię diſtoꝛquetcũ quis ad fauoꝛem

populoꝝ ⁊ ad oculos facit. Et ꝓdu.pmã.
Vnde Perſius.Sõnia pituita qui pur/

gatiſſima mutant.Et coꝛ.pe.

ha
nnen

Wizole
spi
Gi
twnulan

. dm ſe

iinn
Abarri
nisrömo
Atd
ſg
1 Cibin
uwd

.

trnpſe n

H
. *
AN

oPtfen

wiqm
telornan
lail
wu

nquipn

ipeſoes

Pius.pia.piũ.i.religioſus:miſericoꝛsbeni
gnus/ꝓpiti. Iñ pietas.tat.i.vvtus pꝑ quã
patrię.⁊ beniuolis: ↄiũciſanguĩe officiũ
⁊ diligens attribuit᷑ cultus · vel q̃ ſangui/
ne cõiuncti beniuoli efficiũt.
Pix.cis.fę.ge.qdex pino fit.MMoca gręcis
vꝛ doma.quã nos ramellã vicẽ poſſumꝰ.
Et inde piceꝰ cea.ceũ.de pice exiſtẽs · vel
ad picẽ ꝑtinẽs:uł niger ul obſcurꝰ. Et hec
picea.ceę.qdã arboꝛ ·de cuiꝰ ſucco pix effi/

cit᷑. Et nõ ꝙ pix alio noĩe apud gręcos oꝛ

iſſa. ſę. Iñ ſᷣm q̃ſdã di apud nos pix.
yxis xidis.fᷣę.ge.i.buſſula.ſelʒ vas vbi
medici reponũt ſuas cõfectiones: dicit᷑ a
pyxos · qð dĩ buxus. Silit᷑ dĩ vas vbi
mulieres ſuas lauaturas ponũt. Et ſic coꝛ/

rupte dicimꝰ buxũ.Siliter ſeruãtes eãdẽe

coꝛruptionẽ qͥdaʒ a bux dicũt h̊ buxis.
xidis,p pyxis.dis. Et fac actũs ſingular
hbãc pyxidẽ uł pyxida.Et actũs plis has
pyxides vel das. DHPñ Duidius de reme.
Pyxidas iuenies ⁊ rerũ mille coloꝛes.

Pyrxos grece · latine dict᷑ buxug.

6 gnte

Placẽta.tę.i.libũ.ſocacia.⁊ dꝛ a placeo.eo
ꝙ placeat· Iñ hic placetariꝰ.rij.⁊ H pla/
cẽtaria.rię.q ułꝗ fac placẽtas:qð etiã d
h̊ placẽtinus.⁊ hęc placẽtina.nę. IJtema
placẽta · hęc placeẽtia.tię.ꝗdã ciuitas ĩ lõ/
bardia.eo ꝙ ibi optimęfiãt placentę. JIñ
placentinus.na.nũ.nomen patriũ.
Placidus.da.dũ.i.mitis: maſuetus.quaſi
placoꝛi dat᷑ Iñ placiditas.tat.ᷣm Hug
Pap.vo dicit. Nlacidus·qͥ oibus placet
ppitius .· ſerenus·quietustrãquillus.
Placitus.ta. tũ.qð placet vel placuit. dꝛ
a placeo · ces. Et h placitü.ti.neu.ge.ſiłit᷑
a placeo ·ꝑ antifraſim·qꝛ diſplicet.ſcilʒ p
lite. Iñ placito.as.vel placitoꝛ. tarli. liti/
gare.Et hic placitatoꝛ ul placitatoꝛiꝰ.ria
riũ. Et h̊ placitatoꝛiũ ·loc vbi fit placitũ.
Placoꝛ.or.maſ.ge.i.trãquillitaſmitigatio
Et ꝓpdu. pla. B. Ecd. 4? Cõplectit᷑ pla/
coꝛem eius.Et ꝓducit co.
Plaga.gę.i.vulnus tuber·q̃i flagra· qꝛ cuʒ
q̃dã ſtrepitu.i.flatua flagn plage coꝛpor
infligũt᷑.Et nõ ꝙ plaga qñ; d circulus
vel pars celi.eadẽ clima.Et ſil ꝓ patria
vel vico aliqͥ accipit᷑. Et plaga.i.rete.vel

potius funis retis Mope qͥdẽ plagę ſunt

funes illi q bus retia tẽdũt᷑ circa imã ⁊ ſũ/
mã ꝑtẽᷣ ponũt᷑ qñq; ꝓ ipſis retibus.Et
plaga ꝓ vulnẽ ꝓducit pᷣmã. In alijs vo

ſigtionibo eã coꝛripit. DPñ. Dulnera ſunt
plage· regio plaga·fit plaga rete. Itẽ nõ
ꝙ plageęꝗ Eharaoni inflictę fuerut ſunt
decem. vt patet in his vꝓᷣſibus. SGãguis
rana · culex· muſcępecus. vlceragrando.
Pꝛuc caligo:moꝛs obtinuere necando.

*5*

Pla giarius.rij.⁊ plagiatoꝛ.tor..in eodẽ

ſenſu · ſcilʒ xeditoꝛ hoĩuʒuł ſeductoꝛ hoĩuʒ
ulł deceptoꝛ ſcilʒ qͥ ſeducit⁊ ſollicitat pue/
ros⁊ buos alienos.Dñ apis.j.Cimot.ðᷣ
Plagiarijs mẽdacibꝰ ꝑiur. Oł plagiariꝰ
etiã dꝛ qͥ mãcipiũ aut pecꝰ alienũ ſeducẽ/
do diſtrahit. Et dꝛ plagiarꝰ.ul plagia/
toꝛ:a plagio.i.obliqͥiqꝛ nõ recta via gdit
ſpelliciẽdo dolis ⁊ pollicẽdo. Oñ ⁊tlexã/
der. Qui pueros vedis plagiarius ẽ tibi
nomẽ. Itẽ plagiariꝰ.vel plagariꝰ. oẽ re-
tiariꝰuł plagas faciẽs:vel iferẽsul curãs
vt ẽ medic. q̃ſi plagã agẽs:̊ plagarius
magis ẽ in vſu in iſta ſigtione. Hñ Pap.
Plagariꝰ.plagas curãs:plagiariqᷣ ſedu/
cit pueros ·⁊ ſollicitat ſeruos alienos.
Plagiũ.gij.eſt plaga vel doloꝛ qͥ parẽtibꝰ
vel dñis infert᷑ de ſurreptione filioꝛũ vel
ſeruoꝝ ab ipſis plagiarijs. 1
Plagilla.lę.: hęc plagella.lę.ambo vimi.i.
arua plaga. (plenꝰ
Plagioſus ſa i. uł plagoſus.ſa.ſũ.i.plag
Plagioxipus.pi.i.acutã plagã inferens.
Hoc noie dicũt᷑ hoiuʒ weditoꝛes:qͥ acuta
iferüt vulnera. Oñ Cicero. Nidete iudi/
ces quẽadmodũ plagioxipꝰ iſte me tra/
Plagi.gia.giũ.i.plagas faciẽs uł (ctauit.
curãs.uł obliquꝰ.qꝛ plagę hoĩeʒ faciũt ob/

Planca.cę.i.tabula vel aſſer.⁊ dꝛ (liquari

a planꝰ.vel platoseo ꝙ plana ſit ⁊ lata.
Iñ plancula.lę.⁊ hęc plãcella.lę.i.parua
planca. Et plancus. ca. cũ. ͥ pedes habet
planos ⁊ latos inſtar plancę.
Planeta.tę.maſ.ge.i.erràãs. Sʒ h̊ planũta
te.i. erroꝛẽ icutiẽs.Picũt &̊ qdã ſtelle pla/
netę.i. errãtes.qꝛ ſingulis diebꝰmouẽt oꝛ⸗
tũ⁊ occaſũ ſuũ. Heę ⁊ dicũt᷑ planũtęi.er ⸗
roꝛẽ incutiẽtes:q; ſingulis dieb oꝛtũ⁊ oc
caſũ ſuũ ſic variado hoibꝰ incutiũt erroꝛẽ
⁊faciũt eos errare. Hnde ſᷣm Oꝛatiũ ·nõ
debẽt planeteę dici.i.errãtes:ſᷣ planüũtę.i.
erroꝛẽ incutiẽtes. Planetę eni non errãt.
imo eundẽ motuʒ ⁊ eandem mouendile/
gem nüchabent quã ab initio ſuę condi/
ti onis habuerũt: ſed errare vident moꝛ/
talibꝰ.cũ ita variãt oꝛt᷑ ⁊ occaſus ꝑ diũſa
loca Oñ poty debet vici planũtę.i.errare
facietes · q;ᷓ planetę.i.errãtes.Mõ eni ipſi

errãt· SᷓR nos circa eoꝝ mot errare faciũt.
Itẽ planeta vꝛ febꝛis erratica.Itẽ plane/
ta dꝛ ꝗqdã veſtis laxa circa oꝛasq; errãti/
bus oꝛis euagat᷑.Et a planeta vꝛ plane/
ticus.ca.cũ. Et H H̊ planetaris.⁊ B re.Et
planeta eſt ge.maſ.ꝓ ſtella. In alijs vꝓo
ſigtionibo eſt ge.fę.? pd.pe.Et bm Pap.
Plonctes grece eſt eſi l nos
q̃ʒ planeta ẽ ge.maſ.Et ſüt ſeptẽ planete·
ſcilic; Saturnus. piter Noars Sol ·
Denꝰ. Mercuriꝰ. Auna. Itẽ plãeta grece
latine dꝛ caſula:qꝛ totũ tegita ſigt chari/
Planipes.dis.oĩs ge.i.planos ha/ (tatẽ.
bẽs pedes.vt JFfunabułꝰ uł recitatoꝛ cuiꝰ
dã fabulę ·ꝗᷓ planipedia dicebat᷑.Et di⸗
cebat᷑ planipedia.vię.tale gen fabularũ
q: planis⁊ nudis pedibus recitabat.
Planos gręce:latine dꝛ erroꝛ uł vagatio.
Plaãta.tę.oꝛ plãicies pedũ⸗ dꝛa planꝰ.qꝛ
plãtę nõ ſũt rotũdęutĩ q̃drupedibo:Nõ
eni hõ cũ ſit bipes poſſet ſtare. Et ſüt plã/
tę antioꝛes ꝑtes:ꝗ ex mulijoſſibo conſtãt.
Calx xo pᷣma ꝑs plãtę·ſic vict a callo:q̃ͥ
trã calcamꝰ. Hic ⁊ calcaneꝰ. Itẽ plãta oꝛ
olus qð plãtata ramus arboꝛũ qᷣ inſerit᷑
Iñ h̊ plantula.lę.dimi.Et h⁊ ̊ plãtaris
⁊H rę.ad plãtã ꝑtinẽs.Et h̊ plantare.ris.
i.planta arbor ꝓpꝛie. Differut tñ·qꝛ plãtę
ſũt raptę de ſũmitate arboꝝ.Sʒ plataria
ꝗ cũ radicibo⁊ tra euellũt᷑⁊ alibi plãtant᷑
Et hoc plantatoꝛiũ.rij.idẽ qð plantare.

Plantago ginis.maſ.ge.ꝗda herba.⁊ dĩa

plãta ꝓ ramo arboꝛis qͥ inſerit᷑ · qꝛ planta
eius adheret terrę.⁊ pdu.ta.
Planus.na.nũ.pe.coꝛ.i.clarus:cert᷑qualł
manifeſtus apertus.⁊ pdu.pla.
Plaſmatoꝛ.tor.maſ.ge.i.fſoꝛmatoꝛ/factoꝛ.
Plaſmatura.rę. H̊ plaſma.mat.pe.coꝛ.gti.
i.factura·foꝛmatura·ſcilʒ qð eſt foꝛmatuʒ.
vl foꝛma.Et qñq; ponit ꝓ qͥdã electua/
rio/qð foꝛmat vocem.
Plaſtes.ſtis.maſ.ge.i.foꝛma·ułfoꝛmatio.
uł figulus. Dñ Yla.45 Ipſe de' foꝛmãs
frã faciẽs eãipſe plaſtes eiꝰ.Et põt dici
H̊ plaſtes huius plaſte.Et inde plaſticen
ſcilʒ parietũ ex gipſo vel alio effigies.
Plaſtographꝰ.phi.i.falſus ſcriptoꝛ. Inde
plaſtographia.i.falla ſcriptura.Et hoc
plaſtographũ.i.falſũ ſcriptuʒ.⁊ coꝛ.gra.
Platan. ni.qdã arboꝛ a latitudine folioꝛũ
ſic dicta. vel quia ipſa arboꝛ patula eſt et
ãpla.Naã gręci platos latũ vocãt. Exp̃ſſit

unut ſcripta h̊ arbor nomẽ ⁊ foꝛmã: dicẽs

Ecd.24 Quaſi platanꝰ exaltata ſũ iux

aquas ĩ plateis. Et coꝛ.pe. Dñ DHuidius.
Et platan hyemalis atq; coloꝛibo ĩpar.

Platea. tee. i.lata⸗ ſpacioſa via⸗ di a pla
tos. Iñ h B platealis: Hᷣ le.⁊ h ⁊ B pla⸗.
Plato.ctonis.qͥdã phus.⁊ dĩa (tear.⁊ Hᷣ re

platos qð eſt latitudo. MHñ a latitudine
argumẽtoꝝ ſic victꝰ ẽ. Iñ platonicus.ca.
ch. pe. coꝛ. Et hic hec platoniſta.ſtę. qui
ſequit᷑ Platonẽ vel ſtudet in eo.
Platos gręcelatine dĩ latũ vel latitudo.
Plauſidicus.ca.cũ.qui dicit plauſum.
Plauſificus.ca.cũ.qui facit plauſum.

Plauſtrũ.ſtri.neu.ge.eſt vehiculũ duaruʒ

rotaꝝ.⁊ dẽ a pila ꝓ iſtrumẽto terẽdi.vel

a pila ludo.q̃i pilauſtrũ:q; voluit᷑. Inde
plauſtellñ.li.Oimi. Et mutata.au.in.o.dĩ

ploſtrũ. Iñ ploſtellũ. Itẽ vt dicit Hap.

Plauſtrũ:ſeptẽtrio dictũ ẽq; ĩimodũ ve

hiculi voluit modo tres ad ſũma eleuat.
modo quattuoꝛ inclinat.
Plauſtus. ſta.ſtũ.i.ſoꝛmatus.Et cõponit᷑
ꝓthoplauſtos.i.pꝛimus foꝛmatus.

Plauſus.ſus.ſui.manuũ percuſſio:exulta-.

tio manꝰ reꝑcutiẽdo.⁊ dẽ a plaudo.dis.
Et plauſus.ſa.ſũ.⁊ ̊ ⁊ plauſibilis.⁊ hoc
le.bᷣm Mug. Pap.etiã dicit: MHlauſus.ſus
lęticię indicin:fauoꝛ populi.Plauſibile ⁊
plaudibile vnũ ẽ· qð fit ad aurã populi.
Plebes. bei.fę.ge.pꝛo eccleſia baptiſmali⸗
pꝛie in villis int᷑ plebẽ.⁊ d a plebs bis
ꝓ collectiõe hoĩum.vñ dꝛ ſic a polis:qꝛ a

płalitate ꝓpli. Iñ plebanꝰ.na.nũ.ad plebz

ꝑtinẽs.Et h̊ plebanat.tus.tui.eiꝰ digni/
tasul deſtric plebani.Et dꝛ ꝓpe plebs
hoĩuz · B̊ plebes eccliaꝝ Nñ. Olebs hoĩuʒ
Dicas/̊ᷣ plebes ecdeſiaꝝꝑ· pᷣm modernos.
Antiqͥ tñ dixerũt plebesbei.ꝓ populo.
Plebicola.lę.coĩs ge.qͥ colit ⁊ amat plebẽ.
Plebiſcituʒ.ti.dicit᷑quod in coĩ ſenſu ple⸗

bis ſtatuit᷑ ſancit. Dnde ⁊ dicitur ple/

biſcitũ.i.ſcitũ ſtatutũ ꝓpli: vel qꝛ ſciat᷑a
ſplo. ⁊ pdu.pe.Hel plebiſcitũ·ẽ qð ple/
beio magiſtratu.i.tribuno iterrogãte an
oĩbo placeat plebs ĩſtituitdictũ q̃ſi ſta/
tutũ.Oꝛta eni int plebẽ maioꝛes ciuitat
romanę diſcoꝛdia.plebs ſibi leges cõſti/
tuit · ꝗ dictę ſũt plebiſcita.vt.ff.de oꝛi.iur
l.ij. S. ijſdẽ. Reliquꝰ vo pls cũ ſenatoꝛibo
7 patricijs ius ſibi ↄſtituit:qð ꝛ lex pli
antonomaticę.i.pꝑ excellẽtiã ſm Iſidoꝝ.
Plebs. bis. dꝛ ſpls igbilis. ſiue vulg. dẽ
plebs a plalitate:q; plures ſunt ignobi/
les qᷓ nobiles.Eſt eni plebs collectio tm̃
ignobiliũ. Sʒ ãtiqͥ dicebãt h̊ plebes.bei.

D
rung
kidin
ilurn
unen
n
Wlrnd
Mulm.
Daſ.
tinänn
Ntiln
aauid
mah
gindcir

Bict
muns
Pluco dis
übliso⸗
Paritsle

Puſbran

Ammäpn
ſabepue
iiihl
amiahoign⸗
nighepen⸗
naoilnir
nluut
ͦigopl
mogüte 4

mesCn

bilegtslt

ziepr
/,
,„ ,,mnN

leaot

„*
24

Pñ Aucanus in. ʒ? Hotẽtes vulgus alüt

neſcit plebes ieiunia timere. Iñ h̊ plebe⸗

cula. lę. oimi. Sʒ a plebs H̊ plebicula.le.
dimi. Et plebeius.beia.beiũ.de plebe ex/

iſtens. vel ad plebẽ ꝑtinẽs· ſcilʒ ruſtinus.

Et nõ ꝙ gtüs plebei coꝛ.pe.q; regula eſt:
qñ gti ⁊ dti qͥntę dedi.habẽt tres vocales

—

.

cõtinuas pducnt.e. ãte.j.ut vies diei. Si

aũt habeant cõſonãtẽ ante ei:coꝛripiũt.e.
ante.j. vt fides fidei/ſpes ſpei ⁊c.

Plecta. ctę. d qͥlibet nexus ex virgulis: vel

papyro · vel charecto fact vñ cophinos
faclebãt.⁊ dĩ a plecta.ctę. Iñ ̊ plectula.
le. dimi. OHñ Joſeph in. de Erãt crateres
ex criſpantibo plectulis factę. Olecta etiã
dꝛ calix duas anſas habes.dẽ⁊ crat ſᷣm
Hug.Glo.auũt.4. Reg.? ſic dic:Cabu/
le qͥbꝰ baſes factę ſũtqdratę fuerãtin qͥᷣbo

rotũdę erant foꝛmuleęꝗ coꝛonulę ſiue ple/

ctęe appellabant · circuli quidã erant·
Pilectrũ.tri.neu.ge.i.gubernaculũ nauiſul
lingua in coꝛpoꝛe ul wotius vltima ꝑs lin/
guę. ꝑcuſſoꝛiũ citharę dĩ a plecto.ctis
ꝓ flectẽ·q; flectitK huc⁊ illuc. Mel ꝛa plec/
to ꝓ punire.vel ꝓberare· qꝛ plectrũ vᷣbe/
rat⁊ ꝑcutit. Iñ h̊ pectellũ.li.vimi.i.ꝑuũ
OPleias.iadis.pe.coꝛ.dꝛ ſignũ cę (plectꝝ·
leſte · di a pluuia. Et ſut ſeptẽ ille ſtelle·
ſcilʒ pleiades. Et dicũt᷑ ſic qi pluuiades:
qᷓi pluuiã dãtesq; eis oꝛiẽtibus abũdat
pluuia.Hł oicũt᷑ pleiades a OPleione cõ/
iuge Etlãtis matre eaꝑ· vel a pluralitate
Sũt enĩ ſeptẽ ⁊ ñ aparẽt niſi ſex. Scom

enĩ fabulas poetaꝝ ſex cõcubuẽ cũ vijs· SDS

vna tm̃ cũ moꝛtali.vñ ꝓpt᷑ verecũdiã ap/
parere non vult. Et nota ꝙ pleias qñe;

dĩ ſignũ illud: ſᷣm h̊ caret plurali nuero.
qñq; vna illaꝝ ſtellaꝝ dẽ pleias:⸗ ſᷣm hoc

habet pluralẽ nuen. Et ꝑ ſyncopã inenit
plias pliadis ꝓ pleias pleiadis.Vnde

Yob. 38 Nuũquid cõiũgere valebis mi ⸗
cates ſtellas pliades:? Et coꝛ. pe. Has ſtel⸗

las dicit vulgus gallinam.

NPlemina · ſũt vlcera ⁊ ſulci in manibus⁊ in

pedibus calloſis.
Pleniluniũ.nij neu.ge.d tẽpus qñ luna ẽ
plena. Et vt vicit pᷣus: Noctes pleni/
lunij ſunt calidioꝛes.
Plenus.na.nũ.i.diſtẽtus/coꝛpulentuscõ/
pletus: di a pleo ples.Et ꝓdu.ple. Oñ
Dꝛatius. Dẽ ſuꝑuacuũ pleno de coꝛpoꝛe
manat. “MVMU.
Pleonaſmos ſᷣm Donatũ eſt adiectio vbi

ſupuacia ad plenã ſiẽtionẽ ut ſic: Me lo⸗

cuta ẽ. Et Ruribo audite ſidera cęli.MHo⸗/
terat eni ſufficere · ſi vixiſſet ſic: Locuta ẽ.
etiaʒ ſi nõ addidiſſet oꝛe.Dꝛe enĩ loquim̃
nõ oculis vel aure.
Plerus.i.frequẽs/ex maioꝛi ꝑte.a pluribo
deriuat᷑. Inde pleriq;.i.aliquãti:nõnulli.
multi · m Pap. Et nota ꝙ pleraq; fę.ge.
acuit penł. ꝓpt ↄſoꝛtiũ maſqa neu.ſcilʒ ple/
ruſq; ⁊ pleꝝxq;· ꝗq ð neceſſitate acuũt penl.
Pleureſis.ſis.łę.ge.eſt doloꝛ lateris acutus
cñ febꝛe ⁊ ſputo ſãguinolẽto.⁊ dꝛ a pleu/
ron grece qð di lat latine. Iñ pleuretic
ca.cũ.qͥ talem infirmitatem patit᷑:vel ad
pleureſim ꝑtinẽs.vt pleuretica paſſio.
Plexus.xus.xui.i.flexus:vel punitio. Iñ
plexuoſus.ſa.ſũ.i.flexuoſus vel punitus.
Et hic⁊ hęc plexibilis.⁊ h̊ le.i.habilis ad
plectendum. Item adiectiue declinatur
plexus. xa. xu.
Plica.cę.fę.ge.dꝛ a plico cas.Et cõponit᷑ hᷣ
⁊ hęc ⁊ hoc ſimplex.cis.q̃i ſine plica mali/
cię · Itez ſimplus.pla.plũ.i.ſimplex. Iteʒ
Duplus.pla.plũ.Cripłꝰ.pla.plũ.Nua/
ruplus.pla.plũ.xłKNcc.
PHloꝛatus.tus.tui.i.flet vel planct.̊ plo/
ratus lachꝛymaruʒ eſt. Olanctꝰ tm̃ vocũ.
Flet po ad vtuq; ꝑtinetqᷓ plenq; poe/
Ploſus.ſa.ſũ·di p plauſus.i. (tę cõfũdũt
reꝑcuſſus.vel clauſus.⁊ cõiunctus.
Pluma.mę.fę.ge.dĩ q̃ſi piluma.a pilus ꝓ
capillo· q; ſicut pili ſunt in coꝛpoꝛe qᷓdru/
pedũita pluma in auibus. Iñ h̊ plumula
lę.⁊ H plumella.lę.dimi.i.ꝑua pluma.Et
hoc plumatum.ti.ceruical vel pluteü. Et
plumatus.ta. tũ.i.plumis tectus. Et plu⸗
moſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ plumis. Iñ plumo/
ſitas.tat. Et ꝓduẽ plu. Itẽ a pluma dici
plumarius.ria. rin. ad plumas ꝑtinẽs. Iñ
Hᷣ plumariü.rij.dĩ opus in modũ plumę
factum ⁊ depictũ⸗m Mug. In biſtoꝛiiss
autẽ ſuꝑ Exo.dẽ ꝙ pluma lingua qᷓdam
dr acus.Et inde vꝛ hic plumarꝰ.rij.maſ.
ge. i. operarius q ch so pρt cũ pluma. i. cñ
acu. Et inde plumarius. ria. rin. dicit᷑ opꝰ
aucupictũ vel variauetu.
Plumaciñ.cij.i.ceruical · vel ſcriptoꝛiũn.
Plübü.bi.eſt metallu fragile ⁊ molle.⁊ oꝛ
a pila · eo ꝙ ex eo pᷣmũpilis factis:maris
altitudo teptata eſt. Muius ouo ſũt ge/
neranigrũ ⁊ candidũſ̊ melius ẽ candidũ
Inñ pluübeus. bea. beu.i. de plubo exiſtẽs.
Plũbatũ.ti.i.plũbo aptatũ:vel toꝛmentuʒ
vel flagellũ de plubo factũ.

Pluralis.lis.ↄ.ta hocle.dꝛa plus.Inde

pluraliter adũ. Et hęc pluralitas.tatis.
Plurimus.ma.mũ.dꝛ a plus. Et cõponit᷑
cõplurimꝰ.ma.mũ.q;plurimus.ma.mũ.
Pluns.ↄ.t.⁊ hocre.dꝛ a plus.Et cõponit
q;pluris q;plure.compluris cõplure.ꝑ/
pluris.re.tãpluris.re.oia ꝓ valde pluris.
Plus pluris.dꝛa polys:qð eſt pluralitas.
Et eſt ĩntõ actõ ⁊ vtõ neu.ge·ĩ ſingulari.
In alijs v caſibo tã ĩ ſingulari q; in plu/

rali eſt ge. oĩsin vna voce vel ĩ diuerſis.

Bngde.Cum ꝑ tres caſus neutrum genus

obtineat plus.Caſibꝰ in reliquis obtinet

omne genus. Et deſinit ablatiuus ſingu⸗
laris in.e.vel.in.i.vt plure vel pluri.Iteʒ
ntũs pluralis facit plures vel plura⸗ an/
tiqtas pluria. Item actũs pluralis facit
in. es.vel in.is.plures vel pluris. Itẽ plꝰ
eſt cõꝑatiuũ de multus.Hñ oic̃ Pꝛiſcia/

nus in. ʒ? libꝛo. Plus qͥʒ videt᷑ eſſe cõꝑa/

tiuũ huius noĩs multus.ſ̊ ſingularl ntũs
nõ iuenit᷑ niſi neu.ge.Pluralis vo iuenit
etiam oĩs ge.hi ⁊ hęplures.⁊ hęc plura.
Antiqui tamẽ pluria vicebãt. Suꝑlati/
uus tamẽ ab hoc ipſo oiʒ generũ iuenit
plurimus.ma.mũ.
Pluſculus.la.lũ.i.parũ plus⁊ dẽ a płꝰ.ad⸗/
dita culus.Et cõponit᷑ cõpluſculus.la.lũ.
Pluteũ.tei.dẽ a plantis ꝗ ibi ſubſternũt᷑.i.
tabulis ligneis a qͥbus libꝛi ſuſtẽtant᷑. Et
pluteũ eſt ſciptoꝛiũ ſuꝑ qdð ſcribit᷑. Item
pluteũ d tabulatũ·vel cratj crudo coꝛio
intexta·ꝗᷓ in oꝑe faciendo oſtio obijcitur
bm Hug. Papß. vo dicit: Pluteus · inte/
rioꝛ pars lecti ·ſcriptoꝛiũ. Olutei ſunt cra/
tes coꝛio crudo intextę·ꝗᷓ in oꝑe faciendo
oſtio iũgunt᷑ᷣ magis eſt ſᷣm vſũ neu.ge.
Pluto.tonis.deus inferni dꝛ. Oluto gręce
latine vis vel viues dicit·quia infernus
oĩa recipit. S
Pluuia.uię.dẽ q̃i fluuia/a fluo fluis.qꝛ fluit
Maſcit enĩ de terręa maris halituꝗ cũ al⸗
tius eleuata fuerit · aut ſolis caloꝛe ſoluta
aut vi ventoꝛũ cõpꝛeſſa/ſtillat ad terram.
Et eſt pluuia lenta iugis aqua. Inde hęc
pluuiola.lę.dimi.i.parua pluuia.
Pneu mon gręcelatine dici᷑ pulmo. Hel

pneumon/d ſpiritus ꝑ quẽ mouet᷑: agi

tat᷑ aperit᷑ pulmo vt capiat flatum.
Pneumonia.nię.doloꝛ ułtumoꝛ pulmoniſ

ante B

Pochotrophiũ.phij.locus in qͥ paupes ⁊
infirmi paſcunta oꝛa pochos :qð ẽ pauꝑ

⁊ trophos.qð eſt cõuerſio. Iñ hic: H̊ p/

chotrophita. tę.qui ul ꝗ eſt oñs el oſa

talis loci.⁊ ꝓducit phi.
Poculi.li.ipotus·vel vas cũ quo bibit et
dicit᷑ a poto.tas/quaſi potulum.
Podagra.grę.ꝗqdã infirmitas pedũ.2 dia
bes.⁊ agros·qʒð eſt tractꝰ.vel agrios qð
Eferũ agreſte. imite crudele · q̃ſiretracta⸗
tio pedũ · vel ferꝰ doloꝛ pedũ: nã oẽ quod
imite eſt· abuſiue agreſte vocamus. Iñ
odager.gra.grü.Et podagricus.ca.cu.
Poderis.ris.fę.ge.weſtis ſacerdolis linea
coꝛpoꝛi penit aſtricta.? vſq; ad pedes de/
ſcendẽs. Hñ ⁊ camiſia ⁊ ſubucula dꝛ.Et

ĩ a pos podis. Iñ poderis q̃ſi pedibus

berens. Et coꝛ. pe. DHñ quidã. Calarẽ tu⸗
nicã poderẽ cenſere memento.
Podex.dicis.mal.ge.i.culus:eo ꝙ feteata

dia pedoꝛ.don. Pnde Juuenalis. Sed

odice leni.
Podiũ.dij.baculus ſuꝑ quẽ initimur cum

ſepe terrã ferimus. Onde ⁊ podiũ dicitur

vbicũq; initimur.
PBoema.matis.pe.pꝛo.in ntõ.⁊ coꝛ.in gtõ
ꝓpꝛie eſt opus vnius · licʒ generalit p oꝑe
woetę accipiat. Iñ woematicus.ca.cũ. Sʒ
weſis eſt opus multoꝝ libꝛoꝝ.

Ho emaneus.nea.neũ.i.ĩ ppemate manẽs.
PHo eſis.ſis.fę.ge.ipſa ars poetandi · vel fi⸗

gmentũ. ⁊ dꝛ a pęo · qð eſt fingo MHel poe
ſis eſt materia totius carminisin q̃ woeta
verſat. Del weſis eſt opꝰ multoꝛũ libꝛo/
rũ. Sed poema eſt ꝓpꝛie opus vnius.Et
ꝓducũt.e.weſis ⁊ ppema.Hñĩ greciſmo

dĩ. Arte wetria fungoꝛ dũ fingo ppema.

Ipſe woeta vocoꝛ ·ſit fictio dicta poeſis.
Poeta.tę.coĩs ge.i.fictoꝛ.⁊ ꝓpꝛie carminis
alta verba loquẽs.⁊ dĩa pęo/qð ẽ fingo.
Iñ hecoetiſſa. ſe. vxoꝛ poete · vel que fin⸗/
git. Eadem vr hęc poetrida.ę.Et inde
poetridus.da.dvũ.i.poeticus. Itẽa poe/
ta·poetricus.ca.cũ. Et hęc poetria.trię.i.
ars poetica.
Pole gręce·latine dĩ vendere.⁊ pꝓduc̃.po.
Polemos./ polementũ.i.pugna ſiue bellũ
Polenta.tę.genus legumiĩs vel farina ſub/
tilis de fabis · vel ð tritico· vel de hoꝛdeo.

Vel qͥdã cibus inde factꝰ dĩ polẽta.Et dẽ

a pollis vel pollen pollinis. Et coꝛ. pᷣmã.

VPñ Perſſius. Inuigilat ſiliquis grandi

paſta polẽta.i.farina mixta aqua. In hi⸗/
ſtoꝛijs aũt ſuꝑ Joſue d. Noleta ſũt ꝗna
toſta ⁊ manibꝰ cõfricata ad modũ grani
pilo tunſi.vñ vicit᷑ polenta ·q̃ſi pilenta.
Muidã tamẽ tradũt polẽtas eſſe pultes

te

ig

Brün
Ai
kiine
aiin
Gnngd
Cse
l
hdi
Aouhn
Wnt
lnks

zi

cigi
mipope
Gad
1.
Meni
l
umnilis
vnnu
figun
wn
np⸗
mn

wCN
4 .

ati
uin

pcnio
uirl
Cinſt
Amind
Nluß
n
ith⸗
ügn
iplen
cſepe

de purgatiſſima farina factas.⁊ dictã po/
lentã a pollen·qð eſt purgatiſſima fanina
Polya. polyę.i.armẽtũ vel grex. Et glibet
pluralitas vel collectio equoꝝ·vel alioꝛũ
iumẽtoꝝuł generaliter beſtiarũ dĩ polya
dicit᷑ a polys ·qð eſt pluralitas.

Polyandrũ.dꝛi.neu.ge.i.cumulus terrul

ſepulcrũ · vel cemiteriũ.⁊ oꝛ a polio.lis · et

antrũ·q̃ᷓi politu antrũ:q; ibi ſepulcra moꝛ

tuoꝝ poliũt᷑.Et polyandrũĩterpᷣtat᷑ mul/
titudo viroꝝa polys:qð eſt pluralitas⸗

andros:qð eſt vir. Et ᷣm hoc ꝓpꝛie vici

cęmiteriũ ꝓpt multitudinẽ hoiuʒ ibi ſepul

PHolictoꝛ.tor.malſ.ge. vĩ a polys. (toꝛnũ.

qð ẽ pluralitas:iK lictoꝛ.ctorqð ẽ poꝛtitoꝛ

cadaueꝝ:Et bᷣm Paßp. Polictoꝛes ſůt hu⸗

matoꝛes oſſiũ·ſiue cadauerũ ſepultoꝛes.
HSHolydamas.mę.vel mat.maſ.ge.i.multi/
cubaa multigamusqͥ plures vxoꝛes ha/
bet · ſicut fuit Nero qͥ dict ẽ polydamas:
nã vꝛ fuiſſe vir oĩuʒ mulieꝝa mulier oĩuʒ
viroꝝ.vtpote · qͥ veſte talari ſęxe indutus
ne agnoſceret᷑lupanar intrauit.

Polygdectes vel polydect.i.plura cõtinẽs

Et dĩ a polys · qð eſt pluralitas: dectes ·
quod eſt continens. H
Polyloquus.qua.quum. pe.coꝛ.i.multilo/
quus. verboſus:vaniloquus.

PHolymnia .·dꝛ a polys·qdð eſt pluralitas.⁊

mnimon.qð eſt memoꝛia· Et victa ẽ vna
muſaꝝ.⁊ interpᷣtat᷑ plura recoꝛdans.
Polymitus.ta.tũ.i.text vel oꝛnat multis
coloꝛibus.⁊ rotundis imaginibus.⁊ dĩa
polys qð eſt pluralitas.vel a polus li.
Holymita.tę.ꝗdaʒ veſi ·ſic dicta ꝓpt᷑ mul/
tos coloꝛes.⁊ imagines rotũdas. Iñ po/

lymitarius.ria.riũ.i.variatus. DPn icon⸗

ctione tabernaculi pcipit᷑ vt illa fiant

ope polymitario. Et h polymitarii. ſcul⸗

ptoꝛ vel pictoꝛĩ tali oꝑe· vel Aobeetelts

veſtes: ꝓducit penł. Dñ in Tluroꝛa.
polymita fuit oſcula vãdo pedi.Papias
xo dicit: Polymita veſtis multicoloꝛis
a rotunditate diquod eſt ppolus.

Holyonos/ꝗdã herba quã latini herbã ſan

guinariã vocantquia miſſa in nares ſan/
guinem vomit. dicit᷑ a polys.
Polyos · ꝗqdam herba·q a latinis dꝛ omni⸗
moꝛbiaeo ꝙ multis moꝛbis ſubueniat.

SHolypodion ·dicta ẽ qdã herba cuꝰ radix

ẽhirta⁊ crinita ut ẽ polypꝰ.⁊ d a polypo
Polyptoton ·eſt multitudo caſuũ (piſce.
varietate diſtincta · vt Qitoꝛa litoꝛibꝰ cõ/
traria·fluctibus vndas. Et nota ꝙpoly⸗

ptoton gręce·latine dĩ multitudo caſuũi.
vbi ſcilʒ multi calus ponũt᷑.᷑̊ diuerſi. vt
in pꝛędicto exemplo. ſ
Polipus.pi.maſ.ge.i.fetoꝛ.⁊ maxime qui
ſolet eſſe in ciuitate.⁊ dꝛ a polis ciuitas.⁊
pus · qð eſt putredo. Sʒ ponit p qͥlibet
etoꝛe.Sicut ĩ libꝛo ſhmo.Hꝛatij ꝓ fetoꝛe
naſi. ut ibi. DHeluti balbinũ polipus agne.
Et de licentia wetica ꝓducit᷑ pma. Item
polypus ponit᷑ ꝑ qͥdã piſce qͥ multos ha/
bet pedes Pñ Ouidiusĩ.ꝗ.meta Htq z
ſub ęquoꝛibus depꝛenſũ polypus hoſtẽ.
Et tũc cõponit᷑ a polys:qð ẽ pluralitas.?
pes pedis ꝓd.pᷣmã.vt patuit ꝑ Ouidiũ
ſed ꝓ fetoꝛe.coꝛ.eã. Oñ in gręciſmo dicit᷑.
Eſt polipus naris:oſcedoq; dicitur oꝛis.
Polypus eſt piſcis:polipus fedatio nanr.
Polis ꝓ ciuitate pᷣmã coꝛ.ſ̊p pluralitate
eã ꝓducit. Hñ. Drbsẽ dicta polis· oicũt᷑
plurima polys. DPolis ꝓ ciuitate cõponit᷑

hec tripolis tetrapolis/ pentapolis hexa/
polis · neapolis· decapolis· vndecapolis.i.

regio in ſe cõtinẽs · vel ciuitas ſub ſe hñs
tres · vel q̃ttuoꝛ · vel qͥnq; · vel ſex · vel nouẽ
vel decẽ · vel vndecim ciuitates.Et a pᷣdi/
ctis deſcẽdũt adiectiuaſcilʒ tripolitanus.
na.nũ.Et h̊ tripolitan.ni.i.dñs vel epũs
illius ciuitatis vel pꝛouincię. Et ſimiliter
diſtingue ea quę deſcendunt ab aliss.
Polyſyllabus.ba.bũ.i.pluriũ ſyllabaꝝ.et
dĩa polys:.qð eſt pluralitas⁊ ſyllaba.Et
coꝛ.li. DPñĩ doctrinali. Quę polyſyllaba
ſunt bꝛeuies · baliſtaq;ʒ demes. Et in gre⸗
ciſmo. Eſt plurale polys.⁊ ab h polyſyl/
laba vicas.Et ponitur hic.po.bꝛeue cuʒ
pꝛoducat᷑.
Polyſyntheton eſt multis ãnexa cõiũctio/
nibus dictio.vt Matr᷑ paterq; nepoſq;.
Itẽ ĩ pſalmo.DVñs cõſeruet eũ:ꝛ⁊ viuificet
euʒa beatũ faciet eũ in terra non tradat
euʒ in aiam iimicoꝛũ eius. .
Polyſſenus.na.nũ.i.plurium ſenſuũuł ſi/
gnificationũ.vt h̊ bũ cano ẽ polyſſenũ.
Polyſtoꝛia.rię.i.pluralitas hiſtoꝛiaꝑ.Oñ
⁊qͥdã liber quẽ Solinꝰ ↄpoſuit ex muli
hiſtoꝛijs vel cõpilationibo polyſtoꝛ di/
ctus eſt·quaſi pluralitas hiſtoꝛiarũ.
Politicus.ca.cũ.i.ciuilis.⁊ dꝛ a polis:qð ẽ
ciuitas. Iñi hęc politica.cę.ſda ꝗͥ tractat
de gubernatione ciuitatũ. Et h politicus
ci. liber vbi deſcribitvita vrbana. Et po/
litici vicũt᷑ qui valent in policia · vel qui
gubernãt ciuitates.⁊ coꝛ.ti.
Politus.ta.tũ.limatus/oꝛnatus: mundus
8

planatus·ſculptus.⁊ dẽ a polio.lis.
Polyxenus.na.nũ.qð ẽ pluriũ ſenſuũ vel
ſigtionũ dĩ a polys:quod ẽ pluralitas
⁊xenos/qð ẽ ſenſus. Inuenit᷑ qñq; poly/
xemꝰ.ma.mũ.ĩ eodẽ ſeſu.ᷣ lr̃a coꝛrupta ẽ.
Pollen.linis.vel hic pollenus.ni.i.tenuis
flos farinęvel farina illa minuta ꝗ volat
in molendino a mola. Iñ pollineus. nea.
neũ. de polline factus · vel ad pollinẽ ꝑti/
nens:i coꝛ.li.
Hollex.licis.maſ.ge.groſſioꝛdigit᷑: dĩ a
polleo. les. eo ꝙ polleat int᷑ ceteros vᷣtute
poteſtate.Et coꝛ.li.in obliquis.
Hollinctoꝛ.tor.i.ſepultoꝛ moꝛtuoꝝ.⁊ dĩa
pollingo.ꝗq̃i pyllutoꝝ vnctoꝛ.i.cadaue⸗
rũ cematoꝛ. Bñ Ecech. ʒ92 Donec ſepe/

liqt illud pollinctoꝛes.Et hinc pollictoꝛiũ.
rij.locꝰ vbi cadauera ponũt.Et pollinctꝰ*.

cta.ctũ.i.funeratus:ſepultus:q̃ſi pollutus
vnctus.i.cadauer cremati.
Polliones/poꝛtitoꝛes moꝛtuoꝝ dicuntur.
Vollutio.onis.i.deturpatio · inquinatio ·
machlatio/quę accidit aliqũ·qñ quis coꝛ/
rũpit᷑ in ſomno.
Hollut.ta.tũ.i.maculat.det᷑pat.inqͥnat
Pollux.lucis.quidaʒ deus vꝛ qui bonũ oẽ
credebat᷑ donarea pd.pe.gti.
Poloſus.ſa.ſũ.i.altus:vel ſuꝑboiułoꝛnat᷑.
Polubꝛũ.bꝛi.neu.ge.i.pelnuis.
Polus.li.dicit᷑ a polio.lis. Poli ꝓpᷣe ſunt
uę ſtelleĩ capite axis.Et dicũt᷑ a poliẽdo
q; plani⁊ rotũdi ſũt. Et ponit᷑ polus qñq;
ꝓ (elo · qꝛ politũ ſculptũ ẽ varijs ſtellis.
Iteʒ polus a rotũditate dꝛ.vñ/p rotun/
Ditate ponita coꝛ.po.Dñ. Jure poli nõ
iure foꝛi coĩa conſtant.ſupple oiaa.
Pomarii.rij. locus vbi poma reponũt᷑ uł
reſeruãt᷑.⁊ dꝛ ꝗ pomũ.mi.Et h̊ pomariũ
mollis ⁊ liqͥdus cibo· vel potiꝰ ex pomis
factus.Et hbęc pomaria:dea pomoꝝ.
NPomellũ.li.dimi.i.paruũ pomũ.
Pomeriũ rij.neu.gea h̊ pometü.ti p eodẽ
i.locus vbi poma creſcũt.⁊ dẽ a pomus.

Del vꝛ pomeriũ locus ꝓximus muro·q̃ſi

poſtmęniũ ·vel q̃ſi poſtmuriũ ·quia poſt
męnia vel poſt muros poſitũ eſt.
Pomilio.onis.vel pomo.onis.i.venditoꝛ
proomoꝝꝑ. vel pomonꝝ cuſtos. Pomilioneſ
etiam dicunt᷑ aquaꝝ vel lignoꝛũ poꝛtito/
resq; vili pcio·q̃ſi pomo cõducebant᷑.
Pompa. pę.fę.gei.laus. magnificẽtia · glo⸗/
rnia : pceſſio ꝗ ſolet eſſe victoꝛibus in triũ/
pbo · ul obſequiũ funer..Et põpę oicunt

udon imagines. Et vꝛ a greco pompeii.

publice oſtẽtari: Iñ pompa·q̃ſi publice
oſtenſa. Et victoꝛia pcedit põpãa qꝛ itun
ad certamen pmiũ ⁊ votũ victoꝛię pmit/
tebat᷑. Inde põpoſus.ſa.ſũ.i.ſuꝑbusaltꝰ
magnificus. Inde põpoſe aduũ.Et h̊ põ/
poſitas.tatis.Itẽ a põpa·dẽ põpaticus
ca.cũ.pe.coꝛ.i.pompoſus.

PHompatoꝛ.tor.qᷣ aliqͥd ſupbe ꝛſüptuo/
PHompeius.pei.qͥdã nobilis int᷑ (ſe agit.

reliquos ſcellẽs romanus:qͥ multotiens
põpã duxit · ſ̊ poſtremo a ceęſare vict ẽ.
Pompula.lę.vimi.i.parua pompa.
Pompulentus.ta.tũ.i.põpa plenꝰ pom/
poſus. Iñ h̊ põpulẽtia.tię.i.ſuꝑbia.
Pomulũ.li.dimi.i.paruũ pomũ.
Homus.mi. arboꝛ quędã.Et h̊ pomũ.mi.
fructus pomi arboꝛis. Et notandũ ꝙ oĩs
fructus di pomũ.ſ̊ ꝓpꝛie coꝛticẽ mollem

habens . licq; ſpecialit poma vicũt᷑ mala.

Põdo.ĩdedinabile neu.ge.p qͥqã moꝛbo.
I pondere.⁊ dvĩ a pondus. ODñ in vita

beati Micolai habet: ꝙ auri pondo triuʒ

virginũ ademit pudoꝛem.

Põdus.der.neu.ge.onus vel grauitas ul

qð trutinat meſurat.⁊ dẽ a pẽdeo.des.
q; in ſtatera libꝛaꝝ pẽdeat/hinc ⁊ penſuʒ
d ·qᷓi ponſũ.Sʒ abuſiue pondus vna li/
bꝛa · ul vn as eſt. Iñ põduſculũ.li.dimi.

i ꝑuũ põdł. Et põderoſus.ſa.ſũ.⁊ H̊ põ/

deroſitas tatis. Et nõ ꝙ ſũt viuerſa noia

põderũ ·ſcilʒ trutinaq moneta dia ſta/
tera.cãpanaexamẽcalcꝰ.ſiliquaceratin·
obolusſcrupulusdꝛachma cochlear ol⸗

che · ciathus ocitabulũ· denarius · ſolidus
ſextula· ſtatera:quadrãs/ſichelivncia · li⸗
bꝛa · mna · talentü · centenariu
Pons pont maſ.ge.i.iter ſuꝑ fluuiũ.ſcala
nauiũ · ędificiũ vltra aquã ul aliquã vallẽ.
dĩa pono.nis.qꝛ ad trãſmeandũ ponit᷑

Poöotelb.li. illud cui aliqd initit oẽ a põs.

Honticulus.li.imi.i.paruus pons.

Pontitex.ficis.i.epũs.vel ſacerdos.⁊ dẽa

poõtifico. cas.qᷓſi põtẽ vel iter alijs faciẽs.
Hontificatus.tus.tui.dignitas ułofficiuʒ
Pontius · interpᷣtat᷑ dedlinãs cõſiliũ · (epi.
Fugit vtiq; conſiliũ iudęoꝝaccepta eni

qadqua lauit manus ſuasdicẽs: Innocens
ego ſü a ſanguine iuſti huius. Et vꝛ a pö⸗/

tus inſula de qᷓ oꝛiũdus fuit. Eo vo tpeqͥ

chhꝛiſtus crucifixus ẽ puicię ſyrię pſidebat
Hontus.ti. mal.ge.i.mare.⁊ vꝛ a põte/per

ↄtrariũ·q; nõ poſſit pontari ſiue ibi põs
fieri Mel vꝛ põtus:qᷓi punctusa puncto

Saeꝛopꝛie eni pontus oꝛ mare bꝛeue · qſi

adr
ei
to.
4

ü
agn
ſwbes⸗
hpiht

r engt
Meych,
npa
i.
P 9
Mosᷓ
Diunt
vchmny

apai

* — K* ⸗
aſneng 4
1. 1

e

ℳ
meir
MNN
R—RKãHLZ

ι⅓.
667 1
isfiges.
Coſhan
Acpu

ad modũ puncti. Iñ h̊ pontulus.li.vimi.
Et hic pontus.ti.ꝗdã inſula·eo ꝙ ſit ĩ põ/
to. Iñ ponticus.ca.cũ.Et hec pontica.cę.
pꝛo quadam gẽma.

*

Hopa.pę.i.pinguedo/ᷣ ponit᷑ quãdoq; ꝓ
pingui:vei craſſo. vel graui·ſpiſſo.
PHopeanũ.ni.neu.ge.ẽ.qddã vnguentũ:ul
medicamentũ ad ꝓuocãdũ cutis candoꝛẽ
⁊ eſt caſſũ. DPñ Juuenalis. Harte tumet
fadies:aut pinguia popeana ſpirat.
Popellus.li.vimi.paruꝓpls. DPñ Perſi.
Ante diem blãdo cuida lactare popello.
Popina.nę.i.coqͥna.⁊ dꝛ a popa.quia ibi
tractatur pinguedoa ꝓdu.pe.Oñ Juue/
nalis. Sʒ cũ peruigiles placet inſtaurare
popinas. Iñ popinariꝰria.riũ.ad popinã
ꝑtinẽs. Et ̊ popinariꝰ.narij.i.coquus.Et
hęc popinaria.i. coq̃.vide etiã.i.in ꝓpina.
Popino.onis.gluto/luxurioſusãbꝛo· de/
uoꝛatoꝛ: coquꝰ. vel leccatoꝛ qͥ frequentat
coqnã. Hñ Oꝛatius. Imbecillis iners ſi
quid vis addi popino.

Popiſma.mati.neu.ge.idẽ eſt q8 popeanü

Itẽ popiſia eſt extrema pars coitus wdqũ

pinguedo exituł ſemẽ qð emittit᷑ ĩ coitu
Et binc ponit᷑ pꝛo coitu.Vñ Juuenalis.
PHꝛebebit vati crebꝝ popiſma roganti.
Hoples.plids.mal.ge.i.genu.vel potius
curuatura ſub genu.⁊ dꝛ poplesq; poſt
plicã.i.flexurã habet:⁊ coꝛ.pe.gti.
NHopularis.ↄ.t.⁊ h re.ad populũ ꝑtinẽs.

uł familiar. Pap.aũt dicit:Popularis.i.

ſuꝑbo· inflat. ventoſusarrogãsimemoꝛ
incertusambitioſus dicit᷑ a populus.

Populona. nę.i. Juno.⁊ dĩ a pplus ꝓ vul/

go · qꝛ credebat᷑ tutari ppulu.
Hopulonia.nię. ꝗqdaʒ ciuitas · dicta ſic ab
abundantia populoꝛũ.vel qꝛ populona
i. Juno ibi colebatur.
Populus.li.dꝛĩ a polis · qð eſt ciuitas.Eſt
eni pplus huanę multitudinis cętusiuris
cõſenſu⁊ cõcoꝛdi coĩone ſodatDel ꝓplłs
E collectio tã nobiliũ qᷓ; ignobiliũ eiuſdẽ
ciuitatis. Sʒ plebs eſt collertio tm̃ igno/
biliũ. Et dꝛ a pluralitate · quia plures ſũt
ignobiles q; nobiles. Del dꝛa pleo ples
q; plebs replet. Oulgus eſt paſſim inha⸗
bitans multitudo·a volẽdo ·q; quiſq; fac
qð vult.Cribo tm̃ vicut᷑ turmę ⁊ ↄgrega/
tiones viſticte ploꝝ ·ſic oictę · q; in pᷣnci/
pio romani fuerüt a romulo diſptiti tri⸗
farięſcilʒ ĩ ſenatoꝛes:milites: plebẽꝗ tñ
tribus multiplicatępſtinũ retinẽt nomẽ.
Et a pplus vꝛ populoſus.ſa.ſi.i.plenus

ſpłis. Iñ h̊ populoſitas.tatis.i.ploꝛum
abundãtia. Item a ꝓpłs populat᷑.ta.tu.i.
pplo habitatꝰ. vel plenꝰ. Iñ h̊ opulatio
onis· ꝓpłi abũdantia · vel ꝓpꝛietasqᷓ aliqͥd
Dr populatũ. Itẽ iuenit hęc ꝓplus.li.pꝛo
q̃da arboꝛe vel trũco.⁊ tũc ꝓducit pꝛimã.

ꝓ vulgo coꝛripit eã. DPDñ. Populus eſt

arboꝛ · ppls collectio gentis. Oopulus pꝛo
arboꝛe dꝛ a polys · qð eſt pluralitas. q; ex
eiꝰ radice multitudo pullulat ⁊ creſcit ac
naſcit. Oñ Ouidius. Popule viue pᷣcoꝛ
ꝙ cõſita margine ripę. Iñ populeus.lea.
leũ.Et populinus.na.nu.in eodem ſenſu.
VDVñ Geñ.ʒo.Collẽs Jacob vᷣgas popu⸗/⸗
leas.Et h̊ populetũ.ti.loc vbi ppli creſcũt
Poꝛca.cę.fę.ge.t᷑ra illa ꝗ eminet int ouos
ſulcos:X dꝛ a poꝛus.ri. Sʒ qð defoſſuʒ eſt
ꝛ lira. Idẽ ⁊ ſulcus.Et vꝛ ſic·q; cũ poꝛca

fit terra eleuat᷑.⁊ ita aperit᷑ 1 mamifeſtat.
Toęc ⁊ alio noĩe dꝛ crebꝛo.bꝛonis:qꝛ aqᷓ

crebꝛo ꝑ ipſaʒ decurrit. Inde hęc poꝛcula
lę.dimi. tem poꝛca.cę.dicitur ſus.
PHoꝛciſtetũ.ti.neu.ge.locus vbi poꝛciſtãt.
ſcilʒ ſtabulũ poꝛcoꝝ.⁊ dicit᷑a poꝛcus.
Poꝛcitoꝛ.tor. qͥ facit poꝛcas.Et cõponitur
impoꝛcitoꝛ. toꝛis pꝛo eodem.
Poꝛcula.lę.dimi.i.parua poꝛca.
Poꝛcus.ol.dꝛ a purus ·cata antifraſim q;
mime ſit purus.vñ ⁊ poꝛcus dꝛ.q̃ſi puro
carẽs. Del dꝛ poꝛcus·qi ſpurc imudus
q; ingurgitat ſe cęno.⁊ luto ſe ĩmergit.vñ
dĩ poꝛcus ·q̃i pus cuſtos eſt etymolo.
Iñ poꝛculus.li.⁊ poꝛcellus.li.oimi.Et bęc
Poꝛcaa poꝛcula.⁊ poꝛcella. Itẽ a poꝛ po⸗
cinus. na.nũ. Et hic poꝛcarius.rij. Et hec
poꝛcaria.rię.cuſtos poꝛcoꝝ.
PHoꝛiſma.mati.apertio.⁊ dĩ a poꝛꝰ.ri. Dñ
Zillumĩatio ſenſus d poꝛiſma. Et etiã re/
gule qᷓs geometrę ſupponunt ad aliquid
oſtẽdendũ dicũt᷑ poꝛiſmataeo ꝙ aperiãt
Zilluminẽt mẽtem lectoꝛis. DPoꝛiſma etiã
dĩ ꝗſtus vel lucrũ.
PHoꝛmeus.mei.i.poꝛtus vbi frequẽt meat.
Vel poꝛmeus.i nauta qͥ ꝑ vaduũ vel poꝛtũ
poꝛtat hoĩes vltra fluuiũ.⁊ oꝛ a oꝛtus.⁊
meo.as. q̃i oꝛtũ meas. Hnde⁊ Charon
poꝛtitoꝛ aiaꝑ vltra paludem infernalẽ di
NPoꝛmina.i.foꝛnicatio. (wꝛmeus.
Poꝛphyrio.onis.vel poꝛphyrius.rij. pq;
ſeptuagita interpꝛetes traſtulerũt pelica/
nũauis eſt quędã:quę in lege comedi p/
hibebat.⁊ pꝛoducit pe.gtĩ.
Poꝛrigo.ginis.pe.pꝛo.ẽ infirmitas ꝗ ſolet
poꝛcis cõòtingere. d a poꝛcus. Del vꝛa

èZ

poꝛrigo.gil.quia de vno poꝛrigit᷑ ad aliũ.
Et ponit generalit ꝓ moꝛbo⁊ vitio capij
cariẽ faciente . ſcilʒ pꝛo ſcabie. Iñ poꝛngi⸗
noſus.ſa.ſũ.i.poꝛrigĩe plenꝰ.uł ſcabioſus·
Poꝛrũ poꝛni.neu.ge.in ſingulari ·ſᷣ in plali
hi poꝛri.⁊ hęc poꝛra:ꝗdãa herba.⁊ dicit᷑ a
poꝛrigo.gis.qꝛ in lõgũ poꝛrigit᷑. Iñ hoc
poꝛrulu.li.dimi.Et poꝛroſus.ſa.ſũ.poꝛir
plenꝰ.Et hoc poꝛrariũ.rij.loc vbi poꝛri
qeſcunt abũdant.Et h̊ po:rata.tę.cibus
de poꝛns. Itẽ hoc poꝛrũ.ri. quędam inſir
mitas ꝗ fit in manibo ułin pedibo ad ſili/
tudinẽ poꝛroꝝ.Et poꝛro aduerbiũ:qꝛ eni
poꝛri plãtãt᷑ cõſequẽtſcilʒ vnũ pꝰ aliud:
iõ inde vꝛ poꝛro.i.cõſequẽtaduũ.oꝛdinis.

Hoꝛro etiaã vꝛ certe · ul valde · ullõge · ul ß.

Poꝛta.tę.f.p.dẽ q̃ aliqͥd expoꝛtatvel ĩpoꝛ/
tat ẽ ꝓpꝛie vrbiũ⁊ caſtroꝝ.⁊ dĩ a poꝛto

tas. Del poꝛta dĩ a poꝛtatiõe aratri. bm

Hpoꝛta ẽ ꝓpꝛie tm̃ vrbiũ.⁊ ẽ tractũ a cõ/
ſuetudine atiqͥꝝ. Antiqt eni qñ deſigbãt
muri ciuitat᷑ trahebat᷑ aratrũ i giro.⁊ fie/
bat aratiũcula vbi muri debebat ędificari
vbi aüt debebãt eſſe poꝛtę· ſuſtollebat᷑
poꝛtabat᷑ aratrũ.vñ poꝛta dẽ ab aratro
poꝛtato. Iñ poꝛtariꝰ.rij.i.cuſtos poꝛtę.
Poꝛtella.lę.dimi.i.parua poꝛta.
PHoꝛtenſis.ſis.maſ.ge.i.ianitoꝛ.
PHoꝛtentũ.ti.neu.ge.i.mõſtꝝ:⁊ dꝛ a poꝛtẽ/
do. dis. Iñ poꝛtetuoſus.ſa.ſũ.i.mõſtruo/
ſus. Et nõ ꝙ poꝛtẽtũ nõ ẽ ↄ naturã natũ:
vt Hanro dvicit:Naã nihil ̊ volũtatẽ dei
A nata ẽ oiuʒ reꝝ põt fieri · ſᷣ ẽ poꝛtẽtũ nõ
cõtra naturaᷣ ↄtra qð ẽ natura. Itẽ poꝛ⸗
tẽtũ ꝓdigiũmõſtꝑXoſtẽtũ oifferũt.Nã
poꝛtentũ dꝛ:q; aliqͥd pꝰ oſtẽdit. NPꝛodi/
giũ · q; poꝛro vicat.i.futura ſᷣdicet. Nel

poꝛtetu in ſi· pdigiũ ĩ celo qi pcul a di ⸗
gito. Del poꝛtentũ qð poꝛro futuꝑ ſigt.

ꝓdigiũ qð deuaſtationẽ ſigẽt. Mõſtꝝ qð
ſtati mõſtrat qð aparet. Oſtẽtũ qð ali/
qd futuꝑ demõſtrat.Et h ꝓpetaſẽ.p abu/
ſiõe autoꝝ plerũq; coꝛrũpit᷑.Itẽ vifferẽ/
tia ẽ int᷑ poꝛtẽtũ ⁊ poꝛtẽtuoſũ·q; poꝛtẽta
ſũt ꝗ trãſfigurãtſic fert᷑ĩ libya mulierẽ pe⸗
periſſe ſerpetẽ. Poꝛtentuoſa vo ſũt ꝗ leuẽ
ſumũt mutationẽ.vt nat cũ ſex digitis.

Hoꝛticulus. culi. baculus ꝑuꝰ ad poꝛtãdũ

habilis: or a poꝛto.tas. Et h̊ poꝛticulus
li. vel poꝛtuſculus.li.malleolus in naui cũ
gquo gubernatoꝛ vat ſignü remigantibus
in vna vel in gemina pcuſſione.
Hoꝛticus. cus. cui.fę. ge.i. domus illa qᷓ ßeſt
foꝛibo dĩ a poꝛta.tę.qꝛ ibi tranſitus ſit.s⸗

nõ ſit ibi ſtandũquaſi poꝛta.
PHoꝛtio.onis.lſę.ge.i.pars:vel partitio.
PHoꝛtitoꝛ.tor.i.ianitoꝛ.⁊ dꝛ a poꝛta. Item
poꝛtitoꝛ.i.poꝛtatoꝛ.⁊ tũc dꝛ a poꝛto.tas.
PHoꝛtula.lę.vimi.i.parua poꝛta-

Hoꝛtunus.ni.mal.ge.qͥdaʒ deus maninꝰ q
poꝛtubo ſeſtſm fabulas.Et poꝛtunꝰna.

nũ.i.quietus/tranquillus.
Hoꝛtuoſus.ſa.ſu.i.poꝛtubo plenus.⁊ abũ/
dans. Inde hęc poꝛtuoſitas.tatis.
Poꝛtus.tul.tui.mal.ge.i.ſtatio nauiũ tuta
cõtinua dꝛ ſic a depoꝛtãdis cõmercijs
quẽ locũ a baiulãdis ↄmercijs.baias vo/
cabãt ãtiqͥ. Et ẽ ꝓpꝛe poꝛt loc ab acceſſu
Vtoꝝ remot vbi naues hyemãt. Et fac
tuũs ablatiu pluralis in vbꝰ.poꝛtubꝰ.
Dñ Judiq.s: Et in poꝛtubo moꝛabat.
Poꝛus poꝛi.mimũ ⁊ ſubtile foꝛamẽ i coꝛpe

ꝑ qð ſudoꝛ emanat. Iñ poꝛoſus.la.ſuʒ.i.

plenꝰ por/bᷣm Mug. DPap. vo vic. Doꝛi
meatquidã trãſitus:vel vię in carnevel
oſſe · ſubtilioꝛa foꝛamina.
Pos podis vicũt gręci:inde nos dicimus
pes.dis.DPos etia iuẽit᷑ pꝑ pot. HBñ Cato
Hoc bibe qð pos ſis ſitu vis viuẽ ſanꝰ.
Et ↄponit cõpos:impos.ſpos.Poſſuʒ
aüt nõ cõponit᷑ a pos:ſed a potis.
Poſitiuus graduſ vĩ eoꝙ ponat᷑ pꝛimus

in cõꝑationis gradibo.qſi fundamentuʒ

graduũ· vel q̃ſi depoſitiuus:qꝛ deponit
caſum. vt doctus.ctioꝛ. ſiſus.
VHoſſeſſio hm A¶co. C. de acqͥ retinẽ.poſ.
ẽcoꝛpoꝛalis rei detẽtio coꝛpoꝛis⁊ aĩ iun
aminiculo cõcurrẽte. Mel ſic. Eſt ius qð/

dã qͥ aliqͥs rẽ coꝛpoꝛalẽ vere in ptãte bʒ.

Et vꝛ coꝛpoꝛalis rei ideo ·q; ſola coꝛꝑalia

poſſidẽt᷑. Incoꝛpoꝛalia aũt dicũt qᷓi poſ-
ſigderia q̃i tradi ꝑ patiẽtiã vſũ.Mã icoꝛ/
poꝛalia nõ poſſũt coꝛꝑalit᷑aꝑpᷣbẽdi·ſicut

iura ⁊ ſeruitutes: iõ nõ poſſident᷑.c.con/

. quęſtus.de ſo.cõpe.in glo.ff.de vſuca.łiſe⸗

quitur. S. ſi vina. Et tamẽ pᷣſcribunt·

Poſſeſſiões ſũt agnifũdi late patẽtes:pu/

blici · pꝛiuati ·qs etiã initio qſq; vt potuit
occupauit atꝗ; poſſedit vñ ⁊ nucupati
Poſſeſſiũcula.lę.di.i.pua poſſeſſio. (ſũt.

Soſtela.lę.fg. ge.i.coꝛrigia ꝗ ſub cauda eqͥ;

tẽditſic antela ꝗᷓ añ tedit.Et vꝛ poſtela·
q́i pꝰ ſellã.⁊ ãtelaq̃i añ ſellã. Et hᷣm h̊ põt
Dici ſic· qdlibet oꝛnamẽtũ eqͥ añ ul retro·
uł mãtica ꝗ añ poꝛtat᷑ uł retro: ꝓducpe.
Poſterioꝛa.roꝑ.vocata:eo ꝙretro ſũt ⁊ a
vultu auerſa:ne duʒ illa purgant inqne⸗

mur aſpectu · Et ſunt ꝓpꝛie ipſe podex.

un N
pog

a

Pnmä
Gonn⸗
as,
bꝛcet
C
oouc
worpe

6Nnns
ili
meſe.
Po;
das⸗
Mpns
naanan,
epo

griun
RuAN
niul⸗
C
wpe⸗
npon
nuctpen
ncr
Gnan⸗
er⸗

Poſteritas.tat.fę. ge.i.gradꝰ ſubſtitutiõis

ſcilʒ pꝛogeniesul ꝓpagatio filioꝝi nepo/
tes ul nepotũ in ꝓnepotes.Na poſteritaſ
a nepote incipit · q̃ſi poſtera ętas· vel po/
ſteritas ſequens generatio.

Poſterꝰ. ra. ru.i.ſequẽs.Et ↄpõit᷑ ſpoſter

ra. ri.i.trãſſus. nõ rect.nõ recto oꝛdine
diſpoſitqñ qͥ dʒ eẽ poſterioꝛ fact ẽ poꝛ.
Poſthacꝗdã vocũ irregular ↄgeries ſeu
aggregatio vidert eſſe fũgeẽs loco vnius
dictiõis.i.xoſt. Oñ ad Heb.4? Nunqᷓ;ᷓ

de alia loqueret᷑ oſthac die. Del hac eſt

ibi ſyllabica adiectio.
Poſthepthemimet.ris.ſę.ge.qdaʒ ſpẽs cę⸗
ſuręq̃ ꝓducit᷑ ſyllaba nalit᷑ bꝛeuis poſt he⸗
pthemimerim.i.ĩ pncipio qͥnti pedis ·ſic ꝑ
hepthemimerĩ in pnoepio qrti.vt h. NS
pax lõga remiſerat arma bona reparabãt
SHoſthumꝰ.mi.⁊ ̊ poſthuma ·qͥ ulꝗ naſet᷑
poſt humationẽ pꝛis.i.poſt obitü.Et coꝛ.
pe Mñ qͥdã. Doſthum ẽ nat poſt exeqͥaſ
genitorn. Et Dirgiliꝰ in. õe Cu poſthuma
ꝓ les ⁊c. Impꝛope aũt qͥlibet vi poſthu/
mus qͥ naſcit᷑ poſt teſtamẽtũ·ᷣm c. C.
e. ti. Poſthum etiã vꝛ nepos qͥ poſt hu/
matõeʒ aui natꝰẽ · ꝓpꝛio pꝛe ſuꝑſtite. ule
ꝓbe di nepoſthumꝰ.q̃i nexos poſthumꝰ.
Poſtica.cę.lę.ge.dẽ latẽs ĩgreſſus a parte
poſterioꝛia d a poſt.Et h̊ poſticũ.ciidẽ
Et ꝓd.pe. Hñ Hꝛatiꝰ. Iltria ſeruãtẽ po/

ſtico falle cliẽtẽ. Et H poſticiũ.cij. p eodẽ
Pñ Danieł.jʒ? Irruerüt famuli ꝑ poſti/

ciũ.vel ꝑ poſticũ ſm aliaʒ lr̃aʒ.Itẽ a poſt
poſtic. ca. cũ.i.vltioꝛ/ulłs poſterion fac.

Pñ Perſiꝰ. Dccipitiq; ceto poſtice oc

Poſtis.tis.mal.ge.i.lates (currite ſamne.
ingreſſus a parte poſterioꝛi.Et dicũt᷑ po
ſtes · eo ꝙ poſt oſtiü ſtent. Iñ poſticulus
poſtellus.⁊ G poſterula.lę.oĩa dimi.
Poſtliminiũ.nij.i.reũſio de exilio ad iura
ꝗ amiſeratvel ius qð qͥs vẽdicat ſibi ſuꝑ
rebo ſuis poſt reüſionẽ ð exilio. Iñ poſt/
liminiꝰ.nia.niũ.qͥ poſt captiuitatẽ reũſus
iura ſua ꝗ amiſerat recepit Oñ Pꝛudẽtiꝰ
Nunc poſtliminio redeũtẽ ſuſcipit alto.
Poſtpꝛidie.i.altera die poſt t᷑ia viẽ· ſᷣm
Hapᷣ. HPHlbᷣm Hug. Doſtpꝛidie.i.hodie.
Hoſtremꝰ.ð mul di:poſterioꝛð duoboa
dĩa poſtqð cõꝑat᷑ pꝰpoſtioꝛ poſtremꝰ.
Iñ poſten poſtreme uł poſterrime. Et
ſ̊ poſtremitas.tat.Et poſtremꝰqñq; ĩ vi
poſitiui accipitapꝑat᷑ poſtremꝰmioꝛ·ſi/

mus. Iñ poſtreme.mi. ſime.adu. Et po/
ſtremo.i.ad vltimũ aduũ.tꝑis vel oꝛdinis.

Poſtridie.i.poſt tres diesa dĩa pꝰ.⁊ tris

Hoſtulatio. alicui? pſonęad di/ (2 die.

gnitatẽ uł ſocietatẽ fratnã canonica facta
vocatio· uł ꝑſonęad eligẽdũ petitio ꝗ eli/
gi nõ põt. Bel ſic pm Goff. gre petitio.
Poſtulaticius cia.ciũ.qui frequẽter poſtu/
lat vel poſtulatur. H
Potẽs tẽt.oĩs.ge.i.rebꝰ late patẽs.Iñ po/
tẽtia tię.i.valitudo firmi coꝛxor ułptãs.
Potẽtat tus.tui.i.potentia vel ptãs oña/
toꝛis opus pꝛęualidũ.

Poteſtas.tat.qð qͥs põta id ꝑ qð qs põt

TZille qͥ põt. Iñ poteſtatiuua.uũ.i.potẽs
vel q videt᷑ dign ptãte m Mug. Pap.
xo dic: DPtãs dꝛ ꝙ; pateat ũli qcqͥd velit
Ptãs ab eo qð ẽ poſſe nomẽ accepit.Et
vt dẽ in greciſmo. Si recte vicas ſolet eẽ
potẽtia ſani.Dicq; ptãtẽ digni da poſſe
cui vis. Et nõ ꝙ ſic ſubſtãtiuũ recipit ad/
iectiuũ.vt bon hõ· ita H̊ ꝓᷣbũ ſü · vt ſů bo⸗/
nus.⁊ ſumꝰ boni:ita ꝙ; nullũ aliud ſubſtã/
tiuũ ẽ ibi neceſſariũ.⁊ H̊ in pᷣma ⁊ ſecunda
ꝑſona ·ſ̊ non in tertia. Bñ põt vici:Ego
ptãs ſũ bonꝰ. ita ꝙ adiectm̃ recipiat vᷣbũ
tm̃ ratione ſuppoſiti cõſignati. Sʒ in ttia
ꝑſona male di. Ptãs eſt bonꝰq; vᷣbũ ttie
ꝑſonęnõ hʒ in ſe ſupoſitũ finitũ. Ptãtes
etiã vt dicit Gꝛegoꝛi. vocãt hi ãgeli qͥ H
potẽtius cęterlin ſuo oꝛdine receperũt.vt
eoꝝ dicioni vᷣtutes aduerſę ſubiectę ſint:
qrũ ptãte refrenãt᷑ ne coꝛda hoĩuʒ tẽpta/
re pualeant quãtum volunt.
Potatio.onis.⁊ h̊ potio.onis.ꝑ ſyncopã.
Et ẽ potio idẽ qð potatio ułcõfectio ex
vino ⁊ herbis:vel medicina.⁊ dꝛa poto.
tas.eo ꝙ potatur.
Potis.tis.ↄ.t.⁊ H̊ pote.i.poſſibilł ułpotẽs
Et ↄpꝑat᷑pot:tioꝛ.ſimꝰa h̊ cõꝑatio eſt tm
ſm vocẽq; ſigtio mutat᷑.potioꝛ enia po/
tiſſimꝰ.i.melioꝛ⁊ optimꝰ. Iñ potiter.tius
ſime.adũ. Et potiſſime qñq; põit᷑ ꝓ ma/
xime ułpcipue · bm Mug. Bap̃. vo dicit
Potioꝛ melioꝛ/ſuꝑioꝛ/altioꝛ:· valentioꝛ.
Potomiũ.mij.eſt nauigiũ fluuiale tardũ ⁊
Fue. qð nõ niſi remigio ꝓgredi põt. Hiĩc
etiã traiectus vĩ · extẽtus eſt eni ⁊ latus.

P. ante

Hꝛagma.mat.neu.ge.i.oã. Iñ pꝛagmatic
ca. cñ.i.cauſatiuusuł cauſidicꝰ bᷣm Mugl.
Paß.etiã dic: Hꝛagma gręcelatine cauſa
ĩ. Iñ pꝛagmatica dicunt᷑ negocia. Et
actoꝛ cauſaꝑ⁊ negocioꝝ pᷣgmatie noĩat᷑.
Pꝛagmatica ſanctio · dꝛ cauſa in cõſiſtoꝛio
8;

pncipis vetilata coꝛã ꝓceribo ſacri pala/

tija ẽ cõſtitutio quã imꝑatoꝛ cõſilio pce/
rũ ſtatuit ſeu ſanxit:qñq; etiã dꝛ ↄfirma/

tio in ſcripta facta ab imꝑatoꝛe cũ cauſę
cognitione ſuꝑ cõtractatu ꝑmutationis.
vt ic.j.ð reꝝ ꝑmu.in glo. Et pꝛagmaticũ
ſacru eſt pꝛincipis reſcriptũ.vt in.c.fun/
Damenta de elec.li.vſĩ.
PHiꝛagmaticarij ſut qͥ ſcrnibũt pꝛagmaticas
ſanctiones alio modo vicũt᷑ ſcrinarij uł
magiſtri ſcrinioꝝułſcrinioꝝ memoꝛiales

eo ꝙ adeptã ſcripturã ſanctiõis ĩ ſcrinio

poſitã cuſtodiebãt ad memoꝛiã.
Pꝛandeũ.dei.qdã conaa diꝗ pꝛandiũ.
Pꝛãdiũ.ij.oꝛ quaſi paratũ/ab apparatu
edẽdi:q; plura ĩ mane parãt᷑ qᷓ; in ſero ad

comedendũ.Et oli ꝓpe dicebãt᷑ pꝛandia

oiuʒ militũ ·ſcilʒ cibo añ pugnã:quaſi cito
paratũ.ſ̊ nic dꝛ comeſtio in tertia. Inde
hoc pꝛandiolũ.li.dimi.i.paruũ pꝛandiũ.
Pꝛaſoꝛiũ.rij.neu.ge.domꝰ ulloc vbi pꝛã/
Hꝛanſus.ſa.ſũ.accipit᷑ actiue.i.qͥ pꝛã/ ( det
det.⁊ tũc deſcẽdit a pꝛãdeo.des.Itẽ acci/
pit᷑ paſſiue·pꝛãſus.i.comeſtↄfũptꝰa tũc
deſcẽdit a paſſiuo iſtius verbiqð iuenit᷑
in tertia ꝑſona.ſcilʒ pꝛandet᷑ pꝛandebat᷑.
NPHiꝛaſis vel pꝛaſim gręce· latine dẽ viride-
Inde pꝛaſisdicit᷑ creta viridis.
Pꝛaſius.ſia.ſiũ.i.viridis:X dẽ a pꝛaſis.Et h
pꝛaſius.ſij.quidã lapis viridis.
Pꝛatü.ti.neu.ge.loc vbi creſcũt gramĩa p
nutrimẽtis aĩaliũ domeſticoꝝ. DNel cãpꝰ
abſq; graui laboꝛe ⁊ cultura multa gqmĩa
admiĩſtrãs:K dꝛ a parat q̃ſi paratũ/quia
paruũ exigit laboꝛẽ culturę.Iñ h̊ pꝛatellũ
lia Hᷣ pᷣtulũ.li. Et h̊⁊ H̊ pꝛatẽſis.⁊ h̊ ſe.Et
; pꝛatũ parati.qdᷣdã caſtꝝ·q; herba pꝛa/
tenſi abũdatułqꝛ ĩ pꝛato fuerit cõſtructũ
Iñ h̊ ⁊ hęc pꝛateſis.⁊ h̊ ſe.nomẽ gẽtile ẽ.
SPHꝛauicoꝛs.coꝛdis.oĩs.ge.dꝛ pꝛauus coꝛde
ul pꝛaui coꝛdis.Dñ Ecq. ʒꝰ. Nꝛauicoꝛs in
illis ſcãdali cabit. HMec ẽ lra ãtiqꝝ: coꝛre/
ctoꝝ libꝛoꝝ. Aaban tñ dic pꝛauicoꝛdiꝰ.
Pꝛauꝰ, ua. uu.i. malus ꝑuerſus. Sʒ malꝰ
nalit pꝛauꝰ exercitio ⁊ vſu⸗ ꝓpdu.hãc ſyl/
labã.bꝛa.Oñ qͥdã.Opto placẽ bõis pᷣuis
odioſus hꝛi. Quis niſi ſit·pᷣuis nemo pla/
Pꝛeęambulus.la.li.i.añ ãbulãs. (cere põt
qð etiã poteſt ſubſtantiue poni.
ꝛebenda:ẽ ius ꝑcipiẽdi ꝓuẽt ĩ ecclia col/
legiata ex actione pueniẽscõpetẽs alicui
tanq; vni de collegio:qð ius ex canonica
deſcẽdit. Mõ debet eni canomic ſine ßbe/

da eẽ. vt in. c. relatu.e.ti. Et pcedit exiſti

tutione? officio:.q; ex h̊ ꝙ facit qͥs offceiind

debet ꝑciꝑe pᷣbendã ⁊ bnicin. Itẽ pᷣbẽda

qñq; capit᷑ large ꝓp iure qð alicui nõ tãq;

ð collegio · h ratione miſterijofficij pau/

ptat · vel vtilitat cõcedit᷑. vtedo ⁊ fruẽdo
in vita ſua certjrebo eccleſię. vt redditib-

qͥs canonici recipiũtvel alij. Et laici ma⸗
xime nobiles habent tales ꝑbendas.

NPꝛebendari. ria.riũ.qð ꝑtinet ad gbendã.
Pꝛębẽdari.rij.qͥ bẽda vatuł poti qͥ reci
Pꝛeębendula.lę.dimi.i.parua pᷣbeda. (pit.
Pꝛebendicula.lę. vimi.i.parua pꝛebenda.

Pꝛecari.ria.riũ.i.pᷣcabilis.Hel pcariũ dꝛ

qð pᷣce obtinet᷑qᷓi pᷣcadiũ:q; pᷣce audit.et

videt᷑ potiꝰ etymologia q; còpoſitio. Iñ

bcarie adui.pcabilit᷑ ułꝑ p̃ces. Et pꝛo eo

ſepe ſuenit pcario. ODñ Cerẽti iu Eunu⸗
cho. Jã vel pcario fac:tradasbm Mug.

Pap.vo dic: Vꝛecarniũ ẽ cũ pᷣce ceditoꝛ
rogat ⁊ ꝑmittit debitoꝛem in poſſeſſionẽ
füdi ſibi obligati demoꝛari ⁊ fruct cape

dictuʒ quaſi pcadiũ/quia pꝛece audit᷑.
Pꝛecariũ hᷣm ¶o. in ſu.ẽ id qð pᷣcibo vtẽ⸗/
Dui oↄcedit᷑ petẽti· tãdiu q; diu patit᷑ qͥ cõ/
ceſſit. Sʒ hm Goff. illud pign obliga/

tũ creditoꝛi.⁊ a creditoꝛe ipſi debitoꝛi cõ/
ceſſũ ⁊ vtẽdũ:qᷓ;diu patit᷑.⁊ ꝑmittit qͥ cõ/⸗
ceſſit. vt ẽ tex i.l.j.de pca.ff.vbi diẽ PHul⸗/

pianꝰ.qð h̊ gen libertatis ex iure gentiũ
deſcẽdit.Et ſubdit ibidẽ. Differt aut p̃ca⸗
riũ a donatione.qꝛ qͥ donat ſic dat vt nõ
recipiat illud qð vatRᷣ qͥ pcariũ cõcedit:

5̊ ſic ↄcedit vt recipiat qñcũq; placebit.
Del pcariũ ẽ cõtract int᷑ oñ̃m colonũ:2

ẽ cõtract gratuit⁊ ſilis cõmodato·ĩtãtũ

vt qdã vicerẽt hos cõtractus nõ differre
niſi v̈bis qͥ tñ etiã vifferũt in re. MNã licʒ i

multis cõueniãt pᷣcariũ⁊ cõmodatũ:oit/
fert tñ pᷣcariũ a cõmodato:nã cõmodatũ
ſit ad certũ vſũ/nec põt reuocani niſi vſu
expleto.Pꝛecariuʒ vo qñcũq; placuerit
põt reuocari. Itẽ pᷣcariũ qñq; dĩ ↄtract

de qnquẽnio in qnquẽniũ reuocãdus.Et

ſi qnquẽnio elapſo ſbᷣ tacitnitate ſtereat᷑
tuũcreuocari ĩtelligit᷑ talis ↄtract.·Dĩ aũt

pcariu ideo/qꝛ ẽ ↄtractus ad pᷣces factus.

Pꝛecaria vꝛ donatio ad pᷣces facta vſq; ad
moꝛtẽ recipiẽtisxij.q.ij.ſpexvj.q.iij.cle/
rici. Et ẽ cõtract ille affinis emphyteoſi.
Itẽ pᷣcarię dicuũt᷑ qdã pſtationes ſeu cõ/

ceſſiones vſufructꝰ ad p̃ces factę in recõ/

penſationeʒz eius ꝓpꝛietatis ꝗ vat ecdeſię
cuius foꝛma ha bet x.q.ij.pꝛecari.

NPꝛecatoꝛ.torli.rogatoꝛ. Iñ pꝛecatrix.trid.

fmma
reuudt
oyt⸗
ſboblge⸗
chtanch⸗

Nimnd

dä
cormi
nicdeuti⸗
uht.
1coloni
drditinn
d
nne Wi,
malni
Mun
ymd
ilist
zifgenk
Munt
Cofc
id
l
und/
Ludeſe

Et pd pe DHñ Augꝰ. Adhibe pcato:es.i.
Pꝛęcẽtoꝛ.tor..maſ.ge.qͥ ĩ eccłia (rogatoꝛes

vocẽè mittit in catu.ſcilʒ pncipalis cãtoꝛ.

NPꝛeęcet tus.tui.i.dignitas uł ptãs ſcẽton.

Pꝛeęceps.pit.oil ge.qͥ cadit capite iclinato

coꝛpoꝛe ſequete.Et coꝛ.ꝑe.gti. Pꝛęceps
etiã dꝛ hõ oĩa ſine modo.⁊ cũ ꝑiculo faciẽſ
Pꝛeęceptoꝛ.tor..qͥ cipit:ułmgr · ul doctoꝛ
⁊ dĩ a gcipio.pis.Et h̊ gceptus.tus.tui.
Et pꝛęceptoꝛius.ria.riũ.quod pꝛęcipit᷑.
Pꝛ cep ti.ti.neu.ge.i.mãdatũ.⁊ dꝛ a hci/
pio.pis.Et bᷣm Pap.pᷣcepta ſũt ꝗ an ali/
qd facẽdũ ſit· an nõ faciẽdũ docet. Et nõ
q; decẽ ſũt pᷣcepta decalogiig ↄtinẽt᷑ i his
vᷣſibo. Idola ſꝑnedei nõ ſit tibi nomẽ in/
ane. Dabbata ſãctifices· habeas ĩ honoꝛe
parẽtes. NMõ occiſoꝛ erismęchꝰ.fur:teſtis

iniquꝰ. Mõ alij nuptã nec re cupias alie-

Pꝛeęcidane nea.neu.i.aptad pcidẽdũ.(nã

Pꝛeęciniũ.nij.i.laus alicuiꝰ rei.ułlaus ante/

Pꝛecioſus.ſa.ſũ.i.multũ pᷣciũ va/ (cedẽs.
lens. vẽ a pcin.Dñ pᷣcioſi lapides dicti
ſut· q;ꝛ chare valẽt · ſiue vt a vilibo viſcer/
ni pñt · ſiue qꝛ rari ſũt.oẽ enĩ qð raꝝx ẽ ma/
gnua pᷣdoſu vocat.vñ.j.Reg.ʒ: Sermo
oſi erat pᷣcioſus.i.rarꝰ. Iñ pᷣcioſitas.tat.
NPꝛecipiciu.cij.Rrupta foſſa:vel rues.
Pꝛeęcipnuus.pua.puũ.i.maximus:pꝛimus
ſingularis:ſenioꝛ:·m Papiam.

PHꝛeciſio.onis.fę.ge.i.anteciſio. Itẽ pᷣciſio

ẽqdã coloꝛi ẽ cũ dictis qbuſda qð cõce/
ptiu ẽ relinqͥt᷑ ĩ audiẽtiũ iudicio.Bñ greq.

Cõape cõceptũ cela pciſio fiet. VPt te nõ

ęquũ certamẽ ponẽ mecũ. Nuũqͥd ego re/
colo qð tu feciſti ̊ dicẽ nolo. Oł peiſo fit
cũ qͥs vba ĩ aio ↄcipit⁊ loquẽdo intrũpit
Hꝛeciũ.cij.neu.ge.illud qð ꝓ re aliq̃ emẽ/
da dat · victü a pꝛex pᷣas· q; cũ pᷣce ſolet
dari. Iñ pᷣciolũ.li.dimi.i.paruũ pꝛeciũ.
Pꝛęcliuis.uis.i.inclytus: valde gloꝛioſus.
Nã gręce deos. dꝛ latine głia:ſᷣm Pap.
Hug.vo dic: cluo.is.d h̊⁊ H̊ ꝑdiuiſ

uis.i.celtic· nobilis · valde fulgẽs pd.li

Pꝛeęco.onis.mal.ge.qͥ qdã pᷣconatu aliqͥd
ãqnũciat: dꝛ a pcino.nis.Hel pco etiã oꝛ
mercatoꝛ:qͥ qdam conatu iuitat ad mer⸗
ces ſuas emedas. Inde hic ſconatus.tus
tui.talis annũciatio.

Pꝛecocia.cię. genꝰ viniuł vuaꝑ.⁊ dẽa pꝛę/
coquo qͥs qᷓi coqua ·q; añ alias ſole co/

quic᷑ citius ad maturitatẽ venit. Et eadẽ
dĩ ſᷣcoq̃.quę.Et h pcox.cis.Sʒ a gred oꝛ

lageos eo ꝙ velocius currat ad maturi/
tatẽ.vt lepus. Et põt declinari mobiliter

ſcoquꝰ.qua.quũa.&ᷣ alijs coctũ gᷣmatuꝑꝝ

h caloꝛe ſolis coctũ. Oñ ᷣcoqua ficus.vel
vua · vm Bug. ap. vᷣo dict: Pꝛecocię
genus vuaꝝ · victe quaſi pcoquę qꝛ ante
alias matureſcunt. HMZ .
Pꝛeconiũ.nij.neu.ge.⁊ h̊ conat.tus.tui.i
qnũdatio pconis. Itẽ ꝑconiũ vꝛ laus vel
annũciatio laudis. Ponit etiã qñq; ſim/
pliciter p ãnũciationeᷣ ꝓpꝛie in bono.

ꝛ coꝛdiu.dijneu.ge.qð da ĩteſtinũ.⁊ oꝛ

a ⁊ coꝛ:eo ꝙ Rſit coꝛdi. Iñ h̊ ⁊ H̊ coꝛdia/
lis.⁊ H̊ le.qð qnq; wit᷑ ꝓ itimo ſecretoq;
⁊ familiari.m Mug. Iſidoꝛꝰ vo dic:Pꝛx⸗
coꝛdia ſũt loca coꝛdi vicinaqͥbo ſeſus ꝑa/
pit· oicta ſicq; ſit ibi pncipiũ coꝛdis⁊ co/
Pꝛeęcurſoꝛ.ſor.añcedẽs:pueniẽs.(gitatõis
Pꝛeda.x.łę.ge.ẽ cũ aliena violẽt rapiũt᷑.
Et bᷣm Hug. ꝛęda ẽð vicinis cõſęde/
ratj.Rapina de hoſtibo Oel pda de tota
patria. Aapina ð parte. Itẽ ꝑda ẽ ex ho/
ſte. ALucꝝ ex negociatione.Cõpeẽdiũ ꝓpe
Pꝛędanus.na.nu.i.de pdio (ex pondere.
exiſtẽs.⁊ dꝛ a diũ. Dñ Ambꝛoꝰ. Inter
cõuiuia ſdanas epulas ructantẽ.
Pꝛędeſtinatio/eſt ꝓparatio gratię in pꝛę/⸗

ſenti.⁊ gloꝛię in futuro.

Pꝛediatus.ti.maſ.ge.deus pꝛedioꝛuʒ. ſal

Satumus vt vicunt.
NPꝛędiolũ.li.dimi.i.paruũ ſůduiu.
NPꝛęditus.ta.tüũ.i.hᷣdijs datusuł alijs di
tatus.⁊ dꝛ a pꝛęs ꝑdis. Del pditus dꝛ a
do.vis· qð eſt ̊ alijs vare.Et eſt gdit᷑
bm Pap.ſublimatꝰoꝛnatus:clarus.Rcla/
rus·ãtepoſitus.⁊ coꝛ.di.Oñ Cheodolus.
Pꝛęditus igenio decoꝛanit męnia teplo.
NPꝛeędiũ.dij.i.poſſeſſio · villa:ager. ppe al/
lodiũ.⁊ dꝛ pdiũ a da:q; ãtiqͥ agros q̃s
ceperãt ᷣdęnoie vocabant. Bel pᷣdiũ dẽ
q; ex oibo ꝑtibo patriſſamilias Ruidet᷑.i.
apparet. Oñn oꝛ pdiũ.q̃ſi uidiũ. Del pꝛę/
diũ vꝛ · qſi ꝑ alijs ditãs · a ̊ ⁊ dis ditis

qs eſt oiues ·̊ potius eſt etymologia.

PHꝛeędo.donis.maſ.ge.i.raptoꝛ.⁊ dꝛ a ſᷣda.
Et vt dicit Paß. Pꝛedo vel pꝛędus dꝛ
qui pꝛęda habet vel ſcect. .V
Pꝛęfatio.onis.lę.ge.bᷣm Hugłi.pꝛologus
locutio Mñ in miſſa dꝛ pᷣfatio:q; pcinir
ante ſacramẽtũ coꝛpor ſanguinis chꝛiſti
Paßpß.vo dicit:Pꝛęfatio.ſRlocutio libꝛoꝝ
ꝗ ante oẽm narrationẽ fit ad inſtruẽdas
audiẽtiũ aures ad qð optauit dicta ſfa⸗-
tio ·q̃ſi ꝑlocutio.i.pꝛima locutio.
Pꝛęfatiucula.lę.i.parua pꝛeęfatio.
Pꝛęfatus.ta.tu.i.ante locutus.⁊ dꝛ a pᷣfoꝛ
faris.⁊ pꝛoducitt.
nseel H FrW6

Pꝛęfectus.cti.i.alijs ſᷣpoſitus: dignitatem
deſignat. Iñ hec pfectura.rę.eiꝰ dignitas
Et pꝛęfectoꝛiꝰ.ria.riũ.qð ad pfectũ ꝑtinet
Et eſt idem pꝛęfectus quod pꝛętoꝛ.
Pꝛęfectus auguſt uł auguſtalis dꝛ pfect
ęgypti.vt.ff.S offi.fec.auguſta.l.vna.¶
e. ti. l. q: imꝑatoꝛ. Ma imꝑatoꝛ maximus

AIAuguſt i egypto p̃ pfecti ptãtẽ itroduxit
Pꝛeęfect ptoꝛio ab initio mgr̃ eqᷣtũ creat ẽ

cũ dictatoꝛes ſibi ãtiqᷣtus mgros militũ

eligerẽt.qͥ pncipali ſollicitudini aſſociati ·

ſũmãaã poſt dictatoꝛes gerebãt ptatẽhᷣ ex/
emplo pᷣncipes ad qͥſ gubernaculũ reipu/
blice ꝑuẽit · poſtea eligerũt ſfectos pᷣtoꝛio
qbo publicę diſciplinę emẽdatio ↄceſſa ẽ·

qꝝ autoꝛitas ita eſt ãpliata adeo appo/

bata. vt nec ab eoꝝ ſetẽtijs appellari: nec ĩ
ĩtegꝑꝝ reſtitutio faole poſſet poſtulari.Et
erant q̃ttuoꝛ:ſcilʒ ſfectus pᷣtoꝛio oꝛientis
fectus pᷣtoꝛio africęcuiꝰ ſedes eſt in car/

tagine. pfectꝰ toꝛio illuſtris.⁊ pꝛęfectus

Vrbis.ff. de offi.pꝛęfec. pꝛęto.l.j.⁊ ibi nõ.

Piꝛꝛęfectus vigilũ idẽ ẽ qð ſfectꝰnocturnꝰ

Hon aüũt officiũ ẽ de nocte facẽ excubias
Pꝛeęfuerũtq; icẽdijs arcẽdis:qͥ etiã caue/
bãt.iqͥrebãt.⁊ puniebãt icẽdiarios.fures
graſſatoꝛeseffractoꝛes/niſi delinquẽs eẽt
tã famoſa ꝑſona ut ad pᷣfectũ vrbiſ debẽt
mitti punienda. Poterãt etiã iudicare de
capſarijs qͥ ĩ balneis veſtimẽta cuſtodiẽ/
da ſuſapiũt · ſi aliqᷣd dolo fecerũt. vt. fl. de
offi.Rfec. vigi.l.ij. S. cognoſcit.
Pꝛęfectus ãnonę dicebat᷑qͥ de ãnona.i.de
blada curã habebat.

Zꝛęgfectꝰ vrbis dicebat᷑ cui ab ĩpatoꝛe cõ/
P

ceſſa ẽ vrbis admiſtratio:qͥ ceteris mgra/
tibo ex q̃chq; cã ab vrbe ꝓſiciſcctibo ⁊ re⸗
cedẽtibo ĩ vrbe relictis ius dicebat: oĩbo
dignitatibo ĩ ciuitate añ̃cedebat ſua di/
gnitate ·q cũ ab vrbe ꝓgrediebat᷑ nõ ha/
buit iuriſdictionẽ Pbere tamẽ potuit
ĩ ciuitate · Sʒ bᷣm ⁊

tionem.vi.de offi.pꝛęfec.vr.ꝑer to.
Pꝛefica.cę.coĩs ge.i.ſacerdos qui incipie/
bat cantus pſerat plangentibus.
Pꝛęfulgoꝛus.ra.ru.di pꝛęclarus.ſfulgidꝰ.
ęgnãs.ani.i.grauida:ſ pꝛęgnãs ẽ ꝗ cõ/
cepit. Gꝛanida quã vteri grauedo pꝛoxi⸗
mam partui oſtendit. .
Nꝛeiudiciũ.cij.neu.ge.i.cauſę impedimẽtũ
dꝛa piudico.qᷓi ſuꝑ alia iudiciũ.i.dãna/
tio aliop Bfñ .

Biudiciũ gnãlitati. Oñ iudiciu.i.hcedẽs

intra centeſimũ miliare habebat iuriſdic/

o alioꝑ. Oñ SGeruiꝰ ĩ cõmẽto ſupꝑ Pir-
giliũ. Quicqjd fit pꝛter naturnõ aufert

iudiciuʒ. Mñ.j. Cimot.S? Sine piudicio

nihil faciẽs.i.ſine ſcedeti iudicio·in alterã

partẽ declinando.

.

NPꝛeiudiciũ ·eſt qſi qda platio vel ſtoſitio
ſiue glocutio vnius rei reſpectu alterius.

Pꝛeliares dies ſunt qͥbo fas eſt hoſtẽ bello

laceſſere. Sic in libꝛo Reg.legit.Cepoe

quo reges ſolebãt ad bella pꝛocedere.

Pꝛeliũ.lij.neu. ge.i.bellũ vel pugnaſ plin

ꝓpꝛie pumꝰ cõgreſſus dꝛ.vel ipſe cõflict᷑
Bellũ vo ipſa guerra.VBñ victũ eſt· Ro/
mani ſepe victi ſut in lio · nü; in bello.
cq ſepe in cõgreſſibo vincebãt vel in ipſis
cõflictibusſᷣ nunq; in finevel in guerra.
Inge pliolũ.li.dimi.i.paruũ pꝛęliu.

Pꝛeludiũ. ij.ꝛ paruus ludus ante ma⸗

ioꝛem factus di a pꝛęludo.dis.

NPꝛelũ.li.ĩ trabs q̃ vuę calcant:a ᷣmẽdo.

qi pſſoꝛiũ latũ dꝛ a p.⁊ lõgũ:qꝛ pꝛę alijs

eſt valde lõgu. Bñ in toge onan,
Bz ſtati de ꝑlo pu/

bia vic Mieronym. .
riſſime cõmendata teſte ſuuʒ ſapoꝛẽ bua/

Pꝛęluſtr.ↄ. t.: h ſtre.i.ſclar.nobi/(uerint.

lis altꝰ. q ̊ oĩbo luſtrat.⁊ ãbit.⁊ pꝛod.lu.
NPꝛemiu.mij.neu.ge.dẽ a gᷣmo.mis.q per
Emiñ ſolẽt ̊ᷣmẽ alios. DPel vꝛ a p.⁊ emo-
qð ẽ ſ̃ alijs emere.Del a p.⁊ muniũ/qᷓip/

muniũ.i.pꝛo officio vatũ. Pap. vᷣo dicit:
Siꝛꝛmia mercedes dona emolimẽta pal⸗

my munera· victoꝛio.

Pꝛenomẽ. mis. neu.ge.i.nomẽ qð ipvnit᷑ cã

Differẽtię vel cauſa amicitię.? dꝛ ̃nomẽ
quia pꝛęponit᷑ ꝓpꝛio nomini.
Nꝛxpes.pet.oĩs ge.dĩ a peto.tis.qð eſt ᷣ
alijs petere. Et petes dicũt᷑ qdam aues.
uiũ enĩ qda vicũt᷑ oſcines· ꝗᷓ oꝛe ⁊ ctu
auguriũ faciũt.vt coꝛuus/coꝛnix:⁊ picus.
Queędã dicũt᷑ alites· ꝗᷓ futa volatu oſte/
dere vidẽt᷑.vt aquila accipit:ꝗ ſi aduerſę

ſunt inhibę vicũt᷑:q; inhibeãt.i.vetentſi

pꝛoſxerę ſpetes. Et vicũt᷑ ppetes quia
alijs petũt᷑ ad augunia.vel dicũt᷑ ppetes
q; oẽs aues pꝛęi.poꝛa petũt volãtes. Et
bm hᷣ ꝗlibet auis põt did ppes.Itẽ ſᷣpes
dꝛ velox·q; petat anterioꝛa.Sed ꝓpꝛie id
dẽ pes:q ̊ pedibo habet alteraʒ vloci⸗/
tatẽ. vt auis q p̊ pedibo habet velocitatẽ
alarũ.⁊ tũc dꝛ a ꝑa pes.dis.⁊ coꝛ.pe.gti.
NPiepos.tis.oĩs ge.i.valde vel ̃ alijs po/
tens dĩ a pᷣa pos potisa coꝛ.pe.gti.

Peꝛexpoſitio. onis.fę. ge.i.añpoſitio. DPnde

ppoſitio vꝛ qdaʒ ꝑſoꝛationis quę alijs ꝑ
appoſitionẽ vel cõpoſitionẽ pꝛeęponit᷑.
NPꝛeęxoſitoꝛ.tor.⁊ h̊ ſoſit.ti.ꝓpꝛie ĩ eccłia
Eptoꝛ in ciuitate. Iñ hͥ oſitura.turę.eiꝰ

nli

nle;

gpin
Alen
Kihi
t

soliͤ
ofiuc
ho,
belo.
nipſis
Dem.
men
D
eogir
ſppon
hopr
rfe
nennt.
odlu.
1end⸗
nidi⸗
dod

imti
Hjone
Pchi
muss
etan
1pias
noſt⸗
mil.
nuß

es
att
,
ſaut

„

,

.
t.
eci

5
sel

nde

vignitas. Itẽ ppoſitus.ta. tũ.i.aſipoſitꝰ.
Pꝛepoſit põt dici qͥlibet qͥ alijs peſt.vſus
tñ obtinuit vt ᷣpoſitus dicat᷑ qui quõdã
poꝛat curã ſuꝑ alios geſſit.ð v.ſig.q;uis
Pꝛepoſiti labaꝑ · alias laboꝝ · vel hm aliqͥs
labioꝝ a labijs dicũt· qꝛ foꝛte coꝛrigebãt
eos qͥ male de pꝛincipe loquebant᷑.

Pꝛepoſiti ſacroꝝ ſcrinioꝝ erãt illi qͥ pꝛęerãt

ſcrinijs ĩꝑialibo/qͥ alias dicebãt᷑ pꝛoximi
eo ꝙ mag pᷣncipi appꝛoximabãat q; alij.
Pꝛeęputii.tij.vꝛ anterioꝛ pars pellis pꝛia/
pig ſputat᷑: pſcidit᷑ iudeęiſ.Iñ ſputiat
ta. tu. vꝛ habens pputiũ Hciſũ·ſic iudęi 4
dicunt᷑ ſᷣputiati.Pꝛęputiũ etiã qñq; dꝛ
ipſe pꝛiapꝰ. Iñ pputiat dꝛ magnũ hñs
Eputiũ.i.pꝛiapu. Et pᷣputiũ aliqñ ponit
pꝛo impputiato ·qui habet pꝛęputiũ nõ
putatũ ·ſic ſũt gẽtiles: oẽs alij a iudeisqᷣ
ptſ̊ a iudeis imũdi reputãt᷑. Itẽ ſputia
dicũt᷑ pᷣmi fructꝰ.q; imũdi dicebat ſicut
pputiati. Oñ ceptũ fuit filijs iſrael Ae⸗
uitj.j9? cũ intrarẽt terrã pꝛomiſſionis vt
auferrẽt putia arboꝝ quas plantarent.
Pꝛerogatiua.uę.i.ſingularis excellẽtia · vel
pꝛiuilegiũ.
PHꝛerogatiuus.ua.uũi.excellens:vel ad ſ/
rogatiuã ꝑtinens. .
Pꝛerupt᷑.ta.tũ.di añ rupt:uł ab ãterioꝝ
ꝑte rupt᷑.⁊ oꝛ a prũpo.pis. Itẽ ſruptus
dꝛ ĩ alto poſit·pceps·excelſus: tũc dꝛ h/
rupt.q̃i graptus:qꝛ pꝛę alijs ĩ altũ rapit᷑
Hꝛes.dis.maſ.ge.i.diues:x d a pꝛędiũ·q̃i
gdiesa ppᷣe q multa habet pdia. Et pꝛes
dẽ medius vel mediatoꝛ. Et pꝛęs.i.fide/
iuſſoꝛ · vel obſes. Iñ ꝑ cõpoſitionẽ · cõpꝛę⸗
des dicũt᷑ ſimul fideiuſſoꝛes:vel obſides

Et ſũt iſte ſiẽtiones tractę ex pma.Diui-

tes enĩ ſolent eſſe mediatoꝛes int᷑ aliqͥs ⁊
ſolẽt ẽe fideiuſſoꝛes: obſides. e aũt vꝛ
pꝛęsq̃ſi ꝓ alijs diues uł vitãs/etymoẽ.
Pꝛeęlagiũ.gij.i.diuinatio futuroꝑ· pꝛęſciẽ/
tia · vel ãnũciatio.⁊ dẽ a pꝛęſagio.gis.
Pꝛeſagus.ga.gũ.i.pꝛęſcius futuroꝛꝛ.
Pꝛelbyter gręce latine ſenioꝛ interpᷣtatnõ
pꝛo etate· ul pꝛo decrepita ſenectute.ſed
ꝓpt᷑ honoꝛẽ⁊ dignitatẽ quã accepit ·pᷣſbyt
vocat᷑. Hel ideoqꝛ illo vtit᷑ officio⸗ ſi nõ
ktate · tñ ſenſu ⁊ diſcretiõe ſenioꝛ pᷣſbyter
debet eſſe: Ideo aũt pᷣibyteri ſacerdotes
vocãt᷑q ſacrũ dãt ſicut epiqͥ licʒ ſint ſa/
cerdotestñ põtificatus apicẽ nõ habent
q; nec chriſmate frõtẽ ſignãt/nec parade⸗
tũ ſpiritũ dãt · qð ſolis debet᷑ epis.vnde
⁊apud veteres idẽ eßi ⁊ pᷣibyteri fuerũt.
qꝛ ulud nomẽ eſt dignitaty ętatj..⁊ officij.

Iñ pᷣſbytculus.li.⁊ pᷣſbytellus.li.⁊ pᷣby⸗
tericulus.li.vimi.Et ̊ pibytera.rę.i.vxoꝛ
pſbyteri· vel ſacerdotiſſa. Et h pᷣſbyterat᷑
tus.tui. Et hoc pᷣſbyterin. rij.i.officiũ · vel
dignitas · vel oꝛdo pꝛeſbyteri.
PHꝛeſcius.ſcia.ſciũ.i.ſſagus·ſutura ſciẽs.
Pꝛeſcriptio.onis.fę.ge.ẽ acqͥſitio dominij
ſuꝑ aliquã rẽaliqͥ certo ſpacio tẽcon xoſſi
dendo. Del pꝛęſcriptio ẽ exceptio rei ex
tẽpoꝛe ↄgruẽs.ab autoꝛitate legũ vim ca
piens· negligẽtibo pęnã infliges.⁊ finem
litibus imponẽs.Et reqͥrũt ſex ad pꝛęſcri/
ptionẽ ſi valere debet · ſcilicʒ titulus · poſ/⸗
ſeſſio · bona fidesres pᷣſcribenda:perſona
zſcribẽs.⁊ ꝑſona cõtra quã ᷣſcribit᷑. Int᷑
q coſſeſſio ⁊ bona fides ſũt maxime ſub/
ſtatialia. vt no.in.c.illud de pᷣſcrip.Et eſt
ꝗdã pꝛęſcriptio longi tẽpoꝛisſcilʒ conti/
nuata poſſeſſio int᷑ pꝛęſentes decẽ ãnoꝛũ.
int᷑ abſentes viginti. vllia eſt pꝛęſcriptio
longiſſimi tẽpor/ſcilicʒ triginta ·vel q̃dra⸗
ginta · vel centũ annoꝝ.
NPꝛeſegmen. inis.dꝛ illud qð pꝛęſcindit᷑.⁊
dꝛ a pꝛęſeco.cas.m Mug.Bap.vo dic:
Pꝛęlegmina partes coꝛpoꝛis inciſę.
Pꝛeſens.tis.oĩs ge.dẽ quicqͥd alicui quĩq;
ſenſuũ ſubiectũ eſt: ⁊ dꝛ a pꝛę.⁊ ſenſusq̃ſi
E ſenſibo poſitũ.i.ante ſenſus.vel pᷣſto ſen
ſibus · ſicut oculo: vel alicui ſenſui. Et dẽ
qñq; pꝛeſens:pꝛoſp.⁊ benignꝰ.⁊ ꝓpitius:
q; ꝗ nobis ꝓpitia ſũt·q̃ſi pꝛęſentia ſũt.Et
aliqrũ pꝛęſentia q̃i fauoꝛ ẽ.vt deoꝝ. Jñhᷣ
pſentia.tięi hĩc pñtialitastat.bm Hug..
Paß. vᷣ vic: Vꝛeſens victũ:qꝛ p̊ ſenſibꝰ
i. coꝛã oculis. Nꝛeęſens tẽpꝰ oꝛ illud ĩſtãs
pũctũ qð diuidi nõ põt·qð eſt finis ſte/
riti ⁊ pncipiũ futuri. Eſt igitur terminus
vtriuſq; coĩs.Itẽ pꝛęſens.i.pꝛęſtãs·ſupꝑ/
ſtans tunc deriuat᷑ a pꝛęſum pꝛęes.
NPꝛeſentaneus.nea.neũ.i.in ſᷣſentia exiſtẽs
vel ſepe repꝛęſentans. dicit᷑ a ſᷣſentia.
Pꝛeſepiũ.pij.neu.ge.⁊ hoc ſſepe.pis.loc
ſeptus·in quo beſtię rodunt.
Pꝛeſes.ſidis.coĩs ge.qͥ pſidet in aliqͥ loco
ſim Hug. Et Paß. vicit: Oꝛeſides recto/
res ſũt pꝛouĩciaꝑ· dicti · q; ſint.⁊ coꝛ.pe.
Piꝛeſidiũ.dij.i.auxiliũ·vel defenſio ꝓpꝛie ꝗ
dat᷑ a maioꝛi.Itẽ pᷣſidiũ dꝛ refugiũſubſi⸗
diũ/loc refugij munit ad quẽ qͥs ꝓfugit
vt ſe defendat ab hoſtibus.
Pꝛeſſoꝛiũ.rij.i.toꝛcular vbi vuę calcant᷑ et
Hmunt. potius illud lignũ longũ qͥ vuę
pmunt᷑.Et idem vicit᷑ pꝛelun.
Pꝛeſtans.ſtantji.multũ ſcellens ⁊ ̊ alijs

valẽs. Iñ h pſttia tig. Et h ſtabilis

TH le.i.multua ſ̊ alijs valẽs. Hap.vo dic
Pꝛeſtãs.i.añ ſtas:nobilłꝑſeuerãs.pcipu⸗
Iñ pſtãtiusſignantiꝰſublimiꝰ.clarius.

NPꝛeſtigiũ.gij.qdã ſpẽs magicę artis.ſciliiczʒ
bumanoꝝ ſenſuũ illuſio.⁊ vꝛ a pſſtrigedo
qꝛ adẽ oculoꝝ ſſtringit. Scom pᷣſtigiũ

incredibiles reꝑ mutstiones vident ſieri
vt trę cumulus videt᷑ caſtꝝ.⁊ lapillus ta/
lentũ · ſeges cohoꝛs militu galeaton. Bel
cõponit ſſtigiũ·a pꝛęi ſtige· qꝛ ꝗdaʒ ſti/

gialia facta p.i.ante ſaciũt.Mãc ſpeciẽ art

magicę vꝛ iueniſſe mercuriꝰ. Iñ pᷣſtigio/
ſus.ſa.ſũ.⁊ Hͥ ⁊ hęc pſtigialis.⁊ hoc le.ſᷣm
Hug. Papß. vo vicit: Pꝛeſtigiũ dolus
fraus:mendaciũfallacia:maleficiũ.
Pꝛeſtites.ſtitu.maſ.ge.płalis nũeri.pe.coꝛ.
qui preſto erant ad ꝑetitiones hominũ.
Pręſuptio.onis ſᷣm ſpe.eſt argumentũ ad
credendũ vnũ factuʒ/ſurgẽs ex ꝓbatione
alterius.vt ex coexiſtentia vel cõiacentia
ꝑſonaꝝ ſuſpectan pᷣſumit᷑ coitus.c.litteris

e.ti. vbi ſolus cũ ſola·nudus cum nuda in·
eodẽ lecto ex ſſũptione violẽta pꝛobaãt᷑

copulari carnalit᷑. Sʒ hᷣm Goff. viffinit

ſic eſt alicuius facti dubij aliqtiẽs plena ·

aliquotiẽs ſemiplena ĩueſtigatio ſeu pꝛo
batio. Itẽ ᷣſumptio ẽ qðdã mediũ itel/
lectuale veritat᷑ eliciendę ex circũſtantijs

iſurgẽs. Et ſüt tres ſpẽs pᷣſũptiõis. Pna ẽ

temeraria ꝗq conſurgit a malis hoĩbo.⁊ ex

cauſis pluribo·alias pueriliboa ſuſpicio/

nibꝰ leuibꝰ. Et H repellit. ⁊ repꝛobabilis ẽ
q.j.pᷣ.vj.q/i.oues.de ſẽ.ex inquiſitioni.
klia e pbabilis ſiue veriſilis ꝗq conſurgit

ex mult cauſis ſuſpitiõibo.⁊ q̊ admittit

ad ꝓbationẽ ſemiplenam.vñ adiuuat ad
ꝓbationem ſi ſint alia coadminicula.c.
nobis.qui mat.accu.poſ.v.glo.admittit

etiã ad purgationẽ indicendã.c.ſi qs. ve
pur. cano.ij.q.iiij.ſᷣſbyter. Tertia ẽ vio⸗
lenta ꝗ ad ꝓnũciandu vel condẽnanduz

ſufficies reputat᷑.vtxxxij.q.j.dixit oñs.

fl. de his qui ſui vel alie.iur.ſunt.l.filiũ.? c

litteris de pꝛę’ſup.
NHaeſul.lis.coĩs ge.qͥ vl ꝗ ſeſt ſollicitudĩe.

vVel nüc ꝓp epo ponitur.Pꝛeſul ꝓtectoꝛ·fa⸗

uensiudex/actoꝛa coꝛ.pe.gti.
Pꝛęſuptuoſus.ſa.ſuʒ.qͥ ꝑᷣſumit vel ſſumit᷑
audaximpudẽs. Iñ pſuptuoſitas.tatis
Hſũptiuꝰ.ua.un.i.ſᷣſũptuoſus.Et hꝛ H

Eſũptibilis hᷣ le. Iñ hͥ aſũptibilitas.tatj

Pittexta. tę.qdã veſtis nobiliũ romanoꝝ.

7 dĩa ſtexo. xis. q; ſtexebat᷑ ei qͥ ea vte-

bat. Et hac veſte vtebant᷑ pueri nobiles

vſq; ad qndecim annos ſub viſciplina.

poſtea vtebant᷑ virili toga. Iñ ptextatꝰ

ta.tũ.i.ſtexta indutus vel oꝛnat. Et hec
pꝛętexta.tę.⁊ hęc ptextata.tęlcilicʒ com⸗

dia de factis nobiliu/ſ a latinis coditaq
nulliꝰ pᷣcij erat. n Dꝛatius. Hel qͥ ꝑte-

xtas.vel qui docuere togatas bm Hug.

Pap̃.dic:q dicebat᷑ ꝑtexta·qꝛ ꝑtexeba

ei latioꝛ q; purpura.

Nꝛetoꝛ to r.mal.ge.i Ppoſi tus. Sʒ Hroſit
in eccdleſia. Mꝛxtoꝛ in cluitate. Et vicut ß/

toꝛes:q; Eſüt⁊ toꝛqueãt. vel qꝛ Serãt toꝛ/
mẽtisa R·⁊ toꝛqueo.ques. Hel vicunta
Hheũdo. Mel ptoꝛes dicũt᷑q̃ſi ſpoſitoꝛes.
Bel ptoꝛes.qſi ceptoꝛes ciuitaij ⁊ pnci⸗

pesita ꝙ ſceptoꝛ ſyncopet᷑a vicat᷑. ̊ pꝛe/⸗

toꝛ.qᷓſi pꝛęceptoꝛ:q; Scipiat. Idẽ⁊ fecti⸗

qꝛ ſtoꝛia ptate pꝛxſint.dẽ⁊ gꝗſtoꝛcsq̃ſi

gſitoꝛes· qꝛ ̊ oibo grũt.Iñ hęc ſtura.rę.
dignitas ꝑtor. Et ptoꝛius.ria.riu.Et hoc
Pꝛętoꝛiu.rij.locus vbi ptoꝛ reſidet ad viſ-/
cutiedũ domus iudiciaria. Et ꝓd.pe. gti.

NPꝛetoꝛ ẽqͥ in vrbe romana iudicio ſenatus
ad diſſipandũ:vel viſceptandũvubios

actus⁊ caulas oꝛdinabat᷑ Et erat eiꝰ offi⸗

ciũ ãnuũ vel anale.qꝛ ſolo qno durabat.

Et anteq; a ppło romano ad pᷣncipẽ trãſ-

lata fuiſſet ptas.vel anteq; romana ptãäs
ſub imꝑatoꝛe veniret.habuit ptãtẽ plenã

facedi ius ſtatuta edicta·cuius edicta
iun onerarij noĩie cenſẽt᷑qꝛ hmõi hono:e

autoꝛitate pollebãt. vt. C. de offi. to.l. i.

Ihſti. ð iur gen. na: ciui.S.ſᷣtoꝝ qʒ edi/
cta ⁊ no.in.l.certũ. C. vnde legit.ꝙ pꝛętoꝛ
viuus ponus debet ſequi pꝛętoꝛẽ moꝛtuũ
q; ius cinile.
NPꝛeętoꝛ fideicõmiſſarius dicebat᷑ ille qͥ de
fideicõmiſſis relictis cognoſcebat.⁊ ius
Dicebat ⁊ reddebatdicẽs:ius dalbo.ff.de
oꝛigi.iur.l.neceſſanii.

Pꝛctoꝛ peregrinus dicebat ille ꝗᷓ int pere⸗

grinos qͥᷣ in ciuitate affluebãt vel cõflue/

bat ius reddebat.

Pꝛetoꝛ vrbanus dicebat. qͥ cũ cõſules ad
bella ſinitima alias vicina vocarẽt ius ne/
ceſſariuʒ in ciuitate reddebat. ff. de oꝛigi.
iusf.l.i. Ppꝛeall.
Nꝛetoꝛi·eſt locus in qͥ ius ex moꝛe reddit᷑.
Etiã loc in qͥ qs ſfecturã exercet cuʒ ſuis
officialiboa cauſam tractare ſolet. IJdẽ ẽ
domꝰ pſidi ꝓuicię aſſignata. vt locus de/
putatus iudicho ad cognoſcẽdũ⁊ depu/
tãduũ.vel ad ſentetiãdũ de cauſis. (dice.
Pꝛetoꝛiũ pign vĩ illud qð alicui dat a iu-

Pꝛętoꝛiolũ.li.dimi.i.paruum pꝛętoꝛiũ.xl

Nin

— -- v—

ten
Gt
s
os
fſy
da.

* 7*

parua domus in naui.

Pꝛeuaricatoꝛ. torli.traſgrediens. dicita

krenan⸗ cas. Et vicunt᷑ pꝛeuaricatoꝛes

eg-i.trãſgreſſoꝛes leg/q; p alijs ⁊ pluſq;

debeãt in legẽ varicãt.i.daudicãt: uł am/

Pꝛeuiꝰ.uia.uii.i.ſcedẽs/curſoꝛ: (bulãt

antepoſitus · in via pꝛeambulans.
Nꝛex.cis.bę pᷣces.haꝝ pꝛecũ ·ſ ntũs ſingu⸗
laris nõ eſt in vſu.i.rogationes · ſupplica/
tiones.⁊ coꝛ.pꝛe.
Pꝛiamus.mi.pe.coꝛ ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdam
⁊ dĩa pꝛiaſce · q; eſt emere vel redimere.
quaſi emptus vel redẽpt. Eta gtõ pᷣami
addita.des.fit pamides · huius pꝛiamidę

filius vel nepos pꝛiami. Et a ntõ pꝛiami/

des remota · de · yllaba · fit H pamis pꝛia/
midis pe.coꝛ.filia vel neptis pꝛami.
Pꝛiapus.pi.fuit inuenis qͥdaʒ de lapſato
ciuitate helleſponti· vnde depulſus ẽ ꝓpt᷑
magnitudinẽ viril mẽbꝛi.⁊ habit p deo
eſt a femis. Et d deus hoꝛtoꝝ ꝓpt fecun/
ditatẽ eoꝝ/qꝛ hoꝛt nũ q; eſt ſine fructibo.
Et ꝓpduẽ pe.VHñ Duidiꝰ in libꝛo faſtoꝛũ.
Ac rubet hoꝛtoꝝ deus tutela pꝛiapus⸗
Itẽ dĩ deus furu.⁊ deus auiũ. Et ab illo
dẽ pꝛiapus virile mẽbꝝ. Mel ᷣm Mug.
dꝛ a pꝛaſce · qð eſt redimere· q; generis
hũani iacturam redimit. Iñ pꝛiapiſmus
mi.pudendoꝝ tenſio·vel paſſio.
NPꝛiaſce gręce· d emẽ vel redimere latine.
Pꝛimarius.ria.riũ.i.pꝛimus.⁊ da pꝛimꝰ.
Pꝛimas.mat.coĩs ge.dꝛ qͥ pꝛimus habet
in ppło. Inde bmatus.tus.tui.eiꝰ digni/
tas · vel magiſtrat. Itẽ pꝛimas deſignat
quãdaʒ dignitatẽ in eccleſia.⁊ tũc eſt ge.
malſ.Et vt dicit PHapᷣ. Oꝛimas.mat.inter
reliquos maioꝛis dignitatis ⁊ poteſtat
eſt.⁊ pꝛoducit penultima genitiui.

PHꝛimęuus.na.uũ.pe.pꝛo.i.pꝛimus in euo.

vel pᷣmi ęui.i.ſenexuł pᷣmus: uł antiquus.
Pꝛimicęriusrij.qui pᷣmũ ceęreũ poꝛtat ante
epiſcopũ· vel regẽ de dignitate.⁊ dicit a
pꝛimus ⁊ cęreus. Inde bęc pꝛimiceria.rię
eius dignitas. ⸗
Pꝛimitię.au.pluralis numeriſũt ꝗͥ pꝛimo
de frugibus pcipiũt᷑. vel ꝗdeo pᷣ offerũt.
hĩc eſt ꝙ ſacerdos pꝛimã miſſam cantans
dr celebꝛare pꝛimitias. Iñ pᷣmitł.tia.tiũ.
i.cipuus.⁊ int᷑ alios pꝛimus vel maioꝛ.

Et declinat in plurali nũero tm̃.ſᷣm vſuzʒ.

nuenit᷑ etiaʒ in ſingulari pꝛimitia.tię.i.
bma pars fruguʒ vño offerẽda. Hec aũt
debetur ̃cepto oñi:q Exo.22? Rcepit.
Decimas ⁊ pmitias nõ tardabis offerre
oño.Et vt dicũt hoc ᷣceptũ ex toto fuit

cerimoniale. Sʒ pceptũ de decmis ptiʒ
fuit cerimoniale: parti moꝛale. Et vt diẽ
Hieronymꝰ. Qui plurimũ/qᷓdrageſimã
ꝑtẽ vabat ſacerdotibo:qͥ mimũ ſexageſi/
mã.nter qᷓdrageſimã ⁊ ſexageſima lice/
bat offerre quodcũq; voluiſſent.⁊ hoc in
aridis ⁊ liquidis. In fętibus/aĩal pꝛimo/
genitum vabatur. MG
Hꝛimipylus.li.maſ.ge.⁊ h̊ pᷣmipylius.lij.
bic pumipylarin eodẽ ſenſu: vxillifer
qui poꝛtat pᷣmũ ꝓyli.i.pꝛimũ xxillũ ãte
regem . vel i bello. Iñ h̊ ⁊ hec pmipylaris
⁊ hoc re.⁊ hic pꝛimipylat.cus.tui.vigni/
tas· vel officiu pꝛimipyli.
Nꝛimiuirgius.rij.qui pꝛimaʒ virgam fert
ante regx. M
Pꝛimogenitus.ta.tũ.i.pꝛimo natuſa poſt
quẽ ẽ alius vel alij· ſicẽ Eſau dꝛ pumoge/
nitus Jſaac. Item pꝛimogenitus dĩ ante
quẽ nullusnec poſt quẽ alius: ſic chꝛiſtꝰ
Jeſus dẽ pmogenitus beatę virginis.
Pꝛimogẽita vicũt᷑ ius pᷣgeniturę.Bñ ſuꝑ
illud. Gñ. 252 Daruipendens ꝙ p̃genita
vdidiſſet:dꝛ ĩ hiſtoꝛijs.Erat auũt pᷣgenita
oignitates q̃s habuerũt pᷣgeniti ĩ cogna/
tiõibo ſuis vſq; ad vᷣlaron. Habebat eni
pᷣgenit' veſtẽ ſpãlẽ/q̃ induebat᷑ tm̃ in ſa/
crificio offeredo.⁊ recepturꝰ finale bñdi/
ctionẽ a pꝛe.ꝗtẽ in ſolẽnitatbꝰ cõuiuiis
bñdicebat mioꝛibo.⁊ ĩ his ouplicẽ cboꝝ
poꝛtionẽ recipiebat.Tradũt etiã qĩi vi/
uiſione hęreditaſjᷣ ſpꝑ duplũ reciꝑet ge⸗
nitus. Mõ etiã ꝙ pmogenita moꝛs dicit᷑
ſuꝑbia ·ꝗ fuit pꝛima cauſa apoſtaſie.
Primoꝛ. oꝛis. maioꝛ ⁊ dignioꝛ in płlo ·
vl pm i oꝛdine.m Mug·. Hap̃. vo oic.·
Primoꝛes:penł ꝓducta·ſũt pmarij:pmi
viri electi. ñ Mꝛatius in hmo. Primo/
res populi arripiũt populũq; tributũ.
Primoꝛculus.la.lũ.i.aliquãtulũ pmoꝛ.
Primulus.la.li.dimi. de pmꝰ. Et inuenit
ꝓ primus:⁊ coꝛripit u.
Princeps.cipis.cõis ge.vꝛ q̃ſi pᷣm capies
ul q̃i pᷣmũ capiẽsa dꝛ a pmũ⁊ capio.
aũt dicit᷑ pꝛinceps quaſi pᷣmũ caputety/
mologia ẽ. Si enĩ cõpoſitũ eſſet a caput
faceret q dẽ gtm̃ in tis.ſᷣ q; a capio cõpo/
nit᷑ facit in pis:⁊ deſigt oꝛdinẽ ⁊ digni/
tatẽ pnceps Iñ hoc pᷣncipiũ· bm MHug.
Scdm PHap. VPrinceps dvictus eſt. quia
pmꝰ capiat ſubſtatia·locũ⸗vel vignitatẽ.
Princpatus.tus.tui.i.oñatio.Et vt dicit
MWriſtoteles.i S. ethicoꝝ.Dricpat virũ
oſtendit. Eſt etiã ſic vꝛ qdam oꝛdo ange/
loꝛumquibo deus maxime principatur-

+

xel qꝛ alijs iſunt.⁊ ſubditos angelos ad
explendu diuinũ myſteriũ viſponut.
Prinus gręce · lentiſcus latinearbor vicit᷑
bm Pap.Del ᷣm Hug.Prinus artbor ẽ·
ſcilʒ ilex·vt vicũt.Et eſt greei.
Prioꝛ.or.qñq; ẽ cõꝑatiun a pᷣdẽ pᷣoꝛ pᷣmꝰ.
Itẽ prioꝛ qñq; non habet vim cõꝑatiui ·
ſimpliciter deſigt ordinẽ.ſ.ſine cõpara⸗/
tione.⁊ tũc pᷣoꝛ ꝓprie dvꝛ de duobo.pᷣmꝰ
de tribo· vel q̃ttuor uł de pluribo.Mã de
dictione viſſyllaba qñq; ſolet quęri/por

quãta. De polyſyllaba· pma quanta. Hñ.
De mult ppe pmꝰ dices · aliuſve. SBʒ por

ac alt᷑ oic ↄcordare vuobo.tẽ por qñq;
deſiãt dignitateʒ in eccleſia:⁊ tunc eſt tm
mal.ge.ſicut h̊ por pᷣoris. Iñ G̊ poꝛiſſa.lę.
mulier talem habens vignitatẽ vel vxoꝛ
poris. Et h̊ poratus.tus.eiꝰ dignitas.vł
Diſtrictꝰ. Et nõ q iuenit᷑ ſepe por ꝓ meli⸗
or poſitũ.⁊ tũc ſine dubio habet vim cõ/
patiui · Et pmꝰ p optimꝰ.⁊ tũc ſuꝑlatiui
ſignificationeʒ obtinet · ſeu comparatio/
ne. Bñ Mirgiii. Et pmos iuuenũ tot mi/
ſerit ordo pmos.rimos oſuit p opti/
mos. DHꝛim etiã ꝓ maxim iuenit. OPñ.j.
CTimoſ..pᷣ di. Chꝛiſtꝰ venit in hũc müdũ
peccatoꝛes ſaluos facereqͥꝝ pᷣmꝰ ego ſuʒ.
vbi diẽ glo. Mꝛim.i.maximꝰ. Heior eniʒ
oibꝰſũ·qꝛ ꝑſecutorqͥ nõ erat peior. Orimꝰ
EFfſuit nõ ordie tꝑis/ſ̊ magnitudie iiqͥtat.
Priorculus.li.i.paruus prior.vel ĩ ꝑſona
vel in dignitate.

Priſcillianiſtę qͥdã hęretici a Priſcilliano

vocati ·qͥ in hbiſpania in errore gnoſticoꝝ
⁊ manichęoꝝ ꝑmixtũ dogma cõpoſuit.
Priſcus.ca.ci.il.ãtiquꝰ.vetuſtꝰ.vłlõgeuus
Priſtinus.na.nũ.pe.cor.i.antiquus.
Priuatus.ta.tũ.i.expolia tus:orbatus vel
alienatus ab aliqbo rebo. vel honore · vel
dignitate.Et oliʒ pᷣuati dicebat᷑ ab offi⸗

cijs publicis extranei. Eſt eninomẽ ma/
giſtratũ habẽti cõtrariũ. Itẽ pᷣuati ꝓprie

icũt᷑ qͥ nõ ſũt cõſtituti in aliq̃ dignitate
xxiiij.q.j.qͥ cõtra. Itẽ dicũt᷑ oes exẽptia
iure cõi·ſiue ſit collegiũ ·ſiue aliq̃ ſrecialis
ꝓſona.vij.q.j.petiſti.⁊ dil.iij.priuilegia.
Priuata ꝑſona⸗eſt ꝑſona carens fũctione
publica.
Priuatũ iuseſt illud qð pᷣncipalitad ſin/
guloꝝ vtilitatẽ ꝑtinet.vt in pactis.⁊ cõ/
uentione ſingulariũ ꝑſonaꝝ.
Priuata delicta dicũt᷑ ꝗ ciuiliter tractant᷑.
vt ſi m furatus ſis decẽ.⁊ ego vt rehabeã
ago· nõ vt corpoꝛaliter puniaris.
Pnuignus.gni.eſt qͥ ex poꝛi viro genit ẽ·

Dictus·q̃i puigenꝰ.i.ex pori viro genitus
vel quaſi puatus igne.i.ilectione:quia
paꝝ diligit᷑ a nouerca · vel a vitrico. Dñ
vulgo ante natus dꝛſcilʒ anteq;ᷓ mat᷑ cõ/
traheret cũ altero viro. Iñ hͥ puigna.nę.

ꝗ ex vxore viri nata fuit ateq; eſſet vxor

ſua.Et eſt filia vxoris ab alio viro priori

Priuilegiũ.gij.eſt lex pᷣuata ⁊ ſin/(genita

gular ꝗ ad vnũ ꝑtinet uł ad paucos.Et
puilegiũ dĩ rogatiuũ:vel honor ſingu⸗
laris·vel ꝓpria pꝑſũptio:Priuilegiũ etiaʒ
ꝛ. qð iure debet.⁊ bñficiũ qð a pncipi/
bus cõcedit.Del pᷣuilegiũ ẽ pncipis bñ/
ficiũ cõtra ius cõe indultu. Mõ eni ẽ pui/
legiũ niſi aliqͥd idulgeat ſpãle.c.abbatẽ.

de v. ſig. et. cĩ his ð puile. Et vꝛ q̃ſi pᷣuãs

legẽ.vel eſt lex puata.i.vnius ante alios
honor vel dignitas aut imunitas queę ſibi
cõuenit eoꝝ ꝗ alijs incubũt · vel ꝗ de iure
coĩ allegant᷑. Iñ pᷣuilegiat.ta.tij.Et pri⸗/

uile giarius.ria.riũ.i.hᷣrogatus· vel qͥ vtit
puilegio.Et nõ ꝙ pᷣulegiũ meret amittẽ
q conceſſa ſibi abutit᷑ ptãte. Itẽ vt dicit

Pieronymus. DPriuilegia paucoꝛũ non
faciunt legem coẽm.

Sniuus.ua.uiũ.i.priuatusvel ꝓprius.
Pro aſtiũ.ſtij.locus ante ciuitatẽſcilʒ ſub/
urbiũ.⁊ dꝛ a pro.i.antea aſty ·qð eſt ciui -

tas. hm Hug. Paß. vo dicit: DProaſtiũ ·
viridariũ ꝓpe murũ arboꝝ.

Proauliũ. iij.neu. ge.i porticus.
NProbatic.ca.ci.i.pecualis: di a pbaton

qõ interpᷣtatK ouis. Minc dicta ẽ proba/

tica piſcina.i.pecualis:quia cadauera ho/

ſtiaꝝ ibi abluebant᷑. Oñ Joãnis.? Erat
aũt hieroſolymis probatica piſcina:quę
cognoĩiabat᷑ hebraice bethſaida.i.domꝰ
pecudũ latine· Et ſatis cõcordat cũ gręco

ſcilʒ ꝓbaton uł probatica. Et nõ ꝙ tres

piſcinę erant hieroſolymis. DHna piſcina
ibi erat ꝗ dicebat᷑ ſuꝑior. Et hᷣ erat extra
ciuitatẽ. De q̃ Iſa.7? dic oñs ad ꝗ ſaiã.

Egregere in occurſũ IRlcham tu. 1 dere⸗

lictus eſt Jaſub filius tuus ad extremuʒ
aquęductus piſcinę ſuꝑioris ab iuia agri

fuſlonis. Alia piſcina erat infenior. bęc
erat in ciuitate ad vſũ ciuiũ.Certia auteʒ

erat iuxta tẽplu. q̃ſi ad radicẽ montſſion·
De q̃ piſcina ſumebat᷑ aq̃ ad ſacriſida ab/
luẽda.Et fiebat h̊ piſcina ex cõgregatiõe
aq̃rũ ſiloe·qð erat fons ad radicẽ montis

ſion. In hac piſcina nathinei hoſtias la/

nabant ſiue oues ſacrificandas. Itẽ pro/
baticus.i.qui pꝛobat vel pꝛo batur.⁊ tũc
dicitur a probo.bas.

—

—— —

ſenn
pnn
Cnn
sc
ngn

Nen
n

vis bi

Woae

As

etis
Euſt

„
„.

Hga
e
wt
tanim
rviat
zünon

.
ch
zckaun
mii

ron
obe⸗
nendbo⸗
Sen
ſange
ki
räger
ͦgm
ema
Zie
nn
gemu
mnug
ah
mag
ntſo
=
vonus
us l
ep
an⸗

D

Hꝛobaton gręece. latine dꝛ ouis.

*

Pꝛoblema. matis.neu. ge. qð latine dici

poſitio · ꝗſtio eſt difficilis hñs aliqᷣd qð
viſputatiõe ſoluẽdũ ſit coꝛ.pꝑe.gti.Iñ p/

blematicus.ca.cũ.grauis:i difficilis vel ꝗq

ꝓblema ꝓponit. Et vidert ꝓblema cõpo⸗/

ni a pꝛo.⁊ lemaqð eſt voꝛagoqꝛ ꝓponit᷑

vt voꝛeta decipiata pꝛoducit ble.

Pꝛobus. ba.bũ.i.modeſtus:moꝛigeratus:

gratuscõmodusaptusbonus. Iñ pꝛo/
bitas.tatis. Et coꝛ.pꝛo.Dñ. Es pꝛobus
expirat pꝛobitas · es honeſtus honeſtas
4ibices foꝛtis·foꝛtia moꝛte iacent.
Pꝛoboſcida·ulł pꝛomuſcidaroſtꝝ elephãt
qn illa pabulũ oꝛi admouet.K videt᷑ decli/
nari.h̊ pꝛoboſcis.dis.vel pꝛomuſcis.dis.
Pꝛobꝛĩ.bꝛi.neu.ge.i.crime turpitudo· cõ/
uitiũ.dedec. Inde pꝛobꝛoſus.ſa. ſũ.i.de/
decoꝛoſus. Inde hęc pꝛobꝛoſitas.tatis.
Hiꝛocaſtriũ.trij.locus foꝛis ante caſtra vel
caſtrũ.⁊ dĩ a pꝛo.⁊ caſtrum vel caſtra.
Hꝛocax.cad.ols ge.i.petax:auidus petitoꝛ
iwoꝛtunꝰ ad petendũ.qð maxime ſolẽt fa/
cere pꝛocia ꝑtinet ad meretrices. Iñ pꝛo/
cacitas.tatis.i.impudentiaintẽperantia.
Et pꝛoculus.la.l.i.aliquãtulũ pꝛocax.
Pꝛoceleumaticus.oi.vide.s.in celeuma.
Pꝛocella.lę.fę ge.i.ſubita vis ventoꝝ cum
pluuijs:⁊ dꝛ a pꝛocello.lis.eo ꝙ pcellati.
pcutiat. Et ẽ pcella ꝓpe terraꝝꝑ ⁊ cęli.Tẽ/
peſtas fluctu tm̃. Picit᷑ tñ qñiq; pꝛocella
eleuatio fluctuũ·ᷣ ꝓpter ventos. Iñ pꝛo/
celloſus.ſa.ſũ.i.tẽpeſtuoſus. Iñ pꝛocello/
ſitas.tatis.i.tempeſtuoſitas.
Pꝛoceres: ut ait OHapᷣ.ſut pᷣncipes ciuitatis
q̃ſi pcedeseo ꝙ añ oẽs honoꝛe pꝛęcedãt.
Itẽ capita trabiũ ꝗ eminẽt ex parietes ꝓ/
ceres dicunteo ꝙ p̊ pꝛocedãt. Hic facta

trãſlatione ad pᷣmoꝛes: ad qͥſdã nobiles

ꝓpceres dicũt · qꝛ cetere multitudini mi⸗
nent. Et declinat h pꝛocer hui pꝛocen.ſᷣ
raro ĩ ſingulari inuenit᷑ · niſi ꝙ Juuenalis

dimrsrholeg Noreten ⁊c. Et coꝛ. penl.

ꝛoceres. Dñ Lucanus ins? Fata vacẽt
pꝛocerũ motus hic cuncta ſequũt.
Pꝛocerus.ra.riũ.i.longꝰaltfſoꝛmoſus⸗ dẽ
a ꝓcedo.vis. Iñ h/ ꝓceritas.tatji.lõgitu/⸗
do· altitudo. Et ꝓd/ce.Oñ Baniel 4 Et
ꝓceritas eiꝰ cõtingens celuũ. Et Deut? 2:
Populus magn et mult ⁊ pꝛocere lon-/

gitudinis. Et Numeri. jʒ? NHopulus quẽ

aſpeximus pꝛoceręſtaturę eſt. .
Pꝛoceſſus.ðſus.ſui.i.pſper euẽt/ uł augmẽ⸗/
Pꝛoceſtria.oꝝ.pluralis nũeri.loca (tum.

extra ciuitateſic pꝛocaſtria/loca ex caſtra

Vel pꝛoceſtria dicũt᷑ loca ex cuitatẽ de/

gradata ꝑ quę murus aſcendit᷑.

Pꝛocinct.i.apparatus belli uł pugnę. Itẽ
pꝛocinct᷑.cta.ctu.i.expeditusarmatus.
Pꝛocliuus.ua.uũ.⁊ h̊ͥ⁊ hͥ pꝛodliuis.⁊ q̊ ue.
in eodẽ ſenſu.i.pꝛocuruꝰ in anterioꝛẽ ꝑtẽ
q̃ſi ceps.Et ppit᷑ qñq; pꝛo ĩtẽt ſedulus
ꝓmpt.qñq; ꝓ facilis. Qui enĩ ĩ ꝓcliuita/
te e· valde e itẽtus ne cadat.⁊ ideo ponit
pꝛo ĩtent. Itẽ facile pcipitari põt: ideo
Pnit᷑ pꝛo facilis. In pꝛocliuitas. tatis.
Pꝛocõſul dꝛ:qͥ vice cõſulis fügit. Bñ diẽ

Iſidoꝛꝰ.e etymo.Hꝛocõſules ſbiecti erät
9 ety

cõſulibo.⁊ dicti pꝛocõſules· eo ꝙ vice cõ/
ſulis fungerentur. H
Pꝛocõſul dĩ iudex oꝛdinarp.⁊ eſt iudexa
pplo cõſtitut.nõ a pᷣncipenec ab alio/ſed
ate ĩpatoꝛiã dignitatẽ ceat: cuiꝰ officud
erat ĩ pꝛouĩcijs dirigi·ſcilʒ in regno tribu
tarijs:ut ꝑ eũ pꝛouiciales ſua negocia ex/
pedirẽt.Hic vo pluries nõ potuit vti fa-
ſcibo qᷓ; ſexies. Nemo enĩ ſeptimo ẽ crea/
tus pꝛocõſula niſi ſemel pꝛocõſulat fun/
gebat᷑ inſignijs.⁊ in pꝛouĩcia⸗ ad eũ ꝑti/
nebat . ut ad qͥſcũq; magiſtrat reſpiceret
ff. de offi. pꝛoconſul.l.pꝛocõſules.

Pꝛocõſul legat᷑ eſt cui pꝛocõſul pꝛouinciã

ingreſſus mandat iuriſdictione.

Pꝛocoꝛ.ri.pe.coꝛ. ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã vin

Vñĩ Auroꝛa.Vbillipꝰ Nꝛocoꝛus SBte⸗
phanus pdarus honoꝛe.Et additur vnũ
l.in Philipus.vt pꝛima pꝛoducat.
Hꝛoculus.li.pe.coꝛ.filius qͥ naſcitur pꝛe ex/
iſtente pꝛocul a patria. Et ̊ pꝛocula.lę.i.
filia talis. Et ꝓcula ꝗdã veſtis pcioſa qð
pcul afferebat vñ vꝛ ꝓcula.q̃i ꝓcul lats.

Piꝛoc. ca. ci. dĩ a pꝛocoꝛ.car. Et h pꝛoc. ci.

i.petitoꝛ:? ꝓpꝛie mulieꝝ ułnouę cõiugis ⁊
nuptiaꝝ. Bel dĩa pᷣcando. qꝛ frequẽter
ſolet pcari ⁊ petere donis eã quã vult.
Hꝛocuratoꝛ.toꝛis.eſt qui aliena negocia
mandato ſibi a dño facto gerenda gra/
tuite ſuſcipit vnuʒ vel plura.ff. de nego.
geſt. l. iij. S. negociũ.

SHꝛodigialis.lis.ↄ.t.⁊ Hᷣ le.i.mõſtruoſus.

Iñ Hᷣ pꝛodigialitas.tatᷣi.mõſtruoſitas.
Et h pꝛodigiatoꝛ tori.pdigioꝝ intpꝛeſ.
Hꝛodigiolũ.li.vimi.i.paruũ pꝛodigiũ.5.
Pꝛodigiũ.gij.i.monſtrũ turpe.⁊ ad vaſtã/
ↄum paratũ:a dicit᷑ a pꝛodigo.gis. Ge⸗
pe tamen ſimpliciter pꝛo mõſtro accipit᷑.
Iñ ꝓdigioſus.ſa.ſi.i.mõſtris plenꝰ. DNel
b̈m qͥ̃ſda. Hodigiũ appellatuʒ eſt· quaſi
poꝛro dictũ · eo ꝙ poꝛro vicatur.i.poꝛro
lignificet.⁊ aliqͥd futuruʒ eſſe pꝛotendat.

Bel pꝛodigiuʒ põt vici. q̃ſi pꝛocula di/
gito.qꝛ ſ̊figurat aliqͥ d remotũ ⁊ futurũ.

NHꝛodigua.guę.i.hoſtia multu ↄpſumẽs.Inñ

H ꝓdiguitas. tatj. Et ꝓdigu gua. gun. i.

NPꝛodigus.ga.gi.i.diffuſus:vltra moduʒ
larg.effudẽs.ᷣm Mug. Papß. vo dicit:
PHꝛodig.i.pꝛofuſus:oↄſuptoꝛluxurioſus:

ſũptuoſus. gluto. Pn. Pꝛodigus excedit

menſuraʒ· largus honoꝛi Seruit · fructifi/
cat parcusauarus eget.

Piꝛodigus·ẽ qͥ neq; tepus:neq; finẽ expeẽ/

ſaruũ adutit neq; modũu.ff.de cur.furioſis.
l.j.̊ bona ſua vilapidãdo ⁊ diſſipando

ꝑfudit. cui intdici᷑ bonoꝝ admiſtratio a
iudice ꝑ legem. xij.tabulaꝝ.vel alias a le/

ge.vt quia in.l. Juli.maieſt.cõmiſit.vt.C.
ad.l. Jul.maiei.i.fi.
Hꝛoditoꝛẽ qui ſecreta ſibi cõmiſſa reuela
de pe. dil. vj. ſacerdos.
Pꝛoductilis.ↄ.t.⁊ h̊ le.pe.coꝛ.dĩ a ꝓduco
cis. Et opus illud vĩ pꝛoductile quod nõ
Efuſile.ſᷣ pꝛoductũ tũſionibus malleoꝛũ.
Nꝛophanꝰ.na.nũ.i.execrat.ſacrilegus.⁊
dia pꝛoa phanũ.q̃i ꝓcul a phano.ꝛo/
phanũ etiã dꝛ/qð nõ ẽ ſamnun Dñ ꝓpbani

icũt᷑ oes laici illittatiq̃ſi pcul a phano

Phetię. DVñ ſuper illud Exech. 48 Bꝛo/

phana erũt vrbis ⁊c.laicà ſcilʒ·ꝗ paſſim

Ppplo habitare liceatnon ꝙ imunda ſint.
Hꝛofect.tus.tui.i.itus.(K dꝛ a pficiſcoꝛ.ceri.
Atẽ pꝛofect dꝛ pꝛoficui.⁊ tũc dĩ a pꝛo/
ficio.cis. Oñ quidã. Pio paruo pꝛofectu

eſt quis ſex pꝛofectus. S
Hꝛofeſſio.onis.fę.ge.i.ſciẽtia.ᷣ nõ ꝗlibet·

imo illa dꝛ ꝓpꝛie pꝛofeſſio alicuius.i qua
ille a ſe ab alijs credit᷑ excellere. Pñ p/

feſſoꝛ alicuius artis dꝛ.qͥ ceterlſe eã ſcire
⁊ alij h̊ ipſuũ pꝛofitent. Del pꝛofeſſio ẽ ſtu
dẽdi alicuiꝰ vitę vel ſcię ꝗqdã ſingulan ele/
ctio. In nro tñ vſu vꝛ pꝛofeſſio alicuius
ſecta ul diſciplina quã pꝛofitet· ſiue in ea
excellat.ſiue nõ·m ꝙ ẽ chꝛiſtianẽ pfeſſio/
nis.DOñ vꝛ.Cui ꝓfeſſionis es tu chꝛiſtia/
nę an Cullianę: Et ego feci pꝛofeſſioneʒ

vel pꝛofeſſus ſum in oꝛdine fraty minoꝝ.

ꝛofeſtus. ſta.ſtuʒ.i.dies oĩo feſtus.⁊ dẽ
pꝛofeſtus.qᷓi pꝛoꝛſus feſtus. Pꝛofeſt etiã

dies vꝛ vigilia feſtoꝝ dieꝑ· qi ꝓpe feſtu.i

ante feſtu. Et qlibet dies nõ feſtiuꝰ dicit᷑
Pꝛofeſtus.qᷓi lõge a feſto uł pꝛocul. Minc
Macrobius de ſaturnalibo⸗ dies oẽs aut
feſtos· aut ꝓfeſtosaut intciſos vocauit.
Pꝛoficui.cui.neu.ge.i.pꝛoſfectus.

ꝑuᷣſus· afflict ſcelerat᷑ intuectꝰ. pd. ſi.·
Pꝛophoneſis · ẽ cũ aliqͥs exclamado deuʒ
leticiã ułidignationẽ expmit.vt O deus
ĩquãtjanimꝰ vſat᷑ amãtis.⁊ d a pꝛosqð
ad:⁊ phonos ſonꝰ.q̃ſi ſe hñs ad ſonu.i.
exclamationẽqꝛ h̊ coloꝛ vꝛ exclamatio.
NHꝛofugus.ga. gu. pe. coꝛ.i.pꝛocul fugiens.

ſugitiuusexpulſus.Oꝛotugus ppe vꝛq

ꝓcula ſedibo ſuis vagatq̃ſi poꝛro fugat
Hꝛofudus.oa.oũ.i.pꝛodiguslargusoilſ/
ſipatoꝛ/qͥ nimis pꝛofũdit.⁊ dẽ a pꝛofũdo
dis. Iñ pꝛofuditas.tatj.i pdigalitas. ꝗIte
pꝛoſundus.a.duũ.dr q̃ſi pꝛocul a fundo

habẽs ſupficie· vel qi pꝛocul habes fuũdũ

7 dr a pꝛo. ⁊ fundus.In hoc pꝛofudũ.dẽ
mare altum.⁊ pꝛofuditas alicuius rei.ſᷣm

Hug. Pap.oic Nꝛofunduũvoꝛago· altũ.·

imeniu:magnũu.
Pꝛofuſus.ſa.ſi.pe pd.qð ivi noĩs accipit
in actiua ſigtiõe.Dnde Saluſtiꝰ. Nliena
appetes.ſui pꝛofuſusardẽs ĩ cupiditatib-

Pꝛoſuſus ſui.i.pꝛofundẽs ſua.i.viſſipãs

vel diſpergẽs. Pap.dic.: PVꝛoſuſus.i.lar/
gus · diſſipatoꝛ. ð
Pꝛogenies.niei.fę.ge.i.pago/poſteritas.
ſtups.⁊ dĩ a pꝛogigno.nis. Et nõ ꝙ fili

⁊ nepotes nõ ſũt pꝛogenies:qꝛ nõ ſunt p/

cul geniti.ᷣ pꝛonepotes: exinde ſũt pꝛo/

genies · qi pꝛocul genitia inde pꝛogenies

incipit a pꝛonepotibo. Sed ꝓoſteritas a
nepote . q̃ſi poſtera ętas.Et ſicut inferius
longe editi:pꝛogenies dicuntita ſupius
pꝛoauiabauiatani ·tritaui:pꝛogenitoꝛes
vocant·quaſi pꝛocul generantes.

NPꝛogama ſm q̃ſdam vꝛ cedẽs ſcriptura
ꝗꝑ plures pꝛouicias ſiue loca deſtinat᷑.

Sʒ bᷣm co · in ſů. C.e.ci.ẽ ſciptura pu/

blice ꝓpoſita.vt ibi dꝛ in.S.mutationes.

Nꝛohemiüũ·ẽ ſermo gnalis pambulans in
pᷣncipijs libꝛoꝑoſtẽdẽs ĩ gnali ꝗ poſtea
cõtineat᷑ in ſpedali:int᷑dũq; alia plura cõ/
plectẽs.vt no. Jo.an.in exoꝛdio cle.ſuper
vꝓ̈bo qm̃. Et vꝛ a p vel pꝛotosqð ẽ pmũ
⁊ hęmi.qð ẽ ſermo.uł modulatio·q̃i pᷣmꝰ
ſermo/ ul pma modulatio ſcilʒ pꝛologus.
Pꝛoheres · dicit᷑ qͥ loco hęredis fungit᷑aut
inſtitutus/aut ſubſtitutus.⁊ pꝛoducit hę.

iꝛohibeſis verbũ defectiuũ.i. pꝛohibeas

nec de eo iuenit amplius. Vn Plautus.
Vnge queſo vt pꝛohibeſis.
Pꝛolatibilis.lis.ↄ.ta h le.qdẽ aptũ pferri
Pꝛolepſiseſt ſuptio reꝑ explicãdaꝝ oꝛ/
vine ſecutaꝝ.vt ↄlquilę volauerut. h̊ ab
oꝛiẽte · illa ab occidete. dꝛ a pꝛo· qð eſt ſᷣ
⁊lepſis:qð eſt ſumptio:q̃ſi pſlumptio.

CAenge⸗
ſupel
Poni
ſerug
78
noie
diai
ͤpe
Porm
do⸗
Pr
prr
t
ple
Le⸗
Hon
ſtug
(
p
60
Pe⸗
du
Poo
dic
Le

Hꝛoles.lis.fę.ge.i.pꝛogenies: pagonati.
Vel pꝛoles.ilfilius vel filia.
Pꝛoletariꝰ.rij.mal.ge.qͥ ad ꝓlẽ tm̃ gignẽ/
dã vacabãt.Erãt eni qdã apud romanos
qͥ ĩ vrbe ſpꝑ moꝛabãt᷑ cã gnandoꝝ ſilioꝝ.⁊
nõ cogebãt᷑ ireĩ arma.⁊ hij ꝓletarij oice/
Pꝛoliosherba ꝗ floꝛẽ velut cãdoꝛẽ (bãt᷑.
habet. canos hoĩuz capillos facit.
Pꝛo lixusxa.xũ.i pduct᷑lõgus. extenſus ·

implicitus:qð nomen tractu eſta longis

lixarũ paſſibus. Iñ hęc pꝛolixitas.tatis.

Pꝛolog.gi.i.pfatio · Hlocutio.⁊ d a ꝓtos

qð ẽ pᷣmna logos · qð eſt ſermo·q̃ſ ꝓtos
Pꝛoludiũ.dij.ẽ imago (log.i.pm bᷣmo.
veri ludii.exercitiũ ·pm Papiam.
Pꝛoluuies.uieifę.ge H ꝓluuiũ.uij.i.aq̃rũ
ĩiundatio · uł deſtructio ex aq̃; iundatiõe
ulſoꝛdes · vel purgatio · vel decurſus qͥ in
cuiuſlibet rei larga ⁊ indiſcreta effuſione
vel deuaſtatione iuenitit.
Pꝛomethe. Ttlãtis frata paganis ð luto
finxiſſe hoĩes dĩ ꝓpt᷑ mirã igenij excellẽtiã
ccluq; aſcediſſe ignẽ furatũ hoibo dediſſe
vnde dij irati ipſũ in caucaſo mõte ferrea
catena ad ſaxũ ligauerũteiuſq; coꝛdiaq;/
lã apoſuerũt. hoibo vo febꝛes ⁊ moꝛbos
Pꝛomiſcuũ vulg dẽ ex vtroq; (dederũt.

ſexu ꝑmixtũ. declinat pmiſcuꝰ.cua. cuu.
7 dĩ a ꝓmiſceo.ces. Ite ꝓmiſcuũ genusi

noiĩe · quod gręce epicgnumi. ſupꝛa cõe
icit eſt qð ſub vna voce vno articulo
cõpꝛehendit aĩalia vtriuſq; ſexus.

Pꝛomontoꝛiũ rij.dẽ mons q ꝓcul apparet

e⸗ ſui eminentia.

ꝛomptuariũ.rij neu. ge.i.cellariũ. di a

— „

ꝓmo.mis.q; inde neceſſaria victuipmũt

i pferunt Hñ ꝓphᷣa. omptuaria eoꝛuʒ
plena. Et eſt pmptuariũ longi tempoꝛis
Sed cellariũ paucoꝝ diex.·

Nꝛompt. ta.tũ.i.parat ⁊ expedit ad ali/

qd agẽdũ/uł oicẽdũ dĩ a ꝓmo.mis.Jñ
ꝓmptulus.la.lũ.i.aliquãtulũ ꝓmpt.Et
coõponit᷑ ꝑpꝛompt.i.valde ꝓmptus.Itẽ
ꝓmptus tus.tui.i.aꝑtio.Et ꝑ cõpoſitionẽ

impꝛomptu.i.in aꝑto · ſ̊ potiꝰ in ᷣpoſitio

adiũgit pmptu ꝑ appoſitionẽ.
Pꝛomulcus.ci.mal.ge.dꝛ funis cũ qͥ nauis
Oucit᷑ułſcapha ꝗᷓ maioꝛẽ nauẽ ouc ⁊ regit

Hꝛomurale.lis.neu.ge.i.murꝰ ante muruʒ

dictũ ex eo ꝙ pꝛo munitione muri ſit.
ꝛomuriũ.rij.i.anteſpaciũ circa muꝝ.
Sꝛomus.mi.mal.ge.i.cellaniũ.Et ponitur
qñq; pꝛo cuſtode ipſius pꝛomi.
Hꝛomuſcida.vide.S.in pꝛoboſcida.

Pꝛo nefas ſcelus ↄ fascõtra iuſticiãa ſunt

duę ptes ꝓ interiectio:nefas nomẽ. Mõ

eni põt ibi eſſe vera cõpoſitio · qꝛ iutiectio
non poteſt componi·

Pꝛonepos eſt filius nepotis ·ſicut ꝓneptis

eſt filia neptis.

Pꝛonoe. es.dẽ a pꝛotos:quod eſt pꝛimũ:2⸗

noys · qð ẽ mens · quaſi pꝛotonee.i.pᷣma
noys ſcilʒ diuina mens
Pꝛonoſticũ.ci.neu.ge.i.ſignũ futuri.⁊ dĩ a
pꝛonoſco.ſcis.Et pꝛonoſtic.ca.cũ qͥ co⸗
gnoſcit · ul añ ſigt· bhm Mug. Pap. dicit:
Pꝛonoſtica·puiſio ęgritudinũ·dictaa p/
noſcendo. Dpoꝛtet eni medicũ pᷣterita.D⸗
ſentia ⁊ futura pꝛeęuidere.
Hꝛonoſticon.liber ẽ.⁊ põt ſcribi ſine.g.vel
põt addi.gꝑ ꝓtheſim ut ꝓnoſticon · ul p/
NPꝛonuba.bę.dicta ẽ Juno:qꝛ ( gnoſticon
nubetib ßeſt. qi hnuba.Et gnalit pnuba
dĩ ꝗ aſtat nubẽti.⁊ ꝗᷓ nubẽtẽ viro ↄiũgit
Ipla ẽ ⁊ paranympha. Inuenit etiaʒ h
pꝛonubo · ſic ⁊ h paranymphꝰ. Hñ Judid
4 dĩq vxoꝛ Sanſonis accepit maritũ
vnũ de amicis eiꝰa pꝛonubis.i.paranym
phis ſibi aſtãtibo.Et coꝛ.nu. Pñ quidaʒ.
Hꝛonuba curtat cui pꝛonubo aſſociat.Et
Duidius in ſecunda epi.ꝛonuba cteſi⸗

pfhone talamus vlulauit in illis.

PHꝛomurus.ri.ſpaciũ iuxta murũ.
Hꝛonus.na.nũ.iiĩ anterioꝛẽ ꝑtẽ flexꝰ. incli/
natuscuruus:ſubiectus: humilis.⁊ dĩa
pꝛo.⁊ no nas tracta metaphoꝛa a natãte ·
q;ꝛ caput in anteriorẽ ꝑtẽ ĩclinat.⁊ poſte/
rioꝛa eleuat.Hꝛonus etiã vꝛ obſequens ?
pꝛomptꝰ. Iñ pꝛonitas.tatji. pmptitudo

Paꝛopagineus nea. neu.i.ad ꝓpaginẽ ꝑti-

nens · vel de ꝓpagine exiſtens.
Nꝛopago.giniſ.fę. ge.i.linea· oꝛigo· extẽſio
flagellũ vit exteſũ ſub terra.⁊ coꝛ.pe.gtĩi.
NHꝛopaſſio.onis.fę.ge.dꝛ a p ⁊ paſſio.Et
di ꝓpaſſio qñ caro titillat viſo vulnere.
Sʒ paſſio qñ ille malus affectus erũpit
poſtea in effectũ Mñ dicit Hieronymus
in glo. Matth. ſup illud. Qui viderit
mulierẽ ad cõcupiſcedũ eã ⁊c. opaſſio
eſt ſubitus mor aĩ ſine deliberatione bo/
ni vel mali operis. Haſſio vo eſt affectio
deliberati aĩ ſi ſit locus ꝑficiendi. Atẽ nõ
qꝙᷓ paſſio ĩpoꝛtat ĩmutationẽ patiẽtj. Nõ
aũt ꝛ aliqͥd imutari ſimplicit᷑ q id qð ẽ
Pncipale ĩ ipſo ĩmutatũ ꝑmanetiõ ſim-/
plicit᷑loquedo qñ ratio ſi mutat᷑ a ſui eq/
tate ułęq̃litate·nõ dẽ paſſio.Eᷣ ppaſſio ·q̃i
ᷣ vel icepta paſſiouł ppaſſio qſi iꝑfecta

paſſio. Sʒ paſſio vꝛ cõſũmata paſſio ꝑ
Piꝛopatulus.la.lũ.i.valde patu/ (cõſenſu.
lus·in palam vuctus/coꝛam factus.
Pꝛopatruus.trui.frater pꝛoaui.

Pꝛopenſus.ſa.ſũ.i.extenſusdilatatus. Iñ

ꝓenſius aduerbiũquaſi extenſius.
Pꝛoperꝰ. ra.rũ.i.feſtinus: citus.⁊ dꝛ a ꝓpe.
Pꝛopes. dis.maſ.ge.ẽ funis qͥ pes veli alli/
gat᷑.quaſi ꝓpe pꝑedes.⁊ coꝛ.pe.gti.
Pꝛopheta.tę.quaſi pfatoꝛ/a ſdicẽdo futa
d.·a ꝓfoꝛ.faryqð ẽ pcul ab ĩtẽtiõe fariſcilʒ
aliud vꝑb ꝓferre. aliud coꝛde. Deldĩ a/p
cula phonos:qð eſt ſonus ·q̃i lõge ſuiſa
ꝓnũciãs. Iñ H ꝓphetiſſa.ſeę.vates fęmia ul
ipſa femia ꝓphetãs. Et ꝓpheticuſ. ca. cũ. Et

B2 H ꝓphetalis:ih̊ le. Et vt vicẽ ꝗſidoꝛus

etymo.? qͥs gẽtiles vates apellãt: hos
nni ꝓphetas vocant.q̃ſi fatoꝛes· q; ꝓcul
fant᷑a futa pdicãt.qͥ⁊ i veti teſtõ vidẽtes
appellebãt qꝛ videbãt ea ꝗq cęti nõ vide/
bãta ꝓſpiciebãt ꝗ ĩmyſtio abſcõdita erãt
Pꝛophetia.tię.ẽ pſciẽtia futuroꝝ.Itẽ ꝓphe

tia·ẽ reꝑ latẽtiũ ſᷣteritoꝝ/ułꝑñtiu.nuł futu

roꝝ ex dina iſpiratiõe manifeſtatio. Cuiꝰ
ſeptẽ ſũt gnã. NPꝛimũ genꝰ ꝓphetię dĩ ex/
taſis.qð ẽ mẽtis exceſſusſic vidit Netrꝰ
vas de celo ſũmiſſũ ĩ ſtupoꝛe mẽtjcũ varijſ
aĩalibo. vlci x? Secũdũ eſt viſio · ſiẽ Jla.
6e VPidi vñʒ ſedẽtẽ ſuꝑ ſoliũ excelſũ.Cer
tiũ gen ẽ ſõniũ/ſic Jacob ſubnixã in cęlo
ſcala doꝛmiẽs vidit Geñ.28: Quartũ ge
nusẽ ꝑ nubẽſicad Moyſẽ.⁊ ad Job pꝰ
plagã loqᷣt᷑ deus. De Moyſe hꝛ Exo. jo⸗
Deniã ad te ĩ caligie nubis vt audiat me
ſplus loquẽtẽ ad te.Quitũ gen ẽ vox de

cęlo · ſicad Ibꝛaã ſonuit dicẽs Geñ 222

Ne extẽdas manũ tuaʒ ſuꝑ pueꝝ.Et ad
Saulẽ vlct. ? Saule Saule qͥd me pſe/
q̃ris: Sextũ genꝰ ẽ accepta ꝑabola.ſicut
apud Salomonẽ i pnᷣbijs.Et apud SGa
laam cũ euocaret᷑ a Balach Nueri.24
Septimũ genus eſt repletio ſpũs ſancti
ſicut pene apud omnes ꝓphetas.
NPꝛopitiatoꝛiũ.toꝛij.loc ꝓpitiãdia dꝛ a ꝓpi
tioꝛ.ar.q̃i ꝓpitiatiõis oꝛaculũ.Et ſic dꝛ in
hiſtoꝛijs ſuꝑ Exo. Pꝛopitiatoꝛiũ erat ta
bula aurea eiuſdẽ lõgitudinis ⁊ latitudis
cuiꝰ⁊ arca.vt arcã tegẽ ſufficeret. De ſpiſ⸗
ſitudie vo eiꝰ nõ legit᷑. Hoc dicebat᷑ oꝛa/
culi.qꝛ dñs de illo reſpõſa vabat.Reſpõ
ſũ aũt dꝛ oꝛaculũ diuinũ:qꝛ oꝛantibꝰ dat᷑

Dicebat᷑ etia ꝓpitiatoꝛiũ.q; ex ide loquẽs

oñs ꝓpitiabat Pplo. uł qꝛ die ꝓpitiationis
dicebat gloꝛiam vñi ſꝑ ibi deſcẽdere. Ex

õä

vtraq; vo ꝑte oꝛaculiſcilʒ ĩ ouobo agut

ãterioꝛibo poſiti ſut duo cherubin aurei⸗

ꝓductiles· non ſcilx fuſiles̊ tunſionibus

malleoꝝ ꝓducti. In glo.aũt ad Hebᷣ. 9:
dꝛ. ꝙ dicebat᷑ ꝓpitiatoꝛiũ ſiue oꝛaculũ:q;
ibi apparebat agelus oñi loquẽs Moyſi
qñ oñs ꝓpitiaturus erat populo.

Piꝛopitius.tia.tiũ.i.bonꝰ.benignꝰ. miſeri/

(oꝛs· mitis ꝓſper placatusa dꝛa ꝓpe.
Pꝛopitiatio.onis.i.placatio.mĩa. dẽa p/
pitioꝛ. ar. Et ꝓpitiatoꝛi ria. riũ. Et ꝓpitia/

Pꝛopina.nę.fę.ge.locꝰ iux bal/ (r.ria.rin

nea publica vbi poſt lauacrũ a fame ⁊ ſiti
reficiũt hoies.Et dꝛ ſic q̃i ꝓpellẽs famẽeo
py h loe famẽ pellat. Et dicũt greci popi⸗

na:inde coꝛrupte nos dicim ꝓpina pꝛo
tali loco ſimplicit᷑. Cñ ꝓpina modo dicit

taberna ꝗlibet.eo ꝙ famẽ pellat. Iñ H ꝓpi
nula.lę.vimi. Et ꝓpino.nas.i.vinũ micẽ.
potũ admiſtrare. Iñ h̊ ꝓpinatoꝛ.tor.qui
potũ admiſtrat Oñ Duidius.Inde ꝓpi/
natoꝛ nimiũ qui vinũ ꝓpinat.

* *

Pꝛopinatoꝛiii.rij. domus vel locus vnde

ꝓinatur.vel vbi ꝓpinat.
Pꝛopinqneꝰ.nea.neũ.i ꝓpinquꝰ⁊ cõiunct᷑.
Pꝛopinqi.qua.quũ.i. iũctꝰvel ſᷣm locũ
ułſm ſanguinc. Iñ ꝓpinquitas.tatis.
Pꝛopinula.lę.dimi.iparua ꝓpin1na.

Pꝛopius.pia.piũ.i.ꝓpinqu⁊ cõiunctus.
Pꝛopola. le. l. p. dom vbi vẽdũt᷑ vnguẽta.
Poit etia ꝓ q̃libet domo vbi aliqͥd vedit᷑
DHPꝛopõtides vĩ illud mare ꝑ qð trãſijt Jo

ĩ ſpecie bouis.vel ꝑ qdð Jupit iſpecie tauri
detulit europã. Idẽæ alio noĩe vi boſpho

rus. Inuenit etiã pꝛo noĩe cnuſdã ſtellę.

NPꝛopoꝛtio.onis.fę.ge.i.ſiłłitudo.habitudo
cõꝑatio. Iñ h⁊ h ꝓpoꝛtionalis: h̊ le. Iñ
ꝓPpoꝛtionalit᷑ adu.⁊ H ꝓpoꝛtionalitas.tat.
Et differt a ppoꝛtiõe .qꝛ ꝓpoꝛtio ẽ habitu/⸗
do vniꝰ ad aliud. Sʒ ꝓpoꝛtionalitas plu
riũ habitudinũ int ſe cõꝑatio:ſm Hug..
Et nõ ꝙ loc a ꝓpoꝛtione bᷣm logicũ dil⸗
fert a loco a ſimili · q; in loco a ſili accipit᷑
ꝑatio ſᷣm ſilitudinẽ ihęrẽtiũ.vt ſicut ri/
ſibile ieſt hoĩ · ita 1 binnibile ineſt eqͥ. In
loco aũt a ꝓpoꝛtiõe nõ attẽdit᷑ ſic ſilitudo

inbeęrẽtiũ· ᷑̊ ↄꝑatio habitudinis vt ſicit

ſe habet nauta ad nauem/ſic ſe habet mgr

Pꝛopꝛius.pꝛia.pꝛiiũi.i.puatũ (ad ſcholas

ſuũ:qð alij nõ ꝑtinet·victũ ſic q̃i wꝛro p/
uati.i.ſepatu a coĩtate.uł dꝛ a ꝓpeq qd
pꝓpꝛiũ eſt· ꝓpe eſt Et cõꝑat᷑ ꝑ ſupletionẽ
magis:pꝛop:ius mag pꝛopꝛius pꝛopꝛijſ/
ſimus. Inde pꝛopꝛie mag pꝛopꝛie.ſime.

Dig
due
ſohs
big
N

N.
ie
uni
nerſi
moe
appn
Mapt
NN

lg
gn

grd

uunc.
nlal

W.

in

adũ. Et h pꝛietas.tat. Inuenit᷑ tñ ꝓpꝛioꝛ.
Vñ ad Ro.jʒ: ſᷣm vnã lraʒ.Nuũc ꝓpꝛioꝛ ẽ
nr̃a ſalus q; cũ credidimꝰ. Et nõ ꝙ pꝛiuʒ
ſim dialecticũ oĩ q̃druplicit. Ono modo
qð ĩeſt alicui ſpeciei.⁊ nõ oĩ.vt eẽ grãma/⸗
ticũ cõuenit tm hoĩ.⁊ non oĩ.2modo dꝛ

pꝛiũ qð ĩeſt oi· ſᷣ nõ ſoli.vt eſſe bixedem

cõuenit oĩ hoĩ ⁊ nõ ſoli.ʒꝰ modo dꝛ pꝛiũ
qð ĩeſt on ſoli⁊ nõ ſꝑ.vt caneſcere ieſt oĩ
hoĩ ſoli.łᷣ nõ ſꝑ:qꝛ nõ niſi ĩ ſenectute.ꝗ

modo dꝛ ꝓpꝛiũ qð appellat ꝓpꝛie ꝓpꝛiuʒ:2

ꝛiiũ ꝑ ſe ictũ · qð ieſt on ſoli⁊ ſemꝑ.vt
riſibile ĩeſt oĩ hoĩ ⁊ ſoli ⁊ ſp. Nõ tñ hõ dẽ

riſibilis ꝙ actu rideatᷣ qꝛ apt nat ẽad

ridẽdũ. Et h̊ qrto modo dꝛ ꝓpꝛiũqð ap/

pellat᷑ vnũ de qnq; pᷣdicabinbo. Et diffi/
nit ſic ab MTriſtotele: Pꝛopꝛiũ eſt qð ſoli

ineſt cõuerſim pdicat᷑ de re.i.ſcie.⁊ nõ
iĩdicat qͥd ẽ eſſe.vt riſibile ẽ ꝓpꝛiũ hoĩs:q;
cõuerſim pᷣdicat᷑ de ipſo: Nã oĩs homo ẽ
riſibilis.⁊ omne riſibile eſt homo.
Pꝛopudiũ.dij.ſſcurrilis locus. .
Pꝛopudioſus.ſa,/ſũ.i.ignominioſuſiiurio/⸗
ſusturpisĩpudibũdus:ĩuerecãdusim/
pudensirreuerensinfrontuoſus.
Pꝛopugnaculũ.l.dẽ a ꝓpugno.gnas.Et
dicut᷑ ꝓpugnacula pinnę muroꝝ ſiue ſũ/
mę partes:qꝛ ex bis pugnat.
Pꝛoꝛa.rę.fę.ge.eſt anterioꝛ pars nauis.

Pꝛoꝛeta.tęjmalſ.ge.qͥ in pꝛoꝛa.i.in pncipio

nauis moꝛat᷑ vt maioꝛ qͥ hoꝛtat᷑ ſocios · ul

gubernatoꝛ. QNã ĩ Jona vbi Hieronymꝰ

gubernatoꝛẽ ſeptuagĩta pꝛoꝛetã ĩterpᷣtati

Pꝛoſus.ſa.ſũ.i.longus.⁊ ꝓductus⸗ (ſunt.

pꝛolixus.⁊ dicit᷑ a pꝛoſon. S
Pꝛoſa.ſę.oꝛatio ꝓducta.⁊ a lege metri ſo/

luta/z oꝛ a pꝛoſon.q̃i a ꝓlixitate vᷣboꝝ ·qꝛ

nõ coartat᷑ nũero pedũ ułſyllabaꝝ· ſed in
lõgũ ꝓ volütate ꝓducit᷑. Hł pſa dꝛ q̃ip/
fuſa.ulł q̃ſi rua:q; ꝓruit ſpacioſe ⁊ excur-/
rit· nullo termino ſibi pfixo ułpfinito. Iñ
pꝛoſula.lę.dimi.i.pua pſa.⁊ ꝓſaic.ca.cũ.
NPꝛoſapia.piea h̊ pꝛoſapies.piei.i.pꝛoge/
nies generatio.⁊ dẽ a pꝛoſipo.pas.quia
pꝛocul ſipat᷑ ſpargit᷑ vſq; in poſteros.
Pꝛoſcęniũ.nij.i.locus añ ſcena vbi ludebãt
vel ſacriſicabãt.· bm Hug.. Pap. vo diẽ:

Pꝛoſcęnia pulpita ſũt añ ſcenã vbiludi/

cx exercebant᷑ theatrales luiil.
Pꝛoſcriptio· eſt aduſus abſentẽ iudicialis

ꝓnũciatio vt impoſterũ ꝓcul agat.i.ma/

neat ab imꝑio. Et talis cõtra quẽ fit pꝛo/

nũciatio talis.⁊ cuius bona palam ⁊ aꝑte

ſcribunt᷑· oicit᷑ pꝛoſcriptus.

Pꝛoſectũ.cti.i.extũ.⁊ dĩ a pꝛoſeco.cas.

Pꝛoſelitus.ti. eſt aduena circũciſus qui

miſcebat pplo dei. ⁊ ẽ grecuũ. N aũt vicit
ꝛoſelitus ·qᷓi ꝓcul a ſolo ſit.etymologia
eſt. Coĩter aũt vicũt᷑ pꝛoſeliti de gentibꝰ
ad ritũ iudęoꝝ cõuerſi: coꝛ.pent.
Pꝛoſeneta.tę.ẽ ꝑanymphꝰ.i.media pꝑſona
ꝑ quã aliqs cõtract celebꝛãdꝰaut ieũdus
pꝓcurat᷑.⁊ talis ꝓcuratoꝛ ĩ ſpõſalibo vꝛ ꝑa/
nymphꝰ.qͥ exploꝛat voluntatẽ hoiuʒ· qᷣ
cn qbꝰ velint cõtrahere: ꝗ ſit facultas cõ/
trahentiũ vel cõtrahere volentiũ · cuiꝰ re⸗
muneratio vel merces d pꝛoſeneticũ.Et
cõſiſtit officiũ eiꝰ circa amicitias cõplen/
Das. circa aſſeſſoꝛes ↄgrẽdos oꝛdiarijs
iudicibo.vide.c.j.de hᷣ ĩ glo.ij.S teſti.li.vj

Pꝛoſequiũ.quij.i.ſeruitiu.⁊ vꝛ a pꝛoſeqͥr.

Pꝛoſerpina.nę.filia cereryſcils luna.ułipſa
ceres.ułtra dẽ a ꝓſerpo.pis.q crcanoſ
ſerpit.Et ẽ luna vicinioꝛ nobis ⁊ inferioꝛ
oĩbo planet..Oñ qͥdã. Inferioꝛ reliqͥs eſt
luna planeta planetiſ.Del ꝓſerpina filia
cerer dẽ ſemẽ ułſegeseo ꝙ ꝓcul ſerpat a
tra creſcẽdo. Et coꝛ.pe. Oñ Nirgili enei.
6 Hec ſibi pulcra ſuũ ferri ꝓſerpina mu/
Pꝛoſeuca.cę.dꝛ domꝰ paupeꝑ ⁊ mẽ/ nus.
dicoꝝ·ĩ q̃ elemoſynaſpetũt: oꝛ a ꝓſeucõ
grece · q; latine dꝛ oꝛare ⁊ depcari. Item
pꝛoſeuca dẽ oꝛatio vel depcatio. Iñ pꝛo/
ſeuticus.ca.cũ.i.depᷣcatoꝛius. Iñ pꝛoſeu/
tice.i.hũiliatiue.⁊ depcatoꝛiea depcatiue
Pꝛoſcius.cia.ciũ.⁊ pſiciuꝰ.ciua.ciuũ.qᷣcqͥ d
ſupꝑfluitatj abſciditð qlibet matia ·qdð alit
ꝛ ſucciſiuꝰ.ua.uũ.⁊ ſuccidane.nea.neü.?⁊
iciſiuꝰ.ua.uũ.Et põt vici ſbᷣſtãtiue. ꝓſi⸗
ciũ.cij.uł pſiciuũ.ui.uł ſucciſiuũ · uł iciſiuũ
qð ita ſuꝑfluũ abſcidit᷑ de aliq̃ materia.
Pꝛoſici.ci.dꝛ pᷣma ꝑs extoꝝ.⁊ d a pꝛoſe/
co. cas.vel potiꝰ pꝛoſicũ dꝛ a pꝛosqð eſt
ad icos· qð eſt ſignu ułimago. Iñ pꝛo/
ſicũ · quaſi adimaginatio vel ſignu.

Pꝛoſimetric ca. cũ.i.cõſtãs ex ꝓſa⁊ metro.

Pꝛoſintũ.ti.dĩ funiſ q̃ nauis alligat᷑ ĩ litoꝛe
ad palũ. vĩ a pꝛoſon·qð eſt longũ/eo ꝙ
longus ſit. M
NPꝛoſocer.dĩ mariti auus:DHꝛoſocꝰ Evxor
Pꝛoſodia.dię.fę.ge.i.accenti dꝛ a (auia
pꝛos:qð eſt ad.? oda cantus.
Pꝛoſon gręce· latine vꝛ lõgu/pꝛolixũ·pꝛo/
uctũ · vel rectũ.⁊ acuit᷑ in ſie.
Piꝛoſopõ gręce· pſona vꝛ latie· q̃ſi ad faciẽ.
Et nõ ꝙ R̊ nomẽ ꝑſona ſigt ſubſtãtiã ꝑti⸗
cularẽq ſonat in dignitatẽ. Et ſilr ꝓſopa
xel ꝓſopon apud gręcos. Et ideo ꝑſona

—

non eſt niſi in natura intellectuali. Et hm
Boetiũ ſũptũ eſt nomẽ ꝑſonęa ꝑſonãdo

eo ꝙ in tragędijs ⁊ comędijs recitatoꝛes
ſibi conebat quãd laruã ad reßſentãdũ
illud cuiꝰ geſta narrabãt decãtando. Et
inde eſt etiã ꝙ tractũ ẽ in vſu vt qolibet
idiuiduũ hoĩs ð q põt talis narratio fieri
ꝑſona vicat᷑.Et ex hoc etiã dĩ ꝓſopon in
greco · a pꝛo qð eſt in.⁊ ſopos · qð eſt fa/
ciesq; hmõi laruas ãte facies ponebãt.

Pꝛoſo popęia fit qñ res fingit᷑ loqui ꝗq loꝗq
nõ põt ·vel qñ ſermo virigit᷑ ad rem ꝗqnõ

ꝑcipit.⁊ dẽ a pꝛoſopon.qð eſt ꝑſona:et
peo · qd eſt fingo · qſi fictio pſonę loquẽi
Vl fingentis loqͥ vel ꝑcipietis.vt Cerra
loquit᷑ fontib ⁊ maridꝰ. DHel Ego terra
calcoꝛ ab hoĩbus.vl Rudite cęli ꝗ loqͥr.

NPꝛoſper.ra.rũ.dicit᷑ fauſtus:ſecundusfelix

Inde ꝓſpꝑitas.tat..i.ſuceſſus:vel fęlicitas
Pꝛoſtibulũ.li.neu.ge.i.lupanar·domꝰ me/
retricũ: dĩ a pſto.ſtas.ibi eni meretrices
ꝓſtant.i.pꝛo pᷣcio ſtant: meretricãt᷑. Hel
dꝛ ꝓſtibulũ:a ꝓſternẽdoeo ꝙ pꝰludos
pactos ibi meretrices ꝓſternat. Del dꝛa
ꝓſtituo.tuis.qð eſt ꝓ pᷣcio ſtatuere:ꝓpo/
nere.qꝛ meretrices ꝓ pᷣcio ſe ſtatuũt.
NHꝛoſtibula.lę.pe.coꝛ.i.meretrix: dꝛ a ꝓſti/
tuo.tuis. Onde Hieronym. Inter vir⸗
ginem ⁊ pꝛoſtibulam.
Pꝛotectoꝛ.tor..eſt qͥ ſtat armatus cũ pꝛin/
cipe. Oñ Oliuius ⁊ Belliſanus erant do/
meſtici ꝓtectoꝛes Juſtiniani ·pᷣm ccur.
NPꝛoteruus.ua.uũ.i.cudelis.valde fribiliſ
dĩa pꝛo vel pꝛoſ.⁊ toꝛuus. Iñ pꝛoterue
adũ.Et ꝓteruia.uię.i.crudelitas.vel terri-
bilitas. Et hec pꝛoteruitas.tat. Dnde in
gręciſmo vꝛ. Impꝛobus eſt aliqͥs verbis
factiſq; pꝛoteruus.
Piotheſeoſpalange quędaʒ ſigura eſt. fit
qñ vna ppoſitio wit᷑ p alia. vt Nccepit
eũ in vlnas ſuas.i.inter vlnas ſuas.Ro⸗/
gant ſuꝑ Pꝛiamo.i.de Hꝛiamo.⁊ dĩ a ꝓp/
theſeos · qð eſt ꝑpoſitio.⁊ palange· qð ẽ
trãſmutatio/qᷓi poſitionis trãſmutatio.
NPꝛotheſis · ẽ ꝗqdã ſigura.⁊ ẽ appoſitio qdã
ad pncipiũ dictionis litterę vel ſyllabe.
vt gnato ꝓ nato.⁊ tetulit pꝛo tulit · ſic enĩ
dicebãt antiqͥa di a pꝛotos: theſis.

Pꝛotociũ.cij.i.xenodociuʒ.⁊ dia pꝛotos

quod eſt ptimm.
NPꝛotocollu.li eſt abbꝛeuiata ſcriptura de
glih tracta ateq; charta fiat: dꝛ a ꝓtos
qð eſt Pmũa collũ:qꝛ in collis chartan
loco fiebat talis ſcriptura⸗ poſtea babe/

bat ꝓ exemplan. Eadẽ: ſceda dicitur.
Pꝛotologia.i.ſubtilis locutio qñ res ſin/

gulę minutatim pꝛoferunt᷑. pm Papiam.

NPꝛotomartyr.tyris.i.pꝛimus martyr.ſicut

Habel in vteri teſtamẽto.⁊ Stephanꝰ

inouo.⁊ dꝛ a pꝛotosqð ẽ pᷣmꝰa martyr.
Pꝛotoplaſtus. ſti.i.pᷣmꝰ foꝛmat vt Ildã.
1 di a pꝛotos · qð eſt pᷣmꝰ.⁊ plaſtus.Dñ
in hymno. De parẽtis pꝛotoplaſti frau
de factoꝛ condolens ?c.
Pꝛotos.i.pmus.⁊ accentuat᷑ in fine.
Pꝛo tribunali.i.in tribunali:pꝛotheſeoſpa/
lange i. ppoſitio pꝛo ppoſitione. DPel ꝓ
tribunali.i.ad tribunal. Del ꝓ tribunalu.i

ꝓ iudicio dãdo ĩ tribunali.i.in ſede iudi/

Pꝛot᷑.ta.tũ.i.pmꝰ di a pꝛotos. (ciaria.
ꝛ0uectus.cta. ctũ.i.pꝛocul vel ante vect
pꝛomot᷑ꝰ· ſublimat auctꝰ.cumulatꝰ. Dñ
pꝛouecta ętas oꝛ annis aucta cumulata.
Pꝛouentus.tus.tui.i.abũdantia.⁊ dicit᷑ a
pꝛouenio.nis. Itẽ Pꝛouẽt·caſus.bonus
euẽtusſoꝛs·fructꝰ pꝛoſperitasbm Paß.
Pꝛouerbiũ.bij.neu.ge.i.ſilitudo.parabola
vbi aliud di.⁊ aliud intelligiturq̃ſi poſt
verbü poſitu.vel q̃ſi ꝓbũ pꝛo alio. Iñ h
ꝓuerbiolũ.li.dimi.i.puũ ꝓpuᷣbiũ.Et h⁊ H
pꝓuͤbialis. le. Pap. vo vic: Noubia
ſunt aliud habentia in medulla. aliud in
ſuꝑficie pollicentia.
Pꝛouerbioꝝ libꝛũ edidit Salomon. Vñ
dicit Yſidoꝛꝰ etymo.õ? Salomon filius
Dauid regis iſrael.iuxta nũerũ vocabu/
loꝝ ſuoꝝ· tria voluia edidit. Hoꝝ pꝛimꝰ
maſloth hebꝛei · greci pabolas· latini pꝛo/
uͦbia vocãt · eo e in ipſo ſbᷣ cõꝑata ſilitu/
dine. figuras vᷣboꝝ ⁊ imagines veritatis
oſtẽderit· Ipſam auteʒ veritatẽ ad intel/
ſigendam legentibus reſeruauitt.
Pꝛonideétia.tię.fę ge. bm Boetiũ in. 4 de
ſolatiõe· ẽ ipſa dina ratio in ſümo oĩuʒ
znair ↄſtituta:q cũcta diſponith qð tu
iuſtiſſimũ? ęqͥ buãtiſſimũ putas oĩa ſciẽti
puidetię viuſũ videt᷑ qcqd citra ſpem vi/
deas geri. Aebo qͥdẽ rectus oꝛdo cẽ.Opi/
nioni vo tuę ꝑũᷣſa confuſio.Et in.? libꝛo
idẽ dic. Quis poſtulat vt neceſſaria fiãt
ꝗ a dino luie illuſtrant᷑: cũ nec hoĩes ne/
ceſſaria facit eſſe ꝗͥ videãt᷑dina pᷣnotio
natura reꝝ ꝓpꝛietatẽq; nõ mutat:manet
ſtemerata moꝛtalibo arbitrij libertas. Itẽ
pꝛouidẽtia ſumit᷑ etiã pꝛo quadã cura et
ſollicitudine rerũ tẽpoꝛaliũ in futurũi.
Pꝛouincia.cię ẽ a ꝓ vel ꝓcula victus· q̃ſi
pꝓpcuil poſita⁊ deuicta. Cü eniz romani oli

Apo
lir
1tibut
binn
ſegooni
cipnu
cuſumi
ſgelee
Mpeo

Ponats⸗

„ 1

glut
thipe
unpon
polſk

eniſpe
duG
gſcht
ſangun
poſeun
nt
poiti
hoͤd
ennon

bec
Puden
äſpe⸗
dock.
Gſi⸗
berpn
wyr⸗
Puden
DPrime
tipon
guse
lisz
Puuna
pun.
hien
funs
fn
wige
Crp
e
Prun
lkon
R
M
Erp
prun
Pun

”M *

vincẽdo totũ oꝛbẽ in ius ſuũ redigerent
ꝓcul poſitas regiones ꝓuincias appella/
uerũt · Nꝛouicia etiã dꝛ regio ſubiugata.
tributaria facta. Iñ h̊ ⁊ B ꝓuĩcialis.⁊ B
le.ietributari Nꝛouicia etia dicit᷑ cõfiniũ
regionuʒ. Et puicia ſigt celeriter adubiũ.
Et ꝓuĩcia.i.puidẽtia⸗ officiũ.vt Ex puĩ/
cia factũ eſt.i.ex officio. Itẽ hęc ꝓuĩcia dĩ
regio ſpecialiter. vñ comes ꝓuincię dicit᷑.
Inde pꝛouiĩcialis lis.⁊ Hᷣ le.gentile nomẽ.
Pꝛouidus.va.ũ.dꝛ a puideo.des.Et eſt
ꝓuidus qͥ pꝛouidet. ꝛouiſus cui puidet
Et ꝑ cõpoſitioneʒ Jmpꝛouidus.da.dũ.
Et impꝛouiſus.ſa.ſũ.Et puidus coꝛ.vi.Et
pꝛouiſus pꝛoducit vi.
Pꝛoximus.ma.mũ.ẽ ſuꝑlatiuũ de ꝓpe.Dẽ
eni ꝓpe ꝓpioꝛ ꝓximus. Iñ ꝓpe prꝰxime.
adu. Et hec pꝛoximitas.tat. Ite pꝛoximꝰ
qñq; accipit᷑ p cognato · vel ꝓpinqͥ ui ſᷣm
ſanguinẽ ul ſm locũ.⁊ ſᷣm hoc habet vim
poſitiui.⁊ cõꝑpatur pꝛoximus pꝛoximioꝛ.

caret ſuplatiuo. In.? ant ſniaꝑ dĩ. Mic

notãdũ eſt pꝛoximũ vici diuerſis modis
ſcilʒ cõditione pꝛimę natiuitatis· ſpe con/
uerſationis. ꝓpinqtate cognationis · rõne
beneficij exhibitionis.
PHꝛudens.dent.oĩs ge. dĩ a poꝛro ⁊ vidẽs
qᷓi poꝛro.i.longe vidẽs futura/perit᷑ · vſu
doctꝰ.callidꝰ.exercitatiõe artis iſtructus.
cõſideratus:facũdusqͥ facile fari põt.Iñ
bec pꝛudẽtia.tię.virtus cardinalis· ſcilicʒ
bonaꝝ⁊ malaꝝ rerũ vtrarũq; diſcretio.
NHꝛudęetiũcula.lę.i.parua pꝛudentia.
Pꝛuina.nę.fę.ge.frigus vel gelu matutini

tẽpoꝛis.⁊ dĩ a pyr·qꝛ vrit ſic ignis.Fri/

gus enĩ ſicut caloꝛ vrit. S h ⁊ B pꝛuina/
lis ⁊ hoc le.⁊ pꝛuinoſus.ſa.ſũ. pd.pe.
PHꝛuna.nę.eſt carbo viuus.Et vu ardet dĩ
pꝛuna ·a pereundo· vel a pyr. Sʒ vũ exti/
cta fuerit: dĩ carbo/eo ꝙ; careat flãma. Iñ
pꝛunalis.lis hoc lea pꝛunoſus,.ſa.ſũ.Itẽ

pꝛunus.ni.ꝗdã arboꝛ:cuius fructus rubet

vt ignis. Iñ hoc pꝛunũ.ni.fructus eiꝰ.Et
hoc pꝛunetũ.ti.locus vbi pꝛuni creſcunt.

Et pꝛuneus.nea.neũ.Et pꝛodu.pꝛu.NDñ.

Ille calet pꝛuna:fert pꝛunꝰ dulcia pꝛuna.
Pꝛurigo.ginis.dꝛ ardoꝛ ⁊ aduſtio carnis
uł auriũcogẽs ad ſcalpẽdũ. Itẽ pꝛurigo
dẽ ipſa ſcabies ꝗ pꝛuritũ cõfert ⁊ ardoꝛẽ.
Pñ ꝛ pꝛurigo·q̃i ꝑurigoi.puſtionem
agẽs. Iñ pꝛuriginoſus.ſa.ſũ.i.ſcabioſus.

Et pꝛuridus.da.oũ.in eodẽ ſenſu · ſcilicʒ

pꝛuritu ſcabie plenus.Et ꝓdu.u.ante. r.
NHꝛuritus.tus.tuiidem eſt quod pꝛurigo.

Pante B

Plſalma.matis. vel hęc pſalma.mę.i.pſal/

mus.⁊ cõponit᷑ diapſalma.

Pſalmodia. dię.cantus pſalmi. ⁊ dicitur a
pſalmus.⁊ oda.Sʒ pſalmodesin veſica

greneę ſunt · ꝗᷓ ex indigeſtione ciboꝝ naſcũt᷑

Pſalmographus. ꝓhi.pe.coꝛ.i.deſcriptoꝛ
pſalmoꝛũ. Inde h̊ pſalmographia. phię
i. deſcriptio pſalmoꝝn.
Plſalmus.mi.aa pſalteriũ·q; ad pſalte/
riũ cantabat᷑. Iñ hic⁊ hęc pſalmiſta.ſtę.qͥ
pſalmos cantat vel componit.
Hſalteriũ.terij.quoddã inſtrumẽtũ muſi/
cũ.⁊ dĩ a pſallo lis.q; eo pſallebant ⁊ cã/
tabant᷑ pſalmi. Inde pſalteriũ dicit᷑ vbi
pſalmi cõtinentur. Item pſalteriũ gręce·

hebꝛaice nablũlatine oꝛganũ dicit᷑.

Pſaltes pſalteoꝛ peritus in cithara vel oꝛ/
gano Mnde.j.Maralipo.25? Quattuoꝛ
milia ianitoꝛes.⁊ totidẽ pſalte canentes
oño in oꝛganis.Del pm Hapᷣ. Oſaltes.i
pſallẽs. Et vt ſcribit in hiſtoꝛijs.Cradũt
phᷣi ꝙ armonia letũ reddat letioꝛẽ⁊ triſtẽ
triſtioꝛẽ. Et ut dicũt mathematici.Multi
vęmones armoniã ferre nõ poſſũta qñe;
nulli. VHñ etiã.j. Aeg.jõ d ſpũs oñi
malus recedebat a Saulqñ Dauid coꝛã
eo pſallebat in cithara.
Pſeudo gręcelatine dꝛ decipiẽs ułfalſus
Iñ pſeudomenꝰ.i.fallax. Et pſeudolꝰ.la.
lu.i.fallaxfalſus.decipiẽs.ułpſeudolꝰ dꝛ
falſus ſeruꝰ malusa pſeudo:qð ẽ falſus
7 dulos qð eſt ſeruus.Et cõponit᷑ pſeu/
doapłs.i.falſus aplłus.Dſeudo phᷣa.i.fal
ſus ꝓphᷣa Hnde pod. 6 Midi de oꝛe
pſeudoꝓphᷣe exire ſpũs tres imũdos.Et
pfſeudochꝛiſtian.i. falſus ⁊ decipiẽs chꝛi⸗
ſtianus. ſeudographꝰ.i.falſus ſcriptoꝛ
Et ſic in ſilibꝰ põt eſſe cõpoſitio uł appo/
ſitio. Et eſt pſeudo ĩdeclinabile ĩ vtroq;
numero.⁊ oĩs ge.ᷣm Hug.
SPſychomachia. chig.eſt virtutũ vitioꝛũq;
pugna · quę fit in ala.⁊ dĩ a pſychi:quod
eſt aia machia pugna/quaſi pugna aię.
Pſitacus.ci.qdã auis ꝗ in indi? litoꝛibus
gignit · coloꝛe viridi · toꝛ’quẽ habens pu/
niceũ circa collũ: grandi lingua. cęteris
guibus latioꝛe. vñ ⁊ articulata vba exp/
mit · ita ut ſi eã nõ videas/hoĩeʒ loqui pu/
tes· ſᷣ ex natura ſalutat: dicit chere· qð ẽ
aue · B cętera verba dicit inſtructione. Oñ
quidã ſub ꝑſona pſitaci vicit. Pſitacus
a vobis alioꝛuʒ noĩa viſco. Hoc per me
vidici dicere cęſar aue.

SPtolemei dicuntur reges ęgypti ſicut ro⸗
mani impatoꝛes ceſares apellant.
Ptiſana.nę.fę.ge.eſt ſuccus hoꝛdei/uł pul/

mẽtũ inde factũ. Del ptiſane vicũt grece
AApꝛie fieni ſolent in pyla.qñ G̊ ptiſana o·⸗

nin rij. vas fictile in qͥ coquit᷑ ptiſana. Et
ptiſanariꝰ.ria.riũ.ᷣm Mug. Dapias.vᷣo

vic: Ptiſanę ex diuſis pigmẽtj fiũt⁊ liq/

ribus. Mas qͥdã faciũt de hoꝛdeo quodĩ

yla decoꝛticat.Et ſcribit᷑ ſm eum ꝑ.p.in

ma ſyllaba. Glo. vic.2. Reg.j7? Quaſi
ſiccãſ ptiſanas.Htiſana dꝛ hoꝛdeũ ſiccatũ
pylo tũſũ · decoꝛticatũa fit inde cibo aptꝰ
carẽtibꝰ dentibꝰ. Oñ quidã.Coꝛtice nu/⸗
dato ptiſanas nempe hoꝛdea dicas.
Phthongus.gi.i.ſonus. Iñ diphthõgus
i. dualis ſonus.

Ptotos.i.caſus. Inde ꝑ compoſitionem

polyptoton:monoptotus.

P ante B

PHuber · coĩs ge. vel pubes · vel pubis · gtõ
huius puber.i.puer pubẽ iam habẽs vel
emittens . ſcillicʒ qͥ iam generare põt. Hic
vir incipit eſſea qᷓ̃ttuoꝛdecĩ ãnis. ſᷣ fęmia
incipit eſſe viri potens ab ãnis duodeci
Et ita volũt qͥda puberẽ ex ãnis dici/ſcilʒ
qui quattuoꝛded ãnos expleuerit·q;uis
tardiſſime pubeſcat. Sʒ certũ eſt puberẽ

eẽ qͥ ex habitu coꝛporl pubertatẽ oſtẽdit

⁊ generare iam poſſit.vñ⁊ puber·a pube
i. a pudendis coꝛpoꝛis/quia hęcloca tunc
pꝛimitus lanuginem ducũt.
Puberculus.li.maſ.ge.⁊ hęc pubercula.lę.
dimi.ſcilʒ adoleſcẽtulus adoleſcẽtula.
Pubertas.tat:eſt collectio pubeꝝ· vel etas
deſfinita q̃ttuoꝛdeci qnis. vel q̃ puer pu/
Pubes. bis.ętas pueri iã q̃ttuoꝛ/ (beſcit.
dedci annoꝝ. Et pubes.i. collectio taliũ iu/
uenũ ꝓpꝛie.Et pubes.i.pꝛima barba.ſcilʒ
lanugo. ꝓpꝛie pars inferioꝛ · ſcilʒ pecten.
VHBñ vꝛ pubes ·quaſi nubes pudendoꝝ.
Pubeta.tę.⁊ pubeda.vę.in eodem ſenſu.i.

adoleſcens:puer.⁊ dẽ ſicq̃ſi pubi datus.

PHublicanus.na.nũ.dꝛ a publicus.Et pu⸗
blicani dicebant᷑ cõductoꝛes vctigaliuʒ
fiſci· ulreꝝ publicaꝑꝝſiue qͥ vectigalia pu/
blica exigũt.ułqͥ ꝑ ſecularia publica ne/
gocia lucra ſectat᷑.vñ dicti ſũt hm Mug
Del ſᷣm HBedã. ublicanus dꝛ qͥ amiſſo
pudoꝛe·publice peccat· wel qͥ vectigalia.i.
tributa publice exigit. Glo. aũt ſuꝑ illud
Matth. F Mõne publicani h̊ faciunt · ſic
dicit Publicani exactoꝛes romanoꝛũq̃s

iudei ſic vocant. q; de republica cunã ge⸗

rebãt. DPicũt etiã nomẽ traxiſſe a Publio

romano rege:qui pꝛimus eos oꝛdinauit.
Scdm xo Remigiũ publicani dicebãt᷑
miſtri Herodis ↄſtituti ⁊. Publio roma
no regead exgienda vectigalia. ſiue qui

publica negocia exercebãt.⁊ ꝑ fraudes.

⁊ ꝑiuria.iniuſta lucra ſibi accumulabant.

Publicaria · dicũt ea ꝗ ob aliq delictuũ ſic
enoꝛme in publicũ ęrariũ deuoluũt᷑.⁊ide

dicit᷑ publicatio bonoꝝ.

Dublica iudiciaſũt dicta q̃ſi populica.q;

cuilibet de pplo ꝑmiſſa eſt eoꝝ ꝓſecutio.

Publicũ ius eſt/ꝙ pꝛincipaliter ſpectat ad

publicam vtilitatem.

Publicus. ca. c. i. cois. Sʒ ppꝛie cõe eſtqd

ꝑtinet ad oẽs hoĩes eiuſdèe ciuitatis. DHu/
blich H qð ad oẽs generaliter. Et oꝛ pu⸗
blicus a DHublio. Publius enĩ fuit q dam
qui rẽ ſuam pᷣ loco cõem fecit? publicam.
Pudens.dentis.i.verecundusſᷣ pudens
opinionẽ verã: falſam metuit. Sʒ vere⸗
cundus non niſi veram.

Pudẽda.i.genitalia·ab eo ꝙ pudeat illoꝝꝑ

Vl a pube dicta · hm Hapiam.
NPudicus.ca. cũ.i.caſtꝰ. ⁊ dꝛ a pudoꝛ quaſi
pudoꝛis cuſtos: vel amic. Iñ pudicicia.
cię.i.integritas:vel caſtitas. Differunt tñ
in hoc.q; caſtitas eſt virtᷣ mot᷑ libidinis
domãsa cius ſigꝗ abhoꝛrẽs.Sʒ pudicicia
eſt virtus motũ libidinis domãs.ſ̊ eius
ſigna nõ abhoꝛrens. Signa aũt eius ſunt

geſtus coꝛpoꝛis· vox blanda/accurate oꝛ⸗/
nari. Hñ virgines caſtas dicimꝰ. Ma⸗.

tronas aũt pudicas. Et ꝓduc̃.di.pudic.
Vnde Duidius epi.Ille tñ pietate mea

—

a menſa·de lecto ſurge pudicus.

Pudoꝛ.dor.ẽ verecũdia ex aliqͥ caſu inata
ꝗ nõ auferẽs memoꝛiãlinguã ipedit.Et ẽ

coꝛpon. ſicut pudicicia mẽtis. Iñ pudo/

roſus.ſa.ſũ. Et pudoꝛꝰ. ra.rũ.ĩ eodẽ ſenſu.
i.pudoꝛe plenus Et coꝛ.pu. Hñ. Poꝛcoꝝ

ſiliquis pudoꝛ eſt inhiare fauillis.

Pudoꝛatus.ta.tũ.i.pudoꝛe ſuffuſus.⁊ dĩ
a pudoꝛ. Et cõponitexpudoꝛat.i.extra
pudoꝛẽ poſitus:impudẽs.Et impudoꝛa/

tus.ta.tũ.in eodem ſenſu.

Puer.ri.di a pus puris:qð eſt cuſtodia:qꝛ
in pure.i.in cuſtodia tenet᷑. NHel vc No⸗

nio marcello placet·puer dꝛ a punio.nis
qꝛ pueri verberibꝰ ſolent puniri ⁊ coerce/

ni. Del puer dia puritate vel a paruitate
⁊ piloꝛũ ⁊ aliarũ reri.Et notãdũ ꝙ tribo

pcibuſq; pudicis. Item qͥdaʒ. Sobꝛius

aaig,
eidc
ii

doe
hiaß
thuude
bn
DAiſ
liͤtai

Dulcn
Nant
ntat

1

rns
nb
nifnien
7pehlin.
Suen
Gm

tlloer

ocun
Pocau.
Neni
Eelban
oudn
noban
eigl
Cnteo,
dpol
peunrn
,

ſſpudo⸗
Ceſent.
Pot

8
Plns,71
in

ſwr4
o⸗
no N
7(el
pomuit
lign

an
lEti

modis vicitur puer. Matiuitate ſeilʒ· vt
Puer natus eſt nobis.Ctate·vt nouẽnis
decẽnis. Obſequio-ut fidei puritate. Oñ
ſis ad DHieremiã:uer meus es tu noli
timere. Itẽ nõ ꝙ antiqͥ vicebat.h̊ puerus
pueri.⁊ h̊ ⁊ hec puer pueri.Et a puer dĩ
H puera.i.puella.Et h̊ puerulus.⁊ h̊ pu/

erculus.li.dimi.Et hęc puerula.lęa puer⸗

cula.lę.vimi.ſũt ſimilit. Et hic ⁊ B pueril.
⁊ le.penł ꝓd. Iñ puerilit adua h̊ pueri/
litas. Itẽ a puer dꝛ hic puellus.li.vimi.
Iñ h̊ puellulus ſimilit᷑ dimi.Et h̊ puella.
Thic puellulaoĩa dimi. Itẽ a puellus dẽ
bec puella.⁊ hic ⁊ H puellara h̊ re.⁊ hinc
puellariter adũ.⁊ hęc puellaritas.tatj. Et
nõ ꝙ puellus.⁊ puera nõ ſũt in frequenti
vſunec puerus liq; ab eo vimi.ſit in fre/
quẽti vſu·ſcilʒ puerulꝰ.pe.coꝛ.Mã a puer
dꝛ puerculus: a puer puerulus ppe dẽ.
Puericia.cię.fę.ge.vr ſecuda ętas.⁊ dicit᷑ a
puer.q̃ſi pura.⁊ nõ ad gignendũ apta.⁊
vurat a ſeptimo/vſq; ad q̃rtũdecimũ an
nu. Sʒ pubertaſẽ ętas adulta ꝗ iã gignẽ

põt. ⁊ incipit a quartodecimo anno.

Puerpera.ᷣrę.fę.ge.qͥ puerũ uł puerã parit.

Et ꝓpꝛie puerpera dꝛ in pᷣ partu. Et inde
dã h̊ puerperii.rij.partus pueri ułpuerę

ꝓpꝛie pᷣmus.Del puerperiũ dicit᷑ locus
in quo puer cõcipit᷑ moꝛat᷑ ĩ vtero ma⸗
tris vſq; ad partũ·ſᷣm Ilug. Oapias vo
Dicit.:Huerperiũ pꝛimus partus· ul puer
in vtero foꝛmatus.⁊ coꝛ.ꝑ.puerpera.

Pugil. gilis. mal.ge.qui certat pugnis.

Pugillatoꝛ.tor.i.pugnatoꝛ:pugil/ᷣ pugil
ex ꝓpꝛia foꝛtitudine. Pugillatoꝛ exarte.
Et pugillatoꝛ.i.pancraciariꝰ.ſcilʒ qͥ aliqͥd
de manu in manũ ſubtrahitt.
NEugillatus.tus.tui.ars vel act dimicãdi
ſeu pugillãdi: dẽ a pugiluł pugillatoꝛ.
Pugillus.li.maſ.ge.⁊ hoc pugillum.li.qð
pugno defert᷑.⁊ in qͥ ſcribit᷑.vt libernłta/
bula. vel charta.⁊ dꝛ a pugnꝰ. Oñ Mar⸗/
tial capel. Dugillo aſſeuerãte dictauerit.
Et idem pugillar.ris.⁊ H̊ pugillare.ris.et
h̊ͥ pugillar.ris.ĩ eodẽ ſenſu.ſalʒ penna· vel
coꝛnu.vel tabula manualis. MHñ Aud·pᷣ.
Et poſtulans pugillarẽ ſcripſit dicẽs ⁊c.
Et h̊ ⁊ B pugillaris.⁊ hoc re.quod ꝑtinet
ad pugnũ:vel qð põt replere pugnũ.
Pugillo.lonis.mal.ge.i.cũ gladio pugnãſ
dẽa pugio.onis.
Pugio.onis.maſ.ge.eſt qðdã inſtrumẽtũ
ferreũ longũ ⁊ acutü.⁊ dꝛ a pungendo.i.
tranffigẽdo.Del eſt gladius paruus bis

acut lateri adherẽs.Idẽ ⁊ cunabulũ.vel
duniculũeo ꝙ religet᷑ ad dunẽ ñ Mu/
meri. 252² DPugione arrepto. pd.pe. gti.
Pugna.gnę.fę.ge.di a pugnꝰ.qꝛ olĩ in itio

vſus fuit in bello pugnis contendere.vel

q; olim p̃ bellũ pugnis incipiebat Oñ et
pugna etiã vuoꝝ eſt: aliqñ ſine ferro.

Pugnella. lę. oimi.i.parna pugna.

Dugnax. nacis.qͥ ſepe? aſſidue pugnat.ꝛ
dĩ a pugno.nas. Iñ pugnaculus. la.lũ.i.
aliquantulũ pugnans.
Pugnabũdus.da.dũ.i.pugnãti ſimilis.
Pugnula.lę.dimi.i.parua pugna.
Pugnus.gni.dꝛ manꝰ clauſa cũ cõpꝛehen/

ſione digitoꝝꝑ dẽ a pũgo.gis.qꝛ cũ pũ/

gere volumusmanu pugnũ facimꝰ·⁊ cuʒ
eo pũgimus. Item pugnꝰ qñq; accipit᷑
ꝓ modicoqð q̃ſi pᷣt cõpꝛehẽdiiĩ pugno
qð tamẽ ꝓpꝛie hoc pugillũ dicit᷑.
Pulcer.cra.crũ.a ſpecie cutis ⁊ pellis dicit᷑
ſalʒ qͥ pulcraʒ habet ſuꝑficiẽ cutis. Et nõ
ꝙ licʒ pulcer ꝓpꝛie dicat᷑ de coꝛpoꝛe · tranſ/⸗
fert᷑ t ad alia.⁊ nõ debet aſpirari pulcer.
Vñ dicit RNꝑpuleiꝰq errant qͥ pulcer⁊ ſe/
pulcꝑ ꝑ·ch·ſcribẽda exiſtimãtqꝛ ĩ latinis
dictionibo poſt · cnota aſpirationis ſcilʒ
h.nunq; reperitur.
Pulex.liqmaſ.ge.d a puluisq; ex puluẽ

naſcit᷑.vel qꝛ mag ex puluere nutrit᷑. Iñ

pulicoſus.ſa.ſi.i.plenus⁊ abũdans puli/⸗
cibo. Iñ hec pulicoſitas.tat᷑.i.plenitudo⁊
abũdantia pulicũ. Et pulicarius.ria.riũ.
Et hoc pulicinũa pulicetũ·locus vbi pu⸗
lices abundãt.⁊ coꝛ.penł.genitiui.
Pulios:ꝗqdã herba/qꝛ ſemẽ ſilłe pulicibꝰ ha
bet. Mñ⁊ eã latini herbã pulicariã vocãt.
Pullus.la.lũ.dꝛ a paruus vel pupꝰ.Ethᷣ
pullus.li.i. paruus.Dñ homo paruꝰ dẽ
pullus. Itẽ nati recẽtes oĩiuʒ auiũ.⁊ etiaʒ
q̃drupedũ pulli dicũt᷑·q̃i pupi vel parui
Del pulli vicũt·q̃ſi colluti:a polluo.is.q;
polluti ſũt. Iñ h̊ pullus.la.lũ.i.niger.gra.
gruũ/qð enĩ nigrũ eſt ·q̃ſi pollutuʒ eſt. DPñ
Hieronymad QNepotianũ. Deſtes pul
las ęque vita vt cãdidas. Et ide pullat
ta.tũ.i.nigris veſtibus indutus.Dñ Ju/
uenalis. Moꝛrida mater pullati ꝓceres.
Itẽ a pullꝰ ꝓ nato/dẽ pulluł.ᷣla.luũ.dimi.
NPHulmentũ.ti.neu.ge.cibus delicat ⁊ ſua/
uis. dĩ a pulpa.pę. Iñ ⁊ H̊ pulmẽtariũ.
rij ꝓ eodẽ. Et pulmentarius.ria. riũ. Itẽ
pulmentũ uł pulmentariũ · dĩ qͥlibet cibo
hter panẽ. Quidã tñ dicunt ꝙ pulmẽtü
deriuetura puls pultis.

Pulmo.monis.eſt quoddã ĩteſtinũ aĩalis
quod gręci pleumon vocãt eo ꝙ coꝛdis
labelluz ſit: in quo pneuma.i.ſpũs ineſt.
mones vocati ſüt.Nã gręce pneuma ſpi⸗
ritus di: qͥ flando agitãdo aerẽ emittit

⁊ recipit.a qͥ mouẽt᷑ pulmões ⁊ palpitãt
⁊ aperiedo ſe vt flatũ capiãt ⁊ ſtringẽdo

vt eijciant.

DPulpa. pę. caro ſine pinguedine · ſicut eſt

groſſa ⁊ tumida caro crurũ⁊ bꝛachioꝛũi.⁊
dꝛ a palpo.pas.q̃ſi palpa/qꝛ palpitat.et

reſilit ſepe. Et ponit ſepe p adulatiõe de/
lectatione.qͥꝛ talis caro ſuauis eſt dele/

ctabilis ad veſcendũ. Iñ hec pulpula. le.
oimi.Et pulpoſus.ſa.ſũ.i.pulpis plenus.
Iñ pulpoſitas.tat. Del vꝛ pulpa a puls.
qꝛ olim cũ pulte mixta comedebat᷑.
Pulpamẽtũ.ti.i.pulmẽtũuł delectamẽtũ.
7 dicit᷑ a pulpa.

„

Hulpitũ.ti.neu.ge.analogiũlegiũlectrũ
legitoꝛiũ.⁊ d a publicusqꝛ ibi publice
legunt vt poſſint conſpici a ppulo.
Pulpula.lę.dimi.i.parua pupa.
PHuls.tis.ſę.ge.pulmentũ ſimplex ex fari⸗/
na . a pellendo ſcilʒ ifirmitatẽ ⁊ debilitatẽ

dicta. Bultes · placentę ꝗ tenuiſſimę ſunt

dicunt · m Papiam.
Hulſus.ſa.ſũ.i.eiect.fugatus:⁊ dĩ a pello.
Pulſus.ſus.ſui vocatus eſt qꝛ pulſitat vel
Palpitet· cuius iudicio aut infirmitatem
intelligimus/aut ſanitatẽ.
NPuluinus.ni.maſ.ge.i.ceruical.⁊ dꝛ a plu/

ma:/q̃ſi pluuinus:qꝛ de pluma fit. Hel di
a pullus.q; de plumis pulloꝝ fit. Iñ hoc

puluinar.nar..idẽ qð puluinus. Et pul/

uinaria dicunt᷑ qñq; ipſi lectuli · vel lecti/

ſternia ꝗ ſternebant in tẽplis. vñ ipſa tẽ/
pla ⁊ feſta dicũt᷑ puluinaria. Sʒ puluinꝰ
pꝛiuati hoĩs eſt. Ceruical vel puluinar re/
gũ⁊ oiuitũ Nuluini etiã ſũt machinę qͥbꝰ
naues deducũt᷑ ⁊ ſubducunt᷑ in oꝛtũ. Et
ꝓd. penł.puluinꝰ vel puluinar. Oñ Oui/
Dii. 6 epi. Collaq; puluino nr̃a ferẽda
dedi. Inde puluillus.li puluinulus.li.
Dimi.i.parnus puluinus. “
PHuluis.uis.ulł puluerdi qð vi tollit᷑ vti
Tollit᷑ eni flatu.nec reſiſtit· nec ſtare no/
uit. Dñ ꝓph̊a. Canqᷓ; puluis quẽ ꝓijcit
Vntus a facie terrę. Iñ puluereꝰ.rea.reũ.
qð eſt de puluere:vel ad puluerẽ ꝑtinẽs.
Et pulueroſus.ſa.ſũ.i.puluere plenuſ.Et

puluerulẽt.ta.tũ.in eodẽ ſenſu. Et vtꝑqq;

cõꝑat᷑. Iñ h pulueroſitas.tatj.⁊ hec pul⸗

quẽ agitatur mouetur. vnde pul/

uerulẽtia. tię.

NPumex. mid. dĩ lapis leuis cuuemoſus.
dĩa ſpuma:q̃i ſpumexqꝛ ſpumę denſi /

tate concretꝰ fit: tantã habet refngerãdi
natura. vt in vas miſſus muſta deferuere
delinãt. Iñ pumicoſus.ſa.ſũ.Et pumiceꝰ

PHumicellus.li.vimi.i.puꝰ pumex.(cea.ceũ

.

Pumiculus.li.oimi.idem.
Punctoꝛius.ria.riũ.di a pungo.gis.Et h̊
punctoꝛiũ.rij.cũ quo pungimus.

Punctus.ctus.tui.actus uł paſſio pũgẽdi

vel qð pũgẽdo facimus: dꝛ a puᷣgo.gis
Et h pictꝰ.cti.⁊ H̊ pnctũ.cti.i eodẽ ſenſu.
ſcilʒ q pũgendo facimus vel pꝛincipiũ
lineę. Itẽ pũctũ eſt ſimplex ułidiuiſibilis
quãtitas/pma in cõpoſitione lineę:x vlti/
ma in reſolutiõe.Itẽ pũctũ dꝛ in cõpoto

q̃rta ꝑs hoꝛę. Et nõ ꝙ maſculinũ ſcilʒ pi/
ct.cti.iã ceſſauit iĩ freqũti vſu/qꝛ nõ vtimrũ̃
niſi neutro. Picimꝰ eni q̊ pũctũ.cti. Idẽ

Dicendũ eſt de ſtadius⁊ ſtadiũ.catinus⸗
catinũ.qꝛ eoꝝ maſculinũ iã ceſſauit in fre/
quenti vſu. Itẽ puũctũ eſt ſignü ſegregãs
intellectũ: ſpiritũ recreãs ꝓlator.. Et bᷣm
hoc coma colũ.⁊ periodus/ſunt puncta.

Punicus.ca.cũ.pe.coꝛ.vide.s.phęniceon.
Pupa.pę.di a pupꝰ.Et pupę dicũt᷑ qdã

ſtatiũculę q̃s virgines ſolẽt facere in mo/
ũ filiaꝝ⁊ veſtibus obuoluere.q̃s poſtq;
ad ãnos nubiles veniebant puerilibus
abrenuciabãt · q̃ſi ſõ ptãte venen futuni.
veneri ſacrificabat.ñ Perſius. Dicite

pontifices in ſacro qͥd facit aurũ. Nempe

H qð veneri donare a virgine pupę. Iñ
pupula.lę.dimi.i.parua pupa.

Pupiülus.li.dꝛ qͥ cũ impubes ſit ·deſijt eſſe

in ptãte patris aut moꝛte pꝛis aut ema/
cipatione patris. Et ſic pupillus vꝛ etiã
ſi habeat patrẽ.l.ſi ſeruus.S.pupillus.ff.
de xᷣ.ſig. DPupilla ſilit᷑ dꝛ infra annũ pu/
bertatis emãcipata: vel moꝛte pati deſi/
nens eſſe in ptãte eius:ſcilʒ xij.annoꝝ · ſiẽ

pupillus infra. xiij. Pel pupillus vel

pupilla dẽ ꝗͥ vel ꝗ caret patre· vl matre.

Vel vtroq;·ſcilʒ oꝛphanus: vel oꝛphana.

Sʒ oꝛphanꝰ ẽ grecũ. Pupillꝰ xo latinũ.

Na in pſalmo vbi legit. DNupillo tu eris

ggdiutoꝛ· gręcus habet oꝛphano.⁊ dicit᷑a

pupus.·qꝛ habet paru cõſolationẽ. Itẽ
pupilla.lę.ĩ meditulliũ oculiſcilʒ mediꝰ
puũctus oculi:in qͥ vis eſt videndi.⁊ dĩ a

pupus.eo ꝙ ſit parua.vel dicit᷑ a puella

eo ꝙ ſit pura⁊ ĩpolluta ·ſicut puella. Hãc

pleriq; papula vocantſ̊ falſo. Et binc

NW
ngi
Mnn
Pum
ſcenci

uEb
bihii
gogs
ſeniu.
napii
midis

NrrNn
nce

I c⸗ 0

Enömn

AM

riſe⸗.

Erbm
uncta.
ico.

fit

neinn
is
Mein⸗
Wi
Mr
ene
e S

utani
orini
nipv
ire
s l
acte
ghen,
ohumn
lomen
mnin
i ſt
nti
1 14
nelin
. Du⸗
Eeb

pupilli dicũt᷑q̃ſi ſine oculis.i.q parẽtibo
oꝛbi. Sʒ hi vere vicũt᷑ pupilli qꝝ ꝑenteſ
añ deceſſerũt q; ab illis nome accperẽt.

Ceteri oꝛbi vocat᷑. Iñ h ⁊ hęc pupillaris

]ᷓ re.⁊ pupillanit adu. Et h pupillaritaſ
tat.Et nõ ꝙ pupilłꝰ pduc pmãlic. ¶n/
tidlaudian eã coꝛripiat viccẽs. Suſtẽtet
regat paſcat.foueatq; pupilloſ.Nꝛatiꝰ
eni ↄtradicit ei dicẽs. Oupillos qͥs dura
pꝛemit cuſtodia matrũ.
Bupilla n ſᷣſtitutio dꝛ ſit ĩpuberiĩ euen
tu moꝛt eiꝰ ĩ ętate pupillari:ſiue vba ſint
expᷣſſa· ſiue tacite itellecta. Inſti.e.ti.S.i.

Puppis puppis fę. ge.ꝑ geminũ.p.eſt po/

ſterioꝛ ꝑsnauis vꝛa poſtq̃i poſtpoſita.
Et ponit᷑ ſęꝑe ꝓ naui.Hñ in gręciſmo ðĩ.
Pꝛoꝛa pꝛioꝛ nauis pars:vltimã dicito
puppis. Dic lat eẽ ratẽ:vetrẽ dic eſſe ca/
Pupus.pa.pũ.i.paruus. (rinam.
Purgatoꝛii.rij.neu.ge.locus vbi purgãt᷑
aĩez dẽ a purgo.gas. Et purgatoꝛt.a.ũ.

Burgatio.onis.ę.ge.eſt de obiecto crimie

inocẽtię oſtẽſio.Et eſt duplexſcilʒ cano/

nica. ꝗ ſit ꝑ iuramẽtũ.⁊ hęc apꝛobat᷑. Et

vulgar ſcilʒ quã ſibi vulgus iuenit.Et h
fit ꝑ ferrũ caudẽsꝑ duellũ:ꝑ aquã frigi/

dã ſiue bulliẽtẽ.⁊ hec repꝛobat᷑.vt.e.ti.c.

ex tuaꝑ.⁊ ꝑ totũ ti.et.ij.quij.memina.

Purpura. rg.ę.ge.dẽ a purꝰ.ra.rũ.eo ꝙ ſit

pura⁊ mũda. Hñ vic Iſidoꝛꝰi9: etymo.
vbi agit de coloꝛibus veſtium. Purpu/⸗
ra apud latinos a puritate lucis vocata.
apud gręcos vᷣo poꝛphyra ci aſpiratiõe
Itẽ ſuꝑ illud.ꝓũ·ʒjꝰ Byſſus ⁊ purpura
idumẽtũ eius. dicit glo.Hyſſus ẽ cadidi
coloꝛis. Purpureꝰ aũt coloꝛ de ſanguine
aĩantqð purpura vocat᷑ſic ⁊ ſanguinis

habet ſpeciẽ. Itẽ alia glo. Cant.⁊7? ſuper

illud. Ourpura regis iũcta canalibꝰ. dic.
Cochleę maris ferro circijciſe lachꝛymas
purpurei coloꝛis emittũtqbus collectis

pur purei coloꝛis tinctura ꝓficit᷑. Iñ pur/

pureꝰ rea. rei. purpurinꝰ. na. nu. pur/
puratus.ta.tũ.i.purpura idut ułoꝛnat.

Purus. ra.ri.i. mundus · liqᷣdus ·ſine cõmi⸗

xtiõe alicuius reiimunis.ĩnocẽs expers.
Et ꝓducit pu ñ DHuidiꝰ epi.Quãtum
ↄfulges radijs argẽtea pur. Et Juuenal
Hauca licʒ poꝛtas argẽti vaſcula puri.
DPus puris.fę.ge.i.cuſtodia.⁊ d a purus.
eo ꝙ purũ cuſtodiat retineat. Itẽ inẽit
hͥ pus indeclinabile.i.putredo.vel ꝗdam
infirmitas ꝗ hoĩeʒ reddit putridũ.⁊ tunc
vĩ q puteo.tes.qdð eſt fetere.Oñ quidaʒ.

Pus pꝛo putredo nõ dedinabile cedo-
Bus declinat᷑ cuſtodia quãdo vocat᷑.
Puſca.ſcę.fęge.qdã cõmixtio aquęx vini
vbi plus aquę adhibet·ꝗᷓ puſculẽtis ma/
xime pꝛodeſt dꝛa pus vel puſcula.
Duſillanimis.ↄ.t.⁊ H mea puſillanimꝰ.ma
mũ.in eodẽ ſenſu.i.puſillũ hñs animũ.⸗
dẽ a puſillus ⁊ animus.Iñ puſillanimit᷑
adũ.Et H̊ puſillanimitas.tat.⁊ coꝛ.ni.
Puſillus.la.lũ.i.paruulusX dꝛ a puſio/qð
eſt paruus puer. Iñ hęc puſillitas.tatis.
i. paruitas.Et nõ ꝙ puſillus coꝛ.hmã.licʒ
puſio eã ꝓducat.Sʒ Hꝛati ꝓduc̃ pᷣmã
de puſilla vicẽs. Rufã aut puſilla appel
lat foꝛtiq; marito. Sʒ dic ꝙ ibi eſt ꝓpꝛiũ
Puſinnus.na.nũ.i.paruusa vꝛa (nomẽ.
puſio. Et fixe·h̊ puſinnꝰ.ni.i.paruꝰ puer
Dñ Labeo poeta. Cruduũ mãduces pꝛia/
mũ pꝛiamiq; puſinnos.
PHuſio/onis:ideſt paruus infansuł puer.
Et ꝓducit pmã. Dñ Juuenalis.Nonne
putas melius ꝙ tecũ puſio doꝛmit.
Puſiũculꝰ.li.imi.a puſio.Et puſiũculus.
la.lũ. Et puſillus.la.lũ.Et puſiolus.la.lu.
Diminutiua ſimiliter.
Puſtella.lę.i.parua puſtula.
Puſtula.lę.eſt in ſuꝑficie coꝛxoꝛis turgida
collectio.⁊ dĩ a pus.qð eſt putredo· vel
ifirmitas. Iñ puſtuloſus.ſa.ſũ.Et puſtu/
lẽtus.ta.tu.i.vlceroſus.puſtulis plenus
tali ĩfirmitate infirmatus. Iñ hec puſtu/
loſitas.tatis.Et H̊ puſtulentia.tię.
Putamen.mis.i.alicuius materię reciſio et
purgatio. Item putamen põt dici co/
gitatio: pꝛoducit hanc ſyllabã.ta.

Puteal.alis.neu.ge.qdã locusvbi gecunię

viſtribuebant᷑ ad vſurã. Et vicebat᷑ pu/
teal .qꝛ ibi ſęꝑe pꝑdebãt᷑ pecunię viſtributę
ac ſi eſſent in puteü demiſſę vel ꝓiectę.uł
qꝛ ibi hauriebat᷑ pecunia· ſicut de puteo
aqua.Oñ Perſius.Si puteal multa tãt
vibice flagellas· m Hug. Maß vo vicẽ:
DPuteal.loc in foꝛo vbi ſneratoꝛes da/⸗
bãt⁊ accipiebãt pecuniã.
Puteolus.li.maſ.ge.i.paruus puteꝰ. Iteʒ
ſicut dic̃ ꝗqda glo.ſuꝑ illud ?ct.vltimo.
Secũ da die venim puteolos. Huteoli
locꝰ vltra romã vbi Mirgiliꝰ fecit balnea
medicialia·ſingula pꝛijs ſcripta titulis
vt dẽ · cõtra quã ſcilʒ valerẽt ęgritudinẽ.
Vñ ſalernitani iuidia ducti ſuꝑueniẽtes
in manu foꝛti titulos deſtruxerũt.⁊ edili/
cia mutilauerũt: coꝛripit.
Puteus,/tei.dĩ a potas,.tas.q̃i potãs.Eſt

aũt oĩs puteus fõs.ᷣ nõ ecõuerſo. Si tñ
in ꝓmptu ĩ ſuꝑficie ſit aqua/fons tmvĩꝛ.
Si aũt in alto ꝓſundo ſit pute eſt. Iñ
H h̊ putealis.⁊ hᷣ le.bõm Mug. Del fons

Apꝛie eſt q aquas fudit ĩ ſuꝑficie tię. PHu2/

teus aut oĩ ꝗᷣ eas tenet intrinſec.· Dñ vic
Chꝛyſoſtomus.s di vbicũq; aq̃ ma/
nat ð tra Sʒ ſi i ſuꝑficięfõs tm̃/ſi i ꝓfũdo
etiã pute vꝛ. Et Pap.dic. Huteus qqua
viusa in alto eſt. Fons in ſuꝑficie. Omnis
puteus fons:ſed non cõuertit᷑.

Puticulus.li.i.buſtu:a dꝛ a putoꝛ.toꝛis.eo

wibi puteat cadauer. Et puticulus dꝛ qͥ
cadauer inſpicit.⁊ coꝛ.pe.

Nutidus.da.vũ.i.fetidusX dĩa puteo.teſ
Inde putitas.tatis. Et putida.vę.i.me

retrix·eo ꝙ puteat.i.feteat.
Putio putioniſi h putatio.onis.i.alicui
rei abſciſio ul purgatio. Hñ Cara: Teé/

pus putatiõis aduenit. Suꝑ qͥ loco diẽ

Bernardꝰ. Parũ ẽ ſemel putaſſe· ſepe pu/

tandũ eſt: Mã putata ſępe repullulant.

Item putatio poteſt dici excogitatio.
HSutoꝛ.oꝛis.malſ.ge.i.fetoꝛ.
PButris.ↄ.t.⁊ H.tre.i.putridus:marcidus:
dꝛ a putreo.tres.Et putr.i.ſolubilis:pul

uerulẽtus.Et putrus.tra.trũ. eodẽ ſenſu.

Pñn PDirgil. Quadrupedãte leuis pu/
trũ ferit vngula cãpũ. Iñ H̊ putredo.di/
nis. Et putridꝰ oa.dũ.Et h̊ putridital.at
Putulentus.ta.tũ.i.putoꝛe plenus. Inde
bec putulentia.tię.i.fetulentia.

Putus.ta.tũ.i.purgatus ⁊ purꝰ. Nñ aurũ

excolatũ puꝝ vicimus.Et nuces expur/

gatas putas eſſe affirmamꝰ. Et rationem

purã ⁊ agertã putã foꝛe aſtruimus.

OQ ante B

Littera pᷣus nõ erat. Dñ ſuper/
q uacua vocata ẽ:qꝛ ꝑ.c.veteres
cuncta ſcripſerũt. Manc pꝛęter
latinos nullireſonãt ulł habet.

Qua dragenariꝰ.ria.riũ.⁊ q̃dragenꝰna.nũ

i. quadragita annos habes. vel ad illum
numenꝝ ꝑtinẽsſcilʒ ad quadraginta.
Quadrageſimꝰ. ma. mu.vꝛ a qᷓdragita.vt
Annꝰ qᷓ drageſimꝰ. Et H̊ qᷓdrageſima. mę.
dẽ tẽpꝰieiunnj.Et hic h̊⁊ hęc q̃drageſima/
lis: le.qð ẽ qᷓdrageſimę uład qᷓdrage/
Quadragita·plis nueri ois (ſimà ꝑtines.
ge.dẽ a qᷓttuoꝛ ułq̃drꝰ.⁊ gẽtosqð ẽ decẽ·
quaſi quater decem.
Quadrãgulus. la.lu.i.qᷓttuoꝛ ãgulos hñs.

Iñ qdrãgulat ta. tũ. Et ſubſtantiue poot

decdlinari · h q̃drãgulus.li p tali figura.

Muadrans. vꝛatis.i.quarta ꝑs numiutli⸗
bꝛę. Iñ ̊ quadratal: vel quadrãtale. lis.

quoddã vile vas pᷣcij vnius quadrant.

Quadreſſis.ſis.ę.ge.i.quattuoꝛ oboli · vel

pciũ quattuoꝛ obolox.

Quadrienis.9.t.⁊ hoc ne.quattuoꝛ ãnoꝝ.

Iñ h̊ quadrienniũ.nij.i.ſpaciũ quattuoꝛ

anon. Iñ hᷣ ⁊ hęc quadrienalis.⁊ hoc.le.
MQuadrifidus.da.vu. in qᷓttuoꝛ ꝑtes effu/

ſus vel viuiſus:icoꝛ. fi.

Muadrifoꝛmis. ↄ9.t: hoc me.i.q̃ttuoꝛ foꝛ

marũ. Inde hęc quadrifoꝛmitas.tatis.

Quadriga.gę.i.carruca a quattuoꝛ equis

tracta vel ducta. In quadrigari.ria.riũ.
qui quadrigam ducita ꝓducit vn.

Quadrigam.mi.qͥ qᷣttuoꝛ nupſit vxoꝛibꝰ

Quadruug ga.guũa h ⁊ Bᷓ q̃driiugæ h̊ ge.

ĩ eodẽ ſenſu.i.cũ qᷓttuoꝛ iugat ad iugũ.Et

ſᷣſtantiue iuenit᷑ h̊ qdriiugꝰa h̊⁊ h q̃dri/

iugis.huiꝰiug/equꝰ ad iugũ cũ quattuo:

cõiugatus.⁊ coꝛ.iu.

Quadrilibr.i.qᷓttuoꝛ libꝛaꝑ oõdꝰ ul mẽſu/ .
Quadrimatus.tus.tui.i.quat/(ra.X pd.li.

tuoꝛ annoꝝ ſpaciũ: pducitm.
Quadrimẽſis.ſis..t.⁊ ᷣ ſe.i.q̃ttuoꝛ mẽſiũ
qʒ alit᷑ vꝛ· H̊ᷣ ⁊ G̊ qdnimeſtris.⁊ hocſtre.

Quadrimoꝗ da. dũ. ⁊ H ⁊ 5̊ q̃drimodiſaz—
Hᷣ deã eodẽ ſenſu· dꝛ a q̃ttuoꝛ vel q̃drus ⁊

Quadrimꝰ.ma.mũ.i.qttuoꝛ ãnoꝝ. (modꝰ

Vñ Dꝛati in odis.Pepᷣ qdrimũ ſabino
metu diota. Iñ quadrimulus.la.lũ.imi.

Quadrigẽti.tę.ta.i.q̃t cẽtũ.⁊ mutat.c.in.g.

Quadrinoctiũ.ctij.ſpaciũ qᷓttuoꝛ noctiuʒ.

Quadrinodis.9.t.⁊ H̊ ve.i.qttuoꝛ nodoꝝ
uł q̃ttuoꝛ nodos hñs.ꝗñ q̃drinodiũ.dij.
Quadrupedãs.dant.oĩs ge.i.quadrupes.
Vñ NHirgili in. e egnei. Quadrupedante
putrẽ ſonitu quatit vngula campũ.
Quadrupes:pedis.i.quattuoꝛ hñs pedes.

⁊vĩ a qdrus: pes.Et ẽ ge.coiſ ↄſtructiõe

ß oĩs declinatiõeſic ⁊ diues.Et hic qua⸗
dꝛupes.is.i.equus.Et h quadrupedes.
Dis. ꝗlibet beſtia quattuoꝛ habẽs pedes.
Quadruplus.pla.plũ. dicit᷑ a quattuoꝛ ⁊
plica:quaſi quattuoꝛ habens plicas.
Quadruplatoꝛ.tor.⁊ quadruplicatoꝛ· dĩ
vſurarius in quadrupluʒ ſua recipiens.
Quadruplatoꝛ etiã di ſenex vel cõtract

qͥ duobus pedibo.? duobo baculis ſuſtẽ/
tatꝰ ꝑ plãtas incedit.⁊ coꝛ.dꝛu. naturalit᷑.
Muadrus. dꝛa. dꝛũ.i.quattuoꝛ ãgulos hñſ

ĩ quattuoꝛ lateribo.⁊ dĩ a quattuoꝛ.ñ hj
quadra. dꝛę.i.q̃rta ꝑs panis uł alteriꝰ rei.

lipt
Uin
ſoe⸗
he
Cu

Gu

for⸗
ts.
Wnis
ani.
d
zugit

unen

☚

nc
.
Mal:
tns
1

*

iſbin
oun.
wa
nmi
üdi
—RZ
mun
pi.

mne

qus/

nis
cnd
S
atond⸗
Nonl
biſte/
unli.
Pohf

tere

HPBñ Juuenał.t bona ſũma putes aliẽ̃a
viuere quadra. Et q̃dro.dꝛaſ.vᷣbũ actiuũ
Inde hęc quadratura.ręq coꝛ.qna.
Quadruuin.uij.neu.ge.loc vbi quattuoꝛ
vię cõueniut.⁊ tẽdũt ad idẽ.Iñ qdruuia/
lis.ↄ.t.⁊ h le.qð ꝑtinet ad quadruuiũ.
Qualia.lię.eſt qdã auis.⁊ vi a qualis.vel
dꝛ q̃lia a voce quã facitſcilʒ quaquera.
Qualis ge.coĩis: q quale:nomẽ relatiuũa
int᷑rogatiuũ qualitat. Iñ q̃lit aduerbiuʒ
int᷑rogatiuũ.Et h̊ qualitaſ.tat.Et q̃lifica/
tiuꝰ.ua.uũ.Et ẽ q̃litas ſᷣm quã qualeſ eſſe
dicimur. vt hm albedineʒ albi vicĩ.Et
ẽ ꝓpꝛiũ q̃litat ſm eã ſiłe uł oiſſimile dici.
Et nõ ꝙ relatiuũ qualitajtrabit genus a
ſequẽte dictiõe.vt Nullũ deo tale ſacifi

cin· qualis eſt celus aiaꝑ. pꝛoducit qua.

paucus.ca. c. i. valde paucus.
Quãtus.ta.tũ.deriuat᷑ ab actõ quã. Iñ⁊ H
quãtitas.tatja quãtitatiuꝰ.ua.uũ.Et ab/
latiu plis de quãtus .ſcilʒ quãtis:cõponit᷑
cũ ꝑ.⁊ oꝛẽ quãtiſꝑ.i.quaãtu.vt Quãatiſper
valet res iſta·tãtiſꝑ.Et nõ ꝙ; quãtus ꝗrit
de quãtitate cõtinua/ad qð debemꝰ rũdẽ
noĩa quãtitatiua.vt Quat es tu mono/
cubitus tricubitus magnus ꝑuus. Bʒ qᷣt
rit ð quãtitate diſcreta.ſiue numero/ad

qð reſpõdẽt᷑ noĩa nũeralia.vt Quot ſunt

iſti · ouo/tres.Et huic expoſitiõi cõcoꝛdat
Paßpß.dicẽs:quãtaq;magnaq;ꝑua.Dñ
Jacobus in epła ſua: Ecce quãtus ignis
qᷓ;magnã ſilu incẽdit.i.q;pꝑuus ignis q;/
magnaã ſiluã incẽdit. Quatus ⁊ tãtus ad
menſurã. Quot ⁊ tot ad nüeꝝ ꝑtinẽt. Iñ
quãtillus.la.lũ: quaãtułꝰ.la.lu.ãbo dimi.

Quartanꝰ.na.nu.i.qrtus/ułqð quarta die

ↄtigit · ul affligit.⁊ dĩ a q̃rt. Et h q̃rtana
nę/ p quadã febꝛe ꝗ quarta die vxat.
Quartariu.rij.qda mẽſura· ꝗ q̃rtã ꝑtẽſe/

xtarij capit. Nð etiaʒ h quartallu dicit᷑.
Quartallũ etiã di caniſtrũ vel cophinus

in quo moꝛtui efferunt.
Quartan tres ſũt ſxẽs. ODna ẽ debita iure
naturę ·ꝗ dꝛ bonoꝛuʒ ſubſidiũ ·ꝗ hodie eſt
aucta ad triẽtẽ: ſemiſſẽ·ſm numeꝝ filioꝑ

VPVñ.Quattuoꝛ aut ifra dãt natiura trie/

tẽ. Seniſſẽ vᷣo vãt natis qnq; vel vltra.
Alia ẽ trebellianica. Certia falcidia.de qͥ/
bus ĩ.c.renũciꝰ.de teſta.ĩ glo.ſuꝑ vᷣbo q̃r/
tã ꝑtẽ.et i.c.ſi pꝛ.e.ti.li.vj.Et differut tre
bellianica ⁊ falcidia ĩ H.qꝛ teſtatoꝛ põt au
ferre falcidiã ⁊ guare hẽdẽ ꝙ ipſaʒ nõ de/

trabat. trebellianicã vo nõ põt intdicere

Quartus.ta.tũ.tã oꝛdiale q; nerale.ſſibi.
Quatdenari.uł q̃ttuoꝛdenariꝰ.ria.riũ.dẽ

aquattuoꝛdeci ñ Mieronymꝰiĩ plogo

atth. Sicq; quatdenario nũero tri-
foꝛmit poſito.i.ter.ułtriplicato quaterde/
nario poſito in ſerie genealogię. Moc aũt
ixit·q; in genealogia illa tres quatdenę
ponũt. Ona patrũ·alia regũ·tertia ſimpli
ciũ. Et ſunt quadragintaduę perſonęibi
nuũeratę/qꝛ ter quattuoꝛdeci uł tres quat/
denę facunt quadragintaduo.
uaternarius. ria. riu. vĩ a quaternus.Et
hic quaternarius.rij.pꝛo tali numero.
Quatnio.onis.dẽ qͥ qttuoꝛ milites habet
ſub ſe.⁊ dꝛ a quattuoꝛ. Oñ ca.j2: Cra/
dens quattuoꝛ quatnionibo militũ ad cu/
ſtodiedũ eũ. Quidã ꝓſerunt quaternio-
pꝛo quaterno .ſed falſo.
MQuaternus.na.nuʒ.dẽ a quattuoꝛ. Et hic
quaternus.ni.vbi quattuoꝛ chartęſcllic,ʒ
octo folia ſunt. Iñ quat᷑nulus.li.vimi.
Quatriduũ.dui.neu.ge.i.quattuoꝛ dieꝝ.
7 dĩ a quattuoꝛ.⁊ dies. Iñ quatriduanꝰ.
na.nũ.i.habens quattuoꝛ dies.
Quattuoꝛeſt oĩs ge.⁊ indecli.⁊ tm̃ plurał
nüeri. Et vt diẽ Pap̃. Duobus. t. ſcribit
Quattuoꝛ vigilias noctis ponit mgr ĩ hi/
ſtoꝛijs ſuꝑ illũ textũ Matth.jꝗ? Muar/
ta autẽ vigilia noctᷣ venit ad eos vbi dic.
Quattuoꝛ vigilias faciũt excubãtes ĩ ca/
ſtris.Pꝛima vꝛ ↄticiniũ·in qua oẽs ſimul
vigilant. Secũdavo intẽpeſtũ · in q̃ ado/
leſcẽtes.Certia galliciniũi q̃ viri.Quar/
ta añlucanũ ·in qua ſenes. Mas oñs alijs
noĩbus noĩauit · ſcilʒ ſero:an media nocte.
an gallicantu an mane Marci.]ʒ?

Quattuoꝛdecimẽ oĩs ge.plurał numeri.⸗

indeclia cõponit᷑ a quattuoꝛ.⁊ decem.
Quattuoꝛdenꝰ.na.nuũ.⁊ quattuoꝛdenari.
ria. riũ.a quattuoꝛdecim. Et h quattuoꝛ/
denarins.rij. Et quattuoꝛdecimꝰma.mũ.
Et quartuſdecimꝰ.ma.mũ.Et q̃ttuoꝛde⸗/
cies.i.quattuoꝛ vicibus decẽ·aduerbiũ.
Quaxũ vel quaſquũ· dꝛ ſonus ranaꝝ.
Quendã ꝑ.n.ſcribit᷑ in pᷣma ſyllaba:qꝛ.m.
in. n. mutat᷑. d a qui.⁊ declinat᷑qͥdaʒ.q/
dãqddãułqͥddã. Et vt dicit Hug.Cu
dicimus quẽdãcertũ aliquẽ volumꝰ ĩtel⸗/
ligere ſi nõ expſſerimuſ nomẽ qͥ dinoſcit᷑
vt illud Mattheęi.262 Ite in ciuitatẽ ad
quẽdam · ſi enĩ vixiſſet ad quẽcũq;. vel ad
quelibet · non eſſet certus hõ. Sciebat enĩ
quippe oñs ad quẽ mitteret.
Quenq; eũdẽeãdẽverũtamẽ ·ſcribunt᷑ ꝑ
n. mutat᷑ eni.m.in.n.⁊ ita de ſimilibus.
Quercetũ.ti.locus vbi quercus creſcunt.⁊

2=ò
2ðòð

abũdãt 7 vꝛa querec. Et querce.cea.ceũ

qð de quercu totũ ẽ.⁊ pdu.pe.quercetũ.

Quercus.cus.cui.arboꝛ ẽ multũ annoſa ⁊
vꝛa gro.nis.eo ꝙ ea ſoliti erãt vij gẽtiũ

arentibo reſpõ a pcinere ·ſic ait Iſidoꝛus

etymo.7? Bel vꝛa quęredo.q; antiqui-
tus quęrebat ibi glades ad comedẽédũ.
MQuenmomia. nię.i.lamentatio.⁊ vĩ a que/
roꝛ.ris. Iñ querimonioſus.ſa.ſũ.

Querela:ẽ ius quoddã reſcindendi teſta/

mentũ vel donationẽ vel dotẽ ĩ totum ce⸗/

ptã.⁊ cõpetebat reo ex his ꝗ acta ſunt: uł

in partem. Mõ eni eſt ꝓpꝛie actio:q; non

agit᷑ vt quid det᷑ vel ſſtet᷑. Mec eſt ꝓpnie

accuſatio.q; non accuſat᷑ qͥs vt puniat᷑ in
coꝛpoꝛe·ſ̊ obtinet mediã viã.⁊ aperit viã

ſuccedeẽdi bᷣm Aco ſu. C. de inoffi.teſta.

Querela· inofficioſę damnationis inducit
adinſtar inofficioſi teſtamẽti: cõpetit li⸗

beris ul parentibo a vño debito bonoꝛũ

poſſeſſoꝛi:ſbſidio iniquo excluſo· Et vat
cõtra illos quibo datu ẽ in vſũ. bᷣm lxo.
Querela inofficioſę dot iducit᷑ adiſtar do/
natiõis ĩo fficioſę.⁊ cõpetit filijs cũ matre

cũ oĩa vel pene oĩa in lilioꝝ fraudẽ dedit.

ꝓ ſe ułp filia uł mulicre alia.ſᷣm ¶ꝑo.e.ti.
MQuereia inofficioſi teſtamẽti ·dat᷑ oibus
qͥ tẽpoꝛe moꝛtꝭ iminẽtis abinteſtato poſ/
ſut ſuccedere exhęredatis vel ſteritiscõ/
tra ſcriptos hęredes ułfideicõmiſſarios.
Quern.na.nũ.i.ad quercuʒ ꝑtinẽs · vel de
quercu exiſtẽs.
Querqra.rę.i.febris acuta.⁊ dꝛ a queroꝛ.
reris:q; facit hominem cõqueri.

Cnerulus.la.li.pe. coꝛ.i. garrulus. la.lü. uE
ſepe vel rrequeter qᷓrelas faciens. Iñ que⸗

ruloſus.ſa.ſu.i.querela plenus.
Muglitio.onis.fę.ge.ꝛ a ꝗqro.ris.⁊ ſynco/
pata di ꝗſtio.onis.i.inquiſitio/cauſa·vel
viſceptatio. Iñ h̊ ꝗqſtiũcula.ę.dimi.⁊ ꝗ/
ſtionarius.ria.riũ.qð ad ꝗſtionẽ ꝑtinet.
Et h gſtionaniusrij.qui ſacit ꝗſtionẽ.

Queſtio · vm Aco. in ſu. C. eo. ti.eſt inqui⸗/

ſitio veritatis ꝑ toꝛmẽta. Del ẽ oꝛatio in/
terrogatiua. Mel alia ſignificatione idẽ ẽ
qð to:mẽtũ:q; toꝛmentis veritas inqͥrit᷑
vt cũ ſu toꝛquet ꝓ crimine fraudati cen/
lſus · aut leſę maieſtatis.vt de dño dicat qͥ
nouitita capitur pꝛo toꝛiura in.l.ſi buus.
S.ſi q; añ oqſtionẽ.ff.de vſufruc. Iñ gqſtio⸗
narij·⁊ vicũtur toꝛtoꝛees.

uęſtio incidẽs· dꝛ illa ꝗ añ litẽ ceptã cõ/

petebat reo·ex his ꝗ acta ſunt int᷑ ſe ⁊ ac-
toꝛe.vt pac.de non pꝑe.rem iudi.

Qu ſtio emergeus cꝛ ea ꝗ ſonit᷑ ex bis

ꝗg emergũt ilite · ut ſi grit an iſte poſſit te⸗

ſtani.vel an vãda ſit dilatio/uł cõſimilia.
ueſtio ꝓpꝛietatis ein qua de ſola ꝓprie/

tate· H ẽ de dominio vel quaſi dominio

Aſtio.de cau.poſ.⁊ ꝓpꝛi.oui dilect.Et di/
co quaſi dominio ꝓpter res inco:ꝛpoꝛales

Anõ poſſidetvt in ſpualibo. Inſti.de re.

coꝛ. ⁊ incoꝛ. S. in coꝛpoꝛalia.

Mueſtio poſſeſſionis e·iqᷓ de ſola poſſeſ⸗/

ſiõe ↄtrouᷣſia vtilat᷑.de oꝛ.cogni.ſuꝑ ſpo.
Queſtio ſtatus mouet᷑cũ qͥs vedicat᷑ ĩ ſer/
uu. C. de aſſer. tollen.l.vnica. in pn.⁊ liiij.
dil.trequens.Itẽ gſtio debet eſſe de vu/
bio.c.n ĩ iure.de elec.c.de muliere · de ſpõ.
7.l. ancille. C. de fur. Itẽ debet eſſe de vil⸗/
ficili.ff.ad carbo.
MQueſtiucula. lę.ę. ge.i.parua ꝗſtio.

Queſtoꝛ ſtoꝛis.ide ẽ qdð qſitoꝛ.ſcilʒ qͥ in lo

co iudiq exqrit ð cauſis.⁊ di a quęro ris
ꝑ ſyncopã ꝓ ꝗſitoꝛ. Olł di ꝗſtoꝛ:qͥ ꝗſtio/
nibo pꝛeeſt. Et gſtoꝛ dicebat olim qͥ quę⸗
rebat? ꝓcurabat tributa ꝓpli romani.Inñ
H ꝗſtura. reę.eius dignitas. Et qſtornꝰ. ria.
riu.qð ad qſtoꝛẽ ꝑtinet. Siliter ꝑ ſynco/

pã d h̊ ꝗſtrixidem ꝙ qu(ſitnix.vel vxoꝛ

quęſtoꝛis ſm Mug. Itẽ qſtoꝛ qñq; dicit᷑
mercenariusqui ſdicat ꝓpter ſumptus.

Mueſtoꝛes illuſtres ·ſic dicti ſunt · eo ꝙ pe/

cunię publicę querẽdęꝑ mũdũ ↄſeruan

ę ſiue cõgregãdę cura ⁊ ſollicitudinẽ ha

berẽt.⁊ ad h̊ creati erãt: dicebãt᷑ quęſto⸗/
res ęrarij· ab gre.i.pecunia victi.ff. de oꝛi.
iur.l.ij. S. exactis deide regibo/poſt pn. le.

Quęſtoꝛes ſacri palatij dicunt᷑ qͥ in pala/

tio pncipis libnis pncipalibo legẽdis va

cabãt. Mõ dico ſententijsqꝛ illuſtres timm

illas legebãt. Mel dicebãtur qͥ idem offi⸗/

ciũ gerebãt ĩ domo ĩperatoꝛis.Calis etiiã
candidatus pꝛincipis dicebat.⁊ ſic capi/

tur in ꝓhę. Inſti.⁊.f.de offi.qſto.l.j.in ſi.
7.ff. de oꝛi.iurl.ij.· deine.
Mugtſtoꝛes patncidij vicunturqui cauſis

capitalibo pꝛgecti vel pꝛępoſiti erant.ff.

de oꝛi.iu.l.ij.S.alł. Inde exqſtoꝛ.i.extra
quęſturam poſitus.

MWueſtuarius.ria.riũ.qͥ qſtu viuitſic mer/

catoꝛ.⁊ dĩ a gſtus Iñ gſtuarię dicũt᷑ me/
retrices.q; quęſtu coꝛpoꝛis viuũt
Queſtus.tus.tui.i.acquiſitio alicuius reia
dĩa ꝗro ꝑ ſyncopã ꝓ ꝗſitꝰ. Iñ gſtuoſus
ſa.ſu..i.qſtibus plenus vel lucroſus.Iteʒ
ꝗſt.ſta ſtu.mobilitc ꝑticpiũ ð groꝛ.er.
Muicuq; cõpõit᷑ ex qͥ ⁊ c ⁊ q; Ab h rela/
tiuo qͥ trabit vi relationis: qꝛ reqrit duo
vꝓba ſic hoc relatiuũ qui.. Rpoſitione cũ

habet vt ſit collectinũ. cõiunctione q;
habet · vt ſit diſtributiunu. R
Quiddã.i.aliqͥd modicũ:neu.ge.ẽ. Quidã
vo ꝑ vnũ.ð.malſ.ge.eſt. H
Quies.qᷣetja qͥes qei:ĩ eodẽ ſenſu.i.tranqͥl⸗
litas uł pax: dĩ a qᷣeo.es.Et ↄpit᷑ reqᷣes

eia reqᷣes.et-ĩ eodẽ ſẽſu. Sʒ viſtigue.ſim

plex ĩ vſu ẽ ſm t᷑tiã declinationẽ.⁊ nõ ſᷣm
qntã. Sʒ cõpoſitũ ſᷣm qntã declinationẽ
eĩ vſua nõ ſᷣm t᷑nã.Itẽ a qeo· uła qͥes· dꝛ
qes.qet.ge.oĩs.i.qet᷑.Et cõponit᷑ inqͥes.
etis.oĩs ge.i.ſine qᷣete.Et licʒ qes ⁊ inqes
habeãt.e.coꝛreptã ĩntõtñ eãa pd.ĩobliqͥs
Quietus.ta.tũ.ꝑticipiũ.a qeo qͥes.i.qͥ qͥe/
uit. Et qet ta. ti. nomẽ.i.quiete plenus.

Muinarius.ria.riũ.dĩ a qͥnq;. Et lubſtan⸗

tiue·h̊ quinarius.rij tali numero.

Muicunsẽ ꝑs aſſis ↄſtas ex qnq; vncijs⸗

nõ dꝛ reſpectu toti aſſis:q; nec multipli⸗/
catnec duplicat reddit ſuũ totũ. Inſti.
de here. inſti.S. heęreditas.in glo.
Quidecimnüeri pluralisoĩs gea indecli.
cõponit᷑ a quiq; ⁊ decem.

QMuidenꝰ.na.nũ.pe/ꝓd.dĩ a qͥndeci. Et qͥn/

tuſdecimꝰ ma. mũ. Et qndecies adu.i.qͥn/
Quigenti.tę.ta.i.qnquies (ded vicibꝰ.
cẽtũa di a quĩq;.⁊ centũ:⁊ mutat.c.in.g.

Muinio.onis.dꝛ a qnq;ſicut hic quatnio.

onis·a qᷓttuo:. Dñ ⁊ iplogo Sophonisę

diẽ Hieronymꝰ.Hoc ſi ver ẽ· Sopho/

nias ꝓphᷣa qͥnione(vt ita vicã) ꝓpheticoa
gloꝛioſa maioꝛũ ſuoꝝ ſtirpe gnar ẽ. Hec

diẽ Bieronymẽ.qꝛ Sophonias qntus

nuũerat᷑ ĩ gnãtiõe ſua. Sʒ qꝛ qͥnio nõ ẽ in
frequẽti vſu: ideo dic Mieronym.nt ita
Quiquagenꝰ.na.nũ.pe.pꝛo.di ꝗ (vicã.
qͥnquaginta. Itẽ qͥnq̃geni dicũt᷑ qͥ in ca-
cki ſunt quiquaginta militũ cõſtituti.
Auiquageſima. dꝛ a qnq̃ginta. durat a
oſica qua cantat᷑.Eſto mibi ⁊ca termiat᷑
in ipſa die paſcę.
Quiquangulus.i.qͥnq; angulos habens.
Quinq̃treshoꝝ qͥnq̃triũa h̊ qͥnq̃tria.hoꝝ
triũ.uł trioꝛũ.qðdã feſtũ ſic dictũa qͥnq;
atris diebo. Quiq; enĩ dies atros.i.adũ/
ſos habuerunt romani ab Tenibali? gal/
lis obſeſſi · qbo diebo nemo fuit auſus ex/
ire· ̊ poſtea liberati:ad illoꝝ dien memo⸗/
riã: fecerũt illud feſtů. DPñ Dꝛatiusi epi.
Ac otiꝰ puer vt feſtꝰ qnq̃tribo oliʒ.clijj
dicũt ꝙ nquatria dicũt᷑ a qͥnq;.⁊ tribꝰ
q qͥnqͥes fint ĩtribo ãnis.vel qꝛ terĩqͥnq;
anisa durabat tale feſtũ ꝑ qͥnq; dies.
Quiquatrii.trij.vel qnqſtriũ.i.quĩq; poꝛ/
ticuũ ãbit,uł ſpacin vbi ſũt qͥnq; poꝛtic

Quiq;· nomẽ ĩdedi.oĩs ge.płis nũeri · Iñ

nqes adu. Et qntꝰ.ta. t.⁊ qͥnus na. nuũ.
Quin; foliu.lij.herba quędamquã greci
vocat pentaphilon a numero folioꝛu.

Muiqueniſ.nis. ↄ.ta h ne.i.qͥnq; ãnoꝝ Iñ

H̊ qnquẽniũ.nij.ſpaciũ qͥnq; ãnoꝛũ.Et hᷣ
⁊ qnquẽnał. h le. Hñ.2. Machab. 4
Cũ aũt qnquẽnalis agon tyro celebꝛaret
Et ꝓdu.na. Iñ ̊ qͥnquẽnalitas.tat.i.qͥn/
queniũ·ul qnquenis tẽpor ętas. Et nõ qꝙ
qnquẽna teporẽ ᷣ qnquẽnę ętat.. Itẽ qn⸗
quenalẽ dicimꝰ annũ·ſ qͥnquẽnẽ puerũ.
Quiqueſſis huiꝰ qͥnq̃ſſis.i.qnq; oboli·uł
cin qnq; oboloꝝ.⁊ i a qͥnq;.⁊ as aſſis.
uiquinatus. tus. tui.i.ſpaciũ qͥnq; ãnoꝝ
Quiquimus.ma.mũ.i.quĩq; annoꝛuʒ.vel
quinquies ãnus. Sicut eni dicimꝰ bimꝰ
ouoꝝ ãnoꝝ.Crimꝰ triũ ãnoꝝ. Quadri/
mus q̃ttuoꝛ ãnoꝝ. Sic vicimꝰ qͥnquimꝰ
quĩq; ãnoꝝ. Iñ quinqmuł.ᷣla.lu.dimi.
Quiquinoctiũ.ctij.ſpaciũ qͥnq; noctiuʒ.et
dꝛ a quĩiq; a nox.ctis.vel potius a noctiũ
ctij.ſicut dicebant antiqui.
Quĩiquiuir.uiri.qͥ ſub ſe habʒ quĩiq; viros

1 dꝛa qnq;a vir. Et hinc qͥnqͥuirat. tus.

tui.eiꝰ dignitas.Et qͥnquira.rę.vxoꝛ qͥn/
quiuiri.vel qnquira pe.coꝛ.dꝛ mulier quę
habet quĩc; viros ſub ſe.
MQuitanus.na.nũ.i.quit vel quĩta die cõ/
tingẽs/uł affligẽs.⁊ dꝛ a qͥnqʒ ułquitus.
Inde quitana.nę.dꝛ febꝛis ꝗ quinto die
affligit. Et heęc quiĩtana vel quitina· dicit᷑
quĩta pars plateę.q̃ carpentũ ꝓgredi põt

Muitinę etiã dicũt᷑ floꝛes maloꝛu punico/

rũ.⁊ tunc eſt gręcũ nomen.
Muitilis.lis.quidaʒ mẽſisſcilʒ iulius.⁊ dẽ
a quĩq; ułquitus:q̃i quĩtus a martio.Iñ
H⁊ hec quitilis⁊ h̊ le.Et nõ ꝙ iulius⁊ au/
guſtus oliz dicebant᷑ quitilis ⁊ ſextilisa
nũero qͥ diſtabãt a pᷣncipio ãni.i.a mar⸗
tio. Antiqͥ eni ãnũ incipiebant a martio

vſq; ad tẽpꝰ Qumeę pompilij·q addidit

ianuariũ ⁊ febꝛuarin: appoſuit ilos ĩpn/
cipio ãniſᷣ viſtinxit illos mẽſes/ ſm luna/
tiones /ſicẽ ⁊ oẽs alij erant diſtincti. Et ita
ãnus remãſit incoꝛrect᷑ vſq; ad tẽpꝰ Julij
cęſarisqͥ cũ moꝛaret᷑ in ęgypto cuʒ Cleo/
patra ·ãnũ coꝛrexit ⁊ diſtinxit pᷣm curſum
ſoliſad idẽ pũctũ ĩ fine ãni redeũt.Scðʒ
Scõſuetudinẽ antiq̃ꝝ qͥ annũ incipiebãt

a martio · oẽs mẽſes oicti ſunt a numero qͥ

iſtabãt a pncipio ãni.i.a martio poſt in/
niũ.vt quitilis ·quĩtus a martio.Sed po/
ſtea ad honoꝛẽ Julij cęſaris qͥ in illo mẽſe

natus eſt· vel aliquã victoꝛi obtinuit· di ⸗/
ctus ẽ iulius.Sextilis vo dict ẽ q̃i ſext

a pncipio ãni.i.a martio.ſᷣ poſtea ad ho/
noꝛẽ luguſti qͥ ĩ illo mẽſe natus ẽułi eo
aliquã victoꝛiã obtinuitvict᷑ ẽ auguſtꝰ.
Moĩa vyo ſequẽtiũ mẽſiũ cõpoſita ſunt a
numero videlʒ qͥ viſtabãt a pncipio ãni.
i.a martio ab h̊ noĩe imber.vt ſeptẽber a
ſeptẽ ⁊ imberoctober ab octo ⁊ imber ·q̃ſi
octauus ab imbꝛe.i.a martio · in qͥ imbꝛes
⁊ plunię abundant.⁊ ſic de alijs.
Quiparu.ri.neu.ge.ẽ genus herbęa gred
Dictũ · qꝛ habeat vtutẽ feruẽtẽ. Et vt di/
cũt qͥdaſves q pari dꝛ einciber. Et videt

cõponi ab quo.⁊ pyr · qð eſt ignis:q; di

ęquari igni ꝓpter caloꝛẽ.
Muiris · lingua ſabinoꝛũ dẽ haſta. Iñ bec
quirina.nę.i.haſta.Et h̊ quirin ni.victus
ERomulus ·qui ſꝑ haſtatus ĩcedebat· vel
qꝛ haſta eius poſt moꝛtẽ in auẽtino mõte
fixa · ĩ floꝛuiſſe. Iñ h̊ quiris nitis.dictꝰ ẽ
qlibet ciuis romanꝰ.qꝛ romani a Romu/
lo. Mel romani victi ſunt quirites qᷓi ha⸗

ſtati ⁊ foꝛtes.vñ ⁊ qñq; quirites vicunt

milites qui haſtã ſeci deferũt.Et pd.qͥris
penł.gti.quirita circũflectit vltimã quiris
in ntõ · ſicut olim ĩ integro fiebatqꝛ decli/
nabat · hic quiri huiꝰ quiritis. Et deſinit
ntũs in is ꝓductã quiris.

Quis vel ꝗͥ. Quis habet ſedeci cõpoſitio/

nesa ſyllabicas adiectiões.Cõpoſitiões
enĩ ſũt ſeptẽ ·ſcilʒ ſiquis: nequisaliquis:
nũquisecquis:vnuſqͥſq;: quiſqͥs. Quis

aũt habet quiq; adiectiones ·ſcilʒ quiſnã.

quiſpiã ·quiſputas/quiſq;a quiſq;. Sed

quirecipit qᷓttuor adiectiones:ſcilʒ q daʒ

quiuisquilibet: quicũq;.

Quiſpiã · denuat a quis ẽ figure ſimplid
Z impoꝛtat purã infinitatẽſic aliquis diũ/

ſam·qꝛ piare eſt facere purũ.vñ quiſpiaʒ
hõ cuniti.pure vnus.⁊ ſic quãdã diſcre/
tionẽ facit circa infinitatẽ. Aecip it aũt h
fꝗmininũ piaʒ ĩ acenſatiuo caſu:qꝛ fęmina
de facili ĩmutata cũ hoc nomẽ piã videat᷑
pati⁊ extra ſuã naturã pouirecte ſumit᷑ ꝑ
accuſatiuũ qui rẽ denotat patientẽ. Pap·
Dicit: Quidpiãaliquid modicũ.

Quiſputas ſpeciei deriuatiuę a quis.Et ẽ

ibi putas ſyllabica adiectio:⁊ c accentus
pᷣncipalis ſuꝑ qS Onñ Aud p̊. Quiſputaſ
Puer iſte erit: Et Matth.i: Quſputas

maioꝛ eſt ĩregno cęloꝝ? Et debet acui qs ·

⁊ ſequẽtes duę ſyllabę debent grauari:qꝛ
ſuꝑ ſyllabica adiectione nõ eſt ponẽdus
Pncipalis accẽtus. Et nõ ꝙ quis ideo re/

cipit ̊ ꝓbũ putas in ſecida ꝑſonaquia
oĩs introgatio mouet.⁊ ſcipue ilumad

quẽ ſermo virigit᷑.⁊ ſic talis adiectio ciõ

cuiuſdã excitatiõis iuenta fuit: Ois autẽ
excitatio fit ad ſubſtãtiã ⁊ nõ ad accidẽs

ideo cũ alijs infinitis nõ iũgit.
Quiſquilięarũ.ſũt ſtipulę imixtęſurculis

ac folijs anidis·ſcilʒ gdã paleę minutiſſi/
męq́s vocãt ſtipulas.Picũt᷑ etiã qͥſquilię
qi qcd cadit.i.qͥcqd ſuꝑfluitatjex arboꝛe
uł aliqᷓ materia cadit. vt purgamẽta fru/
mẽti: terraꝝ.⁊ modici ſurculi:ſtercoꝛa.et

ſiłia.⁊ ſic pm Hug.a quid neutro.⁊ c.do

cõponit᷑ Iñ quiſqͥlioſus.ſa.ſũ.pleuꝰ qᷣſqᷣ/

lijs. ODel vicũt᷑ quiſqᷣlięa quis ⁊ curo ras.

qſi cui curę ſunt illę· vel quis curat de illis
ꝓPpter ſui vilitatẽ: coꝛ.j.ante.l.
Muotennis.ↄ.t.⁊ h ne.⁊ quotẽnus.na.nũ
i.q̃t ãnoꝑa habet quęrere de nũero ãnoꝝ
vid qð debẽt rñderi hmõi noĩa:decẽnis.
triẽnis ⁊c.vel iſte gtũs anoꝛũ cũ noĩe nu/
merali:ut quotẽnis es tu:Hiẽnis:triẽnis:

bimus. trimus. Criũ wel q̃ttuoꝝ annoꝝ.

Quot oiĩs.ge.indecli: tm̃ pluralis numeri
eſt. interrogatiuũ . infinitũ · relatiuũ. Iñ
quotus.ta.tu.nũerale.⁊ oꝛdinale.vt qͥtus
es in bãcho· pmꝰ.ſecũdus. Quotx ẽ in oꝛ/
vine ·q̃rtus:quit.i.acholyt.ſubdiaconꝰ.

gnite R

Sine aſpiratione ponit in la/

ſi in pncipio victiõis fueritde/
bet aſpirari. ut rhetoꝛ rhod c.
Si vo ĩmedia dictiõe · debet tũc gemina⸗
ri.⁊ poſt geminationeʒ aſpiran. vt Pyr⸗

rhusmirrha.⁊ hmõi: Ita enĩ Pꝛiſciano

linguę gręcęac latinę doctiſſimo placet.
NRaab. meretrix fuit in hiericho ꝗqͥ abſcõdit
ſpeculatoꝛes de filijs iſrt.⁊ iterpᷣtat᷑ latitu/
do · vel fames · vel impetus.⁊ acuit᷑ in fine.
Kabbi · acuitur in fine.⁊ interpꝛetatur ma/

giſter.ſiue docẽs me aut magiſter meus.

NRabboni.idem.⁊ acuit᷑ in fine.
Mabies. biei.fę. ge.i.furoꝛinſania decurſuſ
cũ impetu. Iñ rabiecula.lę.dimi.i.ꝑua ra/
bies. Et rabioſus.ſa. ſũ. Iñ h̊ rabioſitas.

tat. Itẽ a rabies· dĩ rabulus.la.lũ. Et ra /

bidus.da.vũ.pe.coꝛ.i.rabie pleuꝰ.rabiei
datus.furoꝛe plenusiratus:inſanus. Iñ
rabidulus.la.lũ.dimi.

Kabſates · ſcribit ꝑ. b. in intpꝛetationibus

⁊ coꝛ.penł.pꝛiũ nomen vineſt.
Kacemifer. ra. ri.i.racemos ferẽs.⁊ coꝛ.mi.
Racemꝰ.mi.ẽ botriõis ꝑsſcilʒ ramuſculus

tinis dictionibo. In grecis xo

“

ſſin
ſusn
bit⸗

ngtir

ln ch vuis· vel vua. Et botrio grecu eſt. mę.⁊ tũc nõ accẽtuat᷑ in fine.
nnt Aacha.i.inanis van.quẽ vulgata ũuria Ramelſes indeclinabile· acuit in fine qda
n abſch ſe enſt⸗ u·ul abſ. q; cerebꝛo Dicẽ oſſum ciuitas: de qua dꝛ Exo.pᷣ Edificauerutq;
ih ⁊ ẽ hebꝛeũ.⁊ acuit in fine. Del qð meli eſt vꝛbes tabernaculoꝝ pharaoniphiton ⁊
J Racha ẽ intiectio affectũ ĩidignãt oñdẽs. rameſſes . Itẽ Geñ. 47 In optimo ſolo
nie lic cũ dolemꝰ oicim heu. ⁊ cu letam̃ vah. terręrameiſes. De hac dicitur in Ruroꝛa.
uſ T ſimilit indignamur:vicimus racha. Rameſſes ex ſe nomẽ myſteria ꝓfert.
Waſſ Nachel. terßtat᷑ ouisqꝛ ꝓ ea Jacob pauit MRamix.cis.i.mentula vel vᷣga virilis. Dñ
llte oues Laban ſoceri ſui. Itẽ iterpᷣtat᷑ viſuʒ uomle Jacet exiguꝰ cũ ramice neruꝰ.
twe Svncipiũ ul mũda ulł vidẽs deũ. Et põt eẽ ſi ramicoſus.ſa.ſũ.q magnã habet men/
fn indedi. vel põt dedlinari-H̊ Rachel. lis. Et tulam ſcilʒ hernioſus.
net Vgucit.pe.gti.⁊ ſiẽt vitã cõtemplatiuã. Aam.mi.di a radixq̃i a radice meãs. Iñ
ud Aadicoſus.ſa.ſü.i.plenus radicibus. hᷣ ramuſcułꝰ.li.dimi.Aam ꝓppeẽ qð a ra/
ac⸗ Aadicula.lę.dimi.i.parua radix. diceul trũco manat · ſic a ramnſculo cete⸗
N Aadius.ij.maſ.ge.inſtrumẽtũ ẽ texendi ra. Et ramoſus. ſa.ſũ.i.dilatatus ramis
wls ſcilʒ pecten· uł nauicula:uł lignũ qð viſti/ diffuſus. Itẽ a ramus dĩ h̊ ⁊ q ramalis.⸗
Z guit ſtamiaa dia rado.dis/eo ꝙ radẽdo Hᷓ le. Et hic ramalis.lis.i.ramus.Et ꝓduẽ
nani fiat. Itẽ radius dꝛ qdã genꝰ oliuaꝝꝑ ob ra. VPnde quidã. ampin eſt foliũ vitis
wir lõgitudinẽq; longę ſunt ad ſilitudinẽ ra/ ramuſculus huius. Item Perſius. Otra/
ns dioꝝ. Radius etià dĩ vjga q̃ geometri fi male vetus purgandi ſub ere cocti.
Nornn guras faciũt in ſuppoſito puluere.Itẽ ra⸗ RKan indeclinabile.i.ira vel locus irę. Oñ
mis dius di ſplẽdoꝛ ſtellaꝑ? ſolis. dẽ ſic ꝓpt etiam euenit ꝙ effici᷑ homo rabioſus.
mon. longitudinem.qꝛ longe emuttit 7 dirigit. Nana. nę. g. ge. dicit a ran.q eſt ira⸗ quaſi
umneni Iteʒ radius di illud rectũ ⁊ ſubtile lignũ iracunda.Cũ enĩ Jupiter oĩbus aĩalibus
i qð a modiolo rotę vſq; ad cantũ dingit᷑ dediſſet regẽ ranis dedit quoddà lignuʒ
naͤns ⁊in vtroq; inſigit᷑. Oñ gręciſmus.Picas bꝛeuiſſimũ ꝓ rege · quod cũ nunq; ſe mo/
inon textoꝛis radiũ· radiuʒ qʒ ſolis. T¶ltq; rotę ueret ranę id ſpꝛeuerũtquare Jupit iratꝰ
uc⸗ radius tibi ſit.nõ ĩuenio plus. Foꝛte non dedit eis ibim.ꝗ ranas veſcit᷑ ideo poꝛe
fuit memoꝛ virgulę geometri. Dñ dica/ rege amiſſo·ranę cõquerũt.⁊ iraſcũt᷑. IJta
8 mus ſic:Sitq; rotę radiusradius ſit pul dicit Mug. ſidoꝛus aũt dic etymo.i2:
mrtut uere tractus. s Kanę a garulitate vocate eo ꝙ circa ge/
r Radix.cis.fę.ge.dĩ a radius:q; q̃ſi ꝗbuſdã nitales ſtrepunt paludes.⁊ ſonos vocis
MKüZ radijs fixa terręĩpfundũ demergit᷑. Del impoꝛtunis clamoꝛibus redduũt. Itẽ oicit
tobi dĩ a rado.disq; ſi eradat᷑ nõ repullulat. magiſter in hiſtoꝛijs ſuper Exo. Tnia ge/⸗
MR Iñ radicitus adu.i.fũditus vſq; ad radi/ nera ſunt ranarum. Onũ fluuiale? voca/-
Gihn cem. pducit radix penł.gti. le. Aliud mimũ:qð calamitũ dicit᷑quod
Pian NRaphan. ni. greci·nos radicẽ vocam.eo ſi pijciat in os canis/obmuteſcit. Tertiuʒ
win ꝙ totus deoꝛſũ mittit cũ reliq̃ olera mag magnũ venenoſũ⸗quod ⁊ rubeta dicitur.
iün ĩſũma ꝓſiliant. Cuiꝰ ſemie macerato qſq; Ranerg rtlocna vhi rang abundant.
tn, ſuas manus infeceritſerpentes ĩpune tra/ RKancidus. da. vũ. i. iracundus vel fetidus
r. ctabit. Ex ipſius radice etiã ebur albeſcit. amarus ex wetuſtate. inſipidus.⁊ dicit᷑
mon⸗ Aaguel · elis ꝓpꝛiũ nomen vini. DVe quo in a rancoꝛ. Inde randiculus.li.dimi.i.ali/
s Auroꝛa dĩ Clanſit opes habuit quę Ra/ quantuluz iracundus · vel rancidus. Dñ
hiend. guelis erant. Perſius in pᷣma ſatyra.Rancidulũ qddã
e Kalla.lę.fę.ge.weſtis ꝗ vulgo vꝛ raſilis. et balba de nare locutus. Poteſt etiã ranci/
Wnnl diĩ a rado.dis.Et h̊ rallũ.li.i.raſoꝛiũ: oum diciex vitio eo ꝙ rancos faciat. Et
iguun NRama · ciuitas eſt iuxta gabaa ·ſicut habet coꝛripit penultimã rancidus.
boſmn Judidqj: Et diſtat.i2. miliaribo a beth/ Rancoꝛ. coꝛis. dicit᷑ ira. indignatio · doloꝛ.
iiten leẽ·ſicut dicit glo.ſuꝑ illud Matthęi.22 amaritudo mentis · vel fetoꝛ.⁊ ꝓpꝛie car/
ntalni Vox in rama audita eſt ⁊c. Et interpꝛe/ nis ex vetuſtate pꝛoueniẽs. Inde ranco/
ns tatur excella:vel exaltata:ſeu tonitruum roſus.ſa.ſũ.i.rancoꝛe plenus.Et hic⁊ hęc
aut exaltatio. Et ẽ indedinabile⸗ acuit᷑ ĩ rancoꝛs. dis.i. iraſcens. vel iratus. Iñ ran
nibus fine. Hel hm Pap.Rama eſt viculꝰ ſecuſ coꝛditer aduerbiũ.i.iraſcibiliter. Et h ran⸗
bethles · in qͥ ſepultus fuit Samuel̊ nüic coꝛdia.dię.i.ira. Inde rancoꝛdioſus,ſa.ſũ
1coN

nlals

traſlat ẽ ĩthꝛaciã.⁊ põt declinari·ẽ̊ rama.

iracundia wel ira plenus.

MRanella.lę.oimi.i.parua rana
NRanũculus.li.imi.i.parua rana.⁊ nõ ſer/
uat gen ſui pᷣmitiuiqꝛ rana eſt ge.fę.ra/
nũculus vo maſ.ge.vt dicit Pꝛiſcianus.
Rapa.pę.fę.ge.vꝛ a rapio.pis.eo ꝙ rapi/
at. i. cõ pꝛehedat plus t᷑ę radice qᷓ; napꝰ.

Iñ h̊ rapula.lę.dimi.quod h̊ rapulũ.li.

luenit᷑. Et h raparii.rij.locus vbi creſcũt
rapę.qð ⁊ G̊ rapularin dꝛ.Et h rapulatũ
ti.d abo de rapis. ꝓducit hmam.
AKaphael.intpꝛetat᷑ curatio · vel medicina
dei. DObicnq; eni curãdi umedẽdi opus
neceſſariũ eſt·hic angelusa deo mittit᷑.
ARapax.cis.i.auidus:ſpoliatoꝛ:cupidus/uł
aliena violenter rapiens.
Rapidus. da. vuʒ.i. velox. vel rapax cum
impetu currens.
MRapacitas.tatis.i.cupiditas/ exppliatio.
Rapina · ẽ violẽta receptio reꝝ.vt ĩi.l.j.C.
vi. bo.rap. Et vꝛ a rapio.pis.Et ẽ rapina
pdę·raptatio ex põdere Iñ rapinula.lę.
Dimi.i.pꝑua rapia.Et rapinoſꝰ.ſa.ſũ.i.ra⸗
pina plenꝰ.Cõmittit᷑ aũt ꝓpᷣe crimẽ rapię
cũ ꝑ violẽtiã:vi:⁊ aꝑte res alienas qͥs ra/
pit vndecun q;· excepto loco ſacro· vel re
eccleſiaſtica.qꝛ tůc cõmitteret᷑ ſacrilegiũ.

Raptoꝛ.torn.maſ.ge.dꝛ vuobo modis.Eſt

enĩ raptoꝛ rerũ qui bona aliena vi rapit⁊
aꝑte.ff.ne qͥs eũ qͥ in ius.l.ſᷣ̊ eximẽdi.Et ẽ
raptoꝝ hoiuʒa maxime mulieꝝ. Et vꝛ ra⸗
ptoꝛ a rapiẽdo.i.coꝛrũpẽdoq̃i coꝛruptoꝛ.
ẽt põt raptoꝛ excoĩcarinõ ſolũ a ſuo epᷣo
etiã ab ipſo in cniꝰ epᷣatu rapinaʒ facit.
Iteʒ denegatur ei pęnitẽtia · niſi reſtituat
Ablata. vel plenã ſecuritatẽ faciat de reſti⸗
tuẽdo ſi tamẽ habeat vñ reddere poſſit.
Raptus.tus.tui.dꝛ act uł paſſio rapiẽdi.
1 dẽ a rapio.pis.Hel rapt ꝓpꝛie ẽ illicit
ↄcubitꝰa dẽ a rapiẽdo.i.coꝛrüpẽdo.Et h̊
raptũ.ti.iuenit᷑ p eodẽ·bᷣm Mug. Itẽ ppe
rapina ẽ reꝑa rapt mulieꝝ.Cõmittit᷑ aũt
crimẽ rapt ouplicit.videlʒ cũ ipſa puel⸗/

la violẽt rapit᷑ vt ĩppetuũ teneat᷑. Itẽ cũ

nõ ipſa violẽt rapit · ů̊ vſus ei ea phibẽte
violẽt᷑ vſurpat· Iẽ tũc demũ cõmittit᷑ ra
ptꝰ.cũ ipſe raptoꝛ nõ deſpõſauerat pᷣ ipſã
puellã. Large nõ ſolu cõmittit᷑ in vᷣginẽ
B etiã ĩ vidua ⁊ ſanctimonialẽ. liqñ acci
pit᷑ ꝓ qͥlibet illicito cõcubitu ułcoitu.Et
nõ ꝙ foꝛnicatio lic videat eſſe genꝰ cuiꝰ/
libet illiciti coitꝰ qͥ fit ẽ vxoꝛẽtñ ſpecialit᷑
ĩtelligit᷑ in vſu viduaꝝ.⁊ meretrici. cõ/
cubinaꝑ. Stupꝑꝝ aut ꝓpꝛie ẽ vᷣginũ illici/
ta defloꝛatio.Cdulteriũ vo ẽ alieni thoꝛi
violatio.Hñ adulteriũ oꝛq̃i ad alterius

thopꝝ acceſſio. Inceſt' cõſanguineag ul

affiniũ abuſus.vñ inceſtuoſi dicũt᷑ qͥ c⸗/

ſanguineis vel affinibo ſuis abutũt. Aa/

ptus cõmittit᷑ cũ puella violent᷑ a domo

patrrapit᷑ ſeu educit᷑ vt coꝛrupta ĩ vxoꝛẽ
habeat · ſiue puellę ſolũmodo/ſiue paren⸗
tibus tm̃·ſiue vtriſq; vis illata fuerit.

Karus. ra. ri.i.nõ ſpiſſus? cõꝑat᷑. Iñ rare

rarius.ſime.aduũ.⁊ hęc raritas.tatis.
Kaſilis. lis.ↄ.ta hᷣ le.i.res raſauł piloſa vt
radi poſſit· vel apta ad radendu dicit a
rado. diſ. Et hᷣ raſoꝛiũ.rij. Iñ H̊ raſoꝛiolũ
li.⁊ coꝛ.penł.raſilis.
Haſtrũ.ſtri.neu.ge.⁊ plalit᷑ hi raſtri.ſtroꝝ
inſtrnmentoꝝ ruſticoꝝ.i.foſſoꝛiũ duplex

ut dicũta dꝛ ſic a raritate dẽtiũuła rado
dis:qꝛ radit terrã. Raſtrũ etiam dꝛ aliud

iſtrumentũ ruſticoꝛũ dentatũ quo paleã
remouẽt a granis. Iñ hᷣ raſtellũ li.vimi.

Katio. onis. vꝛ a ratus.ta. tu.i.firmꝰ.eo ꝙ;

firma ſit. Et eſt ratio mẽtis motus in his
ꝗ dicũt᷑ oiſcernere vel cõnectere valens.
Del ratio ẽ qͥ dã mot aĩ viſũ mẽtis acuẽs
veraq; a falſis diſtinguẽs.Sʒ ratiocina/
tio · eſt rationabilis ſubtiliſq; viſputatio

a certis ad incertoꝝ indagationẽ nitẽs

cogitatio. Itẽ ratio.i.diffinitio.Et coꝛni.
pꝛimã ratio. Vnde quidã. Sic volo ſic
iubeo · ſit pꝛo ratione voluntas.

Katio hᷣm ICco. C. de eden.eſt ſcriptura cã

negociationis mutuę edita de datis⁊ ac
ceptis · ſecus ſi ibi cõtinet᷑ de pignere tm̃
uł de mãdato tm uł de cõſtituta pecunia
tm̃. A¶lit᷑ ſumit᷑ ratio dũ vicitrationẽ eſſe

reddẽdã de oĩbus.ar.de reſcrip.ſi qñ i.x.

rationabilẽ cauſam. q; teſtis nõ valet niſi
rationẽ ſui victi reddat ſi qrat ab eo.ij.q.
ſ. in pᷣmis.tũc eni ratio ſumit ꝓ cauſa.Si/

milit ibi·qð ratiõe caret extirpare neceſſe

eſt. vt. lxviij. diſ.coꝛ/epi. Etiã ſlat debet
eſſe parat' rationẽ reddere oĩ poſcenti.S.
ecce.in fi æcx vj.diſa in.l.ſiquis.S.ſᷣ inter/
Dum. ff. de reli.⁊ ſump.fu.

Katiocinia ſunt rationũ redditiões ad q̃s

gliqᷣs obligat᷑ ex admiſtratione reipubli/

cc vel puatę quã geſſit. Dñ publica · ſicut

illa qbo obligãt officiales anrie ex admi⸗/
niſtratione aliq̃ ad rẽpublicã ꝑtinentem
vt in.l.officialis.C.de epi.⁊ ce. Pꝛiuata

aũt ſunt illa quibus obligant᷑ aliqͥ ex ad/

miſtratione rerũ ꝑ tinẽtiũ ad puatos. vt

tutoꝛes:curatoꝛes:vel ꝓcuratoꝛes ⁊ꝛc.Dñ

obligatus ad ratiocinia eſt ad rationem

reddendã alicui aſtrictus.

Kationalis.lis...t. ⁊ H le.⁊ H.⁊ Hͥ rõnabił᷑.

4

jle
tiſe
diya
(
Vnd
fion
bnoe⸗
nntn/
bent
Mans
usta
nüyeu
gico
ſtnwe⸗
Pom⸗
neud
ncaſt
lalzq̃⸗
Genic
ſmeul
lguin
ru i
tean.
roxe
enen
lenlen
taul Ct
gdrn⸗
diat
petui
leimuta
muns
ſignlie
priutni

Ranau

lalulal

W

Gpontn⸗
Dhendner
Donsi
Mnge
lche
gllann
Füh
Kaunn
annsn
diemp
Enpe
lunn
Tunnln
Etrun

p⸗

er
it
unie ,
tad
iprri
nnt
tin
1s
lolayt
dict
ſoꝛioli

nſton
udpe

Aann

mdinu
mmmo
tus ibn
rens
mboanis
noana,
lhuunno
Wini
Kon
5t Wol
1.
tlnprm
rawr
nt
gona
mumicſe
go Ma
tbeon⸗
poi
rnuſ⸗
S
Nlenti).
binten

zadi⸗
elopebh
Ablicoſa
ſ eid
grnmm
end
os
fationen

tl

15le.vicũt᷑ a ratio Et liq; quidã iſta noſjſa
indiffercter accpiãt· vifferit tñ/qꝛ rõnale

dv quod vtit᷑ roneut hõ. Sʒ rõnabile eſt

qð rõne agit᷑ulł ducit:⁊ rõnabilit᷑ viuit.
Vnge multiiimo omnes homines ſũt ra/
tionales.i.aptitudinẽ habet ratiocinãdi ·

nõ oẽs ſunt rationabiles:qꝛ nõ oẽs du/

cunt᷑ röne. Et h̊ rationale.lis.neu. ge. dice/
batur pannus in pectoꝛe ſacerdotis qua/
dratus.· in quo lapides Rcioſi erãt inſerti.
KRatis.tis.fę. ge. vicebat᷑ pmũ ⁊ antiquiſſi/
mũ nauigij genuse rudibo tignis aſſeri /
buſq; cõtextũ:ad cuius ſimilitudinẽ factę

ſũt naues ꝗ ratarię dicunt᷑:Quũc vo ratis
glibet nauis abuſiue vi:Naã ratis ꝓpe dꝛ

ↄnexio nauiũ ułſtrues lignoꝝ trabiũ u
incaſtrata nauiũ. Hel ratẽ la ꝑs nauis

ſcilʒ ꝗᷓẽ int carinã ⁊ pꝛoꝛã vel puppi:icta
q; radit aquã vel qꝛ ſit rata ⁊ firma.Etꝑ

ſynecdochẽ glibet nanis vĩ ratis · q; radit
aquã.vel qꝛ rata ſit ⁊ firma.⁊ firmiter cur/

rat. Iñ H̊ raticula.lę.vimi.i.parua ratis.

Et coꝛ.ra. Dnde qͥdã. DNiclatus eſſe ratẽ·
Wtrẽ dic eſſe carinã. Itẽ aliꝰ. rata ſit

ratis eſt ꝙ cõcaua dicta carina.

atiũcula.lę.dimi.parua ratio.
Aatus.ta.tu.pꝑticipiũ ẽ de reoꝛ rerrat ſũ

reri.i. extunare· putare: Iñ ratus ſũ.i.pu/
taui. Et rat.ta. tũ.nomẽ tũc tantũ valet

quãtũ firmus. Iſidoꝛus aũt dic:. Ratũ dẽ

qð rõnabile ⁊ rectũ ẽ.vña qui pollicetur

icit. Ratũ eſſe pfiteoꝛ. ẽfirmũ atq; ꝑ/
petuũ. Et Hap.dicit. Ratũfirmũ/ſtabi⸗

le.imutabile:acceptũ. Item ratus.i.arbi/
tratus. Et coꝛ. pmã. Itẽ iuenit᷑ rata in alia
ſigniſicatione.vt Iſte ſoluat vel recipiat
ꝓ rata.i ꝓ parte ſibi cõtingente.

Naucidus. a. oũ.i.raucnſ. ꝗñ raucidulus

la.lũ.i.aliquantulũ raucus:q raucułꝰ vẽ.

NRancus,. ca. ci. v a rauni qð ẽ raucitas. Et

cõparat᷑ raucus.cioꝛ.ſimus. Iñ rauce.ciuſ
ſime. aduer. Et H̊ raucitas.tat.Et h rauce⸗
do. dinis.i.vocis ãputatio.ſiue ipuritas.

Rania.uię.i.vox rauca. In hec rauilla.lę.i.
cduſidicusq; damãdo effici᷑ raucus.
Aauiatus.ta.tũ.i.raucus.⁊ d a rauio.as.

Iñ h̊ rauiatio.onis.i.raucitas.

KRauni:nomẽ indedlinabile.i.raucitas.

Rauus.ua. uũ .i.rapax · vel fului coloꝛis.⁊
iĩa rapio.pis. Hñ inuenit᷑ Aupa raua.

Et in vtraq; ſigniſicatione cõueniẽter oꝛ
lupa raua.Maã rapax ẽ fului coloꝛis.ñ

rauulus.la. lu rauiſcellꝰ. la lũ.ãbo dimi.
Et raua.uę. talis coloꝛ· vel rapacitas. Et
Hap.vic. Aauaniger coloꝛ mixt fuluo.

ante

Reatus. tus · tui.vĩ a reus:quaſi rei actꝰ. Et
accipit᷑ reatus in ſcriptura multipliciter ·
ſcilʒ ꝓ culpa.pꝛo pęna ꝓ obligatiõe pę⸗
nę tẽpoꝛalis ⁊ ętemę.Si enĩ moꝛtale eſt.
obligat nos penę eternę. Si veniale· ob/
ligat nos penę tẽpoꝛali.vt vicit mgrĩ 22
ſniarũ. Cñ ſcas ꝙ reatus dĩ m qð quis
eſt reus pęnę: ideo ꝓpereatꝰ nihil aliud
eſt.q; obligatio ad pęnã Et qꝛ obligatio
q̃damõ ẽ media int culpã ⁊ pęnãex eo
ꝓpter culpaʒ aliqͥs obligat ad pęnã:ideo
nomen medij traſumit᷑ ad extrema. vt in/
terdũ ipſa culpa vel peęnareatus dicat᷑.
ARebeccaĩterpᷣtat᷑ patiẽtia:vel ꝗ̊ multũ ac⸗
Aebellis. lis. 9.ta Rᷣ le.i.inobediẽs. (cepit
reſiſtẽs:cõtrarius. Iñ heęc rebellio.onis.2
hoc rebelliũ · lij. in eodeʒ ſenſu.i.repulſio

Vel reſiſtimentũ: poſt pacẽ factã ad bellũ

reuerſio·belli iteratio.

Recaluaſter. ſtra. ſtru.i.retro aliquãtulum

caluus. Et pꝛo eodẽ iuenit᷑ recaluꝰ.ua.uũ.
Recẽs.entis.oĩs ge.i.nouus.⁊ dicit᷑ a rec
qð ẽ iteꝝ vel retro· q̃ſi renouatus vel ite/
ruũ nouus.Sʒ recẽs naſcit᷑· nouũ fit. Inde
recentulus.la.lũ.aliquãtulũ recẽs.Et cõ/
ponit᷑ pꝛecens:q;recens.i.valde recens.
MRecẽſitus.penł ꝓd.dꝛ renouatusrecẽs fa/
ctus. Sʒ recẽſitus:pe· coꝛ.ẽ idẽ qð nume/
ratus.recitatus:rememoꝛatus.Dñ. Daſa
recenſita·̊ poma recenſita dicos.
Neceptaculũ.li.neu.ge.loc vbi fit alicuiuſ
Neceptatoꝛes dicunt᷑qui (rei receptio.
aliqͥs receptãt: vt frequẽtius ſonat ĩ ma
lũ. Sũt enĩ illi qͥ fures·raptoꝛes:⁊ cęteroſ
malefactoꝛes recipiũt.vt. C. de his qͥ la/
tro.l.i.⁊.ff.de recepta.l.i.Sine qͥbo latere
nõ poſſũt.vt in.c.ſicut aitde hęre.vbi he/⸗
reticoꝛuʒ receptatoꝛes anathematicant᷑.
Sed receptoꝛes pᷣm Inno.dicunt᷑ aduo/
cati. in.c.ex parte de poſtu.
MNeci.i.iterum.vel retro·gręcum eſft.
Recidiuus.ua. uũ.⁊ rediuiuus.ua.uũ.i.re⸗
nouatus/poſt caſuʒ reparat.qð nõ po/
teſt eſſe· niſi caſus ſᷣceſſerit vel moꝛs.Vñ
recidiua arboꝝ ſunt ꝗ alijs ſectis repullu
lant. Et eadẽ dicunt᷑ rediuina· q; redeunt
ad id qð fueruntquaſi denuo viuna.
Meciduus.oua.duũ.i.retro uł iteꝝ cadẽs.
Mecinũ.ni.uł ̊ reciniũ.nij.matronale ope/
rimẽtũꝗqdã ſcilʒ veſtis vel palliũ.⁊ dĩ ſic
quaſi reijcinum.qꝛ dimidia pars eius re/
tro abijcit᷑. Idẽa a gręcis oꝛ ſtola
MRecipꝛoc ca.cũ.i.iten cõuerſiuꝰ repetitiuꝰ

Vnde recipꝛoca d conſtructio in q̃ eadẽ
ꝑſona iteꝝ repetit᷑.vel in qua eadẽ ꝑſona
videt᷑ age ⁊ pati.vt Ego diligo me. Cu
Diligis te. DPetrus diligit ſe. Et coꝛ.pꝛo.
Recõſus.ſa.ſũ.i.recõdit.⁊ dꝛ a recõdo.is.
Aecõuẽtio.onis.fę.ge.ẽ actio rei õ actoꝛẽ.
Kecta linea aſcẽdẽs:ſũt pĩ:auꝰ.pauusab/
auus·atauus/tritauusſicut ĩ ſemis lineaʒ
vicimusmatrẽ.auiã/pauiã/abauiã.
Aecta linea deſcendẽs·ſunt filius · ſilia:ne/
pos neptis ꝓnepos ꝓneptis abnepos.
Aeckortonie mal gedi regẽs aliqd ꝑ ſuũ
officiũ.⁊ dr a rego.gis. l qͥ etiã rect.cta.
ctũ. Iñ rectitudo.dinis.i.iuſticia:qtas.

Recuſatio ſᷣm ſpe.e.ti.eſt iuriſdictionis vel

audiẽtię cã ſuſpiciõis ꝓpoſita declinatio
vt. C. S iudi.l.aꝑtiſſimi. Et ſit vſq; ad/xx.
dies bᷣm leges ſᷣm canones vũtaxat ꝑ de/

Necuticus.ca.ci.idẽ eſt qð cuticus. ( cem

vel recuticus:q retrouerſã hʒ pellẽ virilis

mẽbꝛi.Dñ recutici ꝓpe vicut᷑ iudęi:quaſi
retro habẽtes cute.i.circũciſi. Carent eni
anterioꝛi pelle virilis mẽbꝛi. Oñ Perſius
Necuticaq; ſabbata pelles. Et vocauit

ſabbata recutica: ꝓpt recuticosqꝛ ad eos
ꝑtinẽt ea celebꝛant. Et pꝛoducit.ti.
Reddit᷑.ta.tũ.dẽ a reddo.dis. Dñ Dui/

dius epi. iuuene ⁊ cupido credatred/
ita virgo.Itẽ redditus.tus.tui.i.lucrũ.

merces. fructus· vectigal. pſtatio.cenſus.
Kedibitio.onis.ẽ emptionis reſolutio.vt

ff. Z acqͥᷣ· poſſel.l.põponius.S.ſterea in fi.

NRedimiculũ li.neu.ge.monileuł coꝛona· uł

vitta ·qᷓ mitra ĩ capite femiaꝝ alligat᷑ dꝛ

a redimio.mis łredimiculũ.ſuccictoꝛiũ
vel bꝛachiale qð ꝑ ceruicẽ deſcẽdẽs⸗a a la/
teribo colli diuiſũ· vtrarũq; alaꝝ ſinꝰ ãbit
⁊ hinc inde ſuccingit· ut cõſtringẽs latitu/
vinẽ veſij ad coꝛpꝰↄtrahat ⁊ ingẽdo cõ/
Pponat. Moc vulgo bꝛachile vicit · q̃i bꝛa/
chiale. q;uis nõ bꝛachioꝝ · renũ ſit cigulũ
Nedimitus.ta.tu.i.oꝛnatuscoꝛonatus.

Regitus.tus.tui.pe. coꝛ. vĩ a redeo. dis. Et
ſigt ouo. Aeditus enĩ dẽ qð redit· qꝛ ſin/

gułãnis redeat. Oñ Ouidiꝰ ð ſine titulo
Turpi thoꝛi reditu cẽſus augere pat᷑nos
Itẽ reditus.i.reuerſio. Oñ Huidius epi.
Bela queroꝛ reditu vrbi carere ſide.
Redux. cis. ois ge. qͥ redit. ⁊ dꝛ a re.⁊ dux
is. vel a reduco. cis. coꝛ.du q; tenet na/
turã huius ſteriti ouxi.
B efectoꝛiũ:rij. locus vbi reficiunt᷑ famelici
Itẽ refectoꝛiũ dꝛ locus vbi inſimul come
Dunt fratres vel monachi.
Refecx.cta. ctũ.i.replet recreatꝰ.releuatꝰ.

ARefertus·ta. tũ i repletus. Et dꝛ a refertio

tis · om Hug. DPapias vo dicit:Referta
plena · bene ferta·obeſa· craſſa ⁊c.
Kefrigeriũ.rij.neu.ge.i.ſubſidiũ· opitula/
men auxiliũ·ſolatiumleuamenrequies.
Mefugin.gij.i.auxiliũ·tutela:ſecuritas/ad/
iutoꝛii. di a refugio. gis.
NRefugus.gi.pe.coꝛ.ꝗ fugit ꝓpꝛiã patriã.et
ppꝛie apoſtata·quaſi refugiũ quęrens.

Regillü. li. eſt wſtimẽtum regiun ꝓpꝛie di

reginę latü veſtimentũ vel peplũ ſericũ.
Negio. onis.fę.ge.patria regi biecta.⁊ dĩ
a rex regis. Inde regionarius.ria.riũ.ad
regionẽ ꝑtinẽs · vel de regione exiſtens.

egia.gię.di domus regis.victa a rege.

Negiſtru. ſtrineu. ge. qda liber de regimie
eccleſię· ſcilʒ ex cuius victis ecdleſia regit
bm Hugl Pap.vo dic: Regiſtrũ liber qͥ

reꝑ geſtaꝑ memoꝛiã cõtinet. Oñ⁊ diq̃ſi

rei geſtę ſtatio.
NRegiüucula.lę.vimi.i.parua regio.
Negius.gia.giu.i.regalis.
Megula. le. fę. ge.i.noꝛma viuẽdi.⁊ dĩ a re/
go.gis:q; rectã viã viuẽdi pᷣbet.vel quia
ad recte viuendũ regat.⁊ declinare nõ ꝑ/
mittat.vel qꝛ qð pꝛauũ eſt⁊ diſtoꝛtũ coꝛ/

ngat. ad rectã viam oucat.Regula dĩ

etiã inſtrumentũ eędificioꝝ quaſi rectula.
l it recta ⁊ impedimẽtũ nõ habeat ñ.

egula ceptũ dat noꝛmã regula lignũ.

Iñ regular.ris.o.t.⁊ ̊ rea ̊ regulanitas.
Kegula ßm xo. ẽ pluriũ rex narratione
facta cõpẽdioſa traditio.Del ẽ cõpẽdioſa
Diffinitio reꝝ vniuſitatẽ ↄplectẽs. Itẽ re/

gula qñq; dꝛ ſpãlis noꝛmauł modus vi/

uẽédi monachoꝑ uł canonicoꝝ· q; talłnoꝛ/

mã recte viuendi ſbet.de ſta.mona.ꝑ to.

Et inde vĩ regular.. ꝗItẽ qñq; regula dĩ

ↄſtitutio canonica.xi.diſ.hoc veſtre indi/

cimꝰ charitati. Itẽ regula hm Goff. ? le⸗

giſtas ẽ ꝗq rẽ ꝗ eſt bꝛeuit enarratnõ vt ex
ea ius ſumat᷑. ̊ ex iure qð ẽ regulare fiat.

nã ex regula nõ fit ius· H ex iure qð eſt re/

gulare fit regula. alias enim vici deberet
ius regulariũ. nõ regula iuris. Et vꝛ re/

gula ideoqꝛ recte vucitnec alioꝛſũ trahit

q̃ſi a rego· eo ꝙ recte regat.Et debet re⸗
ula fieri ſigno vniuerſali:nł indiffinito.
eliter ĩ gramatica regula eſt multoꝛum
ſimiliũ collectio vel cõiunctio.
Kegulares bm Goff. ſut qͥ ad viuẽdũ ſe re
gularit᷑ aſtringũt·ſiue ſint monachi ·qͥ de⸗
bẽt vacare dinis/ſiue ſint canonici regu/
lares. Mã idẽ ẽ indiciũ de ãbobꝰ. vt in.c.
exꝑte/de poſtu.ꝛ.c.non magno.ne de.vel

Mon
ſegn
hegt
lo
regt
vin

igi⸗

rhiaſe⸗
Alqri
menop⸗
nmidn
eglari

Aürecn.

bi
egnlgi
ndone
cedioſa
ein,
moens
vvln
noagt
gpn
ufnid
Cuft⸗
oyter
iue fut
Geſtne
dbere
Edene
ſütht
tanut⸗
ipcifun⸗
. utouum
zigüſen
Chiq̃n⸗
nicn ſey⸗
bevtn
ohece

monach. Et h̊ eſt verũ quo ad rẽ nõ qͥ ad

regulã latioꝛẽ.vt in ti.de ſta.monach.

Regulꝰ. li.maſ.ge.i.pu rexętate vel regno

ul oignitate. Et cõponit ſurregulłꝰli.i.puꝰ

regulus. Itẽ regulus dꝛ ꝗqdã ꝑua auis.ſic

icta a ꝑuitate ſui.tẽ regulꝰ oꝛ qͥdã ſpeſ
ſcilic baſiliſe rex ſerpẽtu. IJdẽ⁊ ſibilꝰ oꝛ
qꝛ ſibilo occidit anteq; moꝛdeat ⁊ exurat
Vñ.Regułꝰẽ ſerpẽs auis ⁊ rex ꝑuułꝰ oĩs
Nelatio.onis.fę.ge.ẽ rei pꝰ cognitę iterata
cognitio. DHel relatio·ẽ añ latę rei ſecũda
Relatio bᷣm ſpe. C. e.ti.ẽ iu / (rep̃ſẽtatio.
did dubitatj de iure ad pncipẽ miſſaoſul/

Kelatiuus. ua. un.qð ad aliqͥd re- (tatio.

fert Mel potius qð iten fert aliqᷣd ad me⸗/
moꝛiã·qᷓi iten poꝛtatiun.Cũ eni dico Soꝛ
tes legitꝑ H̊ nomẽ ſoꝛtes ſoꝛtẽ cognitiõi
ſubijdo. Cũ aũt poſtea ſbiũgo. ipſe vil⸗
putatꝑ illud ꝓnomẽ ipſeſoꝛtes refert.i.
iterũ fert᷑ ad cognitione. Oñ? illud ꝓno/
mẽ ipſe vr relatiuũeo ꝙ ſic aliqͥd referat.
Nelatus.ta.tũ.dã a refero.fers.Et vt dicit
Pap. Relatum.pe.pd.i.repoꝛtatũ:vel ad
aliquid vatũ vel dictum.

Nelegatio.onis.ę.ge.qddã genus dãna/

tiõis. cũ aliqs aliqͥ cõmiſſo intdicebat᷑
a patria.⁊ puati videbat᷑ recedẽ.⁊ ſua nõ
amittebat⁊ ſpem habebat reuertendi. Et
differt a depoꝛtationeq; relegatio fit ad
tempusᷣ depoꝛtatio imꝑpetuũ. Iñ rele/
gatus.ta.tũ.ſic dãnatus.
Keligio.onis.ẽ ꝓtus ꝗᷓ ſuꝑioꝛi naturę quã
dinã vocãt cultũ cerimoniãq; ↄfert.⁊ d
a religo.gas.eo ꝙ nos religet ad dei ſer⸗
uitiũ uł cultũ Nel ꝛ a relego.gis:qꝛ reli/
gioſi relegut ⁊ tractãt ꝗ dei ſũt. Nel dꝛa
rigeo.ges.eo ꝙ rigida ſit. Iñ religioſus.
ſa.ſũ:i cõꝑat᷑.Et cõponit᷑ irreligioſus.ſa.
ſũ.i.non religioſus.⁊ ſimilit᷑ cõparat᷑.Et
vt dic Pap. Religio ẽ appellata:q; ꝑ eaʒ
religemꝰvni deo aias nr̃as ad cultũ vĩnũ
viculo ſeruiẽdi.Cria ſũt aũt ſicut ait Iſi/
doꝛus in. Se etymo.ꝗ ĩ religionis cultu ad
colendũ deũ in boĩbus pqͥrũt· ſcilʒ fides·
ſpescharitas. In fide qͥd credẽdũ. In ſpe
qͥd ſperandũ. In charitate qͥd amãdũ.Et
aſſigt Paß.differẽtiã int᷑ religionẽ⁊ ſuꝑ/
ſtitionẽ dicẽsꝙ religio eſt in vᷣtute · ſup/
ſtitio vᷣo in vitio.i.in cultu illictto.
Religioſi ſüt qͥ vitã regularẽ ꝓfeſſi ſũt. Et

large dicũt religioſi ꝗᷣ pꝛijs domibo re⸗

ligioſe vinũt q;uis nõ ſint ꝓfeſſi. Oñ tria
ſpſtãtialia vite regular ꝓfiteni debet re/
ligioſꝰ/ſcilz obedietiãcaſtitatj cuſtodida

ꝓpᷣetaſlabdicationẽ.vt.xij.q.j. nõ dicat·

xXix.q.iij.qꝛ ĩgrediẽtibꝰ. Neciĩ his diſpſen/

ſandũ ẽ. vt in.c.cũ ad monaſteriũ.de ſta
monach.ĩ fi. Qã ꝓfeſſio ẽ ſolẽnis pmiſſio
religionisĩ q̃ dicta tria cõcurrũt. Et re/
ligioſi ſic⁊ alij ꝑlati phyſicã leges nõ le/
gat neq; audiãt. Et ſi õ fecerint · ipſo iure
ſut excoĩcati.vt.c.nõ magno.et.c.ſuꝑ ſp
cula. ne cle. vel mona.
Keliqᷣ.qaꝝ. dicũt ꝑtes reſiduę. Itẽ reliqᷣeę
dicũt᷑ oſſa ⁊ veſtimẽta ſcõꝝ ꝗ nobᷣ relin/
quũt᷑ vt eoꝝ merita recolẽtes:eos digne
veneremur eoꝝ vitã imitem̃.Et hʒ pmã
bꝛenẽ· m Sonatũ.vñ ꝑ vnũ.l.ſcribi de/
bet · licet aliqñ neceſſitate metri addatur
vnũ.l.vt pᷣma ꝓducat᷑. Dñ Dirgilius in
pmo ęnei.Croas relliquias danauũ atq;
imitis Achilli. Et eſt ibi epentheſis.
Keliquũ.qͥ.ẽ qdð reſtat uł ſuꝑat.ſᷣm Nap.
Meliſus.ſa.ſũ.pe ꝓd.i.retro.vel iterũ lęſus.
Reluctãs.tãt.i.ð luctãsreſiſtẽs:repugnãs
icertꝰ.hęſitãs:pẽdẽs.⁊ vẽ a reluctoꝛ.taris.
Kematopęia.pęię.fę. ge.i. bi cõſirmatio
vt in ꝓbis ſicticijs ꝗ ſũt ꝓlata⁊ iuenta ꝑ
rematopęiã.vt Cinnit. Iñ rematopęius
pęia.pęiũ.i.ad rematopęiam ꝑtinesvel
ꝓlatũᷣ.vel fictũ ꝑ rematopeęiã.

Remediũ. dij. neu. ge. medicina ꝗ poſt la/

pſu ſuccurrit ⁊ dꝛ a remedeoꝛ:der. Iñ hoc
remediolũ.li.dimi.i.paruũ remedii.
Remex. remig.. maſ.ge nauigatoꝛ qͥ remũ
agita dĩ a remigo.gas e aut vĩ remer
qᷓi remi actoꝛ:etymologia ẽ. Et foꝛatgtũs
antõ.e.mutata.in.i⸗⁊ ablata xa addita.ꝗ
VDñ dicit Pꝛiſcianꝰ in.õ? In.x.deſinẽtia
ſi a verbis ſint in go deſinẽtibus ablata.x
⁊addita.gis.fſaciunt gtm̃.vt grex.gis ⁊c.
Aemigiũ.gij.actꝰ nł officiũ remig. Quidã
tñ dicũt ꝙ remigiũ ẽ remoꝝ collectio.vñ
di ĩ greq. Eſt remex ducẽsẽ remex duct᷑
amne.lt vbi remoꝛũ collectio remigiũ
Rhemis . indedi.qdã ciuitas francię (ſit.
Iñ hica H̊ rbemenſisa hocſe.patnũu.
Kemiſſio · eſt cauſe cõmiſſeę ad cõmittenteʒ
facta miſſio. Itẽ qñq; ſigt idẽ qd indul/
gẽtia bm ſpe. Et ſic ſumit in ti. de pe.⁊ re.
Kemiſſus.ſa.ſũ.qð retro mittit ulqð non
ex toto ĩtẽdit᷑ ̊ parũꝑ lenit. Dñ ⁊ qͥddã
adũbiũ dꝛ remiſſiuũ:qð deſigt remiſſio/
nẽ alicuius rei· pm Hug. Haß. vᷣo dicit:
Kemiſſus. feſſus benignusſimplexidul

gens · oimiſſus · diſſolut leuis· negligẽs.

tractabilis condonatus. .
KRemoꝛa.rę.i.moꝛaĩpedimẽtũ. Pñ Liui

Wꝛ nã nox greſſui meo remoꝛã facit.
AKemoꝛamen.inis neu.ge.i.moꝛa vel ipedi/
mentũ. ꝓpꝛie greſſun.⁊ dẽ a remoꝛoꝛ. Et
pꝛoducit ra. Vñ Duidius meta. 42 Re⸗
moꝛamina quęipſam nocebant.
Kemultü.ti. neu.ge.ſunis qͥ nauis deligata
trabit᷑ vice remi. Iñ remulto.tas.i.remul
to nauẽ trahere:uł nauẽ remulto ad litus
Remus.mi.mal.ge. dĩ a remoueo. (ducẽ.
ues.eo ꝙ; remoueat ⁊ cõcutiat fluct. Iñ
h remułꝰ.li.vimi. Et remillus.li.idẽ. Sʒ
palmula ẽ extrema latitudo remi:a pal/
ma dicta·.q̃ mare ĩpellit᷑. Itẽ rem cõponit᷑
biremis.⁊ ẽ nauis ꝗͥ bʒ oꝛdines duoꝝ re/
moꝝ. Et h triremis:q̃driremis:qͥnqremiſ
ul pẽtiremis hexaremisa pẽte qð ẽ qnq;
⁊ hex qð ẽ ſex.⁊ remꝰ.ſcilcʒ nauis ꝗ̊ habʒ

tres uł q̃ttuoꝛ:ułqͥnq;/ ulſex oꝛdies remo

rũ Inueniũt᷑ aũt oĩa h̊ adiectiue? mobi/
lit᷑ decliata· ſcilcʒ h̊⁊ hęc biremis.⁊ h̊ me.
Ken renis maſ.ge. bm Parronẽ. di a riuꝰ
qꝛ a renibus niui obſceni⁊ cenoſi humor
deriuãt. Nã venę⁊ medullę tenuit᷑ liq̃rẽ
deſudãt in renibꝰ qͥ liqͥr rurſus a renibus
caloꝛe venereo reſolut decurrit ad gẽita/
lia. Et a ren vꝛ hic rien rienis· idẽ qð ren
ul poꝛcellus. Del rien dꝛ qddã inteſtinũ.

⁊intpretat᷑ fluẽs: tũc deriuat a vᷣbo gre⸗

co ſcil reo.quod eſt fluo.
Kenale. lis neu. ge.ẽ cona circa renes.⁊ dĩ
a ren. Et H H renalis.⁊ G̊ le.ad renes ꝑti⸗/
Renitẽs.tent. vide.s. in nitens. (nens.
NRenũcubꝰ.li.dimi.i.paruꝰ ren. Ołrenũculi
Dicut᷑ ſteſtina ꝗdã renibꝰ adherẽtia.⁊ ſũt

rotüda ad modũ teſticuloꝝ.⁊ ſũt come⸗

ſtibilia. Bñ gręq. Inteſtinoꝝ pars eſt re/
nüculus aut ſũt Renes luxunię ſedes·nec
non alimenta. 3
Kenũciatio ꝓpꝛieẽ rei ułiunſpõtanea re/
ſutatio. Et põt fieri per illũ ad quẽ ꝑtinet
illud cui renuciaf. alias gnalit᷑ renũciatio
põt ſieni ꝑ quẽlibet de re ſua vel iure ſuo

4 7

ꝓðo.vt.vij.q.i.qpiculoſũ.C. de pac.l.ſi
qquis in conſcribendo.
Nepagulũ.li.neu.ge.i.obexqð ad impedi
metũ opponit᷑.⁊ dĩ a repando.dis.eo q;
daudat ⁊ pandat iter.vt ſera: coꝛ.gu.

epandus.va.ũ.i.recuruꝰ.qð acutũ eſt

ch illud retũdit᷑repãdũ ẽ·bm Mug. Paß
ypo dic Repãdũ recurnũ/paratũrepãſũ.

epens.ent.nomẽ.i.ſubit Iñ repẽte adu.
Bñ Ouidiꝰin libꝛo faſtoꝝ. Gina repens

oculis obtulit oꝛa meis. Et inde repẽti⸗
nus.na/u/ſubitus/impꝛouiſus.

4

Mepertoꝛ ton i.autoꝛuentoꝛ.bᷣm PHaß.
Repetitio · ẽ coloꝛ rhetoꝛic.⁊ ſit ex eoq; ea/

vẽ dictio ĩ pncipio pluriũ danſularn re,
petit᷑. vt Aaudate oñʒ ð cęꝗlis laudate eũ

Kepetitio capit in iure p reac/ (ĩ excelſis.
ceptiõe ĩ teſtõ uł ſbᷣſtitutione heredũvt
dũ grit᷑ de repetitiõe emolimẽti/oneris
cõditionismodi:uł alteriꝰqlitatis.⁊ ſiꝗt᷑

eodẽ modo qͥ; ꝓbabilit᷑ ſigri ↄdudit᷑ vbi
gra. CTeſtatoꝛ hęredẽ ĩſtituit qͥ legata ab

eo reliqͥt.⁊ vulgarit ei ſubſtituit.ibi epe/
titio facta ceſet᷑ a ſſtituto.vt ĩi.l.lic.ff. de

antiqͥs repetũdus.da.du.vẽ a repeto.tis.
Hñ repetuũdę.oaꝝ.icũt᷑ pecunię repetitę
Siqͥdẽ mos erat romę· ꝙ ſiqs depoſuiſ⸗/
ſet pecuniã alicui:nec poſſet eã rehabere·

Si vy debitoꝛ ĩtinino nõ cõſiteret᷑ iteꝝ
depoſitoꝛ veniẽs ad ſtoꝛẽ pecuniã repete/
bat. tũc dicebãt᷑ repetũdę.vaꝝ.Cñc xo

debitoꝛ clamãte ptoꝛe·reꝰ erat repetůdaa

Vñ Saluſti Moſtpaulo Catilina pecu/
niaꝝ repetüdaꝝ reus. Itẽ cõſuetudo erat

antiqͥtꝰ romę ꝙ legat reipublicę accipet

ꝓ ſe⁊ ꝓ ſuis victualia de coĩ vbicũq; eſſet
t nõ vltra q; deberet. Finito poſtea tmio
illiꝰ cñ aliꝰ legat eadẽ deberet fũgi lega/
tiõe ſecũ oucebat legatũ pteriti ãni: lice
bat cuilibet infra qᷓdragita dieſ grimoniã
facere ð eo ꝙ pecuniã vltra q; deberet ac/

cepiſſet.⁊ pecuniã reꝑetẽ ſuꝑflue acceptã.
tal pecunia ſic repetita dicebat᷑ repꝑetũde

dan. tũc ſi ille nõ poſſet ſe excuſare/reus
erat repetũdaꝑ. cogebat᷑ eas reddere.
Nepoſociliũ.lij.eſt iq qð tegit ignẽ ĩnocte

vel qð retro ponit᷑· qſi cilii fod ſuꝑ qð a
coſterioꝛi parte foci ligna ppnũt᷑qð vul

go lar di.⁊ dĩ a repono.⁊ focusa alium.

Replicatio hm Spe.e.ti.ð excep.S.mitũẽ

exceptiõis factę excluſio. Et ſicẽ gda ex/

ceptio ↄpetẽs actoꝛi cõtra exceptionẽ rei
Ziſtã ſo opponit actoꝛ. Et õ replicationẽ

acton vat᷑ duplicatio reo. Et iteꝑ contra
uplicationẽ rei dat᷑ actoꝛi triplicatio:⁊

ſic ĩ ifinitũ extẽdere licet. Inſti.e.ti.in bn.
Nepꝛeſſalia· eſt ptãs pignerandi contra
quẽlibet de terra debiton data creditoni
ꝓ iiurijs? dãnis. De his rep̃ſſalijs vꝛ de

iiur dam. da.ca ſi pignerauones li vj.

le. j. rõ ſumit᷑ ex volüũtate ĩ ſbᷣſtitutione.
Kepetendus. oa. vũ. m modernos. bᷣm

eniebat ad ptoꝛẽ.gtoꝛ vꝓo mãdabat de/
bitoꝛi. ⁊ ↄſtituẽs tninũ quẽdã pcipiebat
vt infra terminũ illũ pecunià pꝛoſiteret᷑
redderet.⁊ tũc poterãt dicipetũdę.varũ.

ſbit
ſppe
Heuet
nnt
wab
etu
ſntick
ſſtſ⸗
Heni
julen
Gucv
Glan
nnſe
ſun
Dd
ſhne⸗

laplg⸗
Npun
etmi
Gbcgpn
Genum
Wwerin
muneg
Repe
ſonis
blen
lluoſ⸗
bic̃e
tetuni
achind
Raa⸗
dliſq̃
D
mnhi
Nioinn
Nallis
Muml
lunie
Aan
ee
Res ſ
deſes
Pbec
re
ge
tici
zen
lesſitz

Lid

d,

n

niin,
mini
ſengig
honen⸗
rſis
a
L/*
gntaab
tbiiere
ligfde
nuntione
os.75n
Wons
mn
sRp
tünhen
üdcbe
idcpin
joitnt
iigeeni
mmmier
nineptte
Cicie
erüücar
Mrap
S5

bcigde

vohtni
ntſis e
mninhaE
ſginoni

Sn
uenchn

uaens
Rol.

ice

Niped⸗
Gadliun.
Pninie

ſigig

Ceptoet
mmiindn
enup⸗
Nai
geditnl
ſlis din
oneslen

vbi ꝓhiłt᷑ extẽdi ð̊ ꝑſonas ecclłiaſticas
ſub pena excoicationis uł intdicti Hnde

bꝛeuit repꝛeſſalię dicũt᷑ qñ aliqͥs oꝛiũdꝰ ð

vna tra ſpoliat᷑ uł dãnificat᷑ ab alio oꝛiũ/
do ab alia tra. uł etiã ſi debitũ nõ ſoluerit
ei:tunc enĩ dat᷑ poteſtas iſti ſpliato ꝙ ei
ſatiſfaciat ↄtra quẽlibet in terra illa vnde
eſt ſcoliatoꝛ vel debitoꝛ.

ARepmiſſio.ẽ pmiſſiõis iã factę ↄfirmatio.

7 differt a ꝓmiſſione:qꝛ ꝓmittedo nego/
ciũ inchoamꝰ.ſ repꝛomittẽdo adimpletũ
cõſolidamꝰ. Et eſt repꝛomiſſio · q̃i iterata
ꝛomiſſio vt res magis ſit in ſecro.
Aep tilis. lis. 9.t. ⁊ B le. vĩ a repo. pis: coꝛ.

pe. Onde in CMuroꝛa. Reptile ſubijcit cuʒ

ſſtas ei famulatũ.Et nõ ꝙ reptiliũ ꝗqdaʒ
gnã ſũt treſtria:qdã aq̃tica.P: enĩ reptile
qð ſe rapit. Hoc aũt cõtingit multiplicit
dã eni rapit ſe vtute coſtarũ.vt bpẽ/

tes qð dãvi anuloꝝvt aial anuloſũqdãa

vi oꝛis.vt qͥ dã vꝓmes qͥ oꝛe fręaffixo totũ
coꝛpus poſt ſe trahũt.qðdã vᷣo eſt qð in
vi pinnularũ quarũdãa ſe mouet.vt piſq.
Et vniuerſalit᷑ oẽ aĩal videt᷑ reptile dici
cuiꝰ coꝛpus a tra nõ multũ eleuat᷑ ꝑ ĩſtru/
menta motus. Et vt dicũt q di. Aeptilia
ꝓpꝛie ſunt aquaꝝ. Reptẽtia vo trę. Iſta

tamẽ ꝓpꝛietas nõ ſemꝑ obſeruat᷑.

NRepudiũ.dij.dꝛ repulſio ułſcriptũ repul
ſionis qð ſub teſtimonio teſtiũ pᷣſenti vel

abſenti mittit᷑.⁊ dĩ a re.⁊ podiũ:qð ẽ ba⸗

culus ſuꝑ quẽ ĩnitimur. Podiũ etiã dicit

vbicũq; initim̃. Mir aũt ẽ podiũ ſiue ſuſ-

tentamẽtũ mulieris. Iſ repudiũ dĩ diſ/
cidiũ:diuoꝛciũ/uł repulſio mulier a viro.
DBel cõponit᷑ a re.⁊ pes pedis:inde repu/

diũ · q̃ſi reꝑediũ. Cũ eni repudiat mulier

tũc repedat.i.reutit᷑ad ſuos. DPł ↄponit᷑a
repello.lis.⁊ ędes:qð ẽ domꝰ:ide repudiũ
dDr q̃ſi repellediũ.i.repulſio ab de.

RKepulſus.ſa.ſũ.i.retro pulſꝰ.fugat.eiectꝰ.

17ꝛ a repello.lis.Et h̊ repulſa.ſę.i.repulſio
uuria q repellũt hoĩes ab honon petitiõe.
Aeputatio ſᷣm Pla.ẽ cõpẽſatio.vt.i.ff. de
Neqᷣes.i.refrigeriũſolatiũ/pauſa. (ſolu.
Res rei ·a reoꝛ rer dꝛ hm Hng. Hꝛope q;/
dẽ res ſũt q̃s ſola extimatione ⁊ ĩtellectu
ↄp̃hẽdimꝰ. vt ĩcoꝛpoꝛeę. Rllia vo appellãt
coꝛpoꝛea. Pñ dic NHꝛiſcianꝰ. Coꝛpoꝛũ ſeu
reꝝ. Res etiã vꝛ ꝗqlibet. Eſt enĩ res vnũ ð
traſcẽdẽtibo. Nã q̃ttuoꝛ ſũt trãſcendẽtia

RKes. ens. vni. aliqd. Et etiã bm leges
res ſũt ꝗq ĩnr̃o iure cõſiſtũt a recte habedo

Hñ dicit Iſidoꝛ in.S etymo.vbi agit

Zmare. eius litoꝛa ·ſm Ico. Et Inſti. de

de rebo. Res ſüt ꝗ ĩ nr iure oſiſtũt. Jura
aũt ſunt. ꝗ a nobis iure poſſidẽt. nec alie/
na ſüt. Dicta aũt res a recte habẽdo. Jus
aũt a iuſte poſſidẽdo. Moc enĩ iuſte poſſi/
det qð bene. Qð ãt male poſſidet᷑ alienũ
ẽ. Male aũt poſſidet qͥ male ſuis vtit᷑ vel
aliena pᷣſumit. Doſſidet aũt iuſte qͥ nõ ir/
ritat᷑ cupiditate. Qui aũt cupiditate te/
net poſſeſſꝰ ẽ· nõ poſſeſſoꝛ. Merba ſut Yſi⸗
doꝛi. Itẽ a res dꝛ H⁊ h realisa Gle.nde
realit adu.⁊ hęc realitas.tat. Et cõponit
res cũ publica.⁊ d reſpublica: gtõ huiꝰ
reipublicę. Sʒ põt grian ſicut fit iſta cõ/
coſitio reſpublica · oſſit fieri hec ↄpoſitio
mulier alba·Añdet᷑.ꝙ oĩs cõpoſitio imu/
tat.⁊ cõmoditatẽ hʒalioqͥn ẽ iutilis.⁊ nõ
tenẽda.Reſpublica g qꝛ aliqͥd imutat/eſt
vna cõpoſitio.Mã qñ reſpublica ſũt ouę
ꝑtes/idẽ eſt res publica:qð res notoꝛia 2
manifeſta. Cũ aũt eſt vna dictio ↄpoſita

idẽ eſt reſpublica qð cõe. Mec aũt muta/

tio nõ contingẽt in mulier alba:quia ſiue
eẽt vna dictio · ſiue dus· ſp fieret ſuppoſi⸗
tio pꝛo muliere alba.⁊ ſic nulla eſſet vtili/
tas ĩ tali cõpoſitione: vnde nõ ẽ facienda.

Res iudicata ſim A¶Co. e.ti. dꝛ ſnia ꝗͥ finem

ↄtrouerſiaꝝ ꝓnũciàtiõe iudiqaccipit.vt
ff. e. ti. l.. Mel ẽ qð cõdẽnatione vel abſo/
lutiõe ↄtingit. Itẽ res iudicata ẽ a iudice
⁊ĩ iudicio eꝰ qð deductũ ẽrõne ꝑ eũ ad/
iudicatio.vt dicta.l.i.cũ ibi nota.Mã ibi
notat᷑ ꝙ res iudicata nõ eſt ſniaſᷣ id qð ẽ
deciſum ꝓnũciatione iudicis. Snĩa vᷣo ẽ
viſpoſitio vel ꝓnũciatio iudicis legaliter

declarata. Ex qͥ ſeqͥt ꝙ interlocutoꝛia nõ

põt appellari res iudicata:qꝛ nõ capit finẽ

coõtrouerſiaꝑ·licʒ qñq; ex interlocutoꝛia

cã diffiniat᷑.Nec ſnię arbitroꝝ dicũt᷑ res
iudicatęqꝛ nõ imponũt finẽ nã ꝑ ſolutio/
nem penęe poſſunt reſiliri.
Aes coes naturali iure dicũt᷑ quarũ vſus
oĩbo aĩalibo eſt coĩs.vt aer:aqua ꝓfluens
reꝝ viui.S. fluiĩa ant.a.ff. de acq.re. do.li.j.
Aeſpublicę dicũt᷑qᷓ ſunt oĩuʒ pploꝝ ⁊ ho/
minũ tm̃i.vt ſunt flumia ⁊ poꝛtus.⁊ ꝗ ſunt
dedicata vſibus ꝓpłi.vt foꝛũſtadin.

Res ſanctę dicunt᷑quę ab omi leſione mu/

nitę ſunt.vt muri⁊ poꝛtęciuitatis:ꝗᷓ ideo
ſanctę dicũt᷑q; pęna ſanguinis cõſtituta
eſt cõtra eos/ſeu aduſus eos qͥ aliqd ĩhis
delinquũt violãdo nił aliud cõmittendo
vel tales res tranſcẽdendo ſcalis admot..
vl etiã aliqd in eoꝝ lęſionem auferẽdo.

vel qualibet alia ratione occupando.vt
Inſti. de re.iui.S.ſi quis vꝓo. Naʒ ciues
romanos alias q; ̊ poꝛtas egredi non
decet · cu iſtud hoſtile ⁊ abominandũ ſit.
NMaz Rhemus frater Rhomuli occiſus
tradit᷑ ob id ꝙ muꝝ tranſcendere voluit.
Vnde QAucan. Fraterno pꝛimi madue/
runt ſanguine muri.
Aes ſacrę dicut ꝗq rite deo ꝑ põtifices cõ/
ſecratę ſut vt Edes ſacrę.⁊ alia dona pia
ꝗad diuina miſteria cõſeruãda dedicata
ſut. vt Cruces thuribula/ꝗ etiã alienari
ꝓhibẽt · excepta cauſa redeptiõis capti/
uoꝑ. vt. C. de poſtli. re.l. ab hoſtibo. .l.fi.
Mes religioſę/ſepulcra ſunt in qbus hoĩes
ſepeliũt. vt Inſti. de re. viui. . religioſũ.
Aes ſoli eſt res imobilis. vt. ff. de viuer. et
tempo. ſcrip.l.quibuſdã. .
es emphyteotica⸗ eſt res emphyteotice
cõditioni ſubiecta·ſcilʒ illa quam eccleſia
vel aliqͥs oñs dominio ⁊ ꝓpꝛietate retẽta
cõceſſit emphyteotę q;tũ ad ſolã poſſel/
ſionẽ Bñ ſi h emphyteota rẽ illã in aliaʒ

ꝑſonã traſponere velit· nõ põt tradere eã

i.dominiũ trãſferre·eo ꝙ ipſe:nec hʒ.nec

habuit illud: ideo alteri vare nõ põtqꝛ

nemo ĩ aliũ plus iur trãſferre põt qᷓ; iple

habeat. vt in regula. Nemo plꝰ ⁊c. de re.

iur. li. vj · “VW
Keſcriptü ſᷣm Goff. eſt mandatũ pᷣncipis
qð ad inſtantiã alicuius vel aliquoꝝ ſiue
ꝓpꝛio motuvel ex relationibus abſentiũ
vel ex ſuggeſtionibus pſentiũ · vel ad ali⸗
cuius cõſultationẽ facit: vel cuʒ alicui vel
aliqͥbꝰ.coꝛpoꝛi collegij.vniũſitati · vel ciui⸗
tati aliq̃d mandat᷑ vel indulget᷑· talia enĩ
ius faciũt· nõ gnãle ſᷣ ſpeciale in negocijs·
⁊inter ꝑſonas in quibꝰ inter quas pꝛo/
mulgata ſunt.vt. C. de legia conſti.l.ij.
Reſes.ſidis.coĩs ge.i.piger.⁊ quaſi retro
moꝛans: coꝛ.ſi.
Neſina.nę.pe.pꝛo.dꝛ lachꝛyma ſudoꝛe liqͥr
exaltata lignoꝝ.vt ceraſilentiſci·balſami
aliaꝝ arboꝝ virgultoꝝ ꝗᷓ ſudoꝛe ꝓbãt᷑.
Keſolutoꝛiciniũ.nij.i.acus pectoꝛalis ſcilʒ

firmaculũ qͥ camiſia ſuꝑ pectus firmat. vel

q̃ palliũ aſtringita dꝛ a reſoluo.uis Del
inſtrumẽtũ qͥ crines diſcernunta tũc dꝛ
a reſoluo.⁊ cincinnusqð ẽ capillus. Pñ
Martialis.Reſolutoꝛicinioq; flãmaruʒ
iĩſtar. Nuidã tñ legũt ꝓ duabꝰ dictioni/⸗
bus· ſcilʒ reſoluto ⁊ ricnio.Et eſt ricinio
idẽ qð diamus eſſe reſoluto ricinio·qð
q;uis veꝑ ſittamẽ ꝓ vna ꝑte meliꝰ legit

reſolutoꝛicinio/ſi quis cõſideret copula/
tionis vim oꝛdinem. =s
Neſponſü. ſi.neu. ge.dĩ a reſpõſo.ſas.qð ẽ
frequẽtatiuũ ·de reſpõdeo.Et h̊ reſponſo/

riũ.rij · Sʒ reſponſũ qð dat᷑.Reſponſoꝛiũ

verbuz vel ꝓyͥſus qᷣ ſeępe iterat.Et dĩ ſic· qꝛ
vno deſinente id alter reſpondeat.

RKeſticula. le. eſt vimi.a reſtis.i. pua reſtis.
Iñ reſticularius.ria.riũ.qͥ facit reſticulas

vel ad eas ꝑtinẽs.Reſticulę etiã ſunt q̃s
ſuccinctoꝛia uł redimicula ꝓpᷣe bꝛachia/
toꝛia appellare poſſumus.
Keſtis.ſtis.fę.ge.i.funis ·vel qð fit ex funi⸗/

bus ad aliqͥd trabẽdũ.Et dicũt᷑ reſtesqꝛ

his retia tendũt· vel qꝛ rates cõtineant.
Kete. tis. nen. ge. vꝛa retineo. nes . eo ꝙre⸗
tineat piſces vel aues.Et habet.j.tm̃ ĩ ab/
latiuo/licʒ olim faciebat.e.Oñ Buidiꝰ in

S§e faſtoꝛũ.Cur tibi pꝛo libitis dauduntur

rete leones. Rete vixit p reti. Et dicunt
retia · q̃ſi retinentia.⁊ nõ aſpiratur.
NRetiaculũ.ᷣli. a retineo.nes.Et vicunt
retiacula in modũ retis facta.Et eſt retia/
culü · ſicut reticulũ dimi.a rete retisſcilʒ
paruũ rete. Et reticulũ etiã dꝛ ꝑuũ inte/
ſtinũ tenue · vel quaſi reticulatũ qð operit
Retiarius.ria.rin.i.ad rete ꝑtinẽs (vitalia
vel decipiens · vel qui retia facit.
Reticula. le. dimi. i. paruũ rete· vel mitra
virginalis capitis.
Retiolũ.li.neu.ge.dẽ illud qdð colligit co/
mas.⁊ dẽ a reteqꝛ quaſi paruuʒ rete eſt.
vel qꝛ retinet crines ne effundant᷑.
Ketinaculü. li.i. habena · dictũ a retinẽdo.
qꝛ eo retinet᷑ impetus equoꝝ· vel idem eſt
quod reticulum.
Ketoꝛtus.ta.tũ.ułretoꝛſus.ſa.ſũ.qð ẽ idẽ.i
iteꝝ cruciatus:vel retro: vel iterũ flexus
vel iterũ volut. ſicut filũ bis filatũ. Del
retoꝛtus.i.iterũ miſſus/ſicut iaculi:quod
iteꝝ mittit᷑ in hoſtes.⁊ dẽ a retoꝛqo.ques
qð ſigt cruciare flectẽ · voluẽmittẽ · iacu/
Ketrimentũ.ti. dẽ q̃i retinimẽtũ. Et (lari.

ſunt retrimẽta ea loca in qbus digerunt᷑

ſtercoꝛa · vel ꝗ retinẽt capita venaꝑqbus
laxant᷑ vincula:qͥbus retrimenta vſq; ad
dvigeſtionis opoꝛtunitatẽ continebant:⁊
iterũ muſculi qbꝰ naſcebãt᷑ retrimentoꝛũ
meatus.

Retrogradus.da.di.i.retroiens:ułretro

gradiens.vt Cancer dẽ retrogradus. Et
planeta eſt qñq; retrogradus· qñq; eſt
ꝓceſſiuus.qñq; ſtationarius.Et mulus

vitioſus ſimiliter qñq; eſt retrogradus.

fun

iyt

oro
ſh
corc
barben
Reuenen
Z
ſonmn
tuckh
emun
ſplice⸗
nouugt
weno⸗
Akiban
ſfuds
Keuolu
olibi
lalsort
Lune
ſmc
Dnd
Püne
ſccd
ſtbins
maun
atiͤl
ggiſe
tlln
org
Glrſet
Nlnen
gernd
nosy
n
ſnaic
lipe.
ihun

8
pin
ſpinn
pulen
ſe⸗
ln
97
mo
vs
Rhe
fegen

chln

lsg
5Nt
eſonti
tdi 4
.
Wueſtig
mtales
minti
pebache

terſint

emt.

kiciit
Pibein

3 3

1GEnn

.
Gniun
ctetia⸗
isſalh
iͤinte⸗
Pomnt
Sel
..
NNXn

Foligte⸗
mnreſt

uneunedo⸗
Wünc

imiſns
ni
ligo
hores
itto inc⸗/
Et len
mpq
—K
ntinben:

Golkietn
uns.
giche
Etwu⸗
gn

qñq; ꝓceſſiuusqñq; ſtationarius.
Reu.i.radix.Et cõponit᷑ cũ barbaꝝ vel põ/
tus. dẽ reubarbanꝝ ſiue h reupõticũ ·illud
qð eſt trans danubiũ in ſolo barbaro· et
hoc circa pontũ colligit · ſic victũ ·q̃ſi radx
barbara · vel quaſi radix pontica.
Keuerens.entis.oĩs.ge.i.valde verẽs vel
honoꝛans dĩ a reuereoꝛ.rer..Et põt eſſe
nomen vel participiũ. Inde h̊ reuerẽtia.
tię: eſt honoꝛ qui cũ pauoꝛe exhibet.
Keuma. mat.neu. ge.i. tempeſtuoſa maris
ſundatio · vel ille feruoꝛ aquę qui fit ex re/
moꝛũ agitatione. QReuma etiã ẽ eruptio ·

vel feruoꝛ humoꝝ · qd ducit᷑ vel a capite⸗e-

uł ab alio mẽbꝛo. Iñ H̊ reumatiſma.mat..
i.fluxus abũdantis aquę. vel humoꝛis.
Keuolutilis. ↄ.t.⁊ hᷣ le.pe.coꝛ: hic ⁊ hęcre/
uolubilis hocle.in eodẽ ſenſu:a reuoluo
uis. Hñ Tug de ciui.dei. Mundi reuo⸗
lutilis oꝛtus eiuſdem circũitibus inſerite.
Keus. rea.reũ.dẽ a re quę petit᷑qui q;uis
ſceler cõſciꝰ nõ ſit:reus tamẽ dꝛ q;diu ius
iudicio ꝓ re aliq̃ petit. Et reus fideiuſſoꝛ
Dĩ a re de q̃ eſt obnoxius. Inde h̊ reatus
Itẽ reus maieſtatis pus dict.q; aduſus
rẽpublicã aliquid egiſſet. Et quicũq; ho/
ſtibus cõſenſiiſet dict ẽ reus maieſtat/q;
maius ẽ lędẽ patriã ·q; ciuẽ vnnj. Poſtea
etiã ille qui aduerſus maieſtatẽ pncipis
egiſſe videt᷑· vel qui leges reipublicę de⸗
tulerat· vel vtiles abꝛogauerat·bᷣm Pap.
Kex regis victus · eo ꝙregere debeat rem

ppli ⁊ ſalutẽ. Inter regem ⁊ tyrãnũ pꝛius

nulla erat differẽtia · nuũc in vſu accidit re⸗
ges vocare modeſtos? tẽperatos.Tyrã-
nos vo impios.Et rex ·a recte regẽdo dꝛ

Nõ aũt regit qui nõ coꝛrigit. QRecte igi

faciẽdo reg nomẽtenet· peccãdo amittit᷑
Et ꝓd.re.ᷣ rego.gis eã coꝛ Onde.Sibñ
regna regis es vignus noie regis.

B ante H
Abãnus.ni.genꝰ ẽ ſpinaꝑ.vt dicũtſpina
alba ul ram eius. Dap.etiã dic. Abãnꝰ ẽ
ſpina alba· ułlignu ſpinoſũ. Rhanꝰ gen
ſpinarũ denſiſſunũ:quęĩ herba ẽ mollis 2
pulcra· ibi ſunt tamẽ ſpinę poſtea. Dñ in

Ps.·Mꝛiuſq; ĩtelligerẽt ſpinę vie rhanũ 2 c
bea ꝓpꝛin nomẽ matr Rhomuli Rhe⸗
mi·gq ⁊ Ylia vicit. Oel Rhea vẽ dea terre

quę⁊ ops vel ceres dꝛ. Nel ſm aliqs fuit
vxoꝛ Saturni.
Kheęda.vę.genus eſt vehiculi ad eundũ ⁊
redeundũu habilis⸗ eſt quattuoꝛ rotax.

Aheno.nonis.veſtis eſt de pellibus.Sunt

eniʒ rhenones ſᷣm Iſidoꝛu: velamina hu⸗
meroꝛũ ⁊ pectoꝛis de pellibo villoſis vſq;
ad vmbilicũ·⁊ nõ vꝛ a renibus. ᷣ̊ a rheno
germanię fluuio vbi his maxime vtunt᷑.
Abenones etiã vulgo vicũt᷑ repti · qꝛ lõ/
gitudine villoꝝ quaſi reptant.
hrenns nl. qdã fluuiꝰ diuidens germa/
niam ⁊ galliam.
Abeſis ·iterß tat᷑ locutio. Iñ H̊ rhetoꝛica.cę.
q̃i a copia locutiõis dicta.Del rhetoꝛeſis
dꝛ copia dicẽdi · vel loquẽdia rheſis. Iñ
rhetoꝛicaars illa. Iſñi rhetoꝛ.torl.⁊ rhetoꝛi/
cus.ca. cũ. de arte illa tractans· vel ad illa
arteʒ ptinens. Et H̊ rhetoꝛica.cę.⁊ pluralit᷑
rhetoꝛica.coꝝ.⁊ rhetoꝛici.coꝝ.liber in quo
docet᷑ ars illa. Et coꝛ.pe.gti rhetoꝛ.toꝛis.
Vñ Juuenalis.Cedũt grãmatici· vincũt᷑
rhetoꝛes omnes.
Abinoceros.ceroſlidẽ aĩal.qð ⁊ egoceros
ſm quoſdã ·vel ꝓ alio aĩali.⁊ dĩ a rbinos
qð eſt nara ceros.qð ẽ coꝛnu. Pĩ quoq;
rhinoceros ꝓ virili mẽbꝛo·eo ꝙ rigeat · ul
q; ſit vnicoꝛne inſtar rhinocerontis. NDñ
Juuenalis.Et magno cũ rhinocerõte la/
uari. Pꝛędictũ etiã aĩal dꝛ monoceros.i.
vnicoꝛniseo ꝙ vnũ coꝛnu in media frõte
habeat. Et nõ ꝙ inẽit · H rhinoceros.⁊ tũc
facit gtũs rhinocero·intpoſita.ti.pe pd.
vt ſacerdos.dotis.⁊ accuſatiuꝰ ſingularis
deſinit in. em. vel in.a.vt rhinocerotẽ. xel
ta. Item inuenit᷑ rbinoceron.⁊ tunc facit
gtũs.ronta foꝛmat᷑ gtũs a ntõaddita.tis
7 actũs deſinit in.em.vel.a.vt rhinoceröõ⸗⸗/
tem. vel ta. Poteſt etiã dici h̊ rhbinocerus
ri. pe. coꝛ. ⁊ tũc eſt ntũs latinꝰ. Itẽ Gꝛegoꝰ
exponẽs illud Job. 9? Mũqͥ volet rhi/
noceros bᷣuire tibi? ita dic. Rhinoceros
indomitę oĩo naturęeſt · ita vt ſiqñ capt
fuerit teneri nullatenus poſſit. Impatiẽs
quippe vt fert· ilico moꝛit᷑. Eiꝰ vo nomen
in latina lingua interpᷣtatũ:ſonat in nare
coꝛnu. Et qͥd aliud ĩ nareniſi fatuitasqͥd
in coꝛnu niſi elatio deſignat᷑. Ahinoceros
iſte qui etiĩ monoceros gręd exẽplaribꝰ
noĩat᷑tantę foꝛtitudinis dicitut nulla ve/
nantiũ vᷣ̈tute capiat᷑. Sʒ ſicut hi aſſerunt
qui in deſcribẽdis naturis aĩaliũ laboꝛio/
ſa ĩueſtigatione ſudauerũt· vᷣgo ei puella
Htonit · quę veniẽti ſinũ aperit in q ille oĩ
ferocitate poſtpoſita caput dexõit. Sicqʒ
ab eis a quibo capi grit᷑· ſopoꝛatus velut
inermis inuenit. Guxei coloꝛis q́ʒ eſſe de⸗/
ſcribitur.qiu etiã cuʒ elephantis quando

certamẽ aggredit᷑: eo coꝛnu quod in nare
ſingularit᷑ geſtat:ventrẽ aduſantiũ ferire
pbhibet· vt cũ ea ꝗᷓ melioꝛa ſunt vulnerat
impugnantẽ ſe facile ſternat beęc Gꝛege.
Solinus aut vicit: Abinoceros ẽ mon/
ſtrũ qdã rugitu hoꝛrido/coꝛpoꝛe eqͥno·
capite ceruinoex eius frõte media coꝛnu

ꝓtẽdit᷑· ſplẽdoꝛe mirifico:ad magnitudi/

nẽ q̃ttuoꝛ pedũ·ita acutũ/ut quicqd impe-⸗
tierit · facili ictu pfoꝛet naturę indomitęqᷣ
ſi captus teneat cito moꝛit.
Ahinos · interpᷣtat᷑ auris vel narRss
Rhodus.inſula eſt quęante ophicuſ oice/
batur. Et coꝛripit pꝛimã.

MRbodij· dicti ſunt quidã qͥ venerunt iuxta

rhodanũ. ędificauerũt quoddã oppidũ
quod rhodũ vocauenunt.
Rhodanus.vani.quidã fluuiꝰ gallię.⁊ dẽ
a rhodanixo. gas. qð latine vꝛ toꝛqueo/qꝛ
toꝛquet lapides.⁊ arboꝛes euellit impetu
ſuo. coꝛ. va. =
KRboma.mę. v a Rhemus. qꝛ ille fuit bmꝰ
fundatoꝛ illius ciuitatis. Et nõ vꝛ a rbo/
mulus. Cũc enĩ deberet dici rhomula.lę⸗
no ong. Ifl rhomanꝰ.na.nũ. Et vt diẽ
Pꝛiſcianꝰ:Gũt quędã gentilia ſimilẽ poſ/
ſeſſiuis habentia foꝛmaʒ/ vt rhomanus ci⸗
uis. rhomanus ager.
Rhomphea gręce. latine dꝛ gladiꝰ. Nam
vbi Geñ.ʒ: vi. Gladiꝰ flãmeꝰ ⁊ vꝓᷣylatilis
in greco rhomphea habet. Itẽ rhomphea
eſt gladius ex vtraq; ꝑte acutus:quẽ vul
go ſpatã vicũt. Ipſe ẽ framea. m PHap
ARhomulus.li.fuit frater Rhemi. Jñ rho⸗
muleus. lea.len. Et rhomulides. oę. filius

uł nepos rhomuli.Rhomulide etiã dic᷑

rhomani qui fuerüt de ꝓgenie illius. Iñ
heęc rhomulis rhomulidis.i. filia vel nepij

illius. vel rhomana.

uognte J
Riciniũ.nij ideʒ eſt qdð reſolutoꝛiciniũ.ſm
Bug. Pap. icit. Riclnin eſt matronale
operimentũlatine dictũ ꝙ dimidia eius
8R retro abijcit/:qð vulgo mauoꝛtẽ dicũt
Licinin. aans ſiue ſpinulaquo virginei cri

nes viſcriminant.

ucanus. ni. wermis caninus 7 dĩ a rhinos
quod eſt auris cynos qð eſt caniseo ꝙ

mheret auribus canũ.

uctug. ctus. i. feraꝑ oꝛis aꝑtio. dẽ a nigo
gis. Del qð vĩ nſus ĩ hoĩe dĩ rict ĩ beſtia
Aidiculus.la. lum. de põt haberi deriſio⸗
Vel q aliũ deridet· vel qͥ in rebus turpibꝰ

ndet·a vĩ a nideo. des. Et ridicul li i.

deriſio. Iñ ridiculoſꝰ.ſa.ſũa h⁊ ̊ ridicu/
ien rienis.vide.s.ᷣ in ren. (laris⸗ hocre.
Kigidus. da. dũi.duꝰ reſiſtẽs· validus.
ſeuerus imobilis vĩ a rigeo. ges. Inde
hec rigiditas.tatis.
Riguus.gua.gnũ.i.madidus.vel fertilis.
xel fęcundus. dicit᷑ a rigo.gas.
Rigoꝛ. gon mal.ge.i.ouricies rigiditas.
Rima. mę.i.fiſſura. Inñ hec rimula. le. ⁊ Hri⸗
mella.lę.ãbo dimi.i.pua rima. Et rimoſuſ

. „

ſa.ſu.i.rimis plenus.

inatrix· triqeſt ſerpẽs aquã veneno infi⸗

ciẽs. De qͥ Lucanꝰ. Ainatrix violatoꝛ ag.
Legit ibi? natrix violatoꝛ.vt.S. dictũ eſt

in natrix. Hap. vo diẽ: Rinatrix ſerpens

aquã veneno inficiens.in quocũq; enim
fonte fueritſuũ ibi imiſcet venenũ.
Ripa. pę. locus ꝓximꝰ fluibo⸗a rapiendo
icta.q; ab aq quotidie viſſoluit. Nam
npę ꝓpꝛie ſunt fluuioꝝſic litoꝛa mar. Iſj
Hq nipula.lę.oimi.i.pua ripa. Et nipat ta.

tũ.i.ripã hñs. Et hᷣ ripatũ.ti.tributũ qð

accipit ĩ npis. Et nipatii.ꝑ ripas vel de
ripa i npã.⁊ deſigt locũ nipaꝝ.ſic oſtiatiĩ
oſtioꝝ.Et ꝓduc pᷣmã ripa. ñ Aucanus

in.ʒ Ne nõ lecteę cõiux obliuio ripę.Ri

pPa etiã vꝛ paruꝰ fluuiꝰ veniẽs a magno.
Kipte⸗ interptat᷑ impetꝰ. Iñ riphe phea.
pheũ.i.impetuoſus DHñ qͥdã mõtes dicti
ſũt riphei· ab impetu grãdinũ 7 ventoꝝ.

Kiſcus.ſci. maſ. ge.i.fiſſura vel feneſtra pa⸗

tẽs in pariete. OPñ Cerentiꝰ. In riſco vel
odioſa ſita eſt· pm Mug.. Paß. v dicit:
Niſcus . feneſtra parietis.vas ex iũcis et
viminibus.

Aythmus. mi. pe. coꝛ. dẽ pſa cõſonãtias re/

tinẽs ĩ fine cauſulaꝑ dꝛ a rythmos grę⸗
ce ·qð dĩ numer latine ·qꝛ cõſtat ex certo
numero ſyllabarũ.

Kitus. tus. tui.i. cõſuetudo a moꝛibo tracta

⁊ ꝑtinet ad inſticiãæ vꝛ a ratus.ta.tũ.qð

E ſirmꝰ. Oñ nitus dr q̃ſi rat· q; ꝗ rata ſũt
Tſfirma ritui debent tradi. Mel ritus vicit

qᷓi rectusa rego.gis.ex qͥ quũ/piũ⁊ ſan/
ctũ ꝓſpicimꝰ. Et eſt ritus in re mos in ſer⸗/
mone. Del ritus ẽ mos vetuſtioꝛ⁊ firmoꝛ
bm Mug.. Et vicit Hꝛiſcianꝰ. Il nitu etiã
rite p recte dĩ qꝛ nihil tradit᷑ ritibus niſi
qð rectũ cedit᷑ eſſe. Pap.vᷣo diẽ: Rite
recte iuxta moꝛãlegitime pbe.Ritꝰmos
inſtitutũ/ſequela.exẽplũ pducit ri. .
Aiuslis.lis..ta h le.ad riuu ꝑtinẽs · uł cñ
alio potans eundẽ riuũ.⁊ d a riuus. DPñ

7

.ẽr

—

haben
xevn
n
bane
Hilt⸗
din
iſ
i
ſtio
zcka
funti
ſmsr
ſatec
hitch
euß
foͤc
dinm
dn
nen
⸗
nnt
Snunt
P
ſlian
GNn
n

ntff
ren
obur.
Kum
Rna
gdn
müͤ
foben
☚
ocon
Nſuo
n
egi
ne
Hoge
ſugr
polt
ar
loppe⸗
dnt⸗
llne

I
Roen
wopl⸗

lbihni

Gl

Wenz
ulehi
En

menon
bltotg
Anp
mmng
inperen
humi O
d
Koſtut
Pans
iwepe.
nösde
mnr.
nuſnpr
Pno
zgcse

ſrctun

Ayfrlte
nti
nsdiet
pönin,
nosinſ
tonim
thufii
ehie
ſi nos
..
hes lc
us bi

p ſimilitudinẽ rinales dicũt᷑illi qͥ eandẽ

habent amicã coẽm· q; qſi e vno riuo.i.
de vno amoꝛe bibũt. Et ꝑ cõpoſitionẽ hᷣ
coꝛriualis.⁊ hoc le.in eodẽ ſenſu.⁊ ꝓducit

hanc ſyllabã va.

ARiuj.riui.ẽ a ruo.ruis.eo ꝙ cito ruat.vel
dẽ a rigo.gas.qꝛ ducit᷑ ad irrigandũ t᷑rã.
Et ſiẽ diẽ Iſidoꝛus etymo.iʒꝰ Aiuꝰ.fons
toꝛrẽs.fluuiꝰ.⁊ amnis:ita viſtiguũt.Riu
ſubito fit celerit᷑ decurrit⁊ deficit. Fons

yo eſt caput ⁊ decurſus aquę ꝗ naturalit

manat.Coꝛrẽs aũt eſt repẽtinis imbꝛibo

factusmagnũ ipetũ habẽs . Badueniente
eſtate. caloꝛe ſolis toꝛreſat.vñ ⁊ nomẽ ha

buit. Fluui ẽ pẽnis aq̃; decurſus.ꝓlumẽ
caqᷓ decurres. mnis ẽ flum nemoꝛe ac

frõ dibo redimit. Itẽ a riuꝰ vr riuulus.li.

oimi.i. paruus riuus. Et riuoſus. ſa. ſu. Et
ꝓdu.ri. Vñ Virgilius.Claudite iã niuos
pueri ſat pꝛata biberũt. Itẽ alius. Aiuus
meſſis agro meſſe pꝛobat᷑ ager.
Kixa. xę.liẽ vicit Papᷣ.oꝛ lis ꝗ int multos
cõmittit᷑ ⁊ iiuria cõſtat.⁊ dꝛ a ringo.gis.
Iñ rixula.lę.dimi.i.pua rixa.Et rixoſus.
ſa.ſũa rixuoſus.ſa.ſu.i.rixa plenꝰa vtuq;
cõꝑatur. Inde rixoſe velnxuoſe adu. Et
rixoſitas. vel rixuoſitas. tatis.

B oante Oͤ
Roboam . intertat᷑ latitudo ꝓplłi Et hocꝑ
antifraſim. q; decẽ tribubꝰ ab eo ſeꝑatis
duę tm̃ tribus ei relictę fuerant.
Robur. borl. mal.ge.i.foꝛtitudo· valitudo·
oſtantia · ſirmitas. Itẽ robur gnãlit· ꝛ ex
oĩ materia quicqͥd eſt firmiſſimũ. Iñ etiã
qdðdã genus arboꝝ dĩ roburq; valde fir/
mũ eſt. Et etiam glibet arboꝛ vellignü vꝛ
robur. Iñ robuſt.ſta.ſtũ.i.ſoꝛi·validꝰ.⁊
Ao48 ves feentetin dicit᷑ roſa. (firmus
odomelln.li.nen.ge.vr vinũ uł cõfectio
ex ſuco roſę ⁊ melle.⁊ dĩ a roda gręcoqð

„

ꝛ roſa mel.lis.

Kogatiũcula. le. vimi.i. parua rogatio.

Aoga. ge.Fę.ge.i.elemoſyna.
Kogus.gi.maſ.ge.i.ignis ꝓ moꝛtuo accẽ/
ſusa dꝛ a rogo.gas.tẽ rog ꝓpue eſt cõ⸗/
poſitio lignoꝝ. Pyra qñ coꝛp cõpoſitũ ẽ
⁊ ardet. Funus moꝛtui apparatus.Guſtũ
coꝛpꝰ cõcrematũ. Sepulcrũ vbi oſſa cõ/
dunt.Cumulꝰↄgeſtio t᷑re ĩregione ſãcta
qz ſine oſſibus põt eſſe. . Nonumẽtũ ꝓo
eſt cuiuſſibet reimemoꝛia ꝗᷓ monet mẽtẽ.
Kos.rorl dĩ a rarꝰ.eo ꝙ ſit rarꝰ⁊ nõ ſpiſſuſ

vt plunia,. Del dꝛoſoꝛ dicũt gręci.⁊ inde

nos dicimꝰ ros ror Pkros dẽ a ruo ruis

q ab aere ruit ad terrã. Iñ roſcidus. da.

ũ.i.roꝛe plenꝰ. Et hĩc roſciduł.la. li.di.
Kola. ſę. eſt genus flor..⁊ dẽ a roda gręco

qð apud nos roſa dꝛ. Okroſa vĩ a rubeo
bes. ceo ꝙ eius coloꝛ rubeat. Iñ h roſula.leę
bęc roſella.lę.ãbo dimi.Et ̊ roſariũ.rij.

collectio roſaꝝ. vel loc' vbi roſęreponũt᷑

xel abudãt. Itẽ a roſa dẽ ̊ roſetũ.ti.loc
vbi roſeę creſcũt.Et roſaceuscea.ceũ.⁊ ro
ſeus.ſea.ſeũ. Iñ roſeolus.la.lum. Roſeus
dDi a coloꝛe.Roſaceus ex matia.MRoſeum
ruboꝛ facit. Roſaceum ex materia. Et ita
coloꝛ roſeus erit.Roſacea coꝛona.
Koſata.te. qdã veſtis:quã gręci phęniceã
vocantnos coccinũ.
Raelaleoimtrygn roſa.
oſoꝛius. ria. riu.i.coꝛroſoꝛius:vel rephen/

ſoriusa dicit᷑ a roſoꝛ.oꝛis.Et hoc roſoꝛi.

rij. locus vbi aliquid rodit᷑.

.

Roſtꝑ.ſtri.nen.ge.vꝛ os auiũ.Et gra ſimi⸗

lſitudinis dẽ nauiũ.Et roſtrũ dꝛ etiã ſoꝛũ:

vbi tractabant᷑ cauſęromęqꝛ deuicij In/
tonio Cleopatra.Ruguſtꝰ de roſirj na/
uiũ illoꝝ fecit fieni ſedes ĩ foꝛo cauſaꝑꝝ.Jñ
HF roſtellũ.li.Oimi.Et cõponit·hproſtꝝ.i.
roſtrũ·q; in anterioꝛi ꝑte eſt. Ite a roſtrũ
ↄr roſtratus.ta.tũ.i.roſtro armatus·
Kota te. vꝛ a ruo.mis.eo ꝙ rnat. Inde Hᷣ
rotula. lę. dimi. M qͥ rotella. lę. aliud oi.
Et hk rotulus.li.Et h̊ rotula.lłęvꝛ ilud ro
tundũ de charta aliqᷓ. Ite a rota.di roto.
tas. Jñ hᷣ rotabuluʒ.li.i.furca· vel illud li⸗
gnũ cũ q̊; ignis mouet᷑ in foꝛnace gra co⸗
quendi: dꝛ ſicqꝛ rotat ⁊ pꝛuit ignẽ furni

gratia coquẽdi: ulſtercoꝛa gra purgãdi.

—
„R P
2
2

R ognte

Auber. bꝛa. bꝛu.irubeus. Iñ ruberculus. la.

lũ.⁊ rubellus.la.li.ãbo vimi.i.aliquãtulũ
rubeus. Et hoc rubellũ. li. ſubſtantinũ · ge⸗
nus ruberrimi vini.
Aubeta. te.i. rana in rubis manens.⁊ diꝗ
rubus. DHñ Juuenalis. Poꝛrectura viro
miſcet ſiciente rubeta. Sed hoc rubetũci.
dã locus vbi rubi creſcunt.
Aubia.bię.lę.ge.ꝗdaʒ herba.⁊ oꝛ a rubeo.
bes eo ꝙ radix ei ſit rubea.vñ ⁊ coloꝛare

lanas pꝑhibet. Iñ rubiatus ca. tu.i.rubia

Aubicũudus.da.ou.i.ſilis rubẽti. (tincx.
vel rubeus. I rubicundulus.la.lu.i.ali/
quantulũ rubeus.

Kubigo .· ginis . ſe ge.eſt vitiũ ferri ſegetũ
7 degro do. dis⸗ qr odigo/eo rodat.uł
u 2

a rubxo.des · quia facit aliqͥd nubere. Inde

rubigineus.nea. neuũ.i.de rubigine exiſtẽs

Et rubiginoſus.ſa.ſũ.i.rubigine plenus.

Aubiliana. nę. lę. ge. vꝛ vitis uł vua. victa

a rubeo. bes.qꝛ eins materia rubet ·

Aubos · indeclinabile· quoddam oppiduũ.

ex abundantia rubꝛoꝛũ dictum. Inde ru/

beus. bea. ben. nomẽ patriũ/ pma pducta.

Aubeus. bea. beu. etiam poteſt deriuaria
mMbeo. bes.⁊ idẽ eſt quod rnbicundus.
Aubꝛica. ce. fg. ge. regula vel filũ rubꝛo tinc/
ti·qͥ aliqͥd dirigit᷑.⁊ ẽ a ruber. bꝛa.bꝛũ.
Et rubꝛica. cę. ipſa tinctio· vel tra illa ru⸗
bꝛa · vel qð ſit de illa tinctura. Dñ Perſi.
Nõ cęc' ac in oculo rubꝛica dirigat vno.
Dnte etiã vi q d coloꝛ rubens.VHnde
Iſidoꝛus etymo.i9?ꝰ Aubꝛica vocata· eo

ꝙ ſit rubꝛa⸗ ſanguineo ꝓxima loqplu⸗/

rimis gignit᷑.᷑̊ optima ponto/ vnde⁊ po/
tica dicitur. DZUVMWU
Aubus. bi. maſ. ge. eſt genus ligni ſpinoſi.
deqͥ dicit Iſidoꝛus etymo.i7? Rubum
latini appellãt eo ꝙ fructus uł virgula eiꝰ
rbeat. Hec arboꝛ a gręd moꝛus vꝛ. Iñ h

rubetũ.ti.locus vbi creſcit rubus. Bnde

dic Ouidi in p̊ meta.de pᷣmitiuis hoĩbo.
Cõtentiq; cibis nullo cogẽte ceatis.Alr/
boꝛeos fętus montanaq; fraga legebant.

Coꝛnaq; ⁊ in vuris hęrentia moꝛs rubeſ.
Kuceus.cea.ceũ.i.ſoꝛdidus.⁊ dẽ a rus.

Aucta. ctę.eſt eminẽs ꝑs guttun.. vide.i.in

rumen. Inde ructus.ctus.ctui.eſt cũ ſapoꝛ
cbi ad rumen reducit. Iñ ructim adũ.et
ructatim. ⁊ ructant᷑. Et ructuoſus.ſa.ſij.i.
plenus ructibo. Iñ H̊ ructuoſitas.tatis.
Augens. dent. dꝛ choꝛda rudis. Vñ vicit
Iſidoꝛus etymo.i e ARudẽtes ſunt funes
qbo velũ ſurſũ trahit᷑a dicũt ſic ex nimio
ſtridoꝛe quẽ faciũt. Oñ.2. Oetri.2? vicit
Sed rudẽetibus inferni detractos in tar
tarũ tradidit cruciandos.
Ruditus.tus.tui.clamoꝛ aſini: vel alterius
gialis/ dẽ a rudio.vis.
Audis.dis.ↄ.ta hoc de.i.nonusindoctus
Vll nouit᷑ inſtructus. qͥ q̃ſi adhucrudit et
dẽ a rudio.dis. Iñ ruditer adũ.Et ̊ ru/
Ditas.tat᷑.i.nouitasvel noua inſtructio.
Vl idiotatio · inſipiẽtia. Inuenit᷑ etiã ru/
Dis. dis.i. virga ptoꝛisqᷓ ſerui tacti effi/
diebant᷑ liberi. Del rudis erat quę vabat᷑
ementis in ſignũ ſuę emeritionis. Et ſepe
fonit ꝓ libertate. VPñ gręciſmus. Nirga
rudis:rudis eſt incuriꝰ? ſine laude.Et ru⸗
dis qñq; eſt nouũ:quod ſępe reꝑtũ eſt.

veuoꝛat᷑.⁊ vbi ſapoꝛ cibi viſcernit. Eadẽ

Rudimentu.ti.i.nouñ ũitiũ:noua iſtructio.
1 dicit᷑ a rudio. dis.
Audiſta.ſte.coĩs ge.qui vel quęrudera de
Audus.rudi.di a rus. Et rudi dicũt lapi⸗
des cõtũſi rotundi:: calce admixti quiĩ
pauimẽtis faciẽdis ſuꝑfudũt᷑a dicũt ſica
rure.qꝛ in tra onũta dicunt᷑ ſic a vuritia
vt deruatio ſumat᷑ ab vltima littera rudi
qi vuri:.qꝛ duri ſũt.Iñ h̊ ruder vel rudus
hbuiꝰ ruder-ſtercus bꝛutoꝝ aialiũ,coꝛ.pe.
gti.Audi etiã ouri ſũt ⁊ rotũdi.⁊ inde di
cut᷑ rudera ſtercoꝛa bꝛutoꝝ aĩaliũ:Rude/
ra ülla ꝓpꝛie ꝗ ita facta ſũt vt rudi.vt ſter/
coꝛa capꝛaꝝaſinoꝝouiũ.Rndus vel ru⸗
der etiã dĩ oẽ illud qð eijcit᷑ extrabit᷑ de
terra effoſſa.ODñ Beda i expoſitione ſuꝑ
parabolas. Mui theſauros effoditeijcit
rudus terreſtre. Et etiã ruinę maceriaru.
Vel ipſe macerię rudera dicut᷑. Bñ Vꝛu/⸗
dentius in libꝛo hymnoꝝ. Kurũ qð ſatis
effoſſa gignüt wudera. 2
Ruſus. a. n.i.rubeus. 7 vꝛ a rubeo. Jñ ru⸗
fatus.ta.tũ.i.ſanguine cruẽtatus.Et ↄpo/
nit᷑ cũ ſuba vꝛ ſurrufus.fa.fũ. Et ꝓduc. ru.
Bnde ĩ Ruroꝛa. De vitula rufa victima
grata deo. Et ſcribit᷑ ꝑ vnũ.f.
Auga.gę fę.ge.collectio uł plicatio cuiufli
bet rei in vnuũ. Iñ rugula.lę.dimi.i.parua
Tuga.Et nugatus.ta.tũ.i.cõtractusrugis
collectus. Et rugoſus.ſa.lũ.i.plenꝰ rugis.
Augitus.tus.tui.penhłpdu.i.clamoꝛ leonis
1 dicit᷑ a rugio.gis. .
Ruina. nę.i.interituscaſusinceẽdiũ.⁊ Dĩ a
ruo.ruis. Iñ ruinoſus.ſa.ſũ.i.ruina plenꝰ.
NRuma. mę.eſt eminẽs pars gutturis.vide
T. in rumen. Itẽ ruma.i.mãma vxl papilla
quęruminat᷑ a puero.vide in rumes.
AKumen. inis. ⁊ hęc ruma.mę.di eminẽs ps
gutturis ꝓxima gurgulioni/q̃ cib pot᷑

dĩ frumen ⁊ ructa. Sʒ frumẽ. vel ructa in
hoie Ruma vel rumen in beſtijs. DHñ ru⸗

minare dicut᷑ aialia.⁊ ructare hoĩes.⁊ d:

ſica ruo misqꝛ inde cibus ruit ⁊ demitti/

tur.in ſtomachũ.

NRumes. mis. wl ruma.mę.i.mãma vel pa/

pilla ꝗ ruminat a puero. Iñ G̊ ruminalis.
lis.i.ſicus:qꝛ ſᷣ ipſa Ahemũ ⁊ Rhomulũ
lupa aluit.vel qꝛ ſepe ruminat᷑ ꝓpt᷑ fructũ.
Aumwigerulus.la.lũ.pe. coꝛ.i.geres rumoꝛeſ
Aumoꝛ.moꝛis.i.murmur.vel qð vulgo dꝛ
nouñ:a dicit᷑ a ruo.ruis.eo ꝙ celerit ruat.
Iñ h̊ mmoꝛculꝰ.li: rumurculꝰ. li. õbo di.

unan
tos
eee
nuse⸗
ans
mer
un
ip,
Gnnd
ihi
iuun
Cnpt
puur⸗
ſhan

1

mane
füunn
oc⸗
nenue
anip
niig
Auna
Rung
Hotus,

Ponn

Gnn
acke
lipr
Aae
nni⸗
binen
gegr
☛
ſsin

gdiac
i
dint
etymn
dſon
ſtao⸗
ani
llasef
nſkan
tunun
Pi
luſti⸗

ſeite

irl⸗
itſen
ndanan
mnncd
Wns
zinten
otſter,
SNN
whed
Mennn
Vier

us

Wc.

iine

Upem
mons
s
loons

adet.
mes
Minis
rpt
muca
Päm⸗

1D,

wp
an.
mnore
ritrun⸗
,be

Kuncina ponit᷑ p q̃dã dea. Itẽ rũcins.ne.
eſt qd da artificiũ lignarij gracile ⁊ recur /

uũ:quo cauãt᷑ tabulę domꝰ.vt vna alteri

cõnectat. De quo Jſa.44 Artifex ligna ⸗

rius extendit noꝛmãfoꝛmauit illud in rũ/

cina. Et vt quidã dicunt/ ꝓducit pe. quia

ſm eos deriuatur a runco.cas.quia ru/

cina aufert auellit ĩterioꝛa ligni cauãdo

ipſuũ. Mel oꝛ rücina:a rucone·q; curua eſt
ad modũ ruconis. DPñ Alexander neqᷓ;
vic: Rucina rũco lectoꝛ generare memẽ/
to. Itẽ alius. OMtilis eſt rücina fabꝛo· ſed
rucina nulli⸗qꝛ nihil ſigt ᷣm iſtos dũ penł
coꝛripit᷑. Iteem alius dicit: Runco rũcinã
parit vt medeoꝛ medicinã.vłlij dicũt ꝗꝙ
rũcina coꝛ.penł. ꝓ inſtrumẽto fabꝛili. eſt

bᷣmitiuũ. Oñ quidã.Nil rücina fabꝛo cõ/
fert. Hrücina multũ. Itẽ vt dicit Tugꝰ in

elibꝛo de ciui. dei. Aũcinã vixerũt ãtiq
deã illã ꝗ pſidet ſegetibus cũ runcant.i.a

terra auferut. Nã runco. cas. vꝛ herbas a

terra euellere. Et ꝓduẽpe.ſine opinione.
Itẽ iuenit᷑ rũcina ꝓ quodã aĩali.

Kunco. conis · qͥ herbas euellit vel inſtru/

mentũ quo herbę euellunt᷑ vepꝛes ſecãt᷑.

Kupes.pis.ę.ge.irupta pars mõtis.⁊ di

a rüpo.pis.eo ꝙ ibiſit rupta. vel ꝑ ↄtra/
riũ:qꝛ; nõ facile rũpit᷑a ꝓducitru.
Kuricola. lę. coĩs ge.pe. coꝛ.i. colens rus.

Kurigena.nę. coĩs ge.i.in rure vel in villa

natus.

Aus. ruris.i.villa/tra:ager.⁊ dĩ a ruo.ruis

Sʒ rura ꝓpꝛie inculti agri.vt ſiluę paſcua
qſi ru’dia.:¶ ger vo qͥ colit. Iñ h ruſculi.
li.i.paruũ rus.

Auſcus.ſci.maſ.ge.quoddã gen ſpinoſuʒ

frutid. ⁊ dꝛ a rus. Iñ ruſculus.li.vimi.Et
hinc ruſcũ vel ruſculiũ · dꝛ qð colligit᷑⁊ cõ/

gregat᷑ imundũ in terra.vel ad vandum

pullis.vel igni. Inde ruſcoſus.ſa.ſũ.i.ſpi/
noſusimundusruſco plenus.
Kuſticus.ci.mal.ge.: G̊ ruſtica.cę.⁊ ruſticꝰ
ca. cũ.adiectiuepõt dici a rure · ſcilʒ opera/
rius.qꝛ in rure moꝛat colit rus. Iteꝝ aũt
dẽ ruſticusq̃ſi ruris cuſtos.vel rus colẽs
etymo.eſt. Del ruſticus dꝛ inoꝛdinatus ⁊
defoꝛmis in moꝛibus. Et ſᷣm ̊ cõꝑat᷑ ru/
ſticioꝛ.ſimus. Iñ ruſtice adũ.Et h ruſtici
tas.tatis.⁊ hęcruſticatio. onis. Sʒ ruſti
citas eſt moꝝ. Ruſticatio vo operis Dñ
ruſticatio dꝛ opꝰ vel opera ruſtici.vt cul/
tura terręq̃ſi ruſtici actio.⁊ eſt etymolo.
Vñ Ecq⁊7: Mõ oderis laboꝛioſa opera⸗

ruſticationẽ ab altiſſimo creatã.i.homini

impoſita in pęnã pmi peccati. Itẽ a ruſti⸗/
cus di ruſticanus.na.nũ.i.ruſticus.vel ru-
ſticanus.paterfamilias. Oñ in gręciſmo
ðꝛ. Auſtic a rure quoniã rusẽ ſibi cure.
PVillicus a villa qꝛ res diſponit in illa.
Kuta. te.E herba gdã · oicta ſic eo ꝙ ſit fer⸗
uẽtiſſima.hãc venenis repugnare muſtelæ-
docẽet · ꝗdũ cũ ſerpente dimicauerint cibo
eius armant᷑.vt dicit Iſidoꝛus etymo.iꝛ?
in fine. Et eſt calida⁊ ſicca in tertio gradu
Vñ Macer vicit.lQ medicis rutę vis ca
lida dicit᷑ eſſe. Siccaq; fert᷑ ĩihis gradus
ille tertius eſſe.
Autellus.maſ.ge.i.fſoꝛnicatoꝛ.

Autenus. ni. quidã płs. vt vicũt flãdren/

ſes.⁊ dĩ rubeo coloꝛe. ꝓducit.ru.
Kuth. interßtat᷑ feſtinans vᷣllienigena enĩ
erat · ſcilʒ ex pplo gentili· q; relicta patria
feſtinauit traſire ĩ frã iſrael:dicẽs ſocriui
ſuę·quocũq; ꝑrexeris pergã.
Autilus.la.lũ.i.ſplẽdidus:uł criſpꝰ.uł tre/
Autili· victi ſunt quidã populi (mulus.
apulię a rutilo coloꝛe. Iñ h rutilia.lię.t᷑ra
eoꝝ· wel rutilia a Rutilo rege. Inde ruti ⸗
lus.la.lũ.gentile.⁊ coꝛ.ti.
Kutrũ.tri.ſoſſoꝛiũ:vel antrum vnde aren
mouent vbi ſal efficit.

B ante m

Aba · ſicut dicit glo. Jſa.4ʒ? ci⸗
ſuitas eſt in finibo ęthiopię ſita
Sed hſᷣm Pap.laba eſt arabia
regio · in qua nüc ſabei habitat
picta a filio Chus.q nücupatus ẽ Saba
Vlij vicũt ꝙ ſaba eſt fluuius a quo tota
regio nũcupar.
Sabanũ.mi.pe.coꝛ.gręcũ eſt idẽ qð mapa
vel facitergii.
Sabaoth· vnũ ẽ de decẽ noibus · qbo de
noĩat᷑ apud hebꝛęos.⁊ ĩterpᷣtat᷑ exercituũ
ſiue virtutũ. Et nota ꝙ decẽ ſunt noĩa dei
apud hebꝛęos. Pꝛimũ eſt El · qu alij deũ
alij etymologià eius ponẽtes Iſchyros
i. foꝛtẽ interptati ſunt. Secũdũ eſt Eloi.
Tertiũ Eloe · qu vtrũq; in latino deꝰ vi.
Eſt aũt nomẽ latinũ ex gręca appellatiõe
traãſlatũ. Maʒ de grece theophobos dr.i.
timoꝛ colẽtibo eũ. Quartũ nomẽ vĩ Sa/
baoth qð cõuertit᷑ ĩ latinũ.exercituũ ſiue
virtutũ. Quitũ ẽ Elion · qð interpᷣtat᷑ ĩ la/
tinũ excelſus vñs.Sextũ nomẽ ẽ Eleie.i.
4ᷣ eſt· de eni ſolus etern ẽ.i. qꝛ exoꝛdiũ nõ
habet · eſſentię vere nomen tenet.in cõpꝑa⸗
tione eni eius qͥ vere eſt·qꝛ incõmutabilis
u 5

eſt. q mutabilia ſũt.ſũt q̃ſi nõ ſint. Septi/
mũ eſt IR.donai:qð interp̃tat᷑ generaliter

vñseo ꝙ dñet᷑ cunctę creaturę. Octauũ

eſt Ja.qð in deũ tm̃ ponit᷑qð etiã in allła

in nouiſſima ſyllaba ſonat. Monũ ẽ Te/

tragrãmaton.i.q̃ttuoꝛ litterarũ·qð ꝓpꝛie
apud hebꝛęos ĩ deo ponit᷑: Joth· he· vau
he.i. duabo ia · ꝗ duplicata ieffabile illud
⁊ gloꝛioſũ dei nomẽ efficiũt.Dꝛ aũt ieffa“/

bilisnõ qꝛ dici nõ põtſᷣ qꝛ finiri ſenſu uł

intellectu humano nõ põt: ideo q; nihil
digne dici de eo põt ineffabile eſt. Deci/

mum eſt Sadai.i.oĩpotens:q; oĩa põt.⸗⸗

omnia ipſius ſunt.
Sabath dꝛ febꝛuarius· non ianuari ſicut
ſcribit᷑ in Hapia.Sʒ foꝛte vitio ſcriptoꝝ
ſic erratũ eſt. Sic ⁊ hodie multi errant le/
getes ſabbato pꝛo ſabath Zacharie p̃.
vbi vera littera eſt. Meęc in die viceſima/
quarta vndecimi mẽſis ſabath.vbi dicit
glo. Sabath interp̃tat virga. Illud idẽ
pꝓbat ꝑ textũ qui vicit.vndecimi menſis.
Sabath eni.i.febꝛuarius vndecimus eſt
apud hebꝛęos· ſicut oſtenſũ eſt.S.vbi ex/
ponitur adar.

Sabbati iter . oicut mille paſſus vltra q8

nõ licebat iudęis ire die ſabbati lctj.p.
Et mülle paſſus faciũt octo ſtadia.
Sabbatũ dvꝛa ſabbe · q; eſt ſepteʒ · ßm he/
bꝛeos. DVela ſabba · qd lingua ſyroꝛuʒ oꝛ
ſeptem.⁊ eſt ſeptima dies ſeptimanę. Et
ipſa ſeptimana dꝛ qñq; ſabbatũ. Hnde
Audq.iðde Jeiuno bis ĩ ſabbato.i.in ſepti/
mana.ſcilʒ qᷓrta⁊ ſexta ferijs. Pel ſabba/
tũ ĩterptat reqes. Iñ ſabbatixo. cas.i re/
quieſcere · vel labbatũ obſeruare. Iñ hic
ſabbatiſmꝰ.mi.i.reqes.Et ſᷣm h̊ ſabbatuʒ
dĩ pꝛie ſeptimus dies ſeptimanę.qꝛ tũc
actoꝛ oſuʒ reqeuit ab oĩ oꝑe qð patrarat
Geñ.2?Et ꝑ ſynecdochẽ ſabbatü vꝛ ipſa
ſeptimana. Dabbatü etiã iuenit᷑ ꝓ quo/
libet die ſeptimanę.cũ tali adiũcto.pᷣma

ſabbati · ſecuda ſabbati ⁊c. ſeptimꝰ dies
ſimplicit᷑ vĩ ſabbatũ·vel ſabbatũ ſabba⸗
toꝛuz ꝑ excellentiã. Vñ in euãgelio legit᷑.

Beſpere aut ſabbati ·ꝗ luceſcit i pma ſab⸗
bati. Et ẽ ſenſus· pma ſabbati.i.pma dieſ
ſeptimanę · vel pꝛima dies quę eſt ſab/
batum · vel pꝛima dies a ſabbato vel poſt
ſabbatum. Bcom ergo hebꝛęos noĩiandi
ſunt dies ſic pma dies ſabbati.?c. Sed
ſeptima vies ſimplicit᷑ vicit᷑ ſabbatũ vel
ſabbatũ ſabbatoꝝ ꝑ excellentiã. Scom
vo conſuetudinẽ chꝛiſtianoꝝſic noĩandi

dies ſũt: Dies dominic· vel dominica. vel

pma feria·ſecũda feria·tertia feria:quarta
feria·qͥnta feria · ſexta feria:ſeptima feria
Dies oñicus dictus ẽ· quia tali die oñs
noſter reſurrexit.
Sabburra. re.i.arena litoꝛis: vel lapis· vel
multitudo lapidum. vel inutilis ſarcina
nauis· ꝗ ſolet eſſe de lapidibꝰ arena. Et
geminat ibi. b. et. rc vnde pᷣma ꝓducit᷑ po/
ſitione · H qñq; in metro ſubtrahit᷑ vni.b.
coꝛ.pꝛimã cauſa metri.Rñ Mirgilius in

geoꝛ. Nt tübę inſtabiles fluctu iactante

ſaburram CTollunt ꝛc. .
Sabelliani · quidam hęretici vocati ſunt a
Sabellio. Hi vnã ꝑſonã patris ⁊ filij et
ſpuͦſſancti aſſerũt:⁊ aſtruunt. .
Saber. bꝛa.brũ.i.aſper vel nodoſus.
Sabuluũ. li.eſt terra leuis.⁊ arenoſa.

Sabeus. bega. beü. i. arabs.

Saccus.ci.i.marſupiũ·vel fiſcuſq neceſſa
ria cõdũt᷑a d a ſagii.gi.qꝛ eo cõſuto effi/⸗
cit q̃ſi ſagũ. Inde ſaccellus.li.⁊ ſacculꝰ.li.

Imbo vimi.i.paruus ſaccus.
Saccatu.ti.eſt liquoꝛ aꝗ/feci vini admi/

xtus.⁊ ſacco expꝛeſſus dĩ a ſaccus.

Saccularij. icunt᷑ qͥ wetitas artes exercẽ/

tes · ex ſacculo partim ſubducũt partim
ſubtrabunt vel viſtrahunt. vt. ff. de extra
oꝛ. cri. in riu5b.

Sacer.cra.cru.dẽꝛ a ſancio.cis.vel a ſanctũ.

cti ·q̃i ſanctũ vel ſancitũ.Et nõ/ ſacer po/

nit᷑ ſepe p execrabili · de veteri ↄſuetudine

numãatinoꝝ. Numãtini eni quẽdã paupe/
rẽ ꝑ totũ ãnũ delicatis cibis paſcebant.⁊

optimis veſtibo induebãt: In fine autem
ãnieũ lapidibo obꝛuebãt:⁊ de alto mõte

Scipitabat.⁊ ſic quẽ pᷣus habebãt p ſacro
⁊ ſancto/poſtea habebãt ꝓ execrabili.
Sacerdos.dot.coĩs ge.dꝛ ſacra dãs. Iñ h̊
ſacerdotiſſa.ſę.vxoꝛ ſacerdot᷑.Et h̊ ⁊ B ſa/
cerdotalis.? ᷣ le. Et vꝛ a ſacer. et do das.

quaſi ſacra dans.q largus debet eſſe. Hi

apud gentiles flamines dicebãt᷑. Initiũ
autẽ ſacerdotij · pmꝰ Taron fuit. Hic enĩ
in lege · ſacerdotale nomẽ pᷣus accepit · qᷣ
iubete domino . victimas obtulit. In no/
uo autẽ teſtamẽto ſacerdotalis oꝛdo poſt
chꝛiſtũ · a Petro cepit.ipſi eni pᷣmũ datꝰ
eſt pontiſicatus in chꝛiſti ecdleſia.
Sacerdotulus.li.dimi.filius ſacerdot. Iñ
hq̊ ſacerdotula.lłę.ſimiliter dimi.nata ułfi/
lia ſacerdotis: coꝛ.tu.

Sacernus.ni.i.ſacer animus vel excellẽtioꝛ

ꝑs animę.⁊ videt᷑ cõponi a ſacer⁊ animꝰ.

Gadt
b
Ginn
inſt
en
Wte
loon
li⸗
ſco
dal

nan

le
lict
ſe

ſin

mon
Gac
viſib
ſap/
ſnen
n
ſonan
ſler
giate
NS
ptin
dian
rer⸗
mnato
Gery
Iſſen
An
Nabſ⸗
nnen
cti
dler
Saan
ſbon
nßce
Gni
nn
tc
e
Ge⸗
ſtie
paſt
⸗
ty⸗
w
Gif

Sacxa.ſancta: ſcãſanctoꝝita diſtinguũt
ab JIſidoꝛo.is? etymo.vbi agit de ſacis
eędificijs. Sacra ſũt loca diuinis cultibus
inſtituta: vtpote ea in qͥbꝰ altaria litãtiboꝰ
de moꝛe põᷣtificibus cõſecrant᷑. Sãcta iux

veteres extioꝛa tẽpli ſut. Sanctaſanctoꝝ
locus tẽpli ſecretioꝛ ad quẽ nulli erat ac/
ceſſus niſi tm̃ ſacerdoti.dicta autẽ ſancta

ſanctoꝛũ:qꝛ ĩterioꝛa oꝛacula ſanctioꝛa ſůt.

vel q; ſanctoꝝ cõꝑatione ſanctioꝛa ſit · ſic

caãticacãticoꝛu· q; cãtica vniuerſa hcellũt.
BGSanctũ añt a ſanguine hofti?ę nucupat.
Mihil eni ſanctuʒ apud veæteres dicebat

niſi qð ſanguine eſſet hoſtie ↄſecratũ aut
conſperſũ Paß· vo dicit:ꝙ ſacra dicunt

ſacrilicia ſolẽnia. SGacta religiones · ceri/

monieę arę· foci· delubꝛa· templa.

Sacramẽetũ.ti.neu.ge.eſt iuiſibilis gratieę

viſibilis foꝛmaita vt eiꝰ ſilitudinẽ gerat

Zcaulſa exiſtat. e aũt vꝛ ſacramentuũ· q̃ſi

ſacrę rei ſignũ ·vel ſacrãs mentẽ· vel ſacruʒ
ſecretũetymologia ẽ. Itẽ ſicut ait Hap.
Sacramentũ ẽ pignus ſpõſionis ſicut ẽ
iuſiurandũ: K dꝛ a ſacer:q cuſtodiri debet
q̃ſi ſacroſanctũ.qꝛ violare qð qs ꝓmittit
ꝑſidię ẽ. Itẽ ſacramentũ ẽ cũ celebꝛatiõe
cũ res geſta ſit · ita vt ſigre credat᷑.vt ba/
ptiſmꝰ.chꝛiſma.coꝛpꝰſãguisꝗ ſacramẽta
icunt᷑ ideo · q; ſub tegumẽto coꝛpoꝛaliũ
reꝝ:virtus dei ſecretius ⁊ latẽt eoꝝ ſacra/
metoꝝ oꝑat᷑ effectuũ. Oñ a ſacris vela ſe/
cretj virtutibo ſacramẽta vicũt᷑ · ꝗᷓ ⁊ grece

myſteria dicũt᷑ q; ſecretã recõditã habẽet

diſpẽſationẽ. In ſacramẽtariꝰ ria·riũ.Et
Ha ̊ ſacramentalis.⁊ H̊ le. Et nõ ꝙ ſacra/

mẽta nouęleꝗ ſiue eccleſiaſtica ſut ſeptẽ

⁊cõtinent᷑ in hoc verſu.vlbluo·firmo · cibo
dolet · vngit · oꝛdino· iungo.
Sacra ãnotatio oꝛ reſcriptũ qð imꝑatoꝛ
pꝓpᷣo mẽtmotu alicui indulget cõſtituẽs
bm pces illius aliqͥd fieri vel nõ fieri.

Sacrarii.rij.neu.ge.pꝛie locus tẽpli·in qͥ

ſacra reponũt᷑ſicut donariũ in quo collo/
cant᷑ oblata ſicut lectiſternia dicũt᷑ vbi
hoĩes ſedere vel iacere cõſueuerüüt.
Sacriſiciũ.cij.dꝛ q̃i ſacrũ factũ:qꝛ pᷣce my/
ſtica cõſecrat᷑ ꝓ nobis in memoꝛiã vñicę
paſſionis.i.q.j.c.multi.Sʒ gnãliꝰ accipit
Iſidoꝛus ſacriſiciũ cum vicit:Sacrificiũ

eſt victima ⁊ quęcũq; in ara cremant᷑ ſeu

ponũt᷑ Onde vicit ꝓphᷣa.Sacrificiũ deo
ſpiritus contribulatus.
Sacrificulus.la.lũ.i.ſacrificiũ faciẽs.⁊ dꝛa

ſacrifico. cas. DPDñ Macrobi de ſatuma/

libus. Pontilex lunę obſeruabat aſpectũ
inſaniq; regiſacrificulo nuũciabat. H
Sacrilegus.ga.gũ.pe.coꝛ.qͥ legit.i.furat᷑ ſa

cru de ſacroulł nõ ſacrũ de ſacro. Iñ hᷣ ſa/

crilegiũ. gij. ſacre rei furtu ſiẽ ſacnilegꝰ ſa,.

crę rei fur. Inuenit᷑ etiã ſacrileg p ſcelera
to vel flagicioſo.Et ſacrilegiũ etiã ĩuenit᷑
ꝓ ſcelere/ul enoꝛmi facto.uł pꝛo ſacrificio

oęmonibꝰ facto. DHñ vic Pap. Sacrile-

gus qͥ ſacra legit.i.furat᷑.vel cultũ dei veri
furatidolis tribuẽdo.Et vꝛ ſᷣm quoſdaʒ
ſacrilegiũ.q̃i ſacrilędiũ:qꝛ ſacrũ lęditſed
potius ẽ etymologia.Et põt ſic deſcribi:

Saccrilegiñ ẽ ſacrę rei violatio· nł eiuſdẽ

vſurpatio.Cõmittit᷑ aũt ſacrilegiũ qñq;
ratione ꝑſonęvt cũ qͥs vꝓberat clericũ· uł
ꝑſonã religioſaʒ.Ratione loci·ci eccleſię
uł cgmiterij emunitas violat᷑. Ratiõe rei

cum res ſacrata vel ſacro vſui deputata
vſurpat᷑.Circa aũt h vltimũ mẽbꝛũ·ſic vi
ſtinguit᷑:Sacrilegiũ cõmittit᷑auferendo

ſacrũ de ſacro · vel non ſacruʒ de ſacro · vel
ſacꝝ non deſacro.

inſtitutus. Iñ ſacellü.li.dimi.i.paruũ tẽ/
luũ ñ DWirgiliꝰ? Mymphe riſere ſacello
adai:nomẽ dei.i.oĩpotẽs · q̃ſi pptẽs oĩa
ſcilʒ a faciendo qð vult· q; ſi ei accideret

nõ eſſet oĩpotens. Facit enĩ quicqͥd vult.
Et inde oipotẽs eſt. q; eius ſutoĩa·q vbi ⸗
cũq; ſũt. Solus enĩ totiꝰmũdi hʒ imꝑiũ.

Sadoch · interptat᷑ iuſtus ſiue iuſtificans.
Sadducęi.qdaʒ heretici iuſti interpᷣtant᷑·
vdicabãt ſibi qð nõ ſũt:coꝛpoꝝ reſurre/

ctionẽ negãt⁊ aĩaʒ cũ coꝛpoꝛe iterire di/

cunt · qnq; tm̃ libiꝛios Moyſi recipiũt · p/
phetaꝝ vaticinia reſpuunt. Oñ Ict. 22
Sadduceęi vicunt non eſſe reſurrectionẽ

moꝛtuoꝝ neq; ãgelũ/neq; ſpm̃. Phariſęi

aũt vtrũq; cõfitẽta acuit penł.Beda etiã
dic: Sadducei dicũtq; ſadducęũ quẽdã
magiſtꝝ leg ſequẽtes:neq; reſurrectione
credẽtesneq; agelosneq; ſpũs eſſe. Hi
tm̃ qͥnq; libꝛos Moyſi recipiẽtes:oꝛacu/
la ꝓphetaꝝ reſpuebãt.hariſei ecõtra· ꝗ
iuiſi interpᷣtanteo ꝙ a ceten in qbuſda
obſeruatiõibo ſe ſeꝑarent:reſurrectionẽ
credebant coꝛpoꝝ.⁊ angelos ⁊ ſpũs eſſe
fatebant᷑.⁊ nõ ſolũ qͥnq; libꝛos Moyſi ·
ſed etiã oꝛacula ꝓphetarũ recipiebãt.

Saphon.phonisẽ funis in ꝓꝛa nanis po/
ſitus. ODñ Cęcilius. Menereo curſu veni

ꝓbato pede vſq; ad ſaphonem.
u4

—

Sacrxriſta.ſtę.ułſacriſtariꝰ.i.ſacroꝝꝑ cuſtos.
Sacrũ.cri.i.tẽplũ ułlocus diuinis cultibo

Sapboꝛiũ rij i atriũ tempi.
Saga. ge.i. ingenioſa incatatrix· oinatrix.
dꝛ a ſagio.gis.VPñ Dꝛati i epi. Som/

nia terroꝛes magicos miracula ſagaſ. Itẽ

ſaga dẽ gẽma puriſſimi color. Inuenit H
ſagũ.⁊ pluraliter hęc ſaga.goꝝ /ꝓ veſte.⁊

tũc coꝛ.pmã. Dñ qͥdã. Fęmiĩa ſaga malis

me fallitſunt ſaga veſtis.

Bagana. nę.le ge.i.ĩgenioſa incãtatrix · oi/

uinatrix. Sagana etiã fuit ꝓpꝛiũ nomen
cuiuſdã incãtatricis. Sagana/gen gumi
vel veſtis 9?. ⁊ coꝛ.ga.ñ gręciſmꝰ. Sa/⸗
gana gumi · ſagana veſtis · ſ ons vates.
Sagax.gadq.ge.oĩs.i.ingenioſus.ul iueſti⸗
gatoꝛ· vel viuinꝰuł veloxaſtut. puidus
Bſcius futuroꝝ.Et ↄꝑat᷑. Iñ ſagacit᷑ adũ.

Er hec ſagacitas.tat᷑.Et ſagaculus.la.lũ.

aliquãtuluũ ſagax.⁊ coꝛ.pꝛim.
SGgagena. ne. eſt genus retis piſcatoꝛij dĩ
a ſagũ.gi. ꝓpter ſui raritate. Iñ ſaginariꝰ
rij.i.retiarius. Et ſaginariꝰ. ria.riu.ad ſa/

genã ꝑtinẽs.⁊ ꝓpd.pe.ſagena. Dñ ĩ Turo⸗

ra. Ngri theſaurꝰ iuentaq; gẽma ſagena.
Sagina. nę. le.ge.i.pinguedo/qð ⁊ ſ̊ ſagi/
mmen di. Iſi ſaginat᷑ ta.tu.i.pinguis:uład
ſaginã ptinẽsincraſſatus obeſus.Et ꝓd.
gi. Dñ Juuenalis. Ita dies pſpera ſto/
machũ laxare ſaginis. tẽ alius. Dentre
ſaginato veneris ſuſpirat ad vſũ.
Saginula.lę.vimi.i.parua ſagina.
Sa gitta. tę.lege. dẽ a ſagio. gil. eo ſaga⸗
ciii.ingenioſoiuł veloci iactu mittit. penis

fert᷑ qi auisvt moꝛs celerit᷑ ꝑcurrat ad hbo

minẽ. Et hinc ruſtici ſagittã voct nouiſ/

ſimã ꝑtẽ ſurculi in ſarmẽto/vel qð lõgius
a matre ex q ꝓlilijt receſſit· vel qꝛ acumis

tenuitate teli ſpeciẽ ſferat.ſũmitates vi/
tiũ ⁊ fruticum flagella dicunt᷑eo ꝙ flatu
agitẽt. Iñ ſagittula. le.⁊ hęc ſagittella.lę.
Dimi.Et ſagittarius.rija h̊ ſagittaria.rię.
Et ſagittarius.ria.riũ.Et coꝛ.pmã ſagitta
uis ſagio eã ꝓdu.⁊ ſcribit᷑ ꝑ duplex.t.
Sagittiler.ra.rũ.qui fert ſagittas.
Sagma.mę.ę.ge.ꝗ coꝛrupte vulgo dicit
ſauma vel ſalma.i.ſella ułpondus vel ſar/
cina·ꝗ ſuꝑ ſellam ponit᷑. Et dꝛ a ſtractu ſa/
gon.i.ſellaꝝ.vel qꝛ ſellę ſago ſolent ſterni
Ifſ ſagmarius.i.caballus.Et ̊ ſagmaria
t.equa vel mula.vel vt generalit᷑ dicatur.
golibet iumentũ põt vici ſagmarius vel
ſagmaria pꝛo viuerſitate ſexuũ.
Sagmula.le.vimi.i parua ſagma.
agu. gi.neu. ge. eſt qddã genus pãni uł
Vſtis tenuis ⁊ abraſa.⁊ di a ſagio.gis.⁊.

1

coꝛ.pmã.q;uis ſagio eò pducat. Vñ Jnu/
uenalis.'ln ſaga vendeti nubat caupone
relicto. Iñ h̊ ſagulu.li.idem. In biſtoꝛijs
aũt ſuꝑ Exo.ſic dꝛ.Secũdũ oꝑimẽetü erat
ſaga cilicina.q⁊ vela caplaria vel capilla/
ria qñq; vocat᷑ꝗ facta erãt de pił capꝛa/
rumq̃ͥs capillos qñq; dicimꝰ.qd vifferẽ/
tiã lanę ouiũ:S qͥ bo alicia fiũt.vnde illa
ſaga cilicina dicta ſunt ꝗ g aſpꝑitate ſaga
dicebãt Oñ qͥſdã pãnos aſperos ſagiaſ
icimusulł foꝛte ex q̃dratura ſaga dicta.
Vñ ⁊ militare palliu a gallis iuẽtũ quia
q̃drũ erat·ſagũ victũ ẽ/qð tñ q; ex aſpero
fiebat pãno contra aeris intẽperiẽ potuit
etiã dici ſaguũ. Haß. vo dicit: Sagũ vwe/
ſtimẽtũ cilicinũſagũſaccũ.diplois.pal⸗
liũ virgatũ. Põt etiã dici ſagũ veſij moꝛ/
tuoꝛuʒ vt cilicii. Pñ qͥ dã. Moꝛtis cerne
ſagum.tu vita mobile ſagum.

Sal ſalis mal.ge.qð atiqͥ dicebãt.̊ᷣ ſal ſał
nen. ge. Onde. Accipe ſalem ſapietię. Et
Marci. ? Bonũ ẽ ſal. Et oꝛ a ſalio ſalis
eo ꝙ ſaliat in igne. Fugit eni ignẽ cum ſit

aqueꝰa natura aquę ſequat᷑.qꝛ ignis aq̃
int᷑ſe imica ſũt. DHel ſal dꝛ a ſalo ⁊ ſoleqꝛ
de aqua maris fit.⁊ ſole ſiccat. Oñ vicit
Iſidoꝛ.jõ etymo. Sal aqs manſponte
gignit᷑ſpuma in extremis litoꝛibo vel ſco
pulis derelicta ⁊ ſole decoctaſũt ⁊ lac·⁊⸗
flumia ⁊ putei ex qbo haurit᷑dehincĩ ſa/
linas ingeſta ſiccat᷑. Iteʒ in greciſmo dẽ
Sal neutri genen condimẽtũ notat oꝛis.

Nic ſal ſi dicasid qð ſapia ſignat. Cuius

—

plurale repᷣhenſio dicit eſſe. Perbaq; cũ
ſalibus aſperioꝛ dedit.

Salamãdra uł ſalamãdria.qðdã aĩal.tm̃ĩ
igne viuẽs:qꝛ ſola int᷑ aĩalia incẽdia ſuſti/

nere valeat .qᷓi ſola amans pyr.i.ignẽ. Di
qdẽ in medijs flãmis exiſtit.⁊ nõ ſolũ nõ
vrit̊ etiã incendiũ extinguit. Et iſtius ẽ

maxima vis int᷑ oĩa venenata. Cętera o

ſingulos feriũth̊ plurimos parit᷑ intimit

quę⁊ ſi arboꝛi irrepſerit· vel in puteũ ceci/

derit· poma⁊ aquã veneno iĩſicit oẽs co/
medęetes⁊ bibẽtes interficit. Et ẽ vnũ de
q̃ttuoꝛ aĩalibus illis:ꝗ ſingula ex ſingulis
puris viuũt elementis. VPñ.Calpęterra

cibochameleon in aere viuit. llec vnda
5

fouet· flãmę paſcunt ſalamandrã.

Balamina.minę.⁊ H̊ ſalamen. inis.ciuitas

ꝗqdã. Iñ ſalaminꝰ.na.nũ.Et h̊ ⁊ B̊ ſalami/
nenſis.⁊ Hᷣ ſe. Et ſalaminat.ta.tũ.Et ꝓd.
mi. Mñ in Turoꝛa. Id cypꝛũ tendũt poſt
intrantes ſalaminã.

No
6
ls
ſt
t
N
0
⸗
t

Balana.nę. vnda vel eſtuatio maris.ꝗ ad

mare redit:ſic venalia dꝛ ꝗq ad lit᷑ venit.

Salarii.rij neu.ge.i.ſtipendiuʒ redditus.
Tꝓpꝛie cois:diariũ quotidianũ:cibaruum

victꝰ. Vnde legit· ꝙ olim wet? viuebãt
de cõmuni ſalario.i.ſtipendio.

Sslathiel· interpᷣtat᷑ petitio mea deus.
Salax.cis.oĩs.ge.i.luxurioſus: dꝛ a ſal:qꝛ

luxuria ſalſa ẽ⁊ amara.Oñ Ouidv.Cau/

daq; ſalacẽ. Oł oꝛ a ſalio:quia frequẽter

ſalit · ſicut facit pꝛiapus ex luxuria.

Salebꝛa. bꝛę. lęg. ge .fractura et aſperitas
viaruʒ. 1 Oꝛ a ſal.qꝛ ſal aſper? amarus eſt.
Vel ſalebꝛa locus lutoſus· vel molle lutũ

in via. 1 tuc dicit᷑ a ſalio· eo ꝙ facile ſaliat
PVñ Dꝛatius Qui ſequit᷑ ſalebꝛas.Inde
ſalebꝛoſus.ſa.ſũ.i.aſper.ourus/amarꝰ. vel
Salemacuit in fine.Et interp/ (lutoſus.
tat᷑ pax. Et olim vicebat hieruſalẽ ſalem.
Salentinũ:quidã mons vel oppidũ italię.
Inde ſalentinus.na.nuũ.patriu.⁊ ꝓd.ti.
Sales · plalis numeri de ſalqð ĩ ſingulari
accipit p cõdimento vel ſapiẽtia · hi plu/
rali:hi ſales ꝓ verbis amar. Oñ Ruian'.
Verbaq;ʒ cũ ſalibo aſperioꝛa dedit. Item
ſales vicũt᷑ verba iocoſa ⁊ facete inuenta
vel dicta. Iñ h⁊ h̊ ſalaris⁊ reſic vicimꝰ
ſalares ludos: vbi verba iocoſe vel ama/
re intmiſcẽt᷑a dicũt᷑ ſales a ſalio. Itẽ a ſa/
lio. lis. h ſalius. ſalij.⁊ pluralit· hi ſalij ſali/
on hi ſales ſaliũ. Et dicunt᷑ ſalij vel ſales

ſacerdotes martis· q; ſaltãdo ei ſacriſica/

bant. ODñ Lucanꝰ: Et ſalius leto poꝛtans
ancilia collo. Itẽ idẽ. Mõ ſoliti luſere ſa⸗/
les. Hic tñ ſales poſſũt dici ioculatoꝛes.
Salgamũ.mi.i.culcitra.⁊ dicit᷑a ſalio· vel

ſaluo. gamos: coꝛ.ga.

. „. .

Salinatoꝛ.toꝛis.qui facit ſal.m paßb.
Salina.nę.ꝛ loc vbi ſal efficit᷑.vel iuenit

vel vbi vendit · Iñ ſalinarius.ria.riũ.ad
ſalinã ꝑtinens. Et h̊ ſalinarius.rij.qͥ facit

vel vendit ſal.
Salinũ.ni.neu.ge.i.vas vbi reponitur ſal.
Et ponit ꝓ tota ſupellectili· q; ſal ẽ cõdi/
mẽtũ oĩuʒ cboꝝ. Dñ Perſius in illa ſaty⸗

ra. Mẽpe aſſidue.⁊c. Eſt tibi fſar modicuʒ

puꝝ·⁊ ſine labe ſalinũ

Saliſatoꝛ.toꝛis.dĩ a ſalio.lis.Et dicuntur
ſaliſatoꝛes diuini qͥdã.qͥ dũ eis mẽbꝛoꝛũ

cũq; ꝑtes ſalierint · aliqͥd ſibi inde ꝓſpe/
rũ vel triſte ſignificari pdicunt.
Saliua.uę.ẽ humidũ ĩoꝛeſcilʒ ſputũ.⁊ di/
cit a ſal · eo ꝙ ſalſa ſit ⁊ ſalis habet ſapoꝛẽ.

Vll a ſalio.liseo ꝙ ſaliat de oꝛe.uła ſaluo

ſaluas eo ꝙ ſaluat nos. Iñ ſaliuoſus.ſa.
ſu.Et nõ:q; ieiuni hoĩs ſaliuã ſi ſerpẽs gu/
ſtauenit moꝛit.
Saliũca.cę.qdã herba ſpinoſa.⁊ vꝛ a ſalio
lis.q; eã calcantes facit ſalire. vñ⁊ vulgo
calcacrepa di: q; calcantes facit cepare.
Vñ Virgiliꝰ. Puniceis qᷓtũ cedit ſaliũ/
ca roſetis. Iſaię aũt.Ss? ſuper illud Nꝛo
ſaliũca aſcedit abies.glo.dicit. Saliunca

gchleis cõpũctionibꝰ plena· abies alta-

ꝓcera·ſabꝛicãdis domibꝰapta.ꝛo ſalin/
ca ergo aſcẽdit abies.i.pꝛo vitijs vꝓᷣtutes
ꝓ vitioſis ⁊ ſpinoſis virtutibo exaltati.
Saliũcula.lę.herba medicinalis habẽs ſpi
cas miri odoꝛiscreſcit i mõtibus. Sʒ la/
liuncula herba ſalſa. bm Papiam.
Salius ſalij vide.s.in ſales.
Salix.cis.ſę.ge.artoꝛ qdã.⁊ vꝛ a ſalio.eo
qꝙ cito ſaliat.i.excreſcat.vlrboꝛ lenta· viti
bus habilis vinciẽdis:cui ſemen huiꝰ di/
cũt eſſe naturę· vt ſiqͥs illud i ppculo hau/
ſerit liberis careat.⁊ ſæminas infęcundas
efficit. Et coꝛripit penłgti. Onde ꝓpheta.
In ſalicibo in medio eius ſuſpendimꝰ oꝛ/
gana nrᷣa. Iñ ſaliginꝰ.gina.ginũ.ad ſalicẽ
ꝑtinẽs · vel de ſalice factus. Et ſalice. ces.
ceũ.Et ſalicinus.na.nũ.Et h̊ ſalicetũ.ti.lo/
cus vbi ſalices creſcunt.
Salmẽtũ.ti.ulł h̊ ſalſamẽtũ.ti.ĩ eo dẽ ſenſu.
a ſalio.lis.uł a ſale.uła ſalſo. Oel ſalmen/
tũ pꝛie vꝛ piſqcõfectio.⁊ tũc dꝛ a ſalmo.
onis.piſce qͥ d ſic a ſale.qꝛ ĩde fit ſalſamẽ/
tũ· uł q; habeat ſapoꝛẽ ſalis Sʒ ſalſamẽtũ
ois res ſalſa.vt piſcis ⁊ hmõi.Et inde H
Salmoonis.quidã piſcis. (ſalſu. ſi
Salomon · ĩterptat᷑ pacificus· qꝛ in regno
eius fuit pax. Idẽ dictus ẽ ⁊ Iditha · q;
fuit dilectꝰ ⁊ amabilis vño.Idẽ ⁊ cęleth
qð gręce dẽ ecdeſiaſtes· latine ↄcionatoꝛ
eo ꝙ ad populũ loquerert.
Salona.nę.uł hęſalonę.naꝝ.inſula.⁊ ꝗdã
auitas dalmatię iux mare Jñ ſalonin.na
nũ. Et ſaloninus dictus ẽ nilius pollionis
qͥ natus ẽ in eo ãno qͥ pat᷑ſuus deuicit illã
ciuitatẽ. Et pꝛoducit penł.ſalona.
Salpiga.gę.qͥdã ſerpẽs qͥ babitat ĩ depᷣ/
ſis locds.⁊ oĩ a ſalim/qð eſt locus.⁊ pige.
qð eſt depſſü. Hec eadẽ dꝛ ⁊ cęcula · quia
parua eſt oculos non habet.
Salſicia.cię.quoddã genꝰ cibi.⁊ vt dicũt
lucanica:K d a ſalſuseo ꝙ ſalſa ſit.
Salſugo.ginis.fę.ge.i.liqͥr ſalis:uł res quę
ſalſũ faca dẽ a ſalſus.Itẽ ſalſugo vꝛ ama/
rusa ſalſus bumoꝛ terrę. Iñ ſalſuginoſus
u §

ſa. ſũ. Et ſalſugineus.nea.ne.
Salſus.ſa.ſũ.ꝑticipiũ a ſallo.lis. Põt etiã
eſſe nomen. ⁊ tũc deriuat᷑ a ſale. Et dicit
ſalſus/quaſi ſale aſxerſus conditus.
Saltia.tię.dẽ a ſalſus:quia ſalſa.
Saltria.trię.lę.ge.i.ioculatrix mulier. VPñ
Juuenal.Nouerũt mauri atq; indi ꝗ ſal/
tria pancẽ. Młẽ ibi pſalteria.a pſallo.lis.
Saltrix.tridq.mulier ſaliẽs/uł ſaltũ faciẽs.⁊
dĩa ſalio.lis. Iñ ſaltricula.lę.dimi.i.pua
Saltus.tus.tui.actus ul paſſio (ſaltrix
ſaliẽdi:⁊ dꝛ a ſalio.lis.tẽ ſaltꝰ dꝛ loc ſil/
ueſtris vaſtus vbi arboꝛes exiliũt ĩ altũ
pluſq; in alijs locis. Del ſaltus dꝛ ſilua
rara vbi beſtię inter arboꝛes facille poſſũt
ſalire. DPñ extremitas ſiluaꝝ vꝛ ſaltusqꝛ

arboꝛes ibi iam rareſcũt. Iñ ſaltuoſus.ſa.

ſu.i.ſaltibo plenus. Dñ qͥdã. Eſſe nemus
ſaltus ſaliendi dicit᷑ actus.

Saluber. .:t. l lalubꝛis. - bꝛe. bm atiqs

Scom aut modemosbic ſaluber./ ſalu⸗
bꝛis H̊ bꝛe.i.ſanꝰ.vtilis/ſalutẽ ↄferẽs. Iñ
B; ſalubꝛitas. tat-. Et e ſalus integritas coꝛ-⸗
pori. Salubꝛitas ſaluti cõuenies cauſap
quã ſanitas nłſeruat ui reſtaurat᷑. Et ꝓd.

lu. Et m aß. Galuber ad locũ refertur

xvel cibn·ſalutaris ad conſiliũ.

Saluia.uię.eſt herba queędã ſe alubꝛis. 707&

a ſalusquaſi ſalutis via.

—☛

Salũ.li.nen.ge.i.mare/ dẽ a ſal.qʒ ſalſum

ẽ amarũ. Hñ Hieronymꝰ ad Haulinũ.
8 Et herẽtis in ſalo nauiculę funẽ magis
pꝛęcide q; ſolue-
4 lus.lut. fę. ge. ꝛ a ſal.qꝛ ſicut ſal eſt cõ/
Dimẽtũ oĩnʒ ciboꝝ. ſic ſalus eſt cõdimẽtũ
oiuʒ mẽbꝛoꝝ. Et e ſalus ĩtegritas coꝛpon
Salubꝛitas ſalutis cõneniẽs cã/ꝑ quã ſa/
nitas ſeruat᷑ uł reſtaurat᷑. Et coꝛ.pmã ſalꝰ.
Pñ Pꝛoſp. Cur dubiũ expectat cras ho⸗

D

Salutatio.onis.fę.ge.vẽ (dierna ſalus.

ſi ſalutis optatio. Illũ eni ſalutamꝰ cuiꝰ
ſalutẽ deſideramꝰ. Et ẽ ſalutatio ma ꝑs
epiſtolę,Et ſm ̊ ſalutatio ẽ limẽ epiſto/
leę. debita oꝛdinatiõe tã noĩa qᷓ; merita ꝑ/
ſonaꝑ cõnectẽs.⁊ affectione declarãs. Et
nð ꝙ illud ꝗð ẽ ꝓpꝛiũ narrationnʒ ſaluta/⸗
tione nõ debet clandi.Dñ vitioſa eſt illa
ſalutatio· Joãni pii reuerẽdo.p.eiꝰ filius
hbuũilis Bononięg leges audiẽs uł decreta
cũ ſubiectione ſalutẽ. Nam eadẽ ratione

poſſet dici Gononię comedẽs ułſceibẽs

codicẽul vigeſtũ Sufficit dicẽ Bono⸗
nię ſcholan. Si añt dicat⸗Gononie dedi⸗/
tus ſcholaſtiq diſciplinis uł ſtudio lr̃aꝑ⸗

icimus ꝙ ſtudiũ ẽ attributũ pſonę. DHini·

cõmode põt dici. At ſi attributuʒ ſolius
negocij eẽt nõ eſſet dicendũut Gononię
legẽs lras.vel leges audiens ul deceta.

Salutatoꝛiu.rij.locus in quo aduenientes

ad ſalutandũ excipiebant.
Salutifer.ra.ruũ.qui ſalutes fert.
Salutiger.ra.rũ.⁊ ſalutigerulus.la.lũ.qui
fert wel gerit ſalutem verbis vel opere.
Samaria.rię.ẽ qdã regalis ciuitas. Iñ ſa/⸗
marita vel ſamaritan.na.nu.i.cuſtos. Mi.
nõ coĩcat iudęisimo vitãt eos ĩ cibis⁊ in
vaſis eoꝝ.Et vt viẽ Hapᷣ: Samaritani
nulł ſamaritę ſterptãt᷑ cuſtodes.eo ꝙ a ba/
bylonijs illic in cuſtodiã collo cati ſũt iu/
dęoꝝꝑ.deo h̊ nõ ꝙ ſamaritani erãt illi qͥ

miſſi fuerãt ad ihabitãdũ trã illã decẽ tri-

bubo captiuata dicti ſũt ſamaritani ꝓpt᷑

lociai recipiebãt qnq; libꝛos Moyſi
⁊nõ ꝓphasq vocabãt᷑ a iudeis duaꝝ tri -

buñũ iacobite· qꝛ vigelʒ ſupplatauerat iu⸗

vxos decẽ tribuũ de fra ſua⸗ ideo hos ſa
maritanos abomiabãt iudęi. Et ab illa ci
uitate oĩs regio circa illã victa ẽ ſamaria.

Sambuca.cę.ułh ſambuec.ci.penł ꝓd.dẽ

adã ꝑua arboꝛ⁊ mollis. Iñ ſambuceꝰ.cea

ceũ.⁊ ſambucinꝰ.na.nũ.de ſãbuca exiſtẽs
Et H̊ ſãbucetũ.ti.loc vbi ille artboꝛes cre/

ſcũt. Itẽ H̊ ſãbuca.cę.qðdã genꝰ ſympho/
nię muſicũ/qð ſit de illa arbore.DPñ Her⸗

ſius. Sabucã citius caloni aptauen alto.
Iñ ſabucinari.rij.q canit cũ ſabuca.Et h
ſabuſtria.ſtrię. mulier ꝗ canit cũ tali ĩſtro
Et h̊ ſabuculꝰ.li.ſaltatoꝛ ad vocẽ ſãbucę.

Samia.vicuntur vaſa fictilia:a ſamos in/
ſula vbi figuloꝝ ars p̊ inẽta eſt Hap. vo

dicit:Samia traa ſamio dicta glutinoſa
⁊cãdida.medicamẽtis vaſculis neceſſa/
ria Dñ IJſaię. 4 Ceſtað ſamijs trę.
Samna.nę.eſt frucatio nar/vel os diſtoꝛ/
tũ cũ vultu. Iñ ſamnoꝛes dicũt᷑ qui rectũ
vultũ nõ habent.Et qꝛ c ridem os ſo/
lemus diſtoꝛquere:naſum frũcare:ideo
ſamna dr deriſio. Dñ Perſius. Occipiti
geto poſtice occurrite ſamnę.
Bamnis ciuitas eſt in apulia.
Samnũ ·eſt beneuentũ. bᷣm Pap.
Samnula.lę.vimi.i.parua ſamng.
Samothꝛacia.cię.ꝗdã inſula:cuius incolę
cõmixti ſũt ex thꝛaq ſamnis dẽ a ſãnos
q̃dã inſula.⁊ thꝛacia alia iſula. Iñ h ⁊ hęc

ſamothꝛax. thradq/ Et H ̊ ſamothꝛacẽſis.

R ſe. Et ſamothraceꝰ.cea.ceũ. Et ab illo

loco victus ẽ ſamothꝛatesaure anulus .

1
un
ſot
ſon
Gen
di
min
ni
ſit⸗
lnl
Ga
giſt
7
M
alf
nmne
Gſn⸗
Cleen

noye

icie
ſocen
Giat
Ganch
lung
Bune
ſonc
liaia
ſcr
Gunct
Gand
ſolet
ſandi
ſyp
ſlesa
dolije
Won
Eim
A
ſter
Gand
dni
orn
lheg
hänns
wne
rſ
Int

jſt⸗

— — — —

☛

N

4
.
lo⸗

1

ſ capulo ferreo/q; ibi pꝛimũ factus eſt.
Samuel .indecli.ꝓpꝛiũ nomẽ viri:vel etiã
põt dedlinari· h Samuel.elis. Dñ ĩ Au⸗
roꝛa. Cũ Samuele loquens facta futura
Sanctimonia.nię.i.ſanctitas.⁊ (dabat.
dãa ſancio.cis. ODñ Heb.iꝛ? Paceʒ ſeqͥ
mini cũ oĩboꝰ ſanctimoniã. Iñ ſanctimo⸗/
nialis femĩa ſanctitati dedita. Del ↄpõit᷑
a ſanct᷑ cta.ctũ. monialisqð ẽ monacha
Iñ ſcmonialis:q̃i ſancta ⁊ cõſecrata mo/
niał. Iñ h̊ ⁊ B ſcmonialis.⁊ G̊ le.i.ſanctũ
uł ad ſcimoniã uł ad ſcmoniales ꝑtinẽs
Sanctio dꝛ ꝓpꝛie illa cõſtitutio nłlex ↄtra

quã ſi factu fuerit pęna irrogat᷑ ⁊ iponit᷑.

vt nõ.iij diſ.in ſũ.Et capit᷑ qñq; late.vtĩ
ꝓhę.cle.no. Jo.an.in.vᷣ.ſanctio. .
San⸗ ci imꝑator- eſt cui pęna ſanguinis
addit᷑.
Sanctio quãdoc vicit᷑ quęlibet imꝑialis
cõſtitutio vel inſtitutio.qñq; vꝛ toti iun
collectio. Et ſumit᷑ etiã ſtricte pꝛo conſti/
tutione penali.vt no.iij diſin ſũ.

SGãctiões:leges/purificatiões.bᷣm Pap.
anctuariũ.rij.res ſancta · vel locꝰ. vel cu⸗

aulũ vbi ſanctę res gerunt· vel vbi res
ſanctę reponunt᷑ vel condunt.
Sãctitas.tatj..i.caſtitasreligio ĩtegritas.
Sanctũ v quod defenſũ ⁊ munitũ eſt ab
ĩiuria hoĩuʒ. vt. ff. de re. diui.l.ſacrum.
Sancx᷑ᷣ.cta.ctũ.i.mũdus:firmſine tra:q
ſancti nibil hñt t᷑renę fecis.⁊ d a ſancio.
cis.i.conſecro vel firmũ facio. Bñ ⁊ leges
ſanctę ſũt.⁊ moꝛes ſancti dicũt᷑· pᷣm Hug.
Sanctaſanctoꝝ.S.exponit᷑ vbi Sacra.
Sandaliũ.ᷣlij.qͥdã panus qͥ equi nobiliuʒ
ſolẽt operiri. vt papę ⁊ cardinaliũ.⁊ dĩa
ſandix.did. Sãdalia etiã dicũt᷑ ſbᷣtalares

qbo papa aut eßi ſolẽt miſſas celebꝛare

qᷓles beatꝰ BGartholom? deferebat. Dã/
daliũ etiã d pãnus qͥ operiebãt᷑ vulnera
vel coꝛwꝛa moꝛtuoꝝ bm Mug. Itẽ ſuper
illũ textũ Matth. 6 Sed calciatos ſan/

dDalijs ⁊c. dicit Heda: Et pes nec tectus

ſit· nec nudus ad terrã. Et in hiſtoꝛijs dẽ.

Iuſſit eos vti ſoleis.i.ſãdalijs⁊ peronibꝰ

ℳ

Sandapila.lę.i.ſcurra.⁊ dẽ a ſamna.qð ẽ
deriſio. Itẽ hec ſandapila/feretrũ in quo
moꝛtui poꝛtant:⁊ maxime plebei gladia/
toꝛes. Et tũc deriuat᷑ a ſandaliũ:quod eſt
pãnus quo operiebãt᷑ vulnera uł coꝛpoꝛa
moꝛtuoꝝ. Dñ Juuenalis. Inter carnifi/
ces ⁊ fabꝛos ſandapilaꝝ⁊ coꝛ.pi.

Sandix.dicis.fę.ge.genus rubꝛeherbe · de

q̃ fit ꝗdã tinctura. Iñ ſandicus.ca.cũ.Et

ſandicius. cia. cinʒ. tali coloꝛe inſertus. Et
ſandicinꝰ.na.nũ.in eodẽ ſenſu. Et hęc ſan·
Darica. ricę.genꝰ colorncoloꝛe cinabanio
odoꝛe ſulphureo. Et pd pe. gti ſãdix. cis.
Sanguinarius ria.riu.i.ſicarius homicida

pcuſſoꝛ· vel ſanguine abũdans. vel fluxũ
ſanguinis patiens.⁊ dicit᷑ a ſanguis.In/
uenit᷑ etiã hic ⁊ hęc ſanguinaris.⁊ hoc re.
Vnge Ecq ꝗ2 Latus ſanguinare. Item
iuenit᷑ hic ſanguinarius.rij.pꝛo quadam
arboꝛe. Et hec ſanguinaria · qdaʒ herba ſic

Dicta. q; miſſa ĩ naribo ſanguinẽ moueat.
Sanguinus.ni.ꝗqdã parua arboꝛ.⁊ dicit᷑a

ſanguis:q; fruct ⁊ coꝛtex eius ſit ſangui/
nei coloꝛis. Inde hoc ſanguinetũ.ti.locus
vbi abundant ſanguiniq coꝛ.gui.

Sãguis.inis.mal.ge.latine vocatuseo q;

ſit ſuauis. DHñ hoĩes qͥbo vñat᷑ ſanguis·
vulces ⁊ blãdi ſũt.vel dẽ a ſalio.lis.eo q;

ſaliat. Et ut dicit Pꝛiſcian. caret plurali/

tate. Inuenit᷑tamẽ in dina pagina· Qui
nõ ex ſanguinibo. Et alibi Bin ſanguinũ
doloſi.⁊c. Itẽ Libera með ſanguinibꝰ.
Ad hoc põt diciq; ꝓ peccat põt ĩueniri in
pli. Del vic ꝙ q;uis alicubi iueniat᷑ ĩpłi ·
nõſidcirco eſt in vſu. Et Pꝛiſcianꝰ dicẽ ꝙ

deficit in plurali ſolo vſu· illud vꝛ eſſe in
vſu·qð coĩt eſt apud oẽs.Cñ ſcias ꝙ cõ/
plexiua ꝗq magis vim vnitiuã habẽt ꝓpᷣe

debẽt in ſingulari nũero declinari.vt pul
uis · ſanguis lutũ. Hec enĩ vehementẽ ha⸗

bent aggregationẽ. Itẽ a ſanguis dẽ ſan/

guinoſus.ſa.ſũ.i.ſanguine plenus ⁊ abũ/
dans.Et ſanguine nea.neũu.Et ẽ ſanguis
calidus hũidusa ↄuenit cũ aere ⁊ were.

Et cõponit᷑ ̊ ⁊ B exanguis h̊ gue.i.ſine

ſãguine. Itẽ ſãguis plura ſ ⸗
guis ꝓgenies· ſanguis qʒ dꝛ humoꝛ. Sit
tibi peccatũ ſanguis ſanguis qͥʒ vita.

Sanguiſuga.gę.eſt vermis aquatilisſcilʒ

hirudo Cęno alit᷑ potãtibꝰ inſidiatcũq;
illabit᷑ faucibꝰ uł vbi vſpiã adheſerit.ſan
guinẽ haurit.⁊ cuʒ nimio cruoꝛe madue/

rit euomit qð hauſit. vt recentioꝛ denuo
ſugat. Et vt dicũt qdã ·licʒ cõponat᷑ a ſan
guis ſugo/qð pᷣmã ꝓdu.tñ ſanguiſuga

penłcoꝛ. ARlij dicũt ꝙ ſanguiſuga pel pd.
qð cõponit᷑ a ſugo gis· cuiꝰ pᷣma ꝓducit᷑:
Mec ĩuenit᷑ in aliqͥ bono autoꝛe ꝙ ſit penł᷑
bꝛeuis Mñ Pꝛon. ʒo. Bãguiſuge one ſũt
filię·icentes:affer affer. Penultima ſine

ſu . debet pꝛoducia debet ſcribi per vnũ.s.

De qͥ dicit Oꝛatius in poetria.MNõ mil/
ſura cutem niſi plena cruoꝛis hirudo.

2 . . ð „ . “ce
”ð äl

Sanies nieię.ge.i. putredoa dꝛ aſãguis

Vnde Iſidoꝛus.ꝗ etymo. vbi agit de
moꝛbis ·in ſuperficię ſic ait. Sanies dicta

quia ex ſanguine naſcitur. Excitato enim
caloꝛe vulneris: ſanguis in ſaniem verti/

tur. Nam ſanies non fit in quocũq; loco
niſi vbi ſanguis aduenerit:q; oẽ qð pu/
treſcit·niſi calidũ ⁊ huidũ fuerit qð ẽ ſan/
guis·putrefieri non põt.Et viffert ſlanies
a tabe.qꝛ fluẽ ſanię viuoꝝ ẽ tabe moꝛtuoꝝ
Itẽ ſanies ẽ ꝗ fluit tabes ꝗ ſtat q̃i ſtabes

Banir.terpᷣtat᷑ lucema:⁊ ſigt noct᷑nã auẽ.

Sanſon.interpᷣtatur ſol eoꝝ.ułſolis foꝛti/

Santonicus.ol.maſ.ge.coloꝛ fuſcus⁊ viliſ⸗
ſimus ·qͥ inficiebãt ſe:qͥ nolebãt agnoſci.

tudo. Fuit eni virtute clarus.et liberauit
iſrael de hoſtibus.

Sanus.na.nũ.dꝛ a ſanguis.San vvo ſine

palloꝛe cẽ.⁊ ſanguis ſanitat cõſeruatiuꝰ ẽ.

Inñ h̊ ſanitas.tat.i.iĩtegritas coꝛpor.⁊ té⸗

perãtia naturę ex calido humido/qð eſt

ſanguis.vñ ⁊ dꝛ ſanitasqi ſanguis ſtatꝰ.

Ite ſanus qñq; ponit᷑ pꝛo validus. Itẽ
ſanus cõponit᷑ cu male ⁊ vꝛ maleſanꝰ.na.
nu.i.lepꝛoſus. Sʒ qñ male ſan ſunt duę
Dictiões ſigt illũ qͥ habet ſanitatẽ ipfectã.

Sapa.pę.fę.ge.dulce acetũuł oulce acidũ

vinũa dĩ a ſapio.pis.qᷓi ſapor paꝝ hñs.

Saphira.rę.nomẽ cuiuſdã mulieris.⁊ coꝛ.

pe. Dñ in Ruroꝛa dꝛ. Cõiuge cũ ſaphira
fallente cupidine victus.

BSapphyrus. ri.mal.ge.lapis ẽ ſcio ſus. Et

vt dẽ ĩ glo.Iꝑod.vlt. Sapphyrus ſilis

ſereno cęlo.qͥ ꝑcuſſus radijs ſolis ardentẽ
emittit fulgoꝛea pꝛoducit penl.

Sapidus.da.vii.ſapoꝛem habẽs · ſapoꝛi

vatus. Inde ſapiditas.tatis.

Sapiẽtia.tig.fe. ge. eſt rex diuinaꝑ⁊ hũa/
naꝝ cognitio. Et dr ſapia:q̃i ſapida ſcia ·

⁊c etymo. Pñ Ecq.õ: Sapiẽtia enĩ do⸗
ctrinę m nomen eius eſſt.

Sapiẽs.ent.oĩs ge.participiũ.⁊ nomen⸗

tũc cõꝑat᷑.Et ſapies vina ⁊ huana rimat
Sʒ pꝛudẽs ea ꝗ ſenſibus coꝛpoꝛeis expe/

riũt᷑.Del ſapiẽs ĩ vinis. Mꝛudẽs ĩ hũůanis

Sapo.ponis.maſ.ge.quędã confectio mu/

liebꝛis.⁊ vicit᷑ a ſapio.pis.

Sapoꝛ.poꝛis.ꝛ a ſapio.pis. Iñ ſapoꝛꝰ ra.

ru. Et coꝛ. ſa. DHñ Mirgilius. Coꝛpoꝛa cu/
ramus feſſus ſapoꝛ irrigat artus.

Bapoꝛifer. ra.rũ.pentłcoꝛ.i.ſapvꝛẽ ferens.

Sara. rę.fuit vxoꝛ Abꝛaã. vide in Sarai.

Saraballu.li. ⁊ ſaraballa.loꝝ. lingua chal⸗

daica vocãt᷑ crura hoĩuʒ. vel tibię· Wnde

/

⁊ bꝛachęqͥbusłᷣ̊ tegũt᷑ dicũt᷑ pluralit hęc
ſaraballa:q̃i tibiales crurales. Pñ Da/
niel.3? vĩ ꝙ ſaraballa eoꝝ nõ fuiſſẽt imu/
tata. Garaballa eius vixerũt ibi IMqla⸗

Theodotionnõ vt coꝛupte qͥdã legunt

ſarabara. Et ſunt ſarabara laxa ⁊ ſinuoſa

vſtimeta ul capituʒ tegimina q̃lia vide-

mus ĩ capitibo magoꝝ picta. Et ſüt ſara/⸗

bare ꝓpe parthoꝝ. Et e nomẽ tractü a ſa/
raballis ꝗ laxa⁊ ſinuola ſũtula ſare ·qo ẽ
laxare. Iñ ſaritus.ta.tuũ.i.laxatꝰ et deſtru

ctus. Et pꝛoducit ſaraballa penł.poſitiõe

Saraceni dicti ſũt · ul q; ex ſara ſe genitos
phibẽt · cñ nõ ſit ven. Et ita oicut ſlaraceni

qi ſarageni.i.ex ſara geniti:⁊ ẽ etymo. Nl

ſic gẽtiles aiũt.q; ex oꝛigine ſyroꝝ ſint.q̃
ſyriceni. Ipſi ſũt⁊ hiſmaelitęq; ipſi ſüter
hiſmaele. Ipſi cedar a ſilio hiſmaeł. Ipſi
agareni ab agarq; vt dicim ꝑnerſo noĩe

ſaraceni vocantq; ex ſara ſe eſſe genitos
gloꝛiat᷑.q;uis ex analla ſint. DPñ vic glo.

ſuꝑ illo ꝗſa.2i?ꝰ Onꝰ ĩ arabia.Crabeſinqt
fũt ſaraceni ab hiſmaele⸗ cedar filio eius
q melius a matre ſua agareni:·̊ maluerũt
vocari ſaraceni:q̃i ſarę liberę nõ agar an
cille ſint filij. Iñ ſaracenic.ca.cũ.Et ſara/⸗
cenus. na.nu. Et ſaraceni o. gas.i.moꝛe ſa
racenoꝛũ ſe habẽ. Et ſaracenia.nię.i.mul/

titudo ⁊ ſocietas ſaracenoꝝ:ułritus eoꝝ

Sarai.interpᷣtat pnceps ( ułregio ipſoꝝ.
mea. Cũ eſſet tm vni domꝰ matrfamilias

poſtea cauſa noĩs imutata· ablata de fine
noĩs.j.littera:dꝛ SGara.i.pꝛinceps. Diuʒ

1

nõ vocab Barai h̊ Sa rã: bñdicã ei ⁊c.
Sarcina.nę.i.onus vel pᷣdus pꝛie qð ex
carne fit.⁊ dĩꝗ ſarcos qð eſt caro.Caro
xo pondus facit. Et hinc qplibet mõᷣdus
oĩ ſarcina · DHel a ſarciẽdis rebo inſimul.
Iñ hec ſarcinula.Et hęc ſarciũcula.lę.ãbo
imi.i.parua ſarcina⁊ coꝛ.ci. Pñ.Sarci/

na dedecoꝛis dãno ꝓpondeat omnis ꝛc.
Sarcitectus.cti.⁊ hic ſarcitectoꝛ.toꝛis:qui

tecta facit.⁊ Dicit᷑ a ſarcio ⁊ tectũ.quia ex
multis hincinde cõiunctis tabellis vnum
tecti ſaciũt coꝛpus. Ide tignanus:q te/

ctoꝛia tignis inducit. Et h̊ ſartatectũ.i.re/

ſtauratio tectoꝝ ul tẽploꝝ.ułtributũ qð

colligit ad reſtaurada tecta tẽploꝝ. Pñ

4. Keg. i2? legitur. Et inſtaurent ſarta⸗/
tecta templi.Et nõ ꝙ Paß. VDuguitio
ſcribunt ꝑ.ci.ſarcitectoꝛ:a ſarcio.⁊ tectum

qpe gentiũ futura erat pᷣncepsſic⸗ dñns
pollicitus fuerat Abꝛaã Geñ. iq? Dixit

lco
ſͤce
get

,ſant

Gar
mo⸗
cu
ſcoa
Gidk
go⸗
M
65
n⸗
⸗
glond
Gane
diſ⸗
Vlte
Gan⸗
lon
mol
nli⸗
Nofaat
ſilled
ih
cno
Gmal
mͤe
ſariü
Pud
☚
lwone
Gnrd⸗
ſüale
ſise
mtü
Twten
lbnp
ſolein
E
d
Kn
t
Gnl
dig⸗
eſir
ſarge
0,
eg
Ins
nn
ſine
lude

Appi
Ctes
ſunct
eius
enüt
wan/

ana/

wreſt
inn
uen
mlis
xfne
Li
1dis
Dint
wini
liai⸗
eſge
cs
nul.
gät
r
sit.
eug
8pnn
gl
ie⸗
nige
Di
ſan
gin
lemni

“G

Bcoĩter habet᷑ in libꝛo regux ſartatectũ.⁊

tuc cõponit᷑a ſartio.tis.lartũ.⁊ tectũa te.

net naturã huius ſupini ſartũ. Et ſᷣm hoc
ſartatectoꝛ/a ſarti poſſet dici ꝑ.t.

SGarcophagus vt ait Hug. v lapis in

moꝛtuoꝝ coꝛpoꝛa cõdũt᷑.⁊ dĩa ſarcos:q

ẽcaro.⁊ phaginqð ẽ comedẽq; coꝛoꝛa

ĩ eo cõdita abſumt. Oñ qdlibet ſepul/
crũ ułarca ĩ q̃ ppnit᷑ moꝛtuꝰ.ẽ ſarcopha/
gus. q ibi carnes cõſumũt. Scom Hap.
Aſidoꝝ videt᷑ ꝙ debeat dici.hᷣ ſarcopha
gu. Sarcophag enĩ lapis ĩ troade ſilua
naſcit᷑.⁊ coꝛpoꝛa moꝛtuoꝝ cõdita ĩ eo ĩfra
q̃draginta dies abſũmi vicunt᷑exceptis
detib⸗. vñ ⁊ nicupat᷑. Idẽ d ſoꝛophagꝰ

a ſoꝛos· qð ẽ arca·vel ſepulcrũa phagin.

Sarcos ułſarcian gręce latine dꝛ caro. Iñ
ã ſarcia.i.ſuꝑfluũ carnis incremẽtũ:quo
vltra moqũ coꝛpoꝛa ſaginant. .
Sarcoſmicus.ca.cũ.i.irriſoꝛius· vel hoſti/
lis.vel amarus dicit᷑a ſarcoſmos.

Sarcoſmos·ẽ plena odio uł hoſtil irriſio·

auxiliãte modo vicẽdi ſigta.vt Alios ſal

uos fecit·ſeipſũ nõ põt ſaluũ facẽ. Si rer

iſrael ẽ· deſcedat nũc de cruce⁊ credim ei.

Itẽ. Gẽs q̊s gladio ꝑcuſſiſti moꝛtui ſunt

cuʒ h̊ dĩ alicui qͥ neminẽ gladio ꝑcuſſit.

Sarculũ.li.neu. ge. ułh̊ ſarculus.li.ẽ ferra/

mẽtũ cũ manubꝛio ad cultas agron neceſ
ſariũ uł foſſoꝛiũ duos dentes hñs.Et bᷣm
Duidiũ ſarculũ eſt geneu. VPnde dic xje
meta. Sarculaq; raſtriq; graues lõgiq;
ligones. Itẽ ſarculü idem eſt qð ſarpa.
Sarda.oeę.⁊ Gᷓ ſardina.nę.qddaʒ gen pi/⸗
ſciculoꝝa ſarra qð ligua tyria vꝛ qdã pi/
ſcis. Iñ ̊ ſardinia.nię da inſula iux quã
mitũ abũdãt ſardinę piſciculi.vel qꝛ ſardꝰ
de hercule pcreatcũ magna mititudinea
libya ꝓfectus ſardiniã occupauit. ex ſuo

noie inſulę nomẽ impoſuit. Et inde ſardi/

nius.nia.niũ.Et h̊⁊ ̊ ſardiniẽſis.⁊ hoc ſe.
Et ſardus.da.ũ.de ſardinia exiſtens.

Sardinia ⁊ toꝛſita inſulę/ꝑuo freto.i.decẽ

miliaribo dinidũt᷑. Inde ſardinienſis.ſę.
Sardis.dis.fę.ge.ꝗdã ciuitas nł inſula.⁊
dẽ a larda piſce. DPñ ꝛatius in epi. e
cręſi regia ſardis.Etiã inenit᷑ ĩ plurali.hę
ſardes.diũ.dibo.ſardis in actõ ꝓ eodẽ lo
co. Iñ ſardic.ca. cũ. Et ſardo.das.i.ĩtelli⸗/
gere:qꝛ hoĩes iſtiꝰ loci ſubtiles ſũt ad itel/
Sardð.ij.qͥdã lapis pcioſus⸗ (ligẽdũ.
rnube marmoꝛibꝰ pᷣſtãs⸗ int᷑ gẽmas viliſ/

ſimus.⁊ d a ſardinia ĩſula:eo ꝙ pꝛimũ a

ſardis ſit repertus.

Sardona.nę.qdã herba amariſſima. cuiꝰ

floꝛe fit fel amariſſimũ. Et ẽ ſimilis apia/

ſtro · ꝗq oꝛa hoĩuʒ ſic doloꝛe ⁊ amaroꝛe con/

trahit · vt q̃i ridẽtes inteãt.⁊ dẽ a ſardinia

q; ĩilla ĩſula abũdat. Iñ ſardontnia.niũ.

Et ſardonna.nũ.DHñ Mirgiliꝰ ꝗmo ego
ſardonijs videoꝛ tibi amarioꝛ herbis.

Sardonyx.nyq.qdã gẽma⸗ d a ſardius.

⁊onyx · eo ꝙ habeat coloꝛẽ vtriuſq; illaꝝ
gẽmaꝝ. Dñ Perſius.Et natalicia tãdẽ cũᷣ
ſardonyce albo. Iñ ſardonycca.cũ.pe.coꝛ
i.ad ſardonycẽ ꝑtinẽs ulł de ſardonyce ex
iſtẽs. Inuenit᷑ etiã Job. 282 Mic ſardo/
nyec ſubſtãtiue· vbi oꝛ. Mõ cõferet᷑ tinci
iĩdie coloꝛibo.nõ lapide ſarqdonyco pᷣcio/⸗
ſiſſimo ułſapphyro Itẽ glo.¶odq. vlt.ſuꝑ
illud. Quit ſardonyx.⁊c dic· Sardonyx
iferius nigerĩ medio cãdidꝰ.ſuꝑiꝰ rubeꝰ.
Sarepta tę.erat vrbs modica int᷑ tyrũ et
ſydonẽ.Et etiã ſilua iux vrbẽ illã ſarepta
Dicebatſic dꝛ ĩ hiſtoꝛijs. Iñ ſareptanus

na. nũ. ad ſareptã ꝑtinẽs uł ð ſarepta ex/

Saric.ca.cũ.vide.S.in ſaraballa. (iſtẽs.
Sarmata.tę.qͥ daʒ pplus.⁊ dĩ ab arma:qꝛ
ſarmatę patẽtibo capis armati eq tabant
Puſq; eos Aẽtulus danubi ꝓhiberet. Et
ideo ob ſtudiũ armoꝝ ſarmatę dictęſunt
q; ſp arma tenẽtesuł q̃i ſciẽtes arma tenẽ

Et coꝛ. pe ñ Lucan i p̊. Et qͥ te laxis imi

tant᷑ ſarmata bꝛachis. Iñ ſa rmatic ca. ci.
Sarmẽtũ.ti.nen.ge.dĩ a ſario.ris.vłſarpo
pis · qᷓi ſarimẽtũ · qꝛ purgat᷑ ⁊ pſcidit᷑. VPł

ſarmẽtũ dẽ a ſero.ris.q̃ſi ſerimẽtũ:q ſerit᷑.

Iñ ſarmẽtinꝰ.na.nũ.Et ſarmẽtoſus.ſa.ſũ.
bm Hug. Paß. ſic dicit: Sarmẽta pur⸗
gamẽta.arboꝝ putamĩa. Dñ qda Ham/

pinus ẽ foliũ vitis ramuſcułꝰ huiꝰ.Pal/

mes ſarmentũ ramus pꝛęciſus ab ea.

Sarpa. p ffe. ge. idẽ eſt qð ſarculũ.quod⸗

ſirpa. pę. iuenit᷑.
Sartago.ginis.pe.pd.i.patella/olla enea.
7 dẽ a ſarcos.qð ẽ caro⸗ ago.gis.qꝛ in ea
caro agitat Mel ſartago dꝛ a ſtrepitu ſo/

ni qñ ardet ĩ ea oleum.⁊ xonit ꝓ garruli /

tate tracta metaphoꝛa a ſtrepitu eius ad

multiloq garrulitat. Iteʒ qñq; ponit᷑p

ariditate·qꝛ ſartago arida c.⁊ ĩ ea areſcũt
oĩa. Sic⁊ loq̃la quoꝛũdã arida eſt: ſine
ſuco ⁊ humoꝛe ſapientię. Bnde Perſius.
Pnge hec ſartago loquendi venerat in
linguas.Et inde ſartagineus.nea.neũ.de

ſartagine exiſtens. vel ad eam ꝑtinens:

vel ĩea coctus. Et ſartaginoſus.ſa.ſũ.idẽ
vel lartaginibus plenus vel abundans.

Sartatectũ.cti.dꝛ reparatio tectoꝝ vel tẽ/
ploꝝuł tributũ qð colligit᷑ ad reſtauran/
da tecta tẽploꝝ.vide in ſarcitectoꝛ.
Sartoꝛ.toꝛis.dꝛ ſutoꝛ:vel veſtiuʒ reꝑatoꝛ.
Iñ ſartrix.cis.i.ſutrix/uł mulier ꝗ ſartit.

Sartoꝛiin.rij.locus vbi veſtes ſartiũt·qui

et h̊ ſarcinũ dꝛ. Iñ h̊ ſartoꝛius:qui veſtes
ſartit. Et ſartoꝛius.ria. riũ.
Satelles.litis.maſ.ge.miniſter crudelitat
⁊ſceleꝝa miles tyrani: malefactoꝝ ſociꝰ
latronũ domeſticus ſiue fautoꝛ nõ bonus
ad ſatiſfaciẽdũ.et tũc ſatelles dicitq̃ſi ſa/
tis lędẽs vel deſtruẽs.⁊ ẽ etymo. Iteʒ ſa/
telles etiam dẽ:qui adheęret alteri ad eius

cuſtodiãa tũc dꝛ ab alt᷑ latus laterisqꝛ

adheret alteni iuxta latus/ad erꝰ cuſtodia.
⁊tũc d ſatelles.qᷓi ſatis tuẽs latus.q; tu⸗
etur ⁊ defẽdit iilũ·cui aſſiſtit. Quilibet tñ

miles põt dici ſatelles. Et coꝛ.penł.gti.ſed

penl.nti.poſitione ꝓducit ñ Mꝛatiꝰ i x.
epi. Interea patruis vultu męrente ſatel/
Satellitiũ.tij.neu.ge.officiũ vel ex/ (les.
ercitiũ.vel ſtipẽdin ſatellit. Iñ etiã cuiuſ/
libet artis.⁊ cuiuſiibet officij/ſuũ ẽ ſatelli/
tiumnõ tm̃ militię.
Sathã vel ſathanas.ſonat aduerſariꝰ.vel
cõtrarius.ſiue trãſgreſſoꝛa ſunt noĩa dia/
boli. Onde.Eſt ſathã aduerſansbelialq;

abpoſtata ſigt. Eſt qʒ leuiathan tibi tãq;
pace ſiniſter. Di eſſe vęmon.q; plurima
nouerit vſu. Iñ diaboluſ.q ouplex ẽ bo⸗

luseiis.
Sgtietas.tatis.di a ſatisul ſatio.tias.Et
ſatietas· iũſo et vario genere ſpectacu/

loꝛũ contingit. Saturitas ꝓo/ciboꝛũ tm.

Atẽ ſatietas ex vno cibo dici põt:q ſaſſit
Sʒ ſaturitas:ex vario alimtoꝝ apparatu.

Satio.onis.fę.ge.ꝛ q̃i ſemis actio· vel q̃ſi
ſatoꝝ actio· hm Pap. DNñ Ecq.4o. Gra⸗

tiã ⁊ ſpeciẽ deſiderabit oculus.i.gratioſã

ſpeciẽ artificialiua ſuꝑ h̊ virides ſationes

i. ſata virentia · q̃ſi viceret: Pulcrioꝛa ſũt
opa naturę qᷓ; artis.
Satyra.rę.fę.ge.ẽ carmẽ rephẽſoꝛiũ uł re/
ſhenſio coꝛrectoꝛia· q; ad h̊ rephendit vt
coꝛrigat.⁊ dꝛ a ſaturaqð ẽ lanx· qꝛ ſic ſa/
tura erat repleta viuerſis generibo fercu/
loꝝ · ſic⁊ ſatyra plena ẽ diuſis generibus
vitioꝝ. Hłſatyra dꝛa ſatyr deis nemoꝝ
ꝓpt᷑ q̃ſdã ꝓpꝛietates tã ſatyę q; ſatyn con⸗
ueniẽtes. Sũt vvo ſatyri leues ludificãtes
deriſoꝛes ſaltoꝛes. Silr ⁊ ſatyra.Et hinc
eſt ꝙ ſatyriqñq; ponũt᷑ p ſatyra·qñq; p
ſatyricis. Eta ſatyra oꝛ ſatyricus.ca. ch.i.

—

ſatyraꝝ deſcriptoꝛ ułrep̃henſo..
Satyrꝰ ri.maſ.ge.pe.coꝛ.dꝛ a ſatur. Et ſa⸗
tyri ſũt homũtiones· dicti ab vncis nari/
bus habẽtes coꝛnua in frontibo⸗ capꝛaꝝꝑ
pedibus ſiles/qualẽ in ſolitudine ſanctus
Antonius vidit.qͥ etiã interrogat a dei

ſeruo-reſpondiſſe fert᷑.icens: : MNoꝛtalis

ego ſũ vn ex accolis heremi. QNuos va/
rio deluſa erroꝛe gentilitas/faunos ſaty/

roſoq; colit. DPicunt᷑ qͥ de ⁊ ſilueſtres hoies

qs nõnulli fannos ſatyroſq; vocãt · ſic viẽ
Iſidoꝛus etymoloxi? Et vicunt᷑ ſatyri a
ſaturitate:quia laſciui ⁊ luxurioſi ferunt᷑.
Satyriaſis:luge deſideriũ veneris.

Satyrion · herba dicta a ſatyris ꝓpt᷑incen /

diu libidinis. ”
Satilſdatio.onis.eſt cautio fideiuſſoꝛia uł
etiã iuratoꝛia ſi fideiuſſoꝛiã qͥs dare non

Satiffactio.onis.fę.ge. vꝛ a ſatis. (poſſit.
⁊ facio. Et ẽ ſatiſſactio ꝑs pęnitẽtię.Mã

ptes tres ſũt pęnitetięſcilʒ cõtritio/cõfeſ/

ſio·ſatiſſactio. Conſiſtit aũt ſatiſfſactio in

tribus/ſcilʒ ĩ oꝛatione/ieiunio.⁊ in elemo/

ſyna.vt iſte ternarius contra illi nefariũ

iaboli trinariũ oꝑponat᷑.Oꝛatio contra
ſuꝑbiã. Jeiuniũ cõtra carnis cõcupiſcen/
tiã. Elemoſyna contra auaritiã.
Satoꝛ tor.dꝛ ſemĩatoꝛ qͥ ſꝑgit ſata.i.ſemĩa
Satrape · dicũt᷑ ſapiẽtes iudices ul reges
uł duces ⁊ ſfecti perſarũ. Et dicũt᷑ ſatra/

pę·q̃ſi ſatis ſapiẽtes vel potentes Pñ..
eg.292 BStrapis nõ places. Et decli⸗

natur.hic ſatrapa.pę.
Satü.ti.genus eſt meſuręiuxta moꝛẽ pꝛo/
uincię paleſtinę vnũ dimidiũ modiun ca/
pienscuius nomẽ ex hebꝛęo ſermone tra/
ctũ ẽ. Satũ enĩ apud eos noĩat᷑ ſumptio
vel eleuatio · eo ꝙ qͥ metit᷑ eandẽ menſurã
ſunat vel lener.Et eſt aliud ſatũ mmenurd
extarioꝝꝑ vigitiduoꝝ capax q̃ᷓi modius.
9 Geß8 di Wirelerpine ſata ſimilę
cõmiſce.⁊ fac ſubcinericios panes. Item
ſatũ etiã ẽ ſupinũ de ſero.ris.Et a ſatu ad
Dita.S.fit ſatus.ta.tũ.i.ſemiatus. VPnde
Matth. i22 Abijt Jeſus ſabbato per ſa/
ta· Et Marci. 2. Cu ſabbatis ambularet
ꝑ ſata.i.ſeminata.
Satur.ra.rũ.i.ſaturatcibo plenꝰ.uł reple/
tus. Oñ Aucan Satun cu obſidet boſtẽ
Satura.rę.fę.ge.qͥdã diſcus ułlanx.qᷣ in ſa
crificijs deoꝛũ diũſis ferculis referta ſuꝑ
altare ponebat᷑ vñ ſacerdotes ſaturabãt᷑
Saturcia.cię.qdã herba calida⸗ ꝓpe igni/
ta.vña ſic di eo ꝙ; ꝓnos faciat ĩlibidinẽ.

I

mur

o
am

ue⸗
Gun⸗
fin
ine
O
du
lre

ſſi
w⸗
ſo

„

P

ntn
cen,

iſeni⸗
ungs
zmnn⸗

ipo⸗
n
genn
mpr
nmiri
nutin
s.
inie
Sten
tund
Dnde

Saturnalia.lioꝝ vel li.feſta ſaturni/ꝗ ab
antiqͥs colebãt.Et nõ ꝙ ſicẽ dicit Pꝛiſcia⸗
nus tractãs de dtõ ⁊ ablatiuo ſecũdę de/
dinationis· Feſtoꝛũ noĩa dierũ in a deſi/
nentia. ſemꝑ pluralia· gtm̃ quidẽ ſm foꝛ/
mã ſecũdęq; tertię ꝓferũt. VPtm̃ vo ⁊ ab/
latiuũ ·ſm tertiaʒ.vt h̊ ſaturnalia.hoꝛũ ſa/

turnalioꝛũ.vel ſaturmaliũ:his ⁊ ab his ſa/

turnalibo. Siliter. vulcanalia · floꝛalia.⁊c.
Saturnus.ni.quidã deꝰ. oꝛigo deoꝛũ.⁊ dĩ
a ſatur: ãnus·qᷓi ſatur ãnus.Eſt eni tẽpꝰ.
qð q̃i ãnis ſaturat. Oñ ⁊ gręci eũ chꝛonõ
vocant.i.tẽpus.Del ſaturnꝰ vꝛ a ſatur/qꝛ
ad ipſũ ſatio ꝑtinet oĩuʒ reꝝ. Iñ ſaturnin
na. nu. Et ſaturnius. nia. nin. Oñ Warro.
Jã redit⁊ virgo/redeut⁊ ſaturnia regna.

Et dicũt᷑ ſaturnia regnaaureũ ſęculũ:q ð

ſub Saturno rege pꝛimũ fuiſſe fingut.
Sauciatus ta.tũ.vel ſaucius.cia.ciũ.ꝑ ſyn/
copã:vulneratusꝑcuſſus. Sed ſaucius:
ſemel/ſauciatus.lępius.Del ſᷣm quoſdaʒ
ſaucius vulneratus·vel ętate cõſumptus
quaſi ſanguine hauſtus.
Saul · indeclinabile.vel poteſt dedinari.hᷣ
Saulhui Saulis.ppꝛiũ nomẽ pmi reg
iſrael. Et interptat petitio.q populus iſr
petiuit eũ rege.⁊ accepit eũ nõ bim deũ · H
bm volũtatẽ ſuã.Et eſt tryſſyllabũ SBau⸗

lis. ꝓducit penł. Hñ in Turoꝛa vꝛ.Re/

gis cui vitã conceſſit mucro Saulis.
Saulus hebꝛaice· tẽptatio vel anguſtia la⸗
tine dꝛ · eo ꝙ pᷣus in tẽptatione ecdeſięſit

verſat. erſeqᷓbat᷑ eni chꝛiſtianos.⁊ ide

habuit h̊ nomẽ· Hoſtea mutato noie · de
Saulo factus ẽ Paulus qð interpꝛetat᷑
mirabilis ſiue electus. Aatino aũt ſermo/
ne Paulus a modico dictus eſtqꝛ hũilis
fuit ⁊ modicus. DPñ⁊ ipſe ad Gatł. dicit.
Ego ſum minimus apoſtoloꝝn.
Sauma.mę.dꝛ onus ſᷣm quoſdã.
Saurex antiquitus·nũc ſoꝛex dicit᷑.
Saxifraga.gę.eſt qdaʒ herba.⁊ dĩa ſaxũ
⁊ frango:q; ſemẽ eius petras frangit ⁊ cõ/
minuit coꝛ.fra.
Saxon. onis.coĩs ge.dꝛ a ſaxum · eo ꝙ ſit

ouꝝ ⁊ validiſſimũ genus hoiuʒ. Inde H
ſaxonia.nię. regio eoꝛũ. Iñ h̊⁊ ̊ ſaxonis

gẽtile. Et ſaxonꝰ.na.nũ.⁊ coꝛ.pe.ſaxones.
Saxũ xi.i.lapis vel petra.Et ſunt ſaxa du
riſſimaſed lapis mollis.⁊ petra vura.Et
dicũt᷑ ſaxa· a ſcdo.dis.q; cũ difficultate
ſcindunt᷑⁊ ſecant᷑. Hel ſaxa ꝓpꝛie ſciſſa ⁊
aupta ſut.ſicut in montibo. Iñ ſaxe xea
xeũ.Et ſaxoſus.ſa.ſũ:ut Meęc res ẽ ſaxea.i.

de ſaxo · vel ptinẽs ad ſaxũ. Et iſte locusẽ
ſaxeus.i.plenus ſaxis.

B ante

Gcabelluʒ. li. vꝛ illud qd paruulis lectulis

apponit. Scamnũ vo qð altioꝛibo.Iñ h
ſcabellu.li.dimi.⁊ dꝛ q̃ſi ſcamellũ mutata
Scabies.biei.⁊ lepꝛa.vtraq; (m. in. b⸗
paſſio dicitur ab aſperitate cutis cũ pꝛu/
ritu ſquamatione.ſᷣ ſcabies tenuis aſpe/
ritas ſquamatio.vñ ⁊ dꝛ ſcabies· quaſi
ſquamies eſt etymo. Lepꝛa vo ẽ ſpiſſa.
Iñ ſcabioſus.ſa.ſi.i.ſcabie plenus.Itẽ a

lcabies ſcabiecula.le.⁊ ſcabiola.lę.vimi.

i. parua ſcabies.
Scaber.bꝛa.bꝛũ.⁊ ſcabioſus.ſa.ſũ.⁊ ſcabi/
us.da.vũ.ĩ eodẽ ſenſu.i.aſper·vitioſus.
Iñ ſcabidulus.la.lũ.i.aliquãtulus ſcabi/
dus.tẽ ſcaber.bꝛis.bm qͥſdã ẽ illud iſtru
mẽtũ qͥ purgat᷑ pes equi · vel ferrũ qͥ pſcin
dunt᷑ vngulę equoꝛũ.⁊ dꝛ a ſcabo.bis.i.
ſuꝑfluã cutẽ remoueo: tũc eſt ſubſtãtiuũ
Bñ. Eſt ſcaber ferrũ qͥ pes purgat᷑ equinꝰ
Ac hoieʒ ſcabꝝ dic quẽ cernis ſcabioſuʒ.
Scabꝛeus.bꝛea.bꝛeũ.i.aſper uł vetuſtus.⁊⸗
etate plenꝰ.⁊ decrepitus. Iñ ſcabꝛeolus.
la.lũ.Et ſcabꝛitudo.viniſ.i.aſpitas coꝛꝑiſ
Scabioſa.ſę.eſt quędã herba.
Scabꝛo.bꝛonis.ſm q̃ſdã.d a ſcaber.bꝛa
bꝛũ. Et ſüt ſcabꝛones veſpe lõgioꝛa crura
habẽtes hᷣm Pap.Itẽ iueit᷑ cabꝛo.bꝛoniſ
tũc deriuat᷑ a cabo.vide.S.in cabꝛo.
Scalaria.rię.fę.ge.nauis piraticaa dicit᷑a
ſcala.qꝛ ibi ſunt tranſtra diſpoſita ad mo⸗
ũ ſcalariũ in ſcala. H
Scala.lę.voluũt tñ qͥ dã vicẽ ſcalę.laꝝ.ſiue
ſit vna · ſiue plures Inuenit᷑ tñ i ſingulari
numero Geñ. 28: Didit Jacob ĩ ſomnis
ſcalã.Et eſt ſcala inſtrumetũ cũ gradibus
aptũ ad aſcendẽdũ.⁊ dꝛ a ſcando.visqꝛ
ꝑ eã ſcãdit᷑. Oñ Mirgiliꝰ enei.S: Reſcin
Dit vallũ ⁊ ſcalã in męꝗnia poſcit. Iñ hic ⸗
hbeęc ſcalaris hoc re. Et hoc ſcalare.ris. li-
gnü ex tranſuerſo in ſcala poſitũ · qð ⁊ B
interſcalare.ris.vẽ. Itẽ ſcala eſt poculoꝝ
genꝰ ex ligno factũ.⁊ dꝛ a calon. DHñ dic
Iſidoꝛus etymolo.20. vbi agit de vaſis
potatoꝛijs. Calices ⁊ calathi⁊ ſcalę pocu/
loꝝ gnã ſutantea ex ligno facta vnde vo
cata.gręci enĩ oẽ lignũ calon vdicebant.
Scalenos gręcelatine dĩ gradatio.
Scalinꝰ.ni.nanisvel illud ad qð nauis re/
Scalpꝛũ.pꝛi.neu.gea h̊ ſcal / (ligat.
pꝛus·eſt ferrũ cum quo coꝛiũ aptatur vel

radit᷑.vel cultellus. vel capulus ſcriptoꝝ.
Itẽ ſcalpꝛũ vel ſcalpꝛus dꝛ qddã ferreuʒ
inſtrumentuũ/qð alio noĩe dꝛ celtes. Iñ h
ſcalpellũ.li.⁊ h ſcalpellꝰ.li.imi. Hñ Mie/
remię.ʒ62 Gcidit illud ſcalꝑello ſcribę.
Scamnelluũ.li.dimi.a ſcamnuEt ꝑ ſpᷣtrac/
tionẽ.n.inuenit᷑ ̊ ſcamellũ li.ſimilit᷑ dimi.
Inñ h ſcamellulu.li. aliud dimi.
Scãnũ.ni.neu.ge.qð altioꝛib lectulis ap/
ponit᷑· ̊ ſcabellũ qð ꝑuulis lectulis appo/
nit. Ideʒ vĩ ſuppedaneus ⁊ hypodeon:a
gred. Et e. m. de vltima ſyllaba ĩ ſcamnũ.
Scandalu.li.neu.ge.ẽ dictũ vel factũ.mi/
nus rectũ⸗pᷣbẽs alis occaſionẽ ruinę. Wel

ſitc. Scãdalũ eſt victũ wel factũ vel ſignũ.

occaſione cuiꝰ trahit᷑ qͥs in cõſenſũ peccati
moꝛtalis.⁊ d: a ſcandalon gręce· qð nos
offenſionẽ vel offendiculũ vel ruinaʒ· vel
impactionen pedis vicere poſſumus.
Scãdula.lę.ge.fę.qðdã genus anonę.qð ⁊
ſcandella vꝛ. Et dꝛ ſcandula q̃ſi ſcindula.
eo ꝙ ſcindat᷑ ⁊ diuidat᷑. Scãdula etiam
põt dici idem quod ſcindula.
Scanſilis.ↄ.t. hᷣ le.pe.coꝛ.dꝛ a ſcãdo.dis.
Et Eᷣ ſcanſile.lis.ferrũ ꝑ qð equũ aſcendi/
mus. Scanſilia etiã ſũt gdus:vbi hono/
rati in ſedibo fedent. S”M
Scapha.phęeſt modica nauis a vꝛa ſca/
phon grece:qð ẽ ſpeculũ:q; hmõi nauicu/
lis vtunt᷑ piratę ad ſpeculãdũ.⁊ exploꝛa/
di. Et deferunt hmõi nauicule ulſcaphe
in nauiboa periculo imminẽte deponũt in
maread ſubueniẽdũ nauibo:q; his nauis

accingit᷑ ꝓcinctu ipſiꝰ armat. NPñ ¶ct.
27. In iſulã aut decurrẽtes ꝗ vocat᷑ cau-

dapotuimus vix obtinere ſcapham.
Scaphiũ.phij.neu.ge.locus vbi arma re/

ponũt.vel genꝰvaſis/ad turpes vlusap/

tũ · ſcilʒ ad requiſita naturę.ſcilic; vas ad
mingendũ.⁊ egerẽdũ.⁊ dꝛ a ſcãdo.dis.
Scaphus.phi.maſ.ge.certus numerus.
Scapula.lę.vꝛ ſpatula vel humernset dẽ
a ſcaphus. Iñ ſcapuloſus.ſa ſũ.i.ſcapulis
Dilatat.Et h̊ ⁊ H̊ ſcapularisa h̊ re.ad ſca⸗/
pulã ꝑtinene.Et h̊ ſcapulare.ris.qdã ve/
ſtis ſcaꝑpulas tm̃ tegẽs.Et cõponit᷑ inter/
ſcapulu.li.Et coꝛ.pe.Dñ ꝓpha.Scapuliſ
ſuis obubꝛabit tibi.
Scapus.pi.maſ. ge.i.ſũmitas·vel cacumẽ
vel humerus. Vñ Augde ciui. dei. Suꝑ
Seih ſcapũ noua nupta ſedere videbat᷑
caria/arboꝛ ẽ ſpinoſa.⁊ fac fructũ rubeũ.
Scarioth·qdã vicus eſt. Iñ hic ̊ ſcario/
this.⁊ H the.Hic Judas victus ẽ ſcario/

this YJoãnis.iʒ? DMt traderet euʒ Judas
Simonis ſcaniothis.i. Judas Simonis.
filiusſcilʒ ſcariothis ſic a loco illo noĩatꝰ
Põt etiã declinari:h̊ ſcariotheshuiꝰ ſca/
riothe · ſic telbites huius teſbite.⁊ coꝛ.pe.

Scarus.ri.genus piſcis qð ſolũ int᷑ piſces

ruminare phiber.
Scatebꝛa. bꝛę.aquę eruptio vel ebullitio
ꝗ fit cũ aq̃ fluit ꝑ aliqᷓs rimas:vel int᷑ ſaxa

Vl cũ erũpit in loco humido: in balneo

Iñ ſcatebꝛoſus.ſa.ſu.i.ſcatebꝛis plenꝰ.nñ
ſcatebꝛoſitas.tat.. Et coꝛ.te naturalit᷑ Oñ
Birgiliꝰ. Scatebꝛiſq; arẽtia tẽpat arua.
Scaturigo.ginis.eſt aquaꝝ ebullitio vel
eruptio.Oñ C¶ug ð ciui.dei. In occidẽt
plag ſcaturigines ⁊ ꝓluuiones dic̃ ſtra/

ges dediſſe. Et Martialis capel. Si xvo

ↄcepta ex ipſius ſcaturiginis vena Pꝛo/
fluxerit.pꝛoperus ſcrutatoꝛ inqrit. Et po/
nit᷑ in loco h̊ traſlatiue ꝓ ſciẽtia. Nã aqua
tres ha bet ꝓpꝛietates.vlbluit ſoꝛdes: ſe/
quit᷑ decliuia.⁊ reficit ſicientes. Sic ⁊ ſcia
purgat ignoꝛantia.de magiſtro trãſit ad
oiſcipulũ faciẽs decliuia.q; oĩs imitatio
citra pfectionem eſtnec par erit imitatoꝛ
gutoꝛireficit hauſtu ſui ardoꝛe cognoſcẽ/
Di vera flagrantes.
Scauillũ.li.pꝛęda vici·i-.
Scaurus.ri.dꝛ qͥ aliquãtulũ bulbutitułqͥ
habet talos extentosvel excedẽtes. DHel
ſcaurus gręcelatine d calix. Iñ ſcaurus
ra.ru.i.aſper.ra.rũ. èGU
Scaxon · vĩ claudũ:vel caudico/ſiue inęq̃
litas: ẽ gręcũaẽ vitiũ metri.Cũc metrũ
dẽ hĩe ſcacon.i.tũc vꝛ claudicare qñ ſylla/⸗
ba coꝛrepta ꝓducit. ꝓducta coꝛripit᷑.
Sceda.ve.gręcum eſt.i.charta ſcripta · vel
ſcriptũ qð adhuc nõ eſt emẽdatũ nec in
libꝛũ redactũ. Pꝛopꝛie quidẽ ſceda ẽ ab/
bꝛeuiata ſcriptura de aliqͥ cõtracta añqᷓ;
charta fiat. Eadẽ dꝛ ꝓtocollũ. Iñ ſcedula
le.vimi.i.parua ſceda.Et ſcedariꝰ.ria.riũ
Et a ſcedula ſcedulariꝰ.ria.riũ.i.ad ſcedã
vl ad ſcedulã ꝑtinens: ſm Hug.Pap.
xo dvicit:Scedula:pagina:epiſtola.

Scelus.ler.neu.ge.i.facinusflagitiũ. Iñ

ſceleſtꝰ. ſta.ſtũ.i.facinoꝛoſus:pꝛoteruus.
Dicit᷑ etiã hic ⁊ hęc ſceleſtis.⁊ hoc ſte.in
eodem ſenſu. Inuenit celeſtis a cęlo ſine

s8. DPñ quidã. MRegi cęleſti nũq; placuere

ſceleſti. Mt ſis cęleſtis nõ aſſimilare ſcele/
ſtis. Item a ſcelus vẽ ſceleroſus.ſa.ſum.i.
plenꝰ ſcelere. Iñ ſceleroſitas.tatis. Item
a ſcelus vĩ ſcelero.rasi inde ſceleroꝛ.rar.

ſ.
5
joe
Sce
mo
ſti

=☛

D

iu
e⸗

Inde ſceleratus. ta. ti in quo eſt ſcelus.
Sʒ ſceleſiꝰ.ſta.ſtũ.ꝑ quẽ fit. Sceleroſus

po qᷣ fac. Et ẽ ſceleroſus pluſq;ᷓ ſcelerat.

Schema.mat.neu.ge.i.imagouł figurauł
modus loquẽdi ſcilʒ ſolęaſimꝰ figura. Et

ſit ſchema ꝓpꝛie ſolũ oꝛnatus canſa. Me⸗/

taplaſmus ꝓyo cauſa neceſſitatis fituł oꝛ/
natus in metro.Tropꝰ cauſa vtriuſq; · tã
in metro q; in pꝛoſa·'m Hugk.

Schematiſinenos.i.efect modi loquen/
di. ⁊ dĩ a ſchemaqð eſt modus loquẽdi.

Z mene qð eſt defectus. Itẽ ſchema dicit

oꝛnatus vel figura. Rñ in VPonato dicit.

Schemata lexeos kę dianęas.i.figurę di/

ctionis ⁊ ſmię. Sicut enĩ homo varijs ve⸗
ſtibus decoꝛatita oꝛatio latinitatis tam
ſoluta qᷓ; ligata ſchematibo adoꝛnat᷑.Et
ſic dĩ ſchematiſmenos .i.defectꝰ oꝛnatus
⁊ figuręqͥ fit ex carentia debitę itelligẽtig·
Vel dĩ ſnia figuratiua: defectiua. Digtio
ergo dictionis ẽ q̃ſi oꝛnat⁊ figura ipſiꝰ.
vnde qñ deficit a ꝓpꝛia ligtione · ẽ ibi de⸗
fectus oꝛnatus ⁊ figurę.i.foꝛmę dictionis
geſt ſiãtio. Et coꝛ.me⸗ acuit᷑ in fine. DPñ
BHieronymus in pꝛologo Job. Et greci
rhetoꝛes vocant ſchematiſmenos.
Scęna.nę.fę.ge.i.vmbꝛa.⁊ dꝛ a ſcenosqð
eſt vmbra. Et ſcena.i.vmbꝛaculũ· loc'ob/
umbꝛatus in theatro ⁊ coꝛtinis cooꝑtus
ſimilis tabemis mercẽnarioꝝ·ꝗ ſut aſſeri/

bus ⁊ coꝛtinis cooꝑtę. Et ſm h̊ ſcena põt
dicia ſcenos qð eſt domꝰq; in modũ do/

mus erat ↄſtructa. In illo vmbꝛaculo la/

tebãt ꝑſonę laruarę ꝗ ad vocẽ recitator

exibãt ad geſtus faciedos. Et hinc ſcena
dẽ qñq; totũ theatrũ:·qñq; recitatio ſcri/
pturę· qñq; ipſa ſcripta:qñq; allocutio
oiuerſaꝝ ꝑpſonaꝝ.vel viſtinctio ſcripturę
ꝗ ibi recitabat᷑.vt in Ceretio. Iñ ſcęnic⸗

ca. cii.pe.coꝛ.i. vmbꝛatilis. vel theatralis·

vel qͥ faciebat ludos ⁊ geſtus in theatro;
l qui recitabat ibi ſcripturas.
Scęnobates.tis.i.funãbulus qͥ gradit᷑ ſuꝑ
funem. Et coꝛ.ba. DHñ Juuenalis. RKugur
ſcgnobates medicus magus oĩa nouit.
Scęnobiũ.bij.vide.S.in cęnobiin.
Scęnofactoꝛia ars.de q̃ fit mẽtio ct..i
vꝛ ars faciẽdi tabemacula vel vmbꝛacula

vel funes. Scenos enĩ gręce· dĩ vmbꝛa ul

funis. I« ſcenos.qð eſt vmbꝛa·d grece
domus ſcęnos ab vmbꝛatione.Minc⁊ ſi/
militer gręce dĩ tabernaculũ ſcenos. Ta/
bernaculu eni ad ſilitudinẽ domicilij factũ

. eſt. Gcenos ſiue p vmbꝛa · ſiue P taber⸗

4

naculo.ſinue ꝓ fune/põt cõponi cũ faciout

dicat᷑ ſcenofacio.ois.i.vmbꝛaculũ.vel ta⸗/

bernaculiũ ul funes facẽ. Iñ h ſcnofactoꝛ
dẽ artifex faciẽs tabernacula-vmbꝛas.vel

funes. Et ſcęnofactoꝛius.ria. riũ.ad ſcxno/
factionẽ: vel ad ſcenofaciendũ ꝑtinens.
Scęnophegia.gię.fę.ge.qðdã feſtũ iudęo

ru. ſcilʒ fixio vel dedicatio tabernaculi.⸗

dia ſcenos.qð ẽ vmbꝛa.⁊ phagin/qð eſt

comedereqꝛ tũc in vmbꝛaculis ſalicũ co⸗/

medebat. Del eſt cõpoſitũ a ſcenos.qð ẽ
tabernaculũ ſic factũ ad ſimilitudinẽ do/
micilij. qð gręce ſcenon vꝛ ab obumbꝛa⸗/
tione. Iñ hec ſcenophegia.gię.feſtũ di/
ctũ ·ſcilicʒ dedicatio tabernaculi:in quavt
Dictũ eſt comedebãt ſub vmbꝛis ſalicuʒ.
Et celebꝛat a iudeis iĩ memoꝛiã expeditio/
nis. qñ ab ęgypto ꝓmoti in tabernaculis
degebãt. Vñ Joãnis.7? Bies feſtus in/
oxoꝝ ſcenophegia. ð ſciliq; feſtũ iudęi
ſingulis annis faciebãt in memonã bene/
ficioꝛũ · ꝗᷓ eis dñs cõtulerat in deſerto ·qñ
in tabernaculis habitabãt. De hoc feſto
habet᷑ Leuit. 252 quitodecimo die mẽ/

ſis ſeptimi erũt ferię tabernaculoꝝ ſeptẽ

diebo dño.Et vt vult Hug.in hoc noĩe

ſcęnophegia licet coꝛripere ⁊ ꝓducẽ penł.

ꝓ volũtate legẽtis. Eſt vo nomẽ nothũ.
quia ga gręco deſcendit/põt penł pduci.
AWpud gręcos enĩ in multis:vocalis ante
vocalẽ ꝓducit᷑.ſᷣqꝛ ad foꝛmã latinitatis
reductũ eſtpõt etiã coꝛripi in legendo.
Apud latinos enĩ vocalis ante vocalem
nõ ꝓducit᷑ niſi in paucis. In ſcanſione tñ
ſine dubio illa penl. bꝛeuis eſt.
Sceęnos.i.funis.Et ſcenos vel ſcęnon gręece

dicit᷑ vmbꝛa latine.

Scęnotaphiũ.phij.neu. ge.i. vacuũ ſepul

cru.i.imaginaria ſepultura ꝗ ſit cũ coꝛpꝰ
deeſt. dꝛ a ſcenos.⁊ taphosqð ẽ ſepul⸗/
Sceptriger.ra.rũ.pe.coꝛ.qui gerit (crũ.
ſceptru.⁊ d a ſceptruũ.⁊ genr.
Sceptrũ.tri.neu.ge.virga ptãtis: dicit᷑ a
cępi ſterito de capio · hm Mug. Papias

yo dicit: Sceptrũ vel ſceptron dr regi/

men. vel virga regalis. eſt grecũ.
Sceſioſonomatonſᷣm Bedã ẽ multitudo
noiuʒ cõiũctoꝝ · diuerſo ſono vnã rem ſi/

gnificantiũ.vtĩ Iſaia. NHę geti peccatrici

₰ℳ

ppło aui iniqᷣtate· ſemini neq;. filijs ſcele⸗
ratj. Et in pſalmo. Peccauimꝰ cũ patribo
noſtrisiniuſte egimusiniqtatẽ fecimus.
VDel ſm alios · ſi icã:Nebula. nix · grãdo
pꝛocella· flumina· venti.

Sceuus.ua.uũ.i.ſiniſter. malus peruerſus
inimicus.
SBGaibilis.lis..t.⁊ hocle.ad ſciẽdũ habilis
Sciens entis.eſt ꝑeritus ſcientia rebus.
Sciolus vᷣo ſimulatoꝛ ſaę ac peritięqᷣ appe
tit videri ⁊ ſcire quicqͥ alius ſciat aut ꝗ
ſe ſcire ꝓfitet᷑ oĩaant etiã futura pdicere.
Scictia.tię. m Tcriſtotelẽẽ babitus con/
duſionis ꝑ demõſtrationẽ adquiſitus
Scientifſicus.ca.cũ.i.ſapiens:ſciens.
Scylla.lę.nomẽ ẽ herb 1 ſcylla grece lati⸗
ne di herba· ſiue pᷣda. Et ſcylla ꝓpu nomẽ
puellę. Et fuerunt ouę ſcylle· bm fabulas

ſcilʒ filia Miſi: ꝗ fuit mutata in alaudam.

filia phoꝛci:quę fuit mutata in mõſtrum
marinuũ. Oñ ſcylla ſepe oĩ illud mõſtꝝ vel
locus ꝑiculoſus maris in qͥ ẽ illud mõſtꝝ.
Inñ ſcylleus.lea.leun.pᷣm Mug.Iſidoꝛ o
Dicit i ʒʒꝰ.etymo.Scyllã a colle ſaxũ emi
nẽs appellãt · ſimile celatę foꝛmę ꝓcul vidẽ
tibo. Dñ ⁊ mõſtruoſã faciẽ fabuleę illi de/

derũtquaſi foꝛmã hoĩs ſuccinctã capitibꝰ

caninis. colliſi illic fluctus latratꝰ viden
tur expꝛimere.carybdis victa:qꝛ gurgiti/
bus occultis naues abſoꝛbeat. Baß. o
Dicit: Scyllę ſaxa latentia in mari.
Scindula.lę.latus aſſer quo domꝰ operiũt᷑

Scyniphes:quidam ſcribuntꝑ.s.in pꝛima

ſyllaba. vide. S. in cyniphes.
Scinodenta. vꝛ ab odeta.qð eſt dens.Et
vocamꝰ ſcinodẽtasqͥbo voces cũ gemitu
ꝓcedũt.⁊ duplices habent dentes.
Scintilla.lę.fę.ge.dꝛ a ſcindo.dis.eo q; ꝓ/
ſilit ab igne. Et eſt ſcintilla vũ ardet. Fa/
uilla vñ extincta ẽ. Inde bęc ſcintillula.lę
dDimi. Et ſcintilloſus. ſa. ſũ.
Sciolus.la.li.i.aliquãtulũ ſciens.
Sciopodas ſicut diẽ ANuguſtiuꝰ in. jõe de
ciui.dei.ferũt eſſe gentẽ vbi ſingula crura
in pedibus habentnec poplicẽ flectuntet
ſunt mirabilis celeritaſ· quos ſciopodas
vocãt eo ꝙ ꝑ eſtũ in fra iacẽtes reſupini
pedũ vmbꝛa ſe ꝓtegat. Iſidoꝛ etiã in. xje
etymo.vicit:Gciopodũ gens fert᷑ eſſe in
ęthiopia·a ſingulis cruribo⁊ celeritate mi
rabili.quos inde ſcopodas gręci vocant
eſtum in terra reſupini iacentespedũ
ſuoꝝ magnitudine adumbꝛant. .
Scyphus.phi ·calix maioꝛ poculũ qͥ bibi/
mus.ſm Hug. Hel ſm Hap. Scyphꝰ
calix regius q patera vocat᷑ wel phiala.
eſt. . pma lra.pm TMug..et in Hapia
nec debet. s. in ꝓnũ ciatione oĩo taceri:nec

oĩo ꝓferri: bᷣ quaſi medio modoqꝛ.sibi

quãtũ ad ſonũ liqueſcit aliqualiter. delij
autẽ ſcribunt ſine. s. cyphus.
Scipio.onis.virga cõſuliũ:ul baculus ad

capiendũ aptus dĩ a cępi pſterito. VPñ

quidã romanus dictus eſt Scipio.q;
baculus? ſuſtentamẽtũ reipublicę fuit uł

parentũ ſuoꝝ. Et fuerũt vuo ſcipiones ·
auus nepos.

Sciroma.ſaxa dicuntur. Inde hęc ſciroſis
vuritia in ſenſibus ſine doloe.
Scirpus.pi.genus inci eſt.⁊ eſt planꝰſine
nodo. Inde ſcirpeus.pea. peũ.i.de ſcirpo
exiſtens. Bñ Exo. 22 Fiſcellã ſcrpeam.
Sciſma.matnen.ge.dꝛ diſcoꝛdia:diuiſio
Dñ Iſidoꝛus etymo.Se Sciſma vꝛ q̃ſia
ſciſſura aioꝝ. Eodẽ enĩ cultu ⁊ eodẽ vero
ritu credit ſciſmaticus vt cęteriſolo con/
gregationis delectat᷑ viſcidio. Inde ſciſ-
maticus. ca. cum.i.viuiſus. Et diffinitur
ſic bin Goff. Sciſma eſt illicita viſſenſio
iuiſio vel viſceſſio eoꝝ inter quos vni/
tas eſſe deberet.lł ſic. Eſt illicit ab vni⸗
tate eccleſięg ul ab vniuerſitate viſſenſus.
BDiffert aüũt ſciſma ab hereſi.q; bereſis in
pncipio ſui habet ꝑuerſũ dogma:ſed ſcil-
ma ĩ fine fingit aliquã hęreſim vt recte ab
eccleſia videat᷑ receſſiſſe. vt dicit Hiero/
nymus.xxiiij.q.iij.hęreſis ⁊ ſciſma viffe⸗
rmnit ſicut genus ⁊ ſꝑes:qꝛ oĩs hęreticns eſt
ſciſmaticus:i nõ ecõuerſo niſi vurauerit.
Sciſſura.ᷣrę.i.iuiſio/ſeꝑpatio.⁊ oꝛ a ſcindo
Scitalis.lis.qͥ da ſerpẽs qͥ ſolus c (dis
oẽs ſerpentes pellẽ ſuã deponũt in eſtate
ipſe deponit ſuã ĩ hyeme.Hñ ⁊ ſic dicta

ẽqʒ ſcietioꝛ eſt alijs deponẽdo pellẽcũ eẽ

deponit in hyeme ſine leſione. Hel vꝛ ſci/
talis · a ſcile · vel a ſcele · qð eſt lux. Iñ ſatal
q́ſi lucẽs.qꝛ lucens ⁊ nona efficit᷑ vepoſita

pelle · vel qꝛ tanta ſfulget varietate tergi

ſui.vt notaꝝ gra aſpiciẽtes retardat.Et
q reptan do pigra eſtquos aſſequi non
valet · miraculo ſui ſtupetes capit. Onde
Aucanus in.9 : Et ſcitalis ſparſis etiam
nũc ſola pꝛuinis. Et coꝛ. pe.
Scythę.victi ſũt a qdᷣdaʒ milite perſicoqͥ
ſcythas ab eis diuiſitſcytha cognoĩato.
Iñ h̊ ſcythia.thię.eoꝝ regio. Inde hᷣ⁊
ſcytha. the. gentile. Et ſcythicus. ca. cũ.
Scythipolis:oppidũ eſt qdðdà ſcythię.
Scitus.tus.tui.i.ſciẽtia vel cognitio dꝛ a
ſcio.ſcis.Et hoc ſcitũ.ti.i.decretũ:ſtatutũ
vel indictũ.Et cõpoõit᷑ h̊ plebiſcitũ. Et ſci⸗
tus ta.tu.i.ſapiens. Iñ ſate adu.i.ſapiet᷑.
Et ꝑ ↄpoſitionẽꝑſceit Ca.tũ.i ꝑfecte ſet

ttin
leln

Gaus

p

Got

A
loſa
cl
gove
gih
gnpt
Uil
oon
C
ſcho
tnin
Scho
nego

„

7 4

lahe

Sape

odi
ng
W

doſs

nſne
farpo
eam.
dRW

.l.,

lſan⸗
yn

ſenus.

reſis n
ſdſal⸗
aeab

Deo.

nmast
u.
l
tugtare
icdic
icii

1 4

tani
mung
. E
guinon
Pnde
ltiun

cebti
d.
Nn.
ordt⸗
ſtuntt
Ei
iſope
6
ſeceik

ld

Et inſcitus.ta. tũ. i. inſipiẽs. Iñ h inſcitia.

tig.i. inſipientia: vel ignoꝛantia.

Scdidus.ſca.ſci.i.ſapies.⁊ dr a ſcio.ſq Et ꝑ

cõpoſitionẽ inſciꝰ. inſciainſciũ.i.neſciens.

S8Scobs.bis.·f.ge.ferrũ quo ligna planant

vel purgamẽtũ domus. Hnde qͥͥ dã. Di⸗
lia ſcoba leuatſcobs ſcobis aſpera tollit.

Schola grece. latine vꝛ vacatio · q; ibi ſtu⸗

dio vacamꝰ. Et iĩ ſingulani cũ dicimꝰ. Ma
gnã ſcholã habeo . de loco ĩtelligit. Cũ o

di in plali. Magnas ſcholas de ſcholari⸗/
bus itelligitq̃ſi multos ſcholares habeo.
Ifñſcholaſticca. cũ.i.ad ſcholaſ.ulad ſcho
lares ꝑtinẽs.uł aſſiduusuł frequẽs ĩ ſcho/

la. Et h Hſcholar. 1 B re. ad ſcholã vel ad
ſcholas ꝑtinẽs.Et ſubſtãtiue ſępe ponitur
tm̃ in coĩ genere pꝛo ſcholaribus.

Scholaris· eſt ꝑſona vacãs ab humanis

negocijs · ſcholaſticis dedita diſciplinis.
⁊ dĩ a ſcholi greceqð eſt vacatio latine.
Zarisqð ẽ vtus:q̃ſi virtutibus vacans.
Scopa.pę.fę. ge.ꝗdã arbuſtula. Et ſcopa
peę.eti d illud cũ qͥ dom purgat᷑a fit ſeꝑe
ex ſcopa arboꝛe. VHñ in euãgelio. Inuenit
eã ſcopis mũdatã oꝛnatã. Iñ h̊ ſcopula

lę. Dimi.i.pua ſcopa. Iñ ſcopuloſus.ſa.ſũ.

i.ſcopulis plenusqð ⁊ ſcopoſus ſa.ſũ.dẽ.
Scopetü.ti.pe.p.locus vbi abũdãt ſcopę.
copeus.pea.peũ.i.de ſcopis exiſtens.

Scopin grece. latine di ĩtẽdẽ ulł ſpeculari.

Scopulus.li.pe.coꝛ.i.arduuʒ ſaxũ/ardua ⁊
ſrupta rupesapta ad ſpecilandũ: dicit᷑
a ſcopin: vel qꝛ facile inde coſſumꝰ ſpecu/
lari. vel qꝛ alõge videt᷑ talis loc. Iñ ſco/
puloſus.ſa.ſu.i.plenꝰ ⁊ abũdãs ſcopulis.

Scoꝛia.rię.fę.ge.purgamẽtũ ⁊ ſoꝛdes me/

talloꝝ.et dꝛ ſcoꝛia ab excoquẽdo· vel ex⸗
cutiẽdo/qꝛ qñ excoquũt᷑ metalla.tũc ſoꝛ/

des cadũt ⁊ excutiũt᷑ Rñ Jla.pᷣ. ELrgẽtũ

tuũ vꝓᷣſũ eſt in ſcoꝛiã.Itẽ ſcoꝛia.rię.ẽ ſuffo/
catio veſicęita vt vrina deneget. ul vẽtr
officiũ.⁊ tumoꝛ in pectoꝛe reperiat.

Scoꝛio.onis.maſ.ge.dicit᷑ ſtultꝰ.iſtolidus

fatuus.⁊ dicit᷑ a ſcoꝛia.

BS coꝛpio.onis.maſ.ge.vel ſea toꝛpi pij q

idem eſt.dꝛ qð daʒ aĩal venenoſũ.⁊ diat᷑
ſcoꝛpio ·q̃ſi ſcoꝛte poio/qꝛ ab anterioꝛi ꝑte
fingit bladicies. ̊ a poſterioꝛi pungit.Ca
pite eniʒ blandit᷑ſ̊ canda pungit.Del vẽ
ſcoꝛpi ab arcu.vel ab arpe.qð ẽ incuruatꝰ
gladius/eo ꝙ caudã figat: vel arcuata ve
nena diffũdat. Itẽ ſcoꝛpio dẽ qdã piſcis
vel vermis q ledit dũ manu tollit᷑. Scoꝛ/
pio etiã di ſagitta venenata/arcu vel toꝛ/

mẽtis excuſſa·ꝗq dũ ad hdĩeʒ ꝑuenit virꝰ
qð habet infundit. Itẽ ſcoꝛpio eſt genus
ouplicis flagelli · vel magni fuſtes. Item
ſcoꝛpio eſt quoddã ſignuũ ĩ cęlo.in qð ſᷣm
poetas ſcoꝛpio aĩal fuit traſlatũ. vel quia
cum ſol eſt in ſcoꝛpionepmos ſentimus
ſrigoꝛis aculeos· bm MHug. Dñ. Scoꝛpiꝰ
eſt ſignũ/vermiſq;· ſagitta·flagellu. Ma⸗/
giſter aut ĩ hiſtoꝛijs ſuꝑ illud ʒ. Reg.j2
Pater me cęcidit vos flagellis ⁊c.ſic diẽ
Scoꝛpio eſt rubus aculeat᷑ vel flagellũ
virgaꝝ nodoſũ vel ſcutica.habens in ſũ/⸗
mitate glandes plũbeas. ð
Scoꝛpitis · huiꝰ ſcoꝛpitis· ꝗqdã gẽmaſcoꝛ⸗
ionẽ.⁊ coloꝛe.⁊ effigie referens.
4 coꝛte gręcelatine vicit᷑ oulce.
Scoꝛtes.tis.ſę.ge.pellis arietis.
Scoꝛtũ.ti.neu.ge.i.meretrix:ꝗᷓ apud grę⸗/
cos ſcytha vocat᷑ ⁊ dĩ a ſccoꝛtes pelle ariei
q; defricat᷑ pelles qbus coꝛruptela fit Ptł
dr a coꝛte · q; eſt vulce:q; ſcoꝛtatoꝛibus
dulce eſt. HPñ Job.ʒj? Scoꝛtũ alteriꝰ ſit
vxoꝛ ma.
Scotomia.mię.ꝗdã infirmitas⁊ accepit
nomẽ ab accidenti: eo ꝙ repentinas tene/
bꝛas ingerat oculis cũ vertigine capit. Iñ
ſcotomicꝰca. cũ,talẽ infirmitatẽ patiens.
Screa.ſcreę.fę.ge.pituita.ſtercꝰ.ſpurcicia
quę per os ꝓpijcit.
Scriba.bę.nomen eſt officij.i.cãcellarius.
Iß ſcribat.tus.i.ſcribę officiũ uł oignitaſ
Sʒ ſcriptoꝛ di qui frequent᷑ vel aſſidue
ſcribit.vel qui peritiã habet ſcibendi.
Scribętabularij·ſᷣm quoſdam oli creabãt
ad tẽpus triennij ad ſcribedũ publica ra/
tiocinia ꝓuĩciarũ · ſeu cinitatũ⸗pm Accur..
C.e.ti.in rub.li.x Et ꝓpꝛie ſunt illi.qͥ ſcri/
bũt noĩatos ad muneraet honoꝛeset tri/
buta ſolutaa ſũt tabularij/qꝛ publicis in/
ſtrumẽtis ſſunt ĩ ſingulis ciuitatibo.Et hi
appellant᷑ libellarij. vt. ff. de re. iudi.l.libel/
larius. Et tabelliones vtĩ Autj. de tabell.
coll.ij. Alias ſcribę dicuntur:qui circa pᷣn/
cipes vel alios magnos iudices ſunt de/
putati p actis ⁊ geſtis cõficiendis. Mi qͥʒ
vocant᷑ ſcriptoꝛesnotarij libellẽſes:pꝛa/
gmaticales epiſtolares: exquęſtoꝛes.vt
C. de appel.l.cipimus.⁊..in offerẽdis.
Scribę logographi pᷣm Accur. vicũtur qͥ
publicis rationibꝰ ſcribẽdis deputati ſũt.
Maã logos gręce.rõnes publicas dicimꝰ
latine·⁊ graphos ſcriptura. Hi etiaʒ nu⸗
merarij appellant. vt. C. de ſuſcepto · pꝛe⸗
po.⁊ archa.l.duos.lix.

Sa ibecenſuales ſunt qui ſcribunt.cẽſũ. C.

de tabn in rub.li xijJj.
Scxriniũ.neu.ge.dꝛ qſi ſecretoꝝ uł ſcripto/
rum publicoꝛmu reconditio · ſcilicet locus
vbi ſecreta reponuntſur.
Scqiniarij ⁊ ſcinioꝛũ memoꝛiales idẽ ſũt.
⁊ mgjr̃i ſcrinioꝝ.Etiã ſcriniarij appellat᷑ ta/
belliones.vt c.ad audiẽtiã. S ſcrip.ĩ glo.
Scrobs.bis.fę.ge.i.foſſa:maxime illa quã
ſcrophę faciunt.
Sqopha.phbeęfę.ge.i.poꝛca.et eſt nomen
ficticiũſcilʒ de ꝓpꝛietate ſoni ſũptũ.Iñ h
ſcrophula.lę.⁊ ſcophella.lę ambo dimi.

Scrophulęetiã dicuntur quędã apoſte/

mata·ꝗ ſolent naſci pueris circa collũ. Iñ
ſcrophuloſus.ſa.ſũa ſcruphulatus.ta.tũ.

i. plenus abudãs ſcrophulis⸗ coꝛ.phu.

Scrophina.nę.fę.ge.qðdaʒ inſtrm̃ carpẽ/
tarij.⁊ oẽ a ſcrobs:q; bęrẽdo ſcrobẽ facit.
Saqupus.pi.maſ.ge.lapis paruus ⁊ aſꝑ ·
qui ſępe ſub talo iacẽs in calciamẽto mul/
tũ lęedit: offendit dꝛ a ſcrutoꝛ.anis:quia
qñ latet in calciamentolędit nos.⁊ cogi/
mur ipſũ ſcrutari. Cui cõtrariꝰ ẽ calculus.
Et inde h̊ ſcrupulus.li.dimi.pe.coꝛ.Et hᷣ
ſcrupusuł ſcrupulusoꝛ eqdã põdus ſex
ſiliquaꝝ pondere cõſtãs.Et ꝑ ſimilitudi/
nẽ ſcrupus vel ſqupulus di moleſtia · ſol/⸗
licitudo ãxietas.⁊ dubietas aĩ:remoꝛſus
cõſciẽtię· Mñ Reg.25? Mõ erit tibi hoc
in ſingultũ⁊ in ſcrupulũ coꝛdis. Itẽ diffi/
cultas.ſubtilis quęſtio. Sicut eni ſcrupꝰ
paruus eſt · ſic ſubtilis quęſtio parua eſt
ad videndũ. Et ſicut ille multuʒ ledit.ita
ſubtilis quęſtio multuʒ lędit eũ qͥ nõ eſt
ꝓmptus in diſcernẽdo. Inquiſitio enĩ ⁊
gſtio reꝝ ſubtiliũmultũ ſolẽt lędere.Itẽ
a ſcrupus dẽ ſcrupeus.pea.peũ.Et ſcrupo/
ſus.ſa.ſi.i.ſcrupis plenus.⁊ abundans.⁊
aſper·anxius:ourꝰ.ifficilis:nodoſusob/
ſcurus. Inde hęc ſæupoſitas.tatis nde
ſerupea vel ſcrupoſa ſaxa vicunt᷑ aſpera.
Item a ſcrupulus vi ſcrupuloſus.ſa.ſũ.i.
ſcrupulis plenꝰa abũdans.vel aſꝑ·anxiꝰ
dubius · difficilis:nodoſusobſcurus.Iñ
H ſcrupuloſitas.tat.i.auxietaſ difficultas
Sqrutiniũ.nij.i.ſœrutatio · vel quicqͥd quis
ſcrutat᷑ interius de aliqua re. Hñ ꝓpheta.
Defecerunt ſcrutantes ſcrutinio.
Sautũ ti.neu. ge. dĩ veſtimentũ pauperũ
lacerata ? detrita.⁊ da a ſcrutoꝛ.tar. Itẽ

ſcruta dicunt exta ·ſcilicʒ tripę· qꝛ in extis

ſcrutabant᷑ futura. vel ſoꝛdes pur
tura. vel ſoꝛdes purgantur.
Vnde SHꝛatius epi.HNilia vendente tu⸗

nicato ſcruta popello. “

Scurra.rę.maſ.ge.i.leccatoꝛ.vaniloquus.

Pꝛopꝛie ſcurra oĩ:qui ſequit᷑ curiã gratia
cibi. Oñ.2. Meg..6e Et nudatus eſt quaſi
ſi nudet vnus de ſcurris. Inde h̊⁊ ̊ ſcur/
rilis.⁊ hocle. pe.pꝛo.⁊ ꝑ geminũ.r. Inde
ſcurriliter aduerbiũ. Et hęc ſcurrilitas.tat
i.leccacitas:turpitudo/turpis ludus:io/
cularitas.ꝗ a ſtultis dĩ curialitas. VPnde
ad Eph. 5? Scurrilitas ꝗᷓ ad rẽ nõ ꝑtinet

Scus neu ·ge.indeclinabile.i.rotundũ·vel

rotunditas.

Scutella. le. dꝛ a ſcus vel ſcuta. q⸗ rotunda

eſt. Iñ ſcutellula. le.imi. Et ſcutellarius
ria.riũ. Et bic ſcutellarius.rij.qui facit vel
vendit ſcutellas.Et hoc ſcutellariũ.rij.lo/
cus vel vas vbi reponunt ſcutellę.

Scutica.cę.pe.coꝛ.i.loꝛũ cũ quo verberant

pueri ·ancillę/ſeruia dĩa ſcuta· qð eſt foꝛ/
ma rotunda ꝓpt oticuorecormgier
iue

Scutiger.ra.ru.pe.coꝛ.i.gerẽs ſcutũ.Et

nitur ſubſtantiue in quolibet genere.

Scutra.trę.vas qddã ẽ.⁊ dꝛ a ſcus vel ſcn/

ta.· Et enumerat ſcutre. . Aegl. 7: int᷑ vtẽ/
ſilig templialtaris vaſa:ſcilʒ ęqualis am/
plitudinis ĩ oꝛe ⁊ pfüdo ad calefaciẽdũ.

Scutula.lę.fę.ge.monile rotundũ ex auro

vel argento.⁊ di a ſcuta.qð eſt foꝛma ro⸗/
tunda. Dñ.j. Machab. 4² Dꝛnauerunt
faciẽ templi coꝛonis aureis⁊ ſcutulis.Et
coꝛ.tu. Iñ ſcutulat.ta.tũ.i.ſcutula oꝛnatꝰ.
vel ſcutulã poſſidẽs · vel qð habet in ſe oꝛ/
bes in ſimilitudinẽ ſcutulaꝑ·ſicut quędaʒ
veſtesa quędã aĩalia. Oñ⁊ ſcutulatus dꝛ
equus ꝓpter oꝛbes quos habet candidos
inter purpureos. Itẽ hec ſcutulata. tę. ul
hoc ſcutulatü.ti.dꝛ indumentũ quoddaʒ
pcioſũ. eſt ꝓpꝛie veſtis ꝗ habet in ſeqſda
oꝛbes vel circulos.ſicut patetin ꝗbuſdaʒ
pannis ſericis. Oñ Ecech.272 Gẽmam
purpurã ſcutulata ꝓpoſuerũt ĩ mercatu
tuo· Itẽ iuenit᷑ hoc ſcutulũ/pluraliter hec
ſcutula.dimi.i.paruũ ſcutũů.
Scutũ.ti.neu.ge.dꝛ a ſcuta.tęg ẽ foꝛma ro
tunda· eo ꝙ antiq;tus ſcuta fiebãt rotũda
Bel vꝛ ab executio.tis.eo ꝙy a ſe excutiat
⁊ eijciat ictũ teloꝝ. Iñ H̊ ſcutulũ.li.dimi.
Et ſcutatus.ta.tu.i.ſcutũ habensułſcuto
armatus . vel inſtructus. Et ſcutarius.rij.
qui facit vel vendit ſcuta.

B ante E

Gebaſtus.ſti.i. auguſtus mẽſis. Gꝛxco enĩ

bmone ſebaſt tãtu valet quatu auguſt ·

tneecc
N
aid
ſeen⸗
male
rinſt
ni
ſelg
uiß
icne
d
t⸗
gin
digt
cjſi
ſoulli
alani
an
igo⸗
Pi⸗

ug.

kan
tun
dso,
M
öde
ndiN

und
lunus
N
fün

Wunt
wetſo
ittir
na⸗
kyti⸗
gan⸗
ali.
amd
nman
mum
R“
honr
mſeon
tgredn
lnsN
Nlicer
iunkn
hch
mmiii
chuce,
Günam
nerct
terhe

Sewar
tnüi
ſeckon
ien

olim dicebat᷑ duguſta ab Tuguſto.
Sebũ.bi.dĩa ſus·qð modo dꝛ vulgo ſe/

pũᷣ.pi.i.adeps:piĩguedo· axungia. Et vꝛ

ſica ſue quaſi ſuenuq; plus pinguedinis
habet illiud aĩal q; aliud. M
Secenti.tę.ta.dꝛ a ſex.⁊ centũ.⁊ abijcit᷑.x.
⁊ dẽ ſecẽti·vel mutat᷑ in.s.ᷣm quoſdãa d
ſeſcẽti. teę. ta. Sʒ vſus fere oinʒ ſcribit ꝑx.
Nec valet ratio in cõtrariũ cu dꝛtres cõ/
ſonãtes nõ ſimul poſſe ↄiungi:qð alij oi/
cũt fieri ſi ꝑx.ſœibatcũ/x.vim duplid cõ/
ſonantis habeat · Patet erroꝛ eoꝛu· qꝛ; nõ
ſtelligit᷑ regula illa niſi cũ vna ⁊ eadẽ cõ/
ſonãs duplicat᷑ imediate ad aliã ↄſonãtẽ.
Seceſſus.ſus.ſui.locus ſecretus.⁊ dꝛa ſe/
cedo.vis/quaſi ſine acceſſu.
Secius.i.aliter.a ſecus ↄꝑatiuũ ·pᷣm Pap.
Secmentũ eſt faſcia qua matrona faſciat
caput. Oñ Juuenalis in ſatyra ꝗ inapit
q̃dringeta ⁊c. Secmẽta ⁊ longos babit
⁊ flamam ſumpſit.

Secoꝛs.ᷣdis.ge.oĩs.i.ignauus·ſtult.⁊ dꝛ
aſe ⁊ coꝛ:quaſi ſeoꝛſũ a coꝛde. Inde hęc ſe/

coꝛdia.dię.i.ignauia.
Secxret᷑. ta.tü.ꝛ a ſecerno.nis.Et h̊ ſecre/
tũ.ti.i.arcanũ/occultũ·oꝑtuʒ/myſticũ. Iñ
ſecretarius.rij. Et hoc ſecretariu.rij.locus
vbi dant᷑ vel cõſeruant᷑ ſecea.
Secta.ctę.fę.ge.dꝛ ꝓpoſituʒ in malo circa
aliquaʒ viſciplina dꝛ a ſeco.cas. Onde
ſecta hęreticoꝝ:qꝛ ſũt ſecti⁊ oiuiſi ab vni/
tate eccdleſię vel fidei. Secta etiã accipit᷑ ĩ

bono. vt Secta phoꝛũ.⁊ tũc dꝛ a ſequoꝛ:

q; tũcſequẽda.i.tenẽda ẽ.vt ſecta apłoꝝ
ſecta ꝓphaꝝ.Quidã tñ dicũt ſectã etiã in
malo·a ſequẽdo.Et eſt ſecta· habit᷑ aĩoꝝ
⁊inſtitutũ uł ꝓpoſitũ in malo circa aliquã
o iſciplinã:quã tenẽdo ſequũt longe alia
in religiouis cultu opinantes q; cęteri.

Seculũ.li.eſt ſpaciũ centũ decẽ ãnoꝝ.⁊ d

a ſequoꝛ.quen:qꝛ vnũ ſequit᷑ aliud. Inde
hoc ſeęclũ.cli.ꝑ ſyncopã.Item ſęculũ qñʒ
ponit ꝓ vita vel ꝓ q̊libet ſpacio tẽporali/
quãtulũ longo.Oñ dicit Pap. Sęculuʒ
dꝛ ętasęuũtẽpoꝛis ſpaciũ · ĩteruallũ · vitę
curſus. Inde h̊ ⁊ hęc ſecularis.⁊ h̊ re.i.res
ſeculi·vel ad ſeculuʒ ꝑtinens.Inde bęc ſe⸗
cularitas. tatisa ſeculariter aduer.
Secundus.da.dũ.nomen oꝛdinalea dꝛa

ſequoꝛ.querqꝛ ſtatim ſequit᷑ poſt pꝛimũ.

Et ſecundus. da:ou.i.pꝛoſpera bonusa
ſequẽdo ·qꝛ ꝗ ſecunda ſunt de ꝓpe ſequũt.
HPñ ⁊ ſecũda dicit᷑ foꝛtuna ꝓſperaq: ꝓpe

nos ſequit᷑. iuxta nos eſtſicut aduerſa

oppoſita eſt. recedens. Item hoc nomen
ſcðm/ponit᷑ loco aduerbij loci nuł qualitat

vel poti ſimilitudinis·cu vi:Scom Lu/
cam. vbi greci vicũt. cata Lucã. Itẽ ſecu⸗
da vę.dꝛ folliculus in qͥ puer inuoluit᷑ in

ventre matris.⁊ qͥ ſimul cũ infante naſcit

⁊ ſeqͥt᷑ eũ ⁊ egredit᷑. Itẽ ſecũda.vę.dicit
quidã vicus in hieruſalẽ. De quo habet
2. Aegl. Qui habit in hieruſale ĩſecũda.
Pap.vo dicit:Secũda/ꝓſpera abũdãs:
felix beata. Secundę· dicũt folliculi qͥ ſit
c infante naſcunt · dictę ſicqꝛ cum infans
egredit᷑ eũ ſequũt. Macer etiã de viribꝰ
herbaꝑ vicit: Iſtas pelliculas medici vi/
xere ſecũdaſ.eutꝰ aũt.28: dr. Et illuuie
ſecundaꝝ. Inuenit᷑ etiã ibi:ſecũdinaꝝſed
melius dꝛ ſecundaꝑ. Dõt tñ deriuan a ſe/
cũda oę/ſecũdinus.na.nũ.i.ꝑtinẽs ad ſe/
cundã·vel res ſecundę.a ꝓd.vi.Oñ Ber/
nardus.Cunica tua fuit pellis ſecundina.
Securris.fę.ge.dr a ſeco.cal.q; ſecat. Del
ſecuris · oꝛẽ qᷓi ſuccuris · q; ea arboꝛes ſucci/
at᷑.vel ſecuris ·q̃i ſemicuris.Ex vna eni
parte acuta eſt.⁊ ex altera foſſoꝛia. Inde
hec ſecuricula.lę.dimi.Et inde ſecuricula/
rius:qui ſecurim defert. Et coꝛ.pmã ſecur.
Rz̊ ſecuruseam ꝓducit. Oñ quidã.Rebus
ſecuris eſt ſee minata ſecuris.

Sechurus.ra.rũ.dẽ q̃ſi ſeoꝛſũ a cura.⁊ dicit

a pᷣpoſitione ſe ⁊ cura. Inde ſecuritas.tat
bᷣm Hugl. Pap. vo dicit: Securus non
dubitans:firmus:munitus. Securus dĩ‚
q̃ſi ſine cura.i.frigidus ꝑ qð inutile acci-
pit᷑. Et ponit᷑ differẽtia inter ſecurũ⁊ tutũ
DPñ ĩ gręciſmo dicit᷑. Eſt homo ſecurus a
cura quaq; remotus. Sʒ vir in agmĩbus
cõfidens eſt homo tutus.Et vide qꝛ qͥdã
voluerũt dicẽ ſecuriter ꝓ ſecure·R imppꝛie
Vñ. Aſſere ſecure ſecurit penitus vre.
Secutus.ta.tũ.participiũ ð ſequoꝛ.⁊ ſcri/
bitur ꝑ.c. q;uis ſequoꝛ ſcnibat᷑ ꝑ.q.Qam
ut dicit Oꝛiſcianus in x? Merba deſinen/
tia in quoꝛ mutant eã in cu⸗a ſumẽtia·tum
faciũt ſupinũ.vt loqͥ locutũ/ſeqͥr ſecutũ.
Sedatus.ta.tũ.placidus/leuis·tẽperatus.
Sedes.dis.ę.ge.dꝛ a ſedeo.des:a ꝓducit

ſe-lic ſedeo.des eam coꝛripiat. Dñ. PHũ

ſup alta ſedes: caſum ſbet tibi ſedes. De⸗/

des nõ ẽ vniꝰ tm̃ i multoꝝſᷣ ſoliũ⁊ thꝛo/

nus vniꝰ tm̃. Itẽ ſedes in ſingulari nũero

ꝓpꝛie ẽ regni ·qð grece thꝛonos dĩ. Et idẽ

nos dicimus ſolin. Subſellia o cęteroꝝ

quaſi ſubſedia.Cathedrę doctoꝝ. Item a
V

S

ſedes vĩ ;̊ ſedecula. lę. vimi. B ſedile.lis
Sedecim·cõponit᷑ a ſex ⁊ decema dĩ ſede/
cim vel ſeſdccim. vt x.abijciat· vel mutet
in. s. Inde ſedenarius. ria. nu.
Seditio.onis.fę.ge.i.viſſenſio ciuiũ.⁊ dẽ
a ſedeo.des.ꝑ cõtrariũ· q; ſeoꝛſũ alij eunt
ab alijs. vel qꝛ ſedendo ſolent machinari.
Vlij vicũt ꝙ ſeditio ẽ diſcoꝛdia ⁊ diſſen/
ſio aĩoꝑ· quã gręci diaſtaſim vocant. Iñ
ſeditioſus.ſa.ſũ.qui ſeditionẽ facit.⁊ dil-
coꝛdiaʒ gignit. Et coꝛ. vi. Gñ in Ruroꝛa.
PBe reditu ſpecies ſeditionis erat.

Sedile.lis.pe.pꝛo.oia ſedeo.des.Et ſi unt

ſedilia loca in quibus quis ſedere poſſit.
VBnde.·ʒ. Reg.x: Et vue man hinc atq;
inde tenentes ſedile.

Sedulus.la.lũ.i.aſſiduusintentus.bonus

ſtudioſus:firmusfrequẽs.Et dĩ ſedulus
quaſi ſine dolo·qꝛ ex aio ⁊ tota volũtate
facit. Inde ſedule aduerbiũ.Et hęc ſedu/
lita s.tatis.i.aſſiduitas.⁊ coꝛ.vu.

Seges. getis.fę. ge.di a ſeco.cas.i ſm hoc

ꝛie vicit᷑ ſeges matura·ſcilz meſſis. Del
ſeges di a ſero.risa ſᷣm h̊ ſeges dꝛ ſemen
quia ſerit᷑.Et illud in quo ſerit· ſcilʒ terra.
Sed tranſlatiue ſemẽ etiã voꝛ verbũ dei.

Bnde Auq.Se Semen eſt verbũ dei. Et
coꝛripit ambas ſyllabas ſeges.

Begmentũ.ti.neu.ge.ꝛ weſtis muliebꝛis

⁊longacuius neceſſe eſt partem ſecare.

7 ea ſolent vti nubentes.Et ꝓpꝛie eſt lim/
bus ſiue faſciola · ꝗᷓ mulieribus indumẽtis
in extrema ꝑte cauſa oꝛnatus aſſuit. Bñ

Juuenalis. BGegmẽtaa longos habitus
vt flãmea ſũpſit. Eliqñ ant iuenit p par/

ticulis veſtimentoꝝ.⁊ vicunt᷑ ſegmenta.

quaſi ſecamẽta. Inde ſegmẽtatus.ta. tũ.

tali veſte indutus. wl oꝛnatus ſegmẽtis.
Vñ ⁊ ſegmentata vꝛ veſtis·ꝗẽ qͥbuſdaʒ
gonis.vel quaſi ſciſis ſegmentis oꝛnata.

Maã particulas cuiuſq; materię abſciſas

hſegmenta vocamuspm Mug. Dapias

vo dic: SGegmẽta ſũt faſcię quibꝰ faſciat᷑

caput. Item ſegmentũ vr monile a collo
in pectus dependens. =ð
Segnis...t.⁊ hoc ne.i.piger dicit᷑ a ſe·et
ignis · quaſi ſine igne ingenio carensfri/
gidus ocioſusꝑ qð ĩutilẽ accipimꝰ. VPñ
Peb. 6 Nt nõ ſegnes efficiamini. Inde
ſegniter. aduer. Et becſegnicies. cei. Et H

.

legnicia. cig.i. pigricia.

Segoꝛ quidaʒ locus eſta acuitur in fine.

interpꝛetat᷑ loquela iutills.
egrex. gis. oĩs ge.i. nobilis. dicit a ſe.7

grer ſiſeoꝛſũ a grege alion ? coꝛ gre.
Seir · victus ẽ quidã quia fuit hiſpidus⸗

piloſusquando enĩ natus eſt·totus ſicut
pellis piloſus erat. Et idẽ victus eſt Eſau

i.rufusob coctionẽſcilʒ rułę lentis.cuius
edulio pgenita ꝑdidit. Ide Edomob
ruboꝛẽ coꝛpoꝛis victus quod latine ſan/
guineus dicitur.
Seiuga.gę.maximus currus Jouis.vide
S. in biga.

—

Seiũx · gis · dicunt᷑ boues nondũ iugo cõ/

iuncti:quaſi ſeoꝛſũ a iugo dĩa ſe ⁊ iugũ.

SGelectus.cta. ctũ.i.ab alijs electus.
Selenos vꝛ lux noctisſcilʒ luna.⁊ dicita

ſele wla ſile.qð eſt lux. nox. Eadẽ ſile⸗

nos dicita acuit᷑ in fine.

Seleucus.ci ꝓpꝛiũ nomẽ viritriũ ſyllaba/

ru. Et ibi eſt diphthongus eu. vnde. e.u

eiuſdẽ ſyllabęſunt. ñ in Auroꝛa. Cũca

romana demetrius vrbe ſileuci.

Selinũ oꝛ apiũ: I quo cõponit petroſeli⸗/

nũ.hypoſelinũoleoſelinũ.

Sella.lg. dꝛ a ſedeo.des.q̃ſi ſeda.q ibi ſup

ſedemus. Iñ hic ſellarius.rij.qui facit ſel/
las. Et ſellarius.ria. riũ.ad ſellã ꝑtinens.

ECt ſellarius. qui ſeſſurus poꝛtat ſella. Itẽ
iuenit hec ſella ꝓ q̃dã mulierein p Regũ.

Sellio.onis.i.caballus.⁊ dicit a ſella.
Sellula.lę.dimi.i.parua ſella.
ſacerdotũ.⁊ acuit᷑ in fine.
Sem . filius Moe dictus eſt.⁊ ex pꝛeęſagio
poſteritatis nomẽ accepit. Ex ipſo enim
patriarchę. ꝓphetę.⁊ aplłi.⁊ ſplus dei ꝓ/

Sellũ ·fuit quidã vir qui fuit cuſtos vſtiũ

greſſi ſunt. Ex eius quoq; ſtirpe ẽ chꝛiſtꝰ*

cuius ab oꝛtu ſolis vſq; ad occaſum ma/
gnum eſt nomen in gentibus. .
Semen. inis.neu.ge.eſt qð ĩ agro ſpargi
ad gignendũ fructũ. Itẽ ſemen eſt aialiüũ
qð ſpargit᷑ ad gignendũ fętũ.

Sementis.tis.fę.ge.eſt ſemen frugum. vel

tempus ſeminandi.vel dea ſementis vel
ipſe actus ſeminandi: Iñ ſemẽtinꝰ.na.nũ.
Semeſus.ſa.ſü.i.in media parte coꝛroſus
7 comeſtus.ſemicomeſtus.⁊ dia ſemis.
qð eſt vimidiũ: eſus.Et ꝓduẽ penł. Dñ
NDirgilius in.ʒ? ęnei. Semeſam pꝛędã et
veſtigia feda relinquait.
Semianimus.ma.mũ.et hic et hęc ſemia/

nimis.a hoc me.i.ſemiuiuus.

Semibos.bouis.coĩs ge.i.ĩ media ꝑte bos

vt monotaurus. Et coꝛ. penłtã nti q; gtiĩ.
Vnde Ouidius.Seminirũq; bonẽſemi
bouẽq; viruiz. =

Honiee
nter
ſent⸗
Hemh
ngl
(tns4
dicvg
mnat
genn
nmn
ic⸗
Gande⸗
ſdotal
Genide
Wqn
Heme
Geni
ſeny
gubt
Jonlaa
Ganlon⸗
Gmmlunn
Geninnn
lngſen
is
Genin
betſe
ſenen
aſe⸗
dielg
ſocle
Gerino
hecaade
Genin
Pr;
ſanian
ſiuerhi
rg
Wernan
Wwe
lodin
Genni
0dtͤ
Benin
4ſeni
np
ſecert
doner⸗
die⸗
herſe

mwid

biſup
atſeh⸗
Wens.
u.

sNn

vauun
np⸗
cſe
mnn

n l
1
nani.
nds
i

inin
ebos

oneſen

Semicęcus. ca. cñ. qui in parte eſt cęc' ⁊ in

parte videt · vel qui non dare videt.⁊ di:

a ſemis. ? cæcus.

Semicinctiu.ctij. eſt cona minus lataſicut

cingulus cinctura lata. ? vr a ſemis. cin /
ctus.q̃ſi dimidius enctꝰ:inde ſemicinctin

oĩ eo ꝙ dimidiũ cingat. In glo.aũt ꝛ¶ct..
ſ9ꝛ dicũt᷑ ſemicinctia veſtes exvno latere
dependẽtes. vel coneſt iue veſtes nocturuę
vel genus ſudarij qͥ hebꝛei vtũt᷑ in capite.

Semicinctü.cti.i.ona minus lata· qꝛ di /

midiũ cingit.
Semicoꝛs.dis.oĩs ge.i.dimidiũ coꝛ hñs.
dicit᷑ a ſemis.⁊ coꝛ.
Semideus.dei.penł.coꝛ.i.imidius deus.
vel quaſi ſemꝰ.i.imꝑfectus⁊ nõ plenꝰ deꝰ

Semiermis.mis.ↄ.t.⁊ hoc me.i.ex ꝑte ar /

Semifer. ra. rũi.in media parte (matus.
fera. vt centaurus.⁊ coꝛ.mi.
Semihiulcus. ca.cũ.i.aliquantulũ hians
aꝑtus ex partea vĩa ſemis ⁊ hiulcus.
Semilacer.ra.rũ.i.ex parte laceratus.
Semilongus.ga.gũ.qſi medio modo lon
Semilunui.nij.i.media luna.

* ——

Semimaris · coĩs ge.i. ſemimaſculus · vel
imꝑfectus masſcilʒ caſtratus q̃ſi minus
habens q́; mas:iK coꝛ.ma.

Seminarin.nij.ueu. ge.i.ſemen. vel cniuſli⸗
bet rei exoꝛdium· vl vas in quo ponitur
ſemen.⁊ dicit᷑ a ſemẽ. Et ſeminari.ria.riũ

iad ſemen· vel ſeminatũ ꝑtinẽs. vel exoꝛ⸗
dialis · vel tialis. Et bic hec ſeminalis.
vbocle.

Seminecis. 9.t: hoc ce.i.ſemimoꝛtuus · vel

necatusexanimis inter moꝛtuos⁊ viuos
Seminiubius.bij. mal.ge.i.ſeminatoꝛ ver/
boꝝ. Inde hęc ſeminiuerbia.bię.i.verboꝝ
ſemĩatrix. DHñ c.7: Quid vult ſemi/
niuerbius hic oicere? Duglaũt videtur
dicere. Semiuerbius ⁊ ſemiuerbia.⁊ tũc

tenet naturã de ſemen· ſeminiubius na/⸗
turã tenet de ſemini . Daß.dicit: Semini/

uerbius.i.ſeminans verba.

Seminiñ nij i.ſemen · vel cuinſlibet rei ex

oꝛdiũ.vel lucrũ de ſemine.

Seminudus.da.da.inõ tot oꝑtus.⁊ dꝛ

a ſemis: nudus.⁊ ꝓducit nu.

Semipaganus.na.nũ.i.nõ ex toto vrbanꝰ
nec ex toto villanus · vel nec ex toto face/

tus nec ex toto ruſtieoñsss.
Semipes.dis.maſ.ge.i.dimidiꝰpes.⁊ coꝛ.

penł gti. Inde hicẽ hęc ſemipedalis: hoc
dale. pen? ꝓdu.mẽſura oimidij pedis: Et

hecſemipedalitas.tatis.

(gus.

Semiplagiũ.gij.i.minus rete.vel adiũctę
retibus lineęreſtes plagę vdicun.
Semiplenus.na.nũ.penł./pd.i.dimidius.
Semipondius.dij.i.dimidiũ cndus.
Semiputatus.ta.tũ.i.ex parte putatus.
in parte nõ. Oñ Virgilꝰ ĩ bucol. Semi/
putata tibi frondoſa vitis in vlmo.
Semirutus.ta.tũ.pe.coꝛ.q ex ꝑte coꝛruit.
Semis.oĩs ge.ideclinabile.i.vimidi.dia.
oiũ.⁊ d ab hemis:qð ẽ dimidiũ·ſubtra/
cta aſpiratione. ꝓ ea poſita.S. Pñ qͥda.
Vas tribus ⁊ ſemis ſolidis ego pꝛodigꝰ
emi. Item ſemis põt cõponi:a ſemis ⁊ as
aſſis.⁊ dĩ hic ſemis ſemiſſis ſic eſt dedi.
⁊ponit᷑ pꝛo quadã menſura.Donit᷑ etiam
pꝛo quodã pondere.qð cõſtat ex ſex vn/
cijs · quaſi ſemis as.vᷣlłs enĩ cõſtat ex duo/
decim vncijs. H
Semiſpatiũ.tij.gladius a media longitu⸗
dine ſpatę dictus.
Semita.tę.i.vimidiũ iter:quaſi ſemis iter.
E eſt ſemita vuoꝛũ pedũ·ſcilʒ via adeo
tricta vt alt in tranſitu tranſire nõ poſſit.
Et eſt ꝓpꝛie ſemita hoiuʒ callis ferarum ⁊

pecudũu · a calcãdo· vel a callo. Et eſt callis

ꝓpꝛie ſemita ſtricta ⁊ tenuis callo pecoꝛuʒ
pdurata. Cramites vo tranſuerſa ſũt in
agris itinerr.
Semitonus.ni.maſ.ge.⁊ H̊ ſemitoniũ.nij.
i.non plenus ſonus.⁊ coꝛtto.
Seminir.uiri.i.imꝑfectus vir.vel caſtrat
⁊ dicitur a ſemus.·qð eſt imꝑfectusa vir.
Põt etiaʒ ſemiuir cõponi·a ſemis.quodẽ
vimidiũ:⁊ vir·q̃ſi dimidius vii ·ſicut fue/
rũt centaurus: monotaurꝰ. coꝛ.penul.
Semiuiu.ua.uũ.penł/pd.i.ex parte viuꝰ.
i. non totus moꝛtuus.
Semiuocalis.9.ta hocle.dĩ a ſemis.⁊ vo
calis. Et ſemiuocales dicũt᷑ quedã lrę q̃ſi
impꝑfectę vocales:q; nõ habẽt ita bonã ſo
noꝛitateſicut ⁊ vocales. Iñ ſemiuocaliter
aduer. Et h̊ͥ ſemiuocalitas. tatis. Dẽ etiã
hbec ſemiuocalis.lis.ſubſtãtiuelittera quę
cũ vocali facit voceʒ ·quaſi ſema⸗ impfe/
cta vocalis.
Semiuſtus.ſta.ſti.⁊ ſemuſtus.ſta.ſtũ.i.ex
ꝑte vſtusæ vĩ a ſemis.⁊ vſtusa ponit᷑ ſe
muſtus pꝛo ſemiuſtus.
Semo.monis.maſ.ge.ſemihomo·ſiue ex
ꝑte homo? vꝛ a ſemis. homo homonis
qð vixerũt antiqui. Et hoc fuit ad diffe-
rẽtiã gti ſeminis. Dñ Martialis capella.
Quoſq; hemicheos quoſq; latine ſemo/
nes dicunt.
v 2

Sempiternus. na.nũ.i.ſemꝑ cum temporc

vurans.vt mundus:quaſi ſemꝑ ęternus
Inde hęc ſempiternitas. tatis.
Semũculus.li.vel ſeminculus.li.oimi.de
ſemo.monisſed melius dꝛ ſemũculus:qꝛ

foꝛmat᷑ a ſemo.o.in. um.cõuerſa.⁊ addita

culus ſᷣm regulas Pꝛiſciani.
Semus.ma.mũ.i.impꝑfectus:nõ plenarius
nõ plenus. Oꝛoſfecto illud ſemũ eſtquod
vltra medietatẽ ⁊ citra ꝑfectionẽ eſt. Iñ
ſemitas. tatis.
Senaculũ li.locus vbi ſenatus congregat
vel domus illa.
Senatus.tus.tui.dꝛ a ſenexa natus:quaſi

ſenex natus vel natu:qꝛ in illa dignitate

eligebant ſenes · ſaltẽ pꝛudẽtia. Del ſena⸗
tus di a ſinẽdo.quia ſenatoꝛes facultatẽ
agẽdi dabãt:MNõ eni ſine eoꝝ licẽtia vlli

magiſtratui licebat aliqͥd agere. Et vicit

ſenatus etiã ipſe locus in quo cõueniunt
ſenatoꝛes. Iñ hic ſenatoꝛ.toꝛis.qui habet
illã dignitatẽ. Iñ ſenatoꝛius.ria.riũ.Et
nõ ꝙ ſenatuſdecretũ quãtũ ad imediatã
cõpoſitionẽ cõponit᷑ ex noĩbꝰ.ſallʒ ex gtõ
ſenatus.⁊ noie qð eſt decretũ.ti.᷑̊ quatũ
ad mediatã ↄpoſitionẽ cõponit᷑ a parti/
cipio · qꝛ ſenatuſdecretũ ẽ illud iusqð ẽa
ſenatu decretũ. Itẽ in pᷣdicta ↄpoſitione
pncipiũ dat᷑ ei qͥð eſt dignus et hac ra/
tione dicimus/ſenatuſdecretũ magiſter

militũ.q; ſenatus eſt dignioꝛ ſuo decrcto

c poſſit illud cõdere ⁊ deſtruere.⁊ dedli/
nat᷑ decretũ.ſ̊ ſenat gtũs remanet inde⸗/
clinabilis.vt h̊ ſenatuſdecretũ ſenatuſde/
creti ⁊c. Et idẽ dicas de ſenatuſconſultũ.

Senatoꝛes vicũt᷑ magiſtratus ppli · quaſi

ſenioꝛes. Nã bᷣm Aco. leges pꝛius fiebãt

a pplo eiuſq; interuẽtuſᷣ qꝛ aucto pʒpulo

cepit difficile cõuenire inlege cõdendo:
ideo elegit pł centũ ſenatoꝛes. vt. C. de
pe. here.l. vlt. vt ipſi vice ppli cõſulerent⁊

quicqͥd ſtatuerẽt lex eſſet. Senatoꝛes aũt

ſunt qui a pꝛincipibo ⁊ cõſulibus vſq; ad
viros illuſtres deſcenderũt. Et hi ſoli ſo/
lebant dicere ſniam in ſenatu:quare etiã
cõſulẽ romanũ vocamus ſenatoꝛẽ magi⸗

ſtratus. vt.ff. de ſena. l. vltj. et Inſti. de iu.

na.gen. ciui.S.ex eſt. Senatoꝛes etiã di

ci debent ſenatoꝛũ filij nepotes ex filiſs

nati.nõ aũt nati ex filiabus.vt.l. liberos.
ff. de ſena.

Senatus eſt cętus iſte honeſtimꝰ ſenatoꝛũ

+

centũ erãt numero. vt dicit Ico. C. de
ſena.cona nomẽ cõſulis parificat ſenatu ·

—

pꝛincipis.vtputa cum habeat vice ppli.?

ante imꝑatoꝛẽ ꝑ płm.⁊ poſt imꝑatoꝛem

per pꝛincipem cõſtitutus fuit ſenatus.vt.

ff. de oꝛi. iur. l. ij.

Senatuſcõſultũ·ẽ qð tmmodo ſenatoꝛes

habito conſilio ꝓpłis cõſulendo decreue/
runt · m Iſidoꝝ.li.S?
Senatuſcõſultũ romanũ/alias ſepꝛinianũ
oĩbus ciuitatibo fideicõmiſſariã hęredi/

tatẽ iubet reſtitui.⁊ in eam.⁊ ad eam os

actiones tranfferri.

Senatuſconſultũ artificianũalias artificu

lianũ/quo cauet᷑ vt pſides puinciarũ co/
gnoſcãt ĩ pꝛouĩcijs de libertate · licʒ heres
non ſit illius pꝛouĩicię.

Senatuſconſultũ clandianũ tollendũ ſta/
tuerat ꝙ mulier libera ſuili amoꝛe capta
ſi ei denunciata eſſet a oño ne cõmiſceret

ſeruo ſuo iudex ſuꝑ ea cauſa ãmonuiſſet

necipſa acqͥᷣ eſceretſubſtantiã ſuã ⁊ liber⸗

tatẽ amittebat.⁊ fiebat ſerua vel ancilla

oñi denũciantis·qð quia viſũ eſt miſera/
bile ⁊ indignũſublatũ eſt.

Senatuſcõſultũ leboneanũ eũ coercet qui

ob inſtruẽdã actionẽ uł teſtamẽtũ·publi/
cã pecuniã acceperit · pactus ve fuerit. Itẽ
qui ꝑfecto teſtamẽto legatũ ſibi aſcribit.

Item heęredẽ qui in experedatione aut in

alicuius condenationẽ legatũ aſcribit.
Senatuſconſultũ macedonianũ habet lo/
cum · quando aliquis filio familias in po/
teſtate patris exiſtenti mutuo pecuniam
tradidit· qꝛ hoc ſenatuſconſultũ phibuit

mutuã pecuniã dani filijſfamilias:ne one
re debitoꝝ pgrauati:eſſẽt occaſio machi/

nandi moꝛte patri. Si aũt contra ſenatuſ
conſultũ iſtud quis filiofamilias numos
tradiderittraditos amittat ·niſi ipſe filiꝰ/
familias habeat caſtrenſe peculiũ · wel q̃ſi
caſtrenſe. Eo enĩ vtit. vt paterfamilias.
Senatuſcoſultũ oꝛphitianũ ad ſucceſſio/
nem matris inteſtare filias vel filios legi/

timos ſiue vulgo gſitos vocat niſi mater
ſit illuſtris · cuius filiũ noĩare ſpuriũ ſatis

acerbũ eſt· vocatq; ex teſtameto nepotes
⁊ neptesqui oĩo pferunt᷑ cõſanguineis ⁊
cognatis ſiue agnatis.

„

quãdo ſcriptus hęres rogatus eſt totam
hereditatẽ vel pluſq; dotantẽ reſtituere
alicui ·liceat ſcripto hęredi totius heredi/
tatis quartã partẽ retinere·qͥ caſu onera
heęreditaria ſuſtineat inter ſe ⁊ illũ cui hę/
reditas reſtituiturinter quẽ ⁊ ipſum cui

Senatuſconſultum pagacianũ ſtatuit vt

hgeg
nten
vann
Gen
ort
inei
Gan⸗
ſcits
Gn
nia
nupe
ſer
gru
la
ſontn
Gen
i
gunb
nocn

Gen

tſa

ſto
okne
hlbee
Gonn
no⸗
Kmn
ſahe
nden
ape
pon
ſnet
voc
wal
Gan
ſtut
ii
mtt
mnn
veſ
n
Gonn
i
M⸗
lb⸗
dat
Gen
Ne
ſen
An
Ne
e

D

Mr
Wen
t.

Wer

inini
Nelß
Mod

mnar
i
beres

W
.
len
nnſe
jillr
mal
nlen,

tqui
ubli⸗
ſo.
eann
wbit
up,
Phuit
/
uchr
ſm
nunos
peite
vl
lu⸗
ſſo⸗
leg/
natr
ſeds
wrs
ines:

Uurvr
PR
mere
gey⸗
oner⸗
wübe⸗
mmal

hereditatẽ reſtituit ſtipulatiões ſolebãt

interponi vt coĩcent p rata parte lucũ
Däunnn. SðJ

Senatuſconſultũ piſanianũut ſi penę ob/

noxiſiue ſeruus veniſſet qñ aĩaduerſũ ſit
in eũ pᷣciũ venditoꝛ ſſtet emptoꝛ.

Senatuſcõſultũ plautianũ de liberlagno/

ſcẽdis loquit᷑ qui poſt diuoꝛtiũ educant
ꝑ h̊ ꝑmittit᷑ mulieri ſi putet ſe pꝛegnantẽ
denuciare marito ſuo infra. xxv. dies vel
xxx.poſt oiuoꝛtiũ · ita ꝙ niſi maritus cu⸗
ſtodes miſeritaut contrariũ nunciauerit
ex ſe eã nõ eſſe pꝛegnatã ·co gatur partuʒ
agnoſcẽ tãq;ᷓ ſuũ · Si vo vi ipſa oppꝛeſſa
fuerit nullũ hoc partui generat piudiciũ.

Senatuſconſultu iuliann vicit quo vire/

ctã ſibi ſerui accipiunt libertatẽ cum illia
quibus libertates erant relictę a pꝛetoꝛe
uocati noluut adeſe.—
Senatuſcõſultũ ſylleianũ claudianũ pu/
nit ſeruos capite qui vñis ſuis cũ voca/
rentoimoda opem vel auxiliũ inquantũ

potuerũt nõ tulerunt vel impenderũt cũ

ipſi hocuiderent⁊ audirent.
Senatuſcõſultũ terculianũ:quo cauet᷑ ma
tri nõ auię de teſta.ſucceſſione deferenda
ut mater ingenua triũ liberoꝝ ius habens
ſi libertina quarto filio ſuccedit defuncto
nõ exiſtẽtibus ultimis liberis vel eman/
cipatis:nec a patre:nec a matrę vefũcti h
nouo iure ſi ſolũ unum peperiſſet · ſiue ſit
ingenua ſiue libertina idẽ ius verſat. Oel
ſenatuſconſultũ terculianuʒ dꝛ cũ matres
vocant᷑ ad hęreditates filioꝛũ ſenacõſul.
tercul. ut Inſti. de teſta. pto.
Senatuſconſultuʒ traianũalias caruianũ
ſtatuit ſi inter plures hęredes infans ſit qͥ
fari nõ poſſit.⁊ ipſi rogent᷑ ſeruũ manu/
mittere· nõ ideo libertas intercidat᷑· quia
fari nõ poteſt infansnec ſeruuʒ põt ven/
vere. ſed extimatis partibo ſeruũ manu/
mittant ſalua poꝛtione infantis.
Senatuſcõſultũ damaſianũ dicitur quo

cautũ eſt ſi abeſt illi iuſta cauſa qui liber⸗

tatẽ debet. ⁊ hboc pꝛonũciatũ ſit ꝙ ꝑ inde

libertas ei competit · ut ſi ab ipſo directe

data eſlet. .
Senatuſconſultũ trebelł.a nouo iure ĩcre/
mentũ ⁊ foꝛmam hanc accepit · ut excluſo
ſenatuſconſulto pagaxiano liceat here/
ditatẽ reſtituenti quartã partẽ retinere
inter ipſum ⁊ fideicõmiſſariũ ꝓ rata poꝛ/
tione · dimiſſis actionibus cõtra coẽm ſti

pulationẽſitotam bereditateʒ nolens

Senatuſconſultũ uoluſianũ

reſtituerit · ad eum ⁊ in eum oẽs tranffent
ſtipulationes. .ð

Senatuſconſultuʒ turpilianũquo ſtatuit

nequis publici iudicij crimen intentans
ab accuſatione publici criminis cauſa oꝛ/
vinata.i.poſt inſcriptionẽ ⁊ fideiuſſionẽ
datam deſiſtat abolitione nõ impetrata.

Senatuſconſultũ velleianũ inductũ eſt in

fauoꝛem mulierũ ·ſcilʒ illarũ quę leuitate
ſuaq ſexus fragilitate ſe ⁊ ſua obligant ꝓ
alijs fideiubendo vel obligationem in ſe
recipiendo ꝑ hoc in ſenatuſconſultũ eis
ſubuenit᷑.⁊ concedit᷑ vt ipſę indenes ſer/
uentur ⁊ ſi cõueniãt᷑ pꝛo tali obligatione
poſſũt oponere exceptionẽ ſenatuſcon/
ſulti velleiani. Ceſſat aũt hoc ſenatuſcon/
ſultũ cum mulier renũciauit vellei: omni
auxilio.ff.e.ti.l.uld. ðUðUM
ũ ſtatuit ꝙ qui
impꝛobe in litẽ coeũt aut quicqͥd ex con/
dẽnatione in rem ipſius redditũ ſiue rela
tũ ſit.l.iulia de pꝛiuata vi tenet.

Senatuſconſultũ fauianũ in oiſſuetudinẽ

abijt · introducẽs adoptionẽ fieri per tres
mares adoptantes et tres intercedentes
emancpationes. MU

.„

Senatuſconſultũ largitianũ merito abro/

gatũ eſt. latinã inducẽs libertatẽ· qua qͥs
moꝛte ſua recipiebat᷑ extra libertatem.

Seneca.cępenł.coꝛ.ꝓpꝛiũ nomen vii.
Senecia.cię.fę.ge.dicit᷑ pilatura labioꝛum

l labiũ · vel verbũ ſenis dicit᷑ a ſenecio
quod eſt aliquantulũ ſenex. Del ſenecis
eſt illud rubꝛuʒ qð eſt ſub aure piſcisper
quod viſcernit an ſit recens an non. ællij
dicunt ꝙ ſenecię dicunt᷑ ſaliuę defluentes
ꝑ genas ſenis:quas pꝛę ſenectute retinere
nõ poteſt eas emittit ꝑ molares dentes
qui canini.i.detractoꝛes dicuntqð con/
gruit iuidis/ de quoꝝ molaribus frequẽs
imundicia detractionis emittitur. Onde
Hieronymꝰ in ꝓlogo Ecech. Sʒ vereoꝛꝛ
ne üllud eis eueniat. qð gręce ſigntius di
ut vocent᷑ fagolidoꝛos·hoc eſt·mãducan/
tes ſenecias. Itẽ ßm Pap̃. Senecie her/
beſüt cito areſcẽtes·ꝗ ꝑ̊ macerias naſcũt.
Senecio.onis.i.aliquantulũ ſenex.
Senecta.ctęa bęc ſenectus.tutis/in eodem
ſenſu. Et eſt ſenectus ſexta etasquę nullo
annon numero finit · H poſt qnq; ctates
quãtucũq; vitę eſt· ſenectuti deputatur.
Seniũ vo eſt vltima pars ſenectutis et
dicita ſenus.na.nũ.eo ꝙ ſit terminꝰ ſextę
etatj. vel vicit᷑ a ſenex. Dnde Plſalmiſta.
l vYvz

Vſq; in ſenectã ⁊ ſeniũ deus ne derelin/
quas me. Itẽ ſenectũ eſt ſupinũ de ſeneo

ſim antiquos.Et vt dici᷑ Saßp̃. 4 Be/

nectus eni venerabilis ẽnõ viutnaneq;

annoꝝ numero cõputata. Cani autẽ ſunt

ſenſus hoĩs.⁊ ętas ſenectutis vita ĩmacu/
lata.qꝛ videlicʒ in moꝛibus ſenectus qdã
Senex.ſenis.maſ.ge.vicit᷑ a ſenſus quia ĩ
ſenibus ſolent ſenſus abũdare.qꝛ in anti/
quis eſt ſapiẽtia.⁊ in multo tempoꝛe pꝛu/
dentia. vt vꝛĩ Job. Del ꝑ cõtrariũ:quia
ieis ſenſus viminuũt᷑.vñ vẽ ſenex quaſi

ſe neſciẽs · delirat enĩ ꝓpter nimiã ętatem.

Zeſt etymo. Iñ hic ſenioꝛ mal.ge.ſicut et
ſenex eius poſitiuũ⸗q;uis antiqui dixerũt

bic ⁊ hbęc ſenex.a bic ⁊ bęc ſenioꝛ.⁊ hoc ſe/

niꝰ.⁊ in ſuꝑlatiuo ſeniſſimus.ma.mũſed

nũc caret ſuꝑlatiuo.Et coꝛ.pmã ſenexſed

ſenus. na. nu. eã ꝓd. Oñ quidã. Facta no/
tanda ſenis volo verſibus edere ſenis. Et
a ſenex dr hic ⁊ hęc ſenilis.⁊ hoc le.penulł.

ꝓpd.i.res ſenis. wel ad ſenẽ ꝑtinẽs: hec ſe/
militas. tatis. ⁊ hęc ſenitudo. dinis. Et cõ⸗

Ponit.q;ſenex.i.valde ſenex.
Sennaar · vallis latiſſimain qua turris a

ſupꝑbientibus gdiſicari ceperat· m Hug.

Et Baß. vicit. Gennaar locus eſt baby⸗/
lonis · in qͥ fuit campꝑꝰ duran.i turris quã
1

—

vſcq; in cęlũ leuari conati ſũta acuit᷑i fine.

Senones:galloꝝ qdã qͥ rom inuaſerũt⸗

coꝛ.no. Et nõ ꝙ galli ſenones ſunt franci.

Galli germani ſunt teutunici. L
Senos vel potiꝰſynos · interpᷣtat ſenſus.
Senſibilis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.ſenſu ꝑceptibile.
ſcilicz aptũ ſentire: vel aptũ ſentiri. Inde
hic ⁊ bęc ſenſilis: hoc le penlłcoꝛ. ꝑſ ynco⸗
pam in eodem ſenſu. Item ſenſibilis etiã
ſm aliã ſigniſicationẽ ſui bi dꝛ intelligi/
bilis. Quidã ponũt vifferentiã inter ſen/
ſibilis ſenſilis Onde. Q ſentire põt
ſentiri tibi ſit res Benſibilis · ſentire po/
Senſus.ſus.ſui.eſt quędãvis animęgꝗ ꝑci⸗
pit foꝛmas ĩ pſẽti materia.vel q̃ hõ audit.
vel videt · vel tangit· uł guſtat.uł olfacit.
dicitur a ſentio.tis. Del ſenſus dicitur
intellectus.bm aliã ſigtionẽ ſui verbi. Et
ſic ſumit᷑.j. Joãnis vlt.vbi dꝛ. Et ſcimus
quoniã filiꝰ dei venit ⁊ dedit nobis ſen/
ſumſvt cognoſcamus deũ veꝝ ⁊c. In qua
ſignificatione iuenit᷑. hoc ſenſũ/ ſenſum
Wꝛie attribuit᷑ vocibh. Senſus xo alijs
rebus. Et hinc ſenſuoſus. la. ſũ.i ſenſu ple⸗

nus. Itẽ a ſenſu vꝛ hic ⁊ hęc ſenſualis.⁊ H

deditus· vel ſenſu percipiẽs. Inde h̊ ſen/
ſualitas.tatis. Itẽ a ſenſus:dꝛ ſenſatus.ta

tũ. Et nõ ꝙ ſunt quiq; ſenſusſcilʒ audit

viſus guſtus/odoꝛat᷑a tactus. Tres ape/
riut claudũt᷑ duo ſemꝑ patentes ſunt.
Itẽ ſenſus oꝛ qñq; aĩaqꝛ lentit/quãdoq;

cuiuſſlibet rei adiuentio. Sʒ memoꝛia rei

muentę recoꝛdatio.

Sententia.tię.bõm Mug.eſt iudiciũ ułlitis

deciſio · vel firma indubitata reſponſio

AVl aĩaduerſio.vel ſenſus:ſiue intellectus.
1 di a ſentio.tis. tem ſententia quidam
coloꝛ rhetoꝛic' oĩſcilz bꝛeuis oꝛatio aliqd

moꝛalitatis generalit cõpꝛehendens.vt

Pbſequiũ amicos vitas odiũ parit. Iñ

ſententioſus.ſa.ſũ.i.ſententijs plenꝰ. Itẽ

Gm Iſidoꝛum- ſententia eſt determinata

acceptio alterius partis cõtradictionis.

Sẽtẽtia bm o. in ſũ.C. quõ.⁊ qñ iudex

ſen./ ꝓfer. debet· qñq; põt dici cuiuſcunq;

oꝛationis ſignificatio. qñq; ponit p opi/
mione magiſtroꝝ.qñq; dꝛ quicqͥd alicui

de re aliqua placet.qñq; eſt depoꝛtatio.
qñq; excoĩcatio vel interdictũ ·ſ im ꝓpꝛie·

q excoĩcatio vel interdictũ potius punit

quam finem cauſę imponit: ideo potius
põt pęna dici q; ſnia n diffinitio. Qñq;
ſnia vꝛ qdcũq; iudicautis ſᷣceptũ.nõ na/

turę.nõ iuri nõ bonis moꝛibus contrariũ.
Et ſßm hanc ſigtionem viſtinguit: Quia

ſnĩaꝑ alia eſt iffinitiua alia interlocuto/
raa · alia cõuentionalis. alia ꝗ vꝛ pceptũ

alia multa/alia iſpenſationsss.
Sententia oiffinitiua. eſt diffinitio iudi/

cialis cõtrouerſię finẽ imponẽſ ex ꝓnũcia/
tione iudicis dãnationẽ vel abſolutionẽ
ↄtinẽs. Et hęc pncipalẽ diffinit ꝗſtionẽ
vt quãdo auditis vtriſq; partis allega/
tionibꝰ cauſa tminat.⁊ finis pᷣncipali ne/
gocio imponit᷑quã ſemel latã iudex reuo
care non poteet.

Sententia interlocutoꝛiaeſt ſententia ſe/

miplena· ꝗq ꝓfert᷑ int pncipiũ ⁊ finẽ cauſeę
nõ ſuꝑ pncipali ·ſᷣ emergentibo⁊ inciden/

tibus gqſtionibo. puta ſuꝑ libello offeren/

do · vel cõcipiendo.vel oanda dilatione
aut denegãda.⁊ ſilib.pncipali cã durã/

te.vt quãdo iudex nõ reſides p tribunali
intloquẽdo int᷑ ꝑtes/ſine ſolennitate ſcri⸗-

pturę aliqͥd ꝓnũciat ð plano · vel ſup aliq;
incidẽti · vel emergẽti extra pꝛimũ intẽtũ

pꝛincipale. Et hanc põt reuocare iudex

ſve

awp ſiue ſit oꝛdinariusſiue delegatus.ſiue ar/ ptenarius ſũmam vniuerſitatis:qꝛ omne
hen biter · debet tñ cũ cauſe co gnitione ferri ·· tempus ſeptem diebus cõſumat᷑.
In indice cõcedente nõ ꝓcedente · ij. q. iij. S. Septenis.ↄ.ta h ne.i.ſeptẽ ãnoꝝ. Iñ hoc
u ſpaciũ. ᷣm Goff. . ſeptẽniũ.i.ſpaciũ ſeptẽ annon.
e Sentẽtia cõuẽtionalisẽ amicabilis cõpo/ Septẽtrio.trionis.dꝛ qðdã ſignũ:a ſeptẽ
Un ſitio. vt qn iudex cõuenit aliquẽ cõmo/ ſtellis notabilioꝛibus q; alię habet enim
ib net eü·ne faciat cõtra cõuentionem. plures q; ſeptẽ.dicit᷑ ſeptẽtrio· a ſeptẽ
un Snia ꝑ erroꝛẽ lataa q̃ nõ ẽ appellatũreuo ſtellis· quas vocant trionesq; q̃ſi boues
cat ſi eroꝛ ꝓbabilis poſtea detegat᷑. vt aratoꝛij ſemꝑ terũt areã noſtri cęli. Et cõ/
lts in. c fraternitat. de fr. male. ponit᷑ a ſeptem.⁊ trio trionis qð eſt bos:
vnl Sentẽtiuncula.lę.i.parua ſententin. qſi terio · q; terr terit· Del q; in qbuſdaʒ
ens Sentes.tis.i.ſpina.vlarboꝛ ſpinoſa·q et regionibo cũ bobus ſolẽt triturare frumé/
HWũ, ſentix.ticis. vĩ. ⁊ dꝛa ſentio · qꝛ Zuiter ſen/ tũ. vñ ⁊ quędam ſtellę oicunt triones·qſi
ii tit cũ puͦgit. Dki⸗ Etes dĩ a ſitu · 86 terra teriones· qꝛ ſemꝑ nobis apparẽt ⁊ terunt
n iculta in ꝗͥ ſẽtes ⁊ ſpine naſcũt. ñ Job. aream noſtri celi. Vel trio grece latine vi
n do. Eſſe ſb ſetibo · delitias cõputsbãt. Iñ ſtella·qð cõponit᷑ cũ ſeptẽa dꝛ ſeptẽtrio
ſent. ta. tũ. Et ſenticoſus. la. ſn.i eodẽ ſen⸗ a numero ſeptẽ ſtellaʒ · qſi ſeptẽ ſtelle · qꝛ
mun ſu · ſcilʒ hoꝛridus aſpera ſentibo plenꝰ.ſpi/ illud ſignũ ſeptẽ ſiellis ẽ depictũ. Etnõ
“ noſus. Hñ Cerenti in eunucho. Dideo ꝙ duo ſunt ſeptẽtriones.ſcil maioꝛa mi-
. 4 ſentũ ? ſqualid Et ſentoſus. ſa. ſnc ꝛſen⸗ noꝛ. Maioꝛ vt dicit AMriſtote es· viginti
ſn tari .ria. rin. Et deſinit gtůs pluralis ĩiũ. qttuoꝛ ſtellas habet. Zinoꝛ x non niſi
. de ſẽtes.⁊ c mag i vſu ĩpluc; iſingulan. ſeptẽ. gratia illius alten lignũ vꝛ ſeptẽ/
li Sẽtina.nę.penł/pd.ẽ locus in naui ad quẽ trio. vel a ſeptẽ ſtellis notabilioꝛibo. Itẽ
vndiq; cõfluũt aquę.⁊ dẽ a ſentio. tis.q; vtq; d plauſtrũ ſiue currus ſiue canum
ine. grauis fetoꝛ ibiſentit᷑. ꝓpt᷑ diſpoſitionẽ ſtellarũ:ſ̊ H̊ maius illud
dee⸗ Separ.pariſ.oĩs ge.i.ſeoꝛſũ a pari.i.diſſi- minus. Itẽ vtq; pm fabulas vꝛ vꝛſa vel
dunc milis. Inde hęc ſeparitas.tatisa coꝛ. pa. arctos. qð gręce dꝛ vrſa:ſ̊ hęc maioꝛilla
D Sepes. pis.fę. ge.i.munitio de ſpinis ułli/ minoꝛ. Itez maioꝛ vicitur helice caſma.
ti gnis · ꝗ fit circa ſegetes ad arceda pecoꝛa. Minoꝛ dvicitur cynoſura ⁊ arctophylax.
ſar Fiñt etiaʒ ſepes in obſidionibo: vbi muri Et binctota iſta plaga mũdi dicit᷑ ſeptẽ/
nõ ſufficiuũt:ad arcẽdos hoſtes. Et ꝓd.ſe. trio. Et etiam ventus pꝛincipalis ab illa
En ñ Virgili Religio vetuit · ſegeti pten/ plaga mũdi veniens:ſimilit᷑ vĩ ſeptẽtrio.
np, dere ſepem. Iñ h ſepecula. lea ſepicula.lę. Inde hic ⁊ hbęc ſeptẽtrionalis.⁊ hoc le ꝑ/
Ppun ambo dimi.i.parua ſepe⸗ ···· tinens ad ſeptẽtrionẽ· vel de ſeptẽtrione
. Sephoꝛa.rę.pꝛiũ nomẽ mulieris. Ct coꝛ. exiſtens. Et hic ſeptẽtrionalis/ꝓ quodã
piud pen Onde in TMuroꝛa. Matrib aſtantes paralello.qꝛ illud ſignux.ſcilʒ ſeptẽtrionẽ
Nücn grauidis phua ſephoꝛa moꝛti. indudit. Eadẽ cauſa oꝛ arcticus. Itẽ nota
n Sepia.pię.qͥdã piſcis dicta a ſexes· qꝛ qͥ/ ꝙ; trio idem eſt quod temio.
ſns buſdã ſepibꝰẽ intduſa.⁊ habet ĩſe quãdã Septẽ nomẽ numerale.indecdli.oĩs ge · Iñ
, ſtrumaʒ nigerrimi amaniſſimi ſucci ple/ ſeptimus.ma. mũ. Et ſeptenus.na. nuũ. Et
e⸗ nã · de q; fit optimũ incauſtũ. Vñ ſepia p ſeptenarius.riu. riũ. Et ſeptenarius. rij.
mo incauſto vel atramento ponitur. Septenus.na.nũ.di a ſeptẽ Oñ Geñ. 7
Sepiola. lę.vimi.i.parua ſees. Ex oibus aĩantibus mudis tolle ſeptena
uſe⸗ Seps · indedinale · vel ſeps ſepis quidaʒ ſeptena.Et ꝓducit penł.Oñ in ⁊uroꝛa
auſt exiguus ſerpes · q nõ ſolu coꝛp. wrũ etiã dꝛ. Septena nolunt luce quiete frui.
aden oſſa veneno cõſumit. Iſte ſiqdẽ ſerpens· Septimana.nę.ſᷣm quoſdã dꝛ a numero
ſaen qñ pĩ git aliquẽ·facit carnẽ et oſſa eiꝰ ef/ dieꝝ· videlicet · a ſeptẽ. mane · qð eſt lux
tn fluere.ita ꝙ ad minimũ puluerẽredigũt᷑. qꝛ ſeptẽ luces vel dies in ſe continet ſicut
mui/ vñ dictus eſt ſeps a ſepio.pis.qð ẽ clau/ bm eos hebdomada vr ab hepta· qð eſt
l do. vel ligo· ꝑ cõtrariũ · q; aꝑit⁊ viſſoluit ſeptẽn doas.qð eſt dies:qꝛ continet in ſe
ſan⸗ oſſa et carnes vulneratas ab eo. Oñ Au/ ſeptẽ dies· Iñ ſeptimanar.i.hębdoma-
i canus in 9:? Oſſaq; diſſoluẽs · cũ coꝛpoꝛe oanius. Et ſeptimanarius ria.rin.
titl tabificusſepds. Septingenti. te.ta.i. ſepties centũ.⁊ dꝛ g
ndr Septenarius.ria,riũ.d q ſeptẽ. Et ſigt ſe⸗ ſeptẽa centũa mutat.c(.in. g.
v 4

Septuageſimusmamũ.d a ſeptuagin/

ta. Et h ſeptuageſima. me. p illa domini /
ca· in qua alleluia intermittit᷑.⁊ cõplectit

ſeptuagĩta dies.vnde merito ſeptuage/
ſima vicitur.
Septnuagenus.na.nũ.dicit᷑ a ſeptuagnita
Inde ſeptuagenarius.ria. rin.
Septuaginta/numeri plłalis.oĩs ge.et in/
decli.i.ſepties decẽ.⁊ cõponit᷑ a ſeptem et
gentos quod eſt deceeam. 7
Septũ.ti.neu.ge.dꝛ locus circũcluſus· vt
ſtabulũ pecudũ.vel ambitus dĩ a ſepio
pis. Hñ Intra ſeptũ tẽpli.i.intra ambi⸗
tüũ vel clauſuram.
Septuns.uncis.i.ſeptẽ vncię.

Septuſſis. e ge.i. ſeptem aſſes · vel pꝛeciũ

ſeptẽ aſſium. M
SSepulcrũ.cri.ẽ locus vel tumulus in qͥ de⸗
funct vel moꝛtuus cõtinet᷑.⁊ dĩ a ſepelio.
lis. Sʒ monumẽtũ·dꝛ idẽ locus ſine coꝛ/
oꝛe. Iñ h̊ ⁊ B; ſepulcralis.: G le.penł.ꝓd.
Et vt dicit Rpuleius: Ditiũ facit.qͥ poſt
c ponit aſpirationẽ in latinis victionibo.
Vñ vitioſe aſpiratſepulcruũ.⁊ pulcrũ.
Sepulcrulũ.li.dimi.i.paruũ ſepulcx.
Sepultura.ſᷣm Goff. qñq; dꝛ officũ qð
impendit᷑ ſepeliendis. qñq; ipſa terra ad
vſũ ſepulturę deputata.qñq; tüba mar⸗
moꝛea vel lapidea vel locus concauus in
eccleſiaſtico cęmiterio ſactꝰ. in quo coꝛpꝰ
catholici requieſcit. Itẽ ſepultura eſt ius
funerandi in eccleſię caniterio. pneniens
eccleſijs ex cõceſſione pontificis. Et nõq;
in tredecim caſibo ꝓhibet ecdeſiaſtica ſe/
pultura. pᷣ in pctõ moꝛtali publice dece/
denti xiij.q.ij.non eſtimemus.2latroni
⁊ furi.c.fures.de fur.ʒe ĩ adulterio occiſo.
xxiij.q.v.placuit.ꝗ in toꝛneamẽto occi/
ſo.de toꝛnea.c.j.Sꝰ raptoꝛi occiſo.c.ſuper
eo. G hęretico xiiij.q.ij.ſane ꝓpfertur:.c.
ſacris de ſepul.7“ ſeipſu ĩterficiẽti.c.pla/

cuit. ñalł. S excoĩcato/etiã minoꝛi.de ſen.

exco.a nobis.⁊.c ſacris.Rall. ꝰ intdicto.
de pea re.qð in rexꝰ publico vſurario.de
vſur.qꝛ in oĩibo xjꝰcõtẽnenti cõfiteri⁊ cõi/
care.c.oẽs.de pe: re.j2 in taberna occiſo
xxiij.q.v.pꝓlacuit.jʒ pꝛietario monacho.
vel regulari.c.mona.de ſta.mona.⁊.c.cuʒ
ad monaſteriũ.cũ ſimilibo.e.t.
Sequax cis. oiĩs ge.i.diligẽs ſecutoꝛ.qui
ſecutarius di. Inde ſequaculꝰ.la ci.ali
quantulum ſequax.
Sequela.lępe pd.i.moscõſuetudoexem
plumritus. di a ſequoꝛris.

Sequeſter. ſtri.qð ⁊ tertię declinationis
ſuenit᷑. ᷣ regulariter eſt ſecundę. Et vicit
ſequeſter recõciliatoꝛiqͥ viſcoꝛdes pacifi/
cat.⁊ qͥ certantibo medius interuenitqui

apud gręcos ameſos di apud quẽ pigra

deponi ſolent. oĩ a ſequẽdo vel ſequoꝛ.
eo ꝙ eius qᷣ electus eſt vtraq; pars ſeqᷣt

ſide. Bñ Beut. 5. Ego ſeq̃ſter æ mediꝰ

fui inter deñ vos. Iñ hᷣ ſequeſtra.ſtręi.
reconciliatrix: ꝓpꝛie certantes pacificãs.

Itẽ ſequeſter eſt is apud quẽ res litigio/

ſa deponit᷑ a pluribns ⁊ ſequeſtrat ut ei qͥ
in cauſa vicerit reddat.
Sequeſtrũ · dicitur illud ſciptũ.qð de ſe/
queſtratione cõficit᷑.i ſi ſit ex cauſa volũ/
tania· tranſfert poſſeſſionẽ in ſequeſtrũ.
Sequeſtratio· eſt rei de qua agit᷑ ſepatio

Vl diſpoſitio vel poſſeſſionis interitio.

Interim eni ꝙ res apud ſequeſtʒ eſtnec
actoꝛ:nec reus poſſidet.vt.ff.de ſta. homi.

Sera. re. fe. ge. dĩ finnatura oſtij: tpꝛie li/
gnũ qð ex tranſuerſo obijcit᷑ ⁊ agponitur

oſtio. Iñ ̊ ſero indeclina. vel potiꝰ adũ.
licʒ qñq; ponat᷑ noĩaliterſicut ⁊ mane.vt
cñ dꝛ: Obſcurũ ſero/pulqũ mane. Del dr
a ſero.ras. Claudit᷑ eni ſero cęlũ.ſic mane
aperit. vnde ⁊ nocte dꝛ cęluʒ dauſũ.⁊ die
aptũ.⁊ ita ſero eſt· quaſi ſera cęli. Et hinc
ſerus. ra. ru.i. tardus/extremus. Inde heęc
ſeritas.tatis.i.tarditas. Itẽ a ſera dẽ.hoe

ſeruʒ.ri.liquoꝛ qͥ fluit de recenti caſeo wd’/

peęmit᷑. Et nota ꝙ ſeres ꝓpꝛiũ nomen ppli
auuſdã ẽ. Et ſerꝰ ra.rũ: ſero adu, pducũt
ſe·̊ ſero.ris.futuro ſerã.res.⁊ hęc ſera.rę.

2 ]ᷓ̊ ſeru.ri. p liquoꝛe caſei. ⁊ ſero. ras. coꝛ.

ſe. ODñ Duidiꝰ de reme. ꝛincipijs obſta
ſero medicina parat᷑ Cũ mala ꝑ longas
cõualuere moꝛas. Itẽ alij erlue far
wre ſero creſcũt mea ſemia ſero. Fur ob/
ſtãte ſera nõ furta facit niſi ſera. Sperne⸗
re pingue ſerũ nõ me facies niſi ſerũ Illis
ſiqua ſeres dabit ⁊ byſſum tibiſeres.
Seraph. phis. dẽ qͥlibet de oꝛdine ange/
loꝛũ illoꝛu qͥ dicuntur ſeraphin. Et nõ ꝙ;
ſeraphim ꝑ.ma ſeraphin ꝑ.n. ita diſtin/
guũt · ſicut ? cherubim cherubin. vide.ů.
in cherub.

Setanne. na niila hilana acqus claÜ-⸗

rus.tranquillus. Sʒ ſerenũ ad celũ refert
Trãquilluũ ad mare.Oñ quidã. Dic mare
tranquillũ·cęlũ dic eſſe ſerenũ. Inde hęc
ſerenitas.tatis. .
Seria.nię.i.olla⸗ dꝛ a ſyria:quia in ſyria pᷣ

ds
dch
ned

W,

un⸗

xſe⸗
en
n

wn.

woi

mg.
0.
obſt
is
r
ob⸗
me⸗

nce
no
Niſn
ndes

Niert
nare

ebe

ruf

facta eſt.· vel dicit a ſerijsquia vtilis eſt
neceſſaria. vel a ſerie· q; oꝛdine fit. Onde
Keleui oĩa dolia mea ⁊ oẽs ſerias meas.
Inge bęc ſeriola. lę.dimi.i.ꝑua ſeria. Oñ
Perſius.Seriolę veterum metuens era/
dere limũ. DZ
Seres.ris.eſt quidã ppłs:a quo dẽ h̊ ſericũ
ci. qð vulgo vĩ ſera:q; apud eos abũdãt
vermes qͥ ſericũ egeruũt/ſcilʒ bombyces ·a
quibꝰ h fila circũ arboꝛes vucũt᷑. Et hinc
ſericus. ca. cñ. Et hec ſerica. c. ꝗda veſtis
deſerico. Et ſericatus.ta.tũ.i.ſerico oꝛna/
tus vel intextus.
Series.riei.i.oꝛdotenoꝛ.⁊ dĩ a ſero.ris.
Serius.ria.riũ.i.vtilis ⁊ neceſſarius. Dñ
Theodolus. Ot tua iam nro poſtponas
ſeria ludo. Et dꝛ a ſerus· qꝛ ſerij ſeries ne/
ceſſaria ⁊ vtilia tractare ſolẽt. Inde ſerie
aduer.i.vtilit᷑ vel intente·ſedulo·ſtudioſe
ex aĩo. Inuenit᷑ etia ſerio ablatiuus poſi/
tus pꝛo illo aduerbio ſeirie.
Sermo.onis.ſicut dicit Oapᷣ.eſt duoꝝ uł
plurimoꝝ collatio ·quẽ gręci dialogũ di
cunt. Del ſermo ẽ oꝛatio humili ſtilo cõ/
poſita·hũanę locutioni finitiua. Del ſer/
mo eſt collocutio vnius ꝑſonę ad aliam.
Inde ſermũculus.li.imi.i.ꝑuus ſermo.
Seron · ſepulcrũ · vel idolũ dicit.
Seros gręceoppidũ eſt.⁊ dꝛ latine ſerum.
Iñ hic ſeres.ris.quidã populus.
Serotinus.na.nuʒ.i.tardus.vel tarde ve/
niens. vel veſptinus. ⁊ d a ſerus. DVnde
Geñ.ʒ0. Factaq; ſũt ea ꝗ erant ſerotina

TLaban. ⁊ pꝛimi tẽpoꝛis Jacob. Etnõ

q temporaneus imber dĩ in autũno vel in
byeme iactis ſemibo nutriẽdis: Serotinꝰ
ad incremẽtũ in vere vel in ęſtate⁊ coꝛ.pe.
Serpedo.inis.i.ruboꝛ cutis cũ mẽbꝛoꝛuʒ
xtantia · dictus a ſerpendo· eo ꝙ ſerpat
membꝛa.⁊ pꝛoducit penul.
Serpens.tis · da ſerpo.pis · eo ꝙ multis
æminutſſquamaꝝ niſibus ſerpat ⁊ repat.
Illa aũt ꝗ q̃ttuoꝛ pedibo nitunt·ſic lacerti
1Lſtelliones · nõ ſerpꝑẽtes · ſᷣ reptilia dicũt᷑.
Serpentes aũt iülla reptilia ſunt · ꝗ ventre
Zcoꝛpoꝛe reptãtquoꝝ tot venena quot
genera · tot pnicies quot ſpecies· tot dolo/
res quot coloꝛes habent Inde ſerpentinꝰ
na.nũ.Et nõ ꝙ ſerpẽs habet q̃ttuoꝛ natas
Pꝛima ẽ· ꝙ cũ ſenuerit · calligãt oculi eius.
I ſi voluerit fieri nouus abſtinet ſe a cbo
donec pelliſ relaxetur.⁊ inde coartat ſe vt
ſenectutem ſuam deponat. Secunda eſt ·

cum venerit aquam bibere · in cubiculo

ſuo venenũ deponit. ſic aqͥuã iſitiẽt bi/
bit. Tertia vᷣo ẽ·ſi viderit hoĩeʒ nudũ ti/
met · ſi viderit veſtitũ inſilit i eũ. Quarta
qñ aliqs voluerit eũ occidere · totũ coꝛpꝰ
tradit ad pęnã caput aũt ſuum cuſtodit.
Vnge Plinius dicit:ꝙ ſi ſerpentis caput
cũ ouobus euaſerit digitis:nibilominus
viuit. vnde totũ coꝛpus obijcit ꝓ capite
defendendo.Et eſt ſerpens ge.incerti.vel

vt quidã volũt · coĩs · ſicut bideus.
Serpẽtigena.nę.ge.coĩs penul.coꝛ.i.s ſer

ente genitus.
erpentulus.li.dimii.paruus ſerpens.
Serpillũ.li.qdã herba ꝗ⁊ trifſoliũ ⁊ ꝑplio⸗
liũ dicit᷑. Hnde Nirgilius ĩ bucoł. Allia
ſerpillũ contũdit olenteſq; herbas.
Serra.re.fę. ge.eſt pꝛętenuis ferri lamina
dentiũ moꝛdacitate reſecãs ꝗ attingit·ᷣm
Pap.Et ſicut diat Iſidoꝛus.j? etymo/
Serręnomẽ ð ſono factũ eſt.i.a ſtridoꝛe:
q̃ſi viceret. Ficticiũ nomẽ eſt a ſono Del

di a ſeco.cas. Iñ ſerrat ta. tu.i.ſerra ſect.

Serrula.lę.dimi.i.parua ſerra.
Serti.ti.neu.ge.i.coꝛona de floꝛib inſerᷣ
Zcõiuncij facta. Iñ ſertatus.ta.tũ.i.ſerto
oꝛnatus· vel coꝛonat. Et ſertulũ.li.dimi.
i. paruũ ſertum.
Seruitus ·tus.tui.eſt conditio ſeruiendi.⁊.
ꝛ a ſeruꝰ. Seruitiũ vᷣo iusvel actus bui/
entiũ. vel mun Et m Iſidoꝝ.S? etymo.
Seruit ẽ maloꝝ hoĩuʒ poſtrema pęna·
liberis oĩ ſupplicio granioꝛ eſt. Qam vbi
libertas perit vna· ibi pereũt ⁊ oĩa DHnde
quidã. Mõ bene pꝛo toto libertas vendit᷑
auro. Hoc cęleſte bonum pꝛęterit oꝛbis
opes.· Et accipit᷑ duobus modis ſeruitus
ſaulʒ pꝛo latria· ⁊ p dulia gręece · hoc eſt qð
deo⁊ hoĩbus cõpetit.⁊ coꝛ.vi.
Seruitus · ßm leges eſt ↄſtitutio iuris gẽ/
tiũ · qᷓ quis ↄ ius naturale alieno ſubijcit
Tommio.

Seruitus pꝛedialis eſt quędã conſtitutio

qua pꝛędiũ pꝛędio ſubiugat᷑. Et ſeruitu/
tes pdialeslex reales appellat.q ſequunt
dia eaꝑ ↄſtitutio eatenus tenet.q̃ten
expedit pdijs. i. ad fruc' eoꝝ ꝑcpiẽdos.
Seruitutes ruſticę ſũt q̊ ſdijs ruſticis de/
bet. weluti iteract via · agduct aghauſt
pecoꝛis applauſus ad aquãius paſcendi:
calcis coquẽdi.arenę fodiẽdęquę tria vl/
tima poſſũt vici noĩate ſeruitutes ruſticę
ſuꝑioꝛa ꝓpꝛijs noĩbus carent.Nam iter
eſtius q̃ ex de mea ꝑ agros tuos poſſũ
in vicos publicos exire vel intrare. Sed
vV S

aqughbanſtus eſt · vt aquam baunire pol⸗

ſim de puteo tuo.

Seruitutes vꝛbane ſũt. que pꝛedijs viba/

nis debentur/ſcilʒ intuitu alicuius ędificij

Nam ędificijs ibeęrẽt · veluti altius tollẽ/

Obaqut nõ tollẽdi:ne deſiciat luminibo vel

pꝓpſpectu dom vicini. Itẽ ſtillicidiũ adutẽ/

Di vel nõ adutẽdi ĩ tectũ vel ĩ areã vicini

vt ſtilliadiũ tecti mei cadat in areã vł füO/
oum eius. Item vt liceat immittere vel

pꝛoijcere tignum in parietem vicini.
Serula.lę.vimi.i.parua ſera.

Seruus. ui. maſ.ge. dicitur a ſeruando.q?ꝛ

olim in bello capti· cuʒz iure poſſent occidi
ſeruabantur. fiebant ſerui. Et ideo ſeruꝰ

Dicitur a ſeruando pꝛopter antiquaʒ cõo,
ſuetudinem. Licet etiã quidã dicant mo/

do ſerui.qui ſic ſeruati non fuerunt. Ser⸗/
uus ergo ex conditione ſeruitutis vicitur
Item ſeruus in bello captus ⁊ ſeruatus.
Famulus ex ꝓpa familia ſuoꝝ oꝛt. Ma⸗
caipiũ ex hoſtibo·/q̃ſi mãcipatu. vłq̃ſi ma⸗
nu captũ Idem eſt ſeru emptictꝰ.qͥ pᷣcio
emit. Itẽ verna:ſiue vemaculusin vomo
nutritus:q; vernat.i.claret in domo. Et a
Puus vꝛ hęc ſerua. uę. Et ſeruus. ua. un. Et
Bᷣ ⁊ h ſeruilis.⁊ G̊ le.pe.pꝛo. Inde h̊ ſerui⸗
litas.tatis. Et ſeruilitadu. Et h ſeruitin.
Inñ ſeruitioſus. ſa.ſum.i.ſeruitio plenus.
AItẽ ſeruus cõponitur Conſeruus.i.cum
alio ſimul ſenuus.
Beruus eſt . qui de iure gentium vel ciuili
dominio alieno ſubijcit. In hac parte et
ius gentium ? ius ciuile.detraxerunt iuri
naturali. Et dicunt᷑ ſerui non a ſeruiendo
Ba ſeruando. Impatoꝛ enĩ vel pꝛinceps
captos ab hoſtibo qui ſerui ſunt capien/
tiũ · vẽdere iubet. ꝑ hoc ſaluare.⁊ nõ oc/
cidere. Hoſtibo eni captis ſic in ſeruitu⸗
tem redactishoc ſeruandũ eſtquod vti/
le eſt. ⁊ benignius viſum ſcilicet eosom/
nes ſeruari? nõ occidi. Hoc eni benigni/
tatis ẽ ſed occidi crudelitatis: Ideo etiã
Dicta ſunt mancipia:quia ab hoſtibo ma⸗
nucapiuntur. vt Inſti. de iure pſo. ⁊.ff. de
ſta. ho.l.libertus. Bunt etiã ſerui verne· qͥ
ſunt ex ancillis manentibo in domo.ltici?ę
textoꝛes.f. dele.j. Alij ſunt ſerui lecticarij
qui faciunt lecticas.e.ti.
Heruus oꝛdinariꝰ oicitur. qui alijs ſernis
eſt poſitus· ſcilʒ qui habet alios ſeruos
ſub ſe quibo pꝛęeſt.? ñcipit eis qͥd vult.
Seruus vicarius eſt. qui ſeruo oꝛdinario
ſubminiſtrat. 2W

Seruus mediaſtinus vel medianus eſt. ꝗ

medium gerit actum. ſcilʒ qui neceſt oꝛ/
dDinarius/nec vicarius ̊ medius int᷑ hos
Zillos connumerandus.

SBeruus libꝛarius a libꝛa dictus eſt ſalʒ qᷣ

ponderibo peſt.⁊ libꝛę numoꝛũ ꝑmuta/
toꝛũ. cuſtodia habet in domo vñiſui.
Sernui inſulanialias inſularijſũt qͥ retinẽt
in inſula.i.in domonec mittunt᷑ in agros

nec in villam. Domus aut vicit᷑ inſuſa.eo

Vinſunt ei habitatoꝛes liq inſuls qñq;
Dicat᷑ in ſolo.i.mari ſita.

Serui villici ſunt.qui ad villã mittunt.·

erui victoꝛes ſũt:quos quis victos ha/
bet parandi caſnann.
Berui cubicularij dicunt᷑ qᷣ lectũ cubicn/
lũ vñi ſui pꝛocurãt qui vulgo camerarij
vocant a camera.
Serui dedititij dicũt᷑quiĩ moꝛte liberi.⁊ĩ
vita ſua ſerui ſuntquoꝝ libertas ſublata
eſt. vt Inſti. de liberti. 9. libertino.
Sernui latini ſunt:qui a vñis erantmanu⸗
miſſi vt in vita eſſent liberi: in moꝛte ſer/
ui.⁊ eoꝝꝑ bona tanq; ſeruoꝛũ ad vños de/
noluebart. vt in. S. Ball. Inſti. de liberti.

Senu atriarij vel atrienſes ſunt illi qͥ atrij

cuſtodiã faciunt.
Seruus coꝛruptus dẽ ſeruus qͥ ꝑ alicuius

inductionẽ factus eſt de bono malus vel

de malo deterioꝛſcilʒ in aia coxpoꝛe.
Seruus public.o tabellio.nõ qꝛ ſeruus
ſed q; publicũ exercet officiu.ff. de adop.
lͤ non gliter. .
Seſſibilis.lis. .t. ⁊ le.qð aptũ eſt ad ſe/
vẽdũ.vel ut qᷣs ſedeat ſuꝑ illuda ꝑ ſynco/
pPã ſeſſilis. le.idem coꝛ.penulł. Oñ Perſiꝰ
Exhalet vapida leſuʒ pice ſeſſilis obba.
Et dĩ ſeſſilis.· qꝛ apta eſt ſedere habet enĩ
fundũ amplũ: latũ.⁊ ita melius ſedet.
Seſſillus.la.li.i.paruus ſtatura:q; nõ vi/
det ſtare · ſedere.⁊ dĩ a ſedeo.deees.
Seſſis.i.ſex oboli · vel pꝛeciũ ſex oboloꝛum
dicit᷑ a ſex.⁊ as aſſlis.
Seta.tę.fę.ge.icit᷑ a ſusqꝛ a ſue pꝛocedit
in parteuła ſuo ſuis.eo ꝙ valeat ad ſuẽ/
du.Inde ſetoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ ⁊ abũdãs
ſeta. Inde ſetoſitas. tatis. W
Setarius.ria.riũ.⁊ hoc ſetarii.rij.q ⁊ ſe/
tati or · inſtrumentũ purgandi farinã.

Seth· filius Ildę.⁊ interpᷣtat᷑ reſurnectio:

eo ꝙ poſt fratris reſurrectionẽ nat᷑ ſit:q̃ſi
reſurrectionẽe fratris ex moꝛtuis ſuſcitaret
Idẽ ⁊ poſitio /q; deꝰ eũ ꝓ MHabel poſuit.
Sethiniani quidaʒ hęretici dictia Seth

um

dit
ſoe⸗
cs

. *

1

4o⸗
net
i
⸗

ſilio Adę dicentes eum eſſe chꝛiſtũ.

Sethin· genus ſpinan eſt in heremo· exq
bus fit lignum imputrelſcibile · hm Hug.

Et vt dĩ in Papia:Sethin ligna quato
accendũt᷑ tãto durioꝛa efficiũt. In hbiſto/
rns aũt ſuꝑ Exo. vꝛ. Sethin nomẽ ẽ mõſ
regionis: arboꝛis ꝗ ſimilis eſt albe ſpinę
in folijs: eſt leuiſſimũ lignũ incremabile
⁊imputribile acuit᷑ in fine.
Setula. lę. vimi.i.parua ſeta.
Seuerus. ra. rmn.i.auſterus · diſtrictusrigi/
ousvel purus.⁊ dicitura ſatis ⁊ verus:
quaſi ſatis verus tenet enim ſine pietate
iuſticiã. Cõtra illud Eccleſiaſtes.?* No⸗/
li eſſe iuſt multũ.vbi dic glo. Sũmũ ius
ſuma üiuria eſt. Item ſuꝑ illnd Jſaięo.
Vec eſt via ãbulate in ea· neq; ad dextrã
neq; ad ſiniſtrã declinabitis. vic glo. In
ytraq; ꝑte quicqͥd ſuꝑ modũ ẽ. in vitio ẽ
ꝛ aut oĩ ſeuerꝰ q̃ſi ſequẽs vera etymo.
c. Iñ beęc ſeueritas.tatj.i.auſteritasrigoꝛ
xel ĩtegritas iudicijuł vehemẽtia vltiõis
Beuenani ·qͥ dã hęretici a Seuero exoꝛti ·
vinũ nõ bibũt.vetus teſtamentũ reſur/⸗
rectionem non recipiũt. R
Sęuus.ua.ui.i.crudeliſ.Sed ſenus in ira.
Crudelis in ſanguine. Iñ hec ſeuica · cię.
hec ſeuicies.ciei.i.crudelitas.Et ſeuus
cõponit᷑tamſęuus.q;ſeuusi.valde ſeuus
2pꝛoducitſe.
Sex · ab hex. ſubtracta. ha pꝛo ea poſita.s.
dicit᷑ apud latinoshi ⁊ hę ⁊ hęc ſex · oĩs
ge.indeclinabile. Inde ſenus.na.nũ.⁊ ſe/
narius.ria. rin.⁊ hęc ſenaritas.tatis. Et h̊
ſenarius. rij ꝓ illo numero. ꝓd.ſe ſenus.

Sexageſimus.ma.mũ. vicit᷑ a ſexaginta.

Et hec ſexageſima. me. dominica poſt ſe⸗
ptuageſimã Et inchoata oñica qua can/
tatur. Exurge oñe. terminat in quarta
feria poſt paſca.ſcilʒ: Denite benedicti ⁊c
cõplectẽs octo hebdomadas ⁊ quattuoꝛ
Dies. habet ſexaginta dies.
Sexaginta.oĩs ge.pluralis numeriinde/
dinabile.i. ſexies decem. ⁊ vicit᷑ a ſex ⁊ gẽ/
tos quodẽ decem. Inde ſexagenus.na.
nũ ſexagenariꝰ ria.riũ.
Sexangulus.la. li.i.ſex angulos habens.
Inde ſexangulatus.ta.tuũ.Et ſubſtantiue
dẽ hic ſexangulus.li.pꝛo tali figurna.
Sexennis.ↄ.ta hoc nei.ſex annoꝝ.⁊ dicit
a ſex annus. Inde hoc ſexenniũ nij.i.ſpa
ciũ ſex annoꝛum. .
Sexqui.i.totũ. Inde ꝑ compoſitionẽhic
ſexquipes.dis..totus pes:ſalicʒ mẽſura

vnius pedis. Inde hic hęc ſexqͥedalis.
hoc le.penł.pꝛod.i.qui cõtinet menſuraʒ
totius vni pedis. Oñ Dꝛatius. Hꝛoijcit
ampullas. ſexquipedalia verba.i. totuz

pedẽ obtinẽtia. Iñ hęc ſexquipedalitas.

tatis. Item ſexqui cõponit᷑ cum altera fit
ſexquialter. ra. ru.i. continens totũ totiꝰ
medietatem. Onde ternarius eſt ſexqui/
glter binarij vel ad binariũ· quia cõtinet

ipſũ totũ ⁊ eiꝰ partẽ ſiue medietatẽ ſcilʒ

vnũ.Et cõponit᷑ ſubſexquialt.ra.rũ.qͥ ab

alio cõtinet᷑ tot ⁊ eiꝰ altera ꝑs.vnde bi/
narius eſt ſubſexquialter ternarij vel ad

ternariũ. Item ſexqui cõponit᷑ ſexquiter/
tius.tia.tiũ ſexquioctauus.ua. uũ.i.con/

tinens aliud totũ⁊ eius tertiam partẽ.vt
quaternari ternariũ.vel continens aliud
totum ⁊ eins octauam partem vt noue/
narius cõtinet octonanium. Et per com/
oſitionẽ ſubſexquitertius.tia.tiũ.⁊ ſub/
ſexquioctauus.ua. uin.i.qui ita cõtinetur
ab alio. Et ſimiliter poteſt dici ꝑ cõpoſi/
tionẽ.ſexqͥquartus.ta.tũ.⁊ ſexquiquitus

ta.tüũ.⁊ ſexquiſext.ta.tũ.⁊ ſic de ſimilibo.

Sextarius.rij.vuarum libꝛarũ eſt:qui bis
aſſumptus dĩ bilibꝛis · aſſũpt quater fit
gręco noie cerix quinquies complicatus
quinarẽ ſiue gomoꝛ facit · ¶dijce ſextum
reddit congiũ: Nam congius ſex metit
ſextarijset hinc ſextarij nomen tractum
eſt. Et conſtruit᷑ cũ genitiuo.vt ſextarius
vini. Et nota ꝙ ſextarius ſiue dicat᷑ men/
ſuratum ſiue menſuraſiue quantitas illi
mẽſurę adiacens:ſine aliquid aliudſemꝑ

eſt maſ.gea non neutri.

„

Sextertin: tij.quoddã pondus duarũ li/
eingzi Anoocas Donanz Se
bꝛarũ ⁊ ſemis:quaſi ſemiſterti.Inde ſe/
xtertiarius.ria.riũ.qui erogat ſextertium

vel ad ſextertiũ ꝑtinens.

SBextilis.vide.s.in quĩtilis.

Sextupes.dis.maſ.ge.i pediculus.⁊ dicit
a ſexa pes · eo ꝙ habeat ſex pedes · Inde

ſextupedoſus.ſa.ſũ.i.ſextupedibo plenus.

Sextuplus.pla.pluũ.dicitur quaſi ſexqui⸗
plus.i.continẽs totũ ⁊ plicã totius.i.me/

dDietatẽ dicit᷑ a ſex · ⁊ plica. Inde hęc ſe/
xtupla. plę.i.totum ⁊ dimidiũ · ſcilʒ ſũma

capitalis? dimidiũ.

—

Sextus.ta.tũ.nomen numerale oꝛdinale.

B aonte ₰

Siban dicit tertius menſis a martio.ſcilʒ
maius: acuit in fine. ̊JJDMc
Sib ylla. lę. interpꝛetat᷑ mens ſiue conſiliũ

deia dicitur a ſios:qð ęolico ſermone dĩ
deus vel ſanctusa bule conſiliũ ſiue ſnia·
quaſi diuina ſententia vel dei mens. Et
eſt nomen appellatiuũ ſibylla · quaſi pꝛo/
Phetiſſa. Sicut eni omnes viros ꝓphetã/
tes· ꝓphetas vel vates dicimꝰ.ita omnis
femina ꝓphetãsſibylla vocat᷑. DPecẽ aũt
ſibyllas aꝑtiſſimis autoꝛitatibꝰ fuiſſe tra/
dunt᷑: Quaꝝ pᷣma chaldęa uł perſica fuit
cuiꝰ erat nomẽ ꝓpũ Sambethe. Secũda

libyca. Certia velphicaĩ tẽplo delphici

apollinis nata.ꝗᷓ troiana bella vaticinata

eſt. Quarta italica. Quiĩta erythꝛęa noĩe

Hero phila in babylone oꝛta·quę grecis
ilion petentibus vaticinata eſt perituraʒ

troià: Homeꝝ mendacia ſcriptuꝑ.Se/

ta ſamia a ſamos iſula:q dꝛ Pheto. Se/
ptima cumana ab vrbe cumarũ⸗quę⁊ dĩ
amalthea ⁊ taraxandra et deiphobe bᷣm
VDirgiliũ. cuius ſepulcrũ adhuc in ſicelia
monſtrat᷑. Octaua helleſpontia·in agro
troiano nata q Solonis Cyri tẽpoꝛib⸗
fuiſſe memoꝛat᷑. Nona phꝛygia.Pecima
tiburtina uł potiꝰ ęgyptia · noĩe Abunea
Quarũ oĩuʒ carmina offerũt · in quibꝰ de

deo ⁊ chꝛiſto⁊ gentibo ſcnipſiſſe viticinã⸗/

do manifeſtiſſime cõpꝛobat᷑. Celebꝛatioꝛ
gutẽ inter cęteras erythꝛęa phibet᷑.quam
eo tempoꝛe vaticinatã nõnulli ferũtquo
roma cõdita eſt.⁊ ĩiudęa rex erat vlchas
Vl ſicut alij dicũt.qͥ ei ſucceſſit Egechias
Hec ſane de chꝛiſto queda manifeſta cõ⸗
ſcripſit: Cuius carmina in quodaʒ gręco
codice inueniunt᷑ ita in capite habentia.
inοασ ροτο εοο ονο ασ
THp & πποσ quod eſt latine Jeſus
chhiſtus filius dei ſaluatoꝛ.
BSica. cę.fę.ge. dicit᷑ gladius bꝛeuis vel cul⸗
tellus ex vtraq; parte ſcindens acutus
quo maxime vtunt qui apud italos la/
trocinia exercent. Et vt dꝛ telu eſt in ba⸗
culo abſconditũ. Inde ſicarius rij.qͥ ſicaʒ
defert·:vel homicida ꝓducit pꝛima. DPñ
Dꝛatiꝰ ĩ libꝛo ſmo. meęchus foꝛet aut
ſicarius ant alioquin. Item ct. ꝛi? Edu
xiſti in deſertũ quattuoꝛ milia viroꝝ ſica/
rioꝝ.⁊ ſcribit᷑ ꝑ vnũ.c. Papᷣ.dic̃. Sicariꝰ
Dictꝰqꝛ ad ꝑpetrãdũ ſcełꝰ ſit telis armatꝰ.
Sicera.rę.fę.ge.eſt oĩs potio quę extra vi
nũ inebꝛiare poteſt: Cuius licʒ nomẽ he-
bꝛęũ ſit· tamẽ latinũ ſonat. ꝓ eo ꝙ ex ſuco

frumenti wel pomop efficiat. aut palmag
frnctus in liquoꝛẽ expꝛimant᷑ coctiſq; fru/

gibus· qqua pinguioꝛ:quaſi ſucus colat᷑

T⁊ipſa coctio ſicera nücupat. Dnde Andq
Hinũ⁊ ſiceram non bibet.
Sicima. mę.. dicta eſt ſichen· ̊ nunc neapo

lis dicit coꝛ.ci. Hnde in Ruroꝛa. Poſt

Elau pacem Jacob ſicimis manet exit.
Si then filius fuit Emoꝛ/qui quandã vrbẽ

ędificauit quã ſuo noĩe appellauit ſichen.

hoc hebꝛaice· latine dicit ſicima.mę. Et eſt
ciuitas ſamarię. Ipſa eſt nüc neapolis ci/
uitas ſamaritanoꝝ.

Sycophanta.te. i. falſus calumniatoꝛ vll
viliũ reꝑ appetitoꝛ. Fert᷑ tamẽ ſycophan⸗/

ta.apud gręcos dici/ficcomedẽſa ſycos
qð ẽ fic.⁊ phagin qð ẽ comedẽ. Sʒ hac
ratiõe dꝛ ſic fallus calũniatoꝛ:Cuidã dño
apud gręcos miſſę ſunt ficus/quas latent
quidã ſuus ſamulus comedit et cepit ca/
lumniari aliũ⁊ accuſare:q; ipſe eas come/
viſſet. Cũc dominus pꝛęcepit aquã cali/
dã bibi ab eo qui comederat ficus. q̃ bi/
bita · ſtatim euomuit ficuſ.vnde poſtea ſp
Dictus ẽ ſycophũta.i.ficus comedẽs.⁊ qꝛ
falſe fuit caluniatus ſociũ comediſſe eas.
ideo inoleuit cõſuetudo.vt falſus calum/
niatoꝛ diceretur ſycophanta.

Sycos gręce.ficus dicit᷑ latine.

Siclus· genus eſt ponderis. De quo Aſi⸗
doꝛus etymo.iõ? Sichel qui latino ſer-/
mone ſidlus coꝛrupte appellatur: hebꝛeuz
nomen eſt · habens apud eos vncię pon/
dus · Apud latinos autẽ ⁊ gręcos:quar/
ta pars vncięa ſtater medietas.⁊ dꝛach/

mas appendens duas nde cũ in litteril

Diuinis legitur.ſidus· vncia eſt. Cum vxo

apud gentilestũc quarta pars vncig eſt.

comoꝛus.ri. arboꝛ quędam eſt in folijs
ſimilis moꝛo·in alijs ficui.vnde ficus fa/
tua dicit᷑. Hanc arboꝛẽ latini celſam vo/
cant ab altitudinequia non eſt bꝛeuis vt
moꝛus. Inde hoc ſycomoꝝ.ria hoc celſuʒ
pꝛo fructu illius.Et pꝛoducit mo. Hnde
quidã. Cum cõcauo moꝛus moulq; ſoꝛoꝛ
ſycomoꝛus. Et facit gtũs pluralis ſyco/
moꝛoꝝ. Inuenit᷑ tame ſycomoꝝ ꝑ ſynco/
pamꝓ ſycomoꝛoꝛũ ſic virũ ꝓ viroꝝ ñ
2. paralipo. ? Cantãq; copiam pꝛębuit
argenti in hieruſalem.quaſi lapidũ.⁊ꝛce/
dꝛoꝝ tantã multitudinẽ velut ſycomoꝛũ
quę gignũt᷑ in campeſtribus.

SBiculus.li.rex ſuit ſicelię.vñ illa tra dicta

eſt ſicelia. BGicut eadem dicta eſt ſicana a
Sicano rege. Item a ſicelia vicitur ſicu⸗

lus.la. lum.penulł.coꝛrepta/patriũ. DHnde

Oꝛatius. Inuidia ſiculi nõ iuenere tyrãni

a
Np
la
n
7
4
Gis
ol
alt
fes
Gr
S
lch
m
polt
e
ſboe⸗

ſim

nt⸗

us

ge

N

Coꝛmentũ maius ⁊c.Et h̊ ⁊ hęc ſiceliẽſis. gijs. Itẽ ſign ponit qñq; pꝛo cuſtodia.

e hoc ſe. Et hic ſicelides.vę. Inde h̊ ſicelis HBñ Ecq. 22 Suꝑ mulierẽ nequãbonũ
dis.i.ſicelienſis.⁊ decdlinat᷑ patronymice. eſt ſignũ.i.ſigta cuſtodia.
tun Vnde Virgilius.Sicelides muſę paulo Syllepſis:eſt diſſimiliũ clauſulaꝝ ꝑ vnũ
lint maioꝛa canammus. vꝓ̈bũ cõglutinata cõceptio.⁊ dꝛ a ſyn ·qð
icn Sidon ·fuit filius pꝛimogenituſ Chanaan eſt con.⁊ lepſis:qð ẽ ſumptio vel captio.
C v quo victi ſũt ſidones.Et hinc cuitas Silẽtiiũ.tij.neu. ge. ut vicũt · nihil eſt · ꝭ vbi
⸗ eoꝛuũ in phęnicia ſidon victa eſt. Inde h vox nulla eſt vĩ eſſe ſilentiũ. Similit te⸗
bec ſidon.donis patriũ. Et ſidonia.nię. nebꝛelnihil ſunt · H vbi lux non eſt tenebꝛę
D ꝓuincia adiacẽs. Inde ſidonius.nia.niũ. eſſe dicunt. ””
dbr, Bidonij · interpᷣtant᷑ venũdãtes Vl lin/ Silentiarius.rij.qͥ ĩ palatio vel alibi ſilen/
gua pheęnicũ · piſcis vĩ ſidon. vñ a copia tiũ indicit.⁊ eſt nomen vignitatis.
5 bar piſciuʒſidon dicta ciuitas eſt dicta. Et Silentiarij· idẽ ſunt qdð cõſiliarij vel ſecre/
„ iterptat᷑ venatoꝛ:· vel venatrix. Oñ Geñ. tarij pꝛincipis qui ſelere debent ⁊ occul/
Nare 49: Bertingẽs vſq; ad ſidonẽ. pd.do. tare Pncipis cõſilia. vt. ff. de mino. l. verũ
ta Digrach ligua chaldęa. interpᷣtatur decoꝛ glo. iij.lillud. C. de coll.
Bo Sidus.deris.neu.ge.i.ſtella. vel (meus. Silex. licis.incerti generis: oꝛ vuriſſimus
i, collectio ſtellarũ in aliquo ſigno.⁊ d ſic lapis qui ictu ſern ignẽ emittit:qui ⁊ fo/
ei a ſimul ſedẽdo. Inde ſidereus.rea. reu.. carius dẽ. Et coꝛ.ſi. Dñ Nirgilius in.7*
* res ſiden. vel ꝑtinens ad ſidus. gei. Stabat a cutaſil er pꝛeciſis vndiq;
* Syenes ciuitas quegã egypilůñ. (xis. Itẽ coꝛ tenl. gti. Inde ſilicinus. na.
“ Siphon.phonis.mal.ge.i.tuba · vel poti nũ.pe.pꝛod.i.petroſus. Et ſiliceus. ces. ceũ
as concha ·ſiue vas in quo mingebãt · in quo i. res ſilicis· vel de ſilice exiſtens.
in cũñ vrina cadit facit ſibilatũ.⁊ ideo ponit Silicernus.ni.quoda b'c ſilicerniusnij dĩ
pio ſibilatu vrinę· vel pꝛo bombo. VHnde i. moꝛibũdus.i.ſimilis moꝛtuo·q̃ſi ſilices
Juuenalis. Effigiẽq; de longis ſiphoni/ cernẽs.i.ſepulcruũ. Del vꝛ ſilicernus-ſenex
bus ĩplent. Del põt Hᷣ teneri ꝓpo ſenſu. vetus. incuruus ꝓpter ſenectutẽ vicinus
oſ⸗ Nã hmõi vaſa ſuppendebãt mulieresad moꝛti. di a ſilex ⁊ cerno· eo ꝙ cõſideret
ben ſimulacrũ pudicitięfacientes ꝗq; turpia ⁊ cernat terrã ⁊ ſilices.vel quia ꝓpter cur/
tſen in templo eius. Siphon etiã vas dicitq́ uitatẽ cernat trã ⁊ ſilices. Itẽ ſilicernꝰ po/
vtunt in oꝛiente ad extinguendũ ignem. nit᷑qñq; ꝓ firmo ⁊ duro vt ſilex utĩ Phy
ſtuch Sigalũ.li.pe. coꝛ.quędã ãnona vñ fit peſſi/ liologo. Denuo ſipeccas ſilicemn extas.
lun mus panis pꝛo q qdã minus intelligen Siligo.ginis.fę.ge.eſt quoddã genus tri/
mio tes ſolent pferre ſiliginẽ.⁊ da ſige· qð ẽ tici.⁊ dẽ a ſeligo.gis.eo ꝙ ſit ſelectum ab
eſe ſilẽtiũ. vel ſilere.q; videt᷑ ſilere? tacere int alio. Nã in pane eius ſpecies eſt cipua.
nſole alias ꝓpter ſui vilitatẽ. vel põt vici a ſi/ Vſi qñq; tenuiſſimus ⁊ puriſſimus flos
fasß⸗ ligo. Iñ ſigalinus.na.nũ.pe ꝓd.Et ſigali/ farinę dꝛ ſiligo· vnde fit nobiliſſimus pa/
ceus.cea.ceũ. Et ſigaleus.lea.leũ: ſigalo/ nis. Et ꝓducit li. Dñ Juuenalis. Sʒ te /
aen nius.nia.niũ. Oñ terra illa ꝗ tali annona ner niueus molliq; ſiligine factus. Inde
li abundat.victa eſt ſigalonia.lonie. ſiligineus.nea.neũ.ad ſiliginẽ ꝑtinẽs.vel
i Sige · oꝛ ſilentiũ vel ſilere. Inde hoc ſigeũ de ſiligine factus. L
bio⸗ gei pmontoꝛiũ iuxta troiã. Inde ſigeus Siliqua·ſicut dicit Hug. genus eſt legu/
ſco⸗ gea. geü.qð qñq; tãtũ valet quãtũ troia/ minis qð poꝛci in africa comedũt. Itẽ ſi⸗
⸗ Sigena.nę.dicit᷑ genꝰ piſcis. (nus. liqua dꝛ folliculus cniuſſibet leguminis ⁊
wi Sigillũ.li.neu.ge.dimi.a ſignũ · di ſignuʒ· purgamẽti eius. Et coꝛ. li. Oñ Dirgili ĩ
bu anuli.⁊ illud qð fit in cęra litterarũ ſignũ ̊ geoꝛ Oñ pꝛi letũ ſiliq̃ quaſſante legu-
H eſt ſigillum. MD mẽ. Aut tenuis fet vicię triſtiſq; lupini
mnri Signifer.ra.rũ.pe.coꝛ.iferens ſignũ. Suſtuler ⁊c. Itẽ ſiliq̃ dꝛ qdã arbdꝛ. Oñ
Signũ.ni.neu.ge.i.nota·oſtentũ:vexillũ. vicit Iſidoꝛus etymo.i⸗7 Silicon quaʒ
nic BSigna dicũt᷑ minoꝛa· oſtenta vo maioꝛa latini coꝛrupte ſiliquã vocant:ideo a greę
mna Itẽ bm Papß.ſigna vicunt᷑ argumẽta ra⸗ cis tale nomẽ accepit eo ꝙ ligni eius fru/
ſon tionis indicianotę cõiecturę veſtigia te/ ſit oulcis. XPylon quippe dicũt lignuʒ
n ſtimonia · Itẽ qdã ſtellę vicunt᷑ ſigna qꝛ licon vulce. Inde hęc ſiliqua dẽ fructus

ni

eas nautę obſeruãt in gubemãdis remi/

–

eius qui colligit᷑ ad opus poꝛcoꝝ. Et ſilĩ

eſt viceſimaquarta pars ſolidiuł quarta
pars aſſis. In biſtoꝛis ſuꝑ Lucã is? vicit
ſic. Siliquas cibũ poꝛcoꝛu vixit.Et ẽ hᷣm
qͥſdã ſiliqua fructus arboꝛis ſonũ faciẽtis
um comedit.eſt autẽ genus leguminis
ſonoꝛis folliculis⁊ vacuisqð magis ven
trem onerat q; reficiat. .
Syllaba be. fę.ge.i.comphenſio litteraruʒ
1 dꝛa ſyllabin grece ·qð dꝛ compᷣhendere
Inde ſyllabicus.ca.cu.Itẽ ſyllaba cõpo/⸗

nit᷑ cũ monos.⁊ d monoſyllabꝰ.ba.bũ.i

vnius ſyllabeę. Item cum dis · bis · tris. et

Dicit᷑ viſſyllabo. ba. bũ.⁊ biſſyllabus ba.

bũ.i. duaꝝ ſyllabaꝝ.C riſſyllabus.ba.bũ.
i. triũ ſyllabaꝝ.⁊ ſcribũt᷑ ꝑ geminũ.s. Itẽ
a ſyllaba componit tetraſyllabus. ba. bů.
i.qttuoꝛ ſyllabaꝝ Pẽtaſyllabus.ba.bũ.i.
quiq; ſyllaba ꝝ. Hexaſyllabus.ba.bũ.i.
ſex ſyllabauꝑ. HMeptaſyllabus.ba.bũ.i.ſe/

ptẽ ſyllabaꝝ. Decaſyllabus.ba. bũ.i. decẽ

ſyllabaꝝ. Polyſyllabus ba.bũ.i.plurimũ
ſyllabarũ. Et inde monoſyllabicus.ca. cũ.
⁊c. Et hinc monoſyllabice · aduer.⁊ ſic de
alijs pꝛędictis.
BSyllogiſm.mi.dꝛ a ſyn.qð ẽ con.⁊ logos
ſermo:q̃ſi collectio ⁊ cõiunctio ſermonũ.

Iñ ſyllogiſticca.cũ.Eſt aũt ſyllogiſmus

oꝛatio · in q̃ qbuſdã poſitis:neceſſe ẽ aliud

accidere ꝑ ea ꝗͥ poſita ſunt.vt Dẽ aĩal eſt

ſubſtantia. ois hõ eſt animal. g oĩs hõ eſt
ſubſtãtia. Moc totũ ẽ oꝛatio ꝗqdãin qua

q́buſdã poſitli cmiſſis duabus ꝓpoſitio⸗

nibus. neceſſe eſt ꝑ ea aliud ſeqͥ.i.ↄduſio/
nẽ. Dis g ſyllogiſmus cõſtat ex tribo ter/
minis ouabus ꝓpoſitionibꝰ.q̃rũ pꝛima
vocat maioꝛ:ſecunda vo minoꝛ.
SGiloa vel ſiloe/fſons eſt ad radicẽ montis
ſion.qᷣ nõ iugibus aquis.̊ in certis hoꝛis
ebullit ꝑ terrã concauã antra ſaxi du/
riſſimi cu magno venit ſonitu.
Silua.nę.eſt ſpiſſũ nemus ⁊ bꝛeue.⁊ dĩ a
ſilen. qð eſt vaſtitas vel ſilentiũ ·q; ſilua ẽ
vbi loca vaſta ſunt. ⁊ deſerta et ſilentio
plena. Silua etiã interdũ dꝛ fructuoſę
arboꝛes.⁊ infructuoſę.Iñ ſiluoſus.ſa.ſũ.i.
ſiluis plenꝰ. Sylua põt etiã dici a xylon
qð eſt lignũ · q̃ſixylua· eo ꝙ ibi ligna ce/
vanta ſic hm aliquos ſcribit᷑ ꝑ.y.gręcũu.
Silua cedua:eſt ꝗq ad hvt cedat᷑ deputata
eſt.⁊ oꝛ apta cedi:q; facile ſuccreſcit.
Silua paſcua:oẽ quę paſcuis pecuduʒ eſt
aſſignata. ((Iſumunt᷑.
SBilua palaris eſt ex q̃ pali ad podimenta
Bilueſtris.ↄ.ta hoc ſtre.ires ſilueſtris.vel

Syluius.uij.ſilius fuit Enexa vꝛ a ſylua . qꝛ

natus fuit in ſyluis.
Silurus.ri.paruus minutus piſcis.Dñ
Juuenalis. Fracta de merce ſiluros.
iluula. le. vimi. i. parua ſilua.
Sima .interpᷣtat᷑ currũ. NHñ bęc figura..
vocatur apud gręcos ſima.q̃ſi ſimũ.⁊ re/
pſentat apud nos h̊ elemẽtũ.s. Iñ ſimus
ma.mũ.i.curuus.Et ꝓpe ſim ẽqͥ naſũ ha/
bet recuruũ ſurſu. Iñ hecſimia.mię.qðdã

cial.q; naſuũ habet recuru. Iñ ſimiꝰmia.

miũ.i.ad ſimiã ꝑtinens· vel ſimilis ſimig.
Symmachus.chi.pe · coꝛ.i cõpũgnãs.⁊ dĩ

a ſyn · qð eſt con.⁊ machia/qð eſt pugna.

Inde hęcſymmachia.chięg.i. cõpugnatio
Symbolũ.li.eſt collectio ſermonũ.vtĩ cõ⸗
ſilio· ul pecunian. Hñ Pꝛoũn.25 Dantes
ſymbola cõſum et᷑.⁊ dia ſyn· qð eſt con.⸗
bolus moꝛſellus· q; qlibet conit ibi moꝛ/
ſelluũ fun.i.ꝑticula. Papᷣ.vo dic: Symbo
la ꝓpꝛie dicunt᷑qñ a diuerſis pciũ cõficit᷑
in vnũ.vt ⁊ ↄuiuiũ inde paret᷑.Hicnota
ꝙ bm theologos nomẽ ſymboli ſilitudinẽ

collectione impvꝛtat. Dnde a quattuoꝛ

collectionibus nomẽ ſymboli imponit᷑.pᷣ
a collectione multoꝝ hoĩuʒ in vn fidem.
2⁰a collectione pᷣdicãtiũ fidẽ:q oẽs apłi
collecti hãc regulã fidei edideruntita ꝙ
vnuſquiſq; qð ſuuʒ erat appoſuit. Oñ vt
tactũ eſt· ſymboluʒ dꝛ a ſyn.⁊ bolus:quia
qlibet poſuit ibi bolũ ſuũ.i.particulam.ʒ⸗
quia ex viuerſis loꝗ ſacre ſeipturę colli⸗
gunt ea ꝗ cedenda ſunt.vt in ꝓmptu ha
beant᷑.4 qꝛ oĩa beneficia nobis diuinit
collata ibi colliguntur. Scias etiam ꝙ;
quattuoꝛ ſũt ſymbola ·ſcilicʒ aploꝝ:quod

ſecxreto vꝛ in matutinis.in pᷣma ⁊ ĩ cõple/

toꝛio:ſcilic: Credo in deũ patrẽ ⁊c. qIteʒ
Nicenũ qð vꝛ oñid diebo alta voce poſt
euãgeliü:qð icipit:Credo i vnũ deũ. Itẽ
Athanaſij.qð vꝛ in pꝛima in vñid diebo

alta voce. qð incipit: Quicũq; vult ſaluꝰ
eſſe· Quartũ ſymbolũ ẽ iur·ſcilʒ ᷣm titu/
lus de ſi.trini:x fi.catho.vt ait Iſidoꝛus.
vij li. etymo.c.vij.in quo id qð de fide ca/

tholica? ſũma trinitate in pdictis ſymbo/
lis continet᷑ confirmat repetir.

õ ſima.

imila.lę.i.eſt flos farnię tenuiſſimaquę
1I ſimilago dicit.⁊ pollen.vel pollis.⁊ coꝛ.
mi. Hnde in Tluroꝛa. Sʒ ſimilã ſpargat
oleo ſartagine frixã.

Similago. ginis.fę ge.idẽ ẽ qð ſt imila. vel

mo⸗
in
in⸗
br
i
Vn
ſini
81 .
G
ic⸗
Kenn
bie
Snd
Ghat
ota
dine
mo:
cn.
hl
ring
ir
Egn
n;
noli
pab
inik
ſce⸗
“
pvſt
N
d
ſili
ſan⸗
gonns
fdeo
to

*

darg

jlnt

H

ſimilago di genus frugis. ꝓducit la. Iñ

ſimilagineus. nea. neu. de ſimilagine ex/

iſtens: vel ad ſimilaginẽ ꝑtinẽs. Dñ Ecq

.

39² Danis ſunilagineus.

Simllis. .. ta hoc le.i.equalis ·talis qualis
ille. quaſi ſimul ille. Et nõ quando vicit᷑

ſimilis illi· refert᷑ ad vultũᷣ ſimilis illius
refert᷑ ad moꝛes. Onde ꝓpheta. Quis ſi⸗
milis tui in dijs dñe:

BSimilitudo eſt cum m aliquã ſpeciẽ viſã

imago expmit᷑vel pingit uł foꝛmat᷑. Fi/
gura v eſt cũ unpeeſſone foꝛmę alicuiꝰ
imago expmit· wlluti ſi cęra ex anulo effi/
giẽ ſumat Ita diẽ Hap. Del ſimilitudo
eſt rerũ differẽtiũ cõꝑatio· ſm Boetiũ.
Similitudinarius.ria.riuʒ.ꝑ ſimilitudinẽ
loquensvel ad ſimilitudinẽ ꝑtinens.
Symma.mę.pꝑ duo.m.i.camera. Vnde in
vita beati Silueſtri. Carquynio ĩ ſymma
pꝛandente. vltio viuina manifeſtata eſt.
vbi quidã coꝛmpte legunt ſima.

Pnnnſa Belnerant oꝛz a ſymma.
.

iuenit᷑ Dauid ſymmiſta oñi.Hł ſym
miſta cõpõit᷑ a ſyn.qð eſt con: myſta.ſtę.
qð eſt ſecretarius vel myſterij actoꝛ. Iñ
ſymmiſta.i.cõſecretarius:myſterij ↄſcius.

Simo.monis.fuit ꝓpꝛiũ nomen cuiuſdam

ruſticia Cerentio introducti.⁊ interpᷣtat
cõpugnãsa ꝓduc.o.in obliquisad viffe

rentiã noĩs apli·qd coꝛripit᷑ in obliquis.

Itẽ Simo vel Simon dictus eſt quidã
magus:/quaſi cõpugnãas quia cum aplis
dei pugnabat. Dẽß
Simon.monis.pe.coꝛ.nomẽ ẽ Petri apii
Tintertat᷑ audiẽs:vel obediens Et eadẽ
cauſa alius aplłus dictus eft Simon ſed
ad dviſtinctionẽ Simonis Betri · dictus
eſt Simon canane de vico galileg cana.
vbi oñs aqua mutauit in vinũ.Ipſe enĩ
eſt qui in alio euangeliſta victus eſt ce/
lotesCana quippe celus interpꝛetatur.
Inde kelotes.i.ꝓmulatoꝛ. Interpᷣtat etiã
Simon ponẽs triſticiã. Mꝛeędicta bñ cõ/
ueniũt vtriq;· Simoni petro. videlicʒ·et
Sũimoni cananeo fratni Judę ⁊ Jacobi
mino:is. q; vt᷑q; eoꝝ habuit obedientiã
Hceꝑ toꝛij ꝑ executionẽtriſtici afflictoꝝ
Per paſſionẽgelũ aiaꝝ ꝑ cõſtãtẽ feruoꝛc.
Simonia eſt ſtudioſa cupiditas vel vo/
lũtas emẽdi vel vendẽdi aliqͥ d ſpirituale
xl ſpirituali annexũ qð ſpnᷣale cenſetur.
7 d a Gimone mago qͥ fuit pm in nono

teſtamẽto huiꝰ ſceleris inentoꝛ·qͥ voluit

emere gratiã ſans ſancti a ſancto Petro

BGicut Gieciin veteri teſtamẽto voluit

vẽdẽ gratiam ſanitatis:ſcilʒ ſanitatẽ gra/

tis vatã Qaaman ſyro OHñ ppe vẽditoꝛ
ſpualiuʒ vꝛ giegita a Gieg. Emptoꝛ o

ſimoniacꝰg Bimone.vſu tñ vterq; dẽ ſi/
moniacꝰ. Cõmittit᷑ aũt ſimonia tribo mo/
dis.ſcilʒ ꝑ munus a manuab obſequio/a
ligua VPꝛimũ eſt pecunia. Secũdũ ſeruit᷑
indebita impenſa. Tertiũ eſt fauꝛnꝛ:
Simoniacus.ca.Cũ. qͥ facit ſimoniã.⁊ dĩa
ſimonia. Et ſimoni.ca.cũ.in eodẽſenſu.
magis deriuat᷑a Simo monis. Itẽ a
Pinoice victi ſũt qͥdã hęretici ſimonici.
Hi dvicũt creaturã a deo non eſſe · ßa vir⸗
tute quadã ſuperna cceatam.
Simonides.dis.pe.coꝛ.poeta qͥdã fuit ly/
ricus. vñ ſimonida metra. Dauid etiam
dic'ẽ ſimonides. DPñ dic Mieronymꝰĩ
epła ad Paulinuzʒ.7? Nauid ſinonides
noſter.qꝛ ſcilʒ lyrice ſcripſit apud hebꝛeol
ſicut Simonides apud gręcos.

.—

SDymphonia. nię.i. cõſonatia· vel cõcoꝛdia
ſonoꝝꝑ vel vocũ.⁊ dĩa ſyn quodẽ con/et

phonos qð eſt ſonus.Itẽ ſymphonia dẽ

qdã inſtrumẽtũ ꝓpter cõſonatiã vocuʒ.

Inñ ſymphoniac.ca. cũ. Et ha h ſympho⸗/
niſta. ſte. canẽs cũ ſymphonia. Del vt di⸗
cit Hapᷣ. Symphonia · vulgo appellat li⸗

gnũ cõcauũ ex vtraq; parte pelle extenſa

quã virgulis hincinde muſici feriũt· fitq;
in ea grauis? acuti ex ↄcoꝛdãtia ſuauiſſi/
muſcãtus. Itẽ ſuꝑ illud Luqjs? Tudiuit
ſymphonia ⁊ choꝝ · dicit glo. Sympho⸗/
nia · eſt diuerſarũ ętatũ ⁊ virtutum · welut
variarũ choꝛdarũ indiſcreta concoꝛdia.

Symphonides. dis. penł coꝛ. vict ẽ Da/
uid a muſico inſtrumẽto :qð ẽ ſymphonia

Bñ dicit Hieronymus i epla ad. Pau/
linũ.7? Pauid ſymphonidelſ noſter. Mic
etiam dictus eſt ſimonides. vt.S. patuit.
Simplex.plicil.oĩs ge.dicit᷑ a ſinea plica·
quaſi ſine plica wl partium varietate.et
coꝛ.pli. Iñ ſimplicitas.tatis. Itẽ ſimplex
aliquãdo ſumit᷑ in bona parte.i.ſine plica

malicię· ſine vuplicitate· purus. Onde de
Job dicitur. Erat vir ſimplex ⁊ rectus
Simplex in effectu. Rectus in intellectu.
Aliqñ in mala parte ꝓ idiota vel fatuo.
Et dviffert ſimplex a ſimplo · q; ſimplex
eſt qð caret parte. Sed ſumplũ eſt quod
hbabet oẽs partes eiuſdẽ generis ⁊ eiuſdẽ
ſpeciei naturę.vt elementum ignis ſim/
plũ eſt· quia ꝗlibet pars eius ignis eſt. Et
quicqͥd conſtat ex partibus eiuſdẽ genen

cum toto ſimplũ dicitur. Item ſimplum.
quaſi tantũdẽe.i.non dupluũ vel tniplũ ⁊c.
vt cũ di · hoc eſt ouplũ ulius vel tnplũ.⁊
hoc eſt ſinplum.
Sympſalma. matis.neu.ge.vel hecſym/
pſalma.mę.i.conſonantia pſalmi ·vel vo/
cis copulatio in cãtãdo.⁊ dicit᷑ a ſyn· qð
Simulacrũ.cri.pe.coꝛ.iimago · effigies· et
dꝛĩ a ſimulo.las.quaſi ſimulas aliud qᷓ ſit.
Simultas.tatis.fę.ge.i.diſcoꝛdia lis:uimi/
citię· cõtentio · dolus: pꝛopꝛie latẽs odiũ
Vnde Leo papa.Ceſſent odia · deſiciant
ſimultatesoĩa chꝛiſti mẽbꝛa cõueniant.
Simultũ.ti.quidã vᷣmis in coꝛnibꝰ arietũ
qui facit eos coꝛnuperre.
SByn grece. latine dicit᷑ con. vel ſimul ſigt.
Itẽ ſin cõiunctio cauſalis uł cõfirmatiua·

IAtem ſin quidã locus eſt in deſertoqui x

lina vꝛ. Et interptat᷑ ſina mandatũquia
legẽ ibi ſuſceperunt filij iſrͤaell.
Synagoga· interpꝛetat᷑ congregatio⸗ eſt
Apꝛie iudęoꝝ.⁊ dicit᷑ a ſyn· quod eſt con.
goge qð eſt congregatio. Sed noſtra
eccleſia.i.cõgregatio·cõuocatio iterp̃tat᷑.
Synallępha.eſt abiectio vocalis ĩ ſcãſio/
ne metri de fine dictionis:cũ ſequens di/
ctio incipit a vocali.vt apud Juuenalẽ.
Sempꝑ ego auditoꝛ tm̃ nuq; ve reponã.
DO eni abnat᷑ de ego. hoc ꝓpter elegãtiã
vt tollat᷑ hiatus.⁊ ſic inducit oꝛnatũ.Itẽ
ſynallępha aliquãdo in pꝛoſa obſemat.
vt ſümopere magnopere. “
Sinapis.pis.herba quędã.⁊ dicit᷑ a ſimilł.
⁊napus eo ꝙ folijs ſit napo ſimilis. Iñ
ſinapi:indeclinabile p ſemine illius herbę
cõfectione illius herbęque fit ex illo. Et
inde ſinapicus.ca. cũ. pe. coꝛ: ꝓd.na.ſina/
pis. DHnde quidã. Sinapis cerebꝛũ ſed
purgat pectus iſopus.
Bynaxis gręce ſolenitas·latine cõuentus
dꝛa ſyn.qð eſt conq axis:qdeſt pſalmus
quaſi pſalmoꝝ concurſus.
Syncategoꝛema.matis.i.cõſignificatiuũ.
ꝓduẽc pe.ntiſ̊ coꝛ.pe.gti. Oñ parteſoꝛa/⸗
tionis alię a noĩe⁊ verbo dicunt᷑ ſyncate/
goꝛemata.i.conſigtiua/pm vialecticos.
Sincerus.ra.ru.⁊ hic.⁊ hęc ſinceris.⁊ h̊ re.
in eodẽe ſenſu.i.ſine cęra · ſine mollicie · ſine
flexibilitate ſcilʒ puruscõſtans.firmus.
mundus.ſine vitijs. Et ꝓduẽ. penlł. Dnde
DPꝛatius in fine ſecundę epłę. Sincen niſi
vas qðcũq; infũdis aceſcit. Itẽ Nirgiliꝰ
in moꝛeto. Gubſedit ſincere ſoꝛamibuſq;

liquat᷑ Emũdata ceres. Iñ ſinceritas.tax.

i.puritas·ſine fermento malicię ⁊ neqᷣcię.
Sinciput.pitis.anterioꝛ pars capit. Oũñ.
Sinciput anterioꝛ pars capitis dꝛ eſſe.
Syncopa · eſt ablatio de media victione

litterę aut ſyllabę ↄtraria eꝑetheſi. vt

dact ꝓ audacit. ⁊ cõmoꝛit ꝓ cõmouerit.
Synchꝛiſis·ẽ hyꝑbaton ex oĩ ꝑte cõfuſus

vt Tris notus arreptas in ſaxa latentia
toꝛquet. Saxa vocant itali medijſq; in

fluctibus aras. Eſt enĩ oꝛdo. Tris ſalʒ na
ues arreptas notus.i.ventus:in ſaxa toꝛ/

quet.ꝗ ſaxa ĩ medijs fluctibꝰ latẽtiaitali

vocant aras.ᷣm Bonatum.
Synchꝛonon.i.vnius tempori.⁊ da ſyn.

—

vnius tẽpoꝛis · vel ſimul ĩ eodẽ tẽpoꝛe.

nde Hieronymus in ꝓlogo Vleę. Et
ſeę ſynchꝛonon Jſaię.i. cõtempoꝛaneꝰ·

quia eiſdẽ tempoꝛibus ꝓphetauerunt.
Syndereſis:d ſuꝑioꝛ pars rationis.
SGyndiaſmos.ẽ eadẽ figura ci antitheta.
Byndicusẽ pcuratoꝛ vniuerſitatis ułcol/

legij pꝛo certo ſalario ad iudicia cõſtitu/

tus ſcilʒ qͥ cauſam vniuerſitatis agit vel
defendit.⁊ oꝛ q̃ſi ſinguloꝝ cauſam dicẽs.
Eſt eni ſyndicꝰ gręce· defenſoꝛ latine. Ma
officiũ eius eſt agere vel defendere noĩe
vniuerſitatis cauſas pᷣſentes vel emergẽ/
tes. vt. ff.qð quiſq; iunl in rub.⁊ in glo.
Syndon.donis.fę.ge.d lineũ amictoꝛiũ
mulieꝝ qͥ humeni oꝑiũt.⁊ qñq; ſimplicit᷑
ĩ ꝓ lineo pãno.Dñ Matth.27. Et ac/
cepto coꝛpoꝛe ꝗJoſeph iuoluit illud ĩſyn/
done mũdaa coꝛ.pe.gti. Onde in Ruroꝛa
Qua veſtitus erat ſyndone nudus abit.
Sinedra·eſt idem qð cõceſſus.vt habetur
in hiſtoꝛiſss.

Synthelis bin docknale fit oupliat Dno

modo eſt accidentis mutatio cipue nu/
meri in numeꝝ ut Onica ſacta fuit mulier
ꝗ ſut modo multę.Sʒ iſte modus nõ eſt
multũ in vſu. Rlio modo eſt mutatio de
ſecũda ꝑſona ad tertiam. vt Nobis ꝑce
deus noſtros lauet ille reatus. Onde.Di
⁊ binę ſpecies hec ſyntheſis eſſe.
Syngraphus.phi.dꝛ cõſenptio.i.duoꝛũ
inſimul ſcriptio.vide.s.in chirographus
Singultus.tus.tui.eſt ꝓtractio anhelitus
cuʒ difficultate. Oel ſm medicos:ſingul/
tus eſt ſonus violentę cõmotionis oꝛis
ſtomachi ex fumoſa eius diſpoſitione p/
ueniens. Inde ſingultoſus ſa.lu.i.ſingul/
tibus plenus. Et ſingultim aduerbium.

qð eſt con. vl ſimula chꝛonon · qu ẽ tepꝰ

S=
—

N
ohn

diſt
aſe
Gmn
koc.
Gn
aſel
pte⸗
Cnn;
Cene
ltes
Nein
erüri.
poſn
gren
zo!
pon
in
Ceno
Ppn
ler
comn
by
Pon
non
lor
10n
on
ſgn
noe
bun
S
Ga⸗
ndt
ſer
Vn
ſn
gen

—

HR

tn
h⸗
Wr
um.
iͤis
ſcin
Shn
ſuun

mtti

aſfn
Renep

Dat
nw
ol⸗
ſutn⸗
dicis.
K
nm
W
nge
nicni
nnpat
t
iſſn⸗
Ton
astw
tbaben

M
u/
ulter
noͤeſt
nio de
d9
deb

irwi
Etrens
gtl
1s0s
neß
ſpon

abu

Haßp. vᷣo dicit: Singult ·ſuſpiriũ · viſcex

pulſus/ploꝛatio·gemit᷑·triſticia·planctꝰ.
Et ſubdit:Singult ex ſtomacho fitaut
ex frigoꝛeaut ex frigido bibendoaut ex
multo cibo· vel potu · aut ex paruo.

Singulus.la.li.i.vnus vel vnicis. Sʒ in

plurali accipit᷑ diſtributiue. Pñ ſinguli
comedũt.i.ſepatim qͥlibet ꝑ ſe · vnꝰ ⁊ vn⸗
p ſe. Itẽ a ſingulus oẽ h̊ͥ ⁊ B ſingular a

re. Iñ ſingularit. Et h ſingularitas.tatis.
Siniſtra.ſtrę.ĩ a ſino.nis.q; rẽ fieri ſinat.
O aũt dꝛ ſiniſtra·q̃ſi ſine vextra·etymo.

Iñ ſiniſter.ſtra.ſtruũ ſiniſter. ſtera.ſten
i parte illa· ułmaluscõtrari.nociuꝰ. Et

oꝛ ſiniſterius.ria.riũ.i.p ſiniſtrã duct uł
ſiniſtra vtit᷑ ꝓ dextra· vel econuerſo.

Syniugus. ga.gũ.i.eiuſdem iugi vel ſub

eodem iugo poſitus.vide.s.in cõiugus.

Synecdoche ·ẽ ſigtio pleni ĩtellect capax·
cuz plus minuſ ue ꝓnũciataut enĩ totum
a ꝑte oſtẽdit· vt Oerbũ caro factũ eſt. Et
Eram'in naui vniuerſę aĩę centũ ſeptua/

gintaſex. Hic enĩ minus dicẽs· plus ſigt.
Aut ecõtra·a toto ꝑtẽ ut Nopt᷑ paraſce/
uẽ iudęoꝛũ ·qꝛ iux eratĩ monumẽtũ poſu/

erũt illũ. Et tulerũt dñm meũ.⁊ neſcio vbi

poſuerũt eũ: oñm dicit · cũ ſolũ vñi coꝛpꝰ
greret Blus enĩ dicẽs minus ſigt. Mugj.
vo diẽ ꝙ ſynecdoche·ẽ ꝗqdã figura cũ qð
partis ẽ attribuit᷑ toti:⁊ ecõuerſo. Et eſt

etiã quidã coloꝛ rhetoꝛic'a appellat᷑ apud
latinos ĩtellectio· Eſt eni intellectio totiꝰ

ꝑ partẽ.vel partis per totũ.vel vnius per

lna pluriũ ꝑ vnũ cognitio.

ynodus.di.fę.ge.pe.coꝛ.i.cętus:cõuent.

comitatus congregatio.⁊ ꝓpꝛie ſenũ vel

pſbyteroꝝꝑ/qð ſolent facere epiſcopi.

Sinon.fuit qͥd pditoꝛ vide.S.in excedra
Synonymus.ma.mũ.i.vnius nominis cũ

alio dicit᷑a ſyn quod eſt con. vel ſimul.
7onomaquod eſt nomen. Synonymũ
nomen eſt illud quod idem cũ alio noĩe
ſignificat. Sunt aũt ſynonyma ꝗq multi/
noca⁊ vniuoca dicũt᷑ noĩa.i.diuerſa noĩa
oꝛincipalit᷑ idẽ ſignificatia appellantia.
Iñ h̊ ſynonymia· mię.id eſt vniuocatio.

S8Sʒ quãdoq; ponit᷑ ꝓ ononymia hac ſiłi/

tudine:qꝛ ſic ſynonymia ẽ· qñ idẽ ſub di/

ſſis vocibo ſignat᷑ ita ononymia eſt qñ

vna voce diuerſa ſient᷑.Et deſcribitur ſic
ſynonymũ. Synonyma·ſunt plura noĩa
idem ſignificantia tam in ꝓpꝛijs q; in ap/

cõpꝑat᷑ſiniſterioꝛ.ſiniſtimus:qdð regularit
deberet eſſe ſiniſterrimus. Item a liniſter

ShSyntheton · eſt quędã figura:quando
Syntoma·pe.ꝓd.

pellatiuis. In ꝓpꝛijs vt Hublius Coꝛne⸗
lius· Africanus SGcipio. In appellatiuis
latinis vt mucro/gladius:ſpata.enſis.

Synopis.pidis.coloꝛ qͥd rubeus.⁊ põt

dici ſynopis:quaſi ſanguis nobilis:quia
ſanguineũ habet coloꝛẽ. Et vt dicit Iſi⸗
doꝛus in.ig? etymo. vbi agit de coloꝛibo
Synopis ĩuẽta eſt pꝛimũ in ponto inſu/
la.vñ a ſynope vꝛbe ponti nomẽ accepit.
Species eius ſunt tres rubꝛa minus ru⸗/
bens.⁊ intñ has media. Dnde Mieremitę.
22⁰. Et facit laquearia cedrina pingitq;
ſynopide.⁊ coꝛripit pi.

— „

Syntagma grecũ eſt. i. dogma · ſtructura⸗

oꝛdinatio. Oñ Mieronymus in pꝛologo
Geñ. Quę ꝓpꝛiũ ſyntagma deſiderãt.

Syntaſis.taſis.vel ſyntaſeos.i.cõſtructio.

dẽa ſyn · qð eſt con. 7 ſtaſis . qð eſt ſtãs
Vel ſtatusquaſi conſtãs.pꝛopꝛie illa cõ/

ſtructio vbi voces ſimul ſtat? cõgruũt cũ

intellectibo· vel ecõuerſo · hm Hug. Pap.
xo diẽ̃: Syntaſin gręci dicũt oꝛdinatio/
nẽ ſuie conſtructionẽ dictionũ .
ſcilʒ

duęoꝛationes innamne in nd.
yntomata.i.acciden/
tia febꝛibo ſũt.vt doloꝛ capitis fluoꝛ na/
riũ:vomitusimpetus.⁊ ſimilia.

Syntonomia vel ſyntomia.i.conciſio.et

dicit᷑ a ſyn.qð eſt con.⁊ tomos: quod eſt
iuiſio · vel ſectio · vel ceſio.

Syntonus.ni.pe.coꝛ.dicit᷑ a ſyn.⁊ ton.q̃ſi

totus ſonus · vel duplex ſonus.

Sinus.nus.nui.mal.ge.i.gremiũ collectio

veſt. Et ſinus palpebꝛa. Et ſinus recepta⸗/
culũ maris ·ſcilicʒ naturalis poꝛtvel litus
exeſum fluctibꝰ. DPñ Flct. 27. Sinũ xᷣo

quendaʒ conſiderabant habentẽ litus · in

quẽ cogitabant ſi poſſent eijcere nauem.
Item maioꝛes receſſus maris dicuntur
ſt mnus Item ſinus altaris dicebat᷑ in quo
cõſumebant igne quęponebãt᷑ ſuꝑ altare
Et in iſta ſignificatione accipitur Exkech.
42 Et a ſinus oꝛ ſinuoſus.ſa.ſũ.i.ſinibus
plenus. vel amplus dilatatus. vel curua/
tus. Inde ſinuoſitas.tatis. Itẽa ſinus dꝛ

boc ſinũ.ni.vas in quo mulget᷑ lac: pꝛima
ꝓducta· ꝗ in ſinus coꝛripit᷑. Oñ VPugili.

Sinüũ lactis ⁊ hęc celiba pape quot ãnis

Sinus Albꝛaę ſicut dicit magiſter in hiſto

rijs · locus eſt in ſuꝑioꝛi margine inferni ·
aliquantũ habẽs lucẽ ſine oĩ pęna mate/
riali · in qͥ erãt aĩ pᷣdeſtinatoꝝvſq; ad de/
ſcenſũ chꝛiſti ad inferos: qͥ locus ꝓpter ſui

tranqͥ llitatẽ ſinus NCbꝛaę vi.vt ſinũman

vicimus. Et vicebat᷑ Abꝛaę. qꝛ ipſe fuit
pꝛima via crededi. Ipſe eni pᷣm publicę

pdicanit vnũ deũ tm̃ eſſe. Hũc tñ locm

vocanit Job tenebꝛas p tędio expectãdi
dicẽs: Straui lectulũ meũ in tenebꝛis.

Bynxyg·.ga.gi.i.cõiũct vel cõiugat. vñ
ꝓnoiĩa vicũt ſynyga ul ſyniuga latine ·

a ſyn · qð ẽ con.⁊ ſygu vel iugũ. Iñ h ſyn/

ygia.gię.i.cõiugatio.vñ ꝓpoꝛtionalis

cõiũctio elemẽtoꝝ vel nüeroꝝ vẽ ſyngy/

gia. Et eſt qdã plana.qdã cubica.i.ſolida
figura·ᷣ hoc ad aliã ſcientiã ſpectat. Syn⸗
ygia etiã oꝛ ſi pes extendat᷑ vltra nüerũ

quattuoꝛ ſyllabaꝝ. Hñ ſyngygię dicunt
pentaſyllabi⸗ berafyllabe Hi non
ſũt pedesᷣ appellant᷑ pentaſyllabi ⁊ hexa/
ſyllabi/qꝛ vltra quiq; vel ſex ſyllabas nõ

Pꝓcedunt. Sed apud gręcos vicunt᷑ ſyn/

ygię quaſi qdã cõiũctiones vel declina/
tiones:q; exquo menſuratio victionis ꝗ
pes eſt extendit᷑ vltra numeꝝ q̃ttuoꝛ ſyl/
labaꝑ· nõ vĩ pes · h ſyneygia. Papias vᷣo

dicit. Syntcygia cõiuga ſyllaba. vt mei ·

tui · ſui · vel ſapiens· ſapienter/ſapientia.

Sion.mons eſt in hieruſalẽ.⁊ ſexe cpnit᷑p
ipſa ciuitate · Sion hebꝛaice. latine inter⸗
Btat᷑ ſxeculuʒ· vel ſpeculatio.qꝛ in ſublimi
cõſtructa eſt.⁊ delonge wnientia cõtem⸗

plat᷑ vel ſpeculat᷑. Hec ſepe eccleſiam mili⸗/

tantẽ ſigt · in qᷓ deũ ꝑ ſpeculũ ⁊ ĩ nigmate
ſpeculamur. Dicit᷑ etia aliquãdo ſion ·ma/
ter hieruſalẽ qꝛ ſion taq; mat filiã hieru/

lalẽ ptegebat defendebat.
Sipaꝝ· genus veli vnũ pedẽ habens ·quo

iuuare nauigia ſolent quotiens vis veli
langueſcit· quod ex ſeparatione extimat᷑

dictum. m Hapiãd.
Sipariũ.rij. d cibus vel pciũ cantoꝛiset
quicqͥd ante cantantẽ ꝓ pᷣcio ſuſpendit᷑.

Siquis:ſiqua.ſiquoq/uł ſiquid.aliquis.

⁊ habet grauẽ accentũ·ſicut nequis.
Syracuſa.ſæ.ciuitas ſicelię. Inde ſyracuſa/

nus.na. nu. Onde A1ct. 28: Et cũ veniſſe⸗

musſyracuſam. ? pꝛoucit cu.
Syraſirim·liber qͥ oꝛ cãticacãticoꝑ.vt diẽ
Hieronym in ꝓlogo ꝓuerbioꝝ. Syra/

— *%— — – *

ſirim · qd ĩ lingua nr̃a vytit᷑ cãticucãticoꝛũ

Yren.i.tract: acuit ĩ fine. Itẽ ſyren.nis.

Ttuc acuit᷑ ſya pd.pe.gti.vide in ſyrena.
yrena.nę.⁊ G ſyren. renis.⁊ facit actm̃ ſ y/
renẽ. vel ſyrena:ẽ monſtrũ marinũquod
vulcedine ſui cãtus nautas ad ſe trahit.⸗
ſubmergi facit. Indeſ yrenic.ca. cñ.i. dul/

ð

cis.⁊ delectabilis: affectiuꝰ ſeu attractiu⸗
cãtus periculoſus. Itẽ ſyrenę· dicunt᷑ ſer⸗
pentes cũ alis.qui plus currunt qᷓ; equiſ
etiã volare dicuũtquarũ tãtũ virus ẽ· vt
poſt moꝛſũ ante moꝛs ſequat᷑ q; doloꝛ ſen

tiat · m Hugj. In glo. aut Jſa. iʒ? ſup il ⸗
lud.Et ſyrenęin delubꝛis voluptat. dꝛ ſic.
Syrenę ſũt aialia uł ſerpẽtes criſtati? ala

ti. DHel vt alij vicũtpiſces marini ĩſpecie
muliebꝛi. Iidoꝛ aũt xi? etymo. vbiagit
de oꝛtẽtis ſic dicit. Syrenes tres fingũt
fuiſſe· ex pte vginesa ex ꝑte volucres ba
bẽtes alas ⁊ vngulas:quaꝝ vna voceal/
tera tibijs · t᷑tia lyra canebat · quę illectos
nauigãtes ſuo cantu ĩ naufragia trahebãt
Scm aũt veritatẽ meretrices fuerũt.ꝗᷓ
ñiq; tranſeũtes oncebant ad egeſtatem
Pas fictę ferunt inferre naufragia. IFlas

aüt habuiſſe? vngulas vicũt. qꝛ amoꝛ et

volat ⁊ vulneratquęideo in fluctibo cõ/
moꝛaſſe dicunt :qꝛ fluctus.i.venerẽ crea/
uerunt ꝓpducit hanc ſyllabã re.

Syria.rię.qdã ꝓuicia.dicta a quodã indi/

gena. vel vt vicũt qͥdã: SGyrin. fuit neos
Abꝛaę: Cethuręa cnius noĩe ſyria dicta

eſt. Et antiqui aſſyrios vocabãt. q̊s nunc

ſyros vocamus. Iſñ ſyriusria.riu.⁊ ſyꝰ
ra.rũ. Dñ ⁊ ſyrius lapis vicitquiĩ ſyria

reperit᷑. Et ſyriacus.ca.cũ.de ſyria exiſtẽs.
Vnde⁊ ſynaca vꝛ vitis vel vna· vel qe de
ſyria allata ẽ· vel quia nigra eſt. Inuenit
etiã Gyrus pꝛo ꝓpꝛio nomine.

SGyrina.·ſyrinatis.i.cauda veſtis feminaꝑ.
Syr ina.· etiã vꝛ ſernies longa oꝛationiste/

noꝛẽ ſuũ vſq; ad vltimũ ſeruãs. Syrina

etiã oꝛ liber· vel reuolutio chartarũ. q; in
libꝛo ſunt multę renolutiones ⁊ plicaturę

ſicut in cauda veſtis mulierůũü.
Sromarra eig maſ ge i gaius.
yromaſte.tes.i.foꝛtitudo.

Syropheniſſa. dicta ẽ mulier cananea gé/

tilis. Cananęi enĩ quõdã iudęaʒ incolue⸗/
rüt · ̊ poſt oiſperſi ſunt. Ex hac diſpſione
erat mulier iſta ex ſyrijs phęnicibo oꝛta.
Bñ Marci.7: Erat aute mulier gẽtilis.

ſyro pheniſſa genere Item inuenitur ſy⸗
rophęnix.cis. OHnde Juuenalis. Cerret

idumęę ſyrophęnix incola poꝛte.
Sirpa.pę.idem eſt quod ſarpa.
Syrttis.fę.ge.dẽ a ſyren qd ẽtractus.Et

ſiüt ſyrtes loca piculoſa ĩ mari:victa ab at/

tractiõe arenei cumulos.Eſt v ibi ĩcq̃li/

tas man ⁊ t᷑rę in vno loco eſt aqua pꝛo⸗/

fũdiſſima · in alio vadoſa. vñ periculũ eſt

ch
Sy
ſuön
1rece
Bin
duat⸗
tuihon
Mnt
nni⸗
ninl.
Cmnia
Annn
og
uriu
cii
cion
bbe⸗
Cyi
gaſt
berſt
tnni
Men
Sſſoe⸗
Gene
ſaten⸗
ecen

(

Caton

nune⸗

con
Li.

Hpen
An
ſiſmis
Oins.
alol⸗
aon
ropw
bämn
Nuſn
gon
Gitl⸗
tnbi
lptae
etn
ſep
Wh

mir
ne,
cnig,
mwiy
Eſon
irig
liſie
phugt
fügit
neohe
oceal/
leaos
ii
nriͦ
Weſten
Emn
D 6
ran,

indi⸗
ewvs
dice
srune
a
wüffin
Lenſtis
nien
en

mnin
Gnis te
Gnnn
mn
ſplam

6

nenge
noolue⸗
ſhione
anar⸗
eceis
ſenon
s.Cant
6
nubt
mab⸗
biici

illac tranſire· m Mug. Dapias vo diẽ:
SGyrtes tractusaquaꝝ rapaces:ſcopuli
ſup mare· loca arenoſa vel arida·accedũt
⁊ recedunt. . M
Syrtus.ta.tũ.i.attractiuus ⁊ ſpinoſus et
icit᷑a ſyren/quod eſt tractus.Et h ſyrtũ
ti.i.ſpinetum. JM
Siſara · interpᷣtat futurũ iudiciũ/uł gaudij
exduſio.ułeqͥ miſſio. ppꝛiũ nomẽ cniuſda
viri in libꝛo Judid.⁊ coꝛ pe. Oñ ĩ Tluroꝛa
Currũ deſeruit Siſara terga dedit.
iitatg,le was eſt repoſitoꝛiũ · ſicut ſac/
cus vel pera. Et ſũt ſiſtarcię nautan dicte
ꝙ int ſute · vel valcula in quibus poꝛtant
cibi Mñ.).Reg? Panis deficit iĩſiſtar/
cijs noſtris. Et iſta littera coĩter habet in
biblijs coꝛrectis. Quidꝗ vo vicũt ciſtar/
ca.vñ ſᷣm eos debet diciin ciſtarcis nr̃is:
a ciſta arca. Elij dicunt ꝙa ſuo.ſuis. dẽ
bec ſitarcia.cię.i.ſubſtantia. et ꝓpꝛie nau/
tarũeo ꝙ ſuta ſit.vel qꝛ ſit ſita.i.collocats
Hoc videt᷑ ſentire Huguitio.
Syſtole.les.⁊ ſyſtola.lę.eſt coꝛreptio ſyl/
labe naturaliter longe cõtraria extaſi· qꝛ
ſicut extaſis ꝓducit bꝛeuẽ ſyllabã · ita ſy/
ſtole coꝛripit lõgã.vt vquoſus oꝛion · cũ
oꝛion ꝓducte dici debeatĩpen. Et apud
Catonẽ. Hoc vide ne rurſus leuitat cri/
mine dãnes. Dltima enĩi buiꝰ vᷣbi vide
coꝛripitcuᷣ ſit ſechde ↄiugatiõis ꝓduci
veltees.
Siſtrũ.ſtri.neu. ge.i.tuba.⁊ da ſiſto.ſtis
vel vĩ ſic ab inuentrice. Del ſiſtrũ lingua

ęgyptiaca dĩ tuba cũ qua Iſis deſcribit

Mam in hmõi ſacrificijs ea vtunt. Oñ.j.
Reg. id? legit. In tympanis leticię ⁊ in
ſiſtris. pꝛęcinebãt mulieres.
Sitis.tis.fę.ge.deſideriũ bibendi. Iñ ſiti/
cula. lę. vimi.pua ſit. Et ſiticuloſus.ſa.ſũ
q aſſidue ſitit uł aliquãtulũ ſitiens.

—

Sytropodes · ſũt coquẽdi cauſa vaſa ficti/

lia cũ tribo pedibo · hm Pap̃.⁊ videt᷑ ↄpo/

ni a ſyn· qð ẽ con.⁊ tris ⁊ ꝑes · q̃ſi cũ tribꝰ

pedibꝰ vas. Quidã aũt dicũt ctropodes
a citra ⁊ pes q; pedes habet citra ſuꝑioꝛẽ
Situla. lę.pe.coꝛ. reſtis eſt q̃ aq (fabꝛicã.
trahit᷑.vl potius ipſũ vas.⁊ vĩ a ſitio· qꝛ
apta ẽ ſitiẽtibo ad bibẽdũ.qð vas gręci
cadũ vocãt. Itẽ ſitula.lę.eſt qdðdã genus

ſerpeẽtis. Iñ ſitella. lę. oimi.i. pua ſitula.

Sit᷑. tus.tui.i.repauſatio · uł oꝛdinatio uł
repoſitio/ułmodus.uł naturauł vetuſtas

xel humoꝛ vel longitudo tẽpoꝛis· vel ne/
gligẽtia. Mã negligẽtia ex vetuſtate ſeqᷣ/

tur.⁊ dr q ſino.nis.Et ſitus.ta.tũ.nomẽ.i.
poſitus: voluerũt qͥdã ꝙ in hacſiẽtione
ſitus deriuet᷑ a pono.nis.ꝑ aufereſim. q̃ſi
poſitus · aufereſis non fit niſi in cõpoſita
dictione.ſᷣm NHuguitionen.

B ante MW

Smaragdłꝰ. i. lapis ſcioſus. viridẽ hñs

coloꝛẽ cui nihil viridius cõꝑat᷑. Mã her⸗
bas qͥʒ virẽtes frõdeſq; exuperat. Solo
eni intuitu ĩplet oculosnec ſaciat. Scul⸗
pẽtibo q̊ʒ gẽmas · nulla gtioꝛ oculoꝝ refe/
ctio · reficiẽs circa ſe viriditate reꝑcuſſum
gerẽ. Iñ ſmaragdinꝰ.na.nũ.nomẽ poſſiſſi⸗
uũ penł ꝓdñ in Auroꝛa. Seq; ſmara/⸗

gdinis miſcet vbiq; coloꝛ. Inuenit᷑ etiã

ſmaragdo:dinis/idẽ qð ſmaragdꝰ.⁊ coꝛ.
penł.gti. Iñ ſmaragdineus.nea.neũ. DHDñ
Apoꝗq.ꝗ? bñt quedã biblię·Et iris erat in
circũitu ſedis ſimilis viſioni ſmaragdiniſ
Alię habent ſmaragdine:⁊ tũc eſt nomẽ
poſſeſſiuũ. — „
Smigma . matis.neu.ge.ẽ qdðdã vnguẽtũ
vel cõfectio vnguẽti · vel ſapoꝛis· vel aliq⸗
rũ aliaꝑ reꝑ boni odoꝛis. DHñ Daniel.ʒ?
Afferte mihi oleuʒ ⁊ lmigmata vt lauer.
Inuenit᷑ etiãẽ migma/ aliud ſigt.vide.s·
Smirna. nę.Fg. ge. aſię minoꝛis ꝓuincia · et
interpꝛetatur canticum eouum.

Sobna. ne ꝓpꝛiũ nomen cuiuſdã viri · de qᷣ
habet Jſa ʒce? Et ſobna ſcriba. ⁊ ĩterpᷣtat
ſedẽs.vel ſedesſeu diuerteans.
Sobo les.lis.i.ꝓgenies.ſcilʒ filiꝰ vel filia.⁊·
dĩ a ſuboleo.les.eo ꝙ ſboleat.i.ſuccreſcat.
Sobꝛinus.ni.maſ.ge.i.ſilius ſoꝛoꝛis.⁊ di a
ſoꝛoꝛ· q̃ſi ſoꝛoꝛinus. Iñ ̊ ſobꝛina.nę.filia
ſoꝛoꝛis. q̃ſi ſoꝛoꝛina.Et ꝑ cõpoſitionẽ· hic
cõſobꝛinus.ni.i.cognatus. Del cõſobꝛini
dicũt᷑ filij duarũ ſoꝛoꝝ· vel fratris ⁊ ſoꝛo/
ris·q̃ᷓi cõſoꝛoꝛini · Iñ h̊ cõſobꝛina.nę.⁊ coꝛ.

—

Sobꝛius.bꝛia. bꝛin.i.abſtinẽs.? dẽ (bꝛi.

a ſe. 1 bꝛia.qð ẽ mẽſura:q̃ſi ſebꝛius.i.ſecuʒ
habes bꝛiã Iñ H ſobꝛietas.tat. Et viffert

a pudicus. DHñ quidaʒ. Sobꝛius a meſa.

de lecto ſurge pudicus. Iſ ſobꝛiolus.la.

lũ.i.aliquãtulũ ſobꝛiuns··
Soccusci.mal.ge.ẽ qðdaʒ calciamẽtũ co/

mędoꝛuʒz. 7 dĩ

qñq; comędus Iñ ſo ccell. i. vimi.i. par/
uus ſoccus.Et ſoccat᷑.ta.ti.i.ſoccis indu/
tus. vel ſoccos habens. ðèð

–
R——

a ſaccus eo ꝙ ſaccu habeat
in q́ ꝑs plantę ĩmittit᷑· ⁊ p metonomiã oꝛ

5sõs

Socer.cerimal.ge.dꝛ pater vxoꝛis:ułma/

riti.?⁊ dĩ a ſocio.as.quia ſociat᷑ genero uł

nurui.⁊ ipſe ei. Inde ſocerinus.na.nũ.Et
hec ſocrus huius ſocrus:mater vxoꝛis vel
mariti. Et ꝑ compoſitionem hic pꝛoſocer
ri. pater ſoceri vel ſoqusq̃ſi ſecundus ſo/
cer. Et hec ꝓſocꝰ.mater ſocrus vel ſoceri.
Et coꝛ.ſo. Dñ in gręciſmo.Eſt ſocer vxon
genitoꝛ:ſocrus genitrixq;.
Socius· ꝓpꝛie eſt in ꝑiculo· Collega in of/⸗
ficio. Comes in itinere. Conſoꝛs in ᷣmio.

Sodalis in mẽſa · vel in ſede. q̃ſi ſedalis.
AIſidoꝛus etymo.x vicit ꝙ ſocij vicunt

ꝓpt᷑ ꝑericuli aut oꝑis ſocietatẽ/q̃iĩ vna ca
liga ułſocco.vel ĩ vno veſtigio manẽtes.
tũc ſociꝰ dr a ſoceꝰ.qð ẽ calciamentũ co⸗
mędoꝝ. vel vĩ a ſequoꝛ.queris. Iñ ſocia.
cię. Inuenit᷑ etiã ſociꝰ cia.ciũ. Et coꝛnpit

pꝛimã. Oñ Ouidius de arte. Mõ bene cũ

ſocijs regna venuſq; manet. Iñ ſocietas
tatis.dꝛ pax/fędus.⁊ ſocioꝝ vnitas.
Sodalis.ↄ.ta hoc le.i.ſocius in menſa.vel
ſcutella·vel in ſymbolis. Inde hęc ſodali/
tas.tatis.i.ſocietas:amicitia.Et hoc ſoda/
laciũ.cij.pꝛo eodẽ.Dnde Duidius.Jure
ſodalicij qui mihi iũctus erat. Et ſodalis
pꝛo amico dꝛ.⁊ cõꝑat᷑. vnde inuenit᷑ ſo/
Dalicius.i.amicabilius.Et pꝛoducit penł.
Sol.ſolis.maſ.ge.vꝛ a ſolus/eo ꝙ ſolus lu
ceat obſcuratis cunctis alijs ſideribꝰ ſuo
ſplendoꝛe. Iñ hic ⁊ hęc ſolaris.⁊ hoc re.i.
res ſolis· vel ad ſolẽ ꝑtinẽs.Et ſolanꝰ.na.

nü.penł/pd.ꝑoſſeſſiuũ.Ex quo ſubſolanꝰ.

Et dicit ſol ·quaſi ſolus lucens.

Solaciũ.cij. oblectamentũleuamen. refri/

geriũ · conſolamen. Solamen.inis.idem
Solariũ.rij.vꝛa ſol.q̃ſi ſolauriũ:quia ſoli
1 geri · vel auris pateat.
lax.lacis.eſt pecus multũ depaſcens.
Golea. leę. fęg. ge. ẽ a ſolũ:eo ꝙ ſoluʒ pedis
tegat · vel qꝛ ſolo terre adheret. Inde ſo/
leola lę.dimi.i.parua ſolea.

Solennis.ↄ.t.⁊ h ne.i.celebꝛisfeſtiuꝰ.Iñ

ſolẽnitas.tatis.Et hoc ſolẽne.nis ꝓ eodẽ.
Et cõponit᷑ a ſoleo ⁊ annꝰ.q; ſolet eſſe ſin/
gulis annis. vel a ſolido.das.i.firmo.qꝛ
ſolidũ ꝓpter religionẽ mutari nõ debeat.
Et ᷣdicta vocabula ſcribenda ſunt ꝑ vnũ
l.7 dvuo.n.⁊ nunq; ꝑ.m.et. bD.
Solers. lertis. oĩs geii. ſapiens ingenio/
ſus.ſagaxcautus.⁊ dicit᷑ a ſolon· quod ẽ
totũ vel multũ ars/quaſi totus vel mul/
tus i arte. Et hm hoc põt ſcribi per vnũ.:l.

HBel cõponit a ſollicitus.ta.tu. arsquaſi

ſollicitus in arte vtilis.⁊ pᷣm hoc ſcribit
ꝑ duplex.l. Inde hęc ſollertia.tię.i.ſollici/
tudo/vigilantiaaſtutia:ſagacitasindu/
ſtriaa ꝓdu.ſo. Onde quidã. Exiguo pul/
crã vucit ſollertia vitã.i.ſapiẽs: caut H.
Sollicitus.ta.tũ.i.curioſus:anxius: com/
motuſ. Inde ſollicitudo.dinis.curioſitas
anxietas.
Solidus.da.uũ.i.integer.firmus.⁊ dĩ a

ſolido. das.qð ẽ firmareĩtegrarea qñq;

ſyncopat.i dr ſoldꝰ.da.vũ. Itẽ h ſolidꝰ
di.ẽ qdᷣdã põdus: vĩ ſolidus:qꝛ nihil illi
eeſſe videtur. Solidũ vᷣo integrũ ⁊ to/
tuů · veteres dicebãt. Ipſũ · vel ipſe quoq;
numiſima:.a numa vocatur. vel nomiſima
qꝛ noĩbo pᷣncipũ ⁊ effigie ſignet᷑. Ab ĩiitio
vo vnũ numiſma:vn argete erat ſolidꝰ.
Apud latinos alio noĩe ſextula dicit:q;
vncia cõpleat᷑ ſex ſolidis. Hũc vulgꝰ au⸗
reu ſolidu vocat/cui tertiã partẽ vixerũt
tremiſſeʒqꝛ ſolidũ faciat tremiſſis.Et nõ
ꝙ pꝛo illo pondere dicẽdũ ẽ ſolidus.⁊nõ
ſoldus:niſi ſyncopet᷑ ĩ ſyllaba.Inde ſoli⸗
arius.ria.rii.ad ſolid ꝑtinẽs.vel ſeallicʒ
ſolidos accipiẽs/vel ꝓ ſolidis ſeruiẽs.
Solifuga.gę.penlł.coꝛ.quoddaʒ aĩal· eo ꝙ;
fugiat diẽ.vt dicunt muſeraneus:qui eſt
granię foꝛma.
Soliloquiũ.quij.neu.ge.i.ſolitariuʒ elo/
quiũ · ſcilʒ cũ noſipſi nobis ad introgata

reſpondemꝰ. Oñ quidaʒ liber Auguſtini

Dictus eſt ſoliloquiũ.
Solyma. hieroſolyma victa eſt coꝛrupte
a wetis ſolyma. Iñ ſolymꝰ.ma.mũ.Hñ
Juuenalis. Interpꝛes leguʒ ſolymoꝛũ et
magnus ſacerdos.
Soliſequiũ uł ſolſequiũ:quędã herba·ſcilʒ
heliotropiũ · qꝛ ſe cõtẽdo ſeqͥ᷑ ſolẽ: Naã
ſole oꝛiẽte⁊ occidẽte floꝛes aꝑit ⁊ caudit.
Solitarius.ria.riũ.i.cõſuetus.⁊ dẽ a ſolit
Et hec ſolitudo.i.cõſuetudo. Itẽ ſolita/
rius põt deriuari a ſolus.vide in ſolus.

Solitudinarius.ria.riũ.i.cõſuetus.⁊ dicit

a ſolitus. Itẽ ſolitudinarius.i.ſolitarius:

Vel in ſolitudine cõmoꝛans.vel ad ſolitu/

dinẽ ꝑtinens. tunc dicitur a ſolus.

Solitudo.dinis.i.ſingularitas· deſertum ·
ſolitaria manſio · ſiue loc' carens frequen/

tia hoiuʒ dicitur a ſolus.

Solitus.ta.tũ.i.rrequensaſſuetus/aſſiduꝰ

vſitatus. Et componit᷑ inſolitus. ta. tũ.i·
inconſuetus.

Soliuagus.ga.gũ.pe.coꝛ.qͥ ſolus vagat᷑.
Soliũ.lij.neu.ge.regia ſedesa d a ſedeo.

u

nlle
ind
ü
ttte
gſena
nns
G
brh⸗
ſog
Gie
con
lani
vye
nno
Gi
gar
Unchn
Gg
Wons
bad⸗

be
lhl⸗
Gl,
M⸗
tb
Grlon
W

ad
rg;
lbllill
mit,
egnoq
Dmmn
nſo
Pni
lalin
isrnd
kl⸗
lag
is
beog

GN

rint
n
Lant
tonpte
ni i
mwin

i

ttult.
niblt
tiſolta⸗
ſolns,
gadiat
ſoltnus
Nuaſol⸗
ſlus⸗
8 ten
vfie,

nſſ

. vugt
iabetn

quaſi ſediũ a ſedendo. vel ſoliũ ã q̃ſiſo/
lidũ.q; de ſolidis lignis fiatulł dꝛ a ſolus

quaſi ſolius ſelles.
Soloeꝗdã ciuitas int gręciã barbariã.
Solęciſmus vꝛ a ſoloe cinitate · vel a pplo
illiꝰciuitatqͥ ex vrbe ſoloe ꝓfecticũ apud
atheniẽſes cõmoꝛarent᷑ vt illoꝛũ linguam
diſcere vellẽt · ſuã parit᷑⁊ illoꝝ linguã coꝛ
ruũpebãt.vñ ⁊ libuit athenienſibo vt illud
vitiũ ſolęciſmus vocaret᷑. Pel a ſoloe ci/
uitate vꝛ ſolenſis.ſe.⁊ h̊⁊ hbęc ſolęcenſis.⁊

Hͤ ſea cõponit᷑ cũ mos moꝛis.⁊ dĩ h̊ ſolę
ciſmus.mi.quaſi mos ⁊ cõſuetudo ſolęcẽè/

ſiũ. Cu eni ſolęcenſes in confinio gręcię et
barbarię ſiti eſſent· parti barbaroꝝ moꝛe

tꝑti greoꝝ loquẽres liguã habeboͤt ofuſã

Cu eni vtrãq; vellet ſibi defendẽ· vtrãq;
coꝛrũpebãt. Mi cũ romã venirẽt vt linguã
latinã addiſcerẽteã maxime coꝛrupebant
vnge ioleuit cõſuetudo vt qðlibet vitiũ
in oꝛatione.viceret᷑ ſolęciſmusqſi mos ⁊
coõſuetudo ſolęcenſiũ. Et eſt ſolęciſnus fi⸗

gura vel vitiü qð cõſiſtit in incompetenti

iunctura dictionũ. Et vt ZRonatus vicit

Solęciſmus eſt vitiũ in cõtextu ꝑtiũoꝛa/⸗
tionis ↄ regulas art grãmaticę factu. Int

barbariſmũ aũt ⁊ ſoięciſmũ h̊ inter eſt.qꝛ
ſoleęciſmus diſcrepãtes aut incõſequẽtes
int᷑ ſe dictiones habet. Harbariſmus aũt
in ſingulis vbis fitaut ſcriptis aut ꝓnun/
ciatis. vnde barbariſmus fit in victione.
Solęciſmus in oꝛatione. Vñ quidã.Eſt

barbariſimnus cũ dico oña oñs.Eſt ſolg⸗

ciſmus vir mea ſponſa meus.
Solon · interpᷣtat totũ vel multu.
Solſtitiũ.tij.i.ſtatio ſolis. ñ h̊ ⁊ B ſolſti/

tialis. Hᷣ le. res ſolſtitij ·vel ꝑtinẽs ad ſol/

ſtitiũ.Solſtitiũ eſt maxiĩa oiei artiſicialis
⁊noctis ĩqualitasſiue ingreſſus ſolis in
capꝛicoꝛnũ vel ĩ cancũ.Et ſüt vuo ſolſti⸗

tia. ſcilz ſtiuale hyemale. Cſtiuale circa
feſtũ ſancti Joannis baptiſtę. Myemale

circa feſtũ natalis oñi.
Solũ.li.iterra: vꝛ a ſol:q ſoli pateat. Iñ
H̊ ſolũ.liiferioꝛ pars pedis q; eo terrę ve/
ſtigia impꝛimimꝰ.Et q; terra firma eſtad
ſuſtinendũ: ideo dꝛ ſolũ quicqͥd ſuſtinet
aliqᷣd. vt Mqua eſt ſolum nauis ⁊ piſciũ.
Aer eſt ſolü auiũ.Ceęlũ eſt ſolum deoꝝ et
ſtellaꝝ. Et inde ſolũ dꝛ pedis.qꝛ totũ mo/
lem coꝛponpoꝛtat.Et coꝛripit.ſo. Onde
NRuianus. I¶lſtu vincit hõ cuncta creata
ſolo. Sʒ ſolus.la.lũ.bmã ꝓdu.Dñ.Fixũ
pone ſolũ bꝛeuẽ longũ mobile ſolum.

Solus.la.lũ.i.ſine alio ſingulars.Iñ ſoli/
tarius.ria.riu.i.ſingularis. Bñ heremiteę

dicunt ſolitarij.qꝛ ſoli in heremitario cõ/

moꝛant᷑.Et ꝓduc ſo ñ qͥda. Mõ facias
ſolus qð fugit oĩis hbomo.
Solutoꝛ.toꝛis.eſt ille qͥ ſoluita oꝛa ſoluo.
Soma.i.coꝛpus.Inde ſomatopęia.

Sõniũ.nij.neu.ge.id qdð videt᷑ in ſõno. Et

nota ꝙ ſoniũ qñq; large accipit᷑ita ꝙ ſit
gen oinʒ ſõnioꝝ.alliquãdo vo accipit᷑ p
ſpecie ſõnij. Sũt eni qͥnq; ſpecies ułmodi
ſõniandi:quaꝝ duę nihil ſignt·ſcilicʒ fan/

taſma ſiue viſũ.⁊ inſõniũ. Sʒ tres aliqd

ſint.ſcilʒ oꝛaculũ · viſio.⁊ ſomniũ · Et eſt
inſõniũ quotiẽs ex aliq̃ cogitatione? cuʒ
cura ſᷣcedente naſcit᷑ aliqð ſõniuʒ: dĩ ab

in ⁊ ſõnus.qꝛ tm̃ ẽ in ſomnoa pani᷑ euolat

⁊euaneſcit cũ ſõno. Sʒ cętera ꝗ aliqͥd ſi⸗
gnãt · etiã poſt ſõniũ ſbᷣſiſtüũt iſua ſigniõe
aut a ſua ſigẽtione. Fantaſma ſine viſũ eſt
cũ aliquis ĩ pꝛincipio ſõnij videt foꝛmas

iuerſas ⁊ varias alienas a naturs reg.

In ſů genere cõtinetur ephialtes.

Söõnolentus. ta. tũ.. piger vel ſõno plenꝰ.

Iñ ſõnolent᷑ adu.Et hęc ſõnolentia.cię.in

eodẽ ſenſu. Et in eadẽ ſigtione vel cõxo/

ſitione dĩ ſomnolens.entis.oĩs generis.
Sõnus.ni.mal.ge.ipſa quies in doꝛmiedo

virtutũ cũ intẽtione naturalin. Xnimales

virtutes dicunt᷑ hic quiq; ſenſus: ratio:
2Zintellectꝰ. Sʒ naturales virtutes dicũt

appetitiua retẽtiua · digeſtiua expulſiua.

Sed in ſõno quieſcũt aĩales virtutes.Cũ
enĩ doꝛmit homo:nec videtnec audit nec
iſcernitnec ĩtelligit. Sʒ naturales vir/
tutes tũc intẽdũt᷑nã in ſõno melioꝛ ſit di/
geſtio melius mutat᷑ cibus.⁊ ex H̊ ſeqͥt᷑

melius appetit. Itẽ a ſõnus hic ſõnulus

lia ſõnellus.li:a ſõniculus.li.oĩa dimi.ñ
ſõniculoſus.ſa. ſũ.i.ſõno plenus.Et H ſõ⸗/
niculoſitas.tatis.Et vt dic Pap. Sonꝰ

eſt qð doꝛmimꝰ. Somniũ v̈o qð doꝛmi/

entes videmus.

Somatopęgia · eſt cũ res incoꝛpoꝛea intro/

ducit᷑ ad loquendũ vt cũ dicimus deos
⁊ angelos loqui. .
Sonipes.pedis.maſ.ge.dꝛ dextrarius:q
pede ſonat terrã ꝑcutiendo.
Sonoꝛus.ra.rũ.i.qð ſonatEᷣ ꝓpꝛie benenł
granit᷑ ſonans. Iñ ſonoꝛe·adu. Et hec ſo⸗

noꝛitas.tatis.i.ſonantia.⁊ ꝓpꝛie bona vel

grauis. Et cõponit᷑ cõſonoꝛus.ra.rũ.i.cõ⸗
ſonus. Et pꝛoducit no·

Sons.ſoni.oĩs gei nocẽs vel culpabilis·

vitioſus. Et eſt metaphoꝛa tracta ab olla.
Siẽ eni olla nõ ſatis cocta ul rimoſa ſi ꝑ/
cutiat᷑ mute ſonata ꝑ ſonũ vitiũ eius ap/
paret ·ſic aliquis inſipiens nõ inſtructus
ſapiĩa vitioſus·ſcilʒ ſi introgat᷑ſuo ſono⁊
ſua reſpõſione vitiũ ſuũ manifeſtat ꝓdit
Iñ ſonter adu. Et hec ſontia.tię.i.nocen/
na. Et ſonticus.ca. cũ.i.nociuus.⁊ coꝛ.ti.
Sonus.ni.maſ.ge.eſt qͥcqͥd aure audit᷑ vel
auditu percipit᷑. Inde ſonulus.li.dimi.i.
paruus ſonus. =
So phar ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã viri. Et int/
pꝛetat᷑ diſſipatio.vel ſpeculũ viſſipans.
Sophia. phię.Fę. ge.i.ſapia.⁊ acuit᷑ penuł.
Sophiſma.matis.ſermo ĩuolutus/vbi in
falſis ſentẽtijs ↄnexionis veritas manet.
1coꝛ.pe.gti.Iñ lophiſmatic.ca.cũ.qͥ loqͥ᷑
ꝑ ſophuma.vel ad ſophiſmata ꝑtinens.
Sophiſta. ſtę. in loquedo deceptoꝛvboꝝ

itricatoꝛ: apparẽs ſapiẽs ⁊ nõ exiſtẽs. Iñn

ſophiſtic. ca. cũ. pe. coꝛ.i.fraudulentus de/
ceptoꝛius. Item ſophiſta qñq; accipitur
ꝓ ſapiente vel ſapiẽter loquẽte.⁊ hcipue
apud antiquos.
Sophos gręce· latine ſapiẽs dẽ.vel caut
ſapienter dictus.⁊ verſa · os in vs · dicit᷑ h
ſophus.phi.i.ſapiens.

. — »

Sophꝛonicus.ca. cũ.pe.coꝛ.i.pꝛudens vel

temperatus. ⁊ di a ſophꝛone. qð interpᷣ/
tatur pꝛndentia.vel tempantia.
So pbꝛonin.nij. dicta eſt ꝗdaʒ mulier di/
minntiue cã adulatiõis:q̃ſi pꝛudẽtiũcula
Vel temperãtiũcula: eſt gener.fę.qꝛ qua/
litas vocis eſſentiã rei nõ mutat.
Sopoꝛ.porl.i.ſomnꝰ. Sʒ ſopoꝛ leuis · ſom/
nus ppetua quies. Iteʒ ſopoꝛ ipſa quies
1 ſuauitas quietudo ſomni. Eñ ſeępe cõ/⸗
tigit ꝙ ĩ aliqͥ ſõn in qͥ nõ ẽ ſopoꝛ·hᷣ in qͥ⸗
cuq; e ſopoꝛa ſõnꝰ. Iñ ſopoꝛ ra.rui.qͥet
ulcis ſuauis.vel ſopit.i.doꝛmiẽs.⁊ coꝛ.
pmã ſopoꝛ. Hñ Duidiꝰ i.2? epi. Queęq;
tibi dederã vina ſopoꝛis erant.
Sopꝛifer.ra.rũ.pel.coꝛ.i.ſomniferſopoꝛẽ
Soꝛ:bicies.ei.i.ſoꝛbicio. Iñ ſoꝛ/ (ferens.
biciuncula.lę.et ſoꝛbiciecula.lę. dimi.bᷣm
Hug. Quidã dicunt ꝙ ſoꝛbiciũcula eſt
Dimi.a ſoꝛbicio · ſ̊ ſoꝛbiciecula ẽ vimi.de
ſoꝛbicies. Et dr ſoꝛbiciũcula · liq dus cibo
ASan deglutit.ſic ſolet fieri de farina.
Dñ. 2. Reg. iʒꝰ. Culit g Chamar ſoꝛbi/⸗
cunculas quas fecerrt.
Soꝛbus.bi. qdã arboꝛ.⁊ dẽ a ſoꝛbeo·eo ꝙ;
eius fructus habilis ſit ad ſoꝛbendũ. Iñ

„

.

hoc ſoꝛbũ.bi.eiuſdẽ arborfruct. SGoꝛbiũ
etiam dĩ cereuiſia l potus qui fit ex tali
fructu vel etiam offa. S=
Soꝛ:bætũ.ti.locus ubi ſoꝛbi creſcunt.⁊ dia

ſoꝛbus. Et h ſoꝛbariũ· idem eſt. vel locus
vbi ſoꝛba reſemant· vel etiã ipſa arboꝛ.
Soꝛdes.dis.fę.ge.i.putredo:/metalloꝛum

ſcoꝛia.⁊ aliaꝝ reꝝ. Iñ ſoꝛdecula.lę. vimi.

i. pua ſoꝛdes. Et ſoꝛdidꝰ.da.dũ.i.imũdꝰ.

ſoꝛdidatus. Hñ Duidiꝰ. Meſtes q̃s gerit
ſoꝛdida lana fuit. Iñ h̊ ſoꝛdiditas.tat.Et
ſoꝛdidulus.la. l.i.aliquãtulũ ſoꝛdidus.
Soꝛeth.interp̃ᷣtat᷑ dilecta·genus eſt vitis
optimę/quę vberes fructus facit. Soꝛeth
etiã eſt nomen cuiuſdã loci.
Soꝛex.cis.i.mus.⁊ dꝛ a ſerra ⁊ rodo.quia

rodita in modũ ſerrępᷣcidit. Iñ ſoꝛiculus

li. ⁊ ſoꝛicilus.li.abo dimi.ꝑua ſoꝛex.Et h̊
ſoꝛicetũ.ti. locus vbi ſoꝛices abundant-
Soꝛica.cę.fę.ge.quilibet tumulus arenarũ
Vel tranſiatiue cuiuſlibet rei congeries.
Soꝛiſcula.lę.vaſculũ aꝗ⁊ dĩ a ſoꝛos.qð ẽ
Soꝛitica.cę.ars vel argumẽtũ (aceruus.

pbpoꝑ.? dĩ a ſoꝛos aceruo.

Soꝛophag.gi.pe.coꝛ.qͥdã lapis ſic dict.

a ſoꝛosqð ẽ ſepulcꝑa phagin:comedere.

qꝛ coꝛpoꝛa defũctoꝝ cõdita in eo infra qᷓ;
ꝛagita dies cõſumũt᷑.Et ponit ꝓ ſepul/
crxo ſimplicit᷑. Et ꝓ eodẽ inenit᷑ larcopha/
gus. vide. S. in ſarcophagus.

Soꝛops. pis. di a ſoꝛos· qð eſt aceruus.

Et dicunt᷑ ſoꝛopesceſpites.
Soꝛoꝛ.roꝛis.dicitura ſemen:quaſi ab eo/
dem ſemine. Pꝛopꝛie quidẽ ſoꝛoꝛes ſunt.
ꝗ babent eundeʒ patre̊ viuerſas mr̃es.
Econtra.germanęeandẽ matrẽ Fᷣ oiuer/
ſos patres.quaſi ab eandẽ matre manan
tes. Del dicit᷑ ſoꝛoꝛ a ſolus:qꝛ ſola cũ fra/
tribo in ſoꝛte cognationis habeat.
Soꝛoꝛcula.lę.dimi.i.parua ſoꝛoꝛ
Soꝛoꝛius.ria.riũ.ad ſoꝛoꝛẽ ꝑtinens.et di/
citur a ſoꝛoꝛ. Et hinchic ſoꝛoꝛius.rij.filius

ſoꝛoꝛis. Et ſoꝛoꝛia. rię. filia ſoꝛoꝛis. Et ſo/
roꝛiusmaritus ſoꝛoꝛis: vel frater vxoꝛis.

Soꝛos vel ſoꝛon· dicit᷑ ſepulcruʒ vel arca
in qua moꝛtuus fertur vel recõdit᷑. Itẽ ſo/
ros dicitur aceruus.⁊ acuit penut.
Soꝛs.ſoꝛt.fę.ge.qñq; dĩ ↄiecturaut Iſta
ertula ſcit multa de ſoꝛte. Quãdoq; oſ/
ſeſſio. vt Hieruſalẽ fuit in ſoꝛte Beniaim
Quandoq;ʒ ſucceſſio tẽpoꝛis ex naturali
conditione· vel viuina viſpoſitiõe.vt ibi
Cũ dies abſceſſeritnoctẽq; ſoꝛs reduxe/
rit. ?c. Qñq; capitale ut Quicqͥd accipit᷑

Nir
Hu
hn
u
G
ine
ſs
i
eor
ſcon
bon
Gutin
Gone
Gord
coli
ma
ggt
Gonle
fant
Hartun
ro
Sſes
lunis
woſh
ſclse
muo
phr⸗

vn⸗

Aoh

Soln
Zun
dnt4
Goſt
Boter
ſaluat

Lot⸗

lopom.
ſal⸗
sſra
Inonn
ſoar
eki⸗

Ppaci
nlene
Peof
i
ſche⸗
Ehun

dobi

.
lorm
dm.
ni.
6n
dichs
ſtvits
Doreth

14

en⸗
DNN

Smi
nosi

n;.

ſcdic⸗
nedere⸗
n,
pſep⸗
maopde

1 „
AC,

AA abeo/
oesſant⸗
ſasnis⸗
ſebdu
auemana
setdi⸗
llius
bſ⸗
W.
NW
⸗
nar
iiſe⸗
Goum
ruunnl
ievtb
glecnn⸗

Aacch⸗

Sorꝛtilegi vel ſoꝛtilegiſtęſunt qui

vltra ſoꝛtẽ vſura eſt. Nñq; vĩ caſus Oñ
Duidiꝰ meta.pᷣ. Pꝛimꝰ amoꝛ phębi da/

pfbhne peneiaquã nõ Soꝛs ignara dedit.
Itẽ ſoꝛs di foꝛtuna vel euentus rerũ. Dñ

Aucan in p̊.O mileri ſoꝛtis ꝙ nõ ĩ puni/
ca nati ⁊c. Itẽ ſoꝛs qñq; ĩpoꝛtat electionẽ
ſm qð vi. Alptłi fecerũt ſoꝛtem. Et cecidit
ſoꝛs ſuꝑ Matthiã. Dñ.Soꝛs fatuʒſoꝛs
auguriũ·ſoꝛs ẽ capitale. Soꝛſq; miniſte/
rin ſucceſſio tẽpoꝛis ẽ ſoꝛs. Hug..icit: ꝙ
ſoꝛs dĩ euentus: vel parsvel foꝛtuna · vel
reſponſuʒ · vel oꝛacnlũ:q; in qͥbuſdã locis

dDabant ꝑ ſoꝛtes reſponſa.

Soꝛtialis.lis.O.t.⁊ le.ad ſoꝛtẽ ꝑtinens.
Soꝛticula.lę.dimi.i.parua ſoꝛs.
Soꝛtilegus.ga.gu.pe.coꝛ. qͥ futura legit.i.
colligit ꝑ ſoꝛtes.⁊ dĩ a ſoꝛs ⁊ lego· Bel qͥ
per creaturã aliquã diuinat. In h ſoꝛtile/
giũ.gij. talis diuinatio.
fictę religionis futura pꝛędicunt.
Soꝛtiuidus da.dũ.pe.coꝛ.qui videt ꝑ ſoꝛ/
tes/ dicit᷑ a ſoꝛs ⁊ vid.
Soſpes.pitis.coĩs ge.i.ſanusſaluꝰ.inco/
lumisſuꝑſtes. dꝛ a ſea ſpes · q̃ſi ſecũ ha/
bens ſpem. Et iuenit in neu. ge. Oñ Juue⸗/
nalis. DHepoſitũ tibi ſoſpes erit. Cñ decli/
natione eſt tm coĩs ge.tã ĩ ſingulari:. qᷓ;in
plurali. Sʒ h̊ ſoſpita.tę.in ſingulari ẽ ge.
fę. In pli vo neu.ge.hñs tm̃ ntm̃ actm ⁊
vtm̃.⁊ ſic ẽ eteroclitũ.vt pluralit᷑ ſoſpita.

actõ hęc ſoſpita. vocatiuo o ſoſpita.
Soſtratus.ti.pe.coꝛ. ꝓpꝛiuʒ nomen.DHnde

Juuenalis.li. ꝰ.Olaudente⁊ madidis qͥ
cãtat Soſtrat alis. Et. 2. Machab. 4.
Soſtratus autẽ pꝛęlatus eſt cypꝛis.
Soter . grecũ nomen dei eſt.⁊ interpꝛetat᷑

ſaluatoꝛ vel ſalutaris.

Sotularis laris.ẽ a ſolea. Et inde ꝑ apo/

copam ſotular.lar..neu.ge: coꝛ.pe.ntiſic

ſpecular · Oñ ĩ doctrinali. His ſotular ſo⸗
cias ſpecular bꝛeuiabit oꝛigo. Et eſt ſotu⸗

lar.genus calciamentoꝝ. Bicunt tñ alij ꝙ

ſotular vel ſotularis nihil eſt· imo dicẽdu
eſt ſubtelaris.

B ante B

Spaciũ.cij.dĩ diſtantia·vel interuallũ· ul
intercapedo. Iñ hoc ſpaciolũ.li.oimi · Et
ſpacioſus.ſa.ſũ. Iñ h̊ ſpacioſitas.tatis.

Spadix.iq.fę.ge.Et h̊ ſpadica.cę.i.pal-.

ma. Iñ h ⁊ B ſpadix.i.ſubꝛubeusfuluus
ſcilʒ coloꝛe palmę.Oñ ⁊ ſpadices dicunt᷑
equi palmati.i.eqͥ fului⸗ rubicũdi coloꝛis

ſub noĩe

ſſiẽ palmaułòͥ palmęfigurã i nunbo hñt.
Spado.donis.di eunuchus:caſtratus.et

di a ſpadix. Itẽ ſpadones dicũt᷑ ſurculi
vitiũ fruge carẽtes· dicti ſic eo ꝙ ſint ſte⸗
riles. Del vt quidã vicũt·ſpadodicit᷑ a
ſpata.i.gladio cũ quo caſtrabant.
Spargena. nę.fe.ge. infanti? initia.
Sparſoꝛiũ.rij.dꝛ id cũ quo aliqͥd ſpargit᷑

Sparſus.ſa.ſũ.i.diũſis loq poſit· varius·
Oiniſus. Et põt eſſe nomen ? participiũ.
Sparte · ciuitas eſt lycanię. Et eſt eadẽ ci/
uttas ſparta ułſparte lacedemonia.Dñ
lacedęmonij dicũt᷑ ſpartani. Et di ſparta
ull ſparte a ſparto filio Phoꝛonei. Inde
ſpartanꝰ.na.nũ.Et h̊ ſpartũ.ti.gen veſt/

qð ibi factũ pmũ fuit.Et inde h̊ ⁊ H ſpar/
tiata.tę.patriũ · ab illa cuitate. vel ab alia

vt dicũt. Et videt᷑ ꝙ pducat a ſiue penul.

— *

cũ ſit deriuatm̃. Itẽ ſpartũ iueit᷑ ꝓ rutice.

Sparus.ri.telũ ruſticũ miſſile.⁊ vꝛ a ſpar/

go. gis.eo ꝙ ſpargat.i.mittat. Bñ ⁊ qͥdã
ilee dẽ ſparusq; eiuſdẽ figurę ſit.
paſmus gręce · latine dĩ ſubita ↄtractio

partiũ · aut neruoꝝ cũ doloꝛe · qua paſſio/

nem a coꝛde dictã dixerũt· qꝛ ĩ nobis pᷣn/
cipatũ vigoꝛis habet. Inde ſpaſmoſus.
ſa.ſũ.talem infirmitatẽ patiens.
Spata.tę.fę.ge.gladius eſt lõgꝰ ex vtraq;
ꝑte acut. vel ipſa eſt? rhõphea a paſſiõe
dicta · qð pathin gręce vꝛ. Iñ ſpatarius

4 -

ria. riũ. Et hic ſpatarius.rij.q facit ſpatas
Vel vendit. Ite a ſpata vꝛ ſpatatus.ta.tũ

ſpatã habens· vel ſpata armatus.
Spatula.lę.fę.ge.armus vꝛ.et ꝓpꝛie in pe/
coꝛibus.⁊ dꝛa ſpataeo ꝙ lata ſit.Et ſpa/

tuleę rami vel folia vel fruct palmaꝝ añq;

aperiant᷑ ad ſimilitudinẽ ſpatę vicut. Oñ
Leuit.2ʒ. Spatulas palmarũ. Itẽ ſpa/
tule grece latine delitię dicũt. Et a ſpatu⸗
la. dꝛ ſpatuloſus.ſa.ſũ.Et ſpatulatꝰ.ta.tũ.

q; magnas 7 diffuſas habet ſpatulas· vel

delitioſus ſiue delicatus. Wä
Species.ciei.i.pulcritudo ułfoꝛmaſm qð
dr. Species OPuiami vigna ẽ imꝑio. Itẽ
ſpecies ꝓpꝛie ſoꝛma dĩ:pꝛia qualitas ꝗ
dinoſct ex cõuẽtu accidetiũa viſpoſitio/
ne ꝑtiũ. Itẽ oꝛ ſpecies rer maneries · Hm
qdð oĩ Huiꝰ ſpeciei.i hui maneriei herba
ẽĩboꝛto meo. Itẽ ſpecies dĩ ſubſtãtia vel
eſſentia Oñ in qͥda collecta. Cõcede ꝗqlu/
mus vt qᷣ iã te ex fide cognouim vſq; ad
cõtẽplandã ſpeciẽ tuę celſitudinis ꝑduca/
mur. Itẽ ſpecies dĩ qdã pᷣdicabile ĩ dia/
lectica: Et viffinit ſic. Species eſt quod
w 2

pdicat᷑ de pluribus differẽtibus numero
in eo qð qͥd. Nẽ ſpecies dꝛ accidẽs ꝑtiũ/

oꝛonis i grãmatica. Et deſcnibit ſic maxie
ſm qð noĩs ẽ accidẽs: SGpecies ẽ oꝛiginal
Diſpoſitio dictionisꝑ qua fit pᷣmitiui et
deriuatini oiſcretio. DPi etiã ſpẽs occaſio
vel cauſa. Iñ h⁊ h̊ ſpãlis hᷣ le.ad ſpeciẽ
ptinẽs/ułſpẽm deſignãs ſingular.xpꝛiꝰ

vnic. Iñ h ſpalitas.tatis.Et ſpãlit᷑ adũ.
i.ꝑ ſpecies· Itẽ a ſpecies dẽ ſpecioſus.ſa.ſũ
i. ſoꝛmoſus/pulcer. Iñ ̊ ſpecioſitas.tatis.
Specimen. inis. neu.ge.i.pulcritudo vel

ſimilitudo·imago ſignũ·noticia· exꝑimẽ/
tũ.⁊ coꝛ.penuł.tam nti qᷓ; genitiui.

Specificus.ca.cñ.i.ſpecialis diuiſusvel fa

ciens ſpecieim.

Specincula.lę.dimi..parua ſpeeies.
Specula. lę. fę. ge. altus loc apt ad circũ/

ſpiciẽdũ · ſic habẽt cuſtodes muroꝝ⁊ vi/

neaꝑ.⁊ di a ſpecio.cis.qð eſt cõſiderare.
Specular.vel h̊ ſpeculare.lis.locus alt vñ
dqs ſpeculari põt. DPñ feneſtre⁊ vebicula

de qbus ſpeculamur . ſpecularia vicũt. DHñ

Tug in qͥdã ſermone. Solis radius pe/

netrat ſpecular. nec cũ ingredit᷑ violatnec
cum egreditur diſſipatq; ⁊ in ingreſſu ⁊
egreſſu eius ſpecular integrũ ꝑſeuerat.

Specularl ris.ↄ.t.⁊ hoc re.i.illuſtris:velad

ſpeculã ꝑtines · vel habilis ⁊ apt ad ſpe
culanduũ.⁊ dĩ a ſpecula vel ſpeculoꝛ.aris.

Speculũ.li.neu.ge.dꝛ a ſpecio.cisqꝛ ibi fę⸗

mina ſpeciẽ ſui vultus cõſiderat. Hel dꝛa
ſplendendo/qꝛ ſplendoꝛẽ reddit.

Specus.cimal.ge.⁊ H̊ ſcus.cus.cuia hoc

ſpecus.corła h̊ ſpeci.ci. G̊ ſpecuindecli ·in
ſingulari:oĩa ĩ eodẽ ſenſuſcilʒ foſſa facta

ſub tra q̃ ꝓſpici põtꝗq⁊ antrũ dꝛa ſpęleũ

⁊ ſpęlunca. Sʒ antꝝ ⁊ ſpęleü gręce · latine
ſpęlũca·ſcilʒ locꝰ cõcauꝰ rupes cõcauaEt
nõ ꝙa ſpeleũ deriuat ſpelũca. Et deberẽt
ſpecus.cus.vel ſpecu· facere vtm̃ ⁊ abltm̃
plurales in ibus:tamen vſualiter faciunt
in vbus.vt ſpecubus.

Specus eſt altus locus ſupꝛa terrã ꝑ quẽ

ducit᷑ aqua.ff. de riuis.l.j.S.ſpecus. Item

ponit ꝓ foſſa q colligit᷑ aqua: eſt ampla
⁊rotũda. ff.de aqua plu.arcen.l.ſupᷣ iter.

Spectacula.ſũt ꝗ fit in loco vbi ludebãt

comedi.? tragedi. vt vicunt gręci. Et ha⸗
betur in vnt. de cõſulibus.

phera.rę.i.rotũditas/ſiue coꝛpꝰex oĩ ꝑte

rotũdũ.⁊ ẽ ſphęra manẽte diametro con

tinua circa ipſũ ſemicirculi circũductio. Et

dĩ ſphęra q̃ſi circulus rotůdus. Pſñia ro/

Spernax.cis.oĩs ge.

tũditas mũdi:di ſphęra mũdi:q ei ſpẽs

ĩ rotũdũ foꝛmata c.Et qᷣcqͥd rotudũ vo/

lubile ẽ dĩ ſphera:a volubilitate ⁊ rotun
ditate. vt pilęqbo ludũt ifates. Iñ ſpbe⸗
ricus.ca.cij.i.rotũdus ſolidus ad modũ
ſphere. Et vt vicit Iſidoꝛ. Sphera celi
ſpẽs qdã in rotũdũ foꝛmata.cuiꝰ centrũ

ta ẽ ex oibo ꝑtibo eq̃lit᷑ cõduſa. Sphera

iſta ab oꝛiẽte ⁊ occidẽte ſemel in dieæ no/

ccte vxrtit.⁊ tanta celeritate vꝛ currere. vt

niſi aduerſus pcipitẽ ei curſũ aſtra curre/

rent ꝗ eã remoꝛarent᷑mũdi ruinã faceret.

Iñ ſpherula.lę.dimi.i.ꝑua ſphęra.ꝑuus
circulus/ꝑua rotũditas.Eſt etiã oꝛnamẽ/
tum candelabꝛoꝝ.vel pomũ cãdelabꝛi:in
modũ ſphere rotundu.

Sperma.mati.ſemen. ꝓpꝛie aĩaliiũ.
Spermologus.gi.pe.coꝛ.i.ſemiuerbiꝰ.Et

adiectiue ꝑõt declinari:ſpmologꝰ.ga.gũ
frequet᷑ alios ſpnit
Iñ ſpernacitas.tat.Et ſpernaculus.la.lũ
pe.coꝛ.i.aliquãtulũ ſpernar.
q̃ſi peseo ꝙ ſit pes ꝓgredicdi.ꝛ eſt ety/
molo.Hñ ecõtrario di deſperatio· Deeſt

Spes ſpei ſę.ge.dꝛ a ſpero.ras.Et dꝛ ſpeſ

eni pes nullaq; ꝓgrediẽdi facultas eſt·q;
vuũ qſq; peccatũ amatfuturã gloꝛiam nõ
ſperat. Et caret gtõ dtõ abltõ pluralib⸗

hᷣm vſũ.Inuenit᷑ tñ ſpebus.Dñ.2. Ma⸗/

V chab. ⁊. Moli fruſtra extolli vanis ſpebꝰ

Et nõ ꝙſpes eſt certa expectatio futurę
beatitudinis veniẽs ex dei graq ex merii
pcedẽtibo. Sine meritis enĩ aliqͥd ſpare
nõ ẽ ſpes:h̊ ſſũptio vid põt.Et ſcias ꝙ

ſpes hm qð eſt paſſio nõ eſt virtus. bſᷣm

qð eſt in appetitu intellectiuę partis.

Spica. cę.fg. ge. ꝛ a ſpecio.cis.q; ð ſtipu/

la/ ꝓſilit ⁊ apparet. Del ſpica vꝛ q̃ſi ſphę⸗
rica:qꝛ rotũda ẽ. Et ſpica de maturis fru/
gibus vꝛ abuſiue. Maã pꝛie ſpica eſt cũ ꝑ
culmi folliculum.i.extremũ tumoꝛẽ culmi
ariſtę adhuc tenues ĩ modũ ſpiculi appa/
rent. Dñ ⁊ ſagittę ⁊ lanceę bꝛeues dicũt᷑

ſpicula a ſpicarũ ſilitudine. Iñ ſpicoſus.
ſa.ſu.i.plenus abũdans ſpicis. Inde h̊

ſpicoſitas.tat.ſpicarũ plenitudo⁊ abun/
ãtia. Itẽ a ſpica·d ſpicat ta.tũ.i.ſpicã
hñs uł ſpicis oꝛnat.uł ex ſpicis cõpoſit.
Sicut in euãgelio legit᷑. Hnguentũ ſpi/
catũ .qð de ſpicis aromatũ fuit factũ.

Spicula.lę.oimi.a ſpica.i.parua ſpica.Et

H ſpiculũ.li.telũulł ſagitta·ul bꝛeuis lãcea
ułiaculũ:qꝛ adinſtar ſpicę acuit᷑.

Spiculatoꝛ.torli.carnifex qͥ poꝛtat ſpiculũ

Sd

ſo⸗

ſatt
Gp
acut
ſane
n
ſir
nloa
ſil⸗
ſiht
kunn
ym

Spn
grd
ſuo
Gon
Jyn

poob

Gyun
Hpinn
Spna
Mpen
Gpems
gun
Gyn
piüci
funin
haut
Wr

Soin

igalu
lante
Wan⸗
la:
Spin
pint
gnuna
e
Weny
Wir
Gſi⸗
s
ſtſr⸗
Ca
ſp
ga
nni
E
ui
de

h
lne⸗
Udnn
l
Cnod⸗
hnel
anni
Zen
Nino⸗
N
mane
ſacen.
prus
mamne⸗

Vabt
Loset
nlislali

iſen
ſſtety⸗
Decſt
unn
Donit⸗
s er
moun
rerwen
t hae
ltlusq
msbinn
ns.
cöſh⸗
niaſſer⸗
umnft
ckai
nialmt
nliape
diaſt
ſpccſt.
8 Soten
rtbn
iüihi
vo
mnß⸗
i.
iue
miglace

rſpini

ad occidendũ.⁊ dicitura ſpicalo.
Spidromũ.mi.locus poſt domũ ſecretus
ſicut ad reqͥſita naturę. Idẽ vꝛ hypodro/
Spina.nę.fę.ge.dẽ a ſpicaꝓpter (mus.
acuitatẽ & aũt dẽ ſpina:qſi pungendo

ſanguinem trabens. etymologia.eſt. Iñ

ſpinoſus.ſa.ſũ.i.ſpinis plenus. Inde bęc
ſpinoſitas.taſij. Itẽa ſpina dẽ h ſpinetũ.

ti. locuſ vbi ſpinę creſcut. Et ſpineus nea.

neu.i.de ſpinis fact.vt Spinea coꝛona.
Itẽ ſpinaẽ iunctura doꝛſi ·ſic dicta:qꝛ ha⸗/
beat radiolos acutos.Et ꝓdu.ſpi.nde
Spinis ⁊ tribulis purgare noualia de/
bet. Qui ſerit. vcc.
Spinax.nacis.fę.ge.tabula phᷣoꝛũ/q⁊ pi/
nax di: in qna phᷣi figuras faciũt ĩ ſuppo/
ſito puluere. 4MMB
Spinifer.ra.rũ.pe.coꝛ.ferẽs ſpinas8.
Spinigena.nę.coĩs.ge.i.de ſpinis genitꝰ.
Spinter .in decli.neu.ge · vel ſpint᷑ teris.i.
phibula. vel armilla. Et coꝛ.penl.gti.
Spinterculũ.li.dimi.i.paruũ ſpinter.
Spinula.lę. oimi.i.parua ſpina.
Spinulẽtus.ta.tũ.i.plenus ſpinis·Inde
bec ſpinnlentia. tię.
Spinus.ni.fę. ge.arboi pꝛunoꝛumquod
quidam in mal.ge.pꝛotulerunt.

pira.rę.fę ge.orculus non rediẽs ad idẽ

puctũ Onde ⁊ reuolutiones ſerpentiũ et
funiũ in naui:ſpirę dicunt᷑.Et ipſi funes
nautaꝝ dicũt᷑ ſpiręq ĩ ſpiris recolligũt᷑.
Vel dicunt᷑ ſic a ſparto vnde funut.
Spiraculum.li.aditus vel foꝛamẽ · vel ali/
qͥd aliud ꝑ qð ſpirat Oñ ⁊ ſpiracula vi/
cunt᷑ oĩa loca ꝑ ꝗᷓ põt ferri ſpũs.ꝗ gręci
vocant paronia· vel acarothea. Et ſpira⸗/

cula vicunt locapꝑ ꝗ terra ſpiramẽ edit.

Spiratoꝛ. toꝛis. mal. ge. qui ſpirat.

Spiritus. tus. tui.i. flatus uł angelus vel

anima ⁊ dicit᷑ a ſpiro.ras.quia facit ſpi/
rare vel quia ſpirat in coꝛpoꝛe.Pꝛiſcianꝰ
autem videtur velle ꝙ a ſpiritus deriue/
tur ſpiro. ras. Spũs aũt multiplicit᷑ dꝛ·
Spũs enĩ qñq; dĩ aia DHñ Matth.27
Jeſus aũt iteꝝn clamãs voce magna emi/

ſit ſpiritũ. Qñq; dĩ ratio. Oñ ad Gal. S··
Caro ↄcupiſcit adũſus ſpiritũ. Qñq; dĩ

ſpũalis ĩtelligẽtia. DHñ 2 Corl.ʒ? Littera
occidit·ſpũs autẽ viuificat. Qñq; reſpi/
randi actio. Oñ Hyxocras. Siſpuͦs fre/
quẽs ſit·ſiẽt doloꝛẽ.⁊c. Et Eccleſiaſtes ʒ.

Similit ſpirãt oĩa. Item. Onus ſpüs eſt
oĩbo. Qñq; or vẽtus Oñ Geñ. .. Ad/
Duxit ſpm̃ ſuꝑ terrã. Qñq; dicit᷑ ira vel

indigtio. PHnde Geñ. 6e Nõ pmanebit

ſpiru me in hoĩe. Nñq; dꝛ ſupbia Mñ
Eccleſiaſtes xꝰ. Si ſpus ptatẽ habentis
aſcẽderit ſuꝑ te.-locum tuũ nõ dimiſeris.

OQñq; dꝛ ſpuſſanctus. PHñ Matth. 4
Ducx᷑ ẽ Jeſus in deſertũ a ſpũ ⁊c. Et nõ

q(; Micheę. 2⁰ ſuꝑ illum textũ. Otinã nõ

eſſem vir habẽs ſpm̃.dicit glo Obicuq;

in nouo uł veteri teſtamẽtoſpũs ſine ad/

ditamẽto wõit᷑ ĩ bona ꝑte acapit᷑. Qñq;
ſpñs vi hõ. Dñ in pſalmo de hoĩe dicit.
Spũs vadẽs ⁊ nõ rediens. Qñq; idẽẽ

qð vita Hñ Job. 7“. Bpus meus atte/
nuabit ⁊c. Et ſpũs ãgelus aliqñ ſumũt

pꝓ eodẽ. NDñ pᷣs. Qui facit angelos ſuos
ſpũsſ̊ tñ vifferũtqꝛ ſpũs oꝛ ᷣm eſſentiã
ſiue naturã ꝓut aſſiſtit in ſentia dei. Sʒ
angelus inꝙ;tũ miſtrat miſſus ad iferioꝛa
q;; angelus iterpᷣtat nũcꝰ. Et hm Iidoꝝ
ois ſubſtantia incoꝛpoꝛea vꝛ ſpũsſiue ſit
bonus ſiue malus ſiue angelus · ul viabo⸗

lus. Itẽ a ſpũs vꝛ hic ⁊ hęc ſpũalis.⁊ hoc

le.i. ad ſpm̃ ꝑtinẽs. Et ꝑ ſyncopã oꝛ ̊ ⁊ 6B
ſpiritalis: hocle. Iñ ſpiritalit. Et licʒ vi⸗
deant᷑ idẽ ſigretamen vifferũtqꝛ ſpnalia

agd ſpiritũ ptinẽt generalit᷑ · ſiue ad bonũ

ſiue ad malũ. Sʒ ſpiritalia ſunt bona quę
ſpectãt ad ſalutẽ ⁊ ad vitã ęternã. Mõ ꝙ
ſpirituſſanctus quãdo eſt vna dictio dã
de tertia ꝑſona in trinitate. Sed quãdo
ſunt duę partes ſpirit ſanctus vꝛ de ſpũ
cuiuſlibet viri inſiii.
Spiſſus.ſa.ſũ.dicit cõpactionẽ in coꝛoꝛe
ſolido ⁊ cõtinuo·ſcilʒ ferrolapideuł etiã
in liquidis. vt lacte:melle· incauſto. Sed
venſũ in coꝛpoꝛe raro⁊ diſcreto· ut in luco

nemoꝛe ſilua. Onde. Spiſſũ de toto ſoli/

do dicet · ac illud Denſũ dicat᷑ vbilocus
opacus habet. .
Splen.nis.maſ.ge.ẽ qðdã iteſtinũ aĩalis
a quo ꝓuenit riſus.⁊ dꝛ a ſupplemento ex
cõtraria parte iecoꝛis ne vacua exiſteret
Iſñi ſpleneticus.ca.cũ.i.ad ſplenẽ ꝑtinẽs
vel qͥ patit᷑ in ſplene. Vnde in gręciſmo
dꝛ. Coꝛ ſapitpulmo loquittfel cõmouet
irã. Splen ridere facitco git amare iecur.
Splẽdidulus.la.lũ.i.aliquatulũ ſplẽdidꝰ.
Splendificus.ca.cũ.pe.coꝛa ſplendiſicẽs.
tis. oĩs ge. in eodẽ ſenſu a ſplendeo. Inde
ſplendificentia.tięi.claritas.
Splendona.nę.i.gladius.⁊ dĩ a ſplendeo
des. eo ꝙ ſplendeat. DZ
Spoletũ.ti.penł.pꝛo.quędã ciuitas. Inde
ſpoletanus.na. nu.
w 3

Spoliatoꝛiũ.rij.neu.ge.locus ſpoliandi.
Spoliũ.lij.i.rapina.Et ſũt ſpolia puatoꝛũ:
exuuię ducũ⁊ oiuitũ. Inde h̊ ſpoliariũ.rij
locus vbi ſpolia rexonũt᷑ vel exterioꝛ bal
neox cellula.
Spoliatio.onisẽ a poſſeſſione rei ĩmobi/⸗
lis violenta ⁊ iiurioſa deiectio⸗vel rei mo
bilis ablatio.
Sponda.o.ꝑs lectuli ułſcrinij. Iñ hicꝛ h
ſpondalis.⁊ h le. ad ſpondã ꝑtinens.
Sponſus.ſi.maſ.ge.⁊ H̊ ſpõſa.ſę.icunt᷑ a
ſpõdeo.des. Ma olim ſpõſoꝛes ſibi iuicẽ
mittebãt cautiões qͥbo ſpõdebãt ſe ĩuicẽ
cõſentire ĩ iura matrimonij.⁊ fideiuſſoꝛes

dabãt: Iñ admiſſũ eſt vt ſponſũ oicamꝰ

vinꝝ a ſpõdendo.⁊ ſpõſam ſimilit᷑. Ergo
ſpõſus ẽ nõ qꝛ ꝓmittitſᷣ qꝛ ſpõdet⁊ ſpõ/
ſiones dat ⁊ vult. Inde h ⁊ B̊ ſpõſalis et
hoc le.ad ſponſum vel ſponſam ꝑtinens.

Inde ſponſalia dicunturq in dote dan/

tur.vel a viro vel a feming.
Spon ſſalia ſũt futuraꝑ nuptiaꝝ cõuẽtio
repmiſſio.ff. e.ti.l.·et. xxx.q.v.noſtrates.
Sponſalicia largitasvẽ qdð dat ſponſus
ſpõſęſine aĩo tñ recõpẽſandi ſ̊ oĩo gratis
Vel ecõuerſo: iſta donatio dꝛ contractus

iure ciuili. Et illoꝝ ſũt quattuoꝛ ·ſcilicʒ ſti /
pulatio litterarũ obligatio· cõtract em⸗

Phyteoticus.⁊ ſpõſalicia largitas.vtĩ.S.
ius autẽ gẽtiũ. Inſti. de iu.na.gen.⁊ ciui.
in glo. ſuꝑ verbo pone.
Sponſoꝛ.ſor.i.fideiuſſoꝛ vel ꝓmiſſoꝛ Nñ
in epla ad Meb. 7: Intantum melioꝛis
teſtamẽti ſponſoꝛ factus eſt Jeſus.
Spontaneus.nea.neũ.i.voluntarius.

Drorztsand gen vaſis inceũ ulygeũ

Inge h̊ ſpoꝛtula.lę.Et ſpoꝛtella.lę. vimi.
AItẽa ſpoꝛta vẽ ſpoꝛtarius.rij.qͥ ſpoꝛtas
fac. Et ſpoꝛtariꝰ.ria.riũ.ad ſpoꝛtã ꝑtinẽs.
Spoꝛtulę. ſunt ſalaria apparitoꝛu.vel bm
Ao. C.e. ti. foꝛte apparitoꝛes iſta nõ ſibi⸗

B p fiſco recipiebat.⁊ illa reponebant᷑ in

ſpoꝛta vel ĩ aliqͥ ſili vaſe vt coꝛbe in q cõ⸗
ſueuerunt aliq̃ poꝛtari. ita ſub tuta cu/

ſtodia fiſco cõſeruabãt᷑.⁊ ſic ↄtinẽtia po⸗

nũt᷑ ꝓ cõtẽt.ut. C. de ſpoꝛa ſupᷣ.l.iij.ĩ rub.

Spuma.mę.fę.ge.da ſpuo ſpuis:q; ſpu/
itur.i.extra ꝓijcit᷑. Soꝛdes eni eſt vndaꝝ
Pñ ⁊ muſtũ ⁊ ea ꝗ colligunt ſpuma mu/

dant᷑. Ita dicit ꝗIſidoꝛus etymo.iʒꝰ.vbi

agit de abyſſo. Inde ſpumoſus.ſa.ſum. i.
plenꝰ ſpuma. Et ſpumula. le. dimi.i. pua

Spungia. gię.fſ. dꝛ a ſpuma eo (ſpuma

ꝙ exſpuma fiat.· vel dꝛ a fingere· quod ẽ

nitidare. q; apta eſt ad tergendi.
Spurcicia.cię.fę.ge.i.imũdicia:feditas.
Spurcus.ca.cũ.i.turpis/fetidus:imũdus.
⁊ dĩ a ſpuo.puis·q̃ſi ſputũ ſcedÜs ul puo/
cans · vl qſi ſpuere cogẽs · vel qſi ſine pu/

ritate. nde ſpurcus nõ tm̃ impurus. PD

etiã ſeuus dicit.
Spuridicus.ca. cñ. pe. coꝛ.i.imũda dicens.
Spurificus.ca.cũ.i.imunda faciens.
Spurius.rij.mal.ge hęc ſpuria.rię.qͥ vel
ꝗ genitus uł genita de nobili matre eſt.⸗
ignobili patre. Itẽ ſpurius patre incerto
Z matre vidua genitus appellat᷑.quaſi tm
ſpurcę vel ſpurij filiꝰ.qꝛ muliebꝛẽ naturã
ſpuriũ veteres vocabat. Dnde⁊ hi qͥ nõ
ſũüt de legitimo matrimoniomatrẽ poti
qᷓ; patrẽ ſequũt᷑Et dĩ ſpurð.q̃ſi imũdus
Z extra puritatem poſitus. Inde ſpurius
ria. riũ.i.ignobilis ⁊ degenerans. Vnde
Baß. 4. Spuria vitulamina nõ dabũt

radices altas.i.degenerãtia nõ nafalia.

Sputũ.ti.neu.ge.i.ſaliua.⁊ d

ia ſpuo.

Squalidus.da.diũ.i. aſper/ſoꝛdidus. Iñ

ſqualidulus.la.lu.i.aliquãtulũ ſqualidus
Squaloꝛ.lor.mal.ge.i.aſperitas:pollutio.
ſoꝛdidatio.⁊ dẽ a ſqualeo.les.
Squama.mę.fę.ge.d a ſqualeo.lesa ẽ pi⸗/

ſciũ·ſerpentũ.⁊ loꝛicę. Iñ ſquamat.ta.tũ.

i.ſquamis abũdãs. Et hęcſquamata. tę.

loꝛica ferrea ex lamis ferreis vel gneis cõ/
catenata ad modũ ſquamę piſq. ex ipſo

ſplẽdoꝛe ſquamaꝝ ? ſilitudine eſt dicta.
Squa mula.lę.dimi.i.parua ſquama.
Squaroſus.ſa.ſũ.i.aſper.uł inęq̃lis.vel dĩ
quaroſus:ſqualoꝛe ułſquamis coꝛroſus.
Squarus.ri.mal.ge.quidã piſcis: dicit᷑a
ſquama.q; ſquamis acutus ſit. Dnde et
eius cute lignü polit.
Squilla·genus eſt piſcis delicati:.qð vul/
go dicit lata.

B agante T

Sitabilis. 9.ta ᷣ le.i.tirmusĩmobilis. Iñ

bec ſtabilitas.tat.i.firmitas:imobilitas.
Stabulũ.li.neu.ge. di q̃ſi ſtatio boũ:a ſto
ſtas. Inde ſtabulariꝰ. ria.riũ.ad ſtabulũ
ptines. Et hic ſtabularius.rij.ſtabuli cn/
ſtos. vel eqͥꝝ cuſtos ſiue ouctoꝛ. Del ſta/
bularius vꝛ qͥ ſtabuliũ.i.domũ cõmodat.
Stacten · gen eſt cioſe reſine. vel incenſ
qð ex ſſſura manat. Et ẽ ĩdecli. Põt etiã
dedinari h̊ ſtacte hu ſtactes. Et ut dicũt

—

. qͥdã. Stacten idẽ eſt qð mirrba uł gutta tẽpus ſtãt dãa ſto ſtas. Sed poꝛtus eſt

iles mirrhe arbor. Et ẽ grecũ. Scom aut Pa/ naturalis ⁊ ꝑpetuus.Item ſtatio vꝛ vita
len piã Stacten eſt fructus cinnamomi. pꝛęſens:q; hic ad tẽpus ſtamusquia hm
inge tadiũ. dij.octana pars miliarij vtunt apłm: Mõ enĩ habemꝰ h̊ manẽtẽ ciuitatẽ
ee greci in metiendis viarum ſpacijs actoꝛe ⁊c. Inde h̊ ſtatiũcula.lę.dimi. Et ſtatio/
Percule jch eſſet foꝛtiſſimꝰ nimij robo/ narius.ria.riũ.Et ſtatiuus.ua.uũ.in eodẽ
g rninss: fert᷑ vno anhelitu centũ vigĩtiquinq; ſenſu. Itẽ ſtatio dĩ vbi ſtat vnus exercit
KS cucurriſſe paſſus ⁊ quia ibi finem currẽdi cõgregatus.Oñ.j.Reg.jJ? Meni traſ/
n fecit·ſtadiũ a ſtando nũcupatũ eſt. Inde eamus ad ſtationem philiſtinoꝑꝝ. nde.
meſtn 6 ſtadiolu. li. dimi.i, paruũ ſtadi’ũ. Eſt ſtatio vita · ſtatio poꝛtus.ſtadiũq;.
MKh Stagnũ.ni.neu.ge.eſt aqua ſtãs artificial Stationartij vOicunt milites qͥᷣ vt alicui te/
nſiti piſces habens. di ſtagnũ ab eo q aqua neãt ſtationẽ ſut ↄſtituti. Hoſſũt etiã dici
Unri iiſtet nec diſcurrat. Iñ ſtagne.nea.neũ libꝛoꝝ veditoꝛes:q; ſtationẽ faciũt ꝓ libꝛii
nͤr T ſtagnoſus.ſa.ſũ.Et ſtagnarius.ria.rii. dedis.Itẽ dicut᷑ elemoſynarũ qſtoꝛes
ricet ad ſtagnü ptinẽs · vel in ſtagno operans. vt in. ccũ ex eo. de pea re.vbi phibet tali/⸗
nih Stauros interpꝛetat᷑ cux. . bus Hᷣdicare.Et ponit ibi foꝛma de verbo
pnn Stamen.inis.filũ telęſcilʒ oꝛditura.⁊ dꝛ a ad verbũ eoꝝ ꝗ tales dicere debent pplo.
D ſto ſtas:quia ſtantes ſolebãt texere: tela Satua.tuę.imago/ſimulacrũ.⁊ dicit᷑ a ſto

erecta ſolebat diſponi ſunſũ pendens de
trabe. Inde ſtamineus. nea. neũ coꝛ.ſta.
Stannu.ni.eſt qdðdã genus metalli.⁊ dĩa

ſtas. eo ꝙ repſentet ſtatũ alicuauus.
Statuarius.ria.riũ.ad ſtatuã ꝑtinẽs.⁊ dẽ
a ſtatua. Et ̊ ſtatuariꝰ rijiqᷣ ſtatuas facit.

di
norl
ů

q̃dã gręco· ſcilʒ ſtãnatos:qðẽ ſepans⁊ ſe/
cernẽs. Mixta eni⁊ adultata int ſe ꝑ ignẽ

Et h̊ ſtatua riũ·candela cũ qᷓ ſtatua cingit᷑
⁊circũdat᷑ uł cruxuł altare. Oñ Lacha/⸗
rię ꝰ. Oꝛoijce illos ad ſtatuariũ.

metalla viſſociat.⁊ ab auro ⁊ argento/ęs

plübũq; ſecemnit.llia quoq; metalla ab Satura.rę.i.ſtatus hoĩsſcilʒ eius magni/

uu igne defendit. Iñ ſtãne nea.neu. de ſtã⸗ tudo. Et ſtatura dꝛ poſt iactũ lapidis in *
Auno. no exiſtẽs. Et ſtãnoſus.ſa.ſũ.i.ſtãno ple/ aquã vñ circuli fiũt in aqua redit᷑ ipſius
nus ⁊ abundans.Et ſtãnarius.ria.rii.ad aquę. Oñ Lucanꝰ. Et ſtatura redit. Hõt
ee ſtãnũ ꝑtinẽs· uł in ſtanno oꝑans. Et hic⸗ etiam hoc eſſe participiũ.
W hbec ſtanẽſis.⁊ h ſe.Et ſcribit᷑ ſtãnũ p me⸗ Status.ta.tũ.ꝑticipiũ ẽ de ſto ſtas. Qui/
mutnt tallo.⁊ oĩa ſᷣdicta ab eodẽ venientia per dam tñ dicũt eſſe ſyncopatũa ſtatutus.
Neii⸗ geminũ. n. Sʒ ſtagnuʒ ꝓ aqᷓ· ſcribi debet Iñ ſtatus.tus.tui.ſubſtantiue dicin.
npo p. g. Dñ. Stans aqua dat ſtagnũ· ſpeci/ tatuseſt conditio hoĩs in q̃ vt plurimũ
unun eſq; metallica ſtãnũ. O retinet pmũ · vult poteſt. vt ait Plato.
m., n. geminare ſecũdũ. Itẽ in gręciſmo dicit Status liber.eſt libertas cõceſſa ſub cõdi/
NAn. Eſt egris ſpecies ſtannũſtans eſt aqua ſta tiõe.vt oicẽdo: Lego ſeruo meo libertatẽ
nnſs gnũ. N duplici ſcribas pmũcũ gq; ſeci/ ſi nauis ex aſia venerit.l.j.de vᷣ. obli.
gdin Staſis gręce.latine dꝛ ſtas ułſtat. ( oum Statutũ ·ẽ ius ab hoĩe poſitũ· ul oiſpoſitio
Vuer Stater.ter.maſ.ge.quoddã pondus.i.me⸗/ ex q̃ ius ꝓducit᷑. Inſt.de iu.na.gen:⁊ ciui.
“” dietas vncię appẽdens aureos tres? d¶ꝛa Stenopathia · dicitur aſtrictum coꝛpus ·
Pnh ſto ſtas · eo ꝙtrib ſolidis ſtet. Iñ H̊ ſtate/ quod nec in ſudoꝛe relaxat᷑.
ra rę õdus habẽs dꝛachmas quattuoꝛ·ꝗ Stella. le. fe. ge. vꝛ a ſto ſtas:qꝛ videt᷑ ſtare
ſunt ſcrupuli duodecim· ⁊ pẽſat ſolidos Et bm hoc ſtelle dicunt ꝓpꝛie ꝗ ſũt in fir/
. tres. Iteʒ ſtatera d trutina.ſcilʒ ꝑtica ex mamẽeto Et nõ ꝙ ſtella vꝛ glibet ſingulan.
ls trãſũſo ĩ libꝛa poſita ·ſic dicta ·q; ex duabꝰ Sidus vpo plurium ſtellarum collectio.
plit⸗ ſtatera lancibo ⁊ vno ſtilo medio pẽdeat Aſtrũ/grãdis ſtella vel grãde ſidus. Sʒ
woeſt ſtet. Et ſtatera vꝛ ſeępe totũ inſtrumẽtũ hec noĩa ſepe cõfundũt᷑ apud autoꝛes. Iñ
ſptui illud. Et coꝛ. pe. gtĩ ſtater. Oñ ĩ Mattheo bec ſtellula. le. oimi.i parna ſtella. Et ſtel⸗
ulan debet coꝛ. Inuenies in oꝛe piſcis ſtaterẽ. leus.lea. leu.i.clarus.vel ad ſtellã ꝑtinens
Pſtr Sʒ ſtatera.rę pducit pel. Oñ qͥdã. Sępe Et ſtellatus. ta. tũ. i.ſtellis circũdatus· vel
oat. minus ſtatere lanx cõtinet ampla ſtatere ad modũ ſtellarũ depicunnss.
neenſi Et in greciſmo vꝛ. Libꝛa ſtatera · ſtater eſt Stellio.onis.mal.ge.reptile ſimile lacerte ·
oteni quod libꝛat᷑ in ila. 1 dĩa ſtella · qꝛ depictus eſt qᷣbuſdã ma/
t dic⸗ Statio.onis fę.ge.dꝛ locus vbi nauesad culis ad modu ſtellarũ. Oñ qͥdã. Stellio

w 4

nocte micat ſoꝛdens in luce die.
Stellio etiã dꝛ qͥ aĩio inconſtans ⁊ varius
ẽ ꝓbo vel facto. vel qui rem aliquam ob/
ligauit alicui.⁊ deinde impignerat alij ·
nõ facta mẽtione de pᷣ. Et generalit qð in
crimiabo cauſis dicit᷑ dolus· in ciuilibus
Dicit᷑ ſtellionatus.
Stellionatus.ta.tũ.ivariꝰfraudulentus
verſipellis malefactoꝛ.⁊ dꝛ a ſtellio.Et hᷣ
ſtellionatus.tus.tui.i.maleficiuʒ:fraudu/
lẽtia.verſutia.
Stema.matis.neu.ge.i.nobilitas·ułloꝛdo
imaginũ nobiliũ · vel honoꝛ vel dignitas
vel coꝛona.vel oꝛnamentũ. MHñ Juuenalł.
Stemata quid faciũt? Stemata dicunt
etiã ramuſculi quos faciũt ĩ genere · cũ ge⸗

nus cognationu partiuntur . ſicut ille pa⸗

ter· ille auus · ille pꝛoauus.?c.
Stematon · tumoꝛ mollis carnis.
Stemon eſt litus anguſtũ.

Stephanꝰ.phani.gręceinterptat coꝛona.

Sed hebꝛaice noꝛma. Fuit vo coꝛona.i.
pꝛincipiũ martyrũ in nono teſtamẽto⸗ſic
Habel in veten. Vñ ꝓtomartyr dicit.
it enĩ noꝛma.i.exẽplar vel regula alijs
patiendi.
Stera. ręfę. ge. dẽ pellicula in q̃ puer iuol/
uit᷑ ⁊ moꝛat᷑ Hnde Macrobius. Steręſi
ſubdit᷑ herba deſiccabit eã. Inde ſtericus
ca. cñ. ad ſterã ꝑtinens· vel in ſtera patiẽs
Zinfirmatus.
Stercens.coꝛis.neu.ge.di a ſterno.nis.qʒ
ſternit᷑ in agris vel quia extergi opoꝛtet
quicqͥd in cuitate ſoꝛdidũ redũdat. Del
qð verius eſt: Stercus dĩa ſterten·qui⸗
ſtercutius dictus ẽ ·.qꝛ pꝛimus ſtercoꝛãdi

agri rationẽ induxit in italia. vñ ⁊ fimus

dr ·qꝛ fiat mus.i.ſtercus. Iñ ſtercoꝛeꝰ.rea
reũ. Et ſtercoꝛoſus.ſa.ſũ.i.ſtercoꝛe plenꝰ.
inquinatus.

Srenlia lis or hocle.pe. coꝛ.i.infructuo⸗

ſus infecundus nihil apt gignere. Inde
hęc ſtenlitas. tatis.i. infructuoſitas infę⸗
cunditas.
Sternax. nacis. oĩs ge. qͥ facile ⁊ ſepe ſter/
nitur vel ſternit.
terniũ.nij.neu.ge.loc apt ad ſternẽdũ
ternon.on is. dꝛ miles ad militiã cinctꝰ.
ternutatio.onis.eſt cũ inflatio a pectoꝛe
xurgitꝗ cũ aptoſad emanãdũ poꝛos nõ
iuenit. cerebꝛũ tangit.⁊ cõgeſta per nares
exies·totũ caput ꝓtinus cõcutit. Ita dicẽ
Gꝛeg in glo.ſuꝑ illud Job. Aie Sternu

tatio eius ſplendoꝛ ignis.⁊ dꝛ a ſternuto

tas. Itẽ a ſtemo.nis. d hic ſternutus.ti.
idem quod ſternutatio.
Sterquiliniũ.linij.i.ſtercus.vel loc plenꝰ
ſtercoꝛe.⁊ videt᷑ cõpoſitũ a ſter ⁊ linio.
Stibiũ.bij.vnguẽtũ:vel coloꝛ noĩe ceruſa
quo meretrices ⁊ ſolutę mulieres ſolebãt
vti. Mñ. 4. Reg/ 9? legit. Jexabel ĩtroitu
eius audito: depinxit oculos ſtibio.
Stibinus.na.nũ.me /pd.eſt coloꝛ ceruſeus
vel habens coloꝛẽ ſtibij vxel onycini.
Stichos grece· latine dicit᷑ verſus.
Stiga. geę. dꝛ ſtimulus q̃ſi ſtigulus.i.acu/
leuscõpunctio.⁊ incitatio/moleſtatio.
Stygeſtos.i.triſticia.

tigma.maſneu.ge.i.ſignũ·cicatrix.cha/⸗

ract᷑:coctura.iuſtio ꝗ fit calido ferro. VPñ

ad Gał e Stigmata vñi mei Jeſu chꝛi⸗

ſti in coꝛxoꝛe meo poꝛto. Inuenit᷑ ſtema
Pp.e. ̊aliud ſigt. ñ quidã. Stema gen
Dices:cocturam ſtigma vocabis. Mate/
riã thema:ſeruãt genus hęc tria neutri.
Stigma.·ẽ ſignü vel inſtrumẽtũ qͥ bꝛachia

fabꝛicenſiuũ ſigurabant· cui erat impꝛeſſũ

nomẽ imꝑatoꝛis:facies vo eoꝛũ nõ figu/
mbant. vt. l. ſiqs. C. de pę. Et bm Jo. an.
c.ſi iudex laicus.de ſen.exco.li.xv-ſ.
Stilbon. bont.maſ. ge.i.mercuriꝰ.⁊ dicit᷑ a
ſtillans.⁊ bonũ:quaſi ſtilãs bonũ.Et eſt
ſumptum nomen a melioꝛi parte ſui. Mel
ſtilbon dq̃ſi ſtella boũ:quia eo ſurgente
ſurgunt ⁊ paſtoꝛes. Et ſtilbon interpᷣtat
velox.quia velox planeta eſt.
Stilla.lę.vꝛ gutta⸗ dꝛa ſtiria:quꝰ oimi.ẽ.
Differũt tñ ſtilla gutta:qꝛ gutta ẽ ꝗſtat.
ſtilla g cadit. Iñ ſtillula.lę.oimi.i.parua
ſtilla. Et ſtilloſus.ſa.ſũ.qð ⁊ ſtirioſus dẽ.

Stillicidiũ.vij.neu.ge.vꝛ ſtilla cadẽs·xl
locus vbi ſuillę cadunt.vel loc a quo vel

p quẽ cadũtqa vĩ a ſtilla.⁊ cado. Iñ ſtilli/
cidioſus.ſa.ſũ. BGñ ꝓphᷣa. Sicut ſtillicidia
ſtillantia ſuꝑ terram.
Stilon· interp̃tat longum.

tilus. li. i. graphiũ. 7 vĩ a ſto ſtas qꝛ ſtat

in cęra. Et quicqͥd longũ ẽ ⁊ erectũ· dicit᷑
ſtilus a ſtando·vel a ſtilon qð ẽ longum.
D ſtilatus.ta.tũ.i.ſtilo oꝛnatus.⁊ coꝛ.ſti.
ñ. Pierijs tedet inſeruiſſe ſtilůꝗu.

Stimiconqͥdã paſtoꝛ:quaſi ſtilomicon.

Stilon enĩ interpᷣtat᷑ longũ micon celſum:
inde ſtimicon quaſi longus altus.
Stimulus.li.dʒ aculeꝰ.cõpũctio/incitatio
moleſtatio. ⁊ vz a ſtiga:q̃ſi ſtigulus. Iñ

ſtimuloſus.ſa.ſũ.Itẽ hęc ſtimula dꝛ quę⸗ .

dam dea ſtimuloꝝ.

gul
Gun
nli
nu6
unmn
ſir
Pied

Lihn
u
tnit

ſinte
niſe⸗
dic
Doen
nte

le

tu

cſi
no⸗
n.

diackt
bick
e

rae

*

ir

mi⸗
nn
d.
go
ibtl,
tu

ſet
non

ſiamn.
lun.
.
S

iq⸗

Stiopus eſt iflatio oꝛis. Dñ.Nec ſtiopo
tumidas intẽdis ruꝑe buccasuł bꝛachas
Stipa.pę.fę.ge.qdã ꝑua arboꝛ: vt dicunt
ſcopa.⁊ dꝛ a ſtixo.pas.q; ex ea ſtipẽt᷑ te/
cta. Et hec ſępe ad foꝛnaces ⁊ furnos cale/
faciendos colligit᷑. Iñ h ſtipula.lę.oimi.
Et hinc ſtipulę· dicut ſolia ul vagine qb⸗
culmus ambit? fulcit ne pondere frugis
curuet᷑.Et ſtipulęipſi calami ſeget. Dicũt᷑
Sᷓſtipulę uła ſtipula ꝓpt paruitatẽ· vel a
ſtipo.pas:/q; fulciũt ⁊ circũdãt culmũ.vel
ab vſto · qi vſtule· qꝛ collecta ĩ meſſe vrut
ꝓpter culturã agri.vel a palea · q; interdũ
pꝛo palea pſcindit᷑ ſtipula.? coꝛ.pu.
Stipadiũ.diji.ſcacarin.⁊ di a ſtixo.pas.
qꝛ hoĩbꝰ ludũ ſpectãtibus ſtipet᷑.Et ſtipa/
diũ · eſt genus menſę·quaſi ſtigendiũ.
Stipatũ.ti.ꝗqdã herba ꝗ tãtã vᷣtutẽ in ra
dice habet vt fruſta carnis ĩ cacabo ſpar/
ſa coagulet. ”MVMẽN
Stipatus.ta.tũ.i.vallatcircũdatꝰ.fulcit.
Stipendiũ.vij.neu.ge.dꝛ lucꝝ·pciũ · fruct᷑
labor. Nꝛope qͥdẽ ſtipẽdiũ dꝛ qð dat᷑ mi
litibo ſoldarijs ꝓ pᷣcio/ſic dictũ a ſtipe pen
denda. Antiq eni ſoliti erãt pecuniã appẽ/
dere magis qᷓ; numerare: Inde ſtiꝑedia/
rius.ria.riũ.ad ſtipendiũ ꝑtinens. Et hic

.

tius recipiens.⁊ coꝛ.i.ante.p.
Stipes.pit.malſ.ge.i.ticio.vel trũcus ligni
qͥ ſuſtinet aliqͥᷣdq̃ſi ſtans peslignũ infru/
ctuoſũ·eo ꝙ ſolümodo ſtet⁊ non fructilſi/

cet. Et ꝓd.pmã ſtiꝑes. pit. Sʒ ſtips.pis.

ſtipendiarius.rij.ſtipendiũ oans.vel po/

fę.ge. coꝛripit ſti. Sipes etiaʒ dꝛ ꝑſona a

qua alij oꝛiginẽ ducunt.
Stipiũ.pij. vnguentũü de veruecibus.
Stips.pis.ſę.ge.qddã genꝰ coõder/q olim

militibo ſtipendiarijs viſtribuebat᷑ pecu/

nia. Et conit ꝓ obolo . qꝛ obolus lepe ſolet
vari mendicis in elemoſynã: Ideo ſtips
qñq; vꝛ mẽdicitas:qñq; elemoſyna victł
Inde hic ſtipus.pi.i.mendicus.
Stipulatio · eſt firma vᷣboꝝ cõceptio·qua
quis aliqͥd ſe factuꝝ datuꝝve ꝓmittit al/
teri·ſuꝑ h̊ ipſũ interrogãti.⁊ dꝛ a ſtipulũ
qð ẽ firmu. Venoĩat᷑ etiã a ſtipite.Con/
ſtat aũt ſtipulatio ex interrogatione pꝛ?⸗
miſſa reſpõſione ſubſequẽti quẽadmo/

oũ cõtradictio ex affirmatiõe ⁊ negatiõe

Hocmodo: Pꝛomitt vel vabis m decẽ.
ꝓmitto vel vabo tibi. QNñq; dꝛ ſtipulat᷑
ille q; pmittit ꝑ ſtipulationẽ paſſiue Del

ſic· Stipulatio·ẽ ſolẽnis pꝓmiſſio facta in /

frogatiõe ſᷣcedẽte ⁊ reſponſione ſequẽte.
Stipulatio pura · eſt ꝗ nec fit ſub cõditio/

ne. neci diẽ pure.vt vicẽdo.dabis hoc·
Stipulatio cõditionał habet fieri (oabo
ſub conditione·hoc modo:pmittis mihi
dare centũ ſi nauis ex aſia venerita reſxõ
des pmitto. M
Stipulatio in diẽ fit·hoc modo: dabis mᷣ
decẽ in kł.çiulij.⁊ reſpondes oabo.
Stipulatio aqͥliana ẽ ꝗ nouat oẽʒ ↄtractũ
vt lic: Quicqͥd m debes ex q̃cũq; cã· idẽ
m ꝓmittis.ſi enĩ ex mutui dationem de/
bitoꝛ ſis · velimq; acceptuʒ ferre.i.ꝑ acce/
ptilationẽ remittere· nõ poterit res expe/
diri niſi ꝑ obligationẽ ꝗᷓ in rẽ cõtrahit᷑.
Stipus.pi.i.mendicus qui petit ſtirtem.
Stiria.rię.fę.ge.gutta fluẽs ⁊ cadẽs⁊ con/
gelata. Et vꝛ gutta cũ ſtat ⁊ pẽdet .ſtiria
cuʒ cadit.⁊ dĩ ſic a gręco: Gꝛęce eni ſtiria
gutta oꝛ. Itẽ ſtiria dꝛ arboꝛ cuius fructus
habet grana guttis ſimilia:ꝗq⁊ ſtoꝛax.acis
dẽ q̃ſi ſtirax. Sʒ ſtirax gręce.ſtoꝛax latine
Vñ Geñ. ʒꝰ. Modicũ reſinę ⁊ mellis ⁊
ſtiradq Mel ſᷣm aliã litterãſtoꝛacis.pe.ꝓd.
vbi viẽ glo.ꝙ ſtoꝛacis ẽ ſpecies reſine.
Stiricidiũ.vij.ſtilla cades/ułloc vbi ſtil/
leę cadũtuł locusa qͥ cadũt.⁊ ꝑ quẽ cadũt
Stiricuis.ca. c.i.ſtirilis.⁊ dꝛ a ſtirii.
Stirillũ.li.neu.ge.i.barba capꝛę: dꝛ a ſti/
ria.qꝛ pendet ad modũ ſtirię.i.gutte.
Stirps.pis.maſ.ge.i.radixtruncus.⁊ dĩ
a ſto ſtas. Iñ hec ſtirps.pis.fę.ge.i. pge/
nies/ ꝓlapies · oꝛigo. Et ſtirpeus. pea. peü.
Et ſtirpitus aduerbiũ.i.radicitus.
Stiua.nę.fę.ge.dꝛ manica aratri:ſelʒ cau/
da a poſterioꝛi. Iñ ſtiuariꝰ.ria.riũ.ad ſti/
uam ꝑtinẽs. Et ſtiuarius. rij.⁊ G̊ ſtiuaria.
rię.etiã dꝛ:qͥ vel ꝗ tenet aratrũ ꝑ ſtiuam
vel qui ſtiuam facit.
Stiuula.le.lę.ge.dimi.i.parua ſtiua.
Styx ſtygis fę ge.i.palus ĩfernalis.⁊ dꝛ a
ſtygeſtos·qdẽ triſticia:eo ꝙ triſtes faciat
ułqꝛ triſticiã gignat.⁊ ſępe ponit᷑ꝓ ĩferno
Iñ ſtygiꝰ.gia.giũ.Et h̊⁊ G̊ ſtygial.⁊ G le.
Stoa gręce · latine dꝛ poꝛticus.
Stoax.acis.fę.ge.i.ruina.⁊ dꝛ a ſtoa.
Stoicus.ca.cu.pe.coꝛ.dẽ a ſtoa ·qð ẽ poꝛti/
cus. Et ſunt ſtoici qui in ciuitate moꝛant
NPoꝛtic enĩ fuit athenis in qua picta erãt
geſta ſapientũ⸗ viron foꝛtiũ hiſtoꝛis · in
bac poꝛticu ſapiẽtes philoſophabãt᷑. vñ
ſtoici dicti ſũt. Hãc ſectã vt dicũt·pmꝰ
Zenon inſtituit. Hi negant ſine virtute
effici quẽcũq; beatũ. Oẽ pctm̃ vnifoꝛme
eſſe aſſerũt. Hi aĩaʒ cũ coꝛpe ꝑire dicunt.
Stoicida.oę.fęmĩa in ſtoica ſecta valens.

Del ſtoicida dĩ q̃ſi mollis⁊ effęmiat᷑·q̃ſi
Stoix. cis.lę.ge.i.ruina.⁊ dẽ a ſto. (fęmia
Stola.lę.fę ge.ẽ matronale operimẽtũ⸗qð
cooꝑto capite ⁊ ſcapula a dextro latere
in leuũ humen mittita vꝛ a ſtolon ułſto/
los. Idẽ ⁊ reciniũ latino noie dꝛeo ꝙ di/
midia eius pars retro reijciat. qð vulgo
mauoꝛtẽ vicũt ·quaſi marte. Signũ eni ẽ
maritalis dignitatis ? ptãtis ⁊ pacis vel
induſtrię eſt. Caput eni mulieris ẽ vir. Et
ponit᷑ qñq; pꝛo ephot. Stola etiã vtunt᷑
diacones Iñ ſtolat.ta.tũ.i.ſtola oꝛnat᷑.
Et ſtolo.las.i.ſtola oꝛnare coꝛ.ſto.
Stolia.lię.i.miſſio dꝛ a ſtolos vel ſtolon
Stolidus.da.dũ.i.ſtultus/fatuus:ſuꝑbo.
inſipiẽs ·ſecoꝛs.⁊ dꝛ ab extollo. q̃ſi extol/
lidus:q; ſe extollat. Iñ h̊ ſtoliditas.tatis
Stolon ułſtolos gręcelatine oꝛ miſſio.
Stolus.limaſ.ge.magna claſſis nauiũ.ᷣet
di a ſtolon.qð ẽ miſſio· q; ꝑ mare mittit᷑.

Vnde Embꝛoſins ſuꝑ Egiſippuũ. Bbieſt

ſtolus nauiũ qui circueat freta.
Stomachus.chi.mal.ge.i.os vetris: dẽ a
ſtomos gręce/quod os vocat᷑ latineeo ꝗ;
oſtiũ vtris ſit.⁊ cibũ reapiat.⁊ inteſtina
traſmittat. Iñ ſtomachoſus.ſa.ſũ.i.iracũ/
dusfuribudus. Et ſtomaticus.ca. ci.qui
infirmitatem in ſtomacho patit᷑.
Stomacula.lę.fę.ge.extũ interius.·
Stomos gręce · os latine dẽ. 2
Stoꝛax eſt ſpecies reſinę. vide in ſtiria.
Stoꝛiu.rij. dꝛ a ſterno.nis.eo ꝙ freſternat
Noõ dũ eni laneis ſtramẽtis reꝑtis in his
Stoꝛioli.li.di.i.puũ ſtoꝛii. ( accubabãt
Strabo.onis.maſ.ge.qͥ babet oculos obli⸗/
quos:qͥ ⁊ ̊ ſtrabo vꝛ. Iñ G̊ ſtraba/quod
vulgo vĩ ſtrauba. Hñ Gregoꝛi na cece/
nus. Meretici m videt᷑ ſiles oculis ſtrabi.
Stragilis.lis.pe.coꝛ.coĩs ge.i.miles.
Stragulũ.h.vel bęc ſtragula.lę. veſtis vil/
coloꝛ: ꝗ texta dĩ, manu artilicis viuerſa
varietate diſtinguit᷑.⁊ dꝛ a ſterno.vela
ſtratũ/q; in ſtrato ⁊ amictu apta ſit.De q̃
d Pꝛoũ.vlt. Gtragulatã veſtẽ fecit ſibi.
Iñ ſtragulat.ta.tũ.i.ſtragulo ułſtragula
oꝛnatus.Põt etiã ſtragula dici veſtis va
riata vel varietate texturę viſtincta. Oñ
dicit Papias:Stragula⸗veſtis pꝛęcioſa
plumario oꝑe facta. In hiſtoꝛijs aũt ſuꝑ
illud. 4. Reg 8. Cuq; veniſſet vies alta
tulit ſtragulu. infudit aquã.⁊ expandit
ſuꝑ faciẽ eius:qͥ moꝛtuo regnauit cahel
pP eo · ſic vꝛ. Stragulũ ꝓpꝛie di ſtratoꝛũ
ꝗð lecto vel ſedili ſuꝑſternit᷑. Et oꝛ ibi ꝙ
Axahel pannũ ꝑfuſũ aqua impoſuit ſuper

Boẽnadab ad refrigerãduũ. Mebꝛeus ha/
bet. Expandit ſuꝑ faciem ſtragulũ.vt nõ

AEeatel.ſeq Bẽnadab hoc feciſſe intelli⸗
at. Eteni moꝛtuus ẽ rex. ⁊ regnauit ꝓ eo
cahel. Quidã exponut hoc de obſeqͥo
moꝛtui · dicẽtes. ꝙ Acahel moꝛtuũ lauit

aqua.⁊ expandit ſtragulũ ſuꝑ faciẽ moꝛ/

tui. Joſephus tamen plane dvicit/qꝙ alta
die infuſo laqueo ſtrangulauit eum. IR«d
hũc ſenſũ qͥ da litterã illa:ſcilʒ: Culit ſtra/
gulũ ⁊c.referunt vicẽtes:q; Ecahel veſtẽ
madefactã poſuit ſuꝑ faciẽ eius ſimulans

refrigerationẽ. ſ̊ ſtatim effudit aquã ſup

os eł donec ſuffocaret eũ.Et coꝛ.gu. Vñ
Alexãder. Texit᷑ ex lino cũ lana ſtragula
Veſtis. Stragulũ etiã dẽ ſtatio caballi.
Stramen. inis.neu.ge.dꝛ a ſterno.nis.q;
gnte aialia ſternit᷑.vel ſuꝑ lectulũ:quod ⁊
boc ſtramentũ dẽ. . ſtramẽ vꝛ ſtramineꝰ
nea.neũ. Item ſtramentũ quãdoq; dicit
inſellatura · illud ſcilicʒ quo equꝰ vel aſinꝰ

ſternit.i.inſellat᷑. Et ſimiliter illud qͥ lect

ſternit᷑i.ſᷣparat᷑ dicit᷑ ſtramentũ/ſiue ſint
veſtes · ſiue aliquid aliud.
Strata.tę.lę.ge.dꝛ via publica et munita
quaſi pe’dibus vulgi trita.⁊ ẽ de lapidib⸗
ſtrata parata. vnde ⁊ dꝛ dilapidata.

Strates.i pꝛętoꝛ. dr a ſterno. nis.
Stratia.tię.i.militia. Inde hic ſtratilates

ſtratilatis· oux militię vel militũ.
Stratilios gręce · latine dicitur pꝛętoꝛ· bm
Papiam. S

Stratodes.maſ.ge.i.milesvel ad militiã

accinctus.qui ? ſternon dicit
Stratoꝛes laguncularum.i.compoſitoꝛes.
VBñ Mieremię.ASꝰ. Mittã eis oꝛdina/
toꝛes? ſtratoꝛes lagũculaꝝ.

Stratoꝛes etiã a ſternendo vicunt᷑qꝛ cu-

ſtodiẽtes in carcere reos cõdẽnatos pu/
niebãt. Mel ſtratoꝛes vicũt᷑ eſſe iſti qͥ ſta/
bulis vel equis ſtãtibo in eis ſᷣſunt.⸗ dꝛa
ſtratoꝛio·pm Io. C ſtrato.li.xij.ĩ rub.
SGStratoꝛiũ.rij.i.ſtabulũ iumẽtoꝝ·vel inſel/
latura. Bñ JYoſephin p̊ annaliũ. Kachel
hoc audiens:poſuit idola in ſtratoꝛio ca/
meli.i. ſub. Item ſtratoꝛia dicũt᷑ lectiſter/
nia queę in lectis ſolent ſterni.
Stratus.ta.tũ.i.ſubiect᷑ in terra deiectus.
Stratũ.ti.neu.ge.qð ⁊ hic ſtratus.tus.tui
vicit᷑i.lectus. Del ſtratũ dꝛ quaſi ſtoꝛia/
tum. a ſtoꝛijs in quibus antiq cubabant ·
nõdũ laneis ſtramentis r eꝑtis.
Stratũ ĩ generalit᷑ oẽ genusveſtisuloẽ
indumẽtũ.vt.ff.de vꝓ.ſig.̊ mag ꝓpꝛie ve⸗

ſtes cubiculares dicim ſtratũa ſtemnẽdo.

„ ——

l
lons
ſu
nehla
dal.
con
Tunmn
din
wlaſt
iler⸗
neint

mnin
ich
an.

D
nlans
ngofn
Anuini

dſades.

80dNd/

α*
sſ,
ckr
adie
ind.
Anſe⸗
gu
ciod⸗
Hecſte

wend
unani
iru⸗
bont⸗

zolloi
en
ſeni⸗

Strena.nę.fę.ge.qð vulgo dꝛ ſtrenna·ſcilʒ
qð pᷣ dat᷑ alicui in kal.vel in pmo die ãni
vel ſeptimanę ꝓ bono omine. Iñ ſtreno/
ſus.ſa.ſũ.qͥ ſeꝑe dat vel accipit ſtrenã. Et
ſtrenula. lę. dimi.i.parua ſtrena.
Strenuus nua.nuũ.qͥ libenter facit ſtrenã
ſcilʒ largus clarusſtrenis impiger.vtilis

citus . foꝛtis. Iñ ſtrennitas.tatis. Et ſtre/

nicus. ca. c.i. ſtrenis ułſtrenaꝑ cupidus.
Strepia.pię.i.cauda ſerpentis.
Strepitꝰ.tus.tui.i.frequẽs ppli ſonit vel
Stridulus.la.liũ.i.ſonoꝛus. (tumultus.
Stridoꝛ.doꝛis.i.ſonus:ſtrepitus.
Strigilis.lis.pe.coꝛ.i.patella ul iſtrumẽtũ
quo pueri furant vuas? ficus.vel inſtru/
mentũ quo mũdãt᷑ equi. Et inſtrumentũ
quo caro mundata ſudoꝛ coꝛpoꝛis eradit
quod ⁊ ſtrigil dici᷑ ꝑ apocopã.

Strignos.fę.ge.qdã herba·ſalʒ vua lupi/

na.ꝗ latine ſalutaris dꝛ.q;ꝛ doloꝛẽ capitis
ſtomachi incẽdiũ mitigat.Idẽ⁊ vua lu
pina dãqꝛ ſemẽ eius vuęſimilis eſt.
Stringiria.rię.ułſtrãgiria.rię.fę.ge,.eſt cõ/
ſtrictio vrinę.
Strix ſtrigis fę.ge.i.nocturna auisa ſono
vocis dicta:quando eniʒ clamat ſtridet.
Pec auis a vulgo dicit᷑ ama ab amando
paruulos. Onde ⁊ lac pꝛębere fertur na/
ſcentibus.

Stroma.opꝰ varie ↄtextũ: d a ſtroppha

Stromaciũ.cij.i.cingulũ varie cõtextũ cũ

gemmis. —

Strophas.phadis.quędã inſula.
Strophiũ.phij.dẽ cingulũ.⁊ ꝓpꝛie aureũ
cũ gẽmisa dĩ a ſtrophos:qð ẽ conuerſio
qʒ a poſterioꝛi ꝑte cõuertit᷑ anterioꝛ NHñi
hymno ſancti Joãnis baptiſtę. Pꝛeębuit
hirtũ tegimẽ camelꝰartibo ſaciſtrophiũ
bidentes. Dicitur etiam ſrophiũpalliũ
virginale. Sʒ trophęũ aliud ẽ. Oñ Zo
nã dic ſtrophiũ· palmã dic eſſe trophęũ
Strophos gręce· latine vꝛ cõũſio.Et inde
cõponit᷑ monoſtrophos· diſtrophoſ.Te
traſtrophos ñ inuenit᷑ Mecoda ẽ mo/
noſtrophos· G̊ diſtrophosh̊ tetraſtro/
phos.Monoſtrophos vꝛ oda illa.ꝗ tm̃
vnã metri varietateʒ habet. Sʒ diſtro/
phos dĩ oda illa.ꝗ ſp in ſecũdo vᷣſu repe/
tit varietatẽ metri.Cetraſtrophos·ꝗ in
quaro
Strophus.phi.mal.ge.dꝛ deceptoꝛ:ĩpo/
ſtoꝛ.fraudatoꝛa dĩ a ſtrophos.Et hᷣ̊ ſtro⸗
pha.phę.retoꝛta ſnia·.argumentatio va/
ria fraus. deceptio · neqͥtia · calliditasĩo/
ſtura. Iñ ſtropharius. ria. rinũ.fraudulẽ⸗

Studium.ij.vt dicit

tus callidus/impoſtoꝛ. verſutus Itẽ ſtro⸗

pha dꝛ cõuerſio ſimplex in cantilenis.Et
cõpõit antiſtropha.i.õ cõuſionẽ ſimplicẽ
Stropha·ẽ cũ fit mutatio de reſponſoꝛio
ad vᷣſũ.vbi ẽ ꝗdã cõũſio mutatę melodię
poꝛis. Intiſtro pha.ẽ qñ finito vᷣſu rein/
cipit᷑ ipſũ reſponſoꝛiũ:vel medietas eius.
Vngde cãtus hymnoꝛum inuentus eſt per
ſtrophaʒ.⁊ antiſtropham:ad ſignum fir/
mamenti notandum · et planetarum/qui
contra cõuerſionẽ cęli voluũt᷑ Oñ quidã
cantus ſolebant in ecdeſia eſſe quos vo/
cabãt ſtrophos. Oñ Macrobiꝰ In ipſis
hymnis deoꝝ ꝑ ſtrophã antiſtropham
metra canorn verſibo adhibebant᷑.vt per
ſtro phã rectus oꝛbi ſtelliferi motus:ꝑ an/
tiſtropham diuerſus vagoꝝ regreſſus p/
Dicaret᷑. Inde ſtrophula.lę.diminutiuũ.i
arua ſtropha. HEK
5trucio. onis. gręco noie quoddam aĩal
in ſimilitudine auis pennas habere vide/
tur.tamẽ de terra altius nõ eleuaturoua
fouere negligit· ſed ꝓiecta tm̃modo.fotu
pulueris aiant᷑.vt vult Iſidoꝛus. Et po/
nit᷑ in fę.ge. Job z9“. vbi dꝛ. Penna ſtru⸗
cionis ſimilis ẽ pennis herodij⁊ accipitris
quę derelinquit oua ſua in terra ⁊c.
Strues·ſtruis.i.cõpoſitio · cõgeries · collec⸗/
tio· aceruus lignoꝝꝑ. Iñ ſtruecula.lę.vimi ·
i.parua ſtrues.

Struma.mę.i.gibbus in pectoꝛe.⁊ dicit᷑ a

ſtrues·quaſi ſtrues humoꝛuʒ. Iñ ſtrumo/
ſus.ſa.ſũ.qui habet ſtrumam.Iñ hęcſtru⸗
moſitas.tatis.i.gibboſitas.
Structura.rę.vꝛ a ſtruo.uis.⁊ pᷣm Papiã
Structurę ſunt edificia: oſſeſſiones.
Strupus.pi.vlſtropi ·bm quoſdam ſunt
vincula loꝛo vellino facta·quibus remi
ad ſcalmos alligantur. De quibo Aiuius
Cũq; remos iuſſit alligare ſtrupis.
oe vehemens
aſſidua ad aliquam rem agendam cum
ſumma voluntate applicatio/ex qua vo/
luntate laboꝛ in opus defertur.⁊ ꝑdit la/
boꝛis tediũ · verſũ in oblectamentũ.Inde
ſtudioſus.ſa.ſum.i.aſſiduus:perſeuerans·
quaſi ſtudij curioſus.
Studiolũ.li.vimi.i.paruũ ſtudium.
Stultiloquus.qua.quũ.qͥ ſtulta loquit᷑.
Stultus.ta.tũ.dꝛ quaſi extultus/ab extol/
lo.lis · qꝛ ſe extollit.vel etiã dꝛ ſtultꝰ qua⸗
ſi ſtatim vltus. Popꝛie tamẽ ſtultus ẽ qͥ
per ſtupoꝛem non mouetur iniuria · ſeuitiã
enim perfert · nec vltus eſt· nec vllo igno⸗
minię cõmouetur doloꝛe · quia ſtultus eſt

hebetioꝛ coꝛde ſicut qͥdaʒ ait. Ego me eſſe
ſtultũ extimo·fatuũ eẽ nõ opinoꝛ.i.obtu/
ſis qͥdẽ ſeſibo nõ tñ nullis. Iñ ſtulticia.cię.
Stupa.pę.fę.ge.canabi ẽułlini · dicta ſica
ſtipo.pas.q; ex ea rnimę nauiũ ſtipent᷑.Iñ
ſtupeus.pea.peũ.i.de ſtupa exiſtens.
Stupor.por.mal.ge.eſt caſus memoꝛia ⁊

rationẽ auferẽs. ⁊ linguã impediẽs:a dĩa

ſtupeo pes. Inde ſtupoꝛat᷑.ta.tũ.i.ſtupe/
factus.Et ſtuperoſus.ſa.ſũ.
Stupꝛũ.pꝛi.neu.ge.ẽ illicitus concubitus.
⁊ eſt ꝓpꝛie in virgine vel in moniali.Dñ

Ouidius epi.Nec pᷣciũ ſtupꝛi gẽmas au

rũq; popoſii.
Sge B
Suarii.rij.neu.ge.locus vbi ſues ſtant.
Suaſibilis.ↄ.t.⁊ H le.i.aptus vel ↄueniẽs

ad ſuadendũ. Et ſuadibilis.le.ide. Dñ in

epla beati Jacobidiꝙ ſapia ꝗ deſurſü ẽ·
eſt ſuadibilis.i.ad ſuadẽdũ habił paſſiue
Suauiũ.nij.i.baſiũ cuʒ ſaliua mixtũ. Mel
ſuauiũ dĩ/eo ꝙ ſit ſiuuue.
Suauis.ↄ.t.⁊ hoc ue.i.benignus vulq de/
lectabilis.iocundus. Iñ ſuauitas.tatis.

BSubacx.cta.ctũ.i.deuictꝰ ꝓſtratꝰ. ſbᷣiectꝰ.

Subater.tra.trũ.i.aliquãtulũ ater.i.niger-
Subbaſilicanꝰ.na.nũ.dꝛ a ſub⁊ baſilicanꝰ
Et dicunt ꝓpꝛie ſubbaſilicani qͥ habitant
circa baſilica.⁊ ſub alis eius.⁊ pꝛod.ca.
Subeinericius.cia.ciũ.i.ſub cinere coctus.
Et licʒ. b. mutet in.c.in cõpoſitiõe ſequẽte
c.tñ in ſubcinericiꝰ nõ mutat᷑ne a ſucus ⁊
cinis videat᷑ cõponi.
Subdecanꝰ.ni.qͥ ſub decano ẽ.⁊ deſignat
Dignitatẽ in eccleſia. Iñ ſubdecania.nię.
dignitas ſubdecani.⁊ pꝛodu.ca.
Subdiaconus latine.dicit᷑ hypodiaconꝰ
grxece.qͥ ideo ſic appellant᷑qꝛ ſubiacẽt pᷣce/
ptis ⁊ officijs viaconi. Oblationes eni ĩ
tẽplo dñi a fidelibo ipſi ſuſcipiũt.⁊ dia/
cono ſuperponẽdas altaribꝰ deferũt. Hi
apud hebꝛęos nathinei vocant᷑.i.in hũili⸗/
tate dño leruiẽtes.Et hinc hᷣ ſᷣdiacona/
tus.tus.tui.i.officiũ vel oꝛdo ſubdiaconi.

Subdolus.li.i.latẽt᷑ doloſusaſtutus.ver⸗/

ſipellis. varius.
Suber. ber.arbuſtula qdã vel coꝛtex eius.
Suberatus.ta.tũ.vide.j.in ſubęro.
uberies.ei.dĩ arboꝛ ex qua coꝛtex nata/
toꝛius extrahit᷑qͥ ſuber dꝛ.Et oꝛ ſuberies
uaſi ſubedies:q; fructus eius ſues edãt.
t ſeꝑe eadem arboꝛ ſuber dr.
Subhircus.ol.d loc ſ̊ bꝛachijs vbi col/

ligit ſudoꝛ. di ſic qſ ſubtus habens hir/

cum.i.fetoꝛem hirci.
Subiectio.onis.fę.ge.i.ſubiugatio/ſuppo/
ſitio. Itẽ ſubiectio hᷣm ꝙ ſumit᷑ in rhetoꝛi/
ca/fit: qñ aliquid ꝗqrimus ab aduerſarijs
interponẽtes rationẽ.⁊ poſtea qð ẽ ratio
deſtruit qð ſubijcit · vt hic:Quid fugiaʒ
capiar/clamẽ nõ audiar/hoſtẽ aggrediar
vincar. Wel ſic. O miſer qͥd agas · deus ẽ

quem ſpernis:an ipſũ euitare putes terra
aniſq;: Deũ dam fugies .ſed nil latet huc

falles ne · B idẽ qͥ fuit erit.ↄditiõe tenet.
Subingalis. lis.ↄ.ta hᷣ le.i.ſub iugo poſitꝰ

q̃ſi domitus/iugo aſſuetus. Hñ Matth.

24. Inuenietis aſinã⁊ pullũ filiũ ſubiu/
galis.i.aſinęquę fuit ſub iugo poſita.
Subiũx.gis.coĩs ge.i.bos ſub iugo poſit.
HVñ quidã. Subq; iugo poſit bos dicet
tibi ſubiunx.⁊ coꝛ.penuł gti.
Subleſtus.ſta.ſtũ.i.triſtis:infirmus:mole
ſtus. Iñ hec ſubleſtia.i.triſticia.moleſtia.
infirmitasanxietas.

Subligar.garlneu.ge.i.ſuccinctoꝛiũſcilicʒ

bꝛachariuũ. Bel ſubligar vocat qoᷣlibet
ligamen · vel ligula caligaꝝ· vel faſcia qua
ligant᷑ inguina victimęvel pantomimoꝝ
ne ſoluerent᷑ in libidinẽ.vel ne coirent.Et
coꝛ.li.̊pd.ga.Et dꝛ ſubligar ꝓ ſubligare
ꝑ apocopã.Hnde Juuenalis.Cirſũq; te
nent ⁊ ſubligar acci ⁊c.

Sublimis...t.⁊ hoc ſublime.pe.ꝓd.i.altꝰ

Cũ enĩ ſublimia aſpicimus/oculos quodã
modo diſtoꝛquemus ? diminuimus.
Sublinguiũ.uij.locus ſubtus linguã. Del
ſublinguiũ vꝛ foliũ vel aliud qð quis ſſᷣ
lingua ponit ⁊ cantat vt aues decipiat.
Subluſtris..t.⁊ hoc ſtre.i.parũ lucens·et
quaſi obſcurus.
Subnixus.xa xũ.nomẽ.i.ſubiectus:ſuppo
ſitusſuffultus.humilis.HPõt etiã eſſe par
ticipiũ: tũc põt exponi ſicut ſubnitoꝛ.
Subregulus.li.i.paruus rer.
Subſelliũ.lij. ẽ oꝛnamẽtũ equi ſub ſella po
ſitũ. Subſelliũ etiã dĩ ſedes minoꝛũ ſub
pede poſita.⁊ ĩferiꝰ ⁊ depſſiꝰ qᷓ; maioꝝ ſe/
Subſequiũ.quij.i.ſeruitiũ dꝛa (des
ſubſequoꝛ.ris:quaſi ſubſequẽs obſequiũ.
Subſiſtentia.tię.i.foꝛma.⁊ dẽ a ſubſiſto.
ſtis · qꝛ ſub ſe ſiſtit fluxũ materi-.
Subſolanus.ni.qdãvæt qͥ ſub ſole naſcit᷑
Subſtãtia.tię.fę.ge.dꝛ a ſubſto ſtas:quia
ſubſtat accidẽtibus. Iñ h̊⁊ hęc ſubſtãtial

Y hoclen ſubſtãtialit aduerbiũ.Et cõ po/

nit᷑ cõſubſtãtialis: h le. Et cõſubſtãtialit
aduerbiũ.i.eiuſdẽ ſubſtãtię.vt Filiꝰ dei

di
oit
te
1
oilin
n/
ſt
rüel
Noo⸗
Jhſt
ſogt
fiu⸗
inin
tmit
ſub
cund
Cto
gliae
dire⸗
ſacn
iu⸗
eſſr
biis
nicned
nſum
Wd
manr
lubſtt
hobeur
guona
Abſt
guise
K
Zſb⸗
Bubſte
oli
lleg⸗

llate

mans
ſterd
ch
hee
hbgez
bees
ans
Ciy
lſtin
Gain
etnen
A⸗
benit
tnod

t

nmn⸗
dento
Geuun
si
tonm
Urthi⸗
etenet.
oſoſtt⸗

nB5.

nhin
wodur

nirol
leſ

iſanq
Olben
uqt
mnor
eene

liige

dit
voti
inus,
8 gwaſb
Wpan.
fileewa

icſepar
nuo.

biclap
finciͦſt
. „
nmnorl⸗

dĩ patri cõſubſtãtialis. Et ſbſtãtia oiui /
dit᷑ in pꝛimã ? ſecũdã. Pꝛima ſubſtantia

dꝛ Socrates. Secũda Homo vel aial.
Itẽ ſoſtãtia diuidit᷑i coꝛpoꝛeã.vt Lignũ

Et in nicoꝛpoꝛeã.vt Ria. Item ſubſtatia

oiuidit in materiãfſoꝛmaʒ. cõpoſitũ·ſed
hoc magis ad aliã ſcientiã pꝑtinet.

Subſtãtiuus.ua.uũ.i.ſubſtatiã vel ad mo/

dũ ſubſtantięſignans vel ſupponens.vel
modo ſubſtantię deſignans.

Subſtitutio:ẽ ſecũda cõditionalis iſtitu/

tio · q; inſtitutio vꝛ pᷣmus gradus. ſub/
ſtitutio ſecundus. Et licʒ ſubſtitutiones

in infinitũ de vno ĩ aliũ poſſunt ꝓcedere:

tamẽ oĩs inſtitutio ꝗᷓ fit poſt pumã · dicit
ſubſtitutio.⁊ ſecundus gradus.SBicut le/
cundę nuptię dicunt᷑ oẽs ꝗ ſequũt᷑ pᷣmas

Et diuidit᷑·qꝛ ſubſtitutionũalia ẽ directa

alia obliqua. Et nõ differẽtiã inter verbũ
directũ·obliquũ.⁊ cõe. Dñ virectũ ẽᷣqð
ſigt vt ille cui relinquit᷑ vel in quẽ diſpo/
nit᷑ ſua manu recipiat.vt ẽ ꝓbũ inſtituo.
vt.ff. de here. inſti. Iẽ illud·heęres eſto.vt

ibidẽ. Sʒ verbũ obliquũ ẽ·.qð ſigt vt ile

in quẽ diſponit᷑ vel an relinquit᷑ de manu
alterius accipiat.vt ẽ verbũ reſtituo.ſacit
l. inſtituta.ff. ad trebel.⁊ ꝑ totum ti. Sed
verbũ cõeẽ quod vtrãq; ſigtionẽ ſiue de
manu ſua ſiue de alteri reapiat.vt ẽ ᷣbũ
ſubſtituo·ſic in.l.cẽturio.ff. de vulg. ſbſti.
habet enĩ qñq; directaʒ ſigniſicationem
quandoq; obliquã.

Subſtitutio directa vĩ cũ nullo mediate

quis capit hęreditatẽ deficiẽtis⁊ directe
efficit᷑ heres ipſi teſtatoꝛi qui inſtituit eũ
Inſt.de vulg. ſub. S. quo caſu.

Sub ſtitutio vulgaris dĩ. q; de vulgo ⁊ a
quolibet fieri põt·dũ tñ hic teſtm̃ facere

Tille ex teſtamento caꝑe poſſit. Et h̊ ſub/⸗

diuiditqꝛ ꝗqdãẽ vulgaris expſſa.⁊ qdaʒ

tacita. Subſtitutio vulgaris expſſa ẽ· ꝗ

fit verbis negatiuis hoc modo: Citiꝰ he⸗

res eſto.⁊ ſi beres ille nõ ſit vel erit. Sai⸗
heres eſto.i.ſit.ſic enĩ inſtituo te m Titiũ
heredẽ.⁊ ſi te noluerit· uł nõ potuerit eſſe

beres · ſit heres Seius. Subſtitutio vul /
garis tacita · fit ꝑ ꝓba affirmatiua.veluti

Cũ vp miles puberẽ ⁊ ĩpubereʒ heredes
inſtituit: cõi ꝓbo eos ſᷣſtituit:q̊ modo:

Sei impubes.⁊ Meui pubes · heredes
eſtote. ul ſũto.s vnanimit iuicẽ ſbſtituo.
VYel ſica ĩidẽ redibit:.HNuberẽ ſexũ ⁊ ipu/

berẽ · heredes facio.⁊ eos ſibi iuicẽ ſubſti⸗/

tuo · q̃ ſubſtitutione colligo/ꝙ ſi vnꝰ non

fuerit hęres:vel ſi vnus moꝛiat᷑lalius ĩ ſo/

lidiũ ſit. Et v vulgaris · qꝛ fit a qlibet de

vulgo · ſiue ſit in ptãte ſiue nõ.Et dꝛ taci/

ta·qꝛ puberẽ tacite vulgarit impuberi ſbÜ/

ſtituit · qᷓ ſubſtitutio mag eſſet pupillar ·
niſi ꝓpter adiunctã ꝑſonam.ſed in milite

talis ſubſtitutio pupillaris ẽ ꝓpter pꝛiui/

legiũ militis ·quę ſubſtitutio q;tũ ad pu/

berẽ· vulgaris eſt. q;tũ ad impuberẽ·pu

pillaris:qm̃ ſi pubes hęreditatẽ adeat.ꝓ

pte ſua euaneſcit ſubſtitutio pꝛi facta·ſᷣ ſi

impubes hereditatẽ adeat ꝓ ꝑte ſua non

euaneſcit · c eſt ſbᷣſtitutio facta puſq; ex/

pleuerit pubertateʒ· vñ ſub expꝛeſſa pu/
Pillari cõtinet᷑ tacita vulgaris.ff.e.ti..inã
hoc iure. .RH

Subſtitutio pupillaris ẽq ſoli pupillo
impuberi fit. Et ẽ etiã duplex.alia expᷣſſa.

alia tacita. Subſtitutio pupillarj expſſa
ſit hoc modo: Iſte ſilius meus impubes
heres eſto.⁊ ſi heres non erit · aut ſi heres

erit.⁊ infra pupillarẽ ętatẽ deceſſerit ille

heres eſto. Mec dẽ expſſa ſubſtitutio · qꝛ
in ea oĩa vba expmũt᷑ ꝗ expmi opoꝛtet.

Subſtitutio pupillaris tacita ẽ hęc. Filiꝰ
meꝰ impubes hberes eſto.⁊ ſi iſte non erit

ille heres eſto. Del ſic. Quiſqͥs m hęres
erit · ſit heres filio meo·hęc dicit᷑ tacita· qꝛ
verba quędam non expꝛeſſa h tacite ſub/
intelligunt᷑ ꝗq expᷣmũt᷑ in expᷣſſa ſubſtitu/⸗
tione pupillari.Nã ꝑ hãc tacite ĩtelligit
qð ſi hiliꝰ deceſſerit in pupillari ętate ille

q erit beres patri:erit beres filio. Et debet
ille pupillares ſoſtitutiones ſolis pupill

in ptãte parentũ exiſtentibus.⁊ ab ipſis
parentibus fiũtꝑ qð euidenter patet
non a matre.ſᷣ a ſolo patre fiuntcũ mater
filios nõ habeat ĩ ptate. Sʒ nũqᷓ;ᷓ ſubſti/
tutus ex pupillari expᷣſſa:repellit᷑ a matre
pupilli: ſubſtitutus ex tacitarepellitur a
matre pupilli: ſuccedit ipſi pupillomat᷑.
Item qui ẽ ſubſtitutus ex pupillari ſbᷣſti
tutione fit hęres ipſi pupillo.Ille vo qᷣ ẽ
ſubſtitutus ex vulgari/ſit heres ipſi teſta
toꝛi. Item pupillaris tacita intelligitur
eſſe vulgaris expꝛeſſa:qua mater ſubſti/
tuit᷑ pupillo:: H ꝓpter pꝛiuilegiũ matris.
Item eodẽ modo quando quis pupillo
l alij ſubſtituit ꝓpter adiunctã ꝑſonã.

Subſtitutio pupillar cõpendioſa eſt quę

fit vꝓᷣboꝛũ cõpendio ·qᷓ ba i pupillari ex/
ſſa ſũt ꝓlixioꝛa.⁊ ex H̊ dꝛ cõpendioſa.Et
habet fieri hoc modo:Inſtituo Titiũ fi/

liuʒ meũ m in hęredẽ.⁊ qñcũq; deceſſerit

ſine filijs ſit ubſtituo ei Seiũ . vel ſic. Iſte
ſilius impubes heres eſto quocũq; tem

poꝛe deceſſerit · ille heres eſto·ꝗᷓ ſbſtitutio

tm̃ locũ babet ĩ milite.de hoc.in.l.pᷣcibus

Subſtitutio bꝛeuiloqua ſiue recipꝛoca:·cẽ

ꝗ cõtinet duas vulgares ſubſtitutiones
et duas pupillares ſubſtitutiones.vt ciᷣ
duo impuberes inſtituti a parente·q ha/

bet eos in poteſtate inuiceʒ ſubſtituũtur

h̊ modo.S.⁊.C.·filios meos impuberes
mihi inſtituo hęredes.⁊ eos iuicẽ ſubſti/
tuo. Dnde qꝛ cõtinet expᷣſſam pupillarẽ
ſi aliquis ᷣdictoꝝ deceſſerit in impuberi
tate mater impuberis decedẽtis oĩo re/
pellit᷑.⁊ ſuccedit ſubſtitutus.Et hanc ſub⸗
ſtitutionẽ lex appellat recipꝛocam.

Subſtitutio exemplar vel exemplaria eſt

ꝗ fit a parẽtibꝰ vtriuſq; ſexꝰ filio furioſo
vel mẽtecapto.Et vꝛ exẽplaris· qꝛ fit ad

exemplũ pupillaris ſubſtitutionisquia

ſicut pater ꝓuidet filio pupillo qͥ teſtari
nõ põt de hęredeita ꝓuidet ſilio mente/

capto vel furioſo. Et fit HR modo. C.filiũ

meũ furioſũ vel mentecaptuʒ mihi hęere/⸗
dem inſtituo · et ſi deceſſerit furioſus vel
mente captus anteq; ad ſanã mentẽ pue/
nerit · ſubſtituo ei talẽ filiũ ſuũ vel frem uł
aliquẽ alienũ ſi deficiat filius vel frater.
Subſtitutio obliqua ſiue non virecta eſt
figdeicõmiſſaria.⁊ eſt illa quę fit ꝑ fideicõ/
miſſũ.vt h: Quicũq; veſtrũ ſine liber de⸗/
ceſſerit·rogo vt eius poꝛtio ad ſuꝑſtitem
perueniat. Et qñ quis inſtituit hęredem

T eius fidei cõmittitvt q;cito poſſit eius

hęreditatẽ adeat.⁊ eam alteri certęꝑſonę
cui? quando teſtatoꝛ voluerit reſtituat-
videlicet tali die vel ſub tali conditione.
ſi deceſſerit ſine filijs.vt ſi foꝛte in ea con/
Ditione fuerit. ꝙ teſtatoꝛ mag diligat eũ
Yex teſtamẽto eius directo nihil capere
poſſit · puta · q; directe ⁊ imediate capax
nõ eſtqualis eſt ſpurius·ſaltẽ hoc modo
agliquid capiat: conſequat᷑ exr hęreditate
vel totã ipſã heęreditatẽ:vt.C. ad trebell.
ſi ꝑ to.et.ff.e.ti.in mult.l.⁊ in.c.rainũciꝰ.
Subſtitutꝰ heres. vide.S. hęres ſbᷣſtitut.
Subtegmen. inis.vꝛ filum qð in nauicula
textoꝛis ex trãſuerſo ꝑ telã viſcurrit.⁊ dꝛ
alſubtegendo.vel a ſubtexendo ·quia ſub
ſtamine in tela texit᷑ ⁊ tegit᷑.⁊ coꝛ.peł.gti.
Bubtel ima pars pedis medietas. Inde
ſubtilis.
Subtela. le.i. deceptio fraus.⁊ dicit a ſub

T tilia · q̃ſi ſubtilia tela. D etiã ſubtela in
alio ſenſu · ſcilʒ coꝛrigia ꝗ tẽdit᷑ ſub cauda
equi:i tũc dicit᷑ a ſuba telon longũ.
Subtelaris.ris.mal.ge.dẽ q̃ſi ſtalaris.i.
calcaneus. Bel dĩ ſᷣtular/q̃ſi ſubtalaris
q; ſõ̊ talo ẽ.⁊ dꝛ a ſe̊ ⁊ talꝰ. Sotular aut
vll ſotularis·nihil ẽ.vt quidã dicunt.

Subtercus.cutis.oĩs ge.res exiſtẽs ſhᷣ cu/

te. Et ſuccus.cutis.ſiliter.oĩs ge: in eodẽ
ſenſu. Iñ ſuccuticus.ca.cũ.Et ſuccutaneꝰ.

nea.neu. ſubtercutanus.na.nũ. omnia pꝓ
re ꝗ exiſtit ſub cute. Et coꝛ.pmã cui:inde

ſubtercutis.penuł coꝛ.
Subtilis.p.t h le.penuł ꝓd.i.acutus exi/
lis aſtut a dꝛ a ſubtel qð ẽ ima ꝑs pedis.
Itẽ ſubtile · tenue. iualidũleue. Itẽ ſubti/
lis malicioſusſubdolus pm Papiam.

Subtrinũ · locus ẽ vbi ſub terra condunt

aliquę ſpecies · vel ſuũtur. .
Sububer. beris. coĩs ge. vel h ſububer. hec

ſububerisa h̊ re.dĩ a ſub⁊ vber.Et dicũt

ſububeres infantes · qui adhuc ſunt ſub
vbere⸗ coꝛripit be.

Subucula.lę.fę.ge.camiſiavel ſacerdota/

lis linea coꝛpoꝛi penitus aſtricta. et dẽ ſic

q; ſubijcitur alijs pãnis Et ſubucula ẽ ta⸗

lar pedeſtris camiſia ephot · ſuphume⸗/
rale.Et coꝛ.penuł. Dñ qͥdã. Quod tunicę
ſuppono ſubucula dĩ eſſe.

Subudus.uda.udũ.dꝛ a ſub ⁊ vdus qð ẽ

madidus.q̃ſi nõ ꝑfecte madidus· vel per/
fecte humidus.
Subula. le.fg. ge.i.bꝛocca ferrea·cũ q̃ ſuunt
ſotulares vel ſubtulares. Dñ in lege pci⸗
pit᷑ vt ſubula ꝑfoꝛet᷑ auris ſerui. Exo.2ꝛi“.
Et coꝛ.bu. DNHñ qͥdã.Eſt inſtrumẽtũ ſubu/
la ſutoꝛis acutũ.

Subule.ci.i.cuſtos ſuũ. Onde DVirgilius.

Benit ⁊ opilio · tarde venere bubula.
Suburbana · ſunt circũiecta vꝛbis ędificia

qWuaſi ſub vꝛbe poſita. pm Iſidoꝝ.

Suburbiũ.bij.neu.ge.dꝛ a ſub vꝛbs.Et
vicũt᷑ ſuburbia burgi ·qͥ ſunt iuxta vꝛbeʒ.
Vñ ſburbiũ ·q̃ſi locus ſub vꝛbe poſit ·ſiue
burgus. Itẽ ſburbiũ · alio noie vꝛ ꝓaſtiũ
Succentoꝛ.toꝛis.qͥ ĩ eccleſia poſt ſcentoꝛẽ
ſiue pᷣncipalẽ cantoꝛẽ cõſequẽter canẽdo
reſpondet. vel qui facit officiuʒ pꝛincipa/
liter in choꝛo ſiniſtro.
Succeſſoꝛ.ſon.dẽ qͥ locũ pᷣcedẽtiũ occupat
Succeſſus.ſus.lui.ipſxer ⁊ bonus euẽtus.
Succeſſio·quãdoq; fit de capite in caput.
qñq; de gradu in gradũ ſm I. in ſü.
de ſucceſ.edic. C.⁊.ff.e.ti.l.j..

G
gen
aop
tert
ent
etn
Yre
Gau
ſone
nup
ſſer
fceln
gacd
tint
e⸗
lorn
wat
Suca
pan
tube
Ouci
ſmin
guaun
iuig
uon
1nutue
da
ſecncn
toonen
Hcdie⸗
Gutin
Rcab⸗
ſcabe
io
Wino
Sucu
Grd
ſicuſt

ucnn
Diccl

nbu⸗
hnpen
vardn
aüccl
D
Ckanp
ope

Pehi
ban
.

.
timi
belen
yi
.
ar
meod
en⸗
mnup
tinde

umsern
Prrdi
nde
dapin
n

unh
Crand
ris

dote⸗
etdiſie
aen⸗
ddonen
waw

wuci
s

cisſunt
ntgei
hd
miiiſie

Piuus
l.
guliet
vr.
vbs.E.
rupbe,
ri
igin
Nigen
vi nn
uupunpn

iaubi
stlilus
einapl.

Gucceſſio de capite in capnt.ẽ cum defi⸗
ciente pᷣmo capite liberoꝛũoꝛit᷑ ſecundũ
caput agnatoꝝ.⁊ iſto deficiente.ſuccedit
tertin caput cognatoꝝa cognatis deſic/
entibusſucceditur q̃rto oꝛdine ꝑ vñ vir
et mulier vel vxoꝛ.vt. C. in.ti.vnde vir ⁊
vx. FRut.Hterea.
Succeſſio de gradu in gradũ cqñ plures
ꝑſonęſunt ĩ eodẽ capitein diuſis gdibo·
vna pꝛioꝛaltera poſterioꝛ.nã poꝛe repul⸗
ſa ſꝑe vel repudiatiõeſequẽs ſuccedit.vt
ff.de ſuccel. edic.l.j. C.e.ti. A¶Eo. in ſũ.
Succidaneꝰ.nea.neũ.i.aptus ad ſuccidẽ/
dũq di a ſuccido. Et ſucciſiuus.ua. uũ.in
eodẽ ſenſu. Et h̊ ſucciſiua.uoꝝ.tm̃ plura/
lis numeri.i.fruſta illa.ꝗ ſutoꝛ abſceidit de
materia:qꝛ de ſolea ſubtus abſcindunt᷑.
Succiduus.dua.vuũ.i.ad ſubt cadendũ
paratus. Mñ Claudianus SGuccidui ti/
tubant greſſus.
Succinctoꝛ.tor.maſ.ge.qui ſe ſuccigit cau/
ſa miniſtrandi ·vel ſeruiendi.
Succinctoꝛium.rij.neu.ge.dicit᷑ illud quo
ſuccingimuir.
Succõtrarius.ria.riũ.dĩ a ſub.⁊ ↄtrariue.
J mutat. b.m.c.⁊ ſic debet ſcribi ꝑ duo.c.
vel fit figurę decõpoſitę·a ſuccõtrarioꝛ.ar..

qð cõponit᷑ a ſ̊ ⁊ Zrioꝛ. Et dicũt᷑ in dia/

lectica ꝓpoſitiões ſuccõtrarię· duę ꝓpoſi/
tiones ꝑticulares/eiuſdẽ ſubiecti⁊ eiuſdẽ
ſdicati:q̃rũ vna ẽ affirmatiuaet alta ne/
gatiuaut qͥdã hõ currit:qͥ dã hõ nõ currit.

Succuba. be. coĩs ge. qͥ vel ꝗ ſuccũbit vel
ſuccubat. Itẽ ſuccuba:vẽ cõcubina: a ſuc⸗

cũbẽdo.tẽ qͥ dĩ dęmones dicũt᷑ ſuccubi
vel incubi. vide in piloſus.
Succuſſatura.rę.i.trotatura. VHnde illud:
Gꝛadarius eſt equus mollis ĩceſſus ſine
ſuccuſſatura innitens.

Succutaneus: ſuccutic. vide in ſubtercꝰ.

Sucidus.da.diũ.i.ſuco plenꝰ humidusuł
imbut. Vñ Juuenal. Qui ſucida nollet
lana pati.i.tincta ſuco alicuius coloꝛis.
Sucinꝰ.ni.qdã gẽma quã gręci vocãt ele/
ctrũ.ſcilʒ fului ⁊ cerulei color..Fert᷑ arbor
ſucus eſſe: ob id ſucinꝰdẽ. ¶qbuſdã vo/
cat arpaga ab arpeqð ẽ rapeeo ꝙ attri⸗
tus:paleas ſic magnes ferrũ rapiat. Sʒ
hoc ſucinũ.ni.dĩ pyxis a ſuco ibi repoſito
Vñ Juuenalis.In cuius manibo ſeu pin
guia ſucina tricas. Quidã ſcribũt ſuccinꝰ
ſuccus ꝑ vuo.c.

Sucula.lę.i.parua ſus. Vnde dicit DNꝛi/

ſcianus in. xe. Sus cõe abiecta.s.aſſũpta

cula facit diminutiuũ ſucula. (tia.tix.
Suculẽt.ta.tũ.i.p lenꝰ ſuco. Iñ h̊ ſuculen/
Suculus..dimi.i.paniꝰ ſus.Del põt eſſe
dimi.a ſucus. Iñ ſuculus.i.paruus ſucus.
tunc quidã geminãt ibi.c.
Bucus.ci.maſ.ge.dẽ a ſaccꝰ.eo ꝙ ſacco ex/
pꝛimat᷑.vt ptiganaapogimacoma.⁊ ſũt
gręca iſta noĩa. Del ſucis dꝛq ſugo.gis.
q; ſugit᷑. Iñ ſucoſus.ſa.ſũ.i.abũdas ſuco.
Inde ſucoſitas.tatis.Et ꝓd.pmã ſucus.
Vnde in ATuroꝛa. In petra carnes poni
ſucuſq; iubent᷑. Quida tamẽ putant ſcri⸗/
bendũ ſuccus ꝑ duo.c.
Sudariũ.rij.i.facitergi

iũ q̃ͥ ſudoꝛem a facie
tergimꝰa dẽa ſudo.das. Sudariũ etiaʒ
dẽ qð tenet᷑ ſuper cernical. Itẽ ſudariũ dẽ
pãn ille in qͥ coꝛpoꝛa moꝛtuoꝝ inſuũtad
ſepeliendũ tunc vꝛ a ſuo ſnis.
Budates.tis.qͥ facit ſudes:X dẽ a ſudes.
Sudatus.ta.tũ.i.ſudibꝰ armat vel oꝛnat
⁊ dĩa ſudes.vel ſudat᷑.i.ſudus.õt etiã
ſudatus:a ſudo. das. deriuari.i.qͥ ſudoꝛẽ
Sudes.is.i.palus uł partica ꝗ (emittit.
tfrę iſigit᷑ acuta.⁊ dẽ a ſudus:q; mundat᷑ ⁊
purificat᷑. Oñ Job.40. In ſudibo ꝑfoꝛa/
bit nares eius. Del ſm qͥ ſdaʒ:ſudes dꝛ a
ſuo.ſuis.q; ſepes ·q̃ſi cõſuta ſudibo videt ·
eo ꝙ ſudes ex trãſuerſo ꝑ eã mittãt᷑ figãt
Et coꝛ.pꝛimã ſudes nomen.ꝑᷣ ſudo.das.⁊⸗
ſudes verbũ ꝓd.eã. Pñ quidã. Crabs ⁊
acuta ſudes ſed verbum dicito ſudes.
Sudus.oa.dũ.i.ſerenus.munduspurus
7 dẽ a ſuba vdus. Pꝛope qͥ dẽ illud tem/
pus ſerenũ dꝛ ſudũ qð vnit poſt pluuiiä
Vnge ⁊ ver dĩ ſudũ.i.ſubudũquia poſt
hbyemem venit. Iteʒ ſudus cõponit᷑ ꝑſu/
dDus. Da. di.i.valde ſudus.⁊ pꝛod.ſu.
Suetũ/vſitatũ/aſſiduũ:quotidianũ.
Suffibulatoꝛiũ.rij.i.ſubligatoꝛiũ.
Suffibulü.li.i.ſubligaculũ.
Suffocatio.oniſ.i.ſtrãgulatioſuggillatio
Suffraganeus.nea.neu.i.auxilianꝰ.⁊ppᷣe
in vbis. Hñ ep̃i vicũt᷑ ſuffraganei alioꝝ
epoꝝ.q; debent eos iuuarenon ſolũ oꝑe
ßetiã vbis.⁊ ſi nõ wonet ope ſaltẽ ꝓᷣ̈bis.
Suffragines.i.poplices·a ſub fragusqꝛ
ſub fragis ſũt· ułq; ſubt frãgũt.i.flectũt᷑
nõ ſupꝛa·ſicut in bꝛachijs.⁊ coꝛ.gi.
Suffragiũ · eſt ꝓpe patrociniũ qð pꝛęſtat
aduocatus/aut cõſiliũ vel ſeruitiũ.xij.qij
ſuffragia. Nñq; ponit᷑ ꝑꝛo ſ alario quod
debetur aduocato ſm co. C. de ſuffra.
Qñq; ẽ ↄſenſus in ſcripij redact᷑.ſcilʒ cũ
Dicit. Ego. M. noĩo. B. in pꝛelatũ. Et ſic

.

ſumit᷑ de elec.c ꝑpetuo li. vj. Eſt etiã auxi⸗

liũ depꝛecationis ꝓ aĩbus factũ.Et ſic ſũt

quattuoꝛ modi ſuffragãdi p aĩaboad qͥs
oss alij reducũtſcilʒ oꝛo beatoꝝ hoĩuʒ·ſi/
ue amicoꝝieiuniũelemoſyna ſacramẽ/
tũ altariſ. Oñ. Miſſa.pces dona·ieiunia ·
q̃ttuoꝛ iſta. lbſoluũt aiasq̃s purgãs de/
tinet ignis. Iteʒ ſuffragia etia vicut oꝛo/
nes ſanctoꝝ/q̃s ꝓ nobis fůdũt ad deũ/et
rogationes qᷓs p chꝛiſtianis eis füdimus
ſcilʒ Sancte petre· oꝛa pꝛo nobis.⁊c.

Suffuſoꝛiũ.rij neu.ge.dꝛ vas in qͥ eſt olen

qð ponit᷑ in lucernis.Idẽ⁊ infuſoꝛin. Itẽ

ſuffuſoꝛiuz vĩꝑ qð ꝓijcit᷑ ablutio calicis.

Idem ⁊ infuſoꝛiũ ⁊ fnſoꝛiũu.
Suffuſus.ſa ſũ.i.paꝑ vel ſubtus fuſus.
Suggeſtio.onis.i.ꝑſuaſio·cõſultatio.⁊ P/⸗
pꝛie in malo.⁊ di a ſuggero.ris.Sugge⸗/
ſtio etiã dꝛ diabolica ꝑſuaſio ⁊ ↄſultatio.
Suggeſtus.ſtus.ſtui.i.ſuggeſtio. MHlſug⸗

a ſuggero.ris.q; ibi multa replicatio ve/
ſtiũ⁊ pallioꝝ tapetoꝝ ſbᷣ pᷣncipe gerit᷑i.
Ponit᷑. Belqꝛ dũ̃ pnceps ibi ſedet:multa
ei in aunrẽ ſuggerũt. =”ů”M
Suggrũda.eſt vna ꝑs tecti vniuſcuiuſq;
domꝰ ꝗᷓ incũbit extremis capitibo tigno/
rũ tectualin.vt. ff.de his qͥ deiec.vel effu.
l. ſi vo. S. ſi toꝛ ait. Et alias dꝛ ſubgraui/
da · vel ſubgrandia.

Suinus.na.nũ.i.ad ſuem pertinẽs · vel res

ſuis. Inde ſuillus.la.lũ.i.poꝛcinus. DHnde
Ila.66: Qui comedebant carnẽ ſuillã.i.
ſuis. Itẽ dic Papᷣ.ꝙ ſuilli ſũt poꝛci mari/
ni. ſic dicti·q; dũ eſcã ꝗqrũtmoꝛe ſuis ſub
aqᷣs trã fodiũt. Itẽ ſuillus.i.paruus ſus.
Sule.ci.ꝛ qð defoſſũ ẽ int᷑ duas poꝛcas.
⁊ dẽa ſol eo ꝙ ſulcus ſolẽ capiat.vel dꝛ a
ſuo ſuis.q;ꝛ vomere trãſuit᷑ułq q̃ſi ſuẽdo
fiüt ſulci. Inde ſulculus.li.i.paruus ſulc.

Et ſulcoſus.ſa.ſũ.Et h̊ ſulco.conis.qͥ ſul/

Sulmo.monis.ẽ ꝗqdã regio·de (cos facit.
cuiꝰ regionis oppido:ſcilʒ peligno natus
fuit Huidiꝰ. Bñ ipſe Ouidiꝰ vic. Sul/
mo m patria ẽ gelidis vberrimis vndis,

Inde hic ⁊ hęc ſulmonẽſis.⁊ hoc ſe· illius

ciuitatis: vel ꝑtinens ad illã cuitatt.
Sulphur.phur neu.ge.fomẽtũ ignis eſt.
qð tñ ſic ignẽ nutrit vt grauiſſimũ fetoꝛẽ
exhalet. Inde ſulphure rea. reu.i.de ſul/
Phure exiſtẽs. Et hoc ſulphuretü.ti. loc
vbi ſulphur abundat. 1.
SBumen. inis.i minuta poꝛcoꝝ exta:uł pin/
guedo ꝗ eſt in vetre poꝛci· vel oti poꝛcę

fetę qð tñ abdomẽ vꝛ.q̃ſi abditũ omẽtũ.
PHonit᷑ tamen ꝓ qͥlibet bono ferculo. Dñ
Perſi. Calidũ ſcis ppnẽ ſumẽ. Sumẽ vĩ
etiã tenerrimꝰ arbor coꝛtexa hic pubẽdo/
rũ ⁊ pubendarũ pilos ſumina vicimꝰ.q;
yvyt huũani ſemis illos ꝓfert. Sumen etiã
ponit᷑ ꝓ vmbilico. Vnde vicit aluicẽna
li. ʒꝰ caplo de cauſis hydropiſis. ſolit
infantes vũ ſũt ĩ vetre /mingũt ex ſumine
oꝛti anteq; liget᷑ ſumen eis:mingũt etiã
ex ſumine.cum ꝓhibet vrina ex illo latere
tendit ad veſicam.

Sũmanus.ni.maſ.ge.i.plnto/deus inferni

7 ĩ a ſimus.⁊ manesquaſi ſũmus ma/
nii.i.infernalin.⁊ ꝓducit etiã ma.
Sũma.mę.ĩ cõpendiũ totũ quadaʒ bꝛe/
uitate cõtinẽs. vel capitale. Inde ſumula
le. vimi.i.parua ſũma.
Sumptus.tus. tui.i.oiſpenſa. vel expenſa.
vel act. vel paſſio ſumẽdi. Iñ ſumptuo/
ſus.ſa.ſũ.i.ſũptu plenꝰ.ſcilzʒ multũ ſũptũ
exigẽs ulł facies. Inde ſũptuoſe.ſius.ſime
aduerbiũ. Et hec ſumptuoſitas.tatis.
Sunamitiscaptiua uł deſpecta interpᷣtat.
Supellex.lis.fę.ge.ꝛ ſubſtãtia ułfacultas
7 oẽ inſtrumẽetũ ⁊ oꝛnamẽtũ domus.Etẽ

eteroclitũ genere: nã in ſingulari ẽ ge.fę.

hec ſupellex. In plurali vo neutri .h̊ ſupel⸗
lectilia. Et vt dic Oꝛiſcian. Entiqͥ dice/
bãt.h̊ ſupellectilis.lis. Inuenit᷑ etiãGᷣ ſu/
pellectile.lis.neu.ge. Et ſcribit᷑ ꝑ vnũ.p.
coꝛ.enĩ pꝛimã.Hnde Hꝛatius in. Jam
dudũ ſpledet focus tibi mũda ſupellex.
Suꝑab dicatiuus.ua.uũ.i.ſuꝑnegatiuus.
Vnge ſuꝑabdicatiua dĩ negatio ꝗq addit
negationi.⁊ nihil cooꝑat᷑ pluſq; pcedẽs.
vt in vulgari ſolet dici:Ego non habeo
nihil.qqð nõ plus valet .qᷓ; ſi diceret ego
nibil habo.
Supꝑadultns.ta.tũ.ſupexcretus dꝛ DPnde
j.Corj.7v.aſpellatur virgo ſuperadulta ꝗ
excreuit vltra ętatem pubertatis.

Suꝑbus.ba.bũ.qui vult videri qð nõ eſt

i.ſupꝛa qð ſit. Qui enĩ vult ſuꝑgredi qð
eſt. ſupbus ẽ. Inde ſuꝑbe.bius.ſime.adu.
Et h ſupbia. bię.ſcilʒ amoꝛ ꝓpꝛie excellen/
tie · vel ſupgrediẽs elatio mẽtis de eo qð
nõ eſt. Sed arrogantia eſt inanis gloꝛia
de eo qð qͥſq; ẽ. De ſuꝑbia naſcit᷑ arrogã/
tia nõ ecõuᷣſo. Niſi enĩ pceſſerit occulta
mẽtis elatio/nõ ſeqͥt᷑ aꝑta iactãtia laudis.

Supciliũ. lij.i.oꝛdo piloꝝ qͥᷣ eſt ſupꝑ oculos
Ponit᷑ etiã qñq; ſuꝑciliũ pꝛo ſuꝑbia·quę

in eo maxiĩe apparet. Iñ ſuꝑcilioſus.ſa.ſũ

lib
ſhen
pr
7
minmn
Som
ſemn
ſen
Ati
Gsſn
ſhfur
ſor
mulin
zcif
guti⸗
ſupſte
mend
ſollis
allor
uintn
imlot
Zimsr
rren.
Gpinns
Gupurp
Pfupen
Sugn
imani
giſpa
hemſ
neMoe
Noiſel
benWe

Gupeh⸗

ſinca
iſen
dned
Wiubh
zain
gliberi
ein
i
Papre.
ycet
rnf
eunt de
Tulr⸗
luptt⸗
D

imnii⸗
dne
ebidn
tuin
Ahl
D
mnörei
Aohe

Ginfem
Dus ma⸗
1
yde
ndeſum

Weyn⸗
iunpee
li ſipi
liiaſin
ans
nnapßtnt
lhaltas
nus Eti
Mgel⸗
wihfaw
*
ntenid
broniß
gnN
uimler.
nezrtuns
nogi
ononbir
ininig

geihe
mnttug

1
nmic
gtic
sinetdr
Pran
torn
mnsſl
ſuadaltn
uuludis
hone
nbuq⸗

U

i. ſuꝑbo ⁊ arrogãs. Itẽ ſuꝑcilioſustriſtis
ſeuerusnubiloſus:qui ſemper incedit de/
pꝛeſſo ſuꝑcillio. OJYJð
Fupnuumergle Dide in humeralis.
Supliminare. ris. neu. ge.i.limẽ ſuperius.
Iñ h̊ ⁊ B ſuꝑliminaris.⁊ Hᷣ read ſuperli/
minare pertinens.
Supernas.natis.coĩs ge.i.ſupernul.na.nũ.
ſuperna colens.⁊ dicit᷑ a ſuꝑ.
Supꝑſtes.ſtitis.i.ſenex:vel remanẽs viuꝰ.
vel vitã ducẽs: coꝛ.penuł.gti.

—

BSupſtitio.onis.fę.ge.damnũuł vana· ul

ſuꝑflua religio.⁊ obſeruatio. vel cultura
idoloꝝ: dꝛ ſica ſuꝑſtitibus i.ſenibo·qui
muli anis ſuꝑſtitesꝑ ętatẽ delirãt ⁊ errãt
q̃dà ſuꝑſtitioneneſcietes ꝗ vetera colẽt ·
aut ꝗᷓ veterũ ignari addiſcant.vñ dĩ ſica⸗
ſuꝑſtantibo.i.a deis qñ ſcilʒ de deis nõ ti/
menda timemꝰ. Iñ ſuꝑſtitioſus.ſa.ſũ.dẽ
falſus:vel vanus religioſus· vel idoloꝛuʒ

cultoꝛ Vñ damnoſus uł ſuꝑſtitioſus di

qui tota die pᷣcabat᷑ imolabatut ſibi li⸗
beri ſuꝑſtites eſſent.
Superus.ri.mal.ge.deus cęleſtisa dĩ aſu/
per. Et etiã ſuperus. ra. ruũ.adiectiue.
Supinus.na.nũ.i.reuerſatus.
Suppar paris · oĩs ge.i.ſubiectus pari.qñ
B ſupparitas.tatis.⁊ coꝛ.pa. W
Supparus.ri: pluralit᷑ ſupara.ſupparoꝝ.
i.manica oꝛnatus cauſa ſuꝑ aliã ducta et

qriſpa. Et ponit ſexe p velo ulreplicatio⸗

ne. vel ſjmitate veloꝝa pd.pᷣma poſitio/
ne. Mnde qͥdã. Suppara nudatos cingũt
anguſta lacertos. Itẽ Juuenalis. Sup⸗
para veloꝝ periturus colligit auras.
Suppedaneus.nei.i.ſcabellũ ſub pedibus
ſiẽ circa lectũ ſolet eſſe ſcabelluʒ qð habet
vſũ ſcrinij vel capſę. Vñ iam ex cõſuetu/
Dine qdᷣlibet ſcriniũ vocat᷑ ſupedaneus/
Idẽa pedaneus ſuppedaneus.Et ſuppe/
iũ.i.ſubſidiũ ·auxiliũ. Et hᷣm Pap.ẽ ge.
neu. NHñ viẽ Guppedaneũ ·ſcabellũ dictũ
ſub pedibo ſit· H grece hypodion vꝛ.
Suppetia ·tieę.fę. ge.ſuffragiũ/ſᷣſidiũ/auxi/
liũ. Suppetia · vel ſupetię· dicũt ppe illa
auxilia.ꝗ maxime ab illis petũt · vel illis
hapue dãt᷑ qui ſub alioꝝ detinet᷑ ptãte.
Vnde Muguſtinus d. de ciui · dei. Qui
hinc deferũt noſtras petitiones · inde re/
ferunt veoꝛum ſuppetias. 8
Supllex. cis.oĩs ge.qͥ ſupplicat:vel dãnat᷑
Na qͥ damnat ſupplex ẽ humilis.Inde
ſupplicit. adubiũ E. Hᷓ ſupplicitas.tatis.et
facit genitiuũ plalẽ ſupplicũ. coꝛ. pli.

„

Supplicurij dicuntͥ ob aliquod delictuʒ

enoꝛme. in publicũ deuoluũt᷑ rariũ·ꝗ de/

uolutio d bonoꝛũ publicatio. 1
Supplicatio.onis.fę.ge.eſt petitio venię

pꝛioꝛis erroꝛis. vel eſt qdaʒ benignitatis

ipſius ſuꝑioꝛis imploꝛatio.
Buppliciu.cij.i.toꝛmentũ.pena ꝓ q̃ ſuppli/
cat᷑. Et ſuppliciũ.i.ſupplicatio. Moꝛis enĩ
erat antiqtus vt de rebo ſupplicũ.i. vãna/
toꝝ· onaria.i.tẽpla deoꝝ apliarẽt᷑ ideo
ſupplicia ponũt p ſupplicationibo. Dñ et

ſuppliciũ dẽ ꝓpꝛie cũ qs ita dãnat᷑ vt bona

eius cõfiſcent᷑ in publicũ ad opus tem/
ploꝝ vel ſiſci redigant᷑. R
Bupmus.ma.mũ.i.ſũmꝰ/ dĩ a ſup/qð cõ/
8. mg. Mu.um „ dren.
pat· ſupᷣ ſuꝑioꝛ ſupᷣmus vl ſuũm. Et coꝛ.
pmã. DOnde in Auroꝛa. Terga ſupꝛema
dei regni conceſſa ſupꝛemi.

Supus.pa.pũ.dꝛ ꝑ ſyncopã pꝛo ſupinm.

T⁊idem eſt quod ſupinus.
Sur-anguſtia dicit᷑ ſ᷑m ꝑpaß.
Sura.rę.vi poſterioꝛ pars tibięſcilʒ muſ/
culus tibiaꝝ.⁊ dꝛ a ſuo ſuis qꝛ ſuit ⁊ vnit
tibiã femoꝛi.Et ſepe ponit᷑ ꝓ tibia. Pñ
Judiq.is: Vt ſtupẽtes ſurã femoꝛi into

nerent. Et Deutꝰ. 282 Dercutiat te oñs
Vlcere ꝑeſſimo in genubus ⁊ in ſuis.

Surcus.ci.maſ.ge.trũc qͥ manet poſt abl/
ciſionẽ arbor. DHel ſurc ramꝰ qͥ ab arboꝛe
abſcidit᷑a gnãlit᷑ pꝛo ramo ponit. Sure⸗
etiã dict ẽ Staci q̃ſi ſurſũ canẽs ·qꝛ poſt
Nirgiliuʒ inter cęteros poetas pncpatũ
obtinuit. Iñ ſurculus.li.dimi.i.puꝰ ſurc.
Surdus.a.di.dẽ a ſoꝛdes: q̃ſi ſurdidus
a ſoꝛdibꝰ humoꝝ auribꝰ accept᷑ᷣ.Et q;uis
mult caſibo accidat:nomẽ tñ ęgri ex pdi/
cto vitio retinet. Inde h̊ ſurditas.tat. Et
ſurdulus.la.lũ.Et ſurdaſter ambo dimi.
Punevulne .li.dimi.i.paruꝰ regulus· q̃ſi
ub regulo. Et ſigt regulus multa. vide. S.
Surreptio.onis.ẽ repentina (in regulus.
⁊feſtina alicuius falſitatis ſuggeſtio.
Surnimus.mi.maſ.ge.i.hedus:K dꝛ a ſub ⁊
rimes ułrima·qᷓi ſð mãma adhuc exiſtẽs.
Sus.ſuis.coĩs ge.i.poꝛcus ułl poꝛca.⁊ ðꝛ ꝗ

ſuo ſuis · eo ꝙ eius ſetis ſuat. Hel dĩ ſusa

ſubigo.gis.eo ꝙ paſcua ſbigat.i.cra ſub/
acta eſcas reqͥrat. Onde ꝓũᷣ xiꝰ. Circulus
aureus in naribus ſuis.i.poꝛco.
Suſa.ſę.mal.ge.quidaʒ fluuius.Inde hęc
ſuſa. ſe hęc ſuſis.ſuſis.⁊ hę ſuſę.ſarũ.quę/
dam ciuitas:quę iminet ſuſę fluuio. Dñ
Heſter pꝛimo. Suſa ciuitas regni eius
exoꝛdiũ fuit. Item Heſter.ʒꝰ. Statimq;

in ſuſis pependit edictũ Onde ſuſis inde/
clinabile acuit᷑ in fine· ł̊ ſuſis dtũs de ſuſę
nõ acuit᷑ in fine ideo ſuſis in dtõ⁊ in ab/
latiuo põt acui vel non acui.

Suſceptaculu.li.qð ⁊ h̊ ſuſceptabulũ li di
i.domꝰ ułloc vbi alicui rei ſit acceptio.

Suſpẽdiũ.dij.neu.ge.dẽ eleuatio intẽtio/
nis ad deũ. Oñ Job. Suſpẽdiũ elegit aĩa
mea Itẽ ſuſpedin.i.ſuſpẽſio.ſtrãgulatio/la
Snſpicio.onis.pᷣm Culliũ iĩxoꝛtat (queꝰ.

opinionẽ mali qñ ex leuibo iudicijs ꝓce/

Dit. Et cõtingit ex tribo p ex H̊ ꝙ aliqs in
ſeipſo malus ẽ.⁊ ex h̊ ipſo q̃ſi cõſcius ſuę
malicię defacili malũ de aljs opinat᷑.2
modo ex h̊ᷣ ꝙ aliqͥs male afficiat᷑ ad alteꝝ
qꝛ de iimico ex leuibo ſignis qs mala opi⸗
nat.ʒꝰ ex longa exꝑientia. Pñ bᷣm phᷣm
ſenes ſũt maxime ſuſpicioſi:qꝛ multotiẽs
experti ſunt alioꝝ defectus.
Suſurro.onis.maſ.ge.i.murmuratoꝛſen/
tentioſus.bilinguis:qui⁊ hicſuſurrus vꝛ.
VBnde Mirgilius. Et leto ſonũ ſuadebit
minire ſuſurro. .
BGulſumii.rij. i. murmur latẽs locutio. Bñ
Job. 4 Et q̃ſi furtiue ſuſcepit auris mea
venas ſuſurrij eiuus.
Sutilis.ↄ.ta hoc le.pe.coꝛ.ꝗ conſuta fuerit
circa antiquos moꝛes ᷣm quoſda.
BGꝛutoꝛ. tor.maſ. ge. qui ſuit. Iñ ſutrix mu/
lier ꝗ ſuit. Inde h̊ ſutricula.lę.vimi.i.pua
ſutrix. Ite a ſutoꝛ/ſutoꝛiꝰ.a.u. Et ſuti adũ.

Sutrinũ.ni.neu.ge.locus ad quem conue/

niũt ad ſuendum.

Sutura.rę· dẽa ſuo ſuil.vt Iſta tunica ha⸗
bet bonã ſuturã.i. bene ſuta ẽ. Et ꝓd.tu.

Tante 1T

Si ſuperioꝛẽ finit ſyllabã neceſ⸗/
ſeẽ ſequentẽ qʒ ab ea incipere.
vt mitto· attinet. Itẽ quotienſ⸗
. cũq;ʒ.t.ponit᷑ añ.j.purãa:ſequẽte
vocali ·habet ſonũ de.c.vt lectio amatio/
niſi ſcedat.s.vt Saluſtiꝰ.uł x.ut mixtio.
Vel aſpiratio intcidat.t⁊.j.vt coꝛinthios ·
l niſi differẽtia impediat.vt litiũ.
CTabanus.ni.i.oeſtꝝ aſilus.
Tabella.lę.dimi.i.parua tabula.
CTabellio. onis.mal.ge.i.publicꝰ ſcriptoꝛ.a
foꝛtãdis tabulis·in qͥbus ſcribebat᷑ ante
vſiü charte. Idẽ ⁊ tabellarius.i.publicus
ſcriba·quia ea tm̃ ꝗᷓ geſtis publicant᷑ ſeri/
bit. Et ta bellarius · vel tabularius. vel ta⸗
bellio . oꝛ q frequẽter ludit cũ tabulis. Et
mobilit innenit declinatũ tabellariuſ. ria.

riũ. Et h̊ tabellariũ.rij. ſedes velaceruns
tabellarũ · vel locus vbi tabule ſeruant.
Tabellarius ſiue tabellio· ẽ publica ꝑſona
ſacramẽto aſtricta ĩ cuitatel vt rationes

⁊ acta in foꝛmã publicam redigata pᷣnci/

pe ad hoc officũ deputatus confimma/
tus. Del ſic Eſt perſona publica habens

officiũ ſcribẽdi inſtrumẽta ſuꝑ cõtractibo

Wl alijs rebo ad faciendũ fideʒ ſuꝑ eiſdẽ.
Et tabellionatus officiuʒ ꝑ beneficij ſub/

tractioneʒ appellatione poſtpoſita intdi⸗

Q debet derids in ſacris oꝛdinibo cõſtitu/
tis.c.ſic. C. ne dle.vel mo. Et vat ibi glo.
rõnẽ q; genus negociationis ẽ. Et finalit
tenet glo. ꝙ in cauſa eccleſiaſtica ułſpũa⸗

li poteſt exercere offici.vt.c.qm̃.de pba.

⁊ xxvijq.ij.multoꝛũ. Iteʒ tabellio debet
eſſe reqſitus rogat.vt in ſpe.de inſtru.

edi.S.ij. v.̊ pone.S.iij.in prima colum/
na.vt eſt glo.in verbo requiſitis in de.
romana.de iuriur. Item tabellio compel-⸗

lit cõficere inſtrumeta ſi roget. Sʒ pone ·

mãdato ſuꝑioꝛis nõ vult cõficere qͥd erit:
Neſxondet᷑ ꝙ pꝛiuat officio tabellionat
ſm Dal.i.l.pꝛouidẽdũ.C.de poſtu. Et eſt
ratio·quia eſt ſeruus publicus: hoctamẽ

limitaturniſi vna cum offico notariatus

habeat aliud officiũ annexũ:⁊ illud ꝑ qͥn/

quenniũ exercuerit. Tunc enĩ ĩuit roga/
rinon we Kans ig ſingular
vt ibi notat
lix. Ged querit.vtꝑ tabellio quãdocũq;
vult poſſit renũciare officio tabellionat.

elus in.l. j. C. de tabul.

Reſpõdet᷑ ꝙ nõ. Ratio·q; nemo põt re/
nũciare ſuo officio niſi in manꝰ ſuꝑion cõ

cedẽt.l.legãt..ff.de offi.Rᷣſi.c.admonet.de

renuc. Itẽ punit᷑ tabellio qͥ accipit aliqͥd

etiã a ſpõte ſoluẽte vltra ꝓpꝛiũ ſalariũ.ſm
Bal. in A¶lnt.ᷣ̊ hodie.C. de epiſa de. Itẽ
ſcribẽs falſũ iſtrm̃ imunitaſj debet puniri
pęna ignis. Caſus ẽ i.l.j. C.de emu.cõceſ.
li.xe. Et ſcribes minutũ inſtrumentũ pdit

manũ.c.imꝑialẽ.S.ſcribade ꝓhibita alie/

na.ꝑ federicũ Item ſeibens inſtrumentũ
vſurariũ eſt periurus.⁊ nõ põt ampliꝰcõ/
ficere. Et põt ꝓnũciari ĩfamis pᷣm MHoſti.
in ſü.de vlur. in fi. S. fi. .qͥd de notario.
Ta bellula.lę.dimi.i.parua tabella.
Tabermna.nę.fę.ge.eſt pꝛopꝛie domuncula

in qua panis ⁊ vinũ ? carnes coctę ven/

ount.⁊ dicit᷑ a tabulis quę ibi ſubſternũt᷑
mercibus. DMel tabemęolim vocabantur

ediculę plebeoꝝꝑ paruę⁊ ſimplices ĩ vicis
axibus ⁊ tabulis dauſę · dictę tabernę· eo

ger t⸗
hoͤſpe⸗
hienit
njide
mmutr
inn
one
iwact
niſogn
undti
tobal
crnrt
oonac
cöſpan
apentl
nagulün
Novdic
ſipon⸗
Dentzl⸗
Utſoleon
lihi
ſonautn
abitapte
Glgrut
leepersa
Kſancre
Titeno⸗
ptendeb
dicebat
ſwcub
ſnmn
ſalliſcen
Nd
itenonſa
ſiaennt
Yuanten
nenſaa
inoͤln
temean
mwliprg
apuntuſtet
Tmnl
Cakab
bwoaſn
torcſt
bes Ette
Wact
bicitu⸗
htefo
utrtr
d eß

n,
lugen
1nnone
Cnnnn
ubllens
üdach

Nim
dd
ns nt
Locnn⸗
Gn
ragent.
Monat
utck
loctume
ommams
lut
ueen
Sringir
Cxthi
nichdig
Arlonat
nopoͤtir
ſagion 0
wona
Mapttli
üllnin
giul
Tütpunun
nncöe⸗
genüpan
obinel
Bſmmmn,
Kungri⸗
Bin
denobnne⸗
ul
tmuul
S ,
oſtemn
wabant
lcesiv⸗
guben⸗

n
bie
Etfiai
naſn
Nen

ww ex tabulis erant cõſtructe · que nũc ⁊ ſi

nõ ſpeciẽ · nomen tñ pꝛiſtinũ retinent. Iñ
hic tabernio.onis.qͥ frequẽtat tabernas.
vel qͥ ibi vẽdit neceſſaria. Et h̊ tabemarniꝰ
rij.idẽ. Et Hͥ tabemaria.rię. vxoꝛ taberna/
rij ułmeretrix.Et tabernarius.ria.riũ.

Tabernaculũ.li.neu.ge.ẽ tentoꝛiũ in expe/

ditione dẽa taberna ꝗͥ ẽ dom inatural.
imo ad tẽpus vurat/ſalʒ quouſq; res ibi
vendũt᷑.Et inde tabernaculũ dꝛſcilʒ ꝗdã

mãũſio ꝗq nõ ꝓpꝛia nalis ẽ· ſiẽ tẽtoꝛia ⁊ ca/

ſtra militũ in expeditiõe· q; ea relinquẽt

finito bello. wel q; figunt modo hmodo
illic. ⁊ mutãt cũ traſmigrãte migrãt. Oł

tabernacula dicunt᷑ a tabulis/qꝛ de tabuł

cõſtrui ſolẽt· vel q; tabulis? lignis ſolent
appendi appẽdut᷑ funibo. Et nõ ꝙ taber/

naculũ & qͥ fit mẽtio Exo.26 Erat dom

deo dicataq̃drata oblõgata · tribo clau/

— —

ſa parietibꝰaqͥlonari·meridiano·⁊ occi

xentali. Aiber patebat introit ab oꝛiẽte:

ut ſole oꝛiẽte radijs ei illuſtraret᷑.Taber/
naculũ ̊ i duas ꝑtes erat viſtinctũ. Ho/
ſterioꝛ uł interioꝛ pars ad occidentẽ. decẽ
cubitis ꝓtendebat᷑: ita q̃drata erat in lõ
gũ·ſalʒ⁊ in latu: in altũ decẽ cubitoꝝ.Et

bec pars adytũ dicebat᷑· ul ſanctũſancti

uł ſanctuariiſanctuarij uł ſactaſanctoꝛũ.

Anterioꝛ ꝑs ad oꝛienteʒ· viginti cubitis

ꝓtendebat᷑ ꝗᷓ coĩs erat ſacerdotibo. Et h

dDicebat᷑ ſanctũ ułſancta uł ſanctuariũ re-

ſpectu huius. Poſterioꝛ dicebat᷑ ſanctum

ſancti · q̃ſi ſanctũ conſecutiuũ ſancti.vt dꝛ

ſeculũ ſęculi · vel ſanctũ fcti.i.ſanctius ſcõ.

vt di· oñs dñoꝝ.rex regum. Erat aũt in

ĩiterioꝛi ſanctuario arca cũ his ꝗᷓ ĩ ea rew
ſita erant.⁊ cuʒ his quę erant ei ſuppoſita
Inanterioꝛi vo candelabꝛum ad auſtrũ
menſa ad aquilonem. In medio autẽ ve/

lũ.i.nõ longe ab adyto altare aureũ tectũ
tabemaculi nõ cõcameratũſed planũ ad
modũ palęſtinęfuit quattuoꝛ oꝑimentis
aptatũ ·ſicut vꝛ in hiſtoꝛijs ſuꝑ Exodũ.

Tabernula.lę.dimi.i.parua tabernna.
Tabes bis.ſę.ge.i putredo/ſanies. Sʒ ta/

bes ꝗ ſtat quaſi ſtabes.Effluere tabe moꝛ/
tuoꝝ eſt. Iñ h tabecula.ę.dimi.i.ꝑua ta/
bes. Et tabidus.da.di.i.putridꝰ.piger.
deficiẽs · tabe fluens. Iñ hęc tabitudoa H
tabiditas. Itẽ inuenitur etiam tabi·tabo ·
diptotę foꝛmę in eodem ſenſu cũ tabes·

Tabita hebꝛaice.doꝛcas gręce/puella uł ca/

pꝛea latine. DHñ Matthᷣ· F. Tabita cumi

qð interptat᷑ puella ſurge hm Hierony⸗

mũ. In Marco tñ dicit. Cabita cumi: qd
interp̃tat puella dico tibi ſurgeſed oico

tibi · nõ ẽ de interßtatione· imo eſt additũ

ab enangeliſta ad viſqetionẽ faciẽdã:vt

oſtẽdat᷑ ꝙ vocẽ ꝓdidita virtutẽ voci ſuę

dedit chꝛiſtꝰ. Et pd.pent. Oñ in Rluroꝛa.
Extitit in iope deuota puella tabita.

Tabula. l. vĩ mſa.⁊ dꝛ a teneo.nes·qꝛ te⸗
net cibaria. ꝓpꝛie menſa paupep tabula
iuitũ:quaſi tenabula· eo ꝙ teneat bolos
carniũ ⁊ varia fercula vaſa. Itẽ tabula
d alea in q̃ ludit᷑ pyrgiscalculis: teſſer
Atẽ tabula · latũ lignũ ſiue latus aſſer. Itẽ
tabula.i. tegula. Et tabulg in quibus ſcri⸗/

bimus. Et in his ſigtionibus vꝛ a teneo.

nes. wel a tego. gis.qi tegula. Eta tabula
tabulatus.ta. tũ.i.tabulis oꝛnatus.Et hic
tabulatus.ti.et hoc tabulatũ.ti.in cadem

ſigtione · ſcilʒ qð ex tabulis ꝓſtratũ e.xel
panies ex tabulis · vel edificiũ ex coapta⸗/
tis tabulis factui.

Tabularij m Tlccun. ſut qͥ faciẽdis publi⸗

cis inſtrumẽtis publice pᷣſunt in ſingulis
ciuitatibus.vide.S.ſcribętabellarij.

Tabulę teſtamẽti inde vocatęſuntqꝛ ante

chartarũ vſum in tabulistã teſtamẽta qᷓ;

epłę ſcribebãt᷑qᷓꝝ poꝛtitoꝛes tabellarij vo

cabat bm Jſidoꝝ li.. Et tabule teſtamẽ

ti ꝓpe ſũt teſtm̃ editũ ĩſcriptis ſignatũ et

ꝑfectũ. Sʒ abuſiue etiã illa teſtamẽta vel
tabulas aſppellamus ꝗ falſa ſunt ⁊ vitiata
bm Mco. in ſũ. C. de tabu. exhiben.

Taciturnus. na. nii. à facile tacet. Inde ta/
citurnitas. tatis. Et tacitumitas eſt qñq;
habenda ꝓ confeſſione. Itẽ tacitũ eſt qð

nullatenus eſt expꝛeſſũ.qñq; tñ tacitũ hĩ
pꝓ exp̃ſſo.ff.ſi cer.pe.l.cũ quid.⁊.c.gratũ.

Taddęus.oxęi. dict' eſt Judas frater Ja/
cobi minoꝛis.⁊ acuit pnn.·
Talaris.9.t.⁊ hoc read talos ꝑtinens.vel

ad talos ꝑtingẽs.⁊ dĩ a talus. Dnde ta/
laris tunica dꝛ eo ꝙ vſq; ad talos deſcen
Dat. Et h talare.nis. inſtrumentũ volãdi
talo alligatũ .quo Mercurius vtebat.

Talentũ.ti.neu.ge.quoddã pondus:quod

ſumũ eſſe phibet in grecis. Mam nihil eſt
calco min nihil eſt talẽto maius. Cuius
ondus variũ apud diũſas gẽtes habet᷑
Kp ud romanos eni talentũ ẽ ſeptuagĩta

duanꝝ libꝛarũ. Et eſt talentũ triplex. lcilz

minus medin ⁊ ſũmũ. Minus qᷣnq̃gita
mediũ ſeptuagintaduaꝝ libꝛarũ·ſummũ
centum viginti eſt. .

4

—

Talio.onis.maſ.ge.ẽ eiuſdẽ rei recõpenſa/
tio · vindicta ſimilis delicto.vt Dens pꝛo
dente oculus ꝓ oculo eruat᷑. Et ita ꝓpꝛie ẽ
iiurię recõpenſatio lex talionis licʒ qñq;

Dicat᷑ benefici. DOñ in Papia di: Calio ẽ
cũ id patit᷑ quiſq; qð fecit ũurię ul bñficij

Et hm h̊ viſtinguit᷑ ouplex lex talionis·

ſaiʒ vna ĩ lono/quã dictat lex naturalis.

Beq̃ ↄꝛ Matth̊.7? Dia gcũeq; vultis ut
faciãt vobis hoĩes.⁊ vos lacite illis.Et h
talio bonus eſt. Alltera lex talionis eſt in
malo:quã dictat lex Moyſi Exo. 2ie. Et

Deut: ige Dculũ ꝓ oculo⸗dentẽ ꝓ dente

ſupple reddet. Et hic dicebat lex talionis
ſcilʒ·qꝛ taliter recipiebat q̃liter fadebat.
Et hec lex in cepto erat iudici:/maxime
ſi exigebat᷑ſ᷑̊ uuriã patienti eſt ꝑmiſſaq

videlʒ ꝑmittebat᷑ ei ꝙ hanc vindictã pe/
teret · ſi tamen ex libidine vindictę hoc fa/

ciebat · moꝛtaliter peccabat. Quia Leuit.
i9*.dꝛ. Mõ ꝗras vitionẽ nec memoꝛ eris
iiurię cuin tnuo.
Talpa.pę.iĩcerti ge.qðdã aĩal ad ſimilitu/
inẽ muris:qꝛ ſit danata ꝑpetua cęcitate
tenebr. Eſt eni abſq; oculisſemꝑ terrã

fodit.⁊ humũ egerit: radices ſubter fru-
gibus comedit. Manc gręci balphalacã

vocant.

Calus.li. oĩ ſub cruribus ⁊ ſub talo calca⸗/

neus. 7 dicitur ſic pꝛopter rotunditateʒ.

Talus etiã dꝛ decius vel teſſer. Inde h ta/
xillus li.imi.i.paruus talus LPſñi/Eſt ta⸗

lus decius/talus poſtrema pedis pars.

Tantalus.pater fuit pelopis: Et tantalus

auis.quã ardeã dicunt Inde hic tantali/
des. ę penl.coꝛ.filiꝰ uł nepos Cãtali. Iñ
HB tãtalis tãtalidis:filia vel neptj Catali.

Tantus.ca.tũ.oꝛ a tam. Iñ tãtulus.la.lũ.
Mquo tantillus.la.lũ.ambo imi.i.mo/

Tãtũdem neu.ge.gtõ tantũdẽ. (dicus.
actõ tantũdem.⁊ non amplius.vt tantũ/
dem valet hoc/quantũ illud.
CTapetü.ti.neu.ge.⁊ h tapes.pis.⁊ h̊ tapete
tis.in eodẽ ſenſu.Et ſũt tapeta quaſiſtra/
pedia eo ꝙ bmũ pedibo ſubſternerẽt · q
adhuc ſit. Et ꝓd.penł.Hñ Ouidius.ARe/
gia tecta petuntpoſitiſq; tapetibus altis.
Inuenitur etiam ̊ tapeta.tę. ñ Mirgi/
lius Se enei: IIrmaq; crateras ſimul pul/
craſq; tapetas· =ððB
apinoſisẽ humilitas rei magnęnon id
agente.i.ſignte ſentẽtia quod demõſtrat.
vt ſimare vocetur gurges. Mñ.C apino/
ſim facies dicat᷑ ſimare gurges. vt vult

Honatus. Mel ſm IYſidoꝛũ. Oñ imenſi

ſum paſtoꝛ. Et ego ſum vermis.
Taratantara nen.ge. indeclinabile.nomẽ
ficticiũ eſt.i.ex ſono quem facit dictũ. Eſt
enĩ taratãtara inſtrumẽtũ quo farina co/

lat. Et ẽ inſtrumẽtũ cuiꝰ pcuſſione graniũ
Defluit inter molas molendini. Et eſt cla⸗

goꝛ tubaꝑ. Onde Ennius Ilctuba teni⸗
bili ſonitu taratantara dicit.
Tardiuſculus.la.lũ.i.aliquantulu tardus.

7 ſexe recens.

Tarentum.ti ciuitas qdã c. Iñ tarẽtinus.

na. nu. Mñ Mieronimꝰ in epła ad Pau/
linũ p̃̊. Sicut Pythagoꝛas mẽphiticos
vates · ſic Plato ęgyptũ: Architã tareti/
ni.i.ſic Pythagoꝛas adijt phᷣos ęgypti:
ſic VPlato adijt ęgyptũ.⁊ Tlrchitã tareti/
nũ.i.quendã phᷣm qꝗͥ dicebat᷑ AXrchita ·et

tarentinus:a loco/quia erat de ciuitate ta
renta:quã Carãs neptuni ſilius cõdidit

⁊Z nominanit.Et ꝓd/penłtarentinus.

Tarmus.mi.maſ.ge.ẽ vermis lardi. Inde

tarmoſus.ſa.ſum.i.tarmis plenus.
Tartarus.ri.in ſingulari mal.ge.i plurali

HGᷓ tartara.roꝝ.neu.ge.pfundiſſimꝰ locus

infernorũ. de qͥ nemine extraxit de Illic
E fle tus ⁊ ſtridoꝛ dẽtiũ.hoꝛroꝛ tenebꝛarũ

tremoꝛ frigoꝛis Inde tartareus rea. reuʒ.

Ztartarinus.nanuũ.⁊ coꝛ. ta.
Taurea.reę.fę.ge.i.plaga · vel flagelluʒ ex
coꝛeo tauri.
Taurinus.na.nũ.dꝛ a tauruſ.Et hoc tauri/
nũ.ni.quędã ciuitas ab abũdãtia tauroꝝ
dicta. Iñ hic ⁊ hęc taurenſis.⁊ hocſe.
Taurus.ri.eſt bos iuuenis.⁊ ꝓpꝛie adhuc

nõ caſtratus. Et tauri vocãt᷑ ſcarabei ter/
reſtres vel ſilueſtres iricio ſimiles. Item
taurus etiaʒ eſt vnũ de vuodecim ſignis

in circulo codiac.
Tautologia. eſt vitioſa repetitio eiuſdem
Dictionis. vt Egomet ipſe.
Ta xatio.onis.vide.j.in taxo xas:
Taxillus.li.eſt dimi.de talus.ſm vtrãe;

ſistionẽ tali. vñ taxillus. paruus talus.i.

poſtrema ꝑs pedis.⁊ taxillus ꝑuꝰ decius
Taxusxi.maſ.ge.quoddã aĩal eſt. Et bec
taxus. ꝗqdã arboꝛ venenata.⁊ amariſſimi
ſuci. Inde taxeus xea xeũ. Et hoc toxicũ

cdi.quoddã genus veneni qð ex ſuco illius

arboꝛis expꝛimitur.

Tectũ ti.neu.ge.vicit᷑ pars dom. Et ſepe

Co

vont
ecto
ſta.

Lechn

techn
Noſis
Cahun
Cchv⸗
buse⸗
ſomgare

ſ ſoo⸗

llüdn
aund

Thote
Tegal
Legal⸗
nekicn
Ceynz
n
poon
gulieg
gniroe⸗e
loyninn
üiktegn
Ceghale
Cen
Mer
nzgn
loals

tclo⸗
Tclls
duchzg
(tnseun
ſogtolit

loini

ht
dlunſe
Uahon
Tcling
Ccoon
hyent
nuntag
Mnigie
Wüle
rhe

WKr
ĩ6.
blozpni
1 i
ofmingn
ſoregni
hrcktci

Abeen

linids

taritinus
1d Pan
hdinc
auner
Uus at
ns
d⸗
us
giplurai
loas
i⸗
denedean⸗
Senen,

ſugelige

tloetunn
icutuurol
awocſ.
ntbat

y euſden

%
Gmn,
uns tnsn
ſick en⸗
ummn
Gtmnal
cuollin

ponit᷑ pꝛo ipſa domoa di a tego.gis. Iñ
tectoꝛius.ria.riũ.Itẽ a tego.gis.dꝛ tectus
cta.ctũ.ii.coopertus. ððMd—ð
CTechna.nę.i.dolus/fraus. deceptio.⁊ dĩ a
technis.qð eſt aſtutia uł factio. Iñ tech/
noſus.a.u.i.fraudulẽtꝰ.deceptoꝛiꝰ.doloſꝰ

Technula.lę. vimi.i.parua techna.
Ceda.oę.fę.ge.lignu lumiaribus.vel lumi/
nibus aptũ. Et qꝛ tedę ⁊ faces ſolebãt fer/

riardẽtes ante nubẽtes: ideo teda ponit
ſepe pꝛo nuptijs vel coniugio. Inde hęc
tedula. le. vimi.i.pua teda.

LTegdiũ. dij. neu. ge. anxietas· angoꝛ · faſti⸗

Dinñ dicit᷑ a tedeo.des.
CTędiolũ.li.vimi.i.paruũ tędiũ.
Tedioſus.ſa.ſu.i.faſtidioſus:tedio plenus
Tegella. lę.dimi.i.parua tegula.
Tegellaria.rię.quę ⁊ tegularia ꝛ ſcilʒ ve/
neficaſuꝑ tegulas ſacrificans.
Teges.getis.fę.ge.dꝛ parua domus:quę⁊
tuguriũ dr·ſcilʒ caſula quã faciũt ſibi ou/
ſtodes vineaꝑuł paſtoꝛes ad tegmẽ ſui
quaſi tegeriũ vel tuguriũ. HNãc ruſtici ca-
panã vocanteo ꝙ vnũ tm̃ capiat.
Tegimẽ.inis.⁊ H̊ tectura.rę.⁊ hinc tegimẽ/
tũ uł tegumẽtũa h̊ tegmẽoĩa a tego.gis.

Tegula. e. dẽ a tego.gis. eo ꝙ tegat edes.
Eadẽ ⁊ imbꝛex.cis.d/qꝛ accipit imbꝛes.

Inde tegularius.ria.rin.Et hic tegulariꝰ
rij.qui tegulas facit. Et hoc tegulariuʒ rij.
locus vbi fiunt · vel aceruus · vel multitu/
do tegularũü.
CTela.lę.pꝛo lõgitudine ſtamiũ dicta · a te/
lon· qð eſt lõgu. Inde telarius.ria.riũ.Et

hoc telariũ.rij.inſtrumentũ texendi. Itẽ

tela.loꝝ.eſt plurale de telũ teli.
Tellus.luris.d terra frugifera a tollendo
dicta ·qꝛ fructus eius tollimus.vel qꝛ fru/
ctus eius nos tollunt.i.nutriunt.vel quia

nos tollit.i. poꝛtat ſuſtinet. Et declinatur

tellus in ſingulari numero tm̃ ſm vſuma
ꝓducit penł gti. Nõ verſus. HMumoꝛ hu/
mũ reddit · terram terit vſus aratri.Eſtq;
ſolum ſolidũtellus ſe tollit in altũ.
Tellus.ludis.qͥdã locus romę:bᷣm Pap.
Tellurus.ri.maſ.ge.deus telluris.⁊ pd.pe.
Telo.onis.maſ.ge.dicit᷑ a telon gręco.Te/
lonem hoꝛtoloni vocant lignũ quo hau⸗

riunt aquãa longitudine victũ. Moc hil⸗

pani ciconiã dicũteo ꝙ imitet᷑ auẽ illam

roſtrũ leuantẽ ⁊ deponentẽ.Mmõilignũ

modo ſępe fit ſuꝑ puteos. M
Telon gręce latine vĩ longũ vel tributũ.
CTCelonꝗ.neęi.pe pd.i.tnibutũ.⁊ dĩ a telon

grcco. Et ꝓpꝛie teloneũ dr tributũ ð mer⸗
cibus marinis circa litus acceptũ.q̃ſi oiuʒ

litoꝝ ſiſcalis conductio Oñ ⁊ telonęũ dʒ
locus vbi recolligit᷑: exigit᷑ſcilicʒ vbi de

merce ſua a naut emolimẽta reddũt᷑. bi

enĩ vectigalis exactoꝛ ſedet/pꝛeciũ rebus
impoſiturus ⁊ voce a mercatoꝛibo flagi/
tans. Et tale officiũ habuit beat? Mat⸗
theus. Oñ Matth. ꝗ. Et cũ trãſiret inde
Zna pidit hoĩeʒ ſedentẽ ĩ telonęo noĩe
Mattheũ. Iñ H̊ telonęarius.rij.qͥ exigit
ibi tributũ. Et telonarius.ria.riũ.

Telũ.lineu. ge. oĩ quicqͥd alonge iaci põt

vt lapis · martellꝰ hmõia di a telon.qð
eſt longu. Vnde tela ꝓpꝛie dicunt᷑quib⸗
hoſtẽ impugnamꝰſ arma quibꝰ nos de/
fẽdima ideo Necipiäiteopattoné ahna
tela. Telũ etiã abuſiue dĩ gladi Et telũ
dꝛ doloꝛ lateris:qꝛ coꝛpus doloꝛe trãſuer/
berat tanq; gladiꝰ. Et ꝓd.te.Hñ DOuidiꝰ
epi.Heu patioꝛ telis vulnera facta meis

Temere.i.pſumptuoſefatue.ſtulte.ſine cã

ſine cõſilio. Inde hęc temeritas.tatis.i.h/
ſumptio · violẽtia:fatuitas.Et temerariꝰ
ria.niũ.i.ſᷣſumptuoſus:audaxqui audet
audẽda. nõ audẽda. Et diſtat inter au/
dacem temerariũ/qꝛ temerarius eſt qui
nõ extimat Pirulg.⸗Rudar xo qͥ nõ timet

Temeſisẽ vniꝰ cõpoſiti aut ſimplicis ꝓᷣbi

ſectio· vna dictiõe vel pluribꝰ interiectis
vt Septẽ ſubiecta trioni. Hoc cõpoſitũ
nomẽ ſeptẽtrioni diuidita intponit᷑ vna
dictio ſcilʒ ſvᷣiecta. IJtẽ Malſili poꝛtabãt
iuuenes ad litoꝛa tanas. Hic ſimplex bũ
vinidit᷑.ſcilʒ maſilitanas.i.ð maſilia ppłs
quę eſt vrbs gallica:diuidit᷑ a plures di/
ctiones interponũt· ſcilʒ ppꝛtabant iuue/
nes ad litoꝛa.

Temetũ.ti.neu.ge.i.vinũ.⁊ ꝓpꝛie bonũ vi/

nuʒ. Et vĩ temetũ · q̃ſi tenens mentẽ⸗ eſt

etymolo gia. Et coꝛ. pe. DHñ quidã. Dina
lfalerna merũ temetũ bacchuſq; lieus.
Temo.monis.mal.ge.lignũ longũ ⁊ exten

tũ in aratro vel in carroad qð iugũ ligat

Et temo dĩ gubernaculũ nauis.⁊ dicit᷑ a

telonquod eſtlongum.

Cempe neu. ge. pluralis numeri ĩdeclina-

bile: tm̃ in ntõ actõ⁊ vtõ ſunt loca tem/
perata ⁊ delectabilia ⁊ inteſtalia·liq⁊ ꝗ/
libet loca delectabilia dicãt᷑ tempe · ſicut ⁊
teſta dicũt᷑ loca aſpa ⁊ inculta· hm Hug.
Paßp.vo vicit:Cempꝑe loca delectabilia
pꝛieſiue loc ameniſſimus nemoꝛoſus
pluralis numeri.

X

Temperantia.tię.fę.ge.eſt vna de vᷣtutib⸗
cardinalibo.Et ẽ tẽperãtia dominiũ rõnis
in libidinẽ in alios ai motus.vel virtus
aĩ refrenãdi motus in nos impetũ facien/
tes.vt ſic nihil cupiamus.
Temperatio.onis.dẽ a tempero.ras.Et eſt
temperatio ren· temperantia aĩoꝝ.
Temperatus.ta.tũ.i.mãſuet·moderatus.
Temperies.ei.fę.ge.dẽ a tempero.ras.
Tempeſtas.ſtaſj.fę.ge.dã q̃ſi tẽpus peſtis.
cõponit᷑ a tẽpus⁊ peſtis. Quãdoq; etia
tẽpeſtas oĩ tempꝰ.⁊ tunc tempeſtas dicit
quaſi tempoꝛis ſtatus.

— -

Tepeſtiuꝰ. ua.uũ.i.cõgruꝰ.vtilis·cõueniẽs

in tẽpoꝛe ſuo veniẽsa dĩ a tempeſtus.

Tempeſtus.ſta.ſtũ.i.cõgruus.vtilis:cõue/

niens:ĩ tempoꝛe ſuo veniẽs.⁊ dẽa tẽpus.

Templarius ria.riũ.i.ad templũ ꝑtinens

vel templi cuſtos.
Templũ.pli.neu.ge.ↄponit᷑ a tectũ ãplũ
q́ſi amplũ tectũ. De qͥ dicit Iſidoꝛus.is
etymo.Ceplũ nomẽ eſt generale ꝓ locis
eni buſcũq; magnis ãtiqͥ tẽpla dicebãt
Et tẽpla dicta. q̃ſi tecta ampla/ᷣ ⁊ locus
deſignatus ad oꝛientẽ ad cõtẽplationem
tẽplũ dicebat᷑cuiꝰpartes quattuoꝛ erãt:
ãtica ad oꝛtũ ſolis poõſtica ad occaſũſini/
ſtra ad ſeptẽtrionẽdextra ad meridiẽ ſꝑe

Tempoꝛeus.rea.reũ.⁊ tẽpoꝛaneꝰ. (ctans.

nea.neü.i.ad tẽpꝰ ꝑtinẽs: vel in temꝑoꝛe
veniẽs.⁊ dicunt᷑ a tẽpꝰ.Et ꝑ cõpoſitionẽ
intẽpoꝛeus.rea.reũ: intẽpoꝛane nea.neũ
i.nõ in tẽpoꝛe veniẽs. Inuenit᷑ etiã tẽpo/
raneũ ꝓ pᷣmaturũ. Onde Jſa.28: Quaſi
tẽpoꝛaneũ ante maturitatẽ autũni.i.ſᷣm
malũ pmaturũvel aliud hmõi.
Tẽpus.porlneu.ge.dꝛ a tepeoeoq; tepeat
⁊ tẽperet᷑ viciſſim·humoꝛe:ſiccitate· caloꝛe

frigoꝛe.Et vꝛ tẽpus multipliciter. Di eni

ſpaciuʒ ſiue moꝛa in q̃ viuimꝰ.vt Icnnus
mẽſis. DPẽ etiã tẽpus aer vel q̃litas aeris
bm qð dꝛ Dulcrũ tẽpus eſt· vel nubiloſũ

tẽpus ẽ.DPĩ etià tẽpus coemptio reꝑ·hſm

qð ſolet dici· Charũ tempus eſt.i.chara⸗
Difficilis eſt reꝝ coemptio.Pẽ etiã tẽpus

Portgnitgaacrdi aliqdbm qð dẽ. Cẽé⸗
pus eſt vt legã.i.opoꝛtunũ eſt vtlegam·

Di etiã tẽpus accidẽs verbiſcilʒ modus
ſigndi. Et ſũt qͥnq; tꝑa vᷣboꝑ. ſcilʒ pſens.

ſteritũ imꝑfectũ/terituʒ ꝑfectũ.ſteritũ

pluſq;pfectũ.i futuꝝ Itẽ a tẽpꝰ dꝛ h̊ ⁊ B

tẽpoꝛalisa hᷣ le. qð in teẽpoꝛe incipit ⁊ de-
ſinit eſſe. Inde tpoꝛaliteradu Ertem

„

poꝛalitas.tatis. Itẽ tẽpus eſt quędã ꝑs

— *

Thlesoe qua dicit Aidoð etymo.xi“.
Tẽpoꝛa ſunt quę calauanię dextra leuaqʒ
ſubiacent.ꝗ ideo ſic nũcupant:qꝛ mouent
ipſaq; mobilitate q̃ſi tempoꝛa quibuſdã
interuallis mutãt᷑.quaſi diceret: Cempꝰ
dꝛ a tẽpus.por.Et vicit Mug..Mota qꝙ;

qdã idiotę p illa parte capitis conſueue⸗/
rũt dicẽ timpus ꝑ.j.qð ſine vubio nihil

eſt. Hoc etiã põt ꝓbari ꝑ textũ pſalterij
vbi dẽ. Et requiẽ tẽpoꝛibo meis ⁊c.⁊ ex/

ponit glo.p illa parte capitis dicens.
requie tempoꝝ ſõnus venit ad oculosqꝛ
dũu doꝛmiũt tẽpoꝛa grauari incipiũt.⁊ cũ

ſeſerint ſibi guari tẽpoꝛa·i ĩminet ſõnus.
Tempuſculũ.li.dimi.i.paruũ tempus.

Temulentus.ta.tũ.i.ebꝛius.temeto plenꝰ.

⁊ dĩ a temetũ·qð ẽ vinũ.⁊ lentos pleni.

Tęnia.nię. fę.ge. dicitur vittaruʒ extremi /

tas depẽdẽs diuerſoꝝ coloꝝ. DNitteę ſunt

ꝗ cinibus inectunt᷑qͥbus fluẽtes religãt
capilli · ſic victę qꝛ vinciãt. Item vitta eſt

qua coꝛona vincit᷑ tenia extrema ꝑs vittę

qua dependent coꝛone.

Tenabulũ.li.i.nabulũ.⁊ dẽ a teneo.nes

eo ꝙ retineat aprũ venientt. 6

Tenax.nad.oĩs ge.i.cupidus:auarꝰ. ſtrin/

gens.ourus.⁊ d a teneo.nes. Iñ H̊ tena-

citas.tatis. Et tenaculus.la.lũ.i.aliquan/

tulum tenar.

Tendicula.lę.r tẽticula. le idẽ ſiẽnt. Et ſũt

inſidię quętendunt᷑ auibus vel lepoꝛib⸗
vl etiam alijs aialibus.
Tenebꝛe dicũt᷑ · eo ꝙ teneãt vmbꝛas · nihil
aũt ſũt tenebꝛęſᷣ ipſa lucis abſentia tene/

bꝛe dicunt · ſicut ſilentiũ nõ aliqua res eſt

ſᷣ vbi ſonꝰ nõ eſt ſilentiũ dĩ ·ſic tenebꝛęnõ
aliqd ſuntᷣ vbi lux nõ eſt tenebꝛę ſunt.
Tener. ra.ri.i.mollis.fragilisflexibilis.et
dẽa teneo.nes.pꝑ griũ:q; vix ſe tenet. Iñ
tenellus.la.lũ.dimi.i.aliquãtulũ tener.·

Tenoꝛ.non.maſ.ge.i.ſtat.pactũ · cõditio-

Tenoꝛ etiã ꝛ accẽtus:q; in ꝓlatione vna
ſyllaba magis tenet᷑ q; alia.
enoꝛ litterarũ · cõtinetia eſt ſcripturaruʒ
ex quocũq; noĩe cẽſeant · ſiue fuerint axx
ſtolicę:ſiue imꝑiales/ſiue oꝛdinarij. Item

tenoꝛ dẽ ipſa ſnia litteralis. licq; rhetoꝛice

lurima ſcribant. MD
Tenſoriſh rf nen ge vi a tendo.dis.ſũ.eo
ꝙ; tendat᷑ funibuns ⁊ palis.⁊ eſt idẽ quod
tentoꝛiũ. Inde tenſim aduerbiũ.
Tenſus.ſa.ſũ.i oꝛrectusleuatustentus.
Tentigo.ginis.fę.ge.i.extenſio vel erectio

virilis mẽbꝛi. Hnde Juuenalis. Aigide

lolng⸗
innn
Centon
diati
Tenue
ſpliu
Caus)
use
ſtie
ſewove
Museſt
leworns
comi
benon
Tchns
ſhefin
tolumt
Cenpt
di e⸗
corwot
Hamn
ſuuha⸗
ſnphn.
nnnantn
emuahr.
ſunige
wmnudc
Tochn
genenn
Tachi
gdalr.
foutten
at
Cercod
lgi 70
bienes
Tersr⸗
Vycee
Mqo⸗
ſotico.a
phinlin
dawen
buerl
Fihen
hirbe
nugahe
eſguen
lectt̃
Wegen.
Wuſt⸗

Me⸗
Non⸗
Anp
vonch

e

lcng
hs
t.1
tiͤrus.
ws.
open
wopei
Virin
rrlgi
mnine
gonnr

o,nes

tentigine vuluę. Inde tentiginoſus.ſa.ſũ
i.luxurioſus/ſępe tentiginẽ patiens.

Tentoꝛiu.rij.eſt tabernaculuũ uł papilio.⁊
dꝛa tẽdo.is.tũ.eo ꝙ funibo ⁊ pałtẽdat᷑.
Tenuis.9.t.⁊ H̊ nue.i.gracilis ·ſubtilis:non
ſpiſſus. Inde tenuitas.tatis.

Tenus nomẽeſt ſũma pars ſagitteę. Item

tenus eſt epoſitio ablatiuo caſui ſeruiẽs.

Zeſt ideʒ quod ꝓpe.wel iuxta. DPoteſt etiã

eſſe aduerbiũ. nde. Dult ſeruire tenus ·
tenus eſt pars ſũma ſagittę.
Teꝑoꝛ.oꝛis.mal.ge.i.caloꝛ paruus.
Tepidariũ.rij.idẽ eſt qð balneũ ·a tepoꝛe
aquęnomen trahens. .
Tepidus.da.dũ.calẽsrecẽsiners:piger ·
inefficax. Inde tepidulus.la. lũ.i. aliquã/-
tulum tepidus.
eraphim exponit ĩ textu Judiq.j7“ vbi
Dꝛ. ꝓFecit ephot atq; teraphim.i.veſtẽ ſa/
cerdotalẽ ⁊ idola. Sʒ ſuꝑ Oleę.ʒ? dicit
HNieronymꝰ. Ceraphim dicũt᷑ figurę vel
ſimulacra ꝗ hic intelligimus cherubin et
ſeraphin.vel queęlibet alia tẽpli oꝛnamen
ta:⁊ acuit᷑ in ine.
Tertius.tia.tiũ.nomen ẽ oꝛdinale ſ᷑ᷣm Pꝛi/
ſcianũ·qꝛ oꝛdinẽ ſigt.vt pᷣmusſecundus
tertius:quartus: debet ſcribi ꝑ.t.
Terebinthus.thi.nomen gręcuʒarboꝛ eſt
generans reſinã reſinarũ oĩuʒ ſtantioꝛẽ.
Terebꝛũ.bꝛi.neu.ge.eſt ĩſtrumẽtũ ꝑfoꝛãdi:
qð alit᷑ oꝛ taratrũ · q̃ſi teretrũ · eo ꝙ lignũ
foꝛet terẽdo.Oñ⁊ dꝛ terebꝛũq̃i terefoꝛũ:
vel quaſi trãſfoꝝ. Iñ h̊ terebellũ.li.dimi.
Teredo.dinis.fę.ge.dẽ vermis coꝛrodens
lignũ comedes. Nnde hictemus.mi.⁊
h temes · metis d. Et ꝓduẽ penł.teredo.

Teres.ret..d longus⁊ rotũdus.vt haſta.

Vnge gręciſmꝰ.Di haſta teres ꝓpꝛie · po/
mũq; rotundũ. Et ſępe ponit᷑ ſunplicit p
rotüdo. Et eſt oĩs ge. Neutrũ tamen in
a.plurali numero non eſt in vſu.
Tergiuerſatoꝛ.tor.i.deceptoꝛ · verſipellis.⁊
dꝛ a tergiuerſoꝛ.ſaris ·q aĩuʒ quaſi tergũ
huc ⁊ illucvertit · ne qualis ſit intelligatur
Iñ hec tergiuerſatio.onis.i.deceptio Et
bic ⁊ hęc tergiuerſabilis: h̊ le.i.decepto/
rius habilis ad decipiendũ.
Tergiuerſatoꝛ dẽ qͥ ĩ vniuerſo ab actione
recedit.q̃ſi rgũ vertẽs.vt ĩ.c.vltj.de collu.
detegen.in glo.iiija ibi nota.Et differũt
tergiuſatoꝛ/Ruaricatoꝛ:⁊ calũniatoꝛ. Oñ.

Tergiuerſatoꝛ deſiſtit · Suaricatoꝛ veruzʒ

Dccultat· ꝓfert calũnia falſum.
Tergiuerſatio qñq; ẽ vᷣſutia uł calliditas

qqua quis inducit aliñ vt deſiſtat ab eius

inqſitione.⁊ ſic capit᷑in.c. vlt in glo. pall.
qñq; etiã ẽ fruſtratio/deluſiouł colludiũ

Tergũ.gi.neu.ge.dꝛ a terra·qꝛ ĩ eo ſupini

iacem in fra·qð hõ ſolus põtquia bꝛuta

aislia in latere uł in ventre iacẽt: ideo in
eis abuſiue vicũt᷑ terga. Iñ tergoſus. ſa.
ſuʒ. Itẽ a tergũ dẽ ̊ tergus.gon. Et ſunt

terga hoinʒ. ergo:a quadrupedũ. Item
terga dicũt᷑ coꝛia. Et inde tergoꝛeus.rea.

reũn.Del põt vid tergũ:a turgeo.ges.
Teriſtrũ.ſtri.neu.ge.qddã gen muliebꝛis
Veſtis ſubtilis⁊ tritęa dꝛ a tero.ris. Del
diq tego.gis.q; in ęſtu coꝛpoꝛa tegat fę/

minaꝝ in vmbꝛaculo·ſm Mug.Glo. aũt
ſupꝑ illud Geñ. ʒ82 Quę depoſitis vidui/
tatis veſtibus/accepit teriſtrũ ⁊c.dicit.
Teriſtrũ erat velamẽ quo vtebant᷑ palę⸗/
ſtinę mulieres. lij vicũt ꝙ teriſtrũ we/
ſtis erat tenuis ſicut ſunt vela ꝗ delicatę

mulieres poꝛtãt ĩ capitibꝰ ſuis. In Pap.

ant dꝛ. C eriſtradicta ꝙ ĩ ſſtate coꝛpoꝛa

tegant fęminarũ ſubtiliſſimę coꝛtinę.

Terminus.ni.dr a terraqꝛ terrę mẽſuras
diſtinguit.Oñ dꝛ terminusq̃ſi t᷑ręmeta.
Inde hic⁊ hęc terminalis.⁊ hG̊ le.Et plu/
raliter hęc terminalia.liũ.vl lioꝝ.oicunt᷑
feſta C ermini:quẽ antiqui deũ eſſe puta/
uerũt. Et terminoſus.ſa.ſũ.i.plenus ter/

minis. Et termineus.nea.neũ.ad terminũ

ꝑtinẽs. Itẽ terminꝰ oꝛ finis. Itẽ terminꝰ
ꝛ diffinitio. Et ↄponit᷑ intmninꝰ.ↄtininꝰ.
Terminos ꝓximi aliqͥs tranſgredi qͥnq;
modis põt.pᷣ cũ parochianũ alterius ad
ſepulturã admittit. 29 cũ alterius ſubditũ
excoĩcat vel interdicit.ʒ cũ alterius pa/
rochianũ ad pniĩaʒ recipit.ꝗ cũ fidei cõ/
trariũ pdicat.Se cum terminos ꝓceſſionũ
euellit. c.j.de ſepul.in glo.
Ternio.onis.mal.ge.qͥ habet tres milites
ſub ſe. Itẽ iactus triũ pũctoꝛũ cum decijs
dꝛ ternio. Idem ⁊ trio trionhis.
Ternus.na.nũ.dẽ a ter ⁊ vnus·q̃ſi ter vnꝰ.
Inde ternarius.ria.riũ.Et hic ternanius.
rij.talis numerus.
Terra.rę.ſ.ge. dicit᷑ a tero.is.eo ꝙ aſſidue
terat᷑.uła toꝛreo.res.eo ꝙ ſiccitate toꝛreat
terra. e aũt terra vẽ quaſi trita raſtris
etymologia eſt. Inde terreus.rea. reũ. de
terra exiſtens. Et terrenus.na.nũ.in eodẽ
ſenſu. ſcilicʒ de terra natus· vel factus· vel
terram inhabitans · vel terrenis deditus.
Terreſtris.ↄ.t.⁊ hoc terreſtre.i terra ex/
iſtens. vel terram inbabitans.
x 2

Terribilis.ↄ.ta hocle.i.metuendusquaſi
terroꝛi habilliis.
Terribuloſus.ſa.ſũ.i.terroꝛe plenus.

Terribulũ.li.neu. ge.qᷣdaʒ toꝛmentũ: dꝛ

a terreo. res. eo ꝙreos teret.
Terrigena.nę,.cois ge.i.de tra genit. Dñ
ꝓphůa. Nuiq; terrigenęfilij hoĩuzʒ. Et coꝛ.
ge. Terrigenę etià dicti ſunt gigantesqꝛ
fabuloſe eos parens terra ſimiles ſibi ge/
nuerit. ¶ntiqͥ tñ dicebãt terrigenꝰ.na.nũ
Territoꝛiũ.rij.neu.ge.i.modicus locus vel

Diſtrictus alicuius. Del vꝛ territoꝛiũ · q̃ſi

tauritoꝛiũ.i.tritũ bobus.⁊ aratro. IUntiqᷣ

eni ſulco oucto.⁊ poſſeſſionũ ⁊ fritoꝛioꝛũ

limites deſignabant.
Territoꝛiũ· eſt vniuerſitas agroꝝ iuxta.i.
intra fines cuiuſcũq; ciuitat ab eo victuʒ
ꝙ magiſtratus eiuſdẽ loci inter eos fines
terrendi.i.amouendi:vel ſubmouẽdi ius
habet. ff. de ꝓ. ſig. l. pupillus.S.territoꝛiũ.

Alibi wonit p oioceſi xvi.q.ij.ci.ð cõſti.

c.ij.li.vi.glo.in cle. ne romam.de elec.

Terroſus.ſa.ſũ.i.plenus terra.vt frumẽtũ

arenoſũ:qð etiã terrulentus.ta.tũ.ĩ.
Terrula.le. dimi.i.parua terra.

Terruletus.ta.ti.i.terra plen.⁊ dẽ a terra

lẽtos.Et h ⁊ H ⁊ G̊ terrulẽs. lẽtis.idẽ. Iñ
terrulẽtia. tię. Et terrulent. tius.ſime.adq.
Terſus.la.ſũi.mũdus:nitidus:eruditus.
Tertullus.li ꝓpꝛin nomẽ cuiuſdã oꝛatoꝛis.
Deqͥ habet in TRuroꝛa. Inter quos Cer⸗
tullus erat q vba coloꝛat. Et geminat.l.

Tertullianiſtęqͥ d hęretici dicti a Certul/

liano pᷣſᷣytero africę puĩcię ciuitatis car/
thaginẽſis· qui dicũt aĩaʒ imoꝛtalẽ eſſeꝑ
coꝛpoꝛeã p̃dicãtes.⁊ aias peccatoꝛũ hoinʒ
oſt moꝛtẽ ĩ vęmones cõuerti putantes.
eſca· ſũt loca aſpera inculta inamena.
Et habet tm̃ tres caſusſcilicʒ ntm̃ actm̃ ⸗
vocatiuũ plurales.

4

Teſcua.oꝝ.icũt᷑ loca qͥbꝰ pecoꝛa caſtrãt᷑

Teſſera. vel teſſeron grece · latine vicitur
quattuoꝛ. Et cõponit᷑ cũ decas . qu ẽ decẽ.
7 dẽ h̊ teſſeredecas.cadis.pe.coꝛ.i.q̃ttuoꝛ/

decim Bñ inuenit ꝙ Matthe viſtin xit

gntiones·q̃s enumerat in pncipio euan
gelij ĩ tres teſſeredecades.i.in ter qᷓ̃ttuoꝛ/
decim. Süt enĩ qᷓdragintaduę gnãtiões.
Teſſeredecaditęſunt dicti qdã hęreticiqꝛ
quartadecima luna.paſca cum iudęis ob/
ſeruandũ concedunt.
eſſera. re.fg. ge.i. vas vel menſura glibet.

Teſſera etiã vꝛ bellicũ ſignũułtuba qua

boſtes denüciant᷑ veniẽtes. Ceſſera etiaz

accipit p ſigno hoſpitalitans. cipitur

etiã ꝓ talo.⁊ alea p taxillis. SGumilit᷑

etiã cũ teſſeris ſolebat nüerus frumẽti de/
ſignari ⁊ ãnonę. AItẽ teſſerę icũt᷑ lapides
quadrati ad modũ taloꝝ vñ pauimenta

ſternũt. Et teſſera genus frug. Inge beęc
teſſella. le. vimi. Et a teſſella bec teſſellula
le.ſilr dimi.Et teſſellariꝰ.ria.riu. Et teſſel⸗
larius rij. Et a teſſera teſſerariꝰ. ria. riũ.Et
⁊ teſſeranꝰ rij· ſcilʒ ſᷣpoſitus curięqͥ belluʒ
nũciat vel q regis teſſeras oꝛtat.vel qui/
cũq; cñ teſſeris aliqͥd agit.Et nõ ꝙ teſiere
⁊talia q buſdã vocãt᷑ lepuſculi·q; exiliẽ/
do diſcurrũt Itẽ dicũt᷑ iacula.a iaciendo
bſᷣm Vug. Quid vo vicũt ꝙꝙ teſſere ſüt

quadrati lapilli: a tetras.i.qᷓttuoꝛ victę.

q: qᷓdratę ſunt ex oĩbus partibꝰ. Et ſcri⸗
bitur hm antiquos ꝑ geminũ.s. teſſera.

Teſſerinus.na. nu. v? a teſſera. Et vicunt

„

teſſerini agripenni:qui ad modũ teſſerag

ſunt quibus ludimus.
Teſſeron gręcelatine dꝛ quattuoꝛ.

Teſta.tę.vi quaſi toſta:qꝛ pꝛius fit mollis

poſtea toſta:/q; deſiccat᷑ dũ coquit᷑ Et oꝛ
teſta olla. vel etiã quicqͥd ex creta vel ar/

gilloſa terra coquit. Hnde quadã ſimili,

tudine dicit᷑ teſta capitis.
Teſtabilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.qui põt teſtari.
ſcilʒ teſtimoniũ facere vel teſtamentu. Et
cõponit inteſtabilis.bile.qͥ non ẽ dignus
vt in teſtẽ recipiatuł vt teſtamẽtũ faciat
Teſtatiũ.tij.neu.ge.multę teſtę⁊ vꝛ a teſta
Teſtamentuʒ.ti. dꝛa teſtoꝛ vel teſtis:quia
teſtibus eſt cõſcripta ⁊ cõfirmata volun/

tas. Gonit etiã qñq; teſtamẽtũ p pacto

7 placito.

CTeſtamẽtũ dẽ ideo ꝙ niſi teſtatoꝛ moꝛtuꝰ

fuenit cõfirmari nõ põt . nec ſciri qͥd in eo
ſcriptũ ſit clauſum ⁊ ſignatũ. Et eſt dictũ

teſtamentũ.qꝛ nõ valet niſi poſt teſtator

monumẽtũſm Jſidoꝝ.li.S?. Et deſcribit

ſic: Teſtamẽtũẽ volũtatj noſtrę ſentẽtia

iuſta ð eo qð qs poſt moꝛtẽ ſuã fieri vult
ff. e. ti.l.. Et addit cũ inſtitutione hęredis
Inſti. de le. S. ante here.⁊ hoc de vniuerſo
patrimonio.ut excdludat᷑ ſingulare relictũ
7 codicillus. Et vꝛ teſtamẽtũ:quaſi teſta/
tio mẽtis· vel vltimũ eulo giũ ſeu vltima
voluntas alias dictũ:qua quis de rebus
ſuis viſponit legatario legata aſſignãda.
Et diuiditquia aliud eſt teſtamentũ nũ/
cupatiuũ qð cõſiſtit in ſola nücupatione
teſtatoꝛis.nõ in ſolẽnitate ſcripturę.tamẽ
ſeptẽ teſtes neceſſarij ſut ⁊ hẽdũ noĩatio.

ſopai
Aame
hgece
ſewmane
Tmn
fuct
Teſtun
Teſtia
nyir
weejn
et
ſügei
Taka
opus
ſuri
vcox.
leincve
an
iad⸗
Ar
ern
bicrh
Ceſun
teſta/
ol
obi
chco.
he
Gle
ng

teſen
uendo
Moc⸗

1
1

Pi⸗

☛

1 aſen

Enolis
ECtdi
glar⸗
Und,

nain
niniſtdn
wiateſn
o
avolun⸗
iopacn

—RHZ
Tiſounn
fenvul
ebaed
nelcie,
gui lcf
ger s
mmun
Undiat

Inſti.e.ti.S.ſi. Eliud ẽ in ſcriptis conditũ
qð ſimiliter exigit numeꝝſubſcriptiones
⁊ſignacula ſeptẽ teſtiũ. Itẽ teſtamẽti aliã
iuiſionẽ ponit. Iſidoꝛus li..ſcilʒ teſta/
mentoꝝaliud iun ciuilis aliud iun ptoꝛij.
Teſtametũ iuris ciuilisẽ teſtamẽtũ ſeptẽ
teſtiũ ſigillo ſignatũ ſbᷣſcriptiõe firmatũ
qð apud aues fita inde oꝛ cule.
Teſtamentũ iuris ptoꝛij/eſt ſeptẽ teſtiũ ſi/

gnis ſignatũ:⁊ vꝛ ſic q; fit apud pᷣtoꝛes.
Teſtamentũ holographũẽ manu actoꝛis

totũ conſcriptũa ſubſcriptũ.vña nomen
accepit ab holon.i.totum. graphos ſcri/
ptura vel lr̃a·q̃ſi tota littera·pᷣm Iſidoꝝ.
Teſtamentũ irritũ ·ẽ ſi ille qͥ teſtatus ẽ ca/
pite diminutus ẽ· vel captuuitate detent
aut ſi nõ rite· cõtra legẽ factũ ẽ. .
Teſtamentũ ruptũ ideo vocatũ eſt:q; na/
ſcente poſthumo⸗ neq; exhęredato neq;
herede noĩato viſiũpit᷑.
Teſtamẽtũ ſurreptũẽ qð in fraudẽ hęre/
vũ ſeu legatarioꝝ ⁊ libertoꝝ nõ palã p/

⸗ — —

latũ eſt· qð ſi nõ latet ·tũ ſi ſdictis ꝑſonis

nõ ꝓuidetſuppꝛeſſũ videt᷑.
Teſtamentũ inofficioſũ · ẽ qð fruſtra liber
exheredatis ſine officio pietatis liberalis
ĩextraneas ꝑſonas redactũ ẽ·ſᷣm Iſidoꝝ
Teſtarius.ria.riũ.i.ad teſtas ꝑtinens· vel
qͥ facit teſtas.⁊ vĩ a teſta ſt..·
Teſtatus.ta.tũ.qui facit teſtamentũ.
Teſticulus.li.ẽoimi.a teſtis.Ceſticuli etiã

in viro vicunt᷑ mẽbꝛa genitalia/q; teſtat

hoieʒ marẽ eſſe. Iñ h ⁊ ̊ teſticilaris.⁊ H
re. Et teſticuloſus. ſa. ſũ. Et teſticulat.ta⸗
tũ.qui habet magnos teſticualos.
Teſtilis.lis.ↄ.ta hᷣ le.pe pd. ꝛ a teſta.vt
opus teſtile· uł vas teſtile.i. fragile de te⸗
ſtaa ſcribit᷑ ꝑ.ſt. Sʒ textilis.lis.⁊ hocle.
pe. coꝛ.⁊ texibilis.le.⁊ hic⁊ hęc texilis.⁊ H
le. in eodem ſenſu.ſcilʒ qð facile texit᷑.⁊ dĩ
a texo.xis.ꝑx.vt textilis veſtj vel oꝛa. Dñ
Ecd. 45. Dpus textile.
Teſtis.ſtis.coĩs ge.dẽ a teſtoꝛ.ar.qꝛ teſtat
vel qꝛ teſtatiom⁊ cõfirmationi teſtamẽti
ſolet adhiberi. Iñ teſtimoniũ.nij. Et hinc
hic ⁊ hęc teſtimonialis.lisa hoc le.
Teſtuneu.ge.indeclinabile·idem ẽ quod
teſta.⁊ dicit᷑ a teſta.
Teſtudinetũ.ti.neu.ge.locus vbi teſtudi/
nes abundant.
Teſtudo.dinis.fſęge.ẽ qddã aĩal.⁊ dicit᷑a
teſta · q; tegimine teſtę ſit cooꝑta.Et ſunt
quattuoꝛ genera teſtudinũ.ſcilʒ freſtres.

marinęlutarięi.ĩ cęxno ⁊ paludibꝰ viuen/

tes:fluuiales ꝗͥ in dulci aqua viuũt.Cra/⸗

dunt quidã tardius ire nauigia teſtudi/
nis pedẽ dextrũ vehentia. Ite teſtudo vꝛ
camera templi obliqua curua:q;ꝛ in mo/
dũ teſtudinis veteres tẽploꝝ tecta facie/
bat . ut cęli imaginẽ redderẽt:qð cõſtat eẽ
cõuexũ. Calis curuatura dĩ etiã lacunar
qð ſolebant facere antiqͥ ſub tignisa ſuꝑ
cameras.⁊ ſuꝑ alia loca ꝓpt᷑ ſᷣdictã caulã
Et etiã teſtudo vꝛ ſcutũ·q; ĩ modũ teſtu/
inis ſit.Et teſtudo dꝛ cõuexio ſcutoꝛuʒ
curuata in modũ teſtudinis. Inde teſtu/
vineus.nea. neũ.
Teſtula.lę.dimi.i.parua teſta.
Teęſus.ſa.ſũ.i.odioſusexoſusfaſtidioſus
el fatigatus. Z
Teter.tra.trũ.i.niger.vel ferus.⁊ coꝛ.pmã.
Tetranus.na.niũ.i.pꝛauustenebꝛoſus.
Tetracolos. dicit᷑qð habet quattuoꝛ me/
tri varietates.
Tetradebucolica:quędã ſpecies cęſuręquę
attendit᷑ in quarto pedequa maxime ſo/
lent vti ſcribentes bucolica.
Tetragrãmatonnomẽ dei vici᷑. NHoceſt
quattuoꝛ litterarũ.vide in ſabaoth.
Tetraidosdꝛ a tetra.qð eſt q̃ttuoꝛ: idos
qð ẽ foꝛma.quaſi foꝛmuleę incenſi ĩlongi/
tudinẽ poꝛrectęꝗ fiũt ex qᷓttuoꝛ pigmẽtis
Tetrameter.tra.trũ.vbi ſũt q̃ttuoꝛ metra.
ſiue verſus conſtans ex quattuoꝛ metris
i.pedibus: coꝛ.pe.
Tetraonyma.vide in noma.
Tetraptotus.ta.tũ.ẽ nomẽ habens quat /
tuoꝛ diuerſaꝝ terminationũ caſus.
Tetrarcha.cheę.coĩs ge.i.pnceps ſuꝑ quat/
tuoꝛ.vel ſuꝑ quartã partẽ regni a vꝛa te/
tra.i.quattuoꝛ.⁊ archos.i.pꝛinceps. NDñ
ſm Iſidoꝝ.Cetrarchęſunt quartã partẽ
regni tenentes:qualis fuit apud iudęam
Pbilippꝰ. Et inde hęc tetrarchia.chię.eiꝰ
Tetra gręce latine ðꝛ quattuoꝛ. Inde hęc
tetras.tradis.i.quattuoꝛ.
Tetraſyllabꝰ. ba. bũ.i.quattuoꝛ ſyllabax.
Tetraſtrophos.vide.s.in ſtrophos.
CTetricus.ci.qͥdã mõs in ſabinia aſperrimꝰ
7 dẽ a teter. Iñ tetricus.ca.c.i.aſꝑ:auſte/⸗
rusobſcurus/triſtis bm Hug. Mñ ſᷣm
quoſdã deriuat᷑ a tetrico.cas ñ Rlexã/
der nequã vicit. Tetricat quotiẽs qͥs ſur/
gendo pigreſcit. Et ſic volut ꝙ Ecq 52.
ponat tetrices ꝓ vna dictione. Alij vo
dicũt ꝙ te trices ſunt vuęꝑtes/te pnomẽ
⁊trices verbũ.vide.j.in trico.cas.verbo.
xX 5

Cetrido.oinis.i.nigredoferitas.
Tencos.i.volummlen.
Texilis:⁊ textilis.vide.s in teſtilis.
Textoꝛ.tor.maſ.ge.di qͥ facit pannũ.Iñ h̊
textrix.tricis.mulier ꝗ texit pãnũ.Et dic
Prꝛiſcianus in xie libꝛo:ι ancedente · vnũ

inuenio in tus pticipiũ·a textu/textus. Et

ex hoc qͥdã modo ſcribunt miſtus ꝑ.s.

Textrina.nę.fę.ge.loc texẽtiũ.⁊ dĩ a texo.
xis.Et h̊ textrinũ.ni.idẽ·ułlocus vbi na/

ues fabꝛicant᷑. Et textrinus na.nuũ. Dnde
Tobit. 2? legitur de Anna. ꝙ ibat qtidie
ad textrinũ opusa ꝓdu.tni. .
Textus.tus.tui.ẽ liber continens doctoꝛis
tractatũ · ſine litterę wel ſni expoſitione.
drꝛ a texo xis. Et textus.ta.tũ.pꝑticipium.
Et hec textura. re.

Thatoꝛ.a hermon.duo montes ſunt. Et

interpᷣtatur thaboꝛ: veniẽs lumen ſeu ad/

uentus luminis.
Thalam.mi.maſ.ge.dẽ cubiculũ uł came⸗

ra vel coniugalis lectus ſponſi ⁊ ſpõſę. et

dĩ a thalamos gręece · qð latine dꝛ cubicu
lũ vel cõiugalis lectus· vel a Chalamone
Duce.qͥ cũ Romulo alijs· ſabinã quãdã

nobilẽ rapuit.⁊ reſponſũ ẽ oꝛaculo eã de-
bere ei.⁊ qꝛ fęlices fuerũt illęnuptię inſti⸗/

tutũ ẽ.vt ĩ oĩbo nuptijſthalami nomẽ ite⸗
ret᷑.vel vꝛ thalam a thelima gręco·qð la/
tine v volupttas.
Thalaſſi.laſſi..mare.qð⁊ thalatũ d. Iñ
thalaſſus.ſa.ſum.i.marinus.
Tbaliaeſt vna muſarum.
Thamar.ꝗdã vidua erat.ꝗ ſterp̃tat᷑ ama/
ritudo ꝓ viris moꝛtuis. Eadẽ 7 cõmutãs.
Mutanit eni ſe in habitũ meretricqñ cũ
ſocero ſuo cõcubnit.⁊ acuit᷑ in fine.

Thamnus.interpᷣtat᷑ numerus. vel defici /

ens:ſeu necans factuai³mm.
Thanatos.i.moꝛtale vel moꝛs. Iñ thana/
tus.ta.tuʒ.i.moꝛtuus.Et thanatosinſula
gallici oceani:dicta a moꝛte ſerpentũ ter
ra eius quocũq; gentiũ iuecta ſitilico pe/
rimit angues acuit᷑too.
Thare· interpᷣtatur abactoꝛ· vel depulſoꝛ·
ſeu nequamaut nequita.
Tharſis:acuit᷑ ĩ finea fuit Charſis de genẽ
Japhet · a quo ſilices deſcẽderũt DHñ⁊ ci/
uitas eoꝛũ tharſis victa ẽꝗ et tharſis dĩ.

de qua ciuitate fuit MHaulꝰ aplus· Char/

ſus tharſi.vel tharſisetiã vocat᷑ quidam
locus indię. Iñ h ⁊ H̊ tharſenſis: ᷣ ſe.Et

vt dẽ: Mebꝛei putãt generalit mare voca

ri tharſis. Et intpꝛetat᷑ exploꝛãs gaudin.

Thau.ẽ qdã lra hebꝛęa/qu nos.t.dicim.
Naã thau dicunt gręci·thetã a theta nos
dicimus t. Chan · vꝛ eſſe adu. admiran/

tis. Ecech. ꝗ. D atorn ſuꝑ frõtes vi⸗/

roꝛũ gementiũ. In interpᷣtationibo autẽ
vꝛ thau ſignũ.vel ſubter.vel ſignatus vel

ſuꝑioꝛ. Et a thaudĩ thauma.matis.i.ad/

miratio vel miraculũ.Et q̊ thaumantias.

lę. dicit᷑ arcus cęleſtis ab admiratione

ſtupoꝛe admirãtiũ dictus.vel thauman/
tias.quia fuit filia thaumantis.

Theatp. tri. neu. ge.ſpectaculũ vbicũq; fiat
ſemicirculi figurã habens· in q; ſtaãtes oẽs
inſpiciũt:cuius foꝛma pus rotũda erat .ſic

⁊ amphitheatri:ſed poſtea ex medio am/

phitheatro theatꝑ factũ ẽſic dictũ a ſrec

taculo. Itẽ theatꝑ vꝛ ꝓſtibulũ⁊ lupanar.

quia poſt ludos exactos:meretrices ꝓſti/
tuebãt ibi. Iñ theatric.ca. cu. Et h h the⸗
gtralis. Glead theatrũ ꝑtinens: coꝛ pe.

Thebet.i.ianuariusX acuit᷑ in fine. (nãlit᷑.
Theca. cę. gręcelatine poſitio· repoſitoꝛiũ
qðcũq; ſit eo ꝙ ibi reponat᷑ aliquid.
Thecnitesmaſ.ge.vñ errãt qͥ dicũt:mulier
thecnites . qꝛ debet dici mulier thecnitis.

Thema.matis.neu.ge.ẽ materia dictantis
figura·noꝛma:ſiłitudo/foꝛma:⁊ coꝛ.pe·gtĩ
Theodocia · interptat᷑ diligens ſcrutatio
v̈bon . vel myſteriũ diuinęſcripturę.⁊ vꝛ

a theoꝛo. wel thteos.
Theodotionfuit qͥdã traſlatoꝛ diuinoꝛuʒ
libꝛoum.
Theodoꝛus.ri ꝓpꝛiũ nomẽ viri cuiuſdã.Et
coꝛ.penl.ſᷣm cõeʒ vſij·licet inueniat ꝓduc.
PBnge Juuenalis.Aautoꝛũ pueros.artẽ

docẽs theodoꝛus. Ita etiã Meliodoꝛ in/

uenit᷑.penł.ꝓd.tñ hᷣm cõem vſũ coꝛripit᷑

Theodoſiani.⁊ gaianitę· heretici appellati

a Theodoſio Gaiano·qᷣ tpibus Juſti/⸗
niani pncipis:ĩ alexãdria ꝓpuincia populi
puerſi electione: vna vie oꝛdinati ſũt epi.
Hi erroꝛes Euticij Dioſcoꝛi ſequentes
calcedonẽſe ↄciliũ reſpuũtex ouabo vnã

in chꝛiſto naturã aſſerũtquã theodoſiani

coꝛruptã · gaianitę incoꝛruptã cõtẽdũt.
Theologus.ga.gũ.i.de diuinis loquẽs:uł
tractãs. Iñ h̊ theologia.gię.pel.acuta · di/

uinitas bmo de deo Iñ theologic.ca. cũ.
Theononius nia.niũ.i.maledicusrephen/
ſoꝛi. 7 dĩ a theonon- qͥ fuit q d maledic.
CTheophania.vide.S.in epiphania.

Theopbilus.li.maſ. ge.queʒ deus diligit. .

ðẽ l . =S 1 ä ”

lto
xii
ſton
wp
Cs
d
we
(
75
The⸗
The
C
7 N
gal
kelun
assp⸗
t
icen
ein
Theb
wol
Thel
di
theni
yraua
Cheſel
Niau
n
lali
loni⸗
Cm
Vue
neſon
Den
mer
Nn
H
din

lunin

(von
lonne

Red⸗
hni

nwei
di
un
Aninn
ſrr,
a
N
ind
ontus.
nnoner
umon,

ichfut
isdis
uouſi
neom
Nnaſe⸗
lupn
muzpſt
hrbte
gr,
int
vſlorii
d.
mnlier
nids.
Wanmnts
ſan
nent

guidic
ginge.
Noeo
Naocnin⸗
uptin
us ſuſt,
üreßr.
ſcgpenns,
duu
trodean
idin
iobaniuͦ
Mnn
adn
vrſen
Gniedie⸗
ani. ..
s diig⸗

Etiã ẽ ꝓpꝛiũ nomen cuiuſdã. Et coꝛ.penlł.
Vñ in Turoꝛa.Cheophile ſcribens vir
chꝛiſto mente ſubactus.
Cheoꝛema. matis.neu.ge.i.elegans· ⁊ di⸗/
ligẽs verboꝝ aꝑta deſcriptio:vel regula.
ñ regulę geometrię dicũt᷑ theoꝛemata.·
q̃ſi aꝑtiones .qꝛ aperiũt illuminãt mẽtẽ
lectoꝛis. Idem theoꝛiſma.⁊ ꝓduc.re.
CTheoꝛia.nę.vel theoꝛica.cę.ſcietia ꝗ tractat
de iuiſibilibus. vel vita contẽplatiua. Iñ

theoꝛicus.ca.cũ.i.cõtẽplatiuus/qui tm̃ cõ/

templationi vacat.
Theos gręce · latine dicit᷑ deus. Theos tñ
apud gręcos timoꝛ dꝛ. Dnde deus dicit᷑
theos:q; timoꝛ oĩbus colentibus eum.
TCbeoſebia.bię.i.dei cult.⁊ vinina pietas
7dꝛ a theos deus. 1 ſebes pietas.
CTheoticos.i.diuinus.⁊ dẽ a theos.
Theotocos:dei genitrix ·q̃ſi tota diuina.
CThermę.maꝝ.ſunt loca calida·ſcilʒ balnea
dĩ a thermon/qð gręci caloꝛem vicunt ·
qꝛ caleant.vel domus vnctionis.

CTheſaurus.ri.mal.ge.i.auꝑ recoſitũ: ułlo⸗

cus vbi aurũ reponita dĩ a theca ⁊ aurũ
Iñ theſaurariꝰ.ria.riũ.Et hic theſaurar
rij.qui theſaurũ habet in ſui cuſtodia.Et
theſauria.rię.eius dignitas.
Cheſbites · interpᷣtat᷑ cõuertẽsuł captiua/
toꝛ.ſiue feſtinus ad intelligendũ. pd.bi.
Theſis gręcelatine dꝛ poſitio. Hñ theſis
i vocis poſitio.i.ſinis uł depᷣſſio. Inde
theticus.ca.cñ.i.poſſeſſiuus vel poſitiuꝰ
vt euandrius.
Theſſalus.li.qͥdã rex fuit. Iñ theſſalos ꝗ/
Dã ciuitas.Cheſſala qdã regio.⁊ theſſa⸗/
lonica qdã ciuitas dicta ẽ. F theſſalus.
la. lũ.⁊ theſſalic.ca.cũ.Et h ⁊ hec theſſa⸗
lonicenſisa hocſe.
Theſtilis.fę.ge. pꝛiũ nomẽ mulien ruſticũ
Vnde Nirgili.Cheſtilis⁊ rapido feſſis
meſſoꝛibus eſtu.
Thetys.tys.vel thetyosfę.ge.pma ꝓdu.i.
mare. vel vxoꝛ oceani. Mec tethis tethis
vel tethidis pᷣma coꝛ.i.mat᷑ TLchillis Dñ
NHõ tethidi bacchũ caupo maritat ibi.
Chymos gręcelatine dꝛ mens.
Chiriatira.rę interptat᷑ illuminata ·ſiue il⸗
luminans. coꝛ.penulł. 8
Chiria·interpꝛetat᷑ timens deũ.
Cholomaidaĩterpᷣtat᷑ ad mẽſurã deducẽs
Thomas · interptat᷑ abyſſus.vel geminꝰ.⁊⸗
gręce didym dẽq; quo plus cęteris ou/
bitauit · eo altius veritatẽ reſurrectionis
Thop het lata ⁊ ſpacioſa via · (agnonit

gehẽna pauoꝛis interpꝛetat᷑.
Thoꝛath hebꝛel latini legẽ appellãt.i. qneq;
libꝛos Moyſi. ODñ Mieronymi ꝓlogo
regũ. Mi ſunt qnq; libꝛi Moyſiqͥs ꝓpꝛie
thoꝛath.i. legẽ appellãt. Et in interptatio⸗
nibus vĩ thoꝛath.lex· vel pentateucðd.

Choꝛax.acis.i.pectus·:vel pars illa coꝛpon.

anterioꝛ · ꝗ eſt a collo vſq; ad ſtomachuʒ
quã nos dicimus arcã.qꝛ ibi arcanũ ſit.i.
ſecretũ quo cętera arcẽt. Cuius eminẽtes
pulpęmamille dicũtint q̃s illa ꝑs oſſea
pectus dĩ dextera.⁊ leua coſtę. Itẽ ⁊ tho⸗
rax dĩ loꝛica.⁊ ꝓpꝛie illa ꝗ tm̃ extendit᷑ ꝙ
thoꝛacẽ hoĩs defedat. Hñ Job. Ai? Sub/
ſiſtere nõ poteritnec haſta:nec thoꝛax. Et
deſinit actũs ſingulan i.ema in.a.vt tho/
racẽ vel thoꝛaca. Et actũs pluralis in. es.
vel in as.vt thoꝛaces vel thoꝛacas. VPnde

VDirgili ęnei x? Telaq; truũcata viri bis

ſex thoꝛaca petitũ.
CTChoꝛus.ri.dꝛ lectus.⁊ ꝓpꝛie qͥ ſolet eſſe de
herbis · ſicut ĩ expeditiõe.vnde ⁊ dꝛ ſic ab
herbis toꝛtis quibo fit. vel ꝗ accumbentiũ
humerj ſuperponũt᷑. Iñ b̊ ⁊ H thoꝛalis.⁊
hoc le. Et hoc thoꝛal vel thoꝛale. lis.longa
mapa. Del etiã ſic dꝛ qcqd in lecto ſter-/
nitur. Inuenit᷑ toꝛus ſine aſpiratione. vi/
de.j.loco ſuo.

TCThꝛacia.cię.qdã puĩcia. Iñ thꝛax. thꝛacis.

Et hic bec thꝛacenſis hoc ſe. Et thꝛaciꝰ
cia.ciũ/ ꝓ quo ſępe inuenit᷑ trucius.cia.ciũ.
hoĩes vel ppli illius puinci·. ”
Thꝛena.nę.i.lamẽtatio.Sic eni hymn eſt
canticũ leęticię ⁊ laudisita thꝛena ẽ cãticũ
lamentia funeris. Inde thꝛenus.na.nũ.i.
lamẽtabilis. Et thꝛenoſus.ſa.ſũ.i.lamẽto/
ſus. Et thꝛenicus.ca.cñ.i.luctuoſus. Item
hi thꝛeni.noꝝ.dẽꝛ.vt T hꝛeni Hieremię.i.
lamentationes.

XLhꝛaſo. pꝛin nomen. PBe quo Terentius

in eunucho. .
Thꝛonus.ni. ꝓpꝛie ſoliũ regni ẽ qui latine
ſedes dĩ. Eſt aũt thꝛon ſedes regalis in
qua ſedẽt reges ꝓpter tutelã ſui copoꝝs.
Itẽ thꝛoni ſũt agmina angeloꝝ q latino
eloqͥo ſedes dicut᷑a vocati thꝛoni:q illis
ditoꝛ ſidet: ꝑ eos ſua iudicia oiſponit
pucys; interp̃tat᷑ foꝛtuna. Inde quidam
biſtoꝛicus gręcus dict᷑ eſt Chucydides.
quaſi foꝛtunatus. —
Cburibulũ.li.neu.ge.eſt vas ad thurifi/
candũ aptũdĩa thure. aũt oꝛ thu⸗
ribulũ ·quaſi thuris bolus.i.moꝛſellos cre
mans etymologia eſt.
xX 4

Thuricremulũ.li.i.incenſariuʒquia in eo
cremat᷑ thus.⁊ dẽ a thusa cremo. mas.
Thuriſicina.nę.locus vbi thus efficit᷑.vel
etiã ſpargit᷑.vel ſacrificat᷑.
Chunfex.ficis.vꝛ ſacerdos vel incenſatoꝛ.
Thus thuriseſt arboꝛ arabię ĩmenſa atq;

ramoſaleuiſſimi coꝛticis:ramis ad aceris

qualitatẽamygdalę modo ſuccũ aroma/
ticũ fũdẽs albua apud nos appellat mal⸗
culuseo ꝙ ſit nata rotundũ ad modũ te/

ſticuloꝝreliquu vo planũ? pene ſcabꝛo/

ſumminus optimũ. ¶dulteratur autem
admixta reſina? gumiſed dinoſcitur ſua
ꝓpꝛietate: Nam thus igni apoſitũ arde/
ſcit · reſina fumeſcit· gumi vo liqueſcit. Et
thus eſt ge. fe/p arboꝛe· p fructu neu. ge.

ocetiã dꝛ libanũ a monte libano vbi

colligit᷑. Et nõ ꝙ bᷣm Mug th vꝛ a theos
qð eſt deus.qꝛ i ſacrificijs deoꝝ adolet᷑.
ſacrificat᷑.⁊ ſm h̊ habet aſpirationẽ. Del
dia tundo. dis.qꝛ habile eſt ad tũdendũ
2 ſm hoc nõ aſpirat. Et a thus dꝛ thureꝰ
rea. reũ thuridus.da.ũ.i.de thure exi/
ſtens.vel ad thus ꝑtinens· vel fumoſus.
VBñ Hieronymus ſuꝑ Jſa. DHnuſquiſq;
alterius quęrat auxiliu·faciẽ thuridã pal⸗
loꝛem circuferens.
Tbuſculũ.li.oimi.i.paruũ thus.

T ante

Tyara. re.ẽ pilleũ ſacerqotale Itẽ ſicut diẽ
queędã glo. Exo. 24 Tyara· cidaris mi⸗/

tra vocat᷑qꝛ caput põtiſicis tegebat ⁊ oꝛ

nabat. Et ꝓd.pe. VPnde Ouidi meta xiẽ
LTEpoꝛa purpureis tentat velare tyaris.

CTyberias.adis.fę.ge.ẽ ciuitas facta ab HMe

rode in noie Cyberij cęſaris.a qua ⁊ lac
mare tyberiadis oꝛ. oĩbo iudęę ſalubꝛioꝛ.

BPDñ Joãnis.“. Poſt h̊ abijt Jeſus traa

mare galileęqð ẽ tyberiadis.Et coꝛ.xenł.·
Et vꝛ mare.i.lacus vel ſtagnũ aꝗ dulcis

Säar aterd ne Dr enn drcnd Bmer.
qꝛ videlicʒ hebꝛaico idiomate aquaꝑ dul

aũ cõgregatio appellat᷑ mare. Picit᷑ autẽ
mare galileę· ꝓpter regionẽ adiacentẽq
ſic dicebat Dꝛ vo mare tyberiadis ꝓpter
cuuitatẽ illã ꝗ ſita erat in npa hur ſtagni.

Et dꝛ hocmare ſiue ſtagnu magis eſſe ty

beriadis q; galiley qꝛ ciuitas magis ſpæ⸗
cificat q; regio.

Tberinus m mal ge o flunꝰ? romanusa
yberino rege albanoꝛũ in eo ſlubmerſo

dictus. Mã antea a coloꝛe ag albula vi⸗

cebat · eo ꝙ niuibo albus ſieret. Idem oꝛ

tyber.. vel tibꝛis.bꝛidis ſimilit a tyberino.
tyberis in quotidiano ſermone tybꝛisiĩ
Verſu vi· Inde tyberinus.na.nij.⁊ ꝓd.ri.

CTibia bię.i.crus: dẽ a tibin.qð c iũcus ꝓpt

longitudint. Iñ h̊ ⁊ bęc tibialis.⁊ hocle.

Et hoc tibiale.lis.illud qð a bꝛachis depe

det ad tibias tegẽdas. Idẽ alio noĩe o

tubuicus · quaſi tibicus eo ꝙ tibias tegat.

Pl vꝛ a tibia⸗ bꝛachis:q; a bꝛachis vſqʒ
ad tibias ꝑueniat. Itẽ tibia ẽqddã mu⸗
ſicũ inſtrumentũ.qꝛ pꝛimũ de ceruinis et
gruinis tibijs ⁊ cruribo hinuloꝛum fieret

Bpoſtea abuſiue vndecũq; fieret. Iñ ti-

bian. a. n. ad tibiã ꝑtinẽs uł tibias facics
Tibicen.inis.qui canit cũ tibia⸗a dꝛ a tibia
Tibicines etiã dicũt᷑ fulcra bifurca.quibo
domus ſuſtentat᷑ꝗ aliter deſtines vicunt
VBñ Matth. . Et cũ Jeſus i domũ pn⸗
cipis veniſſet? vidiſſet ibi tibicines.i.lu/
gubꝛe carmẽ canẽtes. Antiqtus eni tales
ad exeqͥas vocabãt᷑vt ſuo carmie viuos
pꝓuocarent ad luctũ. Lñ legit᷑ Mieremię
9* Mocate lamẽtatrices. Et coꝛ. pe. tibici/
nes·ſ in ntõ tibicen ꝓd.pe.? Hnde quidã.
Tibicen longo tubicẽ lyricen bꝛeuiãdo.
Tibicina nę.mulier ꝗ canit cũ tibia.

CTibin.i.ſcirpus:uł genus vaſculi in modũ

ſcrinij ex virgulis agreſtibus contextũ.
Tiburtus ti. fuit qͥdã vir. de cuius noie ci/

uitas ſic dicta eſt hęc tibur.huiꝰ tiburis.

Iñ hic ⁊ hęc tiburis.⁊ hoc re.et h̊ tibure
buiꝰ tibura tiburtio onis.⁊ tiburinꝰ.a. ũ.
Ticio.onis.fę.ge.eſt idem qð torris⸗ di a
toꝛreo.res:quaſi toꝛritio. Iñ ticionarius
ria.riũ. Et hoc ticionariũ.rij.locus ignis
vbi ticiones moꝛant᷑·vel inſtrumẽtũ mit/

tendi ticiones in ignẽ. Dap.etiam dicit:

Ticio vulgo vꝛ ꝑuſtũ lignũ. Oñ Jla. 7e
Coꝛ tuũ non ſoꝛmidet a vuabo caudis ti/

Ticon.i.mediii. (cioni.
Tigillũ.li.iminutiuũ.i.paruũ tignũ.
CTignũ.ni.neu.ge.dꝛ a tego.gil.uła tegula

Et dicũt᷑ tigna. vel ipſa laquearia. vel li/
gna ꝗ ipſis laquearibꝰ illaqueant᷑. Iñ ti/
gnoſus.ſa.ſu.i.plenus tignis.Et tignat
ta.tũ.i.tignis paratus wl oꝛnatus. Et ti/
gnarius.ria.riũ.ad tigna ꝑtinẽs· vlqͥ ti
gna in tecto viſponit. Idem ⁊ ſarcitectoꝛ.
bm Mug.Et Bap.dvic. Cignũ a tegẽedo
Dictũ · Cecto eni ixonit᷑ vt ĩ eo cętera ſup/

ponant᷑. Dñ ligna illa ꝗq aſcendũt ad c⸗

.„„

cumen ędificij virecte: totũ tectũ ſuppoꝛ/
tant.tigna appellan.

Tigris.gris.uł tigridis fę.ge.ſerpẽs dicta

ipt
eng̃
De
etn
fuge
ſagi
lo⸗
ſhien
nbſi
lugg
lule
Eytls
bituo⸗
wun
lmnin
ſp
tyme
Int
acig
1
aliui⸗
Cinns.
joſa
Cniam
Mere⸗
looince
Kick
nnaltn
op
cung
ſonde
paen/
wtooa⸗
Cynum
dict
D
dicbi
Ctdin
hoeſt
m Var
bant e
ſerian⸗
nied
Unmins
dici
dling
pridis
Neygf
hetin
npire
Myoe
z
mng
hnäcd

1 A
. nn,
niset
fieret
ade
vqnb
Eenos
neme
abia⸗/
nidi.
lido,
wod
buns
rti
igs
ünd
mock.
usd⸗
ni.
1
gn

1

Al,
tnent
AA.*
nito
mup⸗/
da⸗

4 4

dic

ẽꝓpter wlocitatẽ. Et ſili qdã fluut dick
E tigris · vel tigridis:qꝛ velox Ebm Hug.

De natura tigridis dicit Iſidoꝛus.i22
etymo. Cigris inqͥt vocata ẽ ꝓpt᷑ wlocẽ
fugamita enĩ noĩant perſę ⁊ medi ⁊ gręa
ſagittã. Eſt eniĩ beſtia vanijs diſticta ma/
culis vꝓtute velocitate mirabilisex cuiꝰ
noĩe flumẽ tigris appellat᷑· ꝙ is rapidiſſi-/
mus ſit oiuʒ fluuioꝝ. Mas magis hyrca⸗/

nia gignit.

Tilia.lię.qdã leuis arboꝛ.⁊ dĩ a telũ. eo ꝙ

ſit vtilis ad vſũ teloꝝ. Inde tiliat.ta.tu.

Ettilioſus ſa. . i raſibilis· vel flexibilis.

el ad tiliam ꝑtinens.

Tymalus.li.mal.ge.q
tymalinus. na. nũ. MVN
Tymbꝛ. vict eſt Ilpollo· a tymbꝛa herba
qdãꝗ abũdat in phꝛygia iux tẽplũ eius.
Alij a loco ita appellatũ putãt ·ſicut litius
a litia.vel delius a delo.

Timeus. mei⸗liber qͥdã Platonis ·ſic dictꝰ

a viſcipulo q̃dã eius Cimęo noĩe.
Tymiama.mat.nen.ge.qdã herba ułſpẽs

valde redolẽs:qua ĩ qͥbuſdã locis vtunt

loco incenſi·pᷣm Hug.. Itẽ tymiama erat
ꝗdã cõfectio diuſarũ ſpẽꝝquã ſacerdos
in altari tymiamaᷣ adolebat. De qua dẽ
Exo. ʒo. Sume tibi aroma:/ſtactena ony-/

camgalbanũ thus lucidiſſimũ.ęqualis

ponderis erunt oĩa:facieſq; tymiama. Et
ꝓd.pe.nti Vnde in Nuroꝛa.Exquo ſpi/
rat odoꝛ⁊ tymiama frequens. .
Tymiamateriũ.rij.i.thuribulüũ ·qð ⁊ epity
mũ vicitab epi.⁊ tymꝰ.vel tymiama bᷣim

Hug Delut qͥdã dicũt. Cymiamateria

dicebãt᷑ vaſa in bus tymiama ſeruabat᷑
Et dꝛ tymiamateriaa tymiama:terion ·

qð eſt ſtatus:quaſi vas ĩ qͥ ſtabat tymia/

ma. Oel oicũt᷑ tymiamateria vaſa in qᷣbo

terunt᷑ ſpecies ex qbus cõficit᷑ tymiama:⁊

tũc d a tymiama.⁊ tero.ris. Pñ Miere⸗
mię. S22 Tulerüt hydrias ⁊ tymiamatia.

Timidus.da.dũ.qͥ ſp timet. Cimens o

dẽ qͥ ad tẽpus foꝛmidat ex cauſa.Similit
viſtinguit᷑ pauidus pauens:ꝓuidus ⁊
ꝓuidẽs/ſuꝑbꝰ⁊ ſuꝑbies.languidus⁊ lan/
guensfuribũdus ⁊ furiẽs ſimilia. Inde
hęc timiditas.taſj. Et ẽ timiditas aĩ vitiũ
ſempiternũ ·qd eſt etiã ſi timoꝛ nõ ſit·Ti/

moꝛ v eſt accidens.ltq; ſiẽ Homerus

dicit. In Achille fuit aliquãdo timoꝛti/
miditas nunq; Del dic ſᷣm Pꝛiſcianũ · ꝙ

hbmõi denoĩatina deſinẽtia ĩ idus· demõ⸗/

dã piſq dia tymoſ
quod eſt flos. qꝛ fragratſicut flos. Inde

ſtrant᷑ habere in ſe ea exqbus deniuant᷑.
ut Herbidus:qͥ habet herbã. Cimidus·. q
habet timoꝛẽ Rabidus·qͥ habet rabiẽ ꝛc

Tymo vel tymos.di flos vel floꝛeo. Inde

hoc tymũ generaliter oꝛ flos. Specialiter
tame quędã herba vꝛ tymũ vel tymus:qꝛ
talis flos valde redolet.
Tyminus.na.nu.i.floꝛidus:vel ouldq ⁊ ſua/
uis. Inde hoc tyminũ · dicit᷑ mel ſuaue et
odoꝛiferru. ”””JÿM
Timoꝛ.oꝛis.maſ.ge.dẽ a timeo.mes.Et eſt
timoꝛ accidens doloꝛ mentis extrinſecus
ex aliqua accidẽti actione. Et eſt timoꝛ ꝓ
tẽpoꝛe · timiditas ẽ aĩ vitiũ ſempitemũ.
Et a timoꝛ dꝛ timoꝛoſus.ſa.ſum.i.plenus
timoꝛe. Et timoꝛatus. ta. tu. Onde in c/
tibus apłoꝛũ. Diri timoꝛati.⁊c.
Timotheus · diſcipulus Hauli fuit.
Tympaniſtria. ſtrię.fę.ge.ꝗ canit cũ tym/
pano·ꝗ ⁊ tympanotria oꝛ. BDñ Plaut.
Tympanotriaʒ amat. Itẽ ꝓphᷣa. In me/
dio iuuẽculaꝝ Eunbaniſteier n Baug
PHap.vo vic: Cympaniſtra.vel tympa/
niſtria:qui in tympano canitcõe eſt ſicut
cithariſta ⁊ oꝛganiſta.
Tympanũ.ni.quoddã inſtrumẽtũ muſicũ

ſcilʒ pellis ul coꝛiũ ligno ex vna parte cõo⸗/

textũ.⁊ dĩ a tinnio· eo ꝙ tinniat. Nel dꝛ
a tycon · qð ẽ mediũ:q; mediũ eſt. Eſt eni
vna ꝑs media ſymphonię in ſimilitudine
cribꝛi.⁊ virgula percutit᷑ vt ndlwnie⸗
Item tympanuʒ vꝛ meditulliũ rotę in q̃
radij infigunt᷑.vel circuferẽtia rot.
Tina · ligna de quibus Salomon gradus
fecit in domo oñi. Incognita ſunt ligna
etiã peritioꝛibus marogert dicit Pa¶p̃.
Sʒ ſup illud.ʒ. Regxꝰ. Attulit ex ophir
ligna tina.dic glo. Imputribilia.ſpinoſa
in ſimilitudine albę ſpinę · tina cãdida ſũt
Zrotunda.

CTinctoꝛ. toꝛis.qui tingit.⁊ dẽ a tingo.gis.

Inde tinctrix.tricis.mulier quę tingit.
Tinctricula.lę.dimi.i.parua tinctrir.
Tinea. neę.fę. ge. veſtimentoꝝ vermis. dꝛ
a teneo. nes.eo ꝙ teneat ⁊ inſideat quo/
uſq; coꝛrodeat. Inde tineoſus:ſa.ſum.
Tinnulus.la.lũ.i.tinniẽs,: dẽ a tinnio.nis.
Itẽ tinnulus.li.ſonus liqͥdus:lenis.⁊ pu/
rus · õm Paß. Onde Hieronymus in ꝓp/
logo Job. Interdũ q̃q; rythmus dulcis
⁊tinnulus fert᷑ numeris lege ſolutis.
CTintinabulũ.li.de ſono voq nomẽ accepit
ſiẽ plauſus manuũ.⁊ ſtridoꝛ dẽtiũ.⁊ val/
uarũ. Et coꝛ. penl. DVñ in TRuroꝛa dicitur.

Aurea cñ malis ſe tintinnabula iũgunt.
Typhonicus ventꝰ.pm alid traſlationẽ oꝛ

Vtj tẽpeſtiuꝰ.⁊ di a typhos:qð ẽ iflatio.
Idẽ dꝛ euroaquiloꝗa coꝛ.pe.typhonicus.

Typhon· ꝓpꝛiũ nomẽ frater Iſis fuit.
CTypus.pi.i.ſigura.vel foꝛma.vel ſtat vel
ſimilitudo. ñ.2. Agli22 Craduxitity/

po laterũ.i.ĩ ſimilitudine.Et typus dicit
Adã herba ꝗ in aquis naſcit᷑a ab aq̃ inflar

VBnde⁊ ambitioſoꝝ hoĩuʒ⁊ ſibi placẽtiũ
tumoꝛ. ſuꝑbia typus dr. Inde etiã eſt ꝙ
ab illa herba frigida⸗febꝛes typi vicunt.
Inñ typicus.ca.cij.i.fſiguratiu. Iñ typice
adu.i.ſiguratiue.Et etiã typica febꝛis vꝛ
quã quidam periodicã vdicunt.
Tyrãnicida.ę pe ꝓd.qui occidit tyrãnũ
tyramictain Dij.i.tyranni occiſio.
Tyranus.ni.i.foꝛtis rexa di a tyroqð eſt

foꝛi· Oli eni reges tyrani nullã habebat
Differẽtiã. 2nde foꝛtes reges tyrãni vi/

cebãt᷑. Sʒ poſtea accidit tyrãnos vocari
peſſimos⁊ impꝛobos reges luxurioſę do/

minationis/cupiditatẽ? crudeliſſimã do⸗
mina tionẽ ĩ plis exercẽtes:a tyro qð eſt

anguſtia.q; anguſtiãt vel cruciant ſuos.

Inge tyranicus. ca. cu. Et hec tyraãnia. nie

t h̊ tyranis.nidis.i.crudelitaspᷣm Mug
Et ſcnbit᷑ ꝑ vouo.n. Item a tyrannus oꝛ
bictyrãnulus.li.oimi.i.paruus tyrannꝰ.
Tyriaca.cę.pe.pꝛod.dẽ antidotũ ſerpentũ
quo venena pelluũt.vt peſtis peſte ſoluat᷑.
Tyro gręce· latine dr foꝛtis.vel anguſtia.

Et inde vꝛ hic tyro.ronis.i.nouus miles.

nouiter electus ad militiã:q; foꝛtis ad h
officiũ ſolet elegi:vel qꝛ ad adqrẽda ꝓbi/
tatẽ multũ ſe anguſtiat. Item tyro vicit᷑
qlibet ignarus ⁊ rudis cu aliqͥd icipit ex/
ercere. Et ꝓd.bmã tyro pꝛo milite h ty⸗
rus ꝓ regione eã coꝛ. Hnde. DPꝛo regio/
ne tyro.·pꝛo foꝛti milite tyro.
zõ tyro.
yrociniũ.nij.noua militiaofficiü tyroniſ
rudimentũ:iitiũ:nouitas militię.

Tyrrhen.ni ꝓpꝛiun nomen ẽ. Et nõ ꝙ Tyr/

rpenus? Aydius erant ouo fratresqͥbus
cũ lydia regio nõ ſufficeretꝓiecerũt ſoꝛ/

tes:quis eoꝝ cũ parte ꝓpli exireta cecide/

runt ſuꝑ Cyrrhenũ: qui cũ parte lydoꝛuʒ
Vnit in tuſci: a ſuo noĩe dicta eſt tuſcia
tirrhenia. tuſci tirrheni. Similit᷑ ab illis

q cum eo venerũt tuſcia dicta eſt lydia:

etiam tuſci lydi. DHela noie fratris q; ſepꝑe

nomẽ vnius fratris ponit᷑ p noie alten.
Tirſus.ſi.malſ.ge.o generaliter oĩuʒ olerũ
uł berbaꝑ medins frutex.⁊ dẽ a fraa ſurſũ

qꝛ a cra ſurſũ cõſcẽdit. Cirſus etiã o ba/

cułꝰ ulram cũ frõdibo/qͥ vtut᷑i ſacrificijs
bacchi. DMel tirſus gen cymbali ĩmodũ

quadratę figurę factũ:q; ab vtraq; parte

tenet᷑a tam aperiẽdo q; daudẽedo ſonat.
CTyrus.ꝗqdã inſula.⁊ qdã ciuitas phęnicũ

q cõdita fuit a phęnicibo.in qua optima

purpura tigit᷑ ꝗ tyria ꝛ. Ald hãc ciuitate

loquit᷑ ꝗIſaias. 23² Et vꝛ a tyro ./ q Efoꝛi
Vl anguſtia.Onde? tyrus anguſtia int᷑⸗
Htat. Iñ tyrius.ria.riũ:gentile vel patriũ

Itẽ tyrus dꝛ qͥdã ſerpens.Item tyrus oꝛ

caſeus:ſed tunc eſt pꝛimitinu.
Tilis uł potius ptiſis eſt vlceratio in pul/
mone? tumoꝛſic victa gręce:qꝛ ſit cõſum/
ptio coꝛpor totius. Inde ptiſicus.ca.cũ.
pe. coꝛ. tali infirmitate detentus.
Titan.tanis.mal.ge.interpᷣtat᷑ illumiatio.

ubilluminãs. Oñ victi oli titanes ſũt qͥdã

foꝛtiſſimi viri:qᷓſi ilumiatoꝛes mũdiſcilʒ
ſua ꝓbitate. Mel bm fabulas oetaꝝ iſti

ab irata cõtra deos traad eius vtilitatẽ

creati vicũt᷑. Oñ ⁊ titanes victi ſũta titã
gręco.i.ab vltione. qꝛ q̃ſi vlciſcẽdę matr
tfię cꝗcõtra deos armatt exiſteret. Et etiã
Dicti ſũt gigãtes.Et h̊ titanus.ni.in eodẽ
ſenſu. Et inde titan uł utanus dictus ẽ ſol
q; fuit de gnẽ titanoꝝulłqꝛ ilumiat mun/
ust etiã h̊ titan idecli.Hñ Judiq.
1i6 Qec filij titan ꝑcuſſerũt en. Et ꝓd/ pe.
gti titanis:titana enĩ pꝛod.ta. Hnde Au/
canus in p̊. Ter longi voluẽt titana la/
boꝛes. Gꝛeca eni in an creſcentia in gtõ p/

Ducũt.a. mediã ante. n. vt titanis. Et facit

actũs in.em.et in.a. titanem vel titana.

Titanis titanis uł titaneosqdam ciuitas

eęgypti vbi facta ſũt pꝛodigia ꝗ legũt᷑.Et
dꝛ ſic a titanibo q; ea ędificauerũt titanes
CTitanus.ni.eſt idẽ qð titan. Itẽ a titan dẽ
titanus.na.nu. 2 hęc titania. nię.i.luna.
Titillicus.ca.c.pe.coꝛ.i.titillatione plenꝰ
ſcilicʒ qui incitat:vel qui incitat᷑ ad luxu/
riã/ ꝛ a titillo. las.

Titillatio.onis.luxurię incitamẽtũ:carnis

incitatio/inflãmatio.
Titubatioeſt cũ ego hinc inde vuo cõtra/
ria ſciam· nec tñ alicui eoꝝ qꝛ dubito cre/
dulitatẽ meaʒ applico.vnde titubare dꝛ
qs qñ ſuſpicione habet ſuꝑ eo de qͥ con/
tendit᷑vt in.c.in nra pꝛęſentia.de ꝓcur.in
glo. iij. Etiã titubare eſt defectuoſe loqui
vel ignoꝛanter: Inde titubas ꝓ ignoꝛãte
babeqdus eſt. C. de cõdi. indebi.l. vlta. ff.
de li. ho. exhi. l.ij. Sis qui ar.c.ñs.de ſe⸗
cundis nup.vbi glo/pꝛo et contaa.

—õñõ

lotye
ioop⸗r
jyrltg

Waias

tsir

Ren
woſen
deßſa
reaſit
ſqzor
Puto,
lcrdim
Mond
Ullns
poſſeſ
emptia
anptoo

Uiuaat

Uaniz⸗
Tobusd
grchape
Coded
,alaſen
odinns
Nrme
Tron

Ihe
Aba,
inodi
3
Bpe

npal
nsd
sſiti
nüͤckſc⸗
Nnr ſ
yntnt
Utatiti
Pematn
cteni
meode
iſol
mun,
Lp
Nrmal
ngop⸗
Ethat
un.
mounns
mtn
tiamo
.
eplei?
1Alucu⸗

fcums

duolotn
dubtto
nuhaed⸗
wſon,
xvparn
Neloqun
onir
lytaf
isde⸗
.

Tutulusi. vig titan q8 eſt ſol xel illumi⸗

nãs.q̃ſi titan.i.illuminãs:q; illuminat li/
bꝛüu. Sic eni ſol mũdũ vel gcũq; obſcura
illumĩatita titulus libꝝ.⁊ eius ſequentia
illuminat. Del titulus dĩ a C yto linio qꝗᷣ
pᷣmꝰlibꝝ ſuũ ꝑ diſtinctiões diuiſit.⁊ ſin/
gub titulũ appoſuit. Mel vĩ titulusquaſi
tetulus:a theta ꝗ ẽ figura ſic facta ꝗ
oli in frontibo vãnatoꝝ impᷣmebat. Biẽ

enĩ ĩ illa figura reddebat᷑ hõ noſcebilis ſic

per titulu liber cognoſcit᷑. Oñ ſic diffinit:
Titulus eſt bꝛeuis ãnotatio eoꝝ ꝗᷓ diffu/

ſius in ſequẽti oꝑe cõtinẽt᷑. Titulus etiaʒ

oĩ nota ꝗ cã bꝛeuitatſapponit dictioniby
Titulus etiã dꝛ iſcriptio ułſignũ laudis
⁊honor.vel lausqꝛ olim in imaginibus

laundes nobiliũ intitulabant᷑.

Titulus qñq; ſignũ dĩiqñq; cã acquirẽdi
dominij.qñq; iplſa eccleſia ut titulus ſan/
cti NHetri. qnq; clericat.qñq; canonica/
tus in aliqua eccleſia vnde vꝛ qͥs intitu/
lari.i.clericali.ulł canonicari. Itẽ qñq; ac/
cipit᷑ ꝓ canſa in habili ad dominij trãſſa/

tionem. vel pꝛo locatione. vt.c. eccleſieſcẽ.

ij. vt lit. pen. Itẽ titulꝰ ẽ iuſta cauſa poſſi⸗
dendi qð noſtrũ eſta ſic exigit᷑ iuſtus ti/

tulus in vſucapione: ſſcrip.c.ſi viligẽti

de pᷣſcrip.⁊ glo.ſũ.xvi:q.iij.Etiã titulus
poſſeſſoꝛi cauſaʒ tribnit pſcribendi.vt.c.i.
de pſcrip.li.vi.⁊ eſt vnũ de pncipalibus
reqſitis ad ſſcriptionẽ. DX etiaʒ titulus
qñq; oꝛdo ecdeſiaſtic' qlibet dignitas uł

platio.⁊ ſic ꝛ qs ĩtitulari in aliqᷓ eccdeſia

i.oꝛdinari ·pm Her.in.c.Dudũ.de elec.ſuꝑ

bbo intitulata. et. ff. ſi cer. pe.in ub.
Titulus poſſeſſionis vel poſſedẽdi eſt ũtiũ

poſſeſſiõis: cauſa quare qͥs poſſideat.vt

emptio· vditio.donatio/ꝑmutatioq; ꝑ
emptionẽ ? ſimilia incipimus poſſidere.
Titus.ti.diſcipulꝰ fuit Pauli aplłi.⁊ iterp/

tat T bonꝰ. ſeu lutü ·ſiue etiã lutar.
Tobias.bię.dã ſanctus vir cui Raphael
archangelus reddidit viſum.

Togda.ę.auiſ eſt.qᷓ nõ habet oſſa in tibijs

quia ſemꝑ eſt in motu.
CTodinus.na.nũ.icit᷑ ille qui velociter to/
det.⁊ mouet᷑ ad modum todę auis.
To donus.ni.i.gallus.⁊ dẽ a toda.
CTophus.phi.maſ.ge.vi lapis aſper ⁊ cad/
noſus.⁊ dẽ a todeo/qꝛ ambulãtes ſuper ſe
todet. Inde tophulus.li. dimm.
Toga.geę.dẽ quaſi tega.a tego.gis.q; vela/
mento ſui coꝛpꝰ tegat: cooperiatẽ palliũ

puꝝ ⁊ foꝛma rotũda etiã ⁊ fuſioꝛea quaſi

vngdante ſinu. Et erat oli coĩs veſt roma⸗

noꝝ Iñ to gatus. ta. ti.i toga indutꝰ. vel
togã bñs. Oñ ? togatę icebãt᷑ ꝗdã co⸗
mędię de vilibo ꝑſonis a romanis factę.
nullius erãt pcij. Et toga veſtis erat coĩs
⁊ideo vilis Hnde Juuenalis. Impune
ergo mihi recitauerat ille togatas.
Togatos dicimus aduocatos:a weſte to/
ga noĩatos:quã habebãt olim aduocati.

Diuſam a ceteris · vt hoc cognoſcerẽt.
To giferiũ.rij.locus vbi ſcholaſtici viſpu/⸗
tant.⁊ videt cõponi a toga ⁊ ferio.

Togilla. le.vimi.i.parua toga.tẽ togil/

la dicit᷑ mantile.

Togripyriũ.pyriji.pura toga.

CTogula. lę. imi.i,. parua toga.

Tolerabilis.lis.o.t.et hocle.qð valet vel
debet tolerari. Et componit᷑ intolerabilis
quod non valet vel debet tolerari.

Toles.lis. oꝛĩ a tolus.Et toles ſũt tumoꝛes

circa vuã ſtãtes. has vulgo ꝑ viminutio/
nẽ tuſillas vocãt.hęĩ faucibo ſolẽt t᷑ᷣgeſcẽ.
Tollinũ.tollini.lignũ puteoꝝ:quo haurit᷑
Tolus.li.maſ.ge.ſũmitas tẽpli:emi/ (aq̃.
nẽs rotunditas.ꝓpꝛię qdẽ tolus eſt velut
ſcutũ bꝛene:qð in medio tecti ẽĩ quo tra/
Tomaculũ.li.neu.ge.dꝛa to/ (bes coeũt.
mos.Et dicunt᷑ tomaculainteſtina ꝓpter
dinuiſiones ? ſectiones.

* „

Tomos gręce.latine vꝛ diuiſio· vel ſectio·
vel inciſio. Iñ apud nos tomꝰ.mi dꝛ ide.
Et tomos etiã dꝛ liber vel volumẽ. ꝓpter
multas diuiſiões ⁊ replicatões chartaꝝ.
Ton · dicit᷑ altitudo.vel totũ.

To nabulü.li.i.ſonus vel tintinabulũꝗũ.
Tonitrus.trus.maſ.ge.⁊ h̊ tonitru indecli.

in ſingulari. In plurali H̊ tonitrua.truũ.a
tonitru ablatiuo addita.vm. Dñ od.
1*. Et audiuivocẽ tonitruũ magnoꝝ. Et
H tonitrun.trui.neu.ge.Dnde Job.26.
Quis poterit tonitruũ eiꝰ magnitudinis
intueri? Idem ſiꝗnt. Et cõponũt iſta tria
noĩa a tonꝰ.ni.qð ẽ ſonus.⁊ terreo.resq
hmõi ſonus valde terret. Hñ Iſidoꝛus
etymo.iʒꝰ. Conitruũ victũ eo ꝙ ſon⸗ eiꝰ
great. Ma ton ſonus di: q; iterdũ ta guit᷑
cõcutit oĩa · ita vt celũ diſcuſſiſſe videat᷑
quia cum pꝛocella vehementiſſimi venti
nubibus ſe repente ĩmiſerit turbine inua/
leſcente exitumq; quęrente nubem quam
excauauit impetu magno pſcinditac ſic
cũ hoꝛrendo fragoꝛe defert᷑ ad aures. N
mirari qͥs nõ debet · cũ veſicula q;uis ꝑna
magnum tamen ſonum viſplola emittit.

Aux autẽ ꝗᷓ apparet ante tonitruũ fulgoꝛ

vocat᷑:ꝗ ideo ante videtqꝛ clarũ lumẽ ẽ
Tonitruũ auteʒ tardius ad aures ꝑuenit
inſtar ſecuris arboꝛẽ ꝓcul cedẽtis:cui qͥdẽ

añ cernis ictũ qᷓ; ad aures ſonit᷑ ꝑueniat

Tonſa.lę.ĩ remus:qð ⁊ hic tonſus diſed

poti tonſa · vel tonſus· oꝛ palmula remi
quęaquã ꝑcutit.⁊ dꝛ a tondeo des.vela

tundo. dis.q̃ſi tunſa.vel quaſi tunſuseo
ꝙaquã tundaat.
Tonſilla.lę.imi.i.parua tonſa.Tonſilla
etiã dꝛ foꝛpicula.Et tonſilla vĩ vncus fer

reus vel ligneusad quẽ in litoꝛe funes na

uiũ alliganf. Dnde Enni. Conſillas ra-

piüt cõfigunt litus ad vncos.

Tonſoꝛiũ.rij idẽ eſt quod tonſtrinaſcilic;ʒ

locus vbi tondet᷑.

Tonſoꝛ.ſoꝛis.qui radit barbas:a tonden/

dis capillis dictłꝰ. Iñ tõſtrix tridmuta⸗/
ta toꝛ in trix intpoſita.t.cauſa euphonię.
Snde hec tonſtricula.lę.viminutiuuʒ. Et
ec tonſtrina. nę. officina· vel domus · vel
locus in quo tonger.
Tonſula.lę.dimi.i.parua tonſa.

Tonus.ni.malſ.ge.i.ſonus: dĩa tono nas.

Toparcha. che. vel hictoparch chi. i. Pn/
ceps ſuꝑ totũ⸗vel ſuꝑ aliquẽ locũ.⁊ dicit

a topos qð eſt totũ vel locτ archosq G&

bnceps. qñ h̊ toparchia. chię.penl.acuta.

eius ptãs. Oel toparchia põt dici locus

piꝛincipatus. Onde tres toparchię vicũt
triũ locoꝝ pꝛincipatus.

. ℳ— —

Topatius uł topaxion. ẽma ẽ ex virenti

genere · oĩq; coloꝛe reſplẽdensiuẽta pᷣus

in arabię inſula:ĩ qua trogoditę ſᷣdones
fame ⁊ tempeſtate feſſi:cũ radices herbaꝑ
effoderẽt eã eruerũtꝗ ĩiſula oſtea nebuł

cooꝑta tande a nauigãtibus eſt iuẽta.⁊

ob hoc locus ⁊ gẽma nomẽ ex cã accepit.

Naã topacim trogoditaꝝ ligua ſigtionẽ
habet grentis. Hñ ⁊ inſula dicta ẽ topa/
gins. wel laꝑis dictus eſt topaxius. Et vt
dicit glo. Ipoq.ꝛi: Copa:iꝰ quo rarioꝛ
eo pꝛęſtantioꝛ.Et habet duos coloꝛes ex
auro ⁊ ętherea claritate maxime lucẽs.cũ
ſplẽdoꝛe ſolis tangit᷑ ſupans oĩuʒ gẽmaꝝ
cdaritatẽin aſpectũ ſuũ ſingularit puocãs

aſpicientes. QNuẽ ſi polis obſcuras.ſi na

turę relinquisclarioꝛ eſt.⁊ nihil eo chariꝰ
regibo inter diuitias.
To picus.ca.cũ.i.localis: dicitur a toxos
qð ẽ locus Et heęc topica. cę. Et plr h̊ to⸗
Pica.coꝝ.ꝓ quodaʒ libꝛo.in qͥ tractat᷑ de
locis. Item topos vel ton · dꝛ to tũ. Inde

—

topicus.ca. cũ.i.totalis. Oñ ⁊ dict liber
põt dici topica·q̃ſi totalis:q; ibi de totis
Vel de locis oĩbo tractat.⁊ coꝛ.pi.
Topos · dicitur totũ vel locus.
Toꝛagiũ.gij.i.oꝛnatus vel munitus.
Toꝛcular.lar..neu.ge. vel h toꝛculare.ris.i.
calcatoꝛiũ: dĩ a toꝛqo.quesq; ibi vuę⁊
oliuę calcant᷑a extoꝛtę expmũt᷑. Dicũt tñ
qdã ꝙ toꝛcular dĩ ꝓpꝛie plũ qͥ vuę calcatę
expmũt᷑.Et ꝓdu.penłtã ntĩ qᷓ; genitiui.

Toꝛeuma. matis neu.ge.eſt toꝛnatura. vel

toꝛnatũ vas vel quicqͥd dolat toꝛnatur
ſiue vas·ſiue lectus:ſiue aliud.⁊ di a toꝛ/
no.nas.Et eſt toꝛeuma triũ ſyllabaꝝ. Et
coꝛ.pmã. Onde ꝛudẽtius. Fultra mero
veteriq; toꝛeuma roꝛe rigant᷑.
Toꝛmentũ.ti.neu.ge.dꝛ quaſi toꝛq mentũ.

a toꝛqueoeo ꝙ toꝛquẽdo mentẽ ĩueniat

Itẽ toꝛmẽta etiã dicut᷑ inſtrumẽta bellica
ad dirimenda oppida cuitates· vel q;
toꝛqueant interius reſiſtentes. vel qꝛ toꝛ/
queant lapides ⁊ etiam tela.

— — ℳ — .„

Toꝛneamenta dicũt᷑ qdã nüdinę vel ferie

ĩquibꝰ milites ex edicto cõuenire ſolẽt.⁊
ad oſtenſionẽ viriũ ſuaꝑ ⁊ audacię teme/
re cõgregari uł cõgredi.vt.c.j.de toꝛnea.
Et cauſa pꝛohibitionis eſt ꝑiculũ aĩan:⸗
moꝛs hoĩnʒ inde ꝓueniẽs.vt ibidẽ notat
Toꝛnus.ni.malſ.ge.quoddã inſtrumẽtũ cũ
quo vaſa toꝛnãt᷑.Inde hic ⁊ hęctoꝛnatił.
⁊⁊ hocle.pe.coꝛ.habile ad toꝛnandũ.
To:pedo. dinis.fę.ge.i.toꝛpoꝛ.⁊ dẽ a toꝛ/
peo.pes.⁊ ꝓdn.penlł.nti.Coꝛpedo etiã eſt
quoddã genus piſcis.ſic dicta:qꝛ coꝛpus
toꝛpeſcere faciat ſiquis eã viuentẽ tãgat.
Et narrat Plinius.Cata eſt vis eius.vt
etiam aura ſui coꝛpoꝛis afficit mentem et
hominis membꝛa.

Toꝛpidus. da. vii.ſtupidus. Inde toꝛ/

pidulus.la.lũ.i.aliquantulũ toꝛpidus.

Toꝛpoꝛ. pori.ſtupoꝛ pigricia/toꝛpedo.
Toꝛquatus.ta.tũ.i.toꝛque ligat oꝛnatꝰ.

Et hinc quidã romanus dictus eſt Toꝛ/
quatus/qꝛ ſingulari certamĩe quẽdã gal/

lũ deuicit · eiq; toꝛquẽ aureũ abſtulit.
Toꝛquis.quis.mal.ge hęc toꝛques quis

fę.ge.i.ligamen toꝛtũ.vel aureus circulus
circa collũ. a collo vſq; ad pect deſcẽdẽs
ſic dictq; toꝛtus ſit.⁊ c oꝛnamẽtũ viroꝝ
Et nõ ꝙ toꝛquis mal.ge.eſt magis in vſu
ſm grãmaticos/ h̊ toꝛques in ſæmio gnẽ
ſepe inenit᷑ in teologia. DPnde Judid.8D
Pꝛęter toꝛques aureas cameloꝛũ. Nota

vᷣͥſus differẽtiales HPectorẽ ſpinter ppe

t
guns
leſar
biach
Lone
m
o
Kure⸗
Urulet
Lendus
hnmno,
Caoins
gſoch
naoo⸗
Puce
nn
Ni⸗
Fton
Coſor⸗
nnnen⸗
leutf
Gmon
Catoont
ſorimnen
nrrüczd
Tonors

Tottuoſt

exhare
Corst
tonne⸗
Connna
tumi
aeyd⸗
ſaſiip
Phehe
tousp

Lousn ,

Thlltnge
MWonl
Toſraſnf
ſange.
otois
Aton W
Loiidiie
019 gept
Tonstu⸗
Weutſ
nHis
Cuiſte
integre
gügtt
otns⸗

n
Ws

1
Nengi
n
Müͤtt;
alut
m.
aN
mmatur
iator⸗
n.Er
nwero

Kiͤit
be
wan⸗

mne
ſlita
ine⸗
nen.
lenet
Nlonnt
i.
roieto
vaict
zapes
tiuͦgt.
SensN
nentene

Phen

e.
ont,
ACor
“L
ſit
goesis
scials
imor
Snpſ
nioe
de
Hon
nnerge

paritq; monile. Oꝛnat colli ſũt toꝛquis

auris iaures. ¶.nulus ẽ manuũ ſüt armil/
lę ſcapulaꝝ. Atq; perichelides exoꝛnant

bꝛachia nymphis.

Torrens.rent.mal.ge.eſt fluuius vel aqua

veniens cũ impetu ex imbꝛibo repentina:
magnũ habens incremẽtũ· ſ adueniente
eſtate· caloꝛe ſolis toꝛreſcit ⁊ areſcit ⁊ de/

ſiccatur. Pnde ꝓph̊a. Conuerte dñe ca⸗/

ptiuitatẽ noſtra ſicut toꝛrens in auſtro.
Toꝛridus.da.dũ.i.velox vel toſtus. VPñĩ
hymno.Cuiꝰ coꝛpꝰ ſanctiſſimũ ĩ ara cruq
toꝛridũ. Iñ hęc toꝛriditas.tatis.⁊ coꝛ.pe.
Toꝛir.ris maſ.ge.da lignũ ſemiuſtũ ·tractũ

a foco extictu.⁊ da toꝛreo.res.dẽ 2 5
ticio.oniſ.licʒ ſic dicat᷑ etiã iigne dũ ardet

Vnde mos.ꝗ·. Et facti eſtis quaſi toꝛ/

ris raptus ab incendio. Itẽ Aachanię.x
Nuũqͥd nõ iſte toꝛris erutus de igne eſt

Iñ toꝛriculus.li.dimi.i.paruus toꝛris.
Toꝛſoꝛes.i.toꝛtoꝛes.vel cruciatoꝛes.⁊ d a
toꝛqueo.ques. S H
Toꝛta.tę.fę.ge.ẽ qdᷣdã genꝰ cibiiuł panis.
qð vulgo ita dꝛ. Iñ toꝛtula.lę.dimi.i.pua
Toꝛtio.onis.ẽ toꝛquẽdi actio/inte/ (toꝛta
rioꝛ inteſtinoꝛũ aſtlictio Idẽ ſigt toꝛſio.⁊

vtrũq; deſcendit a toꝛqueo.ques.

Toꝛtoꝛes.i.toꝛſoꝛes. ”M”UM
Toꝛtuoſus.ſa.ſũ.iflexuoſus· vel iiurioſus:
extra rationẽ. Inde hęc toꝛtuoſitas.tatis

Toꝛtus.tus.tui.i.toꝛſio vel iiuria.⁊ dicit᷑ a

toꝛqueo.ques. Et toꝛtus.ta. ti.
Toꝛꝰ.ri.malſ.ge.i.deflexio⁊ pulxoſa extan/

tia carniũ ſicut circa culũ⁊ bꝛachia: d ſic
q; ibi viſcera toꝛta videant᷑. Iñ toꝛoſus

ſa.ſũ.i.pinguis.⁊ toꝛis plenus.⁊ ſupbus.

Inde hęc toꝛoſitas.tatis. Inuenit᷑ etiam
thoꝛus pꝛo lecto.vide.S. loco ſuo.
Coꝛuꝰ.ua.uũ.i.crudelis/tcribilis⸗ d a toꝛtꝰ
⁊ vultus · eo ꝙ ſit toꝛto vultu ⁊ truculẽto
vt Coꝛua leęna. Inde hęc toꝛuitas.tatis.
Toſtus.ſta.ſtũ.i.aſſatus peruſtus/piſtus.
ſiccatus.⁊ dẽ a toꝛreo.res.

Totoĩs ge.pluralis numeri.⁊ indecli: dĩ

a ton vel topos.qð eſt totũ.

Totidẽ.i.eiuſdẽ numeria eſt indeclinabile

oĩs ge.plalis nũeri.⁊ cõponit᷑ a tot ⁊ idẽ.
Totus.ta.tũ.r a tot.⁊ ꝑtinet ad magnitu
inẽ ut Cotũ coꝛpꝰ.Sʒ oẽ ad multitudi

nẽ.vt Diĩs hõ. Itẽ oẽ ĩ diũſis ꝑtib ppyni

Totü ſine ꝑtibo debet eẽ viuſis:nec a ꝑte
integrat᷑ oifferẽtia totius in rem nois cui

adiũgit᷑.ſᷣ nullã eius ꝑtẽ cõpꝛehendit. vt
Cotus ſoꝛtes.i.ſoꝛtes ⁊ ꝗlibet eiꝰ ꝑs.Gẽ

vo quãlibet rẽ noĩs cui adiungit᷑ cõpꝛe/
hendit. Et ꝓdu.to. Dñ quidã.? Mandere
ſic tot melius q; pandere votu. Inde hᷣ
2 Hᷓ totalis.⁊ hocle. Iñ B totalitas. tatis.
Toxicũ.oi.nen.ge.qddã genus veneni:qð
ex ſucco taxi arboꝛis expꝛimit᷑

C rab llis. 9.t. H le.qð ẽ trabis.vel qð ad

trabẽ ꝑptinet. ⁊ vĩ a trabs.Et ̊ trabilis.i.

Trabaria.rię.fę.ge nauis longa (trabs.

1 ſtricta.⁊ d a trabs.C rabanię dicut᷑ mi/

nutę naues. ꝗ ex ſingulis trabibo cauãtꝗ

gliter litoꝛarię dicũtur vel cãducę ex vno
ligno cauatę⁊ factęa oicut᷑ canducęquia

a quattuoꝛ vſq; ad decẽ homines capiãt.

Trabea bee ſe ge. gen weltis impialis

ſoli impatoꝛes vtebant᷑.⁊ vĩ a tranſbeo
beas · q̃ſi trãſbea:q; vltra alios beatũ de/

ſigbat. Iñ trabeat.ta. tu.i.trabea indutꝰ.

Vñ legit᷑ ꝙ dñs nr̃ fuit indut trabea car/
nis.i.regia veſte carnis. Crabea etiaʒ dĩ
veſicõſularl vt. C. de cõſul.l.j.li xij. Tra/
bea etiã dꝛ poꝛtic tecta trabibo.Et ꝓduẽ
pel.trabeatus. Oñ Ouidiꝰ 2. meta. Bi/

gnioꝛ ẽ q̃lis trabeati foꝛma quirini.

Trabs.bis.fę.ge.d a traho his.qꝛ ab vno
pariete trabit᷑ ad aliũ. Nel trabes dicũt᷑
a trãſuerſo· q; in tranſuerſo poſitę vtroſq;
parietes contingũt ⁊ continẽt. Peteres
eti hꝑctrabes pꝛo trabs dicebant.
Tracon.conis.ẽ meat᷑ ſubt᷑raneꝰ. Dñ qͥdã
Terrarũ tracones: aĩalia dico dꝛacones.
Pñ qͥdã putauerũt debere dici ĩ pſalmo

Daiacones ⁊ oẽs abyſſi. Sʒ tracones dĩ

Tractabilis.ↄ.ta hᷣ̊ le.qð de fa/ (coĩter ꝑ.t
cili põt tractari? vuci Iñ tractabilit᷑ adu.
Tractatoꝛijerãt viri qͥ tractabãt ⁊ contre/
ctabãt.i.manibo cõtigerũt ⁊ palpauerũt
aĩalia publica⁊ eqͥs ſacro vſui deputatos
Tractatoꝛię dicũt᷑ lre impetratę ꝓ licentia
vehendi aĩalia · vel litterę datę licentię ad
tractãdũ ⁊ puniẽdũ crimioſos·ſᷣm ccurl
C. e.ti.in rub. r
Tractatus.tus.tui.eſt vnius rei multiplex
expoſitio · eo ꝙ trahat ſenſuʒ in multa. Et
fit ſpãlit᷑ad ſemetipſũ. Sermo vᷣo altera
eget xerſona. NHerbũ autẽ ad oẽs DHñ di
Berbum fecit ad populum. ð
Traditio.onis. ſę.ge.ẽ humana cõſtitutio
cõſulẽs cupiditati hoĩuʒ d a trado.dis
NVñ ĩ ANuroꝛa.Cãq;ᷓ nota loquens tradi/
Traditoꝛ.tor.i/pditoꝛ.vt (tione bꝛeui.
Judas fuit traditoꝛ.i.datoꝛ:velꝓditoꝛ.

CTraductio.onis.f.ge.i.vltra ductio pa⸗/

latio· ſiue manifeſtatio. Hnde Sap.2
Factus eſt nobis in traductionẽ cogita/
tionũ noſtraꝑ. Glo. Cogitatões noſtras

traduxit ĩ lucẽ. Itẽ moꝛs dr traductio·qñ

hboiĩes ab bac vita traducunt. Oñ Baß ·
xie.Qui cũ minuerẽt᷑ ĩ traductionẽ infan/
tiũ occiſoꝝ ⁊c Itẽ traductio eſt qͥdã coloꝛ

rhetoꝛicus.⁊ fit cũ aliqð nomẽ ꝑ ſuos ca/

ſus variat. Et conuenit cũ qͥdã ſchemate
qð appellat᷑ poliptoton. VPñ gręciſmus.
Miſce per caſus vocem traductio fiet.vt
BSi nibil in vita iocundius eſt tibi vita
Indecoꝛem vitam ꝑages virtute relicta.
Del etiã fit in ↄſonãtia.vt Cur illã curas
quę multas vat tibi curas.
Tradux.oucis.maſ.ge.iꝓpago:/quod etiã
ꝓ oꝛiginali peccato qð vlłdã cõmiſit iue/
nit᷑q; ab ipſo in poſteros fuit tranſlatũ.
ſicut de patribus filij ꝓpagant᷑.Et coꝛ.pe.
gtilicʒ duco.cis, pducat pꝛimã.Hapᷣ.vo

Dicit: Cradux ex altero vucta ꝓpagora/

ix. vel oꝛiggo.
Trageędia.ię.fę. ge.i.hircina laus uł hir/
cinus cãtus. vel fetidus: dꝛ a tragosqð
eſt hircusa oda cãtus vel laus. Eſt enĩ de
qudeliſſimis rebus/ſic qͥ patrẽ vel matrẽ
interficit. vel comedit filiũ· vel econuerſo.

⁊hmõi.Mñ ⁊ tagędo vabat᷑ hircus/ſclʒ

aial fetidũ.nõ ꝙ; nõ haberet aliud vignũ
pꝛęmiũ·ſed ad fetoꝛem materię deſignan
vum. Et inde tragedus. da. vum. Et hic
tragedus.vi.penlł.ꝓd.i.tragędięſcriptoꝛ

Et hinc tragedicus.ca.cũ. Itẽ a tragędia

dẽ tragicꝰ.a.ii. Et differũt tragędia ⁊ co/
mędia:qꝛ comędia pᷣuatoꝝ hoiuʒ cõtinet
facta. Cragędia regu.⁊ magnatum. Iteʒ
comędia humili ſtilo deſcribit᷑. Cragedia
alto. Itẽ comędia a triſtibo incipitᷣ̊ cum
letis deſinit. Cragędiaecõtrario.Dñ in
ſalutatiõe ſolemus mittere optare tra⸗
gicũ pncipiũ.et comicũ finẽ.i.bonũ pnci⸗
piũ ⁊ letum finem.

ragelaphus.phi.penl.coꝛ.i.hircoceruus
nomen eſt compoſitũ a tragos quod eſt
hbire. a laphos qð ẽ ceruus qui licet eiul/
Dem ſpeciei ſit cũ ceruo⸗villoſos tñ habet
armos. vt hirci: menta barbata.
Tragema.matis.neu.ge.idem eſt qð vile
munus.· vel modici valoꝛis.
Tragiopa.pę.eſt auis maioꝛ aquila.
Tragos gręcelatine dĩ hircus.

Tragula.lę.fę.ge.eſt genus teli.

Tragũ. gi. neu ge.ẽ genus retis piſcatoꝛij

qð alit᷑ verticulũ a vertendo vict.
Traba.hę.genus eſt viculi:a trabendo
icta:q; rotas non habet. Hñ.j. Para/
lipo. 20. Fecit ſup eos tribulas trabas.
Sic etiã appellat᷑ illud ĩſtrumẽtũ dẽtatũ

qð equ trabit ſuꝑ trã de nouo ſeminatã

ꝓ ſemine recondendoꝰ glebulis cõteren/
Dis.vel inſtrumetũ quod feno colligẽdo
Traiectio.onis.i.vltra iactio.Et (aptat.
ponit᷑ ꝓ merciũ trãſpoꝛtatione. Pñ Ecq.

37: Cum negociatoꝛe de traiectione · cuʒ

emptoꝛe de venditione trata.
Trama.mę.eſt filũ inter ſtamen diſcurrẽs

7 dĩa trabo.bis. Crama etiã vi qðdam

inſtrumentũ textricũ·quod inęquale eſt.
Traiecticia· dꝛ pecunia ꝗ locat᷑ vel ꝑmittit
alicui ꝑ mare ad quẽcũq; locum tranſue/

henda vel depoꝛtanna.
Tramaricia.cię.f.ge.qdã arbuſtula.⁊ di a

trahohiseo ꝙ trahat erroꝛẽ. Nã in qui⸗/
buſdam locis ea tenę diſtinguuntur.
Trames.itis.maſ.ge.dꝛ via ꝑua⁊ trãſuer/
ſa ꝑ agꝝ.⁊ dꝛa traho.his.eo ꝙ trahat de
publica via.vel d a trãaſmitto.tis.qꝛ trãſ⸗
mittit vſq; ad aliã partẽ agri. uł dꝛ a traſ
uerto · eo ꝙ trãſuerſũ ducat:⁊ coꝛ.pe.gti.

Kramis. tramis.mal.ge.eſt extrema pars

veſtimenti.⁊ dꝛ a traho his.
Tramoſericus.ca.cũ.peł.coꝛ.i. habens tra/
mã ſericam. Iñ hęc tramoſerica.cę.quędã
veſtis lineo ſtamineſcilʒ trama ſerica.
Tranquillus. la.lũ.i.quietꝰ. lucidus.purꝰ.

7d trãquillũ.i.trãſiẽs quiete.⁊ ꝑtinet p/

pꝛie ad mareſicut ſerenũ ad celu. Et ſcri⸗
bit ꝑR geminũ.la ꝓd. penuł. Oñ Ouidius
epi.Mec niſi trandllo bꝛachia crede mani
Tranſactio.onisłę.ge.ẽ de re dubia.⁊ lite
incerta:nondũ finita vato aliquo ꝓmilſ-/
ſo vel retento/non gratuita pactio.vtĩ.c.
ſuꝑ eo⸗de trãſac. Et ẽ idẽ qð compoſitio
inter aduerſarioo.
Tranſalpinus.na.nũ.i.vltra alpes exiſtẽs.
Et inde trãſalpinoꝛ.nar.i.vltra alpes ire.

Trãſfuga.gę.coĩs ge.qͥ de vno exercitu fu⸗

git ĩ aliũ connipit fu. Et iuenit etiã traſ/
fugus.ga.gũ.in eadẽ ſigtione/ſicut cõfu/
ga ⁊ cõfuguspꝛofuga ⁊ ꝓfugus.gã.gũ.
Tranſ itio.onis.fę.ge.i.vltra itio. Itẽ trãſi/
tio ẽ qͥdã coloꝛ rhetoꝛic ꝑ quẽ cõtinnamꝰ
dicta dicendis· vt Tudiſtis q̃lẽ ſe ᷣbuit
iſte parẽti. Mũc qualis ipſe fuit parẽs au
dite viciſſim. Ite Dicto de noĩe dicẽdũ
ẽ de vᷣbo. Nel ſit qñ bꝛeuit᷑ oſtẽdit᷑ dictũ
⁊ poſtea quid ſit dicendum.

ſun
7die
r
⸗
Cnnt
eud
Cun
tov
ſethe
gtito
Culun
ſpoip
ſbchau
Cenda
wd
Conſ
ctust
Crunſt
Cton⸗
glogi
lciock
htut
Nnulah

Mllno

witn
wderv
Unnen
numme
Drowee
ſalznun
ſoomen
homeke
Grüp
Trelean
nable.
Treden
nuniua

Ceeniſe

Utenuc
Aunner
Denten
Tennl
teemln
Tnme
nrop

lerog.

ſobrp
ſihgek
lmne
tcſals
1 eug⸗

ecn

ſanes
Gcan
ecſt
hni
ni,

Qinan
mm.
zmiuen,
ae
ati⸗
diatri⸗
mors

AWsrn
uſana.
As⸗
ſtücp⸗
i Etſen⸗
Oeidis
dehemm
butir
lumni
NA
npolt⸗

itölt
gncnin
kini
eſonch
ini,
Gtnunm
ſeſpen
tpmnisn
die dicc,
*

Tranſitus.tus.tui.i.iter. via q̃ tranſiri por

7 dĩ a tranſeo.is.Et tranſitus.ta.tũ.penł᷑.
coꝛ. Dnde Deut: 4 Tranſito ioꝛdane.
Itẽ Rctiꝗ*. Cranſita macedonia.
Cranſſlatio.onis.fę.ge.i.vltra latio ·trãſpoꝛ
tatio/ dĩ a trãſfero.fers. Itẽ tranſlatio.i.
exxoſito ſententię ꝑ aliã linguu.
Tranſlatio.ẽ de ſede ad ſedẽ facta cõmu/
tatio.vt cũ epũs de vna ſede ad aliã trãſ-
fert᷑. Vnde qð hic dꝛ tranſſatio· alibi dẽ
mutatio.vt.vij.q.j mutationes.
CTanſlata legata dicunt᷑ ꝗ teſtatoꝛ legata/
rio adẽpto tranſfert in aliũ/ſcilʒ auferẽdo
ab eo cui pꝛimo legauerat. .
Tranſlatoꝛ.tor.maſ.ge.qui de vna lingua
verba tranſfert in aliam.
Tanſſlatus.ta.tũ.i.traductusſiue vltra du
ctus· trãſpoꝛtatus: dẽ a tranffero.fers.
Tranſtrũ.ſtri.neu.ge.ꝛ a tranſuerto.tis.
Et vicunt traſtra tabule vbi ſedent remi/-
ges:qꝛ in tranſuerſo nauis ſũt poſitę. Dñ

Ecech. 27: Tranſtra tua fecerunt tibiex

indico eboꝛe.

Trapeta.teę.fę. gea hᷣ̊ trapetũ.ti..mola oli/

uaria· ſcilʒ vbi oliuęterunt. wel incus nu/
mularioꝝ:vel vas in quo herbę cõterunt

7 dĩ trapeta· quaſi terepeta: quia aſſidue

petitur vt tera.

Trapecia. cię.vel trapeetũ.ti. dicit᷑ menſa

numularioꝝ.
Trapeceta.tę.ul trapexita.tę.in eodẽ ſenſu:
ſcilʒ numularius vel mnenſarius qͥ pecuniã
ſup menſam dinumerat. Hnde Gꝛegoꝰ
in omel epiphanmię. Trapegitas multarũ
gentiuñ ꝓuincię ignoꝛant. Hr
Tredecimoĩs ge.pluralis numeri · ĩdecli/
nabile.? dicit᷑ a tres ⁊ decem.
Tredenus.na.nu. vẽ a tredecim. Et trede/
narius.ria. rin.⁊ tredecies aduerbiũ.
Tremiſſis.ſis.maſ.ge.ẽ tertia ꝑs ſolidi.Et
dẽ tremiſſis · qꝛ ter miſſus ſolidũ facit.vel
eſt nomẽ vncięcerti põderis ⁊ quãtitatj.

Tremulentus.ta.tũ.i.tremoꝛe plenus.

CTremułꝰ.la. li.i.trepidꝰ.⁊ dĩ a tremo. Itẽ
tremulus.li.ꝛ ꝗqdã arboꝛ cuiꝰ folia ſꝑ tre/

Tręnar.ri.maſ.ge in plali.hᷣ trena/ mẽt.
ra.rou. mõs ſiue vallis vbi deſcẽſus ẽ ad

inferos · ⁊ ſepe ponit᷑ ꝓ ipſo deſcẽſu ad ĩfe/
ros. inferno. Iñ trenarari. ria. riũ. Et
nõ qꝙ; q dã dicũt p eodẽ monte h̊ trenar
ſed male.? coꝛ.na. trenarus.
Treſſis.ſis.maſ.ge.i tres oboliiuł pᷣciũ triũ
oboloꝝ · vel triũ aſſiũ apꝛeciatus.

Treuga.fę.gę.ẽ ſciptio regał vel ſecuritas

ſſtita ꝑſonis⁊ rebo ad tepꝰ.oiſcoꝛdia nj
dũ finita. vt de treu.⁊ pac.cj. Iñ h treu-
ganius. rij. ꝗ treugas facit inter aliquos.
e treugarius.ria. riũ.ad treugã ꝑtinens.
nambos.i.trinphus/ uł iudicin triplex.
Triangulus.la.lũ.i.tres angulos habens.⸗
dr a tris.⁊ angulus.Iñ triangulat.ta.tũ
idẽ. Et ſbᷣſtatiue dĩ triãgulꝰ p tali figura.
Triary.·ria.riũ.dẽ qͥ ẽ ſuꝑ tres ↄſtitut.ułqͥ
ttio loco ↄſtituit᷑ ĩ exercitu. Idẽa poꝛtitoꝛ
Tribꝛach.chi. ẽ qͥdã pes cõ/ (ſignoꝝ dꝛ.

ſtãs ex tribo bꝛeuibo ſyllabis. 7 vꝛ a tr. q

ẽtres.⁊ bꝛachos.qð e breue. q̃ſi cõſtãs ex
tribo bꝛeuibo ſyllabis.vt vñs. Oñ. Hes
tribꝛachus bꝛeuibus poſtulat ire tribus.
Tribubłlis.ↄ.t.⁊ hᷣ le.i.de eadẽ tribu.⁊ ꝓd.
bu. DHñ Hꝛatiꝰ in epi. NHt ci pilleolo ſo⸗/
leas cõuiua tribulis. Et inde cõponitcõ/
tribulis. Sʒ tribulo.las.coꝛ.bu.Hñ qͥ da.
MNõ hoies tribules qͥs tu ſcis eẽ tribules.
Tribulũ.li.neu.ge.qð ⁊ hęc tribula iuenit᷑:
eſt inſtrumentũ quo fruges terunt᷑.⁊ dĩ a
tero.ris. Onde.j.paralipo.20. Fecit ſuꝑ
eas tribulas trahas
Tribulus.li.maſ.ge.ẽ genꝰ ſpinaꝝ. Hnde
Geñ. ʒe Spinas ⁊ tbulos türa germiabit
tibi. Et d tribulus· qᷓi tãgẽtes ſe tribulãs
Tnbunalis.lis..t: h̊ le⁊ ̊ tribunal· ułtri
bunale.lis. dꝛ ſedes iudid.⁊ dĩ a tribunꝰ.
q̃ſi ſedes tribuni.vl locus ĩ alto cõſtitut
vñ vniũſi audire poſſũt.⁊ dẽ ſic a tribuo
is. q; inde a ſacerdote ſcepta viuẽdi tri/
buũt᷑ Mel vĩ a tribus q; tribus ad illam
ſedẽ cõuocant᷑. Et ꝓdu.penlł.tã ntĩ q; gti.
Tribunal ſᷣm Goff.ẽ loc maioꝝ iudicũ· q̃
habent merũ imperiũ ſßᷣm IFlco. in ſü. C. de
iur.om.iudi.wel eſt locus vbi iudex ꝓ tri/
bunali ſedet·qͥ alias foꝛus dẽ.de vᷣ.ſig.fo/
rus.⁊ eſt glo.in.c.j.de re iudi.li.vj.
Tribunꝰ. ni. maſ.ge. dꝛ a tribuo.is.eo ꝙ mi
litibo uł plebi iura uł opẽ tribuat. Iñ tri/
buniciꝰ.cia.ciũ.Et h̊ͥ ⁊ B tribunalis.⁊ ̊ le.
Et hic tribunat.tus.tui.vignitas ul offi/
cũ tribuni. Itẽ a tribuo.buis.dĩ hoctni/
butũ.ti. Mel vicit᷑ tributũ vel tribunusa
tribus.qꝛ per ſingulas tribustributũ exi/
gebat · ſicut nũc ꝑ ſingula territoꝛia.⁊ cui
pſoluebat · tribunus dicebat᷑. VHnde qui
legit tributũ tribunus etiã dĩ m Hug.
Sʒ in greciſmo vĩ. At qui triginta ſub ſe
tenet ille tribunus. Quiq; tributa legit
ille tribunus erit. In glo. autẽ ſuper illud
j. Machab. ʒR Et poſt hec conſtituit Ju⸗
das duces ꝓpłiitnibunosꝗ centurionesa

petacõtarchos⁊ decuriones.vbi dic glo.
CTribunos appellat illos·qͥ mille militibo
ßerat.qͥs gręci chiliarchas vocaãt. Centu/

riones/q centi. Dentacõtarchosqui qͥn/

quaginta. Decurionesqui habent dece.
VBnge. Mille tribunus habet · grece chi⸗
liarcha vocat. Centurio centũ bis quiq;
decurio vucit. Alt qnquaginta pentacon/
tarchus habebit. Et cõponit᷑ tribunus · cu
gtõ plebis.⁊ dꝛ hͥ tribunuſplebis·huius

tribuniplebis. Et nota ꝙ aliud eſt tribu/

nuſplebis ĩ cõpoſitione.⁊ aliud extra cõ/
poſitionẽqꝛ extra cõpoſitionẽ põt venire
ꝓ tribuno cuiuſlibet plebisRᷣ in cõpoſi/
tiõe tribunuſplebis venit ꝓ illo ſolo qui
habebat tribunatũ in plebe romana.
Tribunuſplebis eſt plebeius magiſtratuſ
ſic dictusq; populus romanus olim erat
iuiſus in tres ꝑtes.⁊ ex ſingulis ſinguli
tribuniꝓcreabantuł quia tribuni ſuffra⸗/
gio conſtituebant᷑.

Vnbunꝰ quiritũ.i.militũ erat rege exacto
ante dictatoꝛes qͥ pfuit equitibo.poſtq;

Partim ex plebe.⁊ ꝑtim ex patribꝰ.alias

partibus iudiciũ militũ creati ſũt tribuni

cõſulari poteſtate.
Tribꝰ.bus.bui.fę.ge.i.pgenies: dĩ a tris.
qð ẽ tres:qꝛ i pᷣncipio romani trifarie fue/
rnut a Romulo viſꝑtiti: In ſenatoꝛes·

milites·plebeios/ꝗ tribo nuc multiplicatę

nomen pꝛiſtinũ retinẽt. Et facit tribꝰ.tri⸗/
bubus in otõ ⁊ abltõ pluribꝰ. Iñ tributi
penł ꝓd.adũbiũ.ip ſingulas tribꝰ.vel de
tribu in tribũ. ñ Mꝛatiꝰ in li. pᷣmo. Pꝛi/
moꝛes ppli arripiũt plmq; tnibutim.
Tributu.ti.neu.ge.vꝛa tribuo.buis. Del
ſm Iſidoꝝ a tribueo ꝙ ãtea ꝑ ſingulas

tribus exigebat ſicut nuc ꝑ ſingula terri /
toꝛia. Sic aũt in tres partes viuiſũ fuiſſe

populum romanũ conſtat · vt qui perant
in ſingulis ꝑtibo/tribuni diceretur.Oñ
ſumptus quos dabant populi:tributa
nominauerunt.
Tributü.ti.ẽ cẽſus qui ᷣſtatur ratione ſo/
lij ꝓpꝛij a poſſidentibus. Dicit᷑ autẽ tribu/
tu ideo·qꝛ militibo tribuebat᷑· qui expe/
itioni publice vacabãt.vnde et ſtipen/
viũ appellat. vt. ff. de v. ſig. l. ager.
Tributariꝰ ria.riũ.qᷣ ſoluit uł debet tbutũ.
Tricha. che. Fę. ge.i.deceptio. Et tricha. i.
meretrix. Et tricha.i.impedimẽtũ.Et tri/
cha.i.moꝛa. Et tricha.i. radix. Et tricha. i.
inuolutio capilloꝝ.
Tnceps.pitis. habens tria capita.

7

Trichoꝛũ.ri.⁊ ̊ trichoꝛiũ.rij.i.locus iuxta

ignem cauſa prãdij· habẽs tres cameras
Wlabſidas.7cocho.
Tricliniũ nij.neu. ge.i.dom trina ſeſſione

cõuiuãtiũ oꝛdinata. Solebãt enĩ ãtiqui

in clinis comedere.et tres lectos vel tres
oꝛdines lectoꝛuʒ diſponẽ.In vno quoq;

comedebãt vñs ⁊ vña. In ſecũdo fami/

lia. In tertio/hoſpites.⁊ talis domus di/
cebat᷑ tridlinium.
õä coloꝛ. loꝛis.
ricolos: vel tricolon. vide.S.in colon.

Xrnicuſpis. pidis.coĩs.ge.vꝛ a tris.⁊ cuſpiſ

vt Tricuſpis lancea ·ꝗ habet tres cuſpi⸗/
des. Et licet iueniat᷑ in neutro genẽ. vt in
Duidio: Poſitoq; tricuſpide telo mul/⸗
cet aquas.h̊ᷣ tñ non eſt niſi per figurã.ſᷣm

Piꝛiſcianum.

Tridens. dentis.maſ.ge. dẽ a tris quod ẽ
tres.⁊ dens.q̃ſi tres habens dẽtes.Et in/

uenit᷑ qñq; ꝓ creagra ſiue fuſcinula· et ſic

ponit᷑ Quũeri. 4? Itez ꝓ ruſticano inſtru/

mento · ſicut ẽ furca ferrea vel aliqd ſimile
cũ tribo dentibo⸗ ſic ponit.j.Reg/jʒ.

Tridental.talis.neu.ge.quoddã vas.⁊ dẽ
habens.
Triduũ.dui.neu ge.i.ſpaciũ triũ dieꝝ.
Triẽnis.ↄ.t.⁊ H̊ ne.i.tnũ ãnoꝝ. Iñ triẽniũ
nij.ſpaciũ triũ ãnoꝛuʒ. Vñ.2. Machab.
. Et poſt trienniũ tempus miſit Jaſon
Wen haum
Triẽs.entis.i.tertia ꝑs aſſis vel denarij/ul
alicui reiiuł vas. Sʒ ꝓ vaſe videt᷑ ↄpo/
ni a tris dens:inde triens.i.vas tres/
pinnas·q̃ſi tres dentes habẽs. Dñ Ver⸗
ſius Calidũ trientem excutit e manibus.
Trieris.ris.fę.ge.magna nauis a tribo ſeſ/
ſionibo· q̃ſi tres habens oꝛdines remoꝛũ ·
quã gręci vurconẽ vocant.Dñ Jſaię ʒʒ.

Meq;ʒ trieris magna trãſgrediet᷑ eũ. Jtẽ

Danieł xiꝰ.Et veniet ſuꝑ eũ trieres.⁊ ro/
. . . — i. — . —
mani. Et coꝛ. e. Dñ qͥdã.Cniplex remoꝛũ
trieres mouet ⁊ iuuat oꝛdo.

Trifaux. faucis. oĩs ge.et h̊ ⁊ Bᷓ̊ trifaucis.X

hoc ceii. habens tres fauce s.⁊ tria oꝛa.vt
Cerberus: ianitoꝛ inferni. DPñ Dirgiliꝰ.
Cerberus hinc ingens latratu regna tri/
fauci Perſonat⁊c.
Trifidus.da.oũ.vide.S.in fidus.
Trifoliũ.lij.eſt herba quã grea tripholon

vocant.qꝛ ſit trinis fſolijs ꝑ ſingulas ãno/

tationes.

Triſoꝛmis.mis ↄ.t.⁊ H̊ me.i.triũ foꝛmarũ.

a tris⁊ des q̃ſi tres pinnas ſic tres dẽtes

Cyur⸗
habet
Gtun
Ung⸗
ins
Cnige
ue.
Pletts
Cnyne
efn
ſueste
nüat
fimmg
Nirm
ichn
Cigon
igllor
auqu⸗
Cnlbe
Cnliunt
Curna
Ginums
Cinegln
nobabt
aums:
NunusD
ei
noninn
Cninen
Alternn
gollign
lolollg
Culcznu
bakqa
mnnntac

Tnimusr

Iig
it muib⸗
muhhs,
tingun
lthachn
1nigure
duluge
augeg
lent P⸗
lltb'
mnmnn
tnmteti
lſclienſe
lpge
mmetͤt
nnnig

8 in
ang

Aſſſon

Midg
ſohog
loſunn,
Nngd

s
won,
tcuſpil
Sscuſpi
Rytin
Wo
ſgni

moatti
itz bin
ulpaf⸗
oud
oſnie
GB.
vs 7 d
nes detes

üden
Fnii
n
niir n

et o/
Nses⸗
Piden
emwanbes
l
ſitzy
rai.
Nesſ
crrewon

Prinng
mnann
Dilin
7

1s
nefwn
clas

föfonmm.

Trifurcifer.ra.rũ.penuł.coꝛ.poꝛtarius qui
habet tres furcas.vel inſtrumentũ trifur/
catum ad onus gerendũ.
Triga.gę.fę.ge.i.currus Plutonis.⁊ dẽ a
tris uigũqꝛ rapit hoĩes de tribo ętatibo
Trigamus.ma.mũ.qͥ vel quę tribo nupſit.

Inde trigamia.mię.i.tres nuptięuł pꝛo/

pꝛietas qua aliquis dicit trigamus.

ETriginta/oĩs ge.indecli.oꝛ a tris.⁊ gẽtos.

qð eſt decẽ quaſi ter decẽ. Inde trigies⁊
tricies aduer.i.triginta vicbo. Et tricenꝰ
na.nũ: trigenus.na.nũ.Iñ tricenari ria.
rin.⁊ trigenarius.ria.riũ. triceſimus.ma
mũ.a trigeſimus.ma.mũ. Inde hic ⁊ hęc

triceſimalis.⁊ B le. Et trigeſimalis ⁊ Bᷓ le.

CTrigonũ ni.i.triãgulũ · qð in tres ducitur

Igulos. ut ter tria· vel ter quattuoꝛ: vel ter

qnquaginta ⁊c.bᷣm Pap.⁊ coꝛ.pe.
Trilibꝛis...ti hoc bꝛe.i.triuũ libꝛaꝝ põdus
l menſura.⁊ ꝓducit li.ſicut libꝛa.
Trilinguis.vide.S.in bilinguis.
Trilix.vide.S.bilix.
Trimatus.tus.tui.pe ꝓd.ſpaciũ triũ ãnoꝝ
Trimegiſtus.ſti.maſ.ge.i:ter maximꝰ.qui
tres habet ſcilʒ ptãtes.uł qͥ ter ẽ in ptate
eleuatus.⁊ dẽ a tris.⁊ megiſtusqð ẽ ma/

ximus. MHñ Mercuri ob virtutẽ 1 mul /
taꝝ artiũ ſcam trimegiſtus.i.ter maximꝰ

„

nominatus eſt.

Trimenſis.ↄ.ta hoc ſe.i.triũ menſiũ:quod

aliter trimeſtris.ſtre.dꝛ. Iñ trimenle· dẽ
qðdã genus hoꝛdei:qꝛ ſatũ poſt tres men

ſes colligit᷑. Mã vbi ꝓpter aquã vel aliim

cauſaʒ matura ſatio omiſſa e. ſſidiũ ad qᷣ
petit᷑ ꝙ cũ neceſſitas cogit verno tꝑe ſe⸗

miat᷑. celerit colligit· q; poſt tres mẽſes.
Trimus.ma.mũ.i.triiĩ annoꝝa dĩ a tris t

annus·q̃ſi triãnꝰ. MHnde Geñ.isꝰ. Sume

inqͥt mihi vaccã triẽnẽ ⁊ caꝑꝛã trimã. XAñSĩ

trimulus.la.lũ.pᷣm Muguitionẽ.

Trinacria.rię.fę.ge.i.ſicelia:a tribꝰ mõtibꝰ.

ſcilʒ pachyno/lilibęo⸗ peloꝛo.Eadem dꝛ
⁊triquatra·q̃ſi triquadra.i.in tres qᷓdras
diuiſa.ꝓpter tres pᷣdictos mõtes.CTrina/
cria g̊ ẽ gręcũ/ſ̊ triquatra latinũ.⁊ ęqpol/
lent. Pñ Dꝛatius in libꝛo ſermo. Quid

militibꝰ ꝓmiſſa triquatra ſdia cęſar. JIſ

trinacrius.cria.criũ.⁊ trinacrinꝰ.na.nũ.et
triquatrius.tria.triũ.⁊ triq̃trinus.na.nũ.
i. ſicelienſis. SS
Trineposeſt abnepotis filius.
Crinoctiũ.tij.i.ſpaciũ triũ noctin.
Trinodis.ↄ.t.⁊ hoc de.i.triũ nodoꝝ.i.tres

habẽs nodos. Iñ h trinodiũ. dij. Et ꝓpd.

no. Onde Muidius epi.Dſſa mei fratris
dana ꝑfracta trinodi.
Trinus.na.nuũ.ꝛa tris ⁊ vnus. q̃ſi triunꝰ.
Iñ trinitas.tatq̃ſi triunitas:eo ꝙ ſitvnũ
totũ in tribo ꝑſonis. Et trinarius.ria. rin.
Trio.onis.i.bos:quaſi terio.
Triphon.phonis ꝓpꝛiũ nomen viri. DPe q̃
habet.j. Machabis a ꝓpdpe. gti nde
in Turoꝛa. Cõtra Criphonẽ tũcrex Pe/
metrus ibat. Itẽ idẽ. Antre chü Triphõ
; tẽpoꝛe ꝑdere captat.qð multi vicũt. et
tunc vltima nti acuit. vt SGalomon. llij
dicunt ꝙ penł gti coꝛa vltima nti grauat᷑.

vt Triphon.phonis.ſicut canon.nonis.⁊

Simon.monis.Del põt dedinariſine.n.
hH CTripho tũc gtũs ꝓduẽc ꝑenlł.Cnipho/
nis.ſicut Simo.monis.ſermo.monis.
Trixolis.lis.fę.ge.qdã regio:dicta a tribꝰ
ciuitatibo· co ꝙ habeat ſub ſe tres cuita⸗
tes coꝛ.po. Iñ tripolitanus.na.nũ. Et H
tripolitanꝰ.ni.ſcilʒ vñs vel epũᷣs illius ci⸗
uitatis vel ꝓuincię ſiue regionis.
Trixos.dis.mal.ge.i.menſa·vel ſcãnũvel
aliud inſtrumẽtũ tres habens pedes. Si
eniʒ quattuoꝛ habet pedes/:impꝛo pꝛie oꝛ
tripos. Itẽ hm Remigiũ Cripos eſt ꝗqdã
ſpecies lauri:ſic dicta:qꝛ triſida habet fo/
lia.vel q; tribus radicibus adheret terrę.
Et ẽ cõſecrata Alpollini deo viuinatiõis.
q; ſupoſita capitibꝰ doꝛmientiũ vera fac
ſomnia apparere.vnde ⁊ ſepe ponitur pꝛo
imagine 2pollinis. VPñ Oꝛiſcianus in pᷣ.
Et epigrãmata ꝗ egomet legi in tricode
vetuſtiſſimo Apollinis. Sʒ cũ ſit nomen
arbor videt᷑ ꝙ debeat eſſe ge. e. alias ge.
Triptotus.ta.tũ.nomẽ habens tres (maſ.
caſus. vt Jeſus Jeſum Jelſu.
Tripudiũ.dij.neu.ge.i.plauſus maxime
ille q́ ſolet fieri in triipho ꝑcutiendo trã
pedibus. Mñ ⁊ p triüpho qñq; dẽ. Et dꝛ
tripudiũ.quaſi terrę podiũ.i.plauſus vel
reꝑcuſſio terrę.Del tripudiũ cõponitur a
terra.⁊ pes pedis· quaſi plauſus ⁊ exulta/
tio facta ꝑcutiendo terrã pedibus. Sed
ponit᷑ ſimpliciter pꝛo lęticia⁊ exultatione
gaudio vel victoꝛia.
Triremis.mis.fę.ge.i.nauis quę tres oꝛdi⸗/
nes remoꝝ habet. Et pel ꝓd. mñ Dꝛatiꝰ
in pᷣma eplła.Nauſeat vt locuples quem
ꝓucit pᷣma triremis. Itẽ adiectiue inenit
H hęc triremisa H̊ me. DPñ.2 Machab.
4. Pateę ſunt in fabꝛicam nami triremiũ.
Tris gręce latine dꝛ tria. Facit etiã actũs
de treshos ⁊ has tres vel tris.⁊ hęc tria.

CTriſtegũ.gi.dĩ loc tricamerat. Dnde in

ędificatiõe arcę vbi nos dicimꝰ:Cęnacu/⸗
la ⁊ triſtega facies in ea.habet alia tranſ/⸗
latio.Bicamerata ⁊ tricamerata. Habu⸗/
it enĩ qͥnq; camerasq̃s Tug etiã ꝓpter
ſentina dicit ibi fuiſſe · de qbo in hiſtoꝛijs
plenius inuenitur.

EXEriſtis. 9.t. ⁊ B ſte.i.meſtꝰ amarusafflict

7 dĩ a tero.ris.q̃ſi tritus ſtans.⁊ c etymo.

Inñ hH triſticia.cię.i.męroꝛ.lamẽtatioflet

ploꝛatus. Et cõponit᷑ triſtis:Subtriſtis.
ſte.i. aliquãtulũ triſtis. triſtis.i.valde
triſtis. Criſtiſonus.na.nũ. Et triſtific' ca.
cum.penuł. coꝛ.
Tritheoitę · dicti ſunt qͥdã heretici · qͥꝛ ſicut

tres ꝑſonas ĩ trinitateita aſſerũt tres de/

os eſſe. contra illud qð ſcriptũ eſt: RMudi
iſrael vñs deus tuus vnus eſt.
Triticũ.ci.neu.ge.i.frumẽtũ.⁊ dꝛ a tritura-
eo ꝙ puriſſimũ tũdat᷑. vel q; gnũ eius te/
nit᷑ ⁊ cõmolit᷑. Iñ tritice.cea.ceü.vt Iſte
panisẽ triticeus.i.de tritico.
Tritilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.quod põt teri · vel
hablle eſt ad terendum.
Triton· de marla paganis dẽ. vel dꝛ genꝰ
marinę feręa interpᷣtat᷑ ſonãs: vel terens.
Tritura.rę.fę.ge.i.meſſis.⁊ dꝛ a tero.risqꝛ
teritur in aran.
Tritus.ta.tũ.i.cõminutusconfractus. Iñ

hec tritio · onis.i.cõminutio.

Truia. uię.i.diana.⁊ dicit᷑ a tris ⁊ via:ꝓpt᷑

tres eius vias.i.ptãtes. Eſt enĩ diana in
ſiluis/ luna in cęlo ꝓſerpina in inferno.
Triuiũ.uij.cõponit᷑ a tris via.cũ qͥ etiaʒ
ponit᷑ bis: q̃ttuoꝛ: di h̊ biuiũ.uij.hᷣ tri⸗
uii.uij· B q̃druuii uij.ſcilʒ locus vbi duę
VWl tres ułq̃ttuoꝛ vię ↄueniũt.⁊ tẽdũtad
idẽ. Iñ h̊ᷣ⁊ ̊ biuialis.⁊ ̊ le.h̊ ⁊ ͥ triuiał
H̊ le.̊ ⁊ B qᷓdruuialis.⁊ h le.qð pertinet
ad binii.triuiũ:qᷓdruuiũ. Et biuiatitriui⸗
ati.q̃druuiatiadu.i.p biuiatriuia.q̃dru/
uia. Et nõ ꝙ grãmatica. dialectica.⁊ rhe/
toꝛica · dicut triuiũ q̃dã ſilitudine· q̃ſi tri/
plex via ad idẽ.i.ad eloquẽtiã. Krithme⸗/
tica vo muſica geometria aſtronomia
icũt᷑ quadruuiũ·q̃ſi quattuoꝛ vię in idẽ
i. ad ſapientiã tendentes. Oñ ? triuiales
icunt᷑qui docent vel qui ſtudẽt in triuio
ſicut quadruuiales qui in quadruuio.
Tnũphꝰ.phi.maſ.ge.i.victoꝛia ułtriplex
lęticia. ⁊ dĩ a tris phonosqð eſt ſonus

quaſi trinꝰ ſonus.i.triplex gaudiũquod

ſiebat alicui pꝛo ſubiugatione ciuitatis

Vel regionis. NMa reuertẽti · ſolebat totus

populus exire obuiã victoꝛi cuz magna

cxultatione cim magno gaudio.⁊ hęc
erat pꝛima leticia. AWlia erat ꝙ omnes ca/
ptiui ſequebant᷑ vel cedebat currũ eius
ligatj manibo eoꝝ poſt terga.C ertia leti⸗
cia eratꝙ erat ipſe indutus tunica Jouis
⁊Z ſedebat in curru quẽ trabebãt quattuoꝛ
eqͥᷣ albi. Oñ Duidi. Quattuoꝛ in niueis
aureus ibis equis. Et cum tanto honoꝛe

ducebat ad capitoliũ. Manc tñ moleſtiã
habebat . q;ꝛ ponebat᷑ qͥdã ſeruus vna in

curru cũ eo. ⁊ ſp colaphicabat triũphan/
tem:ne ipſe nimis ſuꝑburet. Et etia ideo.
vt daret᷑ ſpes vnicuiq; quantũcũq; vilis
cõditionis eſſet ꝑueniẽdi ad ſimilem bo/
noꝛẽ ſi ꝓbitas ſua mereret᷑. Et dicebat ei
ſꝑ: Gnotoſolitos.i.teipſũ cognoſce. DNel
triũphus dꝛ a gręco triambos.i.a triplici
exultatiõe eiꝰ cui triiſphꝰdabat.vt dictũ
S. Hel triabos vꝛ triplex iudiciũ: Iñ triũ/
phus ·q̃i a triplici iudicio. Fiebat eni ĩ ex/
hibitione triuphi triplex iudiciũ.bus enĩ
coõſulebat᷑ exercitus.2 ſenat.ʒꝰ ꝓplus. Et
ſi aſſentirent habitũ erat iudicin triplex.
Itẽ trnphus ꝓpꝛie d plena ⁊ ꝑfecta vi/
ctoꝛia:quãdo ſcilʒ qͥs ꝑfecte hoſtes vincit
Sicut trophęu quãdo ſolũ eos fugat.
Triũuirqui ſuꝑ tres viros habet ptàtem
nomen eſt vignitatis.
Triũuiri capitales vicũt᷑·qui carceris ha/
bebãt cuſtodiãqͥꝝ interuetu aiadutendũ
erat in quoſq; homies facinoꝛoſos:quos
etiã dicimus ſtratoꝛes a ſtringẽdo/quia
in carcere cuſtodiendoset reos damna/
tos puniebant.
Troas.adis.femĩa de troia.⁊ coꝛ.penł.gti.
Trochea.cheę.i.toꝛcular.vl rota modica
ſuꝑ puteũ · vel illud qð apponit᷑ malo na/
uisa dĩ a trochosqð eſt rota:quia habet
rotulas ꝑ quas funes trahunt.
Trocheus.chei.eſt pes conſtãs ex longa⁊

beꝛeui.vt Audit.⁊ dẽ a trochoseo ꝙ cito

quaſi rota currat ⁊ voluat᷑. Del vꝛ a tro/

cho · qꝛ ſicut trochꝰ cõſtat ex duabo ꝑtibb

ſcilʒ vna groſſa ⁊ altera tenni · ita trochę
cõſtat ex vuabus ſyllabis· ſcilʒ vna lõga
TZ altera bꝛeui. Inde trochęicus.ca.cũ.
Trochos gręcelatine dꝛ rota.
Trochus.chi.mal.ge.ẽ inſtrumẽtũ qͥ ludũt
pueri.⁊ dꝛ a trochos.qꝛ cito ad modũ ro/
te voluit᷑.⁊ ad modũ rotę rotũdus ẽ.Dñ
Cato.Crocho lude. Mic etiã aliter dicit
tropillus. . .
Trophinius.nij.penłcoꝛ.ꝓpꝛiũ nomẽ viri.

lo
vlchi
ham
Crola.
cöſon
roge
twno
Lpb⸗
Moen
ſeintug
ſvetono:
n onin
Pkaenb
Utnancl
inblise
Locdsg
Cropus
ceſtaae
Copian
Ciowo⸗
ſecidir
Pnan
toonnent
guohabi.
frpba
Ktetaſane
laſigun
Wemec
; Erd⸗
(aso
ni. Paf
ligiſhuc⸗
hinoii
nbuspol
rohnsp⸗
uei
uwp
Duguti
Ivo I
um
ſeſ
kunm
Gndeann
lanktnge
Gtmdent
Cnlulen
diatno

lunangc

men
herde
mnzdn
Cennch
naſen
gumnen
Gunnines

one

nmeickt
snn
mupbas

teniäideo

cichvin
che

naii Fini
Earcniig
iusei
Ps Ei

itmpler.

pfectavi
esvnct
dofag
Wptüm

einmsh
udd
anov
õ
wsdanne

Annoda
vonru
1.
Glrlongen
1o litd
Adiatd
wunhtn
auincut
ſchwmi
iasad⸗
miiici
AAnddüiſe
si
ialter d

nonin

Crogodite tenul pd gens etbiopũideo
dicti · q; adeo veloces ſunt·vt feras curſu

pedum aſſequantr. 1

Troia.troię.ꝗqdã ciuitas⸗ eſt ibi.j duplex

cõ ſonans: dĩ a tros. Iñ troian.na.nũ.
Troigena.nę.coĩs.ge.natus de troia · ul de
troiano.⁊ coꝛge.
Tropheũu. phei.i.ſpoliũ ab hoſte in fugã
cõũſo ereptũ Et tropheũ · victoꝛia de ho⸗
ſte in fugã cõuerſo:et exultatio vel leticia
ſiue hono: qͥ dabat᷑ alicui ꝓpt᷑ hoſtẽ in fu/

gam conũſum. Et erat talis honoꝛ/ꝙ totꝰ

plus exibat ei obuiam. ⁊ cum leticia euʒ
introducebat ĩ ciuitatẽ Dñ qͥdi. Hoſtes
in bellis qñ dãt terga trophęũ · DNicit.⁊c.
CTropos gręce·latine dicit conuerſio.
Tropus.pi.mal.ge.quidam cantus in ec/
cleſia.a cõuerſione ſic dictus.
Tropicus.ca.cũ.i.ſiguratiuus⸗ coꝛ.pi.

Tropologia.gię.ẽ conuerſio ad aliquẽ per

ſecũdã perſonã· vt Domini ẽ ſalus et ſuꝑ
ꝓplłm tuũ bñdictio tua. Et dĩ a tropos qð
eſt conuerſio.⁊ logos ſermoq̃ſi ßᷣmonis
prius habiti conuerſio. Et ẽ eadẽ cũ apo/
ſtrop ha. Mug.·etiã dicit.ꝙ tropologia ·
eſt excuſatio vel ſenſus ſpũslis vel moꝛa/
lis. ⁊ figuratiua intelligentia· vel locutio·
vel emẽdatio vitę. Inde tropologic.ca.
cuzʒ. Et tropologice adu. Et tropologico
as.⁊ tropologico.cas.i.tropologice lõo/

qui. Haß. autẽ dicit. Tropologia·moꝛa/

lis ĩſtructio· ad inſtructionẽ ? coꝛreptio/
nẽ moꝛũ · ſiue aꝑtis:ſiue ſiguratis ſermo⸗
nibus pꝛolaaa.
Tropus.pi.figura moꝛalitatismodus lo/
quedi.vt cũ aliquis loquit᷑ metaphoꝛice ·
vel periphꝛaſtice · vel alio tali modo· bᷣm
Huguitionen.

Tros.⁊ Jlus.fres fuerunt.⁊ regeſ troiani.

Truculentus.ta.tũ.i.plenꝰ truciditate·cru/
delis aſper· ferus dicit᷑ a trux.⁊ lentos.
CTrucilentus.ta.tũ.iĩdem.
Trudes.dis.fę.ge.dꝛ a trudo.dis.Et di/
cunt᷑ trudes fuſtes ferrati ·ſcilʒ conchi· eo
ꝙ trudant naues.
Trulla.lę.fę.ge.ibombus:vel ſibilus ani ⸗
vꝛ a trudo:qꝛ trudendo emittit᷑. Itẽ trul/
la dꝛ qdᷣdaʒ vas fictile. Itẽ trulla ẽ qodã
inſtrumẽtũ cemẽtarioꝝ ferreũ latũ ad cõ/
planandũ muꝝ.⁊ ad lapides cũ calce cõ/
ponẽdos ⁊ cõiungẽdos:qꝛ trudit ⁊ detru
Dit ⁊ intrudit calce vel luto lapides.Oñ

Amos.x.Et ĩmanu eiꝰ trulla cemẽtarij.
CTruncus. ci.i. ſine capite · ſcilʒ ſtatura arbon

qui dicunt tubianęi iudęi.

inſiſtens radici. Cruncus hoĩs eſt media
ꝑs coꝛpor a collo ad inguinẽ Hñ MHirgi /
lius. Caput collo vehit·trũc coxis ſuſti/

netur. Et genubus ? cruribꝰ X. Iñ trücꝰ.

ca. c. i. diminut· ſemipciſus· ſine capite.
Truta.tę.quidã piſq.⁊ dẽ a trudo:qꝛ vim
habet trudendi:vel qꝛ ſꝑ moꝛet᷑ obſtruſa.

Trutannus.ni.mal.ge.d a trudo.dis.eo

ꝙ verbis ſuis trudat ad hoc ꝙ decipiat.
Facit eni cedi:qð verũ nõ eſt. Inde hęc
trutãnia.nię.Et hic trutannulus.li.dimi.
Et trutannicus.ca. cũ.

4 „

Trutina.nę.i.ſtatera.ſcilʒ lingua libꝛe. di

a trudo.dis:q; ſꝑ trudit᷑ foꝛasuł partica
ꝑ tranſuerſuũ poſita:qꝛ trudat ſurſũ. Inde
E trutinula.lę.⁊ trutinella.lęambo oimi.i

parua trutina.

Trux.cis.i.crudelis/auſterꝰ.ferusinexoꝛa /

bilis hoꝛrendus.Et coꝛ:v.ante.c. Pnde
Duidiꝰepi.Mater eris tauro ſenioꝛ ipſe
truci. Itẽ Hꝛati in pᷣma eplła.Ire truces
iimicitias ⁊ funebꝛe bellũ.

Tuba be. ſe ge. dẽ qſi tibia · a eſt ſimilis ei

Tin longitudine ⁊ in ſpecie.Del tuba q̃ſi
tuſa:qꝛ tuba cõcaua eſt. Et nõ ꝙ tuba le⸗
galis de qᷓ habet᷑ Mũeri. xꝰ erat vt dicit
Joſephꝰ: fiſtula cantatoꝛia pene magni/
tudine cubiticalamo capacioꝛ: pᷣbens in
pncipio latitudinẽ· ꝗqᷓ cõueniebat oꝛi ſuo
ad ſuſceptionẽ ſpũs:ꝗᷓ hebꝛaice dẽ aſoꝛa.
Et ſicut dicit᷑ in hiſtoꝛijs.Cuba habebat
quattuoꝛ vſus ad vocandũ multitudinẽ-
ad mouẽda caſtra. ad bella/ad feſta. ñ

eni ſolẽne habebãt epulũa dies feſtos.⁊

kalẽdas:clangebãt.Dñ in pſalmo.BGuc/
cinate in neomenia tuba. Bnde Legalis
populũ tuba dangoꝛe vocabat. In bellis
caſtris:feſtiſq; ſonoꝛa tonabat.

Tſuber. ben.maſ.ge.i.fungus.⁊ dĩ a tumeo
mes .qꝛ ex tumoꝛe terrę ꝓdeat.Dñ tubera

quaſi tumera.i.q̃ſi tumoꝛes terrę.Et po/
nit ſepe p tumoꝛe. p pctõ gnãlit. Dnde
Terentiꝰ in adelphis.Colaphis ẽ tuber
totũ caput. Inde tuberoſus.ſa.ſũ.i.tube/
ribus plenusinflatusſuꝑbus. Inde hęꝑc
tuberoſitas.tat.i.inflatio vel ſuppbia.

Tubiangi · dicebãt᷑ iudei illi qͥ ex alienige/

nis cõuocatiĩ auxiliũ Judę venerant. Et
icebãt᷑tubianęi:quaſi tubis cõducti.Et
ꝓducit nę. Hoc vult glo.2. Machab. i2
ſupꝑ illud. Et venerunt in caratha ad eos

„

CTubicen. cinis. mal.ge.qui canit cum tuba
7 coꝛ.penuł.tam nti q; genitiui.
CTubicina. nę.fę.ge. mulier ꝗq canit cũ tuba·
Tucetũ.ti.neu.ge.dẽ cibus qͥ fit ex carniũ
contuſione·ſicut ſalcicia eſt.Oñ Perſius.
Sed grandes patinę tucetaq; craſſa. Iñ
hic tucetarius.rij.qui cibũ illũ facit.
CTucus.ci.genus eſt auis ſcilʒ cuculus.
Tugdes. ois. vel tudatus.i.malleus Onde
tudatos.vicimus illos:qui habet capita
groſſata ad modũ mallei groſſi.

Tuguriu. rij. vĩ eſſe tectũ qð rebus vrba/

nis vel ruſticis cuſtodiẽdis eſt deputatũ
Bel vĩ oẽ ędificiũ qð magis cõpetit ru/
ſticis q́; vrbanis ędibus.⁊ dꝛ q̃ſi tegula/
riũ · eo ꝙ tegat. ff. de v. ſig. l.dvomus.
Tullius.lij.p duo.l.ꝓpꝛin nomẽ cuiuſdam
vini. DHnde Aucanus in. 7. Cullius elo/
quij cuius ſub iure togaq;. .
Tumentũ.ti.neu.ge.dꝛ a tumeo.mes.q; in
filo uł tela tumeat nec ſubtilitatẽ habeat.
Iñ tumentuoſus.ſa.ſũ.i.tumẽto plenus.
Tumidulus.la.lũ.i.aliquantulũ tumidus.
Tumidus.a.oũ.i.inflatus.ſuꝑbusirat.
In tumiditas.taſj. Et vifferũt tumidus
tumẽs:q; tumidus eſt qͥ ſꝑ tumet. Cumẽs
yo qui ad tempus ex aliq̃ cauſa tumet.
Tumoꝛ.or.maſ.ge.ẽ inflatio vel ſuꝑbia cũ
motioue coꝛpor vel iracundia. Inde tu/
moꝛoſus.ſa.ſũ.i.tumoꝛibus plenꝰ. Inde
tumoꝛoſitas. tatis.
Cuymultuarius.ria.riũ.dẽ a tumultuoꝛ. arj.
Et hinc tumultuarij dicebãt᷑ milites vel
pedites ꝗͥ ꝓ ſolo tumultu ducebãt in pᷣliũ
Vel q: ſubito ⁊ cũ tumultu exeunt contra
boſtes eximpuiſo venientes. DHñ ⁊ illud
genus militię vꝛ tumultus.vel tumultua/
tio· vel cõiuratio.
CTumultus.tus.i.ſeditio/cõiuratio· diũſoꝝ
garritus: quaſi tumoꝛ multus. Inde tu/
multuoſus.ſa.ſu.i.tumultu plenus.
CTumulus.li.maſ.ge.mons bꝛeuisułſepul
dũi.vel terra cõgeſta ſupᷣ ſepulcrũ: dicit᷑
tumulus·q̃ſi tumẽs tellus. Iñ tumullulus
li. oimi.i. puus tumulus. Et tumuloſus.
ſa.ſij.i.tumulis plenꝰ. Hñ. Mons bꝛeuis
eeſt tumulus.buſtũ:cõgeſtaq; tellus.
Cunica. ce.Ffę. ge. veſtis antiquiſſima appel⸗
lataquia in motu incedentis ſonuʒ facit.
17 dĩia tonus.q̃ſi tonica.Hꝛimũ enĩ fuerũt
pelliceę tunicęqbo poſt eiectionẽ de pa/
mnadiſo IIdãa Ena induti ſunt. Inde tu/
nicella. lę. oimi.i.parua tunica. Et tunica/
tus.ta.tũ.il.tunica indutusvel tunicã ha/

bens. Et tunicoſus. ſa. ſũ i. tunicis plenus.

Tunicula.lę.dimi.i parua tunica.

Turba. bęi.turbatioa dĩa turbo.bas. Itẽ
turba eſt ppli multitudo. Sʒ multitudo

nũero fit. Curba tm̃ in loco. Poſſunt eniĩ

pauci in anguſto turbã facere. Etẽ turba
nomen collectiuũ. poteſt reciꝑe verbuʒ
pluralis nũeria adiectiuũ ĩ plurali nũero
Zi diuerſitate generis.⁊ H̊ ratione ſigtio/
nis. DOnde Joannis. 7. Szʒ turba H que
nõ nouit legem maledicti ſunt.

Turbella. le turbatio. dĩ a turba Onde
Aug de ciui. dei. Oẽm motũ coꝛdis ⁊ ſa/⸗
lũ/oeſq; turbellas fluitare aſſerit ꝓd.bel.

Turbidus. da.ouũ.ꝛ quaſi terbidus.i.tra

cCcoõmixtus ſcilʒ fece.? vĩ a turbo. bas.
CTurbo.binis.maſ.ge.pe.coꝛ.gti·vꝛa terra.

qð antiqͥ vicebanth turben. binis. Et eſt

turbo vel turben. vertigo volubilitat xük2
topnꝑ· oictus a tena:qꝛ quotiens talis vẽt

cõſurgit · terrã ĩ circũitu mittit. Inde tur/
bineus.nea.neũ: turbinoſus.ſa.ſũ.

Turbulentus.ta. tũ.⁊ turbulens.tis.i.tur/

bidusnõ lucidus.Sʒ turbidũ de natura
Turbulentũ xyo ſit ex accidẽti. Iñ turbu/
lẽte uł turbulẽt᷑ adu. Et H̊ turbulẽtia. tię.

Turdela.lę.qdã auisquaſi maioꝛ turdus.
⁊ di a turdus cnius turdelę ſtercus viſcũ

generare vicit· m Mug.
Turdus.di.qdaʒ auisX dĩi a tarduseo
tarde voletułqꝛ tarde ſe referat.ſcilʒ ĩfi/
ne autũni. Inde turdin.na. nu. penuł pd.
Turgidus.da.dũ.i.inflattumidusirat.

Inde bęc turgiditas. tat Et turgidulus.
la Iu.i.gliquãtulũ turgidus.
Turgiolũ.li.neu. ge. vꝛ vas ĩterius groſſũ

Zturgidum. coꝛ.o0.
Curgoꝛ.gor..maſ.ge.i.tumoꝛturgiditas.
Curma.mę.fę.ge.ſocietas hoiuʒ: ꝓpꝛie tri/
ginta.ſclz ala. Sʒ ala ↄtinet triginta mi⸗/
lites. Curma triginta pedites. Inde tur/

matim aduerbiu· ſicut a turba turbatim.
Curmella. ę. vimi.i.parua turma.
CTunrmula. lę. oimi.idem. coꝛ. mu.

CTuronis · ciuitas cẽ.⁊ coꝛ.pe.ſicut ligonis.

urpiloquus.qua.quũ.pe. coꝛ.i. turpia lo/

ques. Inde hoc turpiloquiũ. quij. turpis
locutio.
Turpilucrus.cra.rũ.i.turpiter lucrũ faciẽs
Inge hoc turpilucrũ.cri. turpis acqᷣſitio
lucri.⁊ coꝛ.lu.naturaliter.

Turpis.pis.9.t.⁊ hoc pei.infoꝛmis.⁊ dĩa

toꝛpeo.pes.eo ꝙ; toꝛpeat Inde turpitudo

inis.i,macula:defoꝛmitas.

inie
gut
tes
vice
diun
ſim
fubt
erein
tunb
munpn
uuutn
gans
ndg
epirgt
zwos
ſexus.
tummt
Lummt
Cigtms
ucula
ncord
mnoßun
ſis ſis
Piiscäſ
Nen
gupof
Tutamen
nibeo⸗
Curu
Gickae
ctenerſe
Weic
Ttcgin
pkelber
ſoneſe⸗
Pnuſſunr
loc he
ngfhen
ſn
Wlsad
noplr
mmnſtn
WMregbeh

haminnt

Uunlck

ottor
uden
tnflo
Gngn
offiſte

Gbpenns
u
wobe
miande
Paſimnri
memdn

õ

doneſco⸗
tdbabn
2
br Dn
rcks 1ſt

Napdde
nsnn

dobes
ubnsb
volbbitri⸗
mmstlisiß
I Ten
alali
nanai tul⸗
üdemm
1Ftube
ſdalarn d
imduins
Rus

anrcse

rinmn ſchi
unienl
emnchoingt
Emngdllus
.

RRZZ
angiliß

AEUN.
1s Mietn

W.
NI..
l
mninhi

imr
bintti a⸗
ups aſin

fomis
leunpi
6

diam puinciaß. =DUð
Turtur.turis.a ſono vocis nomen habet:
genus anis eſt. Inde turturinus.na. nũ.

badudann

CTunis ris. ſ ge. dẽa teres retis.qð clon,

gũ rotundũ.Et turres dicũt᷑quaſi tere/
tes q; longe ſint.⁊ rectę ⁊ ꝓcul rotundę

vident᷑ licʒ qñq; ſint quadratęuł latę·· u
icunt᷑ a tueoꝛ.eris.q; bent defenſion.
If turritus.ta. tũi.turribus plenus.ad

moduʒ turris viſpoſitus.et ꝓd.penulł.Et

turricula. lę. dimi.i.parua turris. Itẽ turj

gregis vicebat᷑ mn Mieronymũloc vbi

Jacob greges ſuos pauit · nomen loco

inde relinquẽs. Curiis vo cuſtodũ vice/
batur vbi cuſtodes poſiti erant ad cuſto/

*

penuł ꝓdu. Et declinat· h̊ turtur turturis

epiceni genen · penl. gti coꝛ.⁊ ſub vno gnẽę
⁊vno articulo compᷣhẽdit aĩalia vtriuſqʒ

ſexus. Põt g dici. Nlba aquila.⁊ vnus
turturtam /ꝓ mare q; ꝓ femina.

Turturi ·dicunt᷑ paſtoꝛes qͥ fiſtulis canũt.

CTus.turis.vide.s.in thus aſpirato.

Tuſcia.ſci qdã pars italięa frequẽtia tun

Zſacroꝝ dicta. Eadem tirrbenia·a Tir/
rheno fratre Lydi. Iñ tuſc.ca. cũ. gẽtile.
TCuſſis.ſis.fę.ge.ẽ comotio pulmonis ex/

pirãs cũ ſonitu.⁊ dĩa tundo.dis·q; tun-
dit pectus. Del dr a toni.ab altitudine ·

q; a pꝛofundo pectoꝛis veniat.

* .—

Tutamen.mĩs.i.tutamentũ.⁊ pduẽ penul.

nti · coꝛ.penul.genitii.

CTutela.lę.fę.ge.i.defenſio.⁊ dĩ a tueoꝛ. en.

Et eſt tutela in liben caput alicui ꝗq ꝓpter
gtatẽ nec ſe· nec ſuadefendere põt.Cutela

Dabat᷑ liberispatronus.ſeruis.
Tutela ſᷣm AExo. in ſi.eſt vis ⁊ ptãs in ca-
pite libero· ad tuendũ eũ qͥ ꝓpt᷑ tatẽ ſuam
ſponte ſe tueri nequita iure ciuili data ac
pmiſſa.vt Inſti:o tute.S.eſt aũt. Dis aũt
Dico de facto ptãs de iure.vt talis ſit tu/
toꝛ q ꝓpᷣa imbecillitate nõ impediat᷑.neca

iutriſdictione repellat·qᷓles ſt pupillus.ſu
rioſus.⁊ qͥ ꝑpetuo moꝛbo laboꝛãt.Illi pr

imbecillitateʒ coꝛpoꝛis vel ai tutoꝛes eſſe
nõ poſſunt. Sʒ femĩęꝗ q;uis ſciãt res ad/
miniſtrare pupillares.⁊ ad id expediẽdũ

vires habeanttũ a iure inſtitutionũ non

admittunf.
Tutela teſtamẽtariaeſt quãdo pater dat
filio tutoꝛẽ in teſtamento. HW
Tutela oatiua eſt.quando vnus datusẽ
tutoꝛ filio in teſtamẽto.⁊ vnus extãtibo

cõſanguineis idoneis ad tutelã iudex ex

officio ſuo dat tutoꝛem.

Tutela legitima eſt · que defertur alege m

CTutoꝛ eſt qͥ pupillũ vel pupillã moꝛte pa

tris uł emãcipatione ſiu iun factũ ułfaccã
tuet. Differt autẽ a curatoꝛe.qꝛ tutoꝛ dat
impuberi:curatoꝛ vo puberi· vel adulto

ſcilz furioſo ꝓdigo:ſurdo:imutoa ſilibo·q

rebus ſuis heſſe nõ poſſũt.Itẽ tutoꝛ qñq;
dat᷑ a iudice:qñq; a teſtatoꝛe. Hat᷑ eniʒ a
teſtatoꝛe. cõſirmatur decreto iudicis vel
pꝛęſidis. Etiã dat᷑ iuito· H̊ curatoꝛ nõ niſi
volenti ·Rterq; ad litem.

Tutoꝛ fiducianuseſt qͥ pupilli emãcipati
icuius pater q eũ emãcipauit tutoꝛ erat le/

gitimꝰ eo patre moꝛtuo tutelã accipit· ci
moꝛtis tẽpoꝛe erat in patris poteſtate.
Tutoꝛ legitimusẽ qͥ lege ſcipiẽte pupilli
nãdſcit᷑ tutelã:quales ſũt ꝓximi agnatret
cognati. Regulariter eni traditũ eſt ᷣm
leges vt ad quẽe ſpectat emolimẽtũ hęre/
vitatis alicuius pupulli:ad eüdẽ ꝑtineat
⁊onus tutelę eiusniſi foꝛte ſit mulier quę

bene vocat᷑ ad hęreditatẽ moꝛiẽtis nõ t,i

ad tutelã ſuꝑſtitis:qꝛ tutrix eſſe nõ põt.
Tutoꝛ onerariusẽ qͥ dat᷑ pupillo vt ipſũn
defendat a vexationibo alioꝑuł oat᷑ no/
uitatis graut alios tutoꝛes inſtruat.c.ve/
nerabilẽ.de elec.in glo.ſuꝑ vᷣbo aduocat.
Vel honoꝛarius dẽ:dat cã honor/nõ ad/
miſtrationis.⁊ tales nõ habent onus.vt
regespꝛincipes · comitesbaronesquib⸗
Olimittũt᷑ filij cauſa honor::ideo illoꝛũ tu
tela vacationẽ nõ pſtat. Inſti.de excuſa.
tuto.vel cura.S.Itẽ tria onera.
Tutoꝛ teſtamẽtariꝰ oꝛ qͥ ex teſtamẽto dat᷑
tutoꝛ filio a patre pupilliſcilʒ qui actuĩ
teſtamento noĩat᷑ aſigtngarr.
Tutoꝛ ſuſpectus ſᷣm I Co.in ſum. C.e.ti.d:
iſte qͥ moꝛibo talis eſt ut ſuſpect ſit. nõ enĩ
facultas pauꝑtas.fraudulẽtiauł callida
cõuerſatio in rebꝰ pupillaribus ſuſpectũ
tutoꝛẽ cõmendãt vel cõmittant.

ante l

Acca.cę.fę.ge.i.bos.⁊ dẽ a va/
cillo.las.quaſi vacilla debilis
reſpectu tauri. Del vacca ꝛ a
Los.·quaſi boacca·ſicut a leo leę/
na. a dꝛaco vꝛacęna. Iñ vaccinꝰ.na.nũ.
Et h vaccari.rij.⁊ H̊ vaccaria.rię.cuſtos
vaccarũ.Et hęc vacca:qdã ciuitas hiſpa/
nię ab abũdãtia vaccarũ ita dicta. Hac⸗
ca etiã dꝛ quędã ciuitas in india.Iñ vach
ceus.cea.ceũ.⁊ H̊ ⁊ hec vaccẽ̃ſis.⁊ h̊ ſe. Et
ſcribit᷑ ꝑ geminũ.c.vacca: ab eoderiuata

Paccella.lę.⁊ vaccula.lę.ãbo dimi.i.ꝑua
VPacantia bona· dicũt᷑ ea bona ꝗ (vacca.
oñm nõ habẽt · ul ꝗ fiſco· ul dominio ali⸗
cuiꝰ applicãt᷑. Eð cõtingit multis modis
Mñq; ſi qͥ inteſtat decedit · ułqͥ teſtari
nõ põt.uł faciat ꝓpt᷑ qð hęres ſuus ei ſuc/
cedere nõ põt. ułetiã vbi alias de conſue
tudine bona alicuius dominio applicant ·
nam tunc dicunt᷑ vacare bona.
Daccinia.nię.herba purpurei coloꝛis.
Pacuna.nę.fę.ge.dea eſt vacationis⁊ ocij.
PBnde Dꝛatius. HMec tibi victabam/ poſt

hanũ pulcrę vacune.
adiũ.dij.⁊ hoc vadimoniũ.nij.in eodẽ
ſenſu. ſcilʒ pignus vel fideiuſſio.
Padulũ.li.dimi.i.paruũ vadũ.
Padũ.i.neu.ge.eſt loc bꝛeuis⁊ hũilis in
gqua.⁊ dẽ a vado.dis.eo ꝙ ꝑ ipſũ poſſit
vadi.i.deambulari pedibo. Iñ vadoſus
ſa.ſi. Et coꝛ.va.vadu. Nnde Duidi epi.
Add vada meęnãdri:concinit albus oloꝛ.
HBafber.fFra.fru.i.callidus igenioſusverſi/

pellis multifſoꝛmis.⁊ dicit a valde.⁊ afer.

qi valde afer.i.valde callidꝰ.Mã afri val
de ſolẽt doloſi eſſe ⁊ fraudulẽti Hel cõpo
nit᷑ vafer a varius.⁊ ferẽs:q̃ſi varia feres.
ſic hõ cautusqͥ loquit᷑ varijs modis.
Vagabũuũdus·ẽ qͥ nõ habet domiciliũ ·ſ ho/
Die h̊ᷣ ẽ cras alibi.l.iiij.S.htoꝛ.ff. de vam.
iffec. Sʒ q̃ſi vagabũdus·ẽ qͥ hʒ domiciliũ
ſᷣ raro moꝛatur in eo.⁊ vagat᷑ hinc inde.
HPagedaber hebꝛaice · rythmgrece · nũerus
latine: Eſt liber Numeri. Dñ Mierony/
mus ĩ ꝓlogo regũ. Quart inqͥt vageda/
berquẽ Numeri vocamꝰa acuit᷑ in fine.
Dagetra hebꝛaice. d tertius liber Moyſi
ſcilʒ Leuiticus. Hñ vicit Mieronymus ĩ
plogo regũ.Certius vagetra.i.Leuitic.
Pagina.nę.fę.ge.theca gladij·dicta q̃i ba/
gina.q; ĩ ea mucro uł gladius baiulat᷑.Iñ
Hᷓ vaginarius.rij.qͥ facit vaginas.Et pd.
pe. vagina. DPñ Duidius meta. Pẽdenti
nitidũ vagina diripit enren.
Pagitus,.tus.clamoꝛ infãtiũ:XI dĩ a vagio.
Vagius.gia.giũ.qͥ genubo iũctis ãbulat.
VPVagulus.la. li.vimi.i.aliquãtulũ vaguſ:⸗
dẽa vage. Itẽ vagula. le. vimi. vꝛ inuẽca

̊ vagat᷑ ꝑ campũ.Et hic vagulus.lianu

lus:quia vagat᷑ in digito: coꝛ.gu.
Ha gus. ga. gu.i.erraticus.diſcurrens.

HBalẽtulus.la.lũ.dimi.i.aliquãtulũ valens

Haletro.tronis.maſ.ge.i.gluto.⁊ d a va/
leo. les.ꝑ cõtrariũ:q; parũ valet·vel quia
valet multũ in leccacitate. pd.pe. gti.
Balgia,.gię. fę.ge.dꝛ a voluo.uis.q̃ſi vol/

uia.i.retoꝛſio· ppe labioꝝ obto:ſio ẽquã

valgis.i.retoꝛquere. “
Halidus.da.du.i.foꝛtis:potẽsrobuſtus.
Et cõpat᷑. Iñ valide.dius.ſime.adũ.Et
ſępe ꝓferũt ꝑ ſyncopã:valdus.dioꝛ.ſimꝰ
ꝓ validus.⁊ validioꝛ.et valde ꝓ valide.

facimus cũ aliquẽ deridemus. Iñ valgio

⁊ valdius ꝓ validius. Itẽa validus oꝛ h̊
validitas.tat.⁊ ꝑ cõpoſitionẽ Jnualidus
Da. vu.i. debilis. fragilisnõ validus. JIñ

B iualiditas. tatj. Et ̊ iualitudo. vinis.i.
debilitasĩbecillitasifirmitas. coꝛ.pᷣmã
validus. Oñ QAucan in o“. Rdducit ina/
lidę robur facundia cauſe.

VBalitudo. inil.fę ge.i.foꝛtitudo. Etnõ q;

valitudo ĩuenit᷑ p ifirmitate ẽ tractũ ab
illo funebꝛi vale qð vicebat᷑ moꝛtuis. e

q́ᷓ vide in valeo.les.Pñ qͥdã vicũt vale/

tudo ꝑ.e.Iñ valitudinari.ria.niu.⁊ va⸗/
letudinanius.na. ri.qͥ ſepe infirmat᷑ vel qͥ
ſępe participat valitudine. Et h̊ valetu⸗

vinarii.vel valitudinariũ.rij. domus in

q̃ curat᷑ ęgroti. Et licqʒ cã vifferentię vici
poſſet · in vtraq; tñ ſigtione dꝛ cõpetenter
valitudo ꝑ.j.Et nõ q.j.ãte·tudo bꝛeuiat᷑
vt foꝛtitudo/pᷣter valitudo:q̃ſi valetudo

VDallis. lis. fę. ge. dicitur a vallo. las. eo ꝗꝙ;

vallata ſit mõtibo. Inde valloſus.ſa.ſu.
Et h⁊ hec valleſtris.⁊ G ſtre.Et ꝑ cõpoſi/
tionẽ · hęc cõuallis.lisi.magna vallis. Dlł
valles dicunt᷑ vbicũq; ſunt humilia loca

camponp? depᷣſſaqſi vulſa.Minc ? cõual⸗
les · depſſa loca terraꝑ inter mõtes. Et nö
cqinuécit᷑ vallis ſalinaꝝ/qꝛ ibi erãt putei ſał᷑.

Vallus.li mal gei. palus: dĩ a valid qſ

vallidus. Iñ hoc vallũ.li.cõcatenatura ꝗ
fit de palis ſuꝑ aggerẽ. Del vallũ ẽ ipſe

agger · ſcilʒ id qð mole terrę erigit vt cu/⸗
ſtodia ſtendat.Et eſt vallü inter murũ⁊
foſſam.⁊ dẽ a vallis.i.palis:quibo vallis
munit᷑. Dnde quidã. Minetis vallusſed
vallüũ conuenit vrbi.

Paloꝛ.lor.maſ.ge.i.potẽtia ·ſanitas:vigo

Valua.uę.fę.ge.i.oſtiũ:a dꝛ a voluo.uiſ.Et

vävt diẽ Hug. Malu? ꝓpꝛie ſut ꝗ reuoluũt

intus.⁊ ſũt duplices?⁊ replicabiles.

Vanga. gę.fę.ge.quoddã genus foſſoꝛij.et

dĩ a vagusquia vagando fodit.

VDanidicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.vana dicens.
Vanidus.va.vũ.i.vanꝰ.Et cõponit᷑ eua⸗

nidus.oa.vũ.i.valde vanidꝰ. Pñ Dui/⸗
dius in F. meta. DPectoꝛa ꝗᷓ in tenues ab/
eunt euanida riuos.

—

HBaniloquus.qua.quũ.i.vana loquẽs. Iſñ

hoc vaniloquiũ.quij.⁊ coꝛllo.

Pan
ſcht
Pan
wn
lent
Pey
yu
Pewe
nw.a
n
ſwn
prd
etnahin
ps
dicid
peoh
Vanen
coxinea
nenu⸗
heutx
mnoli
Prnuam⸗
müsyi
Fhven
Panon
Pilag
magi.
lavor
Valallu
ſc̃ oje
datmn
kudatr
es
pot
dii w
leapiut
ptoualai
ſilio r
nler
Nd
Napad
1Mder

mni

wſtopt
1opoſs
ohe
Wnti
unſs
Däͤtene
nac
1gficle
Vali el

Dikn
dad
ul
sri
uf
odugi

4

Pvatin⸗

aci
Märe
nENI
Hpuen⸗
Wustn
nne dii
tener
leeuiat
s o
shn.
braͤp
rrcöu/⸗
isino
ptiſt.
ki
nuNg
ylliye
utmulis
nlsſed

Oo ult
nuctit
bles

bepis)

4

Nann ni. inſtrm̃ ẽ de vimie factũ ĩmodũ

ſciti · cribꝛũ ſcilʒ.⁊ eſt ge.fę.pᷣm Papiam.
NPHanus.na.nũ.i.ĩanisfalſus:vacuusirrit
venerea dẽ a xenꝰ.q; vnerei ſcipue ſo/
lent eſſe vani. Inde h̊ vanitas.tat..

DPapidus da.dũ.i.iſipiẽs:ſine ſaxꝛe. Iñ

Gᷓ vapiditas.tat.i.inſipiditas.⁊ coꝛ.va.

Papꝛ.porl malſ.ge.i.caloꝛ·fumus:⁊ dicit᷑a

vapoꝛo.- gs.

*

PBappa. pę. fę.ge.dẽ vile vinũ ·qð ð fece ex

pꝛimit᷑vel exinanitio cũ aq̃.⁊ ẽ fere nulliꝰ
ſapor.vñ ⁊ vappa ſępe d inſipiditas. Et

vappa di ardelio ꝓdigꝰſuꝑfluus.ſtultꝰ.
leuis:q iſipide ĩdiſcrete viſꝑgit res ſuas

et nullius pbitatẽ. Et nõq; vappa ꝓd.a.

añ.p.ᷣ vapidus eaʒ coꝛ.vñ credim ꝙ ſit
dicẽdũ vappa ꝑ ouplex.p.et ſic poſitiõe
pꝛoducit᷑ ptima.. „

Varica.cę.fę.ge.⁊ HG̊ varix.cis.o vena int

coxanea:ꝗ ſi lędat᷑.vel itinere vel ꝑcuſſio/
ne·reddit hoĩeʒ curuũ ⁊ inflatü.⁊ ex lęſio/
ne facit poplices ⁊ coxas turgeſcere. Iñ
varicoſus.ſa.ſũ.i.curuus.
Darius.ria.riũ.dꝛ a via:q̃ſi viarius.i.non

vnius vis.· incertę ⁊ mixtę ſnię.⁊ diuũſus.

Iñ h̊ varietas.tatj.
Parus.ra.ru.i.curuus: ꝓducit.ua.

Vaſallagiũ.ſm ſpe.in.ti.de feu.idẽ ẽ qð bo

magiũ.qð enĩ in frãcia dꝛ homagiũ·ĩ ita/
lia vocat᷑ vaſallagium. ðJ
Vaſallus bpᷣm Moſt.eſt ille qͥ tenet᷑ ſeruitiũ

facẽ dño occaſiõe feudi. Itẽ vaſallꝰ ẽ feu⸗

vatari.Et ſᷣm vulgare ꝓuicialiũ nobiles
feudatarij vaſalli vicũt. Plebeius vᷣo hõ
medius nũcupat᷑ ſm ſpe. Et vaſallus nõ
põt vendere feudũ ſine volũtate oñi.Et
dũ vẽdit · debet rogare dñm ſuũ ꝙ ab eo
recipiat.⁊ alterũ emptoꝛẽ inueſtietqð ſi
oñs denegat cũ exoꝛare nõ põtdet em/

ptoꝛi alia bona ꝓqualẽtia tali feudo iuſte
vẽdito.de hoc in.c.ꝗ in eccleſiaꝝ.de cõſti.

⁊in vſi.feu. ꝑ to.

Vas vadis mal.ge.i.obſes:uł fideiuſſoꝛ.?

dẽa vado.dis·:q; dato vade/licet abire
vadere.⁊ coꝛ.a.ante.d.ſ̊ vado.dis.ꝓd.
pꝛimã. Onde quidam. Obſide ſine vade
poſito pꝛius ad tua vade.
Bas vaſis neu.ge.⁊ẽ eteroditũ nomẽ de⸗/
clinatione.qꝛ in ſingulari numero ẽ tertię

declinationis.̊ᷣ in plurali eſt ſecũdę.Oñ.

Das valis ternę dicas/ſᷣ vaſa ſecũdę.Et
Dicht᷑ vaſa:quaſi veſca·a veſcoꝛ.ſcer·/ ſiue
a veſcendo.quia eſcę in eis ppnunt᷑. (git᷑
Pas fictile·dꝛ vas fictũ ex tra qð cito frã/

aſa belli:vicũt᷑ arma.Dñ.Dic belli vaſa

gueell,oſkuletamg. 2
Haſa iręſut oẽs peccatoꝛes.vt.xxiij.q iiij.
Aabuchodoonaſor. Re te 4 In
HVaſa papyria · vicunt᷑ quę de papyro ſũt
facta.vide.S.in papyrrns.
PBaſa paſtoꝛis appellat glo. Zacharię xi⸗.
perã.⁊ baculũ·ſiſtulã ſibilũ ꝛꝛc.
Baſco.conis.coĩs.ge.⁊ vacceꝰ.cea.ceũ.di⸗
cũt᷑ a vacca. Et ſũt vaſcones⁊ vaccei q dã
ppli dicti a vacca ciuitate hiſpanię/iuxta
pireniũ mõtẽ·a q̃ habuerũt pncepiũ· vel
quã oli poſſederũt. Et dicũt᷑ vaſcones.q̃i
vaccones.c.mutata i.s. Inde h vaſconia
nięregio eoꝝ. Et hinc vaſconiꝰ.nia.niu.
Haſculũ.li.vimi.i.parnũ vas.
Baſcus.ca.cũ.i.vanus:nugatoꝛius.
Vaſtus.ſta.ſtũ.i.magnusingẽs:ꝓfũdus.
incultusamplus. deſertus.ſolitarius. Inñ̃
H vaſtitas.tat ̊ vaſtitudo.vinis.i.ma/⸗
gnitudo·ãplitudo ·deſertũſolitudo. Bʒ
vaſtitas ꝓpᷣe coꝛpor-vaſtitudo·ſolitudo.
Vates.tis.coĩs ge.i.ſacerdos:qñq; icit
woeta·qñq; ꝓpheta diuinus.Et dicebant᷑
vates wetęa vieo. vies : qð eſt ligare · eo
ꝙ metra ligarẽt pedibns ⁊ ſyllabis. vꝓᷣba
modis cõnecterent. Pates aũt dicebãt᷑
ſacerdotes ⁊ diuinia vi mentis · vel a vi/
deo.des.qꝛ futura videbãt.⁊ pd.va. NHñn
Duidius de reme. Parce tuũ vatẽ ſcelerl
dãnare cupido. Quidã vicunt ꝙ vates
dꝛa vas vaſis.⁊ theos:quaſi vas dei · vel
vas diuinũ· vnde ſacerdos vr vatesqꝛ
cõtinet deũ ꝑ ſanctimoniã. Itẽ viuini et
ꝓhetę dicũtur vates · quia continere vi /
dent᷑ deũ ꝑ futuroꝝ ſcientiã.
Paticanus.na.nũ.i.ꝓpheticus⁊ tũc coꝛ.pe.
Itẽ iuenit᷑ vaticanus.ni/ p quodã monte
vbinutritus dꝛ fuiſſe Jupit᷑.⁊ pꝛod.ca.
Paticiniũ.nij.i.diuinatio ꝓphetatio.
Paticinus.ni.maſ.ge.deus paganoꝝ.
Baticim.na.nũ.i ꝓphetic.⁊ dꝛ a vates.
Vatidicus.ca.cũ. pe.coꝛ.i ꝓphetic. vĩnatoꝛ.

gnte B

Vbaldini ſũt hoĩes certi.⁊ ſignant᷑ cerici·
vel canonici terrę vel eccleſię alicuius oe
quibus in.l.i. C. de col.illi.vbi vꝛ. colle⸗
giũ vbaldinoꝝ nõ põt cõſtituẽ ſyndicũ.
Pber. berl. neu.ge.i.mãma.⁊ habet᷑ totũ in
ſingulari:i in plurali.Et dicũt᷑ vbera · qſi
vuera:q; vuida ſũt ⁊ humoꝛe lactisĩ mo/
vũ vnarũ plena.Et ꝓd.v.Hnde Muidiꝰ
de arte in p̊ libꝛo. Fertilioꝛ ſeges ẽ alienis
ſemꝑ in agris. Dicinũq; pecus qandius

vber habet. Et in Cant. oz. Melioꝛa ſunt
vbera tua vino Iñ h̊ vber. berl.i. abuůdan⸗
tia · fertilitas. Et hic ⁊ H vber.ber.coĩs ge.

decdlinationeᷣ oĩs cõſtructiõe.Et deſinit

ablatiu in.e. tm̃licʒ ꝑ autoꝛitatẽ ineniaf

in. . Et põt poni eñ maſculino feminino
T neu.generibo· ſatis pꝛie · ſiẽ ⁊ diues ·

paup.ſed nõ in oĩ ſua terminationecq qᷓ/

litas actiua deſinẽtis ĩ ema foꝛma plurał
in es nullo modo poſſunt neutro generi
adaptari.vñ nihil ẽ. Habeo vberẽ pecus ·
vel vberes pecoꝛa. Dñ. Rẽ vel res neutꝝ
fugiuũt.ᷣ cętera ſumũt. Et ẽ idẽ uber:quod
abundans. ñ Aud.j2. Moiĩs cuiuſdã
diuitis vberes fructus ager attulit. Inde
vbere.⁊ vberit adu.i.abudantercopioſe
Et H̊ vbertas.tat.i.abũdãtia copioſitas.
Et vberoſus.ſa.ſũ.i.abũdãs. Iñ ̊ vbero
ſitas.tatis. Atẽ ab vber dẽ vberb.ta.tũ.i.
fructuoſus abũdans.Iñ vbertim/aduer/
biu.i. affluenter. abunde. S
VPbertuoſus.ſa.ſũ.i.fertilis:vbertate plenꝰ
dꝛ ab vberto.taſ. Bñ Joſeph. Vũñ pla
cuiſſet Iſaac. vt iret ĩ ęgyptũ vbertuoſaʒ
valde/ puĩciã. Hõt etià deriuari ab vber.
Ddus.a.i.i.madidꝰ.aliquãtulũ hũidꝰ

Bante E
Pecoꝛs.coꝛdis.oĩs ge.i.demens.furioſus
q̃ſi vęhabes in coꝛde.Iñ h̊ vęcoꝛdia.dię.
i. amentiaalienatio mentis. Et vecoꝛdit·
adũu. Inuenit᷑ etiã H̊ ⁊ H vęcoꝛdis dis.⸗ h
Bectatoꝛiũ.rij.vꝛ inſtrumetũ qͥ ali / ( de·
quid poꝛtat᷑.⁊ vꝛ a vecto.tas.

PBecticulariꝰ.riariũi.vectes faciẽs vel ad
vectes ꝑtinẽs. Mecticulariꝰ etiã diĩ rapi-

noſusſicut vicimus aliquẽ vecticulariaʒ
vitã agere q furto ⁊ rapinis intendit.
Peccticulus.li.vimi.i.paruus vectis

PBectigal.galis.neu.ge.pe ꝓd.tã nti qᷓ; gti.

i. tributũ·Sʒ vectigal vꝛ illud thutũ/qð

vehit᷑ ab illo q dat ad domũ recipiet. Sz

tributũ·qð dat᷑ nucijs recipientis miſſis
ad recipiendũ. Del vectigal ẽ tributũ de

rebo vectis · vel ꝑ mare vel ꝑ terrã. Iñ hH

HB vectigalis. H le.i.tributarius · q ſoluit
vectigal. wel qͥ dat poꝛtat ad cunã dñi·
el ꝑtinẽs ad vectigal.

matura oſtij vehit᷑ huc ⁊ illud cauſa ſerã⸗/

di vel reſeradi Oñ ꝓpha. Mectes ferreoſ

cõfregit.Et fac actus płalis hos vectes:uł
vectis. Itẽ vecij appellat᷑ diabolus meta/

phoꝛice.Dñ Aſa.27“. Serpentẽ vectem

⁊c.qꝛ durus ea foꝛtisrigidus:ꝛ inflexibil

Pectis.tis.maſ.ge.v⁊ illud ferrũ qð in fir-·

ad modum vectiss

BPectoꝛ.tor.maſ.ge.eſt poꝛtitoꝛ qͥ vehit. Et
vectoꝛes ſũt nõ ſolũ qͥ vehũt.ᷣ etiã q́ ve/

hunt in naui · ſm xo. in ſũ. C.e cia:.ff. ad
l.rhodi.de iac. Itẽ vectoꝛes poſſunt dici
ſiue habeãt merces.ſiue nõ:dũ tamẽ oꝑaſ
ſuas mgr̃o nauis exhibeant ad nauigãdũ

Et ſüt qnq; noĩa ꝗ p̃ſtat actua paſſionẽ.

Vngde. Moſpes celotypus cõuiua vectoꝛ

alũnus.lctu ſiue pati ſ̊ eodẽ noĩe ſijẽnt
Hectura.rę.fę.ge.i.naulũſcilʒ pᷣciũ qð vat᷑

pꝛo poꝛtatura. Iñ wctuari ra. ri.ꝗ vat
aliqͥd ad vecturã/ułq poꝛtat aliquid pꝛo

vectura.vel ad vecturã ptinens.

Vegetus.ta.tũ.i.foꝛtis adultus. viuidus
validus firmus:agilis:vigilans integer.

incoꝛruptus. dẽ a vigeo.ges.

Beha. be.fg. ge. eſt quoddã genus carri.

Pehemens.tis.oĩs ge.i.furioſus.⁊ dẽa ve·

mẽsq̃ſi ve habens in mẽte.Pel oꝛa ve
qð ẽ ſine.⁊ mẽs mẽtis q̃ſi ſine mẽte. Nel
vꝛ a veho. his.⁊ mẽsq̃ſi ꝗͥ vehita mente.
Itẽ vhemẽs qñq; dꝛ foꝛt.vñ dicimꝰ ali⸗

quẽ hbie vehemẽtẽ cãmcũ habeat foꝛtioꝛẽ

Iñ vehemẽt adũ. Et h vehemẽtia. tigi. aĩ
demẽtia. Del põt dici vebemẽsquaſi ve

gqdimẽs.i.auferẽs ve.i.malũ vel doloꝛẽ ꝗ⸗

mente.? eſt etymologia.⁊ coꝛhe.

Bebiculũ.li.neu.ge.dꝛ oẽ genus curruset

quicqͥd vtile eſt ad poꝛtanduʒ.vtcurrus

nauis · ul iumẽtũ qdcũq; qdð poꝛtare põt.

Velabꝛũ.bꝛi.neu.ge.ẽ vas in qͥ olen cõtun

dit ulin qͥ frumetũ purgat᷑. Itẽ velabꝛũ

d qð velis tranſit᷑. Oel loc romęita di/
ctus vbi obſonia vendebãt᷑. Mel ülud qͥ
paſtilli vel hmõi cibaria velãt. Bñ Wꝛa/
tius. Cũ ſcurris fartoꝛ: cũ velabꝛo oẽ ma/
cellũ. Iñ velaber.bꝛi. venditoꝛ minutarũ
reꝝ comeſtibiliũ ĩ tali loco/ulłqͥ eas velat.
Pelariu.vide.j.in velum. .

Helamen.inis.neu.ge.i.indumẽtũ palliũ.
xel coopertoꝛiũ lecti.
Pelamen oculoꝛũ ·exponi
Geñ. 20. In biſtoꝛijs ſic v. Moc erit tibi

in velame oculoꝝ.i.ĩ memoꝛiã verecũdię
ꝙ in mẽdacio dep̃henſa es. Oñ ſubdit ex/
ponẽdo:Et ideo q̃cũq; ꝑrexer memento

te deßhenſã . vel elegans eſt deriſio: HMoc

erit in velamen oculoꝝ.i.pꝛeęparationem
funeris .qð magnis expenſis ſolebat fieri

maxime a indęis. wl ad pepla emẽda vt
tegas faciẽ ne ameris. Pecunia etiam dꝛ

velamen oculoꝝ. Oñ Ecqd.20. Encenia et

dona excęcãt oculos iudicũ.i.velãt pꝑcõ⸗/
cupiſcentias. Andreas auteʒ exponit ſic.

᷑ multis modis

nidpo

hs
eg

loinn
wene.
n gli⸗
ntore
W
we

Ms
Nonns
liian
i
nd⸗

plli⸗

gnods
citbi

iborr
nenmn-d

niee

nen
ſorſin
nica
cuam *
enut
Wtpe⸗

Din tuũ vocaſti fratrẽ·ſic ſolẽt pudibũ/
veę mulieres hoci. ̊ vꝛbanitas loquẽdi
facta ẽ tibiĩ velamẽ verecundię.⁊ ſine ꝑi ·
culo põt eſſe ad eos qͥ tecũ ſũt:qui ſciũt ꝓ½
vxoꝛ ei ſisᷣ nõ ad alios.⁊ ne q̊ R᷑ᷣſumas
alijs ſimulare.⁊ qͥcũq; ꝑrexeris memẽto

ꝙ iã ſis in H dephenſa.
Beles.litis.mal.ge.Et dicũ
coꝛ.expediti milites uł pedites leui arma/
tura. qᷣ ES romanos ſlia inci/
piebãt. Et

DVelifer.ra.rũ.pe.coꝛ.i.vela ferens.

Pelinolus la l. qd velis volat. vt nauis.

elꝑ qð velis volat᷑ in mare coꝛ.vo.

DVellus.vellerl.neu.ge.dꝛ ipſũ coꝛiũ ouis
vel arietis cũ pilisa dĩ a vello.lis.qꝛ olim
lanę vellerentura nõ tondebant᷑. Etipſa
eti lana floccus lanę dẽ vellus.⁊ coꝛ.le.

Pelleroſus.ſa.ſũ.i.vellere plenuus.
Delox.cis.oĩs.ge.i.celer Iñ hęc velocitas.
tatis.⁊ eſt ꝓpꝛie velocitas pedũ ⁊ coꝛpoꝝ
Vel etiã veloꝝꝑ·ſ̊ cerleritas animoꝛum.

Delũ.qli.neu.ge.dꝛ a volo.las.q; q̃i ala vo/

lãtis extendit᷑.⁊ nauẽ volare facit. Hnde
volare ⁊ nare recipꝛoca ſũt.i.recpce vnũ

ponit᷑ ꝓ alio ·qꝛ nauis videt᷑ habere alas

in remis ⁊ velis.⁊ auis uidet᷑ habere qua/

ſi remos⁊ vela ĩ alis Itẽ iuenit᷑ H̊ velu. li.
ꝓ eo qð ponit᷑ſuꝑ capita monachaꝝ.Itẽ
velũ etiã reperit᷑ pꝛo illo quod in ecdleſia
wl in tẽplis· vel etiã alijs domibo exten-
dit ⁊ tũc dꝛ a velo.las.q; obiectu ſuo ĩte

rioꝛa domoꝑ velet. Et d. pmã velua we⸗
lis płalis nueri.caſus ablatiui ·ſᷣ velis ver

bu. coꝛ. ve. Onde. Si tranſire velis maris
vndas/vtere velis. Itẽ a velũ dĩ h ⁊ hec

velaris. ⁊ hocre. Et velanius.ria riũ.i.ad
velũ ꝑtinẽs.Et h̊ velare.ris.Et h̊ velariũ

rij.i.velũ ·vel locus velo vmbꝛat. Vnde

Tſic dicebat᷑qͥdã locus in theatro/ad quẽ
recipiebãt᷑ pueri poſt ludosqꝛ velũ ante

penderet vt eſſe ſecret. Dñ Juuenal. Et
regina pueros inde ad velaria raptos

Vena.nę.fę.ge.dꝛ a venio.nis.q; ꝑ eã ſan/
guis venit ad coꝛ. Del dꝛ vena a via q̃ſi
viena. qꝛ eſt via ſanguinis. Dñ dicit Jli⸗
doꝛus. Vene dicte ſunt · eo ꝙ vie ſint na⸗

tantis ſanguĩs·ſiue riui ꝑ coꝛpꝰ oẽ diuiſi ·

qbo vniuerſa mẽbꝛa irrigãt᷑. Iñ venoſus

lſa.ſi.i.nis plenꝰ.Et aliqñ ponit p tur⸗
pis:q; ĩ macilẽto vena turpit᷑ apparet. Et
ꝓd.ve.vena ·ſ venis vꝓᷣbũ coꝛ.ve.Oñ. Pic

puer vnde venis qͥ pergis turgide venis.

Et dicũt a volãdo ·q̃ſi volites uł
a welocitate· xel a velu ꝓpt celeritateʒ. Inñ̃
B ⁊ Bᷓ velitaris.⁊ ̊ re.Et velitariꝰ.ria.riũ.

DPenabulũ.lineu. ge.ia vendꝛ nar:qꝛx ·
natui ſit habile. ul qꝛ veniẽtẽ app excipiat
Venabilis. lis. .t.⁊ Hle.:ad venandũ ba/

bile· vel plauſibile.⁊ dia venoꝛ.naris.
DVenalis.lis.O.ta h̊ le.res ꝗ vendit᷑uł ven/

itioni exponit. Dñ Dꝛatiꝰ in. 2x.li. epi.

Landat venales qͥ vult excludẽ merces.

Venaticus ca.cũ.dꝛ ꝓpꝛie canis qͥ inſequi

feras.vwel etiã dẽ carmen ſiue clamoꝛ.

Penatarilitcnameen⸗ uł vẽlocus e/
Denator. tor mal. ge. beſtias w/ (nãdi.
nat᷑ vel inſeqᷣt᷑. Inuenit᷑ etiã ꝓ deceptoꝛe.

Venatio/onis.vel venat.tui.actꝰ venãdi.
Et eſt triplex· ſcilʒ oppꝛeſſiua: arenaria.⸗
ſaltuoſa. Oppꝛeſſiua ẽ hoĩuʒ · de q dĩ: Ce⸗
pit Nemroth eſſe robuſtus venatoꝛ coꝛã

ño.i extinctoꝛ: oſpꝛeſſoꝛ. Et ſic xenato:
ẽhoĩuʒ exactoꝛ oppꝛeſſoꝛqͥ aliquẽ vena⸗

tu oppꝛimit. Erenanis ẽꝗ ſitĩarena· vt cũ
q locat oꝑpas ſuasvt pugnet in arena cũ

Fuit· niſi eã exerceat gra viriũ exꝑiendag

vt. ff. de poſtu. l. i. . Itẽ ſenat. et. iij. q. vj.

tria.v.infames.circa pᷣn. Saltuoſa ẽ ꝗ fit

hec eſt licta.

ℳ

in ſiluis ⁊ ſaltibus ad capiendas feras:et

Venditioeſt reꝑ cõmutatio atq; cõtrac

ex cõueniẽtia veniẽs ·q̃ſi venũdatio.
Venefex.cis.cõis ge.i.miſcens vel faciens
venenũ. Et pdu. e oꝛa. Jnneni etiã
weneficca.cũ. in eodẽ ſenſu. DHñ ꝓphᷣa. Et

venefici. Hel ſᷣm aliã litterã. Et venefiis

incantãtis ſapiet. Iñ h veneficiũ. cij. tale
maleficiũ: pducũt pᷣdicta.e.ante.f.

VOeneficina.nę. fę. ge. dꝛ loc vbi veneficia

exercent᷑a ꝓducit.ci.

Venenat᷑.ta.tũ.ꝛ venenari ria. rin. q fac
venenũ. NHenenatũ·ẽ ĩqͥ mixtũ ẽ venenũ

vt potio. Denenoſũ ẽĩqͥ natũ ẽ. vtherba

ſerpẽs. DHenenaria mulier ꝗ fac venenũ.

Venenũ.ni.neu.ge.dꝛ a vena·eo ꝙ per ve⸗
nas eat. Nõ eni nocere põt niſi ſanguinę
tetigerit. Oẽ aũt venenu frigidũ ẽ.⁊ ideo

aĩa ꝗ ignea ĩ ſanguie ẽ·fugit venenü. Et

— .

vã venenũ·q̃ſi venas necãsa ẽ etymolo.
Inde venenoſus.ſa.ſũ.i.veneno plenus.

Beneripeta.tę.pe.coꝛ.coĩs ge.i.luxurioſus
ułluxurioſa: dꝛa ven ⁊ peto ·q̃i venere

DVenerius.ria.riũ.⁊ etiã ꝑ.e.vene/ (petẽs.

reus.rea.reũ.uenit᷑.i.luxurioſus.

Penetus ·fuit quidã rex qͥ cõdidit ciuitatẽ
quã ex noĩe ſuovenetiã appellauit.Et cõt
declinari.venetia.tię. vel he venetie. arü.

Inde venetusta.tũ.patriũ.penuł.coꝛ·

Venia. nię idẽ eſt qð indulgẽtia.ſi p̃cedat

peccatü. Si vᷣo nõ ceſſit peccatũidẽẽ qð

licẽtia. Oñ Oꝛatius. Scimus hãc wniä
petimuſq; damuſq; viciſſim. Itẽ Ecq.25
Mec des mulieri nequã veniã ꝓdeũdi.i.

licentiã vel libertate. ⁊ dꝛĩ a venio.nis.q
venia venit a libertate vantis ⁊c.

VBenialis.lis.ↄ.t.⁊ h̊ le.dꝛ a venia. Jñ ve/

nialit᷑ ad i. Et H venialitas. tat q facile
Pꝓmeret᷑ veniã. Et nõ ꝙ veniale vꝛ tripli⸗

citſcilʒ veniale ex gnẽ ut bũ ocioſũ. DHe

niale ex cã ut qð ex ĩſimitate ułignoꝛãtia

gerit᷑ qð excuſationẽ quandã habet OHe⸗

niale ex euẽtu·ſic culpã pᷣcedentẽ moꝛtalẽ

coõfeſſio ſequẽs venialẽ facit. vt dic ðtm/

biꝛoſius: q; relinqͥ t reatus tẽpoꝛalis pęnę.
Benilia.lię.fę.ge.man ieffluctuatio ꝗ ad li/
tus venit. Bñ Marro. Denilia eſt vnda

ꝗQ ad litus venit. Salariagꝗ ad lit redit.
Heniola.lę.dimi.i.parua venia.

VBenter.tris.oĩ a vẽtus:q; ventũ concipit
Quid ſit vent᷑.⁊ in quo differat ab aluo
7 vtero.vide.S. in alus.
Pentilabꝛi.bꝛi.neu.ge.dẽ pala vẽtilandi.
Et coꝛ.pe.nãliter. nde Matth.ʒe Cuiꝰ
ventilabꝛũ in manu ſua c.

VBentoſus.ſa.ſij.i.vento plenꝰ.uł vẽto ĩfla⸗

tus. ul inſtabilis. vel ꝓboſus ul vanelau⸗

Dis. gloꝛię cupidus.⁊ dicit᷑ a vẽtus Et
ventuoſus.la.ſi.iu eodeʒ ſenſu. Indebęc

ventoſitas vel ventuoſitas.tis.

Ventoſa.lę.qddã vas ꝓ minuẽdo ſangui/

Bentrale.lis.neu. ge.i.faſcia: ulligatura vẽ

tris. vel cingnlũ arca ventrẽ ul cona ſicut

lũbare circa lũbos. ⁊ renale circa renes.⁊

dia venter. Et h ⁊ BH ventralis.⁊ hocle.
Dentriculus.li.dimi.i.parnus venter.

Dentriloquus.qua.quũ.pe.coꝛ. qͥ de vẽtre

vel ꝑ ventrẽ loqſfnani.
Pentrina.nę.dioit᷑ beſtia quę fert onꝰ circa

Ventrema pꝛoducit iii.
DVentricoſus.ſa.ſũi vẽtroſus ſa.ſũ.magnũ

⁊ groſſũ habens ventrẽ:vel groſſus.

Ventus.ti.pᷣm Iſidoꝝ.iʒ: etymolo.eſt aer

Denũ nomẽ indecli.oĩs ge.i.venalis. Iteʒ

cõmotus ⁊ foꝛtiter agitatus dĩ a venio

nis.eo ꝙ violentus ſit violenter veniat

Non eni ſolu arboꝛes. ſed etiam cęlum et

terrꝗ mariaq; cõturbat. De vẽtis vide.S⸗

in afric. Itẽ a verꝰ. xẽtulus.lii piꝰ vetus
venũ eſt ſupinũ huius v̈bi veneo. nis. vt
Fumentũ mittit venũ.i. ad vẽdendũet
ſic wenũ eſt figure decõpoſite b in pma ac⸗
ceptione eſt ſigurę ſimplicis. Itẽ iuenit᷑ H

venũ.ni.i.venale vel vẽditio. Onde lm
bꝛoſius. DHeno ⁊ empto viuitt.
Denũdipirus.piri.maſ.ge.⁊ hęc venũdi/
er v vel ꝗq vendit piraa coꝛ.pi.
Denus.nerlłę.ge.dea amoꝛis: uł pulcritu/
Dinis · ul ipſa pulcritudoa ſic dꝛa vena.i

a ſanguine ,qꝛ Enge io Pulanmdinaoet
Significationes buius

Zamoꝛẽ a coꝛ.pe.
nois venus in h̊ verſu cõtinẽt. Diua pla/
neta. decoꝛ· fert venus eſſe libido.
Vennſt᷑. ſta.ſtũ.i.puleerdecẽs.⁊ dĩ a ve/
nus. Iñ hec venuſtas.ſtatis. Et venuſtu/
lus.la. lu.i.aliquãtulũ venuſtꝰ. bm Hug.

Pap. vo dicit. Denuſtus.i.ſapiẽs/oꝛna/
tusmodeſtus.facetusſfoꝛmoſus.

Vepiſous.ſciðð geminis filijs vno aboꝛto

alter qͥ legitime natus fuerit vocat᷑.

Bep:ecula.lę.dimi.a vepꝛes remota.s.⁊
agdita cula/ſicut dicit Pꝛiſcianus in. ʒ*.

Bepꝛes. pꝛis.ð uł h̊ͥ vepꝛis.pꝛisſili iuenit·
dĩ ſpina. Et dicut ſpine vepꝛes · qi vi pꝛiẽ
xentes.vñ a visa pꝛẽdo.dis.di cõponi.

vel eſt etymologia. VPñ qͥdã. Dicit᷑ hinc
vepꝛes/quia pꝛendat vellera veſtes.

Der veris· di quarta ꝑs ãni.⁊ vĩa vireo.

res.qꝛ viret.vel qꝛ recedẽte byeme tellus
veſtit. ułl viret herbis. ⁊ erũpit in floꝛes.
Et ꝓð.penuł.Oñ Ouidius de arte. Dere
pꝛius taceant volucres ęſtate cicade.
Verne⸗ cta. ctũ.i.vere actus.i.vᷣno tẽpoꝛe
Beraculus.la.li.i.aliquãtulũ verax.(aratꝰ
Deratrũ.tri.neu.ge.i.elleboꝝ:⁊ d a vires.
eo ꝙ vires habeat.⁊ pd.pmũã.ſ pe.nãliter
Verax.cis.oĩs ge.i.ſincerusſimplex (coꝛ.
qͥ frequẽter ⁊ ſeęꝑe dicit veꝝ.Iñ h̊ veraci/
tas.tatis. Et eſt verax in dictis ̊ verus
in factis ꝓpꝛie loquendo.
Derbale nomẽ · lu q a vᷣbo deſcendit
vt a coloꝛo/inde coloꝛreiecta.o: honoꝛo
inde honoꝛ.ſᷣm Pꝛiſcianu.
Berbena.nę.penł.ꝓd.ꝗqdã herba cõſecrata
veneri.⁊ d ꝓbenaq̃ſi veneris vena.
Herberaculũ.li.i.flagellũ.⁊ dꝛ a verbero.
Derber. beris.neu.ge.i.ꝑcuſſio/uł flagellũ.

vel ipetus particę libꝛillę uł ipſa libꝛilla.
vꝛ a vbero.ras. Iñ verberoſus.ſa.ſũ.i.ſla⸗

gelloſus.vel cupidus ul impetuoſus vel
inciſus. Itẽ a ꝓbero.ras.dẽ h̊ et ̊ vᷣbeml
et hoc le.qͥ aptus ẽ ad verberandi.
NPerbero.ronis.mal.ge.qͥ aliũ verberat vel
qui dignus eſt verbera.
Verbigena.nę.penl.coꝛ.i.genitus S vbis.
Verbulũ.li.dimi.i.puũ vᷣbũ · uł vile vᷣbũ.

Derbũ.bi. neu. ge.i. ſermo. et dꝛ a verbero.

ras·q in eius ꝓlatione vᷣberat᷑ aer. vt ibi.

Paba
oan⸗a
Giu
npr
i
ootot
gian⸗
ü
lusa
Gum
Nemil
Porancn
vatari
uctbn
Peedns.
Fow
nusdin
Cter
uicasd
qvolii⸗
ni A
Gpooa
wrchse
Pemorsr
tz ce⸗
Aßnma⸗
Dermäm
KtW
diwieh
Hentai⸗
Teaunde
mausſ
Vaglule
gleages
gWedi
PVendcns
Vemmn
tatng ſit
lirn
oget
nligelo
n ene⸗
hns
huerplar
iEchid
Vhluson
fclyuet
leſtehne
enlcgeſ
Sc

tiontk

Verba mea auribo ꝑcipꝑe dñc.Itẽ ꝗqdam
pꝓſoꝛationis ꝑ excellentiã dꝛ vᷣbũ:qꝛ fer-
quẽtius in eius ꝓlatione aer verberat᷑ q;
in pꝛolatione alterius partis. Itẽ verbũ
ponit᷑ ꝓ deceptiõe. Oñ Duidius. Derba
dat ois amãs.Itẽ vᷣbũ.i.dei filiꝰ.vt NPer
bũ caro factũ ẽ. Oñ gręciſmꝰ. Hoc nomẽ
bũ deſignat q̃ttuoꝛ iſta. DPeceptio ꝑsẽ
filius atq; loqla. Inde vertboſus.ſa.ſũ.

i. garrulus. nugax. Inde Hboſitas. tatis

PVerculũ.li.pe.coꝛ.vimi.i.paruũ ver.
Verecundus.da.dũ.qͥ verũ etiã factũ eru/
beſcit.⁊ dĩ a vereoꝛ.rer.. Inde verecũdia
dię. Et hinc werecundoſus.ſa.ſũu.

Deredus. di.mal.ge.i.equꝰ trahẽs rhędã.

Iñ h̊ wredarius.rij.i.auriga.Et vereda/
rius dẽ nũcinsqꝛ vebit nuciũ. VPñ Heſt
8: Et eple miſſeę ꝑ veredarios qͥ ꝑ oẽs p/
uĩcias viſcurrẽtes ⁊c. Et veredus etiã ſᷣm
quoſdã dẽ auriga. Et inde veredariꝰ.ria.
riũ.ad wredũ vel ad veredariũ ꝑtinens

Et pꝛoð.penuł.veredus.Hnde qͥdã. Eſt

veredus equus vectãs rhędã ſiue currũ.
PVerendus.da.ũ.i.timẽdus vel erubeſcẽ/
ous. Inde verẽda dicũt᷑ genitalia viroꝝ
vel feqminaꝝ ꝓpter verecund.

DVerctrũ.tri.neu.ge.pe.coꝛ.d a vir·qꝛ viri

eſt tm̃ · vel ee ex eo virus emittitqꝛ virus
vĩ ꝓpꝛie humoꝛ fluẽs a natura viri. Jdẽ ⁊
genitaliaa gignendo.⁊ pudẽda pꝛo ve/
recundia ⁊ inhoneſtate·qꝛ nõ habet ſpẽm
decoꝛis ·ſic alia mẽbꝛa ꝗ ſũt in pmptu.
DBer gilia.lię.fę.ge.ſtella vel ſignũ quod dĩ
pleiades. Et dicũt᷑ pleiades vergilię eo
ꝙ vere oꝛiãt᷑a feruent:⁊ ſplendeant.
Heridicus.ca.cũ pe.coꝛ.i.vera dicens.
Veritas.tatis.fę ge.eſt ꝑ quã manentĩmu/

tata ꝗ ſut.vel fuerũt.vel futura ſunt.vel ꝗ
dicũt · vel g victa ſũt. vel ꝗq dicent᷑. Item

nõ ꝙ eſt veritas increata/de q̃ dic chꝛiſt
in euãgelio Joãnis. Ego ſũ via veritas
vita. Atem eſt veritas creata ꝗ eſt triplex
ſcilʒ veritas:vitę doctrine: iuſticię. Et de
hac triplci vitate ĩtelligit᷑ q; dicẽ Gꝛegoꝰ

ic ehele Ei we aꝛmdeſcn haif ſumit

vtiſius ꝑmittit᷑ naſci ſcandalũ q; q vvitas
relinquat᷑. Et dẽ veritasq̃ſi vera entitas
Teſt etymologia. Et vt dicit Anſelmus
DBeritas eſt rectitudo ſola mente ꝑcepti/

bilis. SBOm vo Tug.veritas ẽ qua oſtẽ

dit id qð eſt. Et wrũ eſt id qð ẽ. Itẽ ve⸗
ritas eſt adęquatio reia intellectus.

Heritus.ta.tũ.i.verecũdatus.timens.⁊ dẽ

a vereoꝛ.Et facit actũs pluralis veritos.

tas. ta. Et H veritas.tan declinat᷑ ſubſtan⸗

tiue. tũc de ſcẽdit a verus. Et coꝛ. pe. ve⸗
ntus ⁊ wxritas ſiue ſit adiectiuũſiue ſub/
ſtatiuũ. Pñ Job ʒ2⁰. Merit ſu indicare
vob ſcientiã meã Inuenit᷑ etiã irreuenit.
Vermiculat᷑.ta.tũ.i.diſtinct.⁊ variatus·
⁊c̃tractü a vmiculis:qͥ rodẽtes ligna ara/
tiũculas ibi faciunt varias ⁊ diſtinctas:K⸗
quaſi in modũ lineę circũducũt.Sic⁊ au/

rifabri faciũt pꝛotractiões varias in me

tallis. ñ Cant.p. Murenulas aureas
faciemus tibi vermiculatas argento.glo.
i. diſtinctas: variatas. Alia traſlatio ha

bet. Similitudines aurifabꝛi faciem tibi
ci diſtinctionibo argẽti ⁊c. Hel a vermi/

culo coloꝛe dẽ vermiculatus. q; coloꝛ ille
tincturã variat ⁊ ab alijs viſtinguit. Itẽ
vermiculatus põt vici vmiculis exaratꝰ.

Vermiculus.li.dimi.i.puus vᷣmis.ſimn qð

conit᷑. 2. Aeg.25. ibi. Dauid aũt ſedẽs in
cathedra ſapiẽtiſſimus pꝛinceps int tres:
ipſe eſt quaſi tenerrinus lignivmiculus.
vbi dicit mgr ĩ hiſtoꝛijs. Cõꝑat᷑ aut Pa/
uid vermiculo ligni qͥ teredo uł terebella
diiqͥ mollis vuꝑ lignũ ꝑfoꝛat:vñ dũ tan
git᷑ nil mollius ilo· dũ vero tangit · nihil
dvurius. Sic Sauid in pſſuris ⁊ domi.⁊
circa ſhᷣiectos mãſuetioꝛ fuit cęter ĩ thꝛo/
noa cõtra hoſtes nullus eo acutioꝛ.Et cõ
mendat᷑ ̊ Dauid in tribo.ſcilʒ in ſapia et
hũilitate foꝛtitudine. Item vmiculus

dꝛ rubeus coloꝛ. Nã gręci coccũ.·nos ru-

beũ ſiue vermiculũ vicimꝰ. Eſt vo vᷣmi/
culus tinctura ex ſilueſtribo frondibo.in qᷓ
lana tingit᷑ ꝗ vmiculũ appellat. Itẽ vicit
Pap. Dermiculuʒ tinctura ad ſilitudinẽ
PBermis.mis.maſ.ge.ẽ aĩal qð ple/( xvmis

rũq; de carne vel ligno· ul ð qcũq; re tre-

na ſine vllo cõcubitu gignit · lcʒ qñq; de

ouis naſcat.vt ſcoꝛpio.Et ſũt pmes aut

terrę.vt ſcoꝛpio · aut aquę.vt ſanguiſuga·
aut acrl.vt aranea.aut frondiũ.vt eruca:
aut lignoꝝ.vt teredo·aut veſtimẽtoꝝ.vt

tinea.aut carniũ.vt emigrareus lumbꝛic
aſcarięcoſti pediculus:pulices· lẽdes.tar
mus catimus· vria. cimex. Et dẽ vermisa

verrẽdo· q; nõ vt ſerpẽs aꝑtis paſſibo.ſ

ſquamaꝝ vicibo repit· q; nõ ẽ illi ſpinen
goꝛ.ſᷣ in directũ coꝛpuſculi ſui ꝑtes gdati

poꝛrrigẽdo cõtractas ↄhendo poꝛrectas

motũ explicat · ſicq; agitat verrẽdo ꝓla/

bit᷑ Oł oꝛ vꝓᷣmis·q̃ſi ꝓᷣnis:qꝛ ĩ vere exeat.
Verna.nę.famulus pulcer ſeruiẽs.⁊ dicit᷑a
verno.nas.qꝛ vernat in domo militũ ſeu
viuitũ pulcritudine veſtiũ.Et hic ꝓnula

4

lę. hic⁊ hęc vernacula.lę.dimi.⁊ hic ver/
naculus.lia G vernacula.ę.i.famulus vel
famula: ꝓpꝛie in domo nat᷑ vel nata: vel
nutrit ułnutrita vm Hug DHñ Gen iꝗ
dẽ qꝙ; Abꝛaã nüerauit expeditos vnacu/
los ſuos trecẽtos decẽocto.Itẽ verna eſt
ſeruus ex ancilla in dmo natus. Iñ ver/
naculus dimi.eſt paruus ſeruus.
DVern.na.nũ.ad ver ꝑtinẽs· ulł clarꝰ.ſplen/
Didus.delectabilis.vt DHernꝰ dies vnũ
tẽpus. Mñ Ecq. So. In viebo vernis. Iñ
̊ 6B ꝓnalis. ;̊ lei eodẽ ſenſu. pp. na.
Veroſitas.tatjfę.ge.i.vitas: d a veroſus
Berpus.pi.dꝛ ttius digitqͥ alias dꝛ me/
oi ułipudic'. Et ſic vꝛa verrẽdo podicẽ.
Percuſſit enĩ deus iudęos in poſterioꝛa.⁊
oppbꝛiũ ſempit᷑nũ dedit illis. Nã ſinguł
anis ĩ crucifixione dñi emittũt ſanguinẽ

ꝑ poſterioꝛa:quẽ cuʒ medio vigito rexo/

nẽedo verrũt eo vigito podicẽ.⁊ ide dict
ẽ verpꝰ.q̃i verrẽſ podicẽ.vñ adhuc ille di
gitus ĩ o ꝓpbꝛiũ oſtẽdit᷑ iudęis ·quẽ ſi aliq́
iudeęo oſtenderis: minꝰ vt fert᷑ te diliget.
DPHic Yuuenal. Mediũq; oſtẽdẽt vnguẽ.
Moc faciebat DPemetriꝰ foꝛtunę. ſcilʒ ſtẽ
cxcebat ei mediũ digitü ĩ oꝓpꝛobꝛiũ ſicut fit
iudeis· pꝑ ̊ eã cõtẽptibilẽ eſſe oſtẽdẽs.Et
hinc etiã ẽ ꝙ verpus iuenit᷑ p iudęo. VPñ
Juuenalis. Queſitũ ad fontẽ ſolos dedu
cere verpõs gloſandũ.i.iudęos.
Verres.ris.maſ.ge.vꝛ poꝛcus cũ teſticulis
7 dĩa vireseo ꝙ magnas vires habeat.
Iñ verrinꝰ na.nu.pe.pð.Itẽ verresppᷣu
nomẽ cuiuſdã viri. Inde ſilit᷑ verrinꝰ.na.
nũ.Et he verrinę.naꝝ.quidã liber quẽ Ci
cero fecit contra Perren.
Berriculũ.li.ꝛ illud cũ qͥ domus purgat᷑
vel qdðdã genꝰ retis:ul nauis piſcatoꝛia.
Perruca.cę.Fę.ge.vꝛ puſtula carnẽ ſuꝑexce
ↄẽs·ꝗ etiã poꝛrũ dꝛ.Et ponit᷑ qñq; ꝓ qͥdã
vehiculo. Iñ vᷣrucoſus.ſa.ſũi.verrud ple
nustuberoſus: uł inequalisincomptus.
Ver ſiculus.li.vimi.i.paruus verſus.
Verſſil. lis.ↄ.t.⁊ Hᷣ le.pe.coꝛ.i.faciład vtẽdũ
Verſipellis.lis. .ta⁊ ᷣ le.i.aſtutus:ſubdolꝰ

malicioſus:deceptoꝛa dẽ a vvto.tisa pell.

q ĩviuſis vnltũ ⁊ mẽtẽ vᷣtituel qꝛ vũ vi/
ũſis decipit modis ĩ varias pelles ſe trãſ⸗
ntit Oñ pu.iꝗ? Et pfert mẽdacia vſipell
Her ſus. ſus. ſt ui. actus vel paſſio vtẽdi.Dł
vᷣſus qꝗᷣ cõſtat ex oꝛonibo vſq; ad viſtin/
ctione. et ipſa viſtictio. Et vᷣſus qͥ cõſtat
ex pedibo Itẽvſus iuenit᷑ p oꝛdine. DHñ.ʒ.
Keg 7e. Deptena vyſuñ retiacula. Item
verſus.ſa.ſũ.ponit᷑ ſęꝑe pꝛo adubio qlitat᷑

.

uł locia cõſtruit᷑ c actõ.vt vſũ nł verſus
ciuitatẽułillũ. Sʒ potiꝰ ẽ pcoſitio qñ re/
git caſuʒ pm Bonatũ.⁊ vꝛ a vto.tis. Itẽ
vſus.ſa.ſuũ.põt deſcẽdere:a vergo.gisa a
verro. risa tũc ſapit ſigtiões ſ̊dictoꝝ x/
Berſut.ta.ti.pe pd.i.aſtut.cõtoꝛ/ (boꝝ.
tusſhᷣdolusꝶ. deceptoꝛ.⁊ dẽ a vto.tis.q
eius mẽs ĩ qͥlibet actu ad qualibet ſange
vtit᷑. Iñ H̊ ꝓyͥſutia.tię.i.aſtutia.toꝛta ſnia:
Vertebꝛa. bꝛę.. vꝛ a verto. tis. (deceptio.

Et ſüt v̈tebꝛelümę oſſiũ ꝑteſnodis groſ

ioꝛibo cõglobate· ſcilz ipſę iũcturę oſſiũ.
q; ad inflectionẽ mẽbꝛoꝛũ vertũt᷑.vñ ſepe
cardo ꝛ vteb:a:q; vertit᷑.⁊ coꝛ.te.

Verter.tic.ſę.ge.ea ꝑs capit q̃ capilli col/

liguũt.⁊ ad quã ceſarieſ vertit·ſcilʒ poſtre/
ma vel ſũma. Et nõ ꝙ vertex ſepe accipit
ꝓ vᷣtigo·qð antiqͥ dicebãt voꝛtex⁊ voꝛ/
tigo. Dñ Saß.iʒe. Lignũ curuũ? voꝛti/
cibus plenũ. Itẽ vertex aliquãdo ponit
pꝛo toto capite⸗ coꝛ.penul.genitiu.
HBertibulũ.li.ꝑe.coꝛ.idẽ ẽ qð vertebꝛa.vel
illud inſtrumẽtũ cũ quo carbones vertũt᷑
in foꝛnace.⁊ dicit᷑ a verto. tis.
Verticoſus.ſa.ſũ.i.ſuꝑbus/vel cuiꝰ capilli
in vertice cõgiran.
HBertigo.ginis.i.globo/cõuolutio:congira

tio · qñ fit ĩ t᷑ra a veto.⁊ ĩ capite a moꝛbo.

Iñ vertigineus.nea.neũ.Et vertiginoſus
ſa.ſũ.qͥ vertiginẽ capit patit᷑. Et inuenit
aliquando vertex ꝓ vertigine. Itẽ antiqͥ
dicebãt voꝛtex ⁊ voꝛtigo ᷣm Hug.Jſi/
doꝛuſ aũt. .etiymo.vicit: Dertigo ẽq̃ti/
enſcunq; ventus ſurgit ⁊ terrã in circuitu
mittit .· ſic⁊ in vertice hoĩs arterię ⁊ venę

Vtoſitatẽ ex reſoluta hũectatiõe gignũt

in oculis giꝝ faciũt: vñ nucupata eſt.
HBertũnus.ni.maſ.ge.dẽ deus mercatoꝛũ
a vertẽdis mercibo.Et ponit᷑ ſepe pꝛo foꝛo
PDñ Dꝛatiꝰ Mertünũ ianũꝙ; liber ſpecta/
re vider. Itẽ vertũnus vꝛ deꝰ pncipioꝛũ
uł ãni/uł iei/uł alterius rei.⁊ vꝛ ſica ver/

tẽdis anis xel viebo vel alijs rebo. Et ſepe

ponit᷑ pꝛo ipſo anno vel vie.

Veru.neu.ge.indecli.in ſingulariſi płi̊ᷣ

verua·hoꝝ veruü · his et ab his veribo ir/
regularit᷑ſic coꝛnibo· H̊ ſᷣm cõem vſũ facit
verubus. Et eſt veru iſtrumẽtũ ferreü vel
ligneũ quo carnes aſſant.
Veruex.cis.maſ.ge.i.aries.⁊ d ꝗvireseo
qꝙ ouibo ceteris ſit ſoꝛtioꝛ. Mel ꝛ ſic eo ꝙ;
ſit vir.i.maſculus.vel qꝛ vermẽ habeat in

capite q eũ arietare fact. Iñ veruecinus.

na. nu. Et pd.pe. gti. veruex. Oñ ĩ RMuroꝛa
Bictima weruece ſigt᷑ quę dat᷑ arę.

Hans
tipe
weg

c
Pann
wu

vun
Pcunnt
b ſin
ina
Maln⸗
Nsri

elaun

Praste

Dpeh
ſoſal
lali
eſn
no⸗
Pelaa
Mühice
Hioui
Gaglan
Clanci
l
onmnon
hononc
Wbas
a. Di⸗
ſgſonnt
Palaia
iln
ſckuge
Nilen

ine

Uklenan
Nbeput
par
Ekgi
rpini

rhon

Defnne
i⸗
Mngr
ſporer,,
fyte
lpteſei
iheoe⸗
An
Giſe
Nt

ſis
e
1

S

nde
ni

w.
nons
numnt
enni⸗
vige⸗
täüin
1RN
oauch.
auni
wbr
ſen,
poi
/

ulg

c?N

M/
yſiu
mi

ipt
Abestm
tanus
Tron
8

Berus.ra.rij.i.nõ falſuscer.quus.iuſtꝰ.

Et ꝓd.pᷣmã. Onde Pꝛoſper. Alrta via eſt
vere quęucit ad atria vitę. Herus amoꝛ
chꝛiſti. vera eſt cuſtodia legis.
Herutus.ta.tũ.pꝑe ꝓð.i.veru armat᷑. Itẽ h
xerut.ti.dꝛ qðdã gen pili.Iñ verutułꝰ.
li.vimi. Et werutat᷑ ta.tu.i.veruto armat
Belſanuſ.na.nũ.qͥ ẽ ſine ſanitate aiſicut vę⸗
coꝛs ſine coꝛde. vt.ff.de vᷣ.ſig.l.male. Iñ
veſania.nię.i.inſania.⁊ pꝛoducit ſa.
Beſculentus.ta.tũ.i.delitijs ⁊ veſcis ple/
nus.⁊? dꝛ a weſcus. Inde bęc veſculentia.
tię.i.delitiaꝝ ſiue veſcoꝝ copia.

Peſcus.ſca.ſcũ.i.comeſtibilis:uład veſcen

dũ habilis:veſcibilis.⁊ dꝛ veſcoꝛ.vel ve/
ſcꝰ.ſca.ſci.i.delitioſus:gcilis. IJñ veſculꝰ.
la. lu.di.ł velca cõponit᷑ a veiqð ẽſine.
eſca:inde veſca:ꝗlibet ꝑua comeſtibilia
q̃ſi nõ eſca.vel q̃ſi velut eſca:vel ꝑua eſca.
Beſica.cę.fę.ge.qſi vas aꝗ/dꝛ qð dã ĩteſti⸗/
nũ vbi colligit᷑ vrina·ſicut in Ntre cibus.
Vñ dicit Iſidoꝛus.Heſica dicta:qᷓi vas
agꝗq ſicut vas aqua·ita de renibꝰ vrina
collecta cõplet᷑.⁊ humoꝛe diſtẽdit᷑ · cuius
vſus in volucribo nõ habet. Itẽ veſica dꝛ
eleuatio ⁊ inflatio cut/ꝗ ſilit᷑ plena ẽ aqſi
humon. Hñ Exo. xe. Erunt in iumentis

hoĩbus vlcera ⁊ veſicę turgeẽtes.Et ꝓduẽ

pel. Mñ Dꝛatius in pᷣ ſermo.Naã oiſplo/
la ſonat quatũ veſica peedit.
Belſicula.lę.dimi.i.ꝑua veſica. Itẽ veſicula
ꝛ illa tenuiſ ꝑellicula.veſicę foꝛmã habẽs
g eſt in gutture auisĩ q̃ cibaria cõgregãt
Ve q̃ QLeuit.pᷣ̊. Geſiculã vo guttun⁊ plu
Deſpa.pę.aialẽ exiguũ⁊ vo/ (mal ꝓijciet
latile aculeis venenoſũ ·qð ex aſinoꝝ car/
nibꝰputridis naſci dꝛ. dꝛ a via peto.tis.
vel paro.ras.eo ꝙ vi petat· vel vu paret
Eſt g aial volatile valde violentu.Inde
H veſpariũ.rij.nidus veſparũ.
Beſpelio.onis.maſ.ge.di ſepulcroꝝ viola
toꝛ.ſcilʒ qͥ moꝛtuos expoliat.⁊ dꝛa veſtis
⁊ ſpolio.lis.vel a violo.las.⁊ ſepulcꝝuła
veho. his.qꝛ violat ſepulcrũa ſepulti ve/
Veſper.ris.neu.ge.⁊ ̊ veſperus (ſtẽ vehit
ri.⁊ veſꝑ.ri.⁊ ̊ veſꝑpugo.ginis.noĩa ſunt
vnius ⁊ eiuſdẽ ſtellę ꝗ in nocte poſt ſoleʒ
spparet.⁊ in mane añ ſoleẽ. Dñ i mane dĩ

lucifer:uł phoſphoꝛos.Et dicũt qͥdã ꝙ h̊

nõ põt eſſe ĩ eodẽ tẽpoꝛe ꝙ eadẽ ſtella ĩſe⸗/
ro ſeq̃t᷑ ſolẽ ⁊ ĩmane ſcedat̊ h̊ cõtingitĩ

dDiuſis tꝑibo. IWlij vicũt ꝙ mcuriꝰ venꝰ

cñ ſint ſatellites ſoł qñq; ſũt ita diſpoſiti
vt venus cedat ſolẽ.⁊ mercurius ſeq̃t᷑.
vel ecõuerſoa tüc vna illaꝝ ſtellaꝑ·ſcilicʒ

illa qᷓ ſeqͥt ſolẽ uidet᷑ ſero poſt ſole illaxo
ꝗ pcedit in mane videt᷑ añ ſolẽ. Sʒ quia
ule ous ſtelle ſut ↄſiles in ſplẽdoꝛe ⁊ quã/
titate · credit᷑ ꝙ eadẽ ſtella ſit iſero pꝰ ſo/
lẽ ⁊ ĩ mane añ ſolẽ.Alltiꝰaũt philoſophã/
tibo placuit ꝙ vna ⁊ eadẽ ſtella ſit.ſailicʒ
ven ꝗ in ſero ſeqͥt ſolẽ.⁊ in mane cedit

ſolẽ.⁊ i eodẽ tẽpoꝛe ãniẽ vo altioꝛ ſole.cũ

8 cõtingit ꝙ inſił venint ad occaſũ·qꝛ xx/
nus eſt altioꝛ· diutius videt in ſero q; ſol.
Eadẽ ratiõe ⁊ citius videt᷑ in maneq;uis
ęque cito motu diſcurrãt. Et ad h̊ oſten/
dẽdũ ſatis familiare inducit᷑ exeplũ.Nã
citiꝰ videm aſcẽdentia remota qᷓ; ꝓpinq̃.
diutius videmꝰ deſcendẽtia remota q;
ꝓPinqᷓ q;uis eq pari motu ĩcedat. Vꝛ g
vnus i ſero/heſpera veſpus veſp.⁊ ve/
ſpugo ·ᷣ in mane lucifer vel phoſphoꝛos.

VBeſpera.rę.fę.ge.idẽ eſt qð heſpera ·ſciʒ tẽ/

pus ⁊ hoꝛa ꝗẽ int᷑ diẽ ⁊ nocteułint noctẽ
⁊ viẽ.⁊ dꝛ ab heſpera·ſubtracta.h.⁊ loco
illiꝰ. u. cõſonãte poſita. Et nõ ꝙ gtüs hurꝰ

nois ·ſcilʒ veſperę ponit᷑ adubiali in euan

gelio Matth. Weſpere aũt ſabbatia ſigt
in tẽwoꝛe ad ipſu fit relatio ꝑ ꝗ noĩaliter
poſitũ qð ſeqͥt᷑ ꝗ illuceſcit in pina ſabbati
Sicut ad h̊ nomẽ romã poſitü aduũbialit
fit ↄſilis relatio· cũ dꝛ: Iſte vadit romã ꝗ
eſt caput mũdi.⁊ fit relatio ad nomẽ ĩfra
poſitu·nõ ex eo ꝙ ponit adubialit ſᷣ ex eo
ꝙ; eſt nomẽ ⁊ quãdã vim nois ibi retinet.
Itẽ veſpera ⁊ veſperus viũſiclinia ſunt.
liud eni ſigtĩ ſingulari q; ĩ plurali.Mã
hbę veſꝑęg.raꝝ. ſigt illud tẽpusĩ quo cãtat
illud officin. Mi veſperi. roꝝ.ipſũ officiũ.
Veſpeni ſiqͥdẽ cantantſᷣ veſperę pulſant᷑.
Vñ.i.roꝝ.cãtãtrę.raꝝ.tympana pul⸗/
ſant. Nuidã tñ nõ diſtinguũt inteꝑas
veſpos quãtũ ad officiũ. Itẽ a veſꝑa uł
veſpus · vꝛ ̊ veſpeꝝ.ri.obſcuritas ꝗ fit ex
int᷑poſitione nubiũ int᷑ nos⁊ ſolẽ ⁊ lunam
quacũq; hoꝛa dieiuł noctis.⁊ q̊ veſpere⸗
H veſp.ris:qð ſigt hoꝛã qua ſol incipit de/
clinare ad occaſu. ourat vſq; ad crepu/
ſculũ.Et veſperi otũs iuenit᷑ poſitus adũ/
bialiter · ſicut ſoꝛti vt dicit Pꝛiſcian inis?
libꝛo. Et h̊ veſpe ĩdeclinabile ꝓ hoꝛa pul/
ſandi.Et licʒ h uocabula viſtiucta ſinttñ
cõfũdũt᷑ ſęe apud autoꝛes.⁊ ꝓ ſe iuicem
poſita iuenuntt.
Beſperta.tę.vꝛ dea illius hoꝛe g eſt int viẽ
⁊noctẽ.⁊ dĩa veſꝑa. Iñ veſptinus.na.nũ
Et h̊ veſptina.nę.i.cęna in ſero ĩ veſpera.

,pduc penul. Itẽ in greciſmo ſic vꝛ. Eſt

veſperta dea · dicat᷑ ⁊ heſperus aſtrũ ſenz „i
Deſptilio.onis.epicęni ergeſ. deri ſenẽ. ⁊ dꝛ a vetus.Et ponit᷑ ſepe p pi/ Pbros
aarom etnge, nidct ⸗der Pabanvcten⸗ icalietiſitmitasu iz
hac aue vicit Baſilius in octaua omelia oblio Rrou der onſterncken eſs eae
hexameron. Meſꝑtiliones nõ minuſ qua/ o. grauitas guttoſitas Dñ Oati⸗ tſen
dꝛupedes ſunt q; pẽnatę q̃s etiã ſ la⸗ Cur me funeſto erant arcere veterno. wlnt
auibo oĩbus vetes Patere cõ ſtategegen⸗ õ nü veternoſus ſa ſu d Vonen
los pcreare ferut᷑ in aere nõ plumisſed tals mo:bũ patit qnoſus xr. DMñ ng ſume
quadã mẽbꝛana pellicea vti X. H ſe Jo me iome de ngria Cauig vils lunu
2 — „ * ₰ — — — . „
Beſpetũ ti. neu. ge.locus vbi veſpę abu erpẽs veternoſe: Itẽ Terẽti ĩ eunucho nte
„ . veſpę abun / Vic ẽ viet· vetus ven ti 4
Oant. dĩ a veſpa: pꝛoducit penul. g. 8 vetnoſus. ſenex. Et ſic ſichet
Peſpecula.lę.oimi.i.parua veſpa. . diſtingue. Detus ẽ cõuitij · qſi cõtẽptibil itan
Veſta. ſte e ge. qdã dea pagonopſlsgög Paanoſug ermond. Gener gtateeſt itpen
io etoedtis co gemeteabiua Wienpue In greciſmno autẽ vicit: QH ſin
varijs alijs rebo. Bel vꝛa via ſtando/ eo Piranalmiemust facit eſſe veternũ. nhnd
ꝙ ſua vi ſtet. In h bec veſtalis H le. Et Beter 4 atit dicat qſq; vetemus. Cus⸗
vt oẽ. dey veſie leruiebãt virgine⸗ Et eteroſus.ſa.ſũ.i.vetuſtus vel vetuſtate ſwic
Peſtiarins.rij.q heſt veſtibo Sois weſti Beteratus ta. ti i antiquus. (plenus. .
Ethveſtian mm loc vbi weſtes eponi Fnmar Piotin , viaeto tas. 8
. . „ eren . 02. . — „ ⸗ .„ , .
ine Et m vine uſtiarie ve abſtinmilſe⸗ ſ troſter. iuſtis vetitis tnm:
veſt Uarteeintgn ꝛiũ nomen fact vtm in. Betnlus. la i i aliquãtulũ vetus id
DVeſtibulũ.li. en ſt rtenor os Vetus. tenis. ois ge. qd antiq dicebãt vet mitgi
E li.e. coꝛ.eſt exterioꝛ ꝑs domus ra. rñ. 1, ſenex antiquus itiq dicebat vet ſöort
ſicut eſt poꝛticus dẽ a veſta dea.qꝛ ẽ ari. Nenexantiquusa oeetodas n⸗ 8
ſte deę cõſecratũ/ułq eſtib a lee ve⸗ taliũ eſt phbibere a delictis. Et cõponitu tutgr
ſactũ in tẽplo de Vne Pulg bus fuit q;uetus. pueti. valde vetus ke . v litaun
templi ſolet eſſe unangc eing, emn illa pe WVetruſtas. talli. ſeni ãtiqtas Bñ Lucau⸗ iiu
ſedibulũ· vel quaſi vet ſiah uaſteeſte in 42 Muic eui veteris cuſtos famoſa ve⸗ hume
a veſtio. ſtis. eo ; v cſtigt abnmn. Bil oꝛ Betuſtus.ſta. ſt .i. ãtiqi cõpat (tuſtas kelud
ſcviwrticnsm ua veſtinu. Deldia vetuſtioꝛ. im. Vñ Job i'. Multo ve⸗/ Gnin
ve. q eſt ſine⸗ ſi auaſiſineſte el oia tuſtioꝛes i pies tui.r vid vetus Et cö/ ln
introeütes no ſtant in illa ptene tione. Pnirt q;uetuſtus puetuſtꝰ i.valde vetu⸗/ Pianni
Ftranſennt in interionc partẽ ne moꝛãt Hexillifer ra.rũ.pe.coꝛ.i.ferẽs vexillũ.(ſtu 58 Hiaun
Weigeh ge neuege⸗ ve ;gmiifeclieupznn. Verillũ li. oĩ a veli qſi ꝑ oiminutionẽqſi r
planta expꝛeſſũ · dictũ ſic oc⸗ g pꝛing velulum. Inde hoc vexillulũ aliud vimi. Amun
rentiũ veſtigijs veſtient.i goſent Bi Et vexillarius.ria.riũ.i.ad vexillũ ꝑtinẽs müun
zZſipe venigen olden .. Vvelverillum poꝛtangs. z
Bekameaiinen iociludvidnunns, Bante i
18. s. „Se ddem. Via vie voia ve . .. 6
Peſtimenta „R ia vię dꝛ a veho.his.q; p eã aliqͥ Nanc,
Veſtiplica. c pe. coꝛ.mulier ꝗq veſtes plicat Pee vuͤ põt ire vehiculum. vñ vĩ ſic Mluen
Petellus.la.lũ.i.vetulus:( dꝛ a vetus ab incurſu vehiculop. eſt nouẽ pedũet iuriin
Weteran.na.nũ.i.ſenexdetritu tea. capit duos actus. vt cõtrariũ veniẽtia nfin⸗
Beterani füt mili detritus emerit. iumẽta tranſire poſſint. Iñ h bec viali
eterani fũt milites emeriti.i. extra militiã boc le. Et bic viatoꝛ t⸗ ñ hꝛ bec vialis iinn
Iptſua merita poſiti. C. de vetera in rub pele ſ ic viatoꝛ.ton.. Atẽ via eſt ins lic
Et in legenda ſancti Martini. vbi di⸗ 4— ncklälila Enchei vehicnlii iumẽtũ Unnen
mitarll ſcepit ꝙ veteranoꝝ filij ſciẽtijs teſt illa facere. ecun eobent ius pepo⸗ fnin
ilitaribus implicarent. . Viaticũ. ci ⸗ .’ “ mltashe
eteratoꝛ. toꝛis. mal.ge. in malis iueni cñ cnen ge⸗ orgcine neceſſorins bnnun
is⁊ ſtatuendis ꝑſeuerã nenien⸗/ eſt in via ad expendẽdũ.⁊ defert᷑ in via.⁊ rian
ras. eo cſitwult perens vln wetero. oĩ a via. Dñ ⁊ viaticũ dꝛ coꝛpus dñi ·qꝛ nune
anror llaue⸗ teris vſus ĩ malicia ꝓpoſitũ ẽ nobis victus ĩ via. Et binc via⸗/ Wen
eternũ.ni IS ticus.ca. cũ. in via c
Pefer vinlange pentunulan ã facit in via ie nrcellann t elat au ni
guere 2 pigrerea iuuenẽ vi⸗ VDibi ſi vibici ane
ibicoſus. ſa. ſu. i. vibicibus pleus. nni

yel
64
imr
ye.
rd
lns
lwe
kto⸗
Lewmn⸗
niqſ
oim.

chi⸗
ſickt
diſic
huer
mimn
Guls
ncſis
iunii
gnipe/

nus
wu
oſich
ncvin/
umnsll

6.

Vibix.cis.i.frutex in petroſa tra: uł minuta
uirga. vel inciſio:? veſtigiũ qð fit in carne
ex virga. Et ponit᷑ ꝓ qualibet indſione.
Et pð.penul . gti. Vnde Perſius.Si pu/
teal multa cautus nibice flagellas.

Vicaneus.nea.neũ.i.uicinus Et componit᷑

cõuicaneus.nea.neũ. Micanus.na.nũ.idẽ.
Picarius.rij. ᷣm Goff. eſt qͥ uices alicuius
gerit · ſiue in officio cõtẽtioſo · ſiue nõ con/
tẽtioſo.ut. C. de offi. eius qͥ ui.geritꝑ to.
Et ſũt quattuoꝛ ſpecies uicarioꝝꝑ. Nuidã
ſunt ꝑpetui ad parochiales eccleſias con/
ſtituti ut in. c. ppetuus. de fi. inſtru.et. c.
extirpandę.de pᷣben. Quidã nõ ꝑpetui.b

ad aliqͥs actus cõſtitutiut tẽpoꝛales. Pe

qbo ĩ c ꝑuenit · de app. Et iſti vicũt mercẽ/
narij. vjj.q. i. nibil. Quidã ſũt ſpãles nõ
ad curã ·/ſᷣ ad certũ locũ articulũ vel actũ
cõſtituti.de qbꝰic.tua.de offi.uica. Mui/
dãnec perpetui·nec ad curã: nec ad certũ

actũ ſ̊ gnãliter dãt᷑ ad oĩaut uicarij in cu/

nijs ẽoꝝ. De hoc glo.optima in cdle.ꝗq de
eccleſijs. de offi. nica. Item uicarij vicunt
lilli qͥ ut cuiuſcũq; uicẽ cõpleãt u gerãt ſũt
cõſtituti. Mñ uicariꝰ dĩ q̃ſi nicẽ gerens.
Vicecomes ſm ſpe.e.ti.dꝛ ille cui vñs tem

poꝛalis cõmittit executionẽ iuriſdictiõis

ſue in aliqͥbo caſtril.⁊ ſictalẽ nocãt vulga⸗
rit᷑õbardi ⁊ aliqͥ in pꝛimonio bti Hetn.

Picecomitiſſa.ſęlę. geuxoꝛ vicecomitis.

Vicedominus ſm ſpe.e.ti ꝓpꝛie hm iura eſt
qq; ßeſt rebo epiſcopalibo.xx.vil.colonus
Vicenus.na.nũ.penuł/pð.i.res uiginti.vel
ꝑtinẽs ad uiginti. Onde Judith pᷣ Mice/
noꝝ pedũ ſpacio tendebat.
NPices uł uix in ntõ · gtõ uicis·łntũs uix nõ
eſt in uſu.i.alternationes ⁊ d a uinco.cis.
Vicia.cię.fę.ge.qðdã gen legumĩs.⁊ dia
uice· qꝛ uice panis ea utũt᷑ in qꝗbuſdã locis
Bel uicia di:quaſi uitioſa· q mala ẽ. vel
uicia dr a uictoꝛia quã antiq; uiciaʒ dice/
bant. Iñ uicia ·quaſi uictoꝛialis:qꝛ uicto/
res olim ea ſolebãt coꝛonari. Iñ uicioſus

ſa.ſũ. Inuenit᷑ h̊ uitiũ.tij. Oñ. Eſt uitium

crimen · uiciũ qʒ dicito ſemen.
Vicinia.nię.dẽ a uicinus.Et eſt uicinia ꝓxi
mitas locoꝝ.vicinitas vo regio uicina ẽ.

Nicinus.na.uũ.d a uicus.Et h̊ uicinus ni.

⁊ h nicina.nę.ſbſtãtiue.Et h̊ nicinitas.taj
Et vicinulus.la. l. Et ꝓpð.pe. Dñ HBuidiꝰ

de arte. Nicinũq; pecus grãdius vber hʒ

Et dẽ vicinꝰ. q̃i ĩ vico natus.⁊ eſt etymo.

Vicini ᷣm Bar.in.l.ſi tertius.ff.de aq̃ plu.

arcen. dicit᷑ quouſq; vox hoĩs exclamãt
audiri põt.l.i.SO.eodẽ tecto.ff. ad ſyllei.et

itelligit᷑ de vo ce cõi nõ nimis gracili·nec
nim is tubali · ſicut vox tauri. Etiã dũ cla/
mãs medio modo ſitnec ĩ tecto uł apice
turris · nec in cellario.
Viciſſitudo.vinis.ſę.ge.i.vicis altnatio⸗
d avice.Iñ viciſſitudinariria.riũ.i.vicẽ
pbẽs.vel vicẽ dñi vel alterius agens.
Ditiũ.ttj.i.crimen.vide in vicia.

Victima.mę.dĩ ſacrificiũ ꝓ hoſtibo victis

ſicut hoſtia p hoſtibo vincẽdis. DHñ qdã.
NPictima pꝛo victis dat hoſtia ꝓ ſuꝑan/
dis. Et erãt victima maioꝛa ſacrificia ;
hoſtię. Inde h̊ ⁊ hęc victimalis.⁊ hocle.
Dictoꝛ.toꝛis.maſ.ge.dꝛ qͥ vincit⁊ ſuꝑat ho
ſtem. Iñ victrix.tricis.mulier quę vincit.
Et hec victoꝛia. rię quaſivi⁊ virtute acq/
ſita. Moc eſt vᷣo ius gentiũ · vim vi repel⸗
lere. Mã turpe erat dolo.Iñ victoꝛioſus.
ſa.ſũ.i.victoꝛia plenus.Iñ h̊ et hęc victo⸗
rialis.et hoc le. Et nõ ꝙ palma notat lau/
dem . belli victoꝛia finem. H
Dictoꝛiola.lę.dimi.i.parua victoꝛia.
MVictuarius.ria.riũ.ad victũ ꝑtinẽs.⁊ dĩa
victus. Et hic hec victualis. hocle.idẽ.
Victurus ra.rũ.eſt ꝑticipiũ duoꝝ xᷣboꝛũ ·
ſcilʒ de viuo.uis.⁊ vinco.cis.⁊ hm h̊ põt
diuerſa ſiãre · ſicut⁊ ſᷣdicta verba.
Victus.tus.tui:oꝛ a viuo.uis.⁊ dicit ꝓpꝛie
victus · q vitã tenet? ſuſtentat. Etvictus
noĩe intelligit᷑ oẽ illud qð neceſſe eſt hoĩ
ad viuẽdũ. Itẽ victus põt declinarimo/
biliter. vtvictus.cta.ctü.i.ſuꝑatus: dicit᷑
a vinco.cis.
Piculus.li.dimi.i.paruus vicus.
Hicus.ci.maſ.ge.dẽ villa extra ciuitatem.
Pꝛope vici. ⁊ caſtella: pagi ſũt· q; nullã
ciuitatj dignitatẽ habeãt· b̊ vulgari hoinʒ
cõuentu incolũt᷑ ꝓpter paruitate ſuis ci
uitatibus attribuut᷑. Et vꝛ vicus · qnia ſit
vice ciuitatis· vel qꝛ habeat vias tm̃ ſine
mur. Mici etiã dicut᷑ paruę habitatiões
ciuitatis a via cui inſident.vt Iſte ſtat in
tali vico.i.in tali loco. DPię vo ſunt inter
vicos ipſa ſpacia· b̊ maioꝛa ⁊ latioꝛa ſunt
platęę. Et pꝛoducit pꝛima vicus. Vnde
Dꝛatius in epi. Qnuid vici ꝓſũt aut hoꝛ/
rea ſi metit oꝛcus. Gꝛandia cũ paruisnõ
exoꝛabilis aurro. —ä
idua.duę.di q̃ſi viridua.i.a viro idua/⸗
ta. i. diuiſa. Mã iduo. as.i.diuidereſeꝑa/
re:Nꝛopꝛie qͥdẽ vidua vĩ qᷓͥ cuz viro viu
fuit. nec circa conſoꝛtiũ alterius viri poſt
moꝛtẽ pᷣmi coniugis adheſit.Nã ꝗ alten
pꝰ moꝛtẽ pon viri nupſerit vidua en

Et inde viduꝰ.oua.vuũ.Et viduo.duaſ.
i. viduã reddere.qð fit c qͥs viꝑ alicuiuſ
occidit. Iñ uiduatus.ta.tuʒ.Et dꝛ mulier
uiduata· deſolatauiro nudana.
Dietus.ta.tũ.i.curuus.⁊ q̃ſiligatus. dĩa
uieo. es. Itẽ uietus.i.uita toteuacuatus.
vel nietus di a uia.i.debilis ĩ uia:ĩcurua/

tuſ.infractus eũdo. Oñ Cerẽtius ĩ eunu-

5

cho. Hicẽ uietꝰ vetus veternoſus ſenex.

Pigil.lis. cois ge.qͥ vel queuigilat. ꝓpꝛie

cã cuſtodię.⁊ dꝛ a uigilo. Itẽ uigil cõpo/

nit· puigil.i.valde vigil.⁊ coꝛ.penlłgti.
Vigilax. lacis.oĩs.ge.ad uigilandũ parat
q ſepe vigilat.⁊ multũ nigilare poteſt.

igiliũ lij. neu. ge.⁊ H̊ͥ vigilia.lię.eodẽ ſen

ſu. ſcilʒ uigilatio/uł ipſi uigiles ⁊ hoꝛa ni⸗
Silibo diſtincta ad uigilandum. Migilia
etiã d dies ꝓfeſtꝰ.ſcilicʒ pᷣmꝰ vies añ fe/

ſtũ·q; tuc in ſero uigilię uacamus. Honi
etiã uigilia ꝓ curacupiditate pſeuerãtia.

Vigintioĩs. ge.plalis nũeri: indeclinabi⸗
le. cõponit a bis.⁊ gẽtos qð eſt decẽ.Et
di uiginti:q̃ſi biginti.v/p.b.poſita. Inde

uicies adu. Et uiceſimus. ma. mu uigetu-

plũ.Et cõponit᷑ uigintiunus.na.nuů.
Higoꝛ.gor.mal.ge.i.uiuacitas:uirtus. fir/
mitasfoꝛtitudo:⁊ d a uigeo.ges. Et hic

uigoꝛoſus.ſa.ſum.i.plenus uigoꝛe. Inde

hHuigoꝛoſitas.tatis.
Dilis.lis.ↄ.t.⁊ hᷣ le.i.abiectus.deſpectus.⁊
dꝛ a villa:qꝛ nullius vrbanitat eſt. Et cõ⸗
ponit᷑ q;uilis.i.ualde uilis.Cãuilis.
Pilla.le. .ge. vꝛ a vallis/q̃ſi vallata/eo q;
vallata ſit ſolũ vallatione valloꝝ.⁊ non
munitione muroꝝ. Iñ villanus.na.nũ.

Dillicus.ci.maſ.ge. ꝓpꝛieville gubernatoꝛ ẽ

vñ vẽ villicus · qſi ville cuſtos. Sʒ qñq;
villic' vĩ viſpẽſatoꝛ vniuſę dom ⁊ oĩuʒ
poſſeſſionũ⁊ villaꝑ. Iñ h̊ villica.cę.vxoꝛ
villici· vel ꝗᷓ tale officiũ exercet.
Nilloſus.ſa.ſũ.i.villis plenus⁊ oꝛ a villus
Villula.lę.dimi.i.parua villa.
Dillũ.li.imi.a vinũ.i.paꝝ viniułparuũ
vinũ/ulł vinũ mixtũ cũ aqua. Et vt vicit

Piꝛiſcian in. 2J⁰. libꝛo. In nus vel in na u

nũ deſinẽtia ſi faciũt diminutiua.abiecta
n. vnas aſſumũt.l.vt bonus.bellus.bona
bella. vinũ uillum. SðUMU
Villus li. maſ.ge.o pilus uł flo cculus lanę
de vellere ouis uł etiã floccus quoꝛũlibet
piloꝑ.⁊ maxime ſi eſt lõgus ⁊ dependẽs.
Himen. inis.neu.ge.mollis virgaa⁊ vinidis
7 dꝛ a vireo. res. vll ſic vi. eo vi habe⸗
at multã viron. Matura eni ei talis ẽ. vt
etiã ſi arefactũ abluat vireſcat.⁊ coꝛ pen·

aqua mixtum.

gtĩ. Inde vimineus.nea.neũ.Et hoc vi⸗
minetũ.ti.locus vbi vimina creſcũt. Et h
⁊ hęc viminalis. G̊ le. Et ̊ viminalis.lis
quidã mõs in romana ciuitateſic dictus

ab abundantia viminn.

* „ * ——

etiã uinaceũ dꝛ.⁊ ẽ q̃ſi fex totius vini:vel

Pinacin.cij.neu.ge.vi poſterius vinũ:qð

illud qð remanet poſt expꝛeſſionẽ uini.?

pꝓiijcit er· m Mug.. Et Papß. viẽ: Mina/
cia ſũt ꝗ remanẽt i vuis qñ pᷣmũta vino.
Vinalin.lij.vel potius in plurali tãtũ: hęc
vinalia.lioꝝ.vel liũ.vꝛ feſtũ viin.

Dinaria.rię.fę.ge.ꝛ cellariuũ vbi vinũ re⸗

VWnie el wucker⸗ dĩa vinn.
Dinaria ꝓpꝛie ſũt toꝛcularis ſeu dolia ? ce⸗
tera vaſa vini/ꝗ etiã ad aliũ vſũ trãſſerri

õpoſſunt. Et tandiu vinaria vicunt᷑ q; dun
Vinñ habent. vt. ff. de x. ſig. l. vinarii.
BDinarij · oicunt᷑ ebꝛioſi. Etiã vinarius eſt
hoꝛtus vbi creſcit viun.
BHinctus.cta. ctu.i.ligatus: vinculatus⸗ vĩ

a vincio. cis. DHinctł etiã ꝑ ſe ſigt cõpedit
vel ligatus ex aliqͥ. Ligatus aũt nõ tm̃ q̊ͥ

modo/ꝑ etiã qualitercũq; vinctũ indicat

copam dicitilligamen. .
Vindemia.mię.fę.ge.dꝛ vuarũ collectio.

Vinculi.li.neu.ge.qð ⁊ h vinclũ.li.ꝑ ſyn⸗

VNindex. cis.i.vindicatoꝛ vel coꝛrectoꝛ.

Pindicta.ctę.fę. ge.i.punitio· pęna · ſuppli⸗
ciũ · vltio.?⁊ dꝛ a vindico. cas. Itẽ vidicta
gliqñ vꝛ virga ꝑtor: ſcilʒ rudisqua ſerui

pcuſſi liberabar z inde libertatẽ acqrebãät

⁊tũc di a xendicoq̃ſi venqictaq; vendi⸗/
cat libertatẽ. Oñ Perſiꝰ. An dñm igno⸗
ras niſi quẽ vindicta relarat.

Vinea. neę. oꝛ locus vbi vites plãtãt. di
a vinũ:qꝛ ex vino ꝓceſſum eſt ad vineã.

Itẽ vineg ul vinetũ vꝛ loc vitibo cõſitus
T abũdãs Itẽ uinea vi aliqñ ꝗdã machi/
na bellica. ꝗq a qbuſdã catus dꝛ.⁊ dẽ tunc

vinea·qᷓi viminea:q; ð trabib⁊ qñq; de

alſſeribꝰ fit. ⁊ hoĩes itus latẽtes appꝛopin⸗
quãt muro ciuitatj ad effodiẽdũ. Eti iſta
acceptione ponit Exech. 26. vbi dĩ. Et

vineas ⁊ arietes tẽꝑabit ĩ muros tuos c

Item Aucanus in. 5“. C unc adoptata le/

ui pꝛocedit vinea tera.
Pinellũ.li.vimi.i.modicũ vinũ ·vel vinuʒ

4

*

Vineola.lę.dimi.i.parua vinea.

Vineus.nea.neũ.de uino exiſtens uł uino
imbutus·qð ⁊ vinulus.la.l. oi.
Dinitoꝛ.tor.malſ.ge.qͥ cuſtodit vineasq̃ſi

vineatoꝛ. Del vinitoꝛ vẽ qͥ calcat vuas:⸗
dẽ a vinũEt idẽ pᷣt dici·qͥ cuſtodit uinũ.

(Eto
Pio⸗
Pinn
fin
rſ.
opa
udo⸗
hünr
ugna
nre
nclic
Umpr
Hünkel

loceu⸗
Vleu
lolman
iteno
Mennke
1Pmnode
iwe
ſcgecin
Coroſsen
ontern
ſaonig
luptnel
Nolalion
nn
ſntingvun

ſſeſantmn

bed
Mme
ſenpon
Mhtnsmn
mnnaroa⸗
inm
mdien
ſüutnn
eiie
dochen
Mmlig
1 P aug
huundi⸗
hückmn
whepeon
keiagi⸗
i⸗ tt⸗
zmmin
nCliger

Auino

7
e5
tvon

7

run

Et coꝛ. pe. gti vnitoꝛ.ᷣ in gtõ eã pduẽ.

Dinoferus.ra.rũ.i.vinũ ferens.⁊ coꝛ.penł.
Ninolent. ta. tu.i.uino plenꝰ.⁊ dĩ a vinũ.
⁊ lẽtos.Iñ hͥ vinolẽtia.tięi.ebꝛietas.Oñ
j. Petri.ꝗ? Qui ambulanerũt in luxurijs
deſiderijs? vinolẽtijs ⁊ comeſationibo.
VHinoſul.ſa.ſi.i.uino plenꝰ ebꝛiꝰ uł ebꝛioſꝰ
ECt cõꝑat᷑cuiꝰ ſuꝑlatm Plaut ponẽs ait
Muid opus eſt verbis vinoſiſſima eſt.
Vinũ.ni.vꝛ a vitqꝛ de vite ꝓcedituł oĩ a
xena:q eiꝰ potus cito venas repleat ſan/
guine. Maũt oꝛ vinũq̃i i vite natũ·ety/
mol.ẽ.Et ꝓð.pᷣmã. Vñ Ouidiꝰ de reme.
Bina parat aiuʒ veneri ſi plurima ſumas
Viola. lę.fę. ge.qdã herba odoꝛifera.cuius
flos ſiłr nũcupat᷑.Et coꝛ.pe. Oñĩ TRuroꝛa
NMobilioꝛ violis vetibi parue Joſeph.
Piolaceus.cea.ceũ.dꝛ a viola.vt ?lq vio/
lacea.i.a vioł facta/uł q̃i coloꝛẽ violę hñs
Biolens.lent.oĩs ge.⁊ violentus.ta.tũ.in
eodem ſenſu.i.crudelis:malus:vi plenus
Inñ hec violentia. tig.i. vis illata.
Bipera. rę.fę.ge.qddã genus ſerpentũ·a vi
panio dictũeo ꝙ vi pariat. Nã crepat
dũ venter eius ad partũ ingrueritcatuli
nõ expectãtes maturã naturę ſolutionem
coꝛroſis eius lateribus vi erũpũt cũ ma/
tris interitu· Fert᷑ ant qñ maſculus oꝛe in/
ſerto viperę ſemẽ expuat. Illa aut ex vo/

luptate libidinis in rabiem verſa caput

maſculi oꝛe receptũ hcidit: Ita fit vt pa/
rens vterq; pereat maſculus vum coit.
fęmina vum parturit.quę fert᷑ ſine uulua

elſe .ſicut maſculus ſine uirga. Triſtoteles
in libꝛo de mirabilbo auditionibo vicit:

VDipa in coitu caput vipere ſecat. ꝓptᷣů̊ ⁊
filij ſic moꝛtẽ patris nõ ꝑtrãſeũtes· xetrẽ
matris rumpũt. Ex vipera fit paſtilli qͥᷣ
tyriaci vocant᷑ a gręcis. Iñ vipereus. rea.
reü, viperinus.na.nũ.penł ꝓducta.
VNir viri. dĩ a vireo.res.qꝛ viret in multis

reſpectu feminęvel a vi:q; maioꝛ vis ẽ in

uiris q; ĩ eminis. Et dicit᷑ uir multis mo/
Dis · ſcilʒ xtate· ſicut ille dꝛ uir qͥ ꝑuenit ad
virilẽ ętatẽ. Oñ.j.Corl iʒꝰ. Cum aũt fact
ſũ vir:euacuaui ea quę erãt paruuli. Nir
etiam viſcernit ſexumut cum dicit᷑: Du/
biũ eſt an iſte ſit uir an femina. Mir etiaʒ
ponit᷑ pꝛo nirtuoſo.Et vir dicit᷑ ꝓ mari/
to.ᷣ ci adiũcto.vt vir meus vel tuꝰ Oñ.
Vir nõt ętatẽſpõſũſexũ:pꝓbitatẽ. Et coꝛ.
pe. gti. Hñ. Arma vinq; cano. Itẽ vir cõ
põit᷑h̊ duũuir.ri.Criũuir.ri.Quadriuir.
ri.Quĩqᷣuir ri. Sextuuir.ri. Septẽuir ⁊c

foꝛtes pꝛo uiratas.

ſcilʒ qͥ duos uł tres uł q̃ttuo: c. viros bʒ

ſub ſua ptãte. Iñ h dunuirat.tus.¶ rin/
uiratus ⁊c talis dignitas vel officiũ.

Nirago. giniſ.fę. ge, mulier foꝛt ꝗ agit uiꝝ

i. oꝑa uirilia.⁊ maſculini uigon ſeſt. AXnti⸗/
quitus enĩ foꝛtes fęmĩę ita uocabãt᷑. Eua
imñ dicta ẽ uirago:.qꝛ de uiro acta.i.facta.⁊
aſſupta eſt· ſciʒ de coſta dę. LPñ Geñ.
2 Mecuocabit᷑ uirago · qꝛ de uiro aſſum/
pta eſt. In hiſtoꝛijs autẽ ſic dꝛ. DPirago
acta a uiro ſũptu nomẽ eiꝰẽa uiri noĩe.
Et hec denoĩatio ſimiliter eſt in hebꝛeo.
Is eni uir di· Inde denoĩat᷑ illa.ut a uir
uirago. Hoc nomen ꝓpꝛiũ illius fuitnũc
oiuʒ eſt cõe. Et eius ſyncopatũ eſt uirgo.
Vusgines vicũt᷑ qᷓ;diu ſũt in ĩtegritate na/
tiuitatis ſuę/fractę aũt dicũt᷑ mulieres.
NVirat᷑.ta.tũ.i.uirilis.⁊ foꝛtis.⁊ dicit a uir.
Bel uiratus.i.firmusſecurus.Chꝛyſoſto
mus ſuꝑ Matth. Mulier uirata non fa/
cile decipit᷑. Et Ecq. 20. Lingua trita mu
lieres uiratas deiecit. Rlia littera habet
Pubius.bqj.mal.ge.i.bis uir exiſtẽsſcilicʒ
Qbinas habuit uł habet vxoꝛes. Lketiã
q bis fecit facta uiro digna · vel qͥ reſuſci/
tatus eſt ut Laçarus 7 Pypolitms.
DPires.riũ.płis nueri fęge.vicũt᷑ q̃i uirideſ
a uireo.res. Et ſut tm coꝛpori.⁊ pꝛoð.ui.
Viretũ.ti.neu.ge.locus uiriditate plenus.
ſceilʒ uiridariũ.⁊ pꝛoducit re. HMZ
Dirga. ge.fę. ge. dẽ a uireo.res. Et vicunt
virge ſũmitates ramoꝛũ ⁊ arboꝝ:qꝛ uiri⸗/
des ſunt. vel q; uim habent arguendi · ꝗ ſi
lenis ẽ uirga eſt·ſi nodoſa aculeata ſcoꝛ
pio recte d:q; acuto nulnere in coꝛpus
infigit. Iñ vgoſus:ſa.ſũ.i. xↄgis plenus.
VBirgilocentonasvide ĩ homerocẽtonas.
Dirgilius Publius Maro oꝛtus fuit pĩe
Birgilio· matre ꝓo Maia. fuit ciuis m/
tuanus ꝗ ciuitas eſt venetię. Diuerſis in
locis litteris opam dedit. Q ⁊ cremonę
⁊mediolani neapoli ſtuduit. ITdeo au/
tem verecũdiſſimus fuit· ut ex moꝛibo co/
gnomẽ acciperet: oĩ uita ꝓbat. Scripſit
SBucolica·Geoꝛgica Cneiden.Pꝛeterea
octo libꝛos hos:Cirnam.Etnam· Culicẽ
Pꝛiapeã:Catalectõ·EpigrãamataCopã
Diras. Moꝛtuus eſt ĩ bꝛuduſio · cuiꝰ oſſa
tranſſata ſũt neapolim ubia ſepultus eſt
in uia puteolana/cuius ſepulcro addituʒ
eſt quod fecit epitaphium: Mantua me
genuit calabꝛi rapuere· tenet nunc par⸗
thenope. cecini paſcua rura duces. Item

Duidius. Mãtua Hirgilio gaudet He/

rona Catullo. Pelignę gentis gloꝛia vi/
coꝛ ego. Iñ nirgilianus.na.-2tn.
Virginale.lis neu.ge.et hocvirginal.lis in
eodẽ ſenſu.illa ſeceta ꝑs· ubi fit cõceptio
Vñ NPꝛudẽtius ĩ hymnis.Crimine virgi⸗
nal intactũ ab omni labe.⁊ guat᷑ gir·
Virgo.ginis.a vir dẽ ab ĩcoꝛruptione ·q̃ſi
virago/qꝛ ignoꝛat fæmineã paſſionẽ.⁊ q̃ſi
vir ſit.⁊ virũ agat ⁊ reſſentet.⁊ ẽ etymo.
Del virgo dꝛa vireo · qꝛ uiret ętate ⁊ flo/
re uirginitatis. Iñ virgineuſ.nea.neũ.Et
h̊ ⁊ B vꝓginalis.⁊ H̊ le. Iñ virginalit adũ.
Et h virginalitas.tat.. Itẽ a vgo vꝛ hec
ꝓginitas.tat ẽ in carne coꝛruptibili per/

petua coꝛruptionis euitatio. HBñ in greci⸗

ſmo di. Mirgo pudicidã notatętatemq;
puella. Et tñ im ppꝛie ꝓ virgine pone pu⸗/
ella. Itẽ virgo dꝛ ſextü ſignũ in celo · vi⸗
ctü ſic:qꝛ cũ ſol ad hocſignũ veneritterra

nibil parit · ſicut virgo. Et intellige · nibil

parit noni generata tñ matureſcere facit.
Virgula.lę.dimi.i.parua uirga.
Hirgulat.ta. tũ.i.vgułoꝛnat.⁊ oꝛ a ęga.
NPirgultũ.ti.neu.ge.i.multitudo uirgaꝝuł
locus ubi multę uirgulęabũdãtut uirida
riũ · vel ipſa uirga. Sʒ uirgultũ eſt quod
a radice pullulat. Aamus qui ab ipſo ro
boꝛe arboꝛis. PHirga v̈ ꝗᷓ de ramis.
Hirgũ cula.lę.dimi.i.parua virgo.
NViridariũ.rij. dicit᷑ locus ubi ſunt viridia:
ſicut roſariũ vbi roſę · apiariũ vbi apes ·

armariũ vbi arma/auiariũ ubi auesar /

mentariũ vbi armenta.
Viridis.vis.ↄ.ta hoc de.i.viroꝛe plenus
Vel vi ⁊ ſucco. Inde H̊ uiriditas/tatis.
VPinridiũ.dij.locus uiriditate plenus.

Virilię.arũ.quędã oꝛnamẽta uiroꝝ ꝗ olim
poꝛtabãt ĩ armis vel ĩ collo.⁊ vꝛ a uirilis.

Nirilis.ↄ.t.⁊ hoc uirile.penułpꝛod.ꝑtinẽs
ad uirũ.vel res uiri. Inde uiriliter aduer.
Et hec nirilitas.tatis.Et uirilis ponit᷑ ꝓ
foꝛtis. Inde uirilia.lioꝝ.pluralis numeri
illa mebꝛa niroꝝ quibus mulieres carent.
Puorrons mal gei unioimns,
iroſus.ſa.ſũ.i.uiribus plenusa dicitura
uires. Item uiroſus.ſa.ſũ.i.venenoſus.et

tunc dicitur a uirus.
Virtus.tutis.fę.ge.dicit᷑ a nir:eo ꝙ uiroꝛũ
,ppboꝝ ſit. Del dĩa uireo.res.Et eſt uir/
tus habitus animi optimus. Et ſunt uir/
tutes aĩe. Hnde quidã. irtutes animę
Dic nires coꝛpoꝛis eſſe. Inde vᷣtuoſus.ſa.
ſũ.i.plenus abundãs uirtutibus.Et bᷣm
ph̊ᷣm. Dirtus eſt ultimũ in re de potẽtia.

Itẽ diẽ phᷣus in.xꝰ ethicoꝝ. Mirtutj ẽ de⸗
lectari triſtariqbꝰopoꝛtet ⁊ vt opoꝛtet.
Mõ iraſa enĩ in qbus opoꝛtet inſipiẽtis
eſſe videt. Idẽ in eodẽ. Nirtutis miuʒ
honoꝛ. Itẽ virtus eſt ꝗᷓ habentẽ ꝑficit ·et
opus eius bonũ reddit. Et dꝛ virtusq̃ſi

virũ tuens eſt etymologia. Itẽ vᷣtutes

theologicę ſunt tres:ſcilʒ ſides/ſpes: cha/
ritas. DHirtutes aũt cardinales ſiue poli/

ticę ſũt quattuoꝛ:ſcilʒ pꝛudẽtia:foꝛtitudo

iuſticia · temperantia. .

DPirulentus.ta.tũ.i.veneno plenꝰa dicit᷑ a

virus. Iñ H̊ virulẽtia.tię.i.veneni ĩſectio.

VHirus. neu. ge. indecli.i.venenũ Et ẽ apto/
tũ. Et inuenit᷑ tm̃ in ntõ actõ ⁊ vtõ.Et eſt

ꝓpꝛie virus humoꝛ: fluens a natura viri
ſcilʒ ſemen. DHel ſᷣm quoſdã virus dĩ a vi

ee ꝙ coꝛ penetret. Et pꝛoducit pꝛimã.

Dis fę.ge.huius uis dtõ viiactõ vim· vtõ
o vis abltõ a vi. Et płr actõ has vis⁊ nõ
õplius.Et ꝓpꝛie vis aĩ ⁊ coꝛpoꝛis. Pires
tm̃ coꝛpoꝛis. Hirtutes tm̃ ai. Bñ.Coꝛpꝰ

habet vires · animis ẽ inſita virt. Pis in

vtroq; viuet.vis ratione caret.Et ponit᷑
vis ꝓvtute aĩ pꝛo foꝛtitudine.⁊ uiolẽtia.
l coactione.Et bᷣm hoc vis ſic deſcribit᷑:
Dis eſt maion rei impetus q repelli nõ põt
vel cni reſiſti nõ põtſupple cõmode.ff.qð
vi me.ve.cau.l.i.et.ij. Et eſt multiplex.

Dis cõpulſiua.eſt ꝑ quã cõpellit᷑quis ad

faciendũ illud qð nõ faceret ſi eſſet liberi
arbitrij· nec opelleretꝗ iponit neceſſitatẽ
cõtrariã volũtati ſpõtaneę.Et ex hac vi
oꝛit᷑ actio·qð me.cau.ff.e.ti.l.i.in fſine.
Vis expulſiuaqñ qͥs eijcit᷑ de poſſeſſione
ſua. Et ßm iſtã inducit᷑ interdictũ vñ vi.⁊
ẽtm̃ reꝑ imobiliũ · vel de his ꝗ imobilib⸗
coherern.
Vis ablatiua.eſt reꝝ mobiliũ.⁊ inducit
actionẽ vi bonoꝛũ rap.in rebo mobilibo.

Eſt enĩ circa mobilia tm̃.vt.ff. de vi ⁊ vi ·

ar.l.i. ſi fũdusu.S.ij: Inſti.vi bon.rap.S.
6, neduʒ talia. Oer illa enĩ alicui bona ſua
vel res ſuę violenter rapiũt᷑.
Pis turbatiua/eſt quando quis turbat᷑ in

poſſeſſione ſua ꝗq inducit interdictuʒ vti

poſſidetis in rebo ſoli · ſ in rebꝰ mobilib⸗
inducit interdictuʒ vtrobiq;· cum vuo ſe
poſſidere cõtendũt eandem rem.
Vis inqͥ etatius· ẽ ꝗ ĩtroducit intdictũ qð
vi aut cam. Et vꝛ inqᷣ etatiua:qꝛ non ſinit
aliũ vti re ſua qᷣete. vt arare uł aliqͥd facẽ

vel qf alt vult · alio ĩuito aliqͥd ędificareĩ

ſuo ſolo · vel foꝛte iam ediſicauit.
VDis negatiua · eſt qñ res alicuius inqͥetat.

D

Ppprs
ſtſneo
ſle
üͤden
ftupr⸗
ſtuyn
ole
Nopce
MMo
medn
ſcchs ſᷣ B
Nntna
Ploslen⸗
häiſfean
walt
Pase
diant⸗
vſſcone
ſeenap
cppltn
ſiptlan
hulutoni
ſieſlliiñ
iqele
ſantbwi⸗
Kpimii
mäenss⸗
Clgtin
Füvlon
Viblsi
Vilbilter
Pipllon
ſtordidl
Ktltcüaie
Powin

Pllaſsz

tylist
Aqñnin
Nceq
lyileo c
momi
Peedi
Midii
hoins
bchii⸗

Ntluli

Mnigini⸗
lugſeg
ſalttgi
nctqn
fiinc
dignen

Fninl

Pir
lop⸗
Hisin
onit
dlita.
ſh:
öpit
eſtes
gron
uſeri
uyi
.
n
obal

hucit
hlb.
vi
rng
cl⸗

umbet,
gliett
obin

n
norſon
iafn
tnan
i. , 4 9
pinc⸗

Vis publica.ẽ ꝗ fit cũ armisſvis puata
fit ſine armis. Inſi..de publi.iudi.circa fi.
ĩ.S. itẽ lex iulia.ð vi puata.Dñ vis puata
reũ deponit ab oꝛdine rerũ.i.multabit in
ſtia ꝑte bonoꝝ ·ſᷣ depoꝛtat᷑ cũ vis armata

pꝓbat. vt in glo. .c.ij. de oꝛ. cog.

Bis ſiue metus cadẽsĩ cõſtantẽ viꝑ·ẽ me/⸗

tus penę nł cruciat ſiue amiſſionis oĩuʒ
bonoꝝ: iſta excuſat ·niſi poſtea cõſenſeĩt
vt in.c.de illis.ij. de ſpon. llia eſt vis vel

metus nõ excuſans ꝗᷓ nõ cadit in cõſtãtẽ

vin. vt in. c. veniẽs.⁊.c.cõſultationi.e.ti.
Viſcus ſceris.neu.ge.dꝛ a viſco.ſcis. ntũs
nõ ẽ ĩ frequẽti vſu. Biſcera nõ tm̃ ĩteſtina

vocamꝰ.ꝑᷣ qcũq; ſunt ſub coꝛio ⁊ latentia.

Viſcus eſt int᷑ cutẽ carnẽ. Item viſcera
dicunt᷑ vitalia.i.circũfuſa coꝛdis loca· q̃ſi
viſcoꝛa· q ibi vita.i.aĩa cõtineat. Itẽ vi/
ſcera· capita neruoꝝ ex ſanguine ⁊ neruis

copulata. Item lacerti mures q; ſic in

ſingulis mebꝛis coꝛdis loco ſunt.vt coꝛ in
media totius coꝛpor parte.Et appellãt a

noie ſiłiũ aĩaliũ ſub t᷑ra deliteſcentiũ. Idẽ

toꝛi.qꝛ illic viſcera toꝛta videant᷑. Item
iuenit᷑ h̊ᷣ viſcus.ſci.maſ.ge.⁊ h viſcũ.ſci.et
eſt pꝛimitiuũ.Et eſt viſcus vel viſcũ glu⸗

ten q̊ͥ aues capiũt᷑.Et etiã illud vñ fitq

colligit᷑ ĩ arboꝛibo⸗ qð eſt int᷑ cutẽ carnẽ
Iñ viſcoſus.ſa.ſũ.i.tenax·viſco plenus.

Piſibilis.lis.O.ta h̊ le.res apta videri.Iñ

viſibiliter adũ. Et hec viſibilitas.tatis.

Piſpilio uł veſpilio.onis.i.raptoꝛ · latro.

ſdoa dicũt᷑ a violẽtiaa pilo ·qꝛ pilũ ge/

rit.i.telũ.⁊ ſic alijs violẽtiã ĩgerit. Itẽ vi⸗

ſpilio dr q̃i vi ſpoliãſ: tũc dꝛ avi ſpolio

Diſus.ſus.ſui.actus vel paſſio vidẽdi.Et

eſt viſus ſpiritualioꝛ q; auditus.Et ponit᷑
aliqñ viſus p qͥlibet ſeſu· velut cũ dicimꝰ:

Vige quõ ſonet.oleat ·ſapiatcaleata di
a video. Et h viſũ. ſi..xres viſa. ul pbanta
ſma ſomniũ· oſtẽtũ. Et viſus.ſa.ſũ.adiec.

Vita.te. te.ge.oꝛ a viuo viuis.vel dꝛ vita
ꝓpt᷑ vigoꝛẽnł q; vim teneat naſcẽdi cre/

ſcendi · Oñ ⁊ arboꝛes aĩaʒ vegetatiuã vel

vitã dicut᷑ hꝛe:qꝛ gignũt᷑ ⁊ creſcũt. Iñ h̊ͥ⁊

hec vitalis ſh̊ le. Et inde vitalit adu. Et

hbic Mitalis ſubſtatiue ꝓp ꝓpꝛio noie viri.
Pitalia.liũ.plłis nũeri tm̃.i.inteſtina ·q ibi

vita. i. aia cõtinet. Itẽ a vita vitula. le. vi.
Ditta. tę.fę.ge.i.iĩfula q̃ caput (i.ꝑua vita.

ſacerdotis ligat᷑. Itẽ vitta eſt ꝗ crinibus
innectit᷑ qua fluentes religantur capilli.

Itẽ vitta eſt q̃ coꝛona vincit. Item vitta

dẽq ea pectus vincit᷑ inſtar vitis ligatę.

Iñ vittula.lę.dimi.i.parua vitta.Et vit⸗

tatus.ta. tũ.i.vitta vel vittis oꝛnatus vel
ligatus. Onde Duidius meta. Nitta co/
ercnerat neglectos alba capillos.

Mitella. leę. ꝗdã herbaa dẽ a vitisqꝛ ſic vii

quicquid ꝓximũ habuerit appꝛehendat:?2
coꝛimbos habet quos anulos vocant.
Vitellus.li.maſ.ge.dꝛ moꝛſellus ſiue medi
tulliũ oui. IJnuenit᷑ in płi.G̊ vitella. .oꝛu.
Vitiligo.ginis.uł vituligo.ſję.ge.eſt vimẽę
cũ quo vitis ligat.⁊ ponit᷑ ſimplicit᷑ pꝛo
ligatura vel impedumento. .
DVitis.tis.fę.ge.dꝛ a vĩcio.cis.qꝛ vitesvin /
ciunt᷑⁊ religant᷑ int ſe·ułqꝛ vim cito radi/
candi habeãt interius.Et nõ ꝙ ĩ gtõ pli ·
ſcilʒ vitiũ debet ſeruari.t.ĩ ſuo ſono cauſa
vifferentię huius noĩs vitiũ vitij. Nitis
vſum pᷣmus Moe inſtituit. Et ꝓducit vi.
VPitiñ.tij.neu.ge.dꝛ peccatũ:dedecus:ma/
cula.⁊ dẽ a vincio.cis.qꝛ vincit hoĩeʒ⁊ ſic
debet ſcribi ꝑ.c. hᷣm Mug.Alij dicũt ꝙ vi
tiũ dicat᷑a veto.tas.ſiue a vetãdo.⁊ ſica
vitiũ dꝛ vitio tias ſic debet ſcribi ꝑ.t.et
foꝛte meliꝰ. Itẽ uitia dicũt᷑ in grãmatica
qꝗ in eloqͥ o cauere debemus.vt vitia an/
nexa barbariſmo.⁊ ſolęciſmo ⁊c. Et coꝛri.
vitiũ pꝛimã. Hnde Dꝛatius.Dibus eſt
vitium cantoꝛibo inter amicos ⁊c. Inde
vitiolũ.li.vimi.i.paruũ vitiũ.
Vitricus.ci.maſ.ge.i.patrinꝰ uł patriaſter ·
ſcilʒ qui vxoꝛẽ ex alio viro filiũ vel filiam
habentẽ duxit. Et coꝛ.penł. Oñ Duidius
de reme Mitricis gladijs ⁊ acuta dimi/
cet haſta. Inde vitriciꝰ. ca.ci.adiectiue.
Nityn.tri. neu. ge.dictũ eo ꝙ in ſui ꝑſpicui/
tate trãſluceat. In alijs eni metallis qᷣcqd
intrinſecus ↄtinet᷑ abſcõdit᷑. In uitro o
qlibet liq̃r vel ſpẽs qualis cõtinet᷑ ĩterius
talis exterius declarat· atq; ut ita dixerĩ
oĩs liquoꝛ in uitreo uaſculo clauſus patet
nde uitreus.trea.treũ.
itulamen. nis.neu. ge. vꝛ plãta illa infru
ctuoſa ꝗᷓ naſcit᷑ ad radicẽ nitis · uł ubicũq;
dũtaxat nõ ſit naturalis:⁊ dĩ a uitis. Oel
ut dicũt · glibet talis plãta ſic dꝛ a uitulo.
quia naſcatur in terra a uitulis arata. Oñ
Saßpß.4*. Spuria uitulamina nõ dabũt
radices altas. Et pꝛoducit la.
Vitulus.li.⁊ nitula.l.dicũtur a uireo.res.
q̃ſi a uiriditate.i.ab incoꝛruptione · ſicut
virgo Mitula & parua eſt ⁊ nõdũ enixa.
Maã enixa iuuẽca eſt aut uacca. Vel dicit
uitulus a uita. q; ſit dignus uita. Iñ uitu
linus.na.nũ⸗Et nota qꝙ uitula etiam dicit
quędam dea · ſcilicʒ leticię vel uictoꝛię vel
feſtum illius deę · vel exultatio victoꝛig.

Iñ vituloꝛ.lar.ilętari voce.Itẽ vitula. le
d quoddã inſtrumẽtũ muſicũ: Inde vi/
tulor. laris.i. cum vitula cantare.
NHuiarii.rij.neu.ge.dicit᷑ indago vbi ſerę
induſeę ſunt· vel dicitur locus vbi piſces
paſcũt᷑.⁊ impiguãt᷑ ułſeruãt᷑ vt ibi viuãt
Hm Jo.an.in cle.ne in agro.de ſta.mona.

Dinax. uacis.oĩs ge.i.viuidus.foꝛt. Iñn B
vinacitas.tat. Et ut dicuũt. DPiuax igeniũ.

ſed viuidus eſt coloꝛ oliss. ·
Diuidus.a.oũñ.i.foꝛtj agilis. ↄꝛ a viuꝰ.

N

Vlcus.cerlneu. ge.i. apoſtemadi ab oleo
les·q̃ſi olcus:q; fetet. Pulnus ad aiaʒ re/

fert.Hlcus vo ad coꝛporjuuniã. Itẽ vul-

nus eſt coꝛxoꝛis recẽs plaga. Vlcus ĩue/
teratũ vulnꝰ.ꝗtẽ vulnꝰ qð ferro vel fuſte
vel lapide fit quaſi vi. Hlcus vo qð per
ſe naſcit ĩ cute · ſcilʒ putredo ipſa q; oleat.
Dñ qdã. Illatũ vulnusinatũ vꝛ vlcus.

Inde vlceroſus.ſa.ſi.i.vlceribus plenus

Vlcea.ceę. locus paſcug.
Bligo.ginis.fę.ge.naturalis humoꝛ terrę
ab ea nunq; recedẽs.ſᷣ ei ſꝑ inheęrẽs:quaſi
inſeꝑpabile accidẽs. Iñ vliginoſuſ.ſa.ſũ.i.
vligine plenus:⁊ piguis humidus fęcũ/
dus. Mñ ager ꝓpꝛie vĩ vliginoſus · qꝛ ſp
viget. Humidus vo dẽ:qꝛ aliqñ ſiccat᷑
Nlyſſes.ꝓp:iũ nomẽ cuiuſdã viri. Et facit
vtũs vlyſſes vel vlyſſe. Oñ Duidiꝰ epi.
Hãctua penolope lento tibi mittit vlyſſe
Itẽ iuenit᷑ h̊ vlyſſeus ꝓ vlyſſes.⁊ vlyſſe
ſea.leũ.poſſeſſiuũ. Sʒ vlyſſeus poſſeiſiuũ
tetraſyllabũ eſt. Plyſſeus o ꝓpꝛiũ no/
men triſyllabu. 1.
Vllus.la.li.i.aliqs.⁊ ẽ penuł.gti coĩs.tamẽ
in pꝛoſa ſemꝑ debet acui vllus,.

Vlna.nę.fę.ge.bm q̃ſdã ẽ extenſio vtriuſq;

manꝰ.ſm alios bꝛachiũ ul cubitus.qð ve

rius di. OHñ Aud. 7: Accepit eü in vlnas

ſuas.i.int bꝛachia ſua. Gꝛęce vo vlneos
ub vlenos cubit dꝛ. Iñ h̊ͥ vlna.nę. Et bęc
vlnula.le. dimi.i.ꝑna vlna.Et h ⁊ heęc vl⸗
nalis: Hᷓᷣ le. Et vlnari. ria. rii.ad vlnã ꝑ/
Vltoꝛ. torlmaſ.ge.i.punitoꝛ:vidi/ (tinẽs.
catoꝛ. Et vt vic Pap̃. Oltoꝛ ſaẽ ne ipune
ſit facta ĩiuria. DPefenſoꝛ vo curat ne fiat
iniuria. Item vindicatoꝛ viffert ab vlto/
re · qð poteſt patere ĩ vidico.cas.vide ibi
Vltnx.triqi.punitrix. vindicatrix. Et eſt
ge. fe. in ntõ actõ ⁊ vtõ ſingulari. In alijs
vo caſibo ẽ ge.oĩs⸗ fac ablim̃ in.e.vel ũj.
ltroneꝰ.nea. neu.i.ſpõtaneus. uł vlterioꝛ.
Oltus. ta. ti. dicit᷑ ab vlaſcoꝛ. ſcen. nde

AXYpha. Et in noie vñi qꝛ vltus ſũ ĩ eos. Et
ſepe accipit᷑ in paſſiua ſiẽtione.vt Oltus
i. vindicat. defenſus. Et cõponit᷑ iultus.
ta.tũ.i.non vltus.

Blua. uę.fg. ge. herba eſt paluſtris. Iñ vl⸗

Plula. e.fg.ge.qdã auis no/ (uoſus.ſa.ſũ.
ctna ꝗ flere uidet. VLñ vicũt eã ſic dici ab
oleagi.i.a ficto fletu. Dñ Aſaię.iʒ. Et re⸗

ſpondebũtibi vluleĩ edibo eius. vbi di

glo. Hlulę aues ſunt magnitudis coꝛuinę
ꝗQ ſigẽtes roſtꝑ in lutũ hoꝛrende ſtrident.

Plulatus. tus.tui.i.fletus męroꝛlamentũ.

ante MW

Bmbilicus. ci. pe, pð. ẽ medius loc coꝛpon

ſic vict eo ꝙ ſit vmbo ilioꝝ. vñ ⁊ vmbo
appellat᷑ locus in medio clypeia qͥ depen/
det. Ex vmbilico enĩ infans in vtero pen/
det ex eo etiꝗ nutrit.Et nõ ꝙ luxuria vi/
ris ẽ in lübis.⁊ ſeminis in vmbilico. Vñ
dicit Greg ꝙ vinis luxuria in lübis ſit.
feęmis ĩ vmbilico:Ceſtat᷑ oñs qͥ de viabo
lo ad ſanctũ Job loqt᷑ dicẽs: Nirtus eiꝰ
in lübis eius.⁊ foꝛtitudo eius ĩ vmbilico
vẽtrjeius.Itẽ ſcias ꝙ ifans ĩ vẽtre matn
mingit ꝑ vmbilicũ.vide.s. in ſumen.
VBmbꝛa. bꝛx. ę. ge. dꝛ aer carẽſole · ſic dicta

q; fit cũ ſolis radijs aliqd obijcit. In vm
baæꝛaticus. ca. cũ.pe. coꝛ. Et H vmbꝛaculũ.li.

Et vmbꝛoſus.ſa.ſu.Iñ vmbꝛoſitas.tatis
VPmbꝛatilis.ↄ.t.⁊ hocle.dꝛ ab vmbꝛa.ſm
Hug. Sʒ magis videt᷑ deriuari a verbo
vmbꝛo. bꝛas. coꝛ.penł.ſicut ſoꝛbilis.
Vmbiꝛella. leę.dimi.i.parua vmbra.

Bugnte ιı
Vnanimis.ↄ.t⁊ H̊ mea vnanimꝰ.ma.mũ.
i. vnius ai. Iñ vnanimit᷑ adu.Et hęcuna/
nimitas. tat:i.aĩ vnitasconcoꝛdis.
Vncia:eſt duodecima pars aſſis.vt Nati
ex cõcubinis in domo ſuccedũt in duab⸗

vncijs.i.in duabo ptibo xij. partiuʒ aſſis

ſi alij legitimi nõ ſuꝑſunt. .—
Bnanulu s.li.dimi.i.paruus vncinus.
Vncinus.ni.pe ꝓd.vide in vncus.

Vnciola.lę. vimi.i.parua vncia.

Vnctus.cta.ctũ.i.perfuſus vel linitus pin/
guibo. dĩ ab vnguo.gis. Inde hęc vn/
ctura. rę.i.vnctio. Et hoc vnctum. cit,
ncus. ca. c. i. curuus. 7 dè ab vnco. cas.

Et hic vncus.ci.dẽ inſtrumẽtũ curuũ ad

aliqͥd capiendũ. Et hic vncinus,.ni.idem.
Itẽe Amos.S: Et ecce vncinũ pomoꝑ. Et
dicũt qdã ꝙ vncinus vꝛ ab vncus. Alij
dicũt ꝙ derinat᷑ ab vnco.cas necẽ dimi.

reye
dis el
china
o
Phde
eli
0b
Ei
incein
Tulaido
häunnotn
1imnes
Deoens
Fibnd⸗
Pndcarn
nomenn,
Prdenus
nunsnund
Etmum
Dyuluhen
Ppeinian
dalvclen
Nboaic
Fiörngen
ngr
ddänd
vene ovn
1ſchöhek
lusme
onmia
Pensgnn
ſenfren
Henglale
Vrglz
gbmngo,
Wall d
erli⸗
neuleont,
mgllte
llm
Nagti⸗
ndole⸗
Ocndn
Dyicanign
digb
Mons
1chee
Wzi
Maghe
ho Ibang

h
ädnn
o
urmnun
lo Bi
libisſt
rpuatv
mser
nbiliuco
emnamm
g.
dice
Fn
Nstus
Unhucn
nupot
hls
1.

e nuni
Sibum
et
nouab⸗

mzeſis

de vne niſi qͥ ad vocẽ.h e ide qð vncus.
NPñ. Onco dat vncinos ⁊ eos nõ ꝑcutit
vncus. M ant dꝛ vncinus ·q̃ſi vngue ce/
oẽs· etymologia ẽ.Et ↄpouit adunecꝰ.ca.
cũ.i.recuruus. Iñ adunculus.la.lũ. Hbun
cus.ca.cũ. Subũcus.ca.ci.i.aliquantulũ

Vnda.og.fę.ge.ſuꝑioꝛ pꝑs (curuus ulpaꝝ

aquę.ſcilʒ ſuꝑioꝛ liqͥꝛ qͥ ſp ĩ motu ẽa dꝛ ab
eo is. Sʒ aq̃ ẽ ſtatiua ⁊ ſine motu ęquał.

Vñ aq dĩ q̃i eq̃. Sʒ vnda ꝑ ſe nõ cẽ aq̃.Dꝭ

aq̃ in qͥdã motu ⁊ agitatiõe ·q̃ſi ab eũdo
redendo vnda vocata ẽ/quaſi eũda·qꝛ
ſpẽ in motu. Jñ vndoſus.ſa.ſũ.i.plenus
⁊frequẽs vndis. Iñ h̊ vndoſitas.tatis.
Vngdecẽnis.nis.oↄ.t.⁊ G̊ ne.i.vndeci ãnoꝝ.
Iñ H̊ vndecẽniu.nij.ſpaciũ unded ãnoꝝ.
PBngdecim· pluralis numeri:⁊ ideclinabile
nomẽ numeraleex vnũ ⁊ decẽ cõponit᷑.
Vndenus.na.nũ.dꝛ ab vndeci.Etvndena
rius.ria.riũ. Et vndenari.rij/ ꝓ illo nũero
Et vndecimus.ma.mũ.⁊ ꝓd.de.vndenꝰ.

Vndula.le.oimi.i.parua vnda. .

Vnguẽtũ.ti.neu.ge.bᷣm DPap.di oẽ qð ex
cõi oleo cõfectũ ·ſpecieꝝ cõmixtiõe auget᷑
odoꝛis iocũditatẽ ſumẽs ⁊ lõge redolẽs
Itẽ h̊ vnguen.inis.ideʒ qð vnguẽtũ.Iñ
vnguẽtari.ria.riũi.i.ad vnguẽtũ ꝑtinẽs.
Et dicht qdã ꝙ vnguẽtũ vnguen deri⸗
uent᷑ ab vngis ſecunda ꝑſona de vnguo.
⁊ ſic nõ habẽt. u. poſt. g. ¶lij vicunt ⁊ me/
lius · ꝙ vnguẽtü⁊ vnguen deriuẽt᷑ a pᷣma
ꝑſona · ſcilʒ vnguo · vñ habẽt. u. coſt. g.
Vnguis.guis mal.ge.a gręco trahit oꝛigi/

nẽ. Da enĩ grece. vnguis dĩ latine. Iñ
a.

H vngula.lę. Et eſt vnguis hoĩuʒ ⁊ auiũ.
Vngula vo alioꝝ aĩaliũ.DHel vnguis dĩ
ab vnguo. gis.qꝛ eo ſolemus vngere. Itẽ
vngula dicit᷑ genus toꝛmenti:q; effodiat
Idẽ⁊ fidicula:a fidesq; hac rei toꝛquẽt᷑
in eculeo vt fides iueniat᷑. Itẽ ab vngula
dẽ vngulat.ta.tũ.qͥ magnas hʒ vngulas
Vnguluſ.i.maſ.ge.anulus gẽmat dĩ ab
vngula·qꝛ ſic ũgula carni:ita gẽma anulo
Vnicoloꝛ.lor.oĩs ge.i.vniꝰ color.( accigit᷑
ODnicoꝛdia.dię.fę.ge.i.concoꝛdia.
Bnicoꝛnis.nis.ↄ.t:⁊ hᷣ ne.i.habẽs vnũ coꝛ/
nu.⁊ ẽ ab vnus.⁊ coꝛnu.Et ſubſtatiue Hᷣ̊
vnicoꝛnis.nis.aĩal habens vnũ coꝛnu in
frõte·qð ⁊ monoceros ⁊ rhinoceros dẽ.
VPñ ꝓpha Et a coꝛnibꝰ vnicoꝛniũ hũilita/
Vnicoꝛs.dis.oĩs ge.i.vniꝰ coꝛ/ (tem meã.
Dis/ſcilʒ cõcoꝛs.Iñ vnicoꝛdit᷑ adu.Et nõ
ꝙ; atiqt dicebat᷑ H̊⁊ ̊ vnicoꝛdis.⁊ H̊ de.

Vnicuba.bę.pe.coꝛ.i.vniꝰ viri vxoꝛi q̃ſi cũʒ

vno cubans.

Vnifoꝛmis.9.t.⁊ Hͥ vnifoꝛme.i.vmꝰ ſoꝛmę.
Inñ vnifoꝛmit adũ.Et h̊ vniſoꝛmitas.taſ.
VBnigamus. ma.mũ.qͥ vni tm̃ nupſitſcilʒ
q ułꝗ habuit uł habet vnã vxoꝛc. uł vnũ
manitu. Iñ h̊ vnigamia.mig.i.vnę nuptię
uł ꝓpꝛietas q̃ aliqs dꝛ vnigamꝰ. coꝛ. ga.
Bnunam g. vide.S.in amacones.
Mnimodus. da. vn.i. vnius modi.
Vnio.onis.maſ.ge.lapis ẽ ſᷣcioſus: di ab
vnus.qꝛ tm̃ vnꝰ⁊ nũq; Duo ułtres ſiłre/
periũt᷑. Itẽ vnio ĩuenit᷑ etiò ꝓ ſtella ꝑꝛo
pũcto. Et h̊ vnio.onis.di ꝓ cõiunctione
vel cõgregationea tũc dꝛa vnio.nis.In
NHapia ðꝛ. DNniones ꝗqdã margaritę ſũt.
Vniuſmoꝛis:nomẽ cõpoſitũ oĩs ge.⁊ ide/
clinabile.i. cõcoꝛs ut Iſti holes ſüt vniuſ⸗
mori.cõcoꝛdes ⁊ vnanimes. Vñ in pſal/
mo. Qui habitare fac vniuſmori domo.
Vnitiuus.ua.uũ.i.cõiũctiuus:cõgregatiu⸗
HBniuuerſalis.lis.⁊ H̊ le.dicit᷑ab vniũſus.ſa.
ſum. Et differt vniuerſale a dicabili bm
logicos:q; vniuerſale viffinit᷑ ꝑ eſſe pᷣdi/
cabile ꝑ dici Mꝛeędicabile eni eſt qð aptũ
natũ eſt de pluribo vici. Onmiuerſale autẽ
eſt qð aptũ natũ eſt eſſe in plurib. Pꝛeę⸗
dicabile etiã ſiue vniũſale diuidit᷑ ꝑ genꝰ
Differẽtiã:ſpeciẽ ꝓpꝛiũa accidẽs.de quibo
Vninſitas ſᷣm ⁊co.ẽ plu/¶ Poꝛphiri ꝛc.
riũ choꝛoꝝ inter ſe diſtãtiũ vno noĩe ſpe/
cialiter eis deputata collectio.Eſt etiam
ſtudiũ vniuerſale pꝛiuilegiatũ.
Vniuira.rę.pe.coꝛ.vnius viri vxoꝛ: ułmu/
lier vnũ virum habens.
Hniuocus.ca.cũ.dĩ ab vnus.⁊ vox.Et dꝛ
vniuocũ:qð vna voce tm̃ vnũ ſigt.⁊ coꝛ.
vo · m Hug. Scvmvo logicos NHniuo
ca ſũt· q̊ꝝ nomẽ ẽ cõe.⁊ ſᷣm illud nomẽ.rõ
ſubſtãtię ẽ eadẽ.vt nomẽ aĩalis ẽ cõe hoĩ
et bouia ſilit᷑ diffinitio eiꝰ ſᷣm illud nomẽ.
Dicimus enĩ Hõ ẽ alal.Hos eſt aĩal.⁊c.
Vns vncis maſ. ge.i.vncia.⁊ dẽ a vincio.
ciſ.qꝛ vniũſitatẽ minoꝝ xõdeꝝ ſua vnita/
te vincit.i.cõplectit. Cõſtat vᷣo ex dꝛach/
mis octo.i.ſcrupulis vigiĩtiq̃ttuoꝛ:qð ⁊ ꝓ/⸗
inde legitimũ põdus hꝛ.qꝛ nũerꝰ ſcrupu/⸗
loꝝ eiꝰ hoꝛas diei noctiſq; metit᷑.vel qꝛ li
bꝛã efficit duodecies cõputata. Et ide vẽ
E vncia.cię. Itẽ vncia vel vns cõponit. H
qncuns:ſeptus· decuns. Iteʒ vncia cõpo/
nit᷑ ſemiuncia.i.imidia vncia.
Nnus.na.nũ.dicit᷑ quaſi enulſ/ab ena gręce
qð latine dꝛ vnus. Iñ vnicꝰ.ca.oũ.i.oolus
ſingularis. Onus ex mult vꝛ. Sʒ vnicus
ſolus eſt. Itẽ vnus nüerat᷑. Onic vpo ĩtra
nũeꝝ finit. Itẽ vn ad nũeꝝ ꝑtinet.Solꝰ

xo de multis intelligit᷑. Iñ H̊ vnitas.tis.

Itẽ iſte abltũs vna ponit᷑ aduerbialitet

tũc acuit᷑ in fine.vt vna.i.parit᷑ vel iſimul.

Et ſigt vna comitatũ · vt vna ꝓficiſcunt.
Parit᷑ vᷣo ſigt ęqualitatẽ.vt viã parit᷑ cũ
illo vucit. Itẽ ⁊ ab vnus cõponit᷑ vnifoꝛ/

mis· vnicoloꝛ.⁊ multa alia· de quibo vide

locis ſuis.Et nõ.q; vnus qñq; ſigt vnita/

tẽ aioꝝ. Oñ ⁊lcij.ꝗe. Multitudinis autẽ

credentiũ erat coꝛ vnũ.⁊ aĩa vna in vño.
Et ßm h poſſet vici in płi. Iſte mulieres
ſũt vnę.i.unanimes. Et coꝛda vr̃a ſũt vna
i.vnanima. Onde Aucanꝰ. Fecerũt nefas

in ꝑtibo vnis.i.vnius aĩ ⁊ volũtatj. Sili
põᷣt in plurali declinari.vnus/qñ ponit᷑ cũ

qbuſdã noĩbo ꝗ tm̃ in plali decinant᷑.vt
Vna arma.vnęnuptię.⁊c. Itẽ nõ: ꝙ vn⸗

facit gtm̃ vmꝰ dtm̃ vni·ſᷣm modernos·
tñ apud ãtiqs mobilit᷑ declinat· vni vnę

vni.dtõ vno vnę vno Sicut alij alię alij
alio alię alio. Et ita itelligas de alijs noi/
bus . ꝗ declinãt᷑ hm modernosſᷣm modũ
ꝓnominũ ſecũdi modi.vt vnustot.ſo/
lus nullusalter.alius:vter altuter.neut:
7 etera. =

Vocalis.
lis.littera:ꝗᷓ ꝑ ſe vocẽ facit.⁊ ſine qͥbo lr̃alł
vox ꝓferri nõ põt. Et ſüt qͥnq;· ſcilʒ.a.e.i.
o.v. Et nõ· ꝙ vocalis. is etiã vox vociſ

ꝓd.o.añ.c.vt patet in h̊ verſu. Ib cũ vo⸗
cali.reliqs vnlt.a. ſociari. Dñ vitioſũ ẽil

lud. DPerimit ſynallępha vocalẽ·

Pocatiuus.na.uũ.i.aptus ad vocãdũvel

vocationẽ deſignãs.⁊ dr a uoco.cas.Itẽ
vtũs.dictus eſt qdã caſusq; ꝑ eũ aliquẽ
vocamꝰ.vt O virgili.Pi etiã ſalutatoꝛiꝰ

q; pꝑ eũ ſalutamꝰ.vt Salue.o. Cnea.qͥ tñ
Rꝑ mea. 4

ſp ſecundę ꝑſonęadiũgit᷑.Ma reliqͥ caſus

nominũ ttię ſũt pſonę ppᷣe tamẽ ꝑ figurã

adiũgũt᷑ aliqñ cũ pma vel ſechda ꝑſonis
vt Ego Joãnes ſcribo. Tu petre ułꝑetruſ
VPola.lę.f.ge.ẽ media ꝑs manus vel pediſ
Itẽ vola in auibo ẽ media ꝑs alaꝑ quaꝝ
motu pennę agitanttur..
Nolemus.mi.qddã genus piri:qᷓ fac pira
adeo magna· ꝙ vix in vola poſſũt indu/
di vt bene impleat illa. Iñ hoc volemuʒ
volemi. fructus eius. OòUMGU
Holitio.onis.i.volunas.

Holpiſcus.ſci. vꝛ vir nobiliter natus.

Polucer malſ.ge.G̊ volucris.⁊ ̊ volucre..

velox.⁊ dicit᷑ a volo.las · Bñ Hieremię

lis.⁊ Hͥ le. vĩ a vox. Et H̊ vocalis.

i2. Conſumptũ eſt aĩial volncre. Et hec
volucris hui volucris.i.auis. Inuenit᷑ tñ
qñq; h̊ volucer vel volucis ꝓ ane ĩ maſ.
ge.Et coꝛ.naut penl. Pñ Mꝛudẽtiꝰ. Cõfi/
dunt volucres victũ ⁊ inde foꝛe viles.Et
ãtiqͥ dicebãt h̊ H̊ volucer ułqis.⁊ ̊ cre.

Volumẽ.inis.neu.ge.i.reuolutio. dicit᷑ a

voluo.uis. Hñ liber d volumẽ ꝓptmul⸗/⸗
tas reuolutiones chartarũ.⁊ pꝛod.lu.
Volũtas.tat.fę.ge.ẽ deſideriũ:nõdũ ade/
pteę rei.Et ẽ voluũtas tm̃ ĩ bonis rebo. Nã
in malis ⁊ flagicioſis factis ꝓpꝛie cupidi/
tas di nõ volũtas Iñ volũtarius.nia.riũ

⁊ volũtatiuꝰ.ua.uũ.Et vt dꝛ in. ʒꝰ.de aĩia.
In rõne ẽ volũtas. Et ſcribit᷑ ꝑ.n.⁊ nõ.p.

Voluptas.tat.fę.ge.ꝑ.p.ẽ rei adeptę dele/

ctatio bonę uł malę.⁊ ꝓpꝛie carnalis dele/

cctatio. Iñ voluptuoſus.ſa.ſum. Et volu/

ptuarius. ria. riu.i. delectabilis. Et volu⸗

ptuarie aduer.i.bᷣm voluptatẽ. Et iĩuenit
voluptas ꝓ delectatione bona ul mala.

Volutabꝛũ.bꝛi.neu.ge.penł.nãlit coꝛ.i.vo/
luptatio apꝛoꝝuł loc' cenoſus vbi woꝛci

voluũt᷑.⁊ videt᷑ cõponi a voluo⁊ aper.q̃ſi
voluptabꝝ:q; ibi apꝛi uł poꝛci voluũt. Et
trãſlatione dꝛ volutabꝛũ glibet cgnoſi/

tas vel turpitudo ĩ q bõ iuoluit᷑.vt dꝛ. In

volutabꝛo vitioꝝ. Hñ.2.· Petri.2. Con
tigit o eis illud ꝓubij: Canis reuſus ad
fſluũ vomitũ: ſus lota in volutabꝛo luti.
VPoluus.ni.maſ.ge.quędã herba:qꝛ radix

eius ſit volubilis.⁊ rotunda. Del genus

fungoꝝ rotundoꝝ.? volubiliũ.

Vomeruł vomis vomer.dens ẽ aratri:uł

ferꝑ qð iſigit᷑ oẽtali dĩ a vomo.mis.eo
ꝙ euomat trãułqꝛ humũ eruat uł feniat.
VBñ Jaię.2? Et cõflabũt gladios ſuos ĩ
vomeres.Et coꝛ.penuł.gti.̊ pdu.pꝛimã.
Vomita.teę.fę.ge.i.vomitus wel nauſca vel
genus apoſtematis:quo emittuut inteſti/

na. 7 ? a vomo.mis.

Vomitiiũ.tij:neu.ge.i.vomita vel vomitꝰ.

Bomex icis.pe.coꝛ.i.vomeris ſũmitas.
Voꝛax.cis.oĩs.ge.i.guloſus·gluto/edax.⁊
ꝛa voꝛo. Et h̊ voꝛago.ginis.i.edacitas

guloſitas. Et qꝛ guloſus? voꝛax oĩa ↄſu/

mit:ideo voꝛago trãſũptiue ſumit᷑ ꝑ con/
ſũptione et deſtructiõe. Qð eni cõſumit᷑
deſtruit᷑·q̃ſi dveuoꝛatũ videt᷑.vñ dꝛ vo/
rago ciuitatis pꝛo ruina vel deſtructione

Itẽ qꝛ hõ voꝛax q̃ſi nõ põt impleri cibis:

ideo voꝛago ꝓonit᷑ pꝛo loco pꝛofũdo et

inſaciabili et inexplebiliſicut eſt baratn.

Hoꝛatoꝛ.tor.mal.ge.i.voꝛax.

VHoꝛtex ticis nodus · vel eminẽtia globoſa

vtrus⸗
Apoto⸗
gürotis
Gaeus
Hoſonn
gwt
D
eſenta
dieſps
matione
it itve
dincta⸗
ſnmen

ADel

nnoneſie
amen
Imn
otoneno
esröc
ſameicl
Maun⸗
vomod
ti din
lutmin
üPrmär
laprian
bober
Nalogi
eolitet
bmti
p ablen,
dsduo
müms
Anmi
Plrhei
ſairpen
wotiſinn
kpͤdin
dtaönnti
Nnast⸗
imm
W
ſſccefn
NN

be
nei
neimnt
C
D
rbar.
ndiut
penul⸗
l.
liade⸗
. Oi
upidi⸗
mani
deai
anop.
eNe⸗
muse
Ervo
Etiüt
ulmi
tro/
ybicwrci
perq̃ſt
luütEt
Aagoſ
Nd
mrK
Sriinse
aibrolo.
trn

Daens

iantiat
nomdse⸗
mrufon.
Koslon
enrul
mnteſt⸗

Avoni,
mins.
Pwwedn!
Bithhans
oalo t
tuntpicn
5 ichm
4 ̃ tvo/
nimton⸗
pen abis
pofücht
taſtbanu⸗

innhb⸗

quęad modum verticis aparet in ligno.
Vñ Gap.jꝗ*. Aignũ curuũ⁊ voꝛticibo
plenũ. Itẽ voꝛex appellat circularj reuo/
lutio aꝗ·ſic ſolet fieri ex nimio ĩpetu aquę
⁊ vbi ſunt magnę foueęĩ aqua.Dñ DBui⸗
vius meta. Doꝛticiboq; frequẽs erat ag
viperin amnis. Et m antiquos voꝛtex
inuenit᷑ ꝓ vertex.vide in verter·
Votũ.ti.neu.ge.i.deſideriũulł pmiſſio.Jnñ
votinus.na.uũ.i.voto plenusuł aſtrict
vel voto ꝓmiſſuset di a voueo.ues.a q̃
etiã votus.ta.tũ.i ꝓmiſſuʒ. Et cõponitur
cõuotus.ta tu. Itẽ nõ ꝙ votũ ẽ teſtifica/
tio ſpontaneę ꝓmiſſionisꝗqᷓ deo.⁊ de his
̊l deiſunt ꝓpꝛie fieri debet. Eſt aũt h vil⸗/
finitio pfecta:q; pnit ꝓpmiſſionẽquęẽ
eſſentialit᷑ votũ.⁊ tangit volũtatẽin h̊ /
Diẽ ſpõtaneęqᷓ ẽ cã obligationis. cõfir/
mationẽ vltimã ꝓmiſſionis ꝗ alias inclu

Dit. ĩ hoc ꝙ diẽ teſtificatio.⁊ voti ſĩninũ

qẽ act᷑ ad alterũ · ̊ ꝙ dic qð debet deo
fieri.⁊ materiã in H̊ ꝙ dicit · qð ẽ de his ꝗ
dei ſũt· Mel votũ ẽ alicuiꝰ boni cũ delibe/
ratione facta ꝓmiſſio· vel deo facta polli/
citatio. xx vij.q.j. de viduis.ij. Et dꝛ boni
qꝛ de malo nec etiã de re bona ſine delibe/⸗
ratione.nõ ꝓcedit obligatio.MNã de ma/
lo qͥs nõ obligat᷑· q; in male pꝛomiſſis re/
ſcinde fidẽ.⁊ in turpi voto·muta decretũ
xxij.q.iiij.in malis.Dĩ cũ deliberatiõe·qͥa
votuʒ qð ex facilitate aĩ potiꝰ qᷓ; ex arbi/
trio diſcretiõis emittit nõ ẽ vſq;q̃q; ob/
ligatoꝛiũ.ut.c.wniẽs.e.ti.Et ẽ triplex vo
tu· Pꝛimũ neceſſitat-qð qͥs neceſſario in
baptiſmate ꝓmittit · vt abrenũciare dia/
bolo ⁊ pompis eius:tenere fideʒ.ſeruare
decalogũ.de con. viſ.iiij.c.bmã. Secũdũ
ẽ uolũtai/qð aliqͥs nolũtarie emittit ſuꝑ
bis ad ꝗᷓ ãte uotũ nõ tenet᷑ ut ẽ uotũ ↄti/
nẽtieę · abſtinẽtię. zc. Certiũ ẽ uotũ mixtũ
exhis vuobo.ſcilʒ parti necefſitatm par/
ti volũtatis. Sʒ uotuʒ uolũtariũ ſbᷣdiui/
Dirt in notũ ſolẽne ⁊ ſimplex. Vnde ſim/
plex eſt cui nulla ſolẽnitas adhibet. So/
lũ aũt votũ cõtinẽtię ſolẽnixat᷑. Et nõ ·
uotũ ſimplex ĩpedit matrimoniũ pᷣhendũ
B nõ virimit iã ↄtractũ. DHotüũ ſolene · ĩpe⸗
Dit cõtrahẽdũ dirimit iam contractum.
Vox.cis:fę.ge.ẽ aeris a lingua ꝑcuſſio·q ꝑ
qſdã arterias guttur ab aĩali ꝓfert᷑a dꝛa
voco.cas. ꝓd.o. ãte.c.ſ̊ᷣuoco.cas.coꝛ.O.
añ.c. Ol bm qͥſdã dꝛ a boo.as.mutata.b.

i.u. vltima.o. ſtracta.⁊ addita.x. Et diᷣ

bim Paß.vox ·q; voluntatẽ aĩ anũciet ·qꝛ

voces ſũt notę earũ ꝗ ſũt in aĩa paſſionũ.

Et vox cõponit᷑ Equiuocis Dniuocna.
Multiuocus ca. cñ.i. ſynonymus.
VPBpupa.pę.fę.ge.auis qdã ſpurciſſima cri
ſtis extenſis galeata·ſꝑ in ſepulais cõmo
rans. Dãc gręci vpupã appellãt· qꝛ ſter⸗·
coꝛa bumana comedat.⁊ fetenti paſcatur
fimo. Et coꝛ.pe. Pnde Alex. Cum fultis

vpupis petunt excelſa volando.

Vr.lĩgua chaldaica ignis uł flãma dꝛ.Del
hm Remigiũ. Or ĩterptat lumẽ ułignis:
ſeu incendiũ. vel feneſtra. Et nõ ꝙ glo. ex⸗
ponẽs illud Iſa.29“ Qui redemit et& bꝛaã
deigne chaldeoꝝ ⁊c. vicit: Legit᷑ vo chal
vęos Iram ⁊ Albꝛaã in ignẽ ꝓieciſſe· eo
ꝙ nollent vr.i. ignẽ colere.Arã ibi expi/
rauit. Abꝛaã vo illeſus exiuit. ñ Geñ.
is. Ego vñs qͥ eduxi te de vrchaldeoꝝ.
Pranus.ni.i.ceęlũ.⁊ dꝛ ab vr: qð ẽ ignisqꝛ
igneũ eſt. Iñ vranicus.ca.cũ.i.cęleſtis.Et
vraniꝰ.nia.niũ.ĩ eodẽ ſenſu. Et h̊ vrania
nię. qdã muſa q̃ſi caleſq vrane.nes.dẽ.
Pranuſcopus.pi.pe.coꝛ.qdã piſcis: dicit
ab vranus ⁊ ſcopim · qð eſt intendere vel
ſpeculari eo ꝙ habeat oculum in capite qͥ
ſemꝑ intendit verſus celul.
Nrbanus.na.nũ.i.ciuis ꝓpꝛie romanus uł
curial.Et bᷣm h̊ cõꝑat᷑. Iñ vrbanitas.tatj.
i. curialitas. Et cõponit᷑ Inurbanꝰ.na.nũ.
i. ruſticus. Inde h̊ iurbanitas.tatis.
Vrbeuetꝰ. ꝗqdã ciuitas ẽ.de q̃ vide.s.in oꝛ/
Vrbs vrbis fꝗ. ge. d ab oꝛbe. i. (biũnei.
rotũditate: qꝛ antiqͥ ciuitates ĩ oꝛbe facie/
bãt.vel ab vruo parte aratri qͥ muri deſi/
gnabãt. Locus enĩ futurę cinitat ſulco de

ſignabat᷑ cũ aratroqð⁊ taurꝰ vacca tra/

hebant. Itẽ ſola roma ꝑ excellentia vꝛbs
vr. Cętera vo oppida vicũt᷑ cũ adiuncto
vrbs. vt vrbs Bononia. vrbs Haſilea.
Opidũ ad habitatoꝛes ꝑtinet. Ciuitas
ad leges Mrbs ad vtrunq;. Et gtũs foꝛ/
mat a ntõ interpoſita.j.vt vrbs vrbis.
Vrbana pꝛędia: oĩa ędiſicia vicuntur:non
ſolũ ea quę ſunt in cinitatibo vel oppidis
conſtituta·ſᷣ etiã in rure niſi foꝛte ſtabnla
ſint · q; locus non facit pꝛedia vrbana ſed
materia. vt. ff. de ꝓÿ ſig.i.
Vrceus.cei.vas aquaticũ: dĩ ab oꝛce qð
eſt recipere · qſi orceus. Onde Marci. 7 .
Baptiſmata vrceoꝝ calic.
Vredo.vinis.fę.ge.dꝛ væt᷑ vrẽs uł ardẽs.
el coꝛruptio ex vrẽte veto ꝓueniẽs qñ
ſtates ſegetes aduſtę videntur in campo.
Et pꝛodu.penulnti· coꝛ.pe.genitiu.

.

DPria niale ge. d vᷣmis caulis · xel poꝛri. et

dꝛ ab vro.ris.qꝛ vrit.⁊ coꝛ.penuil.

DPrias.ꝓpꝛiũ nomẽ.⁊ iterpᷣtat᷑ lux mea dei.

Vrica.cę.ꝑe.coꝛidem eſt quod vria.

Driel ĩterptat᷑ ignis dei. Sic enilegimus
apparuiſſe ignẽ ĩ rubo · ſic legim etiã ignẽ

miſſũ deſup iĩpleſſe qð ſceptũ eſt.

Prina.nę.fę.ge.dꝛ ab vro.ris.eo ꝙ vrat· u
qꝛ vſta ſit ul q; renibus egredit᷑q vulgo

lotiũ vocat᷑qꝛ ea lota veſtimẽta munda

efficiãt. Iñn H vrinaria.rig. Et h vrinariuz

rij. vas aptũ ad recipiendũ vrinã.qð ⁊
vꝛinale.lis.dꝛ. Et vt vicit Iſidoꝛus. Ju/
dicio vrinęa renibo egreſſęſalus uł ęgri/

tudo futura monſtrat᷑

Vrinula. lę. dimi.i.parua vꝛina. coꝛ.nu.

PBima.nę.lę ge.dꝛ qdã mẽſura quã qͥ dã q̃r/
tariã vocãt. Itẽ vrna ꝓpꝛie ẽ vas qð pꝛo
cõdẽdis defuctoꝝ cineribo adhiberi ſolet

HDeqͥͦ vĩ. De cęlo tegit᷑ qͥ nõ habet vrnã.

Inde vrnula.lę.vimi.i.parua vrna.
Brſus.ſi.fert᷑ vict q oꝛe ſuo foꝛmet ſętus
quaſi oꝛſus. Mã aiut eos infoꝛmes gene/

rare partus: carnẽ quãdã quaſi quoddã

huſtũ parere · quã mat᷑ lambẽdo i mẽbꝛa
cõponit . h imaturitas part᷑ facit· deniq;
triceſimo die generat vñ euenit vt ñcipi

tata ſęæcũditas ĩſoꝛmis pcreet.Itẽ vrſoꝝ
caput iualidũ ẽ vis maxima in bꝛachijs:⸗2

lubis vñ erecte iſiſtũt. Olpõt vici vrſus
ab vrgeo. ges.qꝛ ſoꝛtiter vrgeti.ſtringit

quẽ appꝛehendit. Inde vrſulus.li.⁊ B vr/
ſellus.liæ vrſiolus.li: vrſiculus.li.omnia

dimi. Et H vrſa. ler hic ſimiliter vrſula. lę

⁊ bec vrſella. le. ⁊ vrſiola. lę.⁊ vrſicula. leę.
Ite ab vrſus or vrſeus.lea.ſeũa vrſinus
na.nuũ.⁊ vrſarius.ria.riũ· Et H vrſarius. rij
canis aptus ad capiẽdũ vrſos:vel hbomo

4

luiue canis qui venat᷑ vnſſo.
Vrtica.cę.fę.ge.quędã herba dicta abvro.

eo ꝙ tact er coꝛpꝰ aqurat. Eſt vo igneę

nature.· tacta purit. Et ꝓdu.penuł. Inde

H vrticetũ.ti. oc vbi abũdant vrtice. Et
vrticinus.na.nũ.penulł/pd.Et vrticarius
rin.riũ. Et vrtico. cas.ivrticis inuoluere.

Hms. r.mal.ge.dĩ bos ſilueſttis.
Pruũ.ui pars aratri quę plictt.

Hs interptat cõſiliatoꝛ. Eſt eni qdã terra

gentiliũ. Vñ dicit Gꝛegoꝛius. ſuꝑ illud

Job. Dir erat in ſa vs noĩe Job. Nuis

neſciat ꝙ vs ſit terra gentiliiun·
Plia vſieę fe. ge.i eſſentia. vñ ⁊ vſia dã ſub⸗

ſtãtia. .Iprie cõpacta exmateria: foꝛma

Itẽ vſia dĩ ñlitet foꝛmaa qdluxtaccidẽf

qꝛ qdᷣlibet accidẽs vere oꝛcũ eſt in ſua na
tura.⁊ ꝑ ſe intellectũ ĩtelligat᷑ inariabile·
licʒ variet᷑ tactu diuerſoꝝ lubiectoꝝꝑ·mo/

do intendendo/modo diminuẽdo.Inde
hic ⁊ hec vſialisa hoc le⁊ acuit penuł.

Pſticiũ.cij.neu.ge.genuſquodda tincturng

7 di ab vro vꝛis q ex vſto eſt.

Hſtrina.nę.fę.ge.pꝑe pð.di locus vbi com/

burunt coꝛpoꝛa. dĩ ab vro. ris.
NVſtus.ſta.ſtũ.i.cõbuſtusa dꝛ ab vro.ris.
Vſtura.rę.fę.ge.i.cõbnſtio dĩ ab vro.riſ.
Dſucapio.onis.eſt acqͥſitio dominij vtilis
directa rei alienę ꝑ continuationẽ poſſeſ⸗

ſionis tẽporllege diffiniti.i.ꝑ ſpaciũ tem/⸗

poꝛis a lege diffinitũ.ff. e. ti. l. ij.

Pſufructuarius eſt qͥ fruit vtit rebo alie⸗

nis⁊ rei dominio. ſalua tamen ſubſtantia
rerũ.ff. de ſeruitu.l.in iure cõi.
Vſufructeſt ius vtẽdiifruẽdi alienis rebo
ſalua ſubſtãtia reꝑ.vt.ff.de vſufruc.l.i. Et
eſt ius in coꝛpoꝛe qͥ ſublato⁊ ipſũ tolli ne/

ceſſe eſt. DPeſtructa eniĩ domodeſtruitur?ʒb

vſufructus qͥ habet᷑ in ea.vt. ff. e.ti.l.ij.
Dlſura.rę.fę.ge.ẽ ĩqemẽtũ pecunię mutua/
te ab vſu eris debiti dicta. Iñ vſurari ria
riũ. Et h vſurarius.rij. Mõ Hieronymus
ſutꝑ Ecech. ſic vicit: Outãt aliqͥ vſurã tm̃
eſſe in pecunia.̊ intelligant vſurã vocani
ſuꝑabundantiã ·ſcilʒ quicqͥd ẽ ſi ab eo qð
dedit plus eſt.vt ſi in hyeme demus decẽ
modiosut in meſſe vndecim recpiamus
Hoc tñ ſic ẽ intelligendũ:ſi plus valeãt ĩ
meſſe vndeci modij ſm cõe foꝝ q; i hye/
me decẽ alias ſi fiat cõmẽſuratio vati⁊ ac
cepti ad valoꝛẽ pecunię nõ erit vſuraſed

ęqlis cõmutatio Itẽ nõ ꝙ res qdã ſũt qꝝ

vſus ẽ ipſa eoꝝ cõſũptio ·ꝗ nõ habẽt vſu
fructũ ſm iura.Et ideo ſi talia fuerint gꝑer
vſuraʒ extoꝛta/puta denarij·triticũ ·vinũ
aut aliqͥd hmõi/nõ tenet᷑ hõ ad reſtituẽdũ
niſi id qð accepit.q; id qð de tali re erat
acqᷣſitũ.nõ ẽ fruet huiꝰ rei ·ſ̊ hũanę indu
ſtrię niſi foꝛte ꝑ detentionẽ talis rei aliꝰ ſit
ãnificatꝰ amittẽdo aliqͥd de ſuis bonis-
tũc vo tenet᷑ ad recõpenſationẽ ſui nocu/
mẽti. Nuędã vo ſut res q̃ꝝ vſus non eſt
earũ cõſũptio.⁊ talia habet vſufructũ·ſiẽ

domus ·agerpꝛatũ.⁊ alia hmõi.Et ideo

ſi quis domũ alterius aut agrũ ꝑ vſuram
extoꝛſiſſetnõ ſolũ teneret᷑ reſtituẽ domuʒ
ac agrũ/ſᷣ etiã fructus inde pceptos:quia
fructus ſũt reꝑ quarũ aliꝰ eſt dñs.⁊ ideo
ei vebeneer.
Dſura ſicut coĩter dã· eſt quicqͥd ſter vſuʒ

nia
ſelir⸗
Pſan

Mnst

nuinpe.
uo lot
oncir,
tmenopt
ſumls,
nnni
ytſiyd⸗
iichin
Ponunda
Aluntnad⸗
gaſcßug
ainoiepe
tinentl.
Plrpꝛo
li mn
lbiten
ton Mny.
Ninulevu
seinsyte
Nuaſiic
bbesrdi⸗
staſa

Haunpbln

diop Etrc
illuagoii
hogyrve⸗
Manratic
ſomevoct
nänhtri

Vtonſllslis
leſlanr⸗
noncin d⸗
Pllanla
Erorbir
Weywaria.
ſaobt
Mmnon
7nnſtann
Aertuni
ici,
iingnne⸗
ſeſtete
Dulantt

lgtien

höin

Mit
inn
Crudl
Wonn

e

ons.
on
mewoſ
Pün

rnchi⸗
nhbſnr

inste
cli
iwline⸗
alij.
emutua⸗
umna
nonfnus
Nim̃
mävan
iiteng
mmpni
pums
vliti
ͤbe
odaa
nſel

üüſtie

ehäni,
ti nni
ſtmmidi
nrean
R
raali
Niusts
ole uo/
igrſt
üinuſi

hüimi

, Mram
zmironn,
wtosu
disn

lime

ſoꝛti accidit eæl accedit.ſm Goff. xiiij. q.

iij. pleriq;. Et addit ipſe ĩtẽtiõeuł pacto

ſcedẽte. Sola eni ſpe uł expectatiõe vitii
vſurariũ cõtabit᷑.vt.c.i.et. c. cõſuluit. de
vſuris.et.xiiij.q.iij.ſi ſenerarius.Et H cuʒ
pꝛincipalit᷑ habet᷑ ſves expectatio lucri ·
alias ſi ob charitatẽ moueat᷑ qͥs ad mu/
tuandũ ſecũdario ſperet de aliqᷓ retribu/
tione nõ putat᷑ vitioſũ.ar.ad H.lxxxij. diſ.

in ſingulis. et. xij. dil.ſi officia. xi. viſ.qd

ꝓderit. m Goff. Itẽ vſura eſt vbi plus

recipit᷑ q; oatũ ẽ. Et diffinit ßm eo. C
e.ti. ſic Mſura ẽ qð ꝓpt᷑ vſũ rei cõceſſę dat

Pꝛ notant cõceſſę qð valet idẽ ſicut date

ul mutuatę. Dñ vſura dꝛ ab vſu ⁊ gs eris
quaſivſu ęra.i.vſu eris dataſelʒ pecunix·

cu noĩe pecunię quicqͥd hoĩes habeant (cõ⸗

tineat.i.q.iij.ctotum. M
Vſurpatio.e interruptio vſucapionis.vt
l.ij. Et nõ in rub.ff. vſucapio vſur.dicit
ibi text ꝙ; oꝛatoꝛes vſurpationẽ frequẽ/
tem vſum vocant. S
Vſurula.lę.vimi.i.parua vſura.

Vſus.ẽ ius vtendi rebus alienis ·ſalua rex

ſubſtantia. Ppꝛietate.⁊ dominio.

Vlſus.ſa.ſũ.i..exercitatus· vſuʒ alicuius rei

habens.? dꝛ ab vtoꝛ. ter. Et h vſus huiꝰ
vſus.ii.aſſiduitaſ.exercitiũ· ↄſuetudo. Oñ
Hampbilus. Hſus ⁊ ars docuit ꝗ ſapit
oĩs hõ. Et cõpõit᷑ cũ fruct.⁊ dꝛ vſufructꝰ
i.illud qdð ſuſcipit᷑ ex agro ad vtendũ. Et

nõ ꝙ vt viẽ Mꝛatiꝰ ĩ poetria. Multa re/

naſcent᷑ ꝗq iã cecidẽ cadẽtq;. Quęnũc ſunt
ĩhonoꝛe vocabula ſi volet vſus. Nux pe/

nes arhitriũ eſt ius ⁊ foꝛma loquendi.

Ptenſilis.lis H̊ le.i.ad vtendũ aptus.vel
neceſſariꝰa d ab vtoꝛ.teris. Nel vtẽſilia
dicunt᷑ in domo vſibus neceſſaria· ſcilicʒ
ſupellectilia. coꝛ. ſi. vtenſilis.
NPter. tris.⁊ hi vtres vtriũ vtribo maſ.ge.
vas vinariũ dꝛ ab vterꝰ. qꝛ aliqͥd ĩtrin/
ſecus habeat. vt mẽbꝛa ⁊ viſcera · ſicut vt
ventris:vel q;ꝛ ad modũ vteri amplus ſit
inflatus.Et ſũt vtres ꝓpꝛie ð coꝛio Dñ
pſalmiſta. Sicut vter in pꝛuina.
Pter. tra.trũ.gtõ vtriꝰ.dĩ a vtoꝛ.terl.Et ẽ

vter idẽ qð qͥs. Sʒ vt ꝓpꝛie vꝛ de duobꝰ

Quis de pluribo qᷓ; ð duobo. Oñ vt fac

int᷑rogationẽ ð duobo tm̃ oiuidue.ut vt
iſtoꝝ legit. Quis vo de pluribus q; de
duobus. vt quis iſtoꝝ triũ vel quattuo:

legit. Põt tamẽ qͥs dici de duobo· licet

nõ ita ꝓpꝛie ſicut vter. Sʒ vter nunq; dꝛẽ⸗

niſi de duobo tm̃. Et nõ ꝙ qolibet cõpo/
ſitũ ab vter vꝛ tm̃ de duobo.ſicut⁊ vter.
VBterinus.na.nũ.pꝑe ꝓd. ab vterꝰ.Et ſůt
vterini.qui ex eodẽ vtero diuerſis pa/
tribus ſunt geniti ·qꝛ vterus tm̃ mulieris
eſt. Et cõponit᷑: Couterinus.na.ni.
VBterq;· vtraq;· vtrũq;·gtõ vtriuſq;.i.iſte
Tille· vnus⁊ alt.⁊ dꝛ ab vter: q; ułſylla⸗/
bicat. Et nõ ꝙ vtraq; acuit penulł. ꝓpter
cõſoꝛtiũ maſculini⁊ nentri ·in qbus de ne/
ceſſitate penuł.acuit᷑. vt vterq;· vxtrũq;.
VBterus.teri.maſ.ge.dꝛ ab vter. Et ẽ pꝛie
mulieꝝ· ſcilʒ loccõceptiõis:q;ꝛ duplex ſit
⁊ in vtraq; ꝑte ſe in duas ꝑtes viuiditꝗ
in viuerſũ viffuſe acreplete circũplicant
Bel vꝛ vterus.qꝛ interius impleat᷑ fetu.
Vtilis.lis.9.t.⁊ ̊ le.i.pꝛoficuus.⁊ dicit᷑ ab
vtoꝛ.teris. Inde hęc vtilitas.tatis.
Bti poſſidet/ẽ qðdã intdictũ:cũ poſſeſſoꝛ
iq etat᷑ a nõ poſſidẽte vt iudex ꝓ ipſo vat
ſniaʒ. Si vn fuerit· tunc ꝓnüciare habet
i ſingulari nũero.vt ita poſſideas.vt poſ/
ſides: ſi aũt plures·tũc debet ꝓnũciare in
płi nũero.vt vti poſſidetita poſſideatis.
Hodie tñ hononcã cum hoĩes vni tm̃ lo“/
quũt᷑ płali ſmone vtũt᷑ dicẽtesbñ vene⸗
ritis trãſite bñ. Et ceperũt iſti honoꝛabi/
les voces a Julio cęſare.Onde⁊ illud di
nos vuo turba ſumus.ᷣ IE. in ſũ. C. e.
ti et vide glo. antepenulł.in.clicz. de ꝓpba.
Bante B
Dua vugę.dẽ ab humeo.qꝛ intrinſec hũoꝛe
plena ea ſucco.⁊ pinguedine.Et eſt vua
ipſũ totũ cũ racemis⁊ acinis Itẽ ſm aliqſ
vua vĩ multoꝝ granoꝝ adunatio.Race/
mus dꝛ vnũ granũ.Hotrꝰ dẽ cõgregatio
vuaꝝ. Glarea vr huoꝛ racemi. Ninaciuʒ
dẽ folliculus ĩ qͥ glarea cõtinet᷑. AErillus ẽ
granellũ qð ẽ in racemo.qð alio noĩe dꝛ
acinꝰ. NHua etiã d illud carneũ qð ẽ in oꝛe
q;ꝛ pendet ad modũ vuę.⁊ ſeꝑ eſt humida.
In vuula. lę. oimi.i.parua vwuau.
Bua paſſa:·ẽ vua exiccata: fit mulimodis
PBñ Alexãder neqᷓ;. Dãt vuas paſſas cli
banus fumaria phebꝰ. Succiduũ reliqͥs
potioꝛes ſol parit vuauas.
Pua coqua ułpᷣcox·oĩ vua pmatura.qꝛ
coq́t a ſole.i.añ alias ad matitatẽ ꝓducit᷑.
Vuidus.da.ũ.i.humidus. Sʒ humidũ
eſt quod exterius habet humoꝛc. Huidũ
quod interius. dĩ ab vua. M
Vulcanꝰ.ni.mal.ge.i.ignis:vel deus ignis·
dictus ſic a volo.las.q̃ſi volãs cãdoꝛ:vel
qſi volicanusquia ꝑ aerẽ volet ⁊ canus

videt᷑. vulcanius.nia.niũ. Et hec vul⸗/
canalia.lioꝝ.vel liũ.i.feſta Oulcani.

Vulgus.gi.i.plebs:paſſim inhabitãs mul

titudo.? oꝛ a volo.uis.eo ꝙ vnuſquiſq;
faciat qð vult Iñ vulgoſus.ſa.ſũ.i.vulgo
abũdans. Et h ⁊ hec vulgaris. ⁊ B re. Iñ

vulgarit adu. Et H vulgaritas. vt Iſte lo
quit᷑ vulgariter.i.ſicut vulgus.⁊ nõ l̃alit᷑.
Et vt vicit Pꝛiſcianꝰ. NPulgus tã maſ.q;ᷓ
neu. iuenit. Hñ Pra Et vulgũ pau

perẽ ſpoliauerũt. Cñ apud modermos pe/

lagus⁊ vulgus in ſingulari ſũt ge.neu.in

plurali v ge. maſ. Et iſte ablatiuꝰ vulgo
ſeępe onit aduerbialit᷑.i.vbiq; ulꝑ vulgũ
Z non debet acui in fine.
Pulniikng aeh r⸗ coꝛ.i.vulnus faciens.
Huln'. nerl. neu. ge. vzẽ plaga coꝛpor- fer/
ro ułfuſte vel lapide ſita dꝛ ab vro/eo ꝙ;

vrat · vel vꝛ a viqꝛ inferat᷑ vi. lcus vo
dꝛ:qꝛ ab interioꝛibus ꝓcedit.vide in vlc

Vulpes.pis.fę.ge.dẽ q̃ſi volupesc enĩ vo
lubilis pediboa nũqᷓ; rectj itineribo· toꝛt
amſfractibo currit · vtpote aĩal fraudulẽtũ
inſidijs decipiẽs: Mam vũ nõ habuerit
eſcaʒ·fingit moꝛtẽſicq; deſcẽdẽtes q̃ſi ad
cadauer auesrapit ⁊ deuoꝛat ſicut dicit
Ilidoꝛus in.ia*.etymo. Inde hęc vulpe/
cula. lę. vimi.i.parua vulpes.
Vulpinus.na.nũ.pe pd.i.res vulpis/uład
vulpem ꝑtinẽs.⁊ dꝛa vulpes.
Vulteius.tei ꝓpꝛiũ nomẽ triſyllabũ cſicut
Gaiꝰ viſſyllabũ. In vtõ aut vultei dil/
ſyllabü · ſicut gar monoſyllabũ.⁊ eſt ibi.j.
cõſonãs. nde Dꝛatiꝰ in p̊ epi. Durꝰ ait
vultei nimis attentuſq; videris.
Vultur. tur..maſ.ge.⁊ ̊ vulturius.rij:ꝛ hic
vultur.ris ꝓ eadẽ aue rapaci.Hñ Enniꝰ
Pulturis in ſiluis miſeru mandebat ho/
monẽ. Oe qua dicit ꝗſidoꝛus.i22 etymo.
Ann a volatu tardo nomiatus putat᷑:
Nã p magnitudine co:porp̃petes volatꝰ
nõ habet. Mos qͥdã dicũt cõcubitu non
miſceri.⁊ ſine copula conciꝑe ⁊ generare

natoſq; eoꝝ pene vſq; ad cetũ qnos ꝓce⸗./
dere. Multures ſic ⁊ aquilę vltra marina

ſentiũt cadauera. Elltius quippe volãtes.

multa qͥ ex montiũ obſcuritate celant ex

alto illi cõſpiciũt. .

ultus. tus. tui. vĩ a volo. uis.qꝛ ꝑ eum aĩ
voluntas oſtẽdit᷑. Scom enĩ volũtatẽ aĩ
in varios motꝰ mutat.Et differt a facie:

nã facies ſimpliciaccipit᷑ pvniuſcuiuſq

nãli aſpectu·ᷣnõ leuit mutat Multus aut

aĩoꝝ q̃litates ſigt · q ĩ varia mutat intdũ

Pualeumngi Wtus qͥdã.vide.s.in africꝰ-.

affectione aimodo lętmodo triſtis ap
Haret. Oñ vultuoſi vicũt triſtes· vel qui
ſepe vultũ mutãt. Dnde Ecqi. Ex viſu
cognoſcit᷑ vir.⁊ ab occurſu faciei cogno/
ſcit᷑ ſenſatus ⁊c.Nicimus etiã ·vultũ cęli.⁊

maris:qꝛ cõmutantur. Dicitur etiam vul/

tuoſus. ſa. ſi./1. pulcer foꝛmoſus.
Vulua. uę.di quaſi valuai.ianua ventris.
vl qꝛ ſemẽ recipiat· vel ex ea fet pcedat.

Bnge Job x: Quare de vulua eduxiſti

me. Dulua etiaʒ d ſumen ſuis. Pñ Dꝛa/

tius in epi.Cũ ſit obeſus nil meliꝰ turdo

nil vulua pulcrius ampla.
Puluula.lę.dimi.i.parua vulua.

Bante †£

Hxoꝛ.orlfęge.dẽ ab vnguo.gis.q̃i vnxoꝛ

Antiqᷣtus eni nubetes puelle iungebaut
chꝛiſmatea veniebãt ad limẽ maniti:⸗ pp/

ſtes añq; ĩgrederẽt oꝛnabãt ſe lineis vit/
tis.⁊ oleo inũgebãt᷑. Tribo aũt de cauſis

ducit᷑ vxoꝛ.pma cãc ꝓlis. Oñ Geñ pᷣ Et
benedqixit eis vicẽs: Creſcite. ⁊ multipli/
cami. Secũda cauſa adiutoꝛij. LPñ Geñ.

2⁰. Mõ ẽ bonũ hoĩeʒ eſſe ſoluʒ· faciamꝰ ei

adiutoꝛi ſilłe. Tertia cã ĩnoceẽtię· Bñ viẽ

aplus.j.Corl.7“. Si qͥs ẽ nõ cõtinẽs/ nu/⸗
bat in dño. Iteʒ ab vxoꝛ dꝛ vxoꝛius.ria.

niũ.ad vxoꝛe ꝑtinens:vel vxoꝛi deditus.

⁊ volũtati vxoꝛis extoto ſubditus.

X ante A uel E
V4 Littera.multis añ chꝛiſti aduẽ/
X tui ſeculis extabatnon vt plu/
res ſommniãt.oicentes: vſq; ad
dtempus uguſti x. in vſu non
fuiſſe apud latinos.⁊ digne hoc tempo/

qꝛ ĩ figura crudchꝛiſti ſcribit᷑. Chꝛiſtꝰ etiã
ea littera ſcribi maxie tãq; barbari errãt:

ignoꝛantes cum in alijs tũ in hac re grã/
maticã. Neq; eni x.neq;.p.neq;.c.quicq3ʒ

ad ſonũ chꝛiſti facit. Sʒ cũ nõ didicerint

gręca:ex qͥbo oĩs noſtra docełna manauit·

neſciũt etiã latina. Scribit᷑ enĩ apud grę⸗
cos chꝛiſtus · his litteris · Vp& qᷓ; bma
ch. ſecũda. r. tia. a. . q̃ſi latine ita ſcriberet᷑

chĩs IYllud barbari neſciẽtes· putanuerůat

p· x.qð apud gręcos.xi.dẽ.ſcribi debere ·
cũ tñ ꝑ.ch.vt ſicchꝛiſtus:ſcribi debeat.

Kandic' macedonũ lingua· apꝛilis mẽſis.
Feniũ.nij.di pꝑuũ munꝰ.vel qdcũq; munꝰ

qð mittit᷑ alicuia dꝛ axenos qð ẽ ꝑegri/
nu. Pap. oic. Teniapmia:dona:munera
enocrates/nomẽ ẽ cuiuſdã. (beneficia.

re quo chꝛiſti nomen ĩnotuit aſſũptã eſſe

uohocl
mmiſli
cwip

fnpe
bren

milan,

Eptvun
ilcion
olpea
prnphe
lochh

gnche

iwe
Ppbeg.
zvinpens⸗
Pl
ſcc ſne
humeni
dicrchul
Noolbn
vlptus
gas mlgn
o lobrse

Armmünne

nnipcöͤſecn
Nor Nree
Mkage⸗
batälndee
Keropelin
ſcon pla
rrlla
loſcass o
luns veſte
anteordl
Ferſunge
kenpferg

1

lebolani,

1

Nllerenan

muhlin

ffiuin
doiſtigſene
nenggern
lngign
nuſun⸗ ſe
hgiictentgi
Halſul

iis
Bngn
Grnl
e o
lick
etanph
AWs
6peeet
delunſt
turde

8
dal
.mae
Dibi
aaum
Vñvi
bunesnu/
nsni,
WNans

c

Np⸗
S Nch
EnvünN
thocdno⸗
Crikvan
emanit:
eGà,
Carih
ieng
1a manuut⸗
Einſint
8⸗ puuumt
ichare⸗
=
isniis
Näͤchtnun
D
lenitun

. Xenodociũ.cij locus in qͥ paupes ⁊ pere/

grini ſuſcipiunt᷑ cõuerſant᷑.vt hoſpita/

ſe. vel ipſa collectio vel ſuſceptio paupe/
r ꝑpegrinoꝝ dĩ axenos qð ẽ ꝑegrinũ
Iñ h̊ xenodociolũ.li.dimi.Et h̊ xenodo/

* *

Qiarius.rij.⁊ hecxenodociaria. rięixeno/
Feenophon.ont ꝓpꝛiũ nomẽ (docij cuſtoſ.

cuiuſdã oꝛatoꝛis· Olatonis condiſcipuli.
Fenos.i.ꝑegrinũ uł ſẽſus.⁊ accẽtuat᷑ i fine
Fenotrophiuʒ. phij.neu.ge.locus vene/
rabilis ·ſcilʒ hoſpitale vbi pauꝑes ⁊ pere/
grini cõuerſant. Iñ h̊ ⁊ B xenotrophita.

te.qui vel quę cuſtodit xenotrophiũ.
erophag. ga. gũ.pe.coꝛ.i.ſicca comedẽs
7 dĩ a xeros.qð ẽ ſiccũa phagin comedẽ.

Inde h̊xerophagia.gię.pe.acuta.i.cibo
ſicc. ſicca comeſtio/vel abſtinetnia ciboꝑ
bumẽtiũ Hñ ⁊ qdã genus ieiunioꝛũ ſic
dẽq; qͥbuſdã ſiccis eſas hoĩes tũc vtãt᷑.

Kerolibya. bię. vel xerolibyes byeii.ſicca
lib ya · qdam regio afric eeff.

Ferolaphus.phi.pe.coꝛ.i.ſice ceruus · ſic
eneus vel ligneus. dĩa xeros qð eſt ſic-

cus · laphus quod eſt ceruuns.
XFeromyrũ.ri.neu.ge.i.ſiccũ vnguentũ ·q̃ſi

manibo cõfectum.

Feron vel xeros ·i. ſiccuʒ. acuitur in fine.
VVnge in gręciſmo dꝛ. Dic xeron ſiccũ · p⸗

bat illud xerophagia.

Feropellina.nę.i.pellis · ſiue veſtis vetus

ſicca. ciſa · detrita? dĩ a xeron q ẽ ſic⸗
cuñ pellis. Inde xeropellinus.na.nũ.i.we/

tus .ſiccus· Hciſus· detrit · vilis. vt Rero/

pellinas veſtes donauit illi. Nuidam di⸗
cunt xeropelloniiags.

Feroſtate grece · latine dẽ viſciplina.

Ferxes ·rex perſarum fuut.

X ante

Fylobalſamũ mi. dĩ lignũ ul cottex balſa

mi. ułliqͥr emanãs ð ligno eius trito.MNã
arboꝛ balſamꝰ. lignũ eiꝰxylobalſamũ vi ·
fruct᷑ ſiue ſemẽ carpobalſamũ ·ſucc oꝑo/

baolſamũ · ideo ch adiectione ſit· eo ꝙ

pcuſſus ferreis vngulis· coꝛtex ligni/ꝑ ca/

uernas eximij odoni guttas viſtillat. Ca/
uerna enĩ gręco ſᷣmone ope dꝛ Mñ balſa/

ma ſi pura fuerint·tãtã vim habet · ut ſi ſol
excãdueritſuſtineri nõ poſſunt in manu.
Fylocaſia.ſięi.lignum caſię.⁊ debet ſcribi
per vnum. s. ſicut ⁊ caſia caſię.

Xylophagus.ga.gũ.pe.coꝛ.ilignũ come/
dẽs · Jñ b xylophag.gi.vermis ligneꝰ.

ylon gręcelatine vꝛ lignum.

Firobalſamũ.mi.i.fruct᷑ ulł ſemẽ ballami.

el liq uoꝛ q́̊fit ex eius fructib⸗ Wlſ emine.
Kirophagus. gi: hęcxirophaga gea mo
biliter xirophagus.ga.guqui vel quę u

gquod fructus tm̃ comedit.
Firomirrhũ.rhi.i.fruct mirrheę.vel aroma

ſeu mixtura mirrbę ⁊ aloes vnde moꝛtuo

trum coꝛpoꝛa cõdiunt᷑ ne putreſcant.
Firos.i.fructus.

—

Blſtlon greca lra latine.y fla⸗

p stle· vel purũ vocani põt. ONtiñ̃
acait eg in grec tm oictiõibo. ? bis
qq̊q; quę ex gręcitate ad latinos

tfrãſmigrarut nõ tam oĩbo quę apud
Igr ęcos ꝑ.y.ſcribunt᷑. Nuã quidẽ.y.pſilon

litterã nos hic non ponimꝰ ſm alphabeti

xer ſũ · li pleriq; cęterieo ꝙ initio dictio/

nis oſita · ſp expoſcit.h.aſpirationẽ ante

ſe poſitã. Eſt eni regula grecoꝝ gramati⸗

coꝝ. Mẽ.y. pſilon in pncipio poſitũ aſpi/
rat. Qua ꝓpter ea qͥdẽ vocabula.y. initio
habentia· poterit quiſq; in.h.aſpiratione

q querere vbi ⁊ expoſuimus.

Abulon. fuit filius Aig. Et int⸗
piꝛꝛetat᷑ fluxus ſanguinisfilius
noctis odoꝛ ſuauitatis habita/
chulum pulcritudinis. vel foꝛtis.

Aabulon.i.cõtrarius uł traſgreſſoꝛ. Ipſe
yeo ẽ viabolus. Iñ cabulin na. nu. Et h

ppoſitionẽ cabuligena. ne.i. cabulo genit

Zacharias:iterpᷣtat memoꝛia vñiſiue au/

xiliũ. Septuageſimo o ano deſolatio/
nis tẽpli cõpleto LZacharia pdicãte:me⸗/
moꝛatus ẽ oñs ꝓpli ſui.⁊ iuſſo Parij re/
ſus ẽ dei ppłs: reędificata ẽ vrbs tẽplũ.

Tacheusinterpᷣtat᷑ inſtus.vel iuſtificatus

Zeſt ſyrũ nomen non hebꝛeũ.
Zelata.i.grando. Vnde celatã gẽmã di/
cimus:ꝗ inſtar grandinis magna eſt.
Zambꝛ · interptat᷑ lateſcẽs vel amaricãs.
Pꝛope vo nomẽ ab amaritudine ẽ illi fi/
guratũ:q; peccando amaricauerit pplm.
Zama.genus mõſtri.Et cama etiã qñc;
ꝓꝑ fraude.⁊ ꝓ qualibet deceptione pnit.
KZair.i.apꝛilis menſis.

2 ante E
Zeb lupus interßtat · Vnge Lebe · hoſtia
lupi ·qu lupus ſuffocautt.
Zebedeęus · iterpᷣtat᷑ donat· ſiue flẽs. Mic
fuit pater ſanctoꝛum Jacobi ⁊ Joannis
euãgeliſte apoſtoloꝛum. H

Zcbub interßtal muſca. Iñ bel ebub · vr

muſcaꝑ vict.

Zeloſus.ſa.ſũ.i.celo plenuuus.
Zelotes.tis.i.emulatoꝛ.qͥ noie dic ẽ Si -
mon aplus·qͥ ⁊ canane dictus eſt·a vico
galileę cana: vbi aquas vñs conuertit in
vinũ. Cana ver celus interpꝛetat.⁊ inge
cananei. gelotes. Et nõ ꝙ gelus vꝛ aliqñ

amoꝛ viri in vxoꝛẽ ꝓ qͥ nõ põt ſuſtinere
ut alij miſceatur. vñ vir dꝛ elotes. Et bm
H vñs vĩ celotes·qꝛ nõ ꝑmittit aĩaʒ ſibi
deſpõſatã foꝛnicari poſt deos alienos.

Zelorypus.pa.piᷣ.i.elo plenus.ſcilʒ ĩui/

dioſus uł ſuſpicioſus.⁊ accipit᷑ tã ĩ actius
qᷓ; ĩ paſſiua ſigtione. Dꝛ vᷣo celotyp· de
cui foꝛtuna iuidet᷑ ſibi uł alij. Et hꝛ ſuſpi⸗

cioſus ⁊ celotypꝰqui de foꝛtuna alterius

iuidet ei uł alij⁊ ẽ ſuſpicioſus. Dñ ille hõ
di celotypꝰ.qͥ ſuſpicionẽ habet de vxoꝛe
ſua:ſcilʒ qͥ cũ cruciatu mentis ſuę caſtitatẽ

ſeruat vxoꝛisa ille tũc vĩ celotypꝰ. Siti
⁊ vxoꝛ v celotypa/q ſuſpicionẽ habet de
viro. DHñ Ecq 2 5. Holoꝛ coꝛdis luctus

mulier celotypa. Iñ h elotypia. pig.i. in⸗
uidia.ſuſpicio contra vxoꝛẽ.DOe q̃ agit᷑ in
libꝛo Numeroꝝꝑ Dĩ etiã qñq; celotypia
męchia. Et gelotypus męchus. ? coꝛ.ty.

AZelus.li.mal.ge.i.iuidia/uł amoꝛuł feruoꝛ

ſiue bonliue malus.Sic eni gelus accipi
põt in bono·cũ qͥs nitit᷑ ea ꝗᷓ bona ſũt imi/

tari·ſic in malo cũ quis dolet aliu ſe eſſe
melioꝛẽ. Yi g gelusinuidia/amoꝛ:emula/

tio.ſuſpicio/ſiue in bono/ſiue in malo.

ephyrus grgelatine vi floccs flores

germia ei ſlatu viuificãtqͥdã vetus eſt
coꝛ.pe. Mic alio noĩe vẽ fauonius.

Aeta.teę.fę.ge.i.camera.cõclauis ſeceſſus.
Vñ in paſſione beati Chomęapłi iueni

Xetas byemales: cetas eſtiuales. Sed

eta. neu. ge. indecli.nomẽ eſt cuiuſdã lr̃e ·

ſm Mug Paß. vo dic: Letę byemales

i. domus byemales/quas calidas facit ſb⸗/
ucta flãma.Letę ęſtiuales·q̃s frigidas
facit ſubducta aqua. ¶Zetę dom ꝗ ſubt

pedes habent aqugags.

Aeugma · eſt tertia ſpecies allotkete. 7 de⸗
ſcribit᷑ ſica Ponato: eugma ẽ vni ᷣbi

cõcluſio· viuſis clauſulis apte piũcta. Et
Habenen tribo modis ſᷣm ſidoꝑſcilʒ a
upioꝛ

plato. . medio:/qñ intonit᷑. vt Mebꝛei

ſut⁊ ego.lb ĩferioꝛi:qñ vbũ ſupponit ut

Tnqͥd ego ⁊ pplus mecũ deſideret audi.

HBeda vic. eugma.i.cõcluſio.ẽ figura

qñ multa ſcedẽtia:ant vno ꝓ̈bo⸗aut vna

i xꝓ̈bũ mittit᷑.vt Legit ſoꝛtes

——
*

ſnia cõcludũt. Merbo.vt IUlpls ait: DHis

amaritudo. ? ira.⁊ indignatioa clamoꝛa
blaſphemia. tollat᷑ a vob. Gniĩa · vt: Qui
ingredit᷑ ſine macula⸗ oꝑat᷑ iuſticiãqͥ lo/
quit᷑ veritatẽ ⁊c. ad vltimũ cõcludit:Qui

fac h.nõ cõmouebit᷑ i ęcnũ.?llexãder aũt

vic. eugma ẽ qñ idẽ vbũ uł adiectiuũ
ad viũſa ꝑtinet. ita ꝙ cũ vno ↄſtruit᷑ im⸗
ꝓpꝛievt cũ dĩ: Meęc illius arma/hicillius
currus fuit. Bimiliter hic eſt eugma. Et
Apollonius ſcribit ⁊ ego.

Aexabel · interßtatur fluxus ſanguinis. vel

fluẽs ſanguinẽ ̊ meli vbi eſt ſterqᷣliniũ.

Zonte J uel O
Aymos vel cyma grece · latine vꝛ fermen⸗
tum. Inde ecyma.mę. ð=èUMB
AZingala · pua muſca ſalʒ culex. Iñ h inca
larium. rij.canopęũ ad eas arcendas.
Zingiber. beris. neuge. quedã ſpecies aro/
matis? coꝛripit penł.genitini.

Rios· wl gius/ oꝛ qͥdã menſisſcil; mains.

Aixaniũ.nij.neu. ge.⁊ H̊ cicania. nię.fę.ge.
i.ſeges · vel herba puerſa· ſcilʒ loliũ· vt vi/
cunt Et ponit qñq; ꝓ ſoꝛde oĩuʒ ſegetũ.
Zodiad gręce· latine aialia vel ligna ſigt.

In hᷣ odiacus.ci.penlł.coꝛ.aĩalis circualus
Vl ſignifer:qꝛ in eo ſũt duodeci ſigna no

miĩbo aĩialiuʒ nũcupata.qꝛ ſol intrans illa
ſigna: ꝓpꝛietates aĩaliũ ſoꝛtit᷑ ·vel qꝛ ſtellę
in ſignis ĩ figuris aialiũ diſxoſitę ſũt. JIñ
godiaceꝰ.cea. ceũ. Iſta aũt ſũt noĩa vuo/
decim ſignoꝝ ꝓodiaci: &lries taurus· ge⸗/
mini ·cãcer· eo · virgo libꝛa · ſcoꝛpio · ſagit⸗
tarius.capꝛicoꝛnꝰ.aqrius piſces. Dnde.
Zodiacu ſigna totũ claudũt vuodena.

TZona.nę.fę ge.ẽ cingulũ et pꝛie latũ Dñ

⁊ gona vi lata poꝛtio tre calida ul frigida

Wel tempata ex ꝓpinqᷣtate vel remonone

vel media ꝓximitate ſolis. Iñ conarius
ria. rin.ad conas ꝑtinẽs. vel conas faciẽs
Et pdu.o. Onde Cſopꝰ. Arboꝛeã conã
ſtipulis ⁊ vimine trũcat. Inde conella.le
1 Cnula.lę ambo oimi.i.pua cong.
Zoniſragiũ.gij.i.fractio cone.
Zoꝛobabel . apud heb:ęos ex tribo ĩtegriſ

noib dĩ eſſe ↄpoſitũ co iſte· ro magiſter.

babel ꝓpꝛie babyloniam ſonat. Et efficit

nomẽecoꝛobabel.i.iſte magiſter de baby⸗/

lone In babylonia enĩ oꝛtus c.vbi et pn /

ceps gẽtis iudęæ extitit:a acuit vltimã.
Zoticus.ca.ci.i vitalis.⁊ coꝛ.pen.
Zoſimus.ma.mũ.i viuax·vel viuidus.

Finit pꝛima pars huius vocabularij.

„

— ———

8

eſt deno
feſtatnun
pekſuhi
wbiſcn
Gninnon
igerercon
Pluglqi

3

Oſtquã in pꝛimꝗ
pte determinatũ

eſt de noĩbus quo ad eoꝝ ſignificationes:
reſtat nunc determinare de verbis. In quo
ꝓceſſu hũc oꝛdinẽ ſeruabo: iux cuuſſibet
verbi ſigtũ:ouas l̃as depingãquaꝑꝝ pᷣma
cõiugationẽ verbi ſigt altera genus: Soz
c(iũ genꝰ ⁊ Ciugatio vᷣbi cognoſcit facilius
ipſius ſigtũ ⁊ etiã inflectio ꝑ tẽpoꝛa reꝑit᷑

A agnte B

6

BGalieno. as. are. a. p. dꝛ ab ab⸗

ti ſũt retroꝛſũ.i.alieni facti ſũt.
Abarceo.ui.itum.a.Si.longe
iterũ remoueo: ab ab. arceo.
Abarceo.es.ere.a.S.i.pꝛohibere.
Abdico.as.aui.a.p.eſt denegare:ſeparare
remouere abſentare. Oñ Coꝝ. 42 Abdi/
cam' occulta dedecor. coꝛipit di. DHñ
Duidius. Quẽ fugit: factis abdicat ille
ſuis. Mabet etiã plura alia ſigta ·q ↄtinẽt
ĩhis vᷣſibo. WNbdicat · expellit· remouetq;
reſultat.⁊ addit. Denegatabſẽtatac in/

hibere nõt. Et oꝛ ab ab vico.as.qð pła
ſigt · ſcilicʒ copulare/cõſecrare· cõfirmare.
Abdo.idi.tũ.a.t.i.abſcondo·occulto · vel
remoueo. Iñ abdit᷑.i.abſcõditus.
Abduco xi.ctũ a.t.i.ſeduco/ſeparo·abſẽto
diſtraho· aſpoꝛto. DPñ Heb.iʒ: DPoct᷑nis
varijs ꝑegrinis nolite abduci. Iñ ab⸗
uctus ⁊ abductio.
Abgeceti.non decetimpꝑſonale eſt.
bemo uł abimo.a.t. emi emptũ.i. aufero
beo. iui.itũ.n.q.i.recedo ab aba eo.
Abgrego.as.aui.a.p.i.diſſociare·ſegre/
gare. viuidereab aba grego.
bigo. gis. ere. a.t.i. fugare? ſeꝑare ulaſe

Talieno. Oñ Jſa.pᷣ. baliena,⸗

pellere. vel gimẽ abigeatus exercere. Et
differũt abigere inigere:quia abigere
eſt pecusa tecto in paſcua agere Inigere
eſt pecus a paſtu in tectũ agere.
Abijcio.cis. eci. ctu. a.t. Elõge iacẽ reijcere.
vilipendere. Et h᷑m Papiam: Abijcere
ꝓpijcere ſic viſtinguũt.qꝛ qdð in deſpectiõe
T neglecto ẽR̊ abijcit:qð vo foꝛis ẽ penit᷑
a ſalute⁊ ab aptitudine alienũ.ſᷣ pijcit.
Abiecto as.are.a.p.frequẽtatm̃.iicrepare
detrahere · maledicere:cõtumelijs afficere
iuehere · ſiue diffamare. Iñ abiect.i. ſup/
plex bumilis pauidus- tremẽs deſpect'.
biudico.as are a.p.i.denegare. deponẽ.
Abiũgo. is.ere.i.a.t.diſiũgo diſtribuo· ul
diuido.ab ab iũgo. Z
Abiuro. as. are. n. p.i.negare. ab ab. iuro.
AVblacto.aui.atũ.a.p.a lacte ſepareexbere
ſegregare ul remouẽ. ODñ Greciſm. Al⸗
lactat pueꝑquẽ mr̃ ad vbera poꝛtat. DNt
lac ſugat ab hbis ablactat e remouendo.
Abligurio.iui.ituʒ.n.q.i.deglutioſoꝛbeo.
lambo.cõſumo:vel deuaſto.⁊ ꝓpꝛie abli/
gurio.i.ꝑ luxuriã bona mea diſſio.
Abluo.is.ere.a.t.i.lauare:purgare.ſoꝛdes
⁊lues remouere. vel cõſumere abluendo.
Abnuo.is.ere.a.t.i.nego/refutorecuſo.cõ/
tradico · vel pꝛohibeo.

holeo les leul ublui. nboletil. wlaboli⸗

tum. a. ..i. delere. deponereobliuiſa. Mñ.
Delet ⁊ abſtergit · intẽditnegligitaufert.
Vec abolẽ notat · Vapias ſit tibi teſtis.
Abominoꝛ.ar.d.p.i.abhoꝛrẽaliqͥd cũ exe/
cratione repellere · execari · deteſtari · vel
malũ omen impcari.Ro.22 Qui abomi/
naris idola.ſacrilegiũ facis.
Aboꝛtio. is. ire. iui itu.i.aboꝛtiuũ facẽ. Dñ
eng Bos eoꝝ ↄcepit⁊ nõ aboꝛtiuit.
Ebrenũcio. as. aui. atũ. a. p. i.a ſe nüciando
remouere renuere· poſtponere ul veſpicẽ.
Abrogo.a.p.i.deſtruere· vel in toto delere
ex toto legẽ ſubuertere.⁊ denegare. VDñ
dĩꝛ lex abrogata qñ ĩ toto eſt ſublata vel
deſtructa. ſed derogat᷑ eiqñ in parteſtol/
lit᷑ vel ei detrahit.ff. de v. ſig. l. derogare.
Abſcedo.is.ere.ſſi.ſſũ.n.t.i.ab abliquo ce/
dere ⁊ abſentari.ab abſ.⁊ celdo.
Abſcido.dis.abſcidi abſciſum.pe.pꝛo.a.t.i
icidere:diſcidere:cędẽdo ſepare.⁊ cõpoit
ab abſ. ⁊ cedo.is.cęcidi cęſuʒ. Iñ abſciſus
a. . per vnũ. S.

Abſcindo.is. abſcidi abſcindere abſcſſſũ

ꝑ ouplex. S. a. t.iab vno ĩ aliud ſcindere:
Iß abſciſſus. a.i.

4

Abſcondo. dis i. l. didi abſeõdere ab⸗

ſconſũ vel abſconditũ.a.t.i.Occultare.

Abſentio · tis. abſenſiabſentire.n.q⁊ etiaʒ
abſentioꝛ.tirl.d.q.ĩ eodẽ ſenſu.i.diſſẽtire.

AUbſeto.as.aui.a.p.i abſũuł abeſſe facio.
Abſilio.lis.ſultũ.n.qi.in diuerſas partes

ſalire· ab ab. ⁊ ſalio.

*

Abſoleo.itus ſũ.i.diſſuẽ.⁊ a ſolito ceſſare.

Abſoluo.is .ere.a.t.i.a vinculo vel impedi/⸗

mento liberare · ab ab. ſoluo.
Abſono.as.are.n.p.i.diſcoꝛdare.

Abſtineo. es.ere.a.S.i.lõge ab aliqͥ tenere.

AVbſtraho.isxi.ctũ.a.t.i.in aliã ꝑtẽ trahere ·

lacerareabſcindere.⁊ coꝛripit tra.

Abſtrudo. vis.ſi.ſũ.a.t.i.cludere vel abſ/

condere.ab abſ.? ttruunudo.

Abſũ abes abfui ilõge eſſe. nõ eſſe ibi· xel
a ſeſu coꝛpoꝛeo diſtare. Sʒ deeſſe. i. deficẽ
PBñ Hug.oiẽ Abeſt q alibiẽ deeſt qu

deficit 1 nõ habet᷑. Greciſmꝰ xpo ſic dicit:

Ege deeſt quiſq; qͥ; nõ ẽ vel fuit ante. AUt

quis abeſt ęde:qꝛ nõ eſt ſed fnit ante.

Abũdo.as.are.aui.atũ.n.p.cõpoĩt᷑ ab abaz
vndo.qð nõ eſt in vſu.⁊ in pꝛincipio nõ

debet aſpirari· vt dicit HMug. Hoc etiaʒ

vult Hꝛiſcian qͥ dic in. S. libꝛo. b vnda

dicit᷑ vndo.as.⁊ abũdo/iĩiundo.

Abutoꝛ abuteris abuſus ſũ.dv.t.i.male vti
ul puerſe vti: cõtra rationẽ. Iſ abuſus.

7 dẽ ab adæ cantoa mutat᷑ d.in c.

Accedo.is.ere.acc eſſi acceſſux.n.t.i.ad ali -
quẽ cedere.Et ex vᷣtute pſᷣpoſitiõis exigit
accuſatiuũ.vt:ↄlccedo illũ.i.cedo ad ilu.,.
Et male oꝛ: vlccedo ad illũ:q; ibi ſine d /
bio ẽ ſupfluitas pᷣpoſitiõisvel in appoſi

tione · vel in cõpoſitione.

Accelero.as.are.aui.n.p.i.feſtinare. Onde
Geñ.iS: IMcceleratria ſata ſimile omiſte.
Accendo.is.ere.di.ſũ.a.t.ab ad.⁊ cindeo.
ANccento.as.are.frequẽtatiuũ ẽ.ab aceno.
nis. vel põt eſſe in eodẽ ſigto ĩ qͥ accẽctuo.

Accentuo.as are.i.accẽtuatim pꝛoferre.

cepto. as. are.ẽ frequẽtatiuũ ab accepio
accipis.⁊ ſigt frequẽter accipe. Itẽ acc
pto poteſt etiaʒ eſſe verbũ actiun.i.appꝛe-
ciani· vel facere acceptũ. Itẽ accepto eſft
etia ablatiu de accept aduerbialit᷑ cpſi, .-
a Ko⸗e. Cui des accepto fert iuſticiã

ſine operibus.

Vccerſio.is.ire.ſiui.ſitũi.voco ulcito. ve⸗

nit ab accerſo. AWMcixꝰ. Accerſi Symoneʒ

quẽdã qͥ cognoĩat᷑ Pettus.
Accido.vis.accidi.n.t.caret ſupino.i.eue/
nire.⁊ componit᷑ ab ada cado. Inde ac/
cidens.tis.ꝓ eo quod nõ eſt ſubſtantia.

Et ſcias ꝙ accidit mali·euenit caſu·obti /
git ſoꝛte · ↄtingit facto. Itẽ ðlccido cõpo/

nit᷑ etia ex ad.⁊ c.do.⁊ ꝓducit.ci.vbiq;.⁊
Evalde vel iuxta ceędere.
Accieo.cies.i.voco.
AVccingoxi.ctũ.a.t.i.valde cingere:pꝑare.
adoꝛ:nare. Et nõ ꝙ accingũt᷑ bellaturi. p/⸗
cingunt ituriſuccingũt᷑ miniſtraturi. Oñ
Ad pugnã cinct᷑ pꝛęꝑgitſubq; miſtrat

Accino.is.ni.accentuũ.n.t.i.iux vel iterũ· vel

cõcoꝛditer canere.⁊ coꝛripitcci.
Accio.cis.⁊ accieo.cies.cõponunt᷑ ab ada

cio cis cieo cies.⁊ ſignificant appellare·
aduocare. Sed antiqui in tali compoſi -/
tione ſolebant mutare.d.pꝛępoſitionisi
r. dicentes/aruolare aruenire arcire.ſecd
nos dicimus aduolare:aduenire.accir e=e⸗
mutantes in cõpoſitione..in.c.iſequente
c. Sic ergo dꝛ accio cis. jm modernos.⁊

arcio cis· ſᷣm antiqs: in eodẽ ſenſu. Et ab

vtroq; iſtoꝝ deſcẽdit vᷣbũ deſideratiuũ

in ſo. vt ab arcio antiquo deberet dici ar/
ceſſo.ſis:̊ qꝛ arceſſo.ſis.deſcẽdit abarceo

ces·iõ cauſa differẽtie mutatũ eſt ptaimu,

l.in. r. in eo qð deſcendit ab arcio antiquo

7 dĩ arcerſo.ſis. Itẽ ab accio modermno de

ſcendit acceſſo.ſis.ᷣq; ab accedo.vis.ſilłr

deſcendit acceſſo.ſis.iõ cauſa differentie
in eo qð venit ab accio:mutatũ ẽ pꝛim
ſ. in.r. ⁊ dĩ accerſo.ſis. Inuenit᷑ Sarcerſo
ab arcio.arceſſo abarceo.accerſo ab accio
acceſſo ab accedo. Inuenit᷑ adhuc alind
verbũ deſideratiuũ ab accerſo ⁊ ẽ quarte
cõiugationisa in eadem ſigtione cd eo..
habet. r.in antepenultima ſyllaba. ſcilʒ ach

cerſio.ſis. Et vide ꝙ dicta deſideratiua

ſüüt tertie cõiugationis habent ſteritaz

ſupina ad modũ q̃rte.vt dicit Hug..
Accipio is.ere.a.t.reꝑit᷑ ĩ plłibo ſigtionibꝰ

Na acciꝑe.i.recipe: acciꝑe.i.audire.⁊ acd
cipei. paſcẽ Mñ Dirgili Illos poꝛticibob
rex accpiebat maniplis.i.paſcebat. Itẽ
accipere.irapere. DHnde Paulus. Cor.22

Suſtinetis ſi q vos ĩ ſernitutẽ redigit:

ſiquis accipit. Itẽ ſigt aliqͥd ꝑ doluʒ vel

furtũ rapere.vt.ff. de acq re.do.l.in laq̃uʒ.
ĩglo.iix.ij. l naturali.S.turbatio· vbi dr
qui accipitfurtũ cõmittit.

Acdino s qui. atñ a piad ſeukad olind

6 0, 5
gein
Aplun
cs.
volecol
Tuunode
Moorep

„

ctinti

„

racciben
Tonmasan
omihen
Thasan
ndrdi
goonnhre⸗
nrthect
ſoreenal

Mi.
ſCe.
Tovalvnnr
Sctuora
Unſi.
lmagnoc
ornasae.
eſindor
e
wusode
Tantogge
enmm
S
Ungos
dnntoe
Chodoli
lureano⸗
ſalen 70
ldcse
Wloecb
ahien
Mllern
Cerin
Uebine
ſpoyerd⸗
tſoenig
ſcchenc
pig⸗
mgrn

nen

le
ncer⸗
ſtunn
ſvobi⸗
lt⸗
dbge

n Di
mrar
mil

ichar
el
d⸗
pſtoni
me ſel
reacae⸗
ente
mos.7
Etab
aatiu
da,
Waceo
Kpung
nn
nd
Posſ
nmn
iipmni
d
cid
Nnicnr

ede

liz⸗
ntu
=
Hrg⸗
*
are
ptah
ſchr F
na C
tinugt:
w
ilaqy.
noybld!

ladtiun

flectere. Iñ acclinis vel acclinus in eodeʒ
ſiẽto. Inde etiã acclinatoꝛiũ locus reqͥei.

l eſt aliqᷣd ſuꝑ qdð acclinat᷑· vt culceta

vel puluinar.⁊ d ab ad.⁊ dino.

valde colere habitare·arnrnre.
Accõmodo.al.are.a.p.i.ad cõmodũ ſileʒ
vſũ dare. pſtare/ uł aptare · apte collocare

AVcculbo.as.are.aui.atu.n.p.⁊ accũbo.is.ui.

bitũ.n.t. idẽ ſiont. Et ẽ accubare toto coꝛ⸗
:e.accũbere cubito. ppᷣe ĩ comeſtiõe.

Accumulo. as. are. . p. i congregare.
Tcccuro.as.aui.a.p.i.diligent᷑ curare.
Tłccurſo.i.frequent᷑ accurrere.

Accuſo.as.are.aui.a.p.i.inculpare · we bis
ferire.⁊ ĩ ab ad.⁊ cudoqui eni aliquem

accuſat frequẽt᷑ cudit vt ad malã famam

trabat. Et vifferũt ĩcuſo? accuſo · qꝛ accu⸗

ſare ẽ in crimine vel facto· incuſare ꝓbis.
Sa incuſamꝰ maioꝛes accuſamꝰ mioꝛes.
ſi Cato. Incuſare deũ noli.

Zceo aces. nõ ẽ in vſua deriuat ab acuo is.

Et eſt acere acetũ fieri · vt vinũ acet.i.ace⸗/
Acero.as.nõ eſt in vſu · cõpomit cũ ex · vt
exacero. as.i.ab acere purgare.

Aceruo.as.are.a.p i. accumulare.
Aceſco·inchoatm̃.i.incipe acere· ſiue acetuʒ

fieri. Dñ Mꝛati in pᷣ.epi. Sincerũ ẽ niſi
vas quodciq; infundis aceſect.
AMctito.as.are acto.as.are.idẽ ſignt.i.fre⸗
quenter agere. ”l

„ „

Acuo acuis acui acutũa t.i qcutũ facere.

Aante BD

Itdaugeo.es.xi.ctũ.a.s.i.valde augere.

ldaquo.as.are.a.p.i.ad aquã oucere. Hñ

CTheodolus.Eu adaq̃re gregẽ ſimul⸗ re⸗
leuare caloꝛem.⁊ dẽ ab ad.⁊ aquo.
ddico.cis.cere.a.t.i.deputare·deſtinare.
aſcribere.⁊ conſtringere.ab ada dico.

Addiſco.cis.addidici addiſcituʒ.n.t.i.val/

de diſcere. ab ad.⁊ diſco.

Adedo.is.it. ukadedo. ades adeſt i inxul

valde coꝛrodere vel edere.⁊ ꝓducit.e.
Adhereo.ſi.n.s.initia caret ſupino.
Adhibeo. es ere.a...i.addere· adiungere
apponere · dare. ab ad habe.
AVdigo.egi.ctũ.a.t.i.ad aliã partẽ reducẽ.
dijcio.eci.ctũ.i.qdiũgere.⁊ ſcibit᷑ ꝑ.i.ge/
oꝛnatus ꝓxima queq; dies.
AVgdimo.is.ere.ademi.ptũ.i.auferre.
Adipiſcoꝛ adept ſu adipiſci.ot.i.acqͥrẽ.

minũ. ODñ Ouidiĩ.? lis de arte.Cdijcit

Adiuto. as. pe pꝛo.i frequent᷑iunare.
Adiuuo.as.adiuui.utũ.i.qauxiliũ dare.Et

ſcias ꝙ reꝑit᷑ apud antiquos adiuuaui.
AWdminiculoꝛ.aris.i.auxiliari·vel miſtrare.

cõponit᷑ ex am pᷣpoſitione.⁊ miroꝛ.

AIgdmitto.is.ere.admiſi admiſſũ.a,t.i.pec/

care. Itẽ admittẽ.i.aſſumere.ułreciꝑe.vt

ff. de loffi. teſta.l. cõtra. S. ſi qͥs ipuberi. vt

ſi vicat᷑ Iſte ẽadmittedus.i recipiedus.
Velẽ inatare ad cemendũ cũ quadã ve/
locitate. Iñ admiſſarius.i.velox. Vnde

Admiroꝛ.aris.o.p.i.valde mirari ułcuꝑe.
Et nota ꝙ admuam̃ virtutes ̊ miramur
opa. Inuenit᷑ etiã ãmiroꝛ ꝑ ouo.m.ſᷣ tũc

Duidiꝰ. Nil nocet admiſſo.ſubdere cal-

car equo.⁊ dẽ ab ad.⁊ mitto.
Admoneo.nes.ere.a.S.i.aliqd ad mẽoꝛiaʒ
reducere:quod excidit ab a.
AEdoleo.es.eui.uł adolui adultũ.vel ado/
litũ.i.cemarecõburere·incendere.Item
adolere.i.creſcẽ. Iñ adoleſco ſcis.inchoa/⸗
tiuũ.i.incipio creſcere.⁊ adoleſcens.
Adopto.as.are.aui.atũ.a.p.i.deſiderare.
uł nutrire. ułeligere.⁊ acciꝑe loco filij ex̃⸗
neã ꝑſonã. Et ſcias ꝙ chꝛiſtꝰ nullo modo
dicendus eſt filius adoptiuus dei:qꝛ ſᷣm

naturã ſuã eſſentialita pꝛe naſcit᷑. ⁊ oia qꝗ

pater habet ſua ſũt· vt Joanis.iõ?haber.

Yłdoꝛdioꝛ.viris.iux vel valde oꝛdiri. Pa⸗/

pias dic: vldoꝛdioꝛ adoꝛſus facit.i.alloqᷓ

elincirere.
Adoꝛioꝛ.reris.vel.riris.adoꝛtus.i.valde
vel iuxta oꝛiri.vel inuadereaggrediſᷣm
Hug. Dapias vo diẽ̃: Idoꝛioꝛ cõe fuit

antiqtus. Dñ. ITdoꝛt᷑ c.i.nouit᷑ vel ſbito

natus eſt ab ad. ⁊ oꝛioꝛ. Inuenit᷑ adoꝛio.
Adquieſco.eui.etũ.i.aſſentirnie.
Adquiro.ris.iad ſe qrere.vellucrari.
ARgquento.as.are.i.rrequent᷑ aduenire.
Agduerſoꝛ.aris.i.eſſe vel fieri aduerſũ.
AWduerto.is.ere.i.vertere ad aliqᷣd/uł ꝑpe/
dere vel intelligrre.
Aduloꝛ. aris.d.p.i.aſſentiendo blandiri⸗
qð ſolet facere maxime aulici. Oñi. Tula
domus regis · verbũ cõponit aduloꝛ.

Adultero.al.are.n.p adulteroꝛ.ar..depo⸗/

nẽtale.i.adulteriũ cõmittere. vel corũpe
7 ad malũ vtẽ. Iñ adultaſco inchoatiuũ.

Afereſo.ſas.i.afereſim facere.

AVRfficio affeci. affectũ tria ſiẽt. Oñ. Afficit

Frmerheni mpie atin t bm
Papiã. Ifficere ẽ iiurijs guani maceran.
12

E
“

Affido.as.are.n.p.i.ſidem dare.

Affigo.gis.gere.a.t.i.ad aliquid figere.

Affligo.gis.xi.ctũ.a.t.i.valde fligere.
Affluo.is xi.ctũ vel xi.n.t.ẽ largit abũda/
re. Dñ ꝓpheta. Diuitię ſi affluant nolite

coꝛ aſponeer.
Affor affar affat.ſuʒ.d.p.i.alloquoꝛ: dẽ

ab ad.⁊ foꝛ faris.⁊ mutatur.d.in.f. cauſa

euphonie.

Affurcillo. as. are.ẽ valde vel iux ul aliqd

ſuſpendere vel cõcutere.

Age. verbũ defectiuũ.i.icfac.incide.
Iggarrio. is. iui.n. q.i. valde uł iuxta gar/
rire. vel cũ garriente garrire.

Eggero. as.aui.are.i.accumularevel au⸗
gmentare dꝛ ab agger.ris.

Eggero.ris.ſſi.ſtu.i.adunare:accumulare.

Aggredioꝛ.erl.aggreſſus ſũ..t.i.aſſilire·
iuadere· arnpere.

. . „

Aggrego.as.qui.i.ↄgregare uł cumulare.

Vgmo.as.i.feſtinareuł fugare:negociari.
Agito. tas.tare.i.frequenter agere.
Agnomio.as.i.agnoĩe vocare.vel agno/
men imponere.
AVgnoſco is.agnoui agnitũ/qti:valde vel
iuxta noſcere.

Ago. gis. ere.a.t. ducere nł facere.⁊ coꝛ pe.

Dñ Hꝛatius in p̃ epi. Qa tua res agitur
paries cũ ꝓximus ardet. Et viffert agere

⁊ gerẽ. q; agere eſt generale ad oĩa ꝗ fiũt

tam re q; verbis. tam inter viuos q; i vl/
tima volũtate. Mã faciẽs teſtamentũ oꝛ

agere · ſicut 1 emens· ven dẽs locans. Sʒ
gerere cõpꝛehendit tm̃ illud ꝙ fit re. ⁊ nõ
verbis.⁊ ſic faciẽs teſtamentũ nõ oĩ ge/

rere.ff. de v. obli. l. verba cõtraxerũt.

Agonixo.aui.atũ.n.p.i.otendocerto pu/

gno.vel agonixoꝛ: eſtdeponẽtale. Et eſt

agonixo hm Bug imitatiuę foꝛmę ſicut

patriꝑo a patreſic agonico.i.quaſiago/
nem ſequoꝛ.
A ante J
Aio.is.ita pluralit aiũt.i.oteo.⁊ cẽquarte
Cingatõis:q; facit ĩpatiuũ iniivt ai. In
q̃ͥ ꝓbo.iſempꝑ ẽ duplex cõſonãs. MHñ aio
alũt duaꝝ ſyllabaꝑ ſut. Oñ Dꝛatiꝰ ĩ epi.
eruus habes pᷣciũ lon non vteris aio.

A ante H

Alapo. as.a. p.i.alapas vare.

ſequẽte ↄſonãte vocaligẽ. vt aisait.

Alapixo as.are.a.p.i.alapas dare.

Albeo. es.bui.n.s.i.albuʒ eſſe vel fieri. Iñ

Albeſco. is.ere.ĩchoatm.i.iĩcipio albere.
Albico.as.i.parũ albere.⁊ dꝛ ab albeo es.
Sed Pꝛiſcianus vicit: ꝙ albico ſit xbũ
aſpparitiuũ.⁊ idẽ ſit ꝙ appareo albere.

Albo.as.a.p.i.albũ facere.⁊ cõponit᷑ cũ de

vt deallo.

lecto.as.are.i.frequent allicee.
Allego.as.are.aui.a.p.ẽ remittere.uł affir/

mare.vel rationes ad fulcimentũ ſue ꝑtis

inducere.vel argumẽtari ad ꝓbatões vel
cõduſiões ad cõem iudicẽ ꝓ cõmodo ſue
cauſea ꝓppꝛie ꝑtinet ad aduocatos.
Vlleuio.as.are.a.p.i.leuẽ facerecxonera⸗
re· pondus auferre vel viminuere.

Allicio.xi.uł.cui.ctũ.a.t.i.ulcit᷑ aduocare

vel cum delectatione attraberre.
Allido.is.ere.ſi.ſũ.at.i.aliqͥd vehement le/
dere · punire.⁊ ponit ꝓ cõtẽdere.ul ꝑcutẽ.

lienare ẽ ppe rẽ aliquã i dominiũ altius
tranfſferre. Iñ alienatioꝰ eſt ois pactio ꝑ

quã tranffert dominiũ·de re.ecc nõ alie.c.

Alienare cauſa mutãdi iudiciũ.dĩ qñ me/

tuens cõtrouerſiã rem dolo in alin tranſ/
fert· vt iudicin mutet.⁊ euitet.
Alligo.as.are.a.p.i.ad aliquid ligo. NVñ
Birrhia. Quemlibet immodicus alligat

gis gmoꝛ. ꝛopheta. Qui ſanat ↄtritos

coꝛde.⁊ alligat contritiones eoꝛũ.
lloquoꝛ. eris. o.t. i. ad aliũ loqui.

Allubeſco. is ere.i obedine. vel conſentire.
Nota ꝙ anti oicebãtlubet lubeſco· p

libeta libeſco.Oñ ⁊ nos vtimur cõpoſito

allubeo? allubeſco. i. obedire uł ↄſentire.

Et inge h allubeſcentia. tię. vel allubentia
tię.i.obedientia.vel cõſenſus. Et in eodẽ

ſeſu ſuẽit allibeo.bes.uł allibet? allibeſco.

AVllucino.as.are.a.p.i.iuxta lucinare.⁊ dẽ
alucino.as.i.ſuadere.vel luci vicinare.

Alludo.is.ere.n.t. i.illudere. vel cõſonare ·

congruereconcoꝛdare.

Alluo.is.ere.a.ti abluere · delauare. ulpo⸗
tiꝰ paulatiʒ abluẽdo augmẽtare. Inue⸗
nit etiã qñq; alluere p cõſũptione aqrũ.

Alo.ui.itũ.vel altũ.a.t.i.nutrire.Et cõxo⸗/
nitur alo cũ con/ vt coalo coalis:quod et
ſecũde cõiugatiõis iuenit᷑ coaleo coales.
S coaleſco.ſcis.ĩchoatiuũ.Et coꝛ.pꝛimã
galoſed halo.as.eaʒ ꝓducit.Dñ.Qutrio
curtat alo pducit ſpũs halo.

terco.as.are.vel altercoꝛ.qaris.i.certare ·

men⸗
Tnion
nnica
Tnmne
amne.
Tnbig⸗
Abonm
nntamve

pten
tb1

Macdec
Whlgis
Dlake N

nG litigare.⁊ oꝛ ab alter. Et cõponit᷑ vtrüũ; ſpe puellę· Onã ſemꝑ amocuuus nõ ſol/
nr vt coalterco.coalterco. uo.: ab hamo. Iñ ̊ amatoꝛ. toꝛis. amatrix
los Illtero. as.are.a.p.i.variarefacere alterũ. amatoꝛius.Ct cõponit᷑ amo cũ re.vtre/
ſti 2 dĩab alter. In alteratus.a.ũ.i.variat damo.as.i.rurſũ amarea cũ de.vt deamo
Alto. as.are.nõ eſt in vſu.⁊ venit ab altus mas.i.valde amo. Itẽ ab amo. as. venit
nkci ta. tũ.ᷣ cõponit᷑ ch ex.⁊ in.vt exalto.as.i. amoꝛ.oꝛis.nomẽe.⁊ ẽ amoꝛ pi filioꝝ ·iuſiꝰ
in altũ extollere.⁊ inalto.as ꝓ eoqẽ. Pa/ vyxor/crudelis õᷣ naturã/obſcenꝰ mẽtricũ.
Kot. pias vyo dicit: Allto. as.nutrio. vel altum Amplectoꝛ. cteris..t.qi circũcirca flecten/
UV facio/ ſubleuo. W do bꝛachia cingere vel cingi.⁊ dꝛ ab ama
k⸗ 2 nt e W õ flecteer.
ſepts ☛☚ Kle SEe ſi mplifico. as. aui. a. p.i. ampluũ facio. ?m/
Keu9 Amareo. res.ere. n. .i. amarus ſuʒ. vl fio. Tio as. are. idem.
on 2 dẽ ab amarus. Iñ amareſco inchoatiuũ . npulloꝛ. aris.i. werbis ſuꝑbis · inflatis.
4 Amarico. as. are.a.p.i.amarum facere.vel ſexquipedalibus vti.
neen fatigare.? dẽ gbamamgs. Amputo. as.aui.a.p.i.ex toto vndiq; ſein/
rdd Amaſco. is. vbũ ichoatm.iĩcipio amare. dere ul remouere. DHñ ĩp̃s. A¶mputa op/
l AEmaturio tur. ꝓbũ meditatiuũ.i.meditoꝛ pꝛobꝛiũ meum qð ſuſpicat ſũ.Et vt diẽ
amar. Hug. Bites ſüt putadę nõ amputãdę.
Apmbigo. egi.ctu.n.t.i.dubitocirciduco. niſi foꝛte velimꝰ vineã ex toto eradicare.
tmar⸗ ab am.qð eſt circi.⁊ agoa mutata.a.in.. ee R
Ahan interpoſita. b. Mẽ agnte 3
iis AVmbio.vbis.iui:itũ.a.q.i.circũdare ⁊ ciꝑe Anathemo.qs.are.a.p.⁊ anathematio.as
wp 1 ppꝛie honoꝛẽ̃.⁊ d ab ama eo.⁊ ĩterpo/⸗ i.maledicẽ. excoĩcare.abomĩari:execrari.
e nit. b. 7.o. in.i.mutatur. Ancido.il.ere.a.t.i.circũcirca coꝛrodere.ab
Ambulo. as.are.n.p.põtderiuari ab ambo am. cędo· mutata. m. in.n.
jüne⸗, bonis.qð eſt gradus.⁊ cõponit᷑ cũ de. vt AVncillo.as.a.p.i.miniſtrare.ułſeruire⁊ tũc
imun⸗ deãbulo.i.de loco ad locũ ſpaciãdo am/ eſt neu.⁊ in eodẽ ſenſu reꝑit᷑ ancilloꝛ.aris
bulare.⁊ cñ ob.vt obambulo.i.circũam/ deponẽtale.a componit᷑ coancillo.i.ſimul
9 bulare. vel melius ſpaciari. ODñ Ouidiꝰ ancillo.
n metba.22 JIn teneris foꝛmoſus obambuę/ Ancdo. as. aui.a. p.i. furari. uł haurire. cõ/
umms lat herbis. Cõponit᷑ etiã cũ ᷣaꝑa cõ.⁊ re. ponit᷑ ab an.⁊ deo ꝓ abſoꝛbere.vel dexo
u Amendo.as.area amãdo.as.are.a.p.pꝛo ig. pꝛo furari.
1 eodẽ.i.er lõge mãdare⁊ abſentarre. AVEncoꝛo:as.i.ancoꝛas ligare vel firmare.⁊
ninm, Anicio.is ire. a. qi. cooꝑire. vel adiũgere ĩ ab ancoꝛa.x re. *
velligare. ab amicus di · qꝛ ꝗ amicuʒ ſioi Anfringo ·is.egi. ctũ.i.circũquaq; frãgere.
a ſociat· eũ cooꝑit ptegitæ defendit. Onde Ango. is. ere xi ctu. a.t. conſtringere. ſolli/
Nnen Duidi in.v.metha. Ille ſibi ablatis ful cattare · afficere cruciare. Vñ. j. AReg. p. Al⸗
tütn uis amicitur in alis. Et Miere. 43 Bicut figebat quoq; eã qnula eius? vemen/
Ennti amicit paſtoꝛ pallio ſuo. Et cõponit cum ter angebat. M
utte. uroum. con. vt circiamicioa coamicio. Anguſtio.as.a.p.ab anguſtia.ſtię. vel ꝑ ſſᷣ
mnrdi Amico. as.a. p. ⁊ amicoꝛ.aris.deponentale tractionẽi anguſto. aſ.are.i. ſtrictü facere.
ne. in diuerſis ſigtionibo. vt amico illu tibi.i. VBñ Con. õ: NMõ anguſtiamini in vobis:
Fonte facio illũ amicũ tibi. Et amicoꝛ tibi.i.ſum ãguſtiamĩ aũt ĩ viſceribꝰ veſtris. Etꝑ cõ/
amicus tibi. dicũt᷑ ab amicevgs. poſitionẽ coã guſtio.ſtias:a coãguſto.as.
me ARmictuo. as.are.frequentatiuuʒ.i.cooꝑio Anhelo. as.are.a.p i.feſtinare· deſiderarea
R-Z ab amico.cis. Et ꝓponitur arcnhamictuo HWD ꝓPpꝛie ſigẽt reſt P rare. Dñ Greciſmus. Ke⸗/
cgi 8. tamẽ dĩ ⁊ crcuamicto.as.p ſyncopã. ſpirat moꝛiẽs Mel dꝛ anheloꝛ. aris. vepo/
e 4 Amitto.ſiſſũ.a.ti. pdere ꝗItẽ ĩuenit᷑ ꝑ ouo nentale Itẽ vꝛ ſeruire. vel adherere. Inde
e m. vt qmitto.ex am ſoſitione.⁊ mitto. anbelitus. a.ñ:: anhelitus.us.ui.
vi⸗ mmiroꝛ.arisi. valde mirair. Animaduerto.is.ere.n.t.i.in aio vertere ⁊
1 ind Amo. as.are. a. p.i. diligere. vifferũt tamẽs coſiderare intelligere.cogitare. ponitur.
aſn. qq diligo in bono/amo ſumit᷑ ĩ malo. di/ qñq; ꝓ punire· q; antequã pęna irrogat᷑
Numd H lferũt etiã amo ſine aſpiratiõe? hamo.as. bm quãtitatẽ vel qlitatẽ peccati · vertitur
nn cũ aſpiratõe Mñ. Mamũãt᷑ piſces ᷓamãt᷑ qualitas vel quãtitas penę inan H

tũc vertit iudex aĩuʒ ad reũ puniendũ · vt
pendat qua pęna ſit puniendus.
nimo. as. are. a. p. i. aiam vare · vel exhoꝛ⸗
tari:audacem facere.
Annicito.as.i.oũ palpebꝛis ãnuere.ſicut fa⸗/
cimus deſignãtes aliqͥd cũ palpebꝛis.

Annuo.is.ere.ui.utum.n.t.i.aſſignare.vel

aſſentire· nutũ alicui facere.⁊ eſt actiuũ p
coõcedere in alijs ſiẽtionibo eſt neu. ge.
Annuto.as.are.tani.n.p.i.annuere ułaſſi/
gnare nutu alicui facere. Oñ Plaut Alij
ãnutat · alij ãnutitat aliũ timetaliũ amat.
Et eſt annutitare cũ oculo annuere· han/
nuere ⁊ annutare cũ alio mẽbꝛo.

AVntegradioꝛ.eris.antegreſſus ſũi.ante ire

T rennet.a.in pꝛeſenti ſiu ſimplicisſic⁊ h/⸗
gradioꝛ. Dĩ etiã pᷣgradioꝛ.i.añgradioꝛ.
Anteluco.as.are.n.p.i.in nocte vel añ lucẽ

ſurgere.uł vigilare.ab antelucanꝰ ułlux.

Anteſtoꝛ.anli.cõtra teſtari.ſcilʒ teſtimoniũ
phibere⸗ eſt abſolutũ.ab anti:qð ẽ cõtra
teſtoꝛ aris.
Antipedo.aui.atũ.i.equũ vnũ

B pedẽ cuz al/
tero tangere gradiendo. S

nticipo. pas. are. antecapio.is.in eodẽe

ſenſu. ſcilʒ Hoccupare Huenire · pᷣ capere.
Antiquo.as.i.antiquũ aliqͥd facere vel di/
cere. Del ãtiquare.i.euacuarealiquid ad
pꝛiſtinũ ſtatũ reuocare. Heb.S: Q aũt
antiquat᷑⁊ ſeneſcit ꝓpe interitũ ef.
Antiſto.as.are.i.excellere.ãſtare·pcellere.
ab antiſtes vĩ.

„* * .*

Anxioꝛ.qrig.d.p.i.triſtari vel depauꝑari.

Apage.irecede·vade.IWpagite.i.recedite
vadite.vel ſtate in pace. Et videntur eſſe

aduerbia potius q;ᷓ verba · niſi qꝛ vident

Diſe cetionẽ habere numeroꝛũ.

„.

rio. Iñ adaperio.is ire.i.valde apire.
Apico.is.ere.a.t.i.ligare.ab apex.cis.
Apodypſoꝛ aris.i.reuelare.

Apoꝛio.rias.i.apire:enucleare ⁊ depauꝑa/

re.⁊ tũc eſt actiuũ. Itẽ axoꝛiare.i.laboꝛare
vVl laboꝛãdo ſudare ⁊ anxiari.⁊ tũcẽ neu.
Inuenit etiã in deponẽti genere in eode
ſenſu. Oñ ad Cor. Axoꝛiam̃ · ſ̊ non deſti⸗
tuimur. vbi poteſt eſſe paſſiun.
AMpareo. es.ere.ui.itũ.n. s.i manifeſtũ fieri
el ſplendere. Inde venit apparitoꝛꝛ.
Appello. appellas.are.a. p. i.ad aliuʒ iudicẽ

vocare. vel alterius iudicis audientiã po/
ſtulare. Et vt dicit Ber. in libꝛo de conſi⸗

S

Aperio.ui.aꝑtũ.cõponit ba velad. pa-

deratiõe. Appellaſſe iniq iniquu ẽ. Iniq

TZimpune iniquaꝝ appellationuʒ fomes.

Iniqua aut oĩs aſpellatio ad quã iuſtici⸗

iopia nõ coegit.appellare nõ vt graues:
ſed ſi graueris licet. ”Ml
Appello.lis.appuli.a.t.i.ad poꝛtũ venire.uł

ipellere. appellẽ. i. aplicare. Dñ Cerẽtiꝰ
Poſtq; poeta aiuʒ ſuũ ad ſeibeduʒ ap/

pulit.i.applicuut. Poteſt etiã ſcribi ꝑ ſim/

plex.p.⁊ ſic cõonit᷑ ab a ⁊ pello.is.ere⁊ ẽ
apellere ab aliqᷓ pellere· vel amouere Oñ.
pulſus ab vbere.i.amotus. Dñ Jſaię

28. Ablactatosa lacte apulſos ab vbe⸗

*

ribus.i. amotos.

⁰

Appendo.is.ere.a.t.i

ſoꝛius.a. um.

Apeto.is.ᷣere.tiui.titũ.a.t.i.deſiderare.ac⸗

quirere requirere. S
Applaudo.dis.ſi ſũ.n.t.i.alicui plauſũ facẽ

AWppodio.aſ.aui.a.p.i.initoꝛ.ab ada podio

pono.is.ſui.ſitũ.a.t.i.adiũgereiaddere.
Iñ appoſit a.i.⁊ ꝑ ſyncopã appoſta.ũ.
Nppꝛecioꝛ.aris.appꝛeciat ſũ.d.p.i.eſtima⸗/
re.pᷣciũ determinare: dꝛ ab ad pꝛecioꝛ.
Antiqui tamẽ pcio.as.⁊ appꝛecio.asã ac/
tiuo ge. declinabant.
Appꝛehendo.ois.i.ſũ.a.t.i.arripio.
Appꝛimo appſſi ſũi.ad aliqͥd pᷣmẽ.vel iux.
AWppꝛopio.as.are.n.p.i.appꝛoximare.⁊ dr
ab ad.⁊ ꝓpio. Oñ Auce x? Nppꝛopiãs al/

ligauit vulnera eius.

2lpto. aſ.are. a. p.i habilitare adiũgere. Et
cõponit᷑ cñ ad.cõ.⁊ pꝛę. Iñ ꝑ ↄpoſitionẽ
inepto.as.i.infatuare:ineptũ facere.

MWquoꝛ. aris..p.i.ad aquã vucere· ułpo/

tare aialia. Et cõponit᷑ cũ ad vt adaquoꝛ
in eodẽ ſigto. Inuenitur tamẽ actiuũ ad/
aquo.as.vide s.adaquo.

A ante

AFragapo.as.are.a.p.i.effodere ułſculpere.

UArbitroꝛ. aris. de ponẽtale.i.exiſtimare. uł

eſtimare.ſed vifferũtquia exiſtimare vel

eſtimare eſt apud aiuʒ noſtrũ · arbitrari

vo iudiciũ animi pꝛoferre.
Vrceo.es.ere.arcui/arcitũ.ułartũ ꝑ ſynco/
pam.a.S.i.oſtringere.remouere/ phibere
cogere. Et cõponit᷑ cũ ex · vt exerceo. Itẽ
cũ con.vt coerceo.ces.ere.i.cõſtringere.
AVrcerſo.⁊ arceſſo.vide sõ.in accio.
Architectoꝛ. aris.itecta pᷣncipalit᷑ cõſtruẽ,

Arcuo.as.are.a.p.i.curuare.ab arc dicit.

₰ .

Inde arcuatus.icuruatus.

ſuſpendere libꝛare. ut
tonderare. Iſ hic appeſoꝛ.ſoꝛis.⁊ appen-/

linnda
ſarnſſmn
ltotsn
omo
ſanſcci
1dͤcv
ſa G
baroa
nulus⸗
Tmi
Rpog
ſcit
o gu
atnsl
o
N
Ven
topate
Abe⸗
Aniſtn⸗
Tnvuu
luam

Taste

md⸗
ture
rob⸗
enentxa
llerc
D
Wene
Anng
Mapen
mmmgt
kentot⸗
nſn⸗
lchan
Mer a⸗
ulle
Elen
Cinint⸗

hi⸗
ns
lſi
Iuz

Mnell
Uein
thn
Noſin⸗
Serani
ge Pi.
⸗
bybe⸗

re. u
pen⸗

Kura

tiw
ut

i⸗

in
eao,
9440

N
meri

Chüil

im
olone
G.
e
tukg

*R

.

alere.
nre.
mane

üpſnn
nphin
n Re
ngue.
töſtne
n dia/

Ardeo.des.arſi arſũ.n.s.plura ſigẽt DHnde
Ardet mens · ardet dypeus.focus ardet
Tędes. Mec amat · bec ſplendet hec vritæz
vrit᷑ illa. Et ↄponit᷑ cũ ex.vt exardeo.des

⁊cũ in.vt inardeo.des. Itẽ ab ardeo icho

atiuũ ardeſco.ſcis.qð ↄponit᷑ cũ re.vt re⸗

dardeſco interpoſita.d.Et ardeo cũ oĩb⸗

ſuis ↄpoſitis eſt neutꝑ abſolutũ· pter

qñ ponit᷑ pꝑ cõburere· tũc eſt tranſitiuũ·et

gget obliquo. Bñ Joãnis. j5? Colligent

eũ⁊ in ignẽ mittent⁊ ardet.

AVrefacio.cis.re.n.t.i.ariduʒ facere.⁊ d ab

arere infinitiuo de areo.res.⁊ facoo-.
Arefio fis arefactus ſũ.i.eſſe vel fieri aridũ

Xreo ares arui.n.s.⁊ caret ſupino.i.eſſe uł

fieri ſiccũ. Et cõponit᷑ cũ in.vt inareo.res.

⁊c ex.vt exareo.res.⁊ ꝓduẽ.a. Hñ Tu/

roꝛa.Sic ſine doctna marciq aret amoꝛ.
zaro.as.eã coꝛripit.Lñ quidã.erram
nullus aret in qua vis ſeminis aret.

Argumẽtoꝛ.tar.v.p.i.diſputare uł arguẽ.

Arguo.guis.gui.gutũ.a.t.i.cõuĩcere accu⸗
ſare · cõſtringere. Et ↄponit᷑ cũ con. vt co/

arguo.guis.⁊ re.vt redarguo.guis. Jñ

argutus.i.callidusſtrenuꝰacutus in lo/
quendo. Inde hęc argutia.i.verſutia vel
calliditas. Inde arguto.as.ipbis impu/
gnare. vel diſerte ſe defendererepᷣhẽdere

Vrioloꝛ.aris.latus.ſũ.d.p.i.diuinare.
AXriſtoꝛ.ſtarl.v.p.i.colligere aniſtas.
Armo.as.are.a.p.i.arma induere.Iñ ver⸗
balia armatoꝛ.trix.tio.
cũ aratro facere. Iñ aratoꝛ.trix.⁊ hc ara/
tura.rę. Inde ꝑ ↄpoſitionẽ exaro.as.i.de⸗

ſcriberevel valde arare.⁊ paro.i.perfecte
garo⸗ obaro.i.circũ velvndiq; aro. Et aro

ẽneutꝝ cũ cõpoſitis:excepto exaro ꝓ de⸗
ſcribere.Et aro eſt trãſitiuũ.⁊ habet ttias

ꝑlonas paſſiui⸗vt qro terraʒ a terra ara⸗

tura me.

ATromatixo. tins i: redolere.⁊ dĩ ab aro
ma.⁊ ponit᷑ qñq; tranſitiue.vt:Ego aro⸗

matito hũc.i.aromate vngo⸗vel aroma⸗

te redolentem facioo.
Vrreſtare eſt aliquẽ vel bona ſua ꝑ mãda⸗
tũ iudicis impedire.ne remoueat᷑ a loco

„

donec cõquerẽti reſpõdeat.vt.cij.de cri.

fal. 7.l. legatoꝝ. ff. de interdic' rele.

— ₰

Arideo.des.ſi.ſũ.n.Si.ad aliqd ridere.uł
c ridente ridere. Etiã idẽ eſtqð faueo.

Arnigo. gisxi ctũ.pe.coꝛ.ac.i ſurſũ ul val⸗

terrã ſcind ere vel ſulcos

de · vel ad aliqͥq regere.⁊ dẽ ab ad.⁊ regg
mutata. d..r. Oñ Cerẽti. Ilmige aures
Hamphile. H
Armipio.pis.pui.ptũ.a.t.i.iuaderead ali-
quid agendũ raꝑe: vel aggredi.
Hrogo. gas.pe. coꝛ. a. p. i. ſupbire. Itẽ ar /
rogareẽ ꝑ ſuꝑbiã ⁊ arrogatacqͥrere. Iñ
arrogans.i.ſuꝑbusſe extollens. Iteʒ ar-
rogare eſt aliquẽ qͥ ſui iuris eſt in filiũ re/
ciꝑpe. Iñ arrogat᷑ filius· d ille qͥ ſic aſſu⸗
mitur in filin:x arrogatoꝛ eſt pater qͥ acci/
pit aliquẽ hoc modo in filiũ. Et vifferũt
arrogare ⁊ adoptare/q; ille adoptatur qͥ
nõ eſt ſui iuris.ᷣ̊ alterius ptãti ſubiectus.
Sʒ arrogat ille·qͥ pᷣmo ſui iuris eſt.⁊ per
arrogationẽ tranſit in ptãteʒ patrisſcilʒ
arrogatoꝛis. Oñ.rrogo qͥ ſuus eſtſed
habet meus eſſe neceſſe Patris adopto
ſuũ ·ᷣ patris ꝑmanet idẽ. De hoc de cog.
le.c. vnico. in glo.

Irſeuerſe verbum eſt defectiuũ impatiui

modi ſecundęꝑſonę.i.auerte ignẽ dici

ab ardeo· vel arſeuerſe v puerbiũ.

Articulo.as.are.a. p.i.ſubtiliter coniũgere
vel copulare. „*

„

Arto.tas.tare.i.frequent arcere wel copu⸗

lare. Inde h̊ ⁊ B artabilis.⁊ h̊ le. Iñ etiã
ꝑ cõpoſitionẽ: coarto.as. Inde ꝓybalia.
Vrtuo.as.qʒ nõ eſt in vſu: cõponitur ex·
artuo.tuas..diniderea deartuo ſimiliter
ꝓ diuidere.⁊ eſt ppꝛie viuidere ⁊ ſeꝑare
artus a ſe iuicẽ.vt de gallinis: ſimilibus
Inde verbalia Hñ Plautus. In capti⸗
nis ego erũnatus ⁊ deartuatus ſũ miſer.
Aruſpicoꝛ.aris.pe.coꝛ.d.pii.diuinare.

Aſcendo.dis.di.ſũ.n.t.i.ad aliquẽ altũ lo⸗
cum ſcandere. Inde aſcenſus.a.ũ.
Aſcio.cias.aui.a.p.i.acuere vel dolare.ab
aſcio.ſcis.vel aſcia.

Aſcio. ſcis. ſciui.ſcitũ.n.q/i. adiũgoadqͥᷣro.

ex ada ſcio ſubtrahit᷑.v.Et cõonit cuʒ

eilſdẽ. retinet.d.cauſa oifferentię: dicit᷑

adſcio.ſcis.i. voco. Inde aſciſco.ſciſ. ad/
ſciſco inchoatiuns.
Aſcribo.bis.pſi.ptũ.a.t.i.aſſerere:adijcere
Aſpero.as.a.p.i.aſperũ facere.Et cõponit
exaſperogas.
Aſpergo. gis ſi. ſũ.a.t.i. diſtter operire· p/
fundere.⁊ ꝛ ab ada ſpargo mutatur.A
in. e. ⁊ ſubtrabit᷑. o Inde aſpſoꝛiũ: aſper⸗
gito. tas.⁊ aſperſo.as.frequẽtatiua.⁊ ab
aſperſo.as.aſperſito aliud frequentatiuũ.

14

Aſperno.nis.aſpꝛeui.tũ.a.t.i.valde ſonere

Inge aſꝑnoꝛ. aris..p.in eodẽ ſenſu. veal

cõponiturꝑ ſe exad.⁊ſperno.

Aſpicio.cisxi.ctux.a.t.i.ante vel ad alicdd

ꝓſpicere.ab ad ⁊ ſpecio mutata.e.in.i.et

abiecta. d. Inde aſpectus, us. ui. aſpecto

as.rrequentatiuũ. .
Aſpiro.ras.raui.n.p.i.anhelareconari · de⸗
uenire. valde ſpirare· vel fauere. Et trac⸗

tuʒ eſt a ventis q qñ flant ⁊ aſpirãt:nau/

tis fanet: dicit᷑ ab ad. ſpiro abiecta. o.
Itẽ iuenit᷑ ꝓ eleuari. Oñ in cãtiq. Vonec

aſpiret dies.⁊ indinent᷑ vmbꝛę.
Aſpoꝛto. as.are.a.p.i.poꝛtare · abire · alõge
alioꝛſu abſẽtare remouere. de loco ad lo/
cñ poꝛtare· Et cõponit᷑ ab ab. poꝛto · mu⸗
tato.b.in.s.ſicut aſpello differentię cauſa:
ne ſi appoꝛto appello viceremab ad con/
oſita eſtimarentur.
piſciſequi. ab ad.⁊ ſectoꝛ. aris.
Aſſentio.tis.ſi.ſũ.n.qli.aſſenſu pᷣbere.Iñhᷣ

A

ſſectoꝛ Ar. is. ctat.ſij.D. .i. ſequẽdo adi/

aſſenſio.onis.⁊ H̊ aſſenſia.ſię.i.cõſenſus in

q̃libet re.⁊ h aſſenſus.us.ui: aſſentaneus

a. i.q cito bet aſſenſũ.⁊ aſſenſoꝛ. ſaris.v.
p.i.adulari: nã adulatoꝝ eſt aſſentire. Et

aſſentioꝛ tir..q.inenit᷑ in eodẽ ſenſu. Oñ
Geñ.54 Aſſenſi ſũt oẽs.i.cõſenſerunt.

Aſſentiſco.cis.inchoatiuiũ.i.cipio aſſẽtire.

Aſſero.ris.ſeuiitũ.n.ti.plantare.ſ̊ aſſero
ris.rui.ſertuʒ. a.t.i.liberare: manumittere.
Itẽ aſſerere.i.affirmare· vel adiũgere. Iñ
alſer aſſer/qꝛ vnus olteri inſerit᷑. Iñ etiaʒ

aſſerto.as.frequentatiuũ.

Alſſeuero.ras.raui.pe.p.i.affirmo:ułaſſero

Dĩa ſeuero. as. qo nõ eſt in vſu.
ideo.des.di.ſũ.i.iuxta ſedere.vel com/

parari.⁊ aſſimilari vel eſſe ſimilẽ. In pᷣma

ſigtione cõſtruit᷑ cuʒ dtõ ⁊ accuſatiuo in

eodẽ ſenſu. vt aſſideo te aſſideo tibi. Et

qñ cõſtruit᷑ cũ dtõ eſt neutꝑ · S̊ quãdo cũ

accnſatio ẽ actiuũ. Iñ aſſeſco. ſcis. frequẽ⸗

tatiuũq̃ſi inchoatiuũ pꝛo aſſideſco.
Alſſiduo.as.are.a.p.ieſſe vel fieri aſſiduũ.
AWſſigno.as.a.p.i.diẽ figere· vel dare vel
ex ponere. “”M”
Aſſilio.lis.lire.a.q.i.aggrediiĩuadere.ĩxe/
tere.Et in eodẽ ſenſu cõſtruit᷑ ci datiuo⸗

actõ. vt. Aſſilio męnia: aſſilio męnibus.

Atẽ aſſilire·neutꝑ.i.cum gaudio ſalire ad
aliquid. Inde aſſultus.tus.tuii.impetus
aſſuptus ſaltu.⁊ aſſalto.as.frequẽtatiuũ.

*

Aſſimilo. as.are. a. p.i. valde ſimilare. JIn⸗
uenit etiã aſſimiloꝛ. lan.v.p.ĩ eodẽ ſenſu.

Aſſocio.as.a.p.i.ſe alti amicabilit᷑ iĩgẽ.
Aſſiſto.ſtis.ſtere.i.iuxta vel circũ ſutere ad
ſeruitium. S
Aſſueo.ſues.ſueui.vel aſſuet ſũ.n.s.i.val/
de ſuere. Inde aſſuetudo.vinis.⁊ aſſuet
g.ũ.⁊ aſſueſco.ſcis.ĩchoatiuũ.Oñ.Quod
uer aſſueſcit leuiter dimittere neſcit.
ſſũ ades adeſt.i.qſens ſũ: dĩ ab ad ſuʒ
mutata. v.in.s. Quidã tñ ꝑ.o.ſcribunt cã
conſoꝛtij pꝛimę? ſecunde ꝑſone.
Aſſumo.mis.mere.a.t.i.qad ſe vel ad aliqͥd
ſumere.
Aſterno.nis.aſtraui.atũ.a.p.i.ad vel iuxta
uł valde ſternẽ ab ada ſterno abijcit.d.
Aſto.ſtas.ſtiti.ſtitũ.n.p.i.iuxta vel in con/

ſpectu · vel ad ſeruitiũ ſtare.
Aſtrepo.pis.puin.t.iuxta/ vel in cõſpectu

ſtrepere · vel ſtrepitũ facere.
Aſtringo.gis xi.ſtrictũ.a.t.iuxta ·vel in cõ/
ſpectu ſtringere · yel cogere.
Aſtruo.is.rue//ti/affirmare · aſſerere aſſi⸗
milgare.

A ante CE

Attamino.nas.n.ꝓ.i.aduerſari.ab ada ta/

mino, as. v. mutato in. t. Itẽ attaminare.i

purgare farinã cũ ſetatio. PHapias dicit:
Attaminare inqnarecoꝛrupe⸗vſurpare.

Attero. ris.triui.tritũ.a.t.i.valde tere. Oñ
Job. 4 Vonec atterat celũ nõ euigila⸗

bit. Inde atrritus.a..⁊ attritio.
Atteſtoꝛ.aris.d.p.i.valde teſtari.
Atticinoꝛ.narl.v.p.i.ad ignẽ ticiões adui/
ttineo. nes.ere.nui.tũ.n.s.i.valde tenere

Vl pertinerea pertinet ad ꝓpinquos.vt:

Aſte attinet mihi ĩ tali gradu.⁊ vꝛ ab ad.

Attingo.gis.tigi.tactu.i.valdeułiux tan/

gere. vel accidere vꝛ ab ad. ⁊ tango mu/

Attono.as.a.p.i.ſtupefacẽtrere tonitruo.
Attrabo.his.traxi.tractuʒ.attrahere.a.t.i.

dlag ſe trabere-adbꝛeuiare. ex ada trabo.is.

Attrecto tas.vel magis attracto attractas
a.p. i. frequent attrahere · iuxta tractare.
ꝓxe tangere palparea vgenn ppꝛi ad
tactũ coꝛpalez ꝑptinere. DHnde Geñ. 262
Si attrectauenit me pꝛ meꝰ vel attracta/
uerit bm aliã litternnnn.
ttribuo.is. uẽ. utũ.a.t.i. ſepatim adiũgo.

Al ante B

Auctionoꝛ.qarl.d.p.i.mercariułres ſtrenue

lugen
aaßi
niumn
ucut
uco.
Kua⸗
1rial
p
gmn
Hugu
gummun.
oo ⸗
ſno⸗
WMolsn⸗
Hultn
adn
Paler⸗
ſeyti
Tucho!
Auento
olaure
pusj⸗
dan
cac⸗
ahil.
ſu Ad
sEr
Ceoa
leeſuen
Nne⸗
lüet⸗
vnnig
Geun
Mii:
eqhve
Tefate
Tene
Mr
titen-
Tune
wbun:
ſiouſa
dr
Mnmn
rſede
lereb⸗
Uend⸗
Nann
eo 6.
lien⸗
ſo
nt

„ „

is

eud
i
es
t
da
urſg
buntci

dat⸗
mnarei
diot
ſurpare
wi Bi
vigi/

h.
uli

ktenae
oeN

c

Auitn

Mimmd.
Neatl
we
cns
nnn
Gis
umun⸗

nuuͦg⸗

gſpen⸗

4

augere. Inde auctionatoꝛ. tor qð qnʒ
accipit᷑ p ĩꝑatoꝛe. In etiaʒ auctionanius

ria. ri.i.mercatoꝛ:qui res ſuas auget.
Auctito.tas.pe.coꝛ.i.frequenter augere.
Aucto.tas.i.frequenter augere.

»

7 dꝛ ab auceps.⁊ qñ; onit᷑ p augurari
acqͥrere. Inde aucupatoꝛ.trix.aucu/

patio.⁊ H̊ ancupat.tus.tui.⁊ coꝛ.pe.Oñ

Duidius epi. : ITlucupoꝛ infelix · incerte
murmure famę.

Yudeo.des.auſus ſũ.vᷣbũ neutro paſſiuũ

i.ſumo. Inde audax.i.hſumptuoſus.

lia:anditoꝛ.trix.auditio.onis: audit.uſ.

ui.⁊ hoc audimen ꝓ eodẽ.

Auellere.eſt auferre violenter· vel extirpa/

re. vt.ff. de incen. rni.nau.l.iij. S. nõ ſolui.

MWueho.his.auehẽ.i.aſpoꝛtare.ᷣm HapiiX.
Auento.tas.taui.auentare.i.auenas era⸗/
dicare. Et dicit᷑ ab auena· bm Mug. DPa⸗

pias vo dicit: Auentare eſt tuncare et
eradicare.

nis. Oñ Lucanꝰ. Mia ceęſar auet. Et Bir⸗

rhia. Si vare multa otesqcqd auebis

habes. Et nota iuenit · aue · auete · aueto

anetote · auere/ p ſaluũ eſſe. ſicut· ſalue · ſal /
uete. ſalueto · ſaluetote· ſaluere. Et idẽ di⸗/

cendũ eſt de aue ⁊ vale · b̊ vale in receſſu ·

ſalue aue in aduentu pꝛopꝛie Mel ſalue

vtrũq;ſcilʒ aue ⁊ vale cõpꝛehendit. VPñ
Greciſmꝰ. ITue dic veniẽs · de iure valeq;

recedẽs.Moc verbũ ſalue compꝛehendit

aueq; valeq. ⸗
Auerſoꝛ.ſaris.i.deteſtoꝛ.pᷣm Hapiam.,.

ARuerto.tis.ti.ſũ.a.t.iiremouere.Ondepᷣs.
Auerte oculos meos:ne videant vani/

tatem. Iteʒ auertere.i. poſt tergu vertere

Inuenitur etiam auertoꝛ.teris.uerſus ſũ.
verbum deponens. i. ſpemere · vilipende⸗
re recuſare. Oñ Boeti ĩp̃̊.de cõſolatiõe
Heu heu qᷓ;ſurda miſeros auertit᷑ aure.
Auerunco.cas.caui.a.p.i.auenas euellẽ.
Mam runcare vicunt euellere.

Aufero aufers abſtuli ablatuʒ.i.eriꝑe·tol

lere. ab ab. 7 fero .
Auferro.ras.raui.rare.i.ferrum auferre.⁊
Dicitur ab ab. ⁊ ferrũ.

Augeo.ges.auxi.auctũ.angere.a.s.i.am /

Z

Auare aunerufl dare.
.

ugeſco. ſcis ꝓbũ ĩchoa. i incipio augeri.
Augmẽto.tas.are.aui.a.p.i.amplificare.

Inuenit etiam in deponenti genere. au⸗

Snentn eri in cogen ſenſu.

uguroꝛ. rarl.. p. i. viuinare. Iñ ꝓ̈balia.
⁊ auguriũ.rij.italis dĩuatio.ſᷣm Hug.
Vñ Guidiꝰ epi. Nꝛotin ipſa meos au
guroꝛ eſſe deo 8. Di etiã guguro.ras.neu. H
Zet etiã augurioꝛ quattuoꝛ ſyllabaꝑꝝ.
Dñ Geü. 44 Cyphus quẽ furati eſtis
ipſe eſt in quo bibit oñs meus: in qͥ au⸗
guriari ſolet. Sʒ foꝛte vitio ſciptoꝝ lr̃a
ibi eſt coꝛrupta.⁊ ibi debet eſſe augurari.
Papias aũt dicit: ¶uguroꝛ cõe antiqᷣt
ꝓ quo modo dꝛ auguro.ras.raui.ratum.
neutꝑ · Sʒ dic ꝙ auguroꝛ nũc eſt deponẽ/
tale.⁊ magin vſu q; auguro.as.
Auieo auies.i.ligare.verbũ defectiuun.
Auro.ras.raui.ratu.dꝛ ab auru.⁊ cõponit᷑
cñ in.vt inauro.as.⁊ cũ de.vt deauro.as.
⁊idẽ eſt qð aurum alicui rei ſuper ppyner⸗e·
Auroꝛo.ras.raui.rare.i.illuminare.⁊ dicit
ab auroꝛa.⸗re.
Auſcultareeſt obedire attendere: audire
mãdatũ cũ effectu.vt in.c.illud.de maio.
obe.in glo. H
AMuſpicoꝛ.aris..p.i.diuinare. Iñ ̊ auſpi
catio. onis.⁊ H auſpicatus.tus.ui.
Auſtrino.nas.a. p.i.coꝛrũpe· viciare· ma/
crum facere.⁊? dꝛ ab auſtrinuuns
Anſtro.as.are.a.p.i.hũidare.⁊ dꝛ ab auſt.
Autoꝛio.asX autoꝛO.ras.in eodem ſenſu.
i.affu mo·autenticũ facio.
Autoꝛicare·ẽ cingulo militũ · aut oꝛdinibꝰ
dericu decoꝛare vel oꝛdinare.
Autumo.mas.maui.mare.a.p.i.affirmare⸗e
putareſuſpicare credere:quaſi a mẽte ſic
habere ⁊ credere.⁊ dꝛ ex timo/qð ẽ mens
⁊ ab. mutato.b.in.v. Inde hęc autuma.
me.i.exiſtimatio.
Auxilioꝛ.aris.atus.ſũ..p.i.auxiliũ pᷣbeo
el do cõſtruit᷑ cũ actõ ⁊ dtõ.vt: luxi/
lioꝛ te tibi. Iñ auxilians.antparticipiũ
⁊ auxiliatoꝛ.trix.ctio⁊ H̊ auxiliamẽ.minis
15 ⁊ h̊ auxiliabił ſᷣ le.idẽ qdð auxilianꝰ.
Axungio axungias axungiare.i.axungia
vngere · vel axungiã Hͤbere.

gnte
AMcchoꝛ. aris.d.p.i.furere.
b Baiulo. as. are. a. p.i. woꝛtare ·
ſuſtentare. Iñ verbalia? H ba⸗
iulus.li.qð ꝓ poꝛtitoꝛe p nu/
tritoꝛea ꝓ baculo ad baiulandũ apto dĩ
⁊ p poꝛtu·quia ibi merces baiulantur. Et
baiulatus.ta.tũ.i.poꝛtatus.
Balbutio balbut:tiui.balbutire.i.male ⁊
15

trepide loquia incongrue.

HBalneo.as.are.9.p.i.abluere· vel a ſoꝛdibꝰ

mundare.

Ballo. las. laui.lare.i huc ⁊ illud inclinare.
⁊ ponitn quãdoq; ꝓ vacillare: oicitura

PBalo. las. laui. lare.n. p.eſt ſonuʒ emittere.
⁊ eſt ppꝛiũ ouiũ. Iñ balat᷑ talis vox ouiũ

balare. “
Balterio.ris.iriui.rire.a.q.i.cingere.

Et cõponit cuʒ de. vt debalo. las .i. valde

Baptixo. cas.a.p.i.lauare vel mundareul
baptiſmũ conferre. Onde Ecqzͤ ꝗ*“. Qui
bapticatura moꝛtuo.⁊iterũ tangit moꝛ/

tuũ:quid ꝓficit lauatio illius:

Bannire m vulgare gallicoꝝ ⁊ lůbardaꝝ

viger eſſe idẽ.qð pſcnbere. Iñ dĩ banit
quaſiꝓſcriptus de ciuitate.vt in ꝓhe. ff.

HBarbanico. as.i. crudeliter agere · vel bar⸗
bariſmuʒ facere. vel barbarçare eſt moꝛe

barbaroꝛũ vti in quacũq; re.

HBanio.ᷣris.riui.ritum.i.clamare.⁊ eſt ele/

hantis.?7 vicitura banus.

aſſo. ag. are. a. pii deponere depꝛimere.

Beatifico. cas.a.p.i.beatũ facio dicitura

beatum. ? facio. Iñ verbalia.

Belligero.ras.n.p.i.bellare. Hñ Micheę

4*. Et nõ deſcendet vltra belligerare.

Bello.las.laui.n.p.i.pugnare.⁊ ↄponit᷑ ců

de. vt debello. as. a. P.i. expugno.

Benedico.cis xi.ctũ. eſt gloꝛiã vel gratiaʒ
dare. VHñ. Benedicat nos deus. QNñq; ẽ
merita augmẽtare.vt Geñ.i. oñs oi⸗

xit ad vlbꝛaã. Henedicã ei. Eñq; eſt ſo/
lenne celebꝛẽ conſtituere. Vndge Geñ.

22 Et benegixit dominus viei ſeptimo.

Mnq; eſt cõſecrare.vt:Sacerdos bene/
dicit panẽ.i.coꝛpꝰ chriſti in altari Qñq;

adoptare. vt Geñ.27: 7. 28. Jſaac be/
nedixit Jacob.i.adoptauit. Nuandoq;
fonit p ſutura ſdicere.vt Geñ. 49.. Ja⸗
cob benedixit duodecim pꝛiarchis: qui/

buſqã eni filijs benedixit.⁊ qbuſdã male⸗
Dixit.i.ſutura ſdixit.Quãdoq; eſt bona
tepoꝛalia augmentare. MHñ Job vltimo.
Vñs aut bñdixit nouiſſimis Job. Quã⸗
oq; woĩt p maledicere. Mñ.ʒ. Reg.2ꝛiꝰ.
Naboth deuʒ ⁊ regẽ bñdixit.imaledixit

Ita vꝛ in hiſtoꝛijs:q; hebꝛęi ſolent noiare
mala a ↄtranijs. vt patet Yob. 2. Bñdic
deo⁊? moꝛere.imaledic. Hnde benedico.
quãdoq; regit accuſatiuũ.⁊ ſic eſt actiuũ

Quãdoq; datiuũ: ſic eſt neur.

Heneplaceo.ces.cet.cui.n.S.componitura

bene? placeo.

Beo. as.are.a ui. a. p.i. remunerare uł beatũ

facere.⁊ dẽ a bene: vel bonus.

ante 3

Bibo .bis.bi.bitũ.a. ti.ſitim c liquoꝛe bu⸗/
mido extinguere. Item bibere nature eſt

potare luxurię.

.

vel ꝑtio.tis.

Hilbo ul bilbio. bis. neu ge.i. ſonitü facere.
Himo. as.ui.re.a.p.i.duplicare pduc. bi
ino. nas.aui.a.p.eſt duo ⁊ duo inſimul
coniungerea ↄponit᷑ c cõ.vt cõbino.as.
PBiꝑtioꝛ. ptiris.O.q.et biꝑtio.tis.n.qi.in
duas partes ouudere:a bis.⁊ partioꝛ

Bito. taſ. are.n. p.i. pgẽa vꝛ a bitumẽ. Oñ
Plautus in gur gulione. Quis mihiĩtra

eAque foꝛtunatus ſi illa ad me hitet.

Pante à3

Blandioꝛ. vin vitus. ſuʒ.. c/iadulari. Et

cõſtrnit᷑ cũ otõ.vt:Blãdioꝛ tibi.i.aduloꝛ

Inuenit᷑ etiã cũ actõ in eodẽ ſenſu. Inde
blandus. oꝗ. duũ. blandicia. cię.⁊ B blã⸗/
Dicies.ei.i.adulatio.Et cõponit᷑ Deblan/
Dioꝛ.i.valde blandioꝛ.Eblandioꝛ.Ae/

blandioꝛ.i.iteꝝ blandioꝛ.

Blaſphemo.mas.mare.a.p.i.detrahere· nl
repᷣhendere:vituꝑare. Inde blaſphemia
miea plalit᷑ blaſphemię.aꝑꝝ.i.detractio uł
vituꝑatio. Hñ Dꝛudẽetiꝰ i ſychomachia.
Noõ tulit vlteri capti blaſphemia mõ/
ſtri. vᷣtutũ regina fides Itẽ blaſphemare
ꝓpꝛie? ſtricte loquẽdo/ẽ iiuriã deo irro/

gare · qð fit aut cũ ei attribuit᷑ qð nõ con/

uenit ei. q eſt cõtra miſericoꝛdiã. aut cũ
ab eo remouer᷑ qð ei conuenitqð ẽ cõtra

iuſticiã.aut cuʒ creaturę attribuit᷑quodẽ

ꝓpꝛiũ dei.qð eſt contra maieſtatẽ. Et ſic
Matthei. 9e ſcnib icabãt cũ chriſtus

paralytico dixit: Cibi vimittũt᷑ peccata
Vnge vixerut: Hic blaſphemat.

Blatero. ras.raui.i. ſtulte ulſine cauſa lo.·

detrahẽ · declamare ul ſtrepite aliqᷣd loqꝗ

,pferre.i.metu trepidantia pba vicẽqð

balbutrie eſta ẽ ꝓpꝛie cameloꝛũ. Inde
blatero.onis.qui ita blateraat.
Blatio.tis tire.n.q.i.pplexe ⁊ ĩpedite loqͥ.

Vnge lautus in amphitrione. Quod

intellige qniſq; potis eſt ita nugas blatj.
Et blatire.i.hcipue loqͥ.⁊ dꝛ a blata.tę.

hobine
nmech
mtor⸗

onby

pumn
Ponbi
(unare⸗
olonse
ſugre N
ſtod

Hnd
Oere
n.ytun
ebꝛach
Breuoa
nutiria
bibaait
bumiſson
ſl Poct
dracote
pomnech

Bucoas.

wont

1dncere
mpyn
Ballogs.
diſig
lloig
nliuc
alie
Tner
Sobi
Nin
Nebuoe⸗
lürinn
debaſen
Gndn
unin
Ding
1d

mmi Pi

mchiitn.

⸗

ict
chlo:
Icde
Polä⸗
e⸗

wie
Uptn
m
nuno⸗
win
giin
ode
Eiſi
hniſns
ecn
1 .
uſtlo⸗
lighe
les
zi Me

irlod⸗
Cod
s bion

1

aratt

B ante O

HGobino.nas.bobinare.n.p.i.ↄuiciari dã/
nare-damare. a boo boas. Inde h̊ bobici/
natoꝛ:ↄuiciatoꝛ· tricoſus incõſtans.
HBombycino.nas.i.bombycinũ.⁊ purpurã
facere. Inde bombycinatoꝛ.toꝛis.qͥ pur/
puram facit. pm Dug.
Bombico. cas. care.i. lbombos facere · wel
clamare./ ppiie ẽ apũ:qñ clamãt ſuo mõ
Inde h̊ bombixatio.onis.ipſa vox apũ.
Boo boas.ani.are.neu.p.i.ſonare:clamare
mugire vel vocare.⁊ cõponit᷑ cum re.vt
reboo.as.i.reſonare.

B ante K

Hꝛacho.chas.are.a.p.i.aliquẽ bꝛachas in/

Duere. vĩ a bꝛachę.aru. Et cõponitur cũ
in. vt imbꝛacho.as.in eodẽ ſenſu. ⁊ ce. vt

debꝛacho. as.i.bꝛachas extrabere.
Bꝛeuio.as.are.a.p.i.bꝛeue facere.⁊ cõpo/

nitur cũ ab. vt abbꝛeuio.

Bꝛiſe . as i. frangere expꝛimere · elicere. S

a bꝛiſin.
Hꝛumeo.es.ere.vrbũ excepte actionis.i.
bꝛumã facere· vel bꝛumere.i.ſtultũ⁊ bꝛutũ
fieri. Inde bꝛumeſco.ſcis.inchoatiuũ.
Hꝛuteo.ces.tui.n. S.i.eſſe vel fieri bꝛutũ. Iñ

bꝛuteſco.ſcisichoatiuũ.i.deſpicere.Et cõ⸗

ponit᷑ ci de. vt debꝛuteo. tes.

B ante B

Buccino.asare.i.cũ buccina ſonare.

HBucco.as.iui.re.a.p.i.buccã facẽ·vel iflare.
⁊cõponit᷑ cũ in.vt imbucco.cas.caui.a.p.
i.inducere. Iñ buccatus.a.ũ.qͥ habet buc/
cam vltra modum magnã.
Bullo.as.are.a.p.i.ſigillo.as.ñ bullatus
a. ñ. i. ſigillatus.
Bullio.lis.lui.litũ.n.q.i.ad ignẽ feruere uł

rem liquidã a fundo vaſis ex ipulſu calorj⸗

tumere. Oñ. Bullit res liqda qñ vehemẽs
caloꝛ illã Cogit feruere:nec non feruendo
tumere. Inde verbalia. ̊ bulloꝛ.orl.⁊ H

bullio. onis.i.tumoꝛ aꝗ bullientis.
SHuo buis buere butũ.a.t.i.pfundere.⁊ nõ

eſt in vſu ·̊ magis in cõpoſito.vt imbuo-

debuo · cõbuo.⁊ ſignt abũde perfundere.

deriuatura bibo bibis.
Bur ſo. aſ.are.a.p.i.burſas facerevel ĩ bur-⸗
ſam rexonere.⁊ di a burſa.ſę. Inde ꝑ cõ/
oſitionẽ imburſo.ſas.i.ĩburſa rexonere.

Buſto. tas i.ſexelire : vel cremare moꝛtuos

7 Dicitur a buſtum.

Lante
Abio. as.a.p.i.perfoꝛare.⁊ di/
altur a cabo. M
Cachinnoꝛ.arl..p.i.rideoqð
antiqͥ dicebant cachinno. nas.
Iñ h̊ cachinnus.ni.i.riſus intilis.
Caco.cas.caui care.i.egerere malũ humo/
remmalã ſubſtantiã: malã poſſeſſionem
deponere.⁊ vĩ a cacos qð eſt malũ.
Cacumino.as.naui.nare.i.acuerein ſũmo
ſu blimare.⁊ coꝛ.mi. Pñ Duidius.Sũ/
maſq; cacuminat aures.
Cado.is.di.dere.ſũ.n.t.i.ſubito deoꝛſum
moueri⁊ minã pati. Onde. De cado dic
cecidi caſũ de cedo cecidi.
Calamito.taſ.a.p.i.męſtificareinfęlicitare
calamitoſum facere.
Calamixo.cas.i.leta cantare dĩ a calamꝰ.

Calcio.as.are.a.p.i.calceos induere. Ande

H̊ calciamentũ.ti calceo.as.are in eodeʒ
ſigto · a quo calceus.cei. Et calcio cõponit᷑
cñ dis.exi.re.⁊ regit ouplicẽ accuſatiuũ.

Calcitro.traſ.traui.re.a.p.i.calce ꝑcutere.⁊

dꝛ a calx.cis.vel reſiſte.⁊ tũc ẽ neutrũ. Iñ
h̊ͥ calatro.onis.i.ruſticꝰ q intẽꝑate calcat
Vel calcitrat· hm Mug. Et Hapias dicit:
Calcitrare:quaſi calce retro ferirre.
Calco.as.are.a.p.i.pede ferire.
Calculo.as.are.a.p.i.numerare coꝛ.cu Iñ
verbalia:x calculatim.i.numeratim.adũ·
Calefacio.cis.i.calidũ facere.

Caleo.les.lui.n.S.i.eſſe vel fieri calidũ⸗ ca/⸗

ret ſupino.⁊ coꝛ.pꝛimã. Vñ Duid epi.
Qui calet ĩ cupido pectoꝛe pſtat amoꝛ.
Calero.ras.n.p.i.pperare vel ligna poꝛtare
⁊ dicitur a calo.onis.vel a calon greco.
Calico.cas.i.biberepotare.⁊ dꝛ a calix.cis.

Caligo.gas.gare.a.p.i.caligis induere.Et

ꝛ a caliga.gę.⁊ coꝛ.li. Item caligo.gas.
eſt obſcurari · obcęcari.obtenebꝛari.⁊ dẽ
a caligo caliginis.pducit.li.
Calleo.les.lui.n.s.i.durere· vel callide ſcire
Vnde quidã. Callet durere denotat ſa-⸗
re. Iñ calleſco.ſcis. inchoatiuũ.i.inci/
pio callere. .
Calo.las.laui.i.laxare: deponere · Pconere·
7 dẽ a calon gręco.qð latine laxa ſonat.
Calũnioꝛ.aris.d.p.i.repᷣhendere crimẽſal⸗
ſo accuſare · vel cõſumere terrere exigere·
detinere· cauſari/fruſtrari.ludiſicare. Sʒ
antiqͥ dicebant calunio.as.
Caluo.as.aui.a.p.i.facere aliquem caluũE
nõ eſt in vſu. Inde h̊ caluꝰ.ui.⁊ adiectiue

caluus.a.. Et componitur cum de. vt de⸗

caluo. as.i.caluũ facere· vel decapitare · uk

caluariam auferre.

Caluo.uis.ui.ere.a.t.i.decipere.⁊ caret ſu
pinoa eſt tractũ a caluo/qͥ quodãmõ de⸗/

cipit videntes ꝓpter galerũ ſuũ vel aliqͥ
cooꝑtoꝛio. Et repꝑit᷑ calui ĩfinitiuꝰ.⁊ gtũs

a caluꝰ. Mñ. Si nõ vis calui fugias con/
ſoꝛtia calui. Et a caluo.uis.dẽ cauillo. las.

pꝛo caluiloo.
Cambio.bis.pſi.bire.pſuʒ.n.q.ẽ aliqͥd cõ/
mutãdo/ꝓp aliqua re oare. Inde campſoꝛ
ſoꝛis. campſo.ſas.frequentatiuũ.
Camero. ras.raui.a.p.i.curuare. vel came/

ras facẽ vel cameras ſparare ⁊ diſtiguẽ.

Cãpſo.ſas.a.p.i.flectere.ul pſectere.nue/
nit᷑ etiã frequẽtatiuũ cãpſo.ſas.i.frequẽt᷑
cambire a cambio.bis.

Cancello.as.are.i.delere vel lineã trabere ꝑp

ſcripturãuł cõſtruẽdãnare. Mñ oicim
litteras cãcellatas.i.abraſas. Itẽ cãcella⸗
re eſt bꝛachia extẽdere. Oñ. Eſt cãcellare
ſut dãna notificare Moia ꝑ mediuʒ ꝗ
ſignat linea oucta In cuce cancellat pꝛo
nobis bꝛachia chꝛiſtꝰ. Qui mala ſcripta
linit hic cancellarius erit.
Candeo.des.dui.n.S.i.albere.vel calere.et
caret ſupino. Oñ. Candida res candetet
ferri lamina candet. Iñ cãdeſco.ſcis.ĩcho.
Candico.cas.aui.care,n.p.i.aliquantulum
candere.

Candido.as.a.p.i.facere candidũ.

Caneo.es.ui.n.s.i.canũ fieri.⁊ caret ſupino

7 d a cãdeo.des. Inde caneſco.ſq. ĩchoa.
qð ⁊ caniſco.ſcis.iuenit᷑ · quaſi a vᷣbo ter⸗
tie coniugationis.

1*

Cano.nis.ini.tũ.multa ſiẽt.Mã aliquãdo

ſimplicit᷑ ſigt cãtare.qñq; oiuinare.aliqñ

Dicere.quãdoq; laudare.quandoq; me

trice deſcibere. eſt woetaʒ ſic deſcribere
ſicut dicere eſt ꝓſaicoꝝ. Et in ouabo pꝛi⸗
mis ſigtionibo eſt neutꝝ. In alijs actiuũ.

Et coꝛ.pꝛimã/ſ caneo.nes.eã pducit Hñ

quidã.Dũ barbis canes verbula pauca

canis. Miſtrio vult canere · ſenioꝛ canere

videt᷑. Itẽ.RAegẽ ſcurra canit ⁊ cithariſta

canit. Itẽ. Carmina naſo canisannoſaq;
tempoꝛa canis. Aaugꝗo cano moduloꝛ de/

ſcribo vaticinoꝛq;. Lau.deſqi. dico mo/
Duloꝛ cano vaticinoꝛcd.
Cantico.as.are.i.frequenter cantare.

Canto.tas.n.p.i.requent᷑ canere⸗ dꝛa ca

no canis.

Capeſſo.ſis.verbũ deſideratiuũ.i.cũ deſi/

derio cape ſeu cipe facit teritũ capeſſi.
licʒ etiã capeſſiui iueniat᷑.⁊ ſacit capeſſitũ i
ſupino. Sʒ quidã ſolent pferre h̊ verbuʒ
in ſco.vt capeſco.ſcis.ᷣ ſine oubio nihil ẽ.
Hꝑ capiſco.ſcis.eſt dicendu,m ẽ inchoatiuũ

Capillo. as. are. a. p. eſt capillatũ facere. et

cõponit᷑ cũ de. vt decapillo.i.capillos au
ferre · vel valde capillare.
Capio.pis.cepi caꝑe.ptum.a.t.i.obtinere
iuaderecirchuenire.

Capiſco.ſcis.i.incipio cape. verbũ inchoa.
Vnge quidaʒ de leone vicit:. Cunc quaſi

viuiſcit cũ ſenſus quiq; capiſcit.

Capiſtro. ſtras.a. p.i.capiſtro ligare.
Capito.tas.aui.a.p.i.alicui caput facere· DO
non eſt in vſua deriuat a caput. Inde de /

capito ttſas.
Capitulo.as.are.i.capitulis aliqͥd diſtin/
guere. Inde capitulatim aduũ.i.diſtincte
ꝑ capitula.Et ꝑ cõpoſitionẽ recapitulo.i
hdicta ad memoꝛiã reducere.
Captiuo.as.a.p.i.captiuũ facere.

Capto.as.are.a.p.i.requent᷑ cape ⁊ cupe.

7 dꝛ a capio. Inde captatio.onis.rumoꝛ

aura wopulanis. Onde p̃s. Captabant in

Capulo.las lare.a. p.i. ſandere. velſecare.
Vnge in decretis põtificũ. LQingua dela⸗

toꝛis capuletur.

₰

Characto.as.are.i.ſeibere.⁊ dĩ a characł
Charaxo. xas.are.i.ſcibereæ oꝛa character
bm ug. Papias vicit: Charaxare ẽex/

inamixre crier.
Carcero.as.are.a.p.i.in carcerẽ mittere.
Careo.res.carere.carui.tus.vel caſſus ſum
caſſũ caſſu⸗ caritũ caritu.n.s.i.nõ habere
Et coꝛ. ca. Vnde Ouidius epi.Qð caret

9

alterna requie ourabile nõ eſt. Sʒ char
chara charuz ꝓducit cha. Onde. Semꝑ

amoꝛe care ne te careas mihi chare.
Carino.as.are.n.p.i.arguere· vel coniciari.

vVl illudere.⁊ vꝛ a careo.res.

Cario.rias.i.putreſcere.⁊ eſt lignoꝛuʒ.⁊ di/
Cario.caris.a.q.i.diuidrer.
Chariſto.ſtas.i.fulgere.⁊ dr a chariſteũ·u
eſt gratias referre · vel letari. ⁊ ß̃m hoc de⸗
riuatur a charis. Sè”8
Carmino.nas.vel carminoꝛ.narłi.carmina
facere.⁊ dẽ a carmen.minis.Etiã pertinet

ad lanã.vt carminare lanã ·quaſi carpere

vel purgare.

4

ficere vel lacerare.⁊ dẽ a caroa faco.

Carnifico.as.a.p.i.facere cames.vel inter/

Caro

guer
e
pite
Cape
pos!
Cſnu
geton
(ſoht
gnlbil
litgog
dono
tone
igride
poucn
Ccam
nen
ſütfili
lemite
go di⸗
unt
nuenie
aſtmſi
mon.
(Kots
Ampr
aandr⸗
Gung
Catogon
altur
nnun
laino⸗ 4
ntãc
eare
gueno
Ga e
wn i
W
Cgldi⸗
Cnlls
(enn
Vtgree

brp⸗

.
j
Dnhl
wmi
en
llozn

er

üince
uncun

re.
fueres

Mere

trit
nen

zupehi

vrape.
Emmno:
bantin

Gare.
n d

chun
Acnr
umtis,
e,
ſstun

Caſtro.tras.trau

Carpo. pis. pſi. ptũ.a.t.i rephendere· oimi/

nuere incidere· oiſſipare:ſparare pur/
gare · auferre. OndeCarpit diminuit · ca
put aufert ⁊ rephendit.
Carpoꝛo.as.i.ſauciareferire.⁊ dicit᷑ a car/

pos ſed magꝗ videt deriuari a carpo pis.
Caſmatiſſo.tiſſis.tiſſere · Nrbum excepte

actionis ſoli deo cõueniens· pm Mug.
Caſſo.ſas.ſaui.ſare.a.p.i.frãgere:deſtruere
adnihilare.vanũ facẽ d a caſſus noĩe.
Caſtigo.gas.a.p.i.caſtũ facerevel coꝛrigẽ
vel cõmouere.⁊ oꝛ a caſtus. Onde in pᷣs.
Caſtigãs caſtigauit me vñs. M autẽ vꝛ
caſtigare·quaſi caſtũ facere:ulł agere · po/⸗
tius videt᷑ etymologia · qᷓ; compoſitio.
pꝛoducit.ſti.
Caſtrametoꝛ.aris.d.p.i.diuidere· vel po/
nere. vel mutare caſtra. vt: Caſtrametati
ſũt filij iſrael.i. poſuerũt caſtra vel muta/
uerũt. Et cõponit᷑ a caſtra.⁊ metoꝛ. taris.

qð dra metioꝛ. vel muto. tas. pm Mug.

Inuenit etiã:Caſtra ſũt metati · ita ꝙ ſüt
due dictiones Deut? p̊. Metabunt aũt
caſtra filij iſrael. pducit me. Hnde Au/
canus in p. Audax heſpereos veniaʒ me/
tatur in agroos.
. p.i.teſticulos eijcere.
vel amputare.⁊ d gallus caſtratus· qñ
ei amputati ſũt teſticuli. Inde vbalia.
Catagrapho.phas.pe.coꝛ.i.tranſcribo

Categoꝛo. ras.a. p.i.ſiꝗre vel pdicare.⁊ d

a cataa goꝛe · qd ẽ dicere. Iñ Categoꝛixo
nicas. in eodem ſenſu. r

Cateno. as.a. p.i. catenis ligare. Et cõpo/

nikt cũ cõ. vt cõcateno.nas: cũ in.vt inca
teno.nas.⁊ carẽt aſpiratiõe.⁊ pducũtte.
Cathete ico. gas. ul cathecico. cas.a. p.i.cõ⸗
firmare : iſtruereedocere· imnbuẽ redar⸗
guere obiurgare refutare. ODñ apls ad
Gal. 5. Cõmunicet autẽ is · qͥ cathexiat

ꝓbo ei qui ſe cathexicat.i inſtruit in oĩbꝰ

bonis. In pᷣ cathetixeta. te cathexiceta.i.

doctoꝛ inſtructoꝛ pceptoꝛ.⁊ h̊ catheciſmꝰ

mi.i inſtructio · doctrina. maximeĩ ſide.
Catilio.lias.a.p.i.deglutire: vel ſonare vt
catulus. “

Caueo.ui.utũ.a. S.i.obbuare · vidẽ· pſpicẽ.

vitarecauſa vitandi aliqͥd cautelã adhi/
bere Dñ Mitat obſeruat cautelã datq;
cauere.
Cauillo.as.qð ⁊ cauilloꝛ.ar.iĩuẽit᷑: ẽ dimi/
nutiuũ a caluo debẽt dici caluillo ·E ſub⸗
trabit᷑ l.⁊ dr cauillo.las.i.aliquãtulũ de/

cipere. Et ppꝛie ꝑtinet illud verbũ ad ſo-

Cauo.as.qui.a.p.i.fo

phiſtas· qͥ vrbũ ven ſcent impugnant
vt falſũ ſcient affirmet. Itẽ camillare iue/
nit ꝓ deridere · vel cõtẽnere · vel cõuitioſe
iocari vel calũniari·argumentis tergiuer/
ſari · caute ꝑpſcrutari.

0.a8 dere.Hnde.Et ouni
lapidem gutta cadendo cauat.

Cauponoꝛ.arl. o. p.i. vendere.⁊ oꝛ a caupo
NHPſi decretis romani concilij. Sit ergo

nobis anathema eo ꝙ verbũ veritat au⸗

cet cauponari. Inde verbalia.

Cauſoꝛ.aris.tus.ſũ.d.p.i.cauſas agere·vel
rephendere calũniari: uł inculpare· exigẽ
uł in cauſã oucerecõqueri. Oñ ad Ro.ʒ?
Cauſati ſumus iudęos ⁊ gręcos oẽs ſub
peccato eſſe. H
Cauterio.rias.i.cauterio iurere· vãnare.et
deriuat᷑ a cauteriũ. Et ↄponit cũ in. vt in⸗
cauterio.rias ꝑ tranſ:ationẽ dicitĩcau/
teriare. oiffamare.
Cauterio.as.are.i.vrere cauterio.

Tante E
Cęco.as.aui.a.p.i.cęæcũ facere.
Cęculco.cas.a.p.i.cęcare.⁊ dĩ a cęco.as.Et
qñqᷓ; ponit᷑ abſolute.⁊ tũc ſigt paſſioneʒ
intrinſecus natã ñ Plautus.Mã mihi
oculi mei cęculcnunt.
Cęcutio.tis.tiui.n.qi.cęcũ eſſe ułfieri.⁊ de/
riuat᷑ a cecus Oel cęcutio.cis.i.inſanire.⁊
tunc deriuat᷑ a cicuta.tę.cuiꝰſuccus hauſtꝰ
vel facit inſanire:uł moꝛtificat.m Mug.

Bel bᷣm Papiã: Cęcutio.i.lippioparum
vigeo. Iñ cecutiẽs.tis.oĩs ge. Oñ. Cecu⸗
tientes dicunt᷑ lippientes.i.paꝝ vidẽtes
ßm Vapiã. Oñ Mieronim dic de eplis
canonicis: Qð rarus eſtqui non in earũ

lectione cęcutiat.
Cędo.dis.cęcidi cęſũ.a.t.i.verberare·ferire

„ .

vVel incidere.

Cedo ceſſi ceſſũ cederen. tĩ pkiboſitiõiby

iuenit. Mã cedo.i.do locũ: ſᷣm h̊ ↄſtruit

cũ dtõ ſolo.qñq; cũ dtõ⁊ actõ ĩ eodẽ ſẽſu

Igẽ eni eſt: Cedo tibi · qd do locũ tibiet

ecõuerſo. Itẽ cedo.i.incedo.vt:Cedo ad
eccleſiã i.icedo nłvado. Et cedo.i.recedo
vt: Cedo domũ.i.recedo. Et cedo.i.con/
tingo.vt. Mihi bñ cedit· tibi nunc male.
Et bᷣm hoc quãdoq; ponit᷑ imꝑſonalit.vt
Cedo.i.euenio. .
Cedecedite.i.dicdicite/verbũ defectiuũ⸗
anoꝛmalũ eſt deriuat᷑ a cedo.dis: ẽ im/
paratiui modi ſecundęꝑſonęſingular
numeri cede.i.dic. Sed cecidite pluralis

numeri.i. dicite. Oñ Cerẽtiꝰ in eunucho.

Quid te erga aliũ ſollicitat. cede.i.dic.
Cegere bonis ẽ ab vniuᷣſitate bonoꝝ ſuoꝛũ
recedere:⁊ eis abrenũciare:veluti quãdo
aliqͥs oneratus debitis vel obligatus eſt

pluribus non habens vnde ſoluat vel ſa-

tiſfaciat oibꝰ creditoꝛibo· abrenucat bo/
nis ſuis vniuerſis:cedens illisvel cedere

eſt vendere. l. ſi onbiter f. de fide inſtun.

Cedere actioni:ẽ ius actiõis mihi cõpetẽtis
in aliũ tranfferre ipſũ quaſi in locũ meũ

onere · ita vt victa actiõe poſſit vti adũ/

ſus eos õ quos actio talis potat intẽtari.
Cedere diẽ eſt inaꝑe viẽ debiti.vt ſi mihi
ꝓmiſeris centũ ſi Citiꝰ ſactus fuerit ↄſul
vVl eßs · vll ſi nauis ex Aſia venerit · cũ h

cõditiones extiterinttüc dꝛ dies obliga/

tionis cedere· vel viẽ cedere debiti eſt pe/
aumniã inciꝑe deberi.vt ſi debeas mihi cen/
tũ in feſto Joãnis baptiſtęadueniẽte fe⸗
ſto · vꝛ venire vies debiti.l. cedere viem.
ff. de v. ſig.
Celebꝛo. as.a. p.i.frequẽtare: venerari· co/
lere: coꝛ.le. Oñ Ouidius in lie p̃ de arte.
NVt redit atq; frequens longũ foꝛmica ꝑ

agmẽ. Bic ruit ad celebꝛes cultiſſima fę⸗

minaludoo. .
Celero. as. aui.n. p.i.maturarefeſtinare. et
dra celer. Et cõponit᷑ accelero.as.conce/

lero. ſcelenr.
Celleo.les ui.n.s.i.pꝛeeſſe.

Cello. lis. ceculi wel cellui · culſũ vel celſũ.a.

il.ſuperare.ꝑ nõ eſt in nſu·̊ maglin ↄpoſit.
CLelo. las.laui.a.p.i.ſculpere.pingere. Et eſt
in alia ſigtione ↄtranũ ad reuelare.⁊ bm
hoc cõſtruit᷑ cĩ duobus diuerſis accuſa/
tinis. vt: Celo te cõſiliũĩ meũ. Et bm Ha/
piã:Ceęlare p ſculpere ꝑ ae· p abſcõdere
p.e.ſolam ſcribituuurr.
Ceno. as. are.n. p.i. cnã ſumere dãa cena.
Inde cęnito.tas.i.frequent cenare.Et ce⸗
no cõponit cũ con. vt concęno.i.ſimul ceę/
nare. cũ re.vt recęno.i.iterũ cenare.
Cenſeo.ſes.ſui.ſũ.a.S.i.iudicareiubereſta/
tuere · ſuadere. deliberare. noĩare· eſtima⸗
re · numerare · ſententiã pferre.Et nota ꝙ
cenſeo ſecũde cõiugatiõis.⁊ cenſo.is.ere.
tertie cõiugatiõis:⁊ cenſio.ſis.ſire.quarte
cõiugationis in ſigẽtione nõ differũt vel
in ſimplicitate vel in cõpoſitione hin lit/
teratura tm̃. Mã cẽſeo facit pteritũ cenſui
T ſupinũ cenſũ. Iñ participiũ cenſus.ſa.
ſñ. Cenſo · ſis .· faclt cenſiui cenſ⸗ itum. pe. coꝛ.

Cenfſio.ſis. facit cenſiui cenſitũ ꝑe pducta
AInge cenſitus.ta.tũ.participiũ ſimiliter

pe pdu.Et oĩa ſunt actiua.
Cẽtuplico.as.i.cẽtuplo.⁊dꝛ a cẽtũ⁊ plica.
Centuplo.las.i.cetu.⁊ cẽtũ ↄpono.Dñ.2.
Reg. 24*. Tdaugeat oñs deus tuus ad
Pplin tun quãtus nunc eſt · iterũq; centu/
Plicet. vel m aliã litterã centuplet.
Centurio.rias.i.oꝛdinare/p cẽturias viſtri/
buere. vꝛa centuria. vel a cẽturio.onis.

Cepio.pis.pi.ptü.i.iciꝑe.⁊ deriuat᷑ a cepi

pꝛęterito de capio.Dñ Cerentius.Sex
totis menſibus obfeciſſem q; ille quicqͥd
ceperet. Sʒ pſens huiꝰ verbi ⁊ q foꝛmãt᷑
aſ̃ſenti abſoluerũt.ſteritũ vo ⁊ quę foꝛ/
mant a pᷣterito adhuc retinent. Et hurꝰ
modi pᷣteritũ qñq; accipit᷑ p pᷣſenti.qñq;
in vi pteriti. Et ſcribit cępi defectiuũ per
oe. ſimiliter cęptus per oe ab eo deſceẽdẽs
ſed inceptus ab incpio. pis.per.e. ſolam
ſcribit᷑. Et ſunt quattuoꝛ verba defectiua

ꝗq habent ſenſũ pᷣſentis ⁊ pteriti Oñ.Bis

duo ſunt odi noui cępi meminiq;. Quę
retinent ſenſũ ſſentis ſᷣteritiq;.
Cerno.nis.ui.cretu.a.t.i.viderecõſiderare
onere:iudicareſtatuere. Et cerno vitſ/

ferta video·q; cernimꝰ longinq videmꝰ
pꝓxima. Differt etiam cerno a conſidero.

Bñ.Coꝛpoꝛeis oclis cemo ↄſidero mẽte.
Cęro.as.n.p.i.cęra implere ułlinire.Et cõ/
ponitur cũ in. vt incero/ p eodem.

Certiſico.cas.a.p.i.facere certũ.⁊ dĩ a cer

facio. (cõpatiuo
Certioꝛo.ras.n.p.i certiſicare.a certioꝛ oꝛis

Certo. as. are. n. p.i. litigare. pugnare. oꝛ
A certus.a.ũ. Inde verbalia⸗ h̊ certamen

minis. certatim aduerbiũ .
Ceſpito.tas.i.ſodere · vel cadereoffẽdere.
PBñ ⁊ equi qͥ ſępe cadũt ceſpitare dioint᷑

Ceſſo.as.n.p.i.frequent cedere.⁊ dicitur a

cedo. Etiã iuenit p peccare. Iñ vbalia ⁊
ceſſabundus. da.dum.i.qui ſeꝑe ceſſat.
Ceſſo.ſis.ſiui.verbũ deſideratiuũqð nõ ẽ
in vſu. deſcendit a cedo ceſſi ceſſũ.
Ceueo.ues.ni.n.sS.i.culum mouerevel dlu/
nem agitare · ſicut faciũt in cõcũbendo. Et

ꝓpꝛie ceuere eſt qð faciũt hoies ſuperius·

ſicut criſſari qð faciunt mulieres infernius.
Vñ. Eſt ceuere virũ · criſſani mulierũ.vl
ceuere viroꝝ int ſe:criſſan mulieꝝ inter ſe
Vñ Juunenalis. Ego te ceuẽtẽ ſiſtẽ velboꝛ

Lonte J

Cibo. bas.aui.9.p.i.cibos dare.⁊ dĩ a cibo.

15700
diss
(udue
ſre ic:
Ciſeto⸗
nede
ſwinge
rede
lencn
Cimip
orpei,

un
mn

nn
Diz
Bln,
.
viſn,
onis.
ncepi
nca
ormat
nefon
Dbu,
meſich
R
Miti
rebn
Nknn
Hihs

dene
ſo di⸗
iden
ero.
wcd.
eC
ninar
ſcipru⸗
Woros
me i
(wmen

7

loſſ
en⸗

—

bi. Inde verbalia. cibatoꝛius. a.i1.
Cicuro.ras.a.p.i.pꝛudenter vel manſuete
ſe cõtinere· militare:manſuete facere.
Cieo cies.⁊ cio cs.hñt idẽ ſteritũ ·ſcilʒ ciui

⁊idẽ ſupinũſcilʒ citũ:Niſi ſᷣm h̊ ꝙ deſcẽ/

dit a cio quarte cõiugatiõis p.pe.ſᷣm vo
ꝙ deſcendit a ceo ſecũdę coniugationis

coꝛripit eandẽ. Oñ.& ceo citum non ve/
nit imo citum. Et idẽ ſigtũ·ſculcet vocare

mouere ↄmouere · ↄogregare Itẽ cieo cies
etiã accipit᷑ iĩ alia ſigtione· ſclʒ p feſtinare
ꝓperare.in qua nõ accipit᷑.cio.is.

Cilleo.les.lui.a.s.i.mouere.⁊ caret ſupino.

Cingo.gis.xi.ctũ.a.t.i.circũire· circundare
cingulo ſe ſtringere. Inde verbalia.
Circulo.las.i.circũdarevel toꝛnare.Etiam
ꝓ decipere ſuenit. Inde verbalia.
Circñago.gis.egi.actũ.i.circũducere.⁊ dꝛa
circũa ago.ꝗl⁊ debet ſcibi.m.⁊ nõ ꝓferri.
Circumeo.is.iui.itũ.n.q.dꝛ a circum⁊ eo.⁊
debet. m. ſcribi ·ß taceri.

Circũdo.das.dedi.a.p.dicitur a circũ.⁊ do

das: coꝛ. hanc ſyllabaʒ va. Vnde Hui/
dius. Juſſit⁊ ambitę circũdare litoꝛa trę.
Circũducæ litterã:ẽ eã circũducta linea oa⸗/

nare. ⁊ ſic differt a cãcellare ⁊ Iöpũctare.

Circũſcribo.bis.pſi.ptũ.n.t.i.ocluderecir/
cire · oamnarerepᷣhendereincdludere vel
ſtringere · xel remouere · bonis ppꝛijs pꝛi/
uare · delere. Iñ h H circũſcriptibilisa hᷣ
le.⁊ circũſcriptibiliter aduerbiũ.

Circũſpicio.cs xi.ctũ.a.t.vꝛ vndiq; aſpi

cere puiderecauere.⁊ dĩ a crcũ.⁊ ſpecio.

Inde circũſpecto.tas.frequentatiuũ.Et

carcũſpectus.a.ũ.i.cautcallidus puidus.
Circuuenio.veni.ventũ.n.q.dꝛ circũdare.
ſtringere. vel inculpare·decipe.Onde.ꝛ2.
Corliʒꝰ Nũquid Citus circuuenit vos.i
decepit.
Chirographo.phas.n.p.i.manu ſcribere.⸗

diachiros grapho. phas.qð ẽſcibo.

VBel oĩ chirographo.i.chirographũ facẽ
ułcharactes.⁊ deriuat᷑ a chirogphũ.phi.
Cito.as.a.p.i.feſtinare.⁊ deriuat a cit· vel
eſt frequentatiuũ huius verbi cieo.
Ciuito.tas.a.p.i.ciuitatẽ colere: vel ciuẽ fa⸗
cere:vel moꝛe ciuis ſe habere.⁊ dꝛa ciuis.

ante T

Clamo.as.aui.n.p.i.clamoꝛẽ facere ſonare

7 d a calamus:quaſi calamare. Inde dla⸗/
moſus.a.ũ.quaſi calamoſus.
Clanculo.as.are.i.abſcondereoccultare
palliare, celare.⁊ v a danculus.

Clamdeſtino.nas.are.i.abſcondere.
Clango.gisxi.ctũ.n.t.i.ſonarea eſt alaruʒ.
ſiue tubaꝝ.Inde h̊ clangoꝛ.oꝛis.i.ſonus/
⁊ eſt irrationabiliũ. 4
Clareo.es.rui.n.S.i.eſſe ułfieri clarũ.mani/
feſtu.⁊ vẽ a caro.as. DHnde Proſper. Ex
operũ ſpecie darebunt intima coꝛdis.
Clareſco.ſcis.i.incipio clarere.· vbũ ĩchoa
Clarifico.as.a.p.i.facere clarum.
Clarigo.as.aui.i.floꝛere·clarere.bᷣm VPap.
Sʒ bᷣm Hugł Clarigare.i.clarigationeʒ
facere.i.cauſas belli exponere.

CQLlaro.as.i.clarũ facere? manifeſtũ·ſ̊nõ eſt

in vſu dꝛ a darus.⁊ ↄponit᷑ cũ de.vt de/
claro.ras.i.notificare.
Qlaudeo. des.n.s.i.claudicare.
Clandico.cas.a.p.i.inęq̃liter incedere.
Claudo dis.ſi.ſũ.a.t.i.erare. Iñ ̊ clauſura
rę.Et antiq etiã poſuerũt daudere ꝓ cdlau/
icare. Inde claudus.
Clauo.as.a.p.i.clauis cõfigere.
Cleo des deui cletũ.i.gloꝛioꝛ.aris.⁊ dicit
a deos.qð ẽ gloꝛia. Itẽ cleo cles.i.abſcõ/
dere · ſoꝛbere. Etiã ſignificat inclinare.

Clew.pis.pſi.ptuʒ.a.t.i.furari· pᷣm Hugj.

DPHapias dicit:Clepere.i.clam raꝑe.furari
ſurripere · celare. D
Clino.nas.a.p.i.ſectere:curuare. ꝓpᷣe ad
lectulũ/ᷣ nõ eſt in vſu.⁊ dẽ a clinꝰ.i.llectus
Cludo.dis.antiqͥ dixerũt·ſᷣ̊ moderni cau/
do. dis. ⁊ põt cõponi ſᷣm antiqtatẽ: Con/
dudoexcdludo ⁊c.
Cluo dluis clui.ſigtduoſcilʒ defendẽ.⁊ tũc
eſt actiuũ.etiã ſigt reſplẽdere.⁊ tũcẽ neu/
trũ.⁊ caret ſupinis pᷣm Hug..Et cõponit᷑
cñ p̊. vt pᷣcluo.i.valde defẽdere.uł valde
reſplendere. Inde hic ⁊ hęc pᷣcliuis. Pa/
pias xpo dicit:Cluere.i.pollere · excellere ·
vigere.pꝛotegere.

Cante OD
Coaceruo.as.aui.i.ſimul aceruare:cumula/
re congregare.⁊ dẽ a con.⁊ aceruo.as.
Coacuo.uis.coacui.n.t.i.ſimul acuere: oi/
citur a con. ⁊ acuo. ODñ Hieronymus in
plogo libꝛoꝝ Salomonis. Sdat mag
ſcripta noſtra intelligi.q nõ in tertiũ vas
tranſfuſa cogcuerint.
Coadiuuo.uas.i.ſimul adiuuo.⁊ dicitur a
con.⁊ adiuuo.uas⸗ abicit᷑n.
Coaduno.as.i.ſimul adunarecũ alio ĩvnũ
colligere. dĩ a cona aduno ⁊ abicitn.
Coagito.tas.i.ſimul agitare vel cumulare
ↄmouẽ uł repellerea dꝛ a con.⁊ agito.tas

Coalbeo. bes. alb ui.i. ſimul albere. 2 dicitur
a con.⁊ albeo. abijcitur.n.
Coaleo.les.coalere.i.ſimul creſcere. Inde
coaleſco inchoatiuũ.

Coalo.lis.lui.i.creſcere.⁊ d aconi alo lis.

Coalterco.cas.vel coaltercoꝛ.caris.i.ſimul
certarelitigare oĩ a con: alterco.uł coꝛ.
Coamicio.ois.ui.citũ.i.ſimul amicire.⁊ Dr
a con.⁊ amicio.cis.⁊ coꝛ.mi.

Coango gis.xi. ctu.i.ſimul angere. dicit

a con. ango. gis.
Coarguo.guis.gui.guere.i.ſimul arguere.

Coarto.tas.tqui.i.ſimul artarecõſtringere

cõdenſare. dicitur a con.? arto.tas.
Coaxo.as.vbũ ꝓpꝛi ranaꝑ..dꝛ a coax.d
Coeo.is.ire.n.q.i.ſimul ire.⁊ coire.i.cõiun/
gi·cõgregari coadunari:cõuenire.⁊ dicit᷑
acon. eo is ſubtracta.n. Inde h̊ coitus
tus. cui.i. cõcubitus. Itẽ coire qñq; ponit᷑
tranſitiue p ↄiungere . ſiue⸗ colligere ? cõ/

gregare.⁊ him h̊ iuenit᷑ eius paſſiuũ it᷑tia
pſona.Mñ Aucanꝰ. Multũq; coit hũani

generis.i. colligitur congregatur.
Coepuloꝛ.lanis..p.i.ſimul epulari.
Coęquo.quas.quani.a.p.i.ſimuladęq̃re.
dicit᷑ a con.⁊ ęquo ęquas. Inde h̊ ⁊ hęc
⁊ hoc coęquans.tis. Onde.2. Aeg.D: Et
menſus eſt eos funiculo coęquans terrę.
Coerceo.ces.cni.citũ.a.Sii.ſimul arcere·cõ/

ſtringere. dicitur a con. arceo. ces. Iñ

hica hęc coercibila hᷣ le.⁊ coercibilit᷑adũ.
Cogito.tas.n.p.i.putare venit a ſecunda
ꝑſona hui ꝓbi cogo. gis. abſtracta.S.
addita.to. Iñ ꝓbalia:Cogitatoꝛ.trix.tio
Et cogitatus.tus.tui.⁊ H̊ cogitamẽ.miĩs.

Cognomio. as. are i cognoĩe appellare vel

cognomen imponere.
Cognoſco.ſcis.noui.gnitũ.i.ſimul noſcere.

Inde cognitoꝛ: dicitur a cognoſcendo ra

tiones vtriuſq; partis. Cognoſcere etiaʒ
dicit in alio ſenſu. vt ibi: Cognouit Ada
vxoꝛem ſuam.

Cognoſcere inſtrumẽtaẽ Erelegere⸗ diſtin⸗

guere conferre accepta? data.
Cogo. gis. coegi coactu.a.t.i.conſtringere.
vel coadunare.⁊ vicitur a con.⁊ ago. Iñ
Werbalia· coactoꝛ.trix.tio. Dñ. Cogo co/⸗
ſtringo · oico · cogo· coaduno.
Cohereo.res.ſi.ſũ.n.s.i.ſimul hęrere.

Cohibeo.bes.bui/bitũ.n.S.i.coercere.refre/

nare.cõſtringere vetare. oꝛẽ a con.⸗ ba/
beo.bes.abiecta.n.⁊.a. in.i.mutata.qñq;
tamẽ retinet.n.⁊ d‚ cõhibeo. bes. ↄhiben⸗/
tia.ſed tunc aliud ſigniſicat.vt patebit.

Cobortoranas tatul. ſ i. piſimul boꝛtari

1dẽ a cona hoꝛtoꝛ.taris.

Cohoſtio.ſtiſ.ſtiui.i.ſimul toſire ſine g eqre

7 dĩ a con. ⁊ hoſtio ſtis.

Coijcio.tis. dicit᷑a con. ⁊iacio.cis: bijcit

aliqñ ·n· aliqñ retinet. vide j.in conijco.
Coimo.mis.emi emptũ.i.ſimul emerea di
a con.⁊ emo.is.abiecta.n.

Coinqͥno.nas.i.cõmaculare.fedareſimul
peccare.⁊ dꝛ a cõ.⁊ inqͥno.nas.Et coꝛ.qui
Vñ Matthei. 7: Sed ꝗ de oꝛe pcedut

llaſit que coineſninant homink.

Collacto.as.aui.a.p.i.ſimul lactare. 7 ba

con.⁊ lacto.n.in.l. mutata.

Colaphico cas.i. colaphis cedẽ.? dẽ a co/
laphus.phi. Olbm Papiã. Colaphixa/
re eſt collũ cedere. Iñ colaphixat. tai.
i. colaphis cęſus uł vᷣberat. fi. j. Petri
2⁰ Queeſt eniʒz gratia ſi beccãtes ? cola/

phitati ſuffertis.

Collatero. ras. raui. e. coꝛ. a. p. i. ſimul late⸗
rarea vĩ a con.⁊ latero.ras.qð ẽ coniun/

gere · vel aliquid alicuius lateni apponere.
Collato.tas.i.ſimul latare. dꝛ a cõ.⁊ lato.
Collaudo.as.a.p.i.ſimullaudare.
Collenio.as.i.ſimul leuio.

Collibeo. bes.i.ſimul libere vel c5placere.

dꝛa con.⁊ libeo. Itẽ collibere eſt obedire
vel cõſentire. Inde collibeſco inchoatiuũ

Collido. dis.liſi.ſũ.a.t.i.ſimul ledere.⁊ ↄ ½
a cõa ledo.dis. Iñ colliſus. ſa. ſia pdu ti D
Collſigo. gis.gi.ctũ.i.ſimul legere. icit

a con lego.⁊ coꝛ.li.
Collito.tas.taui.a.p.i.ſimul litare.
Colliueo meslinliſi imul liuere.⁊ dꝛ a con.

Tliueo.· ues. Inde colliueſco inchoatiuũ.

Colloco.cas.caui.i.ſimul locare.
Colloquoꝛ.ris.tus.ſi.d. P iſimul loqui et
dicitura con.? loquoꝛ.

Colluco. as.caui.a. p.iobſcurare. oicit᷑a

con. lucꝰ pdu.lu⁊ ẽtractũ a ramis ar/
boꝝ·q cadẽtes nemus obſcurius faciunt.

Colluo.is. ui.a.t.i.ſimul luere ulſimuldela/
uare. vel deſtruere. vel ſoꝛges cõgregare.

Colluſtro. as.are.a.p.i.ſimul luſtrare.

Colaggaut pipiugare ſage emittere

iquefacereeliquere.⁊ dicitur a colus.
lis. ui.a.t.quĩq; habet ſigtiões. Co/⸗
5 ciuitatẽ.i.habito. Colo terrã.i.aro. Co
lo foꝛmã.i.oꝛno. Colo deũ.i.veneroꝛ.Co/
lo parentesi.oiligo. Onde.Igros rus
foꝛmam ſupos colit atq; parentes· Hos

arat. H̊ habitatoꝛnathonoꝛat: amat Eta
colo velcolens per cõpoſitionẽ hic ⁊ hęꝑc

Clcoᷣ
lljse⸗
wo
Conbuc
(oncvo.
ſpino⸗

coet

lis t
Concos
giicon
loſecom
intppn
Woſo
Comon

gerc

Vib

ſgont
bstymea

(onemoro
Coͤnendo⸗

Nucnan
iidec⸗
endare.
Conmmen

(re

ngi. n.

fppet

at iſpp

ſhtones

Gonmed
Cönina

oriäre

mluuſfn

n

ſudon
Gligare
Genmst
Gnnn
Fönm
pinign
Peſädt
dign
lanmin

lon
iieſ

rtel

Nao,
rerdi

bſnnl
Nedüt

71di

dac⸗
apbicn
den

eSrc

nul tr
Conun⸗
ponere.
reto.

7
„

laere.
Rnre

,
inn.
corwan,

msa/
faaunt.
nulde⸗
dgee.
e.
Benitn
acohs
a lo
00
mnCo/
osrs
1
zmatn

calicolaꝛ chꝛiſticola le ha ̊ runcolalę.

⁊ hic⁊ hęc agricola.lę.

Colo:o. as.are.a. p. vꝛ a coloꝛ Alij dicunt
wVaa coloꝛo fit coloꝛ ꝑ axocopã. Et ↄpoĩt

cñ cõ.vt ↄcoloꝛo.i.ſimul coloꝛare uł cum
alijs coloꝛeʒ pᷣparare.⁊ cũ de.vt decolo⸗/

ro.i.valde coloꝛare:vel coloꝛẽ auferre.

Combuo.huis.bni.a.t.i.ſimul ꝑfundere.

Comedo. dis.edi.comeſũ vel comeſtuʒ in
ſupino.n. t.i. ſimul edere.⁊ dicitur a con.
ZIedo-et mutatur.n.in.m. Inde comedo

onis.9.t.i.gluto vel voꝛax.
Comeſo.as.are.i.frequẽt᷑ comedere.ppꝛie
quidẽ comeſare eſt ſepe ⁊ ſuꝑflue ⁊ luxu/
rioſe comedere. Iñ h̊ comelatio.onis et
ſunt ꝓpꝛie ſuꝑflua ⁊ luxurioſa cõuiuia et
debet ſcribi ꝑ vnũ.ma vnũ.s.

Comitoꝛ.tarl tatus.ſuʒ.d.p.i.ſequi :cũ alio
ire. dĩ a comes.tis. Iñ comitans.tis.oĩs

ge.⁊ comitat.ta.tũ.i.ſecit.⁊ coꝛ.co.ꝛ.mi.
Dñ Ouidiꝰde arte. Ipſeliqᷓ vnias mu/
ſis comitat homerus. Si nihi attuleris

ibis homere foꝛaaas.

Cõmemoꝛo.as.a.p.ꝑæ. coꝛ.i.recoꝛdari.

Cõmendo. das. dare. a. P.i. traderecõmit/
tere· vel landare magnificare extollere.
dia conqa mando.n. in.ma. a. in. e. mutata

Etiã idẽ eſt qd deponere ff. de v ſig.l.õ⸗
Commentoꝛ.ar.latus.ſũ..p.i.cõmentũ fa

cere. vel inenire ſimilia. vl exponere con/

fingẽ. mentiri.⁊ oꝛ a cõmentũ. Et pot eſſe

frequetatm̃ huiꝰ vbi cõminiſcoꝛ lic defi⸗

ciat ĩ ſupino ſᷣm vſũredolebit tamẽ eius

ſistiones oẽs. Itẽ cõmentari.i.augurari.
Commeo.as.are.a.p.i.ſimul meare.
Cõminiſcoꝛ.ſceris.d.t.i.cõmẽoꝛaread me⸗/
moꝛiã reducereexcogitare· adiuenire · ſi⸗

milia fingere· mentiri · vel cõponere. ⁊ dẽ

acon.⁊ memini. Cõminiſci eſt etiã plura
ſtudio vel doctrina in mẽte habita ĩ vnũ

cõmentus.ta.tũ. MU
Cõminoꝛ. aris.atus.ſũ.d.p.i.ſimul minari
Iñ cõminãs.tis.oĩs ge. ODñ Job.iõ: Cõ

minãũs mihi ĩfremuit ↄtra me dẽtibo ſuis

Deſcẽdit etii ↄminãs a cõmino.nas Oñ
Dũ grex minat᷑ lupus illi dente minat᷑.

Committo. tis.ſi.ſũ.n.t.i.ſimul mittere. vel

cõiungere aliqua vnũ imittendo alijſcilʒ
incaſtrare. dꝛ a con.⁊ mitto. Eſt etiam
foꝛeſfacere peccare. Inde h̊ cõmiſſuʒ. Cõ⸗/
mittere eſt etiã credere. in tutelã vel in fi⸗
vem dare alicuius· m Mug. In Greciſ⸗

mo aut ſic oꝛ: Cõmitto ſenſuʒ poꝛtat cuiꝰ
libet hoꝝ. Cõiungo peccocredo.facio.re/
Commodo. vas. dare.a. p. i. eſtare· cõmo/
du facere· vel eſt rẽad vſũ alicuius q;diu

velit concedere. S

Cõmolo. lis.lui.a.t.i.ſimul molere wel con/

terere. Bñ Jaię.ʒ*. Facies paupeꝑ com/

mMmMolitis.⁊ dꝛ a cona molo molis.

Cõmonefacio.cis.n.t.i.admonere·inſtruẽ.
Commoꝛoꝛ.raris.d.p.i.cũ alio moꝛã facẽ.
uł aliquã retinerea moꝛari facerea oicit᷑ a

con. ⁊ moꝛoꝛ. Inuenit᷑ etiã cõmoꝛo ꝓ cõ/

moꝛoſm Papiam.
Cõmunico.as.a.p.i.participare.cõmunio/
nem dare . cõem facere:imundũ facereſiue

inqͥnare. Hnde Marci. 72 Mon intelli⸗

gitis ꝙ oẽ extrinſecus introiens in hoĩeʒ
nõ põt eũ cõmunicare.i.imũdũ facere:in /

AInarea di a cõmunis.Et ↄponit cũ ex. vt

cõmunione pꝛiuare.

excõmunico.cas.i.extra cõmunionẽ facẽ·
Cõmunio.nis.ui.i.cõe facẽ. Iñ h̊ coĩo.oniſ.

»„ ʒN—

Como. as. a.p.i.oꝛnare dẽ a coma. me. Iñ

comatoꝛes.⁊ dicũt᷑ argenti cęſoꝛes qꝛ de

ſWooꝛdida maſſa lucidũ comant argentum.
Coymare etiã iuenit᷑ p frõdere. coꝛ. pmã.
Como. mis.pſi.ptũ.a.t.i.oꝛnare: vel pla/
nare · vxel pꝑectine.
Compagino.nas.are.pe.coꝛ.i.coniungere.
Compareo. es.n. S.i. ſimul parere· coꝛã pa/
rere.⁊ dĩ a cõ.⁊ pareo.res. DHñ Geñ. ʒ7?

Duer nõ ↄparet ego qͥ ilo: Pñ Huidi
Muęnimis apparẽt retia vitat anis.

Comparo. ras.raui.a.p.i.ſimul parare.et

dꝛ a con.⁊ paro.ras. Itẽ cõparare.i.otra

parare. Itẽ ↄparare.i.cõferre aſſimulare
AItẽ cõparare.i.emere.Et ex hac ſigtione
ſupta eſt ſecũda:Mã qᷣ aliqͥd emitpꝛeciũ
ſuuũ cõparat.i.cõfert rei emendę.⁊ coꝛ.pa.

4

nñ Ouidiꝰ de remedijs. Gella mihi vi⸗

eo bella parantur aaat.
IAſi illi qͥ patit᷑ ↄdolere.⁊ dĩ a cõa patioꝛ.

Iñ hęc cõpaſſio.onis.⁊ cõpaſſiuus.a.ũ.

Compeciſcoꝛ eris. d.t.i.ſimul paciſci.
Compedio.dis.diuin.q.i.incatenare · illa⸗

qare pedes retinere.⁊ dꝛ a con.⁊ pedica.
Inñ cõpeditus.a.u.q̃ſi c pede · vel pedica
aſtrictusincatenatus.
Compello.liscõpuli compulſũ.a.t.i.ſimul
pellere vel impellere. vt: Iſte cõpulit me
ad hoc.i.ĩpulit.⁊ dẽ a con.⁊ pello.lis. Itẽ
cõpellere..coadunare. Vñ Virgilius in

bucol Compulerãtq; greges coꝛidon et
tirſis in vnũ.i coadunauerãt. Et vt dicit

Paß: Cõpello. is. Cõpello.las.ad ꝓuo/
cationẽ ꝑtinẽt: Illud cõpuli: Hoc cõpel/
laui facit ambo ſut actiua.Cõpelloꝛ ĩuenit
deponens.Cõpeilare.i.alloqui.
Compendino.as.aui.a.p.i.differre. Iñ h

cõpendinatio. onis.i.dilatio.

Compẽdo.dis.i.a.t.i.ſimul pendere red/

dere · pſoluere vel trutinare 'quare.
Compenſo.ſas.ſaui.a.p.i.remunerare · vel
reddere:donare· trutinarea ẽ vbũ fre.
Comperio.ris.ritũ.a.q.i.iuenirea dꝛ a con
⁊ pario. Inuenit᷑ etiã ↄperioꝛ in actiua ſi/

gnificatiõe.Hñ Saluſtius.Et ego com/

perioꝛ baccho c.
Compeſco.ſcis.ſcui.ſcituʒ.a.t.i.refrenareet
dDia cona peſco.ſcis.qð nõ eſt in vſu.vłlij
Dicũt qð dicat᷑ a cõ.⁊ pede⁊ capio/uła cõ

⁊paciſcoꝛ vel a cona paco.cas. Iñ com/

peſco.ſcis:quaſi facere pacẽ. vcllij dicũt a
1

con.⁊ paſco.ſcis eſt tractũ ab equis.qui

cũ paſcũtcogũt· ligant᷑ ⁊ coercẽt᷑ pedibo

Competo. tis. tiui.titu. a.t. i. ſimul petere· u

(ouenire· cõgruere. ⁊ dĩa con. ⁊ peto.tis.
ANAcõpeto ant p cõuenire deriuat᷑ cõpetẽs
nomẽ oĩs ge.i.cõueniens.Et cõparat᷑ cõ/

petens.ioꝛ.ſimus.Iñ cõpetẽt.tius.tiſſime

aduer. Et hec cõpetentia. ti.

Compilo.as.are.a.p.i.ſimul pilare.⁊ coꝛ.
pia dĩ a cõa pilo.las.qð idẽ eſt ꝙ pilos
auferre. Etiã idẽ eſt qð cõtundere vel ra/

pere.furariſpoliari ſic ꝓducit pi.⁊ dicit᷑
a cona pilo.las.qð deriuat᷑ a pila ꝓ ĩſtru/

mento terendi. DHñ. Cõpilo tollo pilos

Speo ſerpta libꝛoꝝꝑ. Pꝛopꝛie tamẽ cõ/
pilare eſt aliena dicta ſuis intermiſcere.
Iſñ h̊ cõpilatoꝛ.oꝛis · qͥ aliena dicta ſuis
permiſcetſicut ſolent pigmentarij in pila

iũſa mixta cõtũdere. nñ Dꝛati ĩ pmöe

Neme Criſpini ſcrinia cõpilaſſe putes.
Compilare leges ſiue cõponere · eſt leges

Ab alijs ſcriptas ĩ vnũ volumẽ redigere.

Compingo.gis.egi.actũ.a.t.i.impellere uł
cõiungere· cõglutinare· cõfoꝛtare.⁊ dĩa

cõ.⁊ pango. Hñ Job/x. Oſſibo ⁊ neruis

cõpegiſti me. Põt etiã cõponi cũ cõ ⁊ pin

go. gisxi.ictũ: idẽ eſt qʒð ſimul pingere.

Cõplectoꝛ.ris.verbũ cõe oliʒ nücdeponẽs.

ẽſimul vtriſq; bꝛachijs cingere.⁊ dꝛ a cõ
et plecto. Inde h̊ cõplexus.us.ni. Et cõo⸗/

plexim aduerbiũ et c cõplexio.i.actus
cõplectendi.vel quędã argumẽtatio quę
vndiq; ↄplectit᷑ aduſari Et h cõplexio

–

dinatura vel viſpoſitio. Iñ hic hec cê/⸗

plexionalis ⁊ hoc len cõplexionalit adu.

⁊ cõplexionalitas.et cõp lexionatus.a.i.

i. cõp lectione participans vel oiſpoſitus.
Itẽ a cõplectoꝛ dꝛ cõplexoꝛ.arl.frrequẽ.
Complico.cas.cui.licitu.vel aui.atũ.a.p.i.

ſimul plicare.et dꝛ a con. et plico.cas.Iñ

complicatio.

Complodo.dis. ſiſ i.n.ti. ſimul plodere.
vel inſimul reꝑcutere: claudere manꝰ.Et
ponit᷑ ſunplicit᷑ ꝓ cõiungere vel cõcutere

et vĩ a con.et plodo.dis. VPñ Judiq.7:

inter ſe lagenas.

Compluo.uis.cõpluui: uł cõplui ꝑ ſynco/
pã. a.t.i.pluuiairrigarea ðꝛ a cõ.et pluo
Erdecoplurio⸗om. Et copluonaenzsan “
paſſiuo. Iñ cõplutus.ta.tũ.pe ꝓ. Pnde
Amos.ꝗ.Dars vna opluta eſt et pars

ſuꝑ quã nõ pluit aruit.

Compono.nis.ui.tũ.q.t.i

et dĩ vox cõpoſita.i.oꝛnata et elementa-

njs ſonis viſuincta ym Hugjet oia con

ſigtionibus.vt patet in his verſibus.Cõ
ponit · ſepelit · cõungit. fingit et oꝛnat. In/
ſtruit· infoꝛmat:paciſicare ſolet.
Compotio.itis.tiui.a.q.i.iueſtire.vt: Mã⸗/
do vobis vt cõpotiatis cũ ᷣbenda ſua.
Comꝑoto.as.are.n.p.i.ſimul otare.et dĩ
a con. et poto.tas. Et ẽ potare luxurięg⸗ bi⸗

bere xᷣ naturę Et ꝓdu.w. Iñ h compo⸗

toꝛ.tor.et hec cõpotrix.

Comphendo. dis. diiſũa.ti ſimul phendẽ

ſunul cape.et dꝛ a con.et phendo.dis.qð
eſt idem qð pꝛendo.dis.

Cõpꝛendo.dis.di.ſũ.a.tidẽẽ qð cõpꝛehẽ/
dereet via con.et pꝛendo. ois.
Compꝛomittereeſt cauſam executoꝛiã vel

executiuã ad dictamen arbitroꝝ dare · et
ſim victamẽ recte ratiõis ꝓ vtraq; parte

appoſita explicare ab ipſis.

Compungo.gis.xi.a.t.i.ſimul cõmouere.

peccatoꝝ ſuoꝝ reminiſci·cõtriſtari
Cõputo.as.aui.pe.coꝛ.a.p.i.cõnumerare.
ſimul putare.⁊ dꝛ a con.et puto. Iñ bic
cõputatoꝛ.toꝛis.et cõputatoꝛius.a.n.
Concaleo.les.lui.n.s.i.ſimul calere.⁊ dicit
a con.et caleo. ODñ pᷣs. Cõcaluit.oꝛ meũ
intra me.
Concendo.dis.di.a.t.iiſimul candere.
Concenturio.as.i.cooꝛdinare uładunare.
Concepto.tas.i.requenter conciꝑpe.

*

Ceperũt bucanis clangere et cõplodere

,ui. tuͦ. 4.t. . ſimul ponere· vel
ſepelire · vel cõſtituere· vel oꝛnare. Vnde

oncdo⸗
5a
Gen4
aderell
oils 01
meynle
(oncoc⸗
holrut 4.
ſhcono⸗
Mti n
witacone
(los/
kodntey
ſinr
1nircsdi
ſhsdke
ree
fecdyclun
qfipuno
lantqfig
Concnno⸗
ordinwi⸗
paln
Gniſcbet⸗
Caittet
gonnensn
(Amonsn
l

Concocsa

wene
Concono.
glogni
roleke
(onmnopi
dinoon
lüignryn
cohapenl
wentemn

locaſog

Amnszc
Cionng

1id

Fwkn
(öcnlan
nen
Cohuenne
Conmmnd⸗
Cumloa
maptſo.
pgge

.

lnihti
lanim

valen
a.
ere
ſnco⸗
apu
n
PDree
apn

ZB
.Me
nenr
ucn
nalus
us.Cö
r

N⸗
mſn.
un dti
lmngb⸗
Rw/

lomd
dsc

unil
Mel
Gpane

monele.
umcart⸗
Fnn
4,
gerut
1e amen

Adonart.

⸗

Concido.dis.cidi.n.t.iſimul cadere.⁊ dĩa

cõ.⁊ cado.dis caret ſupino: coꝛ.ci. Oñ
Geñ.. Concidit vultus eius. Itẽ con/
cidere.i ſimul cedere.⁊ dicit᷑ a con.⁊ edo
dis.di.⁊ ꝓducit ci Oñ Job.iõ: Cõcidit
me vulnere ſuꝑ vulnus.
Concieo.es.a deo.es.⁊ concio cis.a cio.cis
habent idẽ pᷣteritũ ſupinũ.⁊ idẽ ſiẽtum
ſcilʒ cõmouereuł cõuocare.Et pꝛodu.pe.
concitũ qñ venit a concio.cis · ̊ quando
venit a concieo.es.coꝛripit.

Conailio.as.aui.a.p.i.amicũ⁊ concoꝛdẽ fa-/

cere. ad integritatẽ reuocare: coniungere
ſociare tranſſatiue quaſi cilia cõiungere.
7 dĩ a cõciliũ. Et nota qð maioꝛes mino/
ribus cõciliant᷑ nõ ecõuerſo. Et cõponit
cᷓ re.vt recõcilio.as.Cõciliãt᷑ noui amici

reconciliant᷑ veteres. Itẽ cõaliamur deo

qñ pꝛimo a gẽtilitate cõuet mur. recõci/
liam.qñ poſt peccatũ pęni do egredim̃
Concinno.as.aui.a.p.i.cõnicere cõponẽ·
oꝛdinare ſparare.⁊ vẽ a cõci m.ni. ODñ
ꝓphᷣa. Aingua tua concinnabat dolos.i.
cõmiſcebatcomponebat. Iteʒ Pꝛou.i2
Qui aũt teſtis ẽ repentinus cõcinnat lin-/
guam mendacij
Concino.nis.ni.centũ
diter canere · cĩ alio cõuenire.
Concio.cis.ciui.cõcitũ.i.cõmouere · vel cõ/
nocare. Iñ h̊ concio.onis.i.cõuocatio.

Concionoꝛ.narlnatus..p.i.quaſi populũ

alloqui:cõuentũ facere.⁊ dẽ a cõcio.oni⸗
quod eſt conuocatio. ””M!

» . *

Concipio.pis.cepi.ptũ.a.t.i.ſimul cape. et

dĩ a con.⁊ capio. Oñ. Mulier dĩ cõcipe
qñ ſpma viri cũ ſuo concapit: concreſct.

Conciꝑe etiã iuenit᷑ ꝓꝑ mente vel in mente

conciꝑe vel intelligere Oñ. Concipit hoc

mente mulier ſed concipit aluo.

Concdaſſo.as.n.p.i.cõclamare:comboare·

vel naues cõiungere · cõgregare.
Conclino.nas.are.pe/p.a.p.i.ſimul clinare.
7 dĩ a con.⁊ dlino.as. Inde H̊ʒ⁊ h̊ cõclinis.
hocne.Et condlinus.na. nũ.
Cõcoꝛdo.as.aui.a.p.d a concoꝛs.dis.pᷣm
Hug Hapias vo dicit:Concoꝛdare eſt
conuenire vnius oꝛdinis fieri.
Concremo.as.aui.a.p.i.ſmul cremare.
Conculco.aſ.aui.a.p.i.ſimul calcareſupare
Concupiſco.cis.verbũ inchoatinũ a cõcu/⸗
pio pis.a qͥ h̊ ⁊ hęc ⁊ B; cõupiſcens.tis.⁊
concupiſcent᷑a hęc cõcupiſcentia.tię.
Condico.cis.i.ſimul dicereſtatuere·decer/⸗

nere·ſpondere· vbinõ vnus plures di/

n. t.i. ſimul vel cõcoꝛ/

cunt.vbi vnus plura dicit.⁊ dĩ a con.et
dico.eis:. ꝓducit.di. Del cõdicere ẽ rem
ſuã in iudicio petere ꝑſonã pulſando xel
inqͥetando ipſaʒ dicẽdo obligataʒ ſibi
eſſe ad aliqd dandũ vel faciendu.
Condio.dis.diui.ditũ.a.q.i.ſaꝑoꝛaredul
coꝛare.⁊ eſt verbũ ſimplex. Iñ hoc cõdi/
mentũ.ti. Del põt deriuaria condus con/
di. qð ẽgen cyphi.Et ꝑ ſimilitudinẽ coꝛ/
poꝛa moꝛtuoꝝ condiri dicuntqñ ſpeciebo
aromaticis iungunt᷑. Vñ Geñ. So. Mꝛe⸗
cepitq; ſeruis ſuis medicis vt aromatibo
condirent patrem.
Condo.dis.idi.n.t.i.facere:ędificarecon/
ſtruere · conſtituere. Et ponit᷑ qñq; ꝓ ſuo
cõpoſito · ſcilʒ ꝓ abſcondere.Condo cõꝑo
nit᷑ cũ ab. vt abſcõdo.dis.Recõdo.dvis.
Et condo cõponitura cona do das:⁊ coꝛ.
di.in ſupino.
Cõdono.aſ.are.a.p.i.ſimuldonareignoſcẽ
concedere.remittere.⁊ d a cona dono.
Conduco.cisxi.ctũ.a.t.i.ſimul vnucere. ali/
quibo vucatũ ſ̊bere· mercede conſtituta
aliqd ducere.⁊ dꝛ a con.⁊ Duco.cis. DPñj.
Cõducit pciũ tradens. pᷣbenſq; ducatuʒ.
Qui capit ille locat·conducit qͥ pciũ dat.
Pel conducere dꝛ ille qͥ rẽ aliquã ab aliqᷓ
datã mercede vel ꝓmiſſo accipit vtendã.
Vñ. Cõducit qͥ dat q locat accipit illud.

Confędero. as a. p.i. in eodẽ fꝗdere cũ alio

coniunctus.
Confertio.tis.ti.tũ.a.q.i cõſpiſſare.conſti/
pare · replere · conflare in vnum colligere ·
cõmouæ ſimul fartire oĩ a cõa fartio tis.
Fonfero.ſers.contuli:collatũ orbũ actiuu
i.ſimul ferre vel cõmiſcere. Etiam vĩ pu/
gnare oiſputare.nã ⁊ qͥ pugnãt bꝛachia
conferunt.ſicut qui diſputãt verba.Et ẽ
ↄferreſimul erogare.Eſt etiã qᷓi ↄparare
cõgregare· bona cõferũt.mala vo ĩferut
Conſicio.cis.ci.ctũ.a.t.i.ſimul facere. Item
conſicere.i.finire ꝑficere. Etiã conficere.i
deſtituẽ. deficẽ. vbi enĩ ẽ cõfectio multaꝝ
ren.ibi multaꝝ reꝑẽ defectio. Itẽ conficẽ
i. cõponere ſiue cõmiſcere.⁊ hm h ꝑtinet
ad medicos q multa cõmiſcẽt ad facien/
das ſuas confectiones. Et cõficere.i.vin⸗/
cere.vt vulgo dr: Iſte confecit hoſtes in
lio. Et hbecſiẽtio ẽ tracta a pcedẽte.vbi
eni eſt hoſtiũ confectio· ibi multoꝝ com/
mixtio. Itẽ conficere.i.tingere. Sicergo
conficere in ſex ſigtionibo iuenit. Itẽ cõ/
ficẽ. i.ↄſecre coꝛp chriſtia dẽ a cõa facio.
Conſido.dis:dere.confiſus.ſum.verbum

.

neutropaſſiuũ.i.crederea fidutiã habere.

7 dĩ a con.⁊ fido. Inde confidens.tis.oĩs
ge.⁊ cõparat᷑. Et confident᷑tius.tiſſime.
aduer.Et hęc confidentia.tię.⁊ accipitur
in bonoꝰ in malo.vt confident᷑ułcũ con/
fidẽtia iſte loquit᷑.i.audacter hᷣſumptiue
el cũ audacia vel cũ eſũptione ꝓdu.ſfi.
Configo.gis xi.a.t.i.ſimul figere.⁊ oꝛa cõ.
figo pducit fi. Oñ p̃ᷣs.Confige timoꝛe
tuo carnes meas.
Confio confis.iui.ire.tũ.i.efficere.⁊ dicit᷑a
cõ fio.⁊ tranſit ad actiuã ſigtionẽ.cci/
pitur etiã in paſſiua ſigtione·ſcilʒ ꝓ effici ·
7 pꝛoducit.i.ante.so.
Conſiſcari· eſt fiſco applicari vel in fiſcũ in/
Duci. Inde fiſcus eſt regius ſaccus ĩ queʒ
regducunt bona dãnatoꝝ ꝓſcriptoꝝ.
Confiteoꝛ.teris.ſus.ſſũ.i.ſimul vel vndiq;
fateri: dẽ a con.⁊ fateoꝛ. Inde confeſſoꝛ

oꝛis. ⁊ hęc confeſſio.onis.⁊ eſt legitima

coꝛã ſacerdote peccatoꝝ declaratio.⁊ hic
beęc ⁊ hoc confitens participiũ.Et coꝛ.
fi. ñ.Confſiteoꝛ ſponte fateoꝛ mea facta
cogacte. .. .
Confligo.gis xi.ctu. a.t.i.ſimul fligere. vel
pugnare dr a cõa fligo.gis. Et p eodẽ
ſumit᷑ confligo.as ꝓduci fli.
Conflo.as.aui.a.p.i.ſlare vel fundere aurũ
Zaliud metallũ ad aliqͥd faciẽdũ.2 ẽ vbũ
fuſoꝝ.q; fuſoꝛes multa inſimul fundũt de
yna foꝛma ad aliaʒ: Ideo hinc tracta eſt
metaphoꝛa ad illos ꝗͥ res alienas mutuo
accipiũt.⁊ luxurioſe cõſumũt Oñ iuenit
conflare p mutuare p conſumere:Maʒ
q cõſumit ? qui mutuat᷑ de vna foꝛmaq̃ſi
funditur in aliam.i =ðèð

Confodio.di.ſũ.a. t.i.ſimul fodere.⁊ dici

terito eã pꝛoducit.
Confoueo.es.ui.tũ.a.s.i.ſimul fouere.⁊ dẽ
a con. foueo.es. Inde confotus.a. um.i.
ſimul fotus. Onde Jſaię. S*. Et qð con⸗
fotũ eſt. erumpet in regulum-
Confrẽdeo.es.ui.a.S.i.ſimul frendere ⁊ ca⸗
ret ſupino. ”c
Confugio.gis.gere.a.t.i.ſimul fugere.vel
ad aliquẽ fugere cauſa ſecuritatis auxi/
lium habeni.
Confringo.gis.gi.ctũ.n.t.i.ſimul frãgere.
Conſundo.dis.di.ſũ.a.t.icõmiſcere uł cõ/
futare· cõuincere/arguere.⁊ dẽ a cona fũ/
Do. dis. Ponit etiã p deciꝑe vel fruſtrari

a cona fodio coꝛ.fo.in pᷣſenti.ſed in pꝛę⸗

Hñ ad ſRo. Se. Spes aũt non cõſundit..

nõ decipit vel fruſtrat ſperantem.

Conſuto. as. aui. a. p.i. arguẽ · Juicẽ ofũdẽ.

Congero.ris.ſi.ſtũ.a.t.i.ſimul gerere.con⸗
gregare accumulare: dĩa con. ⁊ gero.r.
Congio. gis.giui.gitũ.n.qi.p augmentuʒ
creſcere vel equare. vel congregare.
Conglobo.as.aui.a.p.i.ſimul globarecoa
ceruarein modũ globi rotundare dicit᷑
a con.⁊ globo.bas. Iñ aduerbiũ cõglo/
batim.i. ſpiſſim vel cumulatim.

Congredioꝛ.eris. greſſus.ſũ.v.t.i.cõcurrẽ

ſimul gradi vel confligerepugnare · diſ⸗

putare.⁊ dẽ a con.⁊ gradioꝛ.a.in.e.muta/
ta. Illi aut ppꝛie cõgrediũt᷑ qͥ ſimul cõtra

ſe gradiunt᷑ ad pugnam verboꝝ vel ma/
nunñ vel armoꝝ. coꝛ. gre.

Congruo.is.ui.n.t.i.cõuenireconcoꝛdare.

Conbhibeo.bes.bui.n.s.i.oculos claudere⸗

q; clauſio oculoꝝ ſignat aſſenſũ:ideo cõ/

hibere ponit p aſſentire· obedire. dicit᷑a

cona habeo ⁊ retinet.n.ꝗ aufert᷑ in cohi⸗

beo. Inde cõhibenti.
Coniecto.as.aui.i.frequẽter cõijcere.

Conijcio. cis. ieci.iectum. a. s. i. ſimul iacere.

Atẽ conijcere.i.exiſtimare·opinare. cogi⸗

tare · ppẽdere vel ſſumere qbuſdã conie/

cturis dẽ a cõ.⁊ iacio.cis Oñ Geñ. Aie.
Qusę audiui te pꝛudẽtiſſime cõijcere. Et
ſcribit᷑ ꝑ duo.i, qꝛ ↄponit᷑a con. ⁊ iacio.ꝗ.
mutat᷑.a.in.i. Inuenitur etiã coijcio.cis.
abiecta. n.
Conniueo.esa conniuo.uis.iui.ixũ.vel cõ/
nixi in ſterito.ſed non eſt in vſu.i.oculos
cdaudere. vel palpebꝛas iungere. ponit
ſepe ꝓ aſſentire. qꝛ clauſio ocuſoꝑ aſſenſũ
ſignat.Et cõponit᷑ a con.⁊ nix niuis:quia
mnix aciẽ oculoꝝ pſtringit. I¶lbedo enim
diſgregat viſu. Et ꝓdu.ni. Oel ſᷣm alios
ↄponit᷑ a con.⁊ nitoꝛ.teris. Papias xo
icit: Cõniuere:conſentire oculos claudẽ

interdũ viſſimulare parũ doꝛmire. Inde

cõniuens.i.cõſentiẽs.qð pducit pmã ſe/

cuũdaʒſm Papiã. Iſ cõniuẽtia.tie.i.aſſẽ/

ſus. Hnqe conniuetia capituli factũ eſt.i.
aſſenſu. Et in. 5e. ſen. di. tertia. Sane dici

poteſt ⁊ credi opoꝛtet iux ſãctoꝝ atteſta/

tiones cõniuentiã ⁊c. NHñ greaoſta. Qui
mihi cõniuet oculis mihi ſignũ ſᷣbet.·

Coniungo.gis xi.ctũ.a.t.i.ſimul iungere.

Connuo.is.ui.tũ.n.t.i.ſimul nuere nłanuẽ.

Conoꝛ.ar.atus.ſũ.d.p.i.anniti attẽptari.

7 dĩa conus.ni.⁊ ꝓducit co DPñ Duidiꝰ.

QMuicqͥd conabar vicere verſus erat.
Cõqueroꝛ.reris.ſłꝰ.ſũ.d.p.i.ſimul queroꝛ.

Conmun
Aputm.
(onquu .
ſoondo
dlucer⸗
Corſa
Conuoſia
ne v!d
hnſi
Pcoſi
o Va
nuttün
Lertunn
lictanns
nncet
Colanoas
Contenma
Slẽ
Conſento
ſmulſan
Cſepoop
Gicucer
Conlwna
ez vi
nto tcit
ſmndſn
lirorecite
Guncorace
Gtmddn
(aoſts
Conſeo⸗
drerdi⸗
niktan
Conidwm
turdi
Coſttode
disip
Gſnntin
lonſlioꝛan
mluoſne
(ſſtnnac⸗
nang .
kääfmin
1ncha
ctöſes
1iCc
ſiollem
lut p.
nitho e
adin⸗
Ad

deg
nigf
u
ege .
Wobmnen
nrdik
rmig
n.

dtichan⸗
gnure d⸗
nemnn
ſmnulcot

EWID

MNrdre

cnderen
nide 6
iendict

merincx

imlur.
umcogi⸗
i cone⸗
heñ4,
dieee. E
nanco
ancas.

iiinn W

nnſidalae

wr cni
aloruſcni

Aeldern

Mifmiins
biun
gubolul
mnin ſe
niniſ⸗
uteiaſſi
nnicſi⸗
SMedd
Corintſt
Nulſut
güde
mulincſ
umnme.
nimptnn.
ibrid.
ſusenat.
Gnulqua

Conquiniſco.cis xii.oculos claudere· vel
caput inclinare.

* *

Conquiro.ris.ſiui.ſitũ.a.t.i.ſimul ꝗrere.

Conſcindo.dis.ſcidi.a.t.i.ſimul ſcendereuł

viuidere d a cõ.⁊ ſcindo. Dñ.2. Eſdre
8 Conſcidi veſtimenta mea.
Conſcio.ſcis.ſciui.ſcitũ.a.qi.ſimul ſcire.et
pꝛie vꝛ de malo tũc enĩ aliqͥs conſcit cũ ĩ

malo ſcelere cõſcius eſt.⁊ vꝛ a cõ.⁊ ſco.

Iñ hͥ cõſcientia. Et cõſcius.a.ũ.⁊ ꝓpꝛie in
malo. Oñ quidã. Conſcius ipſe ſibi de ſe
putat oĩa dici.Oap.vᷣo dicit: Conſciuit ·
ↄſentit · intulit. Cõſci particeps in ſciẽtia

aliqͥd habes teſtis. Oñ Job.i“. Ecce enĩ

in celo ẽ teſtis meus cõſcme ĩ excelſis.
Conſecro.as.a.p.i.deo dare.ſimul ſacrare.
Conſectoꝛ.aris.atus.ſi.d.p.i.ſimul ſectari
Inge cõſectaneus.a.n.i.eiuſdem ſectę.
Conſentio.tis.ſi.ſũ.n.qi.cõſenſũ pſᷣbere · q̃ſi
ſimul ſentire? dẽ a con.⁊ ſentio.tis.
Cõſepio.pis.pire.a.qi.circũdareſepe cir/
cũcludere· vel valde ſepbiire.
Conſero.ris.cõſeui cõſitũ.i.plantareſimul
ſerere.⁊ d a con: ſero. Iñ h̊ cõſitio.i.plã
tatio. Et cõſitus.a.i.i.plãtatus. Itẽ con/⸗
ſero.ris.cõſerui cõſertũ.i.cõmiſcere· com
mittere · cõtexere:cõiungere.vt: Iſti con/
ſerunt bꝛachia⸗ cõſerunt verba. Jñ con/
ſertim.i.cõiunctim/aduerbium.
Cõſeſco.ſt.q̃ſiĩchoa p ↄſideſco.i.ſee ſedẽ.

Conſideo.des.(õſedicõſeſſũ.n.S.i.ſimul ſe/

dere dẽ a con.⁊ ſedeo.des.⁊ mutatur.e.
in.i. Et coꝛripit. ſi.
Conſidero.ras.raui.a.p.i/pſpicere.⁊ ꝓpꝛie
cęleſtia dẽ a cõa ſidero.as.qð nõ ẽ ĩvſu
Conſido.dis.i.ſimul ſedere.⁊ dĩ a cona ſi/
do. is. Et pꝛoducit ſi Oñ Naum.ʒ? Quę
cõſidunt in ſepibus in die frigoꝛis.

Conſilioꝛ.aris.d.p.i.cõſiliũ habereſecum

voluẽiudicare/exqͥrere.⁊ dꝛ a cõſulo.lis.
Cõſiſto.tis.cõſtiti cõſtitũ.n.t.i.ſimul ſtare.
Conſoloꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.cõfoꝛtareſo/
latiũ ᷣbere.ſimul ſolari:quaſi cõſolidare.
7 dẽ a con.⁊ ſoloꝛ.aris. Iñ cõſolabilis.le.
Et cõſo lans.antis.oĩs ge.Cõſolatoꝛius
a.uñ. Cõſolabilit aduer. Et eſt conſolatoꝛ
q ſoli ſe applicat: ſolitudinẽ alſoquio ſuo
leuat.Et ꝓducũt ſᷣdicta ſo. Dñ Ouidiꝰ

metha. iʒ? Cõſoloꝛ ſocios vt longe tidia

pelli. Mente ferãt placida. Oñ cõſueuit
Dici Dicito cõſoloꝛ:ᷣſtoloꝛ:ſꝑ aduloꝛ.

Conſpergo.gis.ſi.ſi.a.t.i.ſimul ſpargere

dĩa con.⁊ ſpargo.⁊ mutat᷑a.ſimplicis in
e. Inuenit᷑ etiã cõſpargo.gis:vᷣ ̊ accidit

ex vitio ſcriptoꝛum.
Cõſpicio.cis.xi.ctũ.a.t.i.ſimul ſpecere.

Conſpico.cas.n.p.i.ſpicas colligere⸗ oĩa
cõ.⁊ ſpico. In qͥ ſenſu inenit᷑ etiã ↄſpicoꝛ

aris.depones.Et pdu.pe. Iteʒ conſpicoꝛ

pᷣt cõponi a con ſpecio.cis Mel deriuat

a cõſpicio.cis.⁊ tũc coꝛ.ꝑe. Et eſt idem qð
aſpicio. Oñ Greciſta. Conſpicoꝛ aſpicio
cõſpico colligo ſpicas. Papias dic:Cõ/
ſpicari.rimari.intendere credere. Iñ h
hec cõſpicabilis.⁊ hoc le. Conſpicabiliter
aduer. Et cõſpicabũdꝰ. da.i.i.habilis
ad cõſpiciẽdũ ·ułſilis cõſpicanti uł decoꝛꝰ
Conſtello.as.are.n.p.i.ſplendere.⁊ dicit᷑ a

con:x ſtello.las. Iñ H̊ cõſtellatio.onis.qð

ſepe ponit ꝓ ipſo ſigno ſtellaꝝ.
Conſterno.is.cõſtraui cõſtratu.a.t.Et cõ/
ſternoꝛ:aris.atus.d.p.Et ẽ cõſterno aĩal
vel coꝛpoꝛis · vel manipuli · vel lectuli · vel
aſelli. vel maris· ̊ conſternari mentis.Et
eſt cõſternari mẽte delicere · terren · ſtupe⸗
fieri·turbari:cadere ex animẽ eſſe uł aliq;
timoꝛe· vel aliquo caſu. Iñ cõſternatus.a
ñ.i. territus: cõturbatus.Cõſternat ꝓpꝛie
mẽte · ſtratus vᷣ coꝛꝑe.Et vtrũq;ʒ ta con/
ſterno qᷓ; cõſternoꝛ ↄpĩt᷑ a cõa ſterno.is.
Conſtipo.pas.aui.a.p.i.ſimul ſtipare.⁊ dẽ
a conaꝗ ſtipo.pas.Et ꝓdu.ſti. Oñ Lucanꝰ
i. 7? Hõpeie denſis acies ſtipata cateruis
Conſtituo.is.tui.tũ.a.t.i.ſimul ſtatuere.Cũ
aũt ponit᷑ abſolute.i.ſine actõtantũ valet
quãatũ ponere terminũ.Oñ Saluſtiꝰ. In
diẽ tertiũ cõſtituũt.i.terminũ ponũt.
Conſto.tas.ſtiti.ſtitũ: Inuenit᷑ etiã cõſta⸗
tu.i.quaſi ſimul ſtare oĩ a con.⁊ ſto. Itẽ
conſtare.i.cõſtitui.vt: DPomus cõſtat ex
tecto⁊ pariete ⁊ fundamento.i.cõſtituit
Itẽ cõſtare.i.ꝑſeuerare.vt: Iſte conſtat
in ꝓpoſito.i.pſeuerat. Itẽ cõſtare.i.certuʒ
aꝑtũ eſſe. Itẽ conſtare ꝑtinet ad pꝛecũ
vt: Hec capa conſtat tribꝰ denarijs. Iñ
cõſtãs.tis.oĩs ge.⁊ ↄparat᷑. Inde cõſtãt᷑
tius.tiſſime. aduer. Et h̊ cõſtatia. tie.⁊ cõ/
ſtans dẽ.qꝛ vndiq; ſtatnecĩ aliquã par/

——

tem põt declinari. Et cõponit᷑ inconſtans

ℳ

Inde hęc inconſtanttia.
Conſtruo.is.xi.ctũ.a.t.i.ſimul ſtruere.⁊ dẽ
a cõa ſtruo. Jñ cõſtructio.onisa cõſtru/

ctiuus.a. ñ.⁊ P ⁊ H conſtructibilis.⁊ q̊ le.

Conſtupꝛoꝛ.aris.d.p.i.ſimul ſtupꝛaria dẽ

acon.⁊ ſtupꝛoꝛ. Inuenit etiã in actiua ſi/
gnificatiõe.vt cõſtupꝛo.pꝛas. Dñ Hie⸗/

remię.2 Cõſtupꝛauerũt te vſq; ad vᷣticẽ

Conſueo.es.cõſueui · vel cõſuet/ſũ.i.valde
2

ſuere. Iñ cõſuetim cõſuetudo.Inde cõ/
ſuetudinarius.a.uũ.

Conſueſco.cis.cõſueuivel cõſuetus ſũ.i.cõ/⸗

ſuetudinẽ facẽ pm Hapiã. Et bm Hug.

Cõſueſco eſt inchoatiuũ de cõſueo.ſues.
Conſulo.is.lui.ſultũ.n.t.i.dare conſiliũ.Et

him h̊ cõſtruitur cũ otõ.vt: Conſulo tibi.
Itẽ conſulo.i.interrogo/cõſiliũ accipio⸗⁊⸗

5Sm h̊ cõſtruit᷑ cũ actõ.vt:Conſulo te Hñ

dicit Papias: Conſulo tibi:conſiliũ do.
Miã cõſulo te· interrogatiuũ eſt.⁊ tũc ha/
bet paſſiuũ.i.oſiliũ peto a te. Oñ: Cõſulo
te quęrens tibi conſulo conſiliũ dans.
Cõſulto.tas.i.rrequẽt᷑ cõſulere.a cõſulo.lis

Conſũmo. mas. aui.a. p.i.finire ꝑficeread

effectũ ducere· cõplere, dĩ a cona ſũmo
As.’qð deriuat᷑ a ſuma.mę: debet ſcribip
geminũ. m. Hñ̃. Mſüumare duplex ſibi
vult ſ̊ ſumere ſimplex. Itẽ: Ille cõſũmat
qà in bono expendit. Ille cõſumit q in ma/
lo deuaſtat? diſſipat. Dñ quidã. Cõſũ/
mare mea volo·ᷣ̊ cõſumere nolo. Iñ cõ/

ſũmatus.a.ũ. Dñ Luc.2⁰0. Doſtq; conſũn/

mati ſunt dies octo.i.finiti/ꝑfecti.cõpleti.
Zinde hęc cõſũmatio.onis.i.completio.
Pñ p̃s. Dis cõſũmationis:i.oꝑis vidi fi⸗
nẽ Ponit᷑ etiã cõſũmare aliqñ p cõſumẽ
⁊ ecõuerſo/:impꝛopꝛie tamen.

Conſumo.is.pſi.ptũ.a.t.i.deſtruere ĩmalo

expendereabſumere. dꝛ a con.⁊ ſumo.
mis.qð debet ſcribi ꝑ ſimplex.m. pduẽ
ſu. Inde couſumptusa.uũ.

Conſuo.is.conſui cõſutũ.a.t.i.ſimul ſuere.
vel cõiungere.⁊ dẽ a con ſuo ſuis. Inde

Hh ⁊ ̊ cõſutilis ⁊ hoc.le.Et cõponit᷑ incon/

ſutilis. le Onde Joãnis.i9, Erat autem
tunica inconſutilis.
Contamino.nas.are.a. p.i.polluere detur/
pare. coꝛrũpe⸗ vẽ a cõ.⁊ tamino.nas/qð
eſt aduerſari⸗ coꝛripit mi.
Contemno.nis.pſi.p tũ.ait.i.vilipendere.
aſpnarinõ curare depꝛeciari: caret.p.in
Hlenti. in terito habet.⁊ habet.m. ante
n. Inde cõtemptus.a. ũ̊.?⁊ contemptio.
Contemploꝛ.aris.atus.d.p.i.videre/pſpi
cererimari.⁊ ꝓpꝛie refert᷑ ad iuiſibilialicʒ
qſñq; ad viſibilia tranſferat.⁊ dꝛ a con.et
templũ. Iñ cõtemplatiuus.a.ũ.qͥ moꝛat᷑
iĩcõtẽplationeuł ad ↄtẽplationẽ ꝑtinẽs.

Contendo.dis.i.tũ.vel ſũ.n.t.i.litigare ·

vel ſimul ire · xel ſimul tendere extendere ·
pugnare dꝛ a con.⁊ tendo.dis.
Contento.as.aui.i.frequent contendere.a.

„

ꝛa contendo.dis.

Contermino. as.aui.a. p.i.ſimul terminare

vel cõiungerea dꝛ a con⸗ termino Inde
cõterminalis.⁊ hᷣ le.i. cõfinalis.⁊ coꝛ.mi.

Conteſtoꝛ.aris.atus.ſij.d.p.i.ſimul teſtanr

dẽ a con.⁊ teſtoꝛ.aris. Et vt dicit Pap.
Conteſtari ad iudices · obteſtari vo ad
aduſarios ꝑtinet. Dr etiã cõteſtari: adiu/
rarefirmiter aſſerere.ſicut firmũ ẽ teſtm̃.

Conticeo.ces.ticui.itũ.n.s.i.ſimul vel ſtati
tacere.nihil ꝓpferre coꝛ.tiq dẽ a cona ta/

ceoaa ſecida ꝑſona ↄtices.addita co.ſit
cõticeſco.tis.inchoatiuũ.ñ pᷣs.Impijĩ
tenebꝛis conticeſcent.

Contigno.as.aui.n.p.i.tigna ↄponerecõ/

iũgere· coaptare in ſtructura ędificij. Oñ
Tectũ tigna ferũt.ꝗ cõtignatio iũgit.Et
Sn pꝛigitijs hũiliabit᷑ otignatio
Contineo.es.cõtinui cõtẽtuũ.a.t.i.ſimul te/
nere habere. gerere · abſtinere in caſtitate
manere di a cona teneo. Iñ continens
tis. Inde ̊ cõtinẽtia.i.abſtinẽtia caſtitaſ

Contingo.gis.tigi.ctũ.n.t.i.ſimul tangere.

el accidereattrectare.⁊ dẽ a con.⁊ tãgo

gis. Iñ cõtactus.tus.tui.⁊ adiectiue con/

tact.ta. ti. Et ſcias qð accidit malũ.eue/

nit caſu· obtingit ſoꝛte.ↄtingit facto. Põt

etiã cõponi ex con tingo.gis: tunc facit
ſteritũ cõtinxi continctũ idẽ ẽ qð ſimul
tingere· nificere·⁊ contaminare.

Continuo.as.aui.a.p.i.cõtinuũ facere· vel
ↄtinue habere. In cõtinuatiʒ.i.cõiunctiʒ
iuugiter. Papias ſic dicit: Continuare.i.

cõiungere:dilatare/ ꝓlongare. Iñ conti⸗

nue aduerbiũꝓ quo ſępe ponit᷑ continuo

icõtinuatim vel ſtatinh.
Contoꝛ.cõtaris.tatus.d.p. dꝛ aliqͥd pqͥrẽ

xvel ſcrutari.⁊ dẽ a contus ꝓ inſtrumento

piſcatoꝛis.Etiã ponit᷑ p interrogare iue/
ſtigare. Et cõponit᷑ ꝑcontoꝛ.aris.i.iquiro
ułꝑquiro/interrogoa ſcribit᷑ ꝑ.o. Inue/
nitur etiam cuntoꝛ.aris.p.u/p moꝛari vel
oubitare ñ quidã. Cõtoꝛ ꝑquiro cun/
toꝛ dubitoq; moꝛoꝛq;. Et in Gꝛeq. dicit
Percuntoꝛ notat id qð ꝑſcrutoꝛ ꝑ.o.ſcri/
ptũ · Percuntoꝛq; ꝑ. u.dĩ eſſe moꝛoꝛ.

Contracto.as.aui.a. p. qð ⁊ cõtrecto.tas.

iĩuenit᷑.i.ſimul tractare· vel inter mantra⸗
ctare ⁊ palpare:⁊ d a con.⁊ tracto.tas.

Contrabho.is.xi.ctu.a.p.i.ſimul trahere· ab⸗

bꝛeuiare · cõmotare colligere. cõſtringere
decurtare.⁊ oĩ a con.⁊ traho.is. Iñ con/
tractio.onis.i.collectio·cõſtrictio·abbꝛe/
uiatio · vel decurtatio. Hñ Ecech. 7? Ec⸗

ce venit cõtractio. Inuenit᷑ eã hm aliam

nnene:
nnccon.
(otnco⸗
ngerpe
Unlaen
nigaun
(onnte⸗
Nmnder
wunfant
Connent
wldee⸗
Hoepe
mnru
luor
nenmntn
urgzue
Mirerdr
lenothiy⸗
lenmien
ln
pluani.6
Cönenitn
lanyt
1Mcneni
het ⸗
(diüt
Eugtn
Pangt 4
lomentt
lomuentwa
–
lnſan
liftie
ohleſtie
Conemts
iiüni
–
enchoan
e ien
icin
torpe
Cninin
aanll⸗
lonchzs

*

ee
ee
1an
lrſkn
tpeß
nnl
nadn
iſ.
Ari
nan
noſt
pi

Nerec,
fa Bi
gt
Rand
Unlt;
maſt
cnme
ninaſt
nl
Hemn
malii⸗

Bicöun
nmmun
1 Foorn
oNnio

iid
EEnmen⸗
noge
Hon
dann,
edd
ndo
Md.
nnnt
Uternn 1
Pcvu.
rong
ilon
oabbe
nor,

icſnl

litterã contritio. Oñ Hieronymus. Cõ⸗
tritio ꝗ dẽ hebꝛaice ſciſſura.i.cõtextus et
ꝑplexio vel collectio oiĩuʒz malox.
Contremo.is.ni.n.t.iiſimul tremere.⁊ dĩa
cõa tremo.is.⁊ coꝛ.tre. Inde cõtremiſco
ſcis.inchoatiuun. r
Controuerſoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.litigare.
decertarecõtradicere.⁊ dĩ a cõ: ppo.as.
Contumeo.es.tumui.n.s.i.ſimul vel valde

tumere.? vꝛa con. ⁊ tumeo.es. Inde cõ/

tumeſco inchoatiuunufñ/
Contundo dis.tudi.ſũ.a.t.i.cõterere:con/⸗
fringere · pcutere · domare · cõcidere.ſimul

tundere. dꝛ a con.⁊ tũdo.dis. Inde cõ/

tuſus. a. um.
Contutoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.abſcondere-
defendere.Oñ.2. Machab. p. Et ĩ eo cõ⸗
tuti ſunt. Et pꝛoducit tu.
Conuenio.is.veni.ventũ.a.qͥ.i.congruere
vVel decere. dĩa con.⁊ venio.nis.RDnde
Hoc palliũ cõuenit mihi.i. decet me. Et
ↄnenire.i.alloqͥ.vt:bõuenio vos o iudei

nalloquoꝛ. Et cõuenire.i.adunari.vt: Iſti

ↄueniunt.i.adunant᷑. Et cõuenire.i.ſimul
Wire.⁊ ↄuenire.i.paciſc Oñ Matth.20
Nõne ex denario cõueniſti mecũ.vel cõ/
uenio tibi vnũ denariũ.i.paciſcoꝛ. Et cõ/
uenire.i.exigere aliqͥd de aliqͥ. Et cõueni/

re.i.compellere.ad cauſam vocare velad

placitũ.Et cõuenire.i.ineſſe.vt: I¶lbedo
cõuenit mihi.i.ineſt. Et cõuenire.i.aſſimi⸗
lari.vt: Iſte cõuenit cũ illo in albedine.i.ẽ
ſimilis illi. Iñ cõuenit ĩpſonale: ↄueniẽs
⁊ HB cõueniẽtia.tię. Et cõponit᷑ incõueniẽs
⁊cõꝑat᷑. Iñ hęc incõueniẽtia.tię.Dnde.
Cõuẽit alloquit᷑ decet id ſimul aſſimilat᷑
Exigit ad cauſas vocat ⁊ cõpellit ineſtq;
PHangit adunat᷑ ⁊ adunat cõueniens eſt.
Conuento.tas.i.frequent᷑ cõuenire.
Conuentoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.cõuentũ fa⸗
cere · vel celebꝛare.⁊ dꝛ a conuentus.
Conuerſoꝛ.aris..p.i.ſimul vᷣſare⸗ eſſe cũ
aliq;τ dĩ a con. verſo. as. Inde hic ⁊ hęc
conuerſabilis ⁊ hoc le.

Conuerto.tis.ſũ.a.t.i.ſimul værtere.vel ad

aliquã vitã vel ſectã vertere.⁊ d a con.2
verto.tis. Iñ hic ⁊ hęc cõuertibilis.⁊ hoc
le cõparat᷑.Et cõponit incõuertibilis et
H.le. Iñ conuerſo.as.frequentatiuũ ⁊ eſt
actiuũ cõuerto.tamen ſm Hug.ↄuertoꝛ
ſuertoꝛ paſſiua ſũt.⁊ deponentia.
Conueſcoꝛ.ſceris.d.t.i.ſimul veſci: pariter
veſci um alio comedere. .B
Conueho is.conuexi cõuectũ..ti.vndiq;

△

—

vel ſimul vehere. 2 dicitura con? xbo.

Conuicioꝛ.aris.d.p.i.cõuicia inferrevitu⸗

perarea cõſtruitcũ otõ.⁊ dẽ a cõ.⁊ vicio
as. Iñ hoc cõuiciũ.cij. cõtumelia. vitupe⸗
riũ.Inde cõuicioſi uS. a. i. i. plenꝰ cõuicijs.
⁊ cõꝑatita dicit Mug. Vapias etiã diẽ
cõuicioꝛ.aris.cõuiciat ſu.i.expꝛobꝛo. Iñ
conuiciũi.oppꝛobꝛiũĩiunis.
Conuiuo.is xi.ctũ.n.t.i.ſimul viuere.
Cõuiuoꝛ.aris.d.p.i.cõuiuiũ facerevel ce/
lebꝛare. vel inſimul comedere. DODñ Cato.
Karo conuiuare.⁊ pꝛoducit.vi.
Cooperio.is.ui.cooꝑtũ.a.q.pe.coꝛ.i.ſimul
operire cõtegerea dꝛ a con.⁊ opꝑerio. In
coopertoꝛium.i.amictus.
Coopoꝛ.arlatus.ſũ.d.p.i.ſimul oꝑari:co⸗
auxiliari.⁊ dꝛ a cona operoꝛ.aris.

Coopto.tas.taui.a.p.i.ſimul optare.

Copulo. las. laui. a.p.i.cõiungere · ſociare ·
iugare. Et cõponit᷑ cũ dis.vt oiſcopulo.i.
diſiũgere: cũ re.vt recopulo.as.i.reiun/
gere. ⁊ coꝛripit n.
Coquo.quis.xi.ctũ.a.t.i.cibaria tẽperare.
Et cõponit᷑ cũ de dꝛ decoquo.is.i.valde
coquere. Cum ex.vt excoquo.is.in eodẽ
ſenſu. Et ſimilit᷑ cõponit cũ in. vt incoquo
is. pꝛęcoquo.is.i.pꝛę alijs coquere vel ſu/
pꝛa vel plus.Cũ re.vt recoquo.is.i.iterũ
coq̃re uł valde coquere.Cũ ſub.vt ſucco⸗/
quo.is.i.paꝝ vel ſubtus coquere.
Coꝛno.as.are.n.p.i.coꝛnu reſonare.
Coꝛnicoꝛ.aris.i.vocẽ coꝛnicis imitari · vel
iutilit᷑ loqui ⁊ garrire· qð etiã coꝛniculoꝛ
aris d pducit ni Oñ Perſius.Neſcio
q̃ tecũ gue coꝛnicaris inepte vꝛ a coꝛnix
Coꝛono.as.a.p.i.coꝛonã imponerevel co/
rona oꝛnare.
Coꝛꝑoꝛo.ras.raui.a.p.i.coꝛporeũ facere:uł
impinguare · vel in coꝛpus mittereuład
ſuſtentamentũ augmentũ coꝛꝑis ſumẽ.
Et cõponit᷑ cñ in vt ĩcoꝛpoꝛo.as: coꝛ x.
Coꝛrideo.descoꝛriſi.i.ſimul cũ alio ridere.
7 d a con. ⁊ rideo.des.⁊ mutat᷑.n.in.r.et
pducit.ri. Oñ Geñ. 20. Coꝛnidebit mihi.
Coꝛrigio.as.a.p.icoꝛrigias facere· vel coꝛ⸗
rigijs ligare. Et componit᷑ decoꝛrigio. as.
Diſcoꝛrigio.aſ.excoꝛrigio.as.in eodẽ ſen/
ſu.i. viſſoluere. Incoꝛrigio.as.i.coꝛrigijs
ligare · vel oꝛnare · vel aptare.
Coꝛrigo.gꝗ/xi.ctũ.a.t.i.caſtigare· vel emen/⸗
vare.⁊ dẽ a cõa rego gisa coꝛ.gi.Et dif/
fert a coꝛripio:cq; coꝛrigo.i.emẽdo·nt coꝛ/
rigo libꝛũ Pertinet etiã ad moꝛes qñq;
vt coꝛrigo iſtũ.i.caſtigo.⁊ nulla coꝛrectio
22

ſperatur de iſto.i.nulla emendatio. Onde
ꝓphᷣůᷣa. In quo coꝛrigit adoleſcentioꝛ viaʒ
ſuã. Sʒ coꝛripio.i.rephẽdo·vt Coꝛnpuit
me iuſtus in miſericoꝛdia. Sic⁊? coꝛrectio
a coꝛrigo ꝓpe ꝑtinet ad libꝛũ.vt Iſte lib
non eſt bene coꝛrectus. Sʒ coꝛreptio · vel
coꝛreptoꝛ · vel coꝛreptꝰ a coꝛnpio.pis.ꝑ/
tinet ad moꝛes. vt Iſte nõ eſt bene coꝛre/
tus de tali dicto· vel facto.
oꝛrigo.gas.aui.atuũ.a.p.i.ſimul nigare.⁊

dĩ a cona nigo as.⁊ coꝛripit.i: retinet.n.

bm quoſdam.
Coꝛripio.pis.ui.ptuʒ. a.t.i. ſimul raꝑe · vel
caꝑe · vel caſtigare rephendere.⁊ dꝛ a con

⁊rapio.pis: coꝛ.ri. Iñ coꝛreptus.a.ũ.et

hec coꝛreptio.onis.
Coꝛrodo.is.coꝛroſi.ſũ.a.p.i.ſimul rodere.
Coꝛrogare eſt quaſi ſimul rogare vel ſimul
colligere · vel adunare.

Coꝛrumpo.pis.coꝛrupi.
deuirginare· viciare · inficẽ moꝛbo· ul ma/

lis moꝛibus.⁊ dꝛ a con.⁊ coꝛrumpo.pis.

Iñ h̊⁊ ̊ coꝛruptibilis.⁊ h le.Et inde coꝛ/
ruptibilit᷑a coꝛruptibilitas. coꝛruptus
ta. tũ.⁊ cõꝑpat᷑. Et cõponit᷑ incoꝛruptta.
tum ſimiliter comparat᷑.
Coꝛtico.as.aui.a.p.i.coꝛticeʒ dare· vel au/
ferre oꝛ a coꝛtex. Et ↄponit cũde. vt De/
coꝛtico.cas. Diſcoꝛtico.cas. Excoꝛtico.as.
in eodẽ ſenſu.i.coꝛtices auferre Incoꝛtico
cas.i.in coꝛticẽ mittere:vel aptare coꝛticẽ.
Coꝛuſco.cas.aui.n.p.i.reſplendere.vel vi/
bꝛare.· vel iaculari · fulgere. Oñ Juuenalis
in. 4. Carpeio ſeruata? Joui frõteq; co⸗/
ruſcat. Dñ patet qð ſcribit᷑ꝑ vnũ r.⁊ co/
nipit pꝛima. Iñ coꝛuſcus.a.n.i.ſplẽdens·
criſpus tremulus·vibꝛans.⁊ ſubſtantiue
hic coꝛuſcus.ſci.i.ſplendoꝛlux intollera/
bilis.⁊ H̊ coꝛuſcatio.i.ſplendoꝛcoꝛuſcãdi
actio. DHñ m gred: Sol radiat mucroq;
micat · fulgoꝛq; coꝛuſcat. Cü fulgoꝛ ſupꝛa
nos paret · tunc fulgurat ether.
Coſto.as.qdð nõ ẽ in vſu.i.coſtas vel coſtã
facere dꝛ a coſta coſtę.Et ↄponit᷑. Deco

ſto. as. Diſcoſto. as. Excoſto. as. in eodeʒ

ſenſu.i coſtas extrahere. Itẽ incoſto.tas i.
imittẽ coſtas.Recoſto.as.i.excoſtare · vel
iterũ coſtarea ſunt oĩa actiua.

Counio.nis.couniui.a.qi.ſimul coiũgere.

⁊ dꝛ a cona vnio⸗ abijcit᷑.n. pꝓducit.v.

ouno. as. aui. a. p. i. congregare.
outoꝛ.teris.v.t.i.ſimul vtoꝛ.

Lante ₰B

ptũ. a.t. i. frangere

Crapuloꝛ aris.. p.i.ſupflue manducare.
bibere · iebꝛiari.hec PHapias. Pꝛo exceſſu

aũt ĩ potu ponit᷑ ĩpᷣs.Canq; potens cra/

pulatus a vino. coꝛripit pu.
Eraſſo.as.are craſſoꝛ.aris.iuenit.i.caſſũ
facere. Iñ craſſeo.es.ui.i.craſſum eſſe· vel

fieri.⁊ habet inchoa.vt craſſeſco.cis. Pñ

illud: Sermo cqaſſeſcit.qð fit duobo mo

dis. vel cũ ſupabundat. vel cũ ingroſſat᷑

deſicit a ſubtilitate.vel cũ inflatur ad al⸗

tum ſtilu. Craſſo cõponit᷑: Cõcraſſo.as.i.
ſimul caſſare. Decraſſo.as.i.valde ĩpin/
guare · vel macrũ facere.qð ⁊ diſcraſſo. ss

dĩ Incraſſo.as.Et ẽ actiuũ craſſo cũ oĩb⸗

ſuis cõpoſitis. Inuenit᷑ etiã graſſoꝛ.aris.

deponẽs.· ſ̊ aliud eſt.vt patebit.

Craſtino.nas.are.nõ eſt in vſu· cõponitur
ꝓcaſtino.nas.i.in c aſtinum deferre. vel
pꝓlõgare.ponit᷑ tñ qñq; ſimplicit pviffer /

re ſimplex ſi iueniat᷑. coꝛnipitbe.
Crebꝛeo.bꝛes.bui.n.s.⁊ caret ſupinoi.eſſe

vel fieri cebꝝ. Iñ cebꝛeſco.ſas. inchoati.

Et vt diẽ Papias: Crebꝛeſco. i.inoteſco ·
Credo.dis.didi.ditum.a.t.i.dare cretũ.i.

cõſiderationẽ ſup rẽ aliquã.uł dare cetũ
i. inclinare aiuʒ ad cernendũ qð ita ſit vt

di. Et vĩ a cerno.is.qð hẽt cretũ ĩ ſupino
do das. Iñ verbalia. Et cõponit cedo
cũ con.vt Concredo.i.ſimul credo⸗ Diſ/

credo.i.rem nõ credere. ꝓducit cre.Pñ
DOuidiꝰ de arte.Munera crede mibi ca/

piunt homines deoſqg.

Cremo.as.auia.p.i.cõburẽ· cuciare.⁊ c/
ponit᷑ Cõcremo.as.⁊ coꝛcre. Dñ in AUu/

roꝛa dẽ. Mos in nube leuat · hos de igne
cremat.

Creo.as.aui.are.a.p.i pꝛie aliqͥd ex nihilo

facẽ.⁊ ſicſolꝰ deꝰ põt creare · cũ ſit potẽtię
infinitę. Et vicit hec ñoſitio ex cuʒ dicit᷑
ex nihilo· oꝛdinẽ nõ materiã · ſ facere ẽ ex
pꝛęiacenti materia. Ponit᷑ tamẽ creare ꝓ

facẽ.⁊ ecõuerſo.⁊ p generare.⁊ ecõuerſo.

VBñ creatoꝛes dicut᷑ parẽtes.Et cõponit᷑
cũ cõ.vt Concreo.as.i.ſimul creare.ꝛo/

creo.as.Aecreo.as.i.iteꝝ crearereficc.

Crepito.as.i.frequenter crepare.

Crepo.pas.pui.pitũ.h.p.q;a cepo.is.ce

pui m tertiã cõiugationẽ vicitur. Sed
cqrepare eſt ſonare. Crepere vo ẽ creman

dirumpi.ꝑ ſexe vtrũcq; iuenit ĩ vtrac ſi/
gnificatione. Iñ h̊ qepoꝛ.oꝛisi.ſonit u
gqrematio. Iñ verbũ frequẽ. Crepito.tas.
Crexo cõponit᷑ cũ con.vt Concrepo.pas.

coo
oꝛde
lielo.
ſupun⸗
nio
ſcpnu
mre
(coa
ſaeexa
Cinmr
Nnnn
ſotonle
ſnenne
habee
(indt
Cinc
Gipſp
cuterer
purci⸗
iſvſ
ninact
(iſum
ſunid
Göfatyr
Unenſſor
teaeren
(oatotns⸗
ndS
cdamsin
prücn
(rocoas:
Cmnaſpog
mrdi
Woöpne.
Cnndinan
naatd
uatxl
Aptün

do,,

onlao

e⸗

in
bi
n
Goſ
Tudeh
basi.
eipin⸗
ſoas
Goi
ars.

zwiinn
eN
npde

nich
Utwen
oleſco⸗

ſege
nſitvt
Mp
wimd
ore
uraebi
wembio⸗

r 70,
Nin d
eie

amn
tpeut
jll.
aeeet
lielep
harſe,
Kopo
entßn
—R
ven
unntza
nun 9l
hilennnn

inuch,
ſoll
ngepft

Creſco.q.creui cretũ

i. cſonare. Diſcrexo. pas.i.diſſonare oii

coꝛdare:viſtare. Increpo.as.i.redarguẽ·

repꝛehendere vituperare.

icretu. n.t. idẽ habet pteritũꝛ
ſupinũ quantũ ad vocẽ:qð habet cerno
nis Oñ. Cerno ſolet facere creui cretũq;
ſupinũ. Sic creui cretum vult tibi ceſco
dare.

Cribꝛo. as.are.a.p.i.frumẽtũ purgare ·cer⸗
nere examinare ventilare.
Criminoꝛ.naris.verbum cõe.i.vicium vel

vituperiũ imponere vel ĩponi. Iñ cimi⸗
noſus.a.ũ.qð cõparat᷑.Et criminoſe.ſius
ſime.aduerbiũ.⁊ hęc criminoſitas.aſ.. Et
hic⁊ hęc criminalis: hocle.

Crineo. es. n. S. i.habere crines dẽ a crinis.

Cnineſco.qãchoatm̃.i.cipio habere crines.
Criſpo.ſpas.aui.a.p.i.criſpũ facere:vel cõ/
cutere· vibꝛari.iaculari. Iñ Criſpus.pa.
pnñ ⁊ cõparat ciſpus vior Piſmmng Ji
criſpe. ſpiꝰ. ſime. adubiu. Iñ h̊ criſpitudo
dinis.Et cõponit᷑ cũ con.vt Cõcriſpo.as.

Criſſoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.fricareceuere.ꝭ
criſſari id qð mulier ſubtus facit. Ceuere

qð facit vir deſuꝑ.vel criſſari eſt mulierũ
inter ſe· ſicut ceuere eſt viroꝝ inter ſe. ODñ
Eſt ceuere virũ · ſed criſſari mulierum.
Crocito.tas.are.n.p.i.clamare ad modum
coꝛuoꝝ. Iñ hic cocitatus.tus.tui.quod

qocitus iuenit᷑i.vox coꝛui.⁊ eſt cocitare

ꝓpꝛiũ coꝛuoꝛum.⁊ coꝛripit i.
Croco.as.are.n.p.idem eſt qð crocito.as.

Crucifigo.gis.fixi.xũ.a.t.pe.pꝛo.i.cruci an
necterea dĩa crux: figo.gis.Iñ vᷣbalia.

vel cõponit᷑ a quci vtõ.⁊ ſigo.gis.
Crucio.as.aui.a.p.i.toꝛq̃retoꝛmẽtare. Iñ
cruciatoꝛ. oꝛis.⁊ cruciatoꝛi. ria.riũ.quod
cruciat · vel quod eſt dignum cruciari.vel

aptũ cruciari. Et cõponit᷑ cũ con. vt Con/
qucio. as. Itẽ Decrucio. as. i. valde cru⸗

ciare· vel a cruciamine remouere. Itẽ Ex⸗
crucio.as.⁊ coꝛ.cru.Oñ Birrhia. ld ma⸗
la natus ego crucioꝛ dũ cuncta qͥeſcunt.
Crudeo.es.ui.n.S.i.eſſe vel fieri crudũ· vel
iualeſcere. Iñ Crudeſco inchoatiuũ.⁊ ꝓ/
duc pꝛimã.Oñ ꝛudẽti in ſychomachia
In ſolitis dapibo andeſcit gutur oſſa.
Cruento.as.are.a.p.i.ſanguine inquinare.

Cruſto.ſtas.a,p.i.cruſtã facere:vel addere

Vel apponẽ. cruſtis aliqᷣd linire.⁊ di a cu-
ſtũ cuſti. Et cõponit᷑ cũ de vt DPequſto.
as .i. valde cruſtare · vel cuſtas auferre.

6
. .
ð

Cubo.as.are.n.p.i.acendo inclinare.vide

ſ.in Cumbo.

Cudo. is.di.ſũ a. t.i, fabꝛicare. polire · ſcul⸗

pere. cęlare. Et cõponit᷑ Pꝛocudo. dis.i.

pꝓ aliqua re cudere. vel qð eſt retro cudẽ.

Culmino.as.pe.coꝛ.a.p.i.exaltare.faſtigia/
re· ſublimare: dicit᷑ a culmen.
Culpito · as i.frrequent᷑ culpare.
Culpo.pas.aui.a.p.i.criminari:repᷣhendẽ.

Etcõponit᷑ Diſculpo.pas. Exculpo pas.

in eodẽ ſenſu.i.defendere culpã.culpam
impoſitã alicui ab eo remouere.Inculpo
pas.i.culp imponere.
Cumbo.vis.bui.bitũ.n.t.nõ eſt in vſu in iᷣ/
ſenti. Et inde cubo.bas.n.p.⁊ habet idem
hßteritũ⁊ ſupinũ cũ eo·ſcilʒ cubuia cubitũ
ieodẽ ſenſu cũ eo.i.iacereinclinari. Sed

cubare potius ſpectat ad languidos.⁊ ad

iſidiatoꝛes vigilatoꝛes. Oñn Cubare in⸗
uenit᷑ p inſidiari vel vigilare vel ifirmari.
Itẽ hm antiqtatẽ ĩnenit᷑ ꝙ Cubo.bas.fa/
cit ſteritu in aui.⁊ ſupinũ in atũ.vt Cu⸗/
baui cubatũ bᷣm hocꝓpꝛie ꝑtinet ad lan/
guidosvel inſidiatoꝛes. vel vigilatoꝛes.
Dñ.Sanus eo cubitü male ſanus vado

cubatum.

Cumulo. as.a. p.icõgregare. augere. mul⸗/
nplicare · cõgerere· ad ſũmũ implere. Iñ

verbalia. Et cõponit᷑ Iccumulo.as.i.ag/
gregare.Decumulo. as.i.valde cumulare
vel cumulũ auferre. Et coꝛ. mu. ODñ. Gau⸗
via ſtultoꝝ cumulãt augmenta doloꝛum

Cunctoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.moꝛari uł ou/

bitare. Qui enĩ vniuerſũ vult videre vel
numerareopoꝛtet eũ moꝛari ⁊ oubitare.
Et ſcribit cũctoꝛ.aris.p moꝛani· vel dubi⸗
tare ꝑ. u. Sʒ contoꝛ contaris ꝓ inquirere
ſcribi debet per. d.
Cunnio.nis.niui.n.q.i.putreſcere· ułſtere
facere. Inde hic cunnꝰ.nia h̊ cunnulus.li.
diminutiuũ / vas muliern.
Cupio.pis.piui.a.t.i.ambire vel deſidera/
re. Et differunt . qꝛ äbimus honoꝛes⁊ di⸗
gnitates. Cupimus alias res mundanas
Deſideram cęleſtia. Itẽ cupimus? pꝛę⸗
ſẽtia ⁊ abſentia.deſideram tm̃ abſentia,
petimus ceupitũ · deſideriũ mulieris qrimꝰ

Eta cupio deriuat᷑ Cupiſco.cis.ĩchdatm̃.

I cõpoſitionẽ Cõaipio.pis.Iñ Cõcu⸗/
piſco verbum inchoatiun.

Curo. as. aui.a.p.i.ſanare vel purgare· vel

curã alicui adhibere. Et deriuatura curg.
Inuenit etiã neutꝝ ⁊ abſolutuʒ curare.i.
2 5

ſtudiũ ⁊ curã habere Et cõponit cñ ad. et

dꝛ Fcuro. Iteʒ cũ ꝓ.⁊ dꝛ Nocuro.as.i.
pꝛo aliquo curã de aliqua re ſuſciꝑe.⁊ p/

curare · diligẽter paſcere. Et ꝓdu.cu n

Oðõ ſtatuere cures nõ illud rũpe cures.
Curro.nis.cucurri curſũ.n.t.i.ſaltant᷑ ⁊ ve/⸗
lociter ambulare.

Curſo.as.are.⁊ curſito.tas.i.rrequẽt᷑ currẽ.

Curuco.cas.caui.a.p.i.aliquẽ curucã facere

q5ð fit eius coꝛrũpendo vxoꝛẽa dĩa curu/

ca. Et pꝛoducit penultimã.

Curuo. as. are. a. .i. curuũ facere vel indli⸗

nare. Iñ hęc curuatura.ręa curuus.a. um.
qð cõparat᷑. Inde curue.ius.ſime.aduer.
Et hec curuitas.tatis.Et cõponit᷑ ¶ccur⸗
uo.i.ad ſe vel ad aliqͥd curnare. X&curuo
uas.i.a curuatura remouere.Cõcuruo.as
i. ſimul curuare. DPecuruo.as.i.valde cur/
uare · uła curnatura aliqͥd remouere. In/
curuo.as.ꝛocuruo.as. Recuruo.as.
Cuſo.al.are.a.p.i.frequẽt᷑ cudẽa dĩa cudo
Cuſtodio.vil.diui.ditũ.a.q.i.buare/paſcẽ
pꝛocurre.
Cutio.tis.ſi.ſũ.a.t.i.pcutere.ſᷣ̊ nõ eſt in vſu
in ſimplici ̊ cõpoſitis. vt Concutio.tis.i.
quatere ⁊zc.
ante A uel E
Amno.nas.nare.a.p.i.punire-
animaduertere.

ßſapue victũa vĩ a vapes. et

Deambulo. as. lare.n. p.i.de loco ad locuʒ

ambulando ſpadciari. Inde verbalia.

Beartuo.as.are.a.p.i.ſeparare artus aſe

iuicem. vt fit de gallinis.: ſimilibus.
Vebello. las.aui.a.p.i.expugnareadia de
⁊ bello.las. Iñ debellatoꝛius.a.ũ. Inde
verbalia · debellatoꝛ.trix.tio.
DPebeo. bes.bui.bitũ.a.s.i.debitũ habere.
quaſi de alieno haberea vĩa de.⁊ habeo
Iñ debitus.a. ũ.⁊ ̊ debitũ.ti.pe.coꝛ.

Deblatero.aſ.a.p.i.valde blaterare/uł di-

uulgare. 1 vĩ a de.⁊ blatero.as.
Debꝛeo.as.are.a.p.i.inebꝛiare.⁊ dĩa de.⁊
ebꝛio.as: põt eſſe intentiuũ vel puatiuũ
Pecedo.is.ceſſi ceſſũ.n.t.i.deoꝛſũ.vel de
vno loco ad aliũ cedere.⁊ dꝛ a de.⁊ cedo

Dis. ceſſi. Etiã ponit p migrare.vel moꝛi.

Iñ deceſſus.ſus.ſui.Et ſcias ꝙ diſcedimꝰ

diuoꝛtiũ. abſcedimus ꝑ abſentationẽ.

ſecedimp ſingulanitatẽ. decedim p moꝛ/
tem. diſcedimus ab vrbe. Dñ. Decedit

Dapino.nas.aui. a. p.i.largiri.

moꝛiens.diſcedit ab vrbe recedens.

Deceo.ces.cui.n.s.i.cõnenire·ad oꝛnatum

ꝑtinere. vt Te decet bymnꝰdeus in ſion.

Iteʒ a deceo vꝛ decet imꝑſonale.⁊ con

ſtruit cuʒ cts Z decet cõponit cũ con.
vt Condecet: Dedecet.i.diſconuenit.et
coꝛ.pꝛimã. hñ Ouidius.Ce decet inge/
nuos tedia ferre ſii.

Decerno. nis.creui cretũ a.t.i.iudicarep/⸗

onere · deliberare · ſtatuere· cõfligere· Et
decernere p cõfligere eſi neutz.
DBecerpo. pis.pſi.ptũ.a.t. eſt de alijs carpe
i. eligere. ⁊ oicitura de. curco.
Peceſſo.ſis.ſui.ſitũ.verbũ deſideratiuũ.i.
deſiderio decedere vel declinare.

BDecido. dis cidi cidẽ. n.t.i. deoꝛſũ cadere.
ſupinis caret.⁊ di a de.⁊ cado.⁊ coꝛci.
Atẽ iuenit᷑ Pecido. dis.di.ſũ.i.deoꝛſum

eꝑdere · vel valde cedere. Et tunc cõponit
a cędo.vis.cidi.⁊ pꝛoducit ci.vbiq;.
Pecimo.mas.maui.a.p.i.decimã partem
dare vel auferre.

Decipio.pis.cepi.ceptũ.a.t.i.fallere.⁊ dꝛ

a de.⁊ cꝗpio.is. Iñ deceptoꝛius.a.ũ. Et
hic deceptoꝛ. bęc deceptrix.⁊ G̊ deceptio
Decdino.as.are.a.p.i.de vno loco ad aliuʒ
Vel deoꝛſũ clinare· vel variare. Iñ h ⁊ hec
declinis.⁊ H̊ nea declinus.a.ũ⁊ B declina
tio.⁊ declinatus.a.ũ.qð decdlinat᷑ vel de⸗
dlinari põt. pducit.pe.
Decollo.las.lare.a.p.i.collũ amputare.et
dĩ a de. ⁊ collũ.li ſcribit᷑ ꝑ ouo.l.
Decoloꝛo.as.are.a.p.i.fuſcanre.

Decoꝛo.as.me.coꝛ.a.p.i.honoꝛare. Pnde

Oꝛatius in epi. Et genus⁊ foꝛmã regiam

pecunia foꝛmat.ↄlłc bene nümatũ decoꝛat

ſuadela venuſq;. Iſñ ꝑ cõpoſitionẽ dede/
coꝛo.as.pe.coꝛ.i.ihoneſtare vitupare.⁊ dĩ
a decor.a.ũ.me.coꝛ.qð idẽ ẽqð honoꝛꝰ.
Sed decoꝛo. as.me. pdu.i.venuſtare. Et
cõponit᷑ c con.vt Condecoꝛo.as. Et nõ
ꝙ decoꝛo ſiue coꝛripiat mediã ſine ꝓdu/
cat ſemꝑ ẽ actiuũ. Dñ. Quẽ veneroꝛ de/

coꝛo·quẽ pulcrũ reddo decoꝛo. Hũc ho/

mines decoꝛãt quẽ veſtimenta decoꝛant.
Te veſtis pulc reddit natura decoꝛnm
Hecurſo.as.are.i.ſępꝑe ułfrequẽt decurrere.

Hecuſo.as.are.a.p.i.venuſtare: adoꝛnare.

Iñ decuſatus.a.ũ/ decuſatim aduerbiũ.
i.oꝛnatim vel venuſtatim. dẽa dec.or
Vel potius a de. ⁊ cuſo. ſas.
Dedico.as.aui.a.p.i.conſecare· deo copu
lare. vel vare pficere.⁊ dicit a de.⁊ dico
cas.⁊ coꝛripit di.

Hedi
giod
Deo⸗⸗
ſyuu
1disd
clor⸗
Deduo.
nucere⸗
ncat
nnoerea
s
Pemomn.
mmuauſen
Dik
onchſentd
Penugoa⸗
gucne
tarint
Dekgo.a
orſiaßfe
ſunn
Wpune
Pehlune
onme
eendoos
Nrſendo.d
Nölberer
Mebic
Neron
Mrtals
Dekenons
nplewen
Iigedwten
Dolw wie
Molocoag⸗
Wenelacan
Nkin oen
ipnwiin
dto te
Rihe⸗
inm.

Mmrimmgn

Ggunma
R
dahegrd⸗
Deinong .

lemmeal
Dide 1de⸗
Mmetg
nlorlen
guritl
Mna
eptin

dnmn
8inſin
lei
kän
Nuenin
ng

inl
an
Auninii
ſadee.
Nacd
ün
mccöif
apbig
miomm

Ami
weptio
adgl
fibabee
5N
e

mpete

IN
Dd.

HMa.
müngen
id
wppnun
mus End
iupd
ANRN
NN
un en

ſr Mun

nchloßi

Pediſco oiſas.n.t.i.obliuioni tradere:ſiue
quod vidicerat perdere. .
HDedo.is.vidi.tu.a.ti.reddere ſe victuʒ
vel vincendũ hoſtibus victoꝛibo ſe tradẽ
7ia de. 1 do oas. Iñ hec veditio. onis
talis traditio aut redditio. Et deditiꝰ.a.ũ
Deduco.qᷣ xi.ctũ.a.t.i.de vno loco ad aliũ
vuncere · vel valde oucere · vel deducere ẽ
amicũ abeuntẽ ꝓſequi comitari.quod
vulgare quoꝛũdã redolet.⁊ vĩa de du/
co. cis.⁊ pꝛoducit vu.

* 4

Defamo.mas.ani.a.p.i.cõuiciari:crimiari

famã auferre: oꝛ q de·⁊ famo.as. ꝓdu.

fa. Mñ. Fama volat trãſitq; modũ quo/
cunq; feratur. H
Defatigo.as.aui.a.p.i.valde vel deoꝛſum
fatigare:vel a latigatione alleuiare: ꝓd-
tia ĩa dea fatigo. as. Iñ defatigat.a.ñ
Befeęco. cas.care.a.p.i.purgare/quaſi de/
oꝛſũ a fęce ponere.⁊ dꝛ a de.⁊ fęco.cas.Iñ
defecatus.a.ñ.i.ſine fęce vel ſine ſoꝛdibus
vel purus.⁊ pduc.pe.

Delalcare.eſt aliquid ab aliq; iure cebito

in ſolutum computare.

Pefendo.dis.i.a.t.i. pꝛotegere.⁊ dicit᷑a

dea fendo.vis. Del defendere eſt vicem
oñi ſubire vel illud facere qð faceret vñſ
Inde hic defenſoꝛ.ſoꝛis.acioꝛ patronus.
Et defenſoꝛius.ria.riũ.⁊ ̊ defenſio·onis.

Defenſo.ſas.ſare.a.p.i.frequẽt᷑ defendere.

Defertio.tisiſi.tũ.a.qi.valde vel deoꝛſum
implere. euacuare.⁊ dẽ a de.⁊ fartio.tis.
Inde deferto.tas.frequentatiunu.

Befero defers tuli latũ verbũ neutrũ.i. de
vno loco ad aliũ ferre.vel deoꝛſũ ferre.Et

deferre.i. accuſare. In q̃ ſigtione ſepe iue/
nit᷑ in Boetio de cõòſolatione. Et deferre
i.honoꝛẽ impẽdere.⁊ hᷣim hoc cõſtruit᷑ cuim
vtõ.vt Ego defero tibi.i.honoꝛẽ impẽdo
Vñ. Pefero fert accuſat honoꝛat fertq;
deoꝛſum.
Heferre iuramẽtũẽ aliquẽ artare vel aſtri/
gere ad iurandu. Et qnq; defertur a iure.
qñq; a iudice:qñq; a ꝑte:.qñq; etiã dela⸗
to a ꝑte ꝑti defert᷑.vt nõ.C.de iuriur̃.l.j.
Deferro.ras.raui.a.p.i.valde vel deoꝛſum

ferrare:vel ferrũ remouere ⁊ extrahere.et

icitura dea ferro.ras.
Deferto.tas.i.frequenter defertire.
Befetiſcoꝛ.ſceris.defeſſus.ſũ d.t.vbi antiqᷣ
dicebant fatiſcoꝛ.ſceris.i.deficere vel fati/
gari vnici.Et ꝙ defetiſcoꝛ faciat defeſſus
teſtat᷑ DNꝛiſcianus in. x.lio.vicens: Hefe/
tiſcoꝛ defeſſũ facit ſupinũ ⁊ participiũ h̃/

deriti tempoꝛis defeſſus nõ ab eo quodẽ
deficio defectusſit participiũ pꝛeęteriti.
Et vt vicit Papias: PBefeſſus exhauſtuiſ

laſſus fatigatus·a defetiſcoꝛ.

Deficio.cis.feci.fectu. ĩuenit᷑ in duabo ſi/
tionibo· ſcilʒ in abſoluta ? tranſitiua.Nã
deſicere.i. defectũ pati deeſſe.vt Iſte laſ⸗
ſus defecit. Itẽ deſicere.i.deſtituere· dere⸗
linqre. Iñ defectus.⁊ hęc deſfectio.onis.
Et vt Papias dicit. Pefectus quarte de
dli. ſolis? lunę varij laboꝛes. Solis cũ int᷑
nos⁊ ipſuʒ luna obijcit᷑qð nunq; fit niſi
finita luna. Aunę eni defectus inter ſolem
T ipſam lunã vmbꝛa terrę obijcitur.
Definio.finis.niui.nitũ.a.q.i.valde fmire.
1da de.⁊ finio. Et idẽ etiã qð diffinire.
Iñ definitus.a.ũ. NDñ ⁊lct.2. MHunc de⸗
finito conſilio ⁊ eſcientia dei tradituʒ eſt.

pꝛioducit fi.

Defio.fis.fiui.fire.i. derelinq̃re.vel deeſſe

Defectũ pati.⁊ dẽ a de.⁊ fio.

Hefiteoꝛ. teris.d..ienegare abnuere.
Meflagro. gras.a. p.i.exardere. diuulgare-
furoꝛẽ deponere.⁊ v a de.⁊ flagro.gras

Defluo.isxi.ctũ.n.t.i.deoꝛſũ: vel cito fluẽ

vel vecurrerea dẽ a de.⁊ fluo.is.
Defringo.gis.gi.fracti.a.t.i.valde vel de/
oꝛſũ frangere vꝛ a ve.⁊ frango.gis.
Vefraudo.das.dare.a.ꝓ.ſᷣm theologos.
ſᷣm Mug..debet dici defrudo.das.au.
mutata i. u.longam. ⁊ eſt defraudare vel

defrudare vald e fraudare. Et Papias

etiam dicit: defrudoa fraudo componit
au.in.u.ſicut claudo incudo.
Defungoꝛ.ger.deſunctus ſüũ.d.t.i.deoꝛſũ
a functione eſſe.vñ quia qͥ moꝛit᷑ deoꝛſuʒ
fit a functione vitęideo dꝛ defũgi.i.moꝛi
Iñ veſunctus.a.ũ.i.moꝛtuus:q; deoꝛſuʒ
a functione vit et.
Vegenero. as.n.p.i.deoꝛſũ eſſe vᷣl fieria
genere · eſſe vel fieri vegenerẽ · vel vege/
nerare ẽ denobilitareii.facere degenerẽ
vll degenerare eſt de genere exire pꝑeccã/
do vel malis moꝛbus.
Deglutio.tis.tiui.n.qi.valde vel oeoꝛſum
glutire vel a gula ia ingulatũ emittere.
Bego.gis.degi.n.t.i.viuerea caret ſupino
bm vſu dꝛ a ða ago.gis. ꝓdu.de.ñ
in AXuroꝛa dẽ. Qui coꝛ habent humile ul
caſto coꝛpoꝛe degunt. ”
Hegradareẽ deponere ð oꝛdine.vt.lxxxi.

oll. victum. .ùẽð
Vebiſco.cis.i.deoꝛſuʒ vel valde hiſtere.⁊.

dĩa de.⁊ hiſco.cs. Iñi dehiſtens.oĩs ge.
24

„

BDeleo. les.leui.letuʒ.a. s.i.deſtruere· extin⸗

i aꝑtã hiatũ viffuſũ habes valde biſtẽs

Pehoꝛtoꝛ.aris.atus.verbũ cõe.i.diſſuadẽ·

vel valde hoꝛtare. Iñ dehoꝛtatoꝛius.a.ũ
⁊ hoc dehoꝛtamenminus.
Beiecto.tas.are.i.requent᷑ deij cere.
Beiero.ras.n.p.i.valde iurare vel peierare

VBñ.j. Aeg.20. Addidit Jonathas de/

ierare Dauid.i.valde vel firmiter iurare.

Etiã deierare eſt falſũ iurare. vt.c. in litte /

PBeifico· cas. a. P.i. deu facere.?⁊ vꝛa deus
facio. IN deificus.a.ũ.pe.coꝛ.i.iuinus.

Deijcio.qieci.iectũ.a.t. i. deoꝛſũ uł de vno
loco ad aliũ iacẽ.⁊ dꝛ a de iacio.cis. Iñ

deiectus.a. u deiecto.tas.frequẽtatiuũ.

Veiuro. ras.pe.p.n.p.i.valde vel firmiter
iurare.⁊ dẽ a de: iuro. Et nota ꝙ in iſtis
verbis deiuro ⁊ ꝑiuro qᷣbꝰ antiqͥ vtebãt᷑:
nos mutamus.v.in.e.coꝛ.ſubtracta.r.a ſe/

cundo verbo.⁊ dicimus deiero deieras. ?

peiero. as.ꝓ ꝑiuro.as.⁊ deiuro.as. Lnde

Aucanus in. 6õ? Wos eſtis ſuꝑ iſtigenas

qui peierant vndas.

Delaboꝛ. beris. lapſus ſũ.d.t.i.de vno loco
ad aliũ. vel deoꝛſũ labi.⁊ dĩa de laboꝛ.

laberis.⁊ pꝛoducitllal. .

DBelapido. vas.a.p.m VBapi

cere.? dẽa de. ⁊ lacto.tas.a.in.e. mutata.
Inuenit etiã in deponẽti in eodem ſenſu.

Hñ ꝓppᷣa.Belectentur in leticia exulta/

tione. Et delecto ſigt magis paſſionem
intrinſecus natã qᷓ; actionẽ traſeuntẽ ſed

illã ſiẽt ad modũ actionis. Inde delectat

vꝓ̈bũ unꝑſonale.⁊ h̊ delectatio.onis.⁊ hę

Delitie. aꝑ:quia delectant.
Velego.as.aui.a.p.i.de vno loco ad aliũ:

vel deoꝛſũ legare.⁊ vꝛ a de. ⁊ lego. as. JIñ

delegans. tis. participiũ. delegatus. ti.

Itẽ delegare ẽ aliquẽ iudicẽ loco ſui au/

toꝛitate ſui iudicatuꝝ cõſtituere vel ſub/

ſtituere. vt. l. cipim. C. de app. Bel e in
locuũ ſuũ uł vice ſui aliũ reũ creditoꝛẽ dare

guere · interficere.⁊ dꝛ a de.⁊ leo.les.lere.
qð nõ ẽ in vſt deletus. a. u. i. deſtruct
pe p. BHñ dic Miſcian in. ? liꝰ. Peletũ a
deleo. vñ ⁊ letũ ipſa res ꝗ delet vitã ·q̃i a

leo ſimpliciqð nõ ẽ in vſu.Et foꝛmat᷑ de/

letũ a deleui. vi.ĩ ti mutata.⁊ pd.de. Dñ
Birrhia. Hia moꝛſveletoĩa moꝛte cadũt

Deliberare eſt factu diligent᷑ tractare· vel

in mente reuoluere· vel cũ amicis ſuis ex

a eſt euerte ·
cõſumereerogare· vel vaſtare. ⁊ coꝛ.pe.
Belecto.tas.n.p.i.gaudereiocũdari:pla/

ploꝛare an expediat ſibi illud achmittere

de quo ꝗritur. puta hereditatẽ agnoſcẽ.

Delibo. bas.baui.a.p.i.ſacriſicare· imolari
extinguẽ · cõſũmarecõtingere · vel parũꝑ

deguſtare ꝓdu.li. VPnde.Hinũ delibo

de quo temptans ego guſto.

DBelibuo.buis.bui.butũ.a.t.i.iungere dĩ

a de oleo · vel liquoꝛe buo. Dñ delibuẽ
quaſi de oleo vel liquoꝛe ꝑfundere. Inde

delibutus. Nuidã tamẽ vicũt ꝙ delibuo
cõponit᷑ a de.⁊ oleo.vel liquoꝛe ⁊ imbuo

⁊nõ a buo·qꝛ buo bᷣm eos nihil eſt.

Beligo.gis.legi.a.ta.de alijs legere.i.eli/

gere dĩ a de lego.legis.⁊ coꝛripit li.

Belimino.nas.naui.n.p.i.valde liminare

vel deoꝛſũ limẽ aufene.⁊ dꝛ a de.⁊ limino
YVelimo.as.aui.a.p.i.valde limare.xel li/

men auferre. In alia etiã ſigtione h̊ vxbo

vtimur · vt Iſte vult vicinos ſuos deli⸗
mare.i.deſtruere.q̃ſi oĩo de limo.i.mũdo
auferrre.

Belinio.nis.a.q.i.placare dulcẽ facere et

lenẽ. Iñ delinitus.a.ũ.⁊ delinitio.onis.

⁊h̊ delinamentuʒ.ti.i.placatio:dulcedo

blandimentum. =
Velino.nis.leui.letũ.a.t.i.valde veldeoꝛſũ
linere vel planare vel delere vel occidere
7 dĩ a de.? lino.⁊ coꝛripit li.vbiqʒ.
Delinquo.quis.qͥ.a.t.i.peccare omittẽdo

bonũ.⁊ derelinquẽdo dei mandatũ.⁊ d

a de.⁊ linquo linquis. Et amittit. n. in B/
terito. Dñ ꝓpha. Dꝛiuſq;ᷓ humiliarer ego

deliqui.

Peliro. ras.n. p i. deſt ulcare a ſulco deuiare

exoꝛbitare ·ſicut boues diſcoꝛdãtes faciũt
vñ ⁊ ſexe pdnit᷑ p diſcoꝛdare.Oñ Hꝛatiꝰ
in epi. Quicqͥd delirant reges plectunt
achini. Et hincvelirus.a.ũ.i.ſtultus/fatuꝰ
1 diſcoꝛdioſus. Et delirare ꝓpꝛie ſenũ eſt
⁊ ſenes ꝓpꝛie dicunt᷑ veliri·q; ꝓpter ſene/

ctutẽ inſãniũt? rectuʒ tramitẽ tenerenon
poſſunt. Et ſcias ꝙ velirꝰ ⁊ deliro nõ pnft

elſſe cõpoſita a lira ꝓ inſtrumẽto canendi
q; tunclira habet pꝛimã bꝛeuẽ. Sed lira

ꝓ ſulco ꝓducit pmã:ſicut patetĩ iſto vᷣſu.

Pollice tango lirã facio cũ vomere liraʒ.
Deliro ergo cõponit᷑ a lira ꝓ ſulco. Inde

deliro⁊ delirus ꝓdu.pe. ſicut lira ꝑ ſulco
pꝛimã.vt patuit ꝑ Dꝛatiu. Muidã tamẽę

dicũt ꝙ deliro.i.diſcoꝛdo cõponit᷑ a lira
ꝓ inſtrumẽto canendi⸗ ſic ſᷣm eos coꝛ.pe.
u deliro ꝓ deuio cõponit᷑ a lira p ſulco.et
ſic ꝓduat li. Oñ.Deliro diſcoꝛdo deliro

demo
Peite
ade⸗
Pemm
7di4
eoceſ
fſulre⸗
Peneo⸗
emola
mnayo⸗
umenia
Natawe⸗
eclten
Pentotis
1deicaare.
Deniroran
und
nituppid
ſibnoh⸗
Pemitge⸗
pamnr
Penos
nimerape
Dowlordn
Nod
Nlipnner
chcdad
6 Pbide⸗
Denolioll
molle⸗x
lorſn
Denonlwa
unſſibiett
Wwerdiann
Denlaln
wliner
Pnuſle
gong
etiena
Nhae⸗
cene
dalergfi
Cömnonkan
ſonn
Ntotg
wp rij⸗
dunam
Niunef
it v
Acpvi
Rn

wr
N deuio vio. pannos aufeneexpoliare denudare.
mmö DBeliteo.tes.tui.n.sS.i.deoꝛſum latere.⁊ d : Sepaſto.cis.depaui.a.ti.valde paſcere
no, a de.⁊ lateo. tes. lcorodere.
Ni) Demento .ctal.a.p.i.furere · vel furioſũ facXc. Depedſcoꝛ.ſceris.depact᷑ ſuʒ.d.t.i. valde
d 7 dĩa demens. Et dementoꝛ.aris.d.p.in paciſci · vel pactũ facere. Et depeciſci.i. dil
H eodẽ ſenſu.vel dꝛdementare:q̃ſi dementẽ coꝛdare/pactũ rũꝑe · vel oiffidare.⁊ facit
NImm facere. extra mentẽ.i.rationẽ ponere. Hñ ſupinũ depactũa dicit᷑ a de.⁊ paciſcoꝛ.a.
Nhr Ac.S: Magicis ſuis dementaſſet eoo. mutata in. e. . YU
ſe Demeo.as.aui.n.p.i.deoꝛſũ vel valde· vel SDepecto.tis.xui.ułpexi · vel etiã pectui.a.t.
N de vno loco ad aliũ meare· vel tranſire. bm antiquos ̊ modo vtim̃ raro pexiet
n Demergo.gis.ſi.merſũ.a.t.i.deoꝛſũ mergẽe ppexũ vel pectü in ſupino.i.valde vel mul/
vel a merſione/quaſi a deoꝛſũ ſubleuare:-2 tum pectere vel deoꝛſum.
riet dicit᷑a de.⁊ mergo.Oñ pᷣs. Non me de-· DSepellicoꝛ. aris atus ſü.d.p.i.deciꝑe.⁊ dꝛ
mergattempeſtasggug.. 23 voz fxllicno pelliUK.
W Pemeto.tis.ſſui.ſſũ.a.t.i.deſtruẽ.abſcindẽ Depelliculo. las.a.p.i.vecipe.
WKr deſiccare.⁊ dꝛa dea meto.tis coꝛ.me. Depello. lis.puli.pulſũ.a.t.i.deoꝛſũ vel de
Rl Demiroꝛ.aris.etus.ſum.o.p.i.valde mi · Vvno loco ad aliũ pellere.⁊ dꝛa de.⁊ pello
rbin rari. vel deoꝛſũ.⁊ via dea miroꝛ. Etiã cEWVepeſco. ſcis. ſciui. ſcitũ. n. t. i. valde peſcere
* nitur ꝓ deſpicere · qd eni deſpicimus q̃ſi ⁊ dĩa de.⁊ peſco.quod non eſt in vuu.
eimin ſub nobis aſpicimus.⁊ ꝓpducitmi. Depilo. las. aui. a. p.i. pilos auferre.⁊ vꝛĩa
Demitigo.gas.gaui.a.p.i.demulcere · vel dea pilo·qð deniuat᷑a piłꝰ.li. Et iſta ſi⸗
. pcuterea dꝛ a de mitigo.gas.⁊ coꝛ.ti. gnificatione coꝛri.pi. ſicut ⁊ pilus. Etiam
ung Semo.mis.dempſi demptũ.a.t.i.exhere. põt cõponi a deꝗ pilo.las.qð veriuatur
noa, minuerea pducit de Oñ Dꝛatius in epi. a pila ꝓ ĩſtrumẽto terendi. Et ẽ oepilare
llelo⸗ Veme ſuꝑcilio nubem plerũq; moleſtus raꝑe.furari.expoliare. Et in hac ſigtione
Vemolioꝛ.liris.tus.ſũ.d.q.i.valde moliri. depilo.las.ꝓducit pi.ſicut pila.
woli vl deoꝛſũ · vel demoliri.i. deſtruere.⁊ q̃ſi Depingo.gis.pegi.pactũ.a.t.i.valde pin/
Ct diſſipare: venuſtatẽ vult q̃ſi ad nihili gere · vel de vno loco ad aliũ impellere uł
d5. redigẽ.⁊ dĩa dea molioꝛ.Pñ Matthei deoꝛſũ.⁊ d a de.⁊ pango.gis.qð ẽ ũun/
mmin 6“ Vbinec emgo nec tinea demolitur. go · vel impello. vel põt eſſe cõpoſitũ a ve
nn Demollio.lis.liui.a.q.i.valde vel deoꝛſum ⁊ pingo.gis.pinxi ⁊ tunc facit depinxi.
rnng mollire · vel indurare.⁊ dĩ a de.⁊ mollio ⁊ tunc aliud ſigtſcilʒ valde pingere.
niugt lis.⁊ ſcribit᷑ pꝑer geminũ.l. J Vepleo.es.ere.pleui.pletũ.a.s.i.valde re/
Demonſtro.as.aui.a.p.i.rem ſubiectã · vel plere · vel euacuare · exinanire · q̃ſi ve ple/
nmun quaſi ſubiectã oculis vel intellectui ſᷣſen-½ no deducerea dĩa dea pleo ples.quod
gfni tare dicitura de.⁊ monſtro.as. nron eſt in vuu. SS
i DVemuloꝛ.laris.latus.ſum.d.p.i.diligere DBepono.nis.poſui.poſitũ.a.t.i.deoꝛſum a
speen vel inuidere. ſedeuł dignitate ponere.⁊ dꝛa de.⁊ p.
instl emuſſo.ſas.n.p.i.dubitare· diſſimulare. no.is.⁊ pꝛoducit pe.
nibiſt enigro.ras.are.a.p.i.valde nigrare · vl Sepopuloꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.valde po⸗
urtre⸗ nigredinem auferre. pulari · vel deſtruere.
maron Benſo.as.aui.a.p.i.ſpiſſare. Iñ dẽſeo.ſes. Sepoꝛto.tas.aui.a.p.i.deoꝛſũveloe vno
onöpi i.ſpiſſũ eſſe vel ſieri. Inuenit᷑ tamen qñqʒ loco ad aliũ poꝛtare·vel ſpaciaria dicikra
ocend denſere poſitũ tranſitiue p denſare. Et a de.⁊ poꝛto.tas. Hel depoꝛtareẽ aliquẽ
Goin denſeo.ſes.denſus.a.um.ipiſſus. Henſo ppetuo exilio vãnare/ relegare ad tẽpꝰ.
wiſe componit᷑ cum con. vt Condenſo.as. Et vt. ff. ve interdic.l.relegatoꝝ.S.differetia
oreri⸗ denſeo neutrũ eſt. ⁊ caret ſupinis. Depꝛauo.uas. uaui.a. p.i.valde pꝛauare
uingt DBento.tas.taui.a.p.i.dentatũ facere.⁊ dẽ piꝛaue facere dicitur a pꝛauoAas.
nlagi⸗ a dens. Et cõponit cñ.e. vt Edento.tas.i. Pepꝛecioꝛ. aris atus ſũ. v.p.i. valde pciani
umi dentem extrahere vel excudere. vVell de pᷣcio aulene . depmere · vilipegere ·
ſvet lin Denũuciare · eſt gimen alicuius ſuꝑioꝛi nin“/ vilificare. lntid aũt dicebãt depcio. as.
gesln ciare · ita Hpoſitio. de augeatvenũciat · Deßcoꝛ. aris atus.ſi.. p.i. valde pꝛecari
noſlo onẽ. vt in.c.ſi depoſiti.l. j. in pꝛin. vel de põt ibi eſſe pᷣuatiui.inõ pcari.re⸗
aho den Depanno.nas.naui.a.p.i.dilacerare· vel ſutare · qd vulgo dẽ diſpcan· ul excuſare ·

2 5

DHeſidero.ras.raui. a. p.
leſtia. Iñ deſideriũ.rij. Iñ deſidenoſus.aAa
um/ dꝛa deꝗ ſidero.- rgas..
Deſigno.nas.aui.a.p.i:valde ſignare· di

vel expurgare. ⁊ dĩa de ſcoꝛ. coꝛ. pꝛe:

PDepꝛędoꝛ. aris.atus.ſũ.d.p.i.valde ůdaain

ſdas facere/diſſipare.⁊ dr̃a de.⁊ pꝛędoꝛ

Anris. ꝓducit pꝛę. conſtruitur cuʒ actõ.
NVñ Creñ. ʒ

culus meus depꝛędatus ẽ
animã meaam.
Pepꝛehendo.dis.di.a.t.i.ꝑfecte coguoſce
valde tenere:⁊ dicit᷑a dea pᷣhendo.dis.

Pepꝛendo. dis. di.ſũati. dephendere. et

dicitur a de.et pꝛendo.dis.

Depudeo.des.pudui.n.s.⁊ depudet ver/
buʒz impſonale.i.valde pudere:uł pudo/

rem amitterea dr a dea pudeo.des.

PBepuro.ras.a. p.i.valde purare· vel a pu

ritate remouere.et di a de.et puro.as.

Derideo.des.ſi.ſũ.a.s.i.deludere.ſbᷣſãnare

de aliquo riſũ mouere.et dicit᷑ a de. et ri/

deo des. Inde deriſus.a. um.i.deluſus.et

hic deriſus.ſus.ſui.
Deriuo.uas.⁊ diriuo.uas.differunt.Maʒ
deriuare eſt quaſi riuuʒ de fonte vucere.
Sʒ diriuareeſt fontẽ in diuerſos fontes
wel riuulos deducere. Diriuat᷑ ergo gre/
ciſmus ĩ latinitatẽ.i.quaſi fons in nunlos

ducit᷑. Sʒ latinitas deriuat a greciſmo.ii.

quaſi de fonte ducit᷑. Similit᷑ victio pꝛi/

mitiua viriuat· q; quaſi fons in diuerſos
riuulos oucit᷑. Sʒ dictio deriuatiua de/

riuat᷑.i.quaſi niuus de fonte vucit᷑. ꝓdu.
ri.deriuo. Et abo deriuãt a ri ꝑ ↄpoĩtõʒ

Serogo.gas.gaui.a.p.i.malediceredetra
here · vel diminuere ex parte · nõ ex toto.

vt. ff. de ꝓᷣ. ſig. l. derogatoꝛ.

Deſcendo. vis. Oi. n. t.i. deoꝛſũ ſcãdere.ſub/
xea oĩ a dea ſcãdo. dis. Inde deſcenſus.
DHeſcio.deſcis.ineſcire obliuioni trad ere.

dicitura de.⁊ ſcio.ſcis.
Beſero.as.are.a.p.i.ſeparare.

Peſe ero. ris. rui. deſertu a.t.i. derelinquere

vra de. ſero.ris. Iñ hoc deſertũ. i. dere⸗
lictũ. Et hinc deſerto.tas.i.deſertũ facere.

Poõt etiã eſſe frequentatiuũ huius verbi
deſerere. Et inde deſertꝰ a. i. i. deſolatus ·

egens auxilij.

BDelideo. des. deſe edi.n.s i. deoꝛſu ſedere · a

oſito deſiſtere · pigrere. ⁊ vꝛ a de. ⁊ ſe⸗
deo. Iñ deſideſco.ſcis.inchoatiuũ.⁊ hic ⁊

bec deſes deſidisi. pigen remiſſus. Inde

dDioſus. a. um.

i. cupere. ppꝛie ce⸗

ſtinguere. vl ſignu frangere ⁊ remouere.
apire. Et eſt tractu ab illo · qui ſignuʒz ſi⸗
gillũ frangit.⁊ ita aperit litteras.⁊ mani⸗

feſtat. Et ideo deſignare dẽ. apire: manife

ſtare.⁊ dicitur a dea ſigno.as. OPñ Mꝛa/

tius. Quid non ebꝛietas deſignat aperta

redudit. H

Pelilio. ſilis. deſilui. deſiliui delilij. deſul⸗
tum in ſupino.a. q/i. valde · vel deoꝛſü. vel
de vno loco ad aliũ ſalire, dĩ a de ſalio

lis. Inde deſultoꝛqui vno loco ad aliũ

ſe tranſfert. Et deſulto. tas.frequentatiuũ
Peſino. nis. deſiui · vel deſij deſitu. a.t. i. dü⸗
relinquere pmittere dimittere uł ceſſare
Vel terminare · vel finire. ⁊ vꝛ a de.⁊ ſino.
Itẽ diſſino.nis.i.diuidere:ſeparare· Iñ

diſſitus.a.u.i.diuiſusſeparatus.

VDeſipio.pis.pui.pitü.n.t. i. deoꝛſum ſape⸗
rKxY· de ſapientia exire dicit᷑ a de.⁊ ſapio.
Heſiſto. tis.n.t.i.deoꝛſũ a ꝓpoſito ſiſtere et

ceſſare.

Heſoloꝛ. aris. atus.ſũ.vp.i.deuaſtare. de/

relinqre.⁊ ſolũ facere.⁊ dꝛ a dea ſoloꝛ ſo/
laris. Inde deſolatoꝛius.a.ũ. Pñ pᷣs.Cũ
carbonibus deſolatoꝛijs.vel deſolatoꝛis.
Deſpero.ras.aui.a.p.i.a ſx ceſſare· ſine ſpe
fieri dẽ a dea ſpero. Iñ deſperans.tis.
Veſpicio.cis xi.ctũ.a.t.i.deoꝛſũ aſpicẽ·cõ/
tẽnere · vel vilipẽdẽ: d a de.⁊ ſpecio.cis.
Iñ deſpecto.tas.frequentatiuũ.Et h̊ de⸗

ſpectus.tus.tui.⁊ deſpectus.a.ũ. Et deſpe⸗
cte.tius.ſime/aduerbiũ. Et deſpectiuꝰ.a.ũ

T: hic ⁊ hęc deſpectabilis.⁊ hocle.

Deſpico.cas.⁊ deſpicoꝛ.aris.deponẽtale.

i. grana de ſpica excutere · vel extrahere.
vñ ⁊ ſexe ponit᷑ ꝓ auferre.⁊ ꝓ apire· pd.
ſpi.⁊ dĩ a dea ſpico.cas. tem deſpicoꝛ
põt denuari a deſpicio.cis.⁊ eſt idẽ qð
deſpicere.vel ꝑ ſe cõponit᷑a de.⁊ ſpecio.
cis.⁊ ſic coꝛ.ſpi.ñ Greciſmꝰ.Cunc ego
eſpicoꝛ cũ ſpicis extraho grana. Deſpi⸗

coꝛ ac ꝓpꝛie dico cũ ſpecto deoꝛſum.

Deſpondeo.des.di.a.s.i.valde ſpondere.
ſponſaʒ facere ⁊ viro cõiungere.Inde de
ſconſo.as.verbum frequentatinu.
Peſpumo.as.are.n.p.i.valde vel deoꝛſum
ſpumare vel purgare.quaſi deoꝛſũ a ſpu/
ma ponere. oĩ a de ſpumo.
Veſpuo.is.uere.deſpui.ſpntũ.n.t.i.deoꝛ⸗
ſum ſpuere.vel ſputo pfundere.
Beſterno.nis.ſtraui.a.t.i.valde vel deoꝛſũ
ſternere · vel. ve.eſt ibi pᷣuatiuũ · q̃ſi a pa/
ce· vel pacto remouere: wl ſellaʒ auferre
qð⁊ deſellare vicit᷑. Et in hac vltima ſig⸗

—*

toren
ſelas
Deſuuns
putane
neo,71
goro⸗
aſe
nx-
Peſtno⸗
Per
funſta
eoeſt
wol
Pledes
eſeng
bed
Peſnde
pietb
albbiel
Mer
Dchove
niifan
Panntot⸗
Uitenti.
Daumnno.
Alenend
Dere
Sunde
ueN
Dereſte
ree
dia de⸗
lortve
Creteſn
Nielte
eſtſaan
4bonmin
reuk
Muutel
irna⸗
ecir⸗
denc.
Parrle⸗
deoſ⸗
eon
wyene

Wer⸗
i⸗

TNIe

ih
n

N
aiN
vrhio
adalii
mutini
tide⸗
ceſſare
1ſmno.
e Ii
8
XNrſne
oltere

ſe r
r,
ſpo Ci
ſatons.
ſneſo
.ͤts,
cd/
as.
Krbde

ee⸗

Krn ni
„

ll⸗
nünl.
mber.
znng
n epe
ickidiss
v1p.
Um
Mep-
n.
rder⸗

ed
d.
WNrN
woſi
0

.
„ ℳ
n

preoſi

iſiaN

uuien
Bumd

none ſumit Geñ. 24. vbi vĩ. Introdu⸗
xit eũ in hoſpitiũ ac veſtrauit camelos.i.

ſellas ⁊ ſaraenas depoſutt.
Beſtino.nas.are.a.p.i.legare:mittere· de/
putareaſcribere · vel ſigre dẽ a de.?⁊ te/

neo. ⁊ interponit᷑.s.vel a de.⁊ ſtino.nas.

qð nõ eſt in vſu: coꝛ.ſti. Oñ Ouidi me/
tha.Deſtinat imperio clarũ pᷣnuncia veri
Fama. Iñ ꝑ cõpoſitionẽ pꝛędeſtino.as.

Beſtituo.tuis.tuere.a.t.i.deſerere·derelin /

quere. vel deoꝛſũ ſtatuere · vel a deoꝛſum

ſurſum ſtatuere.⁊ dꝛ a de.⁊ ſtatu.
Deſto deſtas veſtiti deſtitũ.n.p.i.deoꝛſũ

a Polito ſtare · ceſſare.

Helueo. es.deſueui · vel deſuetusſũ.n.s.in

eodẽ ſenſu.i.a cõſuetudine ceſſare. Inde
bec diſſuetndo.
Deſũ dees.i.abeſſe:uł oeficere. Homo /ꝓp⸗/

pꝛie abeſt. Sed vinũ deeſt. Ibeſt quod

alibi eſt. Beeſt · qð deficit.⁊ nõ habetur.
Inge defuturus. ra⸗rrfru.
DBeſuo deſuis demere.a.t.i.diſiungere·ſu⸗

turã frangere. vel veoꝛſum ſuere.
Betento.tentas.frea dicit᷑ a detineo.nes.

nui.tentũ.tu.v.mutata in.o.
Determino.nas.a.p.i.definire terminos
auferrea dĩ a de.⁊ termino.nas.
Detero.teriſ.triui.tritũ.n.t.i.valde terere.

Item detero.teris.terui.deterere.i.peio⸗

rare. vel peioꝛari.

Deteſtoꝛ. tar..o.p.i.valde teſtari: deiera/

re.vel execrari:maledicere:abominari.et

dꝛa de.⸗ teſtoꝛ. Iñ hic ⁊ hęc deteſtabi/

lisa hocle. Itẽ deteſtari ẽ abſenti denũ/

ciare teſtibus adhibit. vt.l.ſubſignatuʒ.
S.i.et. l. le. ff. de x.ſig. Alit᷑ auũt · veteſtari
eſt facta alicuius abrenũciare · ſpnere · vel
abominari ·ſeu nõ appꝛobare · vel eſt exg⸗

cxare. uł deſcribi res aliquas ⁊ eas ꝗᷓ q̃les
⁊ quãte ſũt ſcripto ↄpꝛehendi.vt.ff.l.tallt.
Detineo.tines.tinui.tentũ.a.p.i.remoꝛari
impedire · vel deoꝛſuʒ· vel de ſuo ꝓpoſito
tenere coꝛripit.ti.

BDetondeo.tõdes.a.s.i.valde tondere/vel

deoꝛſũ. Inde detonſus.a.ũ.

Detoꝛpeo.pes.n.s.i.valde toꝛpere:vel a toꝛ

poꝛe remouere.⁊ da de.⁊ toꝛpeo.

DBeturpo.as.are.a.p.i.valde turpare· inqͥ/

nareturpem facere dĩa de.⁊ turpo.
Petracto.ctas.qð ⁊ detrecto.tas.qra.p.i.
dedignari:recuſarenegligere· cõtemuẽ ·
vel detrahere.⁊ dĩ a de.⁊ tracto.

Detraho. his.here.troxi.tractum.a.t.i.poſt
doꝛſũ alicui maledicere oicit᷑ a ð.⁊ traho

vel valde dictare.

hies. Eſt etiã expoliare auferre.

co ad aliũ trudere.wel exdudere.

HDeueho.his.deuexi. ctũ. a. t. i. deoꝛſũ: ułde
vrvnno loco ad aliũ vebere.⁊ dicitur a de.et
veho. Inde deuecto.as.frequentatiuũ.
Heuyuelo.as.are.a.p.i.valde velare.vel diſ⸗

cooperire.⁊ da de.⁊ velo.

PBeuio.as.are.a.p.i.exoꝛbitare.extra viaʒ

ire.⁊ dicit᷑ a de.⁊.vio.as.Inde deuius.a.
u. Et eſt idẽ deuia ꝙ auiaq̃ſi loca ſecreta

Eex viã a via remota.

Peuito.as.a.p.i.valde vitare.

Deuoto.tas.taui.tare.a.p.i.ꝑ furoꝛẽ male/

dicereexpꝛobꝛare:deuotionẽ ſanctis au⸗/

ferre. nñ Pꝛou. 20. Ruina ẽ hoĩs deuo/

tare ſanctos/ſm vnã litterã. Itẽ deuota/
re.i.emiſſũ votũ ĩfringerefrequẽt᷑ vouẽ.
⁊ tunc eſt frequentatiuũ huius verbi de
uoueo. ues. tum. H
Dextro.as.traui.a.p.i.ꝑ dextrã ducere.Et
ſcribit᷑ dextraui/eius ꝑteritũ per x.ſed qſĩ
eſt teritũ de deſterno.nis.qð componit᷑
à de. ſterno.tũc deſtraui ſcribitur per.s.

ante 3

Dico. cas.caui. care.2.P.i. copulaie. Et di/

co. cas.i.cõſecrare.Et hęc ſigtio tracta eſt
ex miſſa. tũc enĩ cõſecrata eſt eccleſia qñũ̃
copulata eſt veo.Itẽ dico.cas.i.voueo
ues. Et cõponit᷑ cũ. ab. in. pꝛę.et. ve. Et de⸗
riuat᷑ a dico.cis.qð ꝓducit pꝛimã.ſ̊ dico
cas.eã coꝛ Hñ. Qui dijs tẽpla oicant ́
ſunt hi dij mihi vicãt. In grecſſmo autẽ
dĩ. Mec dico ſignat confirmo copulo ſa⸗
cro. Item quidã. ꝛima vico legotertia
dico lego. Qui verſus vtroꝛũq; verboꝝ
ſcilʒ tã lego.gis.⁊ lego legas.q; dico.cis.
dico dicas differentiã oſtendit.

Vitco. cs xi.ctũ. a.t. Et eſt vicẽ ſemel. Me⸗/

moꝛari vo pluries. Itẽ dicere accpit p
ſigre. vel ĩtelligere. vñ dictio dĩ. q; dicat
aliqd.i. ſignificet · uł intelligi faciat. vnde
dictionare.i.dictiones cõiungere ad cõ/
ſtructionẽ oꝛationis faciendã.

Nictito. tas.i.rrequenter dictare.

Victo.tas.i/frequẽter dicere.Et ẽ dictare
aĩ cõceptioneʒ recta oꝛatione pꝛoferre⁊
cõponere · q hoc modo facit· frequent᷑ vi/
cit. Iñ ꝑ cõpoſitionẽ edicto.tas.i.palam
Tichut ris.ire. verbũ meditatiuũ.a dico
diduco diducis diduxi viducere.a. t. i.. in
viuerſas partes vucere.i.diuidere· vel

ſepare · extendere · vel ſubtiliare. pd. ou.
Dieo dies dviet.n.s.i.diẽ facẽ.⁊ dĩ a dies.⁊
eſt verbũ excepte actiõisqꝛ ſoli deo cõ/

nenit. Iñ vieſco.cis.ĩchoatiuũ. hinc oiet

vieſcit ipſonalia.vñ Nũc diet.i.dies fit
DPieſcit.i.dies incipit eſſe.
re. et dicitur a dięta.
Diffaſcio.cias.a.p.i.faſcijs iuolnere.
Differtio.tis.ſi.ſn.a.q.i.diuſis modis far⸗
tire.implere.⁊ dĩ a dis⸗ fartio.tis.Inde
Differtus. a.n. Iñ vifferto. tas. frequẽeta.

Dieto.tas.are.i.ꝑ cdhętas ire vel ꝑendina /

Differo. ers.tuli latu.i:plongare extẽdere
vel diuſis modis ferre.vel diſſipare· dil⸗
pergere · Item vifferre. i. diſtare· differen /

tiã habere.vt homo differt ab aſino. Et iĩ

hac ſigtione ſepe iuenit᷑ imꝑſonaliter. ITS
Differens.tis.oĩs ge.Et different. tiusſi/

me aduerbiũ.⁊ bęc differentia.tię.
Diffido.dis.fiſus.i.i.nõ fidere.⁊ dꝛa dis
⁊ſido.vis.⁊ pꝛoducitfi.
Diffigo.gis.xi.xi.a.t.i.diuerſis modis fi⸗

gere · wvel a fixura remouere. —=

Diffindo.vis.fidi fiſſũ.a.t.i.diuerſis mo/
dis · vel in diuerſas partes findere.⁊ oꝛ a
disa findo.⁊ coꝛ.fi ĩ terito.ſ̊oiffido.dis
ex dis.⁊ fido.dis.pꝛoducit fi. Dñ. Diffi⸗
dit ille falce viffidit non bene fidens.
Diffinio.is.ere.iui.a.t.i.diuerſis modis fi/
nire. determinareoſtendere quid ſit vel
quale vel quantũ.et dꝛ a dis⸗ finio.mu/
tata.S.in.f. Inde hęc diffinitio.onis.

Viffiteoꝛ. teris. feſſus ſũ.d.s.q̃ſi diuerſa et
alia fateri.⁊ d a vis.⁊ fateoꝛ.Inde diffi/

ſus.a. um.
Diffodio vis.n.t.i.viuerſis modis fodere.
Diffringo.gis.fregi.fractũ.a.t.i.diuũſis mo
dis frangere.⁊ oꝛ a disa frango.gis.a.in
i. conuerſa et.S. in. f. èUMUU
Viffugio.gis.a.t.i.viuerſis modis. vel in
viuerſas partes fugere. Inde viffuginʒ
gij. diffugus.a. ũ.
Diffuſo. as.are.a.p.i.fuſo diſſoluere.et dꝛ
a dis.⁊ fuſus.et pꝛoducit fu.

Digero.ris. geſſi.geſtũ.a.t.i.explicare· oꝛ⸗
dinare:vel oꝛdinẽ deſcribereintegruʒ oꝛ⸗/

dinare· vel exponere vel viuidere oꝛdi⸗
natim · vel euacuare · vel ebꝛietatẽ vepo⸗
nere ·qð; fit cũ abania ⁊ potus in ſtoma⸗
cho viuidũt.⁊ quędã pars purioꝛ tranſ⸗

mittitur ad mẽbꝛa ad alimẽta vitę qdaʒ
Caſſio⸗ mittit᷑ ad ſeceſſũ.vñ.j.Reg.pᷣ. vꝛ

Ennę Digere pauliſpervinũ qͥ mades.
Digito.al.are.a.p.i.digitos facere:ułmõ/

ſtrare digitis. Et ꝑ cõpoſitionẽ Indigi⸗
to. tas.i.digitos induere. vel demõſtrare

vel nominare.

Dignoꝛ. aris.atus.ſſ.d.p.i.dignũ indica/

re·dignũ habere. Inde dignus.a.ũ.
Digredioꝛ.deris.greſſus ſi.d.t.i.in diuſas
partes gradi ⁊ ſeꝑpatiʒ/uł diuerſis modis

gradi:nunc hucnũcilluc nunc ſurſũinunc

deoꝛſũ·ſiniſtroꝛſũ.ante ⁊ retro.

Diudico. as.a. p.i.diuerſis modis iudica

re· vel deliberarediſcernẽ diuidẽ ſepare.

Dilaboꝛ. beris.v.t.i.diuenſis modis/vel in
diuerſas partes labi.⁊ dicit᷑ a di.⁊ laboꝛ.

beris.⁊ pꝛoducitla.

VDilambo bis. a.ti. diuis modis lambere.

Pilapidare. eſt res vel bona ꝓdigaliter et
indifferent᷑ erogare.vt.l.ſiꝓ ea.C.mãda⸗
tia.ff. de mino.l.værũ.circa finem.
Dilato.as.are.aui.a.p.i.extendereułdil/
ferre.⁊ dr a di.⁊ lato.tas. Iñ dilatatus.ta
tũ.i.extenſus diues factus. Etiã põt eſſe
fre.huiꝰ verbi differo.diſtuli.dilatũ.
Dilibuit.i.vnguento vnxitꝑ di.ſcribit.
Dilibunt᷑ oleo vngut.
Diligo.gis.lexi.lectũ.a.t.i.amarea dra di.

et lego.gis. Et eſt amare ꝓpꝛie ĩ malo·di⸗/

ligere in bono. Iñ dilectus.tus.tui.et di/
lectus.ta. tũ. et dilectio. onis.
Dilituit.i.latuit.et dicit᷑ a di.et lateo lates
et dedinat᷑ deliteo dilites.et coꝛ.li. Iñ di⸗

liteſcere inchoatiuũ.i.latere.Et eo vtütur
multum oꝛatoꝛes.

Diluceo.ces xi.n.S.i.diuerſis modis lucere
el diuiſim lucere.Iñ hoc diluculũ.
Dilucido.as.are.a.p.i.diuerſis modis lu/
cidare.et dicitur a di.et lucdo.
Diluculaſcit.i.diluceſcere incipit.

Dimetioꝛ.tiris.dimetitus vel vimẽſus ſu.

d.q.i.diuerſis modis metiri.⁊ dꝛa di.et
metioꝛ. Iñ dimenſus ⁊ dimenſio.onis.⁊.
hᷣ⁊ bęc dimẽſionalis:⁊ H̊ le.i.ad vimẽſio/
nem ꝑtinẽs: facit futurũ indicatiui in ar.
licʒ ſimplex ſuũ ineniat᷑ ĩ boꝛ.vt metiboꝛ.
PBñ ꝓphᷣa. Exultabo ⁊ oiuidã ſiccinamet
cõuallẽ tabernaculoꝝ dimetiar. Et ĩ euã/

—

gelio dĩ. Eadẽ quippe menſura qua mẽſi

„

fueritis: remicietur vobis.
Dinmico. as. are.aui.n.p.i.pugnare. Dnde

DOuidiꝰ de remedijs. DHitncus? gladijs

zacuta dimicet haſta. —
Dimidio.as.a.p.i.diuidere ꝑ mediuʒ· vel

medietatẽ auferre.⁊ coꝛripit di.

Dinminuo. nuis.nui.nutũ.ꝑ vnũ.m.ĩpoꝛtat

viminutionẽa dicit᷑ a di.⁊ minuo. Item

ſent
paltes
natß
ytvn
Dimno.
Disnnit
10ℳ
uigen
bifene⸗
iogoat
olo
mere di

.
41

6 4
.

penue
cond

42

dinnet
mpop
naue
elerzd
Nwpss.
mesmumn⸗
anme⸗
nbis
Korn⸗
Pimois
teser⸗
Diſai⸗
Dlle /
Parteme
Meeptea
deroyi
gong
Gicens
Maemo
Uterez d
Mmngi
Glend
eran
Moa
Goſege⸗
groſen
Neummne
lhum
lucha
nte
Mn
l

h
Rr
ucen
nͤl
nümme

£ £

—

8ni
eſen
li
rlaw,

leret
Cde
n.
hunsn
nipötti⸗
dlui

cfadi.
nnlodi⸗
edi⸗

awduns
Sd
kroopün

vdsler
nodl⸗

9

t.
Hininzſ⸗
in
Goni
lmi/
Niiinar⸗
neud.

mer.

iuenit᷑ dimminuo.is ꝑ duo.m.i.ĩ oiᷣſas
partes minuo dꝛ a dis.⁊ minuo:Nam
Dicit Pꝛiſcianꝰ in ̊ maio.S.tranſit inm
vt viminuo ꝓ viſminno. ODñ Ceęrẽtiꝰ in

adelphis. Dmiminuet᷑ tibi cerebꝛũu.

Bimitto.tis.miſi miſſũ.a.t.i.diuerſis mo

dis mittere· vel in viuerſas partes mittẽ

7 dĩ a oi.⁊ mitto.tis.Et dimittere.i.pcẽ?

indulgere condonare. Eſt etiã oimittere
differre· oerelinquere.
Dinodo.as.are.a.p.i.exoluere.

Dinoſco.cis.ui.notuʒ.vinoſcere.a.t.i.dil⸗

cemere diuſis modis noſcerea dꝛa di.⸗
noſco. cis. ⁊ nõ habet. g. ante.n. DHñ Ecq.
4 * In lingua eniĩ ſapientia vinoſcitur.

PBirigo.gis.rexi.a.ti.quaſi in diuerſaʒ ꝑtẽ

rego. dĩ a di.⁊ rego.gis.⁊ coꝛ.ri. DHnde
pᷣs. Dirige greſſus meos.

Dirimo.mis.remi.reptũ.a.t.i.oiuidere:ſe⸗

parare.⁊ oꝛ a di, emo.mis.interpoſita.r

⁊coꝛ.rni. Mñ Aucan in. Sᷣ. Et non admiſſe

Dirimit ſuffra gia plebis.

Viripio.pis.pui.eptũ.a.t.i.diuſis modis

l in diuerſas partes rapere· vaſtare·di/
uellere.⁊ dicit᷑ a di.? rapio.pis.
Dirũpo. pis.rupi.ruptuʒ.a.t.i.in diuerſas
partes rumpeſcinderediuidere dicit᷑a
dia rumpo.pis. Iñ dirupt᷑ ta.tũ.i.ſciſſſus

diuiſus. Oñ Danielis.iꝗ? Et diruptus

eſt draco. W

Viruo.is.ni.a.t.i.deſtruerein diuſas par /

tes ruere· euertere· deij cere.
Viſcalcio.as.are.a.p.i.calciameta exhere.
Diſcedo.dis.ceſſi cedere.n.t.i.in diuerſam
partem cedere.⁊ dr a diſa cedo.dis.
Diſcepto.tas.taui.a.p.i.diſputare· cõten/⸗

dere: vſurpare iudicare.Et vt dicit Iſi/

doꝛus. Judex dictus. q̃ſi ius dictans vel

dicens pplo · ſiue qð iure diſceptet. Jure

aũt diſceptare eſt iuſte iudicare.

Diſcerno.nis.a.t.i.diuidereſeparare: diſ⸗

cutere.⁊ dicit᷑ a diſ.⁊ cerno.nis.
Diſcerpo.pis.pſi.ptũ.a.t.i.qiuerſis modis
carꝑe.i.ſcindere/laniareeuellere.⁊ dicit a

dis.⁊ carpo.pis.a.mutata.in.e.

Diſco diſcis didici diſcitũ diſcere.n.t.i.co/

gonoſcere· vel ſcientiã accipe. Itẽ diſco ꝓ
cognoſcere actiuũ eſt.̊ diſco p caꝑe ſciaʒ

neutrum eſt.

Dilcooperio.is. a. qi. cooꝶ&toꝛio detegere.
Diſcoꝛdo.as.are.n.p.i.diuerſũ coꝛhabere

diſſentire.

Diſcrimino.nas.naui.nare.a.p.i.diuidere.

ſeparare. dicit᷑ a diſcrimen. coꝛ.mi.

Diſcũbo. bis. here.n.t.iiacere ad comeden
dũ in tricliniolic; ⁊ in alio loco.ſolebant?
eniʒ iacentes ſupᷣ cubitũ comedẽ.vel dilſ-
cũbẽ ẽ ad diſcũ ſedere ⁊ ferculum ſumere.
Diſcurſo.as.are.i.frequenter diſcurrere.
Diſcutio.tis.tere.a.t.i.ſubtiliter indagare
uł quaterediſiũgere.⁊ dicit᷑ a dis.⁊ cutio
tis. Dõt etiã ↄponi a diſ. quatio.tis. Iñ
diſcuſſus.a. um. J
Diſgruo.is.grui.grutũ.n.t.i.diſcõnenire.
diſcoꝛdare. ⁊ diat a dis.⁊ gruo.is.
Diſijcio diſijcis diſieci.a.t.i.diuũſis modis
iace·diſꝑgereſeparare:diuellere ·deſtruz
⁊ dicitur a diſ.⁊iacioa ſcribit᷑ ꝑ duplexi.
in ſecunda ſyllabo.
Diſiũgere uł diſtinguereẽ cõferre data u
accepta.vt in.l.cognoſcere.S.i.ff.ð vᷣ.ſig.
Diſligo.gas.gaui.a.p.⁊ deberet dici dili/
go.gas.a dia ligo.gas.ſ̊ interponit᷑. S.cã
differentięa diligo. gis.i.diſſoluere. In/
uenit᷑ etiã in eode ſenſu diſſigo.gis.tertie
cõiugationis.ſicut dicit Hug.⁊ coꝛllii.,.
Biſpello.lis.puli.ſi.a.t.i.diuerſis modis
vel in d iuerſas partes pellere.
Diſpendo.dis.di.a.t.i.largiter donareex/
pendere vel oꝛdinare:diuiderea dicitur a
dis.⁊ pendo.dis.Inde diſpenſoꝛ.ſoꝛis.et

7

diſpenſoꝛius.ria.rium. MMV
Diſpenſo.as.are.aui.a.p.i.largiter donare
dinidere·diſtribuere: diſponere vel deli/
berare.⁊ dicit᷑ a diſ.⁊ pendo.dis.penſum.
Inde dipenſatoꝛ.toꝛis.
Diſperdo.dis.didi.ditũ.a.t.i.amittere de.
lere · vel deſtruere.Oñ in pᷣs. Nõ diſꝑdi/
derunt gentes quas dixit dñs illis.i.non
deſtruxerũt deleuerunt. diuerſis modis
perdiderunt. ðð D
Diſpeſco.ſcis.ſciui.diſpeſcitũ.n.t.i.diſtare·
ſeꝑari. Inuenit᷑ etiã trãſitiuũ ꝓ ſeꝑareu
diuidere dr a disa peſco.ſcis:qð nõ ẽin
vſu. Quidã tamẽ dicũt ꝙ cõponata diſ.
paco pacas · vel paciſcoꝛ·vel paſco.
Diſpicio.cis.xi.ctũ.a.t.i.diuſis modis aſ/
picere. vel in diuerſas partes. ⁊ dicicura
dis.⁊ ſpecio.cis. Iñ diſpectus.a.n diſpi/
coꝛ.caris.⁊ inde h̊ ⁊ ̊ diſpicabilis.et q̊ le.
Duplico.cas.pe.coꝛ.a.p.i.deoꝛſum a plica
ponere.et dicitur a dis.et plicco.
Diſplodo.dis.dere.a.t.i.manꝰ apenire.Et
ponit ſimplicit ꝓ aꝑire· vel rupe · diſcutẽ ·
quaſſare. Iñ diſploſusa.ũ.ul diploſus.
Diſt Pong arcp i.diub modis ſpoliare

et dr̃ a dis.et ſpolio as.et abijcit᷑ vnũ.s.

Ziſpungo.gis.ait.i.oiuſis modis pũgere

s

puncto facere: vel expellere.

* * * *

Piſputo.tas.taui.tare.n.ꝓ.i.diuſa putare

in loquendo.vel loquedo viſſentire· vel
diſputare eſt oiuerſa ratone mẽtis ꝑq/
rere vt ad rei weritatẽ xoſſit ꝑnenirea vꝛ

a diſ.⁊ puto. Iñ hic viſputatoꝛ.toꝛis.et

Diſputatoꝛius.a.u.

Diſputare etiã eſt allegare. vt videlʒ intẽ/
tionẽ ſuã ꝑ ꝓbationes in iudiciũ deduc/

tas oſtendere ⁊ eã viribus aſſeuerare et
roboꝛare.vt.ix.q.iij.alioꝛum.

2 „ .

Diſquiro.ris.ſiui.ſitũ.a.t.i.diuerſis modis

qre re iueſtigare. pdu.qui.⁊ dꝛa dis.
1 quęro.mutato.e.ili.
Diſſeco.as.are.a.p.i.diuerſis modis ſeca/

re.dirumꝑecruciare coꝛ.ſe. Oñ Rci.7:

Audiẽtes aũt hęc oiſſecabãt᷑ coꝛdibo ſuis

Diſſentio.tis: diſſentioꝛ.tiris.in eo dẽ ſen/
ſu.i.diſcoꝛdarediſcrepare·quaſi viuerſa
ſentire.⁊ dẽ a diſ ſentio.

Biſſepio.pis.ui.a.qi.diuerſis modis ſe

pire· vel ſepem remouere:oiſcludere.
Biſſero.ris.ere.a.t.i.tractare: vicereſapi/
ent᷑ loqui:cõfirmare:exponere· declarare

eloqui lucide. Inde viſertus.i.ſapiens.

Biſſero.ras.are.a.p.i.viuerſis modis ſe/
rare.vel ſeram remouere vel aperire.

Diſſicio.cis.cui.ſectũ.a.t.i.remouẽſepare.

7 dĩa diſ ſeco.cas.⁊ coꝛ.ſi: Oñ Ilmbꝛoꝰ

Illi veteris militię moꝛe viſſicere hoſtiũ

Viſſideo.oes.n. S.i.diſcoꝛdare: diſcõueni⸗
re.in diuerſa parte ſedere. dr a dis.⁊ ſe/
deo ſedes. Iñ diſſident᷑ aduerbiũ.⁊ diſſi/

dentia.tię.⁊ coꝛ.ſi. Oñ Onuidius in epi.

Verbis facies diſſidet iſta tuis.Inde diſſi

. *

Diſſido.dis.n.t.i.qiſcoꝛdare.diſcõuenire.i

parte diuerſa ſedere.quaſi idẽ ſigẽt cũ diſ⸗
ſideo. des. dra dis.⁊ ſido dis. ꝓpduẽſi ·
Hñ in. .liꝰ.moꝛaliũ .quaſi in pꝛincpio

dicit Greg'. Bʒ duͦ a ſemetipſis ꝑ cõtra

rietatẽ diſſidunt lectoꝛẽ ad intelligentiaʒ
weritatis mittunt.
Viſſilio.lis.n.q.i.diuſis modis ſalireĩ diũ/

ſas partes ſalireſeparari:abrumpi ſaliẽ=⸗

Do. Inde diſſulto.tas.frequentatiuũ.
Diſſino.nis.iui.itũ.n.t.i.viuidereſeꝑare.
Viſſipo.as.aui.pare.patũ.a.p.i.diſꝑgere

dqiminueredeſtruerea dra dis: ſipo.pas

Diſſoleo. les.n. .i.diſueſcer.
Diſſono.nas.n. p.i.diuerſis modis ſonare:
diſcoꝛdare. In diſſonanter.i. diſcoꝛdant᷑.

⁊beęc diſſonantia.tię.⁊ diſſonꝰ.na.nũ.
Diſſopio diſſopis.a.qi.abſo pire.
Diſſulto.tas.i.frrequenter oiſſiline.·
Dilſſuo.is.uere.pꝑe/p.a.t.i.diſigereſuturaʒ
frangerrr.
Viſtendo.ſtendis.ſtendi.n.t.i.valde ten⸗/
derevel a tenſura remouere.
Viſtineo. nes.a. S.i.detinere· vel ſeparare.
l in diuerſaʒ partẽ ⁊ oppoſitã tenere.

Diſtingo. gis xi. cti.2.t.i.tincturã auferre.
Diſtinguo. guis.guere.a.t.i.determinare·

deſignare· diuidereſeparare punctare-
diſcemere.⁊ dr a diſ.⁊ ſtinguo. ñ diſtin/
ctus. 9.. hęc diſtinctio. onis.
Diſto. ſtas.ſtare.ſtiti diſtitũ.⁊ etiã iuenit᷑
diſtatũ.n.p.i.vifferre·remotũ eeĩ diuer/
ſa ꝑte ſtare: ceſſare.⁊ dr a diſ.⁊ſto ſtas.
Iñ diſtanter diſtantia.

Viſtrahere eſt vendere. vt. ff. de cõtrahen.

emp⸗ Vdi.lſi ita diſtrabit.⁊.lẽ alienã.
Viſtribuo.buis.ui.a.t.i.viuiderediuerſis
dqiuerſa tribure.

Viſtningo.gis.xi.ctü a.t. i. diuenſis modis

ſtringe. Itẽ diſtringere ẽ apliareſtrictu/
ram remouere. vel leniter tangere. Et in

hac vltima ſigtione põt ſumi Ecech.i .

vbi dr. Cenerũ diſtringã. Et in pꝛologo
Amos vbi vꝛ. Auboꝝ moꝛa diſtringes.

VZiteo.dites.n.S.i.eſſe vel fieri diuitẽ. ⁊ dr

a dito.as. Iñ diteſco.cis.inchoatiuũ.

VZiio.tas.taui.tare.a.p.i.diuitẽ facere. Iñ

ditat.ta.tũ.i.diues fact᷑᷑. MHñ Mieremię

S Ideo ma gnificati ſunt ditati.. pdu.

di.Oñ in Auroꝛa. Oð replet angelicus
ditatz oꝛnat honoꝛ.

Diuendo.dis.didi.dituʒ.i.diuiſe vendere.

VBiuentilo.as.a.p.i.diuerſis modis venti/
lare.⁊ coꝛ.ti.⁊ dr̃a ventilo.las.
Biuerſifico.cas.caui.a.p.i.diuerſa facere.
7 dicit᷑ a diuerſus⸗ fado.⁊ coꝛ.ſi.

Piuerſo.as.fre.a diuerto.tisi.frequenter
diuertere. Itẽ iuenit etiã diuerſo.ſas.pꝛo

variare.⁊ dicit a di.⁊ verſo.ſas.
DBiuerto.tis.a.t.i.lecedereirevel variare.
vel diuidere/quaſi diuerſis modis verte.
Inde diuerſo.ſas.frequentatiuũ.

VBinido.is.ſi.ſũ.iuidere.a.t.ſᷣm antiqͥs

cõponit᷑ a dia vido.dis idẽ eſtqð par/

tiri · vel q̃ſi diuerſis modis videre. Qui/
vã tamẽ dicũt qð ſit cõpoſitũ a di.⁊ via

do. Iñ viuido.i.viuerſas vias do.ſed
etymologis eſt. Inde viuiſus.a.ũ.⁊ Diui
ſiuus.a. um.i.diuiſus vel diuidens.
Piuino.as.are.n.p.i.futura ſdicere.

giige

Nrepi

Po dnsd
cocedo⸗
und4
ipaſ
Gnuſa
oeo cye
Pexn
Zogung
loesen
edoo
Dloesar
pmmreag
Polooae
Dorniho
Dominor
ſtmutur⸗
Ponona
gueni
Abalirà
Doroasan
Punanmon
guuonee
ſuezoſnel
Domoigin
chererg
Grenumn
Guador
Vototus:
1.

Abitotes
Disbitare
dbitu⸗
eſeiner
inemgi

Uet

Punn
.
Muc⸗

iinent
iduuex,
oſg.

küöin.
lhitlani
wd

owus
Ein
ehir.
ologo
ngds.
nrn

nimas

wr.
Vaſalan
u
ard
ds W..
1mnn,
tN
nünA

nenſed
u1diul
k.

—

Dinulgo. as.are.a. p.i.diuᷣſis modis vul/
gare/ publicare·oibus notũ facerea ſigre

D ante G

So Das dedi datum vare.i. dono.trado-

cõcedo/partioꝛ. Jñ datio.onis.⁊ H̊ da/
tum.ti. Et ſcias ꝙ do eſt verbũ actiuü · ta⸗
mẽ paſſiuũ in pꝛima ꝑſona pᷣſentis indi/
catiuiſcilʒ doꝛ nõ eſt in vſuſic nec foꝛ.
Doceo doces doaui doctũ.a.S.i.infoꝛmare
Inde verbalia.

Vogmatixco. al.a.p.i.docere · vel inſtruere.

Voleo.es.ere.lui.litũ.n.s.i.pati doloꝛem.
Inde doloꝛ. oꝛis.
Bolo. as.are.a.p.i.leuigareplanare/pꝛę⸗
parare.⁊ percutere.
Voloꝛo.as.n.p.i.doloꝛeʒ habere vel pati.
Domifico.cas.pe.coꝛ.n.p.i.domũ facio.
Dominoꝛ.aris.d.p.i.dominiũ exercẽ.⁊ cõ/
ſtruitur cũ genitiuo vel vatiuo.
Domo.mas.domui.mitũ.a.p.i.vincẽſub/
iugare.mãſuefacere.frangere. colere. Iñ
verbalia: domitoꝛ.trix.tio.⁊ domitus.a.ũ
Vono.as.are.a.p.i.dona tribuere: vel re⸗
munerare· vel honoꝛare. Et viffert a vare
quia dare eſt cuʒ ſx remunerationis.do/
nare vo ſine ſpe remunerationis.
Doꝛmio.is.iui.itũ.n.q.i.ab actuali ſẽſatiõe
ceſſare ⁊ quieſcere. ꝗIñ doꝛmito.tas.fre/
quẽtatiuũ.pe.pꝛo.Et ẽ doꝛmitare ſub pi/
gritia doꝛmire · doꝛmire v naturaliter.
DHoto.tas.tare.taui.a.p.i.dotẽ vare.

Dubito. tas.taui.tare.n.p.i.quaſi duabus
vijs bitare ·qð eſt ꝑgere.i.eſſe incertũ.vel

dubitare · quaſi diuitare.i.vuarum viax

eſſe incertuũ. Iñ oubius quaſi duuius.i.
incertus/q̃ſi duaꝝ viarũ. vel quaſi duas

tenens vias.⁊ coꝛ.bi. ODñ Cato. Ne du/

bites cũ magna petis impẽdere parua.
Dubo. bas. bani.inuenit p oubito.tas.
Duco.cas.caui.a.p.i.guidare· vel nutrire.
dĩ a duxa coꝛripit hanc ſyllabaʒ vou. ſᷣ

Duco.is.eã pducit.Oñ.Cu niſi lacte vu/

ces pueros ad funera vuces. Et cõponit

*

Egduco.cas.i.enutrire.

Duco.cig. xvi.ctũ. plura ſigt· aliqñ idẽ ẽqð

deſponſare. vt Ale ouxit vxoꝛẽ.qñq; idẽ

eſt ꝗð reputare.⁊ ſicſcibit in litteris. Pi
gnn duximus vobis intimandũ.qñq; ẽ

trabere wl accipe. vt. Ille ouxit oꝛigineʒ
de nobili pꝛoſapia. Iſñ ductoꝛ.oris.⁊ H
Ductrix.cis.⁊ hic duct.tus.tui.⁊ ductim

—

Ebullio. lis. liui. lire.n. q.i. valde bullire.

D ante B

aduerbiũ.i.tractim. ⁊ ducto.tas. verbuʒ
fre.a quo aliud verbũ frequentatiuũ:ou⸗/
ctico.as.i.frequenter oucere.
Dumo.as.are.a.p.i.ſpinare.Inde dumeo
es.mui.i.eſſe vel fieri ſpinoſn. I qud ou⸗
meſco ichoatiuũ. vt Ilger dumeſcit.i ĩci/
pit eſſe dumoſus vel ſpinoſus.
Vuo duis oui vuiſti ouere.a.t.i.tribuere.
dare · ſoluere. Kqͥ ↄponit᷑ Induo induis.
Duplico.cas.caui.catũ.i.duplare.
Duplo.as.are.i.duplũ facere.
Dureo.es.n.s.i.eẽ uł fieri duꝑa oĩa duro
gs. Inde vureſco. ſcis. verbu inchoatiuũ.
Vuro.ras.rare.a.p.i.duruʒ facere.Et dou⸗
rare.ipmanere. ꝑſeuerare.ſufficẽ. vt Iſte
oi durauit.Et vurare.i.patienter ferre.
Inge hic⁊ bęc durabilis.⁊ hoc le.

E ante B uel C
Bibo. bis. re. n.t. i. valde bibere
eWVll intus bibere vel euomere · ul
nmnndere obliuioni. Hñ Job. 6?7
Sagitteę oñi in we ſunt. quaru
indignatio ebibit ſpiritů mei.
Ebꝛio. as.are.n.p.qð non eſt in vſu.i.vltra
menſurã bibere.
Eccleſio.as.are.aui.atu.a.p.icõuocare vel
cõcionani:qð⁊ ecdleſiaricare inuenitur.
Ecliptico.as.i.eclipſim facere:obſcurare.

E gonte D

Edecumo.mas.maui.mare.a.p.i.cerpere
7 dĩ ab e.⁊ decumo.as.Oñ Macrobius
de ſaturnalibo. Inuenit inqtlocus veteꝝ
viroꝝ decumatos ex multis libꝛis.
Eqẽto.as.i.dentẽ extrahere vel excdludere.
Egico.q.a.t.i.pcipere⸗ eſt regũ vel impera/
toꝛũ. Dñ.Edicunt reges:indicit feſta ſa/
cerdos. .2
Edifico.as.are.a.p.i.edem facio.
Ediſſero.ris.ſſerui.ſſertũ.a.t.i.valde diſ⸗
ſerere. vel apire narrare exponere. DOñ in
euãgelio.Ediſſere nobis parabolã hanc.
7 dꝛ ab e.⁊ diſſero.ris. Iſñ Ediſſerto tas.
verbum frequentatiuun.
Ego es eſt.i.comedere ẽverbũ anoꝛmalũ
Et antiq; dicebãt edo edis edit regularit᷑
poſtea vifferentię cauſa coꝛrupta eſt ſe/
cunda ꝑſona.⁊ p edis dictũ ẽ es.Et ſcias
q,; quęcũq; voces huiꝰ verbi ſequũt᷑ ſecũ/
dã ꝑſonã ꝑ foꝛmationẽcoꝛruptę ſũt. Rᷣg
foꝛmanta pꝛima ꝑſona nõ ſunt coꝛruptę
Vñ dicit Pꝛiſcian in. ꝗ? li? Edo es eſt · ẽ

gnoꝛmalũ tamẽ in plurali numero ſeruat
regulã ttie ↄiugatiõis:edim editſediũt.
Edo edis edidi edere editũ.i.oicere:mani/
feſtare emittere · cõponere · exponere · pa/⸗
rere: pferre: ꝓducere dare.⁊ dẽ ab ea do
das. DMñ. Edo cõpono pario loquoꝛ et
mãifeſto. Anoꝛmalũ fit edotertia ſeruat
ego. Inuenit᷑ etiã edo edis regulare pio
comedo. tuc ẽ ſimplex fac ſteritũ edi.
Egdoꝛſo.as.a.p.i.doꝛſũ ſcindẽ.⁊ ſcipue ab
antiori parte. Iñ edoꝛſat.ti. dꝛ ęquꝰ ab
itioꝛi ꝑte ꝑ doꝛſũ ſciſſꝰa oꝛ ab ea doꝛſũ ſi.
Educo.ducas.cani.a.p.i.enutrire: oicitur

ab e ouco.⁊ coꝛ.du. Nel ᷑ᷣm Papiam:

Egducare.i.enutrire ·iſtituere· eligẽ. Edu⸗
cere vo eſt ꝓtrahere eruere · ſubuertere.

E ante F

Effamino.nas.are.n.p.i.oqͥ.⁊ dẽ ab ex.et

t. amino.x.in.f.mutata. Iñ P effamen. nis.
loquela. ”
Effemino.nas.i.valde fæminaredebilitare
el deuirginnge..
Effero. ras. raui. ratu. rare. a. p. i. crudeliter
agere vel ferũ facere. Et deriuat ab efferꝰ
ra.ruũ.bᷣm Mug. Dicit etiãẽ Papias:Effe/
roꝛ efferaris.ratus.ſũ.i.mẽte ferina effectꝰ
ſine ratione. Sʒ Effero. ras. magis eſt in
vſu.⁊ coꝛripit fe.
Effero effers extuli elatũ.i.extra ferre.⁊ p/
pꝛie eſt cadaueruz. ⁊ dẽ ab ex.⁊ fero fers.
Efferre etiã ſigt extollẽ · eleuare · ſuꝑbire⸗
Inge beęc elatio elationis.
Efficio.cis. effeci effectũ.a.t. i. pfecte facere·
qquaſi pficere.leuiter adiplere.⁊ dĩ ab ex.
Zfacio facis. Iñ effectus.tus.tui.i.finis rei
aut qð a cauſa efficit᷑.vt dies eſt effectus
ſolis. Inde effectiuus:.a.ũ.i.qð habet vel
poteſt habere effectum. “
Effingo. gis. xi.a.t.i. xpꝛeſſe fingere. Inde
effigies.giei.i.imago.⁊ hinc effigio.gias
giaui. a. P.i. effigiẽ facẽ ul effigiẽ reßſetare
Effontio.tis.tiui.i.venenoſe loqͥ · vel foꝛas
emittere. oꝛ ab ex. 1 fons. tis.
Effoꝛ effar effatus ſũ.d.p.i.eloqui.⁊ dicit
ab ex.⁊ foꝛ farl.vel effoꝛ.i.exulł apte loqͥr.
Effreno.as.i.valde frenare.vel defrenare.
Effringo. gis. egi. ctũ.a.t. i. valde vel extra
frangereq dĩ ab exa frango.
Effugio. gil. a.t. i. extra fugere · vel ſepe? cõ⸗

E ante G

Egeo eges egui egere. n. .i. nõ habere vel

opus habere. caret ſupino.
Egero. geril. geſſi. geſtu.i.digerere·fſoꝛas
emittere. ꝓpꝛie malã ſubſtãtiã ventris ꝑ
ſeceſſũ ułanu.Et trãſlatiue dꝛ ꝓ enacuare
ponit etiã ꝓ vomere. coꝛ.ge. Oñ. QNui
bene digerit egerit ingerit eſt bene ſanꝰ.

Egeſco.ſcis.inchoatiuũ.i.incipio egere.

Egredioꝛ.deris.egreſſus ſuʒ..t.i.exire ex
gradi.⁊ dẽ ab ea gradioꝛ. Hel egredi eſt

de vno loco ad aliũ locũ exire.

Egreo egres eęgrun egrere.n. Si. eſſe vel fieri
eggrũa dꝛ ab eęger.

Egreſco.ſes.inchoatiuũ.i.incipio ęgrere.

Egroto.tas.taui.n.p.i.ifirmari vel frequẽt
eggrere. lic; ęgreo ęgres ęgrui ſᷣm vſũ ca/
reat ſupino/ſit tñ ab eo ęgroto.tas.jrreq̃i
ab ęgritu ſupino pd.o.vñ Dꝛatiĩ epi.

ð m vas ęgro dabis ęgrotare voleti.

Eante J

Eiecto.ctas.frequẽtatiuũ.i.requẽt eijcere.

⁊ dicitur ab eijcoo.

Eijcio. cil. eieci eiectũ eijcere.a.t.i.ec iacere.

euellere.euident᷑ iacere.⁊ d ab e.⁊ iacio.

Eiuloꝛ. lar. eiulat ſũ. v. p.i.flere · voce do⸗
loꝛẽ manifeſtare:voce cõfuſa pdolere dla⸗

mare. Inuenit etiã eiulo eiulas Hñ vicit
OHapias: Eiulare ploꝛare alta voce. Iñ

pic eiulat.tus.tui.i.ploꝛatus vel damoꝛ
pi:tèę doloꝛe confuſus.

Elaboꝛ. beris.lapſus.ſuʒ.v.t.i.valde vel ex
labi · enadere· decurrereeffugea pduc. la.
Electo.ctas.i.frequent᷑ elicerefoꝛas emittẽ
Elicio.q cui.citũ.i.echẽer vocarea deducẽ
Elido.dis.ſi.ſũ.pe.p.a.t.i.valde vel extra
ledere.⁊ dĩ ab ea ledo. Inuenit᷑ etiam ꝓ
temptare.
Eligo. gis. elegi electũ.a.ti.excerpere · q̃ſi
extra alia aliqd legere.⁊ dĩ ab e.⁊lego.
Elimino.nas.minani.a.p.i.extra liminare.
vel extra limen foꝛas pijcere · vel poꝛtare
publicare.⁊ dĩ ab ea limino.
Elimo.as.aui.a.p.i.purgare:i d ab ea li/
mo limas. Inde elimatus.a. um.i.clarus
vel purgatus.
Elingno. guas.guauii.linguã extrahere· ul
auſerrea vĩ ab e. ⁊ lingi.
Eliquo.quas.a.p.i.valde ułex᷑ liquare vel
purgare.vñ a ponit᷑ p excolare.vel foꝛas
emittere· manifeſtare:ułcũ quodã vocis
lenocinio ꝓnũciare. Inde eliquatus.a.ũ.

Eloquoꝛ.q̃ris eloaitus ſuʒ. det. i. valde vel

Mt.
ſeſte
loge⸗
Weuu
uceo⸗
t
Clodl
Wluu
weid

bniche⸗
hive
pnolh
ſeustl
nſvslu
tappr
inch
ſun⸗
ſpotel
Enano⸗
bulin⸗
Gnuuva
lupein
Cnnſalo⸗
ntaſmn
lnapogs
eirenng
Crenot
menan.
Emico
Werhr
R
hninves
ſihnäe
nesam
Bupen
heg

lnomss.

l
fbet.
cc
Enil

Mobuned

Gmnlole
l
diobe⸗
idery
Aapnul
fimml

wan
mur
Meſap,

nvet
uleſt

Aſien

Were.
feqner
vc
gheq
Miep⸗
nd.

oꝛnate. vel aperte expedite loqui ⁊ ma⸗
nifeſte enũciare.⁊ ẽ oꝛatoꝛis. Iñ eloquẽs
tis.ge.oĩs.i.viſertus:facundus/expedite

vel euidenter loquens.

*

Eluceo. ces.eluxi.n.s.i.valdevel ex uł eui ⸗

dent· ul pꝛę alijs lucere.⁊ dꝛ ab ea luceo.
Eluo eluis elui elutũ.a.t.i.lauare:purgare

wl lauãdo deſtruerecoꝛrodereulł effun /

dere ⁊ diſſipare.⁊ dẽ ab e.⁊ luo.is.

E gnte

Emãcipo.as.are.a.p.i.a ſuituteliberaret ̊
iaʒ inoleuit cõſuetudo.vt ſilius de ptãe
patris liberatus vicat᷑ emancipatus ſed
ſeruus a ſeruitute liberatus: dicat manu/
miſſus licʒ ꝓpꝛie pdicta vocabula ↄueni⸗
ant captis in lio.⁊ in ſeruitutẽ redactis

bm Hug . Oapias vo dicit. Emãcipare

iun ꝓpꝛij oñm ſtatuere · quaſi extra manũ
i. poteſtatem ſuam facrre.
Emano.as.are.aui.atũ:n.p.i.ex manare

ebullire· pꝛocedere.⁊ d ab e.⁊ mano.as.

Emarceo.ces.cui.n.s.i.euidenter marcere.

elanguẽ: ⁊oꝛ ab ea marceo.es caret ſup.

Emalſculo.as.are.a.p.i.eneruare. debilita /

re. uł caſtrarea dĩ ab e.⁊ maſculꝰ coꝛ.pe.
Emergo. gis.ſi.ſũ. a.ti.extra mergere.exve
nire· exurgere.⁊ dĩ ab ea mergo.

— 4

metioꝛ · vel euidenter · vel aperte metioꝛ.
Emico.cas.emicui.n.p.i.valde vel ſurſum

vel extra micarei.ſplendere·ſalire.aſcen⸗/
dere. Mñ Mieronymus in epła ad Pau⸗

linũ. 8. caꝰ. Scintillę inq t emicant.

Emineo.es.nui.n.s.i.extra manereapparæz
ſuꝑincubere· ſuꝑſtare.⁊ dꝛ ab e. ⁊ maneo
nes.a.in.i.⁊ coꝛ.mi.Et cõponit᷑ cũ ſup. vt
Supꝑemineo.es.⁊ cũ pꝛę.vt Pręemineo

nes·qð ꝑ ſyncopã iuenit᷑ pꝛemineo.nes.

Emo.mis.emi emptũ.a.t.i.ex alieno meu,ʒ

facere.i.dare ſuũ⁊ alienũ accipe coꝛ.e.in

Hſenti.ſed in terito ꝓducit. OHñ Ouidiꝰ
ĩepi. Turpit igenuũ munera coꝛpemũt.
Emolioꝛ. liris.tus.ſũ.d.q.i.valde vel extra
moliriadqͥrere.niti. dẽ ab e.⁊ molioꝛ.

Emuloꝛ.laris.latus.ſũ.d.p.i.diligere.ñ
2. Cor xi? Gmuloꝛ eni vos dei emulatõe
7 dĩ ab e.⁊ moles.lis.DHel Emulari.i.in/

uidere. DNDñ ad Ro.iʒꝰ Mon in cõtentio⸗
ne⁊ ęꝓmulatione.⁊ tunc dicit᷑a molo.lis.
Atẽ gmulari.i.ſequi ꝑ ĩuidiã· vel amoꝛem.
PDñ PHꝛoũn.ʒe Mõ eꝗmuleris hoĩem malũ.

⁊tunc dicitura molioꝛ.iris. ODñ quidam.
muloꝛ inflatur.amat iuidet ac imitatur.

1..

Etiã ponit᷑ p indignatione. DVñ Exech.
8 Erat ſtatutũ idolũ ad ꝓuocãdũ ęmu/
lationẽ. Iñ ꝓmulus.la.lu.i.diligens.vel

inidus· vel ſequax uł eiuſdẽ rei ſtudioſus

Et in eodẽ ſenſu.⁊ ex eiſdẽ cõpoſitis iue⸗
nitur. demuloꝛ.laris. Iñ demulus.la. luʒ.
i. qmulus. .
Emungo. gis.a.t.i.valde mungere.

E ante Wι
Enarro.nas.raui.rare.a.p.i.euidenter. vel
aperte narrare.⁊ dẽ ab e.⁊ narro.ras. JTĩ
hica hęc enarrabilis hocle.
Encenio.nias.are.aui.n.p.i.initiare vel ali
quid pꝛimo exercere:vel induere Oñ ve⸗
ſtem nouã enceniatqͥ pꝛimo eã induit.uł
poꝛtat. Similiter epᷣs ecdeſiam enceniat
quando eam dedicat.
Eneruo.as.are.aui.a.p.i.diſſoluẽ· demol /
lire. debilitare · quaſi eẽ neruos ponere.
7 dĩ ab e.⁊ neruo.uas. Hñ Duidius de
reme. Eneruãt aĩos citareq; iociq; lir;.
Enigmatico.as.are.auia gnigmatixo.xas.
i.per egnigmata loqui. H
Eniteo.tes.tui.n.s.i. valde nitere · fulgere ·
ſplendere:micare.⁊ d ab e.⁊ niteo.tes.X
caret ſupino. Iñ enitẽs ꝑticipiũ.⁊ coꝛ.ni.

Enitoꝛ.teris.eniſus vel enix ſij.v.t.i. val

de niti. vel foꝛas mittere· vel parere.⁊ vꝛ
ab e.⁊ nitoꝛ.teris.⁊ ꝓdu.ni.Iñ enitẽs.tis
Eno nas.ui.natũ.n.p.i.euidenter nare.vel
e natare.⁊ dĩ ab ea no nas.Et coꝛ natũ
ſupinũ pe.ſimiliter enato.tas.eius fre.
Enodo.das.daui.dare.a.p.i.exoluere·de
nodo tolleredeclarare·planũ facerea dĩ
ab e.⁊ nodo.⁊ ꝓducit no.

Enucdleo. as.are.a. p.i.extra teſtã nucis nu/

deũ deponere.⁊ dẽ ab ea nucleo.as. Etiã
ponit᷑ p aperire enodare·expedire· mani/
feſtare declarare. Iñ enucleatus.a. um.i.
apertus manifeſtus/enodatusexpeditus
Enuncio.as.as.are.a.p.i.valde nũciareul
de aliqͥ nũcare. vel euident nũdare.?⁊ d
ab e.⁊ nũcio. Inñ enũciatio.onis. enũcia
tiuꝰ.a.ũ. MHñi dialectica dꝛ:Dꝛatio enũ/
ciatiua eſt vox ſignificatiua de eo qð ali /

quid eſt vel non eſt.

E ante O uel P

Eo is ire iui itũ.n.q.i.vado vel ambulo.
Epilogo. logas ·a.p.i.epilogũ facere · bꝛe⸗
uiter pꝛedicta recapitulare.
Epiſcopoꝛ.aris.do.p.i.epiſcopatũ habere
vel regere.⁊ coꝛ.ſco.

Epuloꝛ.ar...p.i.epulis vti.hinc ꝓbalia.

E aonte Q
Cquipenſo.ſas.ſaui.ſatũ.n.p.i.eq̃ cogitare
vel eque iudicare: dꝛ ab equꝰ adiectiuo.
ECqͥparo.ras.aui.atij.a.p.tria ſit.p.i.imi/
tari. ODñ Mirgiliꝰin bucoł. Mec calamis
ſolu eqͥᷣ paras voce magiſtrũ. Itẽ equi/
parare.i..quare vel cõparare.vt ęꝓqͥparo
hoc illi. Itẽ eqparare.i.parẽ fieri.vt: Iſte
in bꝛeui tẽpoꝛe doctoꝛes ſuos ęꝓ parauit.i
par factus eſt illis.
Cquipolleo.les. lere.ab ęquus adiectiuo.⁊
polleo polles. Et equaleo.es.ab ęquus et
valeo.les.in eodẽ ſenſu.i.parificari: con/
ferri:aſſimilari. Iñ ęquipollens ęqͥualẽs ⁊
eqᷣpollẽtia· ęqualẽtia.i.ſimiliũ reꝝ eq̃litas.
Cquito.tas.tare.aui.n.p.i.ęꝓquũ facere.vt
ęquito illi.i.rectũ facio illi. Itẽ ęqͥto.tas.
põt eſſe frequentatiuũ huius verbi ęquo
as.⁊ tunc tantũ valet quantũ frequenter
ęquare tunc eſt actm̃. Itẽ equito.as.põt
deriuani ab equꝰ equi: tuncidẽ eſt quod
militare. Iñ eqᷣtatus.tus.tui.i.actus eqͥ/
tãdi · vel multitudo equituũ. ODñ in Cãtidq

Eqtatui ĩ curribo Pharaõis aſſimilauite

Cquo ęquas.quaui.quare.a.p.i.ꝓquũ facẽ.
7 d ab ꝓquus adiectiuo. ꝓduÄt pꝛimã
Et ſcribit᷑ ꝑ ae diphthongu.ſ̊ eques ꝑ.e.
ſolã ⁊ coꝛ.pꝛimã. Oñ. Ne ſi ſolus eques
tibi me ꝑ equũ pcoꝛ eques.

Eradico.cas.aui.a.p.i.euellere.deſtruere⸗⸗
dẽ ab ea radico.cas. Iñ eradicans parti/
cipiũ. Hñ ꝓob./ʒi?Dia eradicãs genimia
Erigo.gisxi.ctũ.i.ex imo ſurſũ regere.
Cro ras.raui.re.n.p.i.linire· ſparare.⁊ dẽ
ab es en. Et cõponit᷑ deero. as.i.ęs auferre
lvalde ęrare.inęro.as.obęro.as.i.hcio
vel gre conducere.ſubęro.as.i.latent᷑ pcio
ſcilicet ęre conducere.
Erodo.dis.ſi.ſũ.a.t.i.exulł valde rodere.
Erogo.gas.gaui.gare.a.p.i.darediſtri/
buere. ? ꝓpꝛie ĩ elemoſynas.
Erro.as.are.aui.n.p.i.exoꝛbitarequaſi ex
rem ire. Et hinc verbalia.⁊ hͥ erratus.tus.
tui.⁊ hoc erratũ.ti.ambo ꝓ delicto.⁊ h̊ er/
roꝛ.or.. Iñ erroneus.a.ũ.i.erroꝛe plenꝰ.et

errabũdus. da. on: erratic. a.ũ bic ⁊2 BH

erratilis.⁊ hocle.oĩa in eodem ſenſu.
Eructo. as.aui.i. emittere · vel pfere ulex⸗
pꝛimereuł ructũ facere. Et eructuo.as.in

eodẽ ſenſu. Et ſunt ambo ge.nen/ p ructuz

Etymologi

lacẽ. In alijs aut ſigtionibo ſũt ge actiui

Erudero. ras.are.ui.n. p.i.purgarerudera

eijcere dꝛ ab e.⁊ rudus· vel ruder ruder
Erudio.dis.diui.ditũ.a.q.i.inſtruere.q̃ſi
extra rudere vel ruditatẽ ꝑonere.⁊ dẽ ab

*

e rudo.dis: coꝛripit ru.

Erugino.as.are.pe.coꝛ.⁊ derinat᷑ ab erugo

ginis·ſicut rubigino.as.a rubigo.⁊c eru⸗
ginem wel rubigineʒ coꝛrũpe · deuaſtare ·
Et ↄpoĩt᷑ Erubigino.as. DPerubigino.as

Erugino.as. DPerugino.as.i.rubiginẽ uł

eruginẽ auferre.⁊ ſunt actian.
Eruo.ris.ui.tũ.a.t.i.euertẽ. ab e.⁊ ruo ruis.
Eruſco.cas.caui.n.p.i.eęra in vnũ colligere.
ſicut numularij faciũt.⁊ d ab ęs eris.

E ante B
Eſco eſcas.aui.n.p.i.eſcã tribuere.vel eſcis
paſcere. Et cõponit᷑ adeſco.as.i.ad eſcam
vocare · vel valde eſcare. Ineſco. cas.i.in
eſca impinguare · vel decipere eſcis.
Eſtiuo.as.i.ad vmbꝛã in ęſtate ſedere.
tuo.uas.aui.n.p.i.feruere·bullirecalere
Et componit᷑ Ineſtuo.as.exęſtuo.as.
Eſurio.r.riui.n.q/i.meditari edere.⁊ dĩab
edo eſẽ. Et habet eſuriui ĩ terito.vt pa/
tet Matthęi.25“. Eſuriui enĩ nõ dediſt
mihi mãducare.qð tamẽ eſt cõtra naturã
verbi meditatiui. Merba eni meditatiua
carent ſteritis.põnit᷑ enĩ eſuriui p famui
ſiue famã habui. Iñ hęc eſuries. ei..

E gnte T uel B

Eteſticulo.las.aui.a.p.i.teſticulos auferre
el valde teſticulare.
mologixo. as.are.eſt vnũ vocabulũ ꝑ
aliud exponere.
Euagino.as.are.ui.n.p.i.ex̃ vaginã trabẽ
Euangelixo.as.are.i.euangeliuʒ anũciare.
Euiro.as.aui.a.p.i.debilitare/enernare.et

dr ab e.⁊ viroꝛ.Etiã põt componi ab e..

vir.⁊ tunc idẽ ẽ qð caſtraredebilitare.
Euito.tas.tare.taui.a.p.i.valde vitare.uł
euidenter vitare. Iñ hic⁊ hęc euitabilis.
⁊ hoc le.Et euitatus.a.ũ.i.valde vitatus.
el euidenter vitat.qð etiã põt cõponi
ab e. vita.i. vita pꝛinatus Oñ Hapias
Euitatus vita pꝛiuatus.i.pterritus.
Eunuchito · cas: eunucho. chal.i.eunuchũ
facere. .
Euo. as.are.aui.n.p.i.inſanire.etiã inuenit᷑
ꝓ euacuare ⁊ fugere.⁊ dẽ ab euan.tis.

CE gognte

„ I
geinſe

Eueert
gere⸗·
quod
Exacen
xige
gttole
lic⸗
etucb⸗
autntn
Crllota
Cumno.
cam⸗
nncken
Corcocn
Crumcoor
ni di
Cvunmo.
Unit⸗
eranin
Cöſtenn
gnunete
Ctuns
lmoat
Euulaous.
rirom
Worere
Eunnuoas

feAp

PO

nanosar

Auto:aton

oſitns:
Gobius
nnng
Cpungeſo.
Cpanice
te N

Thjonent
ftmuoug

kanhonzer

Grdlotzg

gatii
Momln
Hceni
ſnen;
de,rnic

Eibeng
Wricn
wnſten
igndi
nbignit

1womis:

Coligene

Sms.

Binddon.

ſtoin

eces
teſecee

ulliple

lſtnoss
leredidb

n py.

nö dli

mmani
imedenm
muipfmu
mess.

P

suſen
big

iint
n mion
nl
wn
tütne.
evtne l
cCitts
potci
Dibru
Mian 4

ainmt

.

1UV,KO

Excandeſco.ſcis

Exacerbo. as. are. a. p.i. vuas acerbas colli⸗

gere. ex aſperre.? vꝛ ab ex. ⁊ acerbo. bas.
quod non eſt in vſn. P

Exacero.as.aui.a.p.i.ab acere purgare.

Eraggero.ras.raui.a.p.i.valde aggerare.
attollere· maiꝰ facere.ſicut ẽ illud euãge/

lij. Et tu capharnaũ ꝗᷓ vſq; ad cęlũ exal-

tata es.Mõ qͥdẽvſq; ad cęlũ capharnaũ
exaltata eratſ̊ enimiã ſupbiã exaggeat

EExalto.tas.taui.a.p.i.in altum tollere.

Examino.nas.naui.a.p.i/pbare·.qualiter
iudicare· wel oiſcuterea diligent inqrere.
inueſtigare.

Exxanclo. clas.aui.a.p.i.Dhaurie.
Exancoꝛo.ras.raui.a.p.i.ancoꝛã euellere·
nauẽ diſſoluere.⁊ dẽ ab ex.⁊ ancoꝛo.ras.

Exanimo.mas.aui.mare.a.p.i.debilitare
ꝑterrefacere.⁊ vꝛ ab ex.⁊ animo mas.Jnñ
exanimatus.a.ũ.i.debilitat. ꝑterrefactꝰ.
cõſternatus. Mñ Veſter.i. Et pene ex⸗
animata eſt.
Exaro. as.are.a.p.i.valde arareulł dðſcribẽ
Exartuo.as.aui.a.p.i.diuidere.

Exaſcio.as.ani.a.p.i.dolare.

Exaſpero.ras. raui.a. p.i. xacerbare vel cõ/

mouere.vel facere aſperũ.

Exautoꝛo.as.aui.a.p.i.extra autoꝛitatem

facere vel ponere.⁊ dẽ ab ex.⁊ autoꝛo.as.

VPVñ Quintilianus de cauſis.Exautoꝛat

manus aruis agreſti laboꝛe ſubegit. Ex/
autoꝛatus ponit᷑ hic ꝓ extra autoꝛitatem
poſitus. Ttccipit᷑ eti p delere. Hñ Ma/
crobius de ſaturnalibo. Exautoꝛata tamẽ
ſequenti etate.
Excaturico.as.aui.a.p.i.ꝑ aquã ſcaturien/
teʒ vel ebullientẽ plumã ani auferre.ODñ
legit in ſidonio. Allij excaturicabãt aues

Alij exenteriabãt piſces.⁊ ꝓdu.v.añ.r.

Excauo.nas.aui.a/p.pe.coꝛ.i.valde cauare
Dñ Job. Lapiges excauantaquę.
Excedo vis.exceſſi exceſſũ.a.t.i.exire/extra

cedere.Et excedo.i.excello vel traſcendo

vel ſupero.⁊ pꝛoducit ce.

Excello.is.excellere.i.eminere valde cellẽ.

vt: Ille excellit illũ ĩ dignitate Del vicit
ſuperare· quaſi extra alios cello.i.leuo.et
habet excellui vel exculi in pꝛeterito.⁊ ex/

culſũ in ſupino vel excelſuʒ.⁊ qñq; regit

actm̃.ᷣvt:ille excellit Olatonẽ.qñq;ʒ dtm̃.
vt: Plato excellit illi. Inde excellentia.

VDñ. Excellit ſuperat excelſus dicitur alt

Excelleo.les.idem.

Excendo. dis.dere.di.a,.t.i.valde accendo

inchoatiuũ.i.ĩcipio cãdẽ.

extrahere.⁊ dĩ ab ex.⁊ carpo.pis.

l deſtruere · vel euertere. ⁊ vꝛ ab exa cę⸗
do. dis. ceęcidi. pducit.ci.vbiqʒ. Itẽ ex⸗
cido.dis.cidi.poteſt cõponi ab ex.⁊ cado
dis.iK tunc caret ſupino.⁊ coꝛ.ci.vbiq;.et
ſigt extra cadere vel ex aliquo cadere.
Excieo.es.ciui.citũ.i puocare:cõmouerea

Excerpo.pis.pſi.ptũ.i.ex carpere· eligere ·

Excido.dis.di.ſũ.i.extra vel valde cedere .

or ab ex cieo.es.⁊ coꝛ.pe.hoc ſupinum

excitũ. Inde verbũ fre.excito.tas.pe. coꝛ.

Itẽ dꝛ excio.cis.ciui.citũ: tunc excitũ.tu

pe pdu·q; H cieo citũ nõ wnit imo citum
⁊tuũc ab eo deriuat᷑ excito.tas.pꝑe pducta.

Excillare.i.cum vxoꝛe eſſe.

Excindo.dis.i.valde ſcindere vel deſtru.

Excio.cis.dꝛ ab ex: cio q vide Si excieo.

Excipio.pis.excepi.a.t.i.eligere.extrahẽ·

extra capere · ſuꝑ alia caꝑe recipe.latẽter
caꝑeiuadere.⁊ ꝑtinet ad inſidiatoꝛes.
Excito.tas.aui.a.p.vide s.in excieo
Exclamo.as.are.i.eleuare vocẽ:vel valida
intẽtione gᷣces effundere.⁊ damare.i.vo/
ce inſonare.
Excludo.disa.t.i.extra claudere vel extra
dauſuram emittere. ”M
Excodico.as.aui.a.p.i.circa codicc.i.crun/
cum apꝑire terrã velut lacum efficere.
Excolo.las.laui.a.p.i.purgare.emittere
Vel viſcutere.⁊ vꝛ ab ex.⁊ colo.las.Inde
excolans.tis.oĩs ge.i.purgans vel emit/
tens· diſcutiens. Inuenit᷑ etiã excolo.lis.
lere.tertie cõiugationis: d ab ex.⁊ colo

lis.i. diligẽt colẽ. Et ꝓquẽ (o. exco lo qñ e

pꝛime cõiugatiõis · ᷣ qñ ẽ ttie cõiug. coꝛ.

Excoĩco:cas.caui.care.a/p.i.ex coĩonẽ facẽ

cõmunione pꝛiuare.⁊ dꝛ ab exa comuni/
co. cas. Inde excoĩcatus.a.ũ.

Excreo.as.aui.are.i.expuere vel ꝓijcere.et

diĩ ab ex.⁊ creo.as.⁊ abijcit᷑s.pcedẽtex.
Excreſco.ſcis.i.extra vel valde creſcere.
Excubo.bas.bare.excubui vel ſᷣm aliquos
excubaui · excubatũ vel excubitũ.i. vigi/
lare · cuſtodire · q̃ſi eẽ cubare· qð faciũt qͥ
ciuitates · vel caſtella vel caſtra cuſtodiũt

de nocte.⁊ vꝛ ab ex.⁊ cubo.bas.Hõt etiã

dici excũbo bisab ex.⁊ cũbo.bis.in eodẽ

ſenſu.coꝛ.cu. Excubare etiã 'm Papiã

dẽ pꝛę foꝛibus inuigilare. (cudere.

Excudo.dis.di.ſũ.a.t.i.feriẽdo eijcere.i.e
Excurſo.ſas.are.i.frequenter curreer.
Excuſo.as.are.aui.a.p.i.ex cuſionẽ ponere

q̃ᷓi nõ cudere· vel excudere diqſi frequẽt
cudẽ. vt ille q excuſat ſit exẽ malã famam.

5„

Execro.cras.ſed frequẽtius ĩienit execroꝛ
aris. in deponenti.i. maledicere excoĩcare
extra ſacu facere. Et coꝛripit e.
Exemplo.as.are.aui.a.p.i.ad ſimilitudinẽ
alicuius aliqͥd ponere.
Exentero.ras.aui.rare.a.p.quaſi exintera/
re dꝛ.i.ꝗ intra ſũt extrahere.Exentera eni

dicunt inteſtina ꝗ ſic dicunt · quaſi ex in

tera. coꝛ.pe. exentero.
Exęquo.as.aui.are.a.p.i. valde vel iuxta
eæquũ facere.⁊ dẽ ab ex.⁊ ęquo ęquas.
Exequoꝛ.ris.excutus ſũ.d.t.i.extra alia ſeqͥ
aliquid ꝑficere ad effectũ ducereinſtare
ad aliqͥd faciendũ. Iñ executio vꝛ effect᷑ꝰ
⁊ abijcit.S.Rcedente.x.⁊ coꝛ.
Exerceo.ces.cui.citũ.a.s.i.operari:experiri
extra arcere dẽ ab ex.⁊ arceo.ces.
Exercito · asare.i.frequent᷑ exercere. Inde
exercitat.a.n. Et nota ꝙ exercitus vicit

ꝓpꝛie defatigatus. Sʒ exercitatus artibo

aſſuetus ⁊ inſtructus. Et ab exerceo.ces.
dẽ h exercitus.tus.tui.i.collectio hoĩuʒ in
expeditione. Iñ v h̊ exercitiũ.citij.⁊ ad/
iectiue exercit ta.tũ.⁊ dꝛ ꝓpe defatigat᷑.
Exero.ris.rui.exertũ.i.foꝛas emittere.vel
nudare ułmanifeſtare. Iñ exerto tas.fre.
Et exertusa.ũ.Et coꝛ.pe.
Exhalo.las.lui.re.n.p.i.foꝛas emittere.re/
dolere · vel de vita recedere.⁊ vꝛ ab ex.et
halo. las. ꝓpducit ha.

Exhaurio.ris.rire.exhauſi exhauſium in

ſupino.a.q.i.valde haurireeuacuare.ex/
tenuare.⁊ ẽ ab ex.⁊ haurio.ris.
Exberedo.das.a.p.i.ex hęreditatẽ ponere·
bereditatem auferre.
E xhibeo. bes.bui.a.S.i.oſtẽdere/ vel pᷣſen/
tare· vel vare dẽ ab ex.⁊ habe.
Exhoꝛtoꝛ.taris.atus.ſũ.verbũ cõe.i.valde
hoꝛtari. Inde exhoꝛtatoꝛ.tio.⁊ hic exhoꝛ⸗
tatoꝛius.ria.riũ.
Exigo.is.ire.exegi exactuʒ.a.t.quiq; ſiꝗt.
Naã exigere.i. expellere. Et exigere.i. pficẽ
Et exige.i. iuſte petere. Et exigere qñqʒ
ſimplicit᷑ ponit᷑ p reqͥrere uł petere. Et ex/
igere.i. extra vel vltra agere. Et exigere. i.
viuidẽ. Iñ exact᷑.a.ũ. Dñ.2. Machab.
vltimo. Sicut eni vinũ ſempꝑ bibere aut

ſemꝑ aquã.cõtraniũ eſt alterius autẽ vti
delectabile · ita legentibus ſi ſemꝑ exact

ſit ſermo. non erit gratus.
Exilio.lis.liui.vel lui.exultũ.n.q.i.extra uł
valde ſalire. Iñ exulto.tas.i.frequẽt᷑ exi/
lire · qð ꝓpꝛie fit cum letamur. Et ponitur
exultare pꝛo letari.

Exiĩmutuo.asaui.are.i.depauperare.pau/
perẽ ſacerea dꝛ ab ex.⁊ imutuo.as.

Eximo.mis.mi.emptũ.a.t.i.anuferre· ulex/

trahere dr eximo q̃i er emo.i.traho.
Exinanio.inanis.niui.a.q.i.anihilare· dep⸗
mere euacuare diminue: dẽ ab ex.⁊ ina/
nio. nis. Oñ aplłs ad Obił.2. Exianiuit
ſemetipſũ · foꝛmã ſerui accipiens.
Exiſtimo.as.are.aui.a.p.i.putare.⁊ dꝛ ab
ex ⁊ eſtimo. Iñ exiſtimatio.i.putatio vel
illeſeę dignitatis ſtatus· fama moꝛibus
adquiſitus.

Exiſto.ſtis.extiti.n.t.i.pmanereerſtare.
Exoccupo.pas.i.expedire.⁊ dẽ ab ex.⁊ oc/

cupo: coꝛripit can.
Exoleo.les.leui.vel lui exoletũ vel exolitũ

n. S.i.creſcere.⁊ dꝛ ab ex.⁊ oleo.les.DPap.

vo dicit: Exoleuit.i. in obliuioneʒ venit
deficit · coꝛruptus eſt.⁊ coꝛripit.o.ante.l.
Exoꝛcico.ſas.qui.a.p.i.adiurareĩcrepare.
Exoꝛdioꝛ.diris.exoꝛditus ſũ.vel exoꝛſus
ſũ.d.q.i.incipe ułloqui.Inde exoꝛſus.ſa.
ſũ.i.locutus:inceptuis.
Exoſſo.ſas.aui.a.p.i.laniare:diſcindẽoſſa
extrahere⸗ dꝛ ab ex.⁊oſſo.ſas. Ponitur
etiã ꝓ debilitare vel infirmare. Cum eniʒ
oſſa ſint coꝛpoꝛis robur:qui ea aufert coꝛ/
pus debilitat.
Expãdo.dis.di.paſſũ.a.t.i.extẽdere.Dñ
illud: Expaſſis in cruce manibo.i.extẽſis.
Inuenit᷑ etiã expanſis:qð ſuſtinendũ eſt
Sʒ ſᷣm Nꝛiſcianũ:Pando pateo patioꝛ
faciũt ſupinũ paſſũa dĩ ab ex pãdo.diſ
Expapillo.las.laui.lare.i.exoluere: denu/⸗
dare ꝓpᷣe papillasa vꝛ ab ex? pupilla
Expatuloꝛ.laris.latus.lari.d.p.i.ſpatulaʒ
auferre nł frãgẽ. dẽ ab ex.⁊ ſpatuloꝛ.ar.
Erxpecto.ctas.ctaui.ctare.i.demoꝛari·ſuſti/
nere· pſtolari. Expectat᷑ qui venturus eſt.
Spectat᷑ qͥ videt᷑ nłappꝛopiat·bᷣm Pap.
Expectoꝛo.ral.raui.a.p.i.exoluẽfinmaculũ
a pectoꝛe remonere? di ab ex.⁊ pectus.

Erpedio vis.dire.diui.ditũ.a.p.i.liberare

explicare · exoluere · quaſi extra pedicam
ponere.⁊ dẽ ab ex.⁊ pedica.Iñ expeditus
ta.ti.i.erxolutusliber ꝓmptus.
Expendo.dis.dere.penſũ.a.t.i.expenſas fa/
cere dẽ ab exa pẽdo dis.Iñ h̊ expeſa ſe.
Expergefacio.cis.feci.factũ.a.t.i.excitare·
vel facere euigilare dꝛ abex.⁊ pergiſcoꝛ
ſceris.⁊ facio facis.⁊ acuitur fa.
Expergiſcoꝛ.ris.exꝑrect᷑ ſũi.a ſomno eui⸗/⸗
gilo. ⁊ dĩ ab ex.⁊ pergo.gis.qð cõponit᷑a
Per. ⁊ rego.gis.DPñ dic Nꝛiſcian i xꝰ. liꝰ

ſpotea
pſton
tnngng
tdiaber⸗
Erpnom
Nä
Crpoopit
Wpeft
1been
dotoꝛe
Nteſt:
epinne
httere
Erplcn;
ping
pleop
ſmlann

cn
6,
e ⸗
b.
d

ramic
mnN
mabbes

ſinr,
er 100

adlun
ni
oantl
mie
eccink

lanchcn
3 Ponnm
Cumen;
marcor,

bi
micpäs
inmnik
R
mind
wn,
nmmli
ihmmn
un iin
ð
1tcms.
ollkam
mpehn
Pagin
–

, rie⸗
.

Erp giſcoꝛ q a pergo eſt exprectũ facit.qð

ſailʒ cõ ponit᷑ exper. ⁊ rego:qð facit rectuʒ
quãuis · wetuſtiſſimi etiã exꝑgitꝰ dicebãt
Experioꝛ.riris.ꝑtusſũ verbũ cõe.i.pbare
vel ꝓbari · cognoſcere · tẽptare cognoſci ·
vel temptari.⁊ vi ab ex.⁊ panio. Iñ hoc
exꝑimentũ.ti.⁊ hęc exꝑientia.tię.⁊ exꝑt
a.n. Maũt experioꝛ cõponat᷑ a pario·pa/
tet ꝑ Pꝛiſcianũ i.xꝛ liꝰ.oicentẽ. Sũt etiã
alia ex hoc ipſo.i.pario cõpoſita deponẽ/
tia· experioꝛ:operioꝛ · quoꝛũ ꝑticipia exꝑ/
tusopertusa pario oſtendũt eſſe cõpoſi/

ta:cuius participium partus eſt. Et vult

Niꝛiſcianus vt patet.qð experioꝛ ſit ver/
bũ deponẽs. Sʒ dic ꝙ olim experioꝛ fuit
depo.zp nüc eſt cõe · Itẽ experin qñq; po/
nit ꝓ reſpondere ſeu defedere.vt de iudi.
c.j.de ꝓcur.c.qͥ generalit᷑ li.vi.qñq; ꝓ agẽ
vt de cauſa poſa ꝓpꝛie.c.paſtoꝛalis.
Expicoꝛ.carl.d.p.⁊ expico.cas.i.deſpicare

1 dꝛ ab ex.⁊ ſpico.cas.⁊ ꝓducit pi.

Expilo.las.lare.a.p.idẽ eſt qd depiloa ex
eiſdẽ verbis põt cõponi de qͥbus depilo
vñ põt coꝛriꝑe pi.⁊ ꝓducere ſᷣm diuſas
cõpoſitiones.vide o.in depilo.

Expingo. gis. pegi. pactũ.a. t.i. expellere.

— ½

2 dꝛ ab ex. ⁊ pango. gis.
Expino.nas.aui.are.a.p.i.ſpinas auferre-
vel echere. ⁊ dꝛ ab exa ſpino.as.⁊ pd.pe.
Expio.pias.are.a.p.i.expurgare. ex toto
el perfecte piare. Iñ h̊ expiamẽ.pe ꝓd.
⁊ hęc expiatio.i.purgatio:/pia actio·mũ/
datio.⁊ expiabilis expiabile·qð expia/

n poteſt. ꝛ ab ex.⁊ pio.
Expiro.ras.raui.rare.n.p.i.moꝛi ex ſpiritũ
mittere.⁊ d ab exa ſpiro.ras.⁊ pdu.ſpi.
Expiſcoꝛ.ſcaris.d.p.ii.ex toto a piſcibus

euacuare. vel adqrere.⁊ dĩ ab ex.⁊ piſcoꝛ

Explicit⁊ expliciũt· verbũ defectiuũ i:ter⸗
minat᷑ vel finit· vel terminãt᷑ finiunt᷑nec

inuenitur de eo plus.

Explico.cas.cui.plicitũ.a.p.inuenit᷑ etiam
plicaui.catũ.antiqtus ab ex.⁊ plico.cas.
i. oꝛdinare · digerere · diſtendere · ex plicã
ponere · ſoluere · aꝑpire.
Explodo.dis.ſi.ſu.n.t.i.manꝰrelaxareex/
perire· excutere · vel extra plauſuʒ facere⁊
ponere · vel eijcere · vel explere.
Exploꝛo.ras.raui.rare.a.p.i.exqͥrereĩne/
ſtigare.⁊ pd.plo.⁊ dẽ ab ex.⁊ ploꝛo.ras.
Pñ in Auroꝛa. DPer quos exploꝛet ple/

bis vrbis opus. .
Expompo.paui.pare.a.p.i.vituꝑare · de/

teſtan dẽ ab exa pompo. pos.
Expono. nis. ere.a.t.. cõtra ponere.expli⸗
careexoluere. Exponi aũt dicũt᷑ infates

bui. liti Iãguidi ſi ſine cura dimittũt᷑ u

eis alimenta negant᷑ a parẽtibus a oñis.
vel a patronis.vt in.c.vnico.de infan.et
lang. Exponi enĩ aliqͥ ſolẽt relegato pie/
tatis officio infantes vel languidos ante
eccleſias ponere.vt eos alij miſeratione
moti colligant. xxvij. vil.ſi expoſitus.
Expꝛimo.mis.ſſi.ſſũ.a.t.i.extra pꝛimere·ef
fundere·manifeſtare· repſentare:⁊ dicitur
ab ex p̃ᷣmo.mis.⁊ coꝛripit pꝛi.
Expꝛobꝛo.bꝛas.bꝛaui.a.p.i.diffamare· in/

creparecõuiciari·ſteritã culpã oppꝛobꝛi/

ole enarrare.⁊ dꝛ ab ex. ꝓbꝛo. bꝛas.
Expumo.mas.aui.are.n.p.i.valde vel e
ſpumare· vel ſpumas auferre.

tũ ſeiptionis ponere ⁊ delere.
Expuo.is.pui.putũ.n.t.extra ſpuere.

Erxqro. ris.ſiui.ſitũ.a.t.i.iueſtigare· ex ꝗrẽ.

Extẽdo.dis.di.tentũ vel extenſũ.n.t.i.ex⸗
plicare extra tendere. HD

Extermino.nas.naui.nare.a.p.i.terminuʒ

auferre · vel exulẽ facere·quaſi erẽ terminũ

ponere ⁊ eijcerea ꝓpꝛie oĩ de exulibus ⁊
ponit᷑ p demoliri.Dñ Matthei. 6e Ext⸗
minãt facies ſuas.i.demoliunt᷑ diſſoluũt
deuenuſtant.diſſipantquaſi extra termi

⁊ hęc ext᷑minabilis.⁊ hocle.

Exrterno.nas.a.p.i.alienare.

nos humanę cõditionis abducũt. Iñ hic

Extimo.mas.mare.a.p.i.appciari:vel pu/

tare · quaſi ex mẽete ſic habere.⁊ dꝛ ab exa
timo.qð ẽ mẽs. DNel extimareẽ pciũ ali/
cuius rei certũ darea ẽidẽ qð taxare vel
certũ pᷣcium viffinire et determinare.
Extiguo.guis xi.ctũ.a.t.i.moꝛtificare ⁊ ꝑ/
tinet ad ignẽ dꝛ ab ex.⁊ſtinguo.guis.⁊
abijciturss. HW
Extipo.pas.paui.are.a.p.i.emittere:eua/
cuarea dĩ ab ex.et ſtipo.pas.et ꝓdu.ſti.
Extirpo.pas.paui.a.p.i.a.radice ſubuer/
tere · a ſtirpe extrahere · deſtruere · ex toto
vel euidentſiue extra ſtirpare.
Extollo.ris.ere.a.t.i.ſurſũ eleuare.

Extremiſco. cis. verbuʒ inchoatiuũ.i. inc

pio extremer.
Extremo.mas.a.p.i.extremũ facere uł vl/
timũ:vel purgare· auferre extrinſecus de
foꝛis · hm Muguitionem. L
Extremo.mis.mui.ere.n.t.i.q̃ſi extra tre/
mere.et dicitur ab ex.et tremo.mis.

5

Extrico. cas.care.a.p.i.expedire · exoluere ·
pꝛoducit tri. Oñ Dirgilius in. o? Cnei.
Hic laboꝛ ille domus ⁊ iextricabilis erroꝛ
Et Cho. 6“. Fumus eius extricat oẽ oę⸗
monin. Iñ hic ⁊ hęc extricabilis.⁊ hᷣ le.
Extringo. gis xi.ctu.a.t.i.extra vel valde
ſtringere . vel a ſtrictura remouere. vicit
ab ex. ſtringo. gis.
Extrudo.ois.ii.ſu.extrudere.a.t.i.valde nł
extra trudere· depellerelonge abire · facẽ.
7 dẽ ab exa trudo. ꝓducit tru.

Extruo.isxi.ctũ.a.t.i.valde uł ex ſtruere.
Extupeo. pes. pui. n. s. caret ſupino/ eſt
valde ſtupere · vel a ſtupoꝛe ceſſare· libera/

re. ⁊ coꝛ.ſtu. ⁊ dꝛ ab ex.⁊ ſtupꝑeo.
Extupo. pas.pani.are.a.p.i.valde ſtupa/
re· ſtupã remouere.⁊ dꝛ ab ex.⁊ ſtupo.as.
⁊ coꝛripit ſtu.

Exubero.ras.aui.are.n. p.i. valde vberare.
ſuꝑabundare.et dicitur ab ex.et vbero.

Exuco.cas.cani.a.p.i.ſucũ auferre.⁊ dicit᷑

ab ex. ſuco.cas qð nõ ẽ in vſu.? p.bmã.
Exudo.das.daui.n.p.i.ſudoꝛem emittere

vel extra ſudoꝛẽ ire: dicitur ab ex.⁊ ſuldo

das.⁊ pꝛoducit.pe.

*

Exulcero.ceras.raui.are.a. p.i.extra valde

del deoꝛſũ vlcerare· vel vlcera auferre.ex⸗

aceruareeneruare, dĩ ab ex.⁊ vlcero. as
et coꝛripit ce.

Exulo.las.verbũ neutrũpaſſiuũ.i.ex̃ ſolu,ʒ

ſuęterrę poni ·⁊ exterminari. Et debet ſic
cõſtrui: Ego exulo a rege.⁊ nõ debet dici
Ego exulo illu · vm Hug. VPapias etiam

oicit: Exulare.i. extra ſolu ſun habitare.

Exulto.as.are.i.requẽt exilire.q pꝛie fit

cũ letam. Et ideo ponit᷑ exultare ꝓ letari.
BE pꝛie ſaliendo·pm Mug.⁊ dĩ ab exilio.

lis.liui.ułlui.ultũ.vltu.i.valde uł ex ſalire

Exundo.vaſ.dare.n.p.i.valde abundare
vel excreſcere.⁊ dĩ ab ex.⁊ vndo das.

Exuo .·.is.exui.exutuʒ.exuere.a.t.i.extrabẽ.

expoliare.⁊ ꝛ ab ex.⁊ ſuo.ſuis. Iñ exut
ta.tuũ.i.expoliatus/extractusexpulſus.

Exupero.as.are.aui.a.p.i.valde ſuperare⸗

Dicitur ab ex ſupero.as.

Exuro.ris.exuſſi.exuſtũ.a.t.i.valde vrere.
7 dĩ ab ex.⁊ vro ris. ꝓducit.v. Iñ exu/

F ante

Abello lari lanin. p.ĩ loqui.

Fabꝛico.· cas. care. n. Pii iſtruẽ.
cõponere· munire.⁊ dĩ a faber

hai Vider eti poni in deponẽti gnẽ. Dñ̃
illud ꝓpheticũ. Fabꝛicatus ẽ auroꝛã⁊ ſolẽ.

Fabuloꝛ.aris.latꝰ ſũ.d.p.i.fabulas dicere

vel falſa. JèUMUäs
Faceſſo.ſi.ſitũ.verbũ deſideratiuũ.i.deſi⸗
derio facere. Itẽ faceſſere.i.deſinẽ ceſſare·

recedere. Et vꝛ faceſſo·quaſi facere ceſſo.

Pñ ꝛudẽtius in libꝛo hymnoꝝ. Faceſ-

ſite inquit ne noſtram grauet obſequela

Facio.cis.ci.ctũ.n.t.i.aliqͥd oꝑari ex ſiacc/

ti materia.̊ creare ex nihilo.

Facto.ctas.i.frequent᷑ facere.Iñ deſcendit

aliud verbũ frequẽtatiuũ ·ſalʒ factito. tas
i. frequenter facere.
Facundo.oas.a.p.i.ſacere facundum.

Falcito.tas.i.frequent᷑ falcare.⁊ dꝛ a falco.
98. Et põt eſſe nõ frequẽtatiuũ:tũc deri

uatur a falx.cis.⁊ idem eſt qð falcare · vel
falcem facere⸗e·

Falco.cas.aui.a.p.i.curuare:vel falce ſeca

Falero faleras.a. p.ioꝛnare.vt Iſte vtitur

verbis faleratis.i.oꝛnatis. Ite inuenitur
falerare ꝓ ſuꝑbireinaniter ſe iactare.

Fallo.lis.fefelli falſũ.a.t.i.fando verbis de/

cipere. dĩ a foꝛ faris. Et a fallo dĩ falſo

as. frequentatiuũ·a quo falſito. tas. aliucd
frequetatiuũ. Itẽ fallo cõponit᷑ cuʒ re. vt

Kefello. lis.li.refellere: caret ſuuß.
Falſifico.cas.aui.a.p.i.falſũ facere.⁊ dicit
a falſusa facio. Iñ falſificatio.onis.

Falſito.ſitas.eſt frequen. defalſo.ſas.i.fre⸗

quenter falſare.⁊ coꝛripit pe.

Falſo. as.i.frequẽter fallere.a fallo fefelli ſũ

Fameo. es. mui.n. s.i.eſurirehabere famẽ.
Iñ fameſco.ſcis.inchoatiuũ.

Famino.nas.naui.n. p.i.oqui. ⁊ dĩ a famẽ

minis. Et ↄponit᷑ c ad. vt?lffamino.nas

Famo.mas.are.a.p.i.famã diuulgarea di

a fama. ⸗“èr
Famuloꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.obſeqͥobedi/
re. Et famularidebiti eſt. Obſeqͥ volũtat
Obedire ad vtrũq; refert᷑. Famuloꝛ cõ/

ponit᷑ cũ con. vt Confamuloꝛ. aris iſimul

famulari.

Farcino. nas. nani. a. p.i replere.
Fartio.ſi.ſuʒ.tũ.a.q.⁊ qñq; inenit᷑ fartiui.

titũ. q pbat farcmentu. Itẽ iuenit far/

ſiui. ſitu. bᷣ hoc potius tractu eſt eſta vul /
gari quoꝛũdã qͥ vtunt᷑ verbo iſtius litte /
raturę ꝑ totãcõiugationẽ ſcilʒ farſio.ſis.

Iñ verbalia.artoꝛ.trix.ſartio.onis.

an
ſatet
Gus
pbio
aplty,
Pigt
galoon
ue
temn
ſnali.
Nooc.
golioſ.
Gtſeſcd
Niunmen
tonoan
go
ſac
zamns
Eiien
tus
ſugua
Fiteort
uuitmn
ltuns
emurzm
Hionlel
leoßnela
uct
wd
cg
ui
gg
Ftſcoa
rnd⸗
oitr di⸗
Etſat
Dunte
Rſance
faticent
tots
ltuogs
oc
inni
inre

Funns

lanaſe
Etpan⸗
Hipe
urpoor

ſwong

rezns
rfarin

e

ens

Faſcino.nas.a.p.i incãtare.quaſi adulãdo

ipetere landando decipe Oñ ad Gal. 3:

Quis vos faſcinauit vᷣitati nõ obedire?
vbi dicit glo. Quis vos faſcinauit.i. de⸗/
cepit veritati nõ obedire coꝛ.pe. Vnde
Virgiliꝰ in bucoł. Neſcio quis teneros
oculo mihi faſcinat hedos.
Faſtidio.dis.diui.a.q.i.hoꝛrere· ſpemere·
contemnere tedere. Iñ verbalia. Et hoc
faſtidiũ.ð dij.i.ſupbia vel tediuʒ.⁊ faſtidi/
oſus.a. i.i.ſuꝑbꝰ vel tedioſus.⁊ hic faſti/
dioſus.ſi:⁊ hęc faſtidioſitas.tatis.⁊ deri/
uat᷑ faſtidio a faſtus:q eſt ſupbia. Qui/
dã tamen dicũt faſtidio eſſe pꝛimę ĩpoſi/
tionis.⁊ inde faſtus.
Faſtigio.as.a.p.i.exaltare · ſublimare. Iñ
faſtigiat. tus. Et faſtigiatus. ta. tũ i. ele⸗
natus ? altus.⁊ dĩ a faſtus.qð eſt ſupbia
Et iuenit ꝑ ſyncopã faſtigat.p faſtigia/
tus. Oñ greq Sunt faſtidia tediaſed fa/
ſtigia cella. MMNvẽ
Fateoꝛ. teris.ſaſſus.ſum..s.i.manifeſtari ·
quaſi teneoꝛ fari.Tateri coactionis ẽ ⁊ ne
ceſſitatis. Tatemur enĩ coacti. Sʒ confi/
temur manifeſtamꝰ volũtarij. Oꝛodimꝰ
Scio· vel aliqᷓ vtilitate ſperata vucti. Itẽ
fatem̃ mala manifeſtamus bona: pdimus
ãſita. Et coꝛ.fa. fateoꝛ Oñ. Cõſiteoꝛ ſi qͥd
pꝛodeſt delicta fateri.
Fatigo.gas.gaui.a.p.i.fatim agere: abũ/
Dant᷑.⁊ dẽ a fatimqð eſt abundãt᷑.⁊ ago
ag·. Iñ fatigat᷑.a.n.i.ĩ itinẽ laſſat feſſus.
Fatiſco.cis. fatiſcere.n.t.i.abũdant hiſtere.
⁊ſcindi.vt Iſte pãn fatiſcit rimis.i.ſcin⸗
Ddita vĩ a fatim· qð eſt abundant᷑.⁊ hiſco
cis. Et fatiſcere. i. laſſari· marceſcere abun/
danter aperiri · deſin ere eſſe · deicere. Dñ
de ſancto Martino dicitur. ATrtus febꝛe
fatiſcenttes.
Fato · tas.taui.a.p.i.deſtinare· deſignare.
Fatuo.as.ani.a.p.i.fatuũ facere. dꝛa fa⸗
tuus. Et ↄponit cũ oiſ.vt diſfatuo.i.diũ/
ſis modis fatuare vel a fatuitate remouẽ.
Infatuo.as.i.valde fatuare.
Faueo.nes.ui.fautũ.n.sS.i.ſuffragari:auxi⸗
liari · aſſentire · fauoꝛẽ dare.⁊ ꝓpꝛie ĩmalo
Et ꝓdu.ſfa.in pſᷣterito.ᷣ in pᷣſenti coꝛ.eam.

tur Hꝛoximus ?x c.
Faxo.xis.faxit.verbũ defectiuũ⸗ comich.i
facere.⁊ nõ habet ãplius niſipᷣdictas vo/

cesa faxim. ⁊ dẽ a facio.cis. Et faxo faxis

faxit.qñq; accipiũt᷑ in vi futuri·qñq; in

vi ſᷣſentis tam ſubiunctiui q;ᷓ indicatiui

Dñ. Ot legi faueas tibi ſicut amarlame⸗

Faxim ẽ pᷣſentis tẽpoꝛis ſubiũctiui modi
accipit᷑ tamen pꝛo futuro.

Jante E
Febꝛicito.tas.pe.coꝛ.qð ⁊ febꝛicitoꝛ.taris.
iuenit᷑ in deponẽti ge.i. fabꝛem habere.
Febꝛio.bꝛis.i.febꝛẽ habere.⁊ deriuat᷑ a fe/
bꝛis. Iñ febꝛiſco.ſcis.inchoatiuũ.
Febꝛuo.as.i.ſacrificare· vel purgare.
Feęco.cas.caui.n.p.i.fcẽ facere.ulł fece infi/
cere. Et cõponit᷑ cũ de. vt defęco.fęcas.i.
purgare · quaſi deoꝛſũ a fece ponere. Oñ
ꝓpbᷣa. Hindemię defecate ⁊c. Itẽ effeco
cas.i. purgare· quaſi extra fcem ponere.
Feco.cas.ꝓ fecẽ facere · neu. eſt. p detur⸗
are actiuũ eff.
ęcundo.das.a.p.i.fcundũ facere.
Fędeo.des.i.fędũ eẽ: dĩa fędo.daſ.daui.
Fędero.raſ.a.p.i.pacificareſeędus firmare
da fedus.deris. Et cõponit Cõfędero
as.i. ↄiñgere · colligare. Iñ verbalia. con/
fęderatoꝛ.trix.tio.
Feędo.as.daui.a.p.i.deturpare.Et ↄpo/
nit cã cõ.vt Cõfedo.das.Defędo.das.i.
mũdare· vel valde feꝗd are. Diffędo.das.i
diuerſis modis fędare · vel mũdare.Effe⸗
do. das.i.valde fedare · vel ex fęditatem
ponẽ. Refędo.daſ.i.iterũ fędare.⁊ pd.fę.
Pñ.2. Regłiõ? dꝛ Ot cũ audierit iſrael
ꝙ fedaueris patrẽ tuuʒ roboꝛent tecũ ⁊c.

Et Virgilius in e. Enei. SBemeſã ᷣdam

7 veſtigia feęda relinquũt.

Felico.cas.care.a.p.i.fęlicẽ facere.Et deri⸗
uat᷑ a felix. Inde feęlicito tas.frequẽtatm̃.
Et ꝑ cõpoſitionẽ Infęlico.cas.i.infęlicem
facere? infligere. Infęlicito.tas.frequẽ.
Femino.nas.ui.n.p.i.moꝛe fęæmiaꝝ ſe habẽ
vel ſęmino.nas.a.p.i.molle·vel femineuʒ
facere · debilitare · eneruare · euirare. Et cõ⸗
ponitur Effemino. nas.i. valde feminare.
NRndo fendlo no eſt in vſu · ̊ defendo. dis
AIßñ defenſo. as. Itẽ cõponit᷑ Infẽdo.dis
ſi infenſo.ſas.frequẽtatm̃. Offenſo dis.
di.ſũ. ſu. Inde offenſo.ſas.fre.
Feneroꝛ.qris.d.p.a fęnus oꝛa in eodẽſen/
ſu iuenit᷑ fenero.ras.i.mutuare · vel mutu⸗
ariſcilʒ dare ad vſurã· vel accipe. Eſt enĩ
dantis⁊ accipiẽtis⸗ q dat mutuo.⁊ qui
accipit fenerat᷑. Iñ feneratoꝛ.or.qͥ vat
⁊ qui accipit ſenus.quaſi fenoꝛis actoꝛ.
Et feneratoꝛi.a.iũ.Et ↄpoĩt᷑ ſenero· ułoꝛ.
Confenero.as.vel cõſeneroꝛ.aris.i.ſimul
fenerari. Defęnero. as.vel defeneroꝛ.aris
i vitare · vel ditari · vel valde fenerari · vel
32

deſeruire vel a fenoꝛe remouere. Kefene/
ro.ras. wel refeneroꝛ. raris.i.iterũ fenerari
Itẽ fenero vel fneroꝛ iuenit p cõiungere
wl ligare. Fęnero.as.cũ ſuis ↄpoſit:neu/

trũ eſt. Sʒ feneroꝛ.aris.depo.cũ ſi uis com
poſitis. Itẽ ſenero.ras.qñ ſtat p cõiungẽ
ubligare. ⁊ defenero ꝓp ditareſunt actiua.
Feneſtro.as.are.n.p.ifeneſtras facere. vel

feneſtras pparare.

Ferbeo.beſ. bui.n. . .bullire. ſcatẽ caleſieri.
eſtuare. vicitura ferueo. mutata. u. in. b.

Ferio. nis. a. q. caret pterito ſupino. mu⸗
tuat ea a ꝑcutio.tis.qð eſt eiuſdẽ ſiẽtiõis
ſecũ facit ꝑcuſſi ꝑcuſſũ.i. pcutere. Et cõ/
ponit᷑ c re.vt Referio.ris.iiten ferire ulł
retro ferire.⁊ coꝛ.pꝛimã. nde Ouidius.

Ipſaq; ceruleis charta fenitur aquis. Et
Vꝛati. Mõ ſp feriet qðcũq; miabit ar.
AJeno.as.n.p.ulł otius ferioꝛ.aris.d.p.d.

leceſſare ab oꝑibus. vel ſolẽnicare.
ermento.tas.a.p.i.fermento coꝛrũpere.
Fero fers fert. tuli latũverbũ anoꝛmalum.

coꝛnipit bmã tã in ſenti q; in pterito. Et 6

ſigt plura. Maã fero.i.cupio. Oñ Ouidiꝰ.

In nona fert animꝰ mutatas oicẽ foꝛas.
Fero.i.dico. Fero.i.ſuſtineo vel patioꝛ.
vel tolero. Et fero. i. woꝛto. Dñ. Fert pa⸗
titur· dicit· fert cupit atq; gerit. Iñ xba⸗
lia. latoꝛ latrix lat. .

Ferocio.cis.ciui..q.i.ſeuire· vel deſpicere.

vel faſtidire: dꝛ a ferox ferocis.

Ferro.ras.raui.a.p.i.ferro aliqͥd pparare.

oꝛnare.

quẽtare· ſicut ecõtrario frigere p ceſſare.

q c locus aliqs frequẽtat calcando· vi /
detur calefieri. Et habent idẽ Hteritũ:ſcil,-

feruiui/ᷣ frequentius d ꝑ ſyncopa ferui.

Itea ferueo mutata. u.b. oĩ ferbeo.bes.
bui in eodẽ ſenſu oĩa ſunt neutra. Etab
oibiſtis inchos. iit· ſalʒ ferueſco feruiſco

ferbeſco.
Feſtino.nas.aui. c p. n. p.i.accelerarea oẽ

a feſtũ. qð ẽlignũ qdᷣda.vident᷑ enĩtigna
ad feſtũ celerareæ ideo tractũ ẽ inde feſti-

nare.q̃ſi ad feſtũ nare.Et differt a ꝓpera/
re. Noperat eui qͥ qꝗ ĩcipit mature tranſ⸗
igit. Feſtinat qͥ multa ſimul incipit necꝑ/
ficit. Inde feſtinus.ul.
Feſtiuo.a. aui.n. p.i.feſtare.

eſto. as. are.i. feſtuʒ celebꝛare. ſolenicare.

eteo. es. tui.n. i. eſſe vel fieri fetiduʒ.⁊ dꝛ

ℳ—

— *
„

Ferueo. ues. ⁊ feruo.is.i. bullire. ſcatẽ cale⸗
fieri· ſtuare. Et conit ſepe fernere pꝛo fre⸗

tenet iignẽ. wl aerẽ⸗ etymologia eſt. Et
bincfetoꝛ.oꝛis.Et fetidus.a.ũ.i.putridus

⁊ fetoſus.a.ũ.i.fetidus. =S
Feto. tas.tare. a. p.i. parere· vel generare.
Dꝛr a fętus.ta.tu. i fętatus.a. u.i. genera⸗
tus:vel partus. tfętãs.tant. participiu

i.generans. wl panẽs. Et h fetans. tis. i.
becus pecudis. Hñ p̃s.Et ſuſtulit eum de
gregibo ouiũ de poſt fetates accepit eñ.

F ante

Fbulo. las laui.a.p. i fibulis ligare. dicit
a fibula. Et cõponit᷑ c ad. vt affibulo. ls

i. alligare ꝓpꝛie mantellũ. Itẽ cũ con. vt
confibulo.las.i.ſimul fibulare. Itẽ cũ viſ.

yt diffibr lo. las. Itẽ cũ de dĩ denbulo·
i. diſſoluere · diſligare. Itẽ cũ ex.⁊ oẽ effi⸗

bulo. as.i. exoluere. Item cũ in. ⁊ dĩinfi⸗

bulo. las.i.ð illigare. vel fibulas immittere

Itẽ cũ pꝛea dʒ pꝛeęfibulo. las.i.ante uł ab
anterioꝛi parte fibulare. Itẽ cñ re. vt refi⸗

bulo.i.iteꝝ fib lare. vel diffibulare. Itẽé

ci ſub. vĩ ſuffibulo. las i. ſubligare.

Fideiubeo. bes iuſſi iuſſũ.a s i. hide paliq

Dare iurare /pmittere. Iñ fideiuſſoꝛ. oꝛis
q ꝓ alio ſe obligat vel fidẽ oat ul pmittit
Vñ Ecda8. Pdeimſſons ne obliuiſcan.
dedit eni aiaʒ ſuã p te. Et ſcibũt p gemi⸗

nũ.s.fideiuſſi:ftideiuſſu.⁊ fideiuſſoꝛ.

Jido. vis.ᷣ vit. fiſus.ſũ. verbũ neutropaſſi⸗
uũ.i.fiduciã habeo.vel credo.Iñ h H hᷣ

fidens. tis. tã nomẽ q; partiap:ũ: m ꝙ

nomẽ eſt ↄparat᷑. Iñ fident tius.ſime. et
hec fidentia. tie. Fido cõponit cũ con⸗ dẽ

confido.vis.cõfiſus/ſũ. Iñ cõfidens.⁊ cõ

parat. Iñ cõfidenttius.ſime. aduerbiuʒ.
Et h cõligentia. ti.· Et cõponit cũ diſ. vt
Diffido.dis.fiſus.ſũ.i.nõ fidere.Fido cu,ʒ

ſuis cõpoſitis neutrũ eſt. Et pduẽ fi. DPñ

BHuidius de arte. DNiffidet miſere ptinus
illa ſibi. Inueit ſidit teritũ de findo. ois
⁊coꝛri.ſi. Oñ ꝓFido panit fidit dat q́ʒ fin⸗
do ſidit. Itẽ fidis etiã ẽ gtũs de fidis dis
pꝛo choꝛda.? genitiuus de fides dis.pꝛo
virgine quadã. Item fidis ẽ datiuꝰ ab
latiuus pluralis de fidus.a.i.⁊ pducit fi.

vide ſupᷣ ĩ fides. Et habet tria participia
ſcilʒ fidensfiſus.⸗ fiſurus.

aunitatẽ · qd vulganit᷑ ſolet dici affidare.
Et ↄponit affiducio.as.ad aliquã fiduciã

ul ſecuritatẽ dare. Itẽ cõfiducio. as ſimul
fiduciaʒ vare. Diffiducio. as. Defiducio.

Effiducio.as. Inſiducio.asiipignoꝛare

norük
iaiß
Gtumene
fotsne
nench
ſtces
lenge
Etbet
fimmg
mnone
Ffüm
fmaatl
Gnno
mome
Dfim
gnaui
loaga
Merin,
nnii
tagk
fiinne
ffain
. ihtla⸗

4
lwen
kongi
Wmi
Mh

—
——

ſee.

dang Z

enn⸗
Mog,
tnd
Ptei

radit
hulohe
n
idi⸗
bnh⸗
Meffi⸗
Wrſ⸗
MmR
Menke⸗
.
nſars
tonmn
ulan
geni
Np
ibrbe⸗
glnea
rvi
to
wbin.
NN
Rhcn
npans
ne
lis dis
don
dacn
tgunt
mepu

80
Gftn.
in
orate

ublicare· diffidare.

. ₰

Figo.gil.fixi·ſixu.a.t.i.imittere·inferrefoꝛ⸗

titer ⁊ ſtabiliter ĩponere.? pducit fi. Pñ
Ouidius in epi. Figit in iuſſo noſtra ſa/

ann oo.
iguro.as.ani.a.p.i.figurã facere.

Filaxo. vel philaxo. as. aui. a. p. i. ſeruare.

lio. as. are. n. P. i.filiũ facere. vel parere.

Filo. las.lare.n. p.i.filũ a colo ꝑ quãdaʒ te

nuationẽ deducere. -—
Fimbꝛio.as.are.a.p.i.fimbꝛijs aptare.
Findo. vis. i. fiſſu.a.t.i.ſcindere: coꝛri.fi.
Vñ. Fido parit fidit· dat q̃; findo fidit.
Fingo.gis.xi.ctũ.a.t.i.oꝛnarecõponere·fa⸗
cere.foꝛmare.plaſmareexcogitare.⁊ cõ⸗

ponere qð verũ non eſt.i.ſimulare. Item

menit᷑ fingo. gis.i.nitidareextergere.

Finio.nis.niui.nitũ.a.q.i.terminare · cõſũ⸗

mare · pficere.⁊ dꝛ a finis.Et cõponit᷑ cum
viſ.vt diffinio.is.i.diuerſis modis finire
determingre · oſtẽdere qͥd ſit vel quale uł

quantũ. Iñ hęc diffinitio. Itẽ cõponitur

c de. vt definio.i.valde finire. Iñ delini⸗
tus.a.uũ. Oñ Cct. 2. DHũc deſinito cõſilio
Itẽ cũ h̊.vt pᷣfinio.is.i.ante finire · ſfigẽ ·

ſtatuere/ſdeſtinne. .
Fio.ſis.fſactus.ſũ.i.inciꝑe eẽ·de nõ eſſe trãſ/

ire adeſſe. Qð enĩſit· nõ eſt: qð eſt.non
fit. Et eſt neutropaſſiuuʒ quãtum ad vo/

cem· neutrũpaſſiuũ quantũ ad ſigtionem
Et habet tna particpia · ſalʒ fiens· faet

futurus·̊ fiens nõ eſt in vſu.

Firmo.as.aui./p.iroboꝛare. dĩa finnus
Iñ firmatoꝛiũ.rij.quo aliqͥd firmat.EtHh̊

firmaculũ.li.p eodẽ.Et ↄponit᷑ cũ con. vt

cõfirmo.⁊ cũ ad.vt affirmo.cũ in.vt infir
mo.mas.i.debilitarefalſiſicare.eneruare
Offirmo.as. ODñ VPꝛoũ.2ie. Dir impius

pꝛocaciter offirmat vultũ ſuũ.

Fiſco. as.are.a.p.i.publicare ad fiſcum re.
ducere · in fiſco reponere.Et cõponit᷑ cum

con.vt cõfiſco.cas.i.ſimul fiſcare.cũ in.vt
infiſco.csgs.
Fiſiculo.as.a.p.i.dinarevel ꝓnũciare. Iñ
fiſiculatus.a.ũ.i.diuinat·velꝓnũciatus.
Fiſtuloꝛ.ar o.p.i.ſibilare.ułcũ ſi

F ante

tis.particpiũ.i.marcens.Dñ ꝑ tranſſa/

tionẽ: Flactentes dicunt᷑ qͥ in peccatiset

iniqtatibo marcent ꝑſeuerãt.⁊ quia qð

4 õ

T canẽ

Flacteo.tes.tui.n.s.i.marcere. Iñ hic flac·
toꝛ.oꝛis.i.marcoꝛ.Et h̊ ⁊ hęc⁊ hoc flactẽs.

marcet exiccat᷑ areſcit: Ideo etiã qñq;
tonit flactere p arere Hñ Jſa.igꝛ Erunt
urrigua eius flactentia.i.arentia.
Flagito.ta.taui.a. p.i.poſtulare.ꝗqrere.ro⸗
gare/ petere cũ clamoꝛe poſcere.⁊ dẽ a flo
flas. Oñ ⁊ flagito.tas.ꝛ q̃ſi flatũ gero

vel ago.⁊ eſt etymologia. Et cõponit᷑ ef/
flagito. tas.i.valde flagitare.
Flagro.gas.n.p.i.ęſtuare:fernere:ardere.
Sʒ fragro.gral.i.redolere.Dñ.Fla facit
ardoꝛemſ̊ fra largit odoꝛem. D
Flãmeo.es.mui.n.s.i.flãmã emittere.vel
calere· vxl etiã ardere.⁊ dĩ a flãmo.mas.
Flãmeſco.ſcis.inchoatiuũ.⁊ foꝛmatur a flã/
meo.es. Dñ in hymno: Flãmeſcat igne
charitas. Quidã tamẽ dicũt Flamaſcat.
qð eſt inchoatiuũ huiꝰ vbi flãmo.as.vt

ſit ſenſus: Flãmaſcat.i.incipiat flãmare.i.

incendere. Sʒ ut dicẽ Huguitio: Flãme/⸗
ſcat ibi debetdici:ĩchoatm̃ a flämeo. mes.
Flãmo.mas.n.p.i.incendere.⁊ dꝛ a flma.
Et cõponit᷑ cũ in.vt inflãmo.mas.i.incẽ/
vere inaiare. Inuenit᷑ tamẽ aliquando ꝓ
flãmare. vel reſplendere.⁊ eſt actiuũ.
Flaueo.ues.ui.n.S.i.eſſe vel fieri flauũ. Iñ
flaueſco.ſcis.inchoa.⁊ pducit fla. Hnde
VDir gilius in bucoł. Molle paulatiʒ fla/
ueſcit tempus ariſta.
Flecto.ctisxixũ.a.t.i.curuare.ceſſare·mu/
tare. Iñ hęc flexura rę.⁊ hic flexus.us.ui.
Et cõponit᷑ Conflecto. Circũflecto.tis.
Deflecto.tis.i.valde vel de vno loco ad
aliũ flectere. Inflecto.tis.i.valde ułĩtro
Vl intus flectere. Reflecto.ctis.i.iterum
flectere.
Flegmatixo. as.a.p.i.flegmate abundare.·
vel flegma eijcẽmultũ ſaliuare ⁊ ſpnere.
Fleo. fles.fleui.fletũ.n.s.i.vbertim lachꝛy⸗/
mas fundere/quaſi fluere dẽ a fluo fluis
Sʒ ploꝛare eſt cũ voce flere. Plangere ẽ
ci lachꝛymis pectus aut faciẽ tũdere. Lu⸗
gere · eſt cũ aliqbus dictis miſerabilibus
habitus mutatione flere. Merere · ẽ cãũ
ſilentio dolere. DPnde ⁊ męrere dꝛ ·quaſi
mente carere. Et lugere · quaſi luce egere.
Et a fleo oꝛ hic fletus.tus.tui.⁊ hic et hec
flebilis bocle. Et flebiliter nanebini
Et bec flebilitas.atis Oñ Ouidius.ꝓFle
bile pꝛincipiuʒ melioꝛ foꝛtuna ſecuta eſt.
Fleo componit᷑. Defleo fles.Efſfleo fles.
i.valde flere. DPerfleo fles.i.pfecte flere.
Aefleo fles ·i.iterũ flere.
Fligo.gis xi.ctũ.a.ta fligo.gas.ĩ eodẽ ſen /
ſui.cuciore · diſſipare· deſtruẽ · deuaſtare.
55

go. gis. ⁊ affligo.gas.i.valde fligere. Et

ßͦ nõ eſt in vſu. Et vtrüq; cõponit. Affli⸗

confligo. gas. confligo.gis.i.ſimul fli/

gere.· wl pugnare. Et defligo. gis. 1 defli/

go.gas.i.valdevel deoꝛſũ fligere · ul pu/
gnare. Et infligo. gis. infligo.gas. Mꝛo/
fligo.gis.⁊ pꝛofligo. gas.Et fuigo actiuũ
eſt c ſuis cõpoſitis ꝗ deſinũt in.o.pꝛęter

tus.tui.Et componit᷑ Afflo.as.i.flare ad

galiquid.vel flatu venenare · vel interficere
vVel tangere. Conflo.as.i.flare vel fũdere

aurũ aliud metallũ ad aliqͥd facienduʒ.
Etiã inenit᷑ ↄflare metaphoꝛice ꝓ mutua/

rea ꝓ conſumere. QNã q conſumit? q mu/
tuat: de vna foꝛma quaſi fundit᷑ in aliam.

Item efflo. eſtlas.i.extra flare. vel flando

emittere. Iẽ inflo.flas.i.intus flareflatũ

pellere. Itẽ ꝑflo perflas.i.flare ꝑfecte. vel

* „

poſita actiua. M
Nloclizio don ti par extimarecõtem/
nere p anupendere. ꝛ a floccus.⁊ facio.
quia floccus lanę parũ valeta fere nulliꝰ
1o ccipendo.dis.idẽ qð flocci/l(pꝛecij eſt.

facio dĩ a floccus.⁊ pendo. dis.

Flocco. as. are. n. p. werbũ ſoli deo cõueni/
ens. Tũc deus floccat cũ floccãdo ningit.

Floꝛeo.res.floꝛui.n.S.i.virerereſplendere

floꝛidũ eſſe al ficri. Et cõponit᷑ confloꝛeo

relſ.i.ſimul floꝛẽ. Effloꝛeo.es. Refloꝛeo.es.

i.iterũ floꝛerereſplenderereuirere. Et ab

hbis inchoatiua. Floꝛeſco.cis. Effloꝛeſco.

cis. Cõfloꝛeſco.cis. Refloꝛeſco.cis.

Fluctuo 8.aui.9.p.i.cõmouere· vaallare ·
fluctibꝰ iundare.⁊ ponit᷑ etiã ꝓ dubitare.

Floꝛo.as.aui.a.p.i.floꝛes creare·vel floꝛibo

ſpargere. implere. dĩa flos. Et cõponit

defloꝛo. ras. Et pꝛoducit flo.

Iñ fluctuatus.a.i.i.fluctuans. vel quod
fluctuauit. Et hęc fluctuatio.onis.

Fluito.tas.taui.n. p.i.iſſolui:fatiſcere. fre

quenter fluere · vacillare. ⁊ ponit ꝓ onbi⸗

tare. eſt frequen.de flno.is.
Fluo.is xixu.vel fluctum.n.t.i. decurrere.

Et cõpoĩt᷑ cũ ad.vt affluo.is.ↄfluo.is.i.

ſimul fluere. Iñ confluus.a.ũ. Item cir/

cuũfluo.is. Iſ circũfluus.a. ũ. Itẽ defluo
is.i.deoꝛſũul cito fluere ul decurrere. Et

nota ꝙ defluit qo eętate vel vetuſtate vil⸗

ſoluitur. vt Ctas hoĩs. Folia arboꝑ. Fuuit
P naturalit decurrit. vt Humoꝛ aquę.
Fluere aũt tribꝰmodis dĩ. Mumoꝛe rerũ

*

S0 oen defligo·ꝗ nentra ſũt ꝓ pugnare

Flo.as.aui.n.p.i.ſatũ.emittere.ñ h̊ flat

valde. Ie ſufflo. as. Flo neutru eſt · BH cõ⸗/

rere.? tunc eſt actiuũ.

Foꝛnacio.cis.ciui.n.q.i.foꝛnacẽ‚

Sanie viuoꝝ. Tabe moꝛtuoꝝ. Itẽ dil⸗
fluo.is.i.diuerſis modis. vel in diuerſas

partes fluere. Itẽ effluo.is.i.extra fluere.

exercere.quod ↄponit᷑ Pereffluo.is.i.ꝑ/
fecte fuere. Pn ad Hebᷣ.2. Me foꝛte ꝑ/
effluamus. tem influo.is.i. in aliqua.vel
intro fluere. Iñ influus.a. ũ. Itẽ interfluo
ig.i.int᷑ aliqᷓ fluere. vel intro fluere. Inde
interfluꝰ.a.i. Itẽ ꝓfluo.is.i ꝓcul fluere.
Iñn ꝓfluꝰ.a. i. Iteʒ ᷣfluo.is.i. ante fluere

Hcurrere Iteʒ pꝛęterfluo.is. iuxta fluere.

Itẽ ꝑfluo.is.i.ꝑfecte fluere. Itẽ reſluo.is.
1i.retro fluere. Iñ refluus.a.i.Itẽ ſuꝑfluo
is.i.ſuꝑpabundare. Iñ ſuꝑfluꝰ.a.ũ.Et ſuꝑ/
flue aduerbiũ.Et hęc ſuꝑfluitas.atis.
Fluuio.as.qð etiã flunioꝛ.ar.dẽ i.abũdare

oante HO

Jocillo.las.laui.a.p.i.nutrire: vel reficere.
fouere.⁊ dĩ a focus. Iñ ꝑ cõpoſitionem.
refocillo.las.i.reficere iterũfocillare. Iñ
Foculo.as.are.n.p.i.nutrire· vel ignem fa/
cerea coꝛripit cu.

FJodico. cas.caui.a. p. i.leuiter parũſũma/

tim fodere.⁊ dicitur a fodio.dis.Et poĩt
qñq; ꝓ leuit᷑ tãgere·pm Mug. Vñ Bꝛa/
tius. Qui fodicet latus? cogat tranſpen/
dere dextrü.
Fodio.dis.di.ſoſſũ.n.t.i.ſoueaʒ facereq̃ſi
fouere dicit᷑ a fouea. Itẽ foueo traſfert
ad cauare· vel foꝛare. vel tangere ſeu ꝑcu/

4

Folleo.les.lui.n.S.i.inflare d a follis.

Folleſco. ſcis. n. t. i. eſſe vel fieri follẽ. i. ſtul⸗
tũ vl vgnuz. 7 dꝛa folleo. es. vel poteſt

deriuari a follis.lis.
Foꝛ.faris.fatus.ſũ.d.p.i.loqui.⁊ deficit in
pꝛima ꝑpſonaſm vſum. pducit fa. VPñ
Hꝛoſp.Maã fari recte miſeꝑ? viuẽ pꝛaue.
Foꝛifacio.cis.n.t.i.offendere:nocerequaſi
facere foꝛis.i.extra rationẽ.
Foꝛmido.as.n.p.i.trepidare.fſoꝛmidinẽ
habere. qð fit c phoꝛmon.i.ſanguis ad
fEcoꝛdia fugiẽsacute ſe cõtrahit: dicit᷑ a

phoꝛmon.qð ẽ ignis· ul caloꝛ. Et cõpoĩt

c re.vt Refoꝛmido.quaſi quadã foꝛmi/
dine retrabi.Et coꝛnipit mim.
Foꝛmo.as.aui.a.p.i.inſtituerealicuius foꝛ
mã facere.⁊ dicitura foꝛma.

7 * —

nacẽ facere · vel ĩ
foꝛnace coqᷓrea d a foꝛnax. Iñ foꝛnacitꝰ
g.uũ.i.in foꝛnace coctus.

Foꝛnicoꝛ. aris. atus.ſũ.d.p.i.meretricari in

Pom
fam
nenn
ſceac
Fortn
cere.
ſottu
to⸗
ſan,
ueve⸗
ceit
whim
ſone
Gecce
nnerepd
wos
ſewe
dirin
fohn.
ſanin
nißo⸗
Nie

Fugan
duote/
mng
Kanlan
Nagn
enum
Gdaſtl

ſeannce

Mogan
wola⸗
Uloren.
naco

N
in
in
Nege
lafi
e
ler
ſher.
lois
o
kſug⸗
icare

hrſeen
lncen
lr

on ,

ſüma,
tpoit
Der⸗
ipen⸗

nde⸗

Ape

l
iiu
N l
micine⸗
l
undictn
troͤt
gdifom

i
jengal

ſnc 4

ſecreto ſępe libido ſoꝛat. H
Foꝛtuno.as.ui.a.p.i.fecundare:pſperũ fa⸗
cere. Hñ Dꝛatius.Cu quãcũq; deus tibi

foꝛnice.⁊ dĩ a foꝛnix. In foꝛnicans.antis.
ge. ola. Er H fo:nicatio.q̃ſi phos uł phoꝛ/⸗
me.i.aĩę necatio. Et componitur fo:nicoꝛ
cõfoꝛnicoꝛ.aris.i.ſimul foꝛnican.onitur
etiã foꝛnicari ꝓ negociari:q; multotiens
negociatoꝛes ſpnaliter foꝛnicant᷑quia ex
cupiditate lucrãdi fraudẽ ⁊ vſurã cõmit/
tũt.⁊ ſic aia a ſuo vo ſponſo Jeſu chꝛiſto

ſepat᷑ ꝑ moꝛtale peccatu. Et ſic ſumit IJa⸗
iꝑ. 25½⁰0. Boſt ſeptuaginta annos viſitabit

dominus Cyruũ reducet eã ad mercedes

ſuas. Et rurſum ſoenicabitur cum regnis
vniuer ſis terrę. Glo. Foꝛnicabit᷑.i.nego⸗

ciabit ſicut ante.

7 .*

Foꝛo.ras.raui.a.p.d a foꝛis·qꝛ qð foꝛis ẽ

foꝛatur. Ct inde hęc foꝛatio.onisa h̊ foꝛa/

men. nis. Et coꝛ.fo. Oñ Ruroꝛa. Inguine

foꝛtunauerit hoꝛã. Grata ſume manu ⁊c.
Et cõponit᷑ infoꝛtuno.nas.i.inſoꝛtunatuʒ
facere.

Foueo. es. ui. tũ. a. S..i. nutrire calefacẽ refi
cere vel ꝑ abũ vel ꝑ caloꝛẽ vel ꝑ requiem

vel ꝑ amplexũ vel ꝑ tecturã vel ꝑ defen/

eſſe quocũ · ſ̊ tamen eius ſigtionẽ expꝛi⸗

mere nõ poſſum ꝓpꝛio vulgari. uł ꝑ aliqð
ꝓbũ.̊ dicat᷑: Fouerei.reficere.refocilla/

re velꝑ abum vel ꝑ caloꝛẽ vel alia re. vt
diximus. Foueo ↄponit᷑ cõfoueo.nes.ui.

fotuʒ.i.ſimul fouere. Itẽ refoueo.ues.ui.

fotũ.i. recreareiterũ fouere.⁊ coꝛ.ſo.ĩ pꝛ·⸗
ſentib pducit in pterito Oñ Auroꝛa ſuꝑ
Job. Eſt etas fragił ꝗ nõ niſi lacte fonet.

gnte ₰

Fragoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.q& nõ eſt in vſu.
dicit᷑ a fragus.gi.Et cõponii cũ re.vt re⸗
fragoꝛ. ganis.i.reſiſtẽ. Et cũ ſub. vt ſuffra
goꝛ. arl.i.auxiliari: ppeĩ xbiſ. ſcilʒ pcibo.
Fragro.gras.graui.n. S.i.redolere.⁊ dicit᷑

a frago.gis.q; fracteę ſpecies maioꝛẽ odoꝛẽ
emittũt. Et ſcribit᷑ ragro ꝑ.r.in pᷣma⁊ ſe/
cũda ſyllabis.ſ̊ flagro ꝑ.lin pꝛima ⁊.riin

ſecunda. Oñ dicit Papias: Fragrat ꝑp.xr

ad odoꝛẽ refert᷑ qᷣ fit fracta ſpecie Flagrat
x ꝑ.l.ad flãmã.ꝗ flatu fit Oñ ꝓla faut
ardoꝛem ſed fra largitur odoꝛem.

Frncixo · cas. n. p.i.moꝛe frãcoꝛũ ſe habere

vel lingua coꝝ loqui.

Frango.gis.gi.ctu.a.t.i.deſtruẽ. Iñ frac

J·ñ. hęc fractio. onis. ⁊ hęc fractura. ryet

arboꝛe coſtas.
Frigido.as.a.p.i
Ißñ frigdeo.des.vui.i.frigẽ.Et binc frig/
veſco.ſcis.inchoatiuũ.i.frigeſcere.
Frigeo.ges.gui: vel frixi.rrictu. frictu.n.s.

Frigido.das.aui. du facẽ/
Frygio uł phꝛygio.as.a.p.i.phꝛygiu ap/

Hiᷣ fragmen.minis hoc fragmentũ ti.

Frateo.tes.ui.n.S.i.ſoꝛdẽdiſplicẽ uł tergẽ
Fraudo.das.oaui.a.p.i.deciꝑeſurripere.

Iñ bęc fraus fraudis.Itẽ fraudo ↄponit᷑

(ñ de. mutato au. oiphthongo in. v. lon⸗
gam dicit defrudo.dis.i.valde defrau/

Dare.licʒ ineniat᷑ nõ mutare.ᷣm ug.

Fremo.mis.mui.itũ.n.t.i.murmuraretu/
multuanfuroꝛẽ mentiſ vſq; ad vocis tu/

multũ excitare. Iñ hic fremoꝛ.oꝛis. Et h

fremitus.tus.tui.ᷣ̊ fremoꝛ eſt murm̃ hoĩuʒ

Fremitus feraꝑ.

Frendeo.des.dui.a.t.i.dentes cõpꝛimere

ul cõcutere ⁊ collidere.⁊ caret ſupino.qñ
frendeſco:inchoatiuũ. Inuenit᷑ etiã frẽdo

Dis. dere. tertie coniugationis. De quo

dicit ꝛiſcianus in. x.libꝛo. Frendo.dis
caret ꝑterito ⁊ ſupino. Quidã tamen di/
cunt frendiquod nondũ iueni.

Freno.nas.aui.a.p.i.renũ oꝛi ĩponere.
Frequẽto.tas.are.a.p.i.aliqd frequet᷑ facẽ
Frico.caſ.cui.a.p.i.vnã rem ſuꝑadducẽdo
exaſperare cũ alia · ſicut fit cũ ſal quadam
vi ſuꝑadducit᷑ carnia coꝛ.fri. Oñ Dirgi-

lius ĩ geoꝛ. Et pede ꝓſubijgit terrã fricat

„

frigere ukfngdoꝛe iple

i. algere vel toꝛpere. Vñ vꝛ frigeo · quaſi
phos egeo.⁊ ẽ etymologia.Et ſepe ponit
ꝓ ceſſare · ſicut ecõtrario feruere ꝓ frequẽ/

tare. Mñ Cerentius in Enu. Bine cerere

⁊ baccho venus friget. Iñ h̊ frigus.goꝛis.

Frigeo cõponit᷑ ꝑfrigeo.ges.frixi· vel fri⸗

gui frictũ.i. ꝑfecte frigẽ. Itẽ refrigeo.ges.
frixi ul gui frictũ. DHñ in euãgelio.Refri/

guit charitas multoꝝ. Et ab iſtis inchoa.

Frigeſco.ſq Oerfrigeſco.cis.Refrigeſco
cis.? ꝓducit hãc ſyllabã fri. Oñ Ouidius

in epi. Frigidius glacie pect' amanijerat.
Frigero.ras.raui.a.p.i.recreare.⁊ dꝛ a fni-

geo. ges.Et cõponit᷑ cñ re.⁊ vꝛ refrigero.

a. p.i.frigidũ facẽa p.fri.

ponere · vel phꝛygio oꝛnare.

tella ſine aq̃· uł vino cũ oleo ułſagimine.

Inrigutio.tis.ui.tire.n.q.i.ſubtilitaggarri/

re· vel frigide ſe oucere buc ⁊illuc ꝓpter
frigus · ſicut catulus facit qñ habet ſngus

Fritinio.nis ꝓpꝛie eſt hirüdinũ.⁊ vt oicũt

54

2

oĩiuʒ auiũ.⁊ ſcipue ꝑuaꝑ. Onde inuenit

AXues fritiniũt.i.cantant.
Frondeo.des.duiin.s.i.frondes habere·ulł
emittere/uł ꝓducere.Et deriuat᷑ a frondo
das. Et cõponit᷑ confrondeo. des.i. ſimul
frõdere. Defrondeo. desi. frondes amit-
tere · vel ꝑdere. Itẽ refrondeo.des.i.iterũ

frondere. Et hinc inchoatiua:frondeſco.

ſcis. confrondeſco.ſcis.refrondeſco.
Frondo.das.ↄaui.n.p.i.frondatũ facere
frondes ᷣbere.⁊ dꝛa frons.is.Et cõpo/
nit· defrondo. das.i.frondes euellere.
Fructifico.as.aui.a.p.i.multiplicare.

Frumentoꝛ.tar..p.i.frumentũ colligere.

Fuoꝛ.enis itus ſũ.vel fruct ſi.o.p.i.vtoꝛ
Differũt tamẽ.· qꝛ fruimur rebo qbo vtim̃
ꝓpter illas · H̊ vtimur illis qbus vtim ꝓpt

nos. Eſt eni re aliqua frui ·ei inberere pr

ſe ⁊ eã diligere. Fruimur ergo deo. DNti/

mur mũdo ceat in eo Oñn Tug. Vte/

dũ eſt h̊ mũdo.nõ fruendũ. vt ĩuiſibilia

deiꝑ ea g facta ſunt intellecta cõſpiciant.
i. vt de tẽpoꝛalibus ęterna capiant᷑. tem

fruimur quodãmodo cęleſtibus vᷣtutibꝰ
⁊ ſcientia. NHtimur mũdanis diuitijs· ci/
bis. veſtibo ſimilibo. Fũgim̃ auũt officio.

Fruſtroꝛ traris.atus.ſũ.d.p.ſuit tamẽ oli,-
cõe.i.fallere ·deciꝑe. Iñ fruſtratus dicit᷑

laboꝛis fructu euacuatus:illuſus. Et ſcri/

bitur fruſtra ⁊ fruſtroꝛ per.r.in pꝛima? ſe/

cunda ſyllabis.

Fuſto ſtas.ſtaui.a.x i. in fruſta diuidere· 1

vl fruſta facere. Inde fruſtatim aduer⸗

biũ.i.iuiſim· vel ꝑticulatim.

Fruticoꝛ.aris.v.p.i.frutices emittere·mul-

tiplicari·abundarepullulare:creſcere ad

modũ fruticũ.⁊ coꝛ.ti. DPñ Juuenal. Sʒ

fruticãtę pilo neglecta⁊ ſe . ualida cura.

Fuco.cas.aui.a.p.i.coloꝛarefucũ ſupꝑponẽ

7 dia fucus m Mug. Et inde fucatus.xꝛ.
i. Et vt dicit Papias: Fucata depicta.·

tincta· adult᷑ie cõtamiĩata·ficta· nõ vera.

viuerſi coloꝛis. Fucare:depingere:mẽda/

cijs ſuboꝛnarea ꝓducit fu.

. „ ℳ—

extrahere. Iñ hic fugillatoꝛ.toꝛis. Et hinc

figurã · Fugillatoꝛes dicunt᷑ vmbꝛę de/

monũ qui ignem ferunt.

Fugio. gis.gi.tũ.a.t.i.fugã accipio. Et coꝛ.
fu.in pſenti. Oñ Facetus.Nõ facias ſolꝰ

S fugit oĩis homo.Sʒ in ſterito eã ꝓd.

ndeà;daʒ. Micmodo iure fugit. hen

Fugillo.laſ.laui.n.p.i.ignẽ de petra fugillo

cur dic mihi fugit.

Fugito.tas.are.i.rrequenter fugio·vel fre⸗

quẽt᷑ fugoꝛ.a fugio.gis.vel a fugo.gas.et
coꝛnipit g.

Fugo.gas.auia.p.i.expellere· in fugã con/
uertere. coꝛ. hanc ſyllabã fu. ODñ. Oictoꝛ
quippe fugat · victus ab hoſte fugit.
Fulco.cis.ciui.a.qi.uſtentare/ſuppoꝛtare

ſpᷣleuare.ſubmunire.firmare-adiuuare.X

facit teritũ fulſi vel fulſciui. Inde fultum
uł fulcitũ ·. Oe fulciui faciatpbat᷑ ꝑ H̊ no/

men fulcimentũ: Mã noĩa deſinẽtia ĩmen
tũ a verbis veniẽtia:ſolent foꝛmari a ſte/

rito ꝑfecto vi mutata in mentũ. Et inde
fultus. a. . Et H̊ fulcimẽ. Et H fulcimẽtũ ti.
Fulgeo.ges.fulſi.fulſu.n.s.i.reſplẽdere.Et
qꝛ ſplendoꝛ ferit? ꝑcutit oculos intuẽtiũ:
Ideo ponit᷑ fulgere p ferire ⁊ ꝑcutere.
Fulgido.das.vare.n.p.i.fulgidũ facẽ.

Fulgoꝛo. ras.n. p.i.ſplendere.
Fulguro. raſ.n. P.i.fulgere · vel fulgure peu⸗
terea ĩ a fulgur.⁊ ſm hoc eſt ranſitiunũ.

Inde fulguratus.a.ũ.i.fulgidus: vel ful⸗
gure ꝑcuſſus.Nota ꝙ fulguro.ras.⁊ ful⸗
mino.nas.hm ꝙ ſunt verba excepte acti/

onisneutra ſunt. ꝓpꝛie non habent niſi

tertias ꝑſonas.Et ᷣm hoc fulminare? ful
gurare· eſt fulmina vel fulgura emittere.
Traſilatiue tamẽ accepta ad hoĩeſ actiua
ſunt.i. fulgure· vel fulmine. vel aliquo q̃ſi

fulmine aliquẽ ferire. Et ᷣm hãc ſigtionẽ

cnicũq; attribuant᷑ſũt actiua.⁊ eoꝑ ↄpo/
ſita ſimilit᷑. Fulgurare ꝓ ſplendere neu.ẽ.

⁊coꝛri.gn VMñ in pᷣs.vꝛ.Fulgura coꝛuſca/
tiones. Dicit glo. Fulgura· vel fulgoꝛa· uł

coꝛuſca.i.clanſica coꝛuſcationes.i.mira/
cula fac crebꝛeſcere.

Fuligino.nas.i.denigrare? ppᷣe fuligine.
Fulino.nalſ.aui.n.p.i.coqͥnare.in fulina co/

quere.Et pꝛoducit li.
Fullo/as.laui.a.p.i.pulcrare· decoꝛare de/
mergere vel lenit᷑ tangere. Et cõponitur
Affullo.as.i.iuxta fullare valde fullare.

leniter tangre.

Fulueo.ues.n.s.i.eſſe l feri fuluũ. Inde
fulueſco.ſcis.inchoatiuũu.
Fumeo.mes.mui.n.S.i.eſſe vel fieri fumoſũ
vel fumũ emittẽ. Iñ fumeſco.ſcis.inchoa.
Jumido. das.vare.a.p.i.fumidum facere.
infumare. Et coꝛripit mi.
FJumigo.gas.a.p.i.infumare⁊ dꝛ a ſumus
Iñ fumigabũdus.a.ũ.i.ſimilis fumigãti.
Fumo.mas.maui.a.p.i.fumo ĩplere · ulfu⸗
mũ emittere. oẽ a fumus. Et componit.

g
49
ſo⸗
humt
bfün⸗
nco
gufn
wiaf⸗
ſere:
domus
fundn

Funde

Funen
ſet
ſoatt
begte
ſun
Wluen
eſoß

—
W
e⸗
igeot
Fot
Nols
dl
Crct
tipns⸗
vĩ
tipol
linſde⸗
tenti/
uide⸗
d
ich
Fih
ctn
Aws
no⸗
rer
Puſcan
hird⸗

ümn
ng

Wir
e

Gicn
Wan
.
ume
fiem
kobro⸗
minen
napte⸗
Einde
nitüͤt.
lee Et
nmini:
Wo.

pr
mtni
merhi
mitere,
ane
cpoiſ
iu.
a
nmn

finnd⸗
,
Gwontur
efuland

i. e

rin

R
n

olin
po

Infumo.as.iint/ fumare. Itẽrefumo. as
i.iterũ fumare. Itẽ ſuffumo.as.i.paꝝ vel

ſubtus fumare. Fumo.mas,/p fumũ emit/
tere.neutrũ eſt. Et cõpoſita ab eo ßm häẽc

ſiẽtionẽ neutra ſũt. ꝓducũt hãc ſyllabã
fu. Dñ VPbiſiologus. Deq; pilis eiꝰ fiat
ſub domate fumus. M
Fundito.tas.i.frequẽt᷑ fundarea dẽ a füdo
as. Itẽ fundito põt eſſe frequentatiuũ a
füdo. dis.i.frequẽt füdere. Dñ Olautus
in amphitrione. Cũ cruciatu tuo iſta ver/
ba funditts. M
Jundo.vas.daui.datũ.a.p.i.cũ fũda iacẽ
vel in funda lapidẽ mittẽ cauſa pijcẽdi.
7 dĩa funda.oę.Itẽ fũdare.i.fũdamentũ
facere.⁊ dẽ a fundus.di.Cũc en fundat
domus · cũ eiꝰ füdamentũ fit· qð domui ẽ
fundus. Iñ ̊ füdamen.minis ꝓdu. da.
Fundo.ois.di.ſũ.a.t.i.ſgẽemittẽ·fugare
Funero.ras.raui.a.p.i.ſepelire · officiare.vt
Iſte funerat coꝛpus.i.officiat coꝛpꝰ. ſcilʒ
facit exequias funeris.⁊ funeroſa officia
pꝑagit. Et deriuat a funus: coꝛ ne. Item
a funꝰ oꝛ funeroſus.a.ũ·i.plenus funere.
vel luctuoſus: vel ꝑtinens ad funus.

Funeſto. ſtas. i funere innare ponit ſim/
Süele pꝛo inquinare.

ungoꝛ. geris. ctus. ſũ. d. t. i. vti. Itẽ cõpo/
nit᷑ defungoꝛ. geris.i.deoꝛſũ a fuctione eẽ
Vñ qꝛ qͥ moꝛi᷑ deoꝛſũ fit a functione vitę
ideo dẽ defungi.i.moꝛi. Itẽ cõponit᷑ ꝑfũ/
goꝛ. geris.i.vti vel deſtruere · vel deſtrui.
Iñ pfunctus.a.ũ.⁊ hęc ꝑfunctio.
Fno.is.it.fuiſti.fuit.fuerat.fuere.fuiſſe.fnẽ/
di.do.dũ.futũ.futu.fuens.⁊ futurꝰ.i.eſſe.
Et eſt modo defectinũ.Cm̃ enĩ pterituʒ
tẽpus ⁊ ꝗ foꝛmant᷑ a pſterito ſũt modo in
vſu. Inuenit᷑ tamẽ qñq; H̊ verbũ in alijs
tẽpoꝛibus m antiquos.Et qꝛ fuo⁊ ſũ ſũt
eiuſdẽ ſiꝗtionis.⁊ ſum caret pterito.⁊ p/
teritũ huiꝰ verbi fuo non habet pᷣſens in
vſu.ideo ſũes:ẽaccipit illud pᷣteritũ mu/
tuo.ita ex ſum es eſt ⁊ ex hoc ſterito fui
factũ eſt quaſi vnũ verbum.
Furcillo. las.a.p.i.ſuſpendereulłlconcutere
Et cõponit᷑ cũ ad.⁊ d affurcillo.las.i.iux
uł valde· uł ad aliqͥd ſuſpẽdẽ uł cõcutere.
Furio.furis.verbũ neutrũa abſolutũ.i.ĩſa⸗
nire. ⁊ dĩ a furia. DHñ.j. Reg.21? Intro⸗
duxiſt iſtũ vt furẽt me pᷣſẽte. Et vt vult
Pꝛiſcianꝰ. Pꝛima ꝑſona nõ ẽ multũ ĩ vſu
ſcilʒ furo· vel furio.⁊ caret pterito ſupi/
no. ſed mutuat᷑ tam p̃teritũ q; ſupinũ ab
iſanio. nis.qð eſt eiuſdẽ ſiẽtionis cũ illo.

facit ſteritũ inſaniui ſupinũ inſanitũ.
Furno.nas.a.p.i.in.furnũ mittere.ułĩi fur/
no coq̃re. Et cõponit cũ de.⁊ dꝛ defurno
nal.i.a furno extrahere. Itẽ cũ in. vt infur
no. nas.i.in furnũ mittere· vel in eo coq̃re
Furoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.rẽ alienã inſcio ⁊
iuito dño cõtrectare vel ſubtrahere.⁊ dẽ
a fura ꝓdu.fu.̊ furoꝛ nomẽ coꝛ.eã. Dnde
Eſt in coꝛde furoꝛſocioꝝ tegmina furoꝛ.
Furueo.ues.ui.uiſti.n.s.i.nigrere:fuſcũ vel
obſcurũ eſſe vel fieri.⁊ dẽ a furnus.a. um.
Inde furueſco.ſcis.inchoatiuũ.
Fuſco.cas.caui.a.p.i.obumbꝛare· denigra⸗
re/obfuſcare. Inde h̊ fuſcatoꝛ.toꝛis.⁊ fu/
ſcarius.a. ſ. qð fuſcat.vel qð aptuʒ eſt ad
fuſcandũ.⁊ fuſcus.a.ũn.i.niger. Fuſco com/
nit᷑ Confuſco. Infuſco. Obfuſco.cas.
ſtigo · gas. a. p. l.verberare.q̃ſi fuſte agẽ
ex qbo videt᷑ eẽ ↄpoſitũ vel ẽ etymologia
Futio.tis.tiui.n.q.i.vana loqͥ vel fundere.
d a futis.Et ↄponit᷑ effutio.tis.i.valde
vana loqͥ· vel ex toto ſundere.⁊ ꝓduẽ fu.
Vñ Dꝛatius in wetria. Effutire lenes in/
digna tragedia verſus. D
Juto.tas.taui.a.p.i.arguere conuincere ·
confundere · repꝛehendere. Et componit᷑
confuto.tas.i.arguerecõuincere· confun/
dere. Item refuto.as.i.renuererecuſare.
Et deſcendit futo a futis·qꝛ qͥ futat verbũ
vel verba füdit ·ſicut illud fundebat᷑ qð ĩ
fute.i. in illo vaſe ponebat᷑.
Jutuo.is.ui.tuitũ.penuł.in ſupino ꝓducta
qð eſt verbũ ſatis cõe per qð iactura hu/
mani generis reſtauratſcilʒ coire.⁊ dicit᷑
a futis. Qui enĩ talẽ actũ exercet aliquid
fundit. Et coꝛripit.fu.bᷣm HMuguitionem.

G ante 2l

Aleo.al.are.a.p.i.galea arma⸗
g re. 7 dĩ a galea ꝓ caſſide. Et cõ
ponit᷑ cum de. vt degaleo. as. i.
galea ſpoliare.? deoꝛnare.
Ganio.nis.niui.n.q.i.intẽdere.vel nutrire
latrare· irridere · vulpiũ eſt. hoc en ꝓpꝛie
agũt. vulpes. Hna vulpes ganit alia og⸗
ganit Et trãſlatiue tranſfert ad hoĩeslec/⸗
catoꝛes leccatrices:qui ĩutilit᷑ multa ga⸗
niunt. maxime cũ ſe puocant adluxuniã.
Ganio cõponit᷑ cũ ob. vt ogganio.nis.i.
ganiẽtẽ ganire · vel garrirea qñq; ponit᷑
ꝓ reſpongeaafa; ſtulte loqᷣ. qñqʒ p
inculcare. VHnde in greciſmo dꝛ. Minnit
equusgrunit poꝛc pipat quoq;ʒ niſus.
Frẽdit aper · vulpes q̊ʒ ganitrudit aſelłꝰ.
5 §

Garrio.ris.ui.n.q.i.verboſari·gaudẽblã⸗/

iriiocari ꝓpꝛie tamẽ eſt multa vba vi/
cere · ſoꝛdide loqͥ. Ille eni garrit qͥ multa
verba dicit·aut qͥ ſoꝛdide loquit᷑. Sʒ ille
loquit᷑ qͥ recte teperate vicit. Iñ garrit

tus.tui.penlł.ſcilʒ ni pdu. Iñ gamulo.las.

verbum diminutiuũ.
Gaudeo.des.gauiſus.ſũ.vᷣbũ neutropaſ-
ſiuũ.i.leętari in aĩoa facit ſupinũ gauiſum:

deberet tamẽ facere gauſũ.Dñ in doctri/

nali. Gaudeo gauiſu pꝛebet · vult regula
gauſũ. Et a gaudeo h̊ ⁊ hc⁊ H̊ gaudens

tis.⁊ gauiſus.a.ñ.⁊ gauiſurus.a.um.oĩa

eius participia.Et a gaudeo hoc gaudiũ

gaudij. Et eſt hm Hapiã: Gaudiũ leticia

aĩ. Exultatio vo verboꝝ atq; mẽbꝛoꝛum.

G onte E

Gelo.las.laui.a.p.i.ſtringere terrã gelup⸗

pꝛie.⁊ dicitur a gelu.
Gemino.nas.naui.a.p.i:ouplicare dicit᷑
a geminus. Et cõponit᷑ congemino.nas.
Item ingemino.nas.⁊ coꝛripit mi.
emmo.mas.aui.n.p.i.reſplendere. Itẽ
gẽmare.i.gẽmis oꝛnare⸗ ſic eſt geactiui.
Gemo.mis.gemui.gemitũ.n.t.i.ſuſpirare.

dolere · vel triſtari. Iñ hic gemit.tus.tui.

Et gemendus.a.ũ.i.dignus gemi. Hnde
beatus Gregoꝰ. Quiſqͥs talis gemenduſ
eſt. qꝛ nõ gemit. Et gemebundus.a. ũ. Et
coꝛ. hanc ſyllabã ge.VPñ in Turoꝛa vicit.
Suſpirando gemat ? coꝛ ad alta leuet.
Genero.as.aui.a.p.ꝑtinet ad patrẽ dꝛa
genꝰ. Vñ. Femina ſola paritgenerat vir
gignit vterca. “
Geniculoꝛ.ar.d.p.i.genua inclinare.flexis
genibo adoꝛare.⁊ vicit᷑ a genu. Iñ geni⸗
culatimaduerbiũ. Inuenit᷑ etiã geniculo
las. DPñ MTug in quodã ſermone dicit:
Qualis eſt iſte magnitudinis ſuꝑnęglo⸗
rięad cuius pannos angeli excubantre/
ges trepidãt·vel tripudiant .ſidera obſe⸗/
cundant.⁊ ſectatoꝛes ſapietię geniculãt:
eographo. phas.a.p.i.terrã deſcnibere.
ermino.nas.aui.a.p.i.emittere germen
vel ꝓducere· gignere · generare creare. Et
cõponit᷑ cũ con.vt cõgermino.nas.i.ſimul
erminare. Cũ ꝓa dꝛ ꝓgermino.nas.
BGero. ris. geſſi.geſtũ. a. t. i.facere · vel ferre ·
vel aminiſtrare. Et differt gerere a ferre.

q; gerimus noſtra velut naturalia aliq̃·

anatura ĩ nobis ſũt.ſ ferimꝰ ipoſita nob.
Gerſo. ſas.are.dĩ a gerſa.ſę. Et cõponit᷑in/

gerſo. ſas.i. infuſcare faciem.

Geſticuloꝛ.ariſ.atus.ſũ.Et in neutro gene/
re geſticulo.las.idẽ qð geſtio.ſtis.Et de/
riuatur a geſtus: coꝛripituu.
Geſtio.ſtis.ſtiui.ſtire.n.q.i.cupꝑe.Et geſti/
re.i. geſtꝰ facere · ſcilʒ diuerſis modis agi⸗

tare· gaudereluxuriarilaſciuire· viffluẽ.
t geſtire ꝓpꝛie maloꝝ eſt. gaudere bonoꝑ

Geſtito. tas.i.frequent᷑ geſtare.
Geſto.ſtas.ſtaui.i.frequent᷑ gerere.

G ante 3

Gigno. gignis. genui. genitũ. a.t.i. parere
dẽa ge:qð ẽ terra:qꝛ ex fra oĩia gignüt.

5 antiqͥ dicebant geno genis · quã lit/
teraturã adhuc ſeruamus in pterito.⁊ in
oĩbo ab eo foꝛmatis.Gigno cõponit᷑ cum
pꝛo.vt pꝛogigno.nis.
Gymnologico. cis. ci. eſti. i. nude loqui.

uł nude ratiocinari.⁊ ðꝛ a gynnos:qð eſt

nudus: logos ſermo⸗vel ratio.
Gipſo. as.are.a. p.i. gipſo linire.
Giro.ras.raui.a.p.i.in girũ voluere.ułcir/
cũdare.⁊ dẽ a girus. Et cõponit᷑ congiro.
ras. Regiro. ras. pduc gi. Oñ Phiſio/
logꝰ. Mat nõ vigilat oũ ſol ſe t᷑tio girat.

Girouagoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.circucirca

vggari.⁊ dĩ a girus.⁊ vagoꝛ.garis. Iñ

girouagus.ga.gu.i.erroneus.inſtabilis.

circucirca vagansa coꝛripit va.

G ante T†

Glacio.as.are.a.p.i.glacie ſtringere.
Gladio.dias.are.i.gladijs dimicare.⁊ oi
a gladius. Iñ h gladiatoꝛ.oꝛis.qͥ gladio
Oimicat. Itẽ gladio.as.cõponit᷑ congla/
dio.as.i.ſimul gladiare. Pigladio.asi.
iũſis modis gladiare. Itẽ gladio ĩ hac
ſigtione cũ ſuis cõpoſitis neutru eſt. Sʒ
gladio.as.i.gladio interficene cũ ſuis cõ⸗
poſitis eſt acctiDuul.
dlandeo. des. oui. n. .. i. glandes habere
el emittere. Iñ glandeſco.ſcis.inchoa.
Gliſco.ſcis.gliſcere.i.cnꝑe vel deſiderare.
reſplendere· creſcere · ardeſcere · pingueſcẽ
tumeſcere. ſuperbire · vel indignari. ⁊ dꝛa

glyci. qð eſt oulce. Gliſco· neute eſt. ſed

pꝓ deſiderare actiuũ eſt.⁊ caret ꝑterito
ſupino · hm vſum. deberet tamẽ bᷣm ana⸗
logiam facere gliui glitum.

Globo.bas.bani.a.p.i.aceruare:cumulare

facere.⁊ vĩ a globus. Iñ globatim adũ.
i. cumulatim.ſpiſſin. Globo cõponit᷑ ag⸗
globo.bas.Cõglobo.bas. Iñ cõglobatiʒ

rotundare.ſ eus gicie globoſum
l

w.
iun

We⸗

st⸗
⸗
towr

„

lpame
Konüͤt
gnälit⸗
to. in
taum

ocdi⸗
wod
rdan
Phio⸗
vgn.
Fiarer
ns Ji
ſudis⸗

rg,
.
Mi
cdſns

ulr⸗
itot.
idenme,
.10
Genm
mi ſn

unne
1 un
bemnadli
ipſikag

—

aduerbin.i.ſppiſſim·cumulatim.⁊ coꝛ.glo.
Dñ. Minc globata pila fertur glomera/

taq; fila.

Glomero.ras.raui.a.p.i.cumulare/aduna/

re· aceruare. Iñ glomeratim · aduer.i.cu/
mulatimadunatim. Et ↄponit᷑ agglome⸗
ro.ras. Cõglomero.as. Heglomeroras.
i. deuoluere glomos veſtruere. Eglome⸗
ro.ras.in eodẽ ſenſu. Itẽ inglomero.ras.
i.intus vel valde glomerare. Et coꝛri. pe.

Vñ in greciſ.dĩ. Cõgeries lapidũ tibi ſit
cornerati⸗ fili. Lignoꝑ pbe dr eẽ ſtrues

loꝛioꝛ.aris.atus.d.p.i.triũphare·ułſuꝑ⸗

bire. Iñ ꝑ cõpoſitionẽ congloꝛioꝛ.aris.i.

ſimul gloꝛiari.

Gloꝛifico.cas.caui.a.pi.gloꝛioſum facere.
Gloſo.ſas.area gloſulo.las.are.ãbo.a.p.i.

exponere litteras: vel ipſius ſententias.

Glunio.nis.niui.i.lamare vt poꝛcus. Iñhᷣ

glunitus.tus.tui.poꝛcoꝛũ clamoꝛ eſt.⁊ ꝓ/
ducit glu. Hñ. Minnit equus· glunit poꝛ/
cus pipiat quoq; niſus.

Glutino.nas.a.p.i.cõiungereglutino col

ligare. Iñ glutinant aduerbiũ. glutina/

tim.i. cõiunctiʒ. Et cõponit agglutino. as.
adiun gerealligare. Itẽ cõglutino.nas.

iterũ cõiungere.

₰

i. cõiũgere glutino. Itẽ reglutino.nas.i.

3

Glutio. tis. tui. vel glutij ſyncop amn.

i. abſoꝛbere. voꝛare· comedere. ꝓd.glu.

G ante BP

Gradioꝛ. deris. greſſus.ſũ.d.t.i.vado.
Grado.das.daui.a.p.i.gradibus oꝛnare.

vel ꝑ gradus vucere.⁊ dẽ a gradus.

Grãmatixo.as.a.p.i.grãmaticę loqui.Et

ſcribitur ꝑ duplex.m.

Gramino.nas.naui.n.p.i.gramina colligẽ

vel gramine iplere.⁊ dĩ a gramen. Et cõ⸗

ponit᷑ cõgramino.nasa degramino.nas.
i.gramina euellere. Itẽ ingramino.nas.i.
gramine iplere. Et a gramino.nas.dicit᷑

gramineo.nes.nui.i.eſſe vel fieri grami/

₰

noſũ. Et hinc gramineſco. ſci

„ .

Et coꝛripiũt omnia mi.

Inde grandeſco.ſcis.inchoatiuũ.

Grandeo.des.dui.n.s.ieẽ vel fieri grandẽ

Grandino.nas.n.p.i.grandinẽ emittere.·
vl grandine ꝑcutere deuaſtare.⁊ coꝛ.di.

„

Pñ in Auroꝛa vi. Carnis luxuriã gran⸗
dinat ira dei. ßV

Graneo.nes.nui.n.s.i.haberevel emittere

grana. Inde graneſco.cis.inchoatiuũ.

Grano.nas.naui.a.p.i.granis implere.

s. inchoatn.

Grapho. as.aui.a. p.i.ſerilo. Et cõponitur

apud gręcos:Catagphło.as.i.tranſcribo.
tranſcripſi. Et ſunt viuerſe ſᷣoſitiones
cata ⁊ cate.⁊ita eſt alia cõpoſitio in ſte/
rito alia ĩpſenti. Alit eni iunctura ↄpo
ſitionis nõ maneret imobilis·qð ꝛilci/
anus aſſerit aꝑte.
Graſſoꝛ.aris.ſatus.ii.d.p.i.ĩuadere.ꝑpe
trare latrocinari.pdari:ipugnare Popᷣe
graſſanieſt cudelit gradi.et oꝛ ſic ab ĩpe/
tu gradiendi.vt dicat᷑ graſſari.quaſi cum
ipetu gradi ad crudeliter agendũ. Inde
graſſatoꝛ.qͥ crudeliter agitlatro·ſᷣdatoꝛ
ſeuiens cudelit: homicida. Etia ponitur
graſſari qñq; ꝓ niti uł conani. Dide ꝙne
ponas graſſariꝓ craſſari.⁊ ecõuerſo.Vñ
2. Reg vlt. oꝛz. Ot ceſſet indignatio quę
gſſat i plo.i.ꝗ deuaſtat/uł cudelit ꝗdit᷑

Gratificoꝛ. aris. atus.ſuũ.d.p.i.gaudereuł

gras agereuł gratũ facẽ.vel eqꝑare.⁊ di
a gtus.a.ũ facio. Iñ gtiſic.a. .i.grat.u
gratũ faciẽs ꝓpꝛie aũt dꝛ gratificus qͥ fac
bonũ grans. rattol us qͥ plus vnicuiq;
q; mereat᷑ tribuit. Gratuſ tm̃ aio.Grati⸗
ſicus⁊ aĩo ⁊ coꝛꝑe ĩ coꝛ.pe.ſcilʒ fi.

Gratuloꝛ. aris. atus.ſũ. gratoꝛ. aris. in eo/
doem ſenſu.i. gaudere. vel gras agere. JIñ

hoc gratulamẽ.minis gratulabundus.a
ii.i.letus vel letabũdus.⁊ gratulant᷑adu.

i. letan ter. Et coꝛripittu.
rauo.as.are.a.p.i.onerare. Iñ graueo.
es.i.eſſe vel fieri grauẽ.Et hinc graueſco.
cis.ichoa. Et grauido· das.daui.i.facere
guẽ coꝛ.pe.HPñ Hꝛoſper. Nulla aĩa eſt
quęnon moꝛtali a carne granetur.
Græcoꝛ.caris.d.p.i.loqui ul habere ſe mo/
re grecoꝝ. M aliter dꝛ grecico. cas. ſiue
grecgoꝛ cariis.
HGrego. gis.a.p.i.vnare.b nõ eſt in vſu.
Gremio.as.a.p.i. gremio acciꝑe:ułlocare
Groſſo.as.aui.a.p.i.facẽ groſſũ. Iñ groſ⸗
ſeo. ſes.i. eſſe uł fieri groſſũ. Iñ groſſeſco
ſcis. inchoatiuũ. ̃ð
Grumo.as.i.dinigẽ uł eqͥtare ułtumere.
Grũdo.vas.i.grũdũ facẽ uła grũda gut/
tas aꝗ fũdẽ uła gruda cadẽ guttati Iñ hᷣ
grũdatoꝛiũ. rij.idẽ q; grunna.
Grunio.nis.niui.ꝓpꝛie ſuis ẽ. Iñ hic gru/
nitus.tus.tui.ipſa vox ſuisa pꝛoducit pe.
Vnde quidã.Hinnit equusgrunit poꝛ/
cus · pipat quoq; niſus. Et nota ꝙ Si⸗/
donius in libꝛo de naturis reꝝ ponit pꝛo/
pꝛia verba aĩaliũ pᷣm vocẽ· ꝗ hic in parte
ponemus: Baulare· latrare ẽ pꝛie canũ

Leonũ·ẽ rugire.Cigridũrecanare. Par⸗

dop ·felire. Hanterarũ·caurire. Orſoꝛum.
vrcare. vel ſeuire. AWpꝛũ · frendere. Lincũ·

lincare. Aupoꝝ · vlulare. Berpentũ · ſibi⸗⸗

lare. Onagroꝝmugilare. Ceruoꝝ· rugire
Boum . mugire. Equoꝝ binnire. Aſinoꝝ
rudere.Poꝛcoꝝ· grunire. Oerriscurrica/
re. AWrietũ· loꝛectare. Ouiũ· balare. Hir/
coꝝ miclire. Medoꝝbebare. Dulpiũ · ga
nire. Catuloꝝglatilare. Lepoꝝ ⁊ pueoꝝ·
vagire. Muſtelaꝑ dꝛinolare. Murium.
pipicare. Soꝛicũ · deſticare. Elephantũ

barrire. Ranaꝝcoaxare. Coꝛuoꝝ croci/

tare. ITqͥlaꝝclangere. IEccipitrũ · pipia/
re Multuru·pulpare. Miluoꝛumlipire.
Holoꝝ· oꝛẽſare. Gruũ · gruere. Ciconiaꝑ
crocolare. Inſerũ·ſicingere. vnatum · re⸗
ſtriſſitare. Oauonũ/paupulare. Galloꝝ⸗
cucurrire. Crambunoꝝfringulire. Noc/⸗
tuaꝝ · cucubire. Cuculoꝝcuculare. Mern
loꝑ: xinciare.Curdoptrutilare· vel ſurci⸗
tare. Sturno:ũ/pallicare. Mirundinum-
fritinire. vel minurrire. Dicũt tamẽ qͥdã

minurrire eſt oiuʒ minutiſſimarũ auicu/

larü. Gallinaꝝeſt cnipſare. Paſſerũ · cin/
ciare. pum bombicare · al bombilare.
Cicadarũ.frinicare.
Gruo.uis.ui.n.t.i.cõuenire:cõcoꝛdare.ſed
nõ eſt in vſu. Et eſt tractũ a gruibo.vñ a
grus vĩ:q; maxime in volatu cõcoꝛdiam
ſeruant. Dñ vicunt᷑: dedicatę concoꝛdię.
Vel ideo tractũ eſt a gruibo· q; de tibijs
gruũ ſolent fieri fiſtule ꝗq maximã reddũt
cõuenientiãcõſonantiã. ⁊ cõcoꝛdiã. Dñ
ponitur gruere pꝛo conuenire.

G ante
Guadio.as.are.n.p.i.guadiã conſtituere
uł guadiã firmare. Et cõponit᷑ deguadio
as.i. guadiam frangere. Inguadio. as.i.
valde guadiare. 4
Guberno.nas.naui.a.p.i.regere:cuſtodire
Et ꝓpꝛie ꝑtinet ad nautas.⁊ dĩ a cohibeo
hiberna.Dñ dẽ gubnare.i.cohiberna⸗/
re.i.cohibere hiberna.i.tempeſtates mar.
Iñ gubernatoꝛ.oꝛis.q̃ſi cohibernatoꝛ:q;

cohibeat pꝛudentia ſua hibemna.i.tempe⸗
ſtates maris hoc gubernaculũ.li.cũ quo

aliquid gubernatur ·
Gulo.las.lani.a.p.i.deuoꝛarea dẽa gula.
Gurgito.as.are.a.p.i.voꝛareimplere· vel
deuoꝛare.
Guſtito.tas.pe.coꝛ.i.frequent᷑ guſtare.
Guſto.as.aui.n.p.i.libare.qð vnlgo dicit

aſſacare.

Gutto.tas.n.p.i.guttatim caderevel gut⸗
tatim fundere:vel guttis ꝑfunderea dꝛs

gutta. Inde hoc guttamen. minis.
H ante NT
Abeno.nas.nani.n.p.i.habenã
regere · vel habenã pꝑare ⁊ oꝛ/
nare. Et pꝛoducit be.
abeo. bes. bui. bitũ. a...i. pol/
ſidere· vel tenere. .,—
Habito. as.are.n.p.i.moꝛari.Et ↄponitur

cohabito. as. are.i.ſimul habitare.⁊ iba-

bito. tas.i.colere· intus habitare.
Halo.as.are.n.p.i.ſpirarehalitũ mittere

l redolere. Inde halitꝰ.tus.i.odoꝛ. Et
cõponit᷑ cũ ex.vt exhalo.las.i.foꝛas emit/

tere . vel de vita recedere.

Haſtiludioꝛ.aris.d.p.i.haſtiludiũ exercẽ. 14 —

Haurio.ris.hauſi.ſtu.a.q.i.attrahẽ.ꝛ phe
aquã de puteo.Et ponit᷑ qñq; ꝓ euacua/
re.qñq; ꝓ extenuarea cõſumere.qñq; p/

bibere. qñq; ꝓ ꝑcutere · vel ferire. Inde

hauſtus.a.ũ.participiũ.⁊ ſ̊ hauſtus.tus.
i. attractio· euacuatio · vel bibitio. Inde
hauſtim ꝗqguerbium.

H ante E

grere obtundi·obſerari.obſcurari. Inde
bebeſco.cischoatiuũ.ꝓpꝛie tamen hebe/
ſcit qui naturę vſu tepeſcit. Et hebeo caret
ſupinis.⁊ coꝛripithe.
Hebeto.tas.taui.a.p.i.ſuffocare/obſerare.
obſcurare · hebetẽ lacere. Iñ hebeteo.tes .
idẽ ꝙ hebere · ſcllʒ eſſe vel fieri hebetẽ. Iñ
hebeteſco. ſcis. inchoatiuũ · in eodẽ ſenſu.

Pꝛopꝛie tamẽ hebeteſcit · à amittit aciem.

Hebeſai vy · naturę vſu tepeſcit · Et oĩa
pꝛędicta coꝛripiũtb.
DPerbo.as.aui.a.p.i.herbã paſcere · vel her⸗
ba oꝛnari· induere · Et cõpoĩtnr abherbo.
bas. Coherbo. as. Deherbo. as.i. ab herba
remouere. Inherbo. bas.
Herbeo. bes.bui.n. S.i.eſſe vel fieri herboſũ

uł viridem. ab herbo. bas. Inde herbeſco.

ſcis ichoa VBñ Aug de ciuitate dei in.
Similit᷑ herbeſcũtfaueſcũtpubeſcũt.

Merciſco. ſcis. ui. tũ. n. t. i. diuidere. ꝓpꝛie
hereditatẽ int hęredes: ab hereditate

7ſcindo uł cedo. Iñ h̊ ⁊ B 2 B herciſcens.
i. diuidens. Et herciſcendus.i.diuidẽdus
Et bm antiqᷓs. e mutataĩ.u.vꝛ herciſcũdꝰ.

da.ũ.i:diuidẽdus.Et h̊ herciſcunda.dę

lit
din
Per
olt
yn
nas.
erh
Hyv⸗
un⸗
Hito
hhoh
bh
ilc
hiwbi⸗
st
Won
Mor
ſns

Hie
hilen
Hymn
n
Hluro⸗
1dinbil
wnka
edem
Hlaror
Gddin

fent d

valge
ilens
labi
vie.
ſtstri,
Pmni
luuden
mnnio⸗
mmneſ
nrcbe
nhe
tcir
ſtney
e
hiit E
laniby
ingel
oas
0 b H
enn
Nllm

1i

wi

or,

in
iba⸗

tere⸗

eng⸗
nn
⸗
e
ans
Ide

e
n
nonder
mwan

e
o
Wenr.
munn.
irro

wilfn
binto.

bted⸗

Et heralcunde indecliuenit᷑ in legibusii

iuiſio hęreditatis inter hęredes.

HVeredo.vaſ.a.p.i.hęredẽ facere. vel here⸗

itatẽ dare. Iñ heredito.tas.frequẽ.Et

tas. Exheęredo. das vel exbeęredito. tas..i

ex hęreditatẽ ponere:hęreditatẽ auferre.
initi· dubitare moꝛari ſiuemanere.
HVeſito.tas.tani.verbnʒ frequentatiuũ:ab

heſo beęſas qð ſepius ꝓ oubitare iuenit᷑.
Iñ h̊ heſitatio.onis.Et hec heſitatiuncu/

la. lę. Et hic ⁊ hec hęſitabilis.⁊ Hᷓ le.i.u/

bitabilis. Et heſitatiuus. a. n. i. vnbitati⸗/
uus. heſitabũdus.a.ũ.i.ſimilis hęſitanti

vel dubitanti.

eſo peſas ifrequẽt bererea dĩab bereo

ſed nõ eſt in vſu. —

H ante J

Hiberno.nas.idẽẽ quod byemare· velin

hibernis moꝛari.

9

Hyemo.mas.aui.n.p.iin hyeme demoꝛa/

ri · vel in tempeſtate moꝛe hyemis ſęuire.
Hilarco.res.rui.n.S.i.eſſe vel fieri hilarem
dĩ a hilaro.ras.ñ hilareſco.as.fre.Et
ↄponit᷑ exhilareo.res.Iñ exhilareſco.cis.
inchoatiun.⁊ coꝛripit la.

Oilaro.ras.raui.a.p.i.letificare. Oñ Ma
crobius. Derba nõ minus q; vinũ hila/
rent cõuiuiũ.Et cõponit᷑ exhilaro.ras.i.
valde hilarare.Iñ h̊ ⁊ hęc hilaris.⁊ Hͥ re.
i. letus.iocudus. Iñ hilarit᷑rius.ſime.ad/
uerbiũ.⁊ hęc hilaritas.atis.Et coꝛripitla
VDñ Dꝛatius in epi.derũt hilarem tri

ſtes · triſtemq; iocoſi.

Hymnio.nis nirea bymnixo. cas. ambo p

laudare · vel hymnos cantare.

innio. nis. niui. nitũ.n. q.pR geminũ.n. eq/
rum eſt. Hñ Hieremię.S? DVnuſqͥſq; ad

vxoꝛẽ ꝓximi ſui hinniebat.Et cõponitur
cũ ad⁊ con.vt adhinnio.nis.i.valde hin/⸗
nirea cohinnio.nis.i.ſimul hinnire.
Hio.as.hiaui.hĩiare.n.p.i.os aperire.Et ẽ
tractũ a ferl q̃n auiditas oꝛis aptiõe mõ/
ſtrat. DHñ poit᷑ qᷓñq; pꝓ deſiderarea qñq;

ꝓ deſicẽ.⁊ẽ tractũ a canibꝰ qͥ qñ deſiciut

hiãt. Et ꝓ fatigari etiã poĩtſimilit᷑ tractũ

a canibo. Et p rüpi etiã woĩt· uł p ſcindi:u
apiri ꝗcũq; res ſit. Et ↄpoĩt vt Inbio.as

Niſco.ſcis.inchoatiuũ qð deberet facẽ hi/
aſco ab hio/ſᷣ cauſa vitãdi hiatũ fac hiſco

Et ↄponit᷑ cũde · vt dehiſco. ſqi. valge vell
deoꝛſum hiſcere. Inde dehiſcens. tis.

Hero.heres.heſi.hęſuʒ.n.s.tria ſigtſcilicet

Hiſtoꝛiographo.phas.a.p.i.hiſtoꝛiã de/

ſcribere vel depingere. deſignare. Et bi⸗/

ſtoꝛioas.in eodem ſenſu.

P ante O

Honeſto. as.a. p.i.·honeſtũ facere vel red/

dere. Et ↄpõit᷑ dehoneſto.ſtas. Inbone⸗
ſto.ſtas.i.valde honeſtare· vel potiꝰ oif/
famare· vituperare ab honeſtate remouẽ
Honoꝛifico.cas.n.p.i.honoꝛare/honoꝛem
ipendere dꝛ ab honoꝛ. facio. Iñ hono⸗/
rificus.a.ũ. Et hic⁊ hęc ⁊ hoc honoꝛificẽs

tis.̊nõ ẽĩ vſu. Iñ honoꝛiſicẽtia.tięi.ho⸗

noꝛabilitas. Itẽ ab honoꝛifico. cas.bic et
hec honoꝛificabilisa hᷣ le. Iñ bęc honoꝛi/
ficabilitas.tatis.⁊ Hͥ honoꝛificabilitundo.
vinis. Iñ honoꝛificabilitudinitas.⁊ ẽ lõ/
giſſima dictio.vt patet in hoc vᷣſu. Ful⸗
get honoꝛificabilitudinitatibus.
Hono:o.ras.aui.a.p.i.honoꝛẽ impendere
Inde honoꝛatus.a.ũ.qui recipit ⁊ qͥ ĩẽ᷑/
it honoꝛẽ.Et cõꝑat᷑ honoꝛatus.tioꝛ. ſi/
mus. Inde honoꝛate.ti.ſime.aduerbiiꝗʒ.

ECt honoꝛatoꝛius.a.ũ.qͥ ſpendit honoꝛem

vel qð ẽ honoꝛi.Et hic ⁊ hęc honoꝛabił.
⁊ hoc le.vignus honoꝛari.vel aptus ho/
noꝛare. Et vꝛ honoꝛabilis·q̃i honoꝛe ha/
bilis.i.aptus vt recipiat vel tribuat ho/
noꝛẽa ↄꝑat᷑. Inde honoꝛabilit.lius.ſime
aduer.Et hęc honoꝛabilitas.tatis.Et cõ/
ponit᷑ inbonoꝛabilis.i.nõ honoꝛabilis.
Hoꝛreo.res.rui.n.s.i.hoꝛroꝛẽ habere/timẽ
vel tremere. Pꝛopꝛie quidẽ ille hoꝛret qͥ
tremit ⁊ cuius pili rigeſcunt.i.ſurrigunt᷑
ꝓpter frigus: vel ꝓpt᷑ timoꝛẽſicut in nocte
c homo vadit ſolus.
Hoꝛrifico.cas.care.i.terrefacerre.
Hoꝛtoꝛ.arlatus.ſũ.ᷣbũ cõe.i.ſuaderecõ/
foꝛtareinſtigare. vel inſtigari. Inde hic
hoꝛtatoꝛ.toꝛis. Et hoꝛtatoꝛi.a.u. Et hec
hoꝛtatio.onis. Et hic hoꝛtatus.tus.tui.
Et hoc hoꝛtamen.minis.Et hͥ hoꝛtatoꝛiũ
rij.i. palmatoꝛiũ · ulloc' vbi fiũt hoꝛtamĩa
Hoſpitoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.in hoſpitiuʒ
reciꝑpeuł recipi Oñ ſi attribuat᷑ recipiẽti
ſenſus eſt. Ego hoſpitoꝛ te.i.in hoſpitiuʒ
te recipio. Si autẽ attribuat᷑ ei qͥ recipit᷑:
ſenſus ẽ: Hoſpitoꝛ tecũ.i.in hoſpitio tuo
tecũ maneo:ułin alio. Si ãt attribuat᷑ ei
q recipit cõſtruat᷑ cũ actõſenſus ẽ. Ho⸗/
ſpitoꝛ te.ii hoſpitiũ a te recipioꝛ.Nñ oli
erat cõe.⁊ ↄſtruebat᷑ ſic.· Ego hoſpitoꝛ te
nni MYVUß
oſtilo.las.lare.n.p.i.imolare·vel incẽdẽ

OQuod aũt vicit᷑ hoſtilare. quaſi hoſtias

litare. vel qſi hoſtias libare. vel qſi vſtu⸗
lare. etymologia eſt. Et ſcas ꝙ H littera
ſiuenit᷑ in multis biblijs. Et ſuper ſacrariũ

holocauſtomata hoſtilare qͥtiqie. SGed
in aliqᷣbus ant:iqs biblijs iuenit᷑ vſtulare

Hoſtio.ſtis.ſtiui.hoſtitu.a.qi.quare.

Humanò. as. are.a. p.i.hũanitatẽ induere.

Iñ hũanat.a.ũ. Gñ ꝗYeſus chꝛiſtus ẽ hu
manat i.hũanitate indut huũana natura
veſtitus.Et h̊ huanatio.onis.i.hũanitaij
ſuſceptio · indutio: ꝓducit pꝛimãa.
Humeccto.as.are.a.p.i.madidũ facere.
Humeo.es.mui.n.s.i.madefieri.⁊ dicitur
ab humus. Inñ humeſco. ſcis.inchoatiuũ.
Et ꝓducit pꝛimã humeo.ſ̊ humo.as.eaʒ

coꝛ.Oñ.Coꝛpoꝛa nullus humet vbi terra

liquoꝛibus humet.

Humido.al.a.p.i.humidũ facere:/made/

facere.⁊ pꝛoducit hu. S=
Humilio.as.aui.a.p.i.humilem facere.
Mumo.as.aui.a.p.i.in terra ponere·.humo
tegere.i.ſepelire. Jñ humatus.a.ũ.terra
tectus ? ſepultus.Et cõponit᷑ inbumatus

a.n.i.inſepultus.Et humatimaduerbiũ.

i.ſepultim.vel viliter ⁊ abiecte.

3 onte 1

Aceo.ces.cui.n. S.ſupino caret.
i iqͥeſcere. coꝛ.ia. Oñ Qucanus

in 4. Fęlix qui potuit mundi
veitare ruinaʒ. Quo iaceat iam
ſcire loco. “
Jacio.cis.ieci.iactũ.a.t.i.pijcere.Mñ. Si
iactus.tus.tui. S
Jacto.as.verbũ frequẽtatm̃ a iaciocis.c¶
qͥ aliud verbũ frequẽ. ſcilʒ iactito. ctas.i.
frequent᷑ iacere. Itẽ iactare vel iactitare
onit᷑ p gloꝛiari · laudare· gloꝛiando va/
nitare· arrogare · vel inanit pferre. Inde

neſcis iacere. lapid em tu mitte iacere. Iñ

iactans ſiue arrogans ĩ qͥ ſe vanitat et

maioꝝ inſtitutis nõ adqᷣeſcit.ſed ꝓpꝛiam
quãdã viã iuſticię⁊ ſanctitat inqͥrit. Oñ.
Miui iacit h̊ iactat qͥ landat ſe qͥʒ iactat.
Jaculoꝛ. laris.d.p.i.iaculũ mittereet iacu/⸗
lo.toꝛq̃re. Iñ iaculatoꝛ.torl. Et iaculato/
rius.a.ũ.aliqͥ q iaculatoꝛis· vel qð ẽ aptũ
ad toꝛquendũ.vel qð ꝑtinet ad iaculãduũ
Itẽ iaculoꝛ ↄponit᷑ cũ cõ.vt cõiaculoꝛ.ar.
Jantaculo.as.aui.n.p.⁊ iantaculoꝛ.ar.v.

piidẽ qdð ianto.tas.Et ſcias ꝙ q d coꝛru/

pte ſolẽt pferre h̊ vocabula.ꝑ ge.in pᷣma
ſyllaba·ſcilʒ gẽto.tas.Et gentaculo.las.

Janto.tas.taui.n.p.⁊ Jantoꝛ.taris.d.p.i.

7oĩa Jano deo pꝛincipioꝝ· ᷣm Bug.

Bapias ctiã vicit:· Jantare.i. viſnare dĩ
vulgo. Janto etiã guſto ante pꝛandium.
VBñ. Jantam mane cenamꝰ veſpe facto.

Jante CTuel O

7 —

Icocis.ici.icere.ictũ.a.t.i. pcutere.Iñ ic
a. ñ.i pcuſſus. Oñ Momerus. Icta petit
cęlũ t᷑ris citharea relictis. Et Qumeri.ʒ 5?2

Icx occubuerit.Et h ictio.onis.i.ꝑcuſſio
Et h ictus.tus.tui.idẽ.Et icto.ictas.freq
qð frequentius iuenit᷑ ictuo. ctuasã eodẽ
ſenſn.i.frequenter ꝑcutere.
Idolatro.tras.n.p.i.idolum colere.
Iduo.vuas.i.diuidere.vel ſeparare.

Bante E uei G

Jeuno.nas.naui.n.p.a.cibis abſtinere.

Ignio.ignis.igniui.ignitũ.a.qi.inflãma⸗/
recalefacerei dĩ ab igne. Iñ ignitus.a.i⸗

i.inflamatusvel ardens⸗ tũc eſt nomen.

Et ab igne deniuat igneo ignes.i.inflam/

mari· calere. Iñ igneſco.ſcis. inchoatiuũ.
Ignio cõponit᷑ cũ ad.vt adignio.ignis.i.
inflãmare. Et ab ignio.gnis.igniſco.ſcis.
inchoatiuũ.

Ignoꝛo ras.raui.a.p.i.neſcire vel obliuiſci

7 dẽ ab ignarus. Et ſcias ꝙ ignoꝛamꝰ ea
quoꝝ noticiã habuimus.ſ̊ obliti ſumus.
vel g ſciredebemus.ᷣ quodã vitio pigri
tię neſcimus:Ca xo neſamus ꝗ nuquam
ſcuuimus. Inde ignoꝛant᷑ aduerbiũ.Et H

ignoꝛantia. tię. õm Hug. ODñ Job. ig?ꝛ oꝛ

Si ignoꝛaui:mecũ erit ignoꝛantia mea.

Ignoſco.ſcis.ignoui.ignotũ.n.t.i.remittẽ.

indulgere·⁊ eſt. in. pꝛiuatiuu: Qam illud
ignoſcimusqð amplius noſcere nolumꝰ
t põt cõponi ex in.⁊ noſco.⁊ facit par/

ticipiũ futuri ignoturus. Inuenit᷑ tamen

etia ignoſciturus.

ante è2
Illachꝛymõꝛ.aris.atus.o.p.i.intus lachꝛy
mari.vel condolere⸗ olim erat neutrum.

Vngde Boetius in ſecũdo de cõſolatione

Alius ꝓle letatus filij filieue derelictus
meſtus illachꝛymat.

llaqueo.queas.a.p.i.intus laquesre.

llecebꝛo.bꝛas.bꝛaui.n.p.i.illecebꝛis attra

*4

here ſeducere·illicere.⁊ coꝛ. ce. naturalit.

lect
oua
i
701
A!
TPunm
c
ninur
Toig

Ingn

weki
gias
Abſen
lequ
imngi

Woo

zung
lkrul.
balunrt
Ibno.s
riſſen
M
Untpen
tomoa
piini⸗
Pi1
ſonnot
tanpcſit
Innemo
oc⸗
nme⸗
ſupſtan
Maneo⸗
ninent
uce
Pnoloen
ſilgen
nclhe
Ulinnen
Paline
molegle
uo⸗ dia
mſvltn
inolen
mmical
laf
Ntig
Diinte

Muen.
nlins⸗,
sai
vonen.
flam⸗
atini.
Wis
Nd ls

gum4
nins
Npn
inmn
ibs
in
un
Unemne
und
wum
atpar/
umen

nshi
Mut
ins

ureit

Allecto tas i frequenter illicere.

Illicio.cis xi. ctũ a.t.i. illaqᷣare· in fraudem

ucere.⁊ dẽ ab ina licio licis.⁊ coꝛ.li.

Illido.dis.ſi.ũi.a.t.i.intus vxl valde ledẽ.

7 dĩ ab ina lędo.dis. Iñ illiſus.a.ũ.i.int

Vel valde leſus: ꝓpducit li. —
Jllumino.nas. aui. p. i.clarificare. lumine

illuſtrare.⁊ dẽ ab in æ lumino.as.

Illuſtro.as.are.a.p.i.valde luſtrare illu⸗

minare · circudare purgare.
Auo ucre. dtrmacalare:

gnte

Buagtee Pniemd. p.i. obſente rẽ a;

pere ułimaginẽ rei abſentis.X ðꝛ ab ima/

gine · Iñ hec imaginatio.onis.vis animę
qua qͥs cõpꝛehendit foꝛas cũ materia re
abſente. Et bic ⁊ hec imaginabilis.⁊ hoc
le .quod aptu eſti imaginatione ꝑcipi. Et
imaginatin .g.ũ· q ima ginatione pcipit
vel ꝑcipit᷑ulqð ꝑtinet adi imaginationẽ.
⁊imaginatoꝛius.ria.riũ.

Imbecll lo. ag. aui. a. P. i. debilitare. Iñ ver⸗

balia.⁊ dicit᷑ ab imbecillis.
Znbno iu. uere.a. t.i pfundereĩplere · do⸗/
ere inſtruere. Inde imbutus.
Aimirozanlo atieſn i. d. pi. ſequi. Inde hic

imitatoꝛ.toꝛis⸗ imitatnx. Et Hh ̊ imitãs

tant.participin. Oñ Exech. 2i? Dabba⸗
toꝛũ ocũ imitans.Et coꝛ.mi.ſiue pꝑe.⁊ etiã

pꝛimã. Dñ patet qð ſcribit᷑ p vnum.m.
Dñ Lucanus in p. Et qui te laxis imitãt᷑

ſarmata bꝛachiſ. Et ĩ Nuroꝛa. QNuas imi/
tans ſſul · bis ſex fert pectoꝛe gemmas.

Immemoꝛo. as.aui. a. P. i obliuiſci non re/
cognoſcẽ Inuẽit etiã imemoꝛoꝛ.ar.depo.
Immineo.nes.nui.n.s.i.impendere.ĩgruẽ ·

ſuꝑſtare · inſtare · pſens eſſe.⁊ dꝛ ab in. et

maneo.nes.Iñ iminẽs nentis.oĩs.ge. Et

iminent. tius. ſt ime. aduerbiũ. Et Bn iminẽ/
tia.tig. Et coꝛripit mi.

Immolo. as. aui a. p..ſacriñcare. qſimolã

infũdere vel mola ꝑfundere? dꝛ ab in.et
mola.lęqð eſt puls ex farina⁊ aq̃⁊ ſale·q̃
olim victimę inter coꝛnua bfndgebanur.
Del imolare ↄponit ab in.⁊ moles ·q̃ſi in
mole altaris victimã conere. Pñ imo/
latio victa eſt ab antiqseo ꝙ in mole al/
tar xoſita victima cęderet Oñ mactatio

pꝰ imolationẽ eratᷣ nũc ĩmolatio panis

vini calici cõuenit. Iñ imolaticius.a.ũ.
i. ſacrificatiuꝰ.ſcilʒ qͥ imolat᷑. Et coꝛ.mo.

Impedio is.iui.a.q.i.retinere/quaſi in pe
vicã itralbere wili in recic wonere. diab

in æpedica. Iſ deſpedimentiti =ðð
Ampello. lis.puli.ĩpulſuʒ. a. t. . intus vel

valde pellere dꝛ ab in. pello.lis. Inde

ipulſus:a. ũ, Et ipulſiuus.a. ũ.
Impendeo. del. oi ſũ n. si. iminere igruere
inſtare· ſuſpendere di ab in. pẽdeo.des
Vñ Heſter. iʒ? Eo ꝙ eis certa moꝛs ipen⸗
deret.i.imineret · vel inſtaret.
Impendo.dis.di.ſũ.a.t.i.donare.exbibere
2 dicitur ab in.⁊ pendo.dis. Iñ impenſo
as. are.i.frequent impendere. MM
Imperito.tas.i.frequenter imperare.
Impero.as.are.a.p.i.ᷣcipio.⁊ di ab in. et
paro.ras.Et coꝛripitte.
Imꝑtioꝛ.tiris.⁊ imptio. tis i tribuere. do⸗
nare· partẽ dare.⁊ dẽ ab ina partioꝛ.tu·
Wl partio.tis.ᷣm antiquos.⁊ facit ſupi/
nũ inꝑtitũ ꝓducit pe.
Impetro.as.are.a.p.i.exoꝛarequod petit
obtinere · in petitione effectũ habere. di
ab in.⁊ patro.tras. Et coꝛ.pe
Inpingo Ro. Kapeln dreobt in. 7 pan⸗ L
go. gis.qð eſt iungo · vel ipello. Et ſcias ꝙ
ipingere iuenit p ceſt Ppitare. Eti. in hac ſig⸗ ig,
tione eſt neutru. Hñ Pꝛon.ʒ. Et pes tu⸗
nõ ĩpinget. Inuenit etiã p ipellere.⁊ ſicẽ
actiuũ. ñ Ecq.iʒꝰ.Nõ impꝛobus ſis ne

ipingaris. Inuenit e etiã impinguo.guas.

ĩpinguaui.⁊ ſcribit᷑ ꝑ.u. in vltima ſyllaba
Impio.as.aui.a.p.i.iĩpie agere:vel impiũ
lacere. DPñ Vꝛudẽtius in libꝛo hymnoꝝ.
At q inqnatũ vitijs coꝛ ĩpiauit.
Implano.nas.naui.a.p.i.decipꝑe·veli in er⸗
roꝛẽ vucere. Oñ Ecqisꝰ. Mon dicas ille

meiplanauit. vĩ ab in. 1 planos quod

eſt erroꝛ: vel vagatio.
Inploꝛo. ras.raui.a. p.i.r. ogare. ꝗ rere vel
ĩpetrarea pd. plo.ᷣm Mug. Pap. vo oic
Imploꝛat cũ fletu iuocat ułrogat inqrit.
Impono.nis.ipoſui.a.t.i.iungere uł incul/
pare vel iputare ul ponerea tũc fac ſupi⸗
nũ in ſitum. Itẽ ĩponẽ.i.ecipe.⁊ tũc con/
ſtruit᷑ cuʒ dtõ.vt Jmꝑpono tibii. decipio
te. Oñ Geñ/ 292 Quare ipoſuiſtim: Cuc
facit ſupinũ in ſtũ.ſcilʒ ĩono.ſui.ſtum.
Impoꝛto.tas.a.p.i.itroulł valde· vłcõtra

poꝛtare dicitur ab ina poꝛto.

Impoꝛtuno. nas n p.i.infeſtare · i inqetare.

Impotio.t. tiui. a.qei. diueſtire.vt Impo/

tiatis eũ pᷣbenda ſua.i.oiueſtiatis.
Impꝛ:ecoꝛ.aris.ari.d. p.i.exeq ari:maledi/
cere. dꝛ ab in.? ſcoꝛ. Ponit᷑ etia aliqñ ĩ
bona ſigtione.vt Iſte impcatur illi bona.
nvalde ro Serul adoptat. In ſpꝛecagat⸗

„

Impꝛimo.mis.ĩpꝛeſſi.ĩpꝛeſſũ.a.t.i. valde
mere. Del impᷣmere .i. infigere.⁊ dict

ab in.?⁊ pꝛemo.misa coꝛripit pi..
Impꝛopero.ras.raui.are.a.p.i.conuitiari·
deridereiiuriari.⁊ dicitur ab ina pꝛope/
ro.ras. Iñ hoc ĩpꝛoperiiũ.rij.i.conuitium
dedecuunia· vel deriſio. Hñ in pᷣs. Im/
pꝛoperia ĩpꝛoperantiũ tibi ceciderũt ſuꝑ

me. Et Jacobi pᷣ̊. Qui dat oĩbus abun/
ant. deus dat eſt bo/
nitatis. oibuscoĩcatis. abundãt᷑

dant⁊ nõ ipꝛoperat.
largitatis. non ĩpꝛoperat· eſt ſummę
curialitaits..
Jnpulzo an gelerr

pudico.caſ.a.p.iipudicũ facẽĩceſtare.

Impuro.ras.a.p.i.puꝝ facere.⁊ ꝓdu.pu.

Jante £D
Inalto.as.aui.a.p.i.in altũ extollere.
Inaĩo.as.aui.a.p.i.valde aĩiare.
Inarro.ras.raui.a.p.i.ĩarrã p aliquo da/
re.⁊ vicitur ab inz ara.
Incarcero.as.aui.a.p.i.in carcerẽ ponerea

Dicitur ab in.⁊ carcer.ceris.

Incarno.nas.naui.a.p.i.induere carnem.

Iñ incamatus.a.u.Et incarnatio.onis.
Incedo.vis.ceſſi.inceſſũ.n.t.i.ire. Etẽ no⸗
biliũ. regit pꝰ ſe ntm̃.vt Incedo ſupmꝰ.

Incendo.ois.di.ſũ.a.t.i.valde accendere ·

7 dicitur ab in.⁊ candeo.des.

Inceſſo.ſis.ſiui.ſitũ.a.q.i puocare.⁊ vicit
ab incedo.dis. Onde Boetius.Tu ſole⸗

bas inceſſire ſſentem foꝛtunã.
Inceſto.ſtasſtaui.a.p.i.luxuriari· vel per
inceſti impudicare bm Hug.

* 2

Inchoo.as.aui.a.p.i.inciꝑe.ñ inchoatus

*

a.i.i.inceptus. Et inchoatio.onis.i.ince

ptio. Et inchoatiuus. a. i. i. inceptiuus.
cido:dis.incidi.ſuß.caret.i.in aliq̃ cadẽ

Dñ Auqx? Incidit in latrones.⁊ dicitur

ab in.⁊ cado.dis.⁊ coꝛ.ci. Inuenit᷑ etiam
incido. dis.ſi.ſũũ.qð cõponit᷑ ab in.⁊ cędo
disa pꝛoducit ci. vbiq;. Vñ. Qui putat
inciditincidit ille cadens.
Incieo.cies.ciui.citũ.a.s.ivocare.cõmouẽ
ꝓuocare.⁊ d ab in.⁊ cieo.cies. Itẽ dicit᷑
Incio.cis.ciui.citũ.ab in.⁊ co.ces.

Incipio.pis.incepi.inceptũ.a.t.iichoare.

1 di ab in. ⁊ capio.pis.⁊ coꝝci. Inuenit
etiã Incipit verbũ impſonale.

Incto.tas.taui.a.p.i.cõmouerepuocare·

inſtigne.
Incdlino.nas.naui.a.p.quaſi intus cdlinare.
ireflectere.? dz ab in. ⁊ dino.nas.Jñ h ⁊

hec indinis.⁊ h̊ ne.Et indlinus.a.q. Et in.
dinatoꝛiũ. toꝛij. Et pd.cdli. Oñ in Auroꝛa
di. Cuc caput inclinat emiſſus ſpũs exit.

Incudo. is.ſi.ſũ.a.t.i.intus caudere.

Incdunioꝛ.aris incluniatũ.d.p.i.cõcubitũ
pati.⁊ dĩ ab in.⁊ dunis. Inuenit᷑ etiã iclu
nio.as.a.p.i.ꝑ clunes ĩcuruare:ulł eleuare.
Incolo.lis.lui.n.t.i.habitare.
Incomitio.tias.aui.a.p.i.comitiũ celebꝛa/
re · vel eligere · vel intronixare · in comitio
cõuentu loquũ. ””M
Incõmodo.das.a.p.i.offendere:incõmo/
Ditatẽ alicuius facere.⁊ cõſtruit᷑ cũ dtõ.

Increpo.pas.puin.p.iredarguererepꝛe/

hẽdere:vituperarea dẽ ab ina cepo. pas.
Et coꝛripit cre.
Incubo.bas.n.p.i.minereinſtare· vel rem
alienã iuadere vi poſſidere.

Inculco.cas.cani.a.p.i.valde calcare.int

calcare · ꝓᷣba iterãdo multiplicareiactare
Incurſo.as.i.frequenter incurreeer.
Incuſo.as.aui.a.p.i.accuſare:vel valde cu/

ſare dicit ab in.⁊ cuſo.
Indago.gas.gaui.a.p.i.inqͥrere:ĩneſtiga/

re. Iñ becidago. ginis..iueſtigatio· inq

ſitio. Et ꝓduẽ̃ da. Dñ Cheodolus. Mec
cuiq; hoiuz dedit indagare ſepulcũ. Et

vigert in hoc verſu. h. vim habere litterę.
Indemno.nas.naui.natũ.a.t.i.nõ dãnare ·

indemnẽ facere· vel oſtendere.⁊ dꝛ ab in.
7 dãno.nas. Iñ indemnatus.a.ũ. Et bic
hęc indemnis.⁊ hᷓ̊ nei.ſine dãno uł dã/
nationeſcilʒ non dãnatus. Iñ indemnit᷑

agduerbiũ. Et hec idemnitas.atis. Vnde

Pꝛoſp. Indẽenis ꝓpuʒ ſeruat ſapia cenſũ

Indico.cas.aui.a.p.i.oſtẽdereſigre· inſi

nuare · vel inoteſcere dꝛ ab in.⁊ dico.
Indico.cis xi.ctũ.a.t.i.dciꝑe vel ãnũciare ·
Et ẽ ſacerdotũ qͥ feſta indicũt plis ieiu/
nia. Hñ.Edicũt reges ĩdic feſta ſacerdos

Indigeo.ges.gui.n.g.i.valde egẽ ul intus
egerea dꝛ ab in egeo. Jũ indigens.ent.

Et hec indigentia.i.pauꝑtasegeſtas.
Indigito.gitas.a.p.i.digitos inducre· vel
demonſtrare vel nominne.
Indipiſcoꝛ.ſceris.indept.ſũ.d.t.i.adqͥrẽ.
Indo.ois.idi.vitũ.a.t.i.iĩponereimittẽ ·
inſerere · inferre· ĩidicere.inducẽ· ſiue foꝛas
emittẽ. Et vꝛ indere:quaſi intus dare.

Indoꝛſo. ſas.ſaui.a. p.i.ſup doꝛſũ ponẽ· qð

vulgo ſolet vici interſellanan.
Indutio.as.aui.n.p.i.differre p indutias
vel indutias facere conſtituere.
Induco.cisxictũ.a.t.i.introducere.

lin

di
e
be
1
ol
int
e
vſte
tti
cho⸗
ſtod⸗
iſle
gemn
gwn
M
b
hi
gbin
eo.
ſuenn
eptt
ſuarn
nipet
Tmnon
lerrdi
nlarbn

Ihin

Slio
Tcgooi
Ilende
luegein
iyfmnin
eſeinin
haafen

Fenot

obinei
nſenoe
ſewin
mirn⸗
Uoni. 9
nſſton
niü
Eibnde
nfenrie
enieſigs
tonil
mmno⸗⸗
glont
ſtod
ſiſſtn
nnl
7btnng

Kin⸗
lu
isnt
e.
ahi
Küir
ceun.

uchn
Onn

ono⸗,
dto.
epe⸗
wpas.

Men

lar ir⸗
Weinan
r.
Nceo⸗

eſtgn,
oinc⸗
8 Nec
zWe⸗
mcn.
i Eibe

diold

.
Mer
r nin
n.
imian
ploren
bants
giA
uchi
chus.
Docrede

orn
ß⸗ ſo

.
ae⸗

Ingqdulgeo. ges. oulſi.ſũ. vel indultũ⸗habet
diuerſas ligtiones. Indulgẽ enĩ accpit
Pꝓ gratis cõcedere.vt: Hapa ĩdulſit mibi
hãc ptãtẽ.Itẽ indulgere.i.operã dare.vt

Hiutes

Indulgere gulenoli ꝗ ventris amica. . i.
noli operã dare · ul cõſ. entire. Itẽ indulgẽ

i.remittẽ. vt: Indulge nobi

coſtea ceſſare a noticaa meoꝛia foꝛefacti.
Et ĩ ᷣma ſigtiõe ẽ actiuũin alijs p neu.
Induo ·is.ere.a.t. ꝛab in.⁊ duo.is.qd idẽ
eſt qð ſoluo. Doſtq; enĩ indutus ẽ alis
q̃ſi ſolutus expeditus eſt vel ad aliquid

operandũ: vel vt ſe totũ videndũ beat.

quod non eſt c ſitnndus.
Induſio.as.a.p.i.induere.⁊ di ab iduo.is

Iñ h̊ induſiamẽ.minis.i.indumentum.

Inebꝛio. as aui.a.p i. ualde ebꝛiare: dicit
ab in ebꝛio.as.⁊ põt eſſe intẽtiuũ ibi.in.

Ineo.inis.iniui.ũtũ.a.q.i.intrareincipere·

iuenire· cõcumbere vẽ ab in. eo.iis.
Inepto.tas.taui.a.p.i.infatuare. Ineptũ
facere vel fieri.⁊ tunc eſt neutrũ. Inuenit
etiã ieptio. ptis.ptiui. ptire.ĩ eodẽ ſenſu.
Infamo.mas.maui.a.p.i.fſamã bonã depo/
nere dꝛ ab in.⁊ famo.mas. Iñ h̊ B ifa/
mis: h me.i.ſine bono noĩeuł famęmalę.
In hec infamia.mię.⁊ ꝓducit fa.

Infelico.cas.a.p.i.infligereinfęlicẽ facere.

Aquo infęliato.tas.frequẽtatiũu.
Infendo. dis.ᷣ di. ſi. a.ti. valde offendere.
facere iraſci.⁊ dꝛ ab in fendo.dis.Inde

infenſus.a.iũ.i.offenſusvel iratus.⸗ Epłe

eſſe infenſũ ; offenſu wel iratu. Etinfen⸗
ſo.as.frequentatiuu.

Infertio.tis.inferſi. infertũ i implere.⁊ dẽ
ab in. ⁊ fartio. tis. Inde infertus.a.ũ.Et

—

inferto. as. frequentatiuũ. J
Infero.infers.intuli.illati.i.intro ferre.vel

imitterea oꝛ ab ina fero fers MHñ oñsad

Thomã ait: Infer digitũ tuũ buc. Et in⸗
fene eſt contra ferre irogare. ꝑtinet ad
malũ. Mala enĩ inferunti cõtra feruntur

Et bm hanc ſigtionẽ ĩuenit᷑ in dialectica
inferre.i. cõcludere. Illatio.i.cõcluſio. Cũ

enĩ aliqͥd ↄduditur infert᷑ i. cõtra oppoſi⸗/
tionẽ. vel opinionẽ alicuius fer. Dñ cõ/
iunctio ꝗ eſt ſignũ cõcluſionis dr illatiua
quaſi contra poꝛtatiua. “́ð
Infeſto.ſtas.ſtaui.a.p.i.moleſtareaduer/
ſari· infeſtum eſſe alicui.
ficio. cig. eci.ctu. a. t.i. deturpare. tingere

repellere infoꝛmare. dẽ ab in. ⁊ facio. cis
ꝑtinet ad ꝓpᷣetates intrinſecas.⁊ coꝛ.fi.

. vt: In & peccata nra
dñe. Et tũc dꝛ indulgereq̃ſi inde algẽ. i.

Inſicioꝛ. aris.atus.ſi.·d. pi. quaſi nõ fac··

nõ eſſe factũ.co ntendere.i.nega re. ꝓpꝛie

qð verũ eſt.quaſi nõ fateri factũ:̊ contra

Vntatẽ mendacio nitia oꝛ ab in.a facio.
Eſt etiã ꝓpꝛie inficiani rem debitaʒ dene⸗
gare cnʒ a qeditoꝛe depoſcit ꝗdem⸗ ab/
iunatio.irei cedite abnegatio. Oñ. Jnfi
at intingens.qui denegat inficiatur. Et

ab inficioꝛ. heinfici. aꝑ.i.negationes.

—

Inſimo.mas.maui.a.p.i.depꝛimere.ſhtus

ponerea vĩ ab infimus. Iñ ifimatus.a. ñ.

Infio. infis.i. dicere.⁊ orexĩ.⸗ fio.ᷣ modo
nõ eſt in vſu. ODñ Ariſtoteles in de ge⸗

tãgere nos nõ noſ en. Plato etiã hlo

neratione. Infimus triſtantẽ aliquando

vtit. Infimus ergo.i.vicimus. pduẽ fi.
Papias vo dic· Infit ceęteris delicit. Fln

tiqui tamẽ infit dicebãt. i incipit fari.

Infirmoꝛ. aris.d.p.i.eſſe vel fieri infirmũ.

BDñ Haulus.2. Corxi: Quis infinnatz
ego nõ inſirmoꝛ? Inuenit᷑ etiã ĩfirmo.as

ani.a. P.i. debilitare · falſificare eneruare æ

dicit᷑ ab ina firmo.mas.

Inſiſco.ſcas.ſcani.a.p.iĩ fiſcũ mittere.Oñ
illud: Et res eius infiſcent᷑ i.in publicum

„

deuenianta dẽ ab in.⁊ fiſco.ſcas.

Infligo.gis.xi.ctũ.a.t.2 ifligo. gas.ĩ eode

ſenſu. i.inſerere · irrogare introfligẽ. pd.
fli.infligo. ð

Inſlo.flas.flaui.a.p.i.intus flare.flatum

impeller.
Infringo. gis. gi. ctũ. a. t.. intus frangere.
Vl infringendo illudere.

Inſuro. nas. a. p. i. in furnũ mittere. vel in

eo coquere.
Infuſo. ſas.ſaui.a. p.i.fuſo ĩnuoluere.⁊ dicit
ab in. fuſus.ſi.⁊ pꝛoducitfu.
Ingenioꝛ.ariſ..p.i.ingeniũ exercere in/

genioſe ſe habere. Et ponit᷑ p deciꝑea tũc

eſt tranſitiuũ.

Ingerſo. ſas. ſaui.q.p.i.infuſcare faciem.

Ingredioꝛ. eris ingreſſus.ſũ. .t.i. intrare.

di ab ina gradioꝛ. deris.⁊ coꝛ. gre.

Ingruo.is.ingrui.n.t.i.maturare iminere·

ipendereinſtare. Et ꝓpꝛie dẽ de malo ma/

lum ingruit· quaſi cõtra cõgruũ.Et bonũ
eſt qðſimpendet.i.cõtra cõgruitatẽ venit.

Inguadio ias.are. a. p.i. valde guadiare
Inbereo. es. heſi.inbęſũ.n. s.ði.inniti· intus
herere: dicitur ab in.⁊ hereo.res. Inde
hic⁊ hęc⁊ hoc inherens.tis. Et inberenter

aduerbiuʒ. Et hec inherentia. tie. Et pꝛo⸗

ducit hę.

Inhibeo. bes. buiitu. a.g.i phibẽ cobibẽ·

Eſt eni inhibere nõ habere. ⁊ vꝛ ab in. et
babeo. bes. In b inhibitoꝛ. torl. coꝛ hi.
Initioꝛ.aris.d.p.iinchoare · cõſ. ecrare ſan⸗
ctificare troducereſacrificare. Oñ ꝓphᷣa
Initiati ſũt beelphęgoꝛ.i.ſacriſcauerunt
vel cõſecrauerũt. Et nota qð quidã vtũt
hoc verbo in actiuo genere. Initio. as.
Inigo. giſ.inegi.inactu.a.t.i.pecus a paſtu

in tectu agere. Abigere poeſt pec' a te ⸗

cto in paſcua agere.Et coꝛ.pe.

— *

Inimico.cas.verbũ actiuũ.⸗ ſimicoꝛ.aris.

depo. in viuerſis ſigtionibo. vt Inimico
illũ tibi.ifacio illũ imicũ tibi.? Inimicoꝛ
tibi.i ſum iimicus tibi. .

Iniungo.gis.xi.ctũ.⸗ t.i. pꝛecipere.? dicit

ab in: iungo. gis. ſicut vult Hug.Mul⸗
tũ tamẽ ꝓbabiliꝰ videt᷑ꝙ iiunctio minus

ipoꝛtat q; pꝛęceptũ:q qñ pᷣlatus vult ali⸗

quid inqrere wel iuenire · pꝛiue iniũ git · et
ſtmodũ facit ceptum.

Iniurioꝛ.aris.atus.ſu.d.p.i.iiuriam facere

cõſtruit᷑ c datiuo.vt Iniurioꝛ tibi.

Innuo.is.ui.tũ.n.t.inutũ facere· vel ſignũ

are intelligendi.⁊ oicit᷑ ab in.⁊ nuo.is.
Inqͥno.nas.naui.a.p.i.maculo deturpo. et
oicit᷑ ab in.⁊ cunio.nis.vel ab in.⁊ coqna
Et coꝛ.ꝗͥ ñ in Auroꝛa dĩ Hetra q̃ gra/
Oitur virus non inquinat anguis.

Inquio quisſᷣm Hug.defectiuũ eſt.⁊ eſft

tertie ↄiugationis:idẽ eſt qð dico Dñ

Tertia vult inqᷣt· quartaq; ſumit ait. Ex

ſ colligit ꝙ inmus coꝛ penultimaʒ ſicut
legimus gimus pducit.jſicut andimus
Tſcribit᷑ inqᷣt ꝑ.t.non ꝑ.d.q; nullũ verbũ

in. o. deſinit in tertia pſona pſentis indi/

catiui modi· Scom aut analo giã fere to⸗/
ta eius dedinatio iuenitu.
Inqͥro.ris.inqᷣ iui.inqſitũ.a.t.i.inueſtiga⸗
re· vel intus ꝗqrere.⁊ dẽ ab in.?⁊ quęrro.

Inſanio.ſanis.ſaniui.n.qi.furere.Et ponit
qñe pꝛo ſcribere xerſus.⁊ facere vel can/

tare. q; olim poetę credebant᷑ inſanire cuʒ

verſus faciebãt.? ſtudio vacabant. Dñ

Vir gilius. Inſanire libet qñq; tibi.
Inſcibo.ſcribis..ci. lingere. deputare. ul
iĩpꝛimere · vel int ſcribere. Del inſeribere

eſt ſe obligare ſi nõ ꝓbauerit ad eã pęnã
quã reus debet pati vel quã accuſando

inferre tendit.ſi ꝓbauerit accuſatoꝛ.vt in
c ſuꝑ his.de accu.ĩ glo. et. c.ij. . vii q̃ſqͥs.
Inlſeruio.uis.n.qi valde buire ukobedire.
Seruimꝰ ofuis. Inbuimꝰ cuiuſq; ſᷣcept.

Inſeto.tas.ui.re.q.p.i.filo ſetã adaptare.

Inſidioꝛ.ar.d.pi.inſidias tẽdẽ ⁊ ppꝑare.
Inſignio.nis.niui.nitũ.a.qi.nobilitare oꝛ
nare exaltare inſignẽ facrer.
Inſilio.ſilis. lire.a.qi.ſalire ð· vel inſit ilire.
iſultu facere. iuadereimpetere· ⁊ aggredi.
Inde hic inſultus.tus.tui.
Inſimulo.as.aui.a.p.i.accuſare.uł incuſare
q; accuſatoꝛis ẽ ſimulare ĩ aduſariũ qcqᷣd
põt. Et ĩſimuloꝛ. ar. iuenit ĩ eodẽ ſenſu in

.

gnẽ depo. bm Mug. Itẽ inſimulo i.nõ ſi⸗

mulo · nõ fingo. Iñ inſimulat.ta.tũ.i.non

fictus. Oñ Saß. i. Inſimulatũ imꝑiũ

tuũ poꝛtans.i.nõ fictũ.

Inſinuo. as.are.a. pi. denũciare. ſignare.
q̃ſi in ſinũ mittẽ intimare. Itẽ inſinuare.

latent᷑ ꝑſuadere⁊ diſſimulareoꝛare· dicẽ

diſſimulatoꝛie.vt cũ rephẽdimꝰ dãnamꝰ

6 maxie defendẽ intẽdimꝰ. Eſt iſinuare
aliqd aliud ĩtendẽ. q; vᷣba videat᷑ ſonare.
Zitzre inſinuatio.i.callida ⁊ latens oꝛo.

ñ qdã ſolẽt exoꝛdiri ꝑ pꝛincipiũ · vt cñ
cã ẽ turpis⁊ aĩ auditoꝝ ſunt alienati.Eſt
enĩ inſinuatio oꝛo qᷓdã diſſimulatione et
circnitiõe obſcure ſbijciẽs auditorlaĩuʒ.

R pꝛincipiũ ẽoĩo ꝑſpicua ⁊ ptinꝰ ꝑficiẽs

auditoꝛẽ beniuolũ vel attentũ vel docilẽ.
Inſiſto.ſtis.a.t.i.vacareinſtare.iĩuigilare·
operam dare.

Inſero. ris. ſiui.ſitu. n.t. idẽ ẽ qð plãtare. Et
eſt ppꝛie inſerere · plantare ꝑ imiſſionẽra⸗
monꝝ adiuicẽ. Sʒ inſero.ris.rui.a.t. i.imiſ⸗

cere imittẽ. ppe violẽt. Iñ ißto. tas. fre.

Inſoleo. les inſolit ſũ. verbũ neutropaſſi⸗

uñ.i valde ſolere · wel alit cõtinere q; alij.
el qᷓ ſit ſolitũ · ſupbire · dementẽ eſſe vel

fieri. Iñ inſolẽs.ent. ge. oĩs.i. ſupbo· fat.

moꝛibus nõ cõueniẽs.⁊ cõꝑat᷑ Inde ĩſo/
lent᷑ tiꝰ. ſime.aduerbiũ. Et hec inſolentia
tię.i. ſupbia· fatuitas. “
Inſoleſco.ſcis.i.incipio ſolere.ab inſoleo.
Inſt picio. cis xi.ctü. a. t. i.· qᷓi int cõſiderare.
Inſtauro.ras.raui.a.p.i.facere ſimile poꝛi·
reſtituere· reficere· ad pꝛioꝛẽ ſimilitudinẽ
aliqd facererepare. dĩ ab inſtar. qð cõ⸗
õnit cñ re. vt Reſtauro.ras.⁊ ẽ ppe ttio

repare. Et dĩ inſtaurare · qſi ĩſtatũ bſtinũ

reducere.⁊ eſt etymologia.

Inſtigo.gas.aui.a.p.ivalde ſtigare. dẽ

ab ina ſtigo. gas. qð ẽ ſtimulare. N aũt

dĩ inſtigare · quaſi iſtinctũ agere· etymo⸗/

logia eſt. pdu.ſti. Dñ in c¶uroꝛara d.
Inſtigans pceres voce minante ſuos.

Inſtinguo. guis xi.ctũ.a.ti iſtigare. Ppſua⸗

dere · vel moꝛtificare. dꝛ ab ina ſtinguo⸗

Gin
ſoo
104
honn
ſ⸗
iſnti
ſich
ni
Nted
uun⸗
gi
ahlu
Rtbeen
Chtſuca
b
uͤt
7 n
luui⸗
viſ
tich,
a
biln
t
ünon
ſunere
Pege
nonen
gs
lege
nd
lulin
beſ⸗
nnunn
ncto⸗
lline
enieſt
llumn
ſunus
onnn
Gote
Ethee
tusnn

Ctirte

ult
ſocle.
Nleen
ans.
egi

tan
Nn

ne

Ged

naln
i
Kin
dlnoß
tiien
inpii

gnare⸗
nuarei
d dice
Wnm
nan
itſon
püä
mn
rec
iün.
ies
lwcli.
iglare⸗

ſunct
ien
utüünd
ftsin
unpiß
niqheh
itſe wl
wpfnd.
phoſe
mdonn

bbile,
citrare,
inlepon
niumne
rc
mighen⸗
ſtniſn
enn
10. aut
rraſmmn 6
te ſuos⸗
greſſ⸗
naſinp⸗

Inſtituo.is.a.t.i. decernere· oꝛdinare.⁊ dẽ
ab in ſtatuo. Iñ h̊ iſtitutũ.ti.Et hj inſti/

tio.onis.i.moꝝ infſoꝛmatio. DPonit᷑ etiam

pꝛo quodã libꝛo legali tm̃ in plurali.hę

inſtitutiones inſtitutionũ: hęc inſtituta.

hoꝛũ inſtitutoꝛũ dicitur.

Inſto.ſtas.inſtiti.ſtitũ.pe.coꝛ.n.p.⁊ etiam

iſtatũ.pe coꝛ.i.cõtra ſtareiĩuigilare · inſiſtẽ

inſudarez. dꝛ ab in. ⁊ ſto.ſtas. Iñ inſtans

partiapiũ ⁊ nomen. Et inſtant.tius.ſime

aduerbiũ.Et hec inſtantia.tię. Et hocin⸗

ſtans.tis.dẽ tẽpus ſimplex.⁊ ſic deſcribit

qò cũ ſit finis ꝑteniti pꝛincipiũ futuri/ulł

cuʒ inapit ſtatim eſſe deſinit.vel inſtans

eſt bꝛeuiſſima pars tẽpoꝛis· quęnõ expe-/

cctat ſucceſſionem.
Inſubulo.las.a.p.i.inſuere cum ſubula.

Inſulto.tas.tare.a.p.ẽquadã cauillatiõe

7 deriſiõe hoſtẽ repellẽ? dr ab inſilio.lis.

liui. vel. lij. vel lui. Oñ de beato Laurẽtio

dẽ. Et ſubijciẽtibus pꝛunas inſultat leui/
ta chniſti. vt cũ dicebat: Girate ⁊ verſate
ad aliã partẽ. Quidã tamẽ idiotę legũt
ibi. Exultat. ita vicit Mugl. Papias vo
dicit. Inſultare.i.inſilire ⁊ de alterius in/
iuria gaudere.

Inſumo.mis.in
ſumerevel contra ſumrer.

Integro.gras.graui.a.p.i.integrũ facere.
nouare. Et cõponit cũ re. vt Reintegro.
gras.⁊ interpoſita.d.frequentiꝰ oꝛ redin/

tegro.gras. Iñ integraſco.ſcis.redinte/
graſco.ſcis.inchoatiua.Et ſcias ꝙ aliter ẽ
lu iſto inchoatiuo.qᷓ; in alijs.Clia enĩ ha⸗
bent ſigtionẽ eãdẽ quã habent ⁊ ſua pꝛi
mitiua. vt ſi ſua pᷣmitiua ſignt actũ⁊ eoꝝ
inchoatiua.Nã integro.gras.ſigt actũ.Eᷣ

eiꝰ inchoatiuũ ſigt paſſionẽ. Integraſco

enĩ eſt incipio integrari.Et coꝛ.te.Dñ in

uroꝛa vꝛ. Integrat imponens oĩbo ille

manus.

Intelligo. gis. lexi. intellectũ.a.ti.qſi int
legeren oꝛ ab inter. ⁊ lego.gis. Iñ intelli⸗
gens.tis.ge.oĩs. Et intelligent᷑ aduerbiũ

Et hec intelligẽtia. tię. Et bic intellectus.
tus.tui. Et hic ⁊ hęc intellectualis.⁊ h̊ le.

Et intellectualiter aduerb. Et hec intelle⸗
ctualitas.atis. Et hic ⁊ heęc intellectibilis
⁊ hocle.i.in intellectu cõpꝛehenſibilis. Et

intellectibilit᷑ aduer. Et hęc intellectibili/
tas.atis. Atẽ hic ⁊ heęc intelligibilis. hoc

le. q intelligi põt. Et hec intelligibilitas

tatis: intelligibiliter.aduerbium.

Intendo.dis.di.ſi.ſũ.vel tentũ a.taugere

ſũpſi.a.cii. intus vel valde

wel adiũgere.vt Deus intẽdit albedineʒ
arca iſtu, bm H̊ habet intẽſu.ſu. Et dĩ ab
ina tendo. dis. Iñ h̊ intenſio.i.adauctio.
Intẽdere etiã ẽ oꝑaʒ dare · dirigẽ· intẽtũ

lacere · itelligere· cõſiderare.vt Iſte itẽdit

aiuʒ ſuũ. Et m H ꝓpꝛie ſacit ĩtentũ.tu. Iñ
B ĩtẽtio.onis.i.abſtractio.ↄſideratio. Itẽ
ſtẽtio qñq; ꝓ volũtate: Intdũ p fine ac/

pit᷑. Iñ itẽtiuꝰ.a.ũ.⁊ H ⁊ Gᷓ̊ itẽtionalł.̊ᷣ le.

Intento.tas.a.p.dꝛ ab in.⁊ tento.tas.Et

vt dicit Hapias. Intẽtat.i.itẽdit·multũ
minat· obijcit· impugnat · imponit · infert.
Itẽ intẽto.tas.põt eſſe frequentatiuũ.et
tunc foꝛmat᷑ ab intendo.ois.
Intealo.las.aui.a.p.i.intponẽ.⁊ dꝛ ab int᷑.
calo.las. Iñ h ⁊ hęc intcalaris.⁊ G̊ re.i.
interpoſitiuũ · vel interpoſiturũ· ſcilicʒ q
int᷑ponit᷑.vt: vſus intcalar ꝛ · qͥ ſee int/
ponit.⁊ hęc intcalaritas.at.i.intpoſitio.
Intercedo.is.ceſſi.n.t.i.ꝓ aliquo ad ali/
uos pᷣces facere.⁊ dẽ ab int᷑.⁊ cedo.dis.

t ẽ intcedere.i. int aliq̃s cedere eẽ me/

Diatoꝛẽ.⁊ ꝓpꝛie inter minoꝛẽ ⁊ maioꝛẽ.vt
maioꝛ cõdeſcẽdat minoꝛi pᷣcibꝰmediaton
Hñ ſa dicunt᷑ nri intceſſoꝛes apud deũ.
Sũt eni mediatoꝛeſ int᷑ nos deũſingu/
lis diebꝰ ꝓ nobis deũ oꝛates ·qͥꝝ intceſſi
one qᷣ renes ſcrutat᷑ ⁊ coꝛda.nobᷣ auxiliet
vt opꝰ inceptũ ad finẽ laudabilẽ ꝑduca/
mus.⁊ pꝛoducit.e. H
Intercido.ilſ.cidi.n.t.⁊ ſupino caret.i.int
aliqua cadere.⁊ d ab int᷑.et cado.dis.ce/
cidi. Itẽ iueit᷑ intcido.dis.cidi.ciſũ.i.int᷑-
polatim cędere· vel int᷑ aliq̃ ce.dere. Dñ
beat Jacobo maioꝛ dict᷑ ẽ intciſus · qꝛ ꝑ
ſingula mẽbꝛa fuit cęſus.et ꝓdu.ci.vbiq;.
et dꝛ ab int. et cędo.dis.cęcidi.
Intercipio.pis.et intcapio.pis.a.t.ĩ eodẽ
ſenſu.i.int᷑aliqua uł in medio caꝑe.et dĩ
ab in vel int et capio.pis.

* „

Intclino.as.aui.a.p.i.int aliq̃ clinare.et dĩ
ab int᷑. et clino.nas.et pd.cli. Iñ h̊ et hec

interdinis.et ̊ ne.et interdinus.a. ñ.

Inteludo. ois.ſi.ſu. . t.. int aliqᷓ daudẽuł

auferre. et dꝛ ab intet daudo.dis. Iñ h̊
intcludo. oinis.idẽ qð intcluſio pd. clu.
Intercurſo.ſas.i.frequenter inturrere.
Intdico xictü.a.t.i phibẽ.q̃ſi interĩ dicẽ.
Interduco.cisxi.ctũ.iinter aliqͥs vucere.
et dici ab inter. et duco. 991
Intereo interis interiui el interij · verbuʒ
abſolutũ.i.moꝛi et ꝓpꝛie in itiuere.et dicit

Et interitus. ta. tũ./i⸗ moꝛtuus.

ab int 7. eo. is. Iñ h̊ interitus.tus.i.moꝛs

Interficio.cis.interfeci interfectũ.a.t.i.oc⸗

cidere. vꝛ ab inter.⁊ facio.⁊ coꝛ.fi.

Interiaceo.ces.n. S.i.inter aliq̃ iacere.⁊ di/

cit᷑ ab intera iaceo.ces.

Intermitto.tis.a.t.i. inter aliqua mittere.

vel intpolare · vel interim ounittere · vel
relinquere· hm Mug. Papias vvo vicit:
Intermittere ad tẽpus dimittere.⁊ iterũ
ad idem reuerti.
Interneco.cas.aui.a.p.i.int aliqua necare

Vl interpolati necare· vel interim dũ ali/

quis ẽ ĩitinere necare.⁊ dꝛ ab int et neco.
cas. Iñ hęc internecatio.onis.i.moꝛs:quę

cõtingit alicui vũ eſt in itinere. Itẽ inter ·

ponit ſexe p.e. vt Denim mare int᷑ bibẽ.

.ebibere. Et m hoc dẽ interneco.cas.i.

enecare.⁊ coꝛ.ne.interneco.

Intero.teris.triui.trituʒ.a.t.i.intus terere.

minutare · vel valde terere Oñ Danielis
vltio oꝛ de Rbachuc.qð ĩtriuerat panes

ĩalueolo. Et ꝛ ab ĩa tero.let coꝛripit te ·
Interpello. las.aui.a.p.i.interrogare: inter
gliqua vacare⸗ alloqui: pꝛo alio pꝛeces

fundere. Oñ ad Ro. 8e Qui etiaʒ intpel/
lat pꝛo nobis.⁊ dꝛ ab inter.⁊ pello.las.Et
ſcribitur per duo.l.
Interpolo.las.aui.a.p.i.obſcurareinqͥna/
re.impedire· vel interrumꝑe · coꝛrũꝑe· va/⸗
riarenõ ↄtinuare.⁊ vĩ ab int.⁊ poꝰ. Mñ
in hymno. Qð nulla nox intpolet fideq;
iugi luceat. Iñ intlus.a.ñ.i.interrupt

variatus·nõ cõtinuus.Et hęc int᷑ola.le.

quędã veſtis:ꝗᷓ vũ ſit vetusad nouã ſpe/

ciem reducit᷑.⁊ fit quaſi noua.⁊ coꝛnpiũt

hecomnia.o. .
Interpꝛetoꝛ.taris.tatus.ſũ.verbum cõe.i.

exponere vel exponi vnã linguã ꝑ aliam

Inñ hic ⁊ hęc interpᷣtabilisa hoc.le.i.aptũ

ad interpꝛetandum. L

Interſũ · interes. inteſt. intfui. inteſſe.i.inter
aliqua eſſe.⁊ cõſtruit᷑ c otõ.vt int᷑fui tali
negocio. Tamen eius pꝑſonale · ſcilʒ inteſt

ↄſtruit᷑ cũ gtõ. Iſta eni imꝑſonalia inter⸗

eſt refert cõſtruũt᷑ cũ gtis oiuʒ oictionũ

caſualiũ.vt Inteſt ſocatſlegere: Refert
platonis diſputare.Pꝛeter iſtos quiq;

gtõs ꝓnoĩuʒ pꝛimitiuoꝝ·ſcilʒ mei · tui · ſui

noſtri · veſtri· loco quoꝝ conſtruunt᷑ cim
ablatiuis pnoĩuʒ poſſeſſiuoꝑ in ſingulari
nuero ⁊ in fqmino ge.tm̃vt mea/tuaſua.

nrᷣa.⁊ veſtra. vt Mea inteſt legẽ. Cua

refert viſputare. Si aũt ſunt gti poſſeſſi/
uoꝝ.tuc ↄſtruũt᷑ cũ illis gtis.vt Meifris
inteſt legere. Cui patris refert oiſpu⸗

inculcare imittere·bm Mugj.

tare. Itẽ cõſtruũt᷑ dicta verba cum iſto

gtõ cnius.vt Cuius intereſt facere hoc.
Interuallo.las.a.p.i.ꝑ intualla dicere· vel

facere aliqᷣd. vel interponere: ſcibiturg

geminũ.l.

7 2

Interuenio.nis.n.qi.intercedere·int aliq;s

venire · ⁊ mediatoꝛẽ eſſeꝓ aliqͥ oꝛare. Iñ

hic interuẽtus.tus.i.interceſſio.
Inthꝛonixo. nixas.a. p.i.ĩ thꝛono ułĩ ſede
onere ſeu collocare d ab in. ⁊ thꝛonus
timo.mas.aui.a.p.i.demonſtrareindi⸗/
care.nuũciare/notificare oꝛ ab intimꝰ. vel
di ab in.⁊ timos.qð eſt mens·q̃ſ in mẽte
Bel dꝛ ab
in? time/qð eſt aĩavel mens· bm Papiã.

Introeo.is.iui.n.q.i.intus intrare.⁊ dꝛ ab

intro.⁊ eo is. Iñ h̊ ĩtroit.tus.tui.pe.coꝛ.
Intromitto.tis.miſi.miſſũ.a.ti.ĩmittere.⁊.
dẽ ab intro.⁊ mitto. Itẽ intromittere eſt
idẽ qð vulgo vꝛ intra mearequaſi inr
ſe mittere.vt de ea curet ⁊ tractet.
Inuado.is.ſi.ſũ.a.t.i.impetere·aggredi
arripe: dĩ ab in vado.vis.

Inualeo.les.lui.n.s.i.valde valere.creſcẽ.

abundare.? vẽ ab in. ⁊ valeo.les. Pnde
Geñ 322e Jacob vꝛ. Inualuit ↄtra an/
gelũ. Inde inualeſco.ſcis.inchoatiuũ.

Inubero.as.n.p.i.valde vberare.⁊ dꝛ ab

ubero.as.ꝓ abundare · vel ẽ lactare.⁊ tũc

dĩ ab vbero. as · m ꝙ venit ab vber pꝛo
maãma.⁊ ſic eſt actiuũu.

Inueho. his.iuexi.a.t.i.cõtra vel intro we/
here. dꝛ ab ĩ.⁊ veho.is. Nñ vĩ. Iſte in⸗
uehit in illu.i. vituperat illũ ⁊ repᷣhendit.
Differũt tamẽqꝛ ꝓpꝛie vituperare· ẽ ma/
lefactum alicuius iocoſe narrare.qð facit
Niꝛatiꝰ in odis.Rephendere vo eſtma/
lefacta alicuiꝰ ſub ſpecie coꝛrectiõis enar/
rare·qð facit Oꝛatius in ſermonibꝰ. Sʒ
inuehereeſt malefacta alicuius maligno
aĩo.⁊ lingua detractoꝛia repſentare ·qð
OPꝛatiꝰ videt᷑ facere in epodo.̊ nõ facit.
Inñ iuectiuus.a.ũ.i.detractoꝛius malign
hoc iuectiuũ: hęc ĩuectiua.uę. Et iuecto
tas.frequentatiuũ. Inuenit᷑ tamẽ iuehoꝛ
in deponenti gener.
Inuenio.is.a.q.i.vnire in id qdð cipimus
vel grimus. Inuenim ꝗſita. Repenimus

vltro ocoirrentia.⁊ dẽ ab in.⁊ venio.Et

componitur cũ ad. vt adiuenio. nis.i.val/
de · vel iuxta.vel ad vtilitatẽ: uład dam/

nũ alicuius venire.⁊ coꝛ.ve.ĩ pꝛeſenti.ſed

in pꝛęterito pꝛoducit.

*

Inueſtigo.gas.a.p.i.inqͥrere.⁊ d ab in.et

N
G
ute
nbi
bone
vent
t
vn
ſen
ote⸗
lceot
nivt
cnli
Nrb⸗
ulol
zwieb
mule
Pund
ſug
unde
s:
oh⸗
igoes
trrdi
ds
noan
cron

Po
erere
beioe
woylnr
cꝛ⸗
Zſcnir
Sin
ſungen
Dloebi
New
ſoecl
tots
ſcie
usnig
Ingog
Drend
Inirre
og
ſiimni
heſn
len
. cſten
We⸗

dſeie⸗

n
Nin
ind
biti⸗

ſan

Muliſed
1athons
mnind
ntun

inman

nPapi
wadih

e.

inmene

wnmni
aln
Mrt.

l geſce.
s Drde
thtman
oauui.
t.1 Rn
acnne 1
tbrup

wür
jnien
min
DRNN
üsen
Vn G
inn
köͤfnel.
enig
Küͤen
wmiien

wopnn
. Kenmmns
insipl
. ℳdanm
nen.ſ

Nüni

eſtigo.gas. Et pdu.ſti. Oñ Cheodolus
Gręcoꝝ pꝛimꝰ væſtigat grãmata Cadmꝰ
Inuideo.des.n.s.i.nõ videre.vt Inuideo
tibi.i.non video tibi.i.non fero videre te
bene agentẽ.⁊ dĩ ab in.⁊ video.des. In/
uenit᷑ etiã in paſſiuo ĩ pᷣma ꝑſona.Et etiã
ipſe Nꝛiſcianus dicit:illud eſſe actiuũſed

boc ideo fitqꝛ qñq; exigit actm̃· q; xbuʒ

qð exigit actm in eo elliglurvt Inui/⸗
deo te facere H.i.p iuidiã ꝓhibeo te.⁊ In/
nideo tibi amicitiã regis.i.ꝑ inuidiã ſub/

trabho tibi amicitiam regis.⁊ qñʒ exigit

actm̃ ſigntem cauſam rei verbi. vt Inui⸗
deo tibi ſapiẽtiã.i.ꝓpt᷑ ſapientiiꝗ.
Inuiſo.ſis.li.ſũ.n.t.i.intus viſere:viſitare.
dẽ ab ĩa viſo.ſis. Juxta illud Judidqis⸗
Inuiſere volens vxoꝛẽ ſuuaaam.

Inundo.oas.aui.n.p.i.abũdarereplere

ſtagnare. Si iuenit᷑ cũ actõ/ſenſus ẽ: In/
undare.i.facẽ abũdare.⁊ dꝛ ab in.⁊ vndo
das In inndar .a i.e pd. Dñ. 2 Betni
2 ⁰. Mundus aqua iundatus perijt.
Inuolo.las.laui.lare.n.p.i.furari:ułi uola
aliqͥd cõtinere: vel ponere.vel ĩ uolã imit/
tere.⁊ dꝛ a vola/qð eſt media pars manꝰ
uł pedis. Itẽ põt ↄponi ex in⁊ uolo.las.ſᷣ
in alio ſenſu.i.intus vel valde volare.
Innoluo.uis.ui.iuolutũ.a.t.i.int voluere.

Jante O uel *☚

Jocoꝛ.caris.atus.ſũ.d.p.i.ludere vel iocũ

exercere. Iñ iocatoꝛ.toꝛis.⁊ hęc iocatrixa

bec iocatio.onis.⁊ iocatoꝛiꝰ.a.ũ. Et com /

tponitur Mdiocoꝛ.caris. Coniocoꝛ. caris,
Eiocoꝛ. caris.Et coꝛnipit io.
Iraſcoꝛ.iraſceris.iratus.ſũ.d.t.i.cõmoueri
Iñ iracundus.a.ũ.facile iraſcẽs:qꝛ accẽſo
ſanguine in furoꝛẽ cõpellit᷑.⁊ hęciracũdia.
Dię. ⁊ hic ⁊ H̊ iraſcibilis.⁊ ̊ le. Et vt dicit
Hieronymus. Jraſci hoĩs eſt. ſed irã non
ꝑficere chꝛiſtiani.
Irretio.tis.tiui.titũ.a.q.i.illaq̃are:ipedire
reti iuoluere.⁊ dꝛ ab in.⁊ retio. Iñ irreti/
tus.a.ũ.pe.pꝛoducta.
Irngo.gas.gani.a.p.i.intus vel valde rni⸗
are.⁊ dꝛ ab inango.asa coꝛ.pe.
rripere. i. atenter iualeſcere.
Inito.as.are.a.p.me,pdu.i.puocareq̃ſi
cõtra ritũ alicuius facere⸗ dꝛ a ritus Dñ
s. Irritat aduerſarius nomẽ tuũ in finẽ.
Itẽ irrito põt cõponia ratus.⁊ tunc irri⸗
tare eſt euacuare· vanũ facere · debilitare ·
deſtruere.⁊ coꝛmediã. DHñ.rritet hunc

Jante

vñs qͥ nos irritat ad irj. Irntat enacuat

imitat puocat iram. Iñ ̊ irritamẽ. minis
hocirritamẽtũ.ti. Et iritans.tis.ge. oĩs
Zuitus.. ũ.ievanus.caſſusnõ firmꝰ. Et
irritus ꝓ intatus ꝑ ſyncopã pm Hug.
Irrogo.as.are.a.p.i.inferre.vt Irrogauit
m cõtumelias.i.intulit.⁊ dꝛ ab in rogo.
Irrugio.rugis.giui.n.q.i.ad modũ leonis
damare.Oñ Oeñ.27. Frrugijt clamoꝛe

magno.
uel T

Iſagogo.iſagògas.i.introducere.Et pꝛo/
Ducit pe.ſellʒ. go.
Itero.ras.qui.a.p.i.ire vel reetere. Inde
ꝓ̈balia · iteratoꝛ iteratnix.iteratio.⁊ iterũ
aduer.oꝛdinis vel tẽpoꝛis.Et cõponit᷑ re/
itero.as.i.iteꝝ repetere. Iñ reiteratiʒ re/
iterato poſitum aduerbialiter.

Jubeo.iubes.iuſſi.iuſſũ.a.s.i.ĩxerare.Sed
inbere eſt· vbi eſt volũtatis obſequium.
Imperare.eſt debitũ · Igẽ ẽ ⁊ papere. Et
cõponit᷑ fideiubeo.bes.Et coꝛri.iu Onde
CThobias. Hoc pᷣcoꝛ: hoc iubeo·toto co/
namie tota Ex aĩa·toto vilige deũ coꝛde
Jubilo as.laui.n.p.i.cantare/gaudẽ.qͥdã
voce cõfuſa p̊ gaudio cantare ⁊ exultari.
Judęico.as.aui.n.p.i.iudęũ facere.uł iu/
eoꝛũʒ moꝛe ſe habere.⁊ dꝛ a iuda vel iu/
Oęa.Et hinc iudęiſmus.mi.i.cõſuetudo ⁊
ritus iudęoꝝ· vel gens iudęoꝛum.
Judico.cas.caui.a.p.i.iure diſceptareius
dicere:detminare cauſam.vel iudicio dã/
nare. Iñ iudicatoꝛiuſ.a.ũ⸗ hoc iudicato⸗/

niürij.locus vbi iudicat᷑. hic ⁊ hęc iudi⸗/

cabilis.⁊ hocle. Et coꝛripit. di.
Jugo. gal. gaui.a.p.i copulare · igere · ſub
iugo ponere.⁊ dicitur a iugum.
Jugulo.las.laui.a.p.i.ingulũ incidere.et
dꝛ a iugulłꝰ. Iſñ iugulatoꝛ.trix.tio⸗ iugu/⸗
latoꝛius.a.ũ.⁊ Gqͥ iungulamẽ.minis.⁊ Hͥ in-

gulamentũ.ti. Et coꝛ.gu. DHñ Mꝛatius in

epi. Ot iugulent hoĩes ſurgunt de nocte
latrones. Et AQucanꝰ in. 42 Dincit᷑ haud
ratis iugulo q puocat hoſtem.
ng 1s. xi. ctũ. a. t. . ↄponẽ · ul annectẽ.
urgo.as.are.a.p.i.iure agereułiure gar/
rirea dẽ a ius:⁊ garrio · vel ago.qꝛ hi qui
cauſam dicũt · iure viſceptant.Et accipit
iurgare in vuabo ſigtionibus. Jurgare
enĩ ẽ rixarilitigare ꝓpꝛie in cauſisagen/

dis. Et iurgare eſt rephengere · caſtigare.

coꝛriꝑe · coꝛrigere:culpare, ⁊ impugnare.
4

verbis · vel litigando verberare. Etbm h

cõſtruit cñ actõ. Et cõponit cñ ob. vt ob⸗
iurgo. gas.i.) aliquẽ vel foꝛtiter iurgare.
Et ſt neutra? abſoluta ꝓ litigare.In alia

ſigtione ſũt actiua. Et nota qð in eodem

ſenſu ineniunt᷑ deponẽtia: Jurgoꝛ.arl iur/

gatus.ſũ.⁊ obiurgoꝛ.obiurganis.obiur/

gatus.ſũ. Itẽ nota qð iurgamꝰ.⁊ obiur/

gamus verbis. ̊ caſtigam oũ̃ cęcidimꝰ.

Juro.iuras.aui.iuratiũ.n.p.i.iuramentum
facere dĩ a iure. 7
Juſtiſico.cas.caui.a.p.i.iuſtum faco.
Juueneo.nes. inuenui.n.s.i.eẽ vel fieri iu/

uenẽ uł virere efloꝛere· ſiue ſplẽdere · quę

ſũt ꝓpꝛietates iuuenũ⸗ dꝛ a iuuenis. Pñ
Enſis dꝛ inuenere cñ purgatus reſplẽdet
Et ↄpoit cñ re.vt reiuueneo.nes.Et hinc
iuueneſco.ſcis.⁊ reiuueneſco.ſcis.inchoa.
Juuenoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.moꝛe iuuenũ
ſe habere dr a iuuenis. Oñ in dialectica

„*
*

argumẽtatione ille vꝛ iuuenari:qͥ bis vl

ter vel quat᷑ vei ſepius idẽ repetitneſciẽs
pꝛocedreee.
Juuo.iuuas.iuui.iutũ.a.p.i.auxiliari·dele/
ctari. Iñ hoc iuuamẽ. inis: hoc iuuamen/

tũ.ti. Et hec exigunt vt in ſterito vicatur

regularit᷑ iuuauia ĩ ſupino iuuatũ. Item
Juuo ↄponit᷑ adiuuo.as.Coadiuno.uas
Et coꝛri.iu.in pſenti:ſ̊ in ſterito⁊ ſupino
eã ꝓdu MHñ Pꝛoſper. Quid iuuat in lon/
gũ cauſas ꝓducẽ moꝛbi. Et facit ex ſe ver/
bũ ĩpſonale
vt Me iuutt.
Juxto.tas.taui.n.p.i.aſpꝛo
iuxta eſſe. dẽ a iuxta aduerbio.

A. ante 1ꝛ

currereferire facere labare. vel

A bi ⁊ facio. Itẽ labefacio cis.idẽ
eſt qð maculare.⁊ dẽa labes.⁊ facio.
Labefacto.tas.ẽ frequẽtatiuũ iſtiꝰ vbi la/
befacio. Etiã põt eſſe fre.huiꝰ ꝓbi labefio
Labefio.fis..labi:xllabare. vꝛa labare.
vll labia fio. Itẽ labefio.is.idẽ eſt quod
maculari.⁊ tũc cõponit᷑ a labes fio.ſis.

Labo.as.are.aui.n.p.i.titubare.vacillare.: -

tremere. labi. Iñ labaſco.cis.inchoatiuũ.

Et labo. as.pꝛimitiuũ eſt.vt vult Mug.
ab eo deriuat᷑ laboꝛ.laberis.llij dicint
ꝙ labo. bas. deriuat᷑ a laboꝛ.beris. Et coꝛ.
pꝛimã labo.as. DHñ Duidi in epi.Et ſat

in vubio pectoꝛa noſtra labant. Sʒ labes

Junat.⁊ conſtruit᷑ cum actõ.

imare. adeſſe

Abefacio.cis.n.t.i.cõuellere cõ

labi. Et ↄponit᷑ a labare:vel la⸗

nomẽ pducit mã Oñ. Siꝑ vina labes
non vini ſed tua labes.

Laboꝛ. beris.lapſus.ſũ.d.t.i.cadere. Inde

lapſus.ſus.ſui.Et ̊ lapſio.onis.Etlaboꝛ
beris.ꝓducit hãc ſyllabã la. Vnde Cato
Labit᷑ exiguo qð partũ eſt tẽpoꝛe longo.
Laboꝛo.as.aui.n.p.i.laboꝛẽ ferre.Et labo/

rarelaboꝛe aliqͥd facere. Et ſᷣm hoc inenit
eius paſſiuũ in tertia ꝑſona.vt Meſtis la/

boꝛat. Et hinc laboꝛatus. a. u. participiũ.
Itẽ Aaboꝛo ↄꝑonit collaboꝛo.as.i.ſumul

laboꝛare. Itẽ elaboꝛo.as.i.valde laboꝛare

Et ab iſtis oĩbo deſcendũt paſſiua in t᷑tia
ꝑſona ·ſᷣm ꝙ ponũt᷑ trãſitiue.Et inde par/
ticipia teriti tẽpoꝛiſ. collaboꝛatus elabo/
ratus. Et ꝓd.bo. Oñ Duidi in epi. ARrte
laboꝛate mergunt᷑ quoꝛe puppes.
Lacero.as.aui.a.p.i.ſcindere:frangere.Iñ
hoc laceramen.nis.⁊ hoc laceramentũ.et

lacer.ra.ru.i.laceratus.⁊ laceroſus.a.ũ.in

eodem ſenſu.

Laceſſo.ſis.iui.ſitũ.verbũ deſideratiuũ/qi

ciũ deſiderio lacerare:vel ꝓuocare· uł irn/
tare.⁊ habet ᷣteritũ⁊ ſupinũ ad modum
quarte cõingationis.

acinio. as. aui.a. p.qð ⁊ lacino.ss.inuenit᷑

i. cõnellerelacerarebellicare.

Lachꝛymoꝛ ar.atus.ſũ.d.p.i.ploꝛare.fle⸗

re. Iñ v̈baliaa hoc lachꝛymatoꝛiũrij. lo/
cus lachꝛymaꝝ.⁊ lachꝛymatoꝛius.ria.riũ.
qᷓi triſtis lachꝛymas cõmouẽs.Et ↄponit᷑
illachꝛ ymoꝛ.aris.i.valde lachꝛymari· vel
iuxta · vel c lachꝛymante lachꝛymari. vel
intus lachꝛymariul cõdolere. Collachꝛy⸗

moꝛ.i.ſimul lachꝛymari. Sed bᷣm antiqͥs

lachꝛymo.as.re.eſt verbũ neutrũ. VPnde
Soetius in. 2˙.de conſolatione. Meſtus
illachꝛymat. “
Lacteſco.cis.incho.i.incipio lactere.

Lacto.taſ.taui.a.p.ilac pꝛebere.Iñ lacteo
tes.i.lac ſugẽ. Oñ.Aacteo lac ſugolacto

lacp̃beo nato.Infans vũ lactet·huncnu/
trix ſedula lactat. Et a lacto venit lactans

tis.i.lac ẽbes. Et a lacteo venit lactẽs.tis.

i. cui ᷣbetur lac. Itẽ lactare.i.lacte ĩplere.
vt Deus lactat iſtã· vel vbera eius.i.lacte
implet. Et inde lacteo. tes.i. habere · vel
emittere uł inciꝑe habere lac. Iñ lacteſco
cis. Tücſeges lacteſcit cũ graneſcit. Item

lactare ponit qñq; ꝓ deciꝑe.Et eſt tractũ
ab ĩfatibo./qꝛ multotiẽs ꝑ lacſolẽt deepi.

Lacuno.nas.naui.a.p.iad modum lacune
curuare. Et pꝛoducit cau.

Lallo.las.laui.n.p.i.doꝛmire·vel lacſugere

ld

Etlin
deen
Nlong
Etlar⸗
Msl
161 ſ
elon

Unintn

cepar
i Ate
8

e
mmnenäit

CNNN
NAANN

GFncht

ne ſle
mün,
bjw
lch,
nunads
Rre
Ns

icK
Pemmcnu
Btlacs
ackors

lactare.⁊ eſt verbuʒ ficticiũ.i.de ſono tra⸗
ctũ.Cũ enĩ nutrices pueris ploꝛãtibo pci
iũt doꝛmire vel lactere:dicũtla.la.la.la⸗
a. i. doꝛmi vel lacte. Et eſt tractũ a ſono. ꝗ

fiit in oꝛe pueri lactantis .ſcilʒla.lala. Et

inde tractũ eſt lallare.i lactere. ODñ Ber/
ſius. Jratus mãmeęlallare recuſas.
Lambo. bis.bi. bitu.a.tilingẽ lingua ↄtin
gere. Et cõponit᷑ cũ con.vt collambo.bis.
i. ſimul lambere. Itẽ cũ vi.vt dilambo.i.
diuerſis modis lambere.Lambo ⁊ eiꝰ cõ/
poſita faciũt pteritũ in bia ſupinũ in bitũ
Et coꝛ pe. Inuenit᷑ tamẽ Judiq.q? Aam/
buerint · qð ſᷣm artẽ deberet did lãberint
qð antiqͥtati vel autoꝛitati attribuimus.
l foꝛte littera coꝛrupta ẽ vitio ſcriptoꝝ
Dñ Aucilius.242 Jocudaſq; puer qͥ la⸗

berat oꝛe placentas.

mentoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.flere· dolere·

voce triſti doloꝛẽ expꝛimere· vel cõqueri.
Inde verbalia. lamẽtatoꝛ.trix.tio. ⁊hoc
lamentatũ.⁊ ꝑ ſyncopã hoc lamentũ.La/

mentoꝛ cõponit᷑ cũ con.⁊ dẽ collamentoꝛ.

aris. Et inde verbalia.

Iancino.nas.naui.n.p.i.-anceis ludere · vel

confligere · vel lancea ꝑcutere· vel lãceare·

7 dia lancea. Et cõponit᷑ dilancino. nas.i

diuerſis modis lancinare. Et coꝛripit. ci.
Langueo.eſ.gui.ſupino caret.n.Siifirma⸗

ri egere· vel delicere · vel ſtupere · ul pigrẽ ·

Iñ languidus.a.ñ.i.infirmus· wel excoꝛs
ſtupidus· vel deficiẽs.Iñ h languiditas.
tatis. Itẽ a langueo dvicit᷑ langueſco.ſcis.

„

inchoatiuũ.

Lanifico.cas.n.pii lanã facio⸗ dẽ a lana.⁊
facio. Iñ hoc lanificiũ.cij.i.lanę operatio.

Et coꝛripit e.
nio.as.aui.a.p.i.ſcindẽ.lacerare.Et cõ/

fonit᷑ Collanio.as. Dilanio.nias. Rela/

mo. 38.

Zapido.vas.dare.a.p.i.lapidibus ꝑcutẽ

⁊ obꝛuere.Et ↄpoit᷑ dilapido as.i.diſper/
gere · diſſipare · deſtruere. Et coꝛripit pi.
apſo.ſas.i.frequẽt᷑ labere. Et aliqñ reꝑit
in deponenti ge.vt Qapſoꝛ. aris. atus.ſũ.
Laqueo. as. are. aui. a. p. i. laqueo capere ut
ligare.⁊ dꝛ a laqueus. Iñ laqueatoꝛ.torj.
⁊ deſignat officiũ ludendi·pᷣm Mug.

Aargioꝛ.giris.git.ſũ.vᷣbũ cõe.i.donare uł

donani· pᷣbere vel beri. Iñ largitus.ta. tũ
Et h largitoꝛ. toꝛis.i.donatoꝛ.Et cõponit
cn con. vt collargioꝛ. giris.i.ſimul largiri.

Itẽ cũ di.ut dilargioꝛ.ir.i.diũſis modis

largiri. Itẽ cũ e. vt elargioꝛ.irli.valdeuł᷑

exlargiri.Et Largioꝛ cũ oĩbus ſuis cõpo/
ſitj ẽcõe ⁊ quarte cõiugationis. Et habet
qᷓttuoꝛ participia· ſcilʒ largiens largitu/
rus. largitus: largiendus.

Lamo.as.aui.a.p.i.laruã induere. Et hinc

laruatus.a..i.larua indutus vel a oemo
ne poſſeſſus · hm Hug.

aſciuio.uis.uiui.n.q.i.luxuriariludẽ· ve/
terari.laſciue ſe gerere.

aſſaſco. ſcis.i.icipio laſſariinfirmoꝛ. vᷣbũ
inchoa. a laſſo.

Laſſo laſſas.aui.a.p.i.fatigare. Iñ laſſus.

a.ñ.i.fatigatus/grauat.Et laſſitudo.di/
nis.i.fatigatio.
ateo. tes.tui.n.S.⁊ caret ſupino.i.abſcõdi
Wl eſſe in abſcondito. Mabet adhuc aliã
ſiꝗtionẽ ſᷣm quã cõſtruit᷑ cĩ actõ.⁊ ꝓpꝛie

rei aĩate. vt Hoc cõſiliũ latet me.i.igno/
ratura me. Si vo dicat᷑: Ego lateo hoc

conſiliũ · aut nihil eſt dictũaut falſũ ẽ.qð
Di.nec latine dꝛ.⁊ ↄſtruit᷑ cũ tali actõ trã/
ſitiue. Nateo ↄponit᷑ cũ de.vt deliteo.tes
tui.i. deoꝛſũ latere. Reliteo. tes.tui.i.iteꝝ
Vel retro latere.Et coꝛ.la. Dñ Duidiꝰ de
arte. Nocte latent mẽte vitioq; ignoſci·-
omni. Quidã tamen dicũt.qð ſupinũ fa.
ciat latitũ ·pm vſũ. Et inde latito.tas.ſre.

Latero.as.aui.a.p.i.iũgere aliquid/ alicui

lateri aponere.⁊ dꝛ a latus lateris.Et cõ/
ponit᷑ cũ ad. vt allatero.tas.i.iux laterare.
Collatero.as.i.ſimul laterare. Dilatero.
as.i.a latere remouere.

Lateſco.ſcisinchoatiuũ.i.incipio latere.
Zatinoꝛ.latinan.atus.ſũ d.p.⁊latinico.as

i. moꝛe latinoꝝ ſe habere vel loqͥ. Eñ ex/⸗
cellent ꝓpꝛie dꝛ latinari.q cõgrue loquit
latinis litteris. MNã laici etiã italici quaſi
barbari ſunt reſpectu litteratoꝝ.

Latito.tas.taui.i.frequẽtlatere. Obłlatita/

re · eſt ſe malicioſeoccultare:aĩo fraudãadi
ceditoꝛes ſuos agere volẽtes.ff.quibus
cauſis in poſſelſ.l.fuleimꝰ.S.qͥd ſit latitare.

Lato.tas.taui tatũ.a.p.iin latũ extendere
T ampliare. Et deriuat᷑ a latus.ða. ũ. Jtem

lato.tas.põt eſſe fre.a fero fers.i.frequẽt᷑
fero Lato cõponit᷑ cũ con. vt collato.tas.
i. ſimul latare. Itẽ cũ di. vt dilato.tas.i.
extendere · vel differre. Iñ dilatatus.a.ũ
i. extenſus· diues factus. Et poſſunt eẽ fre.
iſtoꝝ verboꝝConfero/contuli:collatum.

Et Differo · diſtuli:dilatum.

Zatro.tras.traui.n.p.eſt ꝓpꝛie canũ.Et per

tranſlationẽ. latrare dꝛ foꝛtit᷑ garrire.vel
ↄtra rationẽ aliqua dicere.Et coꝛ.la. Oñ
42

Nat canis ĩ põto·latrat ex·fulget in alto. tudinis. Nenio cõpoĩt᷑ delinio linis Ob⸗ n

Latrocinoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.pꝛędari la⸗ linio.nis.i.placarelenẽ ⁊ dulcẽ facereob hu
trociniũ exercere.Et coꝛripit.c. aliqͥd lenire. Et ꝓducit lenio hãcſyllabãa n
Laudo.das.daui.datũ.a.p.i.cõmendare. le·quã ſua compoſita mutãt ĩli pꝛoductã. hu
Iñ h̊ laudatoꝛ. toꝛis.⁊ hęclaudatio.onis. Vñ fit quędã cõcidentia int᷑ hęc ↄpoſita der
⁊5 laudatus.a.i. Laudo cõponit᷑ cũ con. ⁊cõpoſita a linonis. lenio: pdu.pᷣmã. i
. vt collaudo.das.i.ſimul laudare. patet ꝑ Ouidiũ de arte dicentẽ. Leniet n

incipiens oĩa ſentit amoꝛ. Et Oꝛatius in
epi. Lenioꝛ ⁊ melioꝛ ſis accedẽte ſenecta.
Ienocinoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.leccacit᷑ vi/
uere · vel meretricari·ulł illud officiũ exer/ Ut

Lauo.nas.laui.lautũ·vel lotũ. Imuenit tñ
qñq; lauaui lanatũ·ſm antiquos:quodẽ
regularius.i.mũdare · purificare · abluere ·
Inñ lauo.lauis.ui.nere.i.humectareaſper/

aduer.⁊ hęc lenitas.atis.⁊ heclenitudo.

verbalia · ſcilicʒ leuatoꝛ/leuatrixleuatio

gere. madefacere. Lauo. lauas. lauo.uis cere · ſcilʒ ſtupꝛi ambulatione famulari. et noco
ſunt actiua cũ ſuis cõpoſitis ſi qua habent dĩẽa leno lenonis. Iñ hoclenociniũ.nij.i. code
Et habet idẽ ſteritũ ⁊ ſupinũ.⁊ coꝛ.la.in leccacitas. vel lenitudo. vel actus/vel offi⸗ bunm
pſenti. ĩ tento eã ꝓducũt.Oñ. Olcera ciũ lenonis. Et coꝛripit ci. iti
cilpap lauet aut lauat vlto: earũ. Item. Aenteo testui. n. S.i. eſſe vel fieri lentũ: dꝛ l
Qui niqgat ille lauit qͥ mũdauit bñ lauit. a lento.tas. Inde lenteſco.ſcis.inchoꝛ. lie⸗
Lauſo.ſas.a.p.i.laudarea dĩ alaudo.das ento.tas.taui.a.p.i.curuare vel flectere iſimm
Iñ lauſans.lauſant/i.laudãs.Lauſantes ultardare lentũ facẽ m Hug. iqh
i.laudantes. Leo. les.leui.letũ.a.S.i.deſtruere · delere.ſed fatel
Laxare i.ampliare.ſoluere · vm Hug. Iñ non eſt in vſu. Et cõponit᷑ deleo. les. leui. Olue
laxus.a.u. Hñ in bymno ſancti Yoannis letum.i.deſtruere. .S ln.
baptiſte Ot qant laxis reſonare fibꝛis. Aętifico.cas.caui.catũ.a.p.i.lętum facere.⁊⸗ wnn
N. ante E dĩa letus.a. .⁊ facio. Et coꝛripit i. iſmull
. . Letoꝛ.tanis.atus.ii.d.p.i.gaudere.Et cõo⸗⸗ bn
Lectito.tas.i.frequent᷑ legere.⁊ dĩ a lecto tonit collętoꝛ. aris.i.ſimul gaudere. great
tas· qd; eſt frequẽtatiuũ a lego legiis euigo. as.aui. a.p.i.planarelimpidare. Pe
Lecturio.ris.i.legere volo⁊ d a lecto.tas leuem.i.palnũ facere.⁊ dẽ a leuis:quod ẽ norn⸗
meditationẽ ſignat planus.Del poteſt cõponi a leuis.⁊ ago. iuns
Ledo.ois.lęſi.lęſũ.a.t.i.rrangere.terrere· ul agis . R potius eſt etymologia · Leuigo. i. bibn
vulnerare/necare. Et vꝛ ledo ·qſi late edo leuẽ ago · q; cõpoſitionis oſtenſio. Inde vins
⁊eſt etymologia. Iñ h̊ ⁊ Hͥ ledibilis.⁊ H leuigatus.a.iñ.i.planatus/politus. Vnde geſt
le. vel hic ⁊ hec leſibilis.⁊ hoc le. Geñ.6“. Fecit arcam de lignis leuigatis. Bl
* Zegito.tas.pe.coꝛ.i.frequent᷑ legere. Itẽ a leuigo.hęc leuiga.gę.i.inſtrumẽtu,3 elt
Lego.legas.a.p.i.mittere.vt Rex legauit ſeuigãdi · qð etiã cõplanatoꝛiũ vocatur. barlb
Petrũ in Tuſciã.Et legare eſt ĩ teſtamẽ/ euio.as.aui.a.p.i.leuẽ facere· vel exoneny enit
to aliquid alicui oimittere. ꝓpꝛie ꝑ ma/ rare pondus auferre/uł oiminuere quod bagil
nũ hęredis. Et pꝛoducit.le. vulgo vꝛ allebiare.⁊ dĩa leuis p nõ pon/ busf
Legolegis.a.t.eqͥuocũ eſt. Legere enĩ eſt deroſo. Et ↄpoĩt᷑ alleuio.as. Colleuio.as. Tihol
furari. colligere. Hnde ꝓſaię. 7? Dpicas ZLeuiſcoꝛ.ſceris.d.t.dꝛ a leo.les.quod ẽ de chuan
leget. Itẽ legere.i. tranſire · ſiue nauigare. leo deles . nõ eſt in vſu. Inde ꝑ cõpoſiti/
VDñ ct. 27 Legebãt Cretã. Iẽlegere · onem obliuiſcoꝛ.ſceris. u
eſtſeiptaꝑꝝ figurarũ ſonos pferre· vel er Leuo. uas. uaui.a.p. equocum eſt. Leuare lin
ſcriptis figuris ꝓnũciabilia colligere. Et nãc;.i.ſubleuare · vel leuẽ facere:quaſi ex/
ita legere eſt fuꝑ? virginũ/ nautarum. onerare. Et leuare. i. planare · Sʒ differũt N
viatoꝝ clericoꝝ. DHñ. Fur aurũ· virgo in tẽpoꝛe · q; in pꝛima ſigtione leuo coꝛri.
floꝛes mare nauta · libꝛoſqʒ Clericusqᷣ/ pꝛimã & in ſecudaſcilʒ p planare ꝓducit lcn
noce · ſingula quiſq; legit. Redde ſingula pꝛimã. Oñ. &llleuat extollit· alleuat coꝛ⸗ an⸗
ſingulis. diſtingue ſignificationes. poꝛa planat. Itẽ leuo.uas.quãdo ꝑtinet un
Lenio.lenis.leniui.lenitu.a.qi.placare.hu ad leuitatẽ coꝛ.pꝛimã. Sʒ leuus.a.i.i.ſi/
miliare · lenẽ facere. Inde h̊ lenitio. onis. niſter ꝓducit le.Oñ.Mõ ego ſpõᷣte leuo luc
⁊ hoclenimẽ.inisa hoc lenimentũ.ti.⁊ hic pondus qðs ſit graue leuo.i.bꝛachio ſini/ u⸗
⁊ bęclenis.⁊ hoclene.Et lenitleniꝰ.ſime. ſtro. Et a leno. uas. ᷣm vtrãq; ſigtionem mi
.

Thabe

⸗
end
dhci
wn
auöni
ler
ugin
Cece.
gaeyi⸗
hexer⸗
lunner
Woſu

Uenmiad
nie
N

niuee⸗
Eto⸗
g.
mne.
iocnodi
igag.
i
Me
n
zuni
wad.
Lae⸗
NNdid
slo

(euo

Haſpl⸗
Mon

cil
laoen
munp un
R—R/
met
uil.
ſörlen
ahio ſinn
zihion

leuamen. hocleuatoni. toꝛij.locus in qͥ
leuatuł planat᷑ aliqᷣd. Itẽ a leuo.uas.pᷣm

vtrãq; ipſius ſigtionẽ deriuat᷑ hic ⁊ hc
leuis.⁊ hoc leue. Et ponit ꝓ agili: nõ põ/
deroſo/ſalʒ qð pilis ⁊ aſperitate caret· HKẽ

ibi differẽtia ĩ tẽoꝛe. Pñ. Pꝛo plano le/
uis pꝛo leuitate leuis. Iteʒ. Dꝛo ſuppoꝛto
leuo pꝛo plano dicito leu.

Aante

Libeo.bes.bhui.bitũ.n.s.olim erat in vſu.ſ̊

modo non eſt in vſu:niſi libet imꝑſonale

a eo deriuatũ.i.placẽ. Iñ libeſco.ſqĩchoa.

Et antiqͥ dicebãt lubet⁊ lubeſco pꝛo libet
⁊libeſco ñ nos vtimur ↄpoſito:allubet
⁊ allubeſco.i.obedire · vel cõſentire.Item
Libeo ⁊ libet cõponit᷑ collibeo · ul collibet
i.ſimul libere · vel obedire· vel conſentire.
Et cõpoiut᷑ perlibeo.libes: vel ꝑlibet.i.p/
fecte libere. Et coꝛ.li ñ Facetꝰ. Memo
olacet ſtulto niſi dicat qð libat illi.
ibero.ras.raui.a.p.i.redimere. Iñ libera/
toꝛ.trix.Et ↄponit᷑ cũ con.vt collibero.as
i. ſimul liberare. Et cũ de.vt delibero.as.
ibo. bas.baui.a.p.i.ſacrificare·fundere.et
Pie calicis eſt:⁊ oꝛ a liber liberiꝓ baccho
ibare ꝓpꝛie erat· qñ pateras mero ple⸗/
nas aris infnndebant.Nam libare ꝓpꝛie
eſt fundere. HPñ. Panẽ imolamꝰ.calicem
bibimus. Et eſt ſumptũ a Libero · q vſuʒ
vitis iuenit. Et libare ponit᷑ ꝓ parũꝑ de/
geſtare · cõtingere etiã p imolari.⁊pd.li
Sʒ libeo.bes: libẽs eã coꝛ Oñ.Sic gau
dere libet vt amans mea gaudia libet.Li/
bia libens libo libando libẽtius ibv.Etiã
iuenit᷑ liboꝛ. Libo cõponit᷑ cũ cõ.vt collibo
bas.i.ſimul libare. Delibo.bas.Pꝛęlibo.

bas. Relibo. bas.i.iteꝑ ſacrificare.
Libꝛo.bꝛas.aui.a.p.i.ponderare vibꝛare.

eꝓquare: di a libꝛa.Et ꝓdu.li.Et cõponit
cñ cõ. vt collibꝛo. bꝛaſ.i.ſimul libꝛare.Re/
libꝛo. bꝛas.i.iteꝝ libꝛare.
Libꝛillo. las.aui.a.p.i.cũ ĩſtrumẽto libꝛilla
pꝓijcere. vel pcutere. vel infeſtare.
centio.as.a.p.i.vulgo cõmeatare.
Aiceo.ces.cui.n.s.eſt ꝓqͥnocũ:Nã licẽ ẽ eſſe
licituʒ. In hac ſigtione raro iuenit᷑ mode
perſonale:tamen Paulus ad Con..ponit
iltud. Dia mihi licẽt· ſ̊ nõ oĩa expediunt.
Et Lucanus. Din vũ liceãt nobis nil eſſe
recuſo. Sʒ ipſonale ab eo deriuatũ ·ſcilʒ
licet ẽ ĩ frequẽti vſu. Itẽ Liceo.ces.cui.i.
extminari appᷣciari. Itẽ ĩuenit᷑ liceoꝛ.cer
T habet ↄriã ſiẽtionẽ ad liceo: Maʒ liceo

WSä S l

in actiua voce ſiãt paſſionẽ ab alio illat⸗
i.apſᷣciari.⁊ ↄſtruit᷑ c ablatiuo int᷑oſita
a vel ab ad modũ paſſiuoꝝ. Itẽ liceoꝛ ſp
ſigt actionẽ trãſeũtẽ.i.appᷣciare.⁊ ↄſtruit

cũ actõ ad modũ actiuoꝝ. Itẽ vtruq; cõ/

ſtruit᷑ cũ ablatino vel gtõ deſignate pciũ.
vt Aiceo a te tribus obolis vel triũ obo⸗
loꝝ.Et liceoꝛ te tribus obolisni tni obo/
loꝝ. Et coꝛri.li. Dñ Bin hia. Multa licet
ſapias re ſine nullus eris.

eſt in vſu.i.trabere. Et cõponit᷑ c ad.⁊ vi
allicio.ois.i.attratbere:quada delectatiõe

ꝓuocare ad ſe. Iñ allecto.tas.i.frequent᷑

allicere. Itẽ cũ.e.vt elicio.cis.i.cxtrahere·
ex vocare.⁊ educere. Iñ electo.tas.i.fre/
quent elicerefoꝛas emittere. Et cuʒ. in. vt
illicio.cis.i.illaqare/in fraudẽ ducere. Iñ
illecto. tas.req. Et pellicio. as.i.decpere.
Pꝛolicio.cis.i pcul elicere. Et coꝛripit.li.
Licitoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.appᷣciari:uład/
dere · ſiue diminuere pci rei ꝗ vedit᷑. Mt
ſi qs dicat ſe dare velle ꝓ re aliq decẽ ſo/
lidos/ alius ſuꝑueniẽs dicat: ego dalbo
vndecim· vll vnus dicat:iſte equꝰ valet
decẽ ſolidos.⁊ alius:imo valet vndecim.
Licitari ponit᷑ etiam ꝓ ſimplicit᷑ vendere.
Inde hic licitatoꝛ. toꝛis.Et coꝛripit eii.
Aigo.gaſ.aui.a.p.i.nectẽuł nodare.X coꝛ.li
igonico. cas.a.P.i.ſarpeligone tã vᷣtẽ.
igulo.las.laui.i.ligulis ligare.⁊ coꝛ.gu.
Ligurio.ris.riui.ritũ.n.qi.parũꝑ cibũ at/
tingere· latent.⁊ cito denoꝛare deglutire
⁊ẽ glutonũ. Et ponit᷑ qñq; ꝓ ſimpliciter
deuoꝛare · vel lingere. Et cõpoint ligurio
abligurio.ris.i.abſumere:deuaſtare.De/⸗
ligurio.rli.valde vel deoꝛſũ ligurire. Pꝛeę
ligurio· ris.i. ante ligurire. Et ꝓd.gu. Dñ

Hꝛati in ſermo. Tractauit calicẽ manibo

dum furga ligurit.
Limo.mas.aui.a.p.i.purgare ·polire·ul di⸗
minuere.⁊ dĩ a lima:nã lima ferrũ dimi/
nuit. OMellimo.as.deriuat᷑ a limꝰ. Et tũc li-
mare.i.limo ĩplere Alipinuare Er cõ/
Ponit᷑ collimo. mas.i.ſimul limare. Deli/
mo.mas.i.valde limare· vel limũ auferre.
Elimo. limas.i.purgare.Oblimo.mas.i.
limpidare · wolire ; vel deterrere · demolire
coꝛrodere·vel limo cooperire. Et pdu.li.
Aimbo.as.aui.a.p.i.limbo oꝛnare.
imino. nas.naui.n. p.i.limina pparare.
imito. as.aui.a.p.i.tininare.⁊ dẽ a limes.
Et cõponit᷑ collumito.tas.Delimito.tas.i
viſterminare vel valde limitare. Elimito
† 5

—

as. in eodem ſenſu. Et coꝛripitmmi.
Lymphoꝛ.arlatus.ſi.d.p.i.aquã imiſcere.
vel inſanire. Iñ ymphata. u. participiũ

Ynuenit etiã lympho.al.ĩeodẽ ſenſu. Oñ

Statius in. 7? Qymphatus.·i.aq̃ mixtus
⁊lymphatus.i.inſanus.
Aumpido.das:a.p.i.limpidũ facerepuri/
ficareclarificne.
Lineo: as. aui. . p. i ꝓtrahere.lineas facere
Inde lineatim aduer.uꝑ lineas ꝓtractim

Ainguo.gis.xi.ctũ.a.t..lambere:linguam
alicui rei ſuꝑducere. Et oponit᷑ co llinguo

gis. Pꝛelinguo. gis. Qelinguo.gis.
Tinifico.as.n.p.i.inũ facere.

. 7 — –= —

4

Ainio.nis.niui.nitu.a.qi.iungere.et dici

a lino. linis. Et pꝛoducit li. Et ſcias e licʒ
linio.nis.quarte cõiugationis.⁊ lino.nis

ttie cõiugatiõis.viuerſa ſiant ſᷣm gram/

maticos: tamen in ſacra pagina:vt vicit

Papias: Ainio fere idẽ ſigt qð lino.Et S
patet in Ecech. iʒ? Et in Amos. 6“. Et in
mo:alibus Gregoꝛij. ⁊ in multis alijs di/

uinę paginę locis. Quidã tamẽ putãt h
ſcriptoꝝ vitio accidiſe.
Qino.linis.lini.vel magis cauſa vifferentię
ad nomẽ linũ.lini.lem.qð a leo qͥʒ ſimpli⸗
ci naſcit᷑. qð in vlu nõ c ex qͥ deleo deleui.
Netuſſimi tamen etiã liui in terito ꝓtu/

liſſe iuneniunt. Et ẽ linere oꝛi dolij oꝑculuʒ
opponere . cooꝑirea obturare doliũ. Et li⸗
nere. eſt inficẽ· deturpare· glutinare ꝓpbei
hac ſigtione dꝛ linere cũ vna res q̃ſi inſi-

ciendo ſupponit alij.Cũc par es linit᷑ cuʒ
calx ſuꝑducit᷑ lutu. Itẽ linere.i.deſtruẽ.
delere. Inde litura. rę. Et coꝛripit. li.
Ainquo.qᷣs.qͥ.a.t.i.peccare ul oimittere.Et
cõꝑonit᷑ delinqͥ.qs.i.pecco·cõmitto. Inde
hoc delictũ.i.eccatũ.Relinquo.quis.qð

cõponit᷑ YBerelinquo.quis.

. „ . . . 4

Apien 8.Piui.p tũ. n. q.i. ec ulfieri lippũ.

Inge lippiens.tis.participiũ oĩs ge.Eta

lippio Aippiſco.ſcis.inchoatiuũ.
Liqueo.ques.n.s.idẽ qð liqᷣ.queri.fluere
decurrere· oiſſolui. Itẽ liq̃re ponit᷑ ꝓ appa

rere:manifeſtũ ec. Nã cũ maſſa liqſcit·q H

pꝛiꝰ erat occultũ· fit maniſeſtũ. Itẽ liqre
ponit᷑ p deficere:q; cũ nix liquet defic · Itẽ
a liqo dꝛ Liq̃t ĩpſonale.i.apparet · certü ẽ.
manifeſtũ eſt. Et liq̃ſco.ſcis.inchoa.⁊ ac/

cipit᷑ in eodẽ ſenſu.in qͥ liqueo.⁊ inde li/
queſcit imꝑſonale.⁊ liqueſcens.Et coꝛ.li.
Aiqͥdo. das.a. p.i.liqdũ facere. Et coꝛ.q.
Liquo.quas.quaui.a.p.i.liq dũ facẽ·decur

rere · l defluere · vel liquoꝛẽ emittere · vel

Liquoꝛ.qᷓris.deponẽs verbũ

cõiungere.

purgare. Iñ hicliquatoꝛ. oꝛis. liq̃tio.
onis. Oñ Perſius. Et liquat ? tenoꝛ ſup/

plantat verba palato.
uũ caret ſupple/
tione pteriti ⁊ vltimi ſupini.i.fluere· de/
currere· oiſſolui. Et pꝛoducit pꝛimã.
Niro.ras.n.p.i.arareſulcare dꝛ a lira.

Littero.ras.aui.a.p.illitteras inſtruere·vel

lrãs cõiũgẽ · cõbinare. Sic ſyllabicare · ſyl

labas cinngeree dictionare· dictiones

liuioni tradere.ꝗnde oblitteratus.a.ũ.

itigo. gas. gaui. a. p. i. tendere- litẽ age.

Inde hic litigatoꝛ.oꝛis.⁊ H litigatrix.⁊ H
litigatio.onis.⁊ ̊ litigiũ.gij.i.ls.vel liti/
gatio · vel lit actio.i.altercatio. Et inde li/
tigioſus.a. u. qͥ litigat/uł poti de q litigat
vt ager. Et ꝓducit pᷣmã. pe. coꝛripit.

Lito. tas.tam.a.p.i.ſacrificare.differunt tñ

NHã ſacriſicat qͥ ſacrificiũ facit.Litat qͥ ſa/

crificiũ facit.K qð ſacrificio petit impetrat.

Iñ vxᷣbalia. Aitamẽlitatiolitatoꝛ.trix.
Liueo.ues.liui.liuere.n.s.i.nigrereeſſe vel

fieri liuidũ.Et ponit᷑ p inidere. Iñ liueſco

ſas.inchoa. Et liuiqus.a. ũ. Et liuide diꝰ.
me.adu.⁊ hęc liuiditas.atis.⁊ H̊ ⁊ hec ⁊ B
liuẽs.tis.i.niger liuidꝰiuidus. Queo cõ/
ponit᷑ colliueo.es.i.ſimul liuere Inde col⸗
liueſco.cis.inchoatiuũ.

Aixeo xes.lixui.n.s.i.lixare·vel poti lixan.

7 oĩ a lixo. xas· Et cõponitur Elixeoxes.

Aclirxreoxes.
Iixo.as.are.a.p.i.in aqua ſola coq̃re.⁊ d

a lixen. Iñ ̊ lxatura. rę.i. coctio ĩ aq̃.ꝛ H

lixamẽ.inis. h̊ lixamentũ.ti.⁊ lixus.a.dᷣ.
ixo cõponit᷑ collixo.as.i.ſił lixare.Elixo

—
co eert iteewen locare.
oco.cas.caui.a.p.i.ſtatuere.ſtabilire·vel
collocare. Aocare etiã dẽ ĩ reſpectu ad cõ/
oucẽ. Cõducit qͥ hoſpitiũ ꝓ eo pᷣciũ dat.

as.i. valde lixare. Relixo.as.i.iteꝑ lixare.

Locat. / eo pᷣaũ accipit. Dñ. Qui ca⸗
pit ille locat. onducit qui pciuz vat. Io⸗

care tamẽ qñq; ponit᷑ p cõducere. Iñ hic

locatoꝛ.⁊ hęc locatrix.⁊ hęc locatio.⁊ hic

⁊ heęclocabilisa hocle. Et coꝛripit lo.
ocupleto.tas.aui.a.p.i.ditare. ꝓd.ple.
ongo.gas.aui.a.p.i.lõgũ facẽ/ul vifferre
Ioquoꝛ.eris. ocutus ſi i. d. t. . lari · ul vbis
aliqͥd expmẽ. Iñ locutoꝛ.anis.⁊ hęclocu/
tid.onis. Et coꝛ.lo. Oñ JFacetus. Pauca

igere. Et cõponit collittero. ras. i.ſi-
mul litterare. Oblittero.ras.i.delereob⸗

lo

ſon

ub
P.
ſb.
uar
M
1e
ſſchy
Pon
Nun
i⸗
fandi
Luado

D
Zuan⸗
anar
niurl
ſentun
othe
uautſ
ai.
giaila
ucd.G
Puema
ſont⸗
trelua
ctan⸗
ucno
Luabe⸗
burec⸗
ur⸗
bett
lualen
Ludſfe
1 oge
luuifa
lde
Ahel
innd⸗
nndurk
luchnt

loqui debet qui vult vrbanus haberi. illuſtrare. Inde luminat.a. ũ. Et coꝛ.mi.
n Aoꝛico.cag.aul.a.p.i.loꝛicã induẽ.⁊ pꝛo.ri. unoaarenpi. curuare. Hñ ODuidiꝰ
„ * meta. Lunauit gẽma fumoſũ foꝛtiter arcũ
upe⸗ .— T gnte Ahorioilar.t⸗nceſt ęquiuocũ ad qͥnq;: nã
Vd Aubꝛico.caſ.n. p.i. labi· vacillare. Et coꝛ. bꝛi luere.i. deturpare ułmaculare. Et luere.i
ñ Pꝛudẽtiꝰ. Lubꝛicat incertus dubia purgare · ul delere. Et luẽ.i. punire. Et luẽ
in ſub magine viſus. i. ꝑpſoluere.vel ſuſtinere. vt Iſte luit penã
Auceo.ces xi.n.s.⁊ caret ſupino.i.ſplẽdere i. pſoluit. Dñ. Ere uo pigncruce pęnas
aegt Iñ luceſco.ſq.vᷣbũ ĩchoa.Et hicvᷣba imꝑ⸗/ luce tenebꝛas. Et luere ſpectat vel ꝑtinet

nes
nlc⸗

lerch⸗ qñq; ꝓ certũ eẽ· vel aparẽ ·tã ꝑſonalit᷑ qᷓ; feruent. Et ꝓdu.lu. Iuo ſᷣm qð ꝑtinet ad
gai. iꝑſonalit᷑. Itẽ lucere ponit᷑ p eẽ ꝑuiũ luci · actum veruecũeſt neutrũ.
trage Vl viſui.vt SGepes iſta lucet.i.ꝑuia luci⁊ Aurco.cas.aui.a.p.i.multũ⁊ turpit᷑ voꝛare
nrarb viſui ẽ. Et pd.hanc ſyllaba lu. OHn in Lu⸗ Auſo.ſas.ſaui.vbũ fre.a ludo.a qͥ luſito.as
Aliu⸗ roꝛa ꝛ. Angelico lucet ſepe coloꝛe ſathan aliud verbũ freq.i.bꝛeuit᷑ vel ſępꝑe · ſiue fre⸗
andel⸗ Lucido.as.aui.a.p.i.lucidũ facere·aꝑire · quenter luderer.
täing exponere · declarare manifeſtare. ⁊ coꝛ.ci. Auſtro.ti as.aui.ſtratũ.a.p.i.purgare:pia/
mt. Aucino.nas.a.p.i.ſuadere· uł quaſi luci vi/ re. Et luſtrare.i.circũire· circũdare. Et lu/
fnmi cinareæ ẽ a luce. Et ↄponit allucino.nas ſtrare.i.luminareſerenare. Oñ.Auſtro cir/
lrriß i. ux lucinare. vłblucino.nas.i.a luce ab⸗ cũdo deſignat ſiue ſereno. Ourgo circum/
tnntt ſentare· alienare. Et coꝛripit ſ. . eo lumino ſiue pio.Et pꝛoducitlu.
nnt Qucrifacio.cis.i.adqrere dia lucx ⁊ facio Auto.tas.a.p.i.inqͥnare· obuoluere dĩ a
hrd T acuit fa.in pᷣma ſecũda.⁊ ttia ꝑſona ꝑñd lutũ. Et ↄponit᷑ alluto.tas.Colluto.tas.
iluti Aucriſio.fis.i.adri. di a lucruũa fio. Auxurioꝛ.ar.at.ſũ.d.p.qð antiq dixerũt
.„—K Lucroꝛ ar..atus.ſũ.d.p 1. adᷣ rere. Iñ Hßͤ lu⸗ Auxurio as.i.meretricariluxuriã exercẽ.
herz6 qu.cri.i.adſitio. Et lucroſus.a..i.plenꝰ ponit᷑ ꝓ ſuꝑfluẽ:ul ſuꝑabũdare. uł pin/
mncd, lucro. Et ↄponit᷑ collucroꝛ.ani.ſił lucrar. gueſcere. DHñ. Non cupidũ ſaciat aliena
Plecd⸗ ctoꝛ. aris. atus.ſ..p.i.pugnare. Et cõ⸗ pecunia nullu.Pãnis altꝰ luxuriare decet
. ponit᷑ colluctoꝛ.ar..i.ſił luctani. Obluctoꝛ. Et Duidi in epi. Auxuriat frigido ſan⸗
8 ⁊ reluctoꝛ.aris.in eodẽ ſenſu.ſcilʒ cõtra lu/ guine pinguis humus.
wa'Nn „Pir .
Brors ctani. ? reſiſtere. gante A
Iuctuo.as.n.p.i.flerea dicitura luctus. e
e Aucibꝛo.bꝛas.n.p.i.vigilare.Et ꝓpᷣe lucu⸗ Acello.laſ.i.mactaretrucidare
N⸗ bꝛare ẽ ad lucubꝝ.i.ad lucernã ĩ nocte vi/ m Maceo.ces.cui.n.S.i.eẽ uł fieri
diun⸗ gilare. Itẽ lucubꝛare ẽ paꝑ lucẽ. Iñ hᷣ lu⸗ macũ. Iñ maceſco.cis.inchoa.
wa⸗ cubꝛatio. onis, hęc lucubꝛatiũcula.dimi. Macero.ras.raui.a.p.i.cõterẽ
vnkin uculento.tas.n.p.i.luculentũ facere. Dilaniare.frangẽ · debilitare. mollificare.
uunlyn udificoꝛ. ar..atus.ſi. v. p.i.ludẽdo deridẽ Et cõpoĩt᷑ Cõ macero.ras.DHimacero.as.
P modeſte.⁊ dẽ a ludꝰ. Sʒ antiqͥ dicebãt Aemacero. as. Et ꝓd. ma. Dñ Duidius
Audiſico.cas. in actiua voce. in epi. Maceroꝛ intdũ q; ſũ tibi cã dolor:
1 Iudo.dis.ſi.ſum.nn.t.i.iocari. Itẽ ludere in Machinoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.machinas
lie N auibo celi vꝛ venatiõibo indulgere · ul di⸗ facere · vel parare · cõſtruere · vel cogitare
nndi uinationẽ ꝑ volatũ auiũ ꝗqrere.Ita expo/ malũ uł aliqͥd aliud cogitare· ꝓpᷣe malũ
and nitur Baruth? vbi vꝛ. QNui i auibo ccli vel aſtute inſidiari.⁊ dꝛ a machina.Inde
ludunt. Iñ h̊ luſoꝛ.oꝛis:i h̊ͥ ludus.dia lu/ xbalia. Et ↄpoĩt᷑ cõmachinoꝛ.rl coꝛ.chi.
mrl⸗ dens.tis.Et ꝓd.lu. Hñ Oꝛatiꝰ in poetria Macto.taſ.taui.a.p.di ĩmolare ·trucidare
e Phl Audere qͥ neſcit cãpeſtribo abſtinet armis interficere. Hñ. Mactat ſigt necat imo/
ammtli Qugeo. gesxi.ctũ.n.s.i.flere.Et ẽ lugere cũ lat atq; trucidat. .
rptb. aliqͥbo dictis miſerabilibo habit muta Maculo.las.aui.a.p.i.deturpare·inqnare
r pple tione flere. Iñ lugeſco.ſd inchoa.⁊ ꝓd.lu. coꝛũꝑe.⁊ dẽ a macies. Iñ maculatus.a.ũ.
olfent Vnde Ouidius in epi. Infęlix quę pᷣma Et componit᷑ imaculatus.a.ũᷣ. Maculo
ut por virũ lugebat adeptum. cõponit᷑ cõmaculo.i.ſił maculare coꝛ.au.

ſonalia actiue vocis.vt Qucet luceſcit. Et
q; qð lucidũ eſt aꝑtũ eſt:iõ lucere ponit

Aumino.nas.aui.a.p.i.clarificare· lumine

ad actũ veruecũ cũ ſũt in amoꝛe coeundi.
DVerueces luũt qñ coeũt ułamoꝛe coeũdi

Madeo,.des.dui.n.S.i.eẽ nł fieri madidu.
+

—

Iñ madidus.a.ũ.i.humidus.⁊ madeſco.
ſas inchoa.i.incipio madere. Et madeo
caret ſuß.⁊ coꝛ.ma. Oñ Aucanus in pᷣmo
Fraterno pᷣmi maduerũt ſanguine muri.
Et cõponit᷑ madeo cũ facio dꝛ Made⸗/
facio.cis.i.humefacere.Et cũ fio.vtMa/
defio.i.humefieri. Itẽ cũ cõ vt cõmadeo
Itẽ cũ de.vt demadeo.i.valde deoꝛſum
madere. Itẽ cũ di.⁊ cõa.in.pa re.
Madido.das.daui.a.p.i.madidũ facere.
Magiſtro.tras.aui.a.p.i.docẽ.⁊ coꝛ.pmã.
Vñ Cato. Inuenies aliqͥd qð te vitare

Magnifico.as.aui.a.p.i.magnũ facereex⸗

altarecollaudare. dẽ a magnus.⁊ fado.

Maioꝛo. as.qui.a.p.i.maioꝛẽ facẽ.⁊ ꝓd.io
Malefacio.cis.feci.ctũ.n.t.i.male agere.
Maligno.nas.aui.n.p.i.maligne facere· ul
potius malignũ facere.⁊ moſeſtare.Etin
eodẽ ſenſu iuenit᷑ malignoꝛ.arl depo.
Malleo.as.aui.q.p.i.malleo ꝑcutere. Iñ
malleatoꝛ vr faber ferrarius.
Malo.mauis.manult.malui.malle.neutri
ge.i. magis velle. Et cõponit᷑ ab aduerbio
magis: volo.vis.
Mancipo.pas.paui.a.p.i.ſeruire uł in ſer/
uitutẽ redigereuł mãcipiũ facere. Et ma⸗

cipare.i.manu trahere · vel vare · ul oucẽ.
Et ponit᷑ ſimplicit᷑ p oare. vel ꝓ oucere:

&ẽ ſic actiuũ · h ſeruire eſt neutꝑ.⁊ coꝛ.pe.
Mando. das.daui.a.p.i.pcipere.Et man/
dare.i.mittere Oñ. Qu mittit mãdatqͥ
Hcipit h̊ qͥʒ madat. Et nõ ꝙ mãdo aliqñ

in cõpoſitione mutat a.in. evt mnendo
Das: cõmendo. das. Aliquando retinet
a.vt remando.das.ñ Jſa. 28. Man⸗

Mãdo. dis.i.ſũ.n.t.i.comedẽ. NHñ Job

—

5o. Mandebat herbas ⁊ arboꝝ coꝛtices.
Inge hic ⁊ hc mãdibilis.⁊ hocle.
Manduco.cas.caui.a.p.i.comedere.⁊ dẽ

amanducn pꝛodupe. Oññ. Manducare

potes foꝛmicã ſi capnut aufers.
Maneo.nesſſi.n.s.i.moꝛari.Et manẽ.i.ex⸗

pectare. ſic ↄſtruit᷑ cũ actõ. Oñ Ilct. 20.
Picula? tbulatiões me manẽt.Oñ.Qui

manet expectat:⁊ qͥ manet ille moꝛat᷑.
Manico.cas.caui.n.p.i.feſtinare:mane ire
mane cõſurgere· vel mane cõuenire.⁊ dẽ
a mane. Quędã glo.dicit ſuꝑ lllud Audq.

2i Dis ꝓpłs manicabat ad eu.i.mane ve
mire accelerabat. Et pꝛoducit pꝛimã.

Manifeſto.tas.a.p.i.publicare. Iñ mani/

feſtarius. a. ñ.q manifeſtat vel ꝗͥ manife⸗

ſtatur.vel manifeſte? aꝑte aliqͥd faciens.
Mano.nas.naui.n.p.i.fluere:decurrẽ.Et
cõponit᷑ cõmano.as. Hemano.as. Ema⸗/
no. as. Hermano. as. Et ꝓducitma Dñ
NHꝛatius in poetria.Dẽ ſuꝑuacuũ pleno
de coꝛpe manat. Sʒ maneo.nes.coꝛ.ma.
Vñ. Si vitiũ remanet lachꝛymę tibi gut
ta remanet. Fac bene qð manet quę tibi
plaga manet.
Manſito.tas.i.frequẽter manere⸗ dicita
manſo.ſas.⁊ coꝛ.ſi.ᷣm Mug.DNapias xo
dicit: Manſitat.i.frrequent manet.
Manſo.ſas.i.requenter manere.
Pan uecoekeketd placare pnicere⸗
anſueo.ſues.ſueui.n.s.i.eẽ vel fieri mã/

ſuetũ·ſiue mitẽdomari. Inde manſueſco.

ſcis. inchoatiuu.
Manſueto.tas.aui.a.p.i.mitigo·q̃i manu

ſueſco.i.cõſueſco nde Saß iõ? Man

„

ſuetabatur ignis. .
Manticulo.las.a.p.i.fraudare.furari.
Manubꝛio.as.i.manubꝛia alicui rei facere

Manumitto.tis.ſi.ſũ.a.t.i.manu emittere-

l liberare. Iñ h̊ manumiſſio.onis.⁊ ma
numiſſus.a.u.q̃ſi manu emiſſus. IUntiqᷣt
eni quotiẽs manumittebãteos alapa ꝑ/
cuſſos circiagebãt ad modũ monachoꝝꝑ
⁊ lios ↄfirmabãt.Oñ ⁊ ſic moumiſſi dci
ſüt·qſi manu emiſſi:eo ꝙ manu emittent.
Marceo.ces.cui.n.s.i.putrere:areſcere.⁊ ẽ
floꝝ: caret ſup. Iñ marceſco.ſq. inchoa·
Martyrio.asa martyrico. xas.a.p.i.mar/
tyrem facere· vel cruciare: vel teſtificari.
W ſtico.cas.aui.a.p.i.comedereul potiꝰ
int᷑ dentes oucere. cõterea dĩa maſtix.
Et ponit᷑ qñq; ꝓ veliberare · vel excutere.
Et cõponit᷑ cõmaſtico.cas.⁊ Demaſtico.
cas.i.ſimul. vel valde demaſticare.
Materio.as.a.p.i.materiã conſtruere.ñ
hic ⁊ hęc materialis.⁊ hocle.
Matrixo.cas.i.matrẽ in victis vel in fact
imitari matri aſſimilani. ñ. Si bene ma
trigas luxurioſus eris.⁊ dĩg matre.⁊ eſt
verbum moꝛale · ſiue imitatiuũ.
Maturo.ras.a.p.i.maturũ facẽ.Iñ matu/⸗
reo.res.ruii.eẽ uł fieri matuꝑ. Hñ Joelis
5 Maturuit meſſis. Quedaʒ biblię ba/
bent ibi Maturauit meſſis. Hnde Dui/
dius meta.xiꝰ. Cepit ⁊ vt pꝛimuʒ pleno

maturuit anno.Et ↄponit᷑ ꝑmatureo.res

i ꝑpfecte maturare. Iñ matureſco.cis. DMer

matureſco.ſcis. Et nota ꝙ hm Rdictã ſig/
tionẽ maturare ponit p diſcedere cũ tr/
quillitate? quiete.vt IAlle maturat hᷣ. q̃ſi

Mt.
Neioe

Cmedl
tuen⸗

nuliou
Gnger
zned
Omedin
Nedtto
mot
tarend⸗
ſimu
mnecltan
Nedito
eitto
ont;
Paeng
Maois
deg in
nfew
Agone
Mia
Wenbo
mare t

boobens

bwo rag
eminin
ſenore
ſſenn

*

ung
m
n
ma Di
C
htbigt
gnthi

rnite
pus
het.
nule.
fenma⸗
nſueſeo.

Pmen
e N

uaſee
N
Mi
galepap⸗
?
umulſi dal
nonman.
cei
pinn,
rupt
ndr⸗
Nnndc.

hd
Bibmema
at.
.

cũ maturitatetranqᷣllitatea lenitate factt
hoc. ODñ Virgilius. Maturate fugã no⸗/
ſtroq; hoc dicite regi · quaſi dicatcũ tra/
qllitate recedite. Iteʒ maturo.ras.i.feſti/

nare.⁊ d a matur ꝓ feſtiuꝰa tũc ẽneutꝑ.
Inuenit᷑ etiã maturio.ris.riui.pꝛo matu/
rare ſᷣm vtrãq; ſignificationem.

W ante E

Mechoꝛ.aris.atus.ſij.d.p.i.adulterari.Et
largiꝰ intelligit᷑. vñ etia carnalis cogita/
tio ꝗ ſubtrabit mentẽ a deo.⁊ oĩs libidi/
noſa cõ cupiſcẽtia·⁊ oĩs adulterina actio
7 oĩs illicita cupiditas põt dici męchatio
Et cõponit᷑ cõmęchoꝛ.⁊ ꝓducit.mę.

Megeoꝛ. eris.n.s.⁊ caret ſupino.⁊ ſupple⸗
tiõe pteriti·ꝓ quo vtimur medicat᷑ ſu.i.

medicari.Et dꝛ a modo.i.tẽperamento ·qꝛ
cim modo quis debet mederi· pſm Hug
Medeoꝛ cõponit᷑ remedeoꝛ.deris.Inde
hH remediũ.dij.Et vt oꝛ in greciſmo. I¶cc/

cuſatiuũ medico:medeoꝛq; dtm̃ Exigit ·

acmedicoꝛ hunc caſum ſcit⁊ illum.
Medicoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.medicinã do.
Et in eodẽ ſenſu dꝛ medico.cas.actiuũ.
Medio.as.are.a.p.i.in medio locare:ułꝑ
mediũ viuidere: vel medietatẽ auferreuł

cõiungere· vel pacificare int aliquos o=:
a medi.Et cõponit᷑ dimidio.as.i.oiuidẽ

ꝑ mediũ uł medietatẽ auferre. Et coꝛ. di.
Meditoꝛ.arl. at.ſũ.d.p.i.q̃i meloditari.i.
modulari oulcita qbuſdã melodijs decã/
tarea oĩ a melos.DNDñ PVirgilius. Silue/

ſtrã muſam tenui meditaris auena. Item
meditari.i.putareexcogitaredeliberare.

Meditoꝛ cõponit᷑ cõmeditoꝛ.aris.Pꝛe/⸗
meditoꝛ. aris. Iñ ſmeditatus.a.ũ.⁊ com/
ponit᷑ Imp̃meditatus. Et coꝛ.di. Vnde.
Peruigili cura ſemꝑ meditare futura.
Meio.is.meiere.i.mingere.⁊ẽ defectiuũa
imꝑfecto indicatiui modi.
Melioꝛo.ras.raui.a.p.i.melioꝛẽ facere.
Mellifico.as.n.p.i.mel facere.Et coꝛ.fi.
Membꝛo. bꝛas.bꝛaui.a.p.i.mẽbꝛis cõfoꝛ/
mare. Et cõponit᷑ dimebꝛo.bꝛas.⁊ demẽ/

bꝛo. bꝛas.in eodem ſenſu.

bꝛo. bꝛas.i.mẽbꝛa diuidere/ſepare. Emẽ/

Memini.niſti.minit.i.recoꝛdarirecolere.
memoꝛare.⁊ẽ defectiuũ in ſ̊ſenti ⁊ foꝛatʒ

a ſſenti · niſi ꝙ in futuro imꝑatiui iuenit᷑:

memẽto ⁊ memẽtote. Sed pteritũ quę

foꝛmant᷑ a pſterito habet.Et ſũt quattuoꝛ

Dñ.SBis duo ſũtodinouicępi· memiq;

vꝛ a mingo.gis.Et deficit oĩo ĩ pꝛęterito

Qus retinent ſenſũ pᷣſent pteritiq;. Qug
foꝛmant ab his parit᷑ ſenſu ouplicabunt.
Memoꝛo.as.qui.a.p.i.recoꝛdari.Et ↄpoĩt
cõmemoꝛo. as. ARememo: o. as ꝓmmeoꝛ0
ras. Inueniũt᷑ tamẽ ⁊ deponẽtia in eodẽ
ſenſu·ſcilʒ memoꝛoꝛ.rarl. Cõmemoroꝛ.ar..
ARememoꝛoꝛ.aris. Immemoꝛoꝛ.ar. DHñ ĩ
p̃s. Rememoꝛati ſt· q; de adiutoꝛ eoꝝ ẽ.
Et nota ꝙ memoꝛãt᷑ pauca.Cõmemoꝛãt
multa. Et coꝛ.mo.cũ oĩbus ſuis ↄpoſitis.
Mendico.cas.caui.n.p.i.oſtiati cibũ ꝗrẽ
uł quocũq; alio modo· Sʒ ponit᷑ ſimpli⸗/
citer ꝓ acqͥrere. Mẽdico in pma ſigtione

eſt neutꝝ 8̊ trãſſlatiue acceptũ eſt actiuũ.

Meęnio.nis.niui.a.q.i.męnia ↄſtruerevel
męnibus circudare.⁊ ſꝑare.⁊ dꝛ a męnia
Menſuro.ras.raui.a.p.i.ponderare.
Mentioꝛ.tiris.titus.ſũ.d.q.i.cõtra mentẽ
ire dicere·ſcilʒ alit᷑ oicere q; in mẽte ex/
iſtimare.ſiue weꝝ dicat. ſiue falſũ. Dñ et
veꝝ dicẽdo põt aliqͥs mentiria dicendo
falſum poteſt non mentiri.
Meo.as.aui.n.p.i.manare:decurrere.
Mercoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.vedere uł emẽ.
nundinare.⁊ dicitur a merx.
Merdo. das. dare.a.p.i.merda inqnare.
ſtercoꝛare. MM
Merẽdo.das.daui.n.p.i.merẽdã ſumere.
quaſi poſt merediẽ edere.Et eſt tractuʒ a
nona .qͥ tẽcoꝛe romani vocabãt᷑ ad cibos.
Mereo. res.n.s.i.dolereflere. Sed ꝓpꝛie
meęrere · eſt cũ ſilẽtio dolere caret ſterito
⁊ ſuppletione pᷣteriti⁊ ſup. Itẽ iuenit᷑ me⸗
reo.res.rui.ritum mereoꝛ.reris.depo.in
eadem ſigtiõe · ſcilʒ merito adquirere lu/
crari. Et atiq dicebãt Mereo res rui. vbi
nos dicimus modo Mereoꝛ mereris.Et
ita mereo.res.mi:a męreo ꝓ dolere coin/
cidebãt in eãdẽ vocẽ in ſenti· q;uis difſ⸗
ferentia eſſet ibi in tẽpoꝛe:qꝛ męrere ꝓ do/
lere pmã ꝓd. Sʒ aliud merere pᷣmã coꝛ.
Vnde. Me mea merentem faciunt mala
plura merentem. am qꝛ illa differẽtia
nõ erat nota oĩbo:ideo grãmatici moder
nioꝛes cã vifferẽtię ad męreo ꝓ dolere ta⸗/
cuerũt mereop adqrere in ꝑñti ⁊ tẽpoꝛibꝰ
foꝛmatla pᷣſenti:a mutauerũt illud in ꝓᷣbũ
depo⸗ dederũt ei ſuplletionẽ ſteritiaæ di
xerũt mereoꝛ.reris.rit.ſũ · Rteritũ vᷣo re/
tinuerũt ſcilʒ merui/q; ĩ terito nulla erat
coincidentia.Nã męreo pꝛo dolere caret
ſuppletionẽ ſteriti.pꝛo quo quidã dicũt
meęſtus ſũſed nõ apparetquia męſtus tm̃
eſt nomen.⁊ non particpiũ.

Weretricoꝛ. aris atus. ſũ..p.i.luxuriari.
Mergo.gis.ſi.ſij.a.t.Et cõponit᷑ cõmergo

gis. DHemergo.gis. Emergo.gis.i.ex mer

geẽ. Immergo. g. Remergo. Bbmergo.
Meridioꝛ.ar.atus.ſu.d.p.i.in meridie re/
qeſcerea oꝛ a meridies. DHnde Job. 24
Inter aceruos eoꝝ meridiati ſunt.
Merſito.tas.are.i.rrequẽt᷑ mergẽ.⁊ coꝛ.pe.
Merſo.as.aui.i.requenter mergere.

Meſtifico.cas.a.p.i.męſtũ facere: dici᷑a

meęſtus. Et coꝛ. pe. Iñ męſtificus.a.ið.
Metioꝛ.tiris.titus.ſũ.vel menſus.ſũ.d.qʒ.i
menſurare. Iñ mẽeſus.a.ñ.qð aliqñ acci/
pitur in paſſiua ſigtiõe ꝓ meſurat. Me⸗
tioꝛ cõponit᷑ cõmetioꝛ.tiris. DHimetioꝛ.tin
Emetioꝛ.tir.. Iñ emenſus.a. ũ. Qemetioꝛ.

tiris. Et metioꝛ ꝓducit pmã. Dñ Dꝛatiꝰ? ĩ
epi. Metiri ſe quẽq; ſuo modulo ac pede

ven eſt. i. cõueniẽs. Sʒ meto.tis.eã coꝛri.

VBñ metit᷑ qñ venit a metioꝛ.tiris.pꝛimãa

coꝛ.ᷣpe ꝓd. Sʒ qñ venit a metoꝛ.terl.coꝛ.
pmãa mediã. Mñ. Dic metoꝛ? metitme/
tit᷑ metioꝛ affert. Et futuꝑ idicatiuide me/
tioꝛ iuenit᷑ i boꝛ. Dñ Bs Tetato Ptiboꝛ
ſicima? conuallẽ tabernaculoꝝ mentiboꝛ.

Meto.tis.meſſui.meſſũ.a.t.i.ſecare.⁊ ppe
ſegetes collige: dĩ a metioꝛ.tiris. Meto
cõponit᷑ demeto.tis.ñ oñs ꝑ ꝓphetam.
Demetã ꝑ poſtioꝛa tua. Emeto.til.ĩ eodẽ
ſenſu.i.deſtruẽ· abſcindere.⁊ deſecare. Et
coꝛri.me. Mnde ꝛoſper. Quod ſerimus

metimus:quod damus accipimus.
Metoꝛ.tar..d.p.i.cminari:t᷑minũ ponere.⁊⸗
metã cõſtitue vel locare⸗ vĩa meta. Itẽ
metari idẽ ẽ ꝙ metiri. Sʒ metan t᷑re con/⸗
uenit. Metin alijs rebo. Et ꝓpꝛie metariẽ
viuidere caſtra.⁊ aſſignare loca mil tibo⸗
in caſtris· vel ponẽ caſtra:uł mutare.⁊ tũc
deriuat᷑ a metioꝛ: vel moneo. autẽ dĩ
metioꝛ.qſi metã ago:etymologia ẽ. ꝓd.
me Bfi Ancan i p. Audax heſpereos ve/
niã metat᷑ ĩ agros. Et ↄpoĩt᷑ caſtrametoꝛ.
Metuo.is.tui.a.t.i.timere.⁊ caret ſup.bᷣm
vſü · deberet tñ facere metutũ:vel metuitũ
coꝛ.pmã. Dñ Pꝛoſꝑp.Pauperiẽ chꝛiſto

„ „

viuite non metuam.

M ante

Mico.cas.cui.n.p.ſup.caret.Et accipit᷑ in
uabo ſigtionibo · ſcilʒ ꝓ ſplẽdere ſalire.

aſcẽdere:vel tremere.Et cõponit᷑ dimico

cas. caui. a.p. Emico. cas. cui.i. valde. vel

ſurſũ · vel extra micare.i. ſplendere · ſalire
aſcendere. Pñ Hieronymus in eplaad

Haulinũ.⁊7? Scintillę inquit emicant.
Miculoꝛ.anis.d.p.i.fabulair.
Micturio.riſ.vbũ medi.i.mingẽ.Et coꝛ.v
ante rni. Oñ Juuenalis.MNoctibo h̊ ponüt

4

lecticas micturiunt hic.

Migro.gras.graui.a.p.i. plſiciſci · ire.

Milito.tas.n.p.i.ſub ſtipendijs agere ar/
ma poꝛtare: eſt militũ. Põt tamen etiaʒ
ꝑtinere ad amantem.vterq; enim exercet

militiã · liq; ille nocturnã.⁊ iſte de die. Et

vtriq; incũbit caſtrũ expugnãdũ. Hnde
Duidiꝰ.Militat oiſ amãs: habet ſua ca/
ſtra cupido.Et cõponit᷑ cõmilito.tas.
Millo Dolamaßp 1i. ſuere.⁊ dẽ a milleus.
Iñ h̊ millus.li.i.collare circa collũ canis.

Mingo. gis.xi.ctũ.n.t.i.vrinare.vrinam

emittẽ. Iñ mictim adu.Et h mict tus.tui
⁊micto.tas.rre. M qqͥ mictito.as.aliud fre.
Miniculoꝛ.aris.atus.ſum.d.p.i.auxiliari.

adminiſtrare. Et per cõpoſitionẽ admini/

culoꝛ. aris. Et coꝛripitau.
Miniographo.pꝓhas.i.minio ſcribere.
Miniſtro.tras.traui.a.p.i.ſeruire: dicit᷑ a

miniſter. Et cõponit᷑ cõminiſtro.as.⁊ ſũ/

miniſtro. as. Itẽ a miniſtrante obſequiũ

reddit᷑. H ſũminiſtrãte ſubſidiũ ſ̃rogat᷑.

Minitoꝛ.taris.i.rrequentminari.
Minio.aſ.i.minio ppareul minio ſceribere.
Mino.nas.naui.a.p.i.cõpellere.uł ducere-
Vñ CTereñ.ʒ. Me minauit ⁊ abduxit in

tenebꝛas ⁊ nõ in lucẽ. Iñ h̊ ⁊ B ⁊ R minãs

tis. Et ꝓd.mi.ᷣ̊ minoꝛ.aris.coꝛ.mi. Rnde
Ri grex minat᷑ lupus illi dente minatur.
Itẽ Gaius. CTroia minans cecidit non ſe
bene minann.
Minoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.minas iponere
vel facere dĩ a miniũ. Oñ Mala mina/
mur. Bona ꝓmittimus. Iñ minatoꝛ.oꝛis
q nũciat aduſa. Monitoꝛ vo qͥ pꝛomittit

bona. Iñ heęc mina.nę.ſᷣ raro iuenitniſi in

pluraliſcilʒ hę minę.arũ. Et: ninabũdus.
a.ũ.ſimilis minãti. Et coꝛ.mi.pę minęaꝑ.
ſ mino. as.verbũ ꝓdu.Dñ.Nolo timere

minas vũ me ſine vimine minas. Minoꝛ

aris. cõponit᷑ cõminoꝛ.aris.i.ſimul minani
l increpare.
Minoꝛo.ras.raui.a.p.i.minoꝛẽ facere.Iñ
Hᷣ ⁊ bęc ⁊ ̊ minoꝛãs.tis.⁊ ꝓd.pe.Onde in
Auroꝛa vꝛ. Maieſtate pꝛi pꝛe mioꝛat eũ
Minſo. ſas.i.frequẽt᷑ mingẽa dẽa mingo.
Itẽ a minſo.ſas.minſito.tas.aliud fre.
Minuo.nuis.nui.nutũ.a.t.i.minꝰ facẽ. Iñ

minut. a. ñ. Iñ minute. tius.tiſſime.adu.

Et cõponit cũ cõ.vt cõminuo.is.⁊ cũ diſ.

.

n.

ichy
wnit

.
e,
geng
aaet
et
Mee
aing,
1s,
nilens
aanis
omnam
ustu
Wäfe.
m

ndnnn

nim
erdict
Neqnii
joget⸗

ahe.
Adu
baun
ibnns
i
ryium
rt

ſnee⸗
Amd
n
zpontet
iun
intils⸗
mrik.
omele
NNN
Gahmon

ifam
oMen
rninen
nhe
.,
hii g
ſneadt
3101

—

1 dicit᷑ diminno ꝑ duo. m ꝓ diſminuo.-

mutat᷑.s.in.m. Hõt etiã cõponi cuʒ di.vt
viminuo ꝑ vnũ.m. Itẽ cõpoĩt᷑ ĩminuo.is.
Sanguiminuo.is.i.ſanguinẽ minuere.

Minurno.ris.riui.n.q.i.minutiʒ cantare.: ?
eſt oĩuʒ minutiſſimaꝝ auiculaꝝ.⁊ dicit᷑ a

minuo. Iñ hęc minurritio.onis.i.cantile/
na minutiſſimaꝝ auiculaꝝ.
Miniſico.cas.caui.a.p.i.miꝝ facere.⁊ dꝛa

mirus.a. ia facio. cis. Iñ mirificus.a.. ꝗ

mira facit.⁊ mirificens.tis.in eodẽ ſenſu.

Miroꝛ.raris.ratus.ſũ.d.p.i.pſpicere · vel

laudare:vel ꝓ miro habere. Et ponit ſepe
pꝛo cuꝑe c ſuis cõpoſitis qͥbuſdã ·ſcilʒ ꝓ
ſuo ↄſequẽti antecedẽs. Pꝛimitꝰ enĩ mi/
ramurpoſtea mirata cupimus.

Miſceo.ces.cere.i.turbare:cõfũdere·ſimul

fundere. Et mucere.i.potare.vinũ bibere

Et ẽ tractũ inde ꝙ antiqͥ miſcebãt calida

frigidis.⁊ frigida calidis in calice.

Miſereoꝛ.eris.miſertus.ſũ.d.s.i.ſuꝑ miſe/
riã alicuius cõdolere compati.Et con/

ſtruit᷑ cũ gtõ⁊ dtõ qñq;.ſ̊ raro cũ accuſa/
tiuo ĩ eodẽ ſẽſu Et miſereo.res.qð ãtiqͥt
ſuit ĩvſu⁊ nõ habebat ſᷣteritũ. Iñ miſeret
miſeret᷑ ĩpſonalia. Hñ miſeret cõſtruit

cũ actõ⁊ gtõ.vt Miſeret me tui. Similit᷑

etiã cõſtruit· miſeret. vt Me miſeret᷑ tui.
me miſertũ eſt tui.

Miſereſco.ſcis.inchoatiuũ.de miſereo.res.
Miſeroꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.idẽ eſt qð miſe/

reri. ſed miſereri tm̃ coꝛdis eſt.⁊ ſi ſubue/
nire nõ poſſumꝰ. Sʒ miſerari ex oꝑe cõ/

pꝛobat. Et dꝛ a miſer. vel miſereoꝛ.⁊ cõO/

ſtruitur cũ actõ.vt Miſeroꝛ te.i.ſignuʒ ⁊
opus miſericoꝛdiętibi exhibeo.

Miſſo.ſas.i.frequent᷑ mittere: eſt freq.de

mitto. qͥ miſſito.tas.are.fre.i.frequent᷑

mittẽ. Dñ Macrobiꝰ. Placẽtas mutuo
miſſitãt. Itẽ ĩuenit᷑ miſſo.ſas.ſaui.i.miſſã

canere.⁊ tũc deriuat᷑ a miſſa. I qͥ miſſito.

tas.i.frequenter miſſam canere.

Miteo. tel.tui.n.S.i.eẽ ułfieri mitẽ. IJñ mi/

teſco.ſcis.inchoꝛo.
Mitifico.cas.a.p.i.mitem facio.
Mitigo. al. aui.imollire · tẽperarehũiliare

videt᷑ ꝓbũ ſimplex. e aũt dꝛ mitigo·

quaſi mitẽ ago·potiꝰ videt᷑ eẽ etymolo/
gia qᷓ;ᷓ cõpoſitio.Et ↄpoĩt᷑ demitigo.gas
i.demulcere. ul ꝑcutere. Et coꝛ.pe. Et põt
deriuari a mitis. .
Mitto.tis.ſi.ſũ.mittere.a.t.i.intromittere

Et mittẽ. i. mãdare. Sʒ mittimꝰ res aĩa/
tas.Mãdamus inaĩtas.ſed hęc ꝓpꝛietas

Mollio. liui.litũ.a.q.i.tẽperare. Brgee.

ſepe confunditnrr.
Mittere in poſſeſſionẽẽ poſſeſſoꝛẽ facere
aut ĩ poſſeſſionẽ oucere.vtrẽ cuſtodiat.
Miuttere in poſſeſſionẽ noĩe ventris ·ẽ mit/
tere in poſſeſſionẽ noĩe eius qͥ ẽ in veétre.
vt cũ mulier pꝛegnãs mittit᷑ ĩ poſſeſſionẽ
noie filij vel filię hęredis quẽ vel quã ha/
bet in vtero ex marito ᷣmoꝛtuo.

W agante B

Mogeroꝛ.arlat ſũ..p.i.regẽ gubermare

dicit᷑a modus.Et ↄſtruit᷑ ci otõ⁊ actõ.

Modico.cas.a.p.i.teperare:modiſicare.

Mogdiſico.cas.i.tẽpare/alicui modi facere
Moduloꝛ.ar..atus.ſũ.d.p.i.cãtaredulcit᷑
melodias facẽa dẽ a modulus:qð ẽ ctus
Inuenit᷑ etiã modulo.las.in eodẽ ſenſu.

Moleſto. as.are. a. D.i. moleſtũ vel mole/

ſtiã facere · inquietare.

Molioꝛ.iris.litus.ſũ.d.q.i.cũ difficultate
conari.⁊ dẽ ꝓpꝛie de magnis rebusa dĩa
moles. Del moliri.i.machinari:parare·
fabꝛicare· excogitare:diſponere.uł cũ dit/
ficultate:uł igenioſe aliqͥd facẽ pd.pmã
⁊ ſcribit᷑ ꝑ vnũ..Oñ Aucanus in.Sꝰ.Heu
quãtũ foꝛtuna humeris iã põdere feſſis
molit᷑ onus ⁊c.
Molleo.les.lui.n.s.i.eſſe vel fieri mollẽ.et
dr a mollio.lis.Et ↄponit᷑ emolleo.es.Et
hinc molleſco.cisichoa.Et emolleſco.cis.
inchoa. Remolleo.les.i.iterũ mollere.Et
inde remolleſco.ſd. Et ſcribũt᷑ ꝑ geminũ.l.
Mollifico.cas.caui.a.p.i.mollẽ facere.

blãdire eneruare:mollẽ reddẽe DHñ ꝗgJob.

235² De molliuit coꝛ meũ.

Molo. lis.lui.n.t.caret ſuß.aut facit multũ
uł molitũ pe.coꝛ.i.acuere.⁊ ꝓpꝛie ferrũ.Et
molere.i.terere.ſicut triticũ uł aliã ãnonã.
Et molẽ.i. hagitareul coire.⁊ ſic ẽ actiuũ.
Vñ Judiqiõ?dꝛ. Sanſonẽ dauſũ ĩ car/
cere molẽ fecerũt.vbi dicẽ mgr ĩ hiſtoꝛijs:
Molere fecerũt q̃ſi oꝑe ſeruili eũ affligẽ/
teſ. Hebꝛei tñ vicũt ꝙ philiſtęi fecerũt eũ
doꝛmire cũ mulieribo robuſi.vt ex eo ꝓlẽ
robuſtã ſuſciperẽt. Et ẽ tracta hec ſigtio ex
ßdicta. Qui eni coit quaſi molere? terere
videt᷑. Et coꝛ.mo. Sed moles pꝛoducit.
Vnde. Quę frumẽta molit mola:moles
ſit tibi pondus. .
Moneo.nes.nui.tũ.a.S.i.ſollicitare.Et cõ/
oĩt admoneo.nes.net. Monet qᷣ pcipit
Admonet qͥ cqͥd acciderat mẽoꝛie reducit
Itẽ monemus futura.admonem pᷣſentia

Itẽ cõponit᷑ cõmoneo.nes.i.ſimnl monẽ.
Mauenn minoꝛes. Comonemus pares.
ogamꝰ maioꝛes. Itẽ cõponit᷑ Pꝛemo⸗/

neo.nes.Remoneo.es.Submoneo.es.i.

latẽt᷑ vel paꝝ vel poſt monere.Et coꝛ. hac

ſyllabã mo. Dñ Duidius de arte. Piſce

bonas artes moneo romona inuentus.
Monſtro.tras.traui.a.p.i.oſtendere.Et
componit᷑ cum. de.et pꝛ.

Moꝛdeo.des.momoꝛdi.moꝛſũ.a.S.i.den-,/

tibo ledẽ. Et ↄpoĩt cũ.cõ.de.e.in.p.re.⁊ ꝑ.
Moꝛigeroꝛ.ar.at.ᷣſũ.d.p.i.moꝛes bonos
gererea dꝛ a mos.⁊ gero.ris.Et monge⸗/
rari.i.moꝛẽ gerereobedire·ſubijcere · facẽ
voluntatẽ alicuius. Ille enĩ gerit moꝛem

1

alicuius.qͥ facit volutatẽ eius. Inde mo/

riger.ra.rũ.i.obediens.

Moꝛioꝛ.rerisvel moꝛioꝛ.iris.ſᷣm tertia, xꝰ

quartã cõiugationẽ iuenit᷑ fere vbiq;. Et

caret ſupino. Deberet tamẽ facẽ moꝛtuiu

moꝛtuu:qð exigit moꝛtuus.vel moꝛitum
tu.qð exigit moꝛiturꝰ.ra.ru.i.legẽ carnis
ſoluere.vel obire.⁊ dĩa moꝛs.tis.Et coꝛ.
mo. Bʒ mos.oꝛis ꝓdu. Mñ. Eſt in amoꝛe
moꝛi veneris ſe ſubdere moꝛi.

„

Moꝛoꝛ.aris.atus.ſũ.vᷣbũ cõe.i.impedire

tardare.detinere:vel ipediri·tardari·deti/

neri.Honit᷑ tamẽ qñq; abſolute ꝓ conſi-

ſtere. vel moꝛã facere.Et ↄponit᷑ cõmoꝛoꝛ
aris. DHemoꝛoꝛ.aris. Immoꝛoꝛ. aris.i.int

moꝛari· vel valde moꝛari.Remoꝛoꝛ. aris.

i.iteꝝ moꝛari. Et ſüt fere eiuſdẽ ſigtionis

cũ moꝛoꝛ.Et coꝛ.mo. Oñ Ouidiꝰ de arte.

Errat⁊ in nulla parte moꝛatur amoꝛ.

Moꝛſito.tas.taui.i.frequẽt᷑ moꝛdẽ⸗a coꝛ.ſi.
Moꝛſo.ſas.freq.de moꝛdeo.des. qͥ moꝛ
ſito.tas.aliud freq.Inuenit᷑ etiã in eodeʒ
ſenſu.moꝛſico.cas.Et a moꝛſo.ſas.d h̊
E moꝛſatilis.⁊ ̊ le.i.ad moꝛdẽdũ habilis.

Moꝛtifico.cas.aui.a.p.i.occidere⸗ dicit᷑ a

moꝛs.ul potius a moꝛtuꝰa facio.⁊ coꝛ.pe.

Moto.tas.i.frequent᷑ mouere.⁊ ꝓdu.mo.
Moueo.aes.moui.motũ.n.s.i.voluerecu
rare· contractare. Et coꝛ.mo.in pſenti. in
p̃terito ⁊ ſupino eã ꝓducit. Pñ Pꝛoſper
Sed ꝙ leſerunt oulcia amara mouent.

M ante B
Mucido.das.vaui.a.p.i.mucidũ facere.
Mugillo.las.n.p.i.clamare.onagroꝝ eſt.

Mugio.gis.giui.gitũ.n.qi.boareſtridere

⁊eſt boum. Et pꝛoducit mu. .
Mulceo.ceſ.mulſi.mulſũ.a.s.i.lenire·miti/
gare · delectare · vel blandiri.

Mulcto.tal.a.p.i.mulcere.lenire.mitigare
blandis verbis ſeducere/curuare· wxare ·
Vel verberare · litigare · ul pugnis · ſiue cal

cibus tunderea dẽ a mulceo.ces.

Multo.tas.aui.a.p.i.vᷣberarepunire:oã/

nare ꝓpꝛie ꝓ pecuniaa aliquando ponit᷑

ꝓ abbꝛeuiare.⁊ dẽ a multus.a.ũ. Inde H̊

malta.tę.i.vindicta·pęna.

Miũdo.oas.a.p.i.purificare/uł puꝝ facẽ.

Et cõponit᷑ emũdo.das.i.valde mũdare

Munero.ras.a.p.i.donare:munue alicui
vare aliqͥ ſeruitio · vel ꝓ aliq̃ re. Et com
ponit᷑ remunero.as.Et ꝓduc.mu. Hnde
Homexr᷑ꝰ. Et pꝛius MTiacẽ exaurato mu/

nerat enſe.

Mungo.gi xi.ctuʒ.a.t.i.purgare.⁊ ſoꝛdes
auferre. Et ꝓpꝛie eſt mucũ de naſo exhere

1 pijcere.⁊ qð remanet de cõbuſtione cã/
dele auferre. Et ſexe ponit p decipere · vel

decipiendo auferre aliqͥd vel expoliare.

Munifico.cas.care.a.p.i.muneribo hono/
rare· munersa alicui facere.

Munio.nis.niui.nitũ.a.qi.firmare.valla/

re. defenſaculũ facere.Et ꝓdu.mu. MHnde

Copꝰ. DOñ ꝑire qas hoſtẽ munire caueto
Murmuro.ras.n.p.i.cum ſilentio loqui.?X?

dr a murmur. Et coꝛripitmu.
Muro.ras.a.p.i.muro oꝛnare:mun facere
Inde hic muratoꝛ.oꝛis.i.faciens murũ.

Muſcipuloꝛ.aris.d.p.i.deciꝑe.Iñ h̊ muſ/

cipulatoꝛ.i.deceptoꝛ.:
Muſſito.tas.taui.i.frequenter muſſare.
Muſſo.ſas.ſaui.n.p.i.dubitare.Et muſſa/
re.i.ſilẽtio mĩmurare.Hñ. Muſſat qͥ ou/

bitat · muſſat qͥ murmurat idẽ. Itẽ inenit

muſo.ſas.i.ſcio.⁊ tũc ſeibit᷑ ꝑ vnũ.s.
Muteo. ctes.n.S.i.eẽ uł fieri mutũ.tacẽ. Iñ
muteſco.ſd.inchoa.⁊ ꝓd.mu.Oñ Macer

de ceępis. Juuabit illos ſubitus quos fa-

cit obmuteſcere moꝛbus.
Mutilo.las.a.p.i.minuerevellere·trücare

vt hoĩs caputuł aliud mẽbꝝ ãputare. vel

partẽ arbon auferre.uł boũ coꝛnua detrũ/

care. coꝛ. pe. Oñ Onidi de arte. Curpe
pecus mutilũ turpis ſine gramine cãpus.

Mutio.i.tiui.n.q.i.murmurare ad modũ

mutoꝝ velleloqͥ nõ audere.Et eſt ꝓpꝛiũ

mutoꝑ ·vel loqui non audentiũ. Et dicit
aà mutus.a.ũ. Et pdudt mu. Oñ Cſopus.

Supplicat ille nimis mutitq; timoꝛe ſilẽ/

do. Et mutio iuenit p mutereſed raro.
Muto.tas.tani.a.p.i.mouere. vel in aliuʒ

ſtatũ vꝓtere· vel ad aliũ locũ ducere· ułid

eanen
n⸗

Bnm.

Gnul⸗
4 .
finit

ð babem oare ꝓp eo qð nõ habemꝰ: vt
cũ damꝰ denarios ꝓ vino/mutamus de/
narios ꝓ vino nõ vinũ pdu.mu. Dñ
Dꝛatius in epi.Collũ nõ aluʒ mutãt qui
tranſ mare curutt.

Mutuo.as.are.a.p.⁊ mutuoꝛ.ar.d.p.diſ/

ferũt·qꝛ mutuo.as.dantis ẽ quaſi mutuo
dare.vt Mutuo tibi denarios.i.mutuo
do tibi. Sʒ mutuoꝛ recipiẽtis eſt·q̃ſi mu/
tuo accipio a te. vt Mutuoꝛ denarios a
te. Oñ illud. Mutuabit᷑ ccatoꝛ⁊ nõ ſol/
uet. Et Exo. i2? dicit.· Eꝛęcepit oñs filijs
iſrael vt mutuarent᷑ vaſa a vicinis ſuis/ et
ſpoliarẽt ęgyptũ. Quilibet ergo caueat
abuti iſtis Ybis. Pñ. Mutuno vult dãtẽ
̊ mutuoꝛ accipientẽ. Itẽ mutuo credẽtis
eſt· S̊ mutuoꝛ accipientis. Iteʒ mutuo.as
etiã differt a cõmodo.as.vel accõmodo
as. qꝛ cõmodamꝰ vel accõmodamꝰillas
res ꝗ eędẽ in eſſentia debent reddiſcilʒ ꝗ
nõ tranſeunt in poſſeſſionẽ recipiẽtis.vt
equꝰ.mantellũ.⁊ huiuſmodi.Sʒ mutua/
mus illas res ꝗ tranſeũt in coſſeſſionẽ re/
cipientis.vt denarios.vt ccõmodo uł
cõmodo tibi equũ.i.nõppꝛietatẽſᷣ ad cõ/
modũ ⁊ vtilitatẽ: ſimilit᷑ vſũ ei quẽ ego
habeo tibi do.i. ad equitandũ · non vt ſit
tuus. Sed mutuo denarios tibi.i.cũ ſint
mei vando fiunt tui.

Incio.cis. nancini. Dicebant

ſcoꝛ.ceris.nacx.ſũ.d.t.i.acqͥrẽ
adipiſci:inuenire Mñ.2. Ma⸗/
chab. i
tię ſuę nactus.
Nario.naris.nariui.n.qi.bᷣſannarenares
fricare, dicitura naris.
Narrito.tas.i.rrequenter narro.
Marro.ras.raui.a.p.i.dicere.
Maſcoꝛ.ſceris.natus.ſũ.v.it.i.de vtero exi/
re· decidere. Et ſigt paſſionẽ ab alio illa/
tã.i ꝓuenientẽ ex paſſione ſcedente circa
aliud ſuppoſitũ.i.circa matrem.
Nato.tas.taui.n.p.i.frequẽter no ułme ex

aqua leuoa dẽ a no.nas.nare.

Naucifacio.cis.n.t.i.paꝝ uł nihil appciari

MNaucipendo.dis.n.t.i.vilipendo.

Naufragoꝛ.gar..d.p.i.periclitari·pati fra-
ctionẽ nauis. Inuenit᷑ etiã naufrago.gas

in eodem ſenſu. Onde. Maufragiuũ faciẽs
naubfragat illa files.
Nauigo.gas.gaui.a.p.i.nauẽ agere.⁊ coꝛ.

antiqͥ. Iñ nos dicimꝰ. Nanci/

i. Tẽpus aũt opoꝛtunũ demẽ/

vi. DVnde Dirgilius Cnei. §. Nauigat

Eneas ſiculas defertur ad oꝛs.
Nauſeo.as.n.p.i.vomere.⁊ ꝓpꝛie in mari
vel in naui: ad vomitũ ꝓuocari.⁊ volũ/

tatẽ vomendi habere ſine effectu⸗ ꝓpꝛiei

naui. Onde Mꝛatius in epi.Nauſeat lo
cuples quẽ ducit pꝛima triremis. Item
nauſeo ponit᷑ ꝓ faſtidire.vt Iſte nauſeat
ſuꝑ hac re.i.faſtidit.
Nauo.nauas.a.p.i.cõpellere.foꝛtit᷑ exequi
vel operam dare.

Waante EGE
Neco.necas.caui.uł necui.necatũ.ułnectũ
a.p.i.occidere. Sed necaui ferro perimi.
Necui alia vi. Dñ. Mecat᷑ ferro/ſᷣ nectꝰ
alia vi ꝑẽptus Et coꝛ.ne. Mñ. E neco dic

gui lerronecui reliq̃ vi. Et Cobias. Mãc

afflige fauet/huic famulare necat.

Mecto.ctis.nexi.uł nexui nexũ.a.t.i.ligare

adiungere · vel inſerere. ułl nodare · qdð etiã
faceret nectũ:niſi eſſet differẽtia huiꝰ ꝓᷣbi
neco.cas.necui.ctũ. Iñ ̊ nexio.onis.Et
ↄponit᷑ cõnecto.ct. Innecto. Subnecto.
Negligo.gis xi.ctũ.a.t.i.contẽnere. dere/
linqre.q̃ſi nõ legere. vel quaſi nõ eligere.
Mego.gas.aui.a.p.i.qð obijcit᷑ nõ cõcedẽ
lnõ eẽ vencõtẽdere· cõtradicere. Me/
go cõponit᷑ abnego. gas. Benego. gas. i.
valde negare.⁊ coꝛ.ne.Oñ. Inficit intin/
gens · qui denegat inficiatur.
Negodoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.mercari.
MNenioꝛ.anis.at.ſũ.d.p.i.vana loqͥᷣuł can/
tilenã ſuꝑ moꝛtuũ facere- vel lamentari.

Neo.nes.neui.tũ.n.s.i.filare·p quãdã du/

ctionẽ filũ a colo trabẽ. Et ↄpoit ꝑneo. es
Mequeo.neqͥs.qͥui.qᷣtũ.pe.coꝛ.i.nõ queo.i.

nõ poſſũ. Et ↄoĩt᷑ a nõ.⁊ qo. Et nõ ꝙ tm̃

tria vba ↄponũt᷑ cũ nõſalʒ neqo · neſcio
nolo. Et coꝛ. ne. Onde Eſopus. Tẽpoꝛe
deleri · gratia firma nequit.

Nequito.qᷣtas.n.pi nequitoꝛ.aris.d.p.i.

nequã eſſe· vel potius nequit᷑ agere.
Neruo.as.a.p.i.neruis cõiungere· vel ner/
uos alicui dare. Et cõponit᷑ deneruo.as.
i. diſſoluere debilitare· ul valde neruare.
Meſcio.ſcis.ſciui.ſcitũ.q̃ſi nõ ſcire.i.grare.
Mexo xis xuixũ.i.nectere.ſ̊ nexo.as.xui.
nexũ.i.frequenter nectere

2 agnte
Nihilo.las.a.p.i.in nihilũ redigere.⁊ dĩa
nihilum. Et cõponitur adnihilo.as.i.an/
nullare. deſtruere · ad nihilum redigere.

6

=

”́”ÿ”Mẽ

Hihiliſacio. cis.⁊ nihilipẽdo dis.in eodeʒ

ſenſu. i. vilipẽdere.uł nulli pcij extimare.

Nycito.tas.a.p.i.vigilo uł palpebꝛaſ mo/⸗

ueo. Iñ annycito.tas.ꝑ cõpoſitionẽ.
Nyctuoꝛ.aris.fre.a nyctoꝛ.aris.Jnuenitur
etiã in neutro ge.ĩ eodẽ ſenſu:nycto.ctas.
Znyctito.tas.i.frequẽt᷑ nocte vigilare.
Nycto.ctis.nyctere.⁊ nyctio.ctis.ctiui.ny⸗
ctituũ.n.q.i.glatire.qð pꝛie canũ ẽ.qñ be/
ſtiaꝝ weſtigia ĩſequũt᷑ acute ganiũt.RDñ
Cediiꝰde qͥdã carne dic.BGñ nyctit oletq;
Nyctoꝛ. aris.i.nocte vigilare.⁊ vꝛ anyctoſ
qð ẽ nox. Iñ nyctantadũ.i.vigilant.⁊ H
nyctamẽ.nis.i.vigilamẽ.⁊ h nyctat tus.
Iuenit etiã in neutro ge. in eodẽ ſenſu
Mycto.tas.Nycto vel nyctoꝛ cõponitur

ann yctoꝛ.aris.vel annycto.tas.Innyctoꝛ

aris. vel Innycto. tas.
Nideo.des.dui.n.s.i.ſplẽdere⸗ eſt tractũ
a nido /ſcilʒ cĩ pulli mri adueniẽti cũ qͥdã
alaꝝ applauſu occurrũt.⁊ tũc ẽ ꝓbᷣe nidẽ.
Itẽ ndere.ẽ redolere. ꝓpꝛie dꝛ de carne
aſſata:.vel oum aſſat᷑. Et pꝛoducit ni.
Nigdifico.cas.pe. coꝛ.i.nidũ facee.
Migro.gras.a.p.i.nigrũ facere.Et ↄponit
venigro. gras. Enigro. gras.i. valde nig/
re/uł nigredinẽ auferre.⁊ ꝓd.ni.poſitione
& naturalit᷑ eã coꝛ.Et a nigro.gras.deſcen
dit nigreo.gres.qð cõponit᷑ denigreo.es
Et hinc nigreſco.ſcis.⁊ denigreſco.ſcis:
inchoa. Et coꝛ. ni. naturalit. Oñĩ Curoꝛa.
Actio ſi mala ſitoẽ nigreſcit opus.

Ningo. gis.xi.i.niuẽ mittere·⁊ ẽ vꝓbũ exce/

pte actiõis.⁊ ꝓpᷣe habet tm̃ ttias ꝑſonas

Niteo.tes.tui.n.s.i.plẽderelucere.candẽ

7 dẽ niteo · quaſi niuẽ teneo.⁊ eſt etymo/
logia. Iñ niteſco.ſcis.Et niteo.caret ſupi
no ⁊ coꝛ.ni. Vnde greciſmꝰ. Gẽma nitet ·
ſidus fulget.candelaq; lucet.
Nitido.voas.a.p.i.nitidũ facere:⁊ coꝛ.ti.
Mitoꝛ.ter..niſus.vel nix ſũ.d.p.i.laboꝛare
gradi:conari.⁊ parere:Maã in partu ma/
xim laboꝛ⁊ conat c.⁊ ꝓpꝛie ꝓ parere fac
nixusa pd.ni.Oñ Duidi de ſine titulo.
Mitimur in vetidũ ſemꝑ cupimuſq; ne/
gata. Et facit ſupinũ tã in ſũ· qᷓ; in xũ ſᷣm

vtrãq; ſigtionẽlic; ꝓ parere frequẽtixũ

Et nitoꝛ babet quiq; participia · ſcilʒ ni⸗
tens niſusnixus/niſurusnixurus.
Niuo.as.aui.n.p.i.ningerea dꝛ a niue.Iñ
niuaſco.ſcis.inchoatiuu.

N gnte O

No nas.nani.atũ. n. pi.natare. Et ↄponit

anno. nas. Inno. nas.i.int nare. Craſno.

Nobilito. tas.i.nobilẽ facẽ· honeſtare. Et
nobilitare.i.moꝛe nobiliũ ſe habere.no/
biles imitaria dĩa nobilis.Et cõponitur
denobilito.tas.i.valde nobilitare.vel de

ſit pꝛiuatiuũ· ſm vtrãq; ſiẽtionẽ ſui ſim /

plid. Denobilitare.i. deoꝛſũ a nobilitate
ſtatuere · ſclʒ vitupare · dehoneſtarea de⸗
nobilitare · degenerare · nõ moꝛe nobiliuʒ
ſe habere.Mobilito in pᷣma ſigtione cum
ſuis cõꝑoſit eſt actiuũ.In ſecũda ẽ neutꝝ
⁊ coꝛ.l. DPnde Eſopus. Mobilitat viles
frons generoſa dapes.
Noceo.ces.cui.citũ.n.s.i.offendere. Inde
nocet᷑.Noceo ↄpoĩt᷑ ꝑnoceo.ces.i.valde
vel pfecte noceo.Et coꝛ.no. DHñ Pꝛoſper.
VBelle magis facinꝰ q; tolerare nocet. Et

hoc verbũ Noceo olim cõſtruebat᷑ cuom

actõ· qð adhuc in multis loq iuenit. Oñ
Marci vli. Si moꝛtiferuʒ quid biberint
non eos nocebit.

Mocto.tas.taui.a.p.i.nocte vigilare.⁊ cõ/

õ

odo. das.daui.a.p.i.ligare.⁊ ꝓdu.no.

NMolo.nõuis.nõuult.nolui.nolite.nolle.i.
nõ velle.⁊ vꝛ a non.⁊ volo. Et differunt
nolle ⁊ nõ velle· qꝛ nolo ĩpoꝛtat ſciſe re/
ſiſtentiã·cõtemptũ: oĩmodã cõtraditio⸗
nẽ· vel repudiationẽ.⁊ nõ ſolũ abſentiam
volũtat. Sʒ nõ volo tm̃ aliqualẽ non
oĩmodã ipoꝛtat cõtraditionẽ. vt no.Jo.
an. de offi. dele. c. pꝛudentiã.S.ſexta.ſuper
x.non velit.Et ĩ ipatiuo bʒ noli nolite.
Momino.nas.ani.a.p.i.noĩe vocare/appel
lare. Iñ noĩatus.a.ũ.i.valde opinatus.⸗
noĩatus.⁊ noĩate.tius.tiſſime.aduer.
Noſcito.tas.i.frequenter noſcere.
Moſco.cis. noni.notũ.a.t.i.intelligere · vel
cognoſcere.Et nõ ꝙ noui nouiſti ſᷣm ali⸗

q̃s ẽ bũ deſfectm̃ aliud a noſco.Et ſihoc
veꝑ ẽ nõ potit ibi eẽ alia diſcretio niſi

noui defectm̃ habet vim qñqʒ ꝑñiᷣ qñq;

ſteriti. Oñ. Bis vuo ſũt odi:nouicꝓpi.
memĩq;. Que retinẽt ſenſũ ꝑñt ſteritiq;
Moteo.tes.notui.n.S.i.eſſe vel fieri notũ⸗

ꝓducit pꝛimã. Et cõponit ĩnoteo.tes.tui
Et hinc noteſco.ſq.⁊ inoteſco.ſcis.inhoa.
Notifico.cas.caui.a.p.i.notũ facere.

Noto.tas.tare.i.frequẽt᷑ noſcere · vel deſi⸗

gnare · demõſtrare · ſigre · vel reßhendere.
dẽ a noſco.cis.Et coꝛ.pꝛimãliq; ſupinũ
a quo deriuat᷑ eã ꝓꝑd. Oñ. Mocin amoꝛe

noto ꝙ eo careo m noto. Noto.tas põt

nocnus.a.na nociuus.ai.i.nocens uł cui

not
Not
ſeh⸗
Noue
b
usc

Pef

Abl⸗
ec

nlure
ſ⸗
inm
ſcns
büt
Ytn
ſſtocnt
ceo⸗
Anude
Po⸗
want
Du
deee
Nug⸗
Crey
luget
todg⸗
Alo.
ptan
Aume

Aunen
poftia
hune⸗
e⸗
Ounc
a
p⸗
ſt
ni
ſen
wnr
An⸗
gen⸗

2
a K29 etiã deriuari a nota.tę.tũc notare ẽ notts cupo.q̃inoĩe capioa ẽ etymologia.IJnñ h
e facere· notis deſignare. Itẽ a noto.i.rep/ nũcupatoꝛ.oꝛis: nũcupatrir.
vn hendo.notoꝛius.a.i.qð debet notari vel uũdino.nas.i.vendẽ ul emere:ułmercari.
N rephendi.Et h̊ ⁊ B notabilis.⁊ hocle. An Nuo.is.nui.nutũ.n.t.i.annuerecõſentire·
ſin notabiliter aduerbuu. pꝛomittere · vel nutũ facre.
gl Nouercoꝛ.ar.atus.ſũ.d.p.i.moꝛe noueræ Nuto · tas. caui.i.frequẽt nuere · ſignare · ſicẽ
⸗ ſe habere ſeuitiã nouercę exerceer. fat qs qñ cũ vigitloquit᷑a vĩ a nuo.is.
li Nouo.uas.are.a.p.inouũ facio dĩ ano Et ↄponit annuto.tas. Itẽ nutare.i.ou/
ran uus. Et cõponitur Annouo.as. Immono. bitare vaglllare tremere moueri· ulicpe
un uas. Aenono. uas. Et coꝛnpit no. Onde. cadere. Iſñ nutabũdus.a. . ⁊ pꝛodu.nu.
his Pꝛoficit h nunqᷓ ii ſemp eca nonant. Bñ AQucam. Felix qͥ potuit mudi nutãte
. ” gnte * ·= ruina. Quo iaceat iã ſcire lo.
Jd 7 NW E Autrico. as. . nutnire. 7 oi anutrio tris. u
an Qubilo. las. larea.P:iobſcurareſpiſſũ fa⸗/ nutrico. i. appareo nutrire · ſicut albico..
ipie cere. Et cõponit cñ ad.con. . in et. . appareo albere. Et nutnicoꝛ inenit. Vnde
Perr Qubo.nubis.pſi.ptũ.oli erat actiuũpma Cicero. Nutricat cõtinet. pꝛo nutricat ?ꝰ
uu ntane B in eus galo. Qeq; nuteined pot via bu' appannun ate Chayſoltoo⸗
es nubent. Mattha.22. Sʒ mõ eſt neuth nmus in omek ſancti Step hani vicit. O.
unibi paſſiuũ. ꝓpꝛie pertinet ad mulieres. vt eccleſia? i baptiſmo ad ſe veniẽtes gene⸗
anrhi Nulo tibi.i.maritoꝛ tibi.vel ducoꝛ a te rat ⁊ in ſermone nutriaat.
Palen in nuptã. Itẽ nubere.i.tegere.Et ab hac Nutrio.tris.triui.a.q.quaſi nutu erudire.
e, ſigtiõe tracta ẽ pma ſigtio · qꝛ tůc c femie 7 dẽ a nut.Nutrio cõponit᷑ enutrio.tris.
ics nubũt. bᷣmũ capita eaꝑ tegũt. QNubo ßᷣm i. extra vel valde nutrio S coꝛ.nu. natu/
ꝙ ꝑtinet ad mulieres:eſt neutꝑ.ᷣ p tege· raliter. Oñ Claudianus· Vepe nutrit ou/
Wun. eſt actiuũ.Et ꝓdu.nu Hñ Ouidiꝰ in ebi. citq; manu refouetq; leonen.
polei. Siqᷓ voles apte nubere nube pꝛai. HZ 1 5 WM
ſſenmt Nucddleo.as.a.p.i.claudere vel tegere.⁊ oꝛ — gnte 0
ieen⸗ a nudeus.Et cõponitur enucleoss. Haudio. il. a. q. i male audire
md Qudo.das.dare.a.p.i.expoliare.detegẽ· o vel cõtra· vel quaſi de mete de⸗/
binun manifeſtarea di anudus. Et ꝓd.nu. Oñ Ooncere. dĩ ab oba audio. dis
im Duidius de ſine titulo oicit. Non mibi IAInrnuenit etiã p obedio:ſ raroæ
n deceptę nudant tua facta tabellz. ex eiſdem cõponit᷑ obedſio.
mi Nugoꝛ.ar.atus.ſũ.d.p.i.nugas facẽuł oi Obecęco.cas.pe.pꝛo.a.p.i.valde cęcare.
vle cere · vel frequẽt iutilit ige dicere. Jñhᷣ Obdo.vis.vidi.tũ.n.t.i.opponere:claude .
npe nugatoꝛ. oꝛis.⁊ hęcnugatio.onisa nuga/ occulere · ſupponẽ. ↄculcare. Inñ obdit a.d
uns! tonꝰa.ñ: pd. nu. Et ↄpoĩt c ad.cõ ꝓpa re Obduco.cisxi.ctũ.a.t.i.otradicere·delere
. Nullo.as.are.a.p.i.adnihilare.Et ↄponi obubꝛare obuelare · m Papß.⁊ vĩ ab ob.
. vt annullo. las.i. debilitare· adnibilane. 7 duco. cis. Inde obductus. 4. i.i.ſecretũ ·
lant Numello. las.i.numella ligare. Iñ numel⸗ l obuelatũ · vel opꝑuu.
nOH latus.a. i.i.numella ligatus. OPbedio. ois. oiui. n. q. .circiaudio vel vn,
albe Numero.ras.aui.a.p.eſt vnitates plures dicqʒ audio. Qui en obedit paratus eſi
nenliqy pꝛoſuſas in vnũ colligere ⁊ aceruare. Iñſf audire. Iñ obediẽs.ent oĩs ge.Et obe⸗/
ſ̃ H numeratoꝛ. oꝛis.?2 57 hec numerabilis. Dient.tius.ſime.adu.⁊ H obediẽtia.ti·.
guͤcp le. Iñ numerabilit᷑ adu.⁊ coꝛ.me. Pbelo. las.a. p.i. ſagittare· ul ſagitta ꝑ cu⸗

Nuncio.as.aui.a. p.i.ĩtimare uł notificare tere.vel tali virgula denotare.cõſignare.
nn, Et cõponit᷑ denũcio.as.i.valde nunciare. reſtituere. oĩ ab obelus. W

linn vel pꝛohibẽ. Annũcio.aſ. Sʒ annũcio de Obeo. obis.obiui.n.q.plura ſigt. Mã ob
ai futuro. Nücio.de lõginqͥ. Penũcio ĩꝑñſti irei cõtra ire.⁊ obire.i.circũire.⁊ obire.i.
.

Enũcio.as.Pꝛęnuncio.as.Dꝛonũcio.as.

ꝑficerea obire.i.frequentare. Item obire
imn Renuncio.as.iiteꝝ nũciare vel renuẽ. Et

i.moꝛi. ̊ oifferũt. Obire eni eſt in itinere

1 ↄponit᷑ abrenũcio.as.Subnũcio.as.ila⸗/ Moꝛi vbicũq;. Itẽ moꝛi cõe eſt beſtiſsa
inder, tenter vel poſt vel parũ nunciare. hoĩbus bonis ⁊ malis.̊ͥ obire conuenit
M Nuncupo. pas.a.p.i.palã noĩare· wel vo⸗ m hominibus. tm bonis. Eſt eni obire
– care cõfirmare.⁊ d? anomẽ. Et dĩ nun· qusſi obuiam ire. Honi ergo obeunt.i.tin

diſſolutõe aĩę⁊ coꝛpor obuiã ent chꝛiſto

in aera. ODñ in kalendano iuenit᷑: Obit

beati Martini.⁊ nõ moꝛs beati Martini

Obero.ras.i.pᷣcio·ſcilʒ eęre cõducere.Inde

obeęratus.a.ij.i.gre cõ ductus. Oñ in vita
ſancti Martini: Oberatos babet meos.

ſeiptoꝛes · ꝑ quos tibi meę ineptię pu/
blicãt. Et oberare ẽ vndiq; ere crcudare

Obiecto.tas.i.frequẽt obijcẽ.ab obijcio.q

OPbijcio.cis.obied.ctu.a.t.i.opponere· im

pꝛoperare. dicit ab ob iaco.cis. Inde

obiectus.a. ñ hęc obiectio. onis.
biurgo.gas.n.pa obiurgoꝛ.aris.d.p.in
eodẽ ſenſu.i.ↄtra aliquẽulł foꝛtit᷑ iurgare.
DOblecto.tas.a.p.i.delectare.
Bblege. gas. gaui.a.p.i.cõtra legare· vel
ꝑ cõtrariũ uł cõtradicẽ uł cõtra leges ve/
nire uł dicẽa dꝛ ab oba lego.gas: ꝓd.le

Oblido. is.ſi. ſũ.a.t.i. cõtra ulł circa ledere

Obligo. gas.gaui.gare.a.p.i.ipignerare.

quaſi ob.i. ꝓpt aliqd ĩpigneraredare. uk

nectere.⁊ dꝛ ab ob.⁊ ligo.gas.Et coꝛ. li.

Bblimo. mas.a. p.i.limpidare volire · vel

deterrẽ · demolire · coꝛrodere: vel limo co/

operire.⁊ dĩ ab oba limo.mas.Et ꝓd.li·
VBñ Aucanꝰ. Pene gener craſſis oblimat

echinades vndis.
Oblinio.nis.niui.a.q.i.placarelenẽ⁊ dul/
cẽ facerea dẽ ab ob.⁊ linio.mns · NMel ob/
linere.i.ĩungere. Iñ oblinit a.ũ.i.linitus
ſiue iunctus. Dicit etiã oblinitus.i.placa/
tus·lenis factus.
Oblino.nis.obleui.oblitũ.a.t.i.ificere· de/
turpare ·qð vulgo vicitur empegaxare.
DObliq.quas.aui.a.p.i.trãſuerſu facere·vel
nõ rectũſiue nõ ęꝓquũ facẽa dꝛ ab oba li⸗/
quo.quas. Iñ obliquus.a.iũ.i.nõ rectum
cõtrani· curuũ. Oñ dicit Papias. Obli⸗
quat tranſuerſũ facit. Obliq̃.i.nõ directa
cõtraria·curua.Et ꝓducit li. Põt etiã ob/
liquo cõponi ex ob.⁊ liquo.quas: tũc ẽ
obliquare ob vel cõtra liquare. Et coꝛ. li.
Oblittero.as.a.p.i.delere · obliuioni tra⸗
dere · Et inde oblitteratus.a.d.
Obliuiſcoꝛ.eris.oblitus.ſũ.d.t.i.memoꝛiã
alicuius rei amittere.⁊ cõſtruitur cũ gtõ

Iactõ.vt Obliuiſcoꝛ tui · vel te. Inde hęc

obliuio.onis.Et inde obliuioſus.a.um.i.

obliuione plenns · qᷓ facile obliuiſcitur.
DObnitoꝛ.teris.d.t.i.obſiſtere·obluctari ·cõ
tradicere.vel renuere. Del obniti.i.circũ

quaq; niti ad obſequin.
DObradio.as.n.p.i.arcũcirca ulłõ ſplendẽ.

Pbrepo. pis.n. ti. vndiq; vel cötra repere

ðD

el quaſi latent᷑ ſubintrare.xj.diſ.nullus
initus. d ab oba repo.pis.
Obꝛuo.is.q.t.i.ſternẽ.⁊ dicit᷑ab oba ruo.
Obſcuro.ras.raui.a.p.i.facere obſcurũ.et
dꝛ ab ob. ⁊ cura curę. “
DObſecundo.das.n.p.i.obedire/obtẽpare.
Obſero.ris.obſeui.obſitũ.n.s.i.cõtra vel

vndiq; ſeminare· vel plantare· ultegere.

Vñ Aucanna. Obſita funera celat pur/
pura lana. Gʒ obſero.ris.rui. obſertu a.t.
i. tra ſerere:contra mittere:cõmiſcere.
Bbſerno. as.are.a.p.ĩuenit i vuabo ſigtio/
nibo. In bons ſigtione.i.qi vndiqʒ; ſerua/
re ⁊ adiplẽ.ut aſte obſeruat ſcepta oñi
In mala ſigtione obſeruare.i.quaſi cõtra
ſeruare · vt Obſemuabit peccatoꝛ iuſtuʒ.i.

ſeruat ? inſidiat᷑. Iñ obſeruans.antis.ge.
oĩs.Et bic obſeruatia.tię. Et obſeruatio·
onis.Et eſt obſeruãtia·cultus religionis.
Sʒ obſeruatio · eſt cure ⁊ doctrinę ⁊ artis
Obſideo.des.a.S.uł obſido. vis.i.circa ſe/
dere⁊ engere vndiqʒ circũdare.et ꝓpꝛie
expugnãdi cauſa. Inde h̊ͥ obſidio.onis.

. X .

iobſidendi actio.
Obſoleo. les.obſoleui. vel obſolui. obſo/
letũ.vel obſolitũ.i.diſſueſcere·ab vſu re/

cedere: in obliuionẽ venire · vileſcẽ · ꝓpt

fetoꝛẽ deſeri. vt AIſte locus obſoleti.ab
vſu recedit·vileſcit: ꝓpt᷑ fetoꝛẽ deſerit.ſᷣm

Hugł Vꝛiſaanus vvo in.? libꝛo ſic vicit.

Obſoleo q̃ʒ obſoleui facit.Nõ ẽ enia ſo/
leo.qð ſolitus ſũ facit ſiue ſolui eteritum.
bim Saluſtiũ·ab obs ⁊ oleo/ſicut obſce⸗/
nus.ab obs.⁊ canendo/vel ceno.⁊ coꝛ.ſo.
obſoleo. Inde obſoletus.a. u.

Obſono.nas.pe.pꝛo.i.cenare.q; cena con/

tra ſomnũ ſolet ſumi. Sʒ liq; ita obſona/
re iueniat᷑ ſimplicit ꝓ cqnare. ꝓpꝛie tamen
obſonare eſt poſt cenã ↄtra ſomnũ aliqᷣd
comedere.⁊ dẽ ab oba ſomnus. Inde h̊
obſoniũ.i.puus cibus.⁊ delicatus qͥ poſt
cęnam contra ſomnum ſumitur. nde
quilibet modicus⁊ delicatus abus inter

alios ſumptus d obſoniũ ·qð vulgo cõ/

panaticũ dicit᷑. Et ab obſoniũ dꝛ hic ob⸗
ſonatus.tus.i.actus obſonandi: vxl ipſa
cena · vel obſoniñ · vel ſumpt qui expen/
ditur in cena ſiue obſonio. Inuenit etiaʒ
obſonoꝛ.aris.d.p.in eodẽ ſenſu. Itẽ iue/
nitur obſono.nas.i.cõtra ſonare.⁊ dꝛ ab
oba ſononas.Et coꝛ.lo.ᷣ qñ cõponitura

ſomnus ꝓducit ſo. Onde. Obſono cno

tamen obſono de ſono fertur.

bſtei
ererca
ſinr
Job⸗
lgei⸗
glcotn
Hoſane
re
bob⸗
iumalo⸗
Crobſtn
tente⸗
penelit
hu⸗
Pbſupo⸗
Pocoſt
ſtare
Pbſire
ſtrepe⸗
Pbſtnn
Obſtma
nciqn
Pbſtmon
nummreobe
Pbrero
ſcuwdin
Pbanedn
Areee⸗
obteus
Obtngo
tunger
go jen
tinitſoꝛ
ache
Mliqzt
Pbtundo
ndiqe
drerip
bumere⸗
tligai⸗
Endchand
hmnn
diatebo
cis ⸗
obmumnte
Mntnga.
otlern
Pou⸗
Uimnorn

Dtnme

Anl

obam.

brin.
önN
Akhe,
Gnide.
uulhſin
cepta dſi
uſcö
Wwuſtuz.
rut b⸗
NSeis
ncbſenuand
r
ud⸗
mnagpre
ons.

in obſo/
abwre⸗
gitd⸗
worebla⸗
n
oncbon
nsioſ
nun
n es in
es gob⸗
Gend ui
tt n

71,
„17

Obſtetrico. cas..p.iofficinuiobſtetrics

exercere Oñ Exo. p. Obſtetricãdi habet
ſciam. Iñ obſtetricãs.ant.ge.oĩs. Vnde

Job. 26 Et obſtetricãte manu e educt
eſt coluber toꝛtuoſus. Obſtetricãte intel

lige.i. leuit᷑ educẽtea ſuauit᷑ ↄtractãte ſine
ai cõturbatione. Et ꝓducit pe.

Obſtino.nas.aui.a.p.i.in malo durare.fa

cere.⁊ in malo pſeuerare intendere.⁊ dĩ

ab ob. ⁊ teneo.nes. Iñ obſtinatus.a.ũ.i.

in malo induratus/obfirmatus:nuł intent᷑

Et obſtinate · adu.i.in malo ꝑſeuerant. u
intente. Inuenit᷑ etiã obſtinatus in bona

parte.i.bono ꝓpoſito firmꝰ⁊ ſtabil Vñ
Auth. ̊. Didens q obſtinato eſſet aĩo.
Obſtipo.ꝓas.a.p.i.inclinre.

Obſto. ſſtas.ſtiti.ſtitũ.n.p.i.nocẽipedire.

ſtare.⁊ dẽ ab oba ſto.ſtas.

Obſtrepo.pis.pui. pitũ.n.t.i.ob vel ↄtra
ſtrepẽ.⁊ dꝛ ab ob ſtrepo.pis.⁊ coꝛ.ſtre.

Obſtringo.xi.a.t.i.vndiq; ulõ ſtringẽ.
Obſtrudo.ois.a.t.i.cõtra.vel ob aliqd/uł
vndiq; trudere:indudere/abſcondere.
Obſtruo.is.a.t.i.otra ſtruẽuł vndiq; ob/

turare· obijcẽ iĩpedire· caudere· abſcõdẽ.

Obtẽpero. as.n.p.i.obedire · cõſentire · ob⸗
ſequi:vel iuſſu iudicis cõparere.

Obtineo.nes.nui.obtentũ.a.S.iampetrare

adqrere.⁊ dĩ ab ob.⁊ teneo.nes. Indehᷣ
obtẽtus.tus.i.iĩpetratio adſitio.⁊ coꝛ.ti.

Obtingo · gis tigi. a.t. i vndiq; · vel contra
tangere · vel accidere.⁊ dĩ ab ob.⁊ tango
gis. Item accidit malũ. Euenit caſu Ob⸗

tingit ſoꝛte· Contingit fatto.
Obtrudo.is.a.t.i.cõtra · vel ob aliqd · vel
vndiq; trudere:includere:abſcondere.

Obtundo.dis.obtudi.obtuſũ.a.t.i.ð vel
vndiq; tundẽobturarein anguſtia clau/
dere · ul ꝓphibereobſerare obſurdare op/
pꝛimere.⁊ di ab obq tundo.dis. Iñ ob⸗/

tuſus.a.ũ. , .
Obtueoꝛ. eris. obtutus.ſũ.v·s.vel obtuo

eris. obtuitus. ſũ.d.t.i.cõtra vel vndiq;·

vel ob aliquid tueri.

Obturo.ras.raui.a.p.i.claudereſtipare.⁊
dicit᷑ ab obtundo.dis. Iñ obturans.tis.
ge.oĩs. Oñ ꝓphᷣa. Sicut aſpidis ſurdę ⁊
obturantis aures ſuas.i.claudẽtis. Et ob
turatus.a.ũ. Et ꝓducit tu. Oñ in TRuroꝛa

dicit ex ait oꝛa boui nõ obtures opãti.

Vñ Hꝛoũ.2ꝛi? Qui obturat aures ſuas

ad damoꝛem pauperum.

Pbuerſoꝛ. aris. atus.ſũ.d.p.i.conuerſari.

Obuio.as.aui.n.p.i.eſſe obuiũ alicuiĩ via

cõtrairea di ab ob. vio.as. Iñ obnius
a.u. Iñ obuie adũ/ꝓ qͥ ſꝑ ponit᷑ obuiam
aduerbalitqñq; loco aduerbij loci.qñq ʒ
loco aduerbij qualitatis.
Obumbꝛo. bꝛas.a.p.i.vndiq; vmbꝛarere/
frigerare.⁊ dꝛ ab ob.⁊ vmbꝛo. bꝛas. VDñ
Lud.pᷣ.Angelus ad Mariã virginẽ ait.
Virtus altiſſimi obumbꝛabit tibi.

D gnte

Occalleo.les.lui.n.s.i.obdurare:indurere·
callũ facere· vt Ouln occalleſcit cũ ĩcipit
ſanari.⁊ dẽ ab ob.et calleo.les. Iñ occal-
leſco. ſcs. inchoatiuũ.
Dccano.nis.nui.n.t/idẽ qð occino.nis.
DOccco.cas.care.a.p.i.valde cęcare.
DOccẽto.tas.i.frrequẽt᷑ occinẽ.ab occino.nis
DOccido.dis.di.occaſũ.n.t.i.cõtra ulł ſimul
cadere moꝛi.⁊ dĩ ab ob cado. Et coꝛ.ci.
ĩpᷣſenti ⁊ ĩ tito.Et ſic ſumit᷑ Ecclaſtes.pᷣ.
Dꝛit᷑ ſol⁊ occidit. Et ab aplo.Sol nõ oc/
cidat ſuꝑ iracundiã weſtrã. Iñ occiduus.
a.ũ.i.cadens.Itẽ occido.dis.vi.occiſũ.⁊⸗.
tunc ꝓduot ci. vbiq;.et componit᷑ ab ob
⁊cędo.dis.cęcidi.Et ſic ſumit᷑ Sap.pmo
Ds qð mẽtit᷑ occidit aĩam. Pñ ĩ gred.Oꝛ
Occido perimo.̊ denotat occido labvꝛo.
vndiq; canere· vel cõcinare· vel cõcatare ·
vel infamię carmẽ ci certo noĩe dicere.et
dꝛ ab oba cano.nis. “

VDcco.cas.caui.a.p.i.ſecareſcindere trun/⸗

care.ſemina terra oꝑire. Oꝛopꝛie quidem
occare· eſt cũ ruſtici aratione? ſatione fa/
cta· dimiſſis bobus grãdes glebas cedũt
⁊ligonibo frangũt.Et dẽ occare·q̃ſi occę/
care:qꝛ operiat ſemina. Et tũc eſt occatio·
quaſi occęcatio ·̊ ponit᷑ p ſcinderevel ſe/
care.vel truncare.ſicut oixi.Onde.Cloco
coluʒ baiulat lacheſis· trahit/atropos oc/
cat. Iñ hͥ occa occęquoddà inſtrumentũ
ad terrã ſcindendãſicut raſtrũ. Occo cõ/
ponit᷑ cũ ex.vt exocco.cas.i.valde occare
Reocco.cas.i.iterũ occare.

Vcculo. lis.lui.cultũ.a.t.i.abſcõdere· tegẽ

clauderecelare dẽ ab ob.⁊ colo-lis. Pñ
DOuidius in pꝛima epi.Oſſa ruinoſas oc/
culit herba domos. Iñ occulto.tas.i.fre/
quent᷑ occultare.Itẽ ab occulo vꝛ occult
a.ũ.i.abſcõſus: tectꝰclauſus.Et ꝓd.pᷣmã
poſitione. Oñ Dꝛatius in pꝛima epi.Oc/
cultũ viſus decurrit piſcis ad hamũ.
Occumbo. bis.n.t.i.cõtra aliqd cũbere.Et
occubo. bas/ ꝓ eodẽ.⁊ ãbo faciũt ſᷣteritũ ĩ

aubui. ſupinũ in cubitũ.
Dccupo. pas.pare.a.p.i.ĩuadere:quaſi ex
ſpuiſo · vel ante capere.⁊ dꝛ ab oba capio
pis.Et inde cõponit᷑ occupo/pas.i.ante
occupare.Itẽ exoccupo.pas.i.expedirea
coꝛ. cu. Itẽ occupare capit᷑ qñq; in mala
ſigtione: qñq; in bona.Et ꝓpꝛie mobilia
occupant.⁊ imobilia iuadunt᷑.vt in glo.
ſupꝑ h̊ vᷣbo ĩ.c. generali.de elec.l.vj..ↄtoꝛ.
Dccurſo.ſas.i.frequent᷑ ocure.
Dcioꝛ. aris..p.i.ocio vacare. Iñ ociabũ/⸗
Dus.a.ũ.i.ocloſus/vel ſimilis ocianti.
Dcreo. as.a.p.i.calciare ocreis. Et cõponit᷑
cũ ex.vt exocreo.al.i.ocreas extrahẽ.n/
ocreo.as.i.ocreas induere. .
Dctuplo.plas.a.p.i.octuplũ facereocties
multiplicare. Et coꝛripit. tu.

Dculo.lal.lare.a.p.i.oculos dare.vt Deus

oculauit iſtũ.i.dedit ei oculos.Et ↄponit
cũ ex.vt exoculo.as.i.oculos extrahere.

Odio. odiſ.odiuioditũ.a.qiodio habere
Vñ ꝓphᷣa.Odiui ecdleſiã malignãtiũ.ꝗñ
Ddi.odiſti.odit.oſũ.verbũ defectiuũin

eodẽ ſẽſu Oñ ꝓpha. Derfecto odio ode

ram illos. Itẽ ðlmos.Sꝰ. Odi ⁊ ꝓieci fe/
ſtiuitates veſtras. Et habet tm̃ Htentu. et
ea ꝗᷓ foꝛmant᷑ a ſterito.Et accipit᷑ in ſenſu
ſſentis⁊ ſteriti.Et ſũt quattuoꝛ:ſicut pa/
tet S. in memini. Et ab odiodis dẽ h̊ ⁊ B
odibilis⸗ h̊ le.i.odio habitus uł habilis.
Et hoc odiũ odij.i.ineterata uimicitia de
Vvltione cogitans.Et odioſus.a.ũ.i.odio
lenusodio habitus.⁊ qñq; ſic dꝛ odio

abens. Et in eodẽ ſenſu dꝛ odioſicꝰ.a.u.

Ddi odiſti neutꝝ eſt tertie cõiugationis
Sʒ odio odis actiuũ eſt cũ ſuis cõpoſitj.
Itẽ odi odiſti ꝓducit pꝛimã. Sed odio
odis coꝛ.pꝛimã.⁊ ẽ quarte cõiugationis.
Vñ Dꝛatiꝰ in epi.Pꝛodigꝰ ⁊ ſtultus do⸗
nat ꝗ ſpernit odit. Itẽ Duidius de arte
Ddimus accipitrẽ q; ſemꝑ viuit ĩ armis.
HPñ quidã. Actiuũ fit odit neutꝑ ꝓducit
odit. Et odio odis oliʒ faciebat futuꝝ in/
Dicatiui in bo. Oñ Hꝛoũn.pᷣ.Et impꝛudẽ⸗
tes odibunt ſcientia.F̊ modo facit in am.
vt odiam.
Ddoꝛo.ras. a. P. 1 odozꝛoꝛ. rar.., p. in eodẽ
ſenſu.i.odoꝛẽ ꝑcipere· vel odoꝛẽ accipere
vel olfacere. VPñ Geñ. de. Odoꝛatus eſt
Oñs odoꝛẽ ſuauitat. Iñ odoꝛat.tus.tui.
i.act vel paſſio odoꝛandi. Et oꝛ odoꝛat
quaſi odoꝛis aeris tactus. vel tractus.⁊ ẽ

etymologia. Iñ odoꝛabilis. le: odoꝛabi

liter aduerbiũ.Et hęc odoꝛantia.

ante F

Offendo. dis.di.ſũ.a.t.i.alique facẽ iraſci

Wl iuenire. Cũ enĩ ad lapide offendimus
illũ iuenimus. Iñ bęc offenſio. onis.⁊ hęc

offenſa ſę.i.culpa foꝛe factuʒ.⁊ H̊ offendi⸗

culum. li.

SDffenſo. ſas. ſare i. frequent offendere. IAñ

Hᷣ offenſaculi.li.i.ſcandalũvel ira.vel ipe⸗
dimentum.

Offero.offers.obtuli.oblatũ.i.vltro iᷣbẽ·

uł obuiã recipieti ferre.⁊ di ab ob.⁊ fero
fers. Inde hęc oblatio.onis.

Dfficio.cis.a.t.i.nocẽ.⁊ dꝛ ab ob.⁊ facio.q.

Offundo.di.offudi.ſũ.a.t.i.circa fundere.
vel circufundere.

wel garrire. Honit etiã qñq; ꝓ reſpondẽ
qñq; ꝓ ſtulte loqui:qñq; ꝓ inculcare.
Olefacio.cis.i.olere facio. 2 ↄponit᷑ a fa/
cdo.? oleo oles.
Olefio.ſis.i.fetere.vel incipe fetere.
Dleo.oles.oliui.vel oleui.olitũ.vel oletuʒ
n. S.i.fetẽ. Et nota qð redolere dꝛ tm̃ de
bono odoꝛe.Dlerevo tm̃ de malo odoꝛe
hſᷣim Hug. Sed NPapias magis ampliat

eius ſigtionẽ. Dicit enĩ: Olent res valde

male vel bonę. Redolẽt tm̃ bonę.⁊ coꝛ.o.
Vñ. Mõ redolet ſᷣ olet piſcis douanus et

hoſpes. Inuenit᷑ etiam Olo.lis.lere.tertie

cõiugationis m autiquos.
Dlero. ras.n.p.i.plantare oleraul olerib⸗

vtia ab oleo.les.Et cõponit᷑ deolero

as. Exolero.as.i.valde deolerareuł ole⸗/
ra auferre. .
Olfacio.q.ſyncopat᷑⁊ oꝛ olfaciop olefacio
i.odoꝛo. Itẽ olfacere:ẽ naſũ ad cnlũ ponẽ
Ita exponit glo.in.v.olfacit ĩ.l. ¶gaxo.
ff.ſi qᷓ. pau.fe. vi. vbi Agaxo vuxit equũ
ad tabernã qͥ mulę olfecit ꝗ calcitrauit et
Gamnte .
gnte Uel 3
Omologare vel emologareeſt iqẽ qð cõ/
firmare · vel ratificare.Et ſic di NLrbitriuʒ
omologat᷑ vel emologat᷑.i.cõfirmat ſilen
tio decẽ dieꝑ tacite nułexpꝛeſſe· bm Goff.
in ſi.de arbi.S.effectus.

Dminoꝛ.ar.atus.ſũ.d.pi.anguroꝛ.
Hmitto.tis.tere.ſi.miſſũ.a.t.i.Rtermittere.

D gante G uel J.

gganio.nis.n.q.i.cõtra ganientẽ ganire

ððð

ftoo
Quẽ
Onero
anare
ro./4s.
Püi
Ppone
eſt 40
Oluſto.
lſto⸗

Ppuooß
Perons
oprmus⸗
Pboe
1hocop
ſneope
allo⸗hn

allli li

nioo
Ppnor⸗
pcatp
Pin
nbyuu
Natage
Ppmann
lmning
Cnponn
cmna⸗
Opico
digbot
focitr
dens
ſocebant
Dhpinom
melrp
Ppinma
mare
ii rie
nublltan
chonehr
openblt
Etde
Panatp
los oce
Gatu⸗
Ppipoy
wougren
oöninio
Anlon⸗
Abint
opiclne

.

n
ſhniine
hoſtn⸗

nn
Un

Nrwii
vob.ſe

Naſtao⸗

muſdere

dd
ti nnn
Nenſnd
Wnreft,

n
Woletn;
nömd
de
RRðZ
rni
Krtm
müde
ntdoen

an in
iNe
ilpc.
da

darnt

44

eillpd
img
idintſlen

N.
unm

Et coꝛripit pꝛimã. Hnde Hꝛatius in epi.
Quẽ ſua culpa pᷣmit decept᷑ omitte tm̃.
Onero.as.are.a.p.i.grauare/onuſtareſar/
cinare. Et componit᷑ deonero.aſ. Exone⸗
ro.as.i.valde onerare· vel onus auferre.

Vñ in greciſmo di. Iccuſat ſemꝑ onero

& pondero ꝑ ſe. IMccuſat ĩtellige.i.actiuũ
eſt.⁊ accuſatiuũ caſum regit.

Onuſto.as.a.p.i.ſarcinare.Et ↄponit᷑ de-
onuſto.aſ.i.valde onuſtare/ulł on auferre

Opaco.opacas.a.p.i.obſcurarecõdẽſare.
Operio.ris.operui.oꝑtũ.a.q/i.tegẽ. Inde
opertus.a.ñ.⁊ hoc operimen.inis.tegime

Iñ h̊ operimentu.ti: hoc opertoꝛiũ.toꝛij

⁊ hoc opericulũ.li Oñ Numeri.i? Das
ſine opericulo imundũ erit Nel ſine oper/
culo· ᷣm aliaʒ litterã:q; dicitur hoc oper/
culuũ.liꝑ ſyncopã.Et cõponit᷑ Cooperio
ris.qð vlterius ↄponit᷑ diſcooperio.ris.
HOperioꝛ.iris.opert.ſũ.d.q.i.expectare.Et
ꝓducit pꝛimã · ̊ operioꝛ paſſiuũ eã coꝛri.

Dñ Oꝛatius.Mec tardu operioꝛ nec ſůce
dentibo iuſto. Itẽ Ouidius. Stantibus

extat aquis oꝑit᷑ ab ꝓquoꝛe moto.

Operoꝛ. arlatus ſuũ..p.ioꝑãdo facẽ·auxi/
liariĩuigiliare.⁊ d ab opus: vel oꝑa. Et

componitur cooperoꝛ. raris.i.coauxiliari
cum alio operari.
Opico.cas.a.p.i.coꝛrodere ⁊ diminuerea
dr ab ops opis:qð ẽ terra.q; oĩa tra coꝛ⸗
rodit ⁊ diminuit. Iñ opicus.a.ũ.i.coꝛro/
dens. Oñ Juuenalis ait. Et viuina opici
rodebant carmina mures.
Opimo.mas.aui.a.p.i.fcundare·opulen⸗
tare. Et pꝛoducit pe.

DOpinoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.putareexiſti ⸗

mare. Iñ h̊ opinatoꝛ.oꝛis.⁊ opinatoꝛius
a. ũ.⁊ hic⁊ hęc opinabilis.⁊ hoc le.⁊ opi/
nabilit᷑ aduer.⁊ hęc opinabilitas.atis.Et
cõponit᷑ hic ⁊ q iopinabilis.⁊ hoc le. Et
ĩopinabilitaduer.⁊ inopinabilitas.atis.
Et ab opinoꝛ h̊ ⁊ hęc ⁊ H opinãs.antis.⁊
ꝓducit pi Oñ quidã. Abſit opinari pꝛa/
uos peccata lucrari. Et in Turoꝛa. DHnde
qð attineat ad ius Herodis opinans.

nouare · vel recõponere aut poſt planctũ
in cõuiuio gaudere.⁊ dꝛ ab oxe.

Opituloꝛ.aris.d.p.i.auxilari:opem ferre.

7 d ab opis.⁊ tulo.lis. Iñ opitulanter.i

auxiliant· aduer. opitulatim idẽ.⁊ hoc
opitulamen.minis.⁊ hęc opitulantia.tię.

⁊ opitulat.tus.tui.⁊ Hͥ opitulatio.onis.
i.auxiliũ ſuſtentatio. ODñ apls.j.Corliꝛ⸗?
Opitulatiões gubernatiões poſuit dueus
in eccleſia. Et coꝛripit pe. opituloꝛ.
Opoꝛteo.tes.tui.n.s.i.cõuenire·uł oxoꝛtu/
nũ eſſea dĩ ab opis.⁊ poꝛto.tas. Etiã dĩ
opoꝛtere ·quaſi opẽ poꝛtare·ſᷣ̊ modo nõ ẽ
in vſu · niſi imꝑſonale ab eo deriuatũ ·ſcilʒ
opoꝛtet. Iñ opoꝛtunus.a.ũ.i.cõueniens:
vtilis·neceſſariꝰ. Iñ opoꝛtune.nius.ſime
aduerbium.⁊ hęc opoꝛtunitas.atis

Oppando. dis. di.a.t.i. vndiq; pandere.

extendere dicitur ab oba pando.vis.
Oppedo.is.i.n.t.i.cõtra pedentẽ pedere
Et qꝛ qͥ cõtra ꝑedentẽ pedit quodãmodo
ei cõtradicit: ideo oppedere ponit p con/
tradicere. Itẽ qꝛ qui oppedit qð pedens
facit ⁊ ipſe facit:ideo ponit᷑ p cõſentire.
Vpello.lis.oppuli.pulſũ.a.t.i.vndiq; vel
cõtra pellere dĩ ab ob.⁊ pello.lis.
Oppeto.tis.oppetiui.a.t.i.contra petere.⁊
oꝛ ab ob.⁊ peto.tis.vel dꝛ ab os oꝛis.et
peto. Et tunc oppetere.i.oꝛe terram petere
moꝛdere.⁊ ponitur pꝛo moꝛi.
Oppignero.as.a.p.i.cõtra·vel ꝓpt᷑ aliquid
pignerare · vel ſbarrare . vel cõfimare. et
dr ab oba pignero.as.
Npiilo.las.pe.pꝛo.a.p.i.os obturare ob/
ſtruere · occludere· obtundere.⁊ ꝓpꝛie os:
quaſi pilare os.x dꝛ ab os.⁊ pilo.as.NPñ
ꝓphᷣa. Dis iniquitas oppilabit os ſuum.
̊ ponit᷑ ſimplicit᷑ p obturare· pm Hug.

VPpleo. pleſ.eui.tũ. a. S.i.implẽ uł obtura/

re.⁊ dꝛ ab ob.⁊ pleo ples.qð nõ ẽ in vſu.
Vñ Tereñ. Mulier lachꝛymis opplet os
Opono.ñnis.oppoſui.oppoſitũ.a.t.i.inter/
ponere· obijcere.⁊ d ab ob.⁊ pono.nis.
Iſ oppoſitus.a.ũ.⁊ hęc oppoſitio.onis.
Opugno.nas.a.p.i.cõtra xxl vndiq; pu/
gnare· vel expugnare: vel impugnare.
Bpto.tas.taui.a.p.i.deſiderare ⁊ eligere.
Iñ hęc optatio.onis.i.deſideriũ vel ele/
ctio.⁊ optatus.a.ũ.participiũ nomen.
Opto cõponitur. adopto.tas. Coopto
tas.i.ſimul optare. Exopto.tas.i.valde
optare. Oeropto.tas.i.ꝑfecte optare.
Opulẽto.tas.i.oiuitẽ facere.uł ſęcũdare.

D gnte RB½

Hꝛbo.bas.baui.a.p.i.viduarepꝛiuare.et

AYVpꝛie filijs ·q̃ſi oꝛbũ facere. Iñ oꝛbus.ba.

bũ.i. pꝛiuatus/cęcus. Sʒ oꝛbus qui filios
amiſit.quaſi amiſſis oculis.ᷣ cęcusqͥ ocu⸗
los ꝑdidit.ſ ſeępe ponit᷑ oꝛbus ꝓ cęcus.

Dꝛdino.nas.naui.a.p.i.ſtruere· coponere.
iſponerea vẽ ab oꝛdo oꝛdinis. Iñ oꝛdi/
natus.a.i.⁊ oꝛdinate.tius.tiſſime.aduer.
Dꝛdioꝛ. oꝛdiris. oꝛditus.vel oꝛſus.ſũ.d.qi.
conere telã. Et q; cũ quis oꝛdit telã.tũc eã
incipit:ideo oꝛdiri ponit᷑ p inciꝑe:Et qꝛ qͥ
loquit ponit verbu poſt verbũ ·ſicut qᷣ oꝛ/
ditur telaʒ ponit ſilu poſt filũ:ideo oꝛdiri
conit᷑ ꝓ loqui:Sʒ cũ ad telã ꝑtinet ꝓpꝛie
facit oꝛditus.Cũ vo ad locutionẽ vel ĩce/
ptionẽ facit oꝛſus. Iñ h̊ oꝛditus.tus.tui.
⁊ hicoꝛſus.ſus.ſui.i.actus oꝛdinandi telaʒ
vel locutio · vel pꝛincipiũ locutionis.⁊ H

dꝛſü. ſi/ p eodẽ/ſcilʒ ꝓ pꝛincipio loquendi

el locutione.
Dꝛganixo. as.i.oꝛgand cantare.
Dꝛioꝛ.reris.vel riris.i.naſci.⁊ pfert᷑ ſᷣm ter/⸗
tiã.⁊ quartã cõiugationẽ. In ĩfinitiuo tm
ꝓfert᷑ ᷣm quart ã · ſcilʒ oꝛiri ⁊ nũqᷓ oꝛi.E
habet duplex ſupinũ ·ſcilʒ oꝛtũ oꝛtu: inde
oꝛtus.a.ũ.Et oꝛitũ oꝛitu:inde oꝛiturꝰ.a.ũ.
Dꝛno.nas.naui.a.p.i.colere. decoꝛare.Et

deriuat ab os oꝛisquaſi oꝛa vultus de/
coꝛare. Iñ oꝛnamentũ.ti.dẽ:q; eius cultu

Z vultus ⁊ os decoꝛant. Et ab oꝛno.nas.
dã h̊ oꝛnatus.tul.i.cultus.habitus:veſtiũ
decoꝛatio.Et oꝛnatus.a.ũ.i.nitidus.luci⸗
dDus. cultus luculentus. DHꝛno bᷣm Mug.
cõpoĩt᷑ adoꝛno.nas. Deoꝛno.nas.i.valde
oꝛnare. vel oꝛnatũ auferre. Exoꝛno. nas.
in eodem ſenn.
Dꝛo. oꝛas.oꝛaui.a.p.i.dicẽ· rogare.dꝛe ra⸗
tiocinariq dẽ ab os.oꝛis. Et cõponit᷑ vld/
oꝛo.ras. Exoꝛo.ras. Peroꝛo.ras.i.valde
oꝛare. vwel ꝑpfecte oꝛare. Et pꝛoducit o.bᷣm
Hug. Vñ. Supplicat ĩploꝛat petit obſe/
crat hęc notat oꝛo.

D ante B uel B

Nſcito.tas.taui.n.p.i.os aꝑire/oꝛe hiare-
baradare.⁊ dẽ ab os oꝛis.⁊ cito.tas.qð ẽ
moueo ñ Perſius. Oſcitat heſternum
diſſut vndiq; malis. Iñ h̊ oſcitatio. onis
7h oſcitatus.tus.⁊ H̊ oſcitamen.minis.i.
baracdatio/imoderata oꝛis ap-rtio.
Dſculoꝛ.aris.cõe.p.i.oſculũ dare· vel vari.
Dſo. oſas.a.p.i.oſis calciare.⁊ deriuat᷑ ab
oſa oſe.
Dſillo. las.i.verberare· vel ſcindere.
Dſſo.as.aui.a.p.i.oſſa darevel oſſe pcutẽ
vel oſſa ᷣpare.Et comꝑonit exoſſo.ſas.i.
oſſa auferre. Inoſſo.ſas.i.oſſa imittere.
Dſtendo. vis.oi.oſtentũ. vel oſtenſũ.i. de⸗
monſtareapire.⁊ dꝛ ab os.⁊ tendo.dis.

4

Inge oſtenſim.i.aperten h̊ oſtentus.tus.
tui. m Mug!. Oꝛiſcianus vo dicit: Cedo
facit tenſũ·qð tamẽ facit tentũ.⁊ vtrũq;

retinet cñ oibus ſuis cõpoſitis.vt exteſu.

⁊ extentũ. Dñ oſtendo ⁊ ab eo cõpoſita
facit oſtentũ ⁊ oſtenſũ.Oſtẽtũ quoq; qñ
moõſtrũ ſigt nomẽ ẽ participiale· quõ fa⸗
ctũ· dictũ/ viſũ· ab oſtendo futura victũ.

Dſtento.tas.i.frequent᷑ oſtẽdere:vanitare

iactare· videri: pcurare. Inde h̊ oſtẽtamẽ
minis: h oſtẽtaculi.li.i.demonſtratio.
Duo.uas.uaui.a.p.i.letari. Et pꝛie eſt vi⸗
ctoꝝ dĩ ab ouũ oni.Et eſt tractũ a puen
qꝛ tunc lętant᷑ cũ eis dant᷑ oua. Iñ ouant᷑
ouatiʒ aduer.bᷣm Hug..Alij dicũt ouo
ouas deriuat᷑ ab one.⁊ nõ ab ouo.

ante A
buloꝛ.aris.d.p.i.paſcere.uł
pabulũ colligere. Et coꝛ. bu.
Paciſico.cas.caui.a.p.i.pacem

cus.a. ũͥ.⁊ pacificatus.a.ũ.
Paciſcoꝛ.ſceris.pacx ſũ.d.t.diuerſas ha/
bet ſiãtiones.Nã paciſci/eſt in pactũ aci-
cipere. Itẽ paciſci:eſt in pactũ ponereuł
dvare ꝓmittere· vel in pactü ꝑetere. Item
paciſci·eſt pactũ facere/amicitiã firmare-
Vl reĩtegrare. Haciſcoꝛ ↄpoĩt᷑ ↄpaciſcoꝛ

ceris.i.ſi? paciſci. depaciſcoꝛ. ſcer.i. valde

paciſci: faciũt ſupinũ depactũa ↄpactũ
Et participiũ cõpactus.⁊ depactus.Si
ineniat᷑ cõpectus ⁊ depꝑectuslittera coꝛru/
pta eſt. Haciſcoꝛ pꝛimã coꝛ.Et vt quidã
dicunt cõpeſco.ſas.cõponit᷑ a con.⁊ pa/
ciſcoꝛ.⁊ diſpeſco.ſcis.a dis.⁊ paciſcoꝛ.vt
naratgongg.
NPaco.cas.caui.a.p.i.pacificarea dĩa pax
pacis.Iñ pacatus.a.ũ.i.pacificatus· q̃ſi
pacẽ tenens.⁊ ẽ etymologia.Et cõparat
ſm qð eſt nomen.pacat.tioꝛ.ſimus. Vñ
Heb.iꝛ? Fructũ pacatiſſimũ exercitatis
ꝑ eã reddet iuſticię. Et pacate.tiꝰ.tiſſime.
agnerbiũ.⁊ hic ⁊ H̊ pacalisa hoc le.Inde
pacaliter aduerbium. .

Paganixo.as.i.ritũ paganoꝝ colere vel

moꝛe pàganoꝑ ſe babere.
Pagino.nas.n.p.i.paginas cõiungere·vel
ceſiderare. Et coꝛnipit gi.
Paleſtrico.as.i.luctari.⁊ dꝛa paleſtra.
Palleo.les.lui.n.s.i.eſſe ul fieri pallidũ.Et
q; ex timoꝛeꝝ amoꝛe ſequitur palloꝛ:ideo
pallere ponitur qñq; p timereqñq; pꝛo
amare.ſiqp ſuo antecedẽte ñ Ouidins

facere:cõcoꝛdare. Inde paciſi

Atare
enob⸗
mmannc
1hpel

temen

papor⸗
pus dib
Mpe
turanhe
Ntq;mo.
Vocatur⸗
npin
dipingi

Mipin

Pmendl
Mhben

Pananag

ſubiay
SBan
ogil
Nmanun
o dis
ſinnemn

ngne
crdih⸗
g
nmi
Naͤpin
chog
cgit
mndici,
npmne
iune
Wünno.
wreſtn⸗
Ncngpue
Nionm
dicito

N

pinen

Etcabe.

Meoah

dienſas be

npacia .

iponeont
nere Ien
nifmnare⸗
teahen
npmn
Ginnen
Gngus
1*
N

arrun
uim hi
miamutats

Et'tſint.
w. Id

orCrr

nuli
rideo
oo.
ncſichß⸗
HiPudn

Pallet dĩs amans nam hic coloꝛ aptus
amanti. Itẽ pallere ponit ſepe p ęgrotare
q; palloꝛ eſt ſignũ ęgritudinis.Iñ h̊ pal⸗
loꝛ. oꝛis. ⁊ pallidus. a. i“58.
tare· vel palliũ induerevel pallio oꝛnare.
Et ꝓducit bmã poſitione ñ in Turoꝛa
diĩ. Sʒ pꝛauũ tanq;ᷓ palliat iſtud opus.
Palmo.mas.maui.a.p.i.coꝛonare. vicit᷑ a
palma. Inde palmatus. a. .i. coꝛonatus.
Palo.las.laui.in duabo ſigtionibo iuenit᷑.
Mã palare.i.manifeſtare apire dẽ a pa
lin. qð ẽ motꝰ. Et palare.i. vagari. Plus
ta mẽ eſt palare q; vagari. Nã vagatur
q aliquantulũ huc ⁊ illuc diſcurrit. Sed
palat qͥ in nullo loco ꝓpꝛiã habet ſedẽ.vñ
vag dꝛ q cñq; aliquãtulũ vagat᷑ de loco
ad locũ. Sed palans vicit᷑ qui nunqᷓ; in
aliq; loco certa habet manſionẽ. Et palo
cõponit᷑ depalo.as.i.valde palare:decla⸗/
rare.reſerare. Dꝛopalo.las.pꝛo eodẽ. Re
palo.las. Halo /ꝓ manifeſtare actiuũ eſt.

Hallio.lias.a.p.i.pallio resee vel occul⸗

PHꝛo vagari neutꝑ.Et ꝓdu.pꝛimã Vnde

Dirgilius inxiꝰ.Enei.Et nuc palãtes vi⸗
demus gemitũq; cadentũ.

Palpito.pitas.taui.i.frequenter palpare.

Et coꝛripit pi.
Halpo.pas.a.p.i.tremere· mouen · lalire
anhelare · ſic qͥ aĩiaʒ trabita dꝛ a palin qð

ẽ mot᷑. Itẽ palpare.i.adulari.blandiriuł

manu cõtrectare·ſicut facit ccus.Inde hᷣ
hᷓ̊ palpabilisa hoc le. Halꝑo ꝓ ſalire tñ

⁊ tremere neute eſt. Et antiqui vicebant
palpoꝛ.aris. deo. p adulari. Itẽ a palpo

p as dẽ hic palpo.onis.qͥ palpat.vt cæcꝰ.
Pñ.Halpat contrectat manibo blandi⸗/
tur anhelat. Halpat adulat᷑ ſalit ac tremit
atq; mouet᷑. Dalꝑo manu tractãs palpo
vocatur adulans. WU

Pampino.nas.a.p.i.pãpinos emittereuł

pãpinis ĩplẽ. Et cõponit᷑ depãpino.nas.

DZiſpãpino.as.Expãpino.as.oĩa p pã/
pinos euellere. Et coꝛ. pi. DHñ Ouidius.

Mõ hic pãpineis amittit᷑ vitibꝰ vlmus.
Pancracioꝛ.arl.d.p.i.flagellis aut toꝛmẽt
ſubijci. ODñ equo aĩo tolerãtes coꝛonant
Iñ Dancraciũ.i.toꝛmentũvel flagelluʒ.
vel qdã ludus qͥ fit ſubtrahendo aliquid
de manu in manum.
Pando.dis.di.paſſũ.a.t.i.ettendere:dicẽ
referre· manifeſtare· aꝑire. Et nota ꝙg hec
tria verba · ſcilʒ pandopateo/patioꝛ:idẽ
faciũt ſupinũ.Dñ. Hando facit paſſum·
pateo/patioꝛ q̊ʒ paſſuʒ.Hoꝝ rite tnium

paſſum dic eſſe ſupinũ ·ita vicit Mug.
Hanegoꝛixo. as.ſuſtetare.⁊ d a pane.

Hangito.t᷑as.i.ſepe vel frequent᷑ canere.et

Dicit᷑ a pango.gis.pꝛo cantare.

Haãgo. gis.n. t.i. canere facit teritũ pãxi.

Tcaret ſus NHãgo.gis.i.paciſci·ſiue pactũ
facere. facit ſᷣteritũ pepigi.⁊ ſuß.pactũ.
Itẽ pãgo.gis.i.iĩpellere·vel iũgere.⁊ facit
Rteritũ pegi.⁊ ſuß.pactũ. VPnde.Hanxi
dic cecini:cõiunxi dic bene pegi.Cuq; pa⸗
ctũ feci dicito tunc ꝑepigi. Inuenit᷑ etiaz
pango.xi.p palũ figere.uł plantare. Itẽ
pango actiuũ eſt ĩ duobo ſigtis.Rᷣ p can/

tare ſimpliciter eſt neuru.
Panifico.cas.a.p.i.panẽ facio dꝛ a panii

facio.Et coꝛ.fi. Iñ h̊ ⁊ hęc panifex.ficis.

q vel ꝗ panẽ fadit. Idẽ ⁊ panificus.a. um

Pñ..· Aeg. Se. Filias q; veſtral faciet ſibi

vnguẽtarias focarias⁊ paniſicas.

Rarv pas panin pi comnedere quod tim̃

ad pueros ꝑtinet.⁊ dĩa popa.Et ponit
qñq; pꝛo noĩe.Onde Perſius.Eſt ſimilis

regũuũ pueris papare minutũ. Sed man/

Ducare ad viros ꝑtinet

Paragoꝛico. gas.a. p. i mitigarelenire· ob⸗

lectare · tẽperare. Iñ h̊ paragoꝛia.rię.i.mi/
tigatio. Et qdã medicina ſic vꝛ:q; lenit.

Paralogico. gas.a. p.i.paralogiſmũ facẽ.

vel paralogiſtice loqui:vel paralogiſmno

cõdudere vel decipere.

Harco.cis.peperci.vel parſi.ſũ.n.t.i.cõdo⸗/
nare· nõ multũ expẽderemiſereri:dimittẽ
Parento.taſ.a.p.i.patrẽ vel matrẽ imitari
vel ſacrificare vmbꝛis parentũ. tunc de⸗
riuat᷑ a parens. Inuenit᷑ etiã parentare.i.
ſacrificare moꝛtuis. pꝛima ꝓd.Et tunc de⸗
riuat᷑ a pareo.es.vt Harẽtare vmbꝛis ul
tumulis moꝛtuoꝝ frequent parere.i.ob/

ſequi- vel miniſtrare.

Par eo.es.rui.n.S.i.obedire.Et parẽ.i.ap/
parere.Parere ꝓ obedire caret ſupino.p
apparere iuenit᷑ paritũ.tu.̊ raro. In hac
ſigtione Pareo cõponit᷑ appareo.res.rui.
nitũ Mñ apls.alpparuit gratia ſaluatoꝛis
noſtri. Cõpareo.es.rui.i.ſimul parẽ. Dñ
Geñ.ʒ72 Puer nõ cõparet ego q̊ ibo?ꝛ
pꝛodu.pa. Oñ Duidiꝰ de reme. Quęni⸗
mis apparẽt retia vitat auis. Et in greciſ.
Apaarens paret⁊ qni bene paret obedit.
Parere quãdo eſt infinitiuꝰ de pario.ris
tertie ↄiugationis.coꝛ.pe. ñ xvo ẽ inſi⸗
nitiuus de pareo. res. ſecũdę cõiugatiõis

i. obedire. vel aparere pꝛoducit penult..

Harieto.tas.a.p.i.parietes aptare. Inde
5

ꝓpoſitionẽ deparieto.tas⸗ diſparieto.
tas exparieto. tas.in eodem ſenſu ſcilʒ
parietes auferre. Et coꝛnipit. e. ante.t.

Pario.ris.peperi. partum.vel paritũ.n.t.i.

partũ facelaboꝛare· adqͥrere. Et h ſigtio
tracta ẽ ex alia· qꝛ c mulier parit: adqrit
in laboꝛe eſt· liqʒ poſtea non meminerit
laboꝛis ꝓpter gaudiũ.Et erat oliʒ quarte
cõiugationis. Oñ Ouidius. Oua parire
ſolet genus pennis condecoꝛatũ.
Haro.ras.raui.a.p.i.pꝑareoꝛnare. Inde
paratr.a. n.nome cõꝑat᷑.Et parate tius

tiſſime aduer. paratus.tus.tui.Et coꝛri.
pa. Vñ Duidius ð reme. Bella mibi vi ⸗/

deo bella parantur ait.

Harticipo.pas.a.p.i.partẽ caꝑe· vel dare.

7 di a parciceps.Et coꝛripit ci.

PHartioꝛ.tiris.titus.ſũ.d.q.i.diuidere· di/
ſtribuere · ſepare. Iñ h ꝑtitoꝛ.oꝛis.Et an/

tiqui dicebant partio. tis.tiui. Oñ ⁊ cõ⸗
poſita ĩueniũt᷑ tã depo.ſᷣim nos q; actiua
Sm antiqs · in eodẽ ſenſu. vt Biꝑtioꝛ.nis.
biꝑtio.tis.i.in duas partes dinidere.
Triꝑtioꝛ.ris.uł triptio.tis. Quadniꝑtio:
ris. vel quadriꝑtio.tis. Quiquipꝑtioꝛ.nis.

vel qͥnquiꝑtio.tis.i.in tres ułquattuo::n

quiq; partes oiuidere. Imptioꝛ. tiris. et
imꝑtio.tis.Et partioꝛ debet ſcribi ꝑ.t.

Parturio. ris. vbũ meditatiuũ.a pario.nis

nmnitur qñq; ꝓ ſuo pᷣmitiuo.vt ibi. Partu/
nẽt mõtes naſcet ridiculus mus.i.pariẽt.
Haruipendo.dis.dere.i.paꝝ appᷣcaricõ⸗
temnere nullius ponderis · vel valoꝛis ex⸗
timare. vꝛ a paruo.⁊ pendere. Nota ꝙ;
paruipendo· vilipendo· floccipenqo· et
naucipendo nihilipendo.idem ſignificãt.
Paſco.ſcas.care.i.paſca celebꝛare.
Paſco.cis.paui:paſtũ.a.t.i.dare paſtũ.vt
Paſtoꝛ paſcit oues.i.dat paſtũ ouibus.
Ponit etiaʒ qñq; ꝓ depaſcere.vt Ouis
pauit pꝛatũ.i. depauit ⁊ coꝛroſit. Haſco
cõponit᷑ depaſco.depaui.depaſtũ.i.val⸗
de palcere · vel coꝛrodere.
Paſtino.nas.aui.a.p.i.colereſodereplan
tare. ꝓpꝛie ꝑtinet vineis plantandis.et
diĩ a paſco.tis.uł paſtus. Iñ G̊ paſtinatũ
ti. i. vinea nouella. Paſtinatũ etiã vocãt
agricolę ferramẽtũ biſulcũ cũ quo ſemina
aptant᷑ infodiunt᷑. Daſtino.nas.ↄponit᷑
Nepaſtino.nas.i.iten paſtinare. Hope
qgem repaſtinari dicunt᷑ vineę veteres
ꝗq refodiunt᷑.Et coꝛripit ſit.

Pateo. tes. tui.ſũ. n. S.i.aperiri·videri· ma⸗/

nifeſtari· vl manifeſtũ eſſe · vel diffundi.

Et vĩ patet ·qſi palã teneta eſt etymolo/
gia. Iñ patens.tis.oĩs.ge.⁊ patent᷑.tius.

ſime h̊ patẽtia.tię. Itẽ a pateo·pateſco

1

inchoa. Et coꝛ. pꝛimã. Oñ Pꝛoſper. Non

pateant fadles ſenis rumoꝛibo aures.
Patioꝛ. teriſ.paſſus.ſũ.pati.d.t.i.ſuſtinẽ
7 dĩ a pathos gręce qũ latine dẽ deſfectꝰ.

Vel paſſio.Et ↄponit cõpatioꝛ.ter· Der ,⸗

petioꝛ.teris.ppeſſus ſũ.Et coꝛ.pa.Hnde

Cſopꝰ. Vulnera ne facias quępotes ipſe

pati.

imitari in victis vel in factis.⁊ dꝛ a pater

ſicut a mater dicit᷑ matrico. cas. Et poſſüt

dici hmõi vᷣba:vᷣba moꝛalia.uł imitatia.
Patro.tras.traui.a.p.i.facere· pficere·vel
cõmittere · vel generare.⁊ dꝛ a pat. Bicit
tamẽ Seruius ꝙ patrare eſt opus vene/
reũ cõſũmare. Iñ q̊ patratio.onis.oꝑis

Patrico. cas.n. p.i.patri aſſimilani·patrẽ

venerei conſũmatio.⁊ hĩc volũt vici pa/
trẽ.qꝛ patratio ne oꝑis venereiꝓcret filiũ

Et ↄponit᷑ repatro.tras. Itẽ ipetro.tras.

Perpetro.tras.Et coꝛ.pmã. Vñ Facet

De faali longa ſine freno culpa patrat.
Hatrocinoꝛ.aris.atus.ſũ..p.i.defendere.
Et oↄſtruit cn otõ. Iñ H̊ patrociniu.nij.i.

defenſio. Et coꝛ. c. Dñ Facer. Sic ꝓhi/

bent legesfraudẽ nõ patrocinari.
Haueo.ues.paui.n.s.i.timere:pauoꝛẽ ba⸗
berea dĩ a pauoꝛ. oꝛis. Et cõponit᷑ expa/
ueo. ues. Inde expaueſco.ſcis.inchoa.Et
coꝛ.pa. Hñ Omidius in epi. Coꝛ pauet
qmonitu temerate ſanguine noctis.
Hauimento.tas.a.p.i.pamimentũ facere
vel pauimento oꝛnare.

7 * * —

Pauio.pauis.uiui.uitũ.a.qi.ferire· peren

tere. cedere.
Pauito.tas.i.frequent᷑ pauere.X dia pa-

ueo. es.vel a pauoꝛ oꝛis.

„ .„

Paupero ·ras.raui.n.p.i
perẽ.⁊ dicit᷑ 1 paup. Iñ pauperaſco.ſas.

inchoa. Bñ Chꝛyſoſtom. In rebo ſecula⸗

ndbus alter pauperaſcit · alter viteſat. Itẽ

paupare.i.pauperẽ facere. ſic eſt actiuũ
Et cõponit᷑ depaupero.as.i.valde pau/
perare. vel de pauptate remouere. Et ex/
paupero.aſ.in eodem ſenſu. „.
Pauſo.ſas.iaaui.n.p.i.requieſcere.Et cõpo/
nitur repauſo.ſas.i.iteꝝ pauſare.

6Sß onte E

Pecco. cas.caui.n.p.i.peccatũ cõmittere

vel delinqre.⁊ dicita pelex. Iñ peccatoꝛ.

eſſe vel ſien pau⸗

oultu⸗
Peao.o
taizdl
Ußſenr.
ſno. 4
ſedin
HKH
Pe
durge
Peien
Gont
vhe.
Pi
Moh
Peoo
ons
Pelic⸗
ellaii
G
enolo
Ctan
„In
Peloer
hyoge
aclcen
ſegnen
lnd
Wlds
Gm⸗
Plſieee

Püini.
etn⸗
Nenta
dpateſe
ſer Aon
dung
tln
dii
u Per⸗
ehee
lwripe

diapate
Erpoſſät
Aimnatin
und
ie Diin
kopnsz
prpenr.
wingar
niini
site
lapm
nus
ntiſftr

Nrdi

Mal

e 4
n,
N .

inin
Hüpem

Z

toꝛis. Et hoc feccatum. ti.

Pectino.nas.a.p.i.pectere.⁊ dꝛ a pecten.
Pecto.tis.xui.ułpexi.vel etiam pectui.bᷣm

antiquos:ᷣ hoc p̃terito modo nõ vtimur
⁊raro pexia facit ſupinũ pexũ ·vel pectum
a.t.l.pectinare/pectine oꝛnare.

PHeculioꝛ.aris.d.p.i.peculiũ facere:vel col/

ligere.⁊ vꝛa peculiũ.Et cõponit᷑ depecu⸗
lioꝛ. aris.i.deuaſtaredilapidare.
Peculoꝛ.aris.d.p.i.rẽpublicã furari.⁊ dẽ

a pecus. Iñ h̊ peculatoꝛ.toꝛis.i.reipublicę
defraudatoꝛ.⁊ furatoꝛ. Et hic peculatus
tus.tui.i.furtũ de cõi pecoꝛe.⁊ generaliter

de cõi re.Et pecularius.a.ũ.Et hic pecula⸗

rius larij.i.armẽtarius.qͥ cuſtodit pecua

vel ad pecua pertinens.

nere.⁊ dicitur a pes.

DPedito.tas.n.p.i.pꝑedibo ire· vel tranſire. .
Dicit᷑ a pedes peditis. Et coꝛ.di.Etut dic
beatus Greg. Sacra ſcriptura eſt quaſi

qdã fluuius planus ⁊ altus:i quo agnus
peditat.⁊ elephas natttt.
PHedo.dis.pepedi.n.t.i.pedoꝛẽ facere ulłfe/

toꝛẽz dicit᷑ a pedoꝛ.oꝛis.Et pᷣmã ꝓducit

in pᷣſentia penuł.ĩ ſterito. Dñ Dꝛati ĩpᷣ

ſermo.Nõ diſploſa ſonat quãtũ veſica

pepedit. Et Facetus. Heęres poſt moꝛtem
pedit amoꝛe ſuo· Sʒ pes pedis coꝛ.pꝛimã.

Vnge. Creimus eſſe pedis ſtrepitũ cuʒ

turgide pedis.

Peiero.ras.n.p.i.piuriũ ↄmittere.Et nota

Yanti oicebat piuro.· vhi nosmutam⸗
v.in.e.ſubtracta.r.⁊ dicim peiero/peieras

Pñ Aucanus in. ẽ“ Dos eſtis ſup iſtige-

1. .

nas qui peierant vndas.

DNeioꝛo.ras.a.p.i.peioꝛẽ facere:⁊ dꝛ a peioꝛ

oꝛis. Et coꝛripit penu-.
Pellicio.cis.pellexi.vel licui

li. NRð aũt vr pellicere · q̃ſi pelle decipere.
etymologia eſt· m HMug.

Pellito.tas.i.frequẽt pellẽ.⁊ dꝛ a pello.lis.

Pello.las.aui.a.p.i.vocare.⁊ dꝛ a pello.lis
Et componit᷑ appello.las. Compello.las.
Interpello. las.

Sello. pellis. pepuli. pulſũ ul pultũ ſm an⸗

*₰

6⁶ %

excludere · deijcere. Inde pulto.tas.tare

i.requenter pellere. .
Pendeo.des.pependi.penſũ.n.s.dicitura

pendo.ois.⁊ habet idẽ pſteritũ.⁊ idẽ ſuß.
qð pendo.disſcilʒ pependi ⁊ penſũ.⁊ ſigt

paſſionẽ intrinſec natã.i.eſſe nł fieri pᷣſũ

Pedano.nas.a.p.i pedanas caligis appo/

1c10. 8.el pellectum. vel
pellicitũ.i.deciꝑe.⁊ dẽ a per.⁊ licio.Et coꝛ.

tiquos.a.t.i.rem violent᷑ ante ſe mouere ·

VBñ. Pẽgeo ſuſpẽſuspendo dũ ſubleuo
ponqus. Del alit᷑. Oendo do pęnã dum
pendeo ſuffero pęnã Itẽ pendere ſecundę
cõiugationis coꝛ.pe. Hnde. ẽedere vult
iuſtus.ſed nõ vult pendere malignus.
Pendo. dis.pependi.penſũ.a.t.i.ſuſpẽdere
vel trutinare. Itẽ pendere.i.exoluere/red
dere · retribuere · vel ſuſtinre.
Penetro.tras.traui.a.p.i.ptranſire·pfoꝛa
re·penitus intrare. Et cõponit᷑ ĩpenetro.
tras· Suppenetro.tras.Et coꝛ pꝛimãſed
penulł.habet cõem.vt patet in illo verſu:
Quod leuit᷑ penetrare põt penetrabile
dics.k
Peniteo.tes.penituidi quaſi pęnã tenere
⁊ẽ etymologia·q; pęna agit vt penitea/
mus. Et cõſtruit cũ gtõ. vt Pgnueo pec⸗
cati. Iñ penitet impſonale. Et cõſtruitur
cũ actõ? gtõ. vt Penitet me peccati i. pg
nitẽtia peccati habet me.Sʒ qñ ponit᷑ cũ
infinitiuo/reqͥrit tm̃ actm̃. vt Oęnitet me
peccare.
Penno.nas.a.p.i.pennis tegere:ułloꝛnare
Et cõponit᷑ depeno.nas.Expenno.nas.
ipennas auferre. Inpẽno.nas.i.pẽnas
imittere · vel pennis implre.
Penſo.ſas.ſaui.frequẽtiuũ a pendo.i.fre
quẽt᷑ pẽdere vel quare. ¶ qͥ pẽſito.tas.
Itẽ pẽſo.ſas.põt deriuari a pẽſũ.ſi.⁊ tũc
pẽſo idẽ eſt qð cogitare·deliberare.· Del
õderare · trutinare · eq̃re.ſ̊ pᷣm hãc ſigni /
ficationẽ põt eẽ frequẽtatm̃ a pẽdo.dis.
Perago.ꝑagis.ꝑegi.ꝑactũ.a.t.i.ꝑficere.⁊.
Dicitur a per ago.gis. ́ÿMU

Peragro.gras.a.p.i.ſine mãſiõe certa huc

Tillucire.⁊ dꝛ ab agro.agras.qð non eſt
in vſu. Iñ h̊ ꝑpagratoꝛ.oꝛis.peragratrix
peragratio.onis.Et coꝛri.penultimã.
Percello.lis.ꝑculi.pculſũ.n.t.i.pcutere·vel
potius terrefacere. Percutere eniʒ ꝑtinet
ad coꝛpꝰ.Hercellere ad aiam· pm Mug.
Papias etiã dicit: Hercellooccido · ob/
ruo· elido· pcutio ·amputo.

PHercipio.pis.a.t.ipłecte caꝑe·vel intelli/
gerez dꝛ a pera capio.pis. Et coꝛripit.ci.
Percontoꝛ.an.d.p.i.inquirẽ vel ꝑquirẽ
interrogare. Et debet ſcribi po.
Percutio.tis.ſſi.ſſũ.a.t.i.ferire.⁊ dꝛ a per.⁊
cutio.tis.vel quatio.tis.Et ſcribitur pert.
in penultima ſyllaba. HMꝰG
Perdo.dis.didi.a.t.i.amittere.delere·vel
deſtruere dẽa ꝑa do.das.Hñ.?lmitto
perdo · deſtruo perdo notat.
P 52

N
2

cõiugationis pdu.pe. Sʒ pendere tertie

Pereffluo. is. n. t. i. pfecte flucre. ndead Aud. 6: Et erat pnoctas in oꝛatione. Et

Hebᷣ.2*. Me foꝛte pereffluamus.

Heregrinoꝛ.ar...p.i.exulare. pdu.gri.

Perendino.nas.n.p.i.moꝛari ꝑ vnũ viem

ſalʒ vſq; ĩ tertiũ diẽ. Ponit᷑ tũ qñq; ſim⸗/

plicit᷑ p moꝛani. Et trãſitiue poſitũ iuenit

pꝛo ꝓlongare. Itẽ perendinare.i. vnum

diẽ vel plures in ocium trahere.
Pereo.is.iui.vel perij.peritũ.a.q.i.interire

deficere. deſtruere. 1 vicit᷑ a ꝑ.⁊ eo · is. Et

coꝛ.pe. Mñ. Deſtiboꝛ peris fumine petre
peris. Et Ouidius in epi. Optima non
vllo cauſa tnente perit.

Perficio.cis.pfeci.ctũ.a.t.i.ꝑfecte facẽ · ad
finẽ ducere, dᷣ a ꝑa facio. cis. Et coꝛ.fi.
Iñ ꝑfectus.a.ũa hęc ꝑfectio.onis.

Perfodio.dis.di.foſſu.a.t.i.pfecte fodere
VBnde Exkech. Ze. Fode pietẽ.⁊ cũ ꝑfodiſ/⸗

ſem parietẽ.i.pfecte· uł valde fodiſſem.⁊⸗

coꝛ.ſo. in pſentiſed in terito pꝛoducit.
Perfringo.gis.egi.ctũ.a.t.i.ꝑfecte frangẽ

PBerfugio.gis.a.t.i.ꝑfecte fugere⸗ vict a
ꝑ ⁊ fugio.gis.Et coꝛipitſu.

vel deſtrui.⁊ dĩ a ꝑa fungoꝛ.geris. Inde
ꝑfunctus.a. ũ. Et hęc ꝑfunctio.onis.

Pergo.gis.prexi.ꝑrectü.a.t.iire.⁊ dꝛ a p.
⁊rego.ꝗ. BWel cõponit᷑ a ꝑede.⁊ rego. Jñ

dĩ ꝑgo quaſi pedẽ rego.ſᷣ poti etymo.ẽ.
Perbibeo . bes.bui.bitum.a.s.i.oſtendere.
vare. afferre dĩ a ꝑa habeo.besX coꝛ.hi

Periclitoꝛ.arl.atus.ſũ.d.p i. exꝑiri. nde
Plautus in amphitrio ne. Periclitat ſuʒ
aiuʒ tun. Itẽ periclitari.i.piculũ· uł oiſcri/

men incurrere · vm Huguitionẽ.

occidere.⁊ dẽ a pera emo.mis. Et coꝛ.ri.

PHerio.ris.riui.peritũ.a.q.i.docere · inſtruẽ ·

appꝛobare. Et coꝛripit p.e

Herito.tas.taui.i.rrequenter perire.

Herlego.gis.gi.a.t.i ꝑfecte legere bꝛab.
Zlego.gis.Et coꝛ.le.iĩ ꝑñti. i pᷣterito pd.

PHerlido.dis.a.t.iꝑfecte lędere.⁊ dicitura
pera ledo. vis.

*

Permitto.tis.a.t.i.cõcedre:conſentire.Et
aliqͥd trib modis ꝑmittit᷑.pᷣ ꝙ nullo iure
ꝓhibet᷑.2 q cõtra humanas cõſtitutiões
iudulget᷑. illicitũ vt magillicitũ vitet.

vt in glo.ij. c.oĩs. diſij.

„ „

Pernitoꝛ.ter. d.p.i pfecte niti ambulare.

Pernocto.tas.taui.n.p.i.qſi ꝑx totaʒ noctẽ
vigilare · k ponit᷑ ſimplicit᷑ ꝓ vigilare · vel
vigilare nocte. Iñ ꝑnoctas.antis. DHnde

ꝑnoctanteraduerbiũ.i.vigilanter.
Heroꝛo.ras.raui.a.p.i.ualde oꝛareuł potiꝰ
fecte oꝛare.⁊ cũ ꝑfectione ⁊ effectu · ſcilʒ

oꝛatione ipetrare· qð petit᷑ ad effectů deꝛ

dDucere.⁊ ꝓdu.pe.

Perpello. lis. ppuli. ppulſum.ati. pfecte

pellere. ⁊ dꝛ a ꝑa pello. ls.

Herpendo dis. di. a. c.i. intelligere · conſi /
derare· aiaduertere · ꝑcipere· trutinare. et

dĩa ꝑa pendo. dis.
Herpetioꝛ.teris.ꝑpeſſus.ſũ.d.t.i.iu vel

valde patioꝛ.⁊ dꝛ a ꝑ.⁊ patioꝛ.teris.

Perpetro.tras.traui.a.p.i.ꝑagẽcõmitte.
Z ꝓpꝛie in malo accipit᷑.⁊ dẽ a per.⁊ patro

tras.⁊ coꝛ.pe.

rere dĩ a ꝑa quęro.ris.⁊ ꝓdu.e.
Herſcrutoꝛan.d.p.i.pfecte ſcrutari. Inde
ꝑſcrutãs.ant.ge.oĩs.i.pfecte ſcrutãsſbti/
ſiter inſpicens inqrens · ineſtigãs. Et ꝓ.
ſcru. Oñ.j. Machab. ʒ? Perſcrutãs eos.
Herſeuero.as.a.p.i.ꝑſiſtere ⁊ ĩ ꝓpoſito ꝑ/⸗
manerea dẽa ꝑa ſeuero. as. Et pꝛod.pe.

Iñ h̊ H F ꝑſeuerans.antis. ꝑſenerir

aduerbium ꝑſeuerantia. ti.
Perſoleo. les.n. .i. vale ſolereaſſiduare.
aſſiduũ eſſe.⁊ dꝛ a ꝑ.⁊ ſoleo.les. Iñ ꝑſo/

ꝑſolus.a.ũ.i.aſſiduus.
Perſpicio.cis.ꝑſpexi.ctũ.a.t.i.ꝑfecte ĩtel/
ligere aſpicere · ppẽderea dĩa ꝑa ſpecio
cis. Iñ ꝑſpectim/adũ.i.viſibilit dare.et
ꝓꝑſpicuus.a.ũ.i.dlaruslucidus.
PHerſpicoꝛ.ar.atus.ſũ.d.p.i.ꝑſpicenre.·
Herſtringo. gis xi.ctũ.a.t.i fecte ſtringẽ ·
leniter tangere ſumatim diceer.
1o fis.i. facio

lent i. aſſidue adu. Et hęc ꝑſolentia.tię. et

Perterrefacio.cis.n.t: ꝑterreſio
ꝑterrere· vel fio ꝑterritus.

.„ F,.„ — *

Herterreo.eſ.rui ritũ.a.i pfecteuł val de

terreo. dĩ a ꝑ terreo.res. Inde ꝑfritus

a. ũ. Et cõponit᷑ Imꝑterritus.a.u.

Hertineo nes. nui.n. S.i. attinere · vel ꝑfecte

vel valde tenere: za per. teneo. es.

gere. Et ꝓdu.tu. Iñ ꝑtuſus.a.i.pfecte.cõ⸗
fractus. Oñ Aggei.p. In ſacculũ ptuſuʒ.

vertere peruerſum faceerr.

. 2

SGeſſimo.mas.mani.atũ.a.p.i.peſſimũ fa/

cere· deterioꝛarepeſſime tractare. Pnde

Ecdq ʒ8: Teipſuʒ peſſimabis. Et coꝛri. ſi.
Helſſũdo.aſ.dare.a.p.i/ſub pedibo dare
vel cõculcare· pſternẽ ſupponẽ. bm Pug .·

—

—

wo⸗
uſc;

gkene

Cſi
eſt

dN
8
itti
pan

lege⸗

istn
wwae.
ei

ſigo⸗

Pitrin
nun

Unins
Acnecr.

„ 7
ſkcö

igſtt

Cligenn,

Guni

Güft⸗

e Dnoe

Bapias dictt: Peſſudare pedes ſurſum

dare vũ qͥs caditretro mergẽ.depmere.
DPeto. tis.tiui.titũ.a.t.. qrere. oſtulare·Et
coꝛ.pe. Pñ Pꝛoſper. vlInguſto virt limi⸗

.

te celſa pettt.
Petuloꝛ.arl.atus.ſũ.v.p.i.ipoꝛtune petere
1, ppe coitũ/ſcilʒ luxuriari laſciuie animũ
dare. Iñ pꝑetulas.antis.ge.oĩs.i.luxurio/
ſus·laſciuusĩpoꝛtune petens: plus petens

Et petulanter. tius.ſime.aduer.

Pexo.as.i.rrequent᷑ pectere.i.pectinare.?l¶
quo pexito.tas.aliud frequentatiuũu.

P ante ₰
Piceo.ceas.aui.a.p.i.pice aliquid linire⸗
Vel obſcuarar.
NPicturo.ras.n.p.i.picturam facerevel pi⸗
ctura variare. .—
Pigeo.ges.pigui.dicebat᷑ antiqͥtus· ſ iaʒ
aboluit. Iñ piget ĩpſonale.i.pudere:pę⸗
nitere · grauare offendere ·qð vulgo vict
peſare. Et cõſtruit᷑ cũ actõ ⁊ genitiuo.vt

Viget me tui.Et coꝛ.pᷣmã.ñ Ouidius

de reme. Si piget in p̃ limite fige pedẽ.

Dignoꝛo.ras.p. o.ĩ media ſyllaba.a. p.i.cõ

emrccs umare amoꝛẽ inter aliquos.
Szʒ pignero.ras.ꝑ.e.in media ſyllaba.i.
pignere ponere.MHel pignerare eſt rem
aliquã ꝓ debito ponẽ creditoꝛi· vt certioꝛ

ſit de ſolutione debiti. vel eſt facere ↄtra-⸗

ctũ ſic dictũ. Oñ.Dignero rem ſoluo.ſed
pignoꝛo fędera firmo. Et cõponit᷑ cõpi⸗

gnero.ras.i.ſimul pignerareuł de pignẽ

extrahere ul i pignere reciꝑe.Oppignero

ras.icõtra vel ꝓpt aliqͥd pignerareuł ſub

arrare.vel confirmare. Repignero. as.i.

iten pignerare· vel depignerare.Et a pi-

gnero. ras. dĩ pignerat'. a. ũ. Dñ Imos

2 Duꝑ veſtimetis pigneratis accubue⸗

runt. Iñ pigneraticius.a.ũ: pigneraticꝰ
a.i.qð p pignẽ woĩt᷑ uł accipitpm Mug.

* *

pigreſco.cis.inchoatiuũ.

Pigreo.gres.n.s.i.eſſe vel fieri pigruʒ. Iñ

Pigritoꝛ. aris.d.p.i.pigrere.⁊ oꝛ a piger.

Et cõponit᷑ repigritoꝛ.taris. Et coꝛri.pi.
naturaliter.⁊ gri.
Pilleo.as.aui.leatũ.a.p.i.pilleũ induere.⁊
Dẽ a pilleus. Et cõponit᷑ depilleo.las. Ex
iceo aa hillenm aufere.

ilo. las. a. P. i pilos auferre. ⁊ dẽ a piuius

ꝓ capillo. Et cõponit᷑ ↄꝓpilo.lasi.ſil pila⸗/
re. DPepilo.las.Expilo.las.Et coꝛri.hane
ſyllabã pi.Et a pila.lę p inſtrumẽto con⸗

c(auo in quo frumẽtũ terit᷑ vel aliudderi-

uat᷑ pilo. las.i. in pila tundere.· batare te⸗
rere. Del pilare.i.rape. Et ↄponit cõpilo
las.i. aliena victa ſuis intmiſcere. Depi⸗
lo. las. Oſpilo. las. Repilo. las.i. iterũ pi⸗
lare. Suppilo. las. Et coꝛ. pi.bᷣm. Mug..
Et vt qda dicũt:Dilo deriuat᷑ a pilũ.li.
Pingo.gis.pinxi.ctũ.a.t.i.depingere· pi/
ccurã facere· vel picturã repſentare. Inde
H pictoꝛ.oꝛis: hęc pictura.rę.i.imago ex⸗
pꝛimẽs ſxecẽ alicuiꝰ rei. Oingo cõponit
cõpingo.gis.i.ſimul pingere. Depingo.
gis.i.valde veldeoꝛſu pingereuł picturã
delere. Repingo.gis.i.iteꝝ pingẽ. Inde
freq.picto.tas.⁊ ꝑ cõpoſitionẽ compicto
tas.⁊ ab his alia frequẽtatia.pictito as.
⁊ compictito.tas.

.

Pinguo. as.a.p.i.pingueʒ facere. Iñ pin/

gueo. es.i.eſſe vel fieri pinguẽ. Et ↄponit
ipigueo. es. Repigueo.es. Et hĩc pigue⸗
ſco.cis.⁊ ꝑ ↄpoſitionẽ Impingueico.cis.
Repingueſco.ſcis.inchoa. Pinguo ↄpo/⸗
nitur impinguo.as. Repinguo. as.
Pinguefacio.cis.dicit᷑ a pinguis: facio.
pinguelio fis.a pinguis.⁊ ſio.
Pinſo.ſis.ſui.piſtu.vel pinſũ.a.ct.i.panem
facere.paſtã deducere.ułterere. Iñ pinſo
ſas.fre. qͥ pinſito.tas.aliud fre. Itema
pinſo.pinſis Pido. vis.i.ſũ.i.pilo tun/
dere terere · hm Hug. Oꝛiſcianꝰ aũt oicit
in xꝛ libꝛo.ꝙ a piuſo.ſis.ſui.piſtum debet
elſe ſupinu. Iñ piſtoꝛ nomẽ vbale · ſicut a
paſtũ paſtoꝛ. Itẽ ſm aliquos pinſo.ſis.
eſt deſideratiuũ. de pindo. dis. Papias
etiã oicit: Dinſo.ſis.ſui.ſtũ.qð eſt cõmi/
nuo. Inde piſtare.

. ₰ „

Pio.pias.piaui.a.p.i.mundare purgare.

Et deriuat᷑ a pius.Et cõponit᷑ cũ ex. vt ex
Pipio.as.aui.a.p.i.reſonare:clamareacci⸗

pitrũẽ. vel pulloꝝ colibaꝑ. Iñ h̊ͥ pipio
depelageſbes rn pifemoi
⁊ hęc pipiuncula.lę.i.accipiter. Et coꝛ.cu.

DPiſcoꝛ.ar..piſcatus.ſũ.d.p.i.piſces capere.

7 dꝛa pilq. vñ Mado piſcari.i.ad piſces
capiendos. Iñ piſcatoꝛius.a.ũ.⁊ h ⁊ hęc
iſcabilis: ᷣ le.⁊ H̊ ⁊ hęc piſcatilis.⁊ hoe
e.e. coꝛ. Et ↄponit᷑ expiſcoꝛ.aris.i.exto/
to a piſcibo euacuare.vel acquirere..
NPiſtrio.ſtris.ſtriui.n.q.i.panẽ facere·pa⸗/
ſtam deducere.⁊ dicitur a piſtrix.cis.

Pitiſſo.as.n.p.i.parum bibexę.

„P ante M
Placeo.ces.cui.n.s.i.eſſe vel fieri plaachi,
55

vilplacitũ. Inde placet imperſonale Et

placit.a.i. qð placet uł placuit. Placeo
cõponit᷑ cõplaceo.es. Iñ cõplacet verbu
ipſonale. Gerplaceo.ces.⁊ ꝑplacet ĩpſo⸗

nale. Et coꝛ. pla. Bnde Ouidius de arte.
Heſſima ſic nulli nõ ſua foꝛma placet.

Placo.cas.caui.a.p.i.humiliare:mitigare ·

exoꝛarepacificareſedare.lenire· ꝓpitiari-
Et ↄponit᷑ cõplaco.cas.Replaco.cas.Et

ꝓducit pla·ſᷣ placeo.ces.eaʒ coꝛri. Pnde
SGScoꝛto nemo placet niſi dexterã muneę

blacet. Itẽ Guidiꝰ de arte. lacat donis
ab teripſe datis.
Plago.gas.gaui.vel plagio.gas.i.verbe/
rare. vulnerare plagis aftligere.
Vlango. gis.xi.ctũ.a.t.i.cũ lachꝛymis pec/

ctus aut faciẽ tundẽ ploꝛare lamẽtari·ge⸗

mere. Iñ h planct.tuſ.tui.i.tunſio pecton
aut faciei cum lachꝛymarũ effuſione.

Planto.tas.taui.a.p.i.plãtas vel planta/

ria ponere. plantis inſerẽ iplere. Et plãto

tas.p plantã deciꝑe.Et cõponit᷑ deplãto

tas. Cõplanto. tas.i. valde plantare vel
plantas auferre. Replanto. tas. Suppla/

to. tas.i.decipe.⁊ ꝓpꝛie ꝑ plantã.qð ſit cũẽ

litent᷑ planta ex traſuerſo iacim int plan
tas alteriꝰ Vñ Eſan diẽ de Jacob Geñ.
27 En ſupplantauit me altera vice.

Plaſmo.mas.maui.a.p.i.fſoꝛmare.⁊ dicit᷑
a plaſmos grece · qð latine dicit᷑ foꝛmare.

Iñ plaſmatoꝛ.oꝛis.⁊ hęc plaſmatura.rę⁊⸗

ſoc plaſma.mat..pe.coꝛ.gti.i.factura· foꝛ⸗/

maturaſcilʒ qð eſt foꝛmatũvel foꝛma.
Plaudo.dis.ſi.ſuʒ.n.t.i.manus repcutere·
man ex leticia daudere ⁊ inſimul iũgere.

manibo ſonũ facẽ· gaudere. Et ponit ſepe
ꝓ iũgere.vel reꝑcutere.Et ꝓp au poſita.o.
ↄꝛ plodo.dis.ploſi·plodere.ꝓ plaudo.
Inde ploſus.a.ũ ꝓ plauſus.i.reꝑcuſſus.

el dauſus ⁊ cõiunct. Olaudere: plodẽ

ꝓ gaudere manꝰ repcutiendoneutra ſüt

Bʒ p coniũgere · vel caudere vel reꝑci⸗
tere· actiua ſunt.

Elauſtrio.ſtr.n.qieſonare ꝑ modũ plau
ſtri · vel reſonare plauſtro·m Hug.

Plebeo. be .bui. n. . i. plebẽ imitari wel al⸗
loqui: dꝛ a plebs plebis.

Pilebeſco. ſcis.inchoa.i.incipio plebere.
Plebiſcito.tas.i.plebẽ incitari·vel alloqui
vel vocare· ul cõmouere.⁊ dꝛ a plebs.et

cito.tas.

Plecto. ctis. plexi.plexui.xi a.ti. punirne.
verbemre · ſupplicio affligere. vel flectere.
vel ex virgis aliqͥd ↄponere.qñ h̊ ⁊ B 2 B

plectẽs.ent. Dñ Joãnil.igy. Et plectẽtel
coꝛonã de ſpinis. Plectetesi.cõponẽtes
flectendo circucirca ſpinas. Plecto cum

ſuis cõpoſitᷣ in. o. ẽ actiuũ ſi q̃ habet.lm
plect oꝛ cõe eſt.ↄplectoꝛ dexo. m Hugꝗg

Prꝛiſcanꝰ aut dicit: ꝙ plecto facit plexi

antique · nuc cũ cõpoſitis fit cõe. antẽ
dicit MHugꝗ. ꝙ plecto facit plexi in h cõ⸗
coꝛdat cũ Pꝛilciano. vo dicit: ꝙ etiã

facit plexui·hoc verũ ẽ ſᷣm antiquos.Dñ

Judiq iõ? Cum licio plexueris.
Plemino.nas.aui.a.p.i.replere·pᷣm ang.
Et Bapias dicit: Oleminare.i.replere·
plenane⁊ ꝑfecte complere.

„ .

Pleo. ples.pleui.pletũ.a.S.i. implerenõ

eſt in vſu in ſimplici.

Plico. cas.cui.vel plicaui.citũ. uł. catũ. a. p.
i. plicas facereuł plicis aptare. Iñ plica.
Ploꝛ:o. ras. raui.ratij.n. P.. cn voce flere · et

lachꝛymas fundere. Dñ ploꝛo vꝛ quaſi
ꝑ lumina roꝛo eſt etymologia. Et ↄpo/
nit᷑ deploꝛo.al.i. valde ploꝛareulł explo/
rando aliqͥd petere acqͥrere· Exploꝛo. ras
i. inqrereinueſtigare. Imploꝛo. ras.i.ro/⸗

gare. ꝗrere · vel ipetrare. Ploꝛo neutrũ eſt

cñ ſuis ↄpoſitis ꝗ retinent eius ſigtionẽ.
alit᷑ ſunt actiua.Et ꝓd.plo ñ Juuenal
Ploꝛat᷑ lachꝛymis amiſſa pecunia veris.
fpm Huguitionemn.

Pluito. tas.pe. coꝛ.i.frequenter pluere.
Plumeo.meſ.mui.n.s.i.plumas babereuk

emittere. Iñ plumeſco.ſcis. inchoatiuũu.

Plumo.maſ.maui.a. p.itegere pluma.vel
pingere. vel omare. Et ↄponit᷑ deplumo
mas. Explumo.mas.i.plumas auferre.et

pꝛoducit plu.

SPluo.is.plui.verbuʒ defectiuũ excepte

actionis. n.t.dꝛ a fluo.is. Et huiuſmodi
vba excepte actõis oia ſũt ppevefectiua
in pꝛima ? ſecũda ꝑſonis.⁊ in qualibet in

piurali.Et or pluere/.quaſi fluere.⁊ caret

ſuß. in frequẽti vſu. Sʒ iuenit plutũ. Et
debet ſic exponi in ſtructiõe. Pluit aqua
ſubintelligit᷑ veus. Inuenit᷑ tamẽ ꝑ ĩpꝛo/
pꝛietatẽ: Mq̃ pluit. Et ẽ ſenſus.i.pluẽdo
cadit. Oluo cõponit cõpluo.is.quod eſt
actiun.i. pluuia irrigare. Iñ hH cõplutio.

onis. Et compluoꝛ. eris. in paſſiuo.Inde

complutus.a. um.

Pluuicino. nas. verbũ excepte actionis.
za pluuia.

„

minutatim parũper pluere d

8.laui.i. poculũ vare ppinare.

lüns

d
e
t
ti
Di

6.

unds

n
pu.
elere
nigui
pe
po/
wns
glro⸗
mieſt
none.

Hodio.as.are.i.initi:ułbaculo ſe ſuſtẽtare

Et cõponit᷑ apodio.as. Cõpodio.dias
Supodio.as.oĩa ꝓ valde ĩnitia ſᷣm hoc

ſũt neutra? abſoluta. Itẽ poſſũt eſſe tran

itiua ⁊ actiua.vt Hodio te:podio illũ
Suppodio iſtũ ·qᷓi pdiũ ſupponere illi uł
podio ſuſtentare/uł podio facere initi.
Hoetoꝛ.ar...p.i.carmia vel ppoemata facẽ
vel cõponere moꝛe wetea vꝛa weta.
Hoio.is.iui.ire.itũ.i.fingo.gis.vel facio.
Holio.lis.liui.litũ.a.q.i.ſculpere uł planare

vVel oꝛnare. Iñ h̊ politoꝛ.oꝛis.⁊ politoꝛius

a.i. Et cõponit᷑ depolio.i.valde uł deoꝛſũ
polire. Repolio.ls.Et coꝛ.po. Vñ Cſo/
pus.Mẽ gen peſtis ſuꝑat mens viſſona
ybis. Ceſentes aĩuʒ floꝛida lingua polit.
Holleo.les.lui.n.s.i.ſplẽdere/floꝛere:valẽ
excellere. Et ↄponit ęqpolleo.les.i.ęqui/

ualere. ppolleo.les. Et ꝓdu.bpmã poſi/
tione. caret ſup. Onde vᷣlvrte ſua medic

pollet cunctis venerandus.
Polliceoꝛ.eris.cit.ſũ.d.s.i pmittere.⁊ dẽ
a poꝛro vel poſt. ⁊ liceoꝛ. Iñ pollicit.a.ũ
VBñ Ouidius de arte. Hollicitj diues qͥ/
libet eſſe põt.i pmiſſionibo.Sʒ pollicem̃
ſpõte/ ꝓmittimꝰ rogati.NHñ.Pollicemur
ſcriptura.pꝛomittimus vᷣbo. DPñ qͥdam.
Dltro polliceoꝛ pmitto ſępe rogatus.Iñ
h̊ ⁊ hęc pollicens.centis.i.pmittens.
Pollicitoꝛ.tarłi.frequẽter polliceri.
Pollingo.gis.xi.ctũ.n.t.i.cadauera ſepeli/
re· vel cremare.⁊ dꝛ a polluo.⁊ vngo · q̃ſi

pollutos vngere.i.cremare moꝛtuos.Hñ

Plautus. Sicut pollinctoꝛ dixit qui euʒ
pollinxerat.

Polluceo.ces.luxi.n.s.i.dono pꝛomitto·qi

ꝓmiſſis ſolemꝰ polliceri ⁊ donis. Oł pol/
licere·ẽ offerre·qꝛ poſt ſacrificiũ ſolẽt fieri
oblationes · vel oblatiõibo lucem. Et dr
a poſt.vel ꝓcul. vel poꝛro. In h ⁊ B pol/
lucibilis:⁊ Hᷣ le.i.facilis ad donandum vel
pꝛomittendum.
Polluo.luis.lui.tũ.a.t.i.deturpare· inqui/
nare.⁊ dꝛ a pꝛo.vel poꝛro.⁊luo.is. Inde
pollutus.a.ũ.i.deturpatus/inqͥnatus. Iñ
pollutio.onis.deturpatio· inqͥnatio:ma/
culatio · ꝗ accidit aliqũ qñ qͥs coꝛrumpit᷑
in ſommo.
Hompo.pas.paui.n.p.i.ſuꝑbire/gloꝛiari.
dĩa pompa.Et cõponit᷑ depõpo.pas

ivitupare · deteſtari. IJdẽ ex pompo. Et

4 Hompo vagwi hH̊ pompatoꝛ.toꝛis.qui
aliquid ſuperbe· vel ꝑſumptuoſe agit.
Hongdero.ras.a.p.i.trutinare:ul grauarea

dia pondus.Et componit eqpondero.

ras.i. eque ponderare Pꝛepondero.ras.
i.hualere grauare excellere. alijs pon
derare. Et coꝛ. de.

PHono. nis.ſui.ſitu.a.t.i.ſtatuẽ locareplã⸗/

tare. Inde poſitiuus.a.u.

Hontiſico.cas.n.p.i.pontẽvel pontatum

facere. Iñ h ⁊ Bᷓ põtifex.cis.i.epiſcopus.

vVel ſacerdos:quaſi pontẽ· vel iter alijs fa-

ciens. Et h pontificatus. tus.tui.i.eiꝰ di/
gnitas· vel officiũ⸗ Et hic⁊ H̊ pontificalis.

hoc le. Et põtificoꝛ.ar.i.põtificatũ regẽ

vel habere · vel moꝛe pontificis ſe habere.
Ponto.tas.tare.n.p.i.põteʒ facere:uł põ/
tem ppararecolligare.
DPopuloꝛ.arlatus.ſu.d.p.i.pplo replereuł

deſtruẽ viſſipare. dꝛ a ppłs. Et ↄoponit

depopuloꝛ.ar.i.valde populari · vel de/

ſtruere· m Mug. Dapias vo vicit: Po-/

pulari.i.vaſtare· pdari· diuulgare. Inde
populatio.onis.i.deuaſtatio· ꝓpli vaſti⸗
tasexpugnatio·ruina:grãdis ſolitudo.
Poꝛco.cas.a.p.i.poꝛcas facere:vel poꝛcas
diſtinguere.Et cõponit᷑ impoꝛco.cas.in
codẽ ſenſu.vel aquã in agros voucere.
PHoꝛrigo.gis.rexi.ctü.a.t.i.quaſi ꝓcul ex/
tedere ⁊ regerea dꝛ a poꝛro:qð eſt longe
⁊ rego.Et ↄponit᷑ cũ ex ut expoꝛrigo.nis
Et cu ob? vꝛ oppoꝛrigo.gis.i.ex ułiuxta
poꝛrigere. Poꝛrigo etiaʒ ſyncopat.⁊ dẽ
poꝛgo.gis.ꝓ poꝛrigo.gis.Et coꝛripit ri.
et facit ᷣteritum poꝛrexi.

Hoꝛtendo.dis.i.tẽtuũ. tenſũ.n.t.i.poꝛro

vel lõge tendere · ſigre aliquid deſfuturis.
uł deſtinare· longe poſt oſtendere dꝛa
poꝛroa tendo Iñ poꝛtendens.tis.ge.oĩs.
Vñ Zach. ʒe. Diri woꝛtedẽtes ſũt. Glo⸗
ſa.i.poſiti in ſignum futuroꝛu.
Hoꝛto.tas.taui.a.p.i.ſuſtentare.vehere·a
terra leuare · auferre · referre· ius vicẽ. Iñ
poꝛtito.tas.i.frequẽt cpꝛtarre.

PBoſco.ſcis.popoſci.ſcitũ.a.t.i.petere/qrẽ.

Et cõponit᷑ depoſco. ſcis. Expoſco. ſcis. ⁊c
plus q; poſcere:q; poſcunt qᷣ ſimpliciter
petunt. Expoſcit q deſiderat. Aepoſco. ſ
PHoſſideo.des.ſedi.ſeſſũ.a.s.i.tendere:po/⸗
tiri in ptãte habendo tenerea dꝛa poſt⸗a
ſedeo. Inde h̊ poſſeſſio.ouis. Et h̊ poſ/
ſeſſoꝛ.oꝛis.⁊ poſſeſſiuus.a.;..l.

PHoſſidere naturalit: oꝛ qͥs cũ ẽ in reułeius
ꝑte · vel ſaltẽ cũ res eſt in cõſpectu eius.vt
ipſam videat · vel partẽ eius · hm A¶xo. C.

de acqui.⁊ certi.poo.
Poſſidere ciuiliteroꝛ qͥs cũ necẽ in re· nec
54

res in cõſpectu eius· ᷣ poſſeſſionẽ ſolo aio

habet. ⁊ rem de iure tenet · ſcllʒ ꝙᷓ talis ſit
pſona ĩ quã cadere poſſit hmoi poſſeſſio.

vt no. Jo.an.ĩ regulaſine poſſeſſiõe.li.vy

PHoſſidere clameſt abſente oño ⁊ fructua/

rio exduſo cdanculo poſſeſſioneʒ ingredni

vt dñm poſſeſſione pꝛiuet.
PHoſſidere vreſt violenter poſſidere.
Hoſſidere ſᷣcario eſt rẽ ad petitiones. vel
ſces meas mihi cõceſſaʒ ad vſũ poſſidẽ
q́;diu patit᷑ is qui conceſſit.
Poſſidere p indiuiſoeſt aliquã rẽ ita poſ/
ſidere:vt nullaʒ ꝑtẽ in ea habeat ab alijs

diuiſam. vel vt nulla ſit pars quã poſſi ⸗

deat ſeparatim/ſiue diuiſin. .
Poſſidere pꝛo heęredeeſt ita poſſidere·qñ
putat ſe eſſe heredẽ verũ cũ nõ ſit.

Boſſidẽ ꝓ poſſeſſoꝛe · oꝛ ille qͥ ita poſſidet

ꝙ ſe ſcit nullã canſã iuſtã poſſidedi habẽ
vt ſiimterrogatus fueritqre poſſideat uł
quõnullã rationẽ ſtendit · quare poſſi/
deat · ſed dicit poſſideo.

Poſſideri ꝓpꝛie vicunt᷑ mobilia · eo ꝙ eis

pedibo quis inſiſtit· vnde a planta venit
iſta coſſeſſio.

Po ſſidet᷑ aut hoc iure. qð iuſte⸗B iuſte ·.qð

bene quod aũt male poſſidet᷑ · alienũ eſt.

Male aut poſſidet qui male ſuis vtit· xel

aliena pᷣſumit. de v. ſige ius dictum eſt.
Poſſum.potes.potuii.valere · ſalʒ ↄſtãtia
vel ſanitate.⁊ dꝛa potis noĩea ſ esẽ.Et
coꝛripit · potes · a poſſũ pᷣmã. Bʒ potes cũ

deſcendit a poto.tas/pdu.po. Pñ.Egro⸗

tare potes niſi vinũ poſt pira potes.
Hoſtulo.las.lani.a.p.i.petereexigere· ro/⸗

garea dĩ a poſco.ſcis. Iñ hic poſtulatoꝛi

rogatoꝛ.⁊ inde poſtulatrix.tricis poſtu

latim ad.i.roganter.⁊ poſtulaticius.cia.
ciũ ·q frequent᷑ poſtulat vel poſtulat. Po⸗/⸗

ſtulo cõponit᷑ vepoſtulo.las.Et coꝛ.ſtu.

Potiono.nas.vel potionoꝛ.naris.i.potio⸗

nem dare.⁊ dicitur a potio.onis.

Potioꝛ.tiris.d.qi.rrui·vti.⁊ dꝛ a pot.tis.
noĩe.Et cõſtruit᷑ cũ actõ ⁊ gtõ ⁊ ablatiuo.
vt Hotioꝛ illius rei· vel illã re· vel illa re.
Et iuenit hm antiquosſm tertiã ⁊ q̃rta,ʒ

cõiugationẽ: potioꝛ ·tiris. vel teris.ſed in
infinitiuo ſemꝑ ſᷣm quartã iuenit᷑.potiri.

fupinũ ĩ itũ.potitũ.pe pd. Iñ potit.a.ũ.
Potiſſo.ſas.laui.i.frequent᷑ ⁊ paꝝ bibere.

Et ĩ eodẽ ſenſu vicebat᷑ ãtiqͥ potaſſo.as
PHoto.tas.taui.a.p.i.potũ dare. Ondepᷣs

Hotauerũt me aceto. Et potare.i.bibere.
Et ſupinũ eius ſyncopat᷑. Dꝛe potuʒ. tu.

Iñh pot toꝛ.oꝛis.uł potoꝛ. Et potato⸗
rius.a,ũ. vel potoꝛius.a.ũ.Et h̊ potatrix.

l potrix. Iñ hęc potatricula.le.vel po/
tricula.lę.oimi: potatus.a.ũ h̊ potat.
tus.tui.⁊ potus.tus.tui.actus vel paſſio

potandi.Et inde potito.tas.fre.Hotoꝓ

bibere neutrũ eſt.? pdu.po.Sʒ p potuʒ

dare · actiuũ eſt. Et bibere naturę eſt. Po/

tare vo luxurię eſft.

P ante ₰

Piꝛandeo.des.i.vel pꝛaſus.ſũ.n.S.i.pꝛan

diũ ſumere · in tertia hoꝛa comedere.⁊ dĩ

a pꝛandiu. Et cõponit᷑ cõpꝛãdeo.des. di

vel cõpꝛanſus.ſu.⁊ẽ neu ·cũ ſuis cõpoſit.

Pꝛanſo.ſas.i.frequenter pꝛandere.l᷑ quo

pꝛanſito.tas.aliud frequentatiuũ.
Hꝛauo.uas.a.p.i.pꝛauũ facere.Et ↄponit᷑
depꝛauo.uas.i.valde pꝛauare.Et ꝓducit
pꝛa. Mñn. Opto placere bonis pᷣuis odi/-

oſus haberi. Quis nili ſit· pꝛauis nemo

placere poteſt.

PHꝛebeo · bes. n. .i.dareexhibere largiri.

NPꝛeęcaueo.ues.n.S.i.ante vel p alijs vel fu/

tura ꝑicula cauẽ ⁊ vꝛ a ̊.⁊ caueo.ues. Et

coꝛ.ca. Oñ Geñ. 7? Pꝛecauens ĩfuturũ.

Pꝛeęcedo.dis.ſſi.ſſũ.n.t.ante ire.Et aliq d

dr ſcedere qᷓ̃ttuoꝛ modis.ſcilʒ ternitate ·
ſicutdeus oĩa.Cẽpoꝛe· vt flos fructũ. Ele/

ctiõe · ſiẽ fruct floꝛẽ. Oꝛigine · vt ſon cãti.

PHꝛecello.lis.pculi.vel cellui.culſũ.ul pcelſũ
ack. i. ſupare.⁊ dicit᷑ a ha cello.

Pꝛęcendo. dis.a.t.i.ante vel valde accen/

dere. dicitura p.⁊ cundeo.des.
Pꝛeęcido.cis.cidi.ciſũ.a.t.i.antecedẽ.⁊ dꝛa

ha cędo. dis. ccidi. Et ꝓduci. vbiq;. ITtẽ

pcido.is.ſcidi.ſupino caret.i.ante cadẽ

Vl in anterioꝛẽ ꝑte. Et coꝛ ci. vbiq;.⁊ vꝛ

apᷣa cado.dis.
Pꝛęcino.niſ.cinui.centi.n.t.i.valde canere
vel ante. Et coꝛ. ci.?⁊ vẽ a .⁊ cano.nis.
Hꝛecioꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.extimare.⁊ dẽꝛ

a pciũ.Et cõponit᷑ appꝛecioꝛ.aris.⁊ depꝛe⸗/

cioꝛ. aris. Sʒ antiqui dicebãt pᷣcio. pcias
appꝛecio.as.in actino genere.
Nꝛecipio.pᷣcepiceptũ.a.t.i.Rceptu dare·

imꝑarepoccupare.⁊ dĩ a .⁊ capio.pis

Ite iuẽit᷑ ſcapio.pis.a ha eapio.pis.Et

eſt cape antecape. in quo ſenſu etiã iue⸗/

nitur pcpio.pis. Et coꝛ.ci. vxelcc.
Pꝛeęcipito.tas.taui.a.p.i.pcipitent aliqͥd

obꝛuere · de alto ducere temere feſtinare.

⁊ dĩa pᷣceps.pitis.Et coꝛ.pi.

NPꝛecluo.is.clui.ſuß. caret.i. valde defenG

d
unr.
Ape⸗
aſo
o
pony
ſpo⸗

l
e1
. di
poſi.
4
1pont
kpdn
Dusi
ugn.
gswn
s (i
Kalad
minte⸗
nde⸗
lfaäi.

Enia
aR
ſihin

NN.
me. 1
e
coen
pooe

egu
cis

mtuiat
uuare⸗

wian

el valde reſplendere.⁊ dĩa ſ.⁊ cuo.is.
Iñ hic ⁊ hec dliuis. Pꝛecluo ꝓ defendẽ·

actiuũ eſt. Oꝛo reſplendere:neutrum.
Pꝛ cõtrecto.tas.a.p.i.ante cõtrectare vel
ante ↄtrectationẽ delectari:conſueta ma/
nibus palpare.

NPꝛecoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.rogare. Iñ pᷣca⸗
toꝛius.a.ũ.⁊ H̊ ⁊ hęc pᷣcabilis.⁊ ̊ lea pᷣca/

bundus.a.ũ.i.ſimilis pᷣcanti /q̃ſi ad pᷣcan⸗

„

coꝛ.ꝗris.Et coꝛ.pꝛe.

dũ habilis. Et cõponit᷑ depcoꝛ.an. Imp⸗

NPꝛecurro.ris.pcucurri.a.t.i.ante currere·ñ/

uenire ⁊ ? a ꝑa curro. Iñ ſcurſus.us.ui.
Pꝛędeſtino.nas.naui.a.p.i.ante uł ab ęt᷑no
deſtinare · Puidere/pᷣſcire· Et oꝛ a pꝛeæ de⸗
ſtino.nas.Sʒ pᷣſciuntur boni⁊ mali.Pꝛæę⸗

deſtinantur tm boni. pm Mug..⁊coꝛ.ſti.

Pꝛędico.cas.caui.a.p.i.admonereulł ãnũ/

ciare bona.vt Ego pᷣdico:q̃ſi ß.i.ſuꝑ alia

bona enũcio. Nñ tranſumptũ eſt ̊ voca/
bulũ in logica·cũ oꝛ: Genus pᷣdicatur de

ſcie · Species pdicat᷑ de ſuo indiuiduo.

i. enũciat· vel inberet. Inde verbalia.
Pꝛedo.is.didi.tũ.a.t.i.ᷣ alijs dare: ho/
noꝛare:progare.pᷣponereoꝛnare.Et com
ponitur a p.⁊ do · das.

Pꝛeędoꝛ.ar-atus.ſũ.d.p.i.pdã facere.diſſi/
pare.⁊ dẽ a kda. Iñ h̊ ſdatoꝛ.⁊ ſdatoꝛiꝰ
a.h.? pᷣdabundus.a.u.i.habilis ad dan⸗/⸗

oũ · vel ſimilis pᷣdanti.Et hic hęc ᷣdabi⸗

lis: hoc le. Et datus.a.ũ.qð accipitur in

paſſiua ſigtione· ſm qð antiqͥ vicebant:
do. vas. Et cõponit᷑ impdat.a.ũ. Mꝛeę⸗
doꝛ cõppuit᷑ compᷣdoꝛ.dar. Dep̃ᷣdoꝛ.aris.
Et cõſtruit᷑ cĩ actõa ꝓpdu.h̊.Hñ Dꝛatius

in epi. Singula de vobis ani ſᷣdãt᷑ eũtes

Hꝛęficio.cis.feci.fectiũ.a.ti.ſponere.⁊ dĩa
⁊ facio.cis.Et coꝛ.fi. Iñ verbalia.

Pꝛęfoco.cas.caui.a.p.i.ꝑſtringere:ſtrãgu/⸗

lare.q̃i ſauces ab antioꝛi ꝑte caꝑe ⁊ ſtrin/

ere.? di a h.⁊ faux.cis.Et pd.fo.Hnde
uidiꝰ in Jbim. Hꝛęfocẽt aĩę noxia mel⸗

„

la viam.

Pꝛegno.nas.aui.a.p.i.grauidare. Iñ pꝛe⸗

gnãs.nant.partidpin. Inuenit᷑ etiã pꝛe/
gnans pꝛo grauida. Sʒ pᷣgnans eſt quę
pcepit. Grauida quã vteri grauedo pxi⸗

mã partui oſtendit. Et cõponit᷑ impᷣgno

gnas. Repꝛegno nas.

* —

Pꝛęgredioꝛ.den.greſſus.ſũ.v.tii.ſcedere:

. —

vtrũq; a pꝛęa gradioꝛ.

ſire qð ⁊ egradioꝛ.dirniĩuenit.Et dicitur

PHꝛehendo.dis.ſimplex verbũ.⁊ babet. b.

toſt. ea facit phendipᷣhenſũ in ſup.i.tenẽ

inuadere.manus inijcere. Et cõponit᷑ ap/
pᷣhendo.dis.Compſendo ois.Dephẽdo
dis.Repꝛehendo.ois.
Pꝛeiudico.cas.caui.a.p.i.ſ̊ alijs iudicare.i
iudiciũ alioꝝ depᷣmere⁊ dãnare· q̃ſi ſup⸗
iudicare.⁊ dicit᷑ a p̊a iudico.cas.
NPꝛelibo. bas.baui.batũ.a.p.i.hcõtingere·
psuſtare · vel ante ſacrificareleuit tãgere·
paꝝ guſtarea dicit᷑a p.⁊ libo.bas.
Pꝛelido.dis.liſi.liſũ.a.t.i.cᷣ alijs uł ante lę⸗
dere. Et dꝛ a .⁊ lędo.dis.Et pducit.li.
Pꝛeligo.gis.legi.ctũ.a.t.i.ante legere dĩ
a pᷣ lego.gis.Et coꝛ.li.
Pꝛeęlioꝛ.arlliatus.ſũ.o.p.i.bellare.Rliũ cõ/
mittere armis viſceptare pugnare.
Pꝛęludo.is.luſi.ſũ.n.t.i.ante ludẽ. ppꝛie
ante maioꝛẽ ludũludulũ exercere nde
Statius achilleidos.Cibi pꝛęludit ma⸗
gnus Achilles.
Pꝛęluſtro.tras.a.p.i.p aſijs luſtrare.
Pꝛęmineo.nes.nui.n.s.i.ſuꝑmanere.pᷣua/
lere·ſtare:Rcellere: dẽ a pꝛę.⁊ maneo.
Pꝛemo. mis.pꝛeſſi.pꝛeſſuʒ.a.t.i.ſtringere·
cohibere · refrenare · vrgere · depmere · vel
flectere. Iñ pꝛeſſimadũ.i.ſtrictim.⁊ coꝛ.
p.Nñ Pꝛudetiꝰ. Magna caduntinflata
crepanttumefacta pmunr.
Pꝛendo.vis.di.ſũ.a.t.i.caꝑe⸗ ꝓpꝛie piſces
Vñ Aucanꝰ Qð pꝛẽderat heęſit. Inuenit
tamẽ in diuina pagina in euangelio Jo/
ãnis.2i? Mihil pꝛẽdiderũt. Idẽ. Afferte
de piſcibo q̊s pꝛẽdidiſtis nüũc. Sʒ h̊ nõ ẽ
regulare:Naã nullũ vybũ t᷑tie cõiugatiõis
habet finalẽ gemiationẽ in eterito·niſi ſit
oↄpoſitũ a do daspꝛẽdo aũt nõ ẽ ↄpoſitũ
imo ſimplex. facit g ſteritũ in di.⁊ ſup.in
ſũ · m Mug..⁊ iſtud tenẽt grãmatici coĩt:
Quidã tamẽ vicũt ꝙ pꝛẽdo.dis.cõpoĩt
a do das.⁊ ſic facit pꝛẽdidi:pꝛẽditum.
Pꝛenoio.as.are.a.p.i.pꝛenoĩe uocare:vel
pꝛenomen imponere. ?
Pꝛępedio.dis.diui.ditũ.a.t.i.impedire·uł
deturpare · deuaſtare · qſi H.i. ante pedicaʒ
ponere.⁊ dꝛ a h.⁊ pꝑedica.cę.⁊ coꝛ.pe.
PHꝛeępeto.tis.a.t.i.pꝛę alijs petrer.
Pꝛeępolleo.les.lui.n.s.i.valde pollẽ.⁊ ful/
gere · pſtare · excellere. pcelleeeer.
NPꝛępono.nis.Rpoſui.ſitũ.a.t.i.ante vel pꝛę
alijs ponere.⁊ dꝛa ᷣa pono.nis.Indehᷣ⸗
coſitus.a.ũ.i.ante poſitus.
ꝛępoſtero.aſ.a.p.i.oꝛdinẽ ꝑuertẽ.vłtrãſ-
uertere ſclʒ qð debet eẽ poſteri facẽ pmũ
Pꝛerogo.gas.a.p.pcellereexcellẽ.ſuꝑare·
ułpponẽ. Iñ hęc ꝑrogatiua.uę.i.ſingulan
5 5

excellentia. Et ſꝛo gatiuus.ua.uũ.i.excel/
lens.vel ad pꝛogatiuã ꝑtinens.

Nꝛerumpo. pi. ptu.a.t.i. ante rüpere · vel ab

anterioꝛi parte rumpere.

Pꝛeęſagio.gis.n.qi.diuinarefutura nũcia/

—

re.⁊ dĩ a ꝑſagiũ.gij. Iñ pꝛeęſagus.ga.ꝗl.

i. ſciꝰ futuroꝑꝝ. In hiago. gas. ide quod

pꝛeſagio. gKis.
Piꝛeſcindo.is.ſcidi.ſciſſũ.a.t.i.ante uł pꝛ?ę

pe. teriti·q; ſcidi babet pꝛimã bꝛeuẽ. Vñ

Duidius meta. Maã cęlo terras ? fras ab

cedis. ceæcidi. Oñ Duidi meta. xij? Abſ/⸗

adit iugulo pectuſq; humerũq; ſiniſtr.

Pꝛeſcio.ſcis.ſciui.a.qi.ante ſcire. Iñ Rſciꝰ
a. u. Et cõſtruit tã cũ gtõ q; cum actõ. vt
Pꝛeſcius huiꝰ rei.⁊ ꝑſcius hanc rẽ. Item

a pꝛęſcio · ſſcitus.a.u.et ſſciẽs.tis.ge.oĩis

Inde bec pꝛęſcientia tię.

Pꝛeſcribo.bis.a.t.i.ante ſcribere· ꝓcedere.
ſtruere· vel ab aliqͥ ſpacio tẽpoꝛis aliqd

poſſidendo adqᷣrere. Iñ pſcriptus.a. um.
Et hec pſcniptio.onis.i.adqſitio dominij

ſuꝑ aliquã rem aliquo certo ſpacio tem/

poꝛis poſſidendo.

Pꝛeęſeco.cas.ſecui.ctũ.a.p.i.hᷣ alijs ſecare.

Pꝛeſento.tas.taui.a.p.i.ad ſſentiã ducere
7 dẽ a pꝛeſens. Et cõponit᷑ reßᷣſento.tas.
NPꝛeſepio.pis.ſepſi.ſeptũ.a.q.i.ſeexem pꝛe⸗
tendereante ſepire. Et pꝛodu.ſe. Hnde
Vallamus ꝓpꝛie caſtrũ ſepimus ouile.
Pꝛeſideo.des.n.S.i.ſuper alios ſedere.⁊ p/
eſſe · defendere.
Pꝛeęſero.ris.a.t.i.ante emittere · ulł ſupꝛa· uł
pꝛę alijs ſerere.
Hꝛeſſo.ſas.ſaui.i.frequent᷑ pᷣmere.?¶quo
aliud frequẽtatiuũ·ſcilʒ pſſito. tas: coꝛ.ſi.

Pꝛeſtigio.as.a.p.i.ludificare·pſtigio aciezʒ

oculoꝛum obſcurare.

Pꝛeſto. tal.ſtiti. titi:: raro ſtatũ n. p.ãte

ſtare . vel ßeſſe· vel cellere.⁊ d a ꝑ.⁊ ſto.
Et Hſtare.i. exhibere · vare · vel ſtatuere.

Inuenit etiã pſto.ſtas.ſtaui.ſtatum.i.cõ/⸗
modare. vel mutuare ⁊ eſt actiuũ ⁊ ſim/

plex. Iñ pᷣſtans.antis.i.multũ ſcellens

alijs valens. Et pſtantia. tię. Et hic⸗ 5B

ſtabilis. hoc le.i multũa p̊ alijs valẽs.
Itẽ a pꝛeſto.ſta s.dꝛ pᷣſto·adu.tẽporł vel

loci.i.in pſentia ſum.q̃ſi ſto p̊ alijs. Onde

greciſmus.ꝛeualeo pꝛęſto vicas pꝛeſto

* 5

cõmodo ſigniſicare.

quoq; dono. Heſto quoq; ſepe ſolet ac·

So⸗
r

alijs ſcndẽ, oĩ a p. ⁊ ſcindo. dis. Et coꝛ.

ſcidit vndas. Inuenit᷑ etiaʒ abſcido.dis.
abſcidi me ꝓd.⁊ tũc ↄpoĩt᷑ ab abs ⁊ cdo

Pꝛeſtoloꝛ.aris.atusſu.d.p.i.expectare.et

dicit᷑ a pꝛea ſtolon. opꝛie ille vꝛ pſto⸗
lari·qͥ ᷣmiſſus expectat.licʒ generalit᷑ po/

natur pꝛo expectare.Sʒ cũ eſtoloꝛ pdu-

penul.miꝝ videt ſi cõponat᷑ a ſtolon cum
epiſtola ab eo cõpoſitũ pe.coꝛ. IAdeo alij

vicũt ꝙ ſſtoloꝛ cõponit᷑a pꝛeſto.⁊ olim.

qꝛ qui ꝑſtolat᷑ aliũexpectat eũ dum pſto
eſt. Et ſtoloꝛ in eodẽ ſenſu coſtruit᷑ cim
dtõ⁊ actõ. Idẽ enĩẽ pꝛeſtoloꝛ tibi:quod
pſtoloꝛ te· ita dicit Huguitio. Multi tñ

dicũt. pᷣſtoloꝛ poteſt vltima coꝛnipere

ꝓducẽ diᷣſis ſigtionibo. Oñ ĩ greciſmo

dẽ·Pꝛęſtoloꝛ expecto pſtoloꝛ ꝗqrere dico.

Et hoc cõtigit ex diuerſa cõpoſitione · õm
iſtos: Mã pſtoloꝛ.i.expecto cõponit a pꝛe
⁊ ſtolon. qð eſt miſſio. Sʒ pᷣſtoloꝛ.i.ꝗro

cõponit᷑ a pꝛę.⁊ telon:quod eſtlongum.

Pꝛeſulo.las.laui.a.p.i.pꝛęeſſe alicui ſolo.
⁊ dã a pꝛęa ſolũ.Sʒ ponit᷑ ſimpliciter pꝛo

pꝛęeſſe ⁊ dominari. Iñ hic⁊ hęc pꝛeęſul.lis

coĩs generis.qui vel quę pꝛęeſt.

. —

PHꝛeęſumo.mis.pſi.ſumptũ.a.t.i.ante velß

alns ſumere non audenda facere. Iñ pꝛe⸗

ſumptuoſus.a.ñ.qui peſannt. lfſu⸗
mituraudax impudens.⁊ cõꝑat᷑.Et hec

pſumptuoſitas.atis: pꝛęſũptio.Et pꝛe
ſumptiu. a. ũ.i.hſumptuoſus.⁊ hic ⁊ hęc

Hſumptibilis.⁊ B.le. Et pꝛeęſumptibiliter
aduerbiũ. Et bec pꝛeſumptibilitas. tatis.
Hꝛęgtereo.is.iui.n.qi.iuxta ire·vel tranſire.
⁊ dicitur a pꝛętera eo is.

PHꝛętergredioꝛ.deris.htergreſſus.ſũ.d.t.i.

iuxta gradi · vel tranſire pꝛeęterire. dicit
a pꝛęter.⁊ gradioꝛ.

Pꝛetexo.is.xui.textũ

36 Qui ptexut cũcta deſup. In H Ptexa

i.qdã veſtis nobiliũ romanoꝝ. Et dꝛ ſic·

quia pꝛętexebat eiqui ea vtebat.
Pꝛęetoꝛqueo.ques.toꝛſ. i.ſũ. vel pꝛętoꝛtũ. .S
i. ante vel pꝛę alijs toꝛquere.

Pꝛeualeo.les.n.s.i.Rſtare ſcellẽ plus valẽ

Piꝛeuaricoꝛ. ar. uł pꝛeuarico.caſ.itrãſgredi

infringere. 1 o a pꝛęa varico · vel varicoꝛ
Inde pꝛęuaricatoꝛ.toꝛis.i.tranſgrediẽs.

⁊ bec pꝛeuarica trix. tricis. Et vicunt᷑ ua/
ricatoꝛes legis.i.trãſgreſſoꝛes legis:quia

pꝛeę alijs ? pluſq; debeant in lege varicãt

i. daudicant. vel ambulant. Et coꝛ. ri.

NPꝛeuertoꝛ. teris.verſus.ſũ.d.tx.i.pꝛguenire.

ꝛeterire tranſire.

*„

eincipoꝛ. aris. atus. ſi. . ·.i. dominoꝛ. Et
coꝛ. pe. Et conſtruit cũ vtõ. vt Pincipo⸗

⁰

Am. textu.n. ti. Pee alijs
Vel ãte texere dꝛ a .⁊ texo.is Hñ Job.

er
uſno

dieo.

neßm
a
onn.
nſoo.
une
Püls
Fio
Nß
Erbe
bipe⸗
ane
snns

–

niß

ni⸗s

esvie
Giged
ym
Vſgenis
Nnt

tibi. i. dominoꝛ.

tum facere.

Pꝛiuilegio. as.a.pi.pꝛerogare. puilegia⸗

Pꝛiuo.nas.uaui.a.p.i.fraudarealienare.

ſubtrahere· remouerepuatũ facere. Inde

pꝛiuatus.a.i.i.alienatus ab aliqᷣbus reb
wel honoꝛe⁊ dignitate. Et pᷣnatim.i.ppe
ſingulatim.adu.viſcretiuũ.Et ꝓdu.pmã
pꝛiuo. Onde in Turoꝛa.Mõ me luce tiua

pꝛiuares ſicut iniqdun.

Pꝛobo. bas. baui pbatũ a. p..laudarevel

cõfirmare· vel certificare· Iñ pꝛobaticꝰ.a.

ñ.qui pꝛobat. vel ꝓbat᷑. Et hic⁊ hęc pꝛo⸗/
babilis.⁊ hocle. Et ꝓbabilit ad. pba/

bilitas.atis.Et coꝛ.hanc ſyllabam pꝛo.

Pꝛobꝛo.bꝛaſ.bꝛaui.bꝛatũ.a.p.i.vituperare
redarguẽiiuriari. Et cõponit᷑ ex pbꝛo as.

Pꝛocedo.dis.ceſſi.ceſſũ.n.t.i.paulatim in
anterioꝛẽ partẽ ire.⁊ eſt ꝓpꝛiũ ferentiũ ſa/

cra. dꝛ a pꝛo cedo.dis.ceſſi. Iñ H̊ͥ pio⸗-

ceſſio. Oꝛocedit qui in anterioꝛẽ partẽiit.

Pꝛęcedit qͥ ſequentẽ ante it. Itẽ pꝛocedẽ

i.pꝛoſperea ad bonũ cedere. Iñ h pceſſus

ſus.ſui.i.pꝛoſper euentus: vel augmentũ.

Pꝛocello.lis.culi.culſum.a.t.i.pcutere.

Pꝛocido.dis.di.ſupino caret.i.pꝛocul vel
ante cado.⁊ dẽ a pꝛo.⁊ cado.dis. Iñ pꝛo/

cidens.tis. ge. oĩs. Et coꝛ. ci. tam in pñti q;ᷓ

in terito. Oñ Matthei. 2⁰. Et pꝛocidẽé/

tes adoꝛauerũt eũ.

Pꝛocio.cis.ciuia pꝛoco.cas.ĩeodẽ ſenſu.i.

nouã cõiugẽ · vel nuptã ꝑetere · vel gene⸗
raliter mulierẽ. Et ponũt᷑ ſimpliciter pꝛo
petere. Itẽ pꝛocireuł pꝛocare ẽ ꝗqð vulgo
dicit domare · aliquẽ deſcoꝛtare.
Pꝛocito.tas.frequẽtatm̃.i.ſꝓe petere ·ſicut

pꝛoci faciũt · vel ſepe pꝛolõgare· ſicut mu/

lieres faciunt ſuis pꝛocis.Et coꝛ..

NPꝛocoꝛ.aris.atus.ſũ..p.i.impoꝛtune pe
tere. Iñ pꝛoc.a.ũ. Et hic pꝛocus.ci.i.pe/
titoꝛ.⁊ ꝓpꝛie mulieꝝ · vel nouę coniugis

nuptiarum.

Nꝛodeo.dis.dij.vel diui.ditũ.n.qi.deue
nire.⁊ in antea ire.⁊ dĩ a pꝛo.⁊ eo.is.int᷑/

poſita.d. ODñ Dꝛatius. Eſt q̃dã pꝛodire
tenus ſi non datur vltra. Et coꝛri. pe. ſuß.
ſcilʒ pꝛo ditum.
NPꝛodigo.gis.degi.a.t.i.vaſtare· dilapi⸗
dare⁊ ðꝛ a pꝛo.⁊ ago.gis. Iñ pꝛodigus

a..i.diffuſus· vltra modũ largus ⁊ efſfſun

dens hm Huguitionẽ.
Pꝛodo.iſ.didi.ditũ.a.t.i.tradere.ułma/

nifeſtare· vel pꝛocul dareexpellere dĩ a
pꝛoa do das. Oñ PHirgilius. Nodimur

atq; malis lõge diſiigimur horl. Iñ pꝛo/
Ditus.a.ũ.pe.coꝛ.Oñ. Impoꝛtat fraudem
pꝛodit ſine fraude reuelat. r
Pꝛoduco.cis.a.t.i.pꝛoculducẽ⁊ abſentare
ul extendere · vel pꝛolõgare ul in cõſpectu
Ducere · vel in aꝑtü· vel extra vucere.
Pꝛophano.nas.a.p.i.execrari:cõtamiĩare.
vel polluẽ Et ꝓphanareẽ in ꝓphanis an/
nũciareuł venerari. Mñ legit ꝙ btã Ma⸗
ria erat ꝓphanata.i.in ꝓphanis venerata
vel annuũciata. Et pꝛod.pha. MOñ Mꝛatiꝰ-.
PHone deos⁊ ꝗ tangẽdo ſaca ꝓphanas.
S a ed fers.tuli.latu.i.differre· ꝓlõgare ·
Oel pꝛoferre.i.manifeſtare:uł offerre. Et
pꝓfere·q̃ſi pcul ferrea ſᷣm h̊ ꝑtiet ad xᷣba:
Maã vꝓ̈ba pꝛoferunt᷑· quaſi pꝛocul.i.extra

ferũtur. vel emittunt. Iñ pꝛolatus.ta.tũ.

Pꝛofſicio.cis.feci.fectũ.n.t.i.valde facẽ.vel
incremẽtũ ſumẽ coꝛ.ci.Oñ qͥda. Nꝛoficit
h̊ nũq; cui ſꝑ leta nouãt᷑. Itẽ comedẽtib⸗
ꝓpꝛie non eſt dicendũ pꝛoſiciat:quando
op tamus eis cibũ ꝓdeſſe.ſ̊ pꝛoſit. Inue/
nit᷑ t in q̃dã collecta:Hꝛoficiat nobis ad
ſalutẽ ⁊c.qð autoꝛitati aſcribendum eſt.
Pꝛoficiſcoꝛ.ceris.fectus.ſũ.d.t.i.ire.
Pꝛofiteoꝛ.ter.feſſus.ſũ.v.s.i pcul ab ĩten/
tiõe fateri.i.aliud ĩ coꝛde habẽ⁊ aliud oꝛe
fateri. Del ꝓfiteri.i.pᷣ fateri: uł̃ alijs fa-
teri. Nel ꝓfiteri.i.reddẽ/uł ſoluere debitũ
Qui eni ſoluit debitũ:illud pꝛofitet᷑ Hñ
Aud.2? Ybãt oẽs vt ꝓfiterẽt᷑ ſinguli in c/
uitatẽ ſuãꝗ. Inde hic pꝛofeſſoꝛ.oꝛꝛisss.
Hꝛofligo.gis.⁊ ꝓfligo.gas.i.deſtruẽcru/
ciare · deuaſtare · diſſipare· q̃i pꝛocul agẽ?
⁊ diſpgẽ. Inuenit᷑ etiã in eodẽe ſenſu ꝓfii/
goꝛ.ar...p.Et hinc pꝛofligatus.a.ũ.Et ẽ
Pꝓfligat hm Pap̃·pꝛoiectꝰ.deuiꝰ.ꝑũᷣſus
afflict· ſceleratintſectus. Et pꝛodu.fli.
NHꝛoſoꝛar..d.p.i pcul ab ĩtentiõe fari/ſcilʒ
aliud vᷣbũ ꝓferre: aliud aĩo habere Hñ
cęſar.cũ ſui volebãt recedẽ.illos ꝓſabat᷑.
videbar᷑ enĩ illis dare licẽtiã recedendi.?
tamẽ intẽdebat eos dehoꝛtari a receſſiõe ·
Item pꝛoſari.i.pꝛędicere·vel pꝛęfar.
Nꝛofugio.g..n.t.i ꝓcul fugẽ. I pfuga. i.
pe. coꝛ.i pcul fugiens. Hofug pꝛie dꝛ qͥ
ꝓcul a ſedibo ſuis vagatqᷓi poꝛro fugat.
Hꝛofundo.is.fudi.fuſũ.a.t.i.pcul funde

diſpꝑgerediſſipare/de uoꝛare/pꝛoijcere

7dĩ a pꝛo fũdo.vis. Iñ pꝛofundus.oa
ↄũ.i.pꝛodiguslargus · diſſipatoꝛ·qui
nimis pꝛofundit. Inde pꝛofunde.dius.
diſſimeadũ.Et H̊ pfũditas.atis.i pdiga
litas. Sʒ /pfũdo.das.i.effũdẽ· diſpgere ·

—

dilapidare. Equocatio eni ẽ in ſdict. Fu/
vare enim deſcendit a funda ⁊ a fundus.

Similiter pꝛofundus deſcendit a fundus

⁊a pꝛofundo.dis. Itẽ pꝛofſundo.das de⸗
ſcendit a pꝛofũdus.Et ſcias ꝙ fundus cõ/
conit᷑ cũ pꝛo.et dĩ ꝓfundus.a.ũ.q̃ſi pcula

fũdo habens ſuꝑficiẽ. vel qſi pcul babeat

funduũ. Oñ h pfundũ di mare altũ: pꝛo/
füditas alicui rei. Iñ pꝛofũditas.tatis.X
pꝛofũdo.das.i.in pꝛofũdũ demergere.
Hꝛogigno.gnis.nui.genitũ.a.t.i.pꝛocul uł

ante gignere. Del ꝓgigno ·q̃ſi ꝓlẽ gigno

⁊ẽ etymologia. Iñ hic pꝛogenitoꝛ.toꝛis.
Pꝛogredioꝛ.der..greſſus.ſũ.v.t.i.pꝛocedẽ
q̃ſi pꝛo.i.ante gdi:uł pꝛocul gdia coꝛ.gre.
Pꝛoemio.mias.n.p.i.inciꝑe·vel ꝓꝓemiũ fa
cere vel vicere.

Pꝛohibeo.bes.bui.itũ.a.s.i.vetareint᷑dicc

gdicere.⁊ dꝛ a p.⁊ habeo.bes. Iñ ꝓhibẽs
tis.oĩs.ge.⁊ Hꝓhibitio.onis.Et ſciasqð
peccata moꝛtalia pꝛohibentſᷣ peccata ve/
nialia cohibentur.
Pꝛoijcio.cis.ieci.iectũ.a.t.i.pꝛocul.vel añ
iacere dẽ a pꝛo: iacio. Ite iuenit᷑ pꝛicio
cis.reci.rectũ.⁊ ẽ idẽ qð pꝛoijcio. Et ſiir ẽ
ↄpoſitũ a ꝓ.⁊ iacio.Et ẽ ꝓᷣbũ ſacriſicãtiũ.
Pꝛolicio.cis.a.t.i.pꝛocul elicere.
Pꝛologixo.as.n.p.i.pꝛologũ facere.pfa⸗
ri ploqui ante natura. Et coꝛlooo.
Pꝛomineo.nes.n.s.i.qᷓi pꝛocul manẽ⸗ ap⸗/
parere · ſupſtare⸗Reſſe⸗ dꝛ a pꝛouł pꝛocul
⁊maneo. Iñ pꝛominẽs.tis.ge.oĩs.Et hęc
ꝓminẽtia.tię. Et pꝛominẽtadu.⁊ coꝛ mi.
Sꝛomiſceo. ſces.ſcui.a.s.i.pꝛocul:vel ante
vel pꝛo aliquo miſcere.
Pꝛomo.mis.pſi.ptũ.a.t.i.pꝛoferre:manife
ſtare · apire· exhere · oꝛe vicere. Et cõponit
depꝛomo.mis.i.valde pꝛomere.Exp:o/⸗
mo.mis.i.e uł valde piomẽ⸗a pꝛod.pꝛo.
Vñ in Auroꝛa vꝛ. Sed partẽ iecorn pꝛo/
mens de capſide ſupꝛa.
Hꝛomoueo.ues.moui.motũ.a.s.i.pꝛocul
mouerea abſentare. Et pꝛomouere.q̃ſi in
anteriorẽ ꝑtẽ mouere.Et pꝛomouẽ · ſubli⸗
mare ad oꝛdinẽ vel honoꝛem mouere.Et
pꝛomouere.i.pꝛoſicere.Et coꝛmo.
PHꝛomulco.cas.caui.n.p.i.nauem ducere.⁊
pꝛopꝛie cum pꝛomulco. 7
SPHꝛomulgo.gas.gaui.n.p.i.pꝛonunciare·
manifeſtare. Et vꝛ pꝛomulgare. qᷓi pꝛom/
ptũ ⁊ maifeſtũ multjagẽ.⁊ ẽ etymologia.
NPiꝛonoſco.ſcis.i ꝓcul ãte noſcere dĩ a pꝛo
⁊noſco.cis.Iñ h̊ ꝓnoſticũ.ci.i.ſignũ futu/
ri. Et pnoſtic.a. u.qᷣ ſcogſcit uł ante ſigt.

NPꝛopagino.nas.a.p.i ptẽdere:ꝓpagines
extẽdere · flagellũ vitis trę ſubmerſu ſter ⸗/
nere quaſi poꝛro pandere. Et coꝛ.gi.

Et pnoſtico. cas.i pnoſtic ꝑppẽdẽ pᷣnoſcẽ
.

Haꝛopago.gas.gaui.a.p.i.pꝛotẽdere ⁊ ex-/

extẽſio · flagellũ vit extẽſũ ſub tra.⁊ ꝓduc
pe. pꝛopago vᷣbũ nomẽ ĩ oĩ ſua ſigtiõe.
tñ in pᷣma ſyllaba ẽ vifferẽtia · qꝛ H ꝓpago
ginis pꝛo extẽſiõe vitj.et ꝓpago.gas.ci
ad pꝛotẽſionẽ vitis ꝑtinetpꝛodu.pmã.PD Pe
ꝓpago qñ ꝑtinet ad ſapiaʒ coꝛ.pmã. Hnñ.

4
tendere. Iñ H̊ ꝓpago.ginis.i.linea·oꝛigo .

Ditem pago libet infinita ꝓpago. 1
Pꝛopello.li.puli.pulſũ.a.t.i.pꝛocul u(l ante w
pelle. Et ↄponit a pꝛo.⁊ pello. lis. er
PHꝛopẽdo.dis.a.t.i.extẽdere· dilatare.⁊ dꝛẽꝛ b
a pꝛoa pẽdo.dis. Iñ ꝓpẽſus.a.ũ.i.extẽſꝰ 19
dilatat. Et inde ꝓpeſius adu.qſi extẽſiꝰ. t⸗
Pꝛopero.ras.raui.n.p.i.feſtinare.Sʒ ꝓpe⸗ n
rat q vnũqðq; mature trãſigit. Feſtinat de
q multa ſiłicipit: nõ ꝑficit. Et ↄpoĩt ap/ 2
ꝓpero.ras.i.valde ꝓperarea deppero as. aaln
Pꝛopheto.tas: ꝓphetio. cas:ĩ eodẽ ſenſnu Hol
i. futura pꝛędicere. ſunt neura. doſ
Pꝛopitioꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.eſſe vel fieri l
ꝓpitiũ. Iñ hęc ꝓpitiatio.onis.i.placatio V
miſericoꝛdia. Et ꝓpitiatoꝛius.a.ũ.Et ꝓpi⸗ 1
tiarius.a. i. Et cõponit᷑ repꝛopitioꝛ.aris. Po
Pꝛopino.nas.a.p.i.vinũ miſcere potũ ad
miniſtrare. Iñ ꝓpinatoꝛ.or.qͥ potũ admi/ pi
niſtrat ñ Duidiꝰ. Inde ꝓpinatoꝛ nimi / nn
um qͥ vinũ ꝓpinat. Et ĩ Auroꝛa dicit᷑. De Pr
qbo angelici ciues bona ſũma ꝓpinãt. Itẽ· a
a ꝓpino.nas.dꝛ h ꝓpinatoꝛiũ.toꝛij.domus Koag
vel locus vnde ꝓpinatur.vel vbi ꝓpinak. pe⸗
Pꝛopinito.tas.i.frequenter ꝓpinne. pß⸗
Pꝛopinqͥ.quas.ipximare ꝓpe eſſe.Et co⸗ t⸗
ponit᷑ appꝛopinquo.quas.i.appꝛoximanr. Po
Pꝛopio.as.n.p.i.pꝛoximare ꝓpinquare. do
Et cõponit᷑ appꝛopio.as. Iñ appꝛopians pltn
antis.genens omnis. OO ſoen
Piopugiocpinnün facre. W
ꝛopudio.as.a.p.i.inhoneſte cõtinere u bon
repellere·vel iiuriari·vel ſcrutari. In ꝓpu-⸗ eii
vioſus.a.i.i.igẽminioſus:ũiurioſus:turpis P
ipudibũdus:iuerecũdus.iĩpudẽs: irreue⸗ ben
rens. infrontuoſus. Inde ꝓpudioſeadu. Po
Et heęc ꝓpudioſitas.tattis. V⸗
Pꝛopugno.nas.n.p.i ꝓcnl. vel ꝓ aliqͥ pu⸗ du
gnare. ul valde defendere · ſuccurrere. en
Pꝛopulſo.ſas.i.frrequent᷑ ꝓpelle pmouere.
Pꝛorito.tas.a.p.i.puocare.vel exctare. ut
ꝛoꝛogo.gas.are.a. p.i.differrediſtẽdere

pꝛolõgare pꝛotrahere/pꝛoducẽ xlpᷣmüů

m. die

uri
ſieni
Mn
tp
Medts

4

cno
Epi⸗
zmans.
änd
wuün
RK
nit N
ni
ens
gint
.

oq.

gus

Eyimn

.

0W

Pbfpo
l⸗
pouelt.

ſtidn

pnl

oCℳℳ

tẽpextẽdẽ ff ð iudul.j. offi.dele p. et.g
Pꝛoꝛũpo.pis.a.t.i.emittẽ/floꝛere exigere.

DPꝛoꝛuo.is.ercn.t.i.pꝛocul ruere· ex ruere.
impetũ facerepoꝛro cadere.

tumelia increpare.

Pꝛoſipo.ſipas.a.p.i.pcul ſipare ⁊ ſogere.
Iñ h. ꝓſapia.pię.⁊ hęc ꝓſapies.ei.i pge/

nies generatio ·qꝛ ꝓcul ſipat᷑ ⁊ ſpargitur
vſq; in poſteros.
Pꝛoſo.ſas.a.p.i,pducere.

Pꝛoſaico.caſ.n.p.i.pſaice ſcribẽ uł oictare

PHꝛoſcribo.bis.a.t.i,pcul a ſcriptura remo/
uere.⁊ dẽ a pa ſcribo.bis. Iñ ꝓpſcript.a.ũ
Et dicebant᷑ ꝓſcripti quoꝝ noĩa de enea
tabnla delebant᷑· qð erat cũ vãnabantur

ꝓ aliqͥ ſcelere. Iteʒ pſcribere.i.damnare ·

Et ꝓſcriptus.i.damnatus.ſed ꝓpꝛie cum

aliqs ita dãnat᷑ ꝙ nomen eius pſcribitur

de conſoꝛtio oꝛdinis eiuſdem· ſᷣm Hug.
Sʒ Papias dicit: Poſcriptus dãnatꝰ
cuius bona palã ⁊ aꝑte ſcribũt.i.exulat.

Pꝛoſeco.cas.a.p.i.pcul vel ante ſecare.JIñ

ꝛoſectum.cti.i.extum. .
Poloquor Miodecurns ſi. o. t. Pcnlſeck.

l quę reſtant ſequi: pcedere. Inde boc

pꝛoſequiũ.quij.i.ſeruitiũ.
Hꝛoſerpo.pis.n.t.i.pcul ſerpere· vel pꝛoxe
ſerpe: etiã in ante ſerꝑe: Daheſergo
pis. Iñ ꝓſerpina.nę.filia Cerer/ſcilʒ
na.vñ⁊ dẽ ꝓpſerpinaq; ꝓpe nos ſerpat.
Pꝛoſeucoꝛ.aris.d.p.i.mendicare·wel deß/
cari pꝛoſeucam.g

Pꝛoſiſto.ſtis.n.t.i ꝓſtare.⁊ p pᷣcio ſtare. et

meretricari. Itẽ ꝓſiſto.ſtis.i.pſtituere.i.
ꝓ ſᷣcio ſtatuere ad meretricãdũ ułaliud.

Et eſt vᷣbu meretricale in vtraq; ſigtiõe.
Pꝛoſpecto.tas.verbũ fre.a ꝓſpicio.cis.IN
quo pꝛoſpectans.antis.ols.ge. Dnde in
vita beati Nicolai legit᷑. Deus ex alto ꝓp/
ſpectans. Et vt vicit Papias: MHꝛoſpecto

deſuper aſpicio · vel pꝛocul.

Pꝛoſpero.as.a.p.i.pſperũ facere. Inuenit᷑
etiã pꝛoſperoꝛ.ar..d.p.i.pꝛoſpere agere.
Pñ ꝓpheta. O vñe ſaluuʒ me faco vñe

bene pꝛoſperare.

Pꝛoſpicio.cis.a.t.i.pꝛocul aſpicere.:longe

videre.⁊ dꝛ a pꝛo.⁊ ſpecio.cis.

Pꝛoſtituo.is.a.t.id eſt pꝛo pᷣcio ſtatuere·
pponerea dẽa pꝛo.⁊ ſtatuo.Et eſt verbũ
meretricũ: ꝗ pꝛoſtituũtur.i.pꝛo pꝛecioſe
ſupponũt. Iñ ̊ pꝛoſtibulũ.li.õm HNHug.

Pꝛoſto.tas. ſtiti.ſtitum.n.p.i.ante ſtare⁊

dꝛ a pꝛoa ſto.ſtas. Del pꝛoſtareii p pꝛe⸗

cio ſtare · vel cõmiſcere ſe cũ meretrice. Et
eſt verbũ meretricũ·ꝗ pꝛoſtãt.i.pꝛo pᷣcio

ſtant.⁊ meretricant᷑. Iñ h̊ pꝛoſtibulũ.li.
NHꝛoſũ.pꝛodes.deſt.i.pꝛoficere/pꝛoficuum
cõferre. Iñ pꝛofuturus.a.ũ. Et oꝛa pꝛo.
⁊ſũ·eseſt.⁊ interponitur.d.
NPꝛotelo.as.a.p.i.diſtendere:pꝛolongare
differre· pꝛouocare.dilatare.Et ꝓdu.te.
PHꝛotero.ris.a.t.i.ante vel ꝑedibus terere.
Pꝛotraho.is.here.a.t.i.dilatare.in mediuʒ
trahere · vifferre· ampliare:moꝛari:pducæe.
Pꝛoteruio.uis.uiui.uitũ.n.q.i.eſſe vel fieri
pꝛoteruũ ·ſuꝑbirecrudereferocire.

HHiꝛoueho.his.pꝛouexi.ctũ.a.t.i.pꝛocul vel

ante vehere ꝓmouẽextollere· ſublimare.

Iñ pꝛouecto.as.fre: ꝓuect.a.ũ.i.pꝛocul
ul ante vectuspꝛomot᷑ſublimat᷑.auctꝰ.

7cumulata.
Pꝛouenio.nis.pꝛouentuʒ.n.q.i.pꝛocul vel

cumulat᷑. Oñ ꝓuecta ętas dꝛ qnis aucta

ante venire · vel abundare ⁊ creſcere pul/

lulare.⁊ dꝛ a pꝛo.⁊ venio.nis. Iñ h̊ pꝛo/
uentus.tus.tui.i.abundantia.
PHꝛouerbioꝛ.aris.d.p.i.pꝛouerbia dicere·
vl pꝛouerbijs vitupare · bm Mug.
Pꝛouideo.des.pꝛouidi.uiſuʒ.a.S.i.pꝛocul
videre·/ꝓcurare ⁊ dꝛ a pꝛo.⁊ video.des.

Iñ pꝛouidens.Et hęc pꝛouidentia.tię.

Pꝛouoco.uocas.care.a.p.i.irritarepoꝛro
vel ante vocaread irã vel bellũ mouere.

Pꝛoximo.as.are.n.p.i.appꝛopinquare.
ꝛurio.ris.riui.ritũ.n.q.i.mollit᷑ effluere

pꝛurituʒ habere· libidine cõmoueri. dele⸗

ctando vri.Et pꝛo faſtidire inenit᷑. Inde

pꝛuriens. entis. ois. ge. Onde. 2. TCimoj.
4² Coaceruabũt ſibi mgros pꝛurientes

auribus. Iñ pꝛurit.tus.tui.et h̊ pꝛurigo
ginis.in eodeʒ ſenſuſcilʒ ardoꝛ ⁊ exuſtio

carnis.vel auriũ cogens ad ſcalpendum.

Plſallo. lis.· pſalli.n.t.i.exultare· iubilare.õ
gaudere· vel cantare. Hꝛopꝛie eni pſallẽ.
eſt geſtu coꝛꝑis expmere gaudiũ mentis
⁊ hoc q̃dã digna q̃litate vod.⁊ caret ſuß.
Plſalmographo.phas.i.deſcribẽ pſalmos

Pante B

Hubero.ras.n.p.i.creſcere pubereiuuenẽ.

dĩ a puber. Et cõponit᷑ repubero.ras.
Et hinc puberaſco.ſcis.Repuberaſco.ſd.

inchoatiua. Et coꝛ. be.

Puberto.tas.tare.n.p.i.foꝛere.⁊ in puber/

tate eſſe. Et pꝛoducit pu.

barbere Mel pubere.i. pubẽ emittere. Et
binc pubeſco.ſq.inchoa.i.barbeſcere · cre⸗
ſcere · Del pubere ⁊ pubeſcere.i. tali ctate
eſſe · talẽ etatẽ habere · vel vucere. Et com/
ponit᷑ impubeo.bes. Iñ impubeſco.ſeis.
Sußppubeo. bes. Inde Suppubeſco. cis.
Pubeto. tas.⁊ pubedo.das.n.p.i.pubere
vel puberare.
Publico.cas.licaui.a.p.i.dinulgare·cõem
facere.vel diffidare: diffamare.

Pudeo.des.n.s.i.pudoꝛẽ habereverecun /

—

varia nõ ẽ in vſu. Iñ pudet ĩꝑſonale ·qð
ↄſtruit᷑ cũ actõ⁊ gtõ.vt Pudet me tui.Et
hinc pudẽs.tis.ge.oĩs: cõꝑat᷑.Et pudẽt᷑

tius.ſime.adu:i G̊ pudẽtia.tię.i.vecũdia.
Puero.ras.n.p.i.eſſe uł fieri pueꝝuł creſcc

ad modũ pueri. Et ↄponit᷑ repuero.ras.i

iteꝝ redire ad pueritiã. Et hinc pueraſco

ſcis. Repueraſco.ſcis. inchoatiua.

quedã ludũ exercere·ſalʒ pãcraciũ facere
i. de mann in manũ aliqͥd ſubtrahere. Iñ
hic pugillatoꝛ.i.pugnatoꝛ:pugil.Sʒ pu/

gil ex ꝓpᷣa foꝛtitudie. Ougillatoꝛ ex arte.

Pubeo. bes. bui.n. s.i. creſcere· crementare ·

Naugilloꝛ.aris.v.p.i.pugnare· certare · vel

Hugno.nas.aui.n.p.i.bellarelaboꝛare:re/⸗

ſiſtere· certare· cõtendere: ꝓpꝛie pugnis.

Iñ hᷣꝛ Hͥ pugnax.cis.qͥ ſepꝑe ⁊ aſſique pu-
gnat. Iñ pugnacit.cius.ſime.adu. Et hęc

pugnacitas.atis.⁊ pugnaculus.a.ũ.i.ali⸗/
quantulum pugnans.
plicit creſcere· multiplicari: Facta traſla/
tione a pullis qͥ ꝓducunt᷑ ex ouis multi-
plicit. Et ↄponit᷑ repullulo.as.i.iteꝑ poſt
caſũ pullulare ⁊ recreſcere.Et coꝛ.pe.Dñ
obias Pullulat ex guſtu multiplicata
ame.
PHulſo.ſas.aui.i.frequẽt᷑ ꝑellere · rogare.p/
cutere cedere. . ͥ pulſito. tas. aliud fre.
Et cõponit᷑ ↄpulſo.ſas.Et pꝛopulſo.ſas.

Pullulo lulas. lauin. p.i genminare multi⸗/

Impulſo.ſas.quę poſſunt deriuatiua eſſe

a cõpoſitis a pelo.
Pulto.tas.eſt frequẽtatiuũ.a pello.lis.
Pumico.cas.pe.coꝛ.a.p.i.pumice aptare.

Puncto.tas.i.a.p.picta facẽuł puncij di/

ſtinguẽ. Iñ pũctatim adũ.i.ꝑ pũcta di/
ſtinctiʒ. Et cõponit᷑ depũcto.tas.i.pũcta

remouere. Diſpũcto.taſ. Repũcto. tas.i.

iteꝝ pũctare. Itẽ pnctare põt etiam eſſe
fre.huiꝰ verbi pungo.i.frequent᷑ pũgere.
AMquo punctito.tas.aliud frequẽetatinũ.
Pungito.tas.a pũgo.gi.frequet᷑ pũgere.
Pungo.gisxi.uł pupugi.a.t.i.puctũ facẽ

1*

vt in libꝛo. Et tuc ppᷣe facit punxi in ſte/

rito. Item pũgere.i.ſtimulare·cõfigerea.

tunc ꝓpꝛie facit pupugi.vt Ego punxili/

bꝛum pupugiillum.

7 —

PHunio.nis.niui.a.q.i.pęnã irrogare. Inde

punit.a.ũ. Et cõponit᷑ ĩpunit᷑. ta.tu. Et
ꝓdu.pu.Mñ. Nil magis ingratũ qᷓ; non
punire reatum. =ò

Purgito. tas.i.frequenter purgare.
Purgo.gas.a.p.i.mũdarepurificare·⁊ dĩ

a purus·qſi puꝑ ago.Et videt eſſe potiꝰ
etymologia q; cõpoſitio Purgo cõpoĩt

expurgo. gas.i.extra cijciẽdo purgare.
Purifico.cas.caui.a.p.i.mũdiſicare.puruʒ

facere:⁊ dẽ a purus.⁊ facio.Et coꝛ.fi.
SPuro.ras.raui.a.p.i.mũdare:puꝝ facere.
Puteo.tes.tui.n.s.i.fetere. Inde puteſco.
ſcis.inchoatiuũ.⁊ caret ſuß.et ꝓducit hãc
ſyllabã pu.ſ̊ᷣ puto.taſ.eã coꝛ Hñ.Nõ liq;
iſta putẽt meretricũ coꝛpoꝛa putent.
PHuto.Ctas.taui.a.p.i.cogitare/opinari.Et
putare.i.ſcinderẽulł purgare · vgã ex vite
ſuꝑfluã reſecare· Iñ putat.a.u. Et ↄwĩr
ſemiputatꝰ.Et coꝛ.hãc ſyllabã pu.Hnde
Conſcius ipſe ſibi deeſt putat oĩa dici.
Putreo.tres.n.s.i.eſſe vel fieri putrem.

Putrido.das.i.putridũ facer.

NPadripꝑtioꝛ.tiris.titus.ſũ.d.q.

q i.in q̃ttuoꝛ ꝑtes oiuidẽ. Et an /
tiqͥ olim dicebãt q̃driꝑtio.tis.

„ „

tiui.in actiua voce.

Quadruplo. plas. plaui⸗ q̃druplico. cas.

caui.i.ĩ qᷓttuoꝛ ꝑtes explicare·vel diuidẽ
vel q̃druplex ſiue q̃druplũ facere. Vñ et
quadruplatoꝛes ⁊ quadruplicatoꝛes di/
cunt᷑ vſurarij ĩ qnuadruplũ ſua reapiẽtes
Quadruplatoꝛ etiã dꝛ ſenex n ↄtractus
qͥ vuobo pedibo? duobo baculis ſuſtẽta-
tus ꝑ plãtas ĩcedit. Et coꝛ.dꝛu.naturalit᷑.
Quadro. ꝛas.a.p.ii q̃ttuoꝛ ꝑtes diuidẽ
Quaſſo.ſas.ſaui.i.rrequẽt᷑ q̃tere.a q̃tio.tis
Iñ h⁊ h quaſſibilis h̊ le: quaſiabũdus
a.ñ.i.facilis ad quaſſãdũ/ułſimilis q̃ſſãti.
Et quaſſito.tas.fre.Et quaſſo cõponitur
cõquaſſo.ſas.i.ſimul quaſſrnrer.

Quatno.nas.n.p.i.qtnos facẽ· ulłquatnũ.
uł q̃ternis diſtinguẽ uł oꝛdiare.Et ↄpoĩt

cõquat᷑no.nas.i.ſimul q̃temos cõiungẽ.
Diſquat᷑no.nas.i.quaternos·vel ꝑ quat᷑⸗

nos viſtinguere · ul viſligare. ſeu viſiun /
gere. Requatno. nas.i.itexꝑ quaternare·

vel viſquaternare.

ni
N
mul,

e
ue
Sö

4

nR
ſepor⸗
Cöpoit
wre⸗
pong
.
er.
nco.
cuatbi⸗
Wig
nen.
me
gierpt
tipr
D
vno.
n.

Gld

ruide
Die
esd
opĩn
ymms
mmnit.
dinic
rots
ſchio⸗
hlsiſin
cöh

unge,
onnt

diltan

gtermant

Quatio.tis.quaſfſi.ſũ.a.t.i.cõmouere:con/
cutere · ꝑterrere ꝑcutere · vexare.⁊ ſctiibi
.t.qð vinoſci põt ad ſecũdã ꝑſonã q̃tis
B.t. accipit ſonũ de.c.in quatio. Et coꝛ.q.

Vnde Sedulius.DOerti᷑ ⁊ trepidã qua/
tiunt vada falſa Pianaam.

Quaxare. vel quaſſare dicũt᷑ ranę cũ vocẽ
emittũt· ᷣm Mug..Et Pap.dic. Quaxat

ꝓ rana vicitſicut pꝛo coꝛuo crocitat.

Queo.quis.quiui.vel quij.quitũ.qre.n.q.
i. poſſe. Et cõponit᷑ c nõ.⁊ dĩ nequeo.qͥs.
nequi.quitũ.neqᷣre.i.nõ poſſe.Et coꝛ.qui ĩ
ſup.vt qtũ.neqᷣtũ.⁊ ſcribũt᷑ qͥt ⁊ neqᷣt ꝑ.t.

Queruloꝛ.ar..d.p.i.lamẽtari.⁊ dꝛ a qroꝛ.
Querimonioꝛ·aris.d.p.i.lamentari.
Querito.tas.i.frequenter queęrere.
Qugęro.ris.ꝗſiui.qſitũ.a.t.i.ineſtigare·ro⸗

l interrogare.

Queroꝛ.reris.qſtns.ſũ..t.i.lamentari:et
dẽ a gro.nis. Qui eni conq̃rit᷑ aliqͥd qrit

vt fiatſcilʒ vindicta uł aliud. Iñ queſtoꝛ
qſtrixqueſtio·queſtꝰ. Nide ergo qiſta
ſyncopata deſcẽdũt a ꝗqro:̊ integra de/

ſcendũt a qroꝛ.reris.Et qᷓroꝛ depnẽs eſff

cũ ſuis cõpoſitis. coꝛ.qa retinet.e.in cõ/

tolitis.vt qᷓroꝛ qreris.Cõqueroꝛ reris.D
quęro ꝓdu.pꝛimã. Mñ. Quęrit argẽtu,ʒ
querit᷑ ꝑcuſſus ab hoſte.¶bſit ab illa qri

quę conſtant turpia quęri.

Queſo.ſis.verbũ deſideratiuũ.a.qro ꝗris

i.cñ deſiderio ꝗrererogare· obſecrare. Et

declinabatur olim integre ⁊ regulariter
⁊ faciebat ſteritũ queſi· vel qſini.⁊ ſup.

lſitũ pe ꝓd.̊ modo eſt defectiuũqꝛ non

vtim̃ niſi duabo eiꝰ vocibo pᷣſent tepoꝛis
ſcilʒ qſo.⁊ qſumꝰ Et ẽ anoꝛmalũ.¶ qͥ qſi/

to. tas.pe. coꝛ.⁊ẽ vbũ fre.Et ꝓd.pᷣmã qſo.
VBñ Ouidius de ponto. Va veniã quęſo

nimioq; ignoſce timoꝛi.

„ 1* —

Quęſtionoꝛ.ar.v.p.i.iqͥrere:qſtionẽ fſacẽ.
mieo.es.qᷣeni.vel qetus.iũ.i.eſſe vel fieri
quietũ.Et ↄponit᷑ adquieo.es.eui.adqe/⸗
tuũ.i.aſſentire. Jñ adqͥ et.aiũ. Itẽ conqᷣ eo
es. Requieo.es. I requietusa.i.quod
cõponit᷑ irreqͥ etus.a.ũ.Et tã a quieo ⁊ ei
cõpoſitj deſcẽdũt qͥ eſco adqᷣeſco·cõq eſco
reqᷣeſco·ꝗ babẽt vocẽ ĩichoatiuoꝝ.Quieo

⁊ eius cõpoſita neutra ſunt⁊ abſoluta:ſed
nõ ſũt iu vſu in pſentiſed in pſterito.
Qnuieto.tas.taui.a.p.i.quietũ facẽ. Et po/
nitur qñq; ꝓ abſoluere a debito/ułreddẽ

debitů. Quidã tamẽ ĩ hac ſigtiõe ſubtra /

hunt.ea dicũt quito.tas.taui:qð magis

to. ta s. i. moleſtare inqetuʒ facere.
Quinito. tas.n. p. i. romanigareułmoꝛe q;

i.populũ alloqui.Et pꝛoducit ri.

Bante N

MRadico.cal.caui.n. p.i.radices

⁊ dĩa radix.cis.Et cõponit᷑ abradico.cas
i.a radice euellẽ.Et arradico.cas.i.valde

uł ad aliqͥd radicare. Piradico. cas.i.di-¶
uellere. Eradico. cas.i.euellere·deſtruere.
Iſ eradicans ge. oĩis. Dñ Job. ʒi? DHia
gare pſcrutari·requirere · cõſulere· petere⸗

eradicans genimina. Madico ꝓ radices
emittere· neutꝝ eſt. In alia ſigtione cum

ꝛ0 ducit di.

NRadio.as.aui.i.ſplendere.Et cõponit ir
radio. dias.i.intꝰvel valde radiare.DHꝛę⸗
radio.as. Obradio.as.i.circũcirca vel cõ

tra ſplendere. Aadio⁊ cõpoſita neutraa
abſoluta ſüt · licʒ qñq; ponãt᷑ trãſitiue· vel
ꝓillumĩare · vel ꝓ illuſtrare. Et coꝛ. ra. Dñ
in Tobia oꝛ. Pꝛęeradiat pꝛoles plis ho

noꝛe pater.

Iñ raſim. adu.Et ꝓd.ra. Dñ in Aurora

ↄr. Crimia moꝛtis hñs de libꝛo radit᷑iſto
Nanceo.ces.cui.n.S.i.iraſci:indignari:fetẽ

eſſe vel fieri rancidũ.⁊ vĩ a rancidus.

Aapio.rapis.rapui.a.t.i.violent auferre.
7 dꝛ a rüpo.pis. Qui eni rapit.q̃ſi rũpit.

Iñ raptim . adu.i.feſtinant᷑violenter ·q̃ſi

trahere. . qͥ raptito.tas.aliud fre.⁊ coꝛri.
ra. Dñ Pꝛoſper. Inuitus chꝛiſti munera
nemo rapit.
rareſco.ſcis.inchoatiuũ.Et pꝛoducit ra.
Kaſo. ſas. eſt frequentatiuũ. de rado. dis.

nabiliter loqui:cõtractare.⁊ dicitur a ra/
tio. Et coꝛripit.ci.
NRaucio.cis.rauſi.rauſuʒ.n.q.i.eſſe vel fieri
raucũ:pauca loqui.⁊ dĩ a raucus.

Aaueo.ues.ui.n.S.i.eſſe vel fieri raun. IJñ

raueſco.ſcis.inchoatiuũ·bm Mugg.

Nauio.as.n.p.i, raucũ eſſe vel fieri.⁊ dicit᷑

vulgareẽch regulare. Et c Pnit inquie

nitũ ſe habere. ul ad modi quiritũ eqᷣtare
Et dicit᷑ a quiris. vel qritis. Oel ntare

vlcemoꝛ. anln. p.i ſparſas vuas
vVel racemos colligẽ. Et pd.ce.

emittere· vel radicibo firmare.

ſuis cõpoſitis actiuna in vtraq; ſigtione

Rado.iſ.raſi.a.t.i.interſecare.ſupꝑficiẽ re
mouere. vel paꝝ oiminuẽdo applanare.

ruptim. Et rapto.taſ.taui.i.frequẽt᷑raꝑe:

Kareo. res.rui.n.S.i.eſſe vel fieri raruʒ. Iñ

Aqᷣ aliud frequẽtatiuũ.raſito.tas.pe. coꝛ.
Katiocinoꝛ.nariſ.d.p.i.ratione vtiratio/

„ 7

rauiatio.onis.i.raucitas.

BB onte E

Kebello. las. aui.n. p.i.reſiſtere·repugnare
cõtradicere:contendere.
Aeboo.as.aui.n.p.i.reſonare remugire.et
dꝛa re.⁊ boo.as. Iñh reboat tus.tui.
Recalcitro.tras.tani.a.p.ẽ ꝑcutere ułre/
ſiſtere retro pedẽ iacereſicut faciunt equi
q ꝑcutiũt tranſeũtes iuxta ſe.⁊ vꝛ a re vel
retro.⁊ calcitro.tras. Et coꝛ.Ci.
Recedo.is.dere.n.Cc.i.retro cedere reſluẽ
ſeparare abſcedere.
Recento.tas.a.p.i.ad recentiam reducere.
Recenlſeo.ſes.ſui.ſũ.ſecũdę cõiugationis.
Et receẽſo.ſis.ſiui.ſitũ.tertie cõingatiõis.
Et recenſio.ſis.ſiui.ſitũ.q̃rte cõiugatiõis
oia ĩ eodẽ ſeſu.i.numerareiteꝑ numerare·
recitarerecolere· rememoꝛare:reuenera⸗
ri recognoſcere.⁊ ſunt actiua.

arauia. Iñ rauiatus.a.ũ.i.raucus.Et hec

Aecepto.tas.taui.i.rrequent᷑ reciꝑe· ulre⸗

colligere in domo ſua.⁊ dꝛ a recipio.pis.
Necidiuo.uas.pe.pꝛo.a.p.i.renouare/poſt
caſũ reparare. Item recidiuant illi ĩfirmi
ꝗq in cõualeſcentia ſũt.⁊ poſtea cadunt in
infirmitatẽ. Oñ ſᷣm hoc: Recidiuare.i.in
infirmitatẽ iteꝝ cadere.
Recido dis.n.t.i.iteꝑ uł retro cadere.⁊ dẽ

a re.⁊ cado.dis.⁊ caret ſuß.Et coꝛ.ci. JItẽ

recido.dis.di.reciſũ.i.retro cędẽ· vel teꝑ
Vl exoĩ parte.Et ↄponit a rea cędo.dis
cęcidi. Et pꝛoducit d.
Recino.nis.niui.centũ.n.t.i.iterũ vel retro
canere:vel recitare.⁊ vi a re.⁊ cano.nis.
NRecipio.pis.recepi.ptũ.a.t.i.iterũ vel re/
tro capere.⁊ dẽ a rea capio.pis. Inde h
receptus.tus.tui.Et coꝛ.ci.
ecipꝛoco. cas. a. P. i. iten petere· nuicem
ſe ponere · vel cõuertere · vel reflectere. Et
cõponit᷑ a reci· qð eſt iteruʒ ⁊ pꝛoco.cas.
Iñ recipꝛocus.a.ũ.i.iteꝝ cõuerſiuusrepe/
titiuus. OHñ Recipꝛoca di cõſtrnctio in
qua eadẽ ꝑſona iteꝝ repetit· vel in qᷓ eadẽ
ꝑſona videt᷑ agere ⁊ pativt Ego diligo
me. Tu dilig te. AUlbert oiligit ſeæ coꝛ p.
Neclamo.mas.aui.a.p.i.poſt aliquem vel
iten damare· m Hugl. Del ſᷣm Papiã:
Aeclamatrecuſat.ↄdic inficiata pd.cla.

Recino.nas.naui.a.p.i.iterũ dinareſiue

iterũ flectere:ulł curnarea ponit᷑ aliquãdo

ſimplicit᷑ pꝛo flectere.⁊ appodiarevel de/

vnere. 2 d? are. cino.nas. Dñ Auq. 92
Vulpes foneas habẽt ⁊ volucres cęli ni/

xos ·filius aut hoĩs non habet vbi caput

ſuũ recinet.
Recogito.tas.n.p.i.aĩo repetere.

Recolo.lis.a.t.i.rememoꝛari/recoꝛdariad

memoꝛiã reducere· vel iten colere.

Necõpenſo. ſas.ſaui. a. p.ixreddere/pſoluẽ.

remunerare · vel iten trutinare· quare. Et
cõponit᷑ a re. cõpenſo.ſas.qð eſt cõpoſi⸗/
tum ex con.⁊ pꝑenſo.ſas. =
AReconcilio.as.are.a.p.i.epacilicare.
KRecondo.dis · di.vel.didi.ſũ.et.ditũ.a.t.
i abſcõdere. vel rexonere.? vi a rea cõdo
Dis. Iñ reconditus.a.ũ.⁊ reconſus.a.ũj.

Necoꝛdoꝛ.arlat.ſũ.d.p.i.reminiſci:aĩo re/

petere. Et cõſtruit᷑ c actõ ⁊ gtõ:tñ diffe/

rent᷑qꝛ recoꝛdoꝛ lectionẽ.i.firmouł recito

vel narro · vel de ea mẽtionẽ facioſed re/

coꝛdoꝛ lectiõis.i.memoꝛit᷑ teneo lectionẽ.

In vtraq; tamẽ cõſtructõe inenit᷑ modo
hunc modo illũ ſenſũ expᷣmere. Et vꝛre⸗
coꝛdariquaſi ea ꝗ retro ſũt⁊ pterita ite

ad coꝛ reducere·ſm Hug. Conſtruit᷑ etii

cũ ablatiuo:Qã verba ꝗ ꝑtinẽt ad recoꝛ/
vationẽ vel obliuionẽ regũt gtm̃ ex na/
tura trãſitionis. Et ſimiliter conſtruit᷑ cuʒ

accuſatiuo ablatuuuo.
Recraſtino. nas.n. p.iteꝑ craſtinare vel p/

longare dĩ a re caſtino.nas. Inde re/
craſtinans.tis.ge. oĩs. Et coꝛ. ſti. Dñ Hie
ronymus in epła ad Vaulinũ.SD? Niſi tu
ſemꝑ recraſtinans.

NRecubv. bas.n.p.eſt pꝛopꝛie in eubiculo

iacere ſic recubat lãguidus. Itẽ recubare
i.ſedere vel iacere ad comeſtionẽ.
Neculco.cas.a.p.i.iterum calcare.
Necupero.as.are.a.p.i.reſtauraredeꝑdi/⸗
ta adipiſci.
Necuſo.ſas i.reſutareꝑuixẽdere nolle· q̃ſi
frequẽt᷑ cudẽe.ut fiat re.i.retroq̃i poſtpõat
ARedamo.mas.a.p.i.rurſũ amo.⁊ int onit
.cauſa enphonię.

Redardeſco.ſcis.i.cõ burerea re vardeſco
interpoſita. v. Oñ ODuidiꝰ de reme. Flã⸗

ma redardeſcit quę modo nulla fnit.
Redarguo.guis.gui.gutũ.n.p.i.iteruʒ ar/
guere · vel rephendere.⁊ dĩa re.⁊ arguo.
guis. interponit᷑.v.cauſa euphonię.
Reddo.vis.vidi.redditũ.a.t.i.reſtituere.
ipſi cnius erat varea dẽ a re.⁊ do das.
Redeo.redis.vire.pe.ꝓd.n.q.i.remeare.
reuenire. vel recurrere: vel regredi. Sed
reddo.ois.reddidi pe.coꝛ.p geminuʒ. v.
i.xreſtituẽ . Redditur ex reddo redeo
dis inde reditur.

dian

n
R.

Neholi
ne
ctͤpw,

. iet
1en4
“
latiok
dn diſe
wAreait
nadſehre
Noladi
antnee
e Ernir
lömmnin

onintai.

etndneen
tn ann

n

pinnhe

Redibeo. bes. bui. bitũ. n. . i rurſũ debereæ
Dicitur a re.⁊ debeo. bes. Et coꝛripit di.

Nediſico.cas.caui.a.p.iliteꝝ ędificareꝛ
a re.⁊ ędifico.cas. Et coꝛ.fi.⁊ ſubtrahit.e.

Redigo.gis.degi.redactũ.a.t.i.pſentare ·

reducerereuocareretro vel iteꝝ agere.⁊

Oꝛ a re · ago. gis. intponit. v. Et coꝛ. di.

NRedimio.mis.miui.mitũ.a.q.i.coꝛonare
oꝛnare.⁊ dẽ a re.⁊ diadema. Et coꝛri.di.
vbiq;. Oñ Ouidius in epi. Gacchꝰanus
bacchi cõiunx redimita coꝛona. Inuenit
etiã Redimo.mis.qð cõponit᷑ a rea emo
emis.Et coꝛ.di.⁊ eſt tertie cõiugationis

Vñ̃. Eſt redimit quarte de ſe faciẽs redi -/

mire. & redimo redimis ĩflectio t᷑tia dic

Iñ redimitus.a.ũ.i.oꝛnatuscoꝛonatꝰ.ſecldd

ꝓducit mi.Oñ redimitis caſus oti ablti
nũeri pluralis ꝓdu.pe. Sʒ redimit vbũ

9 redimo.mis. coꝛri.mi. Oñ Danielis.22 .

Tempus redimitis.

9

NRedimo.mis.redemi.redemptũ.a.t.i.eri⸗/

pere.ſaluare· iteꝝ emere· vel qð ſuũ fuerat
retro emere recuꝑarea dĩa re.⁊ emo.is
Zintponit᷑.v. Qui eniʒ emit ·alienũ emit.
Qui redimit id redimit ꝓpꝛie qð ſuũ fuit
⁊ ſuũ eſſe deſijt. Dñ Jeſus chꝛiſtus dict
eſt ꝓpꝛie redẽptoꝛ bumani generis.qꝛ cuʒ
pꝛius ſuũ fuiſſet illud amiſerat ĩ traſgreſ/
ſione pᷣcepti eius.Et coꝛripit ii.
Redocreo.creas.aui.a.p.i.iten ocreare· et

Dẽq re.⁊ ocreo.as.interpoſita.sd.

Redoleo.les.leui.vel lui.letũ. ułlitũ.n.S..

bonũ odoꝛẽ emittere · bene olere · ſuauiter

ſpirare. dẽ a re oleointpoſita.o.Et dꝛ

t redolẽ ꝓ bono odoꝛe. Sʒ olere tm̃ de
malo. Itẽ redolere accipit᷑ trãſitiue qᷓ̃dã
trãſlatiõe ut Hec victio redolet ſigtionẽ
illiꝰ.i.hʒ ułretiet.⁊ q̃i qͥdã odoꝛe reꝑñtat
Nedoꝛſo.as.ani.a.p.i.retro ⁊ a poſterioꝛi
doꝛſũ ſcindere.⁊ dꝛ a re.⁊ doꝛſũ.Dnde ꝛ
Equus redoꝛſatus eſt a poſterioꝛi.

Reduco.cis aliqñ coꝛ.pmã ⁊ ſcibit᷑ ꝑ vnũ

d. aliqñ ꝓd.eã: tũc gemiat. o. Et ẽ redu⸗
cere retro ułiteꝝ vucẽ reuocaread ſe re/

ſtituere Oñ DBirgily in. 4. Cnei · ANmiſſã

cdaſſem ſocios a moꝛte reduc-dt.
Hedundo.das.daui.n.p.i.retro vndare
exuberareabũdarereùtere/redire.⁊ int᷑/

ponit᷑.o: dẽ a re.⁊ vndo.das.Et ꝓd/oa
vt redundabisredundare-redundatus.
Kefello. lis.li.a.t.i.repellẽ. falſificare.⁊ ßm

vſũ caret ſuß. ̊ bm artẽ deberet facere re/

felſũ·ſicfallo.fefelli. falſũ. Et vt diẽ Haß.
Kefellit. i. impugnat refutat· redarguit.

reuincit. MUé
Keferbeo.hes.n.s.i.iteꝝ calerer.
Kefero.referſ.tuli.latu.i.recitare renũciare
dicere · repoꝛtare Okreferre· retro ul iten
ferre. Itẽ ferre.i.diſtare.bᷣm h̊ ſępe tener
ipſonalit᷑. vt Refert an facias ᷣ vel illud.
Itẽ refert.i pdeſtuł ꝑtinet ad officiũ⸗vel
vtilitatẽ alicui a ſᷣm pᷣ ſꝑ ẽ ĩpſonale refert
1 ſpꝑ cõſtruit᷑ cũ gtõ cniuſſlibet caſualisex/
cepigtis pᷣncipaliũ ꝓnoiuʒ cũ qͥbo nõ cõ
ſtruit᷑ cã coĩcidentięRᷣ p illis cõſtruit cam
abltis femis ſuoꝝ poſſeſſiuoꝝ. vt Refert
ſocrat-uł mea · uł tua ułſua· uł illiꝰ.i, pdeſt
ſocratiuł tibi ułm · uł ſibi:ułilli · ul ꝑtinet
ad officiũ· ulvtilitatẽ ſocrat/uł meã/uł tuã
ubſuã · vm Mug.. Et ſcias ꝙ refert p diſtat
ꝓd.pᷣmã.Dñ qͥdã. Stult ſi q̃ refert ꝗ ſint
ea nõ puto refert.Itẽ Pꝛudẽtiꝰ. Nil re.
fert armis palma cõtingat doliſve. Et iõ
Dicũt qͥdã ꝙ h̊ ꝑpoſitio re ꝓducit᷑ ĩ refert
imperſonali · vel foꝛte ꝓducit᷑ poſitione.
Kefertio.tis.ſi.tũ.a.q.i.replere·inſpiſſare.

ta· obeſa. craſſa ẽꝛc.
Keficio.cis.eci.ctũ.a.t.i.reſtituererecreare
Mefiteoꝛ.terlſſus.ſũ.d.S.i.iterum vel retro
fateri.vel negare. M
Refleo.fles.n.s.i.iteꝝ flere.exuberare.
Refloꝛeo.res.n.s.i.iten floꝛerereſplẽdere.
Tenrere.
NKefocillo.las.a.p.i.reficere· iteꝝ focillare.
NRefoꝛmido.das.n.p.eſt quaſi cĩ quadam
foꝛmidine retrahi. ßM
Mefoꝛmo.as.a.p.i.iteꝝ vel denuo foꝛmare
I pbeẽ poſtlapſũułi pᷣſtinã foꝛaʒ redigẽ
Refragoꝛ.gar.gat.ſũ.d.p.i.reſiſtẽ·repu/⸗

Papias v̈ vicit: Refecta plena bñ far-

gnare:contradicererecuſare. B
RKefrico.cas.care.a.p.i.iten vel reuerſe fr/
carea põnit᷑ ꝓ reſiſtere· vel cõtradicere.
Kefrigeo.esxi.vel gui.frictũ.n.s.i.iten fri /

gere. Oñ in euãgelio. Refriguit charits

multoꝝ. Iñ refngeſco.ſcis.inchoatiuu.

KRefrigero.ras.aui.a. p.i.releuare·cõſolari ·

refrigeriũ dare.⁊ vꝛ a rea frigero.ras.

NRefringo.gis.fregi.fractum.a.t.i.iterũ vel

retro frangerea dĩa rea frango.gis.
Kefugio.gis.fugi.gitũ.a.t.i iteꝝ vel retro
fugere · vel ad aliquẽ fugere cĩ euadendi
⁊ habendi auxiliũa dĩ a rea fugio.gis.
NRefundo.dis.a.t.i.iteꝝ fundereretribu?.
Reſuto.aſ.a.p.i.renuẽ recuſarerepꝛobare
ARegero.ris.ſi.a.t.i.iten gererevel deſtruz

geſtũ · vel reputare. vel relegare.

Negno.naſ.naui.n.p.i.regnu obtinere.Et
componit᷑ conregno.nas.i.ſimul regnare.
NRegno eius cõpoſita neutra ſũt ⁊ abſo-

luta· q;uis qñq; ponãt᷑ tranſitiue.vt Iſte
regnat hanc terram.i.regnando obtinet ·

Nego. gis. rexi.rectũ.a.t.i.gubernare mi/

niſtrare· hm Mug DPapias dicit: Regit·

coꝛrigit. gubernat adminiſtrat. Et oꝛ re/
gere · quaſi recte agere.⁊ eſt etymologia.
Iñ rectus.a.ũ.⁊ cõpat᷑. Iñ recte.ti.ſime.
aduũ.Et rectitudo.oinis. Et coꝛ.pꝛimã re/
go.gis.ſᷣ rex regis ꝓdu.pᷣmã.Dñ.Si bñ
regna regises dignus noĩe regis.
Megredioꝛ.deris.greſſus.ſũ.d.p.i.redire
retro gradi. =B
Aehabeo.dbes. bui.bitũ.a.S.i.iterũ habere
qð iã habuimꝰ⸗ hẽre deſiuimꝰ.Et coꝛ.ha.
Reijcio. cis.ieci.iectũ.a.t.i.iteꝝ vel retro ia⸗
cere.⁊ dꝛ a re.⁊ iacio.cis. Inde reiect᷑.a.ũ
Et reiecto.tas.frequentatiuun.

„ „ E

Reiuueneſco. ſcis.i.frequent reiuuenere ul

floꝛere · ſiue ſplendere.
Kelego. gas. gaui. a. p.i.remi.
legare eſt vãnare in exiliũ mittere · ſcilʒ in

aliquã inſulã · vel aliũ locũ·ut ibi pt᷑ deli⸗
ctũ aliqð qð cõmiſit moꝛã ad tẽpꝰ faciat·
ſcilʒ ꝑ quiquẽniũ.⁊ eſt q̃ſi bannire.⁊ dꝛa

re.⁊ lego.gas. Iñ ̊ relegatio.onis.qd/

vã genus vãanationis · cũ aliqs ꝓ aliquo

cõmiſſo intdicebat᷑ a patria.⁊ puatiʒ vi/

debat᷑ recedẽ.⁊ ſua non amittebat.⁊ ſpem

habebat reuertendi. Iñ relegatus.a.ũ.ſic

dãnatus.Et dĩ relegare ſic dãnare:qꝛ re/
legat᷑ ſp habebat ſpem vtretro legaret.
i. vt reuteret. Itẽ relego.gis.põt cõponi
a re.⁊ lego.gis.⁊ tũc declinat relego.gis.
tertie cõiugationis.i.iten vel retro legere
Tretinet.e.in pᷣſenti:qð mutat᷑ in.j.in alijs

cõpoſit. Et relego. gas ꝓd. le. Sʒ relego

gis.coꝛ.le. Vnde.Aectoꝛ ſic releges vitiũ

qð ab arte releges. Quiſq; relegatus ſua
cũ remeabit habehbit.

Aelido.dis.a.t.i.retro vel iteꝝ ledere. dze
a rea ledo.dis.Et ꝓducit.li.Iñ reliſus. a.

ü.i.retro vel iteꝝ leſus.

—w—

NRelino.nis.releui.reletũ.a.t.i.iteꝝ linire et
diſcooꝑire · ſcilʒ ab oꝛe dolij operculuʒ re⸗/

mouere.⁊ fit q eſt euacuatũ. Et coꝛ.li.
Nelinquo.quis.qui.relictũ.a.t.i.deſerẽ. Et

Pa litelii Hteritũ. Sʒ reliqͥ nomẽ plura⸗
1*

de reliquus. a. . coꝛ. pe. OHñ̃. Gut hoĩes
eliqui memoꝛãs quos mente reliqui.

27. ..

ttere. Et re⸗

Keliteo. tes. n. ..i.iteꝝ vel retro latere.

Keluctoꝛ. aris.d.p.i.cõtra luctari ⁊ reſiſtẽ.
Iñ reluctãs.tis.i.cõtra luctãs:reſiſtẽs.re⸗

Anonas incetus Pyſe ha pendena.

eluo.is.a.t.i.retro vel iten luere · vel dela

uare . vel reſolurnre.
Remando.das. daui.a. p.i.iteꝑ vel retro

mãdare.Dñ aię.282 Manda remãda

ARemedeoꝛ.deris.d.s.i.iteꝑ remederi⸗a ca⸗
ret ſuppletiõe teriti ſupini. qͥ dicimꝰ
remedicatus ſũ. Iñ h̊ remediũ.dij.medi⸗/

cina ꝗᷓ poſt lapſu ſuccurrit. Et hinc reme⸗

NRemedioꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.remediũ cõ/

ferre:mederi dicitur a remediũ.
MRememoꝛoꝛ.anl atus.ſũ.d.p.i.iten memo
rari Oñ pᷣs. Rememoꝛati ſunt · quia deꝰ
eoꝛum adiutoꝛ et.
Remeo.as.aui.a.p.i.redireretro meareul

iteꝑ meare uł reuenire.⁊ dꝛ are.⁊ meo.as
Remetioꝛ.tir titus.ſũ.uł remeſus.ſũ.d.q.i

iteꝝ metiri · vel reddẽdo metiri⸗ dẽ a rea
melepdms Auneni tñ in paſſiua ſi⸗
gnificatiõe.Dñ Aucę õ?Eadẽ qpe men/
ſura q̃ menſi fuerit remetiet᷑ vobis.
Remigo. gas · gaui.a. p.i.remũ agere.⁊ dĩ

a remꝰ. Et ↄponit᷑ arremigo.gas.i.ad lit

remigare. Coꝛremigo.gas.i.ſimul.vel ciʒ

alio remigare. Diremigo. gas. i. diuerſis
modis.ulłi diũſas ꝑtes ulł diſſonãt᷑ remi/

gare. M aũt vꝛ remigo · qᷓi remũ ago · po⸗

tius videt᷑ eẽ etymo.q; ↄpoſitio⸗ coꝛ.mi.

MReminiſcoꝛ.ſceris..t.i.recoꝛdari:ad mẽo⸗
riã reducererecolere.⁊ caret ſup.⁊ ſupple/
tiõe pteriti ·qꝛ caret participio ñteriti tẽ/
poꝛis · ⁊ hoc ven ẽſᷣm vſũ.nã bᷣm artẽ de⸗
beret facere remẽtũ ⁊ remẽtus. Dñ Pꝛiſ.
in libꝛo. x? dicit. IA¶ reminiſcoꝛ ſupinũ vel
participiũ ſteriti ułfuturi ĩ vſu nõ iueni:
q́;uis ratio quoq; remẽtũ quomodo cõ/
mentum exigat dici.

ARemitto.tis.a.t.i.retro vel iteꝝ mittere· ul

dimittere ⁊ cõdonare· ul oiſſoluere · ulle⸗

nire · nõ ex toto ĩtẽdẽ.⁊ d a re mitto Iñ
remiſſuſ.a. ũ. qð retro mittit vel qð nõ ex
toto ĩtẽdit ſᷣ parũꝑ lenit Oñ qðdã adũ⸗/
biũ dẽ remiſſiuũ qð deſigt remiſſionẽ ali/
cuiꝰ rei ·bm Mug. Pap. vo vic: Aemiſſꝰ
feſſus·benignꝰſimplexĩdulgẽſ.dimiſſus
Remoꝛdeo. des.a.S.i.cruciare:ſollicitare·
ſepe mouere· de medio tollereſepare.
NRemoꝛoꝛ.arisatus.ſũ.d.p.i.iteꝑ moꝛari ·
retardare. Iñ remoꝛa. rę.i.moꝛa/ipedimẽ/
tũ. Oñ Liuus. M nam nox greſſui meo

long
inen
Plon

Ranm
1 %,

gn
ugt
ſt
g
ſepen
dupie
nitte
niſe
or
bed
lep

binczene⸗

neuii
i
mmem

wneen
enee

nadin
Epaſuah

cen

bis
e 1i
iadl?
Alao
dugſs
ſnütnenn
mmͦ goſ
mali
Pötnuti
Dih
nuninn
co⸗

ineren
une

Ucgnin
i⸗
mſoii
NZN
vlaure⸗
,
nnom
mirine

nimd 7

remoꝛam facit. Et coꝛriptim.

»„ „„

Remoueo.ues.remoui.a.S.i.iteꝝ monere
vel ſeꝑare. Inde remotusa.ũ.Et remote
remotim adũ.i.ſeparatim.
Keniteo.tes.n.S.i:reſplendere.

Kenitoꝛ. teris. reniſus.vel renixus.ſũ..ti.

reſiſtere· reluctari·cõtradicere.⁊ dicitura
re.⁊ nitoꝛ.teris.
Kenouo.as.a.p.i.reſtaurare· vel inouare.
Renuo.is.a.t.i.refutarerecuſare:denegare

KRenũcio. as. a. p.i.iten nũciareuł renuere.
Vl remittere · vel negare. Dñ vĩ · lben eſt

vnicuiq; iuri ſuo renũciare.i.remittẽ ius

ſuũ · negare eo ſe velle vti.
Keoꝛreris.vᷣbũ depo.i.extimare· putare ·

opinari. Inde ratus.a.ũ. participiũ.
Repando. dis.di.ſum.a.t.i.recuruare · ve
claudere · vel recudere.
Reparo.ras.xraui.a.p.iterũ vel retro pa/
rare.⁊ dẽ a re.⁊ paro.as. DZZZ
Kepatrio.as.aui.n.p.i.ad patriã remeare

NRepedo.das.repedaui.n.p.i.retro pedem

dare · remeare.⁊ da re.⁊ ꝑes. Vñ equus
dẽ repedare cuʒ retro pedẽ iaut ⁊ ꝑcutit.

Vñ. Retro pedem iaciens rexedatrepe
datq; reuertens. Innenit᷑ etiã repedo pe/

dis. Et tunc ꝓducit pe.ſiceut ꝑedopedis.
Pñ. ⁊ᷣl pedo dicrepedo · ſ̊ dat tibi pedo
repedo. Iñ repedito.tas.pe.coꝛ. vbũ fre.
Repello.lis.repuli ·repulſũ.a.t.iretro pel/
lere · ꝓpulſare.⁊ dẽ a re pello.lis.Et pel⸗
lo habet vbiq; vnũ.p.vnde pᷣmã coꝛ.vt
Repuli repulſũ:tamẽ autoꝛes geminant
in tertia ꝑſona pteriti vt fadat pꝛimã
ongã. Hnde Aucanus. NReppulit a libit
imenſũ ſirtibo ęquoꝛ.Sʒ Ouidiꝰ in pᷣma

ꝑſona recte coꝛripit.dicẽs. Quęq; feros

repuli doctis medicantibus ignes.
Repenſo.ſas.a.p.i.vicẽ reddereretribuẽ.

NRependo.dis.di.a.t.i.reddẽ remunerare.

J dẽ a re.⁊ pendo.dis. ß
Neperio.ris.ri.reꝑtũ.a.q.i.iuenireEt ſcias
ꝙ reꝑimus vltro occurrentia. Inuenimꝰ
quęſita. Del repire ẽ ſcire de re ꝑdita vbi
ſit. Inuenire aut ẽ rẽ ꝑditã rehabere · Pᷣm

NHug. In greq aũt oꝛ. Quęſita inuenio
reperis quod ſoꝛs parat vltro. Et reperio

ouplicat p ĩpterito.ſed in ſᷣſenti ⁊ ꝗ ve⸗
niũt a pſenti nõ geminat. Et ſic pᷣmã coꝛ.
in pſenti. in pꝛęterito ꝓducit. Supinũ
vo ꝑ vnũ.p.ſcribit᷑. Et coꝛ.pᷣmã.vt reꝑtũ.
MRepeto.tis.a.t.i.recolere·vel retrouł iteꝝ
Petere · vel iterare · repoſcere.

. ₰ 4

Kepignero.ras.a.p.i.pignus recipere· vel

iterum pignerare. vel depignerare
Repilo.las.a.p.i.iteꝝ pilare dicit᷑ a re

ilo.Et pꝛoducit pi.
epingo. gis.repegi. ctũ.a.t.i.itex vel re
tro ipellere vꝛa re.⁊ pango.gis.qð eſt
cõiungere· vl ipellere. Del dꝛa re.⁊ pin/
go. gis: Et eſt repingere iten pingere.
Kepleo.ples.pleui.a.S.i.complere.·
Beplico.cas. care.a.p.i.reuoluere.repetẽ
aliquid multotiens. H
Nepo. pis.repſi.reptũ.n.t.i.latent᷑ intrare·
vel ventre iuxta terraʒ ire.vt faciunt ſer⸗/
pentes ⁊ piſces.⁊ ꝗcũq; in bꝛachijs non
eleuantur ſed coꝛpoꝛe rapiunt terraʒ. Et
pꝛoducit.re. Pnde Duidius in epi. Sʒ
mouet obrepens ſomnus amie caput.
NRepono.nis.a.t.i.collocare· cõpetent᷑ ſta⸗
tuere · in remoto ponere.
NRephendo.dis.dere.a.t.i.arguere·ĩcrepa⸗
re· detrahere. ́MßDßUd

KReßſento. tas. tare. a. p.i. aſſimilare · effigiẽ

figurare.

„* „ 6⁶

Nepꝛimo.mis.a.t.ixrefrenarecõpeſcere.
NRepꝛobo. bas.i.iteꝑꝝ ꝓbare uł vituꝑare.

Nepto. tas. taui.i.frequent repere. Inde

reptito.tas.aliud frequentatiuũ.

Repudio. as. aui. a. p.i. repellere reſutare ·

ſpernere · vel dedignari reſpuere
Repugno.nas.nare.n.p.i.reſiſtere· reluc-
tari· vel iterum pugnare.
Aepullulo.las.laui.n.p.i.iterũ poſt caſum
pullulare recreſcene.
epungo. gis. a. t. i. iteꝝ vel retro punge/

re·ſalʒ viceuerſa pungentẽ pungere.

NRequieo.es.eui.etũ.n.q.i.iteꝝ qeſcere re/
quiem babere.⁊ dr a re.⁊ quieo.es. Inde
requieſco·ſcis.inchoatiuũ.

Requiro. ris. ſiui. ſitũ. a. t. i iten querere . ul

ieſtigare · vel inquirere.
Keſartio.tis.tire.a.q.i.viſſuere.vel iterum
ſartire· reficereułreſtaurareuł reſtituere.
Keſero.as.are.a.p.i.aꝑire:pãdereuł iterũ
ſerarerecludẽ.q̃i retro ſerã facẽ remouẽ.
Keſedo. cras.craui.a. p.i.ſacrare·. vel exe/
gare vel exoluere . vel liberare · oimit ere.
Keſideo.des.n. s.i.pigrerequaſi retro ſe/
dereremanẽretro moꝛari. Iñ reſideſco.
ſcis. inchoatiuũ. dĩ a re.⁊ ſedeo.des.
Relſigno.nas.naui.a.p.i.iterum ſignareuł
ſignũ auferre ⁊ aperire · vel retro ſignare ·
reddere.reſtituere.
Reſilio.lis.liui.ułlij.n.q.i.iten ułretro ſa/
lire ñ ⁊ dẽ ille reſilire a pacto qͥ dimit⸗
tit pactũ ⁊ ceſſat retro. In reſulto.tas.tre.

Reſipio. pis n.t.i iten ſaperedire ad ſape
Pꝛope ille reſipit qͥ pęnitens fo.æfacti re/
it ad ſatiſfactione ad ſaꝑe qð vimiſe-/
rat foꝛefaciẽdo. Iñ reſipiſco.eis.inchoa.
Neſiſto.ſt.i.reluctari refragari repugnare
Meſoluo.nis.a.t.i.iteꝝ ſoluere· vel retro li/
gamen deducedo ſoluere ⁊ ſeparare.
eſono. as. n. p.i.iteꝑ vel retro ſonare vel
ad ſonũ alterius ſonare.

Reſpicio.cis.ðxi.ctũ.a.t.i.rerto aſpicẽ.Jñ

reſpecto.tas. vᷣbũ fre.i.frequẽter reſpicio.
Reſpiro.as.n.p.i.retro vel iteꝝ ſpirare· uł
quieſcere.pauſare a laboꝛe.
Reſpondeo.des.di.n.s.i.recro petẽti vocẽ
mittere · vel reddere vel ↄſonare. vel reſi⸗

ſtere contradicere. Iñ reſponſo.ſas.i.fre⸗

quent᷑ reſponderereſiſtere· contradicere
Iñ hᷣ reſponſũ.ſi.Et h̊ reſponſoꝛiü.rij. Sʒ

reſponſũ qð dat᷑. Reſponſoꝛiũ:verbũ· vel

verſus qͥ ſęe iterat᷑.Et vꝛ ſic· qꝛ vno deſi⸗

nente id alter reſwondeat Inde reſponſi-

uus. a. u. ⁊ reſponſoꝛius.a. u.

Reſpuo.is.ſpui.ſputũ.n.t.i.iteꝝ vel retro

ſpuere. vel recuſare renuere· vilipendere.

Keſtauro.ras.raui.a.p.eſt pꝛopꝛie tertio

repare renouareredintegrare.
Aeſtinguo.guis.xi.ctũ.a.t.i.extinguere
iterũ moꝛtificare· delere.
Keſtituo.is.a.t.i.retro vel ite; ſtatuere. et
dꝛ a re.⁊ ſtatuo. Item reſtituere impoꝛ/

tat redditionẽ illiꝰ rei ꝗ iuſte ablata eſt.

KReſto. ſtas.ſtare.n.p.i.reſiſtere ⁊ obſtare.
Itẽ reſtare.i.ſuꝑeſſe: ſuꝑfluẽ. Itẽ reſtare
eſta motu ſtare ⁊ ceſſare. Iñ eſtito.tas
i. frequẽtareſepe ĩ viuerſis locis reſtare.
Keſtringo.gis.a.t.i.iteꝑ vel retro ſtringe/

re · vel ampliare. vel a ſtrictura remouere.

Keſulto.tas.taui.a.p.i.cõtradicerereſilire
reluctarirecamare.vñ ſplendoꝛ ſolis vel
ſpeculũ reſultat cũ in oppoſito reꝑeriunt.
Keſumo. is. ere. a.t. iiteꝝ ſumere.
Re urgo. gis. n.t. i. iteꝝ vel retro ſurgere.
Keſuſcto.tas. tare. a. p.i.iteꝑ ſuſcitare.
Netardo. vas.a. p.i.moꝛani cohibere.

Netego. gis.i.a.t.iten tegẽ · ulł diſcooꝑire

Retendo. dis.a.t.i. iten tendere vela ten⸗
ſura remouere.
RKetento. tas. taui. ꝓbũ frequẽtatm̃.iitenã
tentare. ul frequẽt᷑ retinere. 3
Netexo. is.a.t. iiten texere vel texturã de⸗
ſtwere · remouere·omiſſa de nono referre
apire⸗ decarare. (lare.
Leticeo. ces. n. g.i. tacere. ſupſedẽ diſſimu⸗
Retineo. nes. retinui.retentu.a &.i: tenere

conſeruare. Et cõponit᷑ a re. teneo nes.
Et coꝛ. ti. Oñ FJFacetus. Quęritur euentu

ſocius t arte tenet᷑. Res bꝛeuis eſt quęri

ſed retinere laldnꝛ.
NRetio. tis retiui.a.qi.reti capea dia rete.
Et cõponit᷑ irretio.tis.iillaqareĩpedire.
Et pꝛoducit re.
NRetracto. tas.a.p.i.iteꝝ tractare tractata-
repetere omiſſa:.quod⁊ retrecto iuenir.
Ketnbuo. buis.buere.a.t.i. iteꝝ tribuere.
Retrogradoꝛ. aris.d.p.i.retro ire · gradi
retro. dia retro grado.das coꝛ.gra.
Iñ retrogradus.va.di.i.retroiẽs:ułre/⸗

tro gradiens. ut Cancer d retrogradus.
Et planeta eſt qñq; retrogradus.qñq;

eſt ꝓceſſiuus.qñq; ſtationarius. Et mu⸗

lus vitioſus ſimilit᷑ qñq; eſt retrogdus.

quãdoq; ꝓceſſiuusqñq; ſtationanus.
Retrudo.dis.dere.a.t.i.intro trudere.vel
claudere · Del retrudere.i.retro trudere
vl extra trudere.
Retundo.dis.retudi.retuſũ.a.t.i.retro tũ⸗
dere · vel tundẽdo retro oppꝛimere.⁊ acu/⸗
men ferri deſtruere.
eueho. his.a.t.irepoꝛtarereducere.
Reuelo. las. a. p. i. detegere apire· vel ma⸗
nileſtare.
Renereoꝛ. reris.verit.ſũ.d.s.i.valde ve⸗
reri· verecũdari ·timere.⁊ ꝓpꝛie cũ exhibi⸗
tione reuerentię.

Keuerſo. ſas.a.p.i.retro verſare.⁊ dĩare

⁊2 Verſo. ſas.

Neuertoꝛ.teris.reuerſus.ſũ.d.t.i.retro tẽ

x redire: qd antiqͥ dicebãt reuerto.tis.
⁊ dicit a rea verto.tis.

NReuiuo.uis.reuixi.n.t.i.iteꝝ viuere.Inde
euiuiſco.ſcis.inchoatiuũ.i.reſurgere.
Aeumatixo. as. caui.n. p.i.reuma pati·uł
emittere. ðꝛ a reuma.
Reuoco. as.a. p.i.iteꝑ vocare. Itẽ reuoca/

re domũ. eſt allegare⁊ vicere ſe nõ poſſe

cõpelli eo loco quo cõuenit᷑ ad litẽ ſuſci/

piendã.̊ remitti ad locũ in qͥ domiciliuʒ
babet. Inde vicũt legatos qàͥ Romã mit/
tunt᷑ nõ debere cõueniri ipſis ĩuitis ̊ ha⸗
vnt ius reuocandi domũ.c.fi.de.fo ↄpe.

Reuoluo.uis.reuolui.reuolutũ.a.t.i.iterũ

voluere.

R ante 3
Rigeo.des.ſi.ſũ.n.S.i.gaudere.leętari.⁊ dẽ
aradio. dias. Qui eni nidet · dẽtibo videt᷑
quaſi radiare. Inde hᷣ riſus.ſus.ſui.⁊ h et
hęcniſibils.⁊ hᷣ le.i.aptũ natũ ridere. Iñ

ni⸗
.
len
ig
lal⸗
lep
n
ſip

igi
ctoo
ſgure
iol
gnot
Pi
ngutl
Kuno⸗
gore⸗
ten
wnt
ſunal
niner
alno.
gern
lingo⸗
finuran
⸗
53
Rrd
dee

1

le⸗

Kob⸗
nno⸗
wo⸗
Rodo
llbis
lcpol
ſmult
boch.
Mtn
oa
re ß
Etno⸗
noͤr
mnutut
ſuso
ſponi
Nene
nnit
nif⸗
zhe
ſebah

mian
wi
n,
z
0gn,
ekre⸗

wls.
WNI
Nulce
womaer

imi

ler.
vN

me,/

e wien

CN

mhi

.
*RL

üme
lbiſtſt
Cliſic⸗
Wiciun
nbe,
niuin

.
5

glube
ileey

niſibiliter aduerbiũ. Et riſibilitas ta.
Et ꝓduc.ri. NHñ Oꝛatiꝰ epi.Nocturnos
lemures poꝛtẽta theſala ride.

Nigeo ges. rigui.n. s.i.eſſe vel fieri nigidũ
ſalʒ ourere · algere · toꝛpere · hoꝛrere · ſic cũ
capilli erigut᷑. Inde rigeſco.cis.icho.⁊ ca/

ret ſupa coꝛ.ri. Pñ. uidiꝰ epi.Oltima
Brupta coꝛnua molle niget.

Rigigovag vanid Pingidumn facere.
Aigo.gas.aui.a.p.i.madefacẽ·humectare.

Et cõponit᷑ Nrrigo gas.i.iuxta uł valde
rigare. Coꝛrigo.gas.i.ſił rigare. Irrigo
gas.i.intus vel valde rigare. Inde irri/
gans.tis.ge.oĩs.Et ririguꝰ.a.ũ.Et coꝛ.ri.
Vñ C heodolus.¶ddictus moꝛti faciem
rigat imbre ſalubri.
ARumoꝛ.aris.atus ſũ.d.p.i.ſcrutari.inueſti/
gare · inqrere.⁊ eſt tractũ a poꝛq qͥ ꝑ rimã

terrę ſiliquas ⁊ radices inquirunt.Et cõ⸗/

ponit᷑ DPerrimoꝛ.aris.i.ꝑfecte vel ſubtilit
rimari. Et ꝓdu.ri. ñ Proſꝑp. Moꝛbida
rimet᷑ penetralia dextra ſalutis. Et ĩ grę/
ciſmo. Scrutoꝛ vt experiar vt ſanem vul
nera rimoꝛ:.

Ringo.ring.rinxi.rictũ.n.t.i.iraſci·indigri

mmurare.vel nictũ facẽ.⁊ d a rideo esEt
cõpõit᷑ arringo.gis.Coꝛrĩgo.gis. Obꝛigo
gis. Inuenit᷑ etiã in deponẽtivt ringoꝛ.
MRixoꝛ.arisatus ſũ.d.p.i.rixã facere cõtẽ/
dere. Iñ nixabũdꝰ.a.ũ.i.rixãti ſimilis· vel
q facile mouet᷑ ad nxam.

B ante D
AKoboꝛo.as.are.a.p.i.ↄfoꝛtare:confirmare
maioꝛes vires dare.Et cõponit᷑ Coꝛro/
boꝛo.as.are.Et.coꝛ.bo··
Kodo.roſi ·roſũ.a.t.i.ledere.detrabẽden/
tibus atterere. Et cõponit᷑ Nlrrodo.dis.
i.valde vel iuxta rodere. Coꝛrodo.dis.i.
ſimul rodẽ Circũrodo/dis. Perodo.dis.

Erodo.dis.i.extra ul valde rodere.Et p/⸗

ducht. ro.
Rogo. as.aui.a.p.i.petereoꝛareimploꝛa/
re. Iñ h̊ rogatoꝛ.or.Et h̊ rogitatio.onis.
Et rogito.tas.frequẽ.Et rogo habet plu
ra cõpoſita · ⁊ im diuerſas cõpoſitiones
mutat ſigniſicationẽ. Et ẽ actiuũ cũ oĩbo
ſuis compoſitis.⁊ coꝛ.hanc ſyllabã ro.Et
cõponit᷑ cũ.e ꝓ.ſub.?c. Oñ.Si rogat ad/
dideris:con cõgregat:e dat · in infert. De
minuit · ſub ſbſtituit ꝓ ꝓtrahit · iter Qu⸗⸗
rit· ſuperat· ab deſtruitadq; ſuꝑbit.
Rhomanico. as.are.n. p.i.rhomano moꝛe
ſe habere· vel loqui. Et rbomanixo. cas.i.

toꝛmẽtarecrudaare· affligere· trucidare.·
pꝛoducit rho.
Roꝛo.ras.raui.n.p.i.roꝛem emittere.vł hu
moꝛe ſtillare.vel aſpergere ad modũ ron
Inde ꝑ cõpoſitionẽ Irroro.ras.i.aſper/
gere· infundere. Itẽ roro ꝓ aſꝑgereacti /
uũ ẽ.⁊ producit ro.
ARoto.tas.taui.a.p.i.girarecircũire.circũ/
Ducere · ſeu rotã voluere. Inde verbalia
Et coꝛ.ro. Dñ Birgilius enei.pᷣ Pertur/
bant inſtarnõ ſegnius ac rotat enſeʒ. Itẽ
a rota dicit᷑ rotudus.da.diũ.Et rotũdo.
das.i.rotundũ facere.

B uonte A
Aubeo.ves.bui.n.s.i.eſſe uł fieri rubeũ Jñ
ruber. bra. bruũ.i.rubeus. Et a rubeo dicit᷑
rubeſco ſcis.inchoa · Rubeo cõponit᷑ eru-
beo. bes.i.valde rubere.vel verecundari.
Iñ erubeſco ſcis inchoa · Et nota ꝙg rube
re ideo ponit᷑ pro wrecũdari:qꝛ ruboꝛ ſi/
gnũ verecũdięẽ Dñ Boeti de ↄſolatio
ne dic· Et cõfeſſus verecundiã ruboꝛe.Et
rubeo ſupinis careta coꝛripit.ru Dndeĩ
Auroꝛa dicit᷑. Hos eſt rufa crucem paſſa
cruoꝛe rubens.
Aubigino. nas.a.p.i.eruginẽ uł rubiginẽ
coꝛrũꝑe·deuaſtare. Et vicitura rubigo.
ginis. Et cõponitur Derubigino. nas.
Kubꝛico.cas.a.p.i.dirigere cũ rubca.⁊ rec
tũ facere.vel cũ rubꝛica deſigre · vel rubrũ
facere. Iñ rubꝛicatus.a.i.i.rubrefact.vel
rubꝛica tinctus.
Aucto.tas.n.p.i.ructũ facerevel emittere.
⁊expmere. Inde ructuo.as.in eodẽ ſenſu
Et vtrũq; cõponit᷑. Coꝛructo.ctas.⁊ coꝛ/
ructuo.as. Eructo.tasa eructuo asa ſunt
neutra ꝓ ructũ facere.ĩ alia ſigniſicatione
ſunt actiug. Inuenit᷑ etiã in deponẽti ge ·
AKuctoꝛ.aris.Dnde ꝛatius.Hec vũ ſb/
limis vᷣſus ructat᷑ ⁊ errat.
Anudeo.des.n.sS.i.eſſe vel fieri rudem.⁊ dĩ
a rudis.
ARugeſco.ſcis.i.incipio rudere · vbũ incho.
de rudeo rudes. Inuenit᷑ etiam ꝓ matu/
reſcer.
ARudio vis.diui.vitũ.cõmune ad camare
oĩuz aĩialin.Et dꝛ a rudo dis.vel a rudis.
vis.Inde h̊ ruditus.tus.tui.talis clamoꝛ
ſcilicet aſini uł alterius animalis Et com/
ponitur. Erudio. ois.i.inſtruere·quaſi ex̃
rudem vel ruditatẽ ponere. Quidaʒ xpo
cõponunt hᷣ ab ea rudi. Inde hoc erudi/
mentũ.ti.i.documẽti. Et emmjitns. ti⸗

AKudo. ois. rudi. ruſũ.deberet facẽ· p caret
ſupß. bm vſiũ. Et eſt rudẽ ꝓpꝛie damare ad

modũ aſinoꝝ. Et habet pꝛimã bꝛeuẽ. OHñ

Duidius.Ecce rudẽs rauco ſimilẽ vectoꝛ
aſellꝰ. Intẽpeſtiuos edidit oꝛe ſonos. Si
eni pꝛima eſſet longafaceret pteritũ ĩ ruſi

ut rudo ruſi:qð nihil ẽ ſ facit rudi. Derſi
tamẽ cauſa metricę neceſſitat pducit pᷣmã

icẽs. Clamat vt achaide pecuaria rudẽ
cedas. Oñ rudo. dis⸗ rudis nomẽ.⁊ ru-
dens ſiue nomen ſiue participiũ coꝛ.pᷣmã
Vñ qdaʒ. Dtilis eſt rudibo pᷣſentis cura
libelli. &rudo. dis. vꝛ ha bęc rudibilis.
hoc le ꝓpꝛie aſinoꝝ. Iñ rudibiliter aduer.
Et hec rudibilitas.tatis.

Augio.gis.giui.vel gij.gitũ.n.q.ppꝛie eſt

leonũ. Iñ hic⁊ hęc rugibilis: hᷣ̊ le.Et cõ/
ponit᷑ c in.vt Irrugio.gis/gire.i.ad mo/
Duzʒ leonis clamare. Dñ Geñ. 27 Jrru⸗
gijt clamoꝛe magno.Et pꝛoducitru.
Augo. gas. gaui. a. p. ix rugas vel rugoſum
facere.aliqͥd in vnuũ colligere⁊ plicare.Et
ꝓducit ru. Hñ Mirgilius enei.j22 Cõpo/
nent ciũ iam leges? fſędera rugent.

AKRumifico. cas. a. p. pæ. coꝛ.i. rumoꝛes facere-

afferre: vel vicẽ rumoꝛẽ:a rumoꝛe ⁊ facio.
Aumigero.ris.a.t.pe.coꝛ.i.rumoꝛes gerere
7 da rumoꝛ.⁊ gero.ris. Inde rumigeru/
lus la.lũ.qui rumoꝛes gerit.

ARumino. nas.naui.a. p.i.cibũ ad rumẽ re

uocare. dꝛ a rumes. Seda rumavꝛ ru/
mo.mas.Iñ rumito.tal.fre.Et põit᷑ qñq;
ruminare uł rumare ꝓviligẽt᷑ examinare.

Rumorumas.a.p.i.rumoꝛes facereuł al

ferre.⁊ dẽ a rumoꝛ.mori.Et cõponit᷑ Alr/
rumo. mas.i.rumoꝛes afferre. Coꝛrumo.
mas.i.ſimul rumoꝛes dicere.⁊ ab his fre/
uentatiua. Aumito. tas. ¶Xrrumito. tas.
Coꝛrumito.tas. L
Aumpo.pis.rupi.ruptũ.a.t.i.frangere vel
ſoluere. Iñ hec ruptura.ręa ruptim adũ.
Itẽ a rumpo · dꝛ rupto.taſ.frequẽ.l¶ quo
ruptito. tas.aliud frequẽtatiun.
ARunco.cas.a.p.i.herbas a terra euellere.⸗
d a rus. Mam terra rus dicit.
Auo.is.rui.rutu.vel ruitũ.n.t.i.cadere.Iñ
ruiturus. ra. ru. Dñ
ad HPaulinũ.? Auituram domũ ⁊c.
Auſpoꝛ. aris.atus.ſum..p.i.inqͥrere.⁊eſt
gallinarũ quę pedibꝰ eſcã quęrũt in terra.
Et videt᷑ cõponi a rus, ppees.
Autilo. las.n. .i.ſplẽdẽfulgẽ.⁊ oꝛa rutilꝰ

B gnte A

Hieronym in epłla

Abbatico. gas. n. p.i.req eſcere
vel ſabbaͤtu obſeruare. Inde h
ſabbatiſmus.mi.i. requies.
Sacco. ſaccas.a.p.i.in ſaccũ mittere.⁊ per
ſaccũ colare expmẽ.Et cõponit᷑ Inſacco
cas.i.in ſaccũ mittere uł cõſümare.Exac/
co. cas. Deſacco. cas.i.extra ſaccũ ponere.
Sacrifico.cas.a.p.pe.coꝛ.i.ſacrificiũ facere
Vl offerre dĩa ſacera facio. Iñ ſacrificꝰ
ca.cũ.i.ſacrificinʒ faciens vel offerens. Et
binchoc ſacrificiũ/quaſi ſacrũ factu. Et H
ſacrificia.cię.locus in quo ſacrificat᷑.
Sacro.ſacas.aui.a.p.i.ſanctiſficare: dedi/
care. vel conſecrare. coꝛ.ſa.
agino.nalſ.naui.a.p.i.impiguarecraſſũ
facerenutrire. Iñ hoc ſagimen.inis.pin/
guedo.Et hoc ſagimentũ.ti: hoc ſagina/
mentũ.ti.pinguedo.Et pꝛoducit gi.
Sagio.gis.giui.gitũ.n.q.i.igenioſe agere
vel viuinare. Et cõponit᷑ Pꝛeſagio. gis.i.
diuinare vel pꝛędiuinare. De quo in ſuo
loco habes. Et pꝛoducitſa.
Sagitto.tas.a.p·i.ſagittas mittereuł ſa/
gittis pcutere. vel apetere.

Salio.ſalis.lui.vel ſaliui.vel ſalij.ſaltum.i.
facere ſaltũ.⁊ tunc eſt neutrü? abſolutuʒ.

Et ſalire qð vulgare eſt amoꝛare pertinet

dad ailalia irrationabilia.a tunc eſt actiuũ.

Vñ Ouidiꝰ.QLeęta ſalit ouis tauro qʒ leta
iumenta. Iſñ ſaltoꝛ.trix. Et hᷣ ſaltricula.lę.
imi. Et a ſalio ſalis·ſalto.tas.fre.
Sallo.ſallis.ſalli.ſalliſti.ſũ.a.t.Et ſallio.lis
liui.litum.a.q.in eodem ſenſu.i.imponere
ſalem. aſpergere ſale · condire. autem
Dicit᷑ ſallo vel ſallio.i.ſale aſpergo· etymo⸗
logia eſt. Mic nõ ꝙ ĩuenit ſalio.lis.ᷣliui.uł
lui.vel lij facit ſupinũ ſaltũ.⁊ coꝛ.pꝛimã.

vnge ꝑ vnũ.:l.ſcribit᷑. Itẽ iuenit᷑ ſallio.lis.
linui. wel lij ꝑ ſyncopam. ⁊ facit ſupinũ ſal/

litũ.⁊ ſenbit᷑ ꝑ vuo.l.Item inuenit᷑ ſallo
lis. lere. tertię cõiugationis? facit ſupinũ

ſalſũ/in eodem ſenſu cũ ſallio.Et ẽ ſallo ſa

le condirea ſcribitur per duo.l.cum faciat
ſupinũ in ſum · ſicut vello vulſum. Nam
ſi ſcriberet᷑ ꝑ vnũ.ñ.faceret ſupinũ in tũ.vt
colo cultuʒ. Inuenit᷑ etiam pſallo pſallis
plalli. lere.tertię cõiugationis.⁊ ſcribitur
per. ps.⁊ caret ſupino. Dñ ꝓpheta. Plal/
lite vño in cithara. De pꝛedictis conſue/
uit dici.Sallio ſallo cibũ.ſalio pede/can/
tica pſallo. Sallio ſallitũ · dat ſalſuʒ ſallo
ſupinuʒ. Dat ſaltum ſalio/pꝛiuat᷑ pſallo
ſupino. Sallo ſac ſalliſallini ſallio· pſal/

lo Vat plalli·ſalio ſaluiſalijq;ſaliui.

ninnen
Sug
Ann

Sin

ne

Wr
nde⸗
ues,
e
ice
rbn
wrer.
Miſger
flunce
ſonsk
r
e di⸗

ecealſi
mnpin
Mnn
uctg.
ſgogs!
eqnonir

meakſ⸗

Wolung.
rpatnet
Raund.
mdien
Ee
Unwra
amno/
inmnti
Ctilloſt
Lunfaan

Sallo facit ſalſũ · ſallitũ ſallio/ſaltũ Dat
ſalio .pſallo tamen manet abſq; ſupino.
Et nõ ꝙ ſalis genitiu de lal vtrãq; ſylla⸗
bã coꝛripit.Sallis vo ſecũda ꝑſona huiꝰ
werbi ſallo ꝓ cõdire cibũ ſale· vtrãq; ſyl⸗
labaʒ ꝓducit. Salis autẽ ſecunda ꝑſona
huius verbi ſalio ꝓ ſaltuʒ facere · coꝛripit
pᷣmã./ꝓpduc vltimã. Sed plſallis ꝑ.p.ſe/
cũda perſona huius verbi pſallo. pſallis.
ducit pꝛimã.⁊ coꝛripit vltimã.
aluo.ſaluas.a.p.i.eſſe vel fieri ſaluũ⸗ dĩ
a ſalusquia ſalus ſaluatvel quia tali ver/
bo vtumur in ſalutatione. Inde ſaluus.ua
uũ. Inde hęcſaluitas.tatis. Et ſalue · ſal⸗
uete · ſalueto· ſaluetote · ꝓbũ defectiuũ. Et
ſaluatoꝛiũ.Et ſaluio.uis.ſaluire.in eodeʒ
ſenſu.i.eſſe vel fieri ſaluu. Pnde Vꝛatius
Vrbis amatoꝛẽ fuſcum ſaluire iubemus.
Legit ibi tñ ſaluere.
Saluto.tas.a.p.i.ſalutem nunciare · vel
optare: d a ſalus.
Sancio.ſancis.ſanxi.vel ſancini/ſanctũuł
ſancitum.i.ſtatuere conſecrare·ſanctũ fa/⸗
cere:confirmare.⁊ irrogare/pene ab omni
iiuria defendere.⁊ dict᷑ a ſanguis. Sic ⁊
leges ſanctęq moꝛes ſancti vicunta hoĩes
confirmati infideſancti dicunt.Et vicit
ſancire a ſanguine hoſtię.⁊ hoc de veteri
conſuetudine.Nihil vo ſanctũ apud ve/
teres dicebat᷑· niſi quod ſanguine hoſtię
eſſet conſecratũ vel reſperſu. Dñ hi qͥ pu/
rificari volebantſanguine hoſtię vnge⸗

bant᷑. Inde ſancti poſtea dicebant᷑quaſi

ſangnine vncti. Sed modo ſanctus dicit

qui in fide chꝛiſti eſt cõfirmatꝰ.Et ſanctũ

quod violare⁊ coꝛrüpere nefas eſt. Inde
ſancitus.ta.tũ. Onde ad Hebᷣ.R: Quod
in melioꝛibus repꝛomiſſionibo ſancitum
Ebm Hug.Mõ tñ ꝙ; ſᷣm modernos ſan/
cio ſanqᷣ ſacit ᷣteritũ ſanxi. Netuſtiſſimi
tamen etiam ſanciui vel ſancij ꝓferebant.
Et ſupinũ facit ſanctũ.xi.mutata in.ctuʒ.
vt ſanxi·ſanctum. Inuenitur etiam aput
vetuſtiſſimos ſanciui.ſancitũů.Dñ Aucre
cius.Qð poꝛro neq; ſancitũ qͥdem extat.

BGSsanctifico.cas.a.p.i.cõſecrare:cõfirmare.

vel mũdarevel ſequeſtrare.⁊ dicit᷑ a ſan/
ctus:i facio. . .
Sanguiminuo.ſnuis.nui.a.t.i.ſanguinem
minuere. oĩ a ſunguis ⁊ minuo.
Sanguino.nas.a.p.i.ſanguinẽ emittere
vel minuere · vel ſanguinẽ inquinare.
amno.nas.a.p.i.deridere.⁊ dicit᷑ a ſam/
na.nę.quod idem eſt qð deriſio/ſed non

eſt in vſu in ſimplici. ſed ĩ cõpoſitoſcilicʒ
ſubſamno.nas.vide.j.ſubſamno.
Sano.nas.ſanaui.a.p.i.mederi.Etcõpo⸗
nit᷑ cuʒ re.vt reſano.nas.i.iteruũ ſanare.Et
ꝓducit ſa. Pnde Duidius de reme. Qui
poterit ſanũ fingere ſanus erit.Diſcite ſa/
nari ꝑ quẽ vidiciſtis amare.
Sapio.pis.ſapui.vel ſapiuiułſapij.itũ.
n.t habet pteritũ atq; ſupinũ ad moduũn
quartę coniugationis. Et ſignificat ono.
Sapere.i.habere ſapoꝛẽ.vt Iſte cibo be⸗
ne ſapit.⁊ eſt abſolutũ ſᷣm hoc. Inuenit᷑
tamen cõſtructũ cũ actõ.vel quia tunc per
accuſatiuũ deſignat᷑ cauſa.⁊ ponit ꝓ ab/
latiuo. vt Iſte abus ſapit ſapoꝛẽ.i.lſapoꝛe
Del quia in eo intelligit᷑ verbũ qð exigit
accuſatiuũ.vt Iſte abꝰ ſapit carnes aſi/
ninas.i.ſapoꝛẽ reßſentatvel imitatur vel
ſimilat illas. Itẽ lapere.i.habere ſapiẽtiã
Et hec ſignificatio tracta ẽ ex pꝛima.Si/
cut per ſapoꝛẽ cibos diſcernimus · ſic ꝑ ſa/
piẽtiã res. Et ſic guſtꝰaptusẽ ad viſcre/
tionẽ ſapor ciboꝝſic ⁊ ſapia ad oiſcernẽ/
das cauſas reꝝ. Iñ ſapidqꝰ.da.dũ.i.ſaꝑo/
rem habẽs ſapoꝛi datus.Et cõꝑatur. Iñ
ſapiditas.tatis. Sapio componit᷑ Deſi⸗
pio.pis.i.delirare·ſeoꝛſũ a ſaxvꝛe eſſe · vel
facere neqͥtare. Iñ deſipiſco.ſcis. inchoa.
Keſipio.pis.i.redire ad ſapere.Et ꝓpꝛie
ille reſipit qui pęnitens foꝛefacti redit ad
ſatiſſactione⁊ ad ſapere qð dimiſerat fo⸗
refaciendo. Inde reſipiſco.ſcis.inchoatiñ
Et coꝛ.ſa. Vnde Pꝛoſper. Non pꝛodeſt
quicq; recte ſapuiſſe malignis.
Sapoꝛo.ras.raui.a.p.i.ſapoꝛatũ facere.
Saracenixo.cas.n.p.i.moꝛe ſaracenoꝛũ ſe
habere. ⁊ ꝛ a ſaracenus.
Sarcino.nas.a.p.i.onerarę.⁊ coꝛci.
Sartio.tis.ſarſi.ſartiũ.a.q.Et ſᷣm atiquos
iuenit᷑ ſartiui ſartitũ.i.ſuere. Inde ſarto/
res dicunt᷑ ſutoꝛes vel veſtiũ reꝑatoꝛes.
Quod autẽ dꝛ ſartio/quaſi ſetis coꝛcoꝝ
filo inſertis ſuo · etymologia eſt. Sartio
cõponit᷑ Cõſartio.tis. Piſſartio.tis.ſRe/
ſartio.tis.i.diſſuẽ·vel iteꝝ ſartire ⁊ reficẽ.
Sario.ris.riui.ritũ.a.q.i.purgarecircũfo/
dereherbas nociuas euellere. Inde hoc
ſarculũ.li. DNel hic ſarculus.li.inſtrumẽtũ
ſariendi Onde Yſaię.7? Et oẽs montes
qui in ſarculo ſanient᷑.Et hinc ſarculo. las.
laui.i.ſarculis aptare:purgareſicut miliũ
huiuſmodi.
ardo. das.dani.a.p.i.intelligere.⁊ dĩa
ſardis ciuitate vel inſulaquia wles illi
2

loci ſubtiles ſunt ad intelligendin.
BGarmento.tas.taui.n.p.i.ſarmenta vitiũ

colligere amputata vel amputare ea· eal

ſarmenta facere.
Sarpo.pis.pſi.ptum.a.t.i.aliquid ſarpis
euellere · vel herbas ſarire · vel extirpare
el eligere.
SGatago.gis.ſategi.n.t.ſupinis caret ſᷣm
vſu.i.ſatis agere ꝓcurare. feſtinare ·oĩa ꝑ/
agere dicit᷑ a ſat vel ſatis ago coꝛ.ta.
Pñ. Amplex ſatagit ingeminare pat.
Satio.as.aui.atuʒ.a.p.i.ſaturare.vel cibo
uł ſpectaculo implere.⁊ dicit a ſatisquia

qð ſatis eſt ſatiat. Iñ hic ⁊ bęc ſatiabilis

⁊ hocle. Et ſatiabiliter adu. Et hec ſatia⸗
bilitas.taſj.Et ꝑ cõpoſitionẽ inſatiabilis.

le. Inſatiabiliter. Et hec inſatiabilitas.ad

Et ſatio componit᷑ Reſatio.as.Et coꝛ.ſa.
Vnde. Hno me ſatio ſaturat me fercula
multa. SS
Satiſdareeſt ſecuritatem per fideiuſſoꝛes

Oare ff. qui ſatiſda. co.l.j. Vel bmn xo. ẽ

alicuius voluntatẽ implere.
Satiſfacio.cis.cere.i.ſatagere.vel ſoluere.
Saturo.ras.xraui.ratũ.a.p.vꝛ a ſatis.Bñ
ſaturat᷑ quis cibo. Satiat ſpectaculo. Itẽ
ſatiatur qͥs vno cibo Gaturat᷑ diuſis.Iñ
hica hec ſaturabilis.⁊ hoc le.Et hec ſatu/⸗
rabilitas.tatis. Et cõponit᷑ inſaturabilis.
Inſaturabilitas. tatj. Inſaturabilit. Itẽ
aſaturo dicit᷑ ſaturus.ra.rũ.i.ſaturatus.
Inñ bec ſaturitas tatis. Saturo cõponit
CTonſaturo.ras. Reſaturo. ras. Etcoꝛ. tu.

Vngde Ouidius in.xi.eplła. Ipſe gerã ſa⸗

turatas mirifice vſtes. Et Lucan. Ba⸗/
turũ cũ obſidet hoſtẽ. Itẽ qͥda. OHno me
ſatio · ſaturant me fercula multa.
Saucio.as.aui.a.p.i.vulnerare.cutere.
Inge ſaudiatus.ta.tũ. Et ꝑ ſyncopã ſau/
cius.cia. ciu.i. ſauciatus. Ged ſauci ſemel
ſauciatus ſepius. DHel ſᷣm quoſdã:Sau/
cius vulneratus uł ętate cõſũptus:quaſi
ſanguine hauſtus.

B agante

Scabo.bis.ſcabi.bitũ.a.t.i.gratare. Inde

ſcaber. bꝛa. bꝛũ. Et ſcabioſus. ſa. ſũ Et ſca⸗
bidus.da.dũ.i.aſper:vitioſus. Iñ ſcabi⸗
Oulus.la.lũ.i.aliquãtulũ ſcabiduſ.Et coꝛ.
ſca.: in pᷣſenti · ſ̊ in ſterito eã ꝓducit. DPñ.
Pꝛeſens pone ſcabitnõ p̃teritũ bñ ſcabit.
Et ſcabitũ ſu.coꝛ.bi.ſicut bibitũ.

Scalpo.pis. pſi.ptuʒ.a.t.i. gratare.Et eſt

Apꝛie ſcalpere cũ vno vigito vel duobus

caput gratare. Et ẽ ꝓpꝛie ſimiarũ ułluxu/
rioſoꝛum. Et inde ſcalpto. tas.fre. Et ſcal⸗
ptuno.ris.meditatiuun.
Scandalio. cas.a.p.i.offẽdere vel le'dere
vel occaſionem riunę dare.

Scando.is.ſcandi.ſcanſũ.n.t.i.aſcẽdere.

Et etiã adverſus ꝑtinet ꝓpter ſcanſiones

edi Oñ Aſcenes ſcandit oiſtinguẽs
carmina ſcandit. Itẽ ſcando cõponit᷑ cim

ad.⁊ dicit᷑ aſcendo.dis.aſcendiaſcenſũ.i.
ad aliquid ſcandere. Iñ hic aſcenſus.ſus.
Itẽ conſcendo.dis. Itẽ deſcendo.dis.i.

deoꝛſü ſcandere ſubire. Inde h deſcenſus
buius deſcenſus.Item tranſcendo.dis.i.

vltra ſcandere.

SGScateo.tes.tui.n.ſ.i.ebullire·feruere·ema/
nare. erũpere · ſicut facit aqua dũ decurrit
inter anguſta.⁊ dũ emanat ĩ locis humi⸗/

dis ⁊ balneis. Inde ſateſco.ſcis.inchoa.

Et carẽt ſupino.⁊ coꝛ.ſca.
Scaturio.ris.riui.a.q.i.catere.⁊ vĩ a ſca/
teo. Iñ ſcaturigo. cas. Bel ſcaturixo. gas.
poteſt deriuari a ſcateo.Et ẽ ſcaturico · idẽ
qð ſcaturire· vel ſcaturiẽtẽ imitari. Er cõ/
fonit᷑ excaturico.cas.i.ꝑ aquã ſcaturiẽtẽ
vel ebullientẽ plumã aui auferre. DPñ le/
git᷑ Sidonio. Alij excaturiabãt aues ·
alij exenteni cabaͤt piſces. Et pduc ſcatu⸗
rico. v.ante.xr. ſicut ⁊ ſcaturio.ris. Pnde

Pꝛudenti.Petra dei iuſſu potũ largita

ſcaturit.

Scelero.ᷣras.raui.a.p.i.peccare. Inde ſcele
roꝛ.aris. Iñ ſceleratus.ta.tũ.ĩ qͥ fit ſcelus.

Sʒ ſceleſtus.ta.tũ.ꝑ quẽ fit. Sceleroſus
xo qui facit. Eſt et ckeroſus pluſq; ſce/
leratus. Et ſceleroſus comparat᷑. Siliter
⁊ſceleratus cõꝑat᷑. Iñ ſceleroſe.ſius.ſime.
Et ſcelerate.tius.ſime.adu. Item ſcelero
cõponit᷑ conſcelero.ras.Et coꝛ.le.
Scęnofacio.cis.feci factũ.i.facere funes.⁊
dĩ a ſcęnosqð eſt funis.⁊ facio. Inde h̊
ſcęnofactoꝛ. ctoꝛis.funiũ factoꝛ. Et hic ſce⸗
nofactoꝛius.ria.riũ.ad ſcenofactionẽvel
ad ſcenofauendũ ꝑtinens. Mñ dicit᷑ ars
ſcęnofactoꝛia DHñ Mct.j8: vicit᷑ de Pau/
lo. Et erat ſcenofactoꝛię artis.
Scindo.dis.di.ſſũ.a.t.i.ſepare frangere.
Et componit · abſcindo.dis.i.ab vno ad
aliud ſandere.Conſcindo.vis.Circuũſcin/
wo. dis. Diſcindo. dis. Excindo. dis.i.

valde ſcindere:deſtruere.ꝛęſcindo.dis

Pꝛoſcindo.vis.Reſcido. dis. Et ſũt oĩa

actiua. abij ciũt. n. i. hterito. ſupino. Et

oĩa coꝛripiũt pe.ſtenti·ut cõſcidiabſcidi

ſ
pee
llb⸗
we:
A
Ad
Aß
ſehr
non

Mones
ſi
Mkan
Manii.
Mninsins
odsi⸗
eenſis
lo digi

Mema,
üdani
dasbund⸗
Gnch.

vinſo⸗
mnns
m. bo⸗
atmit
Pile⸗
itnnes.
i⸗
Dr
Nülnge

Peſc⸗
Gür,
lnſan
Iß
ebeſe⸗
N
ditn
txerr

,
pnen
di⸗
tſtes
mo.
iil

Vnge Aucan in.ʒ: Aut ſcidit ⁊ medias
fecit ſibi litoꝛa terras. Detuſtiſſimi etiam

ſcindi dicebant. Et oĩa geminãt.s.in ſu/

pino. vt abſciſſũ. Sed a cęedo compoſita

per vnũ.s.ſcribunt᷑ vt conciſus inaſus.
Scintillo.las.n.p.i.fulgere vel ſcintillas

emittrte.
Scio · ſcis.ſciui.ſcitũ.a.qi.ſapere · ſcientiaʒ
habere · vel cognoſcẽ. Et eſt ꝓpꝛie ſare red
dere rationẽ eoꝛũ ꝗ nouerl. Noſſe vᷣo tm̃

ꝗqaudieris.¶ ſcio dꝛ ſciſco.cis.inchoatm.
Scio actiuũ eſt· ſm ꝙ accipit ꝓ cogno
ſcere· ̊ ſᷣm aliã ſignificationẽneutrũ eſt.

SGSciſco.ſcis.verbu inchoatiuũ eſt · a ſcio.ſq.
Et a ſecũda eius ꝑſona·ſubtracta.s.⁊ ad/
Dita.toꝛ.Fit ſciſcitoꝛ.tarlidẽ qð ſcitari:fre.
irregulare ẽ ſm foꝛmationẽ.⁊ ſᷣm ſigtio/
nẽ.vt dic̃ Hꝛiſcianꝰ in. Sꝰ libꝛo.Notadũ
ſcitoꝛ.ſcitar ſciſcitoꝛ.tarlnata a pmitiuo
actiuo · deponẽtia ſũt. Et ſaſcitoꝛ coꝛ.pe.

Saſmatico.cas.n.p.i.ſciſmata facere· xel

ſciſma · q ⁊ ſaſmatiare dicit.
Scitoꝛ.ar.d.p.i.inquirere · iueſtigare · int/
rogare·quęrere· ſcrutari. Et eſt frequẽta/
tiuũ irregulare ſᷣm foꝛmationẽa ſᷣm ſigni/
ficationẽ.vide.S.in ſciſco.
Scobo.bis.bi.bitũ.n.t.i.mnudare.⁊ ꝓpꝛie
domũ.⁊ dicit᷑ a ſcobs.
Scopo.pis.ſcopui.ſuß.caret · deberet tñ fa

cere ſcopitũ.i.mnudare:purgare.⁊ ꝓpꝛie

domũ.⁊ dĩa ſcobo.bis. Cranſumit etiaʒ
ad alia. Pñ ꝓphᷣa.Scopebã ſpiritũ meü.
Scopo.pas.a.p.i.purgare/verberare.

Scoꝛtoꝛ.tar.d.p.i.meretricari. Inde ſcoꝛ/

tatoꝛ ſcoꝛtatoꝛius.ria.rni. Et ſcoꝛtato/
nium. rij. lupanar · domus ſcoꝛtantiũ.
Scqeo.ſcreas.aui.n.p.i.ſcreã ꝓijcere.Pñ

quidã. Jactãs ſputa ſcreat· res deus ipſe
creat. Et cõponit᷑ cũ ex.vt excreo · creas..

extra ſcreare·⁊ ſcream eijcere.
Scqibo.bis.pſi.ptũ.a. t.i.cõponẽ litterarũ
figuras Mel ſcribere ẽ figuris viſibilibus
ante inuentis ⁊ vſitatis aliqͥd repᷣſentare.
Itẽ ſcribere idẽ eſt quod viſponere · ſiue
pꝛęoꝛdinare. Onde Exo.52 Bele me de
libꝛo tuo quẽ ſcripſiſti.i.in qͥ ad vitã ęcnã

me viſpoſuiſti:uł poꝛdinaſti.Et ẽ ſenſus.

Si nõ deles me: vimitte eis.Scribi aũt
vel deleri de libꝛo vite · oꝛ quis oupliat.
vel ᷣm ſᷣſciẽtiã.ułſᷣm pᷣſente iuſticiã. Itẽ
ſcribere idẽẽ qð memoꝛię cõmẽdare.Vñ
Apoqjꝗ.Scribe · beati moꝛtui quiĩ dño

moꝛit᷑. Itẽ ſcibere idẽẽ qð inferre.Pñ
Job.iʒꝰ Scribis eni cõtra me amanitu/

dines. Itẽ ſcenbere idẽ eſt qð lr̃as ꝓtrabẽ
Bñ Hieremię.ʒce Et ego ſcnibebã ĩ vo⸗
lumine attrameto.tẽ ſcribẽ idẽ ẽ qð ſci
pto rehſentare. Dñ Oꝛiſcianus in pꝛimo
maio. Littera eſt vox indiuidua.ꝗ ſcribi
poteſt. Dnde. Scribo· diſpono· memo/
roq;· vel infero· trabo. Scribo reſentãs
ſcripto vel grãmata foꝛmãs.Et ꝓdu.ſcri.
Et cõpõit᷑ ſcribo cũ ad.vt aſcribo·bis· ab/
iecta.d.i.aſſerere: addicẽ deputare · deſti⸗/
nare. AWbſcribo. bis.i.a ſcriptura remouẽ
delere. Cõſcribo.bis.i.ſimul ſcribere.VPñ
patres cõſepti dicebãt᷑ quoꝝ noĩa ſil in
gnea tabula aureis litteris ſcenpta erant
ꝓpter maieſtatẽ ⁊ ꝑpetuitatẽ imperij inſi/
nuandã Mihil eni ẽ ꝑẽniꝰ gre. Circũſcribo.
bis.i.circa ſcribere · cingere · circuire. con/
dudere:indudere vel ſtringere· vel remo/
uere. Heſcribo. deſcribis.i.deoꝛſũ.vel val/
de ſcribere.vel a ſcriptura remouere.vel
ſcripturã delere. Inſcribo.bis.i.uiungere ·
deputare.vel inpᷣmere · vel intus ſcribere.
Interſcribo.bis.i.int᷑ aliqua ſcribere· int/

ponere · vel de medio ſcripturę aliqͥd au/

ferre. Derſcribo.bis.i.ꝑfecte ſcibere.Pꝛe⸗/
ſcribo.bis.i.ante ſcribere·pdicerepſtruere
vel ab aliquo ſpacio tempoꝛis aliqͥd poſ-/
ſidendo adquirere. Inde hęc pꝛęſcriptio
onis. Reſcribo.bis.i.iteruʒ vel retro circa
ſcriptum ſcribere. Quip̃ mittit epiſtolaʒ
ſcribit. Qui remittit reſcribit. Subſcribo
bis.i.paruʒ · vel poſt · vel ſubtus ſcribere.
Cranſcribo.bis.i.vltra ſcribere· uł pꝛeęſcri/
bere. Nꝛoſcribo.bis.vide.S.loco ſuo.Oñ
Exulat a patria ſine ſpe redituſq; reiq;.
Quiſq; relegatus ſua cum remeabit ha/
bebit. Rmittit pꝛoſcriptus opes nõ poſſe
reuerti. Inſcriptus manet in patria ſᷣ re
ſpoliatus. Aſcribit iactans deſcribit rem
manifeſtans. Inſcribit ſignans ꝓſcribit
crimina vãnans.

Scriptito.tas.pe.coꝛ.eſt frequentatiuũ a

ſcripto · tas.tare.

Sqipto.tas.i.frequẽt᷑ ſcibo · a ſcnibo.bis.
Scrupulo.las.a.p.i.ſollicdtaremoleſtare.
Scrutoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.inquirereĩue/

ſtigare · ſubtiliter inſpicere. Inde hic ⁊2 5
ſcrutabilis. ⁊ hoc le.i.aptũ vel habile ad
ſcrutandũ. Et ſcrutabiliter adnerbiuʒ. Et
ꝑ cõpoſitionẽ inſcrutabilis. Item a ſcru/
toꝛ dicit᷑ ſerutabundus.da.vũ.i.ad ſcru/

tandũ habilis ułſcrutanti ſimilis. Scru/

toꝛ cõponit᷑ Herſcrutoꝛ. taris.i ꝑfecteſeru
tari. Iñ ꝑſcrutãs.tis. DPñ.j. Machab.3½

Perſcrutans eosEt coꝛ.ſcru.Oñ Nꝛatiꝰ
epi. lrcanũ neq; tu ſcrutaben vlliꝰ vnq;.
Scul.pis.pſi.ptum.a.t.i.cęlare. Iñ ſcul/
ptim aduerbiũ. Et hec ſculptura. Et h et
hec ſculptilisa hocle. penł.coꝛ. Et hic et H
ſculptibilis.⁊ hoc le.pe.coꝛ. Inde ſculpti/
biliter aduerbin. Itẽ a ſculpo vicit hᷣ ſcul⸗
ptile. lis. ſimulacꝑ in foꝛma ⁊ ſimilitudinẽ

alicnius ſculptuʒ. Et ſculpto. tas.fre. q́

ſculpito.tas.aliud frequetatiuũ.pe.coꝛ.
Scurroꝛ.aris.atus.ſum. d.p.i.eſſe vel fieri
ſcurraʒ·vel tale officiũ exercere · diſſolute
viuere vicitur a ſcurra.

B gnte E
Sebibo.bis.n.t.i.ſeoꝛſum bibo.⁊ dicitur a
ſe.⁊ bibo⸗ coꝛ.bi.
Secedo. dis.ſeceſſi.ſeceſſuʒ.n.t.i.ſeoꝛſum
cedere·ſeparari.⁊ dicit᷑ a ſe poſitione.et
cedo. dis.⁊/ pducit.ce.

Secerno.nis.a.t.i.ſeparo.⁊ dꝛ a ſe ſpoſi/

tiõe cerno. Et differt a diſcerno.nis.Di⸗
ſcernit qui in duas partes diuidit. Se/d
cernit qͥ ex multis aliquid ſeoꝛſũ eligit.
Seco.cal.ſecui.ſectũ.a.p.i.diuidere.ſepa/⸗
rare ſecernere. Inde ſectim aduerbiũ. Et
hic ⁊ hęc ſectilis.⁊ hoc le.ad ſecandũ ha⸗/
bile · vel qð leuiter ſecari ⁊ ſcindi poteſt:⸗⸗
coꝛ.pe. Et hm antiqͥs iuenit etiaʒ ſeco. cas.
caui.catũ. Oñ in TRuroꝛa dꝛ. Qui chꝛiſti
gladio dogmata falſa ſecauit.
Sectoꝛ.taris.tatus.ſũ.frequẽtatiuũ/a ſeqᷣr
queris.⁊ deberet foꝛmari bm regulã ab ᷣ
ſupino ſecutu.u.in. oꝛ.ů̊ ad vifferẽtiã ſecu
toꝛ qð eſt nomẽ · dicimus ſectoꝛ ꝑ ſynco/
pam ꝓlatũ. Et cõponit᷑ 7lſſectoꝛ.taris.i.
ſequendo adipiſciaſſequi. Conſectoꝛ.arl.
Inge conſectaneus. nea. neũ.
Secũdo.das.a.p.i.pſperari:pꝛoſperũ fa/
cere· vel ſecũdo loco ſeqͥ. Et ↄponit᷑ obſe/
cũdo. vas.i.obedire obtẽperare.
Securo.ras.a.p.i.ſeecurũ facere.
Sedeo. ſedes.ſedi.ſeſſum.n.s. Inde hęc

ſeſſio. onis. Et hec ſedes ſedis. Et ꝓdu.ſe.

licʒ ſedeo ſedes eam coꝛ NHnde.Dũ ſuper
alta ſedes:caſum pꝛębet tibi ſedes DHnde
pꝛopheta. Illic ſederunt ſedes ĩ iudicio.
Iteʒ a ſedeo.des. dicit ſido.ſidis.idẽ qdð
ſedeo.⁊ caret ſᷣterito ⁊ ſupino.ſ̊ mutuat
ea a ſedeo.des.Et ponit᷑ aliquãdo ſedere
ꝓ placere vt Hoc nomẽ ſedet mihi.
edo. das. oaui. a. p.i. mulcere.tranquil-
lare·lenire.compeſcere. 7 quaſi ſedentes.
paciſicos facerea oicit᷑ a ſedeo.ſedes. Et

Pꝓducit ſe. Sed ſedeo. des. coꝛ ſe. Dnde.
Quge mea mente ſedet mentis mihi vul⸗

nera ſedet. Itẽ in Turoꝛa. Nõ iram vñi

pſes bonis vltio ſedat. Et a ſedeo vaſ oẽ
ſedatus.ta.tũ.⁊ habet eaſdẽ ſignificatio⸗/
nes quas? ſedo ſedas.

Seduco.cis.ſeduxi.ſeductu. a.C.i. decpere

qdualſi ſeoꝛſum a bono ducerea dicit᷑ a /

poſitione ſea duco.cis. Item ſeducere dꝛ

ſeoꝛſum ducere/ſeparareſicut fit quando
cauſa cõſiliandi aliquis ducit᷑ extra con/
gregationẽ. Et ponit᷑ ſeducere p decipere
pꝛodere: ſeparare. Iteʒ ſeducere poteſt

foni in bona ſignificatiõe.i.a malo ad bo/

nũ vucere.Et ſic põt accipi illud Hiere/
mię. 20. Seduxiſti me vñe.a ſeduct ſũ.
Alia littera habet. Cenuiſti me ⁊ pauiſti
me. Et ſic ſeductoꝛ ẽ bonus malus. Fre/
quẽtius tamen ponit᷑ in mala parte.
Segrego.gas.gaui.a.p.i.ſepararequaſi

ſeoꝛſum a grege ponere.⁊ dꝛ a ſe.⁊ grego.

gas.qð eſt vnare. Inde ſegregatim adũ.

Seiugo.gas.a.p.i.leparare.diuidere:ſm.

Hapᷣa dꝛa ſe.⁊ iugo.gas: coꝛ.iu.

Seiungo.gis.a.ti.ſeoꝛſum iũgereulłſeoꝛ/

ſum a iunctura facere.i.diſiungere.
Seligo. gis. ſ. elegi. ctuʒ. a.t. i. eligere · quaſi
ſeoꝛſũ ab alijs legere dꝛ a ſe.⁊ lego.gis.

Moe ſelectus.ta.tũ.i.ab alijs elect. NVñ

Lug in. 6? li. de ciui. Deos iunctos ⁊ ſe/

Sello. las.a.p.i.ſellam rexonere.Et cõpo/
nit᷑ Diſſello.las.i.oiuerſis modis ſellare
Vl ſellam retinere · vel a ſella remouere ul

a ſella pijcere. Inſello. las. Meſello. las.i.

iterũ ſellare.vel ſellam remouere.

Semino.nas.n.p.i.ſemen ſpargere.⁊ dĩa

ſemen. Et cõponit᷑ Cõſemino.nas. Diſſe/
mino. nas. Inſemino. nas. Reſemino. as.

Semento.tas.taui.n.p.i.ſeminare.ſemen⸗/

tem facere.
Seminſtulo.lal.a.p.i.ex ꝑte vrere.uł incẽ/

dere. Inde ſemiuſtulatus.ta. tũ. Oñ dicit

Nug de ciui.dei. Pontifex ſuę ſalutj ob/
litus.irruens in ignem ſeminſtulatus eſt.
Semo.mas.a.p.i.imꝑfectũ facerealiquã/
tulü diminuẽ· euacuare.Et ꝓduẽ̃ pᷣmã.
Vnge. Semam ſemideus ſtemꝰ flemus

quoq; ſemo.

Semoneo.ues.a.S.i.ſeoꝛſũ mouere.vel ſe/

parare Inde ſemotim.i.ſeparatim. Et ſe⸗
Seneo.nes.nui.n...i.eſſe vel fieri ſenem.⁊
Dicit᷑ a ſenex Iñ ſenectus.ta.tũ.ꝑticipiũ.

ðs

bint⸗ bm antiquos.Et hinc ſeneſco.ſcis.ĩchoa/ oſtium firmareclaudere.⁊ oꝛ a ſera rę.
nmtß tiuũ. Et lſeneo caret ſupino·qᷓ;uis ſᷣm an/ Sero · ſeris · ſerere · duplex habet pᷣteritũa
ddſd tiquos faciat ſupinũ in nectum. Et coꝛ.ſe. duplex ſupinuʒ. ⁊ ſm hoc habet viuerſa
lncgt⸗ Vñ Juuenalis.Nerpetuo męroꝛe⁊ nigra ſigta. Sero · ris · ſeui · ſatũ.i.ſeminare. Sʒ
veſte ſeneſcant. ſero. ris. ſerni.ptũ.i.plãtare. Hec tñ ſigtio
Wr Sentino.nas.n.p.i.animo aliquid ſenſim tracta eſt ab alia. Qui enĩ arboꝛes platat
th, diiudicare. . qdamodo ſemĩariũ eis ↄfert. Et qꝛ ſemĩa/
ri Sentio.tis.ſenſi.ſenſum.a.q.i.aliquid ſen/⸗ tio plãtatio oꝛdine ſolent eſſe:ideo ſero
gund ſu ꝑcipere · ſcilʒ auditu·viſu.⁊c. Itẽ ſẽtire.i. ſeui qñq; ponit᷑ ꝓ oꝛdinare. Itẽ ſero. ris.
moy⸗ intelligere · vel habere ſenſum. i.intellectũ. ſerui.ſertũ.i.imittere u ↄiũgere. Inuenir
wire ⁊ hm h eſt neutrũ.Inde ſenſus.ſa.ſum.Et tñ ⁊ ſerui p oꝛdinaui ⁊ ꝓ ſeui· ſm antiqᷣs.
epoth nõ · ꝙ ſenſus.ſa.ſũ.ẽ pticipiũ pteniti tẽpo/ Iteʒ ſero qñ facit pteritũ in ſeuia ſupinũ
dab ris de ſentio · quis qdã ſimplices dixerũt in ſatũ.neutrũ eſt. Sed ſero ꝗñ facit pꝛe
W ſentitus.ta. tu. quod nibil eſt. Dñ Rug tentũ in ſerui · ſupinũ in ſertu. actiuũ eſt.
ucſi de ciui. dei. Senſa ẽ moꝛiẽs· quis animaʒ Itẽ ſero ĩpᷣſenti coꝛ. hãc ſyllabã ſe · h in ß/
uit deſeruit deus. H terito eã ꝓd. Onde Pꝛoſper. Quod ſeri/
Ala Separo.ras.a.p.i.diuidere.ſeoꝛſũ ꝑare. mus metimus:quod oamus accipimus.
. Sepelio. lis ·liui.vel per ſyncopã ſepelij · ſe⸗ Serotino.nas.itardare·ſ. erotinũ facere.
a pultũ · licet ſm antiquos ĩneniat᷑ ſepelitũ. Serpo.pis.pſi.ptũ.n.p.i.latent ire:uł coꝛ/
* a.q.i.moꝛtuũ condere. Iñ ſepultus.ta tũ. poꝛe⁊ ventre reꝑe.Et cõponit᷑ Cõſerpo
Eage Itẽ ſepelio cõponit᷑ Cõſepelio.lis.i.ſimul pis.i.ſimul ſerꝑe.Inſerpo.pis.i.intro ſer/
Eonnu ſepelire. Diſſepelio.lis.i.ſimul diũſis mo/ pere.Pꝛoſerpo.pis.i.pcul ſerpere · vel ꝓpe
ießn dis ſepelire· vel a ſepulcro remouere? en/ ſerpere.⁊ etiã in ante ſerpere.
1. cere. Et coꝛ. hãc ſyllabaʒ pe.⁊ facit ſupinũ Serro.ras.i.ſerra ſecare Iñ ſerrãs.ant.ge.
ralenn, ſepultũ. Oñ Ouidius ĩ j2. epla. Et ſepeli oĩs. Oñ Jſa.ꝗiꝛ Ego poſui te q̃i plauſtꝝ
lachꝛymis pfuſa fidelibo ofſfa. triturãs nouũ· habens roſtra ſerrantia.
mqnaſt Sepio.pis.ſepſi.ſeptũ.a.q.licet inueniat Seruio.uil.uini.ſeruitũ.n.q.i.famulari.Et
. ſepiuiſepitum.̊ maglapud ãtiquos.Et componitur Conſeruio.uis.i.ſimul ſerui/
eſt ſepire · circũdare · ſepe crcũdudere· Et re. Diſſeruio.uis.i.diuerſis modis ſeruire
nanst ꝓd.ſe. DPñ. Nallam ꝓpꝛie caſtrũ · ſepimꝰ ul offendere. Inſeruio. uis.i.valde ſerni/
al ouile. Item Virgilius. Religio vetuit ſe⸗ re ul obedire. Seruimus tm̃ dñis. Inſer
Eiſ geti pꝛetendere ſepem. uimus cuiuſq; ſce pt.Reſeruio.uis.i.ite
ellne Seꝑono.nis.ſui.a.t.i.ſeoꝛſum ponereſepa ſeruire. ula ſeruitio ceſſare. Subbuio. uis .
erdl rare.et dĩ a ſe ⁊ pono.nis.et ꝓdu.po. i. obedire · uł ſatiſfacere·cõſonare latenter
lsi. Septuplo plas.plaui.a.p.i.ſepties mul⸗ vl poſt · vel parũ ſernnre.
1 tiplicare.⁊ coꝛ.tu.naturaliter. . Seruo.nas.uani.a.p.i.cuſtodire·retinere·
erdi Seqſtro ſtras.a.p.i.ſeparare.et ꝓpꝛie cer/ vl ĩ aiſtodia ponere · vel ꝓſpicere. Et cõ⸗
Tin tãtes pacificare. Onde. Diuido pacifico ponit. Cõſeruo. uas.i.ſimul ſeruare. Item M
nmoed Diic deſigre ſequeſtro. bbobblſeruo. as. qꝗ& i bono ⁊ malo ſumit.vt in
Welmner Sequoꝛ.ſequeris.ſecutus ſũ.d.t.i.imitari. ſuo loco dĩ. Itẽ reſeruo.uas.i.retinere.
. Inge ſecutus.ta.tũ.qð ſequitur. Et ſecu/ Seto.tas.taui.n.p.i.caput⁊ crineſ purga/
Nalincd tiuus.tiua.tiuũ.qdð ſequit᷑ · vel qð ẽ ſignũ re cum ſeta. Et cõponit inſeto.tas.
Pdiet ſecutionis. Et h̊ ⁊ B h ſequax· diligẽs ſe/ Setacio.as.ſetaciaui.i.farinã purgare.
utob⸗ cutoꝛ.q ſecutarius di. I ſequaciter ad/ Seuero.rag.i.firmare. aſſerere. nõ ẽ mul⸗
tlnsck ubiũ. Et hec ſequacitas.atis. Et coꝛ. ſe. tũ in vſu. Sʒ cõponit᷑ vᷣlſſuero.ras.i.affir
d Sereno.nas.naui.a.p.i.exhilarareletiſica mare aſſerere. Et pſeuero.ras.i.pdurare.
mi, re/illuminareillucidare: du.re. Scęuio.uis.uiui.uitũ.n.q.i.inſanirefurere
e Serico.cas.a.p.i.ſerico oꝛnare.vel intexẽ. ſenũ eſſe Vel fieri. Et ꝓd.ſę. Pñ Nꝛoſper.
4 ⁊coꝛripit ri. . Impia cõſuſo ſęuit diſcoꝛdia mundo.
e⸗ Serio.as.a.p.i.oꝛdinare·in oꝛdineʒ ⁊ ſeriẽ B gnte
Erſ diſponere coꝛ.ſſe. . deE y8
Sermocinoꝛ.aris.d.p.i.ſermonem facere. Sibilo. las.n.p.ſerpentũ ẽ ꝓpꝛie iñ boĩes
, 7 dicit᷑ a ſermo.⁊ coꝛ.oi. ſibilant Inde hic ſibilus.li. ĩ plurali ·ſi⸗
nen. Sero.ras.raui.a.p.i.ſeraʒ oſtio apponere. bila.loꝛum.⁊ ſibulus.la.lij.i.ſibulans.Itẽ

Sibilo ponit qñq; ꝓ deridere:q ſibilare
ſolemus poſt en quem deridemus. Onde
Mꝛatiꝰ in hmo.Populus me ſibilat.i.de/
ridet.Et coꝛripit.bi.

Sicco.ſiccas.a.p.i.ſiccũ facere.Et cõponit᷑

cũ dea vꝛ deſicco.cas. Itẽ cũ ex.⁊ dꝛ exic/
co.cas. Itẽ cij re.⁊ dicitur reſicco.cas.
SGiderd.ras.a.p.in ſimplici nõ ẽĩ vſu · Sʒ
componit᷑ Conſidero.ras.i.pꝛoſpicereet
piꝛopꝛie cęleſtia. Peſidero.ras.i.cupere.
pꝛopꝛie celeſtia. .
Sido.dis.ſidere.n.t.vide.S.in ſedeo.
Sigillo.las.a.p.i.ſigillũ facere.vel ſigillo
deſignare.firmare claudere.
BVignifico.cas.caui.i.facere ſignũ. manile/
ſtarenotificare expmẽ. Iñ H̊ ſigntia.tię.
i. exp̃ſſio·ſigtio deſigtio ſuppoſiti expᷣſſa
Et ſigniſicãt᷑ adu.i.expᷣſſe aꝑte. Iñ ſign/⸗
nus.i.expᷣſſius.Et foꝛte iuenit᷑ ſignificans
tioꝛ. tiſſimꝰ.i.expᷣſſus.ſioꝛ.ſimꝰ.Et hinc ſi/
gmificãt᷑.ti.ſimeaduũ.Et h̊ ſignificãtia.tię
Et ſignifico ↄpoᷣit᷑ Cõſignifico.cas.i.hter
pncipalẽ ſigtionẽ ſecundario aliqͥd vare
intelligiquõ xbũ cõſignificat tẽpus. Itẽ
cõſigniſicare.i.ſimul ſigre idẽ. Itẽ cõſigre
i. ex adiũcto ⁊ nõ ꝑ ſigtionẽ cõtrahere. q̃ſi
cũ alio non ꝑ ſe ſigre:quẽadmodum con/
iũctio adubiũa ppoſitio ↄſigniſicãt. Et
coꝛ. ſi. Et videt᷑ cõponi:a ſignũ: facio.cis.
Signo.gnas.gnaui.a.p.i.ſignũ facere.vel
ſigno deſigre· expmere · oſtẽdere dĩa ſi⸗
gnũ:qð ẽ notaoſtẽtũ.vexillũ. Iñ ſignant᷑
Sileo.les.lui.n.sS.i.tacere.ᷣ ſilere re/ (adũ.
fert᷑ advocẽ ĩarticulatã vel mutã.tacẽ xpo
ad articulatã.Et inde hoc ſilentiũ.tij: vt
Dicunt · ſilentiũ nihil eſt. ſed vbi vox nul/
la eſt· oꝛ eſſe ſilẽtiũ. Gimilit tenebꝛę nihil
ſunt.h̊ vbi lux nõ ceſt tenebꝛęeſſe vicunt᷑.
Iteʒ a ſileo dĩ ſileſco.ſcis.inchoa.Et coꝛ.

hãc ſyllabã ſi. Oñ Duidiꝰ de reme. Nui

ſilet eſt firmus.qui dicit multa puellꝗ.

Syllabico.cas.a.p.i.facere ſyllabas:ułcõ⸗

in gere litteras.⁊ dãa ſyllabicꝰ.ca.cũ. Itẽ
a ſyllaba vĩ ſyllabo. bas.i.ſyllabicare. Iñ
ſyllabatim.i.ſyllabicatim aduerbiũ.
Syllogico · cas. i. concludere.: ꝓpꝛie ſyllo/
icando. vel ſyllogiſmos facerr.
imilo.las.a.p.i.facere ſimilẽ.vel eſſe⸗/vel
repſẽtare.Et cõponit᷑ 'lſſimilo.las.i.val/⸗
de ſimilare. Abſimilo.las.i.viſſimilare.
Conſimilo. las. Diſſimilo. las. Inſimilo.
las.i.valde ſimilare. Inuenit᷑ etiã aſſimi/
loꝛ. laris. d. p. in eode ſeſu in q aſſimilo.
Symp bonixo. cas n. pi cum ſymphonia

„●

canere. acuit.nin. “
Simulo.las.a.p.i.repᷣſentare.⁊ ꝓpꝛie ſalio
fingere:: ꝓpꝛie fingere ſe ſcire qð neſcituł
eſſe qð no eſt.⁊ oꝛ a ſiłis vel ſimul. Et cõ/
põit᷑ aſſimulo.las.i.valde ſimulare.lb/
ſimulo. las.i.diſſimulare. Cõſimulo.las.
Ziſſimulo.las.i.diffiteri: negare.inſiciari
ſe ſcire vel eſſe quod ſcit vel eſt. Dñ ſolet
dici:Simulo quod neſcio vel quod non
ſũ.Viſſimulo qð ſcio ułqð ſũ. Inſimulo.
las.Et inſimuloꝛ.larl.iuenit᷑ ĩ eodẽ ſenſuĩ
depo. ge. Oñ ĩ gręciſmo vi. Nð nõ ſũ ſi/
mulo.ᷣ diſſimulo qð ego ſũ. Et Map vic
Simulamus ignota. Diſſimulamꝰnota.

7 anhelitũ cũ difficultate. Et deberet facẽ

ſupinũ ſingultitũ· facit autẽ ſingultũ. Iñ
ſingulto.tas. fre. Et h̊ ſingult.tus/ ptrac/
tio anhelitus cum difficultate.
Siniſtro.ſtras.i.ꝑ ſiniſtrã vucere. vel ad
ſiniſtrã viutere: vel ſiniſtra vti ꝓ dextra.
Sino.nis.ſiui.vel ſij.ſitũ.Sinoꝛ.ſinen.ſit
ſü.i.ſinere:pmittere:uł dimittẽ. Et ſinere
i. finiri terminari. Et ſinere.i.ceſſare. Iñ h
ſitus. Ginere ꝓ dimittere. vel ꝑmittere
actiuũ eſt. Et in alijs ſigtionibus neutrũ.
Et coꝛ. ſi. in ᷣſenti⁊ in ſup.Sʒ in pterito
eam ꝓducit. Onde.?lrs hoĩeʒ foꝛmatnec
ſinit eſſe malum.
Sinuo.nuas.aui.a.p.i.ampliare: vel pli/
care. vel curuare. Et dꝛ a ſinꝰ. Et cõponit᷑
Inſinuo.nuas.i.denũciareſignare.quaſi
in ſinu mittere-intimare. Et inſinuo.as.i.
latẽter ꝑſuadere.⁊ diſſimulareoꝛare:di/
cere diſſimulatoꝛie.vt cũ rerhendimus ⁊
damnam quęmaxime defendere inten/
dimus. Eſt ergo inſinuare aliquid aliud
intendere·q; vrba videant ſonare. Iñ h
inſinuatioita callida latens oꝛõ. Pñ qͥ/
vũ ſolẽt exoꝛdiri ꝑ pꝛincipiũ. vt cũ cauſa
ẽturpis.⁊ aĩ auditoꝝ ſũt alienati. Eſt eni
inſinuatio/oꝛõ q̃dã diſſimulatiõe⁊ circũ/
itiõe obſcure ſbᷣijcẽs auditoꝛis aiuʒ. Sʒ
pncipiuʒ eſt oĩo ꝑſpicua.⁊ ꝓti nus ꝑfio/
ens auditoꝛẽ beniuolũ ⁊ attẽtũuł dodillẽ.
SGyn ugo. gas. a. p. i. cõiũgẽ vel cõiugore.
Sipo.pas.paui.a.p.i.ſarinaʒ ad faciendũ
pultem imittere. Et ſipare. i. ſpargere . et
ꝓpꝛie eſcam gallinis.Et ſipare.i.cõminuẽ
Et cõponit᷑ Conſipo. pas.i.ſimul ſipare
Diſſipo.pas.i.diſpergere· diminuere ·
deſtruere. Pꝛoſipo. pas.i.pꝛocul ſipare ⁊
ſpargere. Obſipo. pas.i.vndiq;.vel con/
tra · yel obuiaʒ lipare, Et coꝛſi. BPñ⸗Qui

.

——

— —

—
— = =

bol
van
s
ſo⸗

eſli⸗
artt
T
ian
e
hndnen
inei
Laori
pnot.
Kſpiniä
etfne
nson

e Nl
npurn
alnen ſt
biſer
eſue Fi⸗
omtren
sneutri⸗

Romkſel

nnd
un tſen
tornanid
oong
Aunni
ſn
tmwee
c W

———ã

ſipat bic paſcit voluqes diſſipat inde.
Siſto.ſiſtis.caret pterito ⁊ ſupino·ſed ac/
cipit mutuo a diuerſis ſᷣm diuerſas eius

ſigniſicationes:Nam ſiſto abſolutuʒ eſt

⁊ tranſitiuũ. Quãdo eſt abſolutũ ſignat
idem quod ſto vel maneo: ſiſto· quaſi cũ
pꝛius irem modo ſto·ſᷣm hoc acupit pꝛę⸗
teritũ ⁊ ſupinũ a ſto.⁊ facit ſiſto ſteti ſta/
tum. Siſto quando eſt tranſitiuũ ſignat

ideʒ qð ſtatuo.vt Iſte ſiſtit męnia.i.ſta ,/

tuit. vłccipitur etiam ꝑꝛo firmare· vel re/
tinere ułſtabilire.vt Siſte equũ.Dnde
Duidi de faſtis. Siſte puer lachꝛymas
Nꝛotheus tua damna leuabit. Silſtere.i.
pꝛeſentare.· Bnde Aud.2: Bt ſiſterẽt eũ
vño.i.pꝛęſentaret.Et hm hoc eſt tranſiti/
un.⁊ accipit ſᷣteritũ ⁊ ſupinũ a ſtatuo.vt
SGiſto ſtatui ſtatutum. Siſto pꝛo ſtare
neutrũ eſt.⁊ caret ſterito⁊ ſupino.⁊ acci/
pit mutuoa ſto ſtas.Item ſiſto in alia ſi/

gniſicatione · actiuũ eſt caret pꝛęterito ⁊

ſupiuo.⁊ accipit ea mntuo·a ſtatuo ſta/
tuis.bᷣm Hug.In gręciſmo⁊ ĩ doctrinali
dẽ.Siſto facit ſtatui ſi trãſeat atq; ſtatu/
tũ. Sʒ ſi neutrale oat ſteti nullũq; ſuß.

Sitio.litis.ſitiui.ſitituʒ.n.q.i.cotum deſi/

derare. Et ponit᷑ ſimpliciter pꝛo deſidera/
re. Inde ſitibundus. va. duʒ.i ſitienti ſi/
milis. Item ſitio cõponit᷑ Relitio. tis. Et
coꝛ.ſi. Onde. Incupidas ſitit ebꝛietas h/

ſentia delnnunt.

Socio.ſocias.a.p.i.ſocios iungere.vel ſo⸗/

cios facere.⁊ dicit᷑ a ſocius. Et cõponitur
Alſſocio.as.Abſocio.as.i.abiũgere.Cõ/
ſocio.as. Diſſocio.as. Et coꝛ. pꝛimã.
Solennico. cas.i. celebꝛare. feſtinare.
Soleo.ſoles.ſolitus ſum. verbum neutro/
paſſiuũ.i.alicui rei aſſueſcerevel in cõſue/

tudinem vucere. Inde ſolitus.ta.tii.i.fre/

quensaſſuetus/aſſiduꝰ. vſitatus. Et coꝛ.
ſo. Pude Ouidius de arte.Carda ſolet
magnis rebus ineſſe fides. Sed ſol ſolis

hi ſoles ꝓducũt.ſo. Dnde. Qui rẽ noſſe

ſoles oic ſolem gignere ſoles.
Solero.ras.i.ſoleas face:vel ſoleis aptare
Itẽ ſolerare.i.ſolũ vel ſolidũ facere.
Sollicito.tas.a.p.i.pſuadere.exſuo loco
mouere · quaſi ex toto ⁊ multũ citare⁊ cõ/
mouere. Iñ ſollicitus.ta.tum.i.ourioſus
anxius⸗ cõmotus. Iñ ſollicite.citiꝰ ſime.
adu. Et h̊ ſollicitudo. dinis.i.curioſitas.
uxietas. Inde ſollicitudinari.ria.riũ. Et

Soluo.uis.ui.ſolutum.a.t.i. be
rare Iñ h̊ ſolutoꝛ.oꝛis.Et hic⁊ G̊ ſolubilis

ee .,

ꝓdu.ſo.Vnde Duidius.Aſes eſt ſolliciti
plena timoꝛis amoꝛ. Et coꝛ.penlł:.

Solido.das.i.firmareintegrare.⁊ dicit᷑a

ſolum. Inde hoc ſolidamen. minis.penł-
pꝛoducta hoc ſolidamentũ.ti: ſolidus.
va.dũu.i.integer/firmus.quaſi ſolo oat᷑.
Inde ſolide.dius.diſſime.Et h̊ ſoliditas

tatis. Et cõponit · conſolido.das. Meſo⸗/

lido.das⁊ coꝛ.ſo.

Solęcico. cas. n. p.i.ſoleciſtice loqᷣ· Itẽ ſo⸗

leciſtico.cas.in eodem ſenſu.

Soloꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.pꝛeębere ſolatiũ ·
alloqui vnum derelictuʒ. ⁊ dicitura ſo⸗
lus. Qui enĩ ſolatur.ſoli ſe applicat vũ lo/

quit᷑ ſolitudineʒ leuat alloquio ſuo. Iñ
hoc ſolamẽ.inis.i.ſolatiũ. Dndeĩ Ruro/
ra: Solamen matris ancoꝛa ſpeſq; pris.
Et h ſolatiũ.tij. Et cõponit᷑ ſoloꝛ cuʒ con ·

1 dicit᷑ conſoloꝛ aris. Inde hic⁊ hęc con/

ſolabilis.⁊ hoc le.⁊ cõſolabiliter. Et H cõ/

ſolabilitas. tatis. Et conſolãs. antis.oĩs

ge. Et cõſolatoꝛius.ria.riũ.Itẽ cũ dea dꝛ
deſoloꝛ. aris. SGoloꝛ⁊ eius compoſita ſüt
dexo. licʒ antiqͥ fecerintſolo ſolas actiuũ.

VBñ ⁊ pꝛędicta vba adhuc ſępe iueniunt
polſita in paſſiua ſignificatione. Et ꝓd.ſo.
Vngde Dꝛatius in epi. Inſtruit exeplis

inopem ſolat᷑ egenum.

5* *

enodare.libe/

⁊ hoc le. Et hec ſolubilitas. tatis.

Somnio.as.a.p.i.in ſomnio:vel ꝑ ſomniũ

aliquid videre · vel ppedere.Iñ ſomnito.

tas.fre. Del ſomnito deriuat᷑ a ſomnus.?

ſomnitare.i.frequenter doꝛmire.

Somnio.nis.niui. bũ neutrũ.i.ſomnum

habere doꝛmitare.

Sono.nas.ſonui.nitũ.n.p. Inde ſonitus

tus/ipſa actio ſonandi.uł ſtrepitus⁊ ſo/
nus.⁊ ꝓpꝛie confuſę vocis. Et hic ſon.ni.
quicqͥd aure audit᷑. vel auditu ꝑcipit᷑.Et
coꝛ. ſo. Hnde Pꝛoſper. i pia mens ha⸗
beat qð bene lingua ſonet. Et fac ſteritũ

in vi diuiſas.⁊ ſupinũ ĩ itũ.licqʒ ſueniatur
qñq; facere ſteritũ in aui.⁊⸗ ſupinũ ĩ atũ.

Sopbiſmatico.as.i.p ſophiſmata decipe
Sophiſtico.cas.i.deciꝑe vboꝝ inolutiõe.
Sopio.pis.piui.vel ſopij.pitũ.a.p.i.facẽ
doꝛmire . ſedare extinguere · terminare · cõ/

peſcere. facere qeſcere. Inde ſopit᷑.ta.tũ.
Et hic? hbec ſopibilis.⁊ hocle.Et ꝓd.ſo.
Vnde Duidius in xj.epła. Qui me non
poſſum potui ſopire dꝛaconem. Similit
ſopitusta.tũ pducit tñ pmã/ſic ſuũ ꝓbũ

ð

Vñ Duidius. Dũ petis amplexus ſopi/
taq; bꝛachia iactos.Camen ſemiſopitus
coꝛ.o.ante.p. Pnde Ouidius in. 9.epła.
Theſes hꝛeſſuras ſemiſopita manus.
Sopoꝛo.ras.a.p.i.ſopire.facere doꝛmirea
ꝓpꝛie cũ ſopoꝛe. Iñ hic ⁊ hęc ſopoꝛabilisa⸗
hocle. Et ſopoꝛabiliter aduerbiũ. Et cõ/⸗
ponitur Conſopoꝛo.ras· Et a ſopoꝛo dicit
ſopoꝛatus.ta.tũ.i.ſopitus.et coꝛ.pꝛima·
Soꝛbeo. bes.bui.vel ſoꝛbo.bis.ſoꝛbui.vel
ſoꝛpſi ·ſoꝛptũ.ptu.n.s.i.deuoꝛarealiquid

molle deglutire. vt oua mollia. Inde hic
⁊ hęc ſoꝛbilis.⁊ hoc bile·facilis vel mollis

ad ſoꝛbendũ. Et coꝛ. penł DOñ in Nurora.
Soꝛbilis vt fiat inde polenta ligat. Eta
ſoꝛbeo ſoꝛbeſco ſcis. inchoatiuũ.
Soꝛbillo.las.n.p.i.aliquantuluʒ vel pau/
latim ſoꝛbere.⁊ dicit᷑ a ſoꝛbeo.bes.
Soꝛdeo.des.dni.n.s.i.eſſe vel fieri ſoꝛdi⸗

vi ·putrere.viſplicẽ.fetere·hoꝛrere. Hñ

Soꝛdet vt actoꝛi ficiat᷑ opus. Soꝛdet
i. turpe eſt:indecenshoꝛribile.
Soꝛdido.das.a.p.i.ſoꝛdidũ facere.
Soꝛoꝛiſſo.ſas.vel ſoꝛoꝛico.as .i.imitari
moꝛem ſoꝛoꝛis:vel aſſimilari ſoꝛoꝛi.
Soꝛtioꝛ.tiris.ſoꝛtitus:ſum.d.q.i.ꝑ ſoꝛtes
vininare · vel tribuere.⁊ ſubminiſtrareuł
vinidere.⁊ adipiſci.⁊ dĩa ſoꝛs.Et cõpo/
nit᷑ Cõſoꝛtioꝛ.tiris.Reſoꝛtioꝛ.tiris.

Soſpito.tas.a.p.i.ſanareexhilarare · vel

bona ſpe afficere. vel bona ſpe non fallere.
Et in eodẽ ſenſu ĩuenit te
Spacioꝛ. aris. atus ſũ.d.p.i.ire vel deam/
bulare.huc illuc ire cauſa recreãdi.Et cõ

Dricterie Cicſpadoꝛe.

eſpacioꝛ.aris.i.deoꝛſũ uł valde vel de
vno loco ad aliuʒ ſpaciari · vel a ſpaciari
ceſſare. Expacioꝛ.aris.extra ſpaciari.et
euagari. .
Spargo.gis.ſi.ſũ.a.t.diffũderediſſipa⸗/
re · vll reſpergere · viſtanter operire · ſiue
ꝑfundere. Iñ ſparſim aduerbiũ.Et ſpar/
ſo. ſas.fre. H quo ſparſito.tas.aliud fre.
Spatuloꝛ.laris.d.p.i.delicioꝛ.aris.vlin
ſpatula diuinare.Et ↄponit᷑ cũ exa dicit
expatuloꝛ.aris.
Scpecifico. cas.a.p.ſegregare.diuidere.ſe/
parare · deſignare · ul ſpeciẽ facere. Iñ ſxeci
fic.ca.cũ.i.ſpãlis · oiuiſus.uł facies ſpem.
Specio.cis.ſpexi.ctüa.t.i.cõſiderare.Sed
nõ ẽĩ vſu.⁊ nũq; dicẽdũ ẽ ſpicio·ſᷣ ſpecio
qð ꝓbat᷑ ꝑ deriuata ·ſcilʒ ſpecies · ſpecimẽ ·

ſpeculũ ⁊c. Et ↄponit᷑ A¶ſpicio.cis.Reſpi/
cio.cis. Cõſpido.cis.Circũſpicio.cis.Ve
ſpicio.cis.Piſpicio.q. Inſpicio.cis.Pꝛo/
ſpicio.cis. Perſpicio.cis. Guſpicio.cis.
Et nõ ꝙ videm natura.¶ſpicmꝰ volũ/
tate. Intuem̃ cura. A¶ſpicim añ nos.Re⸗/
ſpicimꝰ retro · Suſpicimꝰ ſurſũ. DPeſpici⸗
mus deoꝛſum. Inſpicimus introꝛſũ. Cõ/
ſpicimus circquaq;. Eꝛoſpicimꝰ longe.
Specto.tas.xbũ fre.a ſpecio.cis.Iñ h ſpe⸗
ctamẽ. inis. Et h̊ ſectaculũ.li p eodeʒ. Et
H 2 h ſpectabił.⁊ H le. Iñ ſpectabilit᷑ adu.
Speculoꝛ.aris..p.i.videreinſpicereiĩue/
ſtigare · exploꝛare · de alto inſpicere. Iñ Hh
ſpecular.uł h̊ ſpeculare.ris.locus altus vñ
qs ſpeculari põt. MHñ ⁊ feneſtrę⁊ vehicu/
la de qbo ſpeculam̃· ſpecula dicũt᷑. Et coꝛ.
cu. Vnde Juuenalis. Qui vehit᷑ dauſo
latis ſpecularibus antro.
Spermatico. cas.i.ſperma emittere.
Spermo.nis.ſpꝛeui.ſpꝛetũ.a.t.i.cõtẽnere
vilipẽdere. Et cõponit᷑ Mſꝑno.nis. Inde
aſpnoꝛ.ar..v.p.Cõſpno.nis.i.ſiłſpne. Iñ
cõſpꝛet.ta.tũ.Et cõponit᷑ Incõſpꝛetus.
ta.tũ.i.laudatus ꝓbatus.
Spero.ras.n.p.i.ſpem habere·cõfidereex⸗
Rinarrul ſeracho expectare · uł crederea
ꝓpꝛie bona. Bona qͥde ſperamusmala ti/

memꝰ. Sepe tñ ſperare ponit᷑ p timere · et

ecõnerſo ·ᷣ ipꝛopᷣe.Pñ dicẽ VPonat᷑ ; cũ

r. Hüc ego ſi potui tantũ ſperare doloꝛrẽ

perare dicẽ̃ ꝓ timẽ.⁊ ẽ ibi achirologia.
Et a ſpero deriuat᷑ ſperat.ta.tũ.tã in actia
q; paſſiua ſigtione⸗ cõpõit᷑ inſperatta.tũ
Itẽ ſpero cõpõit᷑ Deſpero.ras.i.a ſpe ceſ/
ſare. Iñ h̊⁊ ̊ deſꝑpabilis.⁊ h̊ le.Iñ deſpe⸗
rabilit adũ. Itẽ ſpero pᷣmã ꝓd.ᷣ ſꝑare eã
Spico.cas.n.p.i.ſpicas emittẽ vel (coꝛ.
colligẽ· vel vare:vel ad modũ ſpicę acuẽ ·
vel findere.⁊ ꝓducit ſpi.
piculoꝛ.ar..o.p.i.iaculari·vel ſpiculo oc
cidere. Inde hic ſpiculatoꝛ. or.i.carnifex
q poꝛtat ſpiculũ ad occidendũ.

Spino.nas.n.p.i.pungere· vel daudere.

Spiro·ras.ſpiraui.n.p.i.viuereulſpiritũ
vucere · ul ſuſpirare · ul flare · ulolere ſiue
redolere. Iñ hoc ſpiramen.minis.
Splendeo. des.n.S.i.lucere. Iñ h ſplẽdoꝛ ·
dor. Et ſplẽdidus.da.dũ.Jũ ſplendeſco
Gilhootlin, enmnawſwll
lio. as.aui.q.p.i.denudare/ſpolia au/
kee Ji H̊ ſpoliatoꝛiũ.rij.locꝰ ſpoliãdi.Et
ſpoliũ. lij. Et ſũt ſpolia puatoꝝ· exuuię du
cũ ⁊ viuitũ. Iñ ſpoliariũ/loc vbi ſpolia

liß
node
Pe
tocs
hi⸗
ahe⸗
165
.
iſr
e
tn.
Meine
re n
lusyi
Wo⸗
ben

ne
iin
u
ſi i

lrer
nige
Ndad
une
up ga
medoe
wge
Hinanit
miuti
uſec⸗
Fnſe
iperei
.
enae

ninoo
Hcwnie

Adund
neolſpen
lavli⸗
iiin
etti⸗

reponũt᷑.vel exterioꝛ balneoꝛũ cellula.Et
componit᷑ vt cõ.de. diſ erx.

SGõdeo. des. ſopõdi.ſpõſi a. s i. fideiu⸗/

bere · vel ꝓmittere. vel velle.
Spumo.mas.i.ſpuma fluere:ułſpumam
habere· vel emittere uł auferre.⁊ pd.ſpu.
Vñ Juuenalis.Et pꝛofuſa mero ſpumãt
vnguẽta faleo.
Spuo.is.ſpui.ſputũ.i.ſputũ emittere.ve
ſputo reſpgere ꝑfundere.Et inde ſputus
ta.tũ. Et H̊ ſputũ.ti. Spuẽ/ſputũ emittẽ
neutrũ ẽ. Sʒ in alia ſigtione · actiuũ eſt · et
ꝛoducit ſpu
puto.tas.i.frrequent᷑ ſpuerea ſpuo.is.

B ante Quel T

Squaleo.les.ſqualui.et caret ſupino.n.s.
i.ſoꝛdereeſſe uł fieri ſqualidũ vel aſpſũ.
vel ſplendere.Iñ ſqualeſco.cis.incho.Et
ſqualid.da.du.i.aſperſoꝛdidꝰ. Iñ ſqua/
lidulus.la.li.i.aliquãtulũ ſqualidus.Et
ſqualiditas.atis:/ ꝓducitſqua.

Squamo.mas.a.p.i.ſquamas auferre/ ul

dare.⁊ ꝓducit ſqua.
Stabilio.lis.ſtabiliui.litum.a.q.i.firmare
ſtatuere. Et componit᷑ Conſtabilio.lis.
Stabuloꝛ laris..p.i.collocare.hoc anti⸗/
qui dixerunt ſtabulo.las.n.p.⁊ ẽ abſolu/
tu· ut Hic ſtabulantur equi mei.
Stagno.nas.n.p.i.ad modũ ſtagni inun/
dare · abundare/creſcre.
Stãno.nas.i.ſtanno aliquid aptare.ppa/
rare· omare· oꝛdinare·

Statuo. ſtatuis.ſtatui.ſtatutũ.a.t.i.oꝛdi⸗/

nare · cenſere · fabꝛicare· edificare· cõſtitue
re · Ponere.

Stello. las.n. p.i.ſplendere ad modũ ſtel⸗

larũ. ſtellis circidare ⁊ oꝛnare vel ſtellis
diuinare aliquid ꝑpendere.Et cõponit᷑
Cõſtello.las. Inde hęc cõſtellatio.onis.
qð ſęꝑe ponit᷑ pꝛo ipſo ſigno ſtellarü.
Stercoꝛo.ras.raui.n.p.i.ſtercoꝛe inquina/
re vel impinguare.⁊ dĩ a ſter.⁊ coꝛ.co.
Sterno.nis.ſtraui.ſtratũ.a.t.i.pacificare
pᷣparare inſellare· obꝛuere. Vnde in grę⸗/
caiſmo dã. Sternit᷑ quiuoce:mare.lectus
aſellus? hoſtis.
Sternuto.tas.i.ſternutũ facere.
Sterto.tis.ſtertui.ſupino caret.i.naribus
doꝛmiendo reſonare. vnde ſępe ponit᷑ p
doꝛmire.
Stigo.gas.a.p.i.ſtimulare: ꝓducit ſti.
Stillo.las.n.p.i.guttare/vel ſtillã ĩmittere
Vel fundere.

Stilo.lasa.p.i.ſtilo aptareuł deſignare
⁊Z coꝛnipit.ſii.
Stimulo.las.a.p.i.pungere.titillareinci⸗
tare. co gere · vrgere. inflamare. Et compo
nit᷑ Inſtimulo.las.⁊ coꝛmu.
Stinguo.guis.ſtixi.ctuʒ.a.t.i.ſignare. vel
extinguere:moꝛtificare: vel inſtigare.ſed
nõ eſt in vſu. Et ↄponit᷑ Diſtinguo. guis
Diſtinxi. ctuʒ. Quod cõponit᷑ ſubdiſtin/
guo.guis. Item ſtinguo ↄponit᷑ Exſtin/
guo.guis.Inſtinguo.guis.ſtinxi.inſtin/
ctũ · Reſtinguo.guis.i.extinguereiteruʒ
moꝛtificare.Et ſtiguo ⁊ eius cõpoſita ha
bent. u. inter.g.⁊ ſequẽtem vocalem.
Stipo.pas.paui.a.p.i.cõdenſarecõfęde/

rare· conuallarecircundare congregare

replere/pꝛotegere: componere fulcire. et

diꝛ a ſtips.pis. Inde ſtipatim aduerbiũ.
Et ꝓducit ſtiq hnde Lucanus in pᷣ. Sti/

Sant dulci diſtentãt nectare cellas.
Stipuloꝛ. aris. d. p.i. interro gare⸗querere

1 dĩa ſtip ulus.la.li.i.ſirmꝰ. Pꝛo pꝛie qͥ/

dẽ ſtipulare eſt ĩterrogare:ꝗrere petitiue

cũ reſponſione facta ꝓmiſſiue.vt ſi intro/
gaãs.dic· Dabis mihi equũ.⁊ ille rñdeat.

dDabo · hoc eſt ſtipulari.Inde hęc ſtipula/
tio ꝓpꝛie di interrogatio petitiua.adiũcta
reſponſione ꝓmiſſiua· ſic ꝓmiſſa:DPabis
mihi hoc. dabo. Et vꝛ ſtipulari:a ſtipulũ.

qð ẽ firmũqꝛ ſtipulatio debet eſſe fima.

Vnge tenet᷑ ꝑſolui:qð ſtipulatione pꝛo/
miſſũ eſt Mel vt dicũta ſtipula d ſtipn
loꝛ.qꝛ in ſtipulatione veteres ſtipulã frã⸗
gebant · quã iteꝝ iungẽtesſtipulã ſuã re/
cognoſcebant.Et q; in ſtipulatione cõti/
net᷑ introgatio ⁊ ꝓmiſſio:.ideo ſtipnlare
ſepe ponit᷑ ſimpliciter ꝓ ꝓmittere:⁊ ꝓ int/
rogare · vel petere · ſiue grere. Et ſtipuloꝛ
antiqͥt erat cõe·ſ̊ modo eſt depo. Et cõ/
ſtruit᷑ cũ actõ ⁊ ablatiuointerpoſita.a.uł
ab Hᷣpoſitione.vt Stipuloꝛ a te decẽ ſo/
lidos.i.quęro.⁊ coꝛ.pſu.
Stirpo.pas.i.euellere/eradicarea ſtirps
trunco dr. Et cõponit᷑ Extirpo. pas.i.a
radice ſubuertere.

Sto. ſtas.ſteti.ſtatũ.n.p.i.manere: non

moneri:moꝛari: Pꝛopꝛie ſtare eſt erectũ
moꝛari.Onde dicit᷑. Si qͥs ſtat.nõ ſedet.
⁊ ecõuerſo. Inde bic ſtatus.tus.tui.
Stomachoꝛ.aris.d.p.dicit᷑ furereiraſci·
indignari.
Stoꝛio·as.a.p.ſtoꝛijs oꝛnare Inde ſtoꝛia/
tus.ta.tum.i.ſtoꝛijs oꝛnatus.

Stragulo. las. ſtragulaui. a. p. i. iugulare⸗

E-

ſuggillare · vel interſicere.

Streno.nas.i.enceniareũtiare ſtrenaʒ ali⸗

cui dare.ſtrena aliquẽ exhilarare.

Strepo.pis.pui.pitu.n.t.i.ſonũ facere.JIñ

hic ſtrepitus.tus.tui.Et hic ſtrepoꝛ.oꝛis.
Et ſtrepito · tas.frequẽtatm̃.Et coꝛ.ſtre.
BDñ in Auroꝛa dr. Auns loquax hereſun
ſignat · ſtrepit hec/ ſtrepit illa.
Strideo.des.ve ſtrido.dis.ſtridi.i.oꝛtit
ſonare · dentes ↄcutere· frẽdere. Iñ hᷣ ſtri⸗
doꝛ.oꝛis. Et ſtridoſus.a.ũ.i.ſtridoꝛe ple/

nus.Strideo⁊ ſtridoneutra ſũt.⁊ faciꝛt

ſteritũ ſtridi·licet hm antiqͥs iueniat ſtri
dui·⁊ carẽt ſup·⁊ ꝓdu.ſtri. OPñ QLucanus

in o: Turibꝰ incertis feralis ſtrideat vm/
bꝛa. Et ſtrideo.des.eſt ſecũdę cõiugatio⸗

nis: Strido.vis.t᷑tię Mnde DHꝛatius in
ſermo · Stridere ſecreta viuiſos aure ſu/
Stringo.gis.ſtrinxi·ſtrictũ.a.t.i. (ſurros.
coartare · aliqͥd foꝛtit᷑ tenere· ul pᷣmere

Struo.is.ſtruxi.ſtructü.a.t.i.õponẽędiſi

care· oꝛdinare.ſparare. Iñ ſtructi aduer/
biü. Et hec ſtructura. ro.

Studeo.des.ſtudui ·ſup.caret.n.s.i.oꝑam

dare· vacare diſciplinę · inuigilare. ꝓpꝛie
quidẽ ſtudere eſt cĩ magna volũtate ve/
hemẽter aĩuʒ applicare ad aliquid ꝑficien/
ouʒzʒ. Inde hoc ſtudiũ.dij.vehemens ap/
plicatio aĩ ad aliquid ꝑagendũ ſũma cuʒ
voluntate. Inde ſtudioſus.ſa.ſũ Itẽ ſtu/
deo cõponit᷑ Inſtudeo.des.i.valde ſtu/
dere. Reſtudeo.des.i.iterum ſtudere.Et

coꝛ.pꝛimã. Hñ Cſopus.Diſplicet impꝛu/

dens vnde placere ſtudet. Et Oꝛatius in

epi. Non tua laudabis ſtudia aut aliena

repꝛendes. L
Stultixo. cas.n. p.i ſtulte ſe habere.
Stupꝑo.paàs.a.p.i.aliqͥd ſtupa obturare.
Stupeo.pes.ſtupui.n.s.i.mirari ·terreri ·ti/
mere.eſſe vel fieri ſtupiduʒ·q̃ſi ſine ſenſu.
nde ſtupidus. va.dũ.i.ępius ſtupens.
ide ſtupido. oas.i.ſtupiduʒ facere vel
ſtupere. Et a ſtupeo.pes.ſtupeſco.ſcis.in/
choatiuũ. Et componit᷑ ſtupefacio.cis. Et
ſtupefio.fis.Et ſtupeo caret ſup.ſᷣm vſuʒ.
Et coꝛ. ſtu. nde Ouidius de reme. Nõ
ſtupeant multo coꝛda ſepulta mero. Itẽ.
Fle miſer atq; ſtupe cõbureris q̃ſi ſtupę.
Stupꝛoꝛ.pꝛaris.d.p.i.ſtupꝛũ cõmittere·

vel ſtupꝛo coꝛrupere. Iñ hoc ſtupꝛatoꝛiũ.

toꝛij· locus ſtupꝛandi. Et cõponit᷑ Cõſtu/
pꝛoꝛ:aris. Et eſt ſtupꝛoꝛ. d.p.m Hugj.
Inuenit᷑ tamẽ Hieremię.22 Filij quoq;

mempheos 7 thaneos cõſtupꝛauerũt te

vſq; ad verticem.

B ante B

Suadeo.des.ſuaſi.ſuaſũ.a.S.i.hoꝛtari:cõ/

ſulere· monere. Quod aũt dicit ſuader⸗e
qᷓſi ſuauia dare.i.dicere.vel fuadere.i.in

ſuã ſoꝛtem trahere.vel ſuaſoꝛ in ſuã partẽ
tratens· etymologia eſt. Iñ bic ſuaſoꝛ et
ſuaſoꝛius.ria.riu.Et hic⁊ hęc ſuadibilis.⁊
hoc le. Inde ſuadibiliter aduerbiũ.Et H̊
ſuadibilitas.tatis.Et hica heęc ſuaſibilis.
1 cH le. Et ſuaſibiliter· aduerbiũ. Et H ſua⸗
ſibilitas.tatis.Et hęc ſuadela.lę.i.ſuaſio·
aſſenſus. Onde &uidius in epi. At bene
numatũ decoꝛat ſuadela venuſq;. JItem
ſuadeo cõponit.Piſſuadeo.des.i.dehoꝛ/

tari. Perſuadeo.des.i.ꝑfecte ſuadẽ effe/

ctũ ſuaſionis obtinere · in ſuadendo effe/
ctũ habere. Et ſuadeo eſt quattuoꝛ ſylla/
baꝑ ĩ pſa · licʒ ĩ vſu iueniat tri ſyllabaꝝ.
uauio. uias.⁊ ſuauioꝛ.aris.i.oſculari cũ
ſuauio.⁊ dẽ a ſuauiũ.
Subagito. tas.a. p.qð ⁊ ſubigito.tas.dẽꝛ
i.ſubtus agere · vel ſubducere. DVnde Te⸗/
rentius in tertia comędia. Hęæc quidẽ cõ/
tumelia eſt/amicũ ad te reciꝑea eius ami/
cam ſubagitare.

Subarro.ras.raui.a.p.i.quaſi latent᷑ arrã
dare.i dicitur a ſub.⁊ arra. Vnde beata
Agnes dixit: Anulo ſuo ſubarrauit me

oñs meus Jeſus chꝛiſtus.
Subanerixo. cas.n.p.i.ſub cinere coquẽ.
Subdo. vis.didi.ſubditũ.n.t.i.ſuppone⸗/
re ſubiugare.⁊ dicit᷑ a ſub.⁊ do.das.Et
inde ſubditus.ta.tũ.pe.co.
Subduco.cis.a.t.i.ſeduecre: vel ſubt du/

cere · vel ſubtrahere. Et eſt ꝓpꝛie ſubducẽ

naues de aqͥs ad terrã trahere vel vucere.
Subeo.is.ſubiui.vel ſubij ꝑ ſyncopaʒ.i.
ſubtus ire · vel poſt. vel paꝑꝝ.⁊ vꝛa ſub.et
eo.is. Itẽ iuenit᷑ ſheo.is.i.ſurſũ eo.Et ita
ſumit᷑ Jodnis.? Bubijt ergo Jeſus in

montẽ.i.ſurſũ abijt.⁊ dĩ a ſurlum eo.is.

Subero. ras.i.latent᷑ pcio ſcilʒ ęre cõducẽ.
Et ſuberare eſt ſub auro · vel argento· vel
alio metallo· vel alia re gs ponere. Pñ et

aurũ dꝛ ſubęratũ · qꝛ ſub ſe ęs habetquaſi

deauratũ ęs. Dñ Perſius. Neqʒ ſubau⸗
rato mendoſũ terminat auro.
Subigo.gis.egi.actũ.a.t.habet quattuoꝛ:
ſigtiones · ſcilicʒ cogere · impellere · acuere
ſupponere · vl biugare · qſi ſubtus agere.
Subijdo.cis.ſubieci.ſubiectuʒ.a.t.i.ſubt

iacere· vel poſt · vel ſubiungere reſpõdere ·

ſee
ubi

itu

Gubi
one
it
diat.
Gille
Olatu
luente
Glbiun
Wela
atori
Gubyen
Nonos
neno⸗
eone⸗
Gubn

1

Wſi
Oub.
pꝛo⸗
more
Gubole
ii ln
ſoplen.
Oblamn
naresſab
ſomnon
Er die
Gubſer
tet vl
Jubſid
dren
Lectene
Gubſig
ſogap
losſub
Qubſli
pani
nitenia
cntka/
Dcn
ſunder
Bubſto
ſubtus
ſto ſta
Vubte
ditur
Atmn
niere
lltie
Ahni
tceo.
Dbin

nnnd,
HWK
if
acien
ctuibln
tdin
gl ſunſo
Ken
Ien
aind

gon.
Mrec⸗
ueco⸗
eusanni

mtni
Dlban
ſubanmut ne

anoroi⸗

llvre⸗

wer dun
eſnupg⸗
trinhie
igg Pnsn

Giomatn e

n ⸗
sbalung
. 8
al

ngeN

vpannn
WRn,. 9

reddere.⁊ dicitur a ſub.⁊ iacio.cis. Inde
ſubiecto.tas.fre.Et etiã ſubijcito.tas.iue/
nitur in eodẽ ſenſu:ſcilʒ pꝛo ſuponere.

BSubinugo. gas. a. p.i. debellare · ſub ingo

ponere.⁊ dicit᷑ a ſub⁊ ingo.gas.
Subligo.gas.a.p.quaſi ſubtus ligare.et
Dicit᷑ a ſuba ligo.gas.
Subligo.gis.legi.ſublectuʒ.a.t.i.furari.
dicitur a ſub lego.gis.quaſi ſubtusvel
latenter legere.⁊ coꝛ.li.

Sublimo. mas.a.p.i.ſublimem uł altũ fa/

cere.exaltare.⁊ dicit᷑ a ſublimis. Iñ ſubli/
matoꝛ/ſublimatrixſublimatio/ſublimat.
Subneruo.uas.ſubneruaui.uatuʒ.a.p.i.
neruos poplicũ ſuccindere: dicit᷑ a ſub.⁊
neruo.uas.Cunc enĩ equi ſubneruant᷑ qñ
eis nerui poplicũ pꝛęſcindunt᷑.

Subnitoꝛ.teris.d.t.i.ſubt niti·appodiari

vel ſũminiſtrare: dĩ a ſub: nitoꝛ.teris.
Subo.bas.baui.n.p.i.coire/libidinare.⁊ ẽ

poꝛcoꝛũ. Vnde ſues ſubant.i.coeunt: vel

amoꝛe coeundi ferunt᷑.
Suboleo.les.ſuboleui.ułſubolui:ſuboli/
tũ.vel ſuboletũ.n.S.i.ſuccreſcere. Inde
ſoboles. H
Subſamno.nas.a.p.i.deridere· inſultare.
nares ſubmouere deridẽdo.⁊ dĩa ſubet
ſamno.nas.qð nõ eſt in vſu. Onde ꝓphᷣa
Et oñs ſubſamnauit eos.⁊ ſcribit᷑ ꝑ.mn.
Subſequoꝛ.er.d.t.i.ſubtus vel poſt ulł la/
tẽt᷑ vel paꝝ ſeqͥ. Iñ h̊ ſſequiũ.i.ſeruitiũ.
Subſideo.des.⁊ ſubſido.dis.i.ſubtus ſe/
dere. inferius eſſe. Oñ Duidius. Juſſit
⁊ extendit campos ſubſidere valles.
Subſignare · ẽ ſubſcribere. vt teſtes in chi⸗
rographo ſolent ſignare.⁊ quaſdã notu/
las ſubſcribere.

Subſilio.lis.n.q.i.ſi. ubt' ſalire. ul poſt· vel

parũ. Inde ſpᷣſiliens.entis.ge.oĩs Inue/
nit᷑ etia·ſubſilio.lis.i.ſurſũ ſalire.⁊ tũc cõ/
ponit᷑ a lurſũ.⁊ ſalio.
Subſtituo.is.a.t.i.ſubtꝰ vel poſt ſtatuere
ſurrogarein loco moꝛtui eligere? ponere

Subſto ſtas. Bſtiti. ſubſtitũ. n. p. i. ſubeſſe

ſubtus ſtare·vel ſubſiſtere.⁊ dicit᷑ a ſub.⁊.
ſto.ſtas. Inde ſubſtans.antis.ge.oĩs.
Subtego. gis.a.t.i.ſubt.vel poſt tegerea
icitur a ſub tego.gis.
Subterro.ras.n.p.i.ſbᷣ terra ſepelire terrę
infodere dicit᷑ a ſub.⁊ terra.
Subticeo.ces.ſubticui.ticitũ.n.s.i.ſubtus
vel parũ·vel poſt tacere.⁊ dicitura ſub.
taceo. Et coꝛ.ti · Iñ ſubticeſco.ſcis.inchoa.
Subtinnio. nis.i.parũ vel ſubtus tinire·ul

ab inferioꝛi parte tinnitũ reddere.⁊ ꝓpꝛie
dĩ de pſalterio vbi aliquid ſupponit᷑ vt
melius tinniat.
Subtraho. his.a. t.i.maledicere. vel ſubtꝰ.
vel latẽt ul paꝝuł poſt trahbere.diminuẽ.
aukerre.
Subueho. his.i. ſubtus · vel ſurſuʒ poꝛtare.
Inde ſubuecto.tas.fre. U
Subuenio e n i. ſuccurrre.
ubuerto. tis.a.t. deſtruere · q̃ſi ꝗ ſubtus
ſunt vertere.⁊ ecõuerſouł deciꝑe ſeducẽ.

Subulo. las. a. p.i.ſuere ſubula:v coꝛ.bu.

Subuolo.las.n.p.i.ſubtꝰ.vel poſt· vel pa/
rum volare.⁊ dicit᷑ a ſub ⁊ volo.las.
Subuoluo.uis.i.ſubtvel paꝝ voluere.
Succedo.is.ceſſi.n.C.i.ſubt vel poſt ce/
dere.⁊ dꝛ a ſuba cedo.dis. Iñ h̊ ſucceſſoꝛ
oꝛis.dicit᷑qui locũ gcedẽtiũ occupat.Et

ſuccedere vꝛ ꝓſꝑe euenire. Iñ h ſucceſſus

ſus.ſui.i pſper.⁊ bonus euentus.
Succendo.dis.ſuccendi.cenſũ.a.t.i.latent
accenderea dĩ a ſuba candeo.des.cãdui.
Succenturio.as.n.p.i.ſuccurrere:vel potiꝰ
in ſuccurſuʒ pꝛimoꝝ poſt illos oꝛdinare.
Hꝛopꝛie enĩ ſuccẽtuarij vicũt᷑ qͥ poſt pmã
aciem ſunt oꝛdinati vt ei ſuccurrant ſi ne/
ceſſe fuerit.⁊ dicit᷑ a ſub ⁊ cẽturio.rias.
Succibo.bas.a.p.i.latenter:vel paruʒ· vel
ſubtus cibare.⁊ di a ſub. ⁊ co.bas.
Succido.dis.di.ſũ.i.ſubt cędere/ſicut fſit
cũ poꝛri inter duas tras cędũt᷑.⁊ dꝛ a ſub
⁊cędo.dis.cecidi.Et ꝓd.ci.Itẽ ſuccidere
eſt q̃ſi ſubtus cadere. Et vĩa ſub. ⁊ cado-
vis.⁊ coꝛ.ci.tam in pᷣſenti q;ᷓ in ſterito.
Succingo.gis xi.ctu.a.t.i.ſubtus cingere.

Et nota ꝙ accingimur bellaturi.ſcingim̃

ituri.ſuccingimur miniſtratuſii.
Succino.nis.ſuccinui.centũ.n.t.i.parũ vel
ſubtus · vel voce remiſſa: vel poſt canere.

7 dĩ a ſuba cano.nis.⁊ coꝛ.ci.

BSuccũbo.bis.⁊ ſuccubo.bas.in eodẽ ſenſu

i. ceſſare· uł ſupariul ſubt cubẽ. ul cubare
Succuſſo.ſas.vᷣbũ fre.a ſuceutio.tis.i.tro/
tare. Iñ ̊ͥ ſuccuſſatura.rę.i.trotatura.Et
H ſuccuſſatoꝛ. toꝛis.i.trotatoꝛ.vt equus.

Succutio.tis.n.t.i.ſubtus: vel ab inferioꝛi

parte quatereſicut faciũt trotatoꝛes.Et
ſuccutere eſt ſubtus vel ſurſũ quatere.Et
dicit᷑ a ſubq cutio.tis.q;tuʒ ad vocem.E᷑
a ſub.⁊ quatio q;tum ad ſignificationẽ.
Suco.cas.qð nõ eſt in vſu: Sed inde cõ/
conit᷑ exuco.caſ.i.ſuccũ auferre:/pd.pmã
Sudo. oas.aui.n.p.i.ſudoꝛẽ emittere.et
dicit᷑ a ſudus quia magis in ſereno q;ᷓ in

nubilo ſudoꝛ emittit᷑.vel quia tunchomo
habet ſubudum. Iñ hicſudoꝛ.oꝛisa hinc
ſudoſus.ſa.ſuʒ.⁊ ſudoꝛoſus.ſa.ſũ.i.ſudoꝛe

plenus.Et ꝓducit ſu. Sed ſudes nomen

eam coꝛripit. DHnde.Ce mars ferre ſudes
iubet vt per pꝛelia ſudes. .
Sueo. es. non eſt in vſu in pſenti · h in pte⸗
rito ſueui.⁊ in ſupino ſuetu.n.S.i.vſitare.
Inde ſuetus.ta.tũ.i.viſitatusaſſiduus

quotidianus. Inde ſueſco.cis.inchoatm̃.

Suffarcino.nas.a.p.i.ſuccingere/quaſi ab
inferioꝛi ſunſuʒ veſtes attrahere.⁊ ſubtus
cingere:quod faciunt qui ſub veſte aliqͥd
latenter poꝛtant. vt ſit ſuffarcinare · quaſi
ſub veſte quãdà farcinationẽ faciẽdo ali/
quid latenter deferre.⁊ coꝛ.penl.
Suffertio.tis.ſufferſi.ſuffertũ.a.t.i.paruʒ
vel ſubtus · wel poſt fartire.⁊ vicit᷑ a ſub.⁊
fartio.tis. Inde ſuffertus.ta.tü, ſufferto
tas.frequentatiuũ.
BSuffero.ſuffers.ſuſtuli.ſublatũ.i.pati vel
ſuſtinere · vel ſurſum ſerre ⁊ eleuare.
Suffibulo.las.a.p.i.ſubligare.⁊ dꝛ a ſub.⸗
fibulo.las. Inde hoc ſuffibulatoꝛiũ.toꝛij.
i.ſubligatoꝛiũ.
Sufficio.ſufficis.ſuffeci.ſuffectũ.n.t.i.ſatis
eſſe ·qð in vulgari lombardoꝝ dicit᷑ ba/
ſtare. Onde.2. Cor..j22 Bufficit tibi gra⸗
tia mea. Et bᷣm hanc ſignificationẽ iuenit

ſufficit. ꝓbũ imꝑſonale. Oñ.2. Aeg.24 2*

ait angelo oñs ꝑcutienti. Sufficit.i.ſatis
eſt · vel baſta · cõtine manũ tuã. Iteʒ ſuffi⸗
cere.i.ſũminiſtrare.vt Iſte ſufficit mihi
neceſſaria.i.miniſtrat. Itẽ ſufficere.i.ſub/
rogare · ſubſtituere. Pñ dꝛ Epũs vel cõ/
ſul ſuffectus.i.loco moꝛtui ſubſtitutus.i.
ſubꝛogatꝰ in loco decedent. Pñ.2. Ma⸗/
chab. 42 Buffecto vno ex comitibo ſuis
Andronico.Et vr ſuffect·a ſufficio.cis.
Suffio.ſfis.fiui.fitũ.i.ſubfumigare.vel ad/
miniſtrare.
Sufflo.ſufflas.flani.a.p.i.ſubtus flare.vel
poſt· vel parũ · vel ſurſũ flare· vel ſpirare.
Et ſuſtlare.i. appodiarefulcire·appodia/
men ſuponere. Inde hoc ſufflamen. miĩs.
i.appodiamen . ſalicʒ cui aliquid initit᷑ vt
ſuſtentetur.
Suffoco.cas.caui.a.p.i.ſub fance capere
ſtrangulare.⁊ vꝛ a ſub.⁊ faux. Iñ ſuffoca/
tus.ta. tũ. Et hic⁊ hęc⁊ hoc ſuffocans.cãt.
Vnge Exech. ʒcꝛ Et ſuffocãs gentẽ tua.
Itẽ Marth. jʒ? Fallacia viuitiaꝝ ſuffo/
cat verbuʒ. Item Marci. 42 Suffocant
verbũ. Et Aud.d Suffocant. Dñ vicit

Sugo.gis.ſuxi.n.ta caret ſupino.ſᷣm vſũ

Gꝛegoꝛius in Omel. Suffocant enim e·
impoꝛtunis cogitationibo ſuis gutt᷑ men/
tis ſtrangulant. Item conſuenit vici. Eſt

ſollicitudo ſuffocans. Et oĩa pᷣdicta⁊ cõ/

ſimilia ꝓducũt fo. Onde Ouidius. Sulf⸗
focent aĩaʒ dira venena tuã. Itẽ ſm qͥſdã
ſuffoco.cas.põt componi a ſub.⁊ focusa

tunc ſuffoco.⁊ ſuffocans coꝛri.ſo. VHnde.

Suffocat extiguitſuffocat guttura ſtrin/

git · ſed iſta cõpoſitio nõ ab oĩbo recipit.
Suffraginoꝛ.aris.d.p.i.flectere genua.⁊

dicit᷑ a ſuffragiens. Inde hic ſuffragina/
toꝛ.ton..⁊ Gͥ ſuffraginatrix. Et ſuffragina⸗
tio.i.curuatio genuũ. Et ſuffraginat.ta.
tũ.i.fractis vel curuatis cruribus.

Suffragoꝛ.aris.ſuffragatus.ſũ.v.p.i.au/

xiliari:. ꝓpꝛie in verbis· ſellʒ pces effũdẽ.
Inde hoc ſuffragiũ.gij.

Suffumigo.gas.a.p.i.paruʒ·vel ab infe⸗

rioꝛi parte fumigare

Suffundo. dis.fudi.fuſũ.i.parũ vel ſub/

tus fundere. Inde ſuffuſus.ſa.ſũ.i.parum
vel ſubtus fuſus.

Suggero.geris.ſuggeſti.geſtũ.a.t.i.ſum/

mittere · ſubſternere. ſũminiſtrare · vel idi/
care · dicere/ſuadereq̃i latent aliqͥd alicui
cõſulere· ⁊ ꝓpꝛie cauſa decipiẽdi⁊ ei incõ/
moduʒ vandi. nde. Intimat ad men⸗
tem ſed ſuggero ſpectat ad aurem.

Suggillo.las.laui.a.p.i.ſuggerere dicit

a ſuggero. Et ſuggillare.i. ſuffocare · ſtraã⸗
gulare · vel mann gule dare eã ſtringere
Et tunc dꝛ a ſub.⁊ gula:quaſi ſuggulare.i
ſub gula capere. Item ſuggillare.i. cõdẽ/
nare. irridere. J

Sugguto. tasn. p.iſub vel parũ guttare.

„

7 dicit᷑ a ſub.⁊ gutto.tas.
deberet tamẽ facere ſuctũxi.in.ctũ.Et oꝛ
puer ſugere oũ lactat Oñ QLuqxj? Btũs
Wter qui te oꝛtauit⁊ vbera ꝗ ſuxiſti.Et
ſcribit᷑ ꝑR vnũ.g. Et ꝓducit pꝛimã. Dnde
Job. 20. Caput aſpidum ſuget. Et Ylaię
vlt. Sugatis ⁊ repleamini ab vbere.

Sulco.cas.n.p.i.ſulcos facere:ſecare·oiui

dere. Et cõponit᷑ Conſulco.cas. Deſulco.
cas.i.valde ſulcare.⁊ ſulcos deſtruẽ. Diſ/
ſulco.cas. Inſulco.cas.MReſulco.cas.

Sum es eſt · vxrbum ſubſtantiuũ.⁊ caret

terito/ſed accipit mutuo a fuo fuisX fac
fui fuiſti. Et habet ouo particpia.ens et
futurꝰ. Et eſſendi.do.du.gerũdia ficticia.

Summiſtro.ſtras.eſt quaſi ſubt. vel ſub
minſtrareſeruitiũ vel ſubſidiũ gbere.

Suobi
apta
iwfaſti
Glpen
ſſurn
ſpommn
n
Wped
inchkr
ſuper
adue
xeſn
ſuntp
Olteni
dinit
Ntſie

encnumt

duepe
Bupert
ſppſtue
ſiorſto
eAr
Eran
Gupin
pinüͤf
ſatus
ſpin⸗
luis W
ſyns
ne
Upar
beft⸗
duugr
terezn⸗

nin
nduͤ
aaiani,
Mng
ihrha
ee
ömt
mme

gnan

udpin

wWwoit

rig⸗

ni
Caligalei
nneind
mrzdnen
Gvenr,n
lurloi

gmgn

andi
S
miiunſt.
mi Vd
c
er.
eſened
Gas ii
—ZLZ
imnint
iiglin
muebe
mufuna
win

SGummitto.tis.miſi.n.t.i ſupponere.⁊ dĩ a
ſub mitto. ßMUNé
Summo.mas.i.a.p.ſummã facere vel ſũ/

matim compꝛehendere ? colligere. Inde

ſũmatim aduerbiũ/bꝛeuiter/ſtrictim/par/
tim.feſtinanter. Et cõponit᷑ cõſũmo.mas.
i. ſimul ſümare uł ꝑficea ſcibit᷑ꝑ duo.m.
Summoueo.ues.n.s.i.remouereauferre.
dicit᷑ a ſuba moueo.ues.
Sumo, mis.ſumpſi.ptũ.a.t.i.accipere. Sʒ
ſumimus ipſi:accipimus ab alio. Cũ da/
mus dicendũ eſt accipe · cũ ꝑmittumꝰ ipſi
tollere:dicendũ eſt ſume.Itẽ ſumimus ꝑ
nos/accipim a nolente.Et ſcribit᷑ ꝑ vnũ
m,.ꝓduẽ̃ tñ ſu. DPñ Oꝛatius. Gꝛata ſume

manu hęc vulcia differ in anũ. Sʒ ſũmo

ſũmas ꝑ duo.m. Dnde. Mſũmare du/
plex ſibi vult.ſed ſumere ſimplex.
Suo.ſuis.ſui.ſutum.a.t.i.ſuturã facerevel

ſuẽdo vnã rẽ alteri adiũgere vel cõſuere.
Supꝑbio. bis.biui.bitũ.n.q.i.ſuꝑioꝛis pꝛeę⸗

cepta inobediẽdo trãſcendere · vel ſuꝑ ſe
ire faſtidire· deſpicẽ· dedigri.⁊ dꝛ a ſupbo
BGupꝑemineo.nes.nui.n.s.i.hualere· peſſe.

ſſtare· ſcellere. dicit᷑ a ſupꝑa emineo.Iñ
ſuꝑeminẽs.entis.oĩs ge.Et ſuꝑeminẽtia.

tię. Et coꝛripit mi.
Supero.as.i.excellere· vincere.Et ſupare
i. reſtare.⁊ ſuꝑabundare. Inde bic ⁊ hęc
ſuperabilis.⁊ hoc le. Inde ſuperabiliter ·
aduerbiũ.Et ↄponit᷑ Exupero.ras.i.val/
de ſuperare. Supero⁊ eiꝰ cõpoſita actiua
ſunt ꝓ excellere· aliter neutra ſũt⁊ coꝛ.pe.

Superſideo.des.ſedi.n.s.i.ſedere ſuper·et

imittere.Et cõſtruit᷑ cũ otõ ⁊ ablatiuo.
vt ſuperſideo huic reia hacre. Inuenitur
etiam ſuꝑer ſedeo/ſuper ſedere.⁊ tunc ſunt
duę Partes
Superſto.ſtas ſtiti.ſtitum.n.p.i.ſupereſſe
ſupꝑfluere. Et cõponit᷑ a ſuꝑa ſto ſtas. R
ſuperſto dicit᷑ hic⁊ bęc ſuꝑſtes.ſtitis.i.ſe/
nex· vel remanens viuus/vel vitã oucẽs.
Et coꝛ. penul.genitiui.
Supino.nas.naui.natũ.a.p.i.verſare· ſu/
pinũ facere. Inde ſupinus.na.nũ.i.reuer/
ſatus. Onde gerundia⁊ participia vicũt᷑
ſupina/qᷓi ſupinata.i.deriuata ⁊ inflexa a

ſuis verbis. Et a ſupinus per ſyncopam

ſupus.pa.pũ.i.ſupinus. Item Supino
ↄponit cũ rea dicit᷑ reſupino.nas.i.retro
ſupinare. Inde reſupinus.na.nũ.Et de/⸗

bet ſcribi ꝑ vnũ.pa coꝛ.pꝛimã. Dñ Dui⸗/

dius in.jʒ.epła. Et modo cantabant ve⸗
teres reſupinos amoꝛes.

Suppedito.taſ.n.p.i.auxiliare.ſummiſtra⸗/

re ſubſeruire· obſeqͥ· ſupedia dare. coꝛ.
di. Et vt dicit Mug. Eſt eliminãda eoꝛũ
fatuitas qui ponũt hoc verbũ pꝛo peſſũ/
Dare.⁊ cõculcare ſub pedibus. H
Suppello. lis.ſuppuli.a.t.i.ſurriperequaſi
ſubtus pellere.⁊ dꝛ a ſub pello.lis.
Suppeto.tis.tiui.vel ſuppetij.titum.i.ſum/
miniſtrare: vel ſupabundare.⁊ dicitur a
ſub.⁊ peto.tis. DPnde Dꝛatius. Pauper
eni nõ eſt cui reꝝ ſupetit vſus. Suppeto
pꝛo ſuꝑpabundare neutrũ eſt.⁊ ſm hoc fa-
cit ex ſe verbũ imꝑſonale ſuppetit. Sed/p
ſũminiſtrare eſt actiuũ.
Suppilo.las.a.p.i.con tũdere. vel latenter
pilare · vel compellere.⁊ dicit᷑ a ſub pilo
las. Et pꝛoducit pi.
Suplanto.tas.a.p.i.decixere.⁊ ꝓpꝛie per
planta:qð fit cũ latent᷑ plantã ex trãſuer/
ſo iacimus inter plantas alterius. Hnde
Eſau dic de Jacob. Geñ. 26: En ſuppla⸗
tauit me altera vice.
Suppleo.ꝓles.pleui.tũ.n.s.i.ſuꝑimplere ·
vel in loco alterius unplere.⁊ dꝛ a ſub.et
pleo ples. Inde hoc ſuplemen.inis.Et h̊
ſupplementũ.ti.Et ſuppletus.ta.tum.

Suplico.cas.caui.n.p.dꝛ q̃ſi ſubt᷑ ſe pli⸗

care humiliare ad rogãdũ/pces fũdere.
dicit᷑ a ſuba plico.Et ↄſtruit᷑ in h̊ ſenſu
cum vtõ ⁊ accuſatiuo.vt Supplico tibi ·
ſupplico te. Inde ſupplicatio.i.humilis de/
pꝛecatio.
Supono.inis.a.t.i.ſũmitterepꝛo aliquo
ponere.

„

Suppꝛimo.mis.ſuppꝛeſſi.ſũ.a.t.i.ſubtꝰ pꝛe/

mere.⁊ dẽa ſuba pꝛemo.is.⁊ coꝛ.pꝛi.
Suppoꝛto.tas.a.p.i.ſubt poꝛtare·vel poſt
vel latenter poꝛtare · vel ſufferre · vel ſuſtẽ/
tare · vel auxiliari.
Suppubeo. bes.n.s.i.ſubtus vel parũ bar/
bere · vel pubem emittere. vel creſcere.
Supputo.tas.a.p.i.latenter:vel paruʒ · vel
poſt putare vel numerare.

Surdeo.des.dui.i.eſſe vel fieri ſurdũ. Sʒ

ſurdo. das.i.facere ſurdũ.Et ãbo ↄponũt᷑
Dbſurdo.das/ obſurdeo.des.i.vndiq;
ſurdare:vel ↄtra ·ſilit᷑ vndiq; ſurdere.Iñ
obſurdeſco.ſcis.ſilit᷑ cõſurdeo.deſco.ſcis.
Surdeo neutrũ ẽ. Sʒ ſurdo.das.actm̃.
Surgo.gis.rexi.dĩ q̃ſi ſurſum me rego.et
icitur a ſurſuʒ.⁊ rego.Et cõponit᷑ cĩ ad
vt aſſurgo.gis.i.ad aduẽtũ alicui cã ho/
noꝛis ſurgere.Cõſurgo.gis.i.ſimul ſurgẽ
Exurgo.gis.i.extra ſurge.⁊ppᷣe a ſomno

Inſurgo.gis.i.cõtra aliquẽ ſurgẽ.i.inua/
dere · vel inpetẽ. ⁊ ↄſtruit᷑ cũ otõ. Itẽ nõ

ꝙ ſurgit᷑ a loco.Exurgit᷑ a ſomno. Inſur⸗
gitur ad vindictã. Conſurgit᷑ ad auxiliũ.

Itẽ reſurgo.g.i.iteꝝ wel retro ſurgẽ. ñ.

Surgo ſedẽs:exurgo iacẽs:a moꝛte reſur

go. vłſſurgo onis:iſurgo dirus ĩ hoſtes.

Surrepo.pis.repſi.reptum.n.t.i.ſubtus
parũ · vel latenter· vel poſt intrare · vel re⸗
perea ꝓducit.ri.
Surrideo.des.n.s.i.latenter·vel poſt · vel
ſubtus vel remiſſe ridere.
Surrigo.gis.rexi.rectũ.a.t.i.quaſi ſurſũ r
gere. exigere erigere · vel caput leuare.
⁊ põt ſyncopari ⁊ dici · ſurgo.i.ſurrigo.⁊
ſim h̊ põt ſaluari ꝙ dicit quidã. Surgo
aleat nõ eſt extendendn.
Surripio. pis. pui. reptũ. a. t.i. latent᷑ raꝑe
ſubtrahere. furari: di a ſub.⁊ rapio.pis.

Itẽ ꝓ falſo ſuggerere iuenitur Baniel. Oo?

Tucbnapes⁊ ſatra pęſurripuerũt regi.

Surrogo.gas.a.p.i.ſubſtituẽ Dñ Aug .

de ciui.dei. Lucretius qui loco Gꝛuti fue/
rat ſurrogatus.

Suſcipio.pis.cepi.ceptũ.a.t.i.quaſi ſurſũ
caꝑe dĩ a ſurſu.⁊ capio.pis.Et ad coꝛ/

pus ⁊ ad aĩam refert᷑.⁊ coꝛ.pi.

Suſcito.tas.taui.a.p.i.excitare.⁊ ꝓpꝛie de

moꝛte.⁊ dĩ a ſurſũ.⁊ cito.tas. Et cõponit
reſuſcito.tas.i.iteꝝ ſuſcitare.
Suſpendo.dis.i.ſũ.a.t.i.quaſi ſurſũ pen⸗
dere.⁊ dꝛ a ſurſum pendo.dis.
Suſpicio.cis.ſpexi.ſpectuʒ.a.t.i.habere ſu⸗/
ſpectũ · timẽ· vel ſurſũ aſpicere. Et ꝓ vene⸗

rari · ſicut deſpicere ꝓ contẽnere·qꝛ quos

veneram̃·q̃ſi ſurſũ aſpicimꝰ.Et vꝛ a ſurſũ

⁊ ſpecio. Iñ ſuſpect᷑.tus.Et ſuſpecto.tas.

fre. Et ſuſpectꝰ.ta.tũ.Et ſuſpectiuuſ.ua.uũ.

Et a ſuſpicio.cis.hęc ſuſpicio.onis.⁊ hec

ſuſpectio. onis in eodem ſenſu.
Suſpicoꝛ.ar..v.p.i.ſuſpicere.⁊ dĩa ſuſpi/

cio.cis.vl cõponit᷑ ꝑ ſe a ſurſum ſpecio.

quaſi ſurſum aſpicere vel arbitrari · exti/

mare. Inuenit etiã ſuſpico.cas.pe.pꝛo.Et

tũc dã a ſub. ⁊ ſpico.cas. Et eſt ſuſpicare.
latẽt᷑ uł poſt· ul ſubt' ſpicare ẽ ᷣbũ neu.
Suſpiro.raſ.raui.ratũ.n.p.i.ſurſũ ſpirare.
Vel ſubt ſpiritũ oucẽa dꝛ a ſurſũ⸗ ſpiro.
ras. Iñ h̊ ſuſpiriũ.rij.⁊ ſuſpirioſus.ſa.ſũ.
Suſtineo.nes.nui.ſtentũ.a. S.i.ſurſũ tenere
vel patia d a ſurſum teneo. Iñ ſuſtẽto
tas.fre. Iñ hoc ſuſtentamẽ.⁊ ſuſtẽtamen/
tum. hoc ſuſtentaculũ.li.
Suſtollo.lis.ſuſtuli ſublatum.a.t.i.ſunſum

tollere.⁊ dĩ a ſurſum.⁊ tollo. Et vt dicit

Hap. Guſtollit· eleuat · ſuſtinet· Hſidio ẽ.

ſuffragatur.patit᷑tolerat.
Suſurro.ras.raui.n.p.i.murmurare:ĩ aure
glicuius aliqͥd latent᷑ dicere. Et ẽ verbuʒ
ficticiũ de ſono locutiõis dictů. Qui eni
ſuſurratnõ in facie alicuiusſ̊ in aure loqͥt
de altero detrahendo. Et coꝛ.pꝛimã. NPñ
Duidius in.jõ? epla. vᷣlut ego cuz chara
de te nutrice ſuſurro.

Abbeo. bes. bui.n. S.i. putrẽ· pi/
t Frere . delicere. tabe fluere. dĩ

a tabes.bis. Inde tabeſco.ſcis.

fre. Et caret ſupinis.⁊ pdu.ta.
Tabulo. las.laui.a.p.i.tabulas parare.p⸗/

ſternẽ. Et cõponit᷑ Cõtabulo.las. Viſta⸗

bulo.las.i.tabulas remouerea coꝛbu.
Taceo.ces.tacui.tacitũ.n.S.i.ſilere. Iñ ta⸗
citus.ta.tu.⁊ taciturnus.na.nũ.qui faale
tacet. Et coꝛ.ta. Oñ Duidiꝰde arte. Here
pꝛius taceant volucres ęſtate cicade.Int᷑
aũt tacere⁊ ſilere.hoc intereſt ſ̃m quoſdã
quia qui tacetloqui nõdũ incepit.qͥ xo
ſilet.loqui deſinit. Juxta illud ꝗſaię. Ca/
cui ſilui:ſemꝑ patiens fui.
Tamino.nas.naui.i.aduerſari.Et cõponit
attamino. nas.i.aduerſari. Itẽ cõtamino
nas.i.polluere·deturpare. eſt actiuũ.alia
Edicta ſunt neutra.Et nõ ꝙ attamio.nas

eſt purgare.vt farinã cñ ſetario · m qͥſdã.

Iñ hoc attamen.inis.i.ipſũ ſetaniũ.
Tango.gis.tegi.tactũ.i.õtigere · inqetare
cõtrectare. Inde h̊ tactus.tus.tui.Et hᷣ
⁊ hęc tangibilis: h̊ le.Et ↄponit᷑ attingo
gis.attigiattactũ.i.valde vel iux tãgere.
el accidere.Cõtingo.gis.cõtigi cõtactũ
Iñ h cõtactus.tus.tui. Obtingo obtigi
obtactũ. Cango ⁊ eius ↄpoſito ꝓ tãgere
actiua ſunt. Sʒ pꝛo accidere neutra ſunt.
Tarataãtario. gas.n. p.i.tuba clangere. vel
farinã colare.⁊ eſt ſetaciare.
Tardo.das.daui ·datuʒ.a. p.i.moꝛari·vel
impedireretinere differre· tardum facere
Inde tardus.da.vũu.Et tardito.tas.tare

frequẽtatiuũ. Et cõponit᷑ Retardo.das.

Taxo. as. are.a.p.i.numerare. Et taxare.i.
icere.Et taxare.i.cõfirmare.Et taxare.i.
licitũ imponere · ſcilʒ pᷣciũ rei ꝗq vendit᷑. Iñ
hec taxatio.onis. ñ.2. DMeſdre.S8 Dia
ſine taxatione.i.ſine quãtitatis detmina/
tione. Caxo cõponitur cum con.· pꝛę.⁊ re.
Et ꝓducit pꝛimã poſitione.

nni
Mad⸗

Winm
ewh
Enni
mehoee
mip’
cden

putd
buer
o.s
Sapdntn
Spung
ol Nin
olbr.
fnan⸗
nupirqn

ed

aGop
n ſndil
M.
nann Et⸗
nuniun

permi
etrcunſin
otbln
Derncoti
humen
t ue
odetniin
NRNN

1

T onte E

Tedeo.des.tędui.n.s.dicebat᷑ antiquitus.
ſ̊ modo nõ eſt in vſu.i.faſtidiri:ĩdignari:
anxiari·habere tędiũ. Iñ tedet imꝑſona/
le.⁊ cõſtruit᷑ cũ actõ·⁊ gtõ.vt Cędet aiaʒ
meã vitę meę.Iñ hoc tędiũ·vij. Itẽ tedet

cõponit᷑. Detędet. Diſtędet.i.valde tędet

Pertędet.i.valde teędet.Cędeo.⁊ tedet
cũ cõpoſitis · neutra ſunt.et carẽt ſuꝑinis.
pdu.tę.Oñ Ouidius.Detedet ingenu/
os tedia ferre ſui.
Tedioꝛ.aris.tędiatul.ſũ.d.p.i.tedio affici.
dicitur a tediũ.

„

Cego.texi.ctũ.a.t.i.oꝑire· defendẽ. Et coꝛ.

te. in pᷣſenti Oñ Oꝛatius in epła. Cõmiſ⸗

ſumq; teges ⁊ vino toꝛtus ⁊ ir
Tegulo.las.n.p.i.tegulas facere · vel tegu⸗
lis operire. Et ꝓducit te.

Telo. las.telaui.a. p.i.longare. differre·ſed

non eſt in vſu. Et cõponit᷑ Notelo.las.i.
diſtẽdere plõgare· differre · ꝓuocare. Et
ꝓducit te.

Temero.ras.raui.a.p.i.coꝛrũpere:violare

polluere. Et coꝛripit me.

Temno.nis.pſi.ptũ.a.t.i.vilipendere:dã/

nare. Et cõponit᷑ Cõtẽno.nis.pſi.ptũ.Et
nõ ꝙ tẽno habet.m.ante.n.ĩ eadẽ ſyllaba
in pᷣſenti ⁊ in tẽpoꝛibo foꝛmatis a pſenti ·
in pꝛeterito ꝑfecto habet.pa in his quę
foꝛmant᷑ a ſterito. M
Tempero.ras.raui.a.p.placare · mitigare ·
lenẽ facere:ęque libꝛare:moderare.⁊ dĩ a
tempoꝛo·quia a tempoꝛe pꝛocedit tempe
ries. Inde temperatus. ta. tũ. Et cõponit
attempero.ras.i.valde vel iuxta tẽperare
vel obedire. Cõtempero.ras.Diſtempero
ras.i.a tẽperie remonere. Obtẽpero.ras.
i. obedirecõſentire. Cempero ⁊ eius com
poſita ſunt actiua · pꝛęter obtẽpero ⁊ attẽ/
pero.ras ꝓ obedireꝗ ſunt neutra coꝛ.pꝑe.

Tempeſto.ſtas.ſtaui.a.p.i.moleſtare.Et
tẽpeſtare. deſtruere · diſſipare ultẽpeſtatẽ

facere. Inde tempeſtuoſus.ſa.ſũ.i.tẽpeſta
te plenus. Et tempeſtuoſe.ſius.ſime.adũ
Et hec tempeſtuoſitas.tatis. .
TCempoꝛo.ras.itempus vucere· vel in tem
poꝛe viuẽ. dꝛ a tẽpus.Et cõponit.vt at/
tẽpoꝛo. ras. Et cõtẽpoꝛo.ras.i.ſil tẽoꝛare
Tendo.dis.tetẽdi.tenſũ.vel tentũ.iiire· di
iigere · feſtinare · eleuare . pgere. conari. Et
tẽdere dicũt arcũ vineã⁊ bꝛachia.Cẽdo
dis./ꝓ ire neutꝝ ẽ· hĩalia ſigẽtione actiuũ.
Tenebꝛo.bꝛas.q.p.i.obſcurare· tenebꝛoſũ

facere. Inde tenebꝛaſco.ſcis.inchoatiuũ.
Teneo.nes.tenui.tentü.a.s.i.habere · poſſi⸗/
dere ſeruare· moꝛari. Et coꝛte.

Tenſo.ſas.fre.a tendo.vis.i.defendere.ſe/
curuʒ facere. ⁊ ducẽ. . quo TCenſito.tas.
aliud fre. Et ꝑ cõpoſitionẽpꝛotẽſo.ſas.⁊
pꝛotenſito. tas.i.defenderepꝛotegere.
Tento.tas.taui.i.frequẽt᷑ tenere.⁊ explo⸗
rare. Et debet h verbũ ſcribi ꝑ.n.⁊ ſine.p.
TZnunq; p.m. vel.p.Et cõponit᷑. Pertẽto
tas. Retẽto.tas.i.iteꝝ tẽtare. Oel frequẽt
retinere.⁊ tũcẽ fre.huiꝰ verbi retineo.es.
Tento actiuũ eſt cũ ſuis ↄpoſitisita dicẽ
Hug.Multi tamẽ dicũt ꝙ tempto.tas.
debet ſcribi per.mp. vt Cemptauit deus
Vbꝛaũ.Et deſcẽdit ut dicũt a temno.nis.
tempſi.tẽptũ.ptu.v.in.o.fſit tempto.tas.
tũc videt᷑ ꝙ mutet ſigtionẽ.vt tẽptare
i. frequẽter temnere.i.cõtemnere ⁊ deſpi/
cere. Sʒ tentare a teneo.i.frequẽt᷑ tenere
vl exploꝛare.ſᷣ pus dictũ melius placet .
TCTenuo.as.aui.a.p.i.ſubtiliare:tenue facere
Et cõponitur Attenuo.as.Cõtenuo.as.
Extenuo.as.i.extendere dilatare.valde
ſubtiliare.
Tepefacio.fad.feci.i.facio tepere.⁊ acuit fa.
licʒ ſit bꝛeuis ĩ tepefacit ⁊ tepefacio.Et nõ
q vbũ nõ põt cũ vᷣbo cõponi niſi cũ infi/
Tepeo.pes.pui.i.eſſe uł fieri tepi/ (nitiuo.
vũ · ſcilʒ calere vel frigere.Cũ enĩ res a ni⸗
mio caloꝛe ceſſat dĩ tepere/ſimilit᷑cũ a fri/
goꝛe tranſit in caloꝛem vĩ tepere. HPñ ſee
dẽ tepere calere. ſepe frigere. Eſt ů tepere
ꝓpꝛie eſſe int caloꝛẽ ⁊ frigiditatẽ tẽperatũ.
Iñ bic tepoꝛ.or.. Et tepeſco.ſcis.inchoa.
Et tepidus.da.dum.Et tepiditas.tatis.
Et tepidulus.la.lũ.i.aliquãtulũ tepidus.
Et tepido.das.i.tepidũ facere:⁊ẽ actiuũ.
Tepere infinitiuus cõponit᷑.Cepefado.
cis. Tepeſio.fis. Cepeo ↄponit᷑.Cõtepeo
pes. Diſtepeo pes. Intepeo. pes. Tepeo
neutrũ ẽ cũ ſuis cõpoſitis.⁊ caret ſuß.
Terebꝛo.bꝛas.a.p.i.ꝑfoꝛare terebꝛo.Et cõ
ponit᷑ cõterebꝛo.bꝛas.⁊ coꝛ.naturalit.re.
Tergiuerſoꝛ.arl.atus.ſum.d.p.i.in varias
ꝑtes ſe vrtere. decipere aĩuʒ ·q̃i tergũ huc
Zilluc vertere. Inde hictergiuerſatoꝛ.tor.
deceptoꝛ : werſipellis · qꝛ aĩuʒ q̃ſi tergũ huc
Zilluc vertit · ne q̃lis ſit intelligat. E hec
tergiuerſatio. onis.i.deceptio.Et hᷣ hęc
tergiuerſabilis.⁊ hoc le.i.deceptoꝛius et
habilis ad decipiendũ.
Tergo.gis.terſi.terſũ.i.mũdare · deſiccare·
exiccarepurgare. Inde tergeo.ges.terſi.

ℳ

terſũ· in eodem ſenſu. Et vtrũq; cõponit
Betergoꝰ⁊ detergeo.i.valde tergere.Cõö⸗

tergo· contergeo. Extergo· ⁊ extergeo.

Pertergo.⁊ ꝑtergeo.Retergo.⁊ retgeo

i.iterũ tergere.⁊ ſunt actiua. .
Termino.nas.a.p.i.finire· diſtinguere. Iñ
Hͥ B terminabilisa h̊ le.Cermino cõpo/

nit᷑ Cõtermino.nas.i.ſimul terminare· uł

cõiungere. DPetmino.nas.i.diffinire · vel
terminos auferre. VPiſtermino. nas.i.ter/

minũ remouere. Extermino.nas.i.termi/

nũ remouerevel extinguere. Et coꝛ.mi.
Tero.ris.triui.tritu.a.t.i.cõminuere:ↄfrin/
gere. Et in pꝛeſenti coꝛ.hãc ſyllabã te. In
terito vo ⁊ in ſupino pꝛoducit.tri.
Terreo.res.terrui territuʒ.a.S.i.terroꝛẽ in/

ferre. Inde h̊ terroꝛ.oꝛis.Et ſcribit᷑ ꝑ ge-

Territo.tas.frequẽtatiuũ.i.fre- (mii.r.
quẽter terrere. Et d a terreo.res.⁊ coꝛ.ni.
Teſcuo teſcuas.aui.a.p.i.caſtrare. Et hinc

teſcuatoꝛes.i.caſtratoꝛes. Iñ teſcuatiões·

caſtrationes dicunt.

Teſtamentoꝛ.aris.d.p.i.teſtamẽtũ facere.

Teſticulo.las.a.p.i.teſticulos dare.⁊ per

teſticulos ꝑcutere. Et cõponit᷑ Deteſti⸗

culo.las. eteſticulo. las. Et coꝛ. cu.

CTeſtilicoꝛ:caris.v.p.i.teſtẽ facere· vel teſte

cõfumare.? coꝛ. fi. (nio

Teſtimomio.as.n.p.i.confirmare teſtimo/

Teſtoꝛ anis.teſtatus.ſuʒ..p.i.teſtamẽtũ
facere.Et teſtari.i.teſtiicareteſtimoniuʒ
are. Et teſtari.i.iurare.vel ↄiurare · uł in
teſtẽ adducẽ.vel rogare.Ceſtoꝛ cõponit

Atteſtoꝛ.ar.i.valde teſtari Deteſtoꝛ.arl.

Conteſtoꝛ aris.i.ſimul teſtari.Pꝛoteſtoꝛ.
aris. Obteſtoꝛ.aris.i.vndiq;/ul ob aliqͥd
vel cõtra teſtari.
Tetrarcho. chas.chare.n.t.i.pꝛincipari.
Vñ Oꝛatius ĩ epła. CTetrarchare volẽs ·
accedet ſiccus ad vnctum.
Texo· xis.texui.textñ.a.p.i.coopꝑireoꝛdi9/
nare. cõſtruẽ⁊ ad telã ꝑtinet. Iñ h̊ textu/

ra.rę. Et texto. tas.i.ſlępe texere. Et a texo.

is.hic textoꝛ.toꝛis.

T ante H
CTCheologoꝛ.ariſ.d.p.i.de theologia tracta/
re· vel loqui. Idem ⁊ thologicoꝛ. caris.
Et coꝛripitlo.
Theoꝛo.ras.a.p.i.videre.⁊ dẽ a theosqꝛ
deus oĩa videt. Et theoꝛare ppꝛie eſt cõſi/
derare diuina. Inde hęc theoꝛia. nię. vel
theoꝛica. ce. ſcientia ꝗᷓ tractat de iuiſibilibꝰ
vel vita cõtẽplatiua.Inde theoꝛicus.cq.

ci. cõtẽplatiuꝰ.qͥ tin cõtẽ plationi vacat.
Theſauro.ras.n.p.i.facẽ theſaurũtheſaurũ

ↄgregare. Idẽ theſaurixo. cas Bñ Pau⸗/

lus ad Ro.2: Theſaun as tibi iram. i.q̃i.
eſſet theſaurus quid pcioſum cõgregas
tibi iram dei ſine pena. Mã iratus videt᷑
deus quando pęnã iuſte infrer.

—

Khuriſico.cas.a.p.i.incenſare.vel incenſũ

facere: vel ſacrificare.⁊ dã a thus.⁊ facio.

Inde h̊ ⁊ hęc thurifex.ficis.ſacerdos vel

incenſatoꝛ. Iñ h̊ thurificiũ.i.ſacerdotiũ.

Et hec thunificina. cinę locus vbi thus ef/

ficit᷑.vel etiã ſpargit᷑.vel ſacriſicat.

T gnte J

Ticionoꝛ.aris.d.p.i.ticonibus pᷣparare.
Vl eos in ignem mittere. Et componitur

Atticionoꝛ.aris.bᷣm Huguitionẽ.

Timeo. mes.timui.a. S.i.metuere Iñ timoꝛ
oꝛis. Itẽ cõponit᷑ Extimeo. mes. Perti/

meo.mes.Et caret ſupino.i coꝛ.hãc ſylla⸗
bã.ti. On. Qui de moꝛte timet.plurima
mente videt. Iñ timeſco.ſcis.inchoatm̃.

Tincto.tas.i.frequenter tingere. qͥ tin-/

ctito. tas. aliud frequẽtatiuũ.

Tingo.gis xi.ctũ.a.t.i.tinctura inficere:co/

loꝛare.infũdere. Inde tinctus.cta.ctũ.Et
tinctim aduerbiũ. Et bic? hęc tingibilis.

⁊ hocle.pe.coꝛ.habile ad tingenduũ.Et hęc

tinctura.rę Atẽ tingo cõponit᷑ Cõtingo
gis xi.ctũ.i.ſimul tingere. Vetingo.gis.

i. tincturã remouere. Intingo.gis.i.in tin/

cturã fũdere.Retingo. gis.iiteꝝ tin gere
uł tincturã auferre. SGubtingo.gis.i.ſub/
tus vel parum tingere.
Tinnio.nis.iui.itũ.i.liquide ⁊ pure ⁊ lenit᷑
ſonare. Et ꝓpꝛie dꝛ de ęre vel alio metallo
Et vt dicit Pꝛiſcianꝰ. deficit in pꝛima et
ſecunda ꝑſona ꝓpꝛie.in tertia ſępe ĩuenit᷑.
⁊eſt onomotopęiũ.i.verbũ ficticiũ·ĩuen/
tũ ex qualitate ſoni illius rei cui cõuenit.

Impꝛopꝛie tamen qñq; iuenit᷑ in pꝛima
7 ſecunda ꝑſona. Inde hic tinnitus.tus.

Et tinnito.tas.fre. Et tinnulus. la. luʒ. Et
tinniens. tis. ge. omnis.
CTyrocinoꝛ.aris.d.p.i.eſſe uł fieri de nouo
militẽ uł facere uł exercẽ officiũ tyronis.
Titillo.titillas.i.titubare.vel ad luxuriam
icitari· ſtimulare.? dꝛ a titubo. bas. Et in

actiua ſignificatione dꝛ titillo.las.i.inflã/

mare · incitare· ſtimulare.cõmouere ad lu⸗
xuriam. Inde hęc titillatio/luxurię incita/
mentũ ·carnis incitatioinflãmatio. Et ti⸗
tillicus,.ca.cũ.pe.coꝛ.i.titillatione plenus.

ſecgn

nn

np
Unm ii
1
Wnnmni
Gtnc.
Wde
Mtoti.
bicset⸗
r.

Biparn
rzinm
r Tin
fan
cnaE
A,
erienn
I

=.

innan
Gu
ginan
gno, Ein⸗

ſcilʒ qͥ ĩcitat· vel qͥ incitatad luxuriã. Et ti⸗

tillariꝰ ria. rin.i.pꝛon ad luxuriã. Titillo.
las.iĩ abſoluta.⁊ ĩ paſſius ſigẽtione neutrũ
ẽ Et in actiua eſt actiuũ.⁊ ſcribit᷑ ꝑ duo.l.

Titubo. bas. baui.n. p.i. vubitare vel v⸗

clllare:tremereꝗæ coꝛ.tu.

Tiuulo.las.a.p.i.deſignare titulo/uł titulũ

apponere ⁊ dꝛ a titulus.Et cõponit᷑ Inti⸗
tulo.las. Pꝛętitulo.las. Retitulo.las. Et
coꝛ.ti. Oñ Ouidiꝰ de reme. Aegerat buiꝰ
amoꝛ titulum nomenq; libelii.

CTogeo.des.todui.vel todi.n.S.i.moueri:

tremere ad modũ todę.⁊ dẽa toda.
Tolero.raſ.raui.a.p.i.ſuſtinẽ/pati ·ſufferre
Et ſcribi debet ꝑ vnũ.l.habet enĩ pꝛimaʒ
bꝛeuẽ. Onde Duidius de arte. Dũ vires
aiuʒ q; ſinunt tolerare laboꝛes.Naã veniet
tacito curua ſenecta pele.
Tollo.lis.i.eleuare.Et tollẽ.i.anferre. Sʒ
tollimus a volẽte. Eripimus vi. Euferi/
mus qð dedimus.Et tollere.i.nutrire.Et
tollere.i.poꝛtare.vel ſuſtinere.⁊ caret p̃/
terito⁊ ſupino/ſed accipit mutuotuli vel

ſuſtuli. Antiqui enĩ oicebãt tulo.lis.tuli.

vel tetuli.tultum. Et inde cõponebat ſu⸗
ſtulo.lis.ſuſtuliqdð modo nõ eſt in vſu in
pꝛęſenti.⁊ ideo datũ eſt eius ſteritũ huic
verbo tollo · quod ſigt auferre vel eleua/
re. Et compoſita ſimiliter poſſunt acciꝑere
pꝛęteritũ ·a cõ oſitis illius q;uis non oĩa.
Item CTollo cõponit᷑. Ettollo.lis.attuli.i
valde tollere.Extollo.extuli. Suſtollo
ſuſtuli. i ſurſum tollere. Et eſt actiuũ tollo
cum ſuis cõpoſitis· hm Hug. Similiter
tuli dat᷑ pꝛo pꝛęterito huic vᷣbo fero. Pꝛi/
ſcian aũt in. x? libꝛo ſic dicit: Tollo tetuli
10 quo nunc in vſu frequenti eſt ſuſtuli.
AE tulo qͥʒ de veteribus qð fuit in vſu te/
tuli dicebãt. Tollo q̊ʒ deficit ſupino · R p
eo vtimur ſublatũ. Suffero etiã facit ſu/
ſtuli · in alia ſiẽtione De ſigtionibꝰ huiꝰ
vꝓbi tollo cõſueuit a quibuſdã vici. Qui
remouet tollit·qͥ ſublimat qͥʒ tollit. Et p
nutrire tollẽ ſepe dat. Itẽ. Qui tollit re⸗
mouet · gerit · erigit· accipit:aufert.
Tondeo.des.totondi.tonſũ.a.S.i.capilloſ
ſecare vel aliud diminuẽ in circũitu coꝛ/
rodere. Inde hic tonſoꝛ. Hertinet etiam
tõdere ad oues. Dñ.j.Reg..252 Tudiui
qꝙ tonderẽt paſtoꝛes tui gregem. Inue/
nit᷑ etiã tũdo.dis.ꝑ.u.tertię cõiugationis
Bb aliud ſigẽt. Onde. Condemus barbas

vel oues:ſed tundimus herbas. Condeo

Dat tonſũ· ſ pbet tundere tuſũ. Dat tũdo

tutudi:ſᷣ̊ dat tondere totondi.
Tondito.tas.frequẽtatiuũ de tõdeo:des ·
Tono.tonas.tonui.itũ.i.tonitruũ facerea
cõuenit ſoli deo · Dñ ſolũ in tertia ꝑſona
dicit᷑ iueniri. Inuenit᷑ tñ in pima? ſecõẽda
pꝓſona ꝑ pꝛoſopopęiã.i.per tranſlationẽ.·

yvyt tono.i.ſono.vel foꝛtiter clamo.et per

apoſtropham. Cono componitur Atto⸗
no.nas.i.ſtupefacere.Cõtono.nas.i.ſimul
tonare Intono nas.i.iſonare.Cono neu/
trũ ẽ. cõpoſita.pꝛęter attono quod ẽ ac/
tiuũ. Et oĩa faciut pꝛęteritũ in nui.⁊ ſupi⸗

mü in itu. Licet quàdoq; inueniat᷑ facere ĩ

aui.⁊ ĩ atũ ſᷣm antiquos.Et oĩa coꝛ.hanc
ſyllabam. to. Et nõ ꝙ tono abſolutü ẽ. vt
deus tonat. Inuenit᷑ tamẽ etiã quãdoq;

deus tonat aeremquia verbũ tranſitiuũ

tüc intelligitur in eo.i.tonare facit.vel to/

nitruo ꝑcutit. mouetet tangit. Similit᷑

EPluet ſuꝑ peccatoꝛes laqueosignis.i.qſi
pluẽdo.i.ſubito ⁊ abundãter emittet.Et

coꝛ.pmã tono. Oñ Cſopus. Duʒ foꝛtuna

tonatfugitiuos terret amicos.

Tonſo.ſas.frequẽtatiuũ. ! qͥ tonſito.tas.

aliud frequẽtatinun.

Toꝛmento. tas.i.toꝛmẽto afficere. Iñ toꝛ⸗

mentuoſus.ſa.ſũ.qð ⁊ toꝛmentoſus dꝛ.

Toꝛno.nas.i.toꝛno aptarein girũ mittere

vel voluere inſtrumentũ·ſcilʒ toꝛnũ.
Toꝛpeo.pes.pui.⁊ caret ſupino.i.languere
pigrere ⁊ deficere:ſtupere/mutere quada
admiratione · vel timoꝛe affici. Inde hic

toꝛpoꝛ. oꝛis: toꝛpeſco.cis inchoatiuũ.

Toꝛqueo.ques.toꝛſi.toꝛſum· vxl toꝛtũ.a.s

i,cruciare. Et toꝛquere.i. flectere · voluere

vel mittere · iaculaarr.
Toꝛreo.res.rui.toſtum.a.s.i.vrereaſſare.
ſiccarecremare · vel vertere · ſiue ſoluẽ. Oñ

CTheodolus. Ethiopũ terras iam feruida

toꝛruit eęſtas.Coꝛreo facit toꝛrui ĩ pterito

Ztoſtũ ĩ ſuß. Inuenit᷑ etiã toꝛritũ.tu. De

ſigtionibus huius verbi ſolet dici. Qui
toꝛret voluitſiccat:cremat/aſſat.⁊ vrit.
Toꝛreſco.cis.a torreo · verbum inchoatiuũ
quod accipit᷑ impꝛopꝛie qñq; in paſſiua
ſigtione ⁊ abſoluta.i.areſcrer.
Toxico.cas.a.p.i.venenareveneno inſicẽ.
Et cõponit᷑ intoxico.cas.

CTracto. tas. vb ü fre. trabo. his.qð videt᷑
iſtare a ſignificatione ſui pꝛimitiui:ſed
729

v

penitus non diſtat. Nam qui aliqͥd tra/
ctat.quodamodo illud trahit. Eſt eni tra⸗
ctareſententiã frequẽter huc⁊ illuc trabẽ
Et tractare eſt ad libitũ trahere.Inde tra
ctus.ta.tũ. Et hic tractus.tus.tui.Et tra/⸗
ctim aduerbii.i.lente.
Trado.dis.tradidi.traditũ.a.t.i.pꝛodere
dare · vel traſferre.⁊ dꝛ a tranſ.⁊ do das:⸗
abijcit᷑ n. s. OHñ. Qui tribuit tradittra⸗/
Dit iniquus hõ. Inde bic traditoꝛ.toꝛis.i.
pꝛoditoꝛ.vt Judas eſt traditoꝛ.i.datoꝛ.
Craduco.cis.duxi.vuctũ.a.t.i.ad vlterio/
ra vucere· vltra vucẽ publicare.⁊ vicit᷑ a
trans. Duco. cis. abijciunt᷑.n.s. DHnde
in pſalmo debet vici: Qui traduxit ppłm
ſuũ per deſertũ. Et Matth. pᷣ. Joſeph cũ
elſſet iuſtꝰ? nollet eã traducere.i pducere
ſ̃m gloſam vna.Et gręci habẽt ꝓpalare.
⁊redit in idem. Qð eni manifeſtat/quaſi

de tenebꝛis ad lumen traducit. Inde tra/

Ouctus.cta.ctũ.Et ꝓducit du.

ampliare educere.

Traijcio.cis.ieci.ctuʒ.a.t.i.vltra iacere · vel

pfoꝛare.vel tranſfigere. Iñ traiect᷑.ta.tũ.
Et h̊ traiectio.onis.i.vltra iactio.Et po/
nitur pꝛo merciũ tranſpoꝛtatione. Vnde
Ecdʒ7“. Cuʒ negociatoꝛe de traiectione
cum emptoꝛe de venditione tracaa.

Trano.nas.naui.n.p.i.vltra nouł nato.uł

tranſeo · ſed ꝓpꝛie de mari vicit᷑.
CTranſcendo.dis.di.ſũ.n.p.i.vltra ſcãdere.
dicitur a trans.⁊ ſcando.dis:iabijcitur
s.⁊ ſic ſcribit᷑ ꝑ vnũ.s.qꝛ nec añ cõſonãtẽ
nec poſt cõſonantẽ debet fieri geminatio
cõſonantis.vt aſto/aſcendo/traſcẽdo/niſi

alta illaꝝ fuerit liqͥdaut ſupplico.ſuppmo

Tranlſeo.is.iui.itũ.i.vltra ire.⁊ dĩ a tranſ.⁊
eo.is.⁊ eſt.s.de pꝛima ſyllaba.⁊ pᷣpoſitio
debet ſyllabicari perſe.
Trãſfero.fers.trãſtuli.tranſlatũ.vᷣbũ acti/
uum.i.vltra ferre:vel de vno loco ad aliũ
ferre⸗ d a transX fero. Inde tranſſatus.
ta.tũ.i.traductus: ſiue vltra ductus.trãſ-/
poꝛtatus.Et hic tranſlatoꝛ.toꝛiss
Tranſfiguro.ras.a.p.i.tranſfoꝛmareſcilicʒ
Vvltra in aliam figuram mutare.

Tranſfreto.tas.taui.a.p.i.vltra fretum ire
mare tranſire.⁊ dẽ a trãs.⁊ fretũ.i coꝛ.fre.

Trauſſugio.gis.tranſfugi.a.t.i.vltra aliuʒ
fugere.⁊ dicit᷑ a trans.⁊ fugio.gis. JInde
bic⁊ bęc traſfuga.gę.qui de vno exercitu
fu git in alium. 7 coꝛ. fu.

Tranſgredioꝛ.deris.d.t.i.vltra gradi/pꝛę⸗

Traho. his.traxi. ctu.a. t.i. extendere rape·

4

uiaricari: dicitur a tranſ.⁊ gradioꝛ.
Tranſgulo.las.a.p.i.vltra gulaʒ deoꝛſum
imittere.ſcilʒ tranſglutire.
Trãſigo.gis.tranſegi.tranſactũ.a.t.i.vltra
agere · xel litem decidere· quaſi actionem
tranſire. Item tranſigere.i.cõponere. Iñ
tranſigensparticipiuʒ· qð capit oẽs ſui
verbi ſigtiones. Et hec tranſactio. onis.
Tranſmeo.meas.n.p.i.vltra meare.Et dĩ
a transa meo.as.

Tranſmigro.gras.graui.i.vltra migrare.

nãſire.Oñ Pſalmiſta. Crãſmigra i mõtẽ
ſicut paſſer. Et coꝛ.pmã naturalit᷑. Hnde

trãſmigro.graspenultimã grauatlicet ĩ

aliquibo eccleſijs acuat᷑. Onñ Zogimas.

de Maria ęgyptiaca Heu inquit· quid

tentaui:quo:qualis:⁊ vnde migraui. In
vſu tamen migro habet pꝛimam coẽm.
Tranſuado.vas.daui.n.p.i.vltra vadare
tranſ vadũ ire:vel traſ vadũ oucere.⁊ dĩ

ꝗq trans. vado. vas.? coꝛ.vꝗ. „

Trãſuerto.tis.a.t.i.vltra vvtere· vel ad ali/
quid vytere·obliquare. Iñ trãſuſusſa ſũ.
Trãſpono.nis.a.t.i.oꝛdinẽ mutare.
Tremo.mil.tremui.mitũ.n.t.i.pauere/pal/

pitarenutare. timoꝛẽ monſtrare.Iñ tre⸗

mẽdus.da.dũ. Et tremebũdus.da.dũ.i.
ſimilis trementi.Et h̊ tremoꝛ.oꝛis. Et tre/
moꝛoſus.ſa.ſũ. Itẽ tremo ↄꝑonit᷑ cũ facio
⁊ fio.vt Cremefacio.facis.Cremeſio.ſis.
Itẽ a tremo cõpõit᷑ Extremo.mis.Cõtre/
mo.mis.Intremo.mis.Et hinc inchoati

na Cõtremiſco· Extremiſco· Intremiſco.

Tremiſco.cis.inchoatm̃.i.icipio tremere.

VDñ Daniel.. Cremiſcat ⁊ paucãt deũ
Danielis. Et coꝛ.tre. Pnde ĩ TRcuroꝛa di.
Signa decẽ Pharao tremuit ſiccũ mare

fluctus. Et coꝛ.penł.infinitiui. Oñ ĩ Plſal/

mo debet coꝛripit me. Qui tangit terrãa

facit eã tremere. Item IYſa. 662 Qui tre/
mitis ad verbũ eius.penl.co.
Tremulo.las.n.p.i.tremere ⁊ trepidare.
Threneo.nes.i.lamentari ·voce triſti dolo
rem expꝛimere. flere ˖ dolere · cõqueri.
Trepido.das.vaui.n.p.i.foꝛmidare.Vñ

Apheta. Jllic trepidauerũt timoꝛe. Iñ tre⸗

pidus.va.dũ.i.timidus.

Treugo.gal.n.p.i.ſecurare/pacificare.treu

gam facere.

pati.Et tribuloꝛ. laris depo.ge.in eodeʒ
ſenſu. In hęctribulatio.onis.i.ꝑſecutio/
aduerſitas.

Trico·cas.caui.a.p.i.deciꝑe· vel impedire

Tribulo.las.a.p.i.tribulationẽ inferre · vel

ſ
ſe

+W= $ — = =

n

Aun

n
Wren

N

n

Di
tlieerf
Ams
g
ruu
d

Ln
rpa
Jic,
Wi⸗
Cre
nis
lir
Nwet
mio.
mnme
i⸗
adi
*
ibe
umn
Cuns

ae.
d

n.
VurP

vel demoꝛari. DHñqͥdã ad beatã Mari
dicẽtẽ:Nuomodo fiet iſtudquoniã viꝝ

nõ cognoſcoinquit: Quidq vitam tricas
in mundo? Itẽ tricare.i.tricas capilloni

facerea eſt verbũ ꝑtinens ad mulieres · ꝗ
tricant crines ſuos.quos in tres partes
diuiſos · ſubtiliter cõplicant⸗ iuoluũt · et

hmõi inuolutio trica dicit quaſi tria ca/

piens.i.tres partes cinium. Onde Ecd.
BP2? Et hoꝛa ſurgendi non te tricesi.non
ſis piger.vel non facias moꝛam in cõpo/
nendo capillos.ſicut mulieres faciũtvel

nõ ſis mollis effeminat qũ debes ſtre/

nue operari. Alia littera ĩuenit᷑ in biblijs
coꝛrectis. Hoꝛa ſurgẽdi nõ te triſtes Oñ
Dicit glo. Rabani. ldmonet ne ſimꝰ tri/
ſtes ułtardii viſciplina ⁊ meditatiõe ſa/
pientieꝑ h̊ qð diẽ· Me ſimustriſtes.ex/
Pnit qð dicit · nõ te triſtes. Per hoc vᷣo
ꝙ addit. Del tardi videt᷑ innuere ꝙ alia

littera ibi iueniat᷑ nõ te trices. Quidã xο

dicũt ꝙ; tetrices ẽ ibi vna victio. ut dictũ
eſt. S.de noĩbus in tetricꝰ. Itẽ trico cõpo/
nit᷑ Contrico.cas. DNiſtrico.cas.i.diſſoluẽ
expedire. Extrico.cas.i. expedire exoluere
aꝑire. Intrico. cas.i.impedire· ulł iuoluere
velimoꝛari. Retrico. cas.i.iten tricare · ul
tricã ſoluere.Et eſt actiuũ cũpibo ſuis cõ/
poſitis. ꝓducit.tri. Oñ ĩ gręciſmo vicit
Impedit intricatnecnõ iuoluere ſignat.
Erxtricatq; ſapitexpedit aut aperit.

Vrniꝑtioꝛ.ris· ⁊ triꝑtio.tis. codẽ videi in
partioꝛ tiris. .

Triplo.plas.a.p.triplum faccre.
Tripudio.as.n.p..tripudio lętaniexulta/
re:gaudere. vel victoꝛiã habere.

Enſtor ans. d.gii woleretniſt̃ eſſe. Jnue⸗

nit᷑ etiã triſto.ſtas.i actiuo genere.i.triſtẽ

lacere · turbare. Et vtrũq; cõponit᷑ Cõtri⸗

ſto. ſtas. Contriſtoꝛ.aris.

Trito.tas.i.frequent terere. Et pdu mã.

PDñ Facet. Quos vult ſoꝛs dunt quds
nõ vult cum pede tritat. WH
Trituro.ras.n.p.i.terere.triturã facere. de
palea granũ cõterẽdo eruere.Oñ. Ton.
9 Et qᷣ triturat in ſpe fructus percipiẽdi.
Etpan penl.ſicut tritura nomẽ. Onde in
Anticlandiano dẽ. Deiectãq; ſolo pedib
tritnrat equinis.
Triumpho.as.a.p.i.triũphũ habereerul⸗
tare vincere. Inde hic bec triumphalis
hoc le.

Crucido. das. dania. p.i interficere· iugu⸗

arelecgen ejreglenwi cedẽdo truncare.

dẽ a trunco.cas.⁊ cedo vel cede. vnde
trucidare·q̃ſi tuncando cedere. pducd.

VDñ Hꝛatius in epi. Dinũ ſeupiſcesſeu

po:rum? cępe trucidas.

Truculo.las.laui.a.p.i.trucidare.
Trudo.dis.truſi Pſiarrimpwlcreünpmn-

gere. in cuſtodiã in dudere. pducit tru.
runco.cas.a.p.i.caput auferre diminue⸗
re. debilitare. dĩ a truncus.

Trutannico. Cas.n.P P.ivitã ⁊ moꝛes truta⸗

noꝛũ gerere.

Trutino. nas· a pilibꝛare equipendere et

dẽ a trutina. Delvt dicit Pap.CTrutinat
apenſatextimat.⁊ coꝛ.tru. NHñ Matius

in epi. Sariptoꝛes trutina nõ emulta

loauamr.

ante

Caberoass.a p.a. inflare ſupbire. ut ulr⸗
ribus implere. Et cõponit᷑ Cotuberoras

Detubero.ras.i purgare vel quare.
CTudico.cas.a.p.i.ꝑcutere cũ malleo.
Culo.lis.vide.S.in tollo.lis.
Cumeo.mes.n.s.i.ſurgere.creſcereinflare.
ſuꝑbire. Iñ h̊ tumoꝛ.or..Et tumeſco. ſcis.
inchoa. Cumeo neutrũ eſtæ caret ſupino

coꝛri.tu. Oñ MHꝛatius in poetria. Deſa⸗

num tetigiſſe tument/fugiantq; poetam.
Et in Aurora dꝛ Hic tumet ille timet. fu⸗
git hic hoſtẽ · fugat ille.

Tumulo.las.a.p.i.lepelire. Inde tumulati

aduerbiũ. Et coꝛ.mu.
Tumultuo: aris..p.i.tumultũ beere Zi
tumultuarius.ria.riũ.
Tundo.dis.tutudi.tuſ. um. a.t.i. percutere.
verberare · cõterere · cõfringere. ⁊ coꝛ. tu.
Cunico. cas . a. p. i tunicã induere.
CTuoꝛ.eris.tuitus.ſum..t.i.inſpicẽ· vel de⸗
fendere/pꝛotegere.Inde tueoꝛ.tueris.tu/
tus.ſum.ſecũdę ↄiugationis.i.inſpicẽde/

fendere/ ꝓtegere. Et hm Piſcianũ·idem

ſignt tueoꝛ tuoꝛ. Et ambo ſũt ꝓba depo.
Et tuoꝛ fac ſupinũ in tuitũ. Cueoꝛ vo ſe⸗/
cũdę cõiugatiõis.facit tutũ. Et ambo ha⸗
bent tuent in infinitiuo HDñ.ꝛo ſpeculoꝛ

dicis p defendo tueri. Dat tutuʒ tueoꝛ·

tuitum tuoꝛ ·ãbo tueri. Itẽ nõ ꝙ tuoꝛ raro
iuenitur ꝓ defẽdere.⁊ ſępius ꝓ inſpicere.

Ecõuerſo· tueoꝛ raro inuenit᷑ ꝓ inſpicere.

⁊ ſepe pꝛo defendere.
Turbo bas. baui a. p.i.ſcipitare·õfundẽ:
cõmiſcereobſcurare: dicit᷑ a turbo.biniſ.
Inde turbidus.da.vũ.Et hęc turbiditaſ
tatis. Etetorbiu de natura. Turbulẽtü

7

vHao ſit. Et a turbo. bas. dẽ turbido. das.i.
turbidũu facẽ. Et turbat.ta.ti. Et tbatio.
Curbulento.tas.i.turbulentũ facere.
Turgeo.ges.turſi.turſũ.n.S.i.inflari·tumẽ.
Ena turgeſco.ſcis.inchoatiuu.
Curꝑo.pas.a.p.i.inqͥnareturpẽ facẽ. Iñ
turpeo.es.i.eſſe uł fieri turpẽ· Iñ turpelco
cis.ichoa. Curpo cõponit. Deturpo.pas·
Tuſſio.ſis.tnſſiui.tuſſitũ.i.toꝛqueri a tuſſi.
1 dicit᷑ a tuſſis. Inde hic tuſſitus.tus.Et
tuſſito.tas.frequẽtatiuũ/penł.pꝛoducta.
CTutelo.las.a. p.i.defẽdere. Iñ h̊ tutelatio
onis. Et h̊ tutelamẽ. mis.Ct hic tutelatus
tus. Et h tutelatoꝛ.i.defenſoꝛ. pducitte.
Tutoꝛ.tarli.frequent᷑ defendereſeruare.et
di a tneoꝛ.eris.Et coponit᷑ Cõtutoꝛ.aris.
Vñ antiqͥ dicebãt contuto.tas.Oñ Ba/
ruth. 6? Sacerdotes ſeris oſtia tutãt.

AWcillo.las.a.p.i.titubareiſta/
bilem eſſe · tremulare. labare .
trepidare.⁊ dẽ a vaco.cas. Jñ
è½luvacdillãs ꝑticipiũaꝓd.va.Hũñ
DODuidi meta. Spes mea vacillat ſubtili
pendula flo.
Haco.cas.caui.n.p.i.eſſe uł fieri vacuũ.Et
licʒ videat᷑ ad alias ſigtiones trãſferritñ
oẽs redolet ilam. VPꝛ enĩ Haco lectioni.

i. inſiſto lectioni ⁊ operã do.⁊ Paco a lec·

tiõe.i.ceſſo:uł deficio a lectiõe. Haco nu/
mis.i.careo. Sʒ oẽs iſte ſigtiones redolẽt
pmã. Cũ enĩ dico: Maco lectioni ·idẽ ẽ ac
ſi diceret᷑vaco ab alijs rebus: inſiſto le/
ctioni. Iñ vacat imꝑſonale.i.eſſe vacuũ
ułlicitũ eſſe:uł opoꝛtunũ.Nñ.vacat mihi
legere.i.oꝑoꝛtunitatẽ legendi habeoa nõ
ipedio: ab alio negocio. PHaco neutrũ ẽ.
Et coꝛ. va. OHñ Aucan in. S? Jata vacent
pꝓcerũ motus hbęc cuncta ſequet᷑. Pap. vo
dicit Macat operã vat ul deficita vacuo
dDictũ:qui enĩ vacu ẽ a cęter oꝑibꝰ.int᷑dũ

vni vacat.i.operã datinterdũ nihil agit.

Vachuo.as.aui.a.p.Et ſᷣm Pap.vacuat.i.
inanit ·qð intus ẽ aufert. Iñ vacuus.a.iũ.i
vanocioſus · deſtitutſine eo qð habuit
Et coꝛ. pᷣmã. Wñ Huidiꝰ. Pa vacue mẽti
q̊ tueat᷑ opꝰ. Et cõponit᷑ cũ factus.⁊ dicit
PDsocuefactus.ta.tũ. VPñ Job.iʒꝰ Et flu⸗
uius vacuefactus areſcat.

Padio.as.a.p.i.ĩ uadio ponere:vadiũ vel

pignus alicui vare.⁊ coꝛ.va. Et cõponit᷑
Cõuadio· as. Inuadio.as. Obuadio. as.
i. gliũ vadiare.Reuadio.as.i.repigno/

4

rare a vadio recolligere. Subuadio. as.
i.poſt vel latenter vadiar.
Dado. das.vaui.n.p.i.ꝑ vadũ tranſireuł
ꝑ vadũ ducere.vt Dado iſtũ: vel vado
equũ.Et cõponit᷑ Peruado.das.Reua/
do. das. Craſuado. das.⁊ ẽ neutꝑ vado
cñ ſuis cõpoſitis ꝓ tranſire ꝑ nadũ. In
alia ſigtione eſt actiuũ.⁊ coꝛ.va.ſic vadũ.
Szʒ vado.dis.pmã pd. Hñ. Mado viã
vado q̃drupede.vadio vadiũ do. Et va/
doꝛ illud idẽ ſigre ſolet. ꝛima vado le/
gotertia vado leoeg.
NHado.ois.ſi.ſu.i.ire uł ꝑgere.Et cõponit᷑
Cõuado.dis.Euado.dis.i.ex vadereel/
fugereliberari. JAnuado.dis.i.impetere-
aggrediarripe.Peruado.vis.i.perfecte
vadereułꝑ aliqͥd vadere. Pado ⁊ eius
compoſita neutra ſũtpꝛęt᷑ inuado/qð eſt
actiuũ. Et ꝓdu.va. Dñ Mamphilus. Et
modo vadit eques qui ſolet ire pedes.
Vadoꝛ.dar.i.in vadẽ ponere.vadẽ dare.

vt Ego vadoꝛ illũ tibi.i.do illũ invadem

tibi dĩ a vas.dis.Del vadari.i.vocari
ad iudiciũ/ad placitũ.vel fideiubere ułli⸗
tigare: uł polliceri.⁊ erat cõe oli.ſ̊ modo
depoa ꝑtinet non ſolũ ad hoiesſ̊ etiã ad
agialia bꝛuta.vt Mado tibi equũ meu. Et
cõpõit᷑ Cõuadoꝛ.arl.Euadoꝛ.arl.i.poſcæ ·
flagitare. vel a vadiatiõe liberare remo/
uere. Reuadoꝛ. arli.vadẽ recolligere⸗ eſt
depo.cũ ſuis cõpoſitis.⁊ coꝛ.va.ſicut vas

dis. Dñ Duidius de reme. Jãq; vada-

turus lęticia ꝓdeat inqͥt.

» „*

DPagino.nas.n.p.i.facere vaginas.Et cõ/

ponit᷑ Euagino.nas.i.extraho de vagina

Inuagino.nas.i.in vaginã mittere⸗e·
Pagio.gis.giui.uł vagij.itũ.n.q/i.ploꝛare
flere. Et ẽ ꝓpꝛie infantin dꝛ a vagus.a.ũ
Et inde h̊ vagit᷑.tus.tui.ipſe clamoꝛ ĩfan/
tiũ. Et vagito. tas.i. frequent vagire· vl

violenter. pd.penłᷣ vagꝰ eã coꝛ Dnde

Nos q̃ſi vagitu deficiente loqͥ. Itẽ. Sil⸗
uis paſce vagis · in cunis tu petre vagis.
Dagoꝛ.ar.at.ſũ.d.p.i.ſpaciari errare·huc
illuc diſcurrere. Iñ vagabũdus.da.dũ.
Et vag. ga. guů. M ant vĩ vag.q̃i avia
actus: vagari·qᷓſi a via agi.i.ſine via.vel
vagari ·qſi vagũ agi.etymol.ẽ. Iñ h va/
gitas. tat.⁊ coꝛ.va. Oñ Aucanꝰ. Mobili⸗
tas cũ plebe patet lateq; vagat. Item in
Auroꝛa. En vag ꝓpuag maledict en.
Dagurio.ris.riui.i.p ociũn vagaſ.
Vaſeo.les.lui.litũ.n.s.i.vigereſanũ eſſe ulł

*

poſſea pꝛeciũ denotat.Et valeo.i pereo ·

17

— —

— —rL- Hv —ð

— -ð —— —

—

KN.

4
8 6

inrtr
Apad
hen
anc
pü⸗
E
Mle

Cöcn
deres
wexe⸗
poſen
oci
bungt
eſet
Med
men
R
fnode
Feniad
unenEt
iſ
wrrc
lrye
R

uic⸗
N
e⸗
gipen
N
as
NK
nannehn
sdtn
liruß
,
bl

iͦcſel
D

vel infirmoꝛ. Dñ Cerentius. Daleant jq

inter nos viſcidia gqrunt. Et hinc iuenitur
qdðdã verbũ defectiuũ qð ꝑtinet ad ſalu/
tationẽ in receſſu·ſcilʒ Hale valete vale⸗

to valetote.i.valere·qð olim ſolebat dici

moꝛtuis poſt ꝑactã ſepulturã ab amicis
qð erat ſignũ:q; nõ debebant ampliꝰ eos
vigere. Et qꝛ tale vale erat ſignũ doloꝛis
⁊ triſticię⁊ męror: Iñ tractũ eſt vt valeo
conat᷑ pꝛo perire· vel infirmare. Itẽ a va⸗
leo.les.dꝛ valeſco.cis.inchoa. Et coꝛ.va.
Vñ Ouidius de reme.Ht valeas animo
quicqᷓ;ᷓ tolerare negabis. Et in greciſmo
dr.L ccipit᷑ valeat ꝓ queat⁊ pereat.Qui
valet ille põt defectiuũq; ſalutat.Nõ q;
valeo quàdo pᷣciũ denotatcõſtruit᷑ cum
gliõ denotante pᷣciũ indetermiatũ.vt In
digeſto Julius ait. Fundũ tanti valere
quãti vedi põt.Et Gꝛegoꝛiꝰ dic. Regnũ
cęloꝝ tanti valet quãtũ habes. Cõſtruit
etiã cũ actõ denotante pᷣciũ indetmĩatũ.
vel determinatũ. ut in Geñ. Terra quam
poſtulas trecentos ſiclos argenti valet.
Cõſtruit᷑ etiã cum ablatiuo.
DVallo.las.a.p.i.circũdarecircũſepireimu/
nire ꝓpꝛie vallo vel vallis: dẽ a vallum
Iñ hec vallatio.onis.i.paloꝝ circũdatio
in villa.vel in vrbis obſidione. Itẽ vallo
cõponit᷑ Cõuallo.las.Circũuallo.las.
Vanito.tas.a.p.i.va nitatẽ dicẽ·vel vani⸗
tando laudare.⁊ dicit᷑ a vanus.
Daneo.nes.n.sS.i.eſſe uł fieri vanũ·vel de⸗
ficere.⁊ caret ſuß. Iñ vaneſco.cis.inchoa.
Et ꝓd.va.Mñ Huidiꝰ ð ſine titulo.Car⸗/
mine leſa teres ſterilẽ vaneſcat in herbã.
Dapo:ꝛo.raſ.raui.a.p.i.calefacere·vrere· uł
vapoꝛẽ emittere· vel uaꝑoꝛãdo emittere.
Iñ h̊ vapoꝛamẽ.mĩs.⁊ hic ⁊ hęc vapoꝛa/
bilisa hoc le. Et hic vapoꝛ.por.i.caloꝛ.fu
mus. Itẽ vapoꝛo cõponit᷑. Euaporo.ras.
Et ꝓd.po.Hñ Virgilius enei.xi? Suc/
cedunt matres templũ thure vapoꝛãt.
Dapulo.las.laui.idẽ eſt qð vᷣberari.⁊ dꝛ
a vapoꝛ.Et ẽ verbũ neutrũpaſſiuũ.⁊ ſigt
paſſionẽ ab alio illatãa cõſtruit᷑ cũ abltõ
intpoſita.a.vel ab. vt Dapulo a te.i.ver⸗/
beroꝛ. Et habet uocẽ actiuia ſenſũ paſſiui.
ſicut⁊ veneo ·nubo.exulo.Et ꝓd pmã va⸗
luoa ſcribit᷑ per vnũ.p.

Parico.caſ.vel varicoꝛ.arli.

tranſire uł am

bulare. vel diuertere · vel deflectere ⁊ cur⸗

uare.vel claudicare dẽ a varica ułla va⸗

rix. Et cõponit Diuarico.cas.⁊ diuaricoꝛ

caris.i.diſcutere:vel ſeparare· diuerſũ fa⸗

BPBberto. tas.n. p.i.abundare.

cere · vel diuerſificare. vel diuerſis modis

varicare. Dꝛeugrico.cas. vel potius pꝛeè⸗

uaricoꝛ. caris.i.tranſgredi. ..
Dario.as.aui.a.p.i.facere variũ.diuerſifi/
care. Iñ variatim adũ. Et h H̊ variabil.
⁊ Hᷓ le· Iñ variabiliter adu.⁊ ̊ uariabili⸗
tas.tatis. Itẽ vario cõponit᷑ DPiuario.as
i.diuerſis modis variare.⁊ coꝛ.va.
Vaſto.ſtas.ſtaui.a.p.i.deſtruere· diſſipa/
re · diripe.ſdariſpoliare. Iñ h̊ vaſtatoꝛ.

toꝛis. Et h vaſtatio. onis. Et vaſtatoꝛius

ria. riũ. Et hic heęc vaſtabilis: Hᷣ le. Et h̊

vaſtamẽ.mis.Et ꝓd.pe.Itẽ vaſto cõpo⸗/

nit Deuaſto.ſtas. Peruaſto.ſtas.
Daticinoꝛ·aris.atus.ſũ.d.p.i.diuinarep/⸗
phetare.⁊ dẽ a vatesa cano.nis. Inde h̊
vaticiniũ.nij.i.diuinatio:.ꝓphetatio. Et H

vaticinus.ni.deus paganoꝝ.Et coꝛ.ti.

OPbero. ras.n.p.i.abundare.⁊ dꝛ ab vber
pꝛo abundãtia Et cõponit᷑ Exubero.ras.
1i. valde vberare ſuꝑabundare. Iñ exube⸗
rans.tis.oĩs ge. Iñ exuberãter.tius.tiſſi/
me.adũ.Et h̊ exuberantia.tię.i.abũdãtia/

affluẽtia. JInubero.ras.i.valde vberare.

Iteʒ vbero. ras.põt deriuari ab vber ꝓ

mãma. Et tũc vberare.i. lactare. inde ex/
uberare.i. ab ubere ſegregare. Et inubero

ras.i.lactare.Et ſᷣm hoc vbero eſt actiuũ
(iũ ſuis cõpoſitis.

B ante Duel E

VNVdo. vas.n.p.i.balneo:madefacio ꝓdu.

pꝛimã.Mñ Phyſiologus.QNui cum nos

vdat ſumpta venena fugat.
Pecto.tas.taui.i.frequent᷑ velſępe vehere.
7 dĩ a veho. Iñ vectito.tas.aliud fre.

Pegeto.taſ.taui.a.p.i.viuificare/ſuſtẽtare

tegere· aliquã vim valitudinẽ cõferre.⁊
dꝛa vegetus. Inde h̊ ⁊ hec vegetabilis,.
1 le. Et hec vegetatio.onis. Et coꝛ. ge.⸗
VPeho.his.vexi.ctũ.a.t.i.poꝛtare.vel mo/
uere· vel ducere.

BPelificoꝛ.aris.v.p.i.velis tenſis nauigare

uł vela facere uł erigereuł velũ ꝑuũ facẽ.
dĩ a velum⁊ facio coꝛ.ſi.Inuenit᷑ etiaʒ
Velifico. cas. HMßV
Pelitoꝛ.tar.ꝛ.p.i.ad modũ velitũ pugna

re · vel Bliũ incipe. Et ponit᷑ ſimpliciter p

pugnare vel certare vel altercari.
Dellico.cas.caui.a.p.i.ſũmatimulł paulatĩ
uł apparẽt vellere,. Iñ vellicãs tis ge.oĩs.

Bngde Imos.7? Sʒ armẽtarius ego ſũ
vellicãs ſycomoꝛos. Et coꝛ. li. Et eſt ꝓbü
apparitiuũ.Et foꝛmat᷑ vellico a vellis ſecũ/
Og ꝑſona de vello lis. is. mutata in.j. coꝛ.
Iꝛaddita co.vt vello.lis.vellico.i.appareo
ulb videoꝛ vellere. ſicẽ̃ albico.cas.i.appareo
albere. ”MM
Vellito.tas.i.frequẽt᷑ vellere.Et nõ ꝙ vel/
lIlito. tas.p.t.ſœiptũ ẽ fre. Sʒ vellico.cas.ꝑ
c.nõ põt eſſe fre.q; nullũ frequẽtatiuũ de-
ſinit in. co. ̊ deſinit in. to. uł in.ſo.uł in. xo.
DBello.lis.velli.uł vulſi.vulſũ.a.t.i.eradi⸗
care-carpere.
Belo.las.laui.a.p.i.tegereicooꝑire· obũ/
baeꝛare. Iñ h̊ velamẽ. mis. Et h velamentũ
ti. Et H velü. li monachaꝝ. Et ꝓpd. v. Bñ
Dirgiliꝰ enei. 5? Cetera populea velatur
fronde iuuentus.

Vendico.cas.a.p.i.acqͥrere. Pel vẽdicare

ẽ coꝛã iudice dicere uł intẽdere rẽ eſſe ſuã
uł allegare. vt qñ qͥs vicit ſic: Hec res eſt
ſolũ intendere vt res dedaretur ſua: ſibi
dominiũ applicetur.
Bengdito.tas.i.vædẽ cupio/frequẽt᷑ vedo.

Hendo.is.idi.ditũ.a.t.i.venũdare.vel

rem pꝛo certo pᷣcio dare.vel rẽ ſuã alienã

facere pᷣcio valoꝛis eſtimati recepto vel

rrecipiendo. di a venũ ſuß. ⁊ do das.
Beneſico. cas.a.p.i. venenuʒ facere.⁊ dĩa
venenũ.⁊ facio. Iñ veneſic.ca.cij.pel.coꝛ.
i. miſcẽs ⁊ faciẽs venenũ.Et hic ⁊ B vene/
ex. cis. in eodẽ ſenſu. 2
Beneno.nas.i.toxicare.ve

nenũ facere. vel

veneno inficere. Inde venenatus.ta.tũ.

Et venenariꝰ ria.riũ.qͥ facit venenũ. De⸗/
nenatũ eſt in qͥ mixtü ẽ venenũ.vt potio.
Benenoſũ vo ẽiqͥ natũ ẽ ut herba ſerpẽs
NPeneo.ñnis.niui.vel venij ꝑ ſyncopã venũ.
1i.vdi. Oñ.j. Con x? dic aptus. Dẽ qð ĩ
macello venit.i.vdit᷑:mãducate.Et ẽ bũ
neutrũpaſſiuũ/ſic ⁊ vapulo:exuloæ nubo
qꝛ habet vocẽ neutria ſigtionẽ paſſiui · ut
xeneo a te.i.vdoꝛ. Et cõponit᷑ ex venũ.⸗
eo. Et ꝓd.pmaſicut venũ. Sʒ venio.nis.
coꝛ. ve ĩ ßſenti.Dñ qͥ da. Aetꝰ ſcurra venit
lſua cautio eſt bene vnit. Idẽ. Cur miſer
iſte venit niſi numis fęmina venit. Et vt
Diẽ̃ VHꝛiſcianꝰ in x? libꝛo Neneo ſᷣm ana/
logiam venitũ deberet facẽ ſuß/p qͥ venũ
magis in vſu e.
Beneroꝛ.ar.verbũ cõe.i.adoꝛari:honoꝛare
uł honoꝛari/decoꝛareulł decoꝛari cũ vene/
ratione·q;ꝛ ꝓpt᷑ pulq itudinẽ fit ſexe vene⸗
ratio.⁊ dꝛ a venus.Et coꝛ.penł. Bñ. Quẽ

t idẽ eſt quod intẽtareſcilʒ ad hoc

xeneroꝛ veco:o/quẽ pulcꝑ reddo decoꝛo.
Venio.nis.ni.ti.n.q.i.verſus nos ire. Sʒ
vagere a nobis ire quo libet. Et coꝛ. wein
Hlenti · in terito ea ꝓd. Oñ. Jam venit
hoꝛa veni mea tu venias ego veni. Menit

gliqñ eſt imꝑſonale: reqͥrit gtm̃.⁊ ꝑtinet

ad recoꝛdationẽ.nõ ſimplicit ̊ ex agiũcto
vt Mihi venit ĩ mẽtẽ lectionis quã dixit

mgjr.i.recoꝛdoꝛ. Simplicit tñ nõ bene dẽ

Platonis venit.i.recoꝛdoꝛ Platonis

Benoꝛ.ar.v.p.qð ſepe iuenit᷑ p ülicere· vel
deciꝑe · q; in venando ſepe ferę decipiunt

Et ꝓd.. VOnde Mꝛati in epi. Mõ ego
Vntoſe plebis ſuffragia vnoꝛ.
Ventilo.las.laui.a.p.i.ad ventũ diſpgere
1 pijcere · exqͥrere excutere· iueſtigare. Et
coꝛ.ti ñ Juuenalis in p̊ libꝛo Mentilet
eſtiuũ digitis ſudentibus auru.

BPenũdo. vas.venũdedi.vnũdarei. ven/

dere. Et vꝛ a venũ/ do. Et coꝛ penl. venũ/
dedi venũdare:vel venũdatũ Inde venũ
ogtus. ta. u. M
Venuſto.ſtas.i.decoꝛare · decuſare.Et cõ/
ponit᷑ Cõuenuſto.tas. Beuenuſto.ſtas.

i..valde venuſtare· vel venuſtatẽ aufere.
Per bero.ras.raui.ratũ.a.p.i.pcutere · fla⸗

gellare. Et coꝛripit. be.

BDerboſoꝛ.aris.d.p.i.verboſe ⁊ multũ loqͥ.

HBerecundoꝛ.ar.atus.ſũ.d.p.i.erubeſcere.

Dereoꝛ. rer.veritus.ſũ..s.i:verecũdari:uł
timere. ꝓpꝛie cũ exhibitione reuerentig ·
qꝛ veroꝛũ e vereri. Mereoꝛ cõponit᷑ Reue

reoꝛ.ris.ritus.ſũ. Iñ reuerendus.oa.vũ.
Et coꝛ.ve. Dñ quidã.Cũ dicit de ſe nõ ſe
tamen eſſe weret.
Dergito. tas.i.frequẽt᷑ vergere. Et coꝛ. gi.

Dergo.gis.verſi.verſũ.i.declinareuł infũ/

dere · vel verſare. Iñ vergito. tas. ⁊ verſo
ſas.fre. Iteʒ vergo componit᷑ Conuergo

gis · cõuerſi.cõuerſũ.i.infundere.Hergo⁊

eius cõpoſita ſunt actiua· liq; ſepꝑe ineniãt
in abſoluta⁊ paſſiua ſigtione.vt vergit.i
inclinatur.

Vermiculo.las.a.p.i.ſcaturire ad modum

vermiũ effluere.
Derno.nas.naui.n.p.i.darereſplẽdere uł
delectari:floꝛereſicut in vere.⁊ dꝛ a ꝓnus
vernans.tis.ge.oĩs.Et vernant᷑adũ.
Et hęc vernantia. ti.
Perrito.tas.i.frequent᷑ verrere.Et coꝛri.ri.
VBerro.ris:verri.vᷣſüũ.a.t.i.verrẽ trahere· ul
tergere· purgareradereſcopere.
Berſificoꝛ.arlatus ſu.O.p.i.vwerſus facerea
dia verſus.⁊ facio. Iñ hic vᷣſiſicatoꝛ.ton.
Et vᷣſificatoꝛius.ria.riũ.Et h̊ ⁊ H ꝓᷣjifica/

— ðõõßõ

—

W⸗
R
nw
n
Met
i
idet
weri
W
kapene
oe

ſoge
nt
Ner
.
M

. 7
a. ,
ſto. .
Paukje.
core ſla⸗
N
W
„
rhar
reenöſe

*RK
Cn
imi
WN

Unodrn

19
.

9 ſe 49
tu.

bilis 1 le. Et v̈ſificus.ca.cu. Et coꝛ. xenk.
Perſito.tas.i.requenter verſare.
Derſo.ſas.i.frequent᷑ vertere:vel frequent᷑
vergẽ· vel frequent verrere.MNaã ẽ frequẽ/
tatiuũ ſdictoꝛũ triũ vboꝛũ:ꝗ faciũt ſupi/
nũ ĩ vyſ · ſcilʒ vergo.gis.verſi.vᷣſũ.verto.

tis. vti. verſũ. verro.ris.verri.verſuũ. Pñ.

VBerto facit verſũ. verro· vergo q́ʒ verſũ.
HBerto.tis,.ti.ſũ.a.t.i.ꝑmutaretranſmutare
volurer. ðMD
Deſcoꝛ.ſcen.væſci.v.C.i.comedęæulł vti cibo
Et cõponit᷑ Cõueſcoꝛ.ſceris.Eueſcoꝛ.cer
Et caret ſupinoa etiã ſuppletione pteriti.
deberet tamen facere veſcitũ.penl.coꝛłâ.⸗

Beſpero.ras.i.veſpeꝝ facere · ꝓbũ excepte

actionis ſoli deo cõueniẽs.⁊ dĩa veſpera
Iñ veſperaſco.ſcis.inchoa.i.veſꝑ incipit.
ſero fit. Et cõponit᷑ Adueſpero.ras. Inde
adueſperaſco.ſcis.inchoa.Et ſunt oĩa iſta
ꝓ̈ba exceptę actionis ſoli deo cõueniẽtia
Poõt etiã dici:dies adueſperatuł adueſpe

ralſcit.i.tẽdituł incipit tẽdere ad veſperã.

Et adueſperaſcit imperſonalit᷑i.veſpera
appꝛopinquare incipit.
Beſtigio.as.a.p.i.veſtigijs inqrere.Et ꝑ
ſyncopam · veſtigo.gas.i.inqrere/explo/
rare. Et v veſtigare · quaſi veſtem agere.
Et cõponit᷑ Inueſtigo. gas.i.inquirere.
Et ꝓdu.ſti. DHnde Cheodulus. Gꝛęcoꝛũ
puimus veſtigat grãmata Cadmus.
Peſtio.ſtis.ſtiui.ſtitũ.a.q.i.induere.ñ h̊
Veſtitus.tus.tui. Et itelligit latius cultus

6e; veſtitus. Itẽ habit ad naturã ꝑtinet,

ult' ad hoies. Itez veſtio cõponit Cõ⸗/
ueſtio.ſtis. Peueſtio.ſtis.i. veſtes aufer⸗
re. eſt ↄtrariũ ad iueſtire. Inueſtio.ſtis.
Petero.ras.raui.n.p.i.antiqre·ſenere: eſt
abſolutü· licʒ ineniat᷑ tranſitiue poſitũ.vt

Peteraui capã meã.⁊ dꝛa vetus.Iñ ve⸗
teraſco.ſcis.inchoa. Itẽ vetero componit

Cõnetero.ras. Inuetero.ras. Dñ Plſal/⸗
miſta. Inueteraui int᷑ oẽs iimicos meos/
Et coꝛ.te. Itẽ a veterodẽ veterat.ta.tũ.
i. antiquus.
Peto.tas.vetui.vetitũ.a.p.i/phibere.Lq̊
cõponit᷑ Eueto.tas.Deueto.tas.⁊ coꝛ.ve.
Duidi de reme. Quin etiã accẽdas
vitia irritaſq; vetando. Inuenit᷑ etiã ve⸗
tatus.ta. tum. DHñ lctj. j6: Detati ſunta
ſpiritu ſancto loqui verbũ dei in aſia.
Pexo.as.aui.a.p.i.oꝛtaremoleſtare.tur/
bare. dicita veho. his.

Vibꝛo. bꝛas. bꝛaui. bꝛatü. n. p. i. reſplẽdere
vVl qiſpare· cõcutere ad iaculanduũ.ułia/
clari · ſicut ſolemꝰ facere de minuta vir/

gaa dicit᷑ a vibix.
Bicino.nas.n.p.iimoꝛe vicini ſe gerere· ul
ꝓpinqre uł iungere.Et cõponit᷑ ¶Nuicino.
nas.i.diſiungere. Aduicino. nas.i.adiun/

gere vel appꝛo pinq̃re. Picino ꝓ iũgere.

J eius cõpoſita ſᷣm hanc ſignificationem
actiua ſunt. Aliter neurrr.
NVictimo.mas.a.p.i.ſacrificare.imolare.
Dicto.ctas.i.victũ quęrere.Iñ victãs.ant
oĩs ge.i.victũ ꝗrens.Et victito.tas.penl.

coꝛ.Fre. Poſſunt iſta etiam eſſe frequẽta/

tiua. Be viuo viuis. Hnde DPapias vic:
BVictantes viuentes..
Pideo.des.vidi.viſũ.a.s.DNidemꝰnatura
Aſpicimus volũtate. Intuemur cura. Et
coꝛ.vi.in pſenti ·ſᷣ in pᷣterito ⁊ ſupino eam
pꝓd.Dñ. Multi vidẽ ꝗ nõ licuere videre
Pido.is.a.t.i.videre.⁊ d a video.des.
Vnge Cato. Mic vide ne rurſus leuita/
tis crimine damnes. In hoc verſu nõ põt
eſſe vide imꝑatiuus ſecũdęcõiugationis
q:: imꝑatiuꝰ ſecũdę cõiugationis deſinit
in. e, pd̊ h·de·coꝛ. Et cõpõit᷑ Piuido.is.

Nieo.es.e ui.etũ.n.s.i.vincireligare.⁊ dĩ

a vi.⁊ eo.is.Et cõponit᷑ Nuieo. es.i.alli⸗/
gare.valde ligare.Et eſt neutꝝ vieo ſolo
defectu. Nã ſᷣm vſũ nõ habet pſteritũ nec
ſupinũ.vnde eſt defectiuũ verbũ· licʒ bᷣm
artem exigat ratio vieui.etü.
Pigeo.ges.vigui.i.eſſe in vigoꝛevel hꝛe
vigoꝛẽ poſſe viuere. valere roboꝛare. foꝛ/
tẽ eſſe.Et videt᷑ deſcendere:a vireo/quia
viridis ⁊ iuuenilis ętas ſolet vigoꝛẽ con/
fexrre. Inde vigens.tis.oĩs ge. Et vicunt᷑
vigentes virtute plenifloꝛidi:quaſi vim
agentes. Et coꝛ. vi. Oñ quidaʒ. Doctrineę
pater ẽ vſus· doctrina ſcholaris. Interciſa
peritcontinuata viget.
Bigilo.las.laui.n.p.i.a ſõno abſtinere.va
care· ſtudere/cuſtodiã adhibere· circũſpi/
cere. Inde vigilans. antis. ge. oĩs. Inde
hec vigilantia.tię. Et coꝛripit gi.
PHileo.les.lui.n.S.i.eſſe vel fieri vilem. Iñ
vileſco.ſcis.ĩchoa.Et caret ſupino.Et ꝓd.
vi. ODñ Copus. Mobilitat viles frons
generoſa dapes. Itẽ Tuianꝰ. Scire ſuũ
vilet qui ſapit atq; ſilet.⁊ ſcribit᷑ ꝑ vnũ.l.
Sed villa.lę.per vuo.
Dillico.cas.caui.n.p.vel ᷣm modernos.
potius in deponẽti genere· villicoꝛ. caris
i. ville curam gerere.? generaliter omniũ

*

poſſeſſionũ familiariũ rerũ. Et villicare

ſen villicari· officiũ villici exercẽ. vñ Aud
o⸗ enĩ nõ poteris villicare. Et coꝛ. li.
bm Huguitionẽ.Pꝛiſcianꝰ vo diẽc:· Wuil⸗
licus etiã villico uł villicoꝛ· dicebãt ãtiqͥ.

Vincio. cis. vinxi ctuʒ.a. q.i. ligare. pud

antiquos tñ iuenit᷑ uinciui.cttu.
Dinco.cis.ci.ctũ.a.t.i.ſuperare:uictoꝛiam
habere. è añt vicit᷑ uiucere quaſi vi ca-
pere· etymologia eſt. S
DPinculoꝛ.aris.i.ligare.⁊ dĩ a vinculum.
Dindemio.as.a.p.i.uites putare· vel po/
tius uuas a uinea auferre.
Pindico.cas.caui.a.p.i.ulciſci. Sʒ diffe⸗
runt .q uindicat aliqs cũ a ꝑiculo liberat.
Plciſcit᷑.cũ ille mala paſſus eſt. DHel vlci/
ſcoꝛ ũiuriã factã. NHindico ne fiat. Itẽ uin/
Dico illũ qui ũnriã ſuſtinuit. Olciſcoꝛ illũ
qui intulit.i.punio.Et coꝛ.di.

Pio.as.aui.i.iter facere.ĩuia ire⁊ dĩ a uia

Et cõponit᷑ Cõuio.as.i.ſimul uiare.vel ꝑ
viã aliquẽ conducere.Peuio.as.i.errare.

DObuio as. Dio eiꝰ cõpoſita neutra ſũt

nter Conuio ·qð eſt actiuũ pꝛo cõducere.
Piolo.las.laui.a.p.i.uim inferrecoꝛrũpere
cõtaminare·polluere· ꝑcutere.⁊ dꝛ a uis.
Direo.res.rui.n.s.i.eſſe vel fieri uiridẽ.hꝛe
uiriditatẽ. Iñ uireſco.ſcis.inchoa.⁊ caret
ſuß.⁊ coꝛ.vi.Sʒ hę uires ꝓd.ui. ñ Nõ
pꝛobitate nires niſi ſint animi tibiuires.
Pirgino.nas.a.p.i.caſte uiuere · in vꝓᷣgini/
tate degere· moꝛe nirginis ſe habere. Itẽ
uirginare · eſt fricare ⁊ fſacẽ hmõi ꝗ poſſũt

fieri · ſalua uirginitate.⁊ dicit᷑ a uirgo Et
cõponitur Peuirgino.nas.i.uirginitatẽ

auferre. ⁊ coꝛ.gi.

Viriſſo.ſas.i.niriliter agerevel uiriliter ſu/

PViſcero.ras.ĩ ſimplici nõ ẽ in uſu. (perare.
quo cõponit᷑ Cõuiſcero.ras.i.ſimul in
uiſcere aliquid ponẽ. Deuiſcero.ras Eui⸗
ſcero.ras.in eodẽ ſenſu.i.aliquid extra ui/
nere.⁊ ſunt actiua. Et coꝛ.ſce.
NPiſco.cas.a.p.i.uiſco ĩplicare· uiſco aliqͥd
capere. et dicit᷑ a uiſcusſci.
Vilo.ſas.i.frequenter uidẽ. ¶l qͥ uiſito.tas.
gliud fre.i. frequenter uiſare.
DPiſo.ſis.ſi.ↄbũ deſideratiuũ.i.cũ deſide/
rio uidere. Et deberet facẽ ſupinũ in ſitũ.
ꝓdu.ſicut faceſſo.ſis.faceſſi.ſitũ/ſᷣ non eſt
ĩuſu. Et foꝛmat᷑ uiſo a uiſu ſup de nideo.

Pitio.as.aui.a.p.i. coꝛrüpere·q; uitia coꝛ

rũpũt.⁊ dĩ a mtiũ. Et cõponit᷑ Cõuitioꝛ.
anis. Item deuitio. as.i,.nalde uitiare. vel

ſcera ponẽ. Inuiſcero.ras.i.in uiſcere po/

vitia· uł moꝛes malos auferre. Itẽ iuitio.
as.i.ualde uitiare. Meuitio.as.i.iterũ vi/
tiare vel uitia aufere. .
Vito.tas.taui.a.p.i.cauere/effugereqͥcqͥd
contra uitã eſt dedinare dꝛ a uita. Inde
hic ⁊ hęc uitabilis.⁊ hoc le. Et uitabũdus
da.dũ.Et cõpõit᷑ Veuito.tas Euito.tas.
i. ualde uitare. Inuito.tas. q̃ſi nõ vitare
i. ad ſe trahere allicere. Et ꝓdu.vi. NPñ
Duidius de reme. Quę nimis apparent
retia uitat auis. Item. Ot tibi ſit nita pꝛo
poſſe ꝑicula uita. Itẽ uitto.tas.i.uitta oꝛ⸗
nare.Et tunc dicit᷑ a uitta.tę.pꝛo infula.
Pituloꝛ.laris.i.lętari uoce.⁊ dicit᷑ a uitula
quadã dea · ſalʒ leticię vel uictoꝛię. JItem
uituloꝛ. aris.i.cũ uitula cantare.⁊ tũc di a
uitula quodã inſtrumento muſico.
Ditupero.as.i.in uitã alicuius aliqͥd turpe
pare · contumelijs afficere · aliqd turpe ob/

ijcere.⁊ dẽ a uita⸗ paro.ras.qñ hic ⁊ hc

vituperabilis. hoc le. Et vituperabiliter
adũu. Et h̊ vituperiũ. Et vitupoſus.ſa. ſũ.

VDiuo . uisxi.ctũ.n.t.dĩ a vireo.res. Iñ vi/

uus. ua. uũ. ꝓd.vi. Dñ. Miuo facit vixi ·
vici vinco · vincio vinxi.

gnte .

Plcero.ras.raui.a.p.i.vulnerare vlcus fa/

cere · vlceribo implere. Et vꝛ ab ulcus Et
cõponit᷑ Deulcero · ras.i.valde vel deoꝛſũ
vlcerare. vel vlcera auferre Exulcero. ras.
in eodẽ ſenſu.et coꝛ.ce. .
VPlciſcoꝛ.ſceris.vltus ſum..t.i.punire.vel

vindicare. Iñ h̊ vltoꝛ oꝛsa h̊ vltrix.cis.

Vlno.nas.a.p.i.vlna mẽſurare.
Vlulo.las.laui.n.p.i.flere·vel foꝛtit᷑ lama/
re/ululatũ facere.⁊ ẽ luxoꝛũ.⁊ feminarum.
Iñ h̊ ululat.i.lamentũmęroꝛ:fletus.Et
ulula.lę. qdã auiſꝗ flere uidet. Olulo ſcri/

bit᷑ ꝑ unũ.l.⁊ coꝛ.pmã.⁊ penl. Hhñ Duidiꝰ
epi.Hꝛonuba cteſiphone thalamis ulula

uit in illis.
Vmbꝛ:o. bꝛas.bꝛaui.a.p.i.obſcurare:coope
rire · Et cõponit᷑ Adumbꝛo.bꝛas.i.ualde
umbꝛare. Inũbꝛo.bꝛas.i.contra ułualde
umbꝛare. Obũbꝛo.bꝛas.i.undiq; ũbꝛare.

Vncio.cias.a.p.i.uncia ułuncijs menſura/
re. et dicitur ab uncis.
Vncio.cis.cire.a.q.i.alligare:unco capere.
et vicitur ab vncus.

Vnco. cas.caui.a.p.i.curuare.Et cõponit᷑

Abũco.cas.I¶dunco. cas.Redunco.cas.

— — NN — —b

— ———

I

d
e
hüch
nt
ne
nen
tugo
nd,
ſul.
huitul
cdi
ienh
Fin
r

Vosf⸗
nast
warok

mngt
m.

ume
mmm,
jid
nsalula

eoſ
giut
Nultuick
igibn

inn

t.

coni
s,

-ðð — —

—

Bubũco.cas.i.poſt vel parũ vncare.
Vncto.tas.frequẽtatm̃ ab vnguo. ᷣl quo
vnctito.tas.aliud frequẽtatiuũ.
VBndo.das.daui.n.p.non ẽ in vſu. Sʒ ab
eo cõponit᷑ eElbundo.das. Exũdo.das.
Inũdo.das.Redũdo.das.Et ꝓd.penlł.
vndabitvndabã.vndare⸗ conſilia.Del
ſim quoſdam pᷣdicta verba cõponunt᷑ ab
vnda· ⁊ ppoſitionibꝰ.⁊ ẽ vndare/abun/
dare · bullire. in cumulos ſurgere.
Vnguo.gisxi.ctũ.a.t. Iñ vncxꝰ.ta.tũ.Et
componit᷑ dunguo.gis. Inunguo.gis
Perunguo.gis. Et vnguo in pma ꝑſona
habet. v. poſt. g. in alijs non.
Vnifico.cas.caui.i.vnũ facere·vnire⸗e·
Vnio.vnis.vniui.et vno.vnas.aui.i.con/
gregare · cõiũgere. Gʒ vnare. i. ogregare
ita vt ex cõgregatis nõ efficiat᷑ vnũ. Sʒ
vnire ẽ ita cõingere uł ↄgregare ꝙ ex cõ⸗/
iũctis efficiat᷑ vnũ · q̃ſi vnũ ex ouobo vel
pluribo facere. Et cõponit᷑ Aldunio.nis.
Counio.nis.Et ſilit cõponit᷑ Aduno.as.
Couno.nas. Onio ⁊ vno actiua ſunt euʒ
ſuis cõ oſitis. Et ꝓducũt.v.

B ante O

Vo. vis.vi.vere.i.humere·uł potiꝰ made/
facere.⁊ dĩ ab vua.⁊ eſt.v.vocalis in vo.
vis.nõ eſt in vſu. Et inde bᷣm quoſdam
interpoſita b/cõponit᷑ cum in.⁊ dꝛ imbuo
imbuis. Et cũ con. vt combuo cõbuis.
Vociferoꝛ.rarl.at.ſũ.d.p.i.damare vocẽ
ferã emittere. Et conit qñq; ſimpliciter ꝓ
loqͥ. Iñ vociferans.tis.ge.oĩs.⁊ coꝛ.fe.

Hocito.tas.i.frrequẽt vocare.⁊ dꝛ a voco.

Dñ. Plena dolis mulij vocitat ſubdola
vulpes. SJ
Voco.cas.caui.a.p.i.appellarenoĩare/cla-⸗
mare. Et cõponit᷑ duoco.cas.i.ad ſe vo
care. Cõuoco. cas.i.ſimul cũ alio vocare.
Euoco.cas.i.extra vocare. Jnuoco.cas.i.
in auxiliũ vocare. Aduocat᷑ patrociniũ
daturꝰ. Inuocat᷑ eſtiturus auxiliũ.· Euo⸗
cat᷑ ſtiturus obſequiũ. Hꝛouoco.cas.i.
irritare poꝛro vocare. Reuoco. cas. De/
uoco.cas.i.ſeoiſũ vocareq coꝛ.vo.
Volito.tas.i.frequenter volare.

Volo.las.n.p.eſt q̃ſi volas mouere.⁊ dĩa

vola. qð eſt media pars alaꝝ in auibus.

Et coꝛ. vo. Dñ Facetus. Nam cito ſepe

ruit qͥ ſupꝛa aſtra volat.

Molo. vis.vult. Et ẽ volo min qᷓ; opto.⁊

opto minus q; cupio.Et cõponit Malo
mauis manult. Nolo nõuis nõuult. Do/
lo ⁊ eius cõpoſita neutra ſũt ⁊ irregularia

carẽt ſupinis: faciũt pteritũ in luia ca⸗
rent imꝑatiuisſter nolo qð habet noli ⁊
nolite. Et coꝛ. pᷣmã volo:Eᷣ pduc eã nolo.
Bngde. Longet᷑ nolo ſᷣ bꝛeuiat o volo. Et
Juuenał.Sicvolo ſic iubeo ſit ꝓ ratione

Voluo.uis.lui.a.t.i.girare.vel circũdare.

Voluto.tas.i.frequet᷑ voluerea ꝓduẽlu.
Vomo.mis.mui.mitũ.n.t.i.emittere cibũ
acceptũ vel aliud ꝑ os. r

Hoꝛo. ras. raui. a. P.i. deſtruere· vel ↄſume/

re edendo vel bibendoſuꝑflue bona ſua
diſſipare. Inde voꝛax.ads.oĩs ge. Et h
voꝛago.inis.i.edacitas: guloſitas. Itẽ a
voꝛo dĩ h̊ voꝛatoꝛ.G̊ voꝛatrix.⁊ coꝛ.pmã
voꝛo. Oñ in Nuroꝛa. Quos ꝓpe foꝛnacẽ
ſentit adeſſe vog0tt.
Voſo.ſas.dꝛ a vos.ſicut tuo.as.a tu. DPñ.
Vnũ voſamus falſo vereq; tuumus.

Hoto. tas.i.frequenter vouere.?l quo vo

tito.tas.aliud frequẽtatiunu.
Houeo. ues.voni.votũ.a.s.i.ſponte ꝓmit/
tere deſtinare. Etcõponit᷑ Cõuoueo ues.
Deuoueo ues.i.valde vel deoꝛſũ vonẽ · ul
maledicẽ.execrari. Qeuoueo· ues.i.iterũ
vouere. Et coꝛ. vo. Dñ Juuenalis in 4
Alt vo ſi comedas mactare vouebat.

VB ante RRB uel B

Vꝛgeo. ges.vꝛſi.vꝛſũ.a.S.i.ſtringẽ· coercẽ·
ſtimulare. Iñ vꝛgeſco.ſcis.inchoatm.
Nꝛino.nas.i.vꝛinã facẽmingere:ꝓd.ri.
Hꝛo.ris.vſſi vſtũ.a.t.i.incẽdere· cõburere.
Et ꝓd.v. Dñ Hꝛati in epła. Nec furtũ
feci nec fugi ſi mihi dicat· Seruus habet
ꝛeciũ loꝛis nõ vꝛeris aio.

VBſito. tas. taui. atũ i.ĩ vſu habẽ. In vſita⸗

tus.ta.tũ.⁊ ꝑ cõpoſitionẽ ĩuſitatus ta.tũ.

Vſtrino.nas.i.comburere.⁊ dꝛ ab vſtrina

Vſtulo.las.a.p.i.vꝛere.incẽdere.Et oꝛ ab
Vvꝛo. vꝛis. Et coꝛ. ſiu. ⸗
Vſucapio.pis.i.vſu uł cõſuetudine rei do/
minin acqᷣrere. Et cõponit᷑ ab vſus ⁊ ca/
pio acuit᷑ calicʒ ſit breuis. Et vſucapio·
aliud ẽ ꝑ cõpoſitionẽ.⁊ aliud ſine cõpoſi/
tione · q; ꝑ cõpoſitionem ꝑtinet ad quod/
dã ius.Sed ſine compoſitione ꝑtinet ad
quẽcũq; capiẽdi vſum.
Vluro.ras.n.p.i.vſurã facere:vel ad vſurã
dare · bm Huguitionẽ.
VHſurpo.pas.a.p.i.contra vſũ raꝑeſiue in
vſu habere.vel illicite vti. Et dꝛ ab vtoꝛ ·
vel vſus ⁊ rapio. Del vſurpare· eſt cõtra
rationẽius: vſũ: vel cõſuetudinẽ capere ·
inuadere· vel pꝛeſumere.

Vtoꝛ. vteris.vſus.ſũ.d.t.i.vſũ alicuius rei

Habere · potiri. Iñ hic ⁊ hec vſualis.⁊ hoc
le. Et vlualiter aduer. Et Hh vſualitas.tati.
Itẽ Vtoꝛ cõponit᷑ butoꝛ.ter..i.valde
xel cõtra rationẽ vti. Coutoꝛ.ter.i.ſimul
vti. Et ꝓduc.v.ñ ODꝛatiꝰ in epi. Quo
mihi foꝛtuna eſt ſi non concedit᷑ vti.

Bueo.es. vni.i.humere. vel pingueſcere.

⁊ dꝛ ab vua.Inde vueſco.cisichoatiuũ.

Huido.das.i.vuidũ vel humidũ facere.
Bulgo. gas.a.p.i.vulgo publicare.⁊ oia
vulgus. Et cõponit᷑ DHiuulgo.gas.i.diũ/

ſis modis vulgare.Deruulgo.gas.i.pfe/
cte vulgare.

DBulnero.ras.a.p.i.ſauciare:vulnus facere

Et cõponit᷑ Cõuulnero.ras. Et coꝛ.penlł.

VBnde Hamphilus. Hulneroꝛ clauſum

poꝛto ſub pectoꝛe telum.
Pxoꝛo.ras.i.vxoꝛi cõiungere.

ſuſpicionẽ habere/7 vꝛ a Lelo/
tctrypus.Et põt poni tranſitiue
t Iſte celotypat vxoꝛẽ ſuam
i. habet ſuſpicionem de ea. 2DM
Xelo.las.a.p.i.amare:vel iuidere vel emu

lari·ſiue ſequi ꝑ iuidiã · ſiue ꝑ amoꝛẽ. nñ

Plalmiſta. Lelaui ſuꝑ iniquos:pacem

peccatoꝛũ vidẽs. Et celoꝛ.ar..v.p.in eodẽ

ſenſu.ſ.amare.vel inidereuł ęmulari/ſiue

ſequi ꝑ iuidiãſiue ꝑ amoꝛẽ. Dñ.ʒ. Aeg.

j9: dixit Melias.Xelo celatus ſum.

⸗ Explicit ſecunda pars huius
vocabularij. videlicʒ de v̈bis

3 Finis.

Z ante

Elotypo.pas.n.p.i.iuidere/uł

Bum de nomini
bus ac uerbis cete
riſq; declinabilibo partibo· ouplici alpha/
beto ſatis cõmode tractauerimus: viſũ eſt
q;utile foꝛe/ſi partes qͥʒ idedinabiles nõ
minoꝛi cura expediremꝰ: Iduerbia:videlʒ
pꝛeępoſitionescõiunctiones.⁊ interiectio/
nes/quas quidẽ partesita vt ſupꝛa fecimꝰ
itidem ĩ oꝛdinem alphabeti redigimus · vt
earum facilioꝛ fiat inq uiſitio — .

De

poſitio ẽa interiectioq no/
men. Hꝛępoſitio.vt & ſũmo ad
imũ. Interiectio. Oñ Dirgili
in bucoł. tibi ne teneras gla/
cies ſecet aſpera plãtas. Et nos poſſumus
addere illud Mieremieę vbi a eſt intiectio
doletis · videlʒ: A.a. a. oñe deus ecce ne⸗
ſcio loqui. Item nomen eſt ipſius litterę.
A · ab· abs.e· ex. eandẽ fere ſigtionẽ habet·
na diſpoſitiões locales.tẽpoꝛales. oꝛdi/
nales ſignt ·ᷣ in ̊ differũt.qꝛ.a.e.oↄſonãte
ſequẽte/plerũq; ſᷣponũt᷑. ¶b voz ex· vo/⸗
cali⁊ alijs nõ aſperis cõſonãtibo.I¶lbs aũt
c.q.t.ſequẽtibus:pᷣconit᷑ tã in appoſitione

; in cõpoſitine.
Ab · ppoſitio · oĩibus in cõpoſitione pᷣconit
litteris · abſq;.c.uł.q.uł.t.Oñ. Ab ſi com-/
ponis elemeta quęq; ſequũtur. C·qt.tm̃
ſimul hę tres excpiunt.
Abgregratim.i.viſperſim.

6 27 . .

Abiecte adu.i.viliter contemptibiliter.

Abinteſtatoadu.i.ſine teſtamẽto.vt Iſte
moꝛtuus eſt abinteſtato.i.ſine teſtamẽto

Abuſine.adu.qualitat:.i.impꝛopꝛie quod

ab vſu recedit·bhm DPapiam.
Accentuatimaduerbiũ.i. ꝑ accentus.

T
1
71
nſ
Ve

In
(e

ib⸗
ic
ncs
mnnd
no

Nn
DNDH
nog⸗
ns
ian⸗
ne
um
er .
Nir
Na
Tuüt
ove

eiſof
Pion
(ℳN

nis.
O

5S

Acceleranter.i.feſtinant᷑:velocitercito.
Accurate:adu.i.diligentſtudioſecurialit᷑.
AVcriter:aduerbiũ.i.ſoꝛtiter:crudeliter.
cidioſe.i.tedioſe:moleſtetriſte

Ac.atq;· etq; idem ſunt. (moꝛi.
Ncſi.i.tanq;.vt Ille eſt viſpoſit᷑ acſi vellet

Actenus·adũ.i.hucuſq;:vſq; nũca ↄponit
ex ac aduerbio.⁊ tenus:caret aſpiratiõe
⁊coꝛ.penł.Quando aũt ſunt duę partes
aſpiratur ⁊ acuit᷑ te.
AIcutim/aduerbiũ.i.acute.
Ad eſt pcoſitio.⁊ ſiẽt diſas circũſtãtias.

Qñq; notat circũſtãtiã localẽ.vt Pado

ad eccleſiã. Qñq; tẽpoꝛalẽ.vt &d paſca.
ñq; ꝑſonalem. vt Denio ad te. Nñq;
nüerale. vt Ille expedit denarios vſq; ad
vnũ.Qñq; ꝓximitatẽ.⁊ tũc ponit᷑ ꝓ iux.
CQñq; cauſalẽ.vt cuʒ vꝛ. FRld qͥd veniſti.
Itẽ notat ſilitudinis circũſtãtiã.vt Nos
habet ad poꝛcos.i.ad ſiłitudinẽ poꝛcoꝛuʒ.
Itẽ ſigt arcũſtãtiã cauſę finalis.⁊ tũc eſt
idẽ qð ꝓpt vt Ille pugt ad palmã.i.ꝓpt
palmã.i ꝓpt᷑ victoꝛiã.Itẽ ponit p contra.
vt ibi Ferit ad petrã coquꝰ ollã.i. petrã
Itẽ ponit᷑ pꝛo ſuꝑ.vt eld ripaʒ ioꝛdanis.
Item ponit᷑ ꝓ ꝓpe.vt Mic iacet ad poꝛtã
i ꝓpe. Et nõ ꝙ ad ſpoſitio ſequẽtib his
nouẽ litterin cõpoſitione mutat.v.i illas
ſcilʒ · c. . g·l.n·p.r.s/t. Dñ. Coꝛfla grãs · e ·
nis·pirra.lal. ta:adſibi mutat.ollitur
inde tamen ſi ſequit᷑ conſona poſt.s.

Adeo ·adũ.penł.coꝛ. Onde gręciſmus.Dic

adeo tm̃ dicas adeo q́ʒ certe. Affirmati/
ne q̃ʒ dicas quãtitatiue. PHap.võ dic:
Ad eo.i.valdeintantũ/ſtereacerte.
Adhbucaduerbiũ:ĩlocutione affirmatiua
notat cõtinuationẽ ſteriti ſtatus.⁊ pᷣuat
urationẽ.vt Soꝛtes ẽ albo adhuc.i.añ

Hᷓ tẽpus fuit albo nõ ẽ in albedine oura/
tiuus. Nñq; vo ponit᷑ in locutiõe nega/

tiua.⁊ notat remotionẽ pſentis ſtatus · et
ponit futurũ eſſe.vt Antichꝛiſtus nõ eſt
adhuch erit i futuroa ſic põit᷑ expectatiue

Admoduʒ.adũ.penłcoꝛ.i.valde.Et nõ q/

ppoſitio cuʒ caſuali loco aduerbijj reꝑit.
vt admodumamodo.
Aduerſus adſũ ponũt᷑ ꝓ aduerbijs qᷣli⸗
tatis vel loci.vt aduerſus uł aduerſũ illu.
⁊ ponunt᷑ indifferent᷑. M
Aduſq; tribus modis exponit᷑.pᷣ.iſepe.vt

Feci h̊ aduſq;.i.ſępꝑe·2* ẽ detinĩatinũ tpis
⁊tunc idẽ eſt qð donec.vt Expectauit ad/
uſq; feci.i.donec.ʒ? determinat locum. vt
Volo currere aduſq;.i.ad iſtum locum.

Agfabꝛe.i.valde caute ingenioſe.

Aſatin. i. abunde. largiꝰ adubiũ intentiuũ

⁊ coꝛ. fa. Et dĩ ab afatos.ſᷣm Pap.⁊ ſcri/
bit ꝑ.n.⁊ vnũ.fa acuit᷑ ĩ fine. Inuenit᷑ etiã

affatim pel.acuta.⁊ ſcribit ꝑma geminũ

ff. non acuit᷑ vltima. et dꝛ ab affatus.ta.
tũ.licʒ regularius eſſet affatuatim.⁊ tãtũ

valet quantũ facide.Oñ in gręciſmo drꝛ.
Si dicas afatin tibi ſigbit abunde.Di/
cas affatim facunde ſignificabis. Eſt afa/
tos pꝛimi caputaffatuſq; ſecundi. (rãt᷑.
Affectuoſe.ſius.ſime.aqũ.i.upide:delide/
Affoꝛis · aduerbiũ loci penl.coꝛ.ſigẽt de loco

in locoa cõponit᷑ ex ad ⁊ foꝛis.
Age . adu.hoꝛtãtis ſßm Pap. Vel põt eſſe

verbũ.i. dic. fac. incipe. Et ſcias q age et
agite nõ diſcernũt nũerũ quãdo ſuntad/
uerbia.ſᷣ idifferẽt᷑ oꝛ agite vni uł pluribo.

AVggeratim.i.cumulatun/augmentatim.

Aggeſtim/adu.i.cumulatim/adunati.HDſñni

2. Machab. iz? Alggeſtim vndiq; habẽs

Aglliter.i.velocit· cito.mobilit. (cineris.
AMWlias.i.ĩ alio tẽpoꝛeadũ.tẽpor. Dłalias

i.in alio loco adũ.loci. DHel alias.i.aliter
qduerbiũ qualitatis.
AXlibi.i.in alio locoaduerbiũ loi.
Alicu bi aduũ.locale.⁊ ſigẽt in loco⁊ ↄponit
ab aliꝰ vbi· intpoſita.c.deberet enĩ vici
aliubi. Et vt diẽ Pap.alicubi.i.vſpiã.in
Alicundeadi.ᷣloci.i.de aliq̃ ꝑte.(alio loco

AXlio.aduerbiũ loci.ab alius.⁊ acuit᷑ ĩ fine-

Alioqͥᷣn.i.alit.adu.q̃litatm.⁊ dz ab alius.⁊⸗
qn· ᷣm Hug DPap.dic. Alioqͥn· ꝙ ſi minꝰ.
ꝙ ſi nõ· uł alit᷑ſi alio modo fecer/cõiũctio
rationalis · vel collectiua · ita dicit Papᷣ.
ꝓducit penł. DPñ Dꝛatiꝰ in.S ſermonũ
mechus feret aut ſicariꝰ aut alioqͥn.
AVElioꝛſum/adũ.loci:ſiẽt ad locũ.i.vᷣſus aliã

artẽi dẽ ab alio ad.⁊ ↄſus vel oꝛſum.

Aliquãdiu. i. aliquãtiſꝑ. ⁊ cõponit ab ali⸗
uantũ:⁊ diu⸗pᷣm MMug.

2

liquãdo/adũ.tẽpon.i.intdũ.a. dĩ ab aliꝰ

⁊ qñ.⁊ acuit li/liq; penułſitlonga.

.„

vYliquantiſper.i

Paß. aut dicẽ: ATliquãtiſꝑ.i.aliquãdiu·p

aliquãtulũ tempoꝛis.

△

Tlliqͥ ſᷣm antiq

aduerbialiter.⁊ ſignificat ad locum.
AXliquotiẽs aduᷣ.numeri.i.ſpꝑ.
AEliquoꝛſum.i.verſus aliquã partẽ.
Aliunde.i.de alio loco.
AIlterne ⁊ altnatim.adũ.i.viciſſitudinarie.
Altutꝝ ·adũ.i.mutuo. Hñ Jacobi.?Con/

fitemini altutrũ. JInuenit᷑ etiaʒ alterutrim

in eodem ſenſu.

aliquantulum. bm Dug.

tiqͥs ẽ adu.loci: accẽtuat᷑i fine
Del ſm alios iſte ablatiuus quo ponitur

Alltrinſecus.pe.coꝛ.i.alt᷑.⁊ altrinſecus.i.ecõ/
trario:vtrũq;. Bñ Nꝛudenti.in hymno.

Reſpodet ille altrinſecus. Del hm Paß.
Altrinſecus dextra lęuaq; altutrü. LPnñ

Geñ.] 5 Et vtraſq; partes ↄtra ſe altrin/
Amaricoſe·amareidem. (ſecus poſuit.
Am.· ppoſitio ſemꝑ iuenit᷑ in cõpoſitione
Amatim.i. amanter diligenter.
AXmodo.i.deinceps. (vel oubium.
Ainphi ·gręca pᷣpoſitio/latine vicitur circũ
Ampleximaduerbiũ.i.cõiunctim.
AMna·gręce·ſurſu latine.Eſt aũt hm Hapiã
interiectio depꝛecantis: accetuat᷑ in fine.
Ana enã di re. I anapeęſtꝰ.pes metricꝰ
Angenter.i. cõſtringent. (q̊ſi reꝑcuſſus.
Aniculoſe.i.ridiculoſe:fſabuloſe.
Annuatimaduerbii.i.ſingulis annis.
Ante. aduerbiũ eſt.⁊ ſigt locũ⁊ tempus.
Anteaadu.tẽpor.⁊ ſolũ tempus ſigt.
Anti.i. cont. M
Antiqͥtusadu.i.ab antiquo/olim/quõdã.
Antonomaſice.i. excellenter.
Anxiatim anxieaduer.i.tiſte.
Apage ⁊ apagite·vidẽt᷑ aduerbia magis
qᷓ; verba.niſi qꝛ vidẽt᷑ diſcretionẽ nume⸗/
rop habere. qꝛ apage.i.recede:vadead
Vvnũ refert᷑. Apagite.i.recedite:vadite ad
prlures refert᷑ ſᷣ foꝛte h̊ cõtingit non ex vi
aaduerbij· h̊ ex vi verboꝝ · quã habet in ſe.
Apagelis.i.ſta in pace·vel habeas pacem
aduerbiũ comicũ. Oñ Cerẽtiꝰ.Obſecro

mi homo apageſis. Pap. vᷣo dict:'¶pa⸗

Aperte. tius.tiſſime.i.manifeſte.
Aoſtatice.i.puerſe/ſuaricant᷑puaricoſe.
Appꝛime.aduerbiũ.i.valde .
Apud.i.circa.⁊ debet ſcribi per. d.
AIrcuatim adu.i.curuatimcameratim.
Argutim? argute.adũi.diſerteefficacit.
Arreptim.i.raptim.
Arroganter. tius. tiſſime.aduũ.i.ſuꝑbe.
AIrtice.i. artificioſe·ingenioſe.
Artuatimaduerbiũa. mẽbꝛatim.
Vrte.tius.ſime artim aduer.i.ſtrictum.
Aſciatim· aduᷣ.i.dolaticeſiʒcarpti.diuiſiʒ.
Aſſidue.i.frequenter.

S is.irecede.ſis ſanus ſis pacific.i. tace.

Aſpere.rnius.aſꝑnime. adu.i.dure: truculẽt

Ilſt.i. ſed.
AIlt contra.duę partes ſunt.
AEtrociter.i.crudeliter.
Attamen ↄiunctio.i.ſed coꝛ.ta Mñ Gui⸗/
ñ. Mil mihi reſcribas attamẽ ipſe veni
Attat · intiectio timẽtis uł expaueſcentis.
Alt vbi ouę victiones ſuntet dnobus ac/
centibus regendę Pnde ad. Gal. 42 At

vbi wnit plenitudo tẽpoꝛis miſit deꝰ. xc.
i. ſed poſtq;. Aliqñ tñ atvbi ⁊ aſtubi·ẽ g/
dã irregularis vocũ congeries.nõ ꝓpꝛie

cõpoſitio·ᷣ fugit᷑ loco vni dictiõis.⁊ tuc

ſub vno accẽtu ꝓfert ⁊ grauat penł.
Atq; idem eſt qd ·et.qñq; ponit pꝛo q;.
Atqui.i.certe.⁊ eſt qdã irregular cõgenies

vocũ. Oñ Boetius in. 22 de cõſolatione.

Ltqui viget incolumis.lłtqui.i.certe.
Auctim. i.creſcenter.
Audaciter ⁊ andacteraduũ.i.fſoꝛtiter.

Auide.dius.oiſſime. aduerbiu.i.cupide.
Auſpicato · adu.i.opoꝛtuneoĩo. Oñ Terẽ/
ti i andria. Maud auſpicato huc me ap/
Nuſtere vel auſteriter.i. aſpere. oure. puli.

Aut pꝑ.t.ↄiũctio.i.uł. Sʒ Maud ꝑ.d.adu.

——‧

Alutem. cõiunctio.i ſed. (negandi.

„.

Gaſilice.i inuicte· foꝛtiter.
BGene aquerbiũ qualitatis.
BGenigne aduerbii.i.gratuite.

Bis · adnnũeri ſũptũ ẽ anoꝛmalea duobo.

Bilarie.i duobo modis ułi vuabo ꝑtibo.
Blange.i.adulatoꝛie leniter. oulciter.

De

Calculatim aduerbiũ.inumeratim.
CL.allide ꝑ duo.l.aduerbiu.i.aſtute.
Ceandide aduerbin i,ſplendide,
Carptim. adu.i.ſꝑſim. diſtinctim. diuiſim.

Caſte.ſtius.tiſſime.adũi.pureincoꝛrupte

Cata ſᷣpoſitio gręca eſt qñq; tantũ valet
Etũ trãs.ut Catagpho.i. traſcribo. Qñq;
taãtũ quãtũ.ꝑ. vt Cata ãtifraſim.i.ꝑ anti⸗
fraſim Qñq; tantũ quãtũ ſupᷣ.vel iux̃. vt
cata Mattheũ. i. iux vel ſup Mattheũ.
Et ponit ꝓ bꝛeui etiã.vt in catalogus.

Cateruatim·adũ.i.multiplicit ul gregatim

6àevl ꝑ cateruas ul de caternain cateruam.
Catbolice.i.vniuerſaliter.vel coĩter.
Cauponatim adũ.i.fraudatim. admxtim
vl adulteratim wel alternatim.
Caute vel cautim adu.i.callideaſtute nłſe⸗/
Celebꝛiter. adũ.i.ſolennit᷑. (cure·pꝛudent.

Cęlitus adũ. loci.pe.coꝛ.i.de cęlo vel deo· ul
dinitus vt Gabꝛiel miſſus eſt celitus.i. a
cęlo vel deo vel diuinitus ·

Celſe.i.ſublime vel alte.

Cencies aduerbiũ.i.centũ vicibus.
Cgnoſe · adu.i.fetidelutulenter/hircoſe.
Ceruicoſe.i.arro ganter.ſuꝑbe.

Certe· aduerbiũ· affirmãdi.i.qnimo.
Ceſim.adu.i.diuiſim/artuatim.⁊ dia cędo

dis cecidi. 'm Hug. Pap. vo dic: Celim

ledi
khii
öͤgr
adi

ore.
An.

.
lapick.
Piei⸗
ceng
melpll
Wd.da

4
merdecn

wur.

Wn.
At.
n diuin.
nmn
gnnie
iniene⸗
iiin
ri
n, an
W.
ſurch
opurch

9

ias
Me⸗
rincc

miliin

cedes:quomodoviciſſix·ꝑ vices quali

limate· vel dolate · vel gradatim.
Ceſſim aduerbiũ.i.cedẽdo:vel gradatim.

Cęterũcõiũctio adũſatiua tãtũ valet q;tũ

ſed. Onde Hꝛoſper. Cęteꝑ iniquus igno/
rat ſe puniri. Mel cęterũ.i.nam.

Ceu·adũ.ſilłitudis/ſic q̃i quẽadmodũtãq;

Cinctim·aduerbiũ.i.ſtrictim.conſertim.
Circa⁊ circu dicũt a circus.Circa refert ad
locũ⁊ ad tẽpus. Oñ tẽpoꝛaliter iuenitur

vt Circa viginti annos. Et localiter. vt

Circa eccleſiã. Circũ vvo eſt tm̃ locale. q̃ſi

vndiq;.vt Circũ montẽ. Curca ꝑ cõpoſi/
tionẽ.· vel potius ꝑ quãdã irregularitatt
iungit᷑ c iſtis: Quocirca: ꝓ cõiunctione

cauſali vel illatiua Circũcircapꝛo aduer.
loci Et ſimiliter circiquaq;. W
Circiter dẽ a circus.⁊ refert᷑ ad nũerũ.⁊ ad
tẽpus · Et ẽ tm̃ tẽpoꝛale reſpectu numeri

vt Circit vigiti ãnos Circit᷑ nonas decẽ/
bꝛis. Licet qñq; ĩueniat᷑ ⁊ localeſ ixpꝛie

vt in Saluſtio. Pepꝛeſſus humi circiter
viginti pedes.ſ̊ ̊ nõ ſit niſi ꝓpt᷑ numeꝝ.
Circh.adu.c/et qñq; ſxoſitio hm Donatũ.
⁊ſeruit actõ caſui.⁊ ẽ tm̃ locale.vide.S.in
circa. Et nõ ꝙ circũ ·qñ ↄponit᷑ cũ dictiõe

incipiente a vocali.m. debet ſcribi· ſed nõ

ꝓferri.vt Circũago circũamictus circũeo
circũitus Mñ.Circũ cõpoſita vocalis ſic

comitet᷑. Mnõ ꝓfert· bᷣ ſola figura tenet

Circũquaq;.i.ex oĩ parte.vndiq;ʒ.

„

Circũſcriptoꝛie adu·i.callide.vſute· ſurre .

ptiue. J

Circũſcripte aduerbiũ.i argute. caute · vel

Kricte. Circũſpecteidem.

Cis· adu.loci.i.ex iſta ꝑte. Oñ cis⁊ citra ſũt

eiuſdeʒ ſiãtionis ·niſi ꝗꝙ cis · eſt tm̃ locale ·
citra qñq; tẽpoꝛale:qñq; locale.ut Citra

definitũ tẽpꝰ. Itẽ cis ꝓpꝛie pᷣponit ꝓpꝛijs

noĩbo mõtiũ⁊ fluuioꝝ.vt Cis rhenn.Cis

alpes. Sʒ citra ꝓpe appellatiuis noibꝰ lo/

coꝝ ut Citra foꝝ. Sʒ qñq; ꝑ imppꝛietatẽ

cis pꝛęꝓponit᷑ appellatiuis· Citra ꝓpꝛijs. Et

citra cõꝑat᷑ citerioꝛ:terrimꝰ.uł᷑ citimꝰ. Et ẽ
aierioꝛ idẽ qð ĩterioꝛ ꝓpe·exiſta ꝑte. Sʒ
citimꝰ.i ꝓximus. Itẽ a citra dr citer citra
citrũ.i.vicin ꝓximꝰ.ex hac parte ·qð põt

eſſe poſitiuꝰ iſtoꝝ·ſcilicʒ citerioꝛ citerrimꝰ.

Vñ.Cis ꝓpꝛiũ ſepe · citra cõe requirit.
Citate.tius.ſime.⁊ citatim aduer.i.ato mo
biliter · agiliter. =ðMDðð

Cite.tiꝰ.tiſſime.adũ.i.agiliter· velocit: vi/

Cito · aduerbiũ.i.ſtatim. (uaciter.

Clam·aduerbiũ q̃litatis.i.occulte/latenter.

Clamdeſtine.iſecretelatenter tacite.
Clare.rius.riſſime.adũ.i.ſplendide.

Coactim.adu.i.vrgent: violẽt᷑ Coacte id.

Coercibiliter aduerbiũ.i.conſtrictim.
Collatiueadu.cõferẽdi. Rñ Oꝛiſaan dĩ
agere de littera collatiue. vbi oſtendit · ̃
lra cui lr̃e cõfert᷑ ad cõſtitutionẽ ſyllabę.
Comstice.i.cõpendioſebꝛeuiter.
Comędice.i.delectabiliter.

Comiter. mius.ſſime.adui.curialit facete.
Cõminꝰ.adu.i.iuxiſine intmiſſione.ſtatim-

fere.iĩ hñti·ſil ꝓpe· de ꝓximo. Cui ↄtrariũ ẽ
eminꝰ. Comminꝰ cũ vuabꝰ.m.ſcribit᷑.ſᷣm

Pap.⁊ cõponit᷑ ex con.⁊ minꝰ. Et ſic vꝛ in

gręciſmo. Emin ad lõgeſ cõmin ad ꝓpe
Commode.ius.ſſime/adiu.i pfi/ (ſpꝑectat.
cue · vtiliter · manſuete. H
Coiter.i.gnãliter.pluraliter:.omnifarie.

Cõpendioſeaduũ.i.bꝛeuiter vel vtiliter. vt
Iſte loquit᷑ cõpendioſe.i.bꝛeuit᷑ ⁊ vtilit.

Cõpetent.tius.tiſſime.i.cõuenient᷑cõgrue.
Complexim.i.cõiunctim.
Compte.tius.tiſſime.i.oꝛnate:polite.
Con ·Rpoſitio ſeribit᷑ ꝑ.o.⁊.n.⁊ nũq; iuenit
in appoſitione. b in cõpoſitione tm · ſic di⸗
Dis.re.ſe.an. Et mutat qñqʒ.n.i.m.maxiĩe

ſequẽte.b.vt cõburo.m.vt cõmitto.p.vt
cõpono.Itẽ con ĩ cõpoſitiõe qñq; ꝑdu.n.
ſequẽte vocali.vt coeo cois cã euphonię.
Cõcito.i.cõfeſtim:mox/ptiuꝰ ilicoſtatim.
Concoꝛdit᷑ adu.i.vnanimiter·vno coꝛde.

Concretim.i.coagulatimconglobatim.
Conditionaliter:adu.i.ſub conditionc.

Cõfeſtim. adi. q̃ſi c feſto.a cona feſtũ q

ẽlignũ ad qð tigua feſtinãt.Sic eni tigna

feſtinat vt ſint c feſto. ſic⁊ nos feſtinamꝰ
vt qð facere volum ſine intuallo ſit ↄfe/

ſtim·qi ſtati cũ ſentia ſᷣtereũtis rei ułtẽ/
por. Nel cõfeſtim cõponit᷑ a cona feſtino
nas.uła con.⁊ ſtatim.ſ̊ pus dictũ veriꝰẽ.

Confidenter.tius.tiſſime.i.audacter vllp/

ſũptiue.⁊ põt accipi in bono⁊ in malo.
Congeſtim·aduerbiũ.i.accumulatim.

Cõgfue.⁊ cõgruẽter. adi.i.cõuenienter.
Coniecturaliter.adũ.i.opinatiue.
Cõſtãter.tius.ſime.i.pſeueranter.

Conſulte.i.ſa pienter.vel cũ cõſilio.

Continuatim.i.cõiunctim · iugiter.

Continue.adũ.p quo ſępe ponit cotinnuo

i.continuatim-vel ſtatim. r

Cõtumaciter.cius.ſime.adũ.ſuperbe·repu/

gnãter negligenter cõtemptibiliter.
Copulatimadu.i,.coniunctum/

Coꝛam. poſitio ſeruit ablatiuo · ut Coꝛam
deo placet humilitas. Itẽ eſt aduerbiun,z
q̃litatisidẽ qd manitfeſte · vel patent᷑. vel

—

apꝑte.vt Nobis in theatro moꝛãtib q dã
coꝛã ſurrexit.⁊ locutus eſt.i.patẽteuidẽt

aꝑte. Et vꝛ a coꝛa am ꝑ apoſtrophaʒ.qð

enĩ fit coꝛãante coꝛ fit.? ꝓducit pᷣmã.Oñ
in Auroꝛa. Coꝛã languor ꝓpulit oẽ genꝰ.
Coꝛdate.i.ſapienter:cõuenienter honeſte.
Coꝛdicitusaduerbiũ penl.coꝛ.i.coꝛdetenꝰ.

Pñ Sidonius. Vꝛudẽtibus inquit coꝛ/

Dicitus inſitum eſt.
Coꝛdintime.i.ex toto coꝛde.

Crasadubiũ tẽporł ꝑtinet ad futuꝑ tẽpꝰ.

Crebꝛe · crebꝛiuscreberrime adubiũ.i.ſepe.

Crebꝛo.i.frequent adu.DPõt etiã eſſe nomẽ

⁊ tũc eſt ablatiuus huiꝰ noĩs creber.ra.rũ.
Criminoſe.ſius.ſime.i.flagicioſe.

Crudelit.lius.ſime.adũ.i.ſęuiter:malignãt.

Cũ ·epoſitio·ablatiuo caſui ſeruit.⁊ ſcribit
ꝑ. ua. ma venit ſolum ꝑ appoſitionem. Et
licʒ in quicũq; ⁊ cuiuſcũq; cuʒ veniat per
cõpoſitionẽ· hoc tñ eſt virtute huius con/

oua.na venit tm̃ ꝑ cõpoſitionẽ.
Cumulatim aduerbiũ.i.congeſtim.
Cuntatim aduerbiũ.i.dubitanter. vel mo/
ranter:vel omnino.ſiue omni modo.

Cupide. dius.viſſime.aduerbiũ.i.auare.

Curaduerbiũ · id eſt q;obꝛem · quare.⁊ eſt
interrogatiuũ relatinau··

Curialit᷑ lius.ſime.adũi.facete·moꝛigerate

Curiatim aduerbiũ.i.de curia in curi· vel
curiatim.i.curialiter.

Curioſe.ſius.ſime.i.facete.

Curſim aduerbiũ.i.curſibilitcito· velocit·

feſtinanter repente.

De

Dapatice aduerbiũ.imagnifice vellarge.

dapſiliter. vel munificenter.
DVapfſiliter. lius.liſſime.adũ.i.large.
Hatim aduerbiũ.i.de dato in datũ.

De · ppoſitio · regit ſine exigit ablatiuũ caſũ

⁊ dicit qñq; naturã.vt Iſte pãnus eſt de

lana. Rliquãdo oꝛiginem.vt Joãnes de

Janua.liqñ oꝛdinẽut De mane fit me/

ridies.i.poſt mane. Et creare eſt de nibilo

i.poſt nihilũ aliquid facere.
DPecenter:adũu.i.honeſte. =
PBecętero.i.denuo.deindeiterum. Et ſcias
ꝙ non eſt hic cõpoſitio·ſed quędã irregu/

laris vocum congeries.

iũctiõis q;. Itẽ Cũ· aliquãdo eſt adubiũ
tẽpoꝛis.vt Cũpꝛo quãdo. Inuenit᷑ con ꝑ

Vecies adũ.numeri.i.decem vicibus.

Decurſum adu.i.fugaciter. vel defluenter.
Decuſatim adu.iadoꝛnate. venuſtatim.
Dedecoꝛoſe.ſius.ſime.adũ.i.inhoneſte.

Defoꝛmiter aduerbiũ.i.turpiter.
DPefunctoꝛie.i.tranſitoꝛieleuiter.

Deinceps.i.ab hodie in anteaadu tẽpꝛis
ułoꝛdinis.⁊ deſinit i ps.Et vt dic Mug.
componit᷑ a de ⁊ incepto.⁊ dicit ꝙ penł.

acuit · ſicut delonge abintus.
DVeinde.i.decętero/iterũ·denuo.
Heintegro.i.iterũ. vel rurſus: ſm Papiã.
Belonge.i.rremee.
Demũ.i.poſtmodum nouiſſime:maxime.
voiterum. H
Deniq;.i.poſtmodũ/poſtremonouiſſime.

cõponit᷑ ex denuo: q;. Et ſcias ꝗ q; cõ⸗
iunctio encletica nõ inclinat hic accentuʒ

ſyllabę pcedentis ad ſe:quia ſcedens vo/⸗
calis coꝛrupta ẽita a ſimili dicð vndiq;.
PBeo:ꝛſum adũu.loci.⁊ acuit᷑ penl.⁊ cõponit
a de oꝛſum. ððð
De poſt fetãtes.i.de ouibo.In bac eniʒ lo⸗

cutione · poſterioꝛ pꝛępoſitio regit caſum.
Sic etiã dicendum eſt deillis · de ſub pe/

de · de pe fontes.? conſimilibus.
Deretro coꝛripit.re. Oñ Baruth. 5? Viſa
itaq; turba deretro ⁊ abantea componit
a de.⁊ retro.vide a ſimili·in deſuper etiã
Deſidioſe.i.pigriter.

Peſpecte.ctius.ſime.adũ.i.cõtemptibilit.

Deſuper.ſi ſequit᷑ caſus.vt De ſuper terraʒ.

duę partes ſunt. Hõt tñ eſſe vna pars.
Deterius· deterrime aduer.i.peius/peſſime
Dextroꝛſum.i.in dextrã partẽ. vel verſus

dextrã partẽa dextraa oꝛſũ:vel verſũ cõ/
ponitur.⁊ eſt aduerbtüuurnW.
Dextrouerſũ.i.in dextraʒ partẽ.vel verſus
dextrã paDrtren.

Di ⁊ dis ſũt ſᷣpoſitionesquęnõ iueniunt

p appoſitioneſed in cõpoſitione tm̃.

Dia apud gręcos plures ſigtiones habet

Scom eni qð ſcribit᷑ ꝑ.y.gręcũ nomẽ eſt
eiuſdẽ ſigtionis cuius eſt H̊ nomẽ duo.ſ
qñ ſcribit᷑ ꝑ iotã põt eſſe cauſalis ↄiũctio
vnde ſępe ponit᷑ ybi nos ponimꝰ cauſaʒ.
⁊ ſõt eſſe pᷣpoſitio gręca eiuſdẽ ſigtionis
auꝰẽ de apud latinos. Nam bm Mug.
HVya gręce.i.ouo ſcribit᷑ etiã ꝑ.y.gręcũ.
Sʒ dia.i. de ſcribitur per.j.latinum.
Dietim aduerbiũ.i.de die in diẽvel ꝑ ſin/
gulos diesqð⁊ diatim iuenitur.
Difficaciter.tius.ſime.adũubiũ.i.vifficult.

.
mume

wrlne
8900
CM
*
ng
l

R

6Ma

une

Difficiliter vel oifficulter. lius. lime aduer.

i. grauit. Et ſcias ꝙ facilit᷑ vtimur facile
Et pꝛo difficilit᷑vtim̃ difficile uł difficult
Digeſtim·aduerbiũ.i.oꝛdinatim.
Diligenter.tius.ſime.adũ.i.accurate.

Dilucide·aduerbiũ.i.viſcrete/plano emo⸗

ne.euidenteraperte. clare.
Dire i aſpere crudeliter.
Dis.⁊ dippoſitiones:ſemꝑ ĩueniuntur in
cõpoſitione. Itẽ vis gręce · dꝛ bis latine.
Dilerte.i.lucid eſapiẽten facunde eloquẽt.
Diſertimidem.
Diſiunctim.i.ſeparatim.
Diſcurſim. aui.paſſim vel ſpar üm.
Diſpẽdioſe.ſiꝰ.ſime.adu.i.largit pdigalit᷑
Diſſenſim/aduerbiũ.i.diſcoꝛdanter.
Diſtillatim. i. guttatim.
Diſtricte. tius.ſime.aduer.i.ſe ruere auſtere⸗
aſpere ·
Din.adũ.tẽpoꝛis.2 dĩg dies. 7 accipit pꝛo
determinato ſpacio tẽpoꝛis. 1 % indeter/

minato ſicut dies. Inde ⁊ ꝑ cõꝑationem
hicxz hęc diutioꝛ.⁊ hoc diutius. diutiſſi⸗
mus.ma.mũ. Et inde viutiꝰ.⁊ viutiſſime

aduerbia. ꝗ magis ſunt in vſu qᷓ; pꝛędicta
noĩa. Et ꝑ cõpoſitionẽ intdiu.⁊ aliq;diu-
Iq;diu. DPñt etiã quã diu eẽ duę voces.
OPaßpß.lic diẽ: Diu multo tẽpoꝛe·tarde. Si
aũt ẽ vna ps q;diu vʒ ſcribiꝑ.nanõ ꝑ.m
õ
iuerſumo de.i.varie multipliciter.
DPiuiſibiliter. adũi.ſepabiliter. ⁊ ꝑ cõpoſi⸗
tionem indiuiſibiliter.iinſeꝑab ilit.
Diuinitus.adu.i.ex dijs/uła deis factum.
DPoloſe.i. fraudulenter.
Honec. adi.i. ;diu quoaduſq;.
Botate.tius.ſime. dotati ĩadui.abũdant-
Dum.ponit᷑ pꝛo cũ · vel donec.
Dudum.i.longe ante.

Dubie mag vubie vubij ſſime acnorbii i

ſub dubio.
Dubitant᷑ tius.ſime.adũ.⁊ dubitatiue idẽ
Ducẽties · adu. numerale.i.ducẽtis vicibo⸗
Pũtaxat aduerbiũ quãtitatis.i.tmmodo
Et cõponit a taxo ꝓ licitani qꝛ licitatoꝛes
rem in foꝛo cõſi iderãtes · dicũt tãtũ valet
Et inde vũtaxat ponit᷑ ꝓ tm̃modo. Del
cõponit a taxare · ꝓ dicere· q illud qð dꝛ

tunc tm̃ eſt dum dicit. Hel vt vicunt cõ/

ponit᷑ a ta xo ꝓ arboꝛe amariſſimi ſucciex
cuius ſucco ſiqs ſemel guſtauenit · ſufficit
ei tm̃ ſemel guſtaſſe. Sʒ nõ placet Pꝛi/
ſciano dicenti ꝙ dũtaxat.i.tm̃modo/ab
aduerbio vũ.⁊ ꝓbo taxo.taxas cõponit.

Pnodecies aduerbii ouodecim vicibo:
Dupliciter.tius/ſime.adũ.i.duobo modis

Dage tine iinen etiam dountter· aduerbia
ſunt qualitatis.

De

E ßſypoſitio eſt. ⁊ in cõpoſitione pꝛiuatiuũ
eſt. vt Eneruis. Del intẽtiuũ vt Enano.
Del pꝛo extra ponitur.vt Educo.
Ea tenus ſit duępartesſi ubduobusac-
centibus pꝛoferunt᷑.
Econtraaduerbiũ oꝛdinandi: acuit pent.
ſicut decontra.
Ecce aduerbiũ demonſtrandi.
Ecubi· cõponit᷑ ab en·⁊ vbi mutata.n.in.c.
quaſi·ecce vbi.
Edaciter edacins. ciſſime. adui i. voꝛaciter.
Edepoli.ꝑ ędem pollucis · auerbiũ i iurã⸗
Di.⁊ acuit᷑ in fine.

Effeminate.i. rragiliter muliebꝛiter mollit.

Efficaciter.tius.ſime.adũ.pontentfoꝛtiter
Egre · aduerbiũ.i.diſficul ter.acerbe · mole⸗
ſte · hm Papiam.
Egregie magis egregie egregijſſime:adũ.
i. excellenter. ſcipuenobiliter/eleganter.
Ei interiectio doletis · vnius ſyllabe eſt. Et
ei vtũs cum deberet minui vna ſyllaba a
gtõ ſicut oĩa in ius facientia gtm̃ ꝑ dięre⸗
li im pfert cauſa differẽtię ei interiectionis
Sic igit ei eidemeiſdem. ber diereſim p⸗
feruntur·m Papiam.
Eia.i.age · ꝓpꝛie·aduerbiũ hoꝛtandi.
Eleganter. tius.ſime. aduerbiũ ·i. egregie ·
nobiliter/ vrbane. (Qde
Elute. tiꝰ ſime. adũ.i. mũde ma dideinſipi/⸗
Elimatim.adũ. icare . purgate pure pul/
cre.electe·euidenter.
Emicatim aduerbiũ i.ſplendenter.
Eminenter. tius.·ciſſime.aduapparenter.
Eminꝰ.i. Pcul. Sʒ cõminꝰ.i.ꝓpea ſũt adũ/
bia loci. Oñ OPꝛiſcianꝰ dic. Eminus cõ/
minus.localia ſũt. Onde qdã. Eminuſad
longe . cõminus ad ꝓpe ſpectat.
En grece.i. in latine. Ite en eſt aduerbiũ de
monſtrandi.i.ecce.
Enim · cõiunctio.i.quia.
Eniuero cõponit᷑ ex enim⁊ vero.⁊⸗ acnitin
penul. vt vicit Paß. Dug.. Eſt eni eni⸗
ero idẽ qð certe/cõiunctio affirmatiua.
Enucleatimadũ:uł enucleate.tiꝰſime.aduũ.
i. clare · vel aꝑte· manifeſte.⁊ coꝛ.nu.
Enixe.i.ſtudioſe/humiliter.
Eo.i.illucillo. Item eo iseſt verbũ.
Eouſq;.i.intantũ.m Papiam.

Equidẽ.i.certecõiunctio appꝛobatiua.vel
expletiua.licʒ⁊ alia poſſit eſſe. Et coꝛ.pelł.
BVngde in Auroꝛa di. Mõ equidẽ ſanctos
vt me ſaluẽt pꝛecoꝛ illi.⁊ ẽ figurę ſinpliq.
Vñ dicit Pꝛiſcian in.i“.libꝛo. Nuidã
eqͥdẽ oiũctionẽ cõpoſitã eſſe extimant ab
ego quidẽ/ſ̃ errãtſimplex eni eſt. Onde
Dieremię.ʒʒꝰ. Equidem ſemen Jacob.
Dauid ſerui mei.ĩQQc.
ue ęquius ęquiſſime adũ.i.iuſte·recte.
E regione.i.ex oppoſito.ſicẽ vna regio alij
oppõit᷑ vt cõtra eã diſtiguit᷑.⁊ ẽ qdã irre/
gularis vocũ cõgeries potiꝰq; cõpoſitio.
Erga.i.cõtra:uł notat affectũ in bono.Bñ
. Affectü ſp.⁊ nil aliud notat erga.
Ergo.i.idcirco.
Eſculente.tius.ſime.aduer.i.crapuloſe.
Eſto aduerbiũa eſt ꝑſonaliter eſſe·ᷣ eſſen/
tiealiter.i.ſubſtantialiter eſſe.
Eternaliter:aduerbiũ.i.eue ppetue.

Etiã · ↄiunctio canſalis ẽ.ul copulatiua· u

hpm diuerſa adiuncta alter ſpẽi eſſe põt.
Ethice.i.moꝛaliter.
Eu vox reſpondentisaduerbiũ eſt.
Eus vox vocantis adũ.Jnuenit᷑ etiaʒ heu
aſpiratum. eſt interiectio dolentis.
Euax.· eſt interiectio lęticiã mẽtis ſiẽns.
Eueſtigio.i.cito.⁊ cõtinuo.ſtatim.Et cõpo
nit ab. e.⁊ veſtigiuʒ ᷣm Mug. ſ̊ oic ꝙꝙ in
vritate nõ eſt h̊ cõpoſitio: ſ̊ irregularis
vocũ cõgeries⁊ h̊ iõ:qꝛ caſus cũ ſua pᷣpo/
ſitiõe fingit᷑loco aduerbijiuł aduerbialis
determiationis. nde poſſunt caſualia
(iũ ſuis ppoſitionibo ad interrogationes
aduerbioꝛũ reſponderi.vt Quo vadis:
ad vrbẽ. quando facies hoc? Eueſtigio. i.
cito· vel ſtatim. vel mox.
Euge · adu.eſt / põt etiã aliquando eſſe int/⸗
iectio. Et eſt euge aliquando exultatoꝛiũ
ubexultãtis. ñ Matth. 25: Euge ſerue
bone ⁊ fidełq; ſuꝑ pauca fuiſti fidełſupᷣ
multa te cõſtituã:intra in gaudiũ vñi tui
Euge.i. bñ tibi ſit· hm Chꝛyſoſtomu. Pel
6pm Rabanũ.Euge vĩ quaſi ad bonũ ge/
nitus ab eu qð eſt bonũ ⁊ genitus.Et vi⸗9
det eſſe cõpoſitio · otiꝰeſt etymolo⸗ ſic
eſt exultatoꝛiũ· vel applauſoꝛin. Glo. autẽ
Dicit: Gaudẽs vſis in gaudiũ intrare iu/
bet. ſic eſt cõgaudentis. Itẽ euge aliqñ
eſt irriſoꝛii.ñ pſalmiſta. Dilatauerunt
ſuꝑ me os ſuu: dixerunt mihi euge euge

viderũt oculi tui ⁊c.Et ſic eſt euge irriſo/

niũ.vel expbꝛatoꝛiũ ſiue expꝛobꝛant. Itẽ
enge eſt exhoꝛtatoꝛiũ. Hnde ꝓphᷣa. Non

dicãt in coꝛdibus ſuis en ge euge aignre.
nec vicãt ⁊c. Itẽ euge aliqnãdo ẽ adula/

toꝛiũ. DOñ pſalmiſta. Ferant cõfeſtim cõ/

fuſionẽ ſuã q dicũt m euge euge. Inuenit᷑
etiã euge aduerbiũ poſitũ noĩaliter pꝛo
adulatione. vel adulatoꝛia laude. Vnde
Perſius. Euge tuũ⁊ velle· naʒ velle h ex⸗
cute tuũ:quaſi dicat.excute.i.remoue.tuũ
euge.i.tuam adulationẽa tuũ velle.
Euidenter.i.aperte manifeſte.
Exmodo ꝓ extra ponit.vt excludoexlex.
modo pᷣuatiuũ ẽ vt explicoexero.modo
intentiuũ vel ꝑfectiuũ ẽ. vt exoꝛoexpleo
efficio extendo. Itẽ ex poſitio interduzʒ
piꝛo valde accipitſicut excelſus Interdũ
pꝛo extra.vt exul pm Pa piam.
Exaggerati.i.ualde cumulati :augmẽtati.

Examuſſim.qdũi.valde ſine vubitatione

7 oĩo ſine dubitatione.⁊ cõponit᷑ ab exa
amuſſis:qð ẽ plübatũ cemetarioꝛũ. Naʒ
ppoſitio in hac cõpoſitiõe auget. Ende
PHiꝛiſcianꝰ. Mides & leipſã ſyllaba defi⸗
cere pᷣdictoꝝ ratiõenec alit᷑ poſſe examiſ
ſim tractari niſi poſita ſit in victione.
Exim puiſo nõ ẽ victio ↄpoſita.E ꝗgdã irre
Igulan voci cõgeries fuũgẽs loco vniꝰ di/
Erin·exindecxhinc deinde.idẽ· (ctionis.
ſunt/ſcilz poſta.
Extẽplo· vicẽdũ ẽ nõ extiplo Cractü ẽ enĩ
ab antiqoꝝ ↄſuetudine.qͥ audire ſolebãt
reſponſa ĩ tẽplis: ↄpleto officio dicebat
lſacerdos dara voce extẽplo· ac ſi diceret
exite ð tẽplo.m̃ h̊ igit᷑ ſtati audito/ex/
ibãt .· ita ioleuit vſus vt poneret᷑ extẽplo
adubialit p ſtati nł ↄfeſtimita dic lex.

Huglaüt in libello de accẽtu diẽ q extẽ⸗

plo viccẽdũ ẽ ꝑ.e.non extimplo ꝑ.i. DHap̃.
etiq dicit: Extẽplo repetine· exteplo ſubi⸗/
to.i.extra tẽpon aplitudinẽ. Alij gut vi/

cunt ; extemplo nõ eſt vᷣa cõpoſitio ſed

potius qda irregularis vocũ congeries:
ſicut decetero · defacili. Oñ ppoſitio h̊ nõ
venit ꝑ cõpoſitionẽ hᷣ ꝑ appoſitionẽ.Lñ
ꝓu. 6. debet dici. Hinc extemplo wniet
gditio ſua.licʒ ex vitio ſciptoꝝ inueniat
extimplo·ꝑ.j.ſcriptũ, male.
Expedite.tiꝰ.ſime.i/ pmpte· libere. exolute.
Explicite.i.oꝛdinate.viſtente:manitfeſte.
Extra.adu.loci eſt.⁊ dr a ppoſitione cxuł
eſt pᷣpoſitio DPñ. Extra ꝓ ꝓpt p ſine di/
co frequẽt᷑. Et qñq; locu denotat ext᷑ioꝛẽ
Extrinſec i.deſoꝛisadũ.loci.Põt tñ eſſe
nomen-extrinſecusca. cij.
Exultanter.i.gaudenter.

——

S f

— ̈ ⸗ —

vo

l
n 6,
pumit
po
Dee
her⸗
otui

m di⸗
monis,

cs
b
a
o

4

niſt⸗
rul
eoi⸗
ice

— — —
S

= ——õq

Fabꝛe. adũu.i.caute· ingeniole · pulcre · arti⸗

licioſe · artificialiter.
Fabulole:aduerbiũ.i.ꝑ fabulas.

Faciliter.lius.lime.i.leuiter.ſine difficulta/

te. Et ꝑ cõpoſitionẽ · difficilit᷑ vel vifficult
aduerbia.i.nõ leuit᷑. Et nota ꝙ fadliter
vtimur fadle. Oꝛo difficiliter vtimur dil/
ficile· vel difficulter. H

Faculent᷑ tius.tiſſime.i.ſplendide/oꝛnate ·

Facũde.i.eloquenterdiſerte. (lucide.
Fallaciter.cius.ſime.adi.i.deceptoꝛie.
Falſe.ſius.ſime.i.mendaciter.wel fallacit᷑.
Familiariter. rius.ſime.i.domeſtice·amica/
biliter.
Faſtuoſe.ſius.ſime.ſuꝑbe.fraudulẽtvᷣſute
Fatim/adu.i.multũ:vel abundanter.
Fatue mag fatue fatuiſſimeaduũ.i.ſtulte.
Fauſteadu.i.pꝛoſpe.fęliciter pie. (tuoſe
Fęcũde.vius.ſime.i.fertiliter·abũde fruc/
Fede.vius.iſſime.i.ſoꝛdideturpiter.
Feliciter.cius.ciſſime.i ꝓſpere:foꝛtunate.

Fere.adũ.i ꝓpe vel iuxta dꝛ a fera.Cũ eni

toto coꝛpvꝛe feręferant·ſunt magnę cele/
ritatisquattuoꝛ quippe pedibus vtunt·S
celeribus oĩa iuxta ſunt.⁊ ideo fere cõpe/
tenter ponit᷑ ꝓ iuxta vel ꝓpe. Item fere.i.
pene. ferme.
Ferme.i.quaſi ·pene.fere.

Fertilit. tius.ſime. adu. abundãtfructuoſe.
Feruide. dius.diſſime.i.calide/iracunde.

Feſtinanter.i.accelerant ·cito· velociter.
Feſtiue ⁊ feſtiualiter.i.ſolẽniter.
Fictimadu erbiũ.i.ficte.

*

Fideliter.lius.ſime.i.bᷣm ſidem. Et ꝑ cõpo/

ſitionẽ Inſideliter.lius.ſime.
Fiducialiter.i.conſidenterfidenter·
typice omnia idem.
Firme.mius.ſime.et firmiter idem.
Flagicioſe.cius.i.ſime.i.vitioſe libidino/
ſe· turpiter. criminoſe.
Flexibiliter.i.mobiliter.
Fluide.ↄius.ſime.i.madide.
Foꝛis.⁊ foꝛas.⁊ vtrũq; eſt adu.loci.Sed
Differũt· qꝛ foꝛas ſiẽt ad locũ.vt Laxare
veni foꝛas. Foꝛis vo in loco ſiãt.vt For
ſum. ⁊ de loco.vt Foꝛis venio. Foꝛis cõ/
ponit.lffoꝛis. Defoꝛis.Effoꝛis.Pꝛefoꝛis
ꝛofoꝛis.⁊ oĩa ſiãꝗnt in loco vel de loco:
Sicut intro ſigt ad locũ · intus de loco et
ĩloco. Oñ. Intro foꝛas ad ſignificatint᷑

Figuraliter · ſigurate · figuratim · figuratiue

Foꝛſan·foꝛſitan/foꝛtaſſisfoꝛtaſſe·foꝛſis·foꝛ
tuitu ·a foꝛs dicũt:⁊ dubitatiue pꝛoferũt
ſicut ⁊ foꝛs dubitabilis eſt. Sed viſtin/
gue: Foꝛtuitu eſt aduerbiũ euentus. Foꝛ/
taſſis ⁊ foꝛtaſſe ſunt aduerbia temeritaj.
Foꝛſis:ſoꝛſan.⁊ foꝛſitan/ſũt adubia dubi⸗
tanid.
Foꝛtefoꝛtunaeſt adũbiũ euẽt.Et cõponit
a foꝛte.⁊ foꝛtuna.⁊ deſigt pſpeꝝ euentũ.i.
bono omine bona foꝛtuna.
Foꝛtiter.tius.tiſſime.adũ.firme:audacter.
Foꝛtuitu/adũ.euẽtuspꝛo qͥ etiã qñq; ĩue/
nit᷑ foꝛtuito ablatiuꝰ poſitus aduerbialit.

Fragliliter.lius.liſſime.aduũ.i.debiliter.

Fraudulent.tius.ſime.aduer.i.doloſe.
Frequenter.tius.ſſime.i.ſepeaſſidue.
Fructuoſe.ſius.ſſime.i.fſęcunde.

Frugalit᷑.i. vtiliter· ſobꝛie · moderate.tem/

perate· continenter.
Fruſtra.aduerbiũ qualitatis.i.incaſſũ :ſine
cauia‚ſine effecconn..
Fruſtatimadũ.i.diuiſim vel particulati
Fulgide.dius.diſſime:aduerbiuʒ.i.ſplen/
Funditus.i.per totũ/per omnia. (dide
Generalit lius.liſſime.i.vniuerſalit coĩter.
Generati adũ.viſcretiuũ.i.pꝑ ſingula gnã.
Generoſe.ſius.ſime.nobiliter:
Geniculatim.i.flexibiliter.
Geſtuoſe·adu.i.agiliter.flexibiliter.
Globatim· aduũ.i.cumulatim ſpiſſim. Et ꝑ
cõpoſitionẽcõglobati.i.cumulati ſpiſſiʒ.
Glomeratim/adu.i.cumulatiadunatim.
Gloꝛioſe.ſius.ſſime.i.cum gloꝛia.
Glutinant᷑ ⁊ glutinatimaduũ.i.cõiunctim.
Gꝛadatimadu.i.ꝑ gradusſucceſſiue:pau
Gꝛatis:adũ.qualitatis · ſcilʒ ſponte ·ſine cã
ſine ſpe remunerationisſine pꝛecio.
Gꝛatuite · adu.i.gratis· ſponte. ſine cauſa.
PHꝛo quo iĩuenit᷑ qñq; gratuito ablatiuus
vel datiuus poſitus aduerbialiter.
Gꝛatulanter.i.lętanter.
Gꝛate.tius.ſime.adi.i.placite·gratanter.

Giꝛauiter.i.ponderoſe:vehemẽt moleſte.

Gꝛegatĩ ⁊ aggregati.i.adunati cõiũctim.

Guttim. i. guttatim. vel p ſtillas.

De H

Haud pꝛo nõ eſt adu.negandi.⁊ ſcribit᷑ ꝑ
d. aſpirat᷑. Iteʒ hᷣm Pap. Haud.ſecus

non aliter. Haud pꝛocul.nõ longe. Item
iuenit᷑ aut cõiüuctio ta ſineonſpnogſonc.
2

Heceine ſunt ous partes becz ne grauat
penul. Oñ hic nõ inclinat cõiũctio encle/

tica accentũ pcedẽtis ſyllabę ad ſe.i.iuxta

ſe qð accidit ꝓpt coꝛruptionẽ ſcedentis
vocalis.Nicit᷑ enĩ hęccine· cũ deberet dici
heccenecoꝛrupta ẽ ibi ſyllabica adiectio.
ce.vide..in tractatu de accentu. Idẽ di /
cas de ſiccine. Itẽ cine adiũgit᷑ aliqñ huic
ꝓnoĩ hic pꝛo ſyllabica adiectione.⁊ tunc
deberet legi · nõ interrogatiue.̊ remiſſiue
PBñ Chꝛeñ.2? Plauſerũt ſuꝑ te manibꝰ
oẽs trãſeũtes ꝑ viãſibilauerũt ⁊ moue/
runt capita ſua ſuꝑ filiaʒ hieruſalẽ:hęcci/
ne eſt vꝛbs vicẽtes ꝑfecti decon: gaudiũ
vniuerſe terrę. Heccine.i.hic. Item Jſaię

20. Heccine erat ſpes noſtra ad quos cõ/

fugim in auxiliũ:vt liberaret nos a facie
regis aſſyrioꝝ.⁊ quõ effugere poterimus
nos: Et ita aliquando in ſiccine. cine. eſt

Fllabica adiectio. Et tunc ſiccine.i.ſic.

Hercule · adubiũ iurandi.i.p herculẽ iuro:
qui eſt mediſſidius/ſcilʒ ſemidens ſemi/
homo·q ex parte matrisſcilic; Alcmenę
homoq ex parte patrisſcilʒ Jouis vicit
deus fidius.i.filius.Et ponit᷑ ibi.d.pꝛo.l.
Antiqui enĩ ſępius.d.poſuerũt pꝛo.l.vt
celda ꝓ cella. Hel medius.i.melius.fide/
liſſimus inter deũ⁊ hoĩeʒ. Vꝛ enĩ hercules

Baan reſponſa ab his ad illos.

eri aduerbiũ tẽpoꝛis. Et coꝛ.pꝛimã. Dñ
Eſopus. Fallere vult hodie ſiqua fefellit

Henliter aduerbiũ.i.ñanter. „
Hic.ſeępe ponitur pꝛo tũc.⁊ ſiceſt aduerbiũ

temꝑoꝛale.qñq; hic eſt aduerbiũ locale⸗
tunc eſt ſenſus.Mic.i.in H̊ loco.⁊ tunc hic
ꝓducit᷑. Sʒ quando eſt ꝓnomẽ coꝛripit᷑.
⁊ ſignificat tãtũ quãtũ ille.

Hypo pᷣpoſitio gręca.ſub.
Hodieaduer. tempoꝛis.i.hoc vie.Et pꝛo

ſemꝑ ponit᷑ cõponit᷑ ex hoc. die.

Honeſte.ſtius.ſime/adũ.i.viſcrete.decẽt᷑.
Honoꝛatim. honoꝛate.⁊ honoꝛabilit idẽ.
Hoꝛno:adũ.tꝑis.i.h̊ ãno⸗ dꝛ ab annꝰ“.
Poꝛribilit.lius.liſſime aboĩabilittribilit.
Hoꝛſum.aduerbiũ loci.i.in hanc partem.
Hoſtiatim.adũ.i.ꝑ hoſtia:quaſi de hoſtio

ad hoſtium.

Hoſtiliter.i.aduũ:crudeliternmicabiliter.
Humane ul humanit. nius.ſſime.⁊ huma,
nitusadũ. Et differunt humane ⁊ huma

nitus. Sicut diuine ⁊ dĩnitus. Nam di/
uinitus ⁊ humanitus ſignt a deis hoĩbo
gliqd fieri. Sʒ diuine ⁊ humane ad ſimi⸗

litudinem deoꝝ vel hoĩuʒ. Si eni vicas:
Gabꝛiel miſſus eſt viuinitus:idem eſt ac

ſi vicat. Gabꝛiel miſſus ẽa deo. Et iſtud

factũ eſt humanitus.i.ab hoibus.Si xpo

dicas: Gabꝛiel locutus eſt viuine vel bu ⸗/
mane.i.ad ſimilitudinem deoꝝ vel hoiuz

ſiue diuino moꝛe vel hano. Et humane
i.maſuete. Et humanit᷑ idẽ ẽ qd humane.
Humide.ius.ſſime.adũ.madenter.ma⸗
dide.Humectatim. i/dem.

Humatim aduũ.i.ſepultiuł vilit᷑ abiecte

De

Jactanter.ctiꝰ.ſſimè.adu.i.ſuꝑbęarrogãt᷑.

Jam:aduerbiũij eſt tempoꝛis.
Ibiadu.loci.Et cõponit᷑ cũ in· vt Inibi.i.
in eodẽ loco. Et cũ idẽ.vt ibidẽ.i.in eodẽ
loco.⁊ acuit penulł.duo enĩ.j.cõglutinãt᷑ ĩ
vnã longã. Iteʒ cõponit᷑ cũ alius.⁊ dicit

alibi.i. in alio loco. Et cũ intera vꝛ intibi.

i. interiminterea:ĩ illo locoa coꝛ.pmã ibi.
Idcirco.i.ideo:ꝓpteaa videt eſſe ſimplex.
Isgnaue vel ignauiter. uius.ſſiime.adũbiũ
i.pigre inſipienter.ſtulte.

Ilicet.pe.coꝛ.i.ire licet. Expleto eni officio

ſuo ſacerdos dicebat · ilicetquaſi diceret
ire licet. Magis aũt coꝛruptũ ẽ oſtmo/
dũ.⁊ dictũ eſtilico.i.cõtinuo aduerbiũ
tẽpoꝛis.vt dicit IRclexander neq;. Et ſci⸗

bit᷑ ꝑ vnũ.lłꝓducit tamen pꝛima. DHndei

pꝛotinus ilico ſtatim. M
Ilico· aduerbiũ tẽpoꝛis.Et ſm Papiam·
Ilico.i.continuo/ſubito·ſtatimiterato.

Illo.aduerbiñ locia acuitur in fine.Onde

Matth. 22 Cimuit illo ire.i.ad illũ locũ.
Immganiter.nius.ſſime.i.crudeliter: ĩman⸗/
ſuete · terribiliter.
Immunde. ius.ſſime.i.impure.
Imo. eſt adubiũ eligẽdi.⁊ valet tm̃ quãtũ
potius. IRliquãdo eſt aduerbiũ affirmã/

oi: valet tm̃ ſicut certe.?liquãdo eſt cõ/

iũctio illatiua.⁊ valet tm̃ ſic· igit᷑. Et imo

ſcribi debet ꝑ vnũ.m.⁊ cauſa differentię

ad ablatiuũ de imꝰ.ma.mũ.debet eſſe ac/
centꝰ ĩ fine.⁊ debet.m.aliquãtulũ cõpꝛeſſe
ſonare cñ.j.licʒ ſit de ſequenti ſyllababm
Hug.Quidã tamẽ dicũtꝙ nõ opoꝛtet
ꝙ imo aduerbiũ accentuet in fine ad vił/
ferẽtiã ablatiui imo/quia ſatis patet dil/
ferentia inter ea cum ſint diuerſę parteſ/
oꝛationis. Et ꝓducit pmã. Vnde.Spõ/
ſam non cupias quã vuxit ꝓximus imo.
Floꝛeat illeſus ꝓximitatis amoꝛ.

gręciſmo vicit᷑. Concito confeſtim mox

—

Pene

thid
Smnj
inch

afo
ieret
wnd⸗/
tiſn⸗
Buri

pen⸗
.
Mie
üba.
Winen

mni,
Go⸗
Eim
neſen
jip
lc
Wol
o⸗
nd,
—KZ

4

IJimpendio aduerbiũ i ſedule intẽte. Jm-·

pendioſe·idem.
Imperegre.penł.coꝛ.aduerbiũ.⁊ eſt idẽqð
inſtabiliter. vel ſine certa maſione.⁊ dicit᷑
ab in. ⁊ pererre. H
Imperite.tius.ſſime.iindocte.ignauir.

Impie magimpie.impijſſime.aduerbiũ.

i.ſine pietatecrudeliter. 1
Impꝛeęſentiaꝑ.i.in pſenti·modo.⁊ poteſt
eſſe pars cõpoſita⸗ erit aduerbiũ tẽpoꝛis
Vñ Geñ̃.So. Sicut imꝑſentiaꝝ cerni.

Hoteſt etiã eſſe aduerbiũ loci·ſm qͥſdaʒ.

⁊tũc impᷣſentiaꝝ idẽ eſt qð in pſentia.
Impꝛobe.bius.ſſime.i.impoꝛtune.
Impꝛomptu.i.in manifeſto/ſed magis ſũt

Impudice.cius.ſime.adu.i.inerecunde.
Impune.i.ſine pęna.

In tpoſitio aliqñ conſtruit᷑ cũ accuſatiu

caſu. &liquando cũ ablatiuo. liquãdo
cũ vtroq; ſimul. Septẽ aut modis con/
ſtruit᷑ cũ actõ tm̃. Sex cũ abltõ tm. Crib⸗
cũ vtroq; indifferet᷑a ſic in vniuerſo xvj.

modis cõſtruit᷑ c caſibus. Quotiẽs aũt

inſignificat motũ de loco ad locumcon/

ſtruit cũ actõ tm̃. vt Mado in vrbẽ. vado
in ecdeſiãſi ſum extra.2quotiens in/po

mnit᷑ ꝓ ↄtra cõſtruit᷑ cũ actõ tm.vt DHado
in hoſtẽ.i. cõtra hoſtẽ. Item In adulteꝑ
Dico.i.cõtra adulterũ. quotiens · in · ſigt
indeterminatã infinitatẽ cõſtruit᷑ c actõ
im̃.vt in pſalmo. Oñis regnauit in ętemũ
Et Juſti ĩ ꝑpetuũ viuent.ꝗ quotiẽſcũq;
in.cõſignincat diuturnitatẽ cõſtruit᷑ cum
actõ tm. vt Viſio quã h̊ vides in lõgos
Dies eſt. Et Iſte pheticat ĩ magna tepo/
ra.Et ibi Dt ibabitẽ in lõgitudinẽ dieꝑ.
5S quotienſcũq; ad /in/ſubintelligit vſq;·
cõſtruit᷑ cũ actõ tm̃.vt Qui odit aiaʒ ſu/
am in hoc mũdo.in vitã ęternaʒ cuſtodit
eam.i.vſq; ad vitã ęternam. Et ibi SGcio
cui credidia certus ſũ:q; potẽs eſt dexoſi⸗
tum meũ ſeruare in illu viẽ.i. vſq; ad illũ
oiẽ. Et Mado ĩ montẽ.i.vſq; ad montẽ.
G quotiẽſcũq; in· ponit᷑ ꝓ iuxta cõſtrui/
tur cũ actõ tm̃.vt Iſti contendebant iu/

xta regẽ in hũc modũ.i.iuxta hucmodũ.
Et ibi Miſit ad Egechiã in hec verba i.
iuxta hec verba.⁊ quotiẽſcũq; · in · ponik
pꝛo ſuꝑ · ↄſtruit᷑ cũ actõ tm̃.qð videt᷑ eſſe

tm̃modo.cũ liber oſtẽdit᷑ ab aliqͥ exoni.
Pt Beda in Matthęũ.i.ſuꝑ Mattheũ.
Et ſicſeptẽ modis cõſtruit in cũ actõ tm.
Sex autẽ modis cõſtruitur cũ ablatiuo

tm̃. Primoquotiẽſcũqʒinſigt motion?

fieri ĩ eodẽ loco/ cõſtruit᷑ cũ ablatiuo tm.

vt Milites currũt ĩ cuitate.⁊ ego curo
in cãwo. 2 quotiẽſcũq; · in cõſigt pmanẽé/⸗
tiã ĩ eodẽ loco vel in re aliqua/cõſtruit᷑ eG
ablatiuo tm̃ ut Dũ ĩ domo. Sũ ĩ lectiöe
Sũ ĩ cogitatiõe. Hoꝛmio ĩ lecto.ʒꝰ quo/
tiẽſcũq; inponit᷑ ꝓ intercoſtruit᷑ cũ abla-

tiuo tm.vt Genedicta tu in mulieribus.i.

inter mulieres. Et ibi Accepiſti bona in

hominibo.i. inter homines. Et ibi In qᷣbo
vocati eſtis vos.i.inter quos.ꝗ quoti

enſcũq;·in·ponit᷑ ꝓ intra·ↄſtruit cũ abla/

tiuo tm̃.vt Oꝛatio mea iĩ ſinu meo conũ/

tet᷑.i.intra ſinũ meũ Et ibi Nec conduſi/
ſti me in manibo inimici.i. intra man. Sꝰ
quotieſcnq;in·ponit᷑ ꝓ cum · cõſtruit᷑ tuʒ
ablatiuo tm. vt In baculo meo tranſiui
ioidanẽ.i.cũ baculo meo.G“e quotiẽſcũq;
in · ponit᷑ ꝓ antecõſtruit᷑ cũ ablatiuo tm̃.

vt Dirigat᷑ domine oꝛatio mea · ſicut in/

cenſum in ↄſpectu tuo.i.añ conſpectũ tuũ.
Et ibi Hocẽ mirabile ĩ oculis noſtris·.i.
añ oculos noſtros. Cuʒ vtroq; caſu con/
ſtruitin.indifferent· ꝛimo:quotiẽſcũq;
in.ponit᷑ p ſupercõſtruit᷑ cũ actõ.vt Lo⸗
quet᷑ paceʒ in plebẽ ſuã.i.ſuꝑ plebẽ ſuam.
Cũ ablatiuo/ut Miſit de filiũ ſuũ in tris

i. ſuꝑ terras. Et ibi Jacta cogitatũ tuũ in

dño.i.ſuꝑ dñm.2 quotiẽſcuq; in ponit᷑

pꝛo per.conſtruit᷑ qñq; cũ ablatiuoqñq;

cũ accuſatiuo. Cũ accuſatiuo·quado ſigt
localẽ trãſitionẽ.vt I¶penite mihi poꝛtas
iuſticię: ingreſſus in eas.i.x eas.Cuũ ab/

latiuo quãdo notat adminiſtrationẽ. vt
Multifarie multiſq; modis/olim deus

loquens patribus in ꝓphetis.i.p phetas
ʒo quotienſcũq; in· ponit᷑ p ad/conſtruit᷑
qñq; cũ actõ:quãdoc cũ abltõ. Cũ actõ
quãdo localẽ motionẽ deſignat. vt Im/
pulit in latus tuũ.i.ad latus tuũ.⁊ Pado
in hoſtes.i.ad hoſtes. Cũ abltõ.vt Dñs
erit in latere tuo.i.ad latus tuux ita dicit
Hug. Scom autẽ Ariſtotelẽ ſic diſtin/

guũt modi dein. Mã pꝛimo modo dicit᷑

aliquid eſſe in aliquo⸗ſicut pars integra/
lis ĩ ſuo toto. ut Digitus in manu/paries
in domo. Secũdo modo ſicut totũ inte/
grale eſt in ſuis ꝑtibus.vt Homus eſt in

pariete tecto ⁊ fundamento. Tertio autẽ

modo ſiẽſpecies in genere. vt Homo in
aĩali:⁊ vniuerſaliter qdlibet infer in ſuo
ſupioꝛi. Quart modus eſſendi.in. dicit᷑
ſic gen ĩ ſecie vt Kialivie . vna

diffiniens in ſuo diffinito. Quintus mo/
vus eſſendi ĩ aliquo eſt ſicut fſoꝛmaĩma⸗/
teria. Et iſte quintus modus ſubdiuidit᷑.
q; quęda ẽ ſoꝛma ſubſtantialis: vt anima
eſt foꝛma ſubſtãtialis hominis. Tlia aũt
eſt accidentalis. vt albedo eſt foꝛma acci-

dentalis hominis.⁊ pꝛima earuʒ dicit p/

pꝛie eſſe in homineſicut foꝛma in materia
7 aĩa in coꝛpoꝛe.lia di eſſe in/ſic accidẽs
in ſubiecto. vt albedo in pariete · et coloꝛ
in coꝛpoꝛe. Sextus modus eſſendi in· eſt
ſicut aliquid in Eim cauſa efficiente.vt
regnũ ĩ regẽte.Septimus modus eſſen/
Di in · eſt ſicut aliquid in fine·ſicut virt in
beatitudine.Octauus modus eſſendi in-
eſt ſicut aliquid in vaſe⸗ vniuerſaliter ſi/
cut locatum ĩ loco. Mos autem octo mo/
dos eſſendi in wiſtingnir Vriſtoteles in
pꝛędicamentis ſuis. Boetius autem aſſi/
gnat noueʒ · quia ſubdiuidit quintũ mo/
dum in vuos. vt victum eſt.
Incaſſumaduerbiũ.i.fruſtra/ſine cauſa.et
Dicit᷑ ab in. caſſis quaſi ſine caſſibꝰ.ſine
quibus venatio inanis eſt. Mel cõponit᷑
ab in.⁊ caſſu aduerbio q̃litatis hm Hug.
NPaßp.etiã vicit: Incaſſum.irritũ:fruſtra.
infructuoſeſine cauſa.
Incunctanter.adu.i.dubitant:bm Pap.
Indeaduerbiũ.⁊ deriuat ab in. Et cõpo/
nit᷑.Deinde. Exinde. Perinde. Pꝛoinde
Subinde.Et vifferũt.qꝛ exinde deinde.
2 ſubinde adũu.ſũt loci vel oꝛdinis. Derin/
dve. adubiũ ſimilitudinis vel qualitatis.i.
taliter. ꝛoinde eſt coniunctio illatiua.i.

igit᷑. Inuenit᷑ tamẽ qñq; adũ.loci vel oi

Dinis. Et iſta quandoq; apocopãt᷑exin.
pꝛoin.ſubin.perin.dein.ꝓ exinde.deinde.
Induſtrie/aduerbiũ.i.ſtudioſe ·ſollert aſſi⸗
Due vigilanter.
Infauſte.i.infęliciter.
Infra.aduerbiũ loci.Et cõꝑpat᷑. Infra infe/
rius:infime. Et infra ſigniſicat localeʒ de/

pꝛeſſionẽ vel ſupoſitionem cui contrariũ

eſt ſupꝛa. Item infra etiã eſt ̃poſitio.
Ingenioſe.ſius.ſime.i.artificialiter.aſtute⸗
callide/pꝛudenter/ſubtiliter.
Inibi · aduerbiu loci.i.in eodem loco.
Ino pinate.inſperareſubito.impꝛouiſe.
nſolenter.tius.ſime.i.ſuꝑbęfatue.
Anidipſum.i.in vniaduerbiñ cõgregãdi.
Del in id ipſũ tres partes ſunt.i.in illud
bonũ qð eſt ipſuʒ.i.in ſe manẽsnulla vi/
ciſſitudine cõmutatauu.
Inter· adu.loci. Sempꝑ eni ſignificat locuʒ

Vl q̃ſi locũ·ſ̊ diſſimiliter. q̃ſi ſex modis.
Signiſicat eni qñq; localem poſitionẽ ĩ
medio.vt interrupo.quãdoq; trãſitionẽ
vnius ad aliũ.vt internũcius.quandoq;
localem diſtantiaʒ.vt intercapedo.qñq;
diſtantia tempoꝛalẽ: vt interuallũ.qñq;
viciſſitudinẽ cũ tranſitione.vt cõnerſiq;
oculos inter ſe atq; oꝛa tenebãt.quãdoc;
ſignificat permanentiã in medio. vt inter
amicos hoc cũ quadã cõtinuationis ſi/
gnificatione.

Interdin·cõponit᷑ ab inter.⁊ viu.i.interim

dum vieseffff.
Interdũ.i.nõnunq;aliquãdo/aliquotiẽs.
Interea· ab inter ea componitaduerbiũ
tẽpoꝛis. Quidã vo vicut ꝙ ab int᷑ ceri/
uat.interim ⁊ ĩterea.Et cõponit᷑ interea/
loci.aduerbiũ loc.i.interim · vel i eo loco
Intra vicitur ab in.⁊ differt ab infra:quia

infra ſigt localem depᷣſſione vel ſuppoſi/

tionẽ cui cõtrariũ eſt ſupꝛa:qð ſignificat
localẽ ſupꝛapoſitionẽ. vt Sol currit ſup
lunã. vel luna infra ſolem. Intra vyo ſigt
localem incluſionẽ· cui cõtrariũ eſt extra

qð ſigt localem excluſionẽ. vt Ciues ha/

bitant intra muros ciuitatisruſtici extra.
Nullꝰ ergo dicat: Ego ſum infra muros
quitat/nili eſſet defoſſuſ ſub ipſis muris.
Et cõꝑat᷑ Intra interius intime ad.

Intro · adi.loci. ſigtad locũ.⁊ acuit᷑ in fine.
Intus ⁊ intro dicut᷑ ab intra. Et differunt
qquia intro ſigt ad locum Intus ſigt in lo/

co vel de loco.vt Intro vadointus ſum.
intus exeo Mñ. Intro foꝛas ad ſigt.ſoꝛis
intus · in⁊ de. Et cõpoõit᷑ Deint Abint.
Inuicem · debet pferri ſub vno accentu. vt
deſignet᷑ poni pꝛo vna parte.vel ꝓ vno
aduerbio q̃litatis. Scom enĩ veritatem
inuicẽ ſũt duę partes poſitę pꝛo vna ſine
cõpoſitione.⁊ poteſt dici qdaʒ irregulan
vocũ cõgeries: coꝛ.vi.
Jroniceaduerbii.i.derilſoꝛie.
Itaq;. dictio cõpoſita:ãtepenł.acuit. Oñ

cõòlunctio endletica hic nõ inclinat accẽtũ

pꝛęcedeutis ſyllabęad ſe.

Item.c adubiũ ſimilitudinis vel oꝛdinis.

Iterati adu.oꝛdinis: vel q̃litatis· p qͥ ſepe
ponit᷑ iſte abltũs iterato/poſit adubialit᷑
Iterũ.i.altera vice.q̃ſi iter alteꝝ.ᷣm Hap.
Itidemcõponit᷑ ab item aduerbio ſimili/

tudinis vel oꝛdinis ꝑ geminationẽ. Et dꝛ

itidem vel idẽtidẽ. i.item ⁊ item. iterum
T iterũ · vel ſilit. Et ĩ vltimo intponit᷑.t.et
deberet dici itẽtidẽ ꝑ.t.ſ᷑ cauſa euphonię

„

y .ð

f — 5— ,„

.—— ũ

nols
inni
ton
Mdo,
Lanch
ni
oc
nter

nnn

notis
uebii
Dto
icpbe

*
N
R
ee⸗
ß

„

cen
Cryb
am.
mmuros
mrnfur
msſan.

ſors
ſe.
C.V
ow

5

aij
MR

Aodnns
haͤſe
RKH”
tdt
erum
Gnit 4
on

— ,= —

V—

—
⸗828

mutat.t.in.d.et.m.in.n.añ.t.⁊ dꝛ idẽtidẽ.

Poſſunt etiam ibi identidem ⁊itidẽ eſſe
ꝓnoia neutri ge.⁊ tm̃ in ntõ ⁊ accuſatiuo.
7 vtrũq; eſt cõpoſitũ ab idem geminato.
Tin vltimo interponit᷑.t tãtũ.valet itidẽ
vel identidẽquatũ idem idẽ vel ſimile.
Jugiteraduerbiu.i.aſſidue· continueper/

ſeueranter. B

Juſum · adu.locii.deoꝛſũ.Et contrarniũ eſt
ei quod eſt ſuſum vel ſurſum.

Juxta · aduerbiũ loci.⁊ ſignificat localem

.

inquitatẽ. vt Iſte ſedet iuxta eũ. Iteʒ

eſt aduerbiũ ſimilitudinis tũc ſigt accõ/

modationẽ ſimilitudinẽ.vt Hoc eſt vi/
ctũ iuxta illũ magiſtrũ. Itẽ iuxta eſt adu.
qualitatis.⁊ tunc ſiẽt .qualitatẽ.vt iuxta
i. equaliter. In qua ſignificatione videt᷑
eſſe aduerbiũ ſimilitudinis.

De .

Lachꝛymoſe · aduerbiũ.i.flebiliter.
Laniatim.i.viuiſim.
Large vel largiter. gius.ſſime.aduerbiũi.
abundanter affluenter.
Largiflue · aduerbiũ.i.affluenter.
ſaue.uius.ſſime.⁊ laſciuioſe.ſius.ſſime.i
luxurioſe· petulanter.
Late.tius.ſſime.i.ampleſpacioſe.
AZeniter· aduerbiũ.i.molliter. (lenit᷑
aienettateantimn ac

pide.dius. diſſime. aduerbiũ.i.facete·
oꝛnate/facundecuraliter.
LZete.tius.ſſime.adu.i.hilariter.iocunde.
Aeuiter. leuius.leuiſſime.i.facilit · agiliter.
Libenter · aduerbiũ.i.cum magna volun/⸗
tate? animo. Z

Liberaliter lius.ſime.adubiuʒ i large· be/

nigne humaniter.
Licet.⁊ licebit:qñq; ponũt᷑ ꝓ cõiunctione
aduerſatiua.ſolz.q;uis· nõ tamen eſt vi/
cenduʒ ꝙ licʒ vel licebit ſit cõiunctio·ſed
tm̃ verbum. ßVMVv
Lympide dius.ſſime.adubiuʒ.i.clare·ma/
nifeſte· lucide.
Lineatim aduerbiũ.i.ꝑ lineas ptractim.
Liquide.dius.iſſime.aduerbiũ.i.aperte.
Locupleter. tius.tiſſimeaduerbiũ.i.plen
abundanter. M
Longe aduerbiũ.⁊ dicit a longus.Et cõ⸗
pomit Alonge · delonge elonge · oĩa qſi in
eodẽ ſenſu: acuũt pel cũ ſit lõga poſitiõe.
Aucubꝛate. tius.tiſſime.adũ.i.vigilanter.
Lucubꝛe.i.mane vel vigilanter. Et coꝛ.cu.

Auculenter.tius.tiſſime.aduerbiũ i.care.·
Ludicre.i.ioculariter. .
QAugubꝛiter · aduerbiũ.i.flebiliterfuneſte:
triſte. Et coꝛ.gu. naturaliter.

Mage · ponit᷑ pꝛo magis. ſᷣ hoc oetica li/⸗

centia ᷣm Papiam vtimur.
Magis aduerbiũ cõparandi.
Magiſpluris.i.multopluris pᷣcij. vel exti/
matiõis.vt habet᷑ Mathei. G“. Pel mag
pluris.i.magis magni pc üla.
Magnifice.⁊ magniſicent.adubia.i.gene/
roſe · gloꝛiole· HUMUUNw
Magnopere.i.ſᷣm magnũ opusuł valde.
7eſt aduerbin. Sed quando habet vuo
o. ſunt ouę partes:magno opere.
Mane. eſt aduerbiũ temꝑor..⁊ nõ acuit᷑ in
fine vicit᷑a manu.qð eſt boni.Et quid
melius eſt mane. qñ de tenebꝛis deuenit᷑
ad luceʒ?: Del mane dãa mano.as.qꝛ tũe
Dies manare incipit. Et ꝓducit pꝛimam.
Poteſt etiã eſſe nomẽ. vt Bonũu mane.
Manhuaduerbiũ admirantis apud he/
bꝛeos· quaſi qð ſignũ eſt hoc vel quid eſt
hoc. Hnde Exo.iõ“. Dixerunt ad iuicem
manbu . qs ſigt · qd eſt hoc.⁊ acuit᷑ in fine.
Mature·aduerbiu.i.feſtinantcito.
Maximeaduerbiũ.i.pꝛęcipſuuue.
Meapte · tuapte · ſuapte · vm qð exponit
Pap.i. mea. tua.ſua.cauſa. vel meapte.i.
meo vſu vel moꝛe · vt Iſte loqͥt᷑ meapte.
i.bm moꝛes vel vſũ uł modũ meę patrię.
Meatim·ẽ adubiuʒ ꝑſonalenon tamen ei
accidit ꝑſona. Iduerbijs enĩ nec accidit
numerus nec ꝑſona · licʒ quędã aduerbia
ſint numeralia. vt bis ter. Et quędã ꝑſo/
nalia. ut meatim tuatim.qꝛ nõ habent nu⸗
merũ vel ꝑſonã ꝓ accidente·hp ſigtione.
Vnge in gręciſmo vĩ.Nic idioma meum
conſiẽre meatim. Oſũ vel moꝛes dic inſi/
nuare meapte.
Mediuſfidius aduerbin iurandi.i.p mer/
curiũ ·ͥ mediatoꝛ ẽ.⁊ fidius interpꝛes de/
oꝛũ ⁊ hominũ. Oel dicit᷑ a medius⁊ ſideſ
quaſi mediante fide.
Medullitꝰadũ.loci:a medulla oꝛ.⁊ coꝛ.pe.
Meẽdoſeadũ.i.maculoſeturpit᷑ mẽdacit᷑.
Millies aduerbiũ numeri.i.mille vicibo.
dicitur a mille.
Minimeadubiũ/qð qñq; ponit᷑ pꝛo non
quãdoq; ꝓ parũ.Et vꝛa minimus.Oñ.
Hanc vocem mime reꝑimus lępe negan/
do.Picas ⁊ minime ſępe ſignare pareu;.
4

5

Mogdo aduerbiũ temporli.nũc.vel aliqn
vel pauloante · vel tantũmodo.Et cõco/
nit᷑ vlmodo.i.deĩiceps.Cãtũmodo.So/

lũmodo.⁊ poſtmodũ.i.poſtes. Et admo/
Dum.i.valde.
Moꝛditusaduerbiũ.i.moꝛdẽter.vel moꝛ/
ſiliter.vel moꝛdaciter. Et coꝛ.di.
Mox.i.ſtatim.

Multifarie.adubiũ.i.muli modis multi -
pPlici ſermone. Et actũs multifariã iuenit᷑

aduerbialiter poſitus ꝓ multifaie.
Multo magis. ſũt duę ꝑtesa duobo accẽ/

tibo regendę. Et nota ꝙ multo eſt nomẽ

agubialit poſitũ. ⁊ nõ mutat accentũ.
Muſſim.aduerbiuʒ.i.muſſanter.latenter.
lente vel leniter.
Mutuoaduerbiũ qualitatis.i.iuicẽalter/
utro· viciſſimalterno·pᷣm Papiam,.

De 2

Nam. nãq; ponũt᷑ pꝛo quia.
Naue ⁊ nauiter.uius.ſime.aduerbia.i.do/
cte · lapiente.
Ne.ſm qð vat rationẽ oꝛationis interro/
gatiueeſt cõiunctio encletica.vt vtrũ ne.
Ma ſi oꝛatio nõ eſt interrogatina non eſt
encletica.vt Mide ne feceris. Et h̊ inuere

vigder᷑ Pꝛiſcian qͥ dicit in. iõ“ libꝛo. Me

poſtpoſua eſt cõiuctio. Hepoſita vᷣo eſt
adubiu. Et ſcias ꝙ ne nõ cõponit᷑ cũ vbo
qꝛ nulla cõiunctio cõponit᷑ cũ verbonec
etiã cũ noĩe· niſi/ſi ne.vt ſiquis nequis.
Neceſſe neceſſario ſęꝑ ponũt᷑ adubialit-

. „

Si⸗ neceſſarie.

Necdũ.i.nõdũ.nõ adhucvulgariter ·non

Nempe. i. certe. nimirũ. “
Nequaq;.i.nullomodo.

Meutrobi.i. in neutra parte/ſcilʒ in neutro

loco.qð etiã dꝛ neutrobiq;. Eñ Blaut.
Neutrobiq; habeo ſtabile ſtabulũ.
Mi.i.niſi.
Mihilominus · qñ eſt victio cõpoſita debet
regi vno acuto accẽtu in antepenul.collo/

catoa eſt coniunctio aduerſatiua.⁊ valet

tantum quantũ t. vt Iſte me offendit et
ego niblomin bene feci ei. QNñ vo ẽ oĩo
ſcilʒ ablatiuus nihilo minus nomen vel

aduerbiuʒ d bet ꝓferri duobus accenti-

bus.⁊ minus comꝑatiue tenetur.ſiue no/
minalit᷑ ſiue adubialiter accipiat᷑.vt Iſte
multũ comedit.⁊ ille nihilo minus iſto.
Nexim aduerbiũ.i.cõiunctim.
Nimiri.i.ſine vubio pſecto/nec miriũ.

Mimis vel nimiũ adu.quantitatis.i.ꝓlus
iuſto·vltra volutatẽ.multũ:vel ſatis.bᷣm
Hap.Et coꝛ.ni. Bnge Ouidius de reme.
Quę nimis apparẽt retia vitat auis. Ho/
nitur etiã nimis ꝓ valde vel ꝑfecte. VPñ
Pſalmiſta.Ego aũt humiliat ſu nimis.i.
pꝓfecte vel valde.vt exponit Bernardus.

Niſi eſt cõiunctio.i.ſinõ. Et coꝛ.bᷣmã. Bñ

quidã.Nõ ſunt quiq; niſi oño dare vul/

nera niſi. Nõ ẽ tuta niſi ſine niſo filia niſi.

Noctu.i.de nocte ·vel in nocteaduerbinʒ

tẽpoꝛis. Et vicit᷑ a nocte. Oñ ꝛiſcianus

in. s? libꝛo. In.v.pauca inueniũt᷑ aduůbia

denoĩatiua.vt viu ex eo cõpoſitũ.ut in /

terdiua a nocte noctu.

Non.c aduerbiũ negandi.Et ſ cias bee

negatio non/ppoſita noĩ ꝑ compoſitionẽ
pꝛiuat tm̃:vt nullus.Sed qñ ꝑ comꝑoſi/
tionẽ adiungit᷑ verbis:ſine dubio pꝛuat
ponit.vt nolo/neſcio:nequeo. Hec enĩ
ſola verba cõponunt᷑ cum non. vt oſten/
atur pena inflicta hoĩ ꝓpter oꝛiginale
pctm̃:qꝛ punitus eſt in voluntateſciẽtia
otentia. Si aũt weniat ꝑ infinitatẽtunc
habet exilem negationẽq; priuat: ponit
vt nõhomo.i.aliquid quod nõ eſt homo.
Nonagies· aduerbiũ numeri.i.nonaginta
vicibusi dicit᷑ a nonaginta.
Nondũ.i.nec adhuc pm Papiam.
Monne.i.nunqͥd non m Papiam.
Monnun;. i. aliquotiens vel aliquando.
Nonies.i.nouẽ vicibꝰadũ.⁊ di a nouem.
Nouiſſime.i.vltimo. l

Nudiuſtertiꝰ aduerbiũ tẽpoꝛis ẽ vt vult

Pꝛiſcianus. Et eſt victio cõpoſita a nunc
dies.⁊ tertiusq̃ſi nũc ẽ dies tertius.Et

ſimiliter cõponit᷑ nudiuſquartus.i.nüũc eſt

dies quartus.Et generaliter cũ quolibet
noĩe numerali oꝛdinali·pᷣm Hug.iuenit

talis cõpoſitio· ut nudiuſcẽteſim nudiuſ//⸗
milleſimus. Et ſunt oĩa aduerbia temon

Vñ vᷣlłcijx: dĩ. N nudiuſquarta vie.i.
die quę nũc eſt dies quarta vſq; ad hanc
hoꝛam. Itẽ.j. Reg. 4 De nobis nõ eniĩ
fuit tanta exultatio heri ⁊ nudiuſtertius.
Nullatenus:uł eſt victio cõpoſita.vel po/

tius qda irregularis vocũ cõgeries loco

vnius dictionis poſita.⁊ granat penuł.
Munc.i.modoaduerbiũ tempoꝛis.
MNuncubi:aduerbiũ locia dĩ a nũ.⁊ vbi.⁊
interponit᷑.c. cauſa euphonię. Et. m. mu/
tat᷑ in.n. ſequẽte.c. vt dicit Oꝛiſcianꝰ in pᷣ
maio.qð.m. traſit in.n.vt numnuncubi.

MNũquã.i.in nullo tẽpoꝛe:adubiũ tempori

.,. ..V¾,

lans
dd
W

de
wwi
Deai
nwnt
o.
Andn

nrut
anune
nget
ei.
wene
poi
“
nsbo
m,

5
.7
au/
75
Gnp
nube.

—— ——,

— — —

acomponit᷑ exnõ ⁊ vnq;.⁊ non remanet
de nõ niſi.n. Sʒ nuſq;.i.in nullo loco·cõ/
ponit᷑ exnõ ⁊ vſq;. Dñ Heb.p. Nuſq;
angelos appꝛehendit deus. Oñ nun; ꝑp/

tinet ad tpy nuſc; vo ad loci Bñ da
Ad tẽpus nunq;· ſ̊ ꝑtinet ad loca nuſq;.

Similiter vnq; ꝑtinet ad tempus.vſe;

vo ad locim.

Nup aduerbiũ tẽpoꝛis. dẽ a nonus ⁊ t/

poꝛe · quaſi nouipꝑ.i.recenti tempꝛe· mo/⸗
wo·paꝝ ante hoc tempus.

Auſpiam aduerbiñ loci iin nullo loco. et

dicit a non? vſpiam.
Nuſq;· vide in nunq;.

Mutatim. adu.i

.

NQutanter.i. vubitanter.
O diuerſas ꝑteſoꝛatiõis efficit. Qã intdũ
interiectio eſt dolent. vt O de in quãta
miſeria. Int᷑dũ admirãtis.vt OQ rem ad/
mirabilẽ. Interduũ optãtis aduerbin. vt
O mihi pteriti referãt᷑ cęlitus ani.Exoꝛ/
tãtis qʒ. vt O fugite ⁊c. Vñ in gręciſno
dꝛ. Oſtupet·o dubitat· vocat indignat᷑

adoptat. Clamat conqrit᷑ vlut exemplis

reperit Ołſic. O dolet/o damatvocitat.
mirat optat. dedignat᷑ ſe noĩat utp/
Ob pᷣpoſitio his litteris ſequen/ (hibet.
tibus mutat. b. in illas · ſcilʒ. c. vt Hccido.
f.vt Offero.g. vt Ogganio.p. vt PHpo⸗/
no. Qñq; ſbtrabit.b. vt Operio. Si aut
ſequat m. ſubtrahit᷑.b.vt Omitto. ul mu/
tat in. m. vt Ommitto. ñcq; tamen int⸗
apit. S. cñ dictione incipiente.a.c. vt Ob
ſcurus. Oñ qͥdã. Cur fert grex ſo mũ nunc
ob mutat᷑ in ilas. H
Bbnixe.i. intente · vel humilit· vel multũ.
Becius · adu.i.velocius·celeriter.ſtatim.
Octies:aduerbiũ.i.octo vicibus.
Offatimaduerbiũ.i.particulatim.
VOfficiole.i.ſedule.
Blim · aliquãdo ſteritũ ſigti.quõdããtea.
AXliqñ olim et de ſterito ⁊ de futuro dĩ.
ſicut aliquãdo/quãdo vnq;ᷓ· m Papiã.
minoſe · aduerbiũ.i.ſoꝛtunge.
Hmnino aduerbiuʒ intẽtiuũ.i.penitus. Et
ꝓducit penulł.ſm coẽm vſum.
Opido/aduerbiũ.i.valde.
Dpime.i.abundanteraffluenter.
Nptate · adu ꝓ quo inuenit optato.i.deſi/
deranter · vel eleganter.

.— „

Opiꝛuliter iurliſter. Opitulatin ide ·

utat mnutim. lignanter. xel de
nutu in nutũ:qñ qͥs ſemꝑ loquit ꝑ nutus.

HOpulent ułopulẽte tius. ſime.i. abundãat.
Dꝛſũ·adũ.ᷣloci.i.in hãc ꝑtẽ. Iñ deoꝛſum.

Oſi · vna victio: adu/optandi.i.vtinã vel

illa natiuitas.
Oſſim vel oſſatimadũbiũ.i.oſſa frangẽdo
el ꝑ oſſa.i.de oſſe in os.
Bſtenſim. i.apete. .
DOuanter ouatim adu.i.gaudent.

Palamadu.qualitatis.i.aperte.manifeſte.
7 dr a palo.las.Rñ Joãnis.j: Ego pa/⸗
lam locutus ſum mudo.Et cõponit cũ in
⁊ dicit᷑ impalam.i.in aꝑto.õt etiã palã
eſſe p̃poſitio quãdo regit caſum. vt DHalã
illo hoc feci.i. coꝛã illo. Et coꝛ.pꝛimã. Sed
palo.las.eaʒ ꝓducit. Oñ Qucanus in. 72
Oꝛincipes fecere palam ciuilia bella. GS5
de vltima ſyllaba grit an debet acui. Et

„ 1 „

dicũt quidã ꝙ ſic ad vifferentiã hup acti
palam. de pala.lę. palam. Yllij vicunt
nona melius:qꝛ hmõi adubia in am deſi/⸗
nẽtia depꝛimũt᷑ ĩ fine. vt mitifariã.ꝑperã.
Palanter.i.maniteſte· ul vagant.Del pa/
lanter. i cõpoſite · ut oiſplſe · adũ.qᷓlitatis.
Hape interiectio eſt admirantis.Hñ.Ce/
Dit papa papę nõ cedunt munera papę.
AEccipe tolle cape · ſũt vba placẽtia papę.
Hanegyrice.i.laudanter.laudabiliter.
Parenetice.i.interpoſitollte.
Paniter aduer.ſimilitudinis.i.ſimul.
PHara ſpoſitio greca.i iuxta · vel apud · vel
re.vel pꝛęter·vel trans.
Partimaduerbiũ.i.diuiſim.
Harticulatim.i.diuiſim. vel ꝑ particulas.
Parũ.i.modicũ.Et cõpoit᷑ cũ ꝑ · vt Parũ/
per.i. valde parũ. Inuenit etiã parüante
HBpotius ſunt duę partes.
Haſſim·adũ.i.vbiq;uł gradatim. ukleuit.
Haulatimaduerbiũ.i.ſenſim·particulatiʒ
pedetentimminutatim.
Hauliſper.i.parũꝑ · vel modie.
Paulominus qñ; eſt vna victio .i.fere.
vt ibi. Haulomin conſũmauerũt me in
terra. Qñq; eſt oꝛatio ſiue duę dictiões
vt ibi. Minuiſti eũ paulo min ab ãgel.i
minus modico. Onde in gręciſmo dꝛ. Gi
paulo min eſt oꝛatio comꝑat inde. Eſto
fere ſi dictio ſit paulominꝰ vna. Itẽ nota
qꝙ; paulo non debet acui in fine in bonle
minus qñ ſũt duępartes.tẽ paulo pꝛiꝰ
ouse ꝑtes ſunt · Ite paulo rnit hihlo

vocãdi Hñ Symeon. Oſi me h̊ iueniret

poſt pauloante. vel potius ſunt due ptes

poſitę ꝓ vna. Itẽ paululũ ⁊ paulũ⁊ pau/
lo ſunt noĩa.licʒ aliqñ ponãt᷑ aduerbialit.
Pauxillatim/aduerbiu.i.parn.
NPeculiariter.aduerbiũ.i ꝓpꝛie·familiarit.
Pedetentim.i.ſenſim·ſubtiliter.gradatim:

caute. cunctant·qſi pede tentãs ßm Paß.
Vñ Hieronym in epla ad Paulinũ.Se.

Caute.i.pedetentim tuas poſſeſſiunculas
vendideis.

Dellaciter adu.i.doloſe/fraudulẽter. falla⸗

citer.⁊ dicit᷑ a pellax.
Pene.aduerbiũ remiſſiuũ eſt.i.fere.
Penes.ſpoſitio.i.apud.iuxta.ꝓpe.Et coꝛ.
pe. Hñ Vꝛatius ĩ wetria. Quẽ penes ar/
bitriũ ius ẽ noꝛma loquẽdi.Sʒ h̊ penes
nis.i.virile mẽbꝝꝑ.Et ꝓd.pe.Oñ.Ce ſunt
damna penes damnat ſi tibi penes.
Henitusadũ.intentinũ.i.oinoex toto.
DPenſiliter aduerbiũ.i.leuiter.

Per pᷣpoſitio aliquãdo puat.vt PHerſidus

i. ꝗ nõ habet fidẽ. Itẽ iurat vel adiuratio/

nẽ ſigt. vt Per deũu iuro. Itẽ ꝑ dicit cauſã

vt Per ſtudiũ fit homo ſapies.⁊ ꝑ vᷣtutẽ

laudabilis.i.canſa ſtudij. cauſa virtutis.

S ſigt locũ.vt PHer italiã tranſiui.Et in

cano. Bella ꝑ emachios pluſq; ciuilia
campos.tẽ ſigt tẽpus.vt Per diẽ lego.

Atẽ auget. vt Perpulcer.i.valde pulcer.

Peregreaquᷣbiũ.iad peregrinandũ. Vñ

in euãgelio.Momo quidã ꝑegre pfectus

eſt. Et ſigt de loco·ꝑ locũ.: in loco VPnde
diẽ̃ Pꝛiſcian inis. Peregre cõe adu. vt
Peregre ſü. pegre abeo. pegre aduenio.

ꝑegre trãſeo. Et nõ debet acni in fine.

Peremptepẽptoꝛieadi.i.cito.ſine moꝛa.
Perendie·adu.tẽporla dĩa pempta ⁊ vna
⁊ die · qſi ꝑẽpta vna die·ſcilʒ iſta.i.in ſero

l crasqð nõ credimusimo perendie.i.

coſt cras ·ſic enĩ pꝛocedimus.hodie/cras
perendiepoſtridie.Et oꝛ perendie·q̃ſi ꝑ/

empta vna die.qð nõ põt dicið hodier/
na die · ci de ea nõ reſtat ſpaciũ vniꝰ diei
BSic g̊ de caſtina intelligit᷑. Eſt gᷓ pendie
idem qð poſt cras. Hnde Plautus. Quę
cras veniet perendie foꝛas efferetur ſoꝛoꝛ.
VPñ.j. Reg. 20. DBñe de iſrael ſi ineſtiga⸗
uero ſniaʒ patrmei craſtino vel perendie.
Perennit᷑ adũu.ði.iugiter/ppetue·ęternalit᷑
Perfũctoꝛie· adubiũ.i.ianiter.imaginarie.
tranſitoꝛie,leuiter.
Peri.i.circũ · wel de.⁊ acuit᷑ in ſine.·
Perinde.i.taliter.aduerbiũ ſimilitudinis
vel qualitatis.⁊ dꝛ a ꝑ.⁊ inde.

Nerite.tius.ſime.aduerbiũ.i.dcte.pꝛudẽt᷑

Perpere.adi.q̃litatis.i.ꝑuerſe:male.pꝛaue

nõ recte. Pꝛo quo ſępe ponit᷑ ꝑperãquod
nõ debet acui in fineſic nec multifariã.nec
palã. DOnde.j. Cor.iʒꝰ. Nõ agit ꝑperam.
Perpetimaduũ.i.plixe·ppetue/continue.
Perpetue· aduerbiii.i.ęternaliter.
Perſeępe.i.ſpiſſime ſeꝑe ·pᷣm Pap.Et ꝓd.ſe

Perſpectim ·adu.i.viſibilit:vel clare. Et ꝑ.

ſpicue perſpicabiliter.aduer.idem.
Peſſumadnerbiũ loci.i.ſub pedibo.⁊ dꝛ a
pes. vel peſſum.i.deoꝛſumpꝛęceps.
Pictin·aduerbiũ.i.pingendo/coloꝛatim.
Plerũq;.i.aliqñfrequentaſſidue.
Pigre.i.deſidioſetarde·teędioſe.
NPHõpatice.i.ſuꝑbelaſciue.Hompoſe idẽ.
Poneadũ.loci.i.retro:ułiuxta:poſt tergũ.
Vnde Staciꝰ Achilleidos:Hone natãt
delẽtq; pꝑedũ veſtigia cauda.Et acuit᷑ vl⸗
timaad vifferẽtiã ꝓᷣbi pone.qð circũfle/
ctit pmã.
Hoꝛro/aduerbiũ.oꝛdinis.i.conſequenter.
DHoꝛro etiã dĩ certe · vel valde · vel longe·
vel ſed.vel vtiq;.

Poſt.adi.locilic; qñq; ponat ĩ vi tẽpoꝛis.

Et cõpat᷑ poſt poſterio: poſtremus. Doſt
cõponit᷑.vt poſtq;. Itẽ vſtheri.i.hodie.
Itẽ poſtridie.i.poſt tres dies. Doſtpᷣdie
i.hodie. Itẽ⁊ cũ qbuſdaʒ alijs pᷣm Mug.

Et ſigt tria poſt · ſcilʒ tẽpus. vt Poſt ãnũ

venias ad me.Itẽ loc.vt Iſte latet poſt
mõtẽ. Itẽ oꝛdinẽ̃.vt Poſt ſapiẽtiã diui/
tię quęrẽdę ſunt. QNã melius eſt philoſo/
phari qᷓ; vitari · niſi foꝛte indigenti. Dñ.
HPic tria poſt poꝛtat quęſũt · tẽpuslocus.
⁊oꝛdo.Et eſt põſt ſpoſitio potius quãdo
regit caſum.
Poſteaadũ.tẽpoꝛis vel oꝛdinis.i.deinde.
Et cõponit poſteaq;.i.poſtq;. Et poſtes

locii poſt illũ ſocñ. wl poſtillud tẽpus.

PHoſthac qdã vocũ irregularis congeries
ſeu aggregatio videtur eſſe:fungẽs loco
vniꝰ victionis id eſt poſt. Hñ Heb. 4e
Nunq; de alia loqret᷑ poſthac vie. DPel
ſit ibi hac ſyllabica adiectio.
NPoſtpꝛidie.i.altera die poſt tertiã diem.

bm Papß. Vel ᷣm Hug.. Hoſtpꝛidie.i.

hodie.⁊ cõponit᷑ a poſt ⁊ pꝛidie.
NHoſtremo.i.ad vltimũadũtẽpor ułoꝛdi/
nis.⁊ ꝓduẽ ſtre. Poſtreme.mius.ſime.idẽ.
Poſtridie.i.poſt tres dies:a poſt ⁊ tris ⁊
Die. Et pꝛoducitte.
Nꝛeę ſpoſitio ponit᷑ p ad.vt JYllũ contẽpſi
E me.i.ad cõꝑationẽ mei. Item ꝓ ab. vt

.

tagi

ee
WN
„

ts
lodie.
er⸗
1Ds
oſtüni
w
ninin
lo/
1i.
s

1de
oſe
Ciipes
1000
ieDe⸗

jden⸗
nide⸗

ipi

ð — ––

Sꝛę amoꝛe hũc exdudit foꝛas. Itẽ ꝓ ſuꝑ

vt Pꝛę cunctis laudo beatos.i.ſuꝑ. Itẽ
valde · ut Pꝛęcelſus. Itẽ ꝓ ate · ut Pꝛęcio
pᷣdico. Item p̊ iuenit aduerbialit.
Pꝛecarieaduerbiũ.i.pꝛecabiliter. vel per
pꝛeces.Et pꝛo eo ſepꝑe inuenit᷑ pᷣcario.Dñ
Terentius in eunucho. Jam vel pꝛecario
fac-traas 5
Pręcipue · aduerbiũ.i.ma xime/pꝛęſertim.
Pꝛeſerti.i.ſᷣcipue·adũbiũ teſte Piſciano
dicit᷑ a pꝛęſortu/ſicut tracti a tractu.Pꝛę⸗
ſertu aũt ẽ ſupinũ huiꝰ vbi ſſero.ris.qð
eſt ante vel pꝛęalijs ſerere. Item pᷣſertim
i. pꝛęterea· cõiunctio cauſalis. Item pᷣſer/
tim· maxime pꝛime. Dnde dicit Papias

Pꝛęſto.aduerbiũ tẽpoꝛis vel loci.i.in pꝛę/

ſentia ſum/quaſi ſto pe.
Pꝛęter.i.abſq;. Ponit᷑ etiam pꝛo iuxta/vel
tranſ.vt pꝛętereas.i.tranſeas.
Pꝛeterea:aduerbiũ eſt.⁊ dicit᷑ a teradũ/
bioq ea ꝓnoĩe.ſᷣpoſitio eni ꝓnoĩ ſicut et
ꝛio nomini ꝑ appoſitionẽ loluʒ iungit᷑.
duerbiũ aũt potuit cuʒ ꝓnoĩe cõponi.
vt Eccuz ⁊ ellů · interea · Rterea. Et veſinit
in a ꝓductã ſterea. Et ẽ pꝛęterea adubiũ
diſcretiuũ/idẽ quod pꝛęt᷑ iſta q dicta ſũt.
PHꝛidemaduerbiũ tempoꝛis.Et comꝑatur
pꝛidem pꝛioꝛ pꝛtimiuius.
Pꝛidie·aduerbiũ tẽpoꝛis.i.pꝛimo vel pᷣoꝛi
die. ⁊ dicit᷑ a pꝛimus vel pꝛioꝛ ⁊ die.Et
inde pꝛidianꝰ.na.nũ. Et vt vicit Pꝛiſcia/
nus:a noĩbus quitę declinationis cõpo/

ſita ꝓducũt.e.vt pᷣdie.hodie.poſthodie

poſtridie. Et adiungit᷑ pᷣdie moꝛe pᷣpoſi⸗
tionis accuſatiuis · vt pꝛidie khalendas ia/
nuarij· pꝛidie nonas/pꝛidie idus.i.a pᷣma

die onte idus. Pnde. 2. Machab. vlt.

NPꝛidie mardochei die. H
Pꝛimitusaduerbiũ oꝛdinis.i.pꝛimo vel in
pꝛincipio. Et coꝛ.mi.
NPꝛincipaliter.i.pꝛimo:⁊ maximeaduer.

Pꝛincipanter.i.imperioſe·adũ.a pꝛicipoꝛ.

NPꝛioꝛſumaduerbiñ locii.verſus pꝛioꝛem
partem.Et componit᷑ a pꝛioꝛ⁊ oꝛſum vel

verſum. 2 „ „ — „ „ „
Prꝛiuatim · aduerbiũ diſcretiuũ.i. pꝛie · ſin⸗

Pꝛiſce.i antique longeue vetuſte . .
PHꝛo pᷣpoſitio ſigt cauſã.vt ꝓ te.i.cauſa tui

Itẽ hciũ.vtꝓ ſex ſolidis. Itẽ ꝓ iuxta.vt

Ille cantauit ꝓ viribꝰ.i.iuxta vires. Itẽ
pꝓ ſpoſitio greca · ſigt ante ᷣpoſition.
SHꝛocul.aduerbiũ locii.longe.vel ꝓpe · ⁊ dꝛ

*

a pꝛo vel pꝛę ⁊ oculus. Nicit᷑ eni pcul.qſi
pꝛo vel ꝓpe oculis. Sed id qð pꝛę oculis
eſt · poteſt eſſe longe · vel põt eſſe pe. Et
ideo dicit᷑ aliquando pꝛocullongealiqñ
pꝛope. Hnde dvicit᷑ pcul.quaſi poꝛro ab
oculis vel quaſi ꝓpe oculos.⁊ eſtetymo/
logia bm Hug. Et vt oiẽ Baß. Pꝛocul
eminus. longe internallo. Pꝛocula longe
Pe dicit · Mocul nec nimiuʒ longe:nec
iuxta. Oꝛoculdubio.i.lõge a vubitatiõe.
NHꝛohdoloꝛ:interiectio dolentis:cũ aliquis
in doloꝛe loquitſicut vult Pap. Rlij oi⸗
cunt ꝙ pꝛohdoloꝛ ſunt duę ꝑtes.⁊ duo/
bus accentibus regendęa pꝛoh eſt inter/
iectio.? doloꝛ eſt nomen. Nam ſicut dicit

Pꝛiſcianus in.S? libꝛo.vbi agit de figura
cõpoſita. Figura in oibus partibuſoꝛa/
tionis iueniturexcepta interiectione quę
ſemꝑ eſt figurę ſinplicis. =ð
Hꝛofecto. aduerbiũ affirmandi.i.ꝓculdu/
bio· vtiq;· pꝛo facto ſcilʒ qð habeas:adů/
biũ affirmandi.
Dꝛoinde. cõiunctio illatiua.i.igit᷑. Inuenit᷑
tamen quãdoq; pꝛo aduerbio loci vel tẽ-
poꝛis. Et apocopat quãdoq; a dĩ pioin
pꝛo ꝓinde.⁊ acuit᷑ añpenul.ſicut alia com/
poſita ab inge. MMVM
NHꝛolixe.i.longe:extẽſe:cumulate·co pioſe.
Pꝛompte.tius.tiſſime.aduerbiũ.i.expedi/

te. velo citer.

eꝛope · aduerbiũ loci.i.ᷣ iuxta·ſecus.⁊ dicit

a pꝛo. Et cõꝑat᷑ ꝓpe ꝓpius ꝓxime.aduer.
Et cõponit᷑ Depꝛope.Et coꝛ.pꝛo.
Pꝛopenſiusaduerbiũ.i.extenſiuus.
PHꝛopere.adũ.i.velociter.celerit⁊ coꝛ.penl.
Pꝛopt᷑adũ.loci.i.iuxtacõminꝰa dĩ a pꝛio.
Ponit᷑ etiam pꝛo cõiunctione cauſali.vt
PHꝛopter te factum eſt ho.
Pꝛopterea.i.idcirco/ideocõiũctio cauſał.
Pꝛohpudoꝛ:ẽ interiectio vituꝑani uł do/
lentis· cũ aliqs pudoꝛẽ.i.cõfuſionẽ alicui
adijcit. vt videt᷑ dicere Pap. AUlij vicũt
ꝓh pudoꝛ ſũt vuę ꝑtes.⁊ vnobo accẽ/
tibꝰ regẽdę ꝓh intiectio pudoꝛ nomẽ.
ꝙ intiectio cõponi nõ põt.Ratioq pbu
paſſiõis ẽ deſtruẽ.⁊ cũ intiectio deſignet
affectionẽ paſſionis:naturã habet cõpo⸗
ſitioni ↄtrariã.⁊ ꝓpt᷑ ̊ cõſueuit abſcõdita
voce ꝓferri. Cum dĩ pꝛobpudo: piob
doloꝛ ſunt interiectiones · expone.i.loco
interiectionũ vident᷑ poni. MVU
NPHꝛoꝛſus.i.penitoĩno/ꝓculdubio:pfecto.
Pꝛoſeutice.i.humiliatice.⁊ depꝛecatoꝛie.et
depꝛecatiue. ”

Hꝛotenusadũ.locia eſt cõpoſitũ a ꝓpe vel
ꝓcula tenus ſigt longe.vt vicat ptenuſ
qſi pꝛocul a ten.i.pꝛocul a ꝓpe.ñ Vir/
gilius in. v. enei. Cartare intendit vocẽ
qua ꝓtenus omne Contremuit nemus.

NPꝛotinus· aduerbiũ tẽpoꝛis vel oꝛdinis.i.
cito · ſtati. cõtinuo · ul cõſequent. Et coꝛ. pe.
Vnde Duidius epi.Pꝛotinus abductis

ſonuerunt pectoꝛa palmis.

Sube tenuſ . oue partes ſunt.i. vſq; ad pu/

Publicitusadubiũ.i.publicea dicit᷑ g pu
blicus. Et coꝛcc.

Pulſim. aduerbiũ a ꝑello.lis.

Qua.eſt intro

Auaeſt introgatiuũ ꝑ locũ. vt Qua traſ/⸗
iſti. Aeſponſiua eius hac illac iſtac.

Qusg e re.i.ꝓpter quã rẽcurquõ:q̃ rõne.
Quadragiesaduũ.nũeri.i.q̃dragita vicibo

Qualiter: aduerbiũ interrogatiuũ.
uaeſt cõiunctio viſcretiua vel electiua.

ut DBiues eſſe volo q; pauper.vel Honũ

eſt ſperare in domino qᷓ; ſperare in pꝛinci/

pibus. Etiã eſt adu.ſimilitudinis.vt Cã

Plato q; Soꝛtes legit.Etia ẽ adu.cõpa/
rãdi. vt Ille ẽ maioꝛ ꝙ; ille. Et ẽ adu.quã/

titatis. vt Iſte q; põt legit.Et ſᷣm hac ſi⸗
gnikicationẽ põt quãtus deriuani a q;. Et
qᷓ; cõponitur ꝑ geminationẽ.⁊ dicit q; qᷓ

i.quãuiscõiunctio aduerſatiuag.

Quãlibet.i.q;uis.⁊ acuit᷑ penł. Pñ Gꝛegꝰ

Multũ reliquit qͥ q;libet paꝝ tm̃ dehuit.

Quãobrem. adu.interogãdi hᷣm Donatũ.
Et acuit penłſm quoſdãa videt eſſe qdã
irregularis aggregatio dictionũ ꝗ ponit᷑

loco vniꝰ dictionis potiꝰ qᷓ; ꝓa cõpoſitio.
Quãuis.i.qᷓ;q; vel liq;· tamen:coniunctio
aduerſatiua? acuit᷑ enraul.
Quanã.i.i q̃ ꝑte· ſyllabice hʒ nã.bᷣm Pap.

Quãdiu:quado eſt vna pars acuit᷑ penul.

vige etiã. S. in oiu. Et eſt q;diu· vſq; ad
quẽ finẽ.vel vſq; ad qð tẽpꝰ.ſm Papiã.

Quãdo ·deriuat᷑a q;.⁊ eſt adu.tẽpoꝛis.Et

eſt interrogatiuũ · iufinitũ relatiuũ.Et cõ/
ſonit᷑ vel ſyllabicata dĩ quãdoq;.⁊ quã/
docũq;.⁊ quãdoqͥ dẽ.i.q;. Et coꝛ.qui. Itẽ

ſiquãdo/nequãdoaliquãdo añpeł acuũt

Et nõ ꝙ quando/habet ſex cõpoſitiones
tm̃ ſᷣm aliquos.vt Siquãdo/nequando
aliquando·qñq; quãdoqñ·qñcũq;. Ex
hoc patet ꝙ quãdoqͥ dẽ non eſt cõpoſitio
xera·̊ ponit᷑ aliquãdo loco vnius parti.
Et eſt potius gdã vocũ cõgeries irregu/

laris q; cõpoſitio.⁊ tũc accentuatur acſi
eſſet vna victio.vt Extẽplo· defacili.de/

cetero eximpꝛouiſo cętera cõſimilia.
Cuanq;i. ᷓuis licʒ. Et nota ꝙ q;q; ⁊ ſi⸗

milia habentia. m. ante.q.p. n. ſnbuntur.
Quantiſper.i.quãtũ.vt Quantiſper valet

res iſta. Cantiſper.
2 . –

Quantotius.adu.i.quãto ocius· velocius

citiis. Et cõponita quãto⸗ oc adubio.
Quãto minus · vuę ꝑtes ſũt/ſicut ⁊ quãůto

magis:iita ſub duobo accẽtibus ſüt ꝓfe/
reẽdę·bm Hug. in libꝛo de dubio accẽtu.
Quaxꝓpter.i.q;obꝛẽ ꝓpterea:quo pacto.
Qusſi.i.ſicutianq;ᷓ· velut. Et ponitur q̃ſi
aliquũdo ꝓ ſimilitudine · aliquando pꝛo

writate Pꝛo ſimilitudine. Onde Paulꝰ.
Quaſi triſtes ſp aũt gaudẽtes.ꝛo veri

tate vt in euãgelio Joãnis. Pidim glo⸗

riã eius gloꝛia q̃ſi vnigeniti a patre.Lli/

quando nihil differt vtrũ ꝓ ſimilitudine

an pꝛo veritate ponatur.vt Job. Quali

impios ꝑcuſſit eos in loco videntin. Sʒ
ibi. Gicut impius imicus meus aduer⸗/
ſarius meus quaſi iniquus:Gicut⁊ quaſi
vt vult Gꝛeg· pꝛo affirmatione poti q;
ꝛ0o ſimilitudine victü vider.
uatenus.vide.j.in quatinus.

Muater.adũ.numeri:a quatuoꝛ deriuat᷑.⸗

ſcribit᷑ ꝑ vnũ.t.Et bꝛemiat᷑ qua Oñ Vꝛa/

tius in ᷣma epła. Me quater vndenos
ſcias impleuiſſe decẽbꝛis. Quattuoꝛ aũt

nomen ꝑ ouplex.t. cribitur.
dicit᷑ a quaternnus.
Quatinus/pꝛo vt eſt cõiunctio cauſalis ꝑ

lj.ſcribita deriuat᷑ a qua.Põt etiã eſſe cõ/

iunctio adiũctiua. Sʒ qua tenus ꝑ.eę.ſunt

Duęg ꝑtesa acuit᷑ te. Oñ in greciſmo dicit᷑

Dictio quatinus ẽoꝛatio qua tenus eſto
Dictio ſub media bꝛeuis eſtoꝛatio lõga
Si fiat pꝛoſa:bꝛeuiat tñ vtraq; metꝝꝑ.Et
nota ꝙ vtq- vquatinus:cõiũctiones ad
iuicem ĩ hoc differũt. qꝛ vt cauſam remo/
tioꝛẽ. Sʒ quatinus recipit cauſam ꝓpin/

quioꝛẽ. zæ vo ꝑtinet ad vtrũq;. ndei

cõgrue vꝛ. Dolo quatinꝰ legas.ſᷣ bñ dꝛ.
Volo vtlegas:qꝛ volũtas lõgiſſima c.⁊⸗
nimiũ infinita. Hoſt quatinꝰ ergo vel ꝙ;
recte ſequit᷑ hęc comiũctiovt hoc modo.
RKogo vos vt quatinus mihi veſtrum
auxiliuz impendatis. Del ſic. Hoſtulo ꝙ
mihi dignemini pꝛouidere vt poſſim in
ſtudio cõmoꝛari. Sed nõ adeo bene di/
citur. Rogo vos vt bene mihi lacatis ꝙ

Quaternatimaduerbiũ.i.p quatemos.⁊

— —VV——158

l

Pundr.
Wwyl

d is
Paco.
rl
wtope⸗
be
low
bu

LBiber
achos
mortit

enos,

uuſils
nücſec⸗

7
;=

did
ese
mrond
lung,
bi
Cku
oſimmn
rn

vlquatinus poſſim in ſtudio ꝑmanere.
Que cõiunctio copulatiua ꝑ.e.ſolã ſcribit

⁊ idẽ eſt qð.⁊. Quando eſt nomẽ ſcribit
ꝑ.ae. diphthongon quę: in ſingulari fę⸗
minino.⁊ ĩ plurali neutro. Et eſt interro⸗

gatuũrelatiuũ.⁊ infinitũ.

Euia ⁊ quoniãin eodẽ ſenſu. Sed quo/

niã ꝓpꝛie pponit᷑.⁊ ſic ſequentẽ ſenſũ alli/
gat.vt Quoniã diſcis diſco· Quia qͥpe
poſtponit᷑ ⁊ ſuꝑioꝛem ſenſũ cõfinmat.vt
Scio qͥa didicia q; ſyllabicat dvꝛ quia/
nã.i.quia vel cur. GBnde Hirgilius. Heu
quianam tanti tinxerũt cthera nimbi.
Cuidem cõiunctio affirmatiua.⁊ coꝛripit
pꝛimã. Hnde Facetus. Mente qᷣde leta
decoꝛat᷑ floꝛida vita. Et inde cõponit᷑ ſi/
quidem. Equidem aũt ſimplex eſt.vide
3. in ſuo loco in.e.littera.
Qui diu duę partes/pꝛo vno affirmatiuo
aduerbio.i.certe· vere.
Quin.i.vt non/vel vt cõiunctio adiũctiua
Muin.i.ergo · cõiũctio ẽ collectiua. Nuin
i.potius aduerbiũ eligendi. Quini.cur
nõ.vel curaduerbiũ interrogandi.uin
i. certe. adubiũ affirmandi. Quin.i.inſuꝑ
aduerbiũ oꝛdinis.Et cõponit᷑ Quinetiã
i. inſuꝑ. aduerbiũ oꝛdimis.ᷣm Mug. Itẽ
iuenit᷑ qnimo.i.potius vl certe aduerbiũ
affirmandi vel eigendi· vel poſſunt eſſe
duę partes· Et ſdas ꝙ in Lucę euãgelio
vbi vicit᷑: Quũimo.beati qui audiũt ver/
bum dei ⁊ cuſtodiũt illud. Ita diſtinguẽ/
dum eſſe videt᷑. Quũimo beati.⁊ deinde
beati qͥ audiũt vbũ dei ⁊ cuſtodiũt illud
Et ꝓducit penułqnimo·quia imo habet
pꝛimã longoam. W
Quindecies: aduerbiũ.i.qͥndecim vicibꝰ.
Quinetiã:aduerbiũ oꝛdinis.i.inſuꝑ.⁊ dẽ
g quin. 7 etiDim.
Quinimo.vide in qun.
Quinpotius.i.magisſm Hapiam.
Quiquageſies/adu.numeri.i.qnquagĩta
vicibus. vĩ a qnquagintaſᷣm Pap.
Quĩquies.i.quĩq; vicibus.
Quippe.i.nimirũ/ſine dubio·certe confir/
matiuũ adubiũ.Eſt enĩ ſicut· ſcilʒ · videlʒ
Et ꝓducit pꝛimã poſitione.
Quo.interrogatiuũ ad locũ.vt Quo va/
dis.Aeſponſiua eiushuc illuciſtuc.

Quocirca:ẽ cõpoſituʒ a quo ⁊ circa.Et nõ

ꝙ; circa ꝑ cõpoſitionẽ vel poti ꝑ quãdã
irregularitatẽ iungit᷑ cum iſtis · ſeiʒ quo/
circa.pꝛo cõiunctione cauſali vel illatiua.
Circucirca vel circũquaq;⸗

Quodã modo vuępartes ſunt.vñ duobo
accentibus regendę ſunt. Quidã tamen
grauãt moꝗ tuc dicemus ꝙ nõ eſt ibi cõ/
poſitio· ᷣ̊ quedã irregularis vocũ cõge/
ries fungens loco vnius victionnis.
Quo minus· duę dictiones ſunt. Hapias
tamen dic quominus.i.aliter non ꝓ vna
Dictione ſumen. Uẽ
Muo modo/duępartes ſunt in euangelio
Aud. ut Quo modo fiet iſtud qm̃ viꝑ nõ
cognoſco: Aliqñ quomodo videt᷑ eſſe di
ctio cõpoſita·̊ potiꝰ ẽibi ꝗdã irregulari
vocũ cõgeries: ponit᷑ loco vniꝰ dictio/
nis.vt quõ.i.q̃lit⁊ tüc accẽtuat᷑ ac ſi eſſet
Vnga dictio acuit᷑ quo:mo/grauat᷑.
Quondaʒaduerbiũ tempoꝛis.ꝑ.q.ſcribit
quia deriuata quando.

.

Muoniã cõiũctio caſualisul ſhᷣcõtinnati/

ua. Cauſalis. vt Quoniã ꝓdeſt tibi lege.
Subcõtinuatiua · vt Quoniã ambulat
mouetur. Sic quoq;· quia vel ergo vna
ꝑs eſt m Pap. Et viffert qm̃.a quia·ſic
habes in quia.

Muoniãquidẽ.i.quia· vel ergo·vna pars

ẽ cõpoſita a quoniã ⁊ quidẽa tũc graua/
tur qui.⁊ acuit᷑ an. Hoſſunt etiaʒ eſſe duę
ꝑtes.⁊ tũc duobo accẽtibo regunt᷑⁊ acui⸗
tur qui.⁊ ſcibit᷑ tuncqm̃ ꝑ.ma tunc quo-
niã quidẽidẽ eſt qd·qꝛ certe. Et ſic ſumit

D GCon. F. Qm quidẽe ꝑ hoĩeʒ moꝛs c.

uoq; eſt cõiunctio copulatiua. WMcopit᷑
enĩ pꝛo et.vel etiã.⁊ notat qñq; ſimilitu/
Dinẽ.vt Cn quoq; fac ſimile.tamen loco
aduerbij inuenitur/p:o certe. H
Quoꝛſum.i.verſus quã ꝑtem. Et cõponit
a quo⁊ verſum.⁊ ſyllabicat᷑ quoꝛlũet dꝛ
quo:ſũcunq;.i.verſus quãcũq; partẽſᷣm

Huguitionem.

Muotidie· aduerbiũ tempoꝛis: dici a qt

dies quod vitioſe ſeribit᷑ per.c.vt vult
HDug/ MNam ꝑ.q.ſcribi debet. Hoc etiam
vult Dap. Et a q̃tidie oẽ q̃tidianus.na.

ni. ſicut a meridie:meridianꝰ.na.nũ. Oñ

qStidianũ debet ſeibi in pater noſter ꝑ.q.
Muotiens· aduerbiũ numeri.i.frequenter
multotiens. Quotiens.i.quot vicibo.cui
reſpõdet᷑ ſemel bis ter.⁊ ſimilia.⁊ deriuat
a quotus.⁊ ſyllabicat᷑ quotienſcũq;.
Quouſq; i.q;diuadubiuʒ tẽpoꝛis.Quo⸗/
uſc;.i.ad quẽ locũ · aduerbiũ loci. Dnde.
Tẽpus ſiue locũ dic ſignificare quouſq;.
Quuraduerbiũ interrogãdi põt deriuari
a quia ſcribit᷑ ꝑ.qa geminũ.u. vel poteſt
veriuari a gtõ cuius de quis: tunc debet

ſcribi ꝑ.ca vnũ.v.ſicut cur.⁊ ita coĩter ſcri
bitur bm modernos.

Kacha . eſt interiectio affectũ indignantis
oſtendens:ſicut ci dolemus:dicimus heu
cum letamur vah.⁊ ſimilit᷑ cuʒ indigna/
mur dicimus racha. Del racha.i.inanis.i⸗
vacuus quẽ vulgata iiuria abſq; ſenſu uł
abſq; cerebꝛo vicere poſſumus ẽ hebꝛeũ
⁊ acuit᷑ in fine. Sʒ pꝛiꝰ oictũ meliꝰ valet.
Radicatus aduerbiuũ.i.funditus vſq; ad
radicem.
Kancoꝛditeraduerbiũ.i.iraſcibiliter.
Raptim· aduerbiu.i.feſtinanter. violenter
quaſi ruptin.
Karo.qduerbii.i.interdũaliquando.
NRe. ppoſitio inſeꝑabilis aliquando notat
reiterationẽ. Bnde.Meęæc tria re ſigt · ſurſũ
retroq; contra.
Repente.i.cito· ſubito.
Neuera.i.certe· veracitadũ.⁊ eſt cõpoſitũ:
vel ſunt ouę partes poſitę pꝛo vna.
Retro· aduerbiñ loci. Et cõponit cũ ve. vt
Deretro.Et coꝛri.re.naturaliter. Onde in
Auroꝛa dicit᷑. DPeretro reſpiciat aĩo qui/
cunq; reliquit.
Retroꝛſum .i.de ſũmo vſq; ad infimũ · de/
oꝛſum.vel tergotenus.
Aite.i.recte bm Pꝛiſcianũ: dicitur a ritu.
PHapias vo oicit: Rite · recte· iuxta moꝛẽ
legitime pꝛobe

7 . *

AKipatim · adu.i.ꝑ ripas·vel de ripa ĩripã

7 deſigt locũ riparũ · ſic oſtiatim oſtioꝛũ.

Roſim aduerbiu.i.moꝛdacit᷑: a rodo.ois.

AKurſus vel rurſum.i.denuoiterum.

De
Sagaciter.i.pꝛudenter.ingenioſe.
Saltem ·cõiunctio aduſatiuacũ oiminu/
tione ꝑ ſyncopã fit a ſalutẽ.⁊ eſt tractum
a captiuis·:q quãdo capti erant ex timo/
renon valentes loqui integre dicebant:
Saltem ſaltemſaltem.quaſi vicerẽt· vt
vitã ⁊ ſalutẽ nõ amitterent. Item ĩuenit
ſaltim ꝑ.i.⁊ dẽ a ſaltu. Dñ vicit Pꝛiſcianꝰ
in.i“. libꝛo: Saltu/ſaltuatim vel ſaltim.i.
ſaltando.⁊ eſt aduerbiũ qualitatis. Dñ

Salti ſaltando/ſed ſaltem diminuendo.

Sane.i.certe.benerecte.
Sat · aduerbiũꝑ aꝑocopã fit aſatis.⁊ po/
nit᷑ loco noĩs.vt ſat eſt.i.ſufficit.bõm Paßᷣ
Satyrice.i.repꝛehenſoꝛie.
Satis · adu erbiuʒ qualitatis. Sed ponit᷑

W

qñq; pꝛo ſufficiens. VPñ Aucanꝰ. Cu ſa⸗
tis ad vires romana in carmina vandas.
Et inde ꝑ axocopam ſat.
Satius.i.melius:aduerbiũ cõꝑadi.⁊ dẽ a
ſatis. DHnde vicit Hꝛiſcianus in tractatu
aduerbioꝝ · Satius ꝓ melius. Oñ Aug⸗

SBSatius e moꝛi fame q; veſci idolotitbo

Et lcribit᷑ ꝑ.t.qð accipit ſonũ de.c. Qui⸗/

do legũt ibi ſaucꝰ ꝑ.v.̊ male⁊ coꝛupte.

Scilicʒ.i.ſcire lic; nimirũ .adubiũ eſt affir/
mandi:vel cõiũctio copulatiua uł expoſi/
tiua ᷣm quoſdam.
Se·pᷣpoſitio ẽ.⁊ iuenit᷑ ſolũ ꝑ cõpoſitionẽ
Serx eni ſunt pᷣpoſitiones ꝗ nõ iueniunt
niſi in cõpoſitiõe·ſcilʒ di.dis.re.ſe.an.con
Et ſigt ſe aliquãdo ſine.vt ſegnisq̃ſi ſine
igne. Et ſedulus. ſine dolo. Rliqñ ſeoꝛſuʒ
vt ſeduco/quaſi ſeoꝛſum duco. Itẽ ſe etiã
eſt pꝛionomẽ.⁊ geminat ſeſe.
Seckerimlicreto e! ſecrete.i.occulte.
Becundũillud nomẽ ponit᷑ loco aduerbij
loci· vel q̃litatis:vel potius ſimilitudinis
Cũ vꝛ Scom Aucã.vbi gręci vicũt Cata
Iucam.
Secus a ſe ſoſitione deriuat᷑.⁊ deſeruit
actõ caſui · vt Secus Petrũ.i.iuxta Pe/
trũ. Põt etiã eſſe adubiũ,⁊ ẽ ſecus idẽ qð
alit᷑ vel alias vel ꝓpe vel iux. Et bm q̊ſdã
idẽ dꝛ ſecius. Itẽ i gręciſmo dꝛ. Dic ſecus

eſſe aliter iuxtaq; localit᷑ vnũ. Dices aſt

aliud tu oices qualitatiue.

Sed cõiunctio eſt aduerſatiua: debet ſcri

bi pꝑ.o.Antiqui enĩ vicebãt ſedũ:pꝛo ſed
Nos v duas litteras vltimas abſcin/
vimus.⁊ dicimus ſed ꝑ apocopam.
Sedecies.i.ſedecim vicibus.
Sedenim. vna pars ił loco vnius partis
eſt. Oñ in verſibus Sibyllelegit. San/
ctoꝝ ſedeni cunctęlux libera carni.Dñ.2.
Machab. 7*. Dedeni mundi creatoꝛ c.
Sedtamen.i.atcontra ·aliquando ſũt duę
partesaliquando eſt dictio cõpoſita.et
tunc grauat᷑ ta. vel eſt quędã irregularis
vocũ congeries.ꝗ ponit᷑ ꝓ vna dictione
Sedulo.aduerbiuʒ.i.inceſſanter iterato/
frequenteraſſidue.
Segniter:aduerbin.i.pigriter.
Segregatim.i.diuiſimſeparatim.
Semeladuerbiũ numeri.i.vna vice.
Semperaduerbiñ tẽpoꝛis.i.oĩ tempoꝛe.
Senſim.i.paulati.adi.remiſſiuũ vꝛa ſen
ſus. Mã ꝗ moꝛãt᷑? paulatim tẽdũtſenſũ
faciũt ⁊ cũ ſenſu fiũt. Iteʒ ſenſim.i.ſenſibi
liter.xel ad ſenſum conſtantertimide.

— — —— —

— — — — — — eS— —DW.

—

+——

2 —

ASe ☛ 2 2NNNA⸗5—

f— —

2—☚ – 22 — — — --ð

9
Tith

nce

rdin
M
Gatp
A⸗
ſachr⸗

„*

law,

inon⸗
lenlune
mcon

ß
Hi ka

1Mr

Dias

vletſn
poſel
oblan/
m.

Epens
1Sn
m
Mdu
vſta.
Vm
R
eN

.
inſen

SGoeoꝛſum adũ. diſcretiuũ.i.ſepatimſegre/

gatim·ſemotim.Et deriuat᷑ a ſe ſpoſitio/
ne inſeꝑabili:quę ſeꝑationẽ conſignat.
Sępe.adu.i.multotiẽs.a ſepio.pis.Et cõ/
ꝑat᷑ ſeꝑe.pius.ſime. Inuenit᷑ enã ſᷣm anti/
quos ſępioꝛ.pius.ſimus.ma.mũ.quaſia
ſepus.pa.pu.poſitiuoEt cõponit᷑ Aſepe
pꝑſepe.q;ſepe.ſępenũero.i.multotiẽs.

Sepiuſculedicit᷑ a ſępiusaddita cule. vt

ſepiuſcule.aliquãtulũ ſępiꝰ.Et ſępicule.i
ſępea videt᷑ eſſe dimi.Hnde Plautus in
caſſia. Sępicule peccas inquit. Et coꝛ. cu.
Septiesaduerbiũ numeri.i.ſeptẽ vicibo.
1 dicit᷑ a ſeptẽ Onde ꝓpheta. Septies in
Die laudem dixi tibi. H
Sero·adu.hoꝛã ſignificat: tarditatem.Et
ſero tẽpus noci ꝓſundũ.vt Sero ad lu/

cub:andũ ſurrexi.licʒ aliquãdo noĩaliter

ineniat.vt obſcurũ ſero/pulcrũ mane.

Sere. ſerius.ſime.adu.i.tardeextreme.
Serie.aduerbiũ:a ſerius.i.vtiliter:intente

ſedulo· ſtudioſe/ex aĩio. Inuenit᷑ etiaʒ ſe⸗

rio ablatiuus poſitus ꝓ illo adũ.ſerie.

Seu·cõiunctio diſiunctiua.i. lll.
Sexageſies:aduerbiũ numeri.i.ſexaginta
viabus.

BSexies adũ.numeri.i.ſex vicibus.⁊ dicit

a ſex Dnde.4. Regliʒꝰ. Si pcuſſiſſes qͥn
quies·ant ſexiesaut ſepttes.
Si · cõiunctio ponit᷑ affirmatiue vel oubi⸗
tatiue.vt Meſcio ſi faciã.vel adiũctiue.vt
Si veneris faciã. Itẽ negatiue pꝛo non.
vt ſi Dauid mentiar. Item optatiue.vt
Si ram iſte daret aurea poma.i.vtinã

Vnde. IFlffirmat ·dubitatcõiungit ·ſi ne/

Sic quãdoq; tenet᷑ ſimilitudinarie· qñq;
demonſtratiuequãdoq; ãmiratiue.

Siccine.i.ſic ne.⁊ eſt ci ſyllabica adiectio.

Tnõ inclinat hic necõiuctio encletica ac/
centũ pꝛęcedentis ſyllabęad ſe.i.iuxta ſe.
VBngde pꝛincipalis accentus eſt ſuꝑ pᷣma

ſyllaba.⁊ media grauat᷑ſic hęcc nequia

accentus pꝛincipalis nõ põt poni ſuꝑ ſyl
labica adictione.vide in hęccine. Dñ.j.
Reg.ise oẽ. Siccine ſeꝑpat amara moꝛs.

Et in TAuroꝛa dicit. Siccine rex Oharao

paſcali vincit᷑ agno. Hoſſet tamẽ iĩ ſiccine

ibi cine eẽ ſyllabica adiectio·⁊ legi debẽt

remiſſiue · ſiccine.i.ſic ſepat amara moꝛs.
Sicub in vbi vide.

Sigillatim i.expꝛeſſea ſigillũ dꝛ.⁊ pd.la.

Signanteraduerbiũ.i.euidenterapertea

dicit᷑ a ſigno.nas.

Simul.aduerbiũ cõgregandi.i.vna parit᷑
in eodẽ loco.vel in eodẽ tempoꝛe.Simul
etiam quãdoq; ponit᷑ pꝛo poſtq;. Onde
Qucanus. Stat ſimul a pꝛima deſcendit
oꝛigine mundi. Cauſarũ ſeries.
Simulat.i.poſtq;. Hnde Huidius de fa/
ſtis li.2? Quę ſimulat tenuit intne ſtagna

ſmoꝛoꝛis. Itẽ Oꝛati ĩ libꝛo hmo. Jupiter

exclamat ſimulat audiuit.
Sin cõiũctio caſualis vel cõfirmatiua. Itẽ
ſyn grece · latine con vel ſimul ſigt.
Sinautem pꝛo ſed vel ſinon.
Sincere vwel ſinceriter.i.pure.
Sine pᷣpoſitio.i.abſq; extra.⁊ viffert ſine
quãdo pᷣwnit poſtponit᷑ caſuali.ꝛępo/
ſita eni grauant᷑ vtręq; ſyllabe. vt Bine
timoꝛe.Poſtpoſita vo penułacuit. ut Te
ſine nil altum. Ex h̊ patet ꝙ oꝛetenus pu/

betenusa conſimilia acuunt te.

Singillatim.i.ſingulariter. ꝑ ſingulas vi/
ces ꝑ vnũquẽq; ſeꝑatim. Et dicit᷑ ſingil/

latim. quaſi ſingulatim. a ſingulus. la.lũ.

ð eſt vnus· vel a ſingulus.qð eſt vnicus
uguitio vvo vicit. ꝙ a ſingulus dꝛ ſin/
gulatiʒ·aduerbiũ diſcretiuũ.i.ꝑ ſingulos
pꝛo quo quidã vicunt ſingillatim.᷑̊ male
bᷣm eum. DPꝛiſcianus etiam in tractatu de·
aduerbijs vic a ſingulus ſingulatim. d
hoc dico ꝙ hᷣm foꝛmationẽ vidert eſſe di/
cendũ ſingulatimſicut ab oſtio oſtiatim.
Poteſt nihilominus dici ſingillatim pꝛo
ſingulatim hoc coĩs vſus appꝛobat.Dñ
ꝓpheta. Qui finxit ſingillatim coꝛda eoꝝ
i.aias. Itẽ in ſymbolo Athanaſij · Quia

ſicut ſingillatim vnã ⁊c.

Siniſtroꝛſum.i.aduerſus ſiniſtrã partẽ.et
Dicit᷑ a ſiniſtra verſum.
Siquidem.i.certeex ſi ⁊ quidẽ cõponit.et
coꝛ.qui. Aliqñ autẽ ſũt duę partes.⁊ tũc
qui acuit᷑.⁊ ſic ſumit᷑ 2. Machab. vlt. Et
ſiquidẽ bene.⁊ vt hiſtoꝛię cõpetit h ⁊ ipſe
velim. Item Matthei x: Et ſiquidẽ fue/
rit dom illa digna.veniet pax veſtra ſuꝑ
eam. Itẽ Aud.iʒe Et ſiqdeʒ fecerit fructũ ·
ſinautẽ· in futurũ ſuccides eã. Iteʒ Mebᷣ.
6eEt hec faciemus ſiquidẽ ꝑmiſerit deus
Item Neuitiʒꝰ Et ſiquidẽ lepꝛavltra nõ
creuerit ⁊c.
Siquominus ſᷣm Huglin roſario ſũt tres
dictiones Joannis.iꝗꝰ Siquo minus
vixiſſem vobisqꝛ vado parare vobis
locuʒ. Et ſub tribus accentibus ꝓferedę.
Si ẽ cõiunctio:minꝰ ponit pꝑ adu.negãdi
ſcilicʒ non· quo eſt nomen.⁊ ibi ſuperfluit

xel ponit adubialit᷑ quo.i.aliq̊ modo. Et
Eſenſus. SGi nõ eſſent vel aliqͥ modo non
eſſent in domo pris mei manliões multę·
oixiſſem vobilq; vado ꝑare vobis locũ
Alij oicunt ꝙ ſunt onę victiones ſcilicʒ

ablatiu ſiq min adubiũ.i.ſi ĩ aliq̊ minꝰ

Et bᷣm vtraq; opinionẽ minacuit penl.

Sodes aduerbiñ blandiẽtis vel obſecrã/

tis. Dñ Pꝛiſcianus: Inueniũt᷑ aduerbia
terminãtia in.es ꝓductã vt ſodes.llibi
tamẽ cõnumerat ſodes inter verba defe/

cciua·ſ̊ ibi ſecut ẽ opinionẽ eoꝛũ qͥ dixe

runt ꝙ ſodes ẽ verbũ comicũ.vt Sodes
i.ſi audes.⁊ eſt ſine dubio vox blãdieni
7obſecrantis.
Solũmodo/adũ.quãtitatis.i.tãtumodo.

7 dꝛ a ſolus.⁊ modo.⁊ ſunt duę ꝑtes po/

ſitę pꝛo vna grauat᷑ penlł.ſiue mm.
Soꝛtito/adu.i.ꝑ ſoꝛtes/penł.pꝛod. Hnde
Exkech. 45 Cüq; ceperitis terrã Diuidere
ſoꝛtito ſeparate pꝛimitias vño.
Sppõte. aduerbiũ qualitatis.i.vltrovolũ

tarie dĩ a ſodeo.des.Monit etiã qñqʒ

noĩalit vt Mea ſpõte hoc feci. Sʒ meliꝰ
eſt vt dicamus nomẽ eſſe tm̃ ablti caſus.
nõ aduerbiũlicʒ qñq; ponat᷑ adubialit᷑
Bi eni eſſet adubiũ/cũ poneret᷑ noĩalit᷑ nõ
adiungeret ſibi adiectiuũ niſi in neu.ge.
Generale quidẽ eſt ꝙ quãdo aliq̃ dictio

nõ noialis ponit᷑ noialiter in neu. ge. po/
nitur tm̃a ſuſcpit adiectiuũ in neu.ge.vt

Tuü legere· Cuũ euge.· Cuũ ergo.
Stati.i.ilico/adũ.tẽpora ſto ula ſtatu vẽ.

tirpitus/adu.i. radicitus.⁊ dꝛ a ſtirps.

Sub ſoſitio ẽ deleruit vtriq; caſui. Et
nota ꝙ quotienſcunq; ſub ſigt ad locum

conſtruit᷑ ci accuſatiuo tm̃.vt Mirgilius

Mitunt᷑ ſub ipſos poſtes.i.ad ipſos po/
ſtes. Itẽ qñq; ponit᷑ ꝓ ante.vt Nirgilius
in geoꝛg. Gub lucem expoꝛtant calatũ.i.
ante luce. Itẽ qñq; ponit pꝛo p.vt Sub
noctẽ curã reculat.i.ꝑ noctẽ. ¶libi videt᷑
ſigre in loco vel quaſi in loco.⁊ conſtruit
tunc cuʒ ablatiuo tm̃.vt Sub vomo.Et
ſcias ꝙ ſub his litteris ſequentibꝰmutat.
b. in illas · ſcilʒ:c fg m.p.r.vt Guccumbo.
ſuffero:ſuggero.ſuũmoueoſuppono .ſurri/
Subito· aduerbiũ.i.cito·velocit · (pio.
repente. inſperate. Et vt vicit Dionyſiꝰ

ſpem. nõ ex aparente ad manifeſtũ ad/

Ductü. . S
Subter ſubtus aduerbia.⁊ deriuantura

ſub. Et vifferũt · quia ſubter eſt qð re ali⸗

in epla ad Gaiũ. Gubito eſt qd eſt pꝛet

qua ſuꝑioꝛi depꝛimit᷑ conculcat᷑. Sub/⸗
tus qð demiſſionẽ alterius nõ contingit.

Item ſubtus nõ exigit caſum. ̊ ſubter ex/

igit qñq; accuſatiuũ:quandoqʒ ablatiuũ

Muotiens ſubter ſignat eſſe in loco vel

qſi in loco·conſtruit᷑ cũ ablatiuo tmalibi

terioꝛ:ſuꝑlatiuo caret.

vo cum accuſatiuo· Et cõpat ſubter· ſub⸗

Super.aduerbiũ loci. Onde ſupꝛa welſu⸗,

pera vicebat antiqui. Inde ſuꝑ ꝑ axoco/
pam.⁊ ſupꝛa ꝑ ſyncopã. Sed differunt-
quia ſuꝑ eſt qð iminet. Supꝛa qð ſub ſe

aliquid habet ſtratũ. Item ſupꝛa ↄſtrui

cũ ſolo actõ.ſuꝑxvo qñq; cũ actõ:qñq; cũ

ablatiuo. Qnñ eni ſuꝑ ponitur pꝛo de vel

in· cõſtruit᷑ cũ abltõ tm.vt Suꝑ Vꝛiamo
i. de Hꝛiamo.⁊ Suꝑ vinidi fronde.i.in
viridi frõde aliter cõſtruit cũ accuſatiuo
Itẽ ſupꝛa ponit᷑ pꝛo poſitiuo.⁊ cõꝑatur

ſupꝛa ſuꝑioꝛ ſupꝛemus vel fſüimus. Inde

ſuperius ſup:eme vel ſũme aduer. Et hec
ſupꝛemitas.tatis. Et ſuperus.ra.ruũ.Et h
ſuperus.ri.deus cęleſtis.Et coꝛ.pꝛimã ſuꝑ
Et cõponit᷑ Veſuper ⁊ inſuper. Et woſſunt
eſſe vuę partes.de ſuper: in ſupa tunc ſu
acuit᷑. vt De ſuper terram x ꝛc.
Surſum vel ſuſũ:aduerbia loci pᷣm Hug.
Et vt dicit Pap. Suſum in ſuꝑioꝛi ꝑte
in loco ſigt/ſurſum ad locum.

De

Tam. aquerbiũ quantitatiſvel cõparãdi

Vel ſimilitudinis.
Tameneſt cõiunctio aduerſatiua.

Tametſi/ponit᷑ pꝛo q;uis.⁊ eſt coniunctio

aduerſatiua. Et ↄponit᷑ a tam. ? etſi. Del

eſt quędã irregularis cõgeries vocũ/quę

ponit᷑ pꝛo vna parte Mnde Meb. 6* dĩ
Tametlſi ita loquimur. Oel ſm aliã lr̃am
Tamen etſi ita loquimr.
Tandem.i.aliquando. in fine.

Tantiſper.i.tm̃vel interea.⁊ videtur com/

poſitum/a tantis.⁊ per.
Thau dicit᷑ eſſe aduerbiũ admirantis.
Temere · aduerbiu.i.ſũptuoſe fatue . ſtul⸗
te.ſine cauſa:.ſine conſilio.

Tenus.:ẽ ſpoſitio ablatiuo caſui deſerui⸗
ens. Boteſt etiã eſſe adu.⁊ eſt tenus idẽ

quod ꝓpe veliuxa.
Typice:aduerbin.i.figuratine.
Totiensadũ.numeri: dĩa tot.
Trãs.i.vltra Etut dic Vꝛiſcian i tractatu
Epoſitionũ:qñ trans cõponit᷑ ci dictio/
ne incipiente a.d.vel.n. vel.j.conſonante ·

— —

—— —
— — ——W ðGU

—,,— ———0

erer
v
nab
Nib⸗

wo,
int⸗
wie
ſi
ſichid
NW
Prum
ncir
s Ne
mic
piniic⸗
Ewdin
uni

N
hn
golge

iprrid⸗

uncho
eibel
a

r

umm

⸗

jmcutt
iden⸗
cur.

abijcit.n.S.vt Traduco.trado.trano.tra⸗

ijcio. In alijs aut cõpoſitionibo remanet

integra. Onde. Si cõponat᷑ trans littera

nulla mouet᷑ · Crano ·traijcio· trado· tra/
ouco remotis.

Triciesaduerbiũ numeri.i.triginta vicibꝰ

⁊ dicit᷑ a triginta.
Tridieaduerbiũ/a triduũ dicin.
Trigies· aduerbiũ nũeri.i.triginta vicibo.
a triginta dicitur.

Cuatimadũ.ꝑſonale.i.tuo moꝛe·vel moꝛe

tuę gentis · vel patrię. Similiter diſtin/

guemeatim ⁊ ſuatim. Et ſcias ꝙ adubijs

non accidit numerus neq; ꝑſona. vt dixi

nmeatein.
Cunſim·adũ.i.minutim/ↄciſim· uł ꝑcuſſim
⁊ dicitur a tundo.vis.

₰-

Hab quandoq; ſigt gaudiuʒ.⁊ eſt interie/
ctio gaudentis. Dnde aſaię. 44*Dab

calefactus ſum. vidi vocũ. Et Tuguſtinꝰ

Dicit. Cũ delectamur dicimus vah. Iteʒ
quãdoq; denotat denſionẽ.vel increpa/
nonẽ. nde Matthei. 272 Dah qui de⸗
ſtruit templũ dei.⁊c.

Palde.i.foꝛtitnimis:vehementa dꝛa va/

lidus ꝑ ſyncopã ꝓ valide.pᷣm Nꝛiſcianũ.

Hau. eſt aduerbiũ admirantis vel iurãtis.

Hau etiã nomen ẽ cuiuſdã elemẽti apud
hebꝛęos.ſcilʒ.v.cõſonantis.
Pbertim aduerbi.i.abundant.
Pbi eſt aduerbiũ loci interrogandi.⁊ſi/
gnificat interrogat in loco. Iteʒ eſt ad/
uerbiñ tẽpoꝛis· vt Pbi.i.poſtq; vel qñ.
Item eſt aduerbiuʒ qualitatis. vt vbi.i.
qualiter. Et quãtitatis.vt vbi.i.quantũ.
Et ſimilitudinis.vt vbi.i.ſicut.Eſt etiam
quaãdoq; aduerbiũ increptis vel admi/
rantis. Oñ Geñ.ʒ? Idam vbi es · quaſi
Dicat in quãta miſeria esa in quanta an/
guſtia es. Mer quid feciſtiiin quantum

peccatũ cecidiſti.Bene enĩ ſciebat de vbi

eſſet.ſᷣ̊ quaſi admirando increpat eũ ꝙ in
tantũ peccatũ delapſus erat.Et nõ ꝙ vbi
recipit vndecim intercõpoſitiones ⁊ ſyl/
labicas adiectiones.vt Sicubi.Necubi
Xlicubi.Nuncubi. Ecubi ex ena vbi cõ/
coſituʒ. Obiq;.vbiubi.vbiuis.vbilibet.
vbicũ q; vbinã. Inueniunt᷑ etiã ꝗdã alia
quę vidẽt᷑ eſſe cõpoſita ab vbi.vt ltubi.
Aſtubi. Hoſtubi. bᷣ poti ſũt ꝗdã irregu/
lares vocũ cõgeriesa fungũt᷑ loco vnius
dictionis aliquando. Item vbi tam ſim/

plex q; cõpoſita eius poſſunt exigere ge⸗

nitiuũ ex vi diſtributionis.vt Obiq; lo/
coꝝ.i.in quolibet locoꝝ.⁊ vbi locoꝝ.i.in
quo locoꝝ.Similit᷑ ⁊ vbiuis locoꝝ:vbi/
cũq; locoꝝ vel gentiũ. Del dic ꝙ cu dicit
VOVbicq; locoꝝ vel terrarũ.i.in quolibet lo/
coꝛũ·illi genitiui regunt᷑ ex natura ꝑtitio/
nis. Et coꝛ· pmã vbi. Hnde Duidiꝰ epi.
Jura fides vbi ſunt commiſſaq; dextera
dextrę. Item nota ꝙ in pdictis quando
vbi poſtponit · tic ẽ cõpoſitio. vt Sicubi
alicui· vel quãdo geminat. ut vbiubi. Sʒ
quãdo vbi pᷣponit·tũc eſt ſyllabica adie/
ctio. vt vbiuis vbicũq; ⁊c.

VPeinteriectio dolentis vel execrantis vel

maledicentis.vt Mę illi ꝑ quẽ ſcandaluʒ
venit. Item veſiãt ęternã dãnationem ĩ
ſacra ſcriptura.⁊ ſcribit᷑ ꝑ.ae.diphthon⸗/
gon. Itẽ ve.i. ſine. Inde ꝑ cõpoſitionem
veſanus bm Mug. Iteʒ ve eſt cõiunctio
endetica p vel ponit᷑.⁊ tũc ſcribitur ꝑ e
Hehemẽter. tius.ſime.i.foꝛtit. (ſimplex.

Pel aliquando eſt cõiunctio diſiunctiua.

vt quando ponit᷑ int᷑ duo quęnõ poſſũt
ſimul eſſe vera. vt Homo eſt rationale
xl irrationale. Iliquando eſt ſubdiſiũ/
ctiua.vt quado ponit᷑ inter vuo queę ſũt
ſimul vera. vt amauerunt vel amauere.
Aliquando etiã ponit᷑ vel pꝛo ſaltem.

BHBelociteraduerbiũ.i.cito.repente.

VBeluti ·a vel ⁊ vti cõiunctione componit᷑.
idem eſt quod quẽadmodũ:quomodo
ſicut. ſm Pap. Et coꝛ.penuł. Bnde Pir-
gilius gnei. 9? At weluti pleno lupus in/
ſidiat᷑ ouili.Et inde ꝑ apxocopaʒ fit.velut
aduerbiũ ſimilitudinis.i.ſicutquaſi ·⁊ eſt
t. finalis littera non.v.
Derbbo tenus verbi gratia verbi cauſa duę
ꝑtes ⁊ ſub duobus accentibus regendę
Venuſte.i.honeſte.
VYerlſute.i.callide.
Vero./ſepe cõponit᷑ ꝓ cõiunctione copula/
tiua.⁊ lępe pꝛo affirmatiua.i.certe.⁊ ſepe
pꝛo expletiua. Item verũ ſepe ponit᷑ pio
ſed.vel pꝛo certe. 6M
Vicatimadũbiuʒ/penł.pꝛod. poteſt deri/
nari a vicus:quaſi ꝑ vicos vel de vico in
vicum Mel poteſt deriuari a vice.i. viciſ⸗
ſim/ ꝑ ſingulas vices.
NViciſſimadũ.i.alternatim·mutuo/ꝑ viceſ.
Vidgelicʒaduerbiũ affirmandi.i.nimirum
certe · ſcilʒ vero· videre licʒ.⁊ cõponitur a
viderea licet. DNel eſt cõiunctio copula/
tiua vel expoſitius.ſᷣm Muguitionẽ.

/

Vigies wl vicies aduer numenii viginti
vicibus.⁊ dꝛ a viginti. Dnde poꝗ.9:
Vigies millies dena milia.
DNiritim.adũ.iꝑ ſingulos viros · vel de vi⸗
ro in virum. di a vir.
Pltra· adu.loci.⁊ cõpat᷑vltra · vlterioꝛ · vl⸗

timus.DPõt etiã eſſe poſitio qñ regitea ca/

ſum. vt vltra rhenum.
Vltro.i.vltra.vel ſponte.
VHncatim adũi.ꝑ vncias ul de vna vncia
in aliam dicit᷑ ab vncia.

Vngde adubiũ loci.i.a quo vel ex quo loco

Vl ex qua re vel caula · võm Papiam.

Vndecdiesadũbiũ numeri.i. vndecim vi⸗

cibus.⁊ dicit ab vndecim.

Vndiq; adu.i.ex oĩ parte.⸗ grauat penut.

Vngde q; cõiũctio encletica nõ inclinat h
accentũ ᷣcedentis ſyllabę ad ſe.i.iuxta ſe ·
quia ſcedẽs vocalis coꝛrupta eſt in vn/
diq;. Nã vndiq; cõponit᷑ ex vnde. 1 3.
Et ſimiliter cõtingit in deniq; · qd cõpo⸗/
inr er denuoqa q;.

VBnq;.i aliq uanoaſoche huetil te⸗

poꝛis · vide in nuncß.
Voluptuarieadũ.i.ᷣm volup tatem.
Vſpiam.i.in aliquo locoalicubi· aduᷣbiuʒ
loci· di abvllus.⁊ eſt ibi piam ſyllabica
adiectio.vñ nõ acuit᷑ in fine·quia accẽtus

pꝛincipalis non debet poni in ſyllabica

adiectione.
VPſq;.ii aliquo loco.adi. locia dĩ abyllus
Vſqueq̃q;i.x oĩa nimis · ex toto omnino.
Zacuit penul.
Nſqquo .i. nadiu quouſq; ad quẽ finem
Hm Paß. Mel pleniuſ põt vici ſic Oſq;/
quo.i.aliquãtulũ.aduerbiũ eſt quãtitatis

VBñ in plalmo. Cõuertere oñe vſc;quo

i. aliquatulũ. ẽ vſq; quo.i.vndiq;adũ.

eſt loc. Pñ Lach. S: VNſq; quo veniant

populi.i. vndiq;. Item vſq;quo.i.quo/
uſq;· vel quãdiu·aduerbiũ eſt tẽwꝛis. vt
ibi. Oſq;qͥ oñe obliuiſcer me in finẽ. Itẽ
qñq; ponit ꝓ doneca ẽ aguͦbiũ tẽpor. Vſi
2. Machab. . Sacerdotes plallebant
bymnos vſq;quo cõſumptũ eſſet ſacrifi/
cii.i.donec.⁊ acuit vltima ſᷣm vſũ vſq;ʒq́.
Vt multa ſigt. Nã vt.i.coſtq;. Dt.i.ſicut.
Pt.i. quis. Ot.i. ſimul. Onde de qbuſdã
Eᷣdictoꝝ · dicit quida. Ht poſtq; dicas. ut
quãuis· vt quoq; ſimul.
Nti aduerbiũ ſimilitudinis.i.ſic. Et inde
cõponit᷑ Sicuti · veluti. Et coꝛ. v. Sed vti
wverbũ ꝓducit pꝛima. VHnde. Quiſc; do⸗
cetur vir veler virtntibus vti · 3

Vinnam aduerbiũ optandi.. vt fiat opto
Et cõponit᷑ ab vt vel vtia nam. Et coꝛ. ti.
NPtiq; quãdo eſt dictio cõpoſita·tũc acuit
antepenl.H quãdo ſine ↄpoſitione accipit᷑
vtiq;· tüc accentũ habet ſuꝑ penł.ſeruata
nata ipſius endeſis.⁊ ſic cauſa vifferẽtig
amittit vim ſuã cõiũctio encletica ĩ vtiq;
dictione com foſita⸗ ſimiliter intelligen/
dum eſt de itaq;.
Ptpote.i.tanq penl.coꝛ. Et cõ cõponit ab vt
Tote ablatiuo de pot. vel pos potis.
Vtputa.i.verbigratiaiicut.adu.Et videt᷑
ibi puta eſſe ſyllabica adiectio.⁊ ſic erit
ſimplicis figuręa deriuabit᷑ ab vta acuet
pꝛima:.q; accentus pꝛincipalis non debet
poni ſuꝑ ſyllabica adiectione.Oñ.j.Con.
S Non coꝛpus qð futuꝝ eſt ſeminas.R
nudum granum.vtputa tritic.
VPtrin ꝙ; adu.i.ex vtraq; ꝑte.Vñ Ecech.
4o. Finis vtrinq;. ſm vnã littera
Vtrobiq;adu.i.in vtraq; ꝑte: acuitpel.
Vtrũ · dialectica interrogatio habes ſe ad
vtrũq;.i. ad affirmationẽ ? negationẽ.vt
cũ dico.vtrũ cęlũ ſit rotundũpõt reſpõ/
deri · celũ eſt rotunducęlũ nõ eſt rotundũ 5
Item vtrũ aliquaãdo eſt nomen.⁊ ponit᷑
pꝛio quis. Onde quidã. Nomen dic vtꝑ
coniunctio dicit᷑ vtu.
Ptrülibet.i. qſi ex his placet. Et coꝛli. Et
eſt libet ſyllabica adiectio.
Vtrũnam · interrogatiuũ eſt.⁊ habet nam
“ yllabice. acuit penut.

S Finit vocabnlarins bieniloqnus ti⸗

plici alpha beto diuerſis ex autoꝛibꝰ
necnõ coꝛpoꝛe vtriuſ⸗ q; iuris collectus:
dad latinũ ſermonẽ capeſſendũ vtiliſſi /
mus: Impꝛeſſus Baliler · ꝛlnno oñi.
E S Cccc xx viij.

Taus weo.

weße
1
Kopeo

n
1 .
nſeri

A lic;

4 NN
ee
„ e
V

een

wpcws
Atnide
W rſcent

tbmmget

R„
* ”ñ

——R
mobtsk
„ Ab 8

„
. .
Ean
M.⸗

* 7
RIN oefp
lpo/

. ?
6 ⸗
aw,

Wee e
“

ℳ , E 3
L
.
†

11

.
RE 820

.
.
meon
9 5äs

urH/NRer
. WDNI
*
„ 7.
„- 1 /,
IU.
– 42
eAe.
„ℳ AP
.
„

9

ẽ

«1

—

Archlivflim

„

rhanden

VOα

*

.

i. extra cõtextũ.i.in alia cauſula.tũc acut
in illa ſyllaba ad quã ꝑtinet accẽt regular.
vt Soꝛtes currit qͥ mouet᷑i.Soꝛtes currit
⁊ipſe mouet᷑.Et ſic ſumit᷑ in Auca:qui fuit
Jacob · qͥ fuit Heli. Sunt enĩ hmõi noĩa⸗

aduerbia inceptiua uſularũ.⁊ tüc faciũt
relationẽ explic cũc acuũt᷑ ad oſtẽden /

dũ hanc vim. E. q; aũt inſerunt᷑ dauſule
ſui antecedẽtis.⁊ tũc facũt relationẽ ĩpli/
citã. ⁊ tunc trahunt᷑ a ſuo ãtecedẽci.⁊ ideo
amittũt naturalẽ accentũ: regũt᷑ graui.Et
habet locũ ſdicta viſtinctio in oibꝰ noĩb⸗

interrogatiuis adbijs·ꝗᷓ relatiue acipi

poſſunt:vt qualis:quãtus:quotiens:quot ·
cuius cuias/quo/qua· vnde.⁊ vbi:quãdo
cũ·quãtũqualiter.quotẽnis.¶¶ Elc quoc
Diſtinctio cauſa q̃re ↄpoſita abinde acuũt
antepenł.vt exinde· deide/ſubinde.cũ penlł.
q ẽ lõga poſitione · acui deberet hm regulã.
Hꝛiſtianus autẽ vicit hoc ꝑ greciſmũ fieri
qꝛ ſic accidit in aliqbus aduerbijs gręcis.
hocfit ne ſᷣoſitio videat᷑ venire ꝑ appoſi/
tionẽ. Sed eadẽ ratione cõpoſita/ab intus
⁊a lõge⁊ ab oꝛſũ.vt deoꝛſũ · ſic deberent p/⸗
ferri.¶ Dicendũ q oẽs cõcoꝛdãt qꝙ in de⸗
inde· ſbᷣindepinde: cęterl cõpoſiſjab inde/
añpenł.acuat᷑.Et ſilłit᷑ a quando cõpoſita·

vt ſiquãdo:/nequãdo.⁊ aliquãdo.In alijs

aũt nõ oẽs ↄcoꝛdant.vt abintus:deintus

alonge . delõge · deoꝛſu · 1 deſurſũ · deinceps

decontra. Ideo de quãdo et inde indubi/
tanter teneamus/ꝙ ab eis cõpoſita debent
in antepenł.acui.cetera aũt ſunt regularit
ꝓferẽda/tamẽ ꝓpt᷑ cõfoꝛmitatẽ tenendãꝑ/
ſuadet᷑ ſuꝑ bibliã vt talia etiã in antepentł.
acuant. Qui aüut coꝛigit nõ multũ inſtet ·
potiꝰ oiſſimulet.qꝛ H̊ nõ videt᷑ autoꝛi ſcilʒ
Pꝛiſtiano.niſi de cõpoſitisa quando.⁊ ab
inde. Dt etiã aduerbia a noĩbꝰ diſtin/
guãt᷑contra quartã regulã.q̊ aduerbia vl/
timo acnunt᷑· alioaliquo alias. ¶ Cauſa
etiã diſtinguẽdi pᷣpoſitiones variãt accẽt
ſuos:de qͥbus tres regulę dant᷑.¶ VHꝛima
eſt · ꝙ Hpoſitiones ꝑ ſe pꝛolatę acuũt᷑ ĩ fine
quando ſcilʒ ponunt᷑ materialiter.vt ad
pars eſt. ¶ Secũda regula eſt. ꝙ ptoſite
ſuo caſuali.vt extra domũ ·iuxta poꝛtã.vel

interpoſitę ſuis caſualibus. vt domũ extra

tuã.vel ppoſite caſui relato ad ſuũ caluale.
vt extra mundi terminos:grauãt᷑ in oibus

ſyllabis.¶ Tertia regula eſt· ꝙ poſitio/

nes poſtpoſitę caſibꝰ quos exigũt · vel poſi/
te ꝑ defectũ vᷣboꝝ.vt tu mihi de mult nat

ſolus ſup.i. ſuꝑ es.vel poſitęĩ fine. vt mille

hdĩes venere ſup.ſuãt generalẽ regulã.vt

ſcilʒ monoſyllaba acuat᷑ ⁊ viſſyllaba vi/
ctio acnat pᷣmã.⁊ triſſyllaba med pdu.Et
ſi med.ẽ bꝛeuis/acuit antepentł.ſaluis exce/
ptionibo ſupꝛadictł ¶ ec ſpoſitio verſus
poſtpoſita accuſatiuo trahit ipſũ ad facien
dum vnũ aduerbiũ locale.pm quoſdã. vt
italiã ꝓᷣſusa tũc acuit᷑ penł.vel dicat᷑ ꝙ ſũt
duę ꝑtes.⁊ verſus inclinat acentũ ſcedẽt
dictionis ad hanc ſyllabam.ver.⁊ oẽs alię

grauant᷑ illa ſola acuit᷑ ſiue circũflectit᷑ &

encleſis. ¶¶Siunctiones cã viſtinctionis
variãt accenli·nã poſitę grauant᷑ in oĩbo

ſyllabis ſuis.vt Soꝛtes curritigit᷑ mouet᷑.

poſtpoſitę vᷣo ſeruãt accentũ regularẽ.vt

SBSoꝛtes currit:mouet᷑ igit᷑a hocſter ende⸗/

ticas ꝗᷓ poſtpoſite granant᷑quẽadmodũ ſi
Hronerent.¶ Diſtinctio regularis accẽt
cogit accẽtũ in alijs ſyllabis qñq; coꝛripi

vt meimet granat me.q;uis ſit lõga ꝓoter

pꝛincipalẽ accẽtũ qui erat ſupꝑ pmã.qñ di
cebat᷑ mei:quẽ nõ potuit mutare ſyllabica
adiectio.Et ſic tene ð ſiłibo.ut egometille⸗
met. Sic ĩ imꝑatiuo dicimꝰ.bñfac calefac
ponẽtes accentũ ſuꝑ vltimã.qꝛ pncipalis

accentus in integro erat ſuꝑ eã. Sic vultei

Hompei ⁊ Dirgili.⁊ tepefit ⁊ caleſit.e qͥ
bus victũ ẽ. ¶ Itẽ accẽtũ ponimꝰ ſuꝑ hac
ſyllabã.li.in ̊ dtõ alicui:quo metrici vtũt
tanq; triſſyllabo·vñ deberet acui antepenlł.
H pꝛoſaici eo vtũt᷑ tanq; tetraſyllabo:ideo
ponũt accentũ ſuꝑ eã quã habent ꝓ añpet.

¶ Deſteriectionibo·nõ põt vari certũ do/
cumẽtũ · nec de barbanr. niſi Hᷣ Dis bar⸗
bara vox nõ declinata latine. alcc

centũ ſuꝑ
extrema ſeruabit acutũ. Intiectiões q́ʒ in
fine ſępiꝰ acuũt᷑. In.c.t᷑minata vicũt qͥdã
in fine acui.vt allec.leq. De beneſacpdic.⁊
itroduca ſilibonõ ẽ dubiũ.de allec ſat ap⸗/
pꝛobat vſus.de donec nõ foꝛte ſic. Interea
loci ꝓ vna dictiõe cõputat᷑.⁊ vt tollat᷑ oĩs
ãabiguitas a ſermone ꝓferat᷑ ſub vno accẽ/
tu.⁊ ponat᷑ ſuꝑ añpenł. In libꝛo accẽtuũ
qͥ dꝛ VPꝛiſtiani:dẽ/q; adubia in.e.termiata
bꝛeuiant in penł.vt hodie/ſedule.ꝗᷓ a ꝓpꝛio

noĩe veniũt ꝓducũt᷑.vt Tulliane Marti/

ane. Si in.m. ꝓducũt᷑. vt meatim tuatim.
Si in i.bꝛeuiant᷑vt veſperi. Si in. o. cauſa
differẽtię in vltimo ſeruãt accẽtũ.vt falſo.

BSi in. a. ſiliter. vt vna ne putet᷑ eſſe nomẽ

Si in.as.in vltimo/vt aliaſ.ne nomen eſſe
videat᷑.Si in. r. bꝛeuiãt᷑. vt bꝛeuiter. Si in
ol.ſilit. vt e.depol.Si in.c.in vltimo ſeruãt

accẽtũ. vt illic iſtic. Si ĩ.bꝛeuiãt. vt füditꝰ

R

Balancde Q

N Focus O

1

K

VierfarbSelector Standard“

Euroskala Offset

Copyright 4/7/1999 VxVMaster GmbH wwwW.yXyVMaster. Com