Cc31_fol Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

 Breuiloquus vocabularius Reuchlin, JohannesandHeynlin, JohannesandGuarinus, Veronensis — ——ð — — — ———— —— — — „ elee. — —M . — 4 — = . 7 . 4 . 4 2ð 5 4 . 5 “ 4 4 4 = ==S * . 8 * * . . . „ „ △ . . 4 . — * . * . ₰ 9„ * * 2 2 . . . . . . 2 . N 1245 11988776 021 — IIIHIIIINIIIINIIn.. . 8 Tübingen . „ P vorhanden s r = — =èð 7 —— 5 ð =ð =JSM „₰△ KR 4. RWrð . . rR S M * ð — N . * . „ — ð R 8 „ . WH . 5 R l ð 7 8 . 4 4 . 4 . 2 4. . . 4* 2 4. E ð . . —— — . — — . — ꝝ ę= bs — . . — — — —— vus — . sõäs Sunt qui ſibi iam plurima cõparare volumina ſtatuerũt a quoꝝ pꝛofecto lectione ſepius dictionũ auertit ignoꝛantia faſtiditq; animus legentis. cum oꝛationis vo/ cabula minus ĩtelligat. Itaq; ne libꝛi qñq; nobiliſſimi faſtidio lectoꝛis arca recon/ iti rodant᷑ tineis:ac conſumantur cęteris ligni termetibus: iſte omniũ vtiliſſimns . liber vocabularius· cui nomen eſt bꝛeuiloquo. Paſileę acri ſtudio ele 1 G nitidaq; littera impꝛeſſus eſt vt facile poſſit quiſq; omniũ auto 1 ad apollinem delphicũid eſtad quoddã interpꝛetis oꝛaculũ rec. ð bula tam theologie vniuerſe· ; iuris vtriuſq; cęterarũq; facultatũ expoſitionibo reperiat. Nec eius in oꝛthographia obſeruantiã trado Habet eni tot in ſe oꝛthographię.irecte ſcribendi rationis conatus neſciam ſi poſſit ipſius diligentia ſaltem aliqua pecunia pariter quip om/ . periet ſtudioſus lectoꝛ ianchdũ latitantẽ diphthongoꝛũ artem · quę debeat ſyllaba vel ꝑ.ae. vel per. oe. conſcribiquid perj.vel per.y.qd aſpiratione vel ſine ea. Peniq quo ſit accentu quodq; vocabulũ enunciandũ. r ſi cunctas velim etiam eruditio/ nes vtiliſſimas bic expꝛimere.neq; membꝛana ſufficiet neq; dies. Sane ſciendum pꝛo lectoꝛis cuiuſq; in hunclibꝛũ introductione/ꝙ ſunt quedaʒ vel noue poſita vel abbꝛeuiata. Nam cum.ę.reppereris·tãtũ valetquantũ.ae.diphthongus·quę pene ad ſimilitudinẽ.e.litterę ſolet a nobis pꝛonũciari.ę. vo ꝓ.oe.ponit᷑·quę⁊ ipla viph/ thongus inſtar.e. litterę a pluribo ꝓfert᷑. Itẽ·ꝗ/ ponit᷑ p quae.Et ·/pꝛo pꝛae.In qͥb⸗ gautem victionibus huiuſmodi debeant diphthongi collocari:videbit infra·tum in arte Guarini Deronenſis litteratiſſimi viri· tum in exercitatione · hoc eſt · in huius bꝛeuiloqui vocabularij aſſidua lectione. Ybi enĩ in pctica inuenies · qdð grãmatici in ſpeculatione pꝛęcipiunt. Item vbi pe. coꝛ. Apexeris penultima coꝛrepta ſcito valere. pe.pꝛo. penultima pꝛoducta. antepe. antepenultima. me. coꝛ. media coꝛrepta. me. pꝛo media pꝛoducta. Item vbi. m. s. maſculini generis · ſecundę declinationis.vel maſ. ge. maſculini generis. Item.f. p. femini generis/pꝛimę dedinationis. Item neu. ge. neutri generis. Item. 9.t. coĩs generis :tertię declinationis. Item. 9. p.coĩs generis pꝛimę dedlinationis ⁊c. In verbis quoq;.a.p.actiui generłpꝛimę cõiugationis.a.s. actiui generis:ſecundę coniugationis.n.t. neutri generisterti? cõiugationis.a. q.ac/ tiui generis:quartę cõiugationis.d.p.deponentis generis:pꝛimę coniugationis et In pꝛęſenti libꝛo continentur. — Fen ars diphthongandi Guarini Deronenſis. tem cõpendioſus dialogus de arte punctandi. Ytem tractatus vtilis de accentu. Vtem Bꝛeuiloquus vocabularius. „ p diereſim · hoc eſt per ſyllab arum viuiſio/ nem · vtraq; manente litterain ai ſoluit᷑ ut Guannus Veronenſis Floꝛo ſuo ſalutẽ 1ιι maia. &αοσ aiax. Tut ſine viereſi i plurimam dicit. flſcio :ꝙ diphthõganda voca/ bula ſcire te velle itelligo:quo/ £ IIeãqᷓ rem ? ad oꝛthographiã rectę ſor· Aifoꝛmulã ꝑtinere.⁊ nõ paruũ legendi cocumentũ pſtare poſſe cognoꝛis. Qua quidẽ in re quid agam: ſubdubito: Nam niſi tuę moꝛem volũtati:qui de me optime meritus es:geſſero:ĩgratitudinis me reũ eſſe cõſitear: erit neceſſe. Quo cri/ mine nullũ grauius aut acerbius vel apud perſas puniri: teſtis eſt cenophon. Sub/ inde cum negligentia ⁊ vitio libꝛarioꝛum omnem ferme diphthõgoꝛũ cõſuetudinẽ abolitam aut depꝛauataʒ aſpiciam: ita vt bꝛeuis ſepenumero ſyllabas vetuſtiſſimis codicibus viphthõgis notatas comperiã Vngde ipſaruʒ rationẽ aut vſum aucuper: vix ſatis ſco. Et eo magis ꝙ quę ꝑoſtulas dicto citius fieri feſtinantiſſimus vrges. HBerum eniuero ne laboꝛem potius fugiſſe me arguas:decreui:qᷓ;tũ vna tumultuaria lucubꝛatiõe potuero:ad te de diphthõgis colligere: quę latinę locutionis memoꝛia ſuppeditarit: aut ſiquid paululuʒ gręce ex doctiſſimo ac impꝛimis humaniſſimo pᷣce/ ptoꝛe meo Manuele chꝛyſoloꝛa deguſta/ ui. Et ut Ciceronis pᷣcepto facilius de quo diſputatur: poſſit intelligi ſermonẽ a defi/ nitione pꝛoficiſci:ſatius eſſe arbitroꝛ. Quid ſit diphthongus. NDiphthongus .· eſt ouaꝝ vocaliũ cum ſin/ guleę vocem ſuã ſeruent: in eadẽ ſyllaba cõ/ plexio.vt aes. Mec ius.uas.q̃.viphthon/ gos putandũ erit:cum nec.i.nec.u.ſuũ ſer⸗/ uare ſonũ conſtet. Differt autẽ a monoph/ thongo diphthongus: ꝙ hec ouas habere vocalesilla vnicã vuᷣtaxat cernit vt Coa.· vbitris monophthongos eſſe dephẽdis. Dicta idcirco diphthongus/ꝙ binisson/ ſtare vocalibus videatur. Dis enim gręci bis.⁊ phthongon · ſonũ appellant. Moſtri quattuoꝛ fecere diphthongos.au. eu.ae.oe. Quidã,.ei.iphthongũ adijciũt. Den grecoꝝꝑ eam eſſe diphthongü mani⸗/ feſtũ eſt:quicũ plures habeãt diphthon/ gos: cęteris omiſſis ꝗ nihil ꝓpoſito cõdu/ cunt: aliquas attingã: ex quibus deriuari noſtras liquet · cũ in latinũ vertitur aut Vn ſine cauſa factũ eſſe certo ae diphthõgon tranſit. vt cαπ pean. SS&“A1τ τ1α paleſtra. &1aει⅞âον ene, as. e ĩeu diphthõgõ latia cõũᷣtit oꝛo· vt euvpo eurus. ori&ανο0ο theſeusTut ies vt &X“εÜιυο achilles. 5SAvοονο Vlyſſes. &ov εινοο perſes.lut iu.ſolã vt ꝓν W fugio. &1 Ioe. vt kedιοι 1Aice comędia. p& ι£ tragedia. & re ĩoe vertiypꝰ. vt ο1πιπpgna.et oinig phenix. vel i.u.vt oNiꝑtzο puniceus diſſoluit᷑ interdum. vt ꝑoα troia. o quoq; aut ꝑ dięreſim in.a in.u.conſonan tem ſoluimus. vt No nauis. KRut in au diphthõgon.vt Nαν1 πι naufragiu νX„ρ aula oνσTraιaιπςοο auſterus. Et vt adnoſtras redeam ae.diphthongon quidã paſſim pꝛotulerũt.vt Syllę·galbe· amynteę· muſę.Nonnulli pꝛo ſecunda eius littera. id eſt. e. moꝛe gręcoꝝ.i ꝓnũciauerũt Qua ꝓpt᷑ Maro noſter atiqͥtatj amãtiſſi/ mus.aulai pꝛo aulę.⁊ pictai pictę veſtis ſuo ĩſeruit carmini.vt Tulai ĩ medio liba⸗/ bãt pocula bacchi. NPiues equũ:diues pi/ ctai veſtis?⁊ auir. ”MÿMB Singulares generãdi ⁊ oãdi caſusa plu/ rales noĩandi vocandi ĩ pᷣma dedlinatio⸗ ne.diphthongo finali in.ae.notari certiſſi⸗/ mů eſt. vt Lyrę. MMVMU Plurima quoq; deriuatiuoꝝ noĩuʒ in eus exeuntiũ diphthongant vt ea potiſſime ꝗ a vocabulis in. a. aut in.e.ꝓductam exeũt. aut in. ae. vt Berona. veroneus. Mityle/ ne· mityleneus. IFlthenę · atleneus. Muc cũ nulla de aua eu.extet ambiguitas: de ae ⁊ oe. dicendum eſt. Et pꝛimo de.ae.ſeruato alphabeti oꝛdine. Cui quęcũq; memoꝛiam fugerint:tute addere quę legendo compe/ reris: poteris. UDʒ De viphthongo ae.in pᷣmis ſyllabis. Cacus. ab eo deriuata.vt ęacides. Heccũm compoſitis.vt hęccſien. Edes a ab eo nata. vt ędiſicoędeꝑolędi/ tuus:ędilitas. duts ge. capꝛa ab eo edita. vt gis clypeus Palladis:ęgloga.ęgoceros. Capꝛicoꝛnꝰ. Eger · ęgritudoęgrotus. —— CEgeus⸗ ab eo oicta.vt ęgides.Egeũ mare ggina· vrbs. mulier. Egyptus. Eolus. lACliia mulier. Elianus.xpꝛiũ nomen viri. Helios ⁊ heliades ⁊ beliogabalus. e. ſim⸗ plici ſcribenda erunt. Enma ſanguis· ęmarothis.cęterũ Emathia abſq; viphthongo. ulus. 1 ab eo deriuãt. vt emuloꝛ emn/ ulus gręcelepidũ latine ſi / (latio. gnificans ? fraudulentum. Enyliꝰ ſua deriuata. vt ęmylianꝰ. emylia. Eneas.cuʒ ſuis deriuaſj·/vt eneis:neades. EG maſermo obſcurus. 8 id eſt ęreus. nos.loci ꝓpꝛiua lauscum ſuis vriuatis vt Apanęos.⁊ paranęſis:admonitio. Enobarbus Eneus. 4 Colus rex ventoꝝ quę ab eo deriuant᷑.vt ęolides/ęolis.ęolia. Coles populi.⁊ ęolicus. . Con. ſeculu.⁊ ſua.vt ęonius.id ẽ ſempitnꝰ. Euum. Epya· vrbs. Epolus/paſtoꝛ capꝛarum.⁊ ab eo nata.vt ępolium capꝛarũ grex. —. Cquꝰ ꝓ iuſto ·⁊ ꝗ ab eo.vt ęq̃lisqueuus Aquo·ęquas ęqnoctiũ· eq paro.ęqualeo· ęquitas.ęquoꝛ:ęquoꝛis. Equus vo pꝛo diali · nullo pacto diphthongon patit. Hema ſangus. Hemebetũ · carminis genus. HVereſis ab ſe deriuata/ut aphereſis · oi⸗ reſis. ſynereſis, hęreticus. Vereſius·viri pꝛopꝛin. Pereo.⁊ deriuata.vt beęſito. Cſcbyngesgs lne Eſculus. tusa quę ab eo fiunt.vt ęſtuo.⁊ ęſtas cũ pꝛole ſua.vt ęſtiuus. . opus. (Eſchylus. Etas etacula diminutiuũ ſuũ. ernuset eternitas. Ethera ethereus. CEthꝛa · fulgoꝛ celi. Ethiops.⁊ ęthiopia. Ctolus.⁊ ętolia. In medijs ſyllabis. cheus nomen gentile. lceus poeta. Actęon/ꝓpꝛiũ nomen viri. Acteuslitteralis. Anapeęſtus pes metri. ATnapea·genus auis. Aneus. Anteuns. Ariſteus. Arieuns. Trideus. Chamemela herba. Chimera. Aſcreus.quoniã ab aſca loco deriuatũ ẽ. Dellittera. C. In pꝛimis. Clemens. Celebs. . Cebes · ꝓpꝛiũ loci · Mbilo t nomen Cebes per.e.ſimplex ſcrit Cęcus/ ceęcitas. Cecias ventus q di. Cec lia. Cedo · in oibo tẽpoꝛibo · vt cdel q;ĩ pterito ab eo deſcẽdẽtibo· ut cecidi ceci/ diſſe. Cedo aũt dare locũ deſignãs/ſim/ plici.e.ſcribitur. Celü.⁊ quę ab eo.vt celeſtis.⁊ cęlebs. Celo. celas. Ceneus pꝛopꝛiũ viri. Cherephon. Cheronia· vrbs. Chere · pꝛo ſalue. Cęnodoxianoua gloꝛia· ꝓ ĩani aũt gloꝛia e.ſimplici ſcribes.⁊ cenothaphiũ. Ceęſar.cũ ſuis.vt cęſarianꝰ.cęſarea · ceſaries. Cetera· ceteri. 3 Cet p ↄuẽtu p piſce aũt.e.ſimplici ſeibit. Cepi cũ ſuis deriuatis ꝑ.e.ſolã.vt ceptus . inceptusinceptoꝛa ſceptoꝛ. In medijs ſyllabis. Cacodęmon · infęlix. Chaldeus. Chameleon animal. 7 Cynedus. Cynegirius. Circeumoppidũ. Chlena. veſtis. Cyreneus. Chameliũ herba. Tiytemneſra. Helittera. D. In pꝛimis. Vemona vęmoniũ. ie egijs yllabi In medijs ſyllabis. DViceus · iuſtus. . Dicęarchus. dicęarchia. Digreſis. — Vꝛacęna· dꝛaconis fęmina. ebꝛeus. Hepheſtion. demon fęlix. Et quoniamſ epiſſime p.f. ph. poſitũ animaduerti:cũ idẽ fere ſint.vt oeyn fuga. ꝓHuni fama nũc in loci.f. ph. ſupponam. Pb. in pꝛimis. “ Prarentgn Phegdon nomẽ phᷣi. Dhedra pbedrona phędros. PPbeton. Innmedijs. Pblegreags. Phariſeus. Phereus. HNHeelittera. G. In pꝛimis. Gea · ꝗ et ge vꝛ. Ilb h̊ ſeudo geoꝛgica.et geometria:quę ſolo.e.ſcribunt. S= — Geon fluunius. Getulus (Gaius. Gnens · qð ꝑ.C.ſcribit᷑:ſonat g. vt Caius Gꝛecus. 7 gi genia rochtens. greciẽſis. Geſa · iacula. . n medijs ſyllabis. ynęcia· bona dea a noſtris dicta. ynęces mulieres. Gynęcęum.malierũ diuerſoꝛiũ. De lictera J. Ideęus.monsẽ E.2 ꝓpꝛiñ viri. locale nomẽ L dumę:qꝛ a loco in.e.deriuat᷑.vt idume. pꝛopꝛiũ. ſęus.rhtoꝛ quidam fluuius. udeus.2 iudea. DPymengus. Ledo. zſua deriuata. vtleſus. Aelius. H lemargia · inglunies. eſtrygones populi. etus. eua. ena veſtis. In medijs. qna. Lacęna. Nacedęmon-lacedemonius. eneusbacchus. H Lyceus. Tedeus. De Littera. M. Machera. Meanen luuins. Menades mulieres inſane. . Menalus mons. Meonia. Meon. Meotis · p alus Meoticis . Wegera.⸗ . Manichei. Muleus.pꝛopꝛium. Helittera. . Naxareusa nacarenus. Me⸗ vtiq;. He littera. P. Pean. Pedagogus. alia ꝗa Xàραàpue- ro deriuantur.vt pędomãtia · pędeutes· pꝛęceptoꝛ in gymnaſij ijs. PHeon ·medicus qͥdãa quo peoniah. berba. Peden · infantia.· diſciplina. gon pes metricus. alemon. MM Prgda. pꝛedoꝛ. Perait⸗ eius diminutiuũ ũßdiolũ. ꝛeneſte. pꝛeneſtinus. Pꝛes/pꝛędis. Potidea · vrbs. Pꝛꝓpꝛępoſitio cũ ſuis compoſitis.vt pꝛę⸗ rha amm. Pꝛeętoꝛ.Rtura/ptoꝛiũ · Pꝛelium. Pꝛemiũ. Pelen 7 p:ęterea. aleſtrae⸗ paleſtrites. . Panetius hüoſophuo. Pyreusathenienſis poꝛtus. Peren vrbs. 7 plattere re⸗ tolemęus. ileus pꝛopꝛium. De littera. M. Quęrelatiuũ ſingulare ⁊ plurale in omni genere . quecunq;.quędã ·aliaq; id genus ſeruantia. Que xpo cõiunctio ꝑ.e.ſolam. Qugro⁊ quę ab eo.vt quęſtus.⁊ quęſtoꝛ aſtura· quęroꝛ paſſiuũ. Queroꝛ voꝓp la- mentoꝛ. e. ſimplex habet. ⁊ pꝛimã bꝛeu?- Queſo. De Kttera. K. Kbeg⸗ pꝛo curru. Be littera. S. Sęxre · cum ſuis cõpoſitis vt ſepius ſepiſſi⸗ . me. ſępenumero. Sabeus. Sagdduceus. Sceuols. euus. Becull. Sale. Spęleũ.ſpeluncea. Byvaeſis. De littera. C. Tenarus mons. Timens viipꝛopꝛum. ropheum. Trocheus. Be littera. D. Ve. Becoꝛs. eęcoꝛdia De.oe.diphthongo. Ebalia.pars laconie. Economus · diſpenſatoꝛ familię.⁊ ab eovt ęconomia⸗ ęconomics. Edipus. Edipodes. badespꝛopꝛium viri. enos vinum ab eo heno phoꝛum vas Enotrij·ſabiin. (vinank. Eneus· pꝛopꝛium vini. Enomaus. Eſtrumpꝛo aſilo. In medijs. Amgbeum. carminis genus. De alijs litteiis. Celeſ yria· id eſt cana ſyria. Cęnobiiũ · vita coĩs. vt monachox. Cępi ·pꝛo incipio. gna · cibus ſerotinuuns. eusgigas. Cglius: celis. Cerillus. pꝛopꝛin. CEreſus rex. Cxęlia.foſſę pꝛope romam. Epicegnum. Fedus. Philopgmondux quidam. NPhenix. phenicia. pheniſſa. JFenum. Fnus memnus Fenemtoꝛ. Fetus. Fetura⸗ Fęglix SPbhebusa phębe nõ aũt ephebus. Fnanmg te den . Phbeęgdoꝛus. Aeędoꝛia. oicacitas.moꝛdax. Menia. onecus · oꝛtus ſic ab hercule victus. Qechus. 1 mecha. Mgricus ꝓpꝛiũ viri. Meret:a męroꝛ ꝓ triſticia.non aut ꝓ meri / Mengtius pater patrocli. (tando. Melibeus. MWelęedia. Hodępoꝛusviatoꝛ. VHdępoꝛici·ad iter conſcriptũ opus. Hꝛohbemiũ. Vargmia. pꝛouᷣbij, Bma. Peni pꝛo afris. Penitentia/pęnitet. Pſalmędiapſalmodia. Xręgen. oppidum. Cręcenius. Schenobates conſcenſoꝛ funium. Finis. Compendioſus de arte punctandi dia/ — logus fęliciter inciplꝛit. Znulug. Golue magr egregie⸗ d agf. Et tu chariſſime adoleſcẽs P.Huqͥd oli audima te / doctiſſie marpuctadi rõnẽ/nedũ legenti ven etiã Dicẽti/ſimula auditoꝛi/nõ ꝑuũ adiumentũ ₰ — — — ſſtare: M. Sic ẽ cõſentanea eten picta viſiũgẽdas lectiõis ptes ſeparãt· ꝓnũciãt ſpm̃ recreãtauditoꝛibuſq;/oꝛonis ſenſꝰ di ſtiguũt atq; demõſtrãt · D. Dic igit᷑ qſo m Bmis de pct'2 g ne⸗ ipᷣmis/qͥd ẽ pnct ꝰ? M. Jã fere dictũ puto ſulas ſeꝑat.ſẽſꝰ diſtiguitaĩiuʒ recreatſpa/ ciũq; cogitãdi relinqͥᷣt. Et fit aut moꝛa pnũ ciatiõis? tꝑisaut ĩpꝛeſſiõe calami:qꝝ pũů/ ctoꝝ/alt alteri ſignũ ẽ· dũ enĩ calamo recte foꝛat᷑viã q̃ſi pnnciãdi oñdit.cuʒ aũt pnũ/ ciationelmodũ rectũ foꝛmãdi.D.Cuiꝰ aũt c impꝛimit calamo ſfi ręẽ: M. Modo vniꝰ modo aliꝰ/atq; a but aggregatio vocũ recte poſtulat. Quiq; enĩ modiſꝓppe Incipit tractatus de accentu.ꝑutilis. . Ccẽtus eſt artificioſa modula⸗ q̃dẽ foꝛmari põt·q̃ ratiõe/quĩq; vicim eſſe gnã pnctoꝝ vgulã/cõma/colõ /periodũ/ pũuũctũq; ſttogatm. . Hecg vefimnias ſin gula vbi locãda ſintoñde. M. ꝑlibẽt.Nã v̈gula/ẽ ꝑpẽdicular linea/dextrã ꝓſus ptẽ erecta ſic/ Que rite põit poſt dictiões vᷣbo ac ꝑfectiõe carẽtes:vocatq; a clan vin ludi ſůdiſtinctio. ¶ Cõma/eſt pũct᷑ cũ vgula ſuꝑiꝰ eleuata ad modũ pmę virgulę ſic/ Et locat᷑ ↄgrue poſt oictiones habẽtes vbü! ſ ꝑfectiõis expertes:cui nomẽ diſtinctio ẽ. . Colon /eſt ſolus pictus planꝰ ſᷣm impl/ i onem calami ſic.Qui tametſi recte pyna poſt dictiones debitũ verbũa ꝑfectionem babentesſignat tñ oꝛationi q piã nõ ĩper/ eni ſignu qdᷣuł figura/ułmoꝛa ſua/clau tinẽs iungi poſſe/ꝗᷓ dẽ oꝛatio/ nomẽ cau ſulę ſoꝛtita eſt. Periodus/ẽ pũctus pla⸗/ nus cũ virgula curua inferius ſiue deoꝛſum Oucta ſic 4 Puncctus intro gatiuns/eſt pũ̃ctus planꝰ cũ virgula reto a ſic: Etlo⸗ cat᷑ recte poſt oꝛationẽ inttog. c vt intelli/ is ne ea ꝗ vixi: Et H ſũt genera punctoꝝ qbus dauſulas diſtingnen vebes. (/ Pa⸗ rentheſim vᷣo/ꝗᷓ ab ĩcepta daulſula ̊ nõdũ pfecta/claudit duobo ſemicirculis (ſiceni,ʒ pleriq; eã ut bic vides notare ſolẽt) poten intcdludẽ. D. video.M. Büt tñ alis pucta duo/ꝗ dauſulas non reſpiciũtalteꝝ quoꝝ reꝑtũ eẽ/ad icognitũ ſiue nomẽ ſine cogno/ men ꝑſonę ſignificandũaut etiã loc/uł di/ gnitatis.Cui pũcto nomẽ/vt qͥbuſdã pla/ cet gemipũctus ẽ· Bis etenĩ ꝑ tranſuerſuʒ cõpꝛimit᷑ ſic ARlteꝑ/ſemipũctũ noĩantqð recte fieri ſolet ꝑ traſuerſũ ad dextrã partẽ ꝓtractũlcũ ĩ fine alicuiꝰ linee dictio ſcindit i altera mox linea ſuſcipiẽs cõplemẽtũ ſic/ D. Et nuqᷣd deceret/ut ð his quoꝝ exẽplũ ſuꝑiꝰ neglexiſti ſaltẽ paruũ nuc poneres: .Decet vtiq;·q̃re hoc ſit exẽplũ. Cu ne/ glecta debita partiũoꝛatiõis cõſtructione/ — recta pũctãdi ratio haberi nõ poſſit debet hui arij cupidꝰ/ impᷣmis grãmaticę pcepij operã dare. In q̃ de cooꝛdinãdis victioni/ bus/pfecta ratio tractat. D. Et dic pariter ſi placetquo pacto pñcta ipſa (vt dixiſti) oſtẽdũt viã ꝓnüciãdi:M. Saltẽ in moꝛa tẽpor. Nirgula eni/dũ ꝓnũciasi paruã tẽ/ poꝛis moꝛã exigit. Cõma/longiuſculãcum ſuſpenſa tñ voce.Colon tãdẽ Periodus/ ꝓlixius intualtũ deſiderãt·Hec de ratione pũctãdi/ſi ad exeratatiõeʒ accomodauer tibi ſufficient · ꝗᷓ grato aĩo ſuſcipe wlis. P. q;gratiſſimo. Semꝑ valeas pſtantiſſime magiſter. M. ⁊ tu amantiſſime adoleſcẽs/ Finis. tio vocis ĩ ſignificatiua ꝓlatio/ tiões ·ſcilʒ mellica · ꝗ attẽdit᷑ ĩ cãtu: illi ad/ iacet neuma· qð ẽ cãtus Metrica.ꝗ attẽdit in ſcãſione metroꝝ: illi adiacet tẽpuſ. Si/ gnificatiua ſiue pſaica · ꝗ attẽdit᷑ in coĩ ſer / mone. illi adiacet accẽtꝰ.¶ Sut aũt tres accẽtus pᷣncipales:ſcilʒ acutus qͥ fit ꝑ eleus tionẽ voq.vt ĩ pᷣma ſyllaba hui nois oñs. reßſentat᷑ ꝑ figurã ꝗ dĩ.oxia. ab oxi:qð ẽ acutũ.Gꝛauis:qͥ fit ꝑ dinationẽ vods.vt patet in media ſyllaba ⁊ vltima buiꝰ noĩs Creeneuige⸗ ſunt ꝓla/ 1 vñsa expmit per figurã ꝗᷓ oĩ bariaa bari qð ẽ graue.Circũflexusq fit partĩ ꝑ elena/ tionẽ partĩ ꝑ idlinationẽ vocis.vt patet in penl.huiꝰ infinitiui amare. Circũflexus.ho/ die ponit᷑ cũ acuto·nec ẽ in vſu nr̃ðÿ. Pꝛo/ pter has tres ſpẽs ibus cenſet᷑ noĩb. Pẽ nãq; accẽtus ⸗ r enoꝛ ꝓpt᷑ grauẽ to nus ꝓpt᷑ circũſ.u. Mel ideo vꝛ accẽtus ab accinedo.i.ad ſigndũ aliquid canendo q; ad ̊ eſt accẽtus iuẽtus.vt ſigtio dictionis melius diſtinguat᷑. Cenoꝛ d a tenẽdo· q; vna ſyllaba magis minuſve tenet.Conus ãſi tonãdi modus.¶ ¶ Regule de accẽtu ſůt tales. Mulla victio de natura acuit vltimãa niſi greca. vt ¶ybię Agathęul hebꝛaica. vt „ Sauid ⁊ Jacob.¶¶Itẽ nulla dictio nãlit bꝛeuis circiflecti debet · qd modo accipitp acui.¶ Itẽ oĩs dictio regit᷑ vno ſolo acce/ tu. Dis dictio monoſyllaba ſᷣm coẽm mo vũ legendi habet accetũ acutũ.vt fex⁊ lex ⁊lis⁊ res.¶ Itẽ oĩs dictio biſſyllaba acuit pᷣmã.vt virgo· deꝰ roma.¶ tẽ oĩs dictio triũ ſyllabaru pluriũ/habens penł.nãliter lõgã · habet accetü ſuꝑ ipſã pentł.vt foꝛtuna bꝛepoeta.¶Itẽ oĩs dictio triũ ſyllabaꝝ ⁊ vltra:habens penł.naturalit᷑ bꝛeuẽ/acuit añ penlł.vt dñs⸗ iuſticia.¶¶ Be ſecũda regula excipiunt᷑ pluraſcilʒ ergo qñ ponit᷑ pꝛo cã ad differẽtiã ſui qñ eſt cõiũctio illatiua.vt hoc facio ergo tui:modo acuit vltimã ↄtra regulã de biſſyll. Puta.qñ ponit᷑ ꝓ ſicutad differentiã vbi puta in imꝑeratiuo. Hone ꝓ retro/ad differẽtiã verbi pone in impera⸗ tiuo. Ona.i.parit᷑adubiũ congregãdi ·ad differẽtiã noĩs vna in ablatiuo fęminino. Circũ ·ſpoſitio nładuerbiũ· ad vifferentiã accuſatiui huiꝰnoĩs circus circi. ¶ Itẽ ad/ uerbia in.c.termĩata· vt illic.iſticilluc iſtuc· illac.iſtacillinc/iſtinc. Itẽ cõciſa: vt fumat ꝓ fumauit pmas ꝓ pᷣmat.ſic enĩdeclinabat ãtiqͥ ᷣ. Et coꝛrupta ꝑ ↄpoſitionẽ.vt viden i. vides ne.ſatin· ꝓ ſatiſ ne.⁊ apocopata ab inde cõpoſita.vt abin · dein· pꝛoin · in qbus redit naturalis accẽtus qͥ debebat eſſe ſuꝑp ſyllabã · in · c eſſet lõga poſitione.Hei:iet/ iectio ad differẽtiã ꝓnoĩsei:acuit vltimã· q̃ tñ ꝓ monoſyllaba vtũt᷑ poetę. Duidius Hei mihi qͥd ſeci qͥ me furoꝛ egit amãtem. Dij⁊ ij⁊ cui⁊ huic ſũt dictiões monoſylla/ be. vñ in metro debent acui bm regulaʒ de monoſyllabis tñ woetę in metro aliqñ di/ uidũtdij⁊ cui.aliqñ ꝓ monoſyllabis vtũt᷑ Dij tñ ⁊ ij ſcribũt᷑ ꝑ dupꝑlex.ij.ſᷣ̊ ꝓferẽda ſũt ꝑ vnũiux illud Eberardi.Scribe dij le ge di ſi vis vrbanus haberi. Et doctrinale dic. Ipꝛofers ⁊ di.debet tñ ij.oupla ſcri⸗ bi. Itẽ Falſo adubiũad differẽtiã ablatiui noiĩs falſo.⁊ ſiłiter eo vno illo. Itẽ Cuiuns ntũs ad vifferẽtiã gtĩ nꝰ. Intro/ad diffe/ rentiã vbi qñ ẽ aduerbiũ.Si aũt ꝗqrat᷑ q̃re in multis alijs talis differẽtia nõ ſeruet᷑.vt modo cito⁊ ſero. Dicendũ ꝙ in vltima ſyl laba taliũ ſufficit differẽtia tẽoꝛisnã qñ ſũt aduerbia·habent vltimã coẽm/ qñ ſũt ablatiui habent eã longã. datiui vo adu/ bialit᷑ oſiti pioducũt vltimã ſp.⁊ remaſet noĩa q;uis qdubialit᷑ ponãt᷑. Canis vo non mutat accẽtũ.ad differẽtiã huiꝰ ꝓbi canis. qꝛ vtraq; ẽ pncipalis ꝑs. Cętera aũt habet Differentiã ꝑ accidẽtia ſua. vñ nõ ẽ magna neceſſitas ꝙ in oĩibus int᷑ꝗ cadit vifferẽtia accẽtũ diũſitas aſſignet᷑.¶ Cõciſio impe/ Dit nõ ſolũ ſecũdã regulã de accentu· verũ etiã tertiã ⁊ q̃rtãnã ſuꝑ quãcũq; ſyllabam fuerat accẽtꝰ ĩ ĩitegra dictiõe·ſuꝑ eandẽ re/ manet ĩ ↄciſa.vt amat ꝓ amauit.ſic enĩ erat naccẽtꝰ acut ſuꝑ ·ma/ĩ ꝓbo amauit .ſic ſuꝑ eã remanet ĩ coꝛrupta. Idẽ accidit ĩ mult de- ſinẽtibo in.as.vt nr̃as: vr̃as:cuias:arpinas rauẽnasoptimas.⁊ his ſilibꝰqͥꝝ nti erant oli nr̃atvratis/cuiat/optimat.ſic etiã qris Zillic ⁊ iſtic acuũt vltimã ·qꝛ eoꝝ ĩtegra oli erãt: rit illice. iſtice· ꝑ cõciſionẽ nro tpe ꝓferũt᷑. Hoc etiã ↄtĩgit in vtis apocopatj vt VNirgili.Nomiti. Mercuri.Tales enix vocatiui acuũt peł.qᷓ;uis ſit bꝛeuii·ſicut illa eadẽ acueret᷑ ĩ vtĩs ſi diceret.o Mirgilie ·o Domitie · o mercurie.⁊ acuũt᷑ ĩntis eoꝝ.vt Virgiliꝰ ⁊ Domitiꝰ ⁊ Mercunꝰ.Mõ aũt qꝙ cõciſio nõ ĩpedit nãlẽ accentũ niſi mutet tẽpꝰut petijt ꝓ petiuit.petiuit ꝓducebat me iã ·ſ̊ q; mutatũ ẽ tẽpꝰ.i.bꝛeuis añ vocalẽ ſucceſſit ꝓ lõga·remanet accẽt᷑ ſuꝑ añpenł. bm regulã.Silr ẽ ĩ audijt ꝓ audiuit⁊ ſilib Itẽ cõciſio nõ ĩpedit regulã de accẽtu ſinõ remanet vocałĩ ↄciſiõe.ł̊ᷣ cũ dꝛ deũ ꝓ deoꝝ accẽtꝰ hm regula manet ſuꝑ pᷣmã:qꝛ media ſyllaba.o.ſuꝑ quã erat accẽt ĩ itegra amo/ ta ẽ.vñ ↄaſio ĩtelligit᷑ nõ mutato tꝑe⁊ vo/ cali remanẽte. Itẽ ſi remaneat vocał mu/ tet᷑ ſiẽtio dictiõis·nõ ĩpedit᷑ regula.ut cũ dĩ docibiłq; dic aptitudinẽ ĩ ſermone:accẽtꝰ ẽ ſuꝑ·ci.̊ ſyncopatũ dẽ docilis.qð vic ap/ titudinẽ ĩ hoĩe uł re alia aĩata.⁊ ẽ accẽt ſup do. Ieẽ nõ ſpedit᷑ regula ſi mutet᷑ ꝑs oꝛoniſ vt cũ d coloꝛo/accẽt᷑ ẽ ſuꝑ mediã.ſ̊ ide de/ riuat᷑ coloꝛ qð hʒ accẽtũ ſuꝑ pᷣmãſic honoꝛ ab honoꝛo/laboꝛ a laboꝛo.⁊ odoꝛ ab odoꝛo Cauſa cõſoꝛtij fit cõtra generales regu/ las S accẽtu.vt cuia · cuiũ · acuũt vltima ꝓpt è cõſoꝛtiũ ſui maſculini ·qð eſt cu. DHtraq; pleraq;tã in feminino q; ĩ neutro acuũt penł pt cõſoꝛtiñ ſuoꝝ maſculinoꝝ:quę ſüt vxq; ⁊ pleruſq; cui etiã cã eſſe põt ↄiñctio endletica ſiue epithaſis.i.ſyllabica adiectio ſcilʒ.q; ¶ Vſus etiã facit cõtra nãlẽ gene/ ralẽ regulã accẽtu. vt facio.cis.cũ habeat pmã naturalit bꝛeuẽ· acuit eã in cõpoſit nõ coꝛruptã. vt calefacio. cis.cit. tepefacio.cis. dcnit penł/in ſecunda ⁊ tertia ꝑſona. Si an mutatur.a.in.j.bꝛeuẽ habet accentũ.vt inficis.cit. Idẽ dꝛ de fideiubeo.&s. bet. cuʒ iubeo habeat bmã bꝛeuẽ. Itẽ vſucapio. pi pit. acuit penl.ĩſecũda ⁊ ttia ꝑſona. Itẽ ſa/ tiſdareacuit penłcũ deberet eã coꝛ.ſicut v2/ nũdare crcndare.̊ at accidit·qꝛ in.ff.⁊ ĩ glijs libꝛis aliqñ diuidit᷑.vt reus debet ad/ eſſe ſatiſq; vare. J tẽ vicecomes ⁊ archico⸗ quus.⁊ noĩa numeralia.vt vigintiduo.vi/ gintitria. Fio etiã in cõpoſitis acuit vltimã in ſecũda tertia ꝑſona. vt tepefio.fis. fit. et cęteris. Itẽ encleſis.i.inclinatio ĩmutat na/ turalẽ accẽtũ in bncipio⁊ ſine: In pncipio ꝑ iſtas ꝑticulas/ſi-num: ne.vt ſiqs:nũꝗqs.⸗ neqͥs. Iſtę eni particulę indinãt accentũ ſe/ quẽtis ſyllabę ad ſeita ꝙ nõ eſt pᷣncipalis ſup ſequentẽ ſyllabãEᷣ ſupꝑ pᷣmã. ꝛopter eãdẽ endeſim di nequãdo/ſiquãdo/añpel. acuta ·cũ deberet acui penlł.ꝗ eſt longa poſi/ tione.Silt aliqñ acuit antepel.canſa cõſoꝛ⸗ tij de ſiquãdo ⁊ neqñ.⁊ ad differẽtiã bniꝰ ablatiui aliquãto ꝓpt᷑ theutonicos qͥ faciũt d.pꝛo.t.Fit etiã endeſis in fine ꝑx has con/ iũctiones· q; uene · ꝗᷓ indinãt accentũ pce/ deẽij ſyllabe ad ſe vt legiſne putaſq; coĩter/ ue· ita ꝙ vltima ſyllaba victionis ſᷣcedent acuit᷑ ipſa encletica ſꝑ grauat᷑.⁊ ſic coꝛrũ/ pit᷑ ibi cuplex accẽtus ·qꝛ in dictione pce/ denti mutat᷑ pncipalis accẽtus qͥ eſſe debe/ ret ſuꝑ antepenł.vel ſuꝑ penłæ ipſa oiũctio encletica ꝗ deberet acui:grauat. Eñq; tñ nõ indinat accentũ ſcedetis ſyllabę· qð fit ꝓptcoꝛruptionẽ pᷣcedentis vocalis.ut hec/ cne · cũ deberet dici heccene · coꝛrupta ẽſyl/ lahica adiectio · qꝛ nõ erat de ſubſtãtia di/ ctionis.⁊ ̊ factuʒ eſt canſa elegantię.vel ca neceſſitatis:q; nõ eſt pynẽdus accentus pᷣn cip alis ſuꝑ ſyllabicã adiectionẽ cuʒ careat ſenſu. Similit᷑in vndiq; ⁊ deniq; nõ incli⸗/ nat᷑ accentus cedẽtis ſyllabę q;ꝛ vocalis ẽ ibi coꝛrupta· nã vndiq; cõpoſitũ ẽ ab vnde ⁊q;. deniq; a denuo ⁊ q;. ¶ Cauſa etiam differẽtię qñq; endetica nõ ſeruat vim ſuã vt vtiq; ⁊ itaq; acuũt antepeł.qñ ſũt cõpo/ ſitę dictiones · qñ vo ſine cõpoſitione po/ nũt᷑ habent accentũ ſuꝑ penł Ceſſat quoq; . inclinatio pcedẽtis ſyllabę qñ encletica cõ/ iũgit᷑ monoſyllabę. vt mulier virq; currit. nõ eni iuenit ant l ellahõ e Jinet. Amittit aũt cõiui iã cã coꝛruptionis ułd labe nõ aũt ꝓpt᷑ introg t. vt ( ñ vꝛ. Currit ne So pſa eniʒ cõiunctio videt᷑. centũ i acutũqð alibi nõ faa caccidit ꝓpter modũ loquẽdi/ipſa tamẽ inclinat accentũ ſcedentis ſyllabę·ſcilʒ. to.cũ dꝛ Platoq;. Ipſa qͥʒ ẽdeſis facit vt dicamꝰ.vbiq;me. acuta· ;uis ipſa ſit cois. Nꝛofert᷑ aũt en/ cletice H̊ pᷣpoſitio cuʒqñ poſtnit᷑ ꝓnoibꝰ me te. ſe nobis · vobis qꝛ ipſa grauat᷑ acſi eſſet vna victio cũ ſᷣcedenti ꝓnoĩe.⁊ ponit accentũ ſuꝑ ſyllabã pcedente vltimã abla- tiuoꝝ.vt nobiſcũ vobiſcũ · Nobis pᷣponit pt vitandu cacephaton. vobis aut ꝓpter cõſoꝛtiũ Oꝛęcedete aũt monoſyllabo abla tiuo.nõ videt᷑ inclinare. cũ ipſe ablatiuus ſe acuat᷑.vt cũ dẽ mecũ·tecu/ſecũ.niſi di/ cat᷑ ꝙ icdinet accentũ ad ſe·qꝛ ipſa pᷣpoſitio iclinat.i.ꝗuat᷑. Si aũt alijs ablatiuis poſt/ ponat · acuit· vt qͥſ cũ.qᷣbuiſ cũ.⁊ h̊ ideo:q; põt eiſdẽ ſᷣconi.vt cñ qͥa quo/vel a qͥ.⁊ cũ qbus.¶ Diſtinctio facit contra generales regulas de accẽtu. vt in interrogatiuis · in/ finitis· relatiuis.coniũctionibꝰ.⁊ poſitio/ nibus. ¶ Melatiuũ relatiue ſumptu ułinfi⸗ nite tentuʒ· grauatur in oĩibus ſyllabis. vt Socrates eſt albusq̃lis eſt Joãnes. So⸗/ crates bene legit · q̃lit᷑egit Glato. Neſcio qualis ſit Plato·qliter legit Martinꝰ.Sʒ introgatiue poſitũ ·ſi ẽ monoſyllabũ acuit᷑ ut quo vadis:ſi eſt polyſyllabũ acuit pmã vt q̃liter currit Hetrus: q̃lis hõ diſputat: Siſ acuit᷑ qñ ponit extra locutionẽ.i.ma/ terialit.vt H̊ vox qð ẽ nomẽ.H̊ vox q̃lis eſt relatiuũ..Hoc infinitũ:qui habet dupli⸗/ cẽ infinitatẽ·nã ęqͥ ollet huic ĩfinito·qͥs.vt neſcio qͥ currit.i.qs.⁊ tũc acuit.qñq; reqͥrit vno vyba. vt qͥ int ficiet tyrãnũ pᷣmiũ acci/ piet.i. qcuq;. ⁊ tüt habet accẽtü grauẽ. Idẽ vicẽdũ ẽ de cõſilibo infinit.vt qlis.qualit᷑ quãtus ⁊c.⁊ ſeruat᷑ idẽ in ntõ⁊ ĩ obliquis. Quãdo aũt talia ponũt relatiue:diſtiguẽ/ dum eſt ·quia ſi ponũt᷑ in contextu.i.in ea/ dem dauſula cum ſuo antecedęẽti: grauant᷑ per oẽs ſyllabas.⁊ hoc eſt ĩ locutione poni: vt Socrates qͥ currit mouet᷑.⁊ qualit᷑ legit Soꝛtes legit Martinꝰ. Si xyo ꝑ ſe ponãt. — -—— — f f i. extra cõtextũ.i.in alia dlauſula.tũc acuũt in illa ſyllaba ad quã ꝑtinet accẽt regular. vt Soꝛtes currit qͥ mouet᷑.i.Soꝛtes currit ⁊ipſe monet᷑ Et ſicſumit᷑ in Auca: qui fuit Jacob ·qͥ fuit Heli.Sunt enĩ hmõi noĩa⸗ aduerbia inceptiua uſularũ.⁊ tüc faciũt relationẽ explie ccacuũt᷑ ad oſtẽden/ oũ hanc vim.C..q; aũt inſerunt᷑ dauſulę ſui antecedẽtis.⁊ tũc faciũt relationẽ ĩpli/ citã.⁊ tunc trabunt᷑ a ſuo ãtecedẽci.⁊ ideo amittũt naturalẽ accentũa regũt᷑ graui.Et habet locũ ſdicta diſtinctio in oĩbꝰ noibo interrogatiuis adubijsꝗᷓ relatiue acipi poſſunt:vt qualis:quãtus:quotiens:quot· cuiuscuias/quo/qua.vnde.⁊ vbi:quãdo cũquãtũ · qualiter.quotẽnis.¶¶ Eſc quoq; diſtinctio cauſa q̃re ↄpoſita abinde acuũt antepenl.vt exindedeĩde·ſubinde.cũ penlł. q ẽ lõga poſitioneacui deberet ſm regulã. Hꝛiſtianus autẽ vicit hoc ꝑ greęciſmũ fieri qꝛ ſic accidit in aliq bus aduerbijs gręcis. hocfit ne pᷣoſitio videat᷑ venire ꝑ appoſi/ tionẽ. Sed eadẽ ratione cõpoſitaab intus ⁊a lõge⁊ ab oꝛſũ.vt deoꝛſũ · ſic deberent p/ ferri.¶ Dicendũ ꝙ oẽs cõcoꝛdãt ꝙ in de⸗ inde/ſbinde:pinde: cęterlcõpoſitlab inde⸗/ añpenł. acuat᷑.Et ſiłit᷑ a quando cõpoſita: vt ſiquãdo/nequãdo.⁊ aliquãdo.In alijs aũt nõ oẽs ↄcoꝛdant.vt abintus:deintus: alonge. delõge · deoꝛſũ ·⁊ deſurſũ · deinceps decontra. Ideo de quãdo et inde indubi/ tanter teneamus/ꝙ ab eis cõpoſita debent in antepenł.acui.cetera aũt ſunt regularit᷑ ꝓferẽda/tamẽ ꝓpt cõfoꝛmitatẽ tenendã ꝑ/ ſuadet᷑ ſuꝑ bibliã vt talia etiã in antexenł. acuant᷑. Qui aũt coꝛrigit nõ multũ inſtet · H potiꝰ diſſimulet.qꝛ H̊ nõ videt᷑ autoꝛi ſcilʒ Pꝛiſtiano.niſi de cõpoſitis a quando.⁊ ab inde. VBt etiã aduerbia a noĩbꝰ diſtin/ guãtcontra quartã regulã.H̊ͥ aduerbia vl/ timo acuunt· alio/aliquo alias.¶ Cauſa etiã diſtinguẽdipᷣpoſitiones variãt accẽt ſuos:de qͥbus tres regulę dant᷑.¶ Vꝛima eſt · ꝙ poſitiones ꝑ ſe pꝛolatę acuũt᷑ ĩ fine quando ſcilʒ ponunt᷑ materialiter.vt ad pars eſt. ¶ Secũda regula eſt. ꝙ ptoſite ſuo caſuali.vt extra domũ ·iuxta poꝛtã.vel interpoſitę ſuis caſualibus. vt domũ extra tuã.vel pᷣpoſitę caſui relato ad ſuũ caſuale. vt extra mundi terminosgrauãt᷑ in oibus ſyllabis. ¶ Tertia regula eſt · ꝙ Hpoſitio/ nes poſtpoſite caſibꝰ quos exiguũtvel poſi/ te ꝑ defectũ vꝓᷣboꝝ.vt tu mihi de mult nat ſolus ſuꝑ.i.ſuꝑ es.vel poſitęĩ fine.vt mille hdĩes venere ſupᷣ·puãt generalẽ regulã. vt ſcilʒ monoſyllaba acuat ⁊ viſſyllaba di/ ctio acnat pᷣmã.⁊ triſſyllaba med, pdu.Et ſi med.ẽ bꝛeuis:acuit antepenł.ſaluis exce/ ptionibo ſupꝛadict.¶Meęc ſpoſitio verſus foſtpoſita accuſatiuo trabit ipſũ ad facien dum vnũ aduerbiũ locale.bm quoſdã. vt italiã ſus: tuc acuit᷑ penł.vel oicat᷑ ꝙ ſũt Duę ꝑtes.⁊ verſus inclinat acentũ ſcedẽi dictionis ad hanc ſyllabam. ver. ⁊ oẽs alię grauant᷑ illa ſola acuit᷑ ſine circũflectit᷑ & encleſis. ¶¶ Hiunctiones cã oiſtinctionis variãt accenli·na hpoſitę grauant᷑ in oĩbo ſyllabis ſuis.vt Soꝛtes currit· igit᷑ mouet. poſtpoſite vᷣo ſeruãt accentũ regularẽ.vt Boꝛtes currit·mouet᷑ igit᷑a hoc ter ende⸗/ ticas ꝗᷣ poſtpoſite granantquẽadmodũ ſi ntonerent᷑.¶ Diſtinctio regularis accẽt cogit accẽtũ in alijs ſyllabis qñq; coꝛripi- vt meimet grauat me. q;uis ſit lõga ꝓpter pꝛincipalẽ accẽtũ qui erat ſuꝑ bmã/qñ di cebat᷑ mei:quẽ nõ potuit mutare ſyllabica adiectio.Et ſic tene ð ſiłibo.ut egomet.ille⸗/ met. Sic ĩ imꝑatiuo dicimꝰ.bñfac.calefac ponẽtes accentũ ſuꝑ vltimã.qꝛ pncipalis accentus in integro erat ſuꝑ eã.Sic vultei Pompei ⁊ Dirgili.⁊ tepefit ⁊ calefit.e qͥ- bus dictũ ẽ. ¶ Itẽ accẽtũ ponimꝰ ſuꝑ hãc ſyllabã.li.in ̊ dtõ alicui:quo metrici vtũt tanqᷓ; triſſyllabo.vñ deberet acui antepenl. Bᷣpꝛoſaici eo vtũt᷑ tanq; tetraſyllabo:ideo ponũt accentũ ſuꝑ eã quã habent ꝓ añpet. ¶ Deſteriectionibo·nõ põt vari certũ do⸗ cumẽtũ : asit, inn e. Rremn bara vox nõ declinata latine.:Cccentũ ſuꝑ extrema ſeruabit acutũ. Intiectiões qʒ in fine ſępiꝰ acuũt᷑. In.c.c᷑minata oicũt qͥdã in fine acui.vt allec.led. De benefac:pdic.⁊ ſtroduca ſiłibo·nõ ẽ dubiũ.ᷣde allec ſatjap⸗ pꝛobat vſus.de donec nõ foꝛte ſic. Interea loci ꝓ vna dictiõe cõputat᷑.⁊ vt tollat᷑ oĩs abiguitas a ſermone ꝓferat᷑ ſub vno accẽ/ tu. ⁊ ponat᷑ ſupꝑ añpenł.¶¶ In libꝛo accẽtuü qͥ dĩ VPꝛiſtiani:dꝛ/q; adubia in.e.termiata bꝛeuiant in penł.vt hodie:ſedule.ꝗᷓ a ꝓpꝛio noĩe veniũt ꝓducũt᷑.vt Tulliane Marti/ ane. Si in.m ꝓducũt᷑.vt meatim tuatim. Si in.i.bꝛeuiant᷑.vt veſperi. Si in.o.cauſa Differẽtię in vltimo ſeruãt accẽtũ.vt falſo. BSi tin. a. ſiliter. vt vna ne putet᷑ eſſe nomẽ Si in.as.in vltimo:vt aliaſ.ne nomen eſſe videat᷑. Si in. r. bꝛeuiãt᷑.vt bꝛeuiter. Si in ol /ſilit. vt ę.depol.Si in.c.in vltimo ſeruãt accẽtũ.vt illic iſtic. Si ĩ...bꝛeuiãt᷑ vt fũdit ld babedũ aliquã noticiã de accẽtu nõ debet ꝓſaio ignoꝛare · ꝙ oẽ Rteritů vilſyl/ labã ꝓð.pmã ut moueo moui.vñ ĩ cõpoſit illud hteritũ ſnat illã eãdẽ ſyllabã ĩ accẽtu acutã.vt cõmoueo cõmoui:cõtero cõtriui: decermno dec eui. Excipiüt ab iſta regu⸗ la pᷣterita ꝗ habet vocale añ vocalẽ. vt rui fui ſpui ·ꝗ ꝑ ſe poſita/pmã habet breuẽ⸗ in cõpoſitione accipiũt accẽtũ guẽ.vt interfui cõſpui·coꝛrui.¶¶Excipiũt᷑ etia iſta ſᷣterita ibia bibo·/fidi a fidoſcidi a ſcindo/dedia do das ſtetia ſto. tuli a fero. ꝑ ſe hñt pꝛi/ mas bꝛeues in vᷣſu⸗ĩ ↄpoſitj accipiũt accẽ/ tü guẽſiue pᷣma vocałmaneat:ſiue mutet᷑. vt imbibi · circũſteti ·cõdidi: cõtuli.¶ Itẽ ſterita geminata:coꝛripiunt duas pᷣmas ſyllabas.vt tundo tutudi:cado cecidi.⁊ ſic penł.ſiue mediã coꝛripiũt tã ĩ ſu q; i ꝓſa ĩ ſimplicitate.⁊ ĩ cõpoſitiõe ſi abijcit᷑ vna de geminatisilla ꝗ̊ remanetgranat᷑ ſiue coꝛni pit.vt cõcidi:cõtudi ·ſi vo remanet.accẽt grauis erit ſuꝑ penł.vt pᷣdidici:circũdedi: circũſteti. ¶ Ab iſta regula excipiunt illa ꝗ habent poſitionẽ.vt moꝛdeo momoꝛdi ſpondeo ſcopondicurro cucurri:ꝗq/ ꝓducũt penl.tã ſimplicia q; cõpoſita.Excipiũt᷑ etiã vuo ſine poſitione.vt cędo cecidi:ꝓ ferire Vel inciderea pedo pepedi p ventũ fetiduʒ facẽ.q ꝓð.me.in ſimplici.⸗ĩ cõpoſitis penł. vt concido concidi/excido excidi.me.ꝓð. Itẽ oẽ ſupinũ iſſyllabũ/pð.pmã.vt mo/ tũ·fletũ ſic ↄpdſita pð.penł.ut cõmotũ de fletũ¶¶ Excipiũt iſta · ſalʒ itũ ab eo. is.qtũ a queo.qᷣs.citũ a cieo.es.ſecũdęcõiugatio/ nis.ſitũ.a ſino.nis.litũ a lino.is. datũ a do Das.ſtatũ a ſto ſtas.ſatũ a ſero.ris.ratuʒ a reoꝛ.reris.rutuʒ a ruo.is.g oĩia in cõpoſitis bꝛeuiant᷑ in penl.vt concitũoblitũ:dirutũ circũdatũ.⁊ ſic ð ſingulis. Excipit᷑ ambitũ ab ãbio. bis.qð ꝓð.mea ſtatũ ð ſto ſtas.⁊ ſtaturꝰ.ꝗᷓ pꝛoð.ſyllabã ſta.RNlblutũ bꝛeuia⸗ uit Sedulius licẽtia woetica.̊ coĩter tenet ꝙlutũ de luo pꝛoð.pmã. Merbalia in.n. deſinẽtia venientia a verbis pᷣmę⁊ quartę cõiu.veniẽtia etiã a verbis tertię cõiu.deſi/ nẽtibꝰ ĩ vodiuiſas ſyllabas.pꝛoð.penł.vt amamẽaudimenacumen. Sed venientia a bis ſecũdę vel tertię cõiu.nõ deſinẽtib⸗ in.vo.coꝛ.penł. vt ſedimẽ tegimẽ.¶ Deſi⸗ nentia in ilis.a noibo deriuata.pð.penł.vt ab ędes:edilis.a ſedes:lſedilis.a ſenexſenił a puer/puerilis.ab anꝰ.anilis.hter parilis. a par paris· q coꝛ. Meutra ile. termiata ꝓð me.ut ſedilemonileouile· cubile. De⸗ ſinẽtia in.ilis.vꝓᷣbalia vel participialia.coꝛ. penl.ut a fero fertilis.ab vtoꝛ vtilis:a text textilisa fictus ficrilis. Deſinẽtia in aris. a noib ſiue ꝓ̈bie n. pð.penl.vt po/ pularis · ſcholar ojatiua in ela deſinẽtia p: tela. ſua⸗/ dela· cãadela. deſinẽtia ꝓð.penl. vt licina · leę/⸗ na. In ura delin· cripta· cẽ/ ſura·tõſura. Deſinen. Flllaba. ul vltra.ſiue ſint deriuatiua:liuc pmitiua·ſiue ↄpoſita ꝓð.penł.ut virago/ↄpago/imago carthago:ſimilago/rubigo·erugo. Peno/ miatiua i.do.deſinẽtia · tã a noĩbo q;ᷓ a ver/ bis/uł a participijs deriuata:modo.e.mo/ do.i.longã habent añ.do.modo.v.vt dul/ cedo ·turpedo·libido·cupido · foꝛtitudo· magnitudohabitudo. Penoĩatiua in al deſinẽtia:ſi pꝛimitiua eoꝝ habuerint penlł. pꝛoð.ipſa qͥʒ longã habent.pentł᷑.vt ceruix ceruical.tribunꝰ tribunal.vectus vectigal. Si pᷣmitiua eoꝝ habuerit penl.bꝛeuẽipſa qᷓʒ habet penl. bꝛeuẽ. vt animꝰ vel aĩa aĩial. enoĩatina ĩ etũ habẽt penl/ pð.vt roſetũ vinetũ · oumetũnucetũ·quercetũ. ¶ De⸗ noĩatiua in bulũ deſinẽtia ·ſi habeãt.i.væl a antepe.⁊ ſint tetraſyllaba vel vltra.coꝛ.i.uł a ante bulũ.vt cunabulũ:vocabulũ.veſti/ bulũ. In ar deſinentia a noibo deriuata ·ſi conſonantẽ habeant ante.r pducũt penł ut lacus lacunarlupalupanar. Si vᷣo habẽt vocalẽ.coꝛ.vt laqueuslaquear.¶¶ Ab hac regula excipiunt᷑ ſubligar ſpecular.q coꝛ. mea tabular etiã.¶¶ Denoĩatiua a gtõ et atiuo·addita.tas.coꝛ.penlł.vt bon.boni · bonitas:pꝛobꝰ.pꝛobipꝛobitasrapaxpad rapacitas.¶ Denoĩatiua in alis· vel in ale. ꝓð:penłut aialis.le.fluuialis.ale. Merba/ lia qʒ in elis deſinẽtia ꝓð.penl.vt patruel: crudelis/fidelł.¶¶ Denoĩatiua ſiue vᷣbalia ĩ oꝛus,pð.penl.vt honoiꝰcanoꝛusſonoꝛus In oſus deſinẽtia/ ꝓð.penlł.vt vẽtoſus · ſpecioſus:virtuoſus. Denoĩatiua ĩ atus. uł i itus.vel ĩ vtus.ꝓð.penl.vt tunicat ga/ letꝰ.marit᷑turritcoꝛnut᷑.aſtut.¶ Poſ⸗ ſeſſiua i. cuſ.deſinẽtia.coꝛ.penl.ut italicꝰilia dert⸗ eſſiua ĩ nus a duabus arboꝛib⸗ coꝛ.penlł.vt oleaginus.⁊ faginꝰ.Et ab adũ/ bijs tẽpoꝛalibo. vt craſtinus? ſe trori J n tinus ſi nõ habet.t.a pꝛimitiuis.coꝛ.penł.vt diutinꝰ craſtinus. Si habet. t ꝓð. vt a ma⸗/ tuta matutinꝰ.mediaſtinꝰ.a medio ⁊ ſtãdo vel teneo⸗ c Pacimbinus ocamaim amethiſtinus.coꝛ.penl.in vᷣſu ſᷣm poetas · H — WX — — — — — w 0 — =—— *AB — = ☚ 9/ 95 in ꝓſa acuunt. Scom veritatẽ enĩ bꝛeuiãt pe. byſſinusſmaragdinꝰ.coccinus· hyacin/ tbinꝰadamãtinusamethiſtinuscryſtalli/ nus .·qꝛ woetę coꝛripiũt noĩa ꝗͥ ſumũt a noĩ/ bus lapidũ ułf Et regula Nꝛiſciani de talibus woſſe pꝓducedis intelligit᷑ de latinis: Rdict. Æιοumũt a gred. Sʒ in inꝰ deſinẽtia acit vſus in pꝛoſa. DHnũ eſt etiã qð coꝛ. q;uis nõ ſumat a floꝛe ułlapide.vt murinusa mura arboꝛe. Poſſeſſiuaa p/ mitiuis ĩ.a.veniẽtia.pꝛo.pe.vt a ſylla ſylla/ nusa roma romanus.¶ Itẽ a pluralibo diphthongatis. pꝛo.pe.vt a thebę thebanꝰ ¶Itẽ a noibo in. ius.vel adubijs in.e.hñt antepe.longã.vt Pompeius pompeianus. Julius iulianus quotidie quotidianꝰ me/ ridies meridianus.¶ Itẽ a deſinẽtibus in cus.vel in culus habent pꝛo.a.pꝑe.vt ruſticꝰ ruſticanustuſculus tuſculanus.ꝗ a byſilla⸗ bis/ ꝓð.j.mediã.vt poꝛcus poꝛcinus. Itẽ a neutris in. um. habẽta pꝓð.vt oppidũopꝑ pidanus. Itẽ plerũq; a t᷑tia declinatione habẽt.a/ pð.vt mõs mõtanusſol ſolanus. Itẽ neutra in.e. dãt.i ꝓð.vt mare marinꝰ pꝛęneſte ſ̊neſtinꝰ.¶ Ite ꝗ habẽt pares ſyl⸗ labas in ntõ ⁊ gtõ dãt.i.pð.vt hercules.lis herculinꝰ.verres verris verrinus. Item a noĩbus bꝛutoꝝ habẽt.i.ꝓð.vt aper aprinꝰ ceruus ceruinꝰ.foꝛmica foꝛmicinus.ꝗ..vel.e ante · culus. vel · cula . ſp recipit accẽtũ bꝛeuẽ in ꝓſa.vt igniculusouicula·nubecula · vul⸗ pecula. Neutra in.oꝛ.deſinẽtia gręca ĩ.oꝛ. coꝛ.penuł.in obliqͥs. vt marmoꝛ.mor.⁊ de/ riuata a pmitiuis coꝛripiẽtibo penuł.vt me moꝛ memorła memoꝛo.ras.qð coꝛ.medi.⁊ bicoꝛpoꝛ:bicoꝛporłqð cõponit᷑ ab hoc noĩe coꝛpus.q coꝛ.penl.in obliqͥs:cętera pꝛoð. penłin gtõ.vt amoꝛ amor.vxoꝛ vxon. Ar⸗ boꝛ.boꝛis.nõ ſeruat regulã.qꝛ deriuat᷑ a ro/ bur. bor..qð coꝛ.me.in obliqͥs Indecoꝛ ĩde/ cor.ꝛ.pelł.in obliqᷣs :qꝛ oli antiqͥ coꝛripie/ bãt decoꝛ.or.ĩ obliqs.Iſta noĩa fem̃mor. robur.bor.ebur.bor.iecur.cor.coꝛ.pelł. ob/ liqs In. ix. maſculina latina coꝛ.pein ob⸗ liqs· vt calix.lid.foꝛnix.icis.barbara qͥ.vt volux luq.In.ex.qͥʒ.e.in.i.coꝛreptã mutata vt apex.apiqd.vertex.tid remex remig ſter veruex. wernecis.¶ ¶ Neutra in. us. v. vel.l. xel.n.wel.p.ſᷣcedẽtibo.eę.coꝛ.habẽt ĩ obliqͥs vt pondus.der.olus.ler.onus/oner. opus oper. ¶ Neutra in.ar. deriuata/ pð.penła. in obliqͥs.vt calcar.car.toꝛcular.laris.pᷣter lubar . qð bꝛeuiat in obliqͥsteſte Pirgilio Jubare exoꝛto· ¶ Aguerbia ꝗᷓ fiũt a dtõ additionẽ.ter. bꝛeuiãt᷑.ut foꝛtiter.fęliciter. ANratrũ ſp deberet pducere mediã:qꝛ.a.vo calis ſꝑ naturalit longa videt᷑.vt arabam. gratoꝛ: qratrixarare. Juuenalis coꝛ. penuł. huiꝰ dictionis bombycinꝰ oicẽs: Delitias ⁊ panniculos bombycinus vrit.¶ Attẽde ꝙ noĩa a ciuitatibo vel locis alijs ſũpta.ꝗ vident᷑ patria ſiue gentilia cũ reperiunt᷑ in biblia ĩ ita pð.penł.⁊ ſũt coĩs ge.vt hiero/ ſolymita aſcalonita Si vᷣo terminentur in ites, pð.penulł.⁊ ſunt malſ.ge.⁊ pᷣmę declaul ttię. vt theſbites.tę.ułtis.ſᷣm artẽ. Si xpo terminẽt᷑ imh.itis, pð.me.ſeu penuł.⁊ bꝛeuiãt in gtõ creſcẽte in itidis.vt moabit bitidis. amonitis.itidis./ õ ꝙ nõ põt recte ac- centuare qͥ neſcit cõiugationes verboꝝ di⸗/ ſtinguere ⁊ obſeruare.nã qñ in pᷣma coniu/ gatione venit᷑ ad triſyllabas vel tetraſylla/ bas partesſꝑ ꝓduceda eſt penul.vt ĩ amo as.amamꝰ amatis:amabã. bas. amabamꝰ. batis ⁊c. Excipit᷑ teritũ pluſq; pfectũ qð coꝛ.penuł.in tetraſylł.vt amauerã.ras.rat. futuꝝ indicatiui eiuſdẽin pᷣmis ⁊ ſecũdis ꝑſonis pluralibo.vt amabimꝰ.amabitis. ſteritũ ꝑfectũ⁊ pluſq;ꝑfectũ.⁊ futuꝝ ſub/ iũctiui. Excipiũt᷑ tñ ab hac regula gdã irre gularia ĩ H̊ ꝓſu cõpꝛehẽſa:ꝗ nõ ſeruãt oĩno foꝛmã in ſterit..x. Cre · do · do · mi · iu · ſto · pli · co. fri · ſo. ne · ue.· la · ſe· cu · to. De vᷣbo aute do dasnõ/q ĩ cõpoſitis debem coꝛriꝑe.a.qñ venit.penia debemus.e.pꝛoducere·ſterq;ᷓ in ſterito.vñ.v. In do das xᷣbo · ſi ſit poly⸗/ ſyllaba noſcas. de longat· B oa· ſemper bꝛeuiat.· MNꝛeteritũ det᷑ bꝛeuibo· tñ · e· bꝛeuiet᷑ ¶ Secũda cõiugatio in triſyllabis nł vltra ꝑ coꝛ.penuł.in pᷣma pſona.vt ſedeo/video rubeo. In plurali pſẽt tꝑis ĩdicatiui modi ſp pꝛoð.pe.pᷣmę ⁊ ſecũdę ꝑſonę.vt ſedemꝰ ſedetis.⁊ in toto ſterito iĩꝑfecto.pꝛo.penlł. in triſyllabis⁊ vltra.vt ſedebam.bas.bat. ſedebamꝰ.batis.bãt.De ſterito ꝑfecto nõ põt dari certa regula:niſi ꝙ ĩ facentibo h/ teritũ in.vi.diuiſas ſyllabas.ſꝑ.i.penł.coꝛ.ĩ płali:ut docuimꝰ.erubuimꝰ.⁊ ẽ veꝝ ĩ qͥlibet vᷣbo ⁊ cõiugatiõe.vt fuimꝰ.ſpuimꝰ.amaui/ mus ſedimus.legimaudiuimꝰ In pᷣterito pluſq;ꝑfecto.coꝛ.penlł.in toto ſingulari.vt ſederã.ras.rat.⁊ in ftia ꝑſona płis nũeri ſe/ derãt. In futuro triſyllł.⁊ vltra pꝛoð.penul. in toto ſingulari.vt docebo.bis. bit.⁊ ĩt᷑tia pluralis nueri.vt docebũt. ¶ In pᷣſenti im/ patiui ꝓð.penł.in pᷣma ſecũda ꝑſona plis nũeri.vt ſedeam ſedete 6 futuro triſyll. ⁊ vltra pð.penłꝑ totũ. In pᷣſenti cõiũcto optatiui.⁊ Rterito cõiũcto eiuſdẽ pꝛo.penł ꝑ totũ. In futuro pꝛoð.pmaꝰ ſecũda płis nũeri. In p̃ſenti ſubiũctiui ſimilit. In te⸗ rito gherte ꝓð.oẽs. In ſterito ꝑfecto coꝛ. oẽs. In pluſq;ꝑfecto pꝛoð.oẽs.In futuro coꝛ. oẽs. In infinitiuo pꝛod.penlł.in triſyllł. vltra.tam in pᷣſenti q; in ſᷣterito ꝑfecto pluſq; ꝑfecto. ¶ In ſecũda cõiugatiõe ſꝑ e.penł ꝓd. ante. re. tã in actiuo q; i paſſiuo deponenti excepto futuro docebere.¶ In ttia ↄiugatione/ pma ⁊ ſecũda pluralis nu/ mei indicatiui modi coꝛ.penł/vt legim le/ gitis. In Rᷣterito ĩꝑfecto· pꝛoð.penł.per to/ tum. In pꝛęterito ꝑfecto ꝓdu.ſunda ſin/ gularis nũen ſecũda ttia pluralis nũeri. In ſterito pluſq;ꝑfecto· ꝓð.pma ⁊ ſecun/ da pluralnũeri. In imꝑatiuo/pꝛoð.pᷣma ꝑſona plalis nũeri in Hſenti. In uturo ꝓpd. oẽs pluralis nũeri. In ſſenti optatiu/pð. pma⁊ ſecũda pluralis nũeri. In ſterito cõ iũcto/pꝛoð.oẽs. In futuro pꝛod.pma⁊ ſe/ cunda pluralis nueri. In p̃ſenti ſubiũctiui ſiliter. In pterito unꝑfecto ſitr. In Rterito ꝑfecto coꝛ.oẽs. In ſtito pluſq;ꝑfecto ꝓd. oẽs. In futuro coꝛ.oẽs. Pꝛeſens infinitiui· coꝛ.Rteritũ.e.pe.ante.re.coꝛ.ſꝑ in t᷑tia cõiu/ gatione· niſi in pꝛęterito actiui.⁊ in futuro paſſiui.¶ Quarta cõiugatio · pꝛoð.mã ⁊ſecundã pſentis indicatiui modi pluralis nũeri.⁊ totũ pteritũ ĩꝑfectũ in triſyll.⁊ vl tra· totũ ptitũ ꝑfectũ · excepta pma ꝑſona pluralis nueri ·niſi ĩteruenerit ſyncopa. In hterito pluſq;ꝑfecto/pꝛoð.hma⁊ ſecunda pluralis nũeri/ſic⁊ ĩ futuro. Sic ⁊ in ſſenti ipatiui modi. In futuro/pꝛoð.oẽs ĩ triſylł. In ſſenti optatiui oẽs:pꝛoð.iĩ triſylł.⁊ vl⸗/ tra. ⁊ in ñterito ſiłr. In futuro/pꝛod.pᷣma ⁊ ſecũda pluralis nũeri.ſic⁊ in pᷣſenti ſubiun/ ctiui. In ſᷣterito imꝑfecto oẽs pꝛoð.In ſ/ terito ꝑfecto oẽs coꝛ. In pᷣterito pluſq;ꝑfe cto oẽs pꝛoð. In futuro oẽs coꝛ.In infini⸗ tiuo · pꝛoð.penulin triſyll.in hſenti:hᷣterito futuro·qð ſumit᷑ ex ſapino. penluñ re. ſ pꝛod. in quarta cõiugatione. l ante re.vel ris pꝛod.in qualibet cõiugatione · vt amaris vel amare· docearis vel re.legaris. el re · audiaris vel re· pꝛeter do · das cũ ſuis cõpoſitis qñ remanet pmę cõiu. E. penl. añ rüt · vel · re · pꝛoð.in ſteritis cuiuſſibet cõiu. Epenl. ante · ris · vel re · nõ pcedẽte.b. pꝛod. in q̃libet cõiugatione · niſi in pꝛęſenti tertię coniugationis.E. penl. ante · ris · vel· re · Pce/ dente . b. ſe wr Quattuoꝛ ſũt vᷣba gꝗ nõ ſequũt᷑ has regulas.vt ſũ/uolo/feroa edo. De volo dĩ. v. Nelle velim vellẽ ſũt vuli anoꝛmala vis vult. Itẽ in iſtis ſex locis eſt anoꝛmalũ:ĩ q bus ſequũt᷑ alia verba ꝗᷓ pꝛo ferant᷑ ſicut illa. Ilia etiã deficiũt in pſenti. vt odi.nouicepi.⁊ men·ꝗ aptant ttie cõiu. Nio·ais in imꝑatiuo ai. Inquio einque-/ ant. Foꝛẽ res Quge⸗ ſumex gſo tm̃ “ auete ſalue ſaluete· val oniu. Incipit incipiůðt·unt · tertię cõiu. Infit.i.dixit.uł dĩ faxo.i.faciã. Cedo i. dic.vLuſimauſisauſit.i.andeamasat·in ſubiũctiuo. Apageſis · in imperatiuo apa⸗ gite.i. quieſce et quieſcite. Ouat.i.lętatur. ouant ⁊ ouãsnõ plus reperit᷑ in vſu⸗ Nõ ꝙ vocalis ante vocalẽ in latinis dictioni/ bus coꝛ. vt capꝛea·fouea·video· doceoꝛ ſi⸗ milia. Excipit᷑ gtũs in. ius. vt illius· iſtius. tamẽ alteriꝰ coꝛ.q; in duabo ſyllabis ſuꝑat ntm̃. vclius aũt in ntõ coꝛ.ſᷣ in gtõ ꝓð.Ex⸗/ cipit᷑ etiã gtũs ⁊ otũs qntę declina. deſinẽs in ei · pꝛoducit᷑ eni ſi habet ei vocalẽ ante ſe vt viei⁊ aciei ·ſi aũt cõſonantẽcoꝛ.vt fidei De gręcis aũt ⁊ peregrinis h̊ ſit tibi regula Quoniã noĩa feminina cõſueuerũt ꝓduci vt oſtreachoꝛea:galathea· medea:platea ⁊c. In.ia.ſi ſunt noĩa mulieꝑ pꝛoducta p/ nũciamꝰ. vt Maria Argia ⁊c. Si aũt de⸗ ſcendũt a maſculino·bꝛeuiamus· vta Clau vius Claudia. a Julius Julia. Excipit᷑ Au cia ꝗq ꝓducit᷑. Cetraſyllaba ⁊ vltra bꝛeuiat vſus noſter. vt Athalia· Anaſtaſia.Ceci/ lia cętera ſimilia · qᷓ;uis quoꝛũdã vſus lõ/⸗ ga pꝛonũciet. Noĩa regionũ in.ia.latina coꝛ.qᷓ;uis gręca plus acuãt.vt dic̃ Hꝛiſcia/ nus in ſeptimo.vt libya · ſyria ⁊c. ¶ In ap⸗ pellatiuis vſũ tene · nã regulę grecę a latinis ignoꝛãt᷑. hęc tñ acuere in penultima ſolemꝰ. ſic ẽ agonia ·allegoꝛiaarmoniaepiphania hierarchia.phantaſia logia.⁊ ab eo cõpo/ ſita. vt genealogia · theologia: tropologia. melodia.phyſonomia · ſimonia · Iympho/ nia pſalmodia· vſia·modo illa in antepent. acuimꝰ. caſtrimargia/latria.neomenia. ſcę⸗ nophegia.¶¶ Nomẽ in · eas · ſolet pꝛodud . vt Andreas Eneas. Egeas. Maſculinů ĩ ias. let ꝓduci.vt Melias. Mieremias ꝛc. nomẽ fę.coꝛ.vt Herodias. Nomẽ aus Zin · eus· ſolet ꝓduci.vt Menelaus. Bar⸗/ tholomeus. NMomẽ ĩ eũ · vt canopęũ·mau⸗/ ſoleuũ pð.̊ Ptolomęũ licʒ cõmunius ꝓð.a q̃buſdã tñ coꝛ. Nomẽ in. ius.qð gręce dꝛ in os · coꝛ vt Coꝛnelius. Claudiꝰ.Culliꝰ ⁊c Keliqua noĩa bꝛeuiant᷑ in fine acuunt.vt Berſe aͤbee geloe zeten hbuiuſmodi. Ffinis. Incipit Bꝛeuiloqnus vocabularius. ₰ — — — — — — — — —— — — — — 2ẽ Aa domine deus ecce neſcio loqui quia puer ego ſum Hieremiępᷣ.Liqʒ; iſtud verbũ pheticũ ab ipſo ꝓpheta alio fine ſit enarratu: tñ non abſq; metaphoꝛa quadã noſtro ꝓpoſito ꝓ aliquali elucidatiõe ap/ plicari pot: vt ſic qͥlibet puer inſciꝰ exiſtes · ꝓuerbia ⁊ vocabula bene vſitata vix in/ telligenslicite põt dicere: Ecce neſco loqͥ · id eſt. nõ poſſum mẽtis ↄceptũ expꝛimere · quod tñ maxime oppoꝛtunuʒ ⁊ neceſſariuʒ eſt curã animarũ gerentibo:⁊ qui gregulũ cõmiſſum paſtu vitęid eſt. ſacra ſcriptura quęſqiptis comphendit᷑ paſcere debent exemplis Pꝛeſupponit᷑ nanq; in qualibet ſcientia iux dictũ phi pᷣ poſterioꝑꝝ:ſcre qͥd noĩs eſt pncipiũ doctrinę. Etiaʒ dicit Re⸗ migius:Niſi nomẽ rei ſccris:cognitio reꝝ perit. Sed q;ᷓuis diuina pagina litteralit itellecta (vt ait apłs.2. Cor. ʒ?ꝰ) occidat:tñ adoleſcenti neceſſariũ eſt vt ipſe pᷣus eam litteralit q; ſpũaliter ĩtelligat. Nãq; vinũ de toꝛculari eijcere quõ qͥs poterit ſi racemꝰ iĩeo cõpꝛunere pᷣmit nõ agnouit? Peꝑ cũ dictiones rarę ⁊ verba inſolita intellectuʒ ſepue puertere ſolẽt quẽadmodũ frutex ſeu arbuſtũ laboꝛioſũ ipedit arantẽ:ita ipſa igrãtia raraꝑ dictionũ vocabuloꝝ lecto/ ns aiuʒ pꝛocedere nõ ſinit ad ꝑfectu. DHęc aĩaduertendo ob neceſſitatẽ paupeꝝ quid noĩs ignoꝛantiũrara⁊ incõſueta vocabula ſicut ab alijs abſtracta ſut:p ꝑoſſe ĩ vnũ fi/ delit colligã/ſuꝑ oꝛdine cõpetẽti ad iuenien oũ qdlibet· lucidioꝛi modo quo potero oꝛ- dinado.Lic; ↄo Iſidoꝛus Papias Bꝛito TIllanus ·alij q; q;plurimi magiſtri · ſat de histractauerũt.a quibo etiã hoc opꝰ rece/ ptũ eſt:attamẽ ob cauſam pᷣfatã hoc opus pſſens aggrediar. Quorũdã nãq; voluĩa ita ſunt plixa ⁊ magno pᷣcio cõparãda.vt tenuis noſtraꝝ reꝑ facultas ea non ſufficit cõparare: Quoꝛuũdã quoq; ita ſut accur/ tata ⁊ ſparſim inoꝛdinate conſcripta:vt pauc in eis frucꝰ carpi poteſt · niſi valde Diligent reqrat᷑: ꝙ oia refoꝛmata ⁊ emen/ data.etiã a quocũq; vt ſic fierẽt ſümopere eſt affectanduʒ: Idcirco pꝛęſentẽ laboꝛem aggrediens vniuerſis ſupplico cim Evſf⸗ fredo ĩ nouella wetria ſic vicẽte:. Quate⸗ nus nem moleſt mihi exiſtens.ſtimulis me pnᷣgat iuidię. Si q̃ tãq; inſeꝰ ignarꝰ adduxero:patientiam in me habe. ¶u enĩ lima caritatj fraternę coꝛrige: ⁊ ſi in aliqͥbꝰ deuiauero· non mihi ex toto/ſed a quibus recipio· imputet᷑. NDñ. Poſcoq; doctoꝛes iuuenes ſimul ſenioꝛes. Ot quęuis dicta liment hic non bene ſcipta. Quod minus eſt ſupple .quod plus abꝛade:quod hirtuʒ Comequod obſcuruʒ declara·qð vitioſũ Emenda:a curis iſtis ſint omnia ſana. Et in pncipio auiuſiibet operis iuocãdus eſt pater oiʒ reꝝ ſalicq; deus· quo pꝛętiniſſo nullũ nite ſundat᷑ exoꝛdiũ: vt diet Hoetiꝰ in ʒꝰ de ↄſolatione philoſophię. Dñ q da bſeq; deo facta ſua qui diſponere curat. Dui amoꝛ vere nõ multo tempoꝛe ourat. Dicit᷑ g in ſpeculo grammaticę. Ce pꝛęcoꝛ omnipotẽs vt me tua gratia gratũ ld ſi- nem vucat nauigãtẽ ꝑ mare latũ. Mic ſcri- bendaꝝ doctrinaruũ variaꝝ. Ot poſſint dle⸗/ ro quę ſcribo valere nouello.Nt aũt iſtud quod a lectoꝛe in libꝛo iſto quęrit᷑ facillius inueniat᷑: poſui vocabula ſᷣm oꝛdinem al⸗ phabeti. Et eſt oꝛdo alphabeti non ſoluʒ in pmis ⁊ ſecũdis litteris vocabuloꝛũ bic ſitoꝝ. ſᷣ etiã in tertijs quartis⁊ cęteris itteris ſequetibo vſq; ad finẽ eoꝝ. Derbi gra: varõ ſtat ante IRtbachuc ex eo. qꝛ licʒ ambęin hac lr̃a a incpiũt: tñ ſecũda lr̃a in olaron pꝛęcedit ſecũdã litterã ĩ glbachuc. Etiã acetũ ſtat ante acidum:qʒ liq; in ipſis bpmę duęlrę cõcoꝛdãt:tamẽ tertia lra ĩ ace⸗ tum pꝛęcedit tertiã ĩ acidũ.⁊ quarta lra in actoꝛ pᷣcedit quartã in actrix.⁊ ſic de alis. Et liq; talis oꝛdinatio ſeu oꝛdo in aliquibꝰ vocabulis non pꝛęciſe obſeruat᷑: vel foꝛte hoc eſt ꝓpter aliquã cõuenientiã ſimul po/ ſitoꝑ:vł foꝛte ex inaduertẽtia.łd melioꝛẽ autem intellectuʒ memoꝛiam firmioꝛem: applicaui quibuſdam vocabulis verſus ex Diuerſis autoꝛibus collecos. Woniã qͥdẽ pꝛeſens collectio arti oeſeruit grãmaticę. qᷓ m q̃ſdaʒ in llabã i victionẽ oꝛonẽ oiuidit ARlittera ſᷣm Iſidoꝛũ in pᷣ libꝛo etymolo/ giaꝝ ĩ oibo lingnis poꝛ eq ipſa naſcẽtiũ oꝛa apenit. De q̃ͥ vꝛ in hiſtoꝛjs: Maſcul⸗ recent᷑ nat eiulado vicit damat a.femi/ na vo e. Oñ. E pꝛofert aut a qͥſquis ꝓce/ dit ab Eua. Pꝛeſentis q̊ʒ operis ꝓſecu- 1gręoꝝ incipianꝰ: oꝛdinẽ tan latinoꝝ lranꝝ triplici alphabeto ſpãlit pſequẽdo: ſcilʒ:noiuʒ· ꝓboꝝac partiũ ideclinabilin. Aleph igit᷑ pma lr̃a hebꝛęoꝝ ul hebꝛaici al phabeti ẽ. interptat᷑ doctrina · ul via · vl beatitudo. Et eſt ſenſus Boctrina legeſt via ad beatiudinem ęternam. tio ꝑ litteras alphabeti viſtinguit: ideo aomis lris· nõ tm latinoꝝ· etiã hebꝛeoꝝ Alpha grcoꝝ eſt pᷣma lr̃a.⁊ vi initiũ lati ne. Wñ vlpod vltj. Ego ſü alpha ⁊0. Et o grece eſt finis latine. Et eſt ſenſus. Ego ſum pꝛincipiũ ⁊ finis. AXxo pꝛima lra noſtroꝝ ullatinia alpha⸗ beti ẽ. cui ſim Hꝛiſcianũ tria accidũt · ſcilʒ nomẽéz q;tũ ad vocẽ.ſigura q;tuʒ ad pꝛo/ tractionẽ/poteſtas q;tũ ad coꝛreptionẽ⁊ ꝓductionẽ. Etiã vt idẽ dic: Iᷣ eſtnomen indeclinabile neutri gener ⁊ oẽs alie lre. vt a uł b vel ca ſic de alijs·ẽlr̃a vel figura triãgular. Qnq; a ẽppoſitio· vt ſuũmo vſq; deoꝛſuʒqnq; eſt interiectio dolẽtis vt patʒ ĩ verb Hieremięq ĩ pnapio tbe- matis dicta ſunt.ſcilʒ. Ma a vomme zc. Aante ¶uel AAlma. i. vgo abſcõdita ułſeceta. a væcaron: ĩdedinabile magn ul fo· titudo interpᷣtat᷑a fr Moyſi erat. Ab.· idecliabile nome ſm hebꝛęos oꝛ meſis auguſt. etia ẽ ppoſitio vt patet loco ſuo. Abachuc eſt nomen phᷣe.? interpᷣtat᷑ am/ plexãs vel luctatoꝛ Ilbaccidentibo. vna dictio ĩdecli. iille ſcribebat accidẽtia.ita exponit᷑ 2. Eſdre.ʒ Abactoꝛ.m.tc.eſt fur iumentoꝛũ vel pecoꝛũ s vulgo abigeũ vocam ab abigendo ñ latrones etiaʒ abactoꝛes oicmus. bactrix. ſt. mulier oꝛ faciẽs ſic abactoꝛ. Abactus.a.Di.i.ingat diſperſus ſeparatus Abac. m. s.eſt ꝓpꝛiũ nomẽ vt qdã vicũt phs fuit in anthmetica.vel abacus vꝛ ab abax qs interpᷣtat᷑ decem. q i abaco ſunt decẽ are ſeſe decuplatesĩ pmo c vnitas in ſecũdo denariꝰ. in tertio cẽtenarꝰ. Eſt ◻ * etiã abacvel abax vᷣga geometri? vlta⸗ bula quã habet phᷣi hisin puluẽ ſuppoſito fac· 1 pinax. Abax etiã vel ab zcapitel li.i. ſaxu quadrãg uumnas vnit᷑: oꝛ etiã q̃lib zea. Abalienarnenni. Abamita.f.p.eſt ſoꝛoꝛ l.iu⸗ riſconſultꝰ. S. auuncuuu arcenũ.n.s.i.inhoneſtu.. baneth vꝛ ſbucula vel camiſia linea vel cingulũ ſacerdotale rotũdũ polymita ar⸗ te ex cocco purpura⁊ byacintho otextuʒ Abarim·vꝛ mons in quo obijt Moyſes · vt habet Beut? ʒ22 Abas ꝓpꝛiũ nomè cuiuſdã viri.Oñ.Nui/ dã vicł abas monachoꝝ ſit paabbas. Abaſo oꝛ dom infirma vel inſumi: dicit ba qð eſt ſine.⁊ baſis.i.ſundamentũ. batis. ↄ.t.me.coꝛ.indecdli.qui vel quę cuʒ bato viuidit auenã vel alia frumẽta. Oñ Abatis ad cenã dat equis abbajauenã. bauia. f. p. vꝛ mater/ paui vel ꝓauie.ff. de e nennl cõſultus.S.q̃rto gdu. S bauunculus. m. sS. eſt rater abaui?. Abauus.m.s.me.coꝛ.dꝛ pater ꝓaui. Dñ abauus dr pat᷑ pꝛis meiſ pauus dꝛ pat᷑ gui‚ſed abauus dicit᷑ pater ꝓaui:ſed ata/ uus vꝛ pat abaui·ſed tritauus dꝛ pꝛ ata/ ui: hoc aſcendẽdo.Silr deſcendedo ne⸗ pos dicit᷑ fil filij vel filię meę.? neptis fi- lia filij vel filie mey b pnepos filius nepo⸗ tis· abnepos ſilius ꝓnepotis · atnepos fi⸗ lius abnepotis.⁊ trinepos filius atnepot. Vñ. Eſt auus pau abauꝰ atauus trita⸗ uuſq;. Et ſic inde nepos · pꝛo · ab · at · tri · ſu⸗ ſcipit bęc vox. Et ſic au nexos cõponũt cum pꝛoab· at· tri:ſic etiã neptis ſocer ſo⸗ crus nurus gener⁊ ſilia.vt,/pſocer.i.pater ſoceri ꝓpſocrus.i. mater ſocrus meęzc. Abax. vide..in abacĩs. Abba bᷣm VPapiã:ſyrum? hebꝛeũ eſt.? int 5p̃ᷣtat᷑ pat᷑a accentuat᷑ in fineiux iſtos ver⸗ ſus: Ois barbara vox nõ declinata lati⸗ ne· Accentuũ ſuꝑ extremã puabit acitum. Abbas. m.t. me, p. vꝛ pꝛ monachoꝑide ab batia vꝛ pᷣlatio vel vignitas abbat. Dñ Abba par ſignat hic abſalõ exit⁊ abbas Abbatiſſa.fſ.p.dꝛ mater monialiũ uł oña. Abdenago.indecli.interptat ſuies taceo. Et erat vn ð tribo puen q fuerũt i camiĩo ignis ? accẽtuat᷑ i fine. Idem ⁊ ſarias. Abgera eſt tia in qua in Ralianuarijhoĩes indigenę vnũ emptum /ꝓ capitibus oĩuʒ — — — — E — — — — teuotũ lapidabãt. Oñ Ouidiin Jbim. Aut te deuoneat certis abdera diebo. Abderites di ſatuma lapide quẽ ꝓ ioue deuoꝛauit .q grece dꝛ abadir. Abdiasſeruus domini:interptatt. AIcbdicatoꝛii.n. S. locus habilis ad ab/ dicandum./i deriuatur ab abdico as. Abdiciũ.vr ſecretũ/ocoultũ vel abſcõditũ. Abadomen.n.t.gręce vꝛ pinguedo carnis latine eſt ꝓpꝛie pinguedo q eſt in vẽtre poꝛci vel oꝛcę. Dñ Juuenal.Itq; bonã tenere placant abdomine poꝛcę. Abdomitũ.n.s.ẽ pinguedo lates in oſſibo carniũ decoctaꝝ.wl. margk. Et vꝛ ab ab⸗ do. dis.i.abſcondo:q; tal pinguedo abſ-⸗ condita eſt in oſſibo. Abel pꝛiũ nomen viri.⁊ fuit filius ꝛldę.⁊ interpᷣtat᷑ luceqꝛ pat e ꝑ voucẽtos ãnos lugebat ꝓ eo qñ interfectus fuit a fre ſuo Cain. noluit Adã Euã vxoꝛẽ eius cog/ ſcere pꝛopter tale nefas Cain niſi ex oi/ uino iuſſu. vt habet in glo. ſuꝑ Geña po/ nit᷑ trãſumptiue ĩſcolaſtica hiſtoꝛia. Del interpᷣtat᷑ vapoꝛ vel fum q̃ſi cito traſiturꝰ qꝛ cũ trigita eſſet anoꝝ occidit eũ frat ſuꝰ VDel qꝛ ᷣm Joſephũ non reliqͥt ſemẽ ſuꝑ terrã. Oel etiã interptat᷑ iuſt ꝓpter holo/ cauſtuũ. vlbel etiã dꝛ lapis ſuꝑ quẽ archa Oñi fuit poſita. vel locus vbi ſteterat ar/ cha· vt patet in Geñ. Del Ebel eſtnomẽ auitatis qᷓ pus Bethſames vicebat. Vñ HBox abba pr ſ abel lucꝰ lapis ⁊ vir. Abela ꝓpꝛiũ nomẽ ciuitatᷣ. vel nomen lapi⸗ dis ſuꝑ quẽ archa oñi fuit poſita. Abeſton · vĩ lapis pꝛęcioſus diſpoſitus ad modum ferri. Abeſtis inteſtina beſtiaꝝ aſpiciens. Mbeſus.a.ũ.pe.p.i.circũquaq; comeſtus ⁊ coꝛroſus.⁊ cõponit᷑ ab am.i.circi:i eſus. Abia · interpᷣtatur pꝛ dñs.⁊ fuit filius Ro/ boam. ODñ. Boſt Roboazʒ regni ſuſcepit AIbůa coꝛonam. Ibiectus.a.ũ.i pcul iact vilis.vel ↄtẽpt ⁊ Venit ab abijco. Inde abiectio.onis.i. vilitas ꝓcul iactio vel ↄtemptus. Abies. etis.ſ.t. eſtnomẽ arboꝛis: vẽ ab eũ⸗ do eo ꝙ ß ceter arboꝛibo longe eat z iex⸗ celſu pmineat. Inde abienꝰ ꝑ.n.ſine.g. et abiegnus ci. g. m qͥſdã ĩ eodẽ ſenſu.i. de abiete exiſtẽs. Iñ abietan.i.carpentariꝰ qui de abiete oꝑat᷑. Iẽ abies reperit᷑ etiã in qnta dedliinatiõe. Oñ Claudianus. Et ſectas abies. Sed bᷣm Nirgiliũ vꝛ abie⸗ te ſecta. Dñ Ex abies abietis fit ex abi⸗ es abiei. Abiecula.fp.pe. coꝛ.i. parua abies. Abiges.gis.m.t.i.fur iumẽtoꝝ ⁊ pecoꝑeo ipſa abigat alioꝛſũ vt cõpetentiꝰ ea fu⸗ rari poſſit. Sʒ abigeat dꝛ tale furtũ vel etiã terrefactio ipſoꝝ pecudũ. Abigeus.· vide. S. in abactoꝛ. vel abigeus ſm Papiã vꝛ qͥ ſeducit alienũ ſeruũ. Abinelech interpᷣtat᷑ pat me rexvel lin gens ſanguineʒ. ⁊ eſt cõe nomen oiudre/ gum paleſtinog. Abiona terptat deſideriũ ↄcupiſcẽtię. Abinteſtato.i.ſine teſtamẽto.vt iſte ẽ moꝛ tuus ab inteſtato.i.ſine teſttamento. biram. interptat᷑ pꝛimitiuꝰ vel pmitialis Abiſac interpᷣtatur patris niſus.) Abyſſus.fs. eſt pfunditas aquaꝝ inpenc- trabilis a qua fontes fluia pcedñt ⁊ per occultas venas ad matnicẽ abyſſũ reutũt᷑ ⁊ dĩ abyſſus q̃ſi adipſus.qꝛ ad ipſã reuer tunt.vel qſi abuiſus:q; eius altitudo cer⸗ ni non põt. H pꝛoſfunditas ſcripturarũ dẽ abyſſus. Olł oꝛ ab a qð ẽſine ⁊ byſſus qð eſt gen lini candidiſſimi:q̃ſi ſine byſ⸗ ſo.i.candoꝛe.vel ab a qð eſt ſine baſis fũ Damentũ. DHel dꝛ infernus. Abitio.onis.ſ.t.i.receſſio. Ebiu nterßtat pater meus. Ebiuratio...t.eſt rei creditę abnegatio Ablactatio.ſit.i.a lacte remotio.Et vt oiẽ mgr in hiſtoꝛijs triplex ẽ ablactatio. DMꝛi ma a lacte mmillę qᷓ fit in tertio ãẽno Se Cida a lacte infantięqᷓ fit in ſeptimo ãno. Tertia a lacte pueritięq̃ fit in duodecio ⁊ ſicamouet᷑ puer a nutrice a pedagogo tutoꝛe. Ablactatus.a.ũ.i.a lacte amotus Ablas.p.t.oꝛ ſtultusinſipiens Ablatiuus.a.ũ qͥ anfert.vel ponit p caſu qᷣ eſt auferentiũ. Abligurigo. inis.ft. pe, p.i pdigalitas. de/ uaſtatio vel voꝛacitas. Abliguritoꝛ. m.t.i. ↄſumptoꝛ vel guloſus. In abliguritio.i.voꝛactas vel guloſitas Ablegumina.n. s. ſunt partes extoꝝ. Ablucinatio.onis f.t.i.luq alienatio ⁊ ab⸗ ſentatio deriuat᷑ ab ablucino. Ablutes.tiũ.płis numeriſũt loca cenoſa ⁊ aq̃ plena ·q̃ ablutia dicũt᷑.⁊ dicũt᷑ ſic ab abluẽdo.ꝑ ↄtrariũ.qꝛ minime ſut abluta. Abluuio.ſt.inũdatio ſoꝛdium. Abmatertera.f.p.ẽ ſoꝛoꝛ abauię. Inſtit de gra. S. tertio gradu. Abnepos eſt ſilius nepotis ſiẽ nepos filius a 2 Abneptis eſt filia nẽpotis vel neptis. Ibnoꝛmis.i.defoꝛmis/turpisianisgran/ dis ·irregularis · illitteratus craſſus.Oñ Pꝛatiꝰ. Auſticus abnoꝛmis ſapies cral/ ſaq; minerua. èMBͤ Abolitio ẽ aceuſatiõis inſtituteę pꝑemptio. vel abſolutio qᷓ nomen alien qͥ accuſauit cũ oĩ inſciptione iã facta ĩ totũ abolet re/ miſta nccitate accuſadi.ff. oe abo.l.abolitõ Abolit. a.ũ.me.coꝛ.i.delet.deſtruct· con/ ſumptus. denaſtatus.Ro. 4? Ekinanita eſt fides abolita eſt pꝛomiſio. Atolla abollę.ſ.p.ẽ gen veſtis ſenatoꝛię. Oꝛ ſic q̃ſi abulla.eo ꝙ vndiqʒ ſit bullata. HBñ. Vnduiq; bullata veſtis dicat᷑ abolla. Abominiũ.n.s. vꝛ execratio. Atomioſus.a.i.i.plenꝰſoꝛtua ·ab ab omẽ Aboꝛigines pe.coꝛ.plis numeri.ul aboꝛgo ginis. ſunt ſuꝑflue frutices: q non natalit vitioſe in aroꝛibo ⁊ capis oꝛiut. Et di⸗ cunt q̃ſi ſeoꝛſũ ab oꝛigine.nõ q; nõ heant oꝛiginẽ q; nõ naturalẽ. Itẽ aboꝛigines inis. 9.t.i ruſtic agreſtis ignobilis.DPñ Saluſtius. Cunq; his aboꝛigines genus hoiuʒ agreſte. / ꝑſuaſerit. C. de fur· Au.l. ↄſentaneũ. Abꝛeptitius.m. S Abꝛeth. interpt 3333,, Abꝛogans.i uilis Sedar Abꝛotann. Abꝛotoniũ.f. 9. odo/ niũ.i.venuſculaic Adulatio/ nis. HScom Bapia g. erptat am/ plexibus apta. . Abꝛuptus participiũ. ab aliqͥ rupt vel ſeparat a rupo. Sʒ abꝛupt nomeẽ loc * Abſens.o. t.inõ pᷣſens.fl. de v. ſig. l. abſetẽ. Aboꝛtiuus.m.s.ẽ puer ułalt ſet añ vebiuu tp̃s natꝰ.⁊ ꝛ ſic nõ ꝙ nõ oꝛlat ̊ abonat bm Iſidoꝝ libꝛo decimo. Hel oꝛ abſciſus de aluo mris qua doloꝛ part᷑ inceſſabilit cogit expirare. Sʒ Paulus vicit ſe aboꝛ⸗ tiuũ·qꝛ xpᷣm in carne non vidit.vel ex tps renat᷑ in xpo apłatu accepit. Del oꝛ ille qᷣ eſt moꝛtuꝰ nat.vel qͥ ad pᷣſentiã xpᷣi nõ venit. Hñ. Extat aboꝛtiu nõ certo texoꝛe natꝰ. Eſt aboꝛtii ꝗ cęſus tractus ab aluo Poſthum ẽe nat poſt exeqͥas genitoꝛis. Aboꝛtus.a.u.ab aboꝛioꝛ: non qꝛ nõ oꝛiat· KD⸗ aboꝛiat·ᷣ ſcilic naturalit᷑nõ eſt natus. lbpatruus eſt frat abaui vel abauię. Abꝛa.interptat᷑ ſpeculũ bm Muguitionẽ dꝛ ancilla libertat.. Etiã ẽ ꝓpꝛũ nome pu/ elle. Bñ legit᷑ Judith.is: Mabuit peciſ/ Abſintestis. gẽma eſt magna? põ deroſa: q̃ calefacta igni ſeptẽ viebo tenet caloꝛrꝛ. Abſolutꝰ.a.i.i.a vinculo vel ab ipedimeto ſequã noĩe Cbꝛa. Et vꝛ olbꝛa qi abaraq· ad ara ⁊ de aris antiqͥt puellę vucebãt. Pñ.Abꝛa pediſſeq̃ nomẽ ꝓpꝛiiq; puelle. Abꝛã cõpomit᷑ ab abba.qð eſt pi⁊ ram qð eſt excelſus.vñ vᷣlłbꝛã qſi abbarã.i.pater excelſus r addita eſt ei a lra.⁊ victus eſt Abꝛaam.qo ſonat pꝛ multaꝑ.i ſubaudit᷑ gentina debet ſcribi ſine aſpiratiõe. Dñ. Eſt Abꝛã pꝛ excelſus·pꝛ ⁊ populoꝝ Fer/ tur multoꝝtũc a ſuꝑaddit᷑ vna. Ab re.i.ſine cauſa.ut habet in.l.Si qͥs buo excelſus.qſi a viſu hoiuʒ uł acceſſu raptus Abꝛupta dicit᷑ loca aſꝑa int mõteſa acuta Abſalon.interpᷣtat᷑ pax pꝛis/ꝑ antifraſum qq; bellũ ↄtra patrẽ geſſitt. Abſcidilin oꝛ cultelꝰ quo vngulęequoꝛũ ablcidunt. Abſcondit.i.occultat· Et vifferuũt abſcõ/ oit?a abſcõſus. VPñ. Muę nata tegit no/ bis abſcõdita vicas. Res ſunt abſcõſęe qᷓ celas calliditate. Ibſida.vg.gręcũ eſt.⁊ iterpᷣtat᷑ lucda.i.la- tus ędificij vel triuia · eo ꝙ luie acceptoꝑ arcu reſplendeat lume ſaciat. AEbſinthiu.n. S.gręcũ eſt ᷑m Papiaʒ. ⁊ eſt amara herba. Aebſiriꝰ frater Medeę fuit:que fugiens cũ Jaſone interfecit. bſirtus etiã eſt fluuiꝰ ꝗ cadit in mare adriatici. Abſis.ois.:.t.i.abſida. Itẽ abſis dꝛ pᷣnci⸗ piũ exaltationis planetę in ſuo circulo.i. illa pars circuli ĩ q planeta incipit eleua/ ri.xel iſta pars in ꝗᷓ planeta adeo viſtat a ſole ꝙ amphꝰ oiſtare non poteſt. ſolut vel liberatus. Oñ qdã noia vicũt abſoluta. q; ꝑ le dicta vant itelligi cqͥᷣd eis ↄuenient pot addrvt de me. Et qux⸗ vam verba vicunt᷑ abſoluta.i.nõ trãſiti⸗/ ua. Oel abſoluta.i.nõ diſcretiua rei ad rẽ in ſoa ſignificatiõe. Oel abſoluta.i. ꝑfecta q̃ non deſiciut in aliqͥ ſu modo. Et abſo/ lutii.i.nõ relatu.i.nõ reſpectu alicui ictũ. Abſonus.i.viſſidẽs ⁊ diſcoꝛdans vel non ſonans. Inde abſonantia.i.diſſonãtia. Abſoꝛptus.a.i.i.euacuatꝰul valde ſoꝛptꝰ Abſtemius.i.abſtinẽs vel ſobꝛius.⁊ vꝛ ab ab ⁊ temetu:q̃ſi a temeto.i.vino abſtinẽs Abſterin.n. S.ꝛ domꝰ ſanctaꝝꝑ monialiũ. Ilbſtruſura.f. p.ꝛ occultatio vel indluſio. . ⸗ T⸗ 4 C Abſtula.i.napta. VPñ. Abſtula vel napta ſarmentũ malleoluſq;. Quiſquilie ſtipu le poſſunt ignem reuocare. Abſurdus.a.ũ incõueniẽs ſᷣ ſubſtantiuũ q non audit. Abulla vide S. in abolla M Abuſio dꝛ malus vſus. vel eſt octaua ſrxg traſumptiõis.⁊ ſit qñ victiones ↄſilis ſi/ gnificationis tranſumũt᷑ ꝑ inicem.vt bꝛe/ ue ꝓ paruo-longũ ꝓ magno. Abuſiuus.a.ñ.i.extra vſum ouctus. AVbuſus.us.ni.i.peruerſus vſus. A gnte Acaliculis indecli.i.pincerna vel cuſtos uł mgj calicũ vel calcoꝝ quos ſolent habe/ re dinites:vide.j.acõmentarijs. Acarina eſt puintia in grecias. Acaris.ridis.vel acaris acaris.me. coꝛ.ↄ.t· ßm aliquos dꝛ ab a qð eſt ſine? caris gra qſi ſine gratia vel ingratioſus: vicit eſſe ſeruus eni dominus eſt iuidioſus. Accaluaſter.i.ab ãterioꝛi parte caluꝰ ſic re/ caluaſter a oſterioꝛia d ab ante ⁊ calua ſter. Ofñ.Eſt accaluaſter vir caluꝰ ab ãte/ rioꝛi Parterecaluaſter retro caluatꝰ hẽt. AVccaliſſa.fp.dẽ vrtica. Accaſia ẽ ſuccus expᷣſſus a ppmis vel piris. Eccaſiu eſt fructus accaſij. Accaſius arboꝛ quędam. Accẽtus.us.ui.i.ſonꝰul modulatio vocis. AMEcceptilatio.f.t.ẽ liberatio ꝑx mutu int᷑ro/ gationẽ q̃ vtriſq; ↄtingit ab eo nexu ab/ ſolutio.ff. eo.ti.l.pluribo.et.l.i. Icccerſitus.i.vocatuscollectusvel circa ſe ſitus. Gʒ. dil. qꝛ igit. Acceſſio vꝛ aliqd adiacens alteri.vł oẽ id qð eſt acceſſoꝛiuʒ neceſſariũ in pncipali vt capiſtꝑ equo/veſtis ſeruo.vt.ff. depo. l.i. S. que in depoſitis. Kcceſſoꝛiũ idem. AAccidtus vĩ cultellus magnus auut dẽ qſi auute ſcendens. Et ſunt plura noĩa idẽ ſignificãtia Oñ IAcciatus pugio cõiũgo nouacula cultris. Cultelloſq; ſpatas aſo ria iũgimus illis. — . Accinctus d armis inſtructusa paratus dbellhhnn. Accipit᷑ ſm Papiã ẽ auis armata vngulł ab accipiẽdo victa·eo ꝙ ſibi capiat ⁊ ab alns rapiat. Oñ Huidi de arte. Odimꝰ accipitrẽ q; ſemꝑ viuit in armis. cQGIus. m. S. i. crcuciſus. Accitus.a.ũ.me.coꝛiappellat vel vocatꝰ. Acclinis. nis. ..t. vel acdinꝰ. a. ů. in eodem ſenſu.i.fſlexus vel incuruat ꝓpꝛie iĩ aſcen⸗ ſu. vel vꝛ locus erect ſurſũ. ſi ĩ Ruroꝛa Debebant bachlis acclinia coꝛpoꝛa viri.i. flena vel incuruata. Acclinatoꝛiu.n.s.eſt locus in qͥ acclinari uł reqeſcere poſſumꝰ.vel ſup quod acdinat᷑ yvt culcitra vel pulunar. Acclinatus.m.s.i.curuus vel obliquus. Accola.ↄ.p.bim Papiã dẽ finitimꝰ. Pin/ quus. vicinusalienꝰ.ciuis:affinis:cultoꝛ lod in qho nõ eſt natus. VPñ qdam. lc⸗ cola non ꝓpꝛiã.ꝓpꝛiã colit incola terram. AMccubitus. us.ui.m.q.i.locus requiei. Acauratus.a.i.i.iligent pcuratus. AEccuſatio ft.eſt alicquus apud iudicem de crimine pcdlamatio. Accuſatoꝛ. m. S.qͥ aliquẽ coꝛã iudice accuſat ⁊ ciminalem ſibi monet quęſtionem. Acephalus.pe. coꝛ.dẽ qͥ eſt ſine capiteab a qð eſt ſine cephas capnt.9ʒ.dil.nulla in Rut. de app. §. generalem. Alcephali gen clericoꝛũ ſine capiteqͥ quẽ ſequent᷑ ignoꝛãt. Hi⁊ hęretici dicti quoꝝ nullus eſt autoꝛ a quo exoꝛti ſunt: hi triũ Calcedoneñ.caploꝝ ĩpugnatoꝛes.duaꝝ in chꝛiſto ſubſtantiaru ꝓpꝛietatẽ negãt. ⁊ vnã naturã in eius ꝑſona pꝛędicant. ATcer eſt ęeͥuoc ad pla. Pñ.Di arboꝛ acer vir foꝛtis ipꝛobo acer. Eo pmo dat eris p reliqs tibi dat cis: Et cõparat᷑. acer oꝛ.cerrimꝰ. monet᷑· h acer ̊ acris ̊ ace. Dꝛ etiã acer ſbᷣtilis vel acut ingenio. In⸗ de acrimonia.i.ſubtilitas ſenſus HM Aceratꝰ. a. ſ. ab acer aceris dicit᷑ ſoꝛdidus inſtar aceris. AEcerbo. a.i.i.imaturus vel aſper. AEcernus.a.i.i.œ acere exiſtens. Aceronicus vꝛ qͥ nulli coĩcat. Acerrę aꝑ. plis numeri voce · ſingularis ſi⸗ gificatione ·ſicut thebe athengeſt nomen cduitat.⁊ oẽ ab a quod eſt ſine ceres dea frugũ/q; apud iſtã ciuitatẽ nõ ceſcũt fru es· q; terra ſterilis eſt⁊ infecũda. rena Ap. oienmml wl vas ad cerrẽ reci/ piendãin quo thus reapit᷑. vel qꝛ fertur ante cererẽ talem deã.vel qꝛ ponit᷑ ante ce/ rerem in ara. Del vas in quo thus reſer⸗/ uat. Oñ.Churibulü thura ↄſumitſeruat acerra. Et venit ab acer aceris pꝛo arboꝛe eo ꝙ de acere fieri ſolet H Aceruus vi ſtrues moles:ↄgeries:cumulꝰ congeſtu. Pñ. Congeries molescumn⸗/ luſq; ſtrues fit aceruꝰ. Inde aceruulus.i. 3 5 paruus aceni. Iſ aceruoſus.a.i.i plen aceruis. Itẽ aceruus mercurij m qᷣſdam eſt de argenti viui. Dicit etiã ſm phᷣos Aceruus mercurij qͥ ꝓpter eloquentiam 1 diſcretionẽ pᷣeſſe mercatoꝛibo vicebat: quibus iſta ono ſunt neceſſaria. Et dicit mercurt q̃i mercatoꝝ kyros.i.oñs. ODñ ambulantes in via vbi ſepult eſt mercu⸗ riug ↄſuetudinẽ hẽbat· ſm fabulas. lapi/ deĩ iacere in aceruũ ipſiꝰ. vnuſquiſꝗ; in honoꝛẽ eiuſdẽ. Del aceruꝰmercuxijſut e⸗ denarij· vbi ſi lapis pijcit oiſpergunt: ſic qui ſtulto tribuit honoꝛem. Del vicitur edificiũ vel altare factũ in honoꝛẽ mercu/ . ſine alian reꝝ de ꝗbus ſolet fieri numera/ tio: vbi p vno ſolido vel libꝛa pynit᷑ yna faba vel lapillus ?x ?-c. lcetabulu.n.s.ẽ vas aceti plenũ.ułlad ac/ cipiendũ acetũ paratum. Acetariũ idem eo ꝙ poſita in eo dom ac⸗ cipit. ul oicit᷑ vas in quo ſacerdotes pᷣui/ debant quę debebãt offerri: vtꝑ accepta eſſent ? idonea deo vel non. Sumebant eni ſacerdotes de his quęofferẽda erant poꝛtiũculas:quas in his vaſis pynebant ad p̊guſtandu q̃ſi plibanda ve ſingulis: q̃ libamina vixit Moyſes offerẽda.i. de offerendis ſumenda. Acetallum.n.sS.eſt vas in quo aceta pꝛo/ bantur. vel vas aceto plenũ. vel vas ad acetu recipiendũ paratũ: vt acetariũ. vel vas in quo oĩa liquida pbant. AWcetoſa.ſ.p.herba quędam Accetoſus.a.u.i.amarus. AVcetũ.n.S.pe.coꝛ.dꝛ quaſi acutũ · vel quaſi aquatũ · Dinũ enĩ cũ aqua mixtũ cito in hunc ſapoꝛẽ redigit᷑. Acetulũ diminutiuũ.i.paruũ acetũ. Achab. interpꝛetatur mater patris. Rex iſrael fuit qͥ deuicit Genadab regẽ ſyrięcũ trigintaduobus regibo. Achademia pe.coꝛ.eſt villa ĩ qᷓ Plato ſtu/ ouit. Inde acha demic.i.platonicus vel hiloſophicus. Alchaded dꝛ veliũ maximũ.⁊ ĩ media naue cõſtitutum. . Achaia.ſ.p.dꝛ ꝓuintia grętię. Acham interptat᷑ coluber inſidiãs. Achant᷑ ẽ arboꝛ in ęggypto ſemꝑ frondens vl herba frondibo ⁊ ſpinis plena. Achantis greęce. auis ẽ q ſpinis ⁊ cardoni/ bus veſcit quę latine carduellus vicitur. rij laboꝛat in eo ꝑdit opus ſuũ. Del eſt cumulus lapidũ vel fabaꝝ vel denanioꝑ. TE fl õ heh— Achar interptat turbatus. vel vallis. vel tumultus.vel nomẽ ciuitateſt. Acharon dẽ ciuitas paleſtinę quę cęſarean 4 Fſteg wletteſt = chates.tis. gen lapidis. quẽ ſi qs poꝛ/ tauerit erit gratioſus. Del e ꝓpꝛiũ nomẽ viri. intertat᷑ robuſiis.X d fuiſſe co⸗/ Acha ginterptat appꝛehendẽs oſm. Achea · oꝛ mulier greca. = Tceugi rarne⸗ chei ; adhini victi ſunt. ab acheio filio aſen quo achaia vꝛ. „ heldemac interpᷣtat᷑ ager ſanguinis ab achel qð ẽ ager. emac qð ẽ ſanguis.⁊ dꝛ ager cõparatus ſanguine chꝛiſtip nũmis quibo traditus erat. Alcheon grece. v ſplendẽs latine dicitur equus ſolis. Acheron: ontiseſt palus infernal.⁊ dicit᷑ ab a qo eſt ſine · Ichere quod eſt ſalue vel Papiã acheronta in ntõ.⁊ coponit᷑ ab a qð eſt ſine cheronta qð eſt gaudiũ.Oñ Uð ſine leticia nomẽ trabit h̊ acherõta. Achila.f p.pe.coꝛ.qͥd loc eſt. Oñ.i.Regl. 26 Ecce Dauid abſcõditus eſt in colle achile. . Achilles ꝓpꝛiũ nomẽ ẽ.⁊ dẽ ab a qð ẽſine chille .qð ẽ labiũ /ꝑ ↄtrariũquia groſſa habuit labia. Achini vel achei · qͥdam gręci vicunt᷑. Dñ Nꝛatiꝰ. Quicqͥd delirant reges plectunt᷑ achini. Achinus dẽ oꝛtulanus in villis reſidẽs nõ habens manſos. Achioꝛ eſt locus vel ꝓpꝛiũ nomẽ viri· ⁊ in- terptatur tumultus. Achiron. n. indeclinabile · dꝛ locus inferni q etiam vꝛ achironta. . . . ℳ— Achirolo gia · eſt victio ĩpꝛopꝛie poſit· vt timeo requiem: ſpero laboꝛeem. Achiſis. idis.f.t.i.auaritia.⁊ dꝛ ab a quod eſt ſine. chiſis ſacietas q̃ſi ſine ſacietate. Achis · interptat᷑ flos. Achitophel /interpᷣtat᷑ patris ruina. Acholiti grece. vicũt ceroferarij vel accen/ dentes latine a depoꝛtandis cereis qñ le⸗ gendũ eſt euãgeliũ aut ſacrificiũ offeren/⸗ Acia.f.p.eſt defectus viſus · qñ ſcilʒ hoĩes aptos oculos habent: ⁊ tñ nõ vident. Acidia.f.p.vꝛ idurata menijtriſticia q̃ dũ gaude · q; nulla ſalusnullũ gaudiũ ĩ ifer/ no eſt. ⁊ babet acheronta in actõ. vel m q laboꝛatvertit᷑ ĩtediũ dĩ ab acis grę/ ce quod ſonat cura vel anxietas vel tediũ uł moleſtia. Inde acidiola.i.triſtitia. Iñ aadioſus.i.moleſtustriſtisanxcius. Acidus.a.ũ.pe cœ.i.amanꝝ vt acetu. Dicũt etiã dentes acidi.i.ſtupefacti. Acies pła ſigt:Nam ades eſt ferri ſumitaſ Itẽ acies oculoꝝꝑ acumẽ. Itẽ acies exerci/ tus/eo ꝙ; armatus erat ad bellũ acutis ar/ mis. Oñ· Eſt acies odli ferri belliq; catua Aciecula.fp.pe. coꝛi parna acdes Aailus antiqͥtus niger ſit. vel qͥ habet re⸗ curuũ naſum ſicut aquila. AEcinatis.pe.coꝛ.ligua medop gladiꝰ mili/ taris eſt valde acut.etiã dꝛ iſta materies ferri ſalʒ aciariũ. cinus.m.s.me.coꝛ.i.botrus ſcilʒ granellũ qð ẽi grano vuę.Bñ Greaſmus.Cuvi/⸗ cas acinũ qð in vua cernis acutũ. Acinũ vel aciatu dꝛ a qbuſdã q̃i aqdũ ·ſcllʒ aqua qua lauant᷑ toꝛcularia expᷣſſo vino: ⁊ eſt vilis potus ſeruoꝝ vel paupeꝝ. AEcinariũ.n.s.i.groſſeę·vel coꝛtices vuaꝑ: ꝗᷓ poſt expᷣſſionẽ pꝛoijciũtur. Acatabula oicunt᷑ muſica inſtrumẽta enea vel argẽtea·ꝗᷓ ꝑcuſſa ſonũ fadut grandẽ. Acclaſis dꝛ veſtis ad humeros non ↄfſuta. Acliuis.uis.o.t.vel adliuus.a.ũ.ĩ eodẽ ſen/ ſu.i.inclinat᷑ vel ꝑcuruꝰ.vel ſitus loci diſ/ ficulter aſcenſibilis vt mons ẽ adiuis. Acolabus.m.s.dicit᷑ bꝛucus cum modicũ incipit volare. AEcõmentarijs vna dictio indedi.coĩs.ge. di qui vices regis agebataui iudicio le/ ges ſcribebanturita dicit glo. 2. Reg.82 In biſtoꝛijs ꝓo vꝛ ſcriptoꝛ geſtoꝝ tꝑis. Etiam eſt ideʒ quod cancellarius: qui in biſtoꝛijs ſcriba vꝛ. Dẽ aũt acõmentarijs a cõ miniſcoꝛ.eris.i.ad memoꝛiã reuocari. vel cõmendari·vel cõmemoꝛari.excogita re.fingere:cõponere.mentiri.Onde ſcom Huguitionẽcõmentũ.fraus:mendaciũ machinamentũ· inuentũ·cõfictũ idem ſut. Itẽ cõmẽtũ ẽ pluriũ ĩmẽte habitoꝝ ĩ vnũ collectio. Inde cõmentariꝰ.i.expoſitoꝛiꝰ. a cuius dtõ płi vel ablatõ ſcilʒ cõmenta,/ rijs cõponit᷑ acõmẽtarijs. Multa eni illo/ rum nonʒ ſunt (teſte DPꝛiſciano ĩ maioꝛi) ↄpoſita ⁊ indeclinabilia.⁊ ſunt noĩa offi/ cioꝝ mgroꝝ:vt cõmentarijs.i.magi/ ſter cõmentoꝛum. caliculis.i.cuſtos vel mgj calicum. Irſecretis.i.mgr̃ vel cuſtos ſecretoꝝ. I¶batis.i.batoꝝ vel frugũ. Tre/ ſponſis.i,:reſponſoꝝ.Et ſunt multa alia.? ſunt oĩa indecdlinabilia. Aconita.ſ.p.vꝛ herba wenenata. vel genus aſpidis venenoſi. Oñ Quilibet bypocri⸗ ta facieten eſt heremita. Mate tñ tacita latet anguis aconita. IlLcophilus.m. s. dꝛ pincerna. Alcoꝛ. n.t.dꝛ coꝛruptio vini vel amaritudo. Bñ. Mucoꝛ panis acoꝛ vini rancoꝛ q́ʒ camis. idoꝛ ab aſſata fit came ſed pe/ de pedo. AMqedo.vis.ſt.i.amaritudo.⁊ ꝓpꝛie dicit de pomis ſilibo rebus. Acqedula.f.p.qᷓdaʒ parua auis ꝗ ali᷑ dicit lucinia. De hac dicit Cicero. Et matuti⸗ nos exercet aqedula cantus. Acrimonia.f.p.pꝓpe ẽ auſteritas ĩ vultu. ul drꝛ viuacitas:aioſitas:aſꝑitas:ſoꝛtitudo. Iñ aqimonioſus.a.i..i.ſoꝛtis oſtãs aſper. Sʒ hm legiſtas acrimonia eſt pena quę ifligit᷑ ſacilegſicut incarceratio. vel exiliij relegatio. C. de ſacroſan. ec.l. placet. Acriſia.ſ.p.ẽ defectus qñ aliqͥs aꝑtis ocu⸗ lis non videt dꝛ ab a quod eſt ſine ci- ſis indicũ q̃ſi ſine iudicioqdð ſit ꝑ viſum: quod magi faciũt incatationibo ſuis. Acroceramina.oꝑ.n.s.plis numeri:dicũt picula marina naues mergentiaab acros qð eſt mons:⁊ ceron coꝛnu amnis aqua quaſi montes aquaꝝ coꝛnuti. Acronicus.a.n.i.ſine tẽoꝛe.⁊ dẽ oꝛtus iſte qñ aliqua ſtella ꝑ ↄyametꝝ ſoli oppoſita oꝛit᷑ ſole occidẽte. Et oꝛ talis oꝛt acronicꝰ reſpectu ſolis·quaſi ſine tẽoꝛe ſolis.i.nõ in die. Aga dicunt publicę ſcripturę negocioꝛuʒ q̃ in iudicio agunt᷑oꝛdinẽ eoꝑ modum ⁊ figurã ↄtinentes. IMcta etiã qñq; dicimꝰ loci in quo iudex reſidetinſtructꝰde cau/ ſa.cognoſcens vbi acta detegunt᷑ vt qui⸗/ libet factũ ſuũ audiat vel videat.⁊ ſuũ cõ/ ſequat᷑ meritũ·q loc alit᷑ etiãa ius appellat ff. de uſti. et iu. l. pe. S. fi. Acten eſt nomẽ ciuitat in gręcia.qᷓ oſtea dicta eſt athenis. Actio.onis.ſ.t.dꝛ factio:ouctio.vel opera/ tio. Del actio ſm iuriſtas eſt ius pſequẽ/ di in iudicio quod ſibi debetur. Inſtit de act. in pꝛin. Et addut quidam.qð ſuũ eſt vVel alienum . ita vt illa viffinitio includat oẽm actionẽ tam in rem q; in perſonã. Sʒ illa diffinitio pꝛęmiſſa ſolũ compꝛehẽdit actionẽ ꝑſonalem. Illud aũt quod tuum eſt tibi debetur. Si o quod non tuum eſta quicquid eſt in iudicio.debet indudi 24 ð oiũſimode qͥ petit᷑. Et incdludit᷑ in actione reali ꝑſonali:q; in ꝑſonali peto mibi de bitum. In reali vo actione peto aliqͥd vt meum quare hoc verbum actio ſumitur aliter 7 aliter vt pꝛemiſſum eſt. Et nota ꝙ boc verbum . debetur. quandoq; lar/ ge ſumit᷑ Et cum vꝛ: quicquid in indicio tibi debetur.i.res quam ꝑetis vt rem tua ſiuq ei vendicatione actione cõmodati. ſiue depoſiti bᷣm ¶o. in ſu.ti. de eden.cir/ ca pꝛin. Itẽ actio olim oicebat᷑ ceptio verboꝝ ſoꝛmata a magiſtratibo vnde vi/ cebat᷑ oꝛmula vulgaris:hodie autẽ fit ſi / ne impetratione ⁊ cõceptione verboꝝ ſo⸗/ lẽnium. Mec hodie eſt aliqua vifferentia inter interdictaa actiones: cũ interdictuʒ nihil aliud ſit ;ᷓ actio pꝛętoꝛia. DPicitur ꝗ actio ius ciuile vel pꝛętoꝛiũ quo debitum a te exigere poſſu. vel petere rem mihi re/ ſtitui bᷣm Aeo. Goff. de iudi.dilecti. Et eſt actio a iure ciuili Inſtitj de in na. gen. ⁊ci.S.ius autem. Et ſcom canones actio iditur cauſa. c.foꝛus.de ver.ſig. Et ſcom legesactio debet poni in cauſa· quia ne- mo ſine actione experit.ff. de neg. geſt. ſi pupilli.in fi. Nohibent tñ attẽti nimis ſubtiles actionũ intẽtatiões.vt in.c.ile/ cci. de iudi. Ictionũ vo/quedã ſuntĩ rem. zquędã in pſonã. Ictio in rem oꝛ Ndica tio rei:qñ aliqͥs vicit rẽ de qua agit ſuã.⸗ aduerſarius vicit eã eſſe ſua. ñ gpetis rem aliquam vt tuam rei vendicatione itic agis actione in rem. Ectio v in per/ ſonam vr qñ petis ab aduerſario aliquid 7 tibi dari vel fieri. Item actiones quęda,y dicunt᷑ bonęſidei:quędã ſtricti iun. Tctio nes bonęfidei vicunt᷑ non ideo · q; in eis debet buari bona fides:q; etiã bona fides ſeruat᷑ in actionibo ſtricti iuris. ̊ dicin bongfidei.qꝛ maxime exuberare debet bo⸗ na fides inter ↄtrahentes in eisa vltra id etiam veniũt oĩa acceſſoꝛia.⁊ ea de quib⸗ nihil eſt cogitatum. vt in actione emp· ul contractu vendi. Menit etiã id quod ex/ pꝛeſſe non eſt actũ: videlʒ a tempoꝛe mo/ re qͥ alteri nõ reddit iſtud ad quod tene/ tur de natura contractus: veninnt oam/ na intereſſe quę debent reſtitui:⁊ ſicĩ eis — multũ exuberat officiũ iudicis pinguq; in actione ſtricti iun. Et actiões bonefidei ſut decẽ ⁊ ſeptem · quę enumerant᷑ Inſtit. de act. S. actionũ. Et ↄtinent᷑ ĩ his verſibo Empti:ↄducti mandati:depoſitiq;. Pi⸗ gnoꝛa ciſcundecõi · pꝛo ſocioq;. Dotis heredibotute⸗ ſfſtoꝛ. Dꝛeſcri/ pri Auutat. Iſte lie 0 ni nõ ver⸗ ⸗ gitatũ utn- 1 a tempoꝛe moꝛeq/ Aud ad quod tenet᷑ de natt· nunt damna ⁊ intereſſe quę d. ui. Itẽ actionũ realiũalię cõpetunt ꝓie O coꝛpo/ reis ſic habet locum rei vendicatio: alię- ꝓ incoꝛpoꝛalibo ⁊ ꝓ ſeruitutibo adqͥrẽdis ſeruiendia defendendi·⁊ ſic cõpetunt duę actiones: quaꝝ vna vocat᷑ ↄfeſſoꝛia·alia negatoꝛia. Item nota ꝙ actiones ꝑſona/ les vſq; in metas triginta annoꝝ exten/ dunt᷑.vt. C.de cõſti.pec.l.ij.et ibi nõ.tex. woſſibile eſt oẽs res in pecuniã cõuerti. C. de pᷣſcip.triginta anoꝝ.l.ſicut in rem. Aeales autẽ vſq; ad metas quadragita: yt. C. Sð vendi.ping.li.et i glo.de vtroq; caſu. Actio ad exhibendũ vat᷑ ↄtra coſſeſſoꝛem Actio arboꝛũ furtiʒ ceſarũ habet ↄdemna/ vel aduerſus eum qui dolo malo poſſidet ut rẽ exhibeat.i.ĩ publicũ deducat · vt fiat aduerſario copia vedicãdi ſm Mo. ĩſũ. tionem aduerſus eum qui arboꝛes furtim cedit inſcio inuito dño cõpetit contra ipſum damnũ dantem ad ouplũ damni dati · in quo caſu huic etiã ↄpetit actio le⸗ gis aqlie · ita tũ vt deducere poſſit a con/ dẽnatione ꝙ actoꝛ ↄſecutus eſt altera ac/ tione · vt. fl. aboꝛ. fur. ceſa. l.i. Actio caluiſiana eſt per quã reuocant᷑ ea ꝗ in fraudẽ patroni libertus alienauit.vbi etiam locu habet actio fauiana.ff. de iure a.l. ſi libert?. bm Pla. ctio fauiana ⁊ pauliana ſic dicta ſunt ab autoꝛibus ⁊ earũ iuentoꝛibus. Et habent locũ quãdo debitoꝛ ĩ fraudẽ creditorlalie nauit ea quę alienata fuerũt creditoꝛi· vt reuocet᷑ ipſa alienatio. Actiones ciuiles q̃ ſunt⁊ quotvide in ſpe. ti. de act. ⁊ excep ꝓponen.S.poſtremo.Et quãdoq; diſtinguit᷑ actio auilis ↄtra cri minalẽ.: tũcidẽ e qð actio intẽtata ꝓ ali/ quo intereſſe.MNñq; diſtinguit᷑ ↄtra pꝛe⸗/ toꝛiam tunc idem eſt qð actio ſatiſſacto/ ria directa in re. DPꝛętoꝛia aut vꝛ ꝗᷣ datur officio iudicis. Vctio cõmodati directa cõpetit ei qui ren m — at Kr . — — aliquã cõmodanit ↄtra cõmodatariũ ad repetẽdũ ipſã rẽ vt ei res ad eiꝰ acceſſio⸗ nes reſtituãt᷑facto ⁊ expleto vſu ꝓptquẽ cõmodata eſt.fj.cõmo.l.i.m Pla. Actio cõmod iptraria cõpetit ei qͥ cõmo datum acc m eum qui cõmodauit.2⸗ impenſas ini v. Imodata factas veluti ſi ęgrũ ſeruũ curauitquod noĩe cibarioꝝ ipendit nõ repetit.ff. cõmo.lin rebo.S.pol⸗ ſum.cum. S. ſe. AMEctio cõmodati vtilis cõpetit vbi nõ eſt vere cõmodatũ ſᷣ iterpᷣtatiue.vt ſi amic ex ↄſidentia rem amici ex ꝓpꝛia autoꝛita/ te accepit MMß AEctio ↄfeſſoꝛia eſt quę cõpetit ei qͥ viat ſe habere ius ul ſeruitutẽ ꝑ fundũ viã eundi vel agẽdi vel altiꝰ ędes ſuos leuandi vel quãcunq; aliã ſeruitutẽ in re ipſiꝰetiã in/ unito co. Et hec actio vꝛ in rem q; rem tuã coꝛpoꝛalẽ/ ſcilʒ ius eũdi ꝑ füdũ pet- qᷓ;uis ipſa ſeruit ſit incoꝛpoꝛałvt.ff.ſi ſerui ven/ Di.l.ij.ĩ pꝛin. Dx etiã cõfeſſoꝛia:.qꝛ ex verꝰ affirmatiuis cõſtituit᷑ eiꝰ ria verb ne/ gatiuis ponit᷑ ꝗ ꝛ actio negatoria. Vñ actio negatoꝛia cõpetit ei qͥ dicit aliqueʒ nõ habere ius ulſeruitutẽ ad aliqͥd qð fa cere volebat alter ipſũ ꝑ hanc actioneʒ ꝓhibet:vt qñ oñs fundi intẽdat aduerſũ te ſolitũ ire ꝑ fundũ ſuũ oicens:Mõ ẽ tibi ius ire ꝑ fundũ meũ.Et hęc actio ſilirin rẽ diq; vñs fudi vendicat libertatẽ qñ ipſã itẽdat verbis negatiuis· dicẽs:ꝙ alter nõ habet ius eũdi vel agẽdi ꝑ fundũ ſuũ nec altiuſ ędificãdi ędesne luminibo ſuis no/ ceat. Et ſic ꝑ hãcoñs fundi ad hoc agit vt fundus ſuus dedlaret᷑ liber.⁊ alter deſiſtat vphibeat᷑ ne eũ de cętero inqetet.ff. ſerui Vdi.lij.et. lloci coꝛpꝰ.S.cõpetit.et Inſtit de act. S. ecõtra. Et hec actio nõ cõpetit de ominio ſ̊ de iure pᷣdioꝝſicut⁊ cõfeſſoꝛia vt ip Halł.l.ij. in pꝛin. Et licʒ bm Pla. oi/ cat᷑ iõ negatoꝛia/q;vbis negatiuis itẽtat᷑: tñ cõtrariũ notat᷑ in.l.ij.⁊.S.econtra.S. all. Mã glibet ean ſcilʒ ofeſſoꝛia ⁊ nega pꝛia cõt dari ꝑ verba affirmatiua ⁊ etia nega/ tiua.Mõ g ſumũt differẽtiã ꝑ foꝛmã vbo/ rũ/ᷣ rõe materięqꝛ cõfeſſoꝛia dat᷑ ad tuen/ dam ſibi ſeruitutẽ debitaʒ a negatoꝛia ad tuendã ſuam libertatem. Actio coĩdiuidundo dat᷑ inter eos qͥ ſine ſocietate nec ex cauſa hęreditaria aliquid cõe habẽt vt id diuidat᷑ m Plaa ꝛco. AEctio cõducti cõpetit ei qͥ cõduxit a locãte Wl locatoꝛe fundũ/vel pꝛędiũ: vel domũ Actio ð ⁊ cõpetit ei ad hoc ꝙ liceat ſibiĩhabitare. wel in vſu rem habere cõductã. Etiã cõpe/ tit cõtra locatoꝛẽ ſi aliq̃s expenſas vtiles l neceſſarias ibi fecerit. Actio directa eſt qñ aliqͥd directe petit᷑ in ius vt ex cõmodato vel depoſito hmõi Actio vtilis eſt quę dat᷑ nõ ex iure aliquo directo · vtilit? ex ęquitate competit· vt bnd lin mmo ilm Dlaa ito. Acio depoſiti directa competit depoſitoꝛi ad repgẽdũ depoſitũ⁊ acceſſiões ei cõ⸗/ petit in ſimplũ·niſi foꝛte res ſint incendio ruina naufragio depoſiteqͥ caſu qͥ depoſi- tuʒ ſic receperitſi negauerit ⁊ inficiet⁊ de H cõuincatĩ vuplo cõdemnabit ff. dexco. l. i. S. ait toꝛ. Tctio depoſitiotraria cõpetit ei penes quẽ res depoſita eſt· ad petendũ impeſas ſi q circa re impẽderit vtillas repetat vel oã⸗ num datũ ꝑ ſeruũ depoſitũ pᷣm Pla. AVEctio de dolo cõpetit mihi qñ dãnũ dolo malo alicuiꝰvatũ ẽm vel ſi qͥ aduſus me verſet doloſe ↄſulẽdo vel malicioſe nego cia mea admiſtrando.nec ſuꝑeſt aliq̃ alia actio qua poſſum experiri.ff. de dolo.l.i.F. ꝓba. Bzʒ nõ dart᷑ niſi lis duos aureos ex/ cedat. Mec actio q; odioſa ẽ nõ dat᷑ liben cõtra parentes·quia in ea damnatus in/ famis efficit. Mec libert otra patronos ſ loco eiꝰ actio in factũ verbᷣ ſic temperãdis in cõditione libelli· in qua nulla eſt mẽtio doli faciẽda.ff.de dolo.l.ſi.oleũ.S.fi.ci.l.ſe. Actio de dolo ⁊ furto eoꝝ qͥ miſterio cau ponum ſtabulariũ vel nauẽ exercent· vo aduerſus ſtabularios nautas qͥ qñ offi- cio maloꝝ hoĩuʒ vtunt᷑ in duplo tenẽtur quo dolo vel furtũ cõmiſſũ eſt in his reb⸗ qᷓs ſaluas foꝛe recepere.ff. furti.aduer.na. cau.ſta.l. i. vlctio de cõſtituta pecunia cõpetit adũſus eũ qͥ ſine ſtipulatione cõſtituit p ſe velp alio ſoluere. C. de ↄſti. pecu.l.ij. Mam oĩia cõſtituere ẽ debitoꝛẽ ſe facere vm Pla. Actio in rem verſo dat᷑ aduerſus oñm vel patrẽſi ſeruꝰ vel fili pecuniã in rẽ pꝛis vel ſi impẽdit quã mutuo accepit.ſff. deĩ rẽ Wr.l.qi.in pꝛin. tigno ũũcto dat᷑ ei cuiꝰ tignũ alie/ no ędificio iictum eſt ab eo qͥ eſtimabat ſuũ tignu eſſe. Sixo ſciẽs alienũ.id dolo/ ſe fecerittenet᷑ de tigno imiſſo ⁊ furti ⁊ ac- tione ad exhibendumnon ꝙ tignũ cogat᷑ eximere.ſed quod interſit pſtare.ff.de tig. iiunc.l.i.et.ff. de rei vendi.l. in rem. S..eii. a 5§ bus eaꝑ dat᷑ aduerſus eos qui ſacras res emerũt citra foꝛmanulla eis actiõe relicta cõtra ſacroſanctas eccłias de pᷣcio qð de/ derüt repetẽdo · Meęc aũt actio vat᷑ factũ cũ res ĩ aliax rem eſt mutata ut ex phiala factus eſt cyphus. Si xyo in ſui foꝛma ſit · rei vendicatio babet looldl. Actiq de pauperie cõpetit aduerſus eũ cuiꝰ aĩal vamnũ vedit ↄtra naturã ſui generis Verbigra· vt ſi equ nõ loci angultia vel nõ inſtigat calce ꝑcutiat. ul bos coꝛnupe/ tat ex naturali feritate. Bec' tñ ſi inſtiga/ tus vel ex loci ãguſtia damnu dederit · in hmõi actionis cõdẽnatione venit damni reſartio aut ĩ ſolutione venit exlege ouo/ decim tabulaꝝ noxe deditio. Oñs eniĩno xali iudido ſerui ſui noie cõuentus.ſeruũ actoꝛi noxę dedendo liberatur. Ynſtit. de nox. act. F. i. Et ſi aĩalia noxę dedãt pꝛofi- cit reo ad liberationẽ Inſtit:ſi qua.pau. fe. vi. Et vtru malit vt ſoluendo vamnũ ſufferataut alias ꝓ noxa det aĩal· hoc per eũ ſtat. ff.ſi qua. pau. fe. vi.l.i.in pꝛin. Actio de appoſito vel ſuſpenſo quo iter eſt nocere poterit. dat᷑ adu/ ſus eum qᷣ in ſubgrunda ꝓ tecto ve habet id appoſitũ vel ſuſpenſũ q nocere potuit vulgo · cui caſus Cui condẽnatio ẽ decẽ ſolidoꝝ.ff. de bis Actio de effuſis ⁊ eiectis dat᷑ aduerſus eun q eie. et effu.l.ſi vo. S.ait ſtoꝛ. „ ex cuiꝰ habitatione vel habitaculo aliqd effuſũ ul eiectũ ẽ g iter publicũ· vũ dãnũ datũ alicui trãſeuti reſtaurandũ eſti vu/ plum ſiliber homo inde periſſe vicatin qnqgita aurcos dat᷑ hͥ gctio. Si vo no/⸗ cuerit libero hoĩ dat᷑ quãti videt᷑ iudici ex bono ęquocõpenſat ipenſis fact operi⸗ bus qbo eſt cariturus iutilit. fl. de his qui eie. vel effu. l. i.t in pꝛin. „ Actio edilicia cõpetit multis modis. Pꝛi/ mo ſi res vendita ſit redibita ꝓpter vitiũ ſiue moꝛbũ nec tñ a venditoꝛe reſtituitur ci emptoꝛi c actionibo alijs ꝗ ediles inhibent. Eti hoc caſu eſt ppetua.ff. de edi. edic.l. ędiles. in pn.S.i. Becundo cõpetit quando venditio fit: vt ſi res vendita nõ placet vt reddatur· tunc eſt tempoꝛalis vſq; ad lx. dies.ff. e.ti.l.qð ſi nolit..ſi qᷣd ita venerit· Certio cõpetit ſi venditoꝛ nõ vult tradere ſeruũ vel mãcipiũ vel iumẽ/ tũ cñ oꝛnamẽto cũ qͥ oſtẽderat tꝑe vedi/ tionis p ipſo omamẽto. uł vt fiat redibi⸗ tio rei pncipal ꝓpr acceſſoꝛia· tũc cõpetit Actio de reb⸗ ecdeſiaſtiq veditis · cuſtodi/ etiã vſq; ad. x ſes.i pꝛin. §. vendedi. M qñ eo lo/ co quo iter e gnẽ.lupũ vrſum. ar· qð no⸗ cerep iutü. ff. Stt nn. ucx b.⸗ ad repetendũ ſupficiem ſi poſſederat.ft. de ſuꝑfi.l.i.S.qͥ fuꝑficiẽ.in ſi. Alctio empti cõpetit emptoꝛi ad rẽpetẽdã quã emeratin qua venit cõmodũ qð ac/ ceſſit. Et ſi qd ĩ ſpeciali pacto compheẽdit· in hac actione attẽdit᷑ put qͥſq; ſibi paci/ ſcitur.ff. de act. emp.l.exemptoꝛ.in pꝛin. Actio ex ſtipulatu naſcit᷑ cuʒ de re certa in genere kß̃ icerta in ſpẽ fit ſtipulatio. vt In ſtit. de v. ob. in Pn. Mam ſi res eſſet ſim⸗ plicit incertaſtipulatio nõ valeret. ff. eo. ti.l. ita ſtipulatus. in pn. Et ſtipulatio eſt ↄcepta: vt eũ te ſvõdes dare buũ ulſpon/⸗ des te factuꝑ domuzʒ. Et ptinet hec actio ad actiões ĩ ꝑſonã ꝗ oꝛiũt᷑ ex ↄtractu ver boꝑ. Et nota ꝙ actio deſcẽdẽs ex ſtipula/ tiõe nõ hʒ vilationẽ ani ſic actio de dote Li. S. exactoꝛ. C. de rei vx.act.et. S. cũ aũt. Actiones ex ↄtractu ſunt ꝗ naſcunt᷑ expa/ cto· ſiue paciu ſiue obligatio ſurgat exte: vt cõdi.certi.de nu.pecu.conditio certitu/ oinaria.ↄditio ob cauſãactio cõmodati depoſiti · pignoꝛatitia.Siue etiã oſurgat obligatio ex verb·ſic in actiõe ex ſtipula/ tu · qñ res certa ĩ ſtipulatiõibo deducta ẽ. Sine etiã oꝛiat᷑ obligatio ex l̃is· de qb⸗ ↄditio odio deſidię vat᷑ in eũ qͥ ceñ ſpe fu/ turę numerationis ſcribit ſe debere qð ei non eſt numeratũ .Mumeratione aũt nõ ſecuta ĩfra bienniũ nõ repetit crographũ Et eſt introducta ⁊ exdluuſa exceptiõe nõ numeratę pecunię cum mime co gat ſolue⸗ re qð ſcripſit ſe debere.Siue etiã oꝛiatur obligatio ex conſenſu. veluti · empti· ven / diti locati·cõducti/ p ſocio · mandati · pꝛę⸗ ſcriꝑis verbis· ⁊ actio de cõſtituta pecu-/ nia.necnõ actio ĩ factũ/ de iureiuran. Et iſte ſunt ſpẽs actionũ in ꝑ ſonã quęoꝛiunt ex cõtractu ſiue re:verbis.lr̃is·aut ↄſenſu obligatio oꝛiaar. Actiones ex q̃ſi ↄctu ſunt qͥ neq;ʒ ex pacto neq; ex maleſido oꝛiũtſ̃ tñ maioꝛẽ habẽt ↄueniẽti ⁊ affinitatẽ cũ pactis q; ci ma/ leficijs. Et ſut iſte ſcilʒ cõditio ĩdebiti·cõ/ ditio liberę actionis. Actio negocioꝛum geſtoꝝ·tutelęſubſidiaria:coĩdiuidundo- =ð S finiũ regundoꝝfamilięherciſcũdepetitio hereditatj directa:⁊ vtił poſſeſſoꝛia: ſidei/ cõmiſſaria.⁊ actio ex teſtamẽto:actio de peculio⸗ p iuſſua de ĩ rẽ vᷣſo· actio tribu taria ·ĩſtitoꝛia· ex toꝛia funeraria ad ex biledũ·de tig iũcto/actio ĩ fſactũ·de rei ven. de pau..lterdictũ qͥn bonoꝝ vti poſſidet vtrobi interdictũ ſaluianũ. AWctiões vel obligationes ex maleſicio ſũt quibo delicta hoiuʒ coercet᷑ quod publi cę vtilitatis intereſt.ff. de fideiuſſ.l.ſi au/ reo.S.fi.et.ff.ad.l.aq.l.ita vulneratꝰ. cum ſilibo.vt eſt ↄditio rei furtiuęactio arbo/ rum furtim ceſarũ:actio furti:actio vi bo/ noꝛũ raptoꝝactio legis aqͥlię actio iniu/ riarum/quod metus cauſade dolo. actio ſerui coꝛruptiactio reg amotaꝝcõditio ob turpẽ cauſã.interdictũ vnde vi:inter/ dictuʒ qð vi aut caminterdictũ de libe/ ro hoĩe exhibendo·de vxoꝛe vucendade liberis exercẽdis ĩterdictũ quoꝝ legato/ rum.interdictũ ꝓhibitoꝛiũ neqd in fluie ripave publica ſiatnec ĩ via publica · in⸗ terdictũ de itinere actuq; pᷣuato AEctiones uł obligationes ex q̃ſi maleficio ſunt ꝗᷓ neq; ad pacta accedũt neq; ad ma leficia·ſut tñ ſilioꝛes maleſicijs q; pactis: vt actio in factũ aduerſus iudicẽ qͥ litẽ fe/ cit ſuã. ⁊ actio in factũ de eiectis ⁊ effuſis actio in factũ de appoſito vel ſuſpẽſo quo/ rum intereſt ⁊ actio in factũ de dolo⁊ fur/ to eoꝝ qͥ miniſteriũ cauponũ aut ſtabula/ rium aut nauẽ exercent. Actio exercitoꝛia ſm ¶Lco. in ſu.e. ti. datur ↄtrahentibo cum mgr̃o nauis ꝓpter naui/ gandi neceſſitatẽ ↄtra exercitoꝛẽ nauis ꝗᷓ mgrm naui poſuit ·quẽ ęquũ fuit teneni· vt tenet᷑ qͥ inſtitoꝛeʒ tabernę vel negocio ptoſuit.ff.de exer. act.l.i.Eſt aũt mgr cui totiꝰ nauis ancoꝛa ⁊ cura mãdata eſt.l.e. S.mgrm nauis·qᷣ in vulgan lumbardoꝛũ ꝓuĩntialiuʒ comitus ꝛ.⁊ in alemanico ſtyermã. Mec diſtiguit᷑ an iſte mꝗr ſit li/ ber vel ſeruꝰ.maioꝛ uł q eũ ſᷣpoſuit· vt.l.i.pall.S. cuiꝰãt cõditivᷣis Sʒ exercitoꝛdꝛ is ad quẽ obuẽtiones qͥ̃t/ tidianę ſeu redditꝰ ꝗſtus:⁊ vtilitates na/ uis ꝑpueniũt.ſiue ver ſit dñs nauis ſiue a oño nauis cõductꝰ. Meęc auũt actio nõ dat ʒ mgrm nauis ſ̊ contra eũ qui mgrm na/ uis Rpoſuit in eã cauſam in quã pᷣpoſitus eſt expᷣſſe vel tacite. Wctio eſtimatoꝛia.i.actio pſciptis verbis ſiccognoĩata·ẽ gctio ꝗex eſtimato ꝓpo⸗/ minoꝛ.⁊ ſibi iputa 4 ee ööö— . .W 22 . nitur gr̃a oubitatiõis tollẽdęquãdo res eſtimata vendenda dat᷑. Dubitatũ enim eſt an ex vendito ſit actioan exlocato/an ex cõducto. an mandati.vt ſi rẽ meam do tibi ⁊ eſtimo vt eam vedas ꝓ decẽa inde decem reddas mihi aut rem/ vt nõ.ff. de eſti. act. in ruöb. UDs Actio ex teſtamento nõ ſolũ ſcripto bere⸗ di competit ad pꝑetendũ hęreditatem.ſed etiaʒ cõtra beredẽ ſcriptũ legatarijs ⁊ b⸗ deicõmiſſarijs.C. coĩa dele· ⁊ fideicom/ mil.. . Actio familięg herciſcũde inter eos ↄpetit qͥ cõem habent bęreditatẽ oiuidendã.ff. fa. herq.l.i.et.ij. Et oꝛ familię herciſcude.i.here ditatj oiuidũde ſᷣm cο. Momẽ aut fa⸗ milia qñq; põitp cognatiõe ut cũ dꝛ. Illi ſunt de familia Pꝛiami. Nñq; ꝓ ſeruitu te ⁊ ptãte:vt cũ dꝛ pifamilias filiuſfami/ lias.h̊ tñ ꝓ ſubſtãtia ⁊ hęreditate. Item berciſco eſt verbuʒ grecum⸗ ⁊ idem eſtqð diuido.inde hercſcuũde.i.dinidunde.Et vtimur hoc verbo ſicut reꝑimꝰ apud an/ tiquos qui gerundia ſua pꝛonuuciabant ĩ vndo:vt legundo/audiũdo·herciſcũdo bm Ico in ſu. Accio finiũ regudoꝝ cõpetit finibo ad vi/ ſtinguendũ vel iundicandũ inter eos qͥ cõ/ fines habent agros vel pꝛędia. Inſtit.de act. . item finin regundoꝝ. Et habet locũ in ruſticis ſdijs tm.⁊ non in vrbanis·qꝛ vrbana pdia non ſũt cõfinia ſed vicinia- q; parietiboviſtingui cõſueuere.ſed con/ ſinia vicim ꝗ adeo ſunt ꝓxima vt nullus paries in medio interponat᷑. Itẽ vrbana Edia vicũt᷑ oĩa pᷣdia ꝗᷓ habet ędiſicia.etiã ſi ſint in villa:qꝛ vrbanũ pꝛędiũ non facit locus.ſed materia habitandi cauſa facta. Bñ ſi in vrbe ędificiũ cauſa nõ habitãdi ſed gr̃a reonendoꝝ fructuũ ſiat. dicetur Ediũ ruſtici.Sed⁊ oꝛti in ędiſicijs cõſti/ tuti niſi plurimũ ſint reddit vinearij fo⸗ te ⁊ ſic alitoꝛij.cõtinẽt᷑ appellatione vrba/ noꝝ pdioꝝ.ff.de xp.ſig.l.vrbana. Auſtica auũt ſᷣdia vicunt᷑ agri nõ hñtes ędificia. Actio funeraria dat᷑ cõtra hęredẽ bonoꝛũ Vel poſſeſſoꝛẽ. ff. de re. et ſump.ſfu.l.⁊ſi qͥs §. fi. Et dat᷑ ei qͥ funerauit vt nõ hęres de⸗ .„ functũ/ſᷣ cauſa pietatis. Actio furti manifeſti bm Axo. locuʒ habet qñ fur rem tenẽs viſus vel dephenſus fue/⸗ rit· ſiue in publico ſiue in puato vel a dNñnſo Vl alio ãteq; ꝑueniat ad locũ qͥ pferre rẽ deſtinauit, Et dat actio furti in qdruplũ. Inſtii. de obli.quęex mal.naſ.S.pena ma⸗ nifeſti. ô”MV AMctio furti non manifeſti cõpetit qũcunq; Edicmodis furtũ nõ manitfeſtũ ꝓbat.Et etiã ſi vidiſti furtũ fieri te tñ abſcõdiſti cũ furtũ faceret ne te occideretnõ ẽ manife⸗ ſtum. Et dat hec actio in vuplũ. Inſtit. de obli.ꝗᷓ ex mal.naſ.S.pęna. Actiones hęreditarię dicunt᷑ quę trãſeunt ag heredes vel contra heredes hm Aco. Item ꝗ ab hęredibo incipiũt vel contra beredes. NMNt aũt plene ſciat᷑ trãſeũt ad bęredes vel nõ:viſtingueaut naſcit᷑ actio ex maleficio vel q̃ſi· vel ex Zctu ul q̃ſi put pꝛoſeqtur oñs lo.in ſũ. His actionibo cõueniunt hi qͥ ſuccedunt in ius⁊ nõ hi qͥ ſuccedũt in rẽ vt donatarij vel legatarij. Actio in factũ aduerſus iudicẽ qͥ liteʒ fecit ſuã: vat᷑ aduerſus iudicẽ·qͥ ꝑ iperitiã ma⸗ le iudicauit: tenet ad damnũu reſtituẽd—inu qð per erꝰ ſententid illatũ eſt. Si vo dolo malo iudicauit ve ẽ ex maleficio obliga⸗ tus/uł actione ĩ factũ uł actiõe de dolo ad oẽ intereſſe ei quẽ leſit:⁊ infamis eſt.Iteʒ tenet᷑ crimie falſi qð pęnã depoꝛtatiõis uł Vltimi ſupplicij ↄtinet ᷣm ¶co. Judexãt eccleſiaſtu male induct᷑ ꝑ gram vel ꝑ ſoꝛ des ab executione officij ꝑ ãnũ eſt ſuſpen ſus ad eſtimationẽ parti quãa lęſit nibilo⸗ minꝰ cõdẽnandus · Et ſi vurãte ſuſpẽſiõe ſe diuinis ingeſſeritirregulan eſt nec cuʒ eo niſi ꝑ ſedẽ aplicam poterit viſpenſari. vt in. c. cu ethi. de re iudili.õ? — Actio in factuʒ de eo qð certo loco vꝛ vbi aliqͥd eſt ꝓmiſſũ vari certo loco ſi iundiciũ in illo loco cõſtitui nõ poſſit· Introducta tñ ẽ ꝗqdam actio arbitrania vt poſſit etiaʒ in alio loco agi. Pꝛeętoꝛ eni iniquũ eſſe ar⸗ bitrat᷑ nõ poſſe cõuenire debitoꝛẽ in alio loco qᷓ; ĩloco deſtinato ſolutioni. Et hec actio arbitraria ex ſui natura ẽ ſtricti iun·- in qᷓ habita cõſideratione aliarñ actionũ ſtricti iuris:qͥcqͥd eſſet omiſſũ deberet ha/ beri omiſſũ · tñ in illa etiã venit qcqͥd ęquũ ⁊ iuſtũ viſũ fuerit religioni iudicatis. Et ꝓpter hoc appellat᷑ hęc actio arbitraria ir regularłq; ↄtra naturã aliaꝝ actionũ ſtri- cti iuris eſft. Actio ĩ factũ ex edicto ſtoꝛis de alienatio/ ne indicij mutãdi cauſa facta· dat ei ĩ cuiꝰ fraudẽ illuſionẽ facta eſt alienatio ſuis heredibo·aduerſus eũ qͥ reʒ alienauitquẽ ad intereſſe cõuenit quati intereſt actoꝛis coꝛã oꝛdinario vel delegato.· de q̃ Gof. in ſiũ.de alie.iudiim u. fac. ⁊.c.i.e ti.ĩ glo. Actio in fal· ⸗uuñrto eoꝝq mi⸗ ſterio ͤön Eulſtabulüex⸗ ercer eeuunt cauponi zmaloꝝ furte. 4 I uas foꝛ. ain Tatio ĩperſo. Dis aliquẽ da. 2. Quãdo vpo agu ereſt ſpãle nomẽ accipit⁊ in depoſito dꝛ ſim⸗ plicit actio pſonalis? non cõditio. Hoc daut nomen cõditio inde deſcẽdebatquia olim iudicia erant oꝛdinaria· ⁊ certa ver⸗ ba.⁊ quę opoꝛtuit cõdici.i.ſimul dici · vt ſi quis caderet a ſyllaba caderet a tota cau⸗/ ſa. Sed poſtea ulle ſolennitates in diſſue⸗/ tudinem abierũt:attamen nomẽ remãſit ut adhuc ꝑſonales actiões quęſolenni/ bus verbis interßtabant ſeu interpᷣtant᷑ cõditiones vocent᷑.Et haꝝ actionũ gene⸗ ra quędam naſcunt ex cõtractu.quędã ex quaſi cõtractu:qnędã ex maleficio ⁊ quę/ dã ex quaſi maleficio.Et nota ꝙ actio ꝑ/ ſonalis non ſequit᷑ fundũ. ff. de cõtrahen. empa vendi. S. Aucius Citius. Itẽ actio pſonalis ita eſt affixa oſſibo creditoꝛis ꝙ; in aliu tranſferri non poteſt niſi fxiõe iun ff. de pecu.l. ſi quis g. Actio in rem dꝛ vendicatio rei /ſcilʒ quãdo Dicis rem de qua agit᷑ tuam eſſe:⁊ aduer⸗/ ſarius vicit vel oſtendit ipſam eſſe ſuam ff. de act. et obli. l. actionũ genera. Et haꝑ actionum alia eſt virecta in rem actio: vt rei vendicatio:actio confeſſoꝛia? negato/ ria. ¶lia eſt actio in rem vtilis quęſũt ac- tiones de dominio non directe h̊ vtiles · quę ex ęqᷣtate dant᷑.qñq; nõ dominijs:vt ſũt publicianę ꝗ ex aduerſis cauſis cõpe/ tunt.⁊ actio per quã quęrit᷑ an actoꝛ iura⸗. uit· actio in rem de ſuperficie:⁊ actio faui/ ana ⁊ pauliana ⁊ caluiſiana:⁊ actio in rem quę kõpetit inter vñm tabule? pictoem. Sunt⁊ alię in rem actiones in quibo non de dominio ſed de pignoꝛe agit᷑ſic̃ actio ſeruiana.q̃ſi buiana· ð qbo vide loco ſuo/ Acio ũuriaꝑ competit ei qui ſuriã paſſus eſt cõtra eum qui intulit iniuriã vel infer/ ri pcurauit? pulſauit vel verberauit vel famoſũ carmẽ ad alteriꝰ ↄtumeliã ſcripſit uł recitauit ulquomodocũq; iuria aliquz affecit· in qua iudex reũ tanti ↄdemnabit — quanti actoꝛ iurauerit ſe nolle illãuriaʒ ſuſtinuiſſe:pꝛemiſſa tñ iudicis taxatione. Quidã tñ dicũt ꝙ iurare vebet potiꝰ de ſuo ꝑdidiſſe tantũ ttamu q;ᷓ talẽ nuriã ſuſmnniſſe.⁊llij oici ſuffidat eũ iurare ſic ꝙ nollet lucrari tutũ vel tantũ p eo ꝙ talem iiuria ſuſtineret vel ſuſtinuiſſet. Actio inſtitoꝛia ſm ¶o. vat ei qui cũ ali/ quo ↄtraxit in illa negociatione in q̃ pꝛę⸗ poſitus eſtcõtra eũ qui pꝛeępoſuit aliquã ſtationẽ vel negociationẽ gerẽdo ð con/ trahentibo cum pꝛępoſito:ſiue pꝛępoſitus ſiit expꝛeſſus ſiue tacitus. vt.ff. de inſtit. act. l. .et. ij. et. l. ait. S. non tñ.cũ ibi nõ. Actio legis aquilie ouo cõtinet capita uł tria · li; vnum nõ ſit in vſu. Oꝛimu caput eſt de ſeruis occiſis vel quadrupedibusqͥ numero pecudũ ↄtinenc vt in.llege aqͥlia ff. eo. ti. vbi dĩ de animalibo quę grega/ tim habent᷑ ⁊ paſcunt᷑: ſicut oues capꝛę⁊ boues ·eqͥ muli·aſini.Et ᷣm Labionẽ ſueſ ̊ non canes.⁊ longe minꝰ beſtię ferę vrſi ⁊leones ⁊c. Sʒ elephãtes ⁊ cameli qua/ ſi mixti ſunt.⁊ iõ pᷣmo capite eos cõtineri opoꝛtet. Quo caſu tanti fit condemnatio quanti plurimi ipſa res valuit anno pꝛę/ terito. Secundũ caput eſt.quod non eſt ĩ vſu hoc nõ ponit · vt. fl. e.l. ſi ſeruꝰi.S. huiꝰ vbi dꝛ: Murꝰlegis ſecundũ qͥdẽ caput in diſſuetudinẽ abijt. Certiũ caput ẽ de eis vulneratis feris beſtijs occiſis cęteriſq; rebus ruptis · vt veſte vaſe ⁊ ſimilibus. Quo caſu condẽnabit᷑ quioamnũ dedit quanti res fuit · triginta retro diebusrei pciũ ⁊ valoꝛẽ eſtimando⸗vt dicta.l.ſi ſer/ uus ſeruũ.S.tertio aũt capite.Et ĩ hac ac/ tione ſi qs damnũ ſe dediſſe inficiat᷑i.ne/ atↄdenabit᷑ in duplũ.ff. e.l.i. S. i. ctio mandati directa cõpetit mandatoꝛi ⁊eius hęredi:cõtra mandatariũ vel ꝓcu/ ratoꝛem poſt mandatũ ſuſceptũ.ff.ea.l.ſi remunerandi.S.i.Et inq;tũ intereſt id fa/ ctum eſſe qð mãdauit· puta mandaui vt fundũ emeres ſi mea intererat emi/tene/ beris poſt mandatũ ſuſceptũ:tñ ſi eũdem poſito · quia obli ages mecuũ mãdati vt ſuſcipiã obligatio/ nem q̃ teneris venditoꝛi.Ma ego agere poſſũ vt cedas mihi actionẽ empti. ff. e. ti.l. i mandato meo.p.reſponſo. Actio negodoꝝ geſtoꝝ oirecta eſt q̃ a git oñs rei geſte cõtra eum qui negocia eius geſſit vt admiſtratiõis rõnem reddat. vt f. de nego. geſt. l. ij. Actio negocioꝝ geſtoꝛum contraria com/ petit illi qui ſine mandato ſe miſcuit alle⸗ nis negoqjs gerendis:aduerſus dominũ negocioꝝ ad repetẽdũ expenſas negocio/ rum geſtatione factas. Et veniut oia quę expendit de ſuo neceſſario vel vtilit. non tñ voluptuoſe.⁊ G colligũt᷑.ff. e.ti.l.h. Actio de peculio vel peculietenus ↄpetit ei qui cum filio familias vel ſerno peculium habentibo cõtraxitquę poſt moꝛtẽ filij uł ſerui eſt annalis? non poſt emancipatio/ nemmanumiſſionẽ. vel alienationæ.ff.qñn actio ve pecu.eſt annalis.l.i.S. q; diu. Actio noxalis ſᷣm Co. vꝛ actio quę naſcit Vl oꝛiturex delictis ſeruo ꝝꝑ.ff. eo.ti.l.i.et Inſtit eo.ti. in pꝛin. Actio pignoꝛatitia directa competit ve/ bitoꝛi contra ceditoꝛẽ vel eius tutoꝛẽ vel curatoꝛẽ ſi pignoꝛa acceperũt.ff. eo. ti.l. ſi ſolutu. S. fi. Actio pignoꝛatitia cõtraria dat᷑ ceditoꝛi cõtra ebitoꝛc.⁊ dat᷑ ad multa. Gi enim decpiat᷑ a debitoꝛe wel ipſa re vel eius uis Fauirein alienã ul alij pignoꝛatã ſiue obligatã.niſi eadẽ res ſit ampla ad modicũ etiã fuerit alij pigno rata q̃ſi ĩ nullo capt ſit qͥ pignoꝛa ſecido loco accepit. Et ſi debitoꝛ malicioſe vſat ſit obligado ęs ułſtagnũ ꝓ auro ulargen to. vel ſi obligauit puũ ꝑ quẽ vaãnũ datũ eſt. puta.furtu vel aliund huiuſmodi:⁊ G ſi ſciuerit·tenet᷑ in ſolidũ.i.in totumſecus ſi ignoꝛauit:qꝛ tunc liberabit᷑noxe deditio/ ne.ſcllʒ dando ſeruũ pꝓ noxa. Actio pignoꝛatitia vtilis ſm VHla. dat᷑ ei qui impignoꝛauit rem alienã ſine cõſenſu oni:- poſtea vñs pignoꝛis eſt. vt.ff. e.ti. funduũ egoipſe emo vel aliꝰ mihi:neq; in/ l.rem alienã. tã directa q;ᷓ illa dant pn/ tereſt aliudceſſabit hęc actio. cipali ⁊ ſuis hęredibus:⁊ contra heredes Actio mandati cõtraria ↄpetit mãdatario qeditoꝛis. D vel eiꝰ pcuratoꝛi ad expeſas:aduſus man/ Actio ꝑ quã quęrit᷑ an actoꝛ iurauerit.ſm datoꝛem quaten fines non eſt egreſſus. Bi vo aliqd ero gauit vtilitin eo nõ ha bet mãdati iudiciũ.ſ̊ tm̃ negocioꝝ geſto/ rum.Si o mandauerim tibi vt mihi fũ vum emeresetiã ſi nondũ pᷣciũ ſolueris: quoſdã vat᷑ ei qui cum peteret rem ſuam delato ſibi iureiurando ab aduerſario eã ſuam eſſe iurauit. Actiones pꝛęiudidiales in rem dicunt᷑ eſſe ꝑ quas queęrit᷑ an quis liber ſit:an libertꝰ. zin partu agnoſcendo· vt in. . Hiudicia/ les. Inſtit. de act. Sʒ illa per quã querit᷑ an auqs ſit liber. partiʒ cauſã cuilẽ obti⸗/ net parti Ztoꝛiã. Ciuile aut hm foꝛmã do/ minq qua ĩ ea virecte agit᷑. Et ptoꝛiã hm foꝛmã ⁊ modũ petẽdi tuũ a te ipſo · nõ ab alio petit poſſeſſoꝛe. Cetere vo ouęfoꝛ mã acapiũt ex ſtoꝛia iuniſdictione. Et in rem vicunt eſſe ad inſtar actionũ de ſer- uikite . q; in hac de iure patronat in re · in illa ꝓp:ietatj iure agit᷑. Et piudigiales di⸗ cunt᷑q; queadmodũ exceptiones actio/ nibo opponunt ante pᷣmam ꝗſtionẽ ter/ minant. Si aũt quis quęrat quare nõ ex/ ceptiones ̊ actiones dicãt᷑ hanc cauſam accipiat.qꝛ nõ eſt exceptio niſi ſit actiõis excduſio.hę vo pꝛęiudiciales nullã actio/ nem excludũtbᷣ non cõpetere dicũt. Actio ſcriptis verbᷣ ex ↄtractibus inoĩa/ tis deſcendit. vbi ſcilʒ auilis cauſa ſubeſt ſufficiens ad actionẽ introducendã.⁊ cuʒ negociũ non cadit in certũ ſpale nomen ↄtractusnec cauſa hmõi actionis expmi/ tur.cetere hmõi actiones expmunt ſic· do vt des · facio vt facias: do vt facias· facdo vt des. Ex quibo naſcit᷑ actio pᷣſcipt ver bis noĩata alias ciuilis: Qñ mihi aliqͥd ageſt vel abeſtvel affutun ẽnectibi adeſt nec affutuꝝ eſtaut mibi non abeſt nec ti/ bi adeſtaut ſi nectibi aſſit nec mihi abſit ⁊ceſſes implere quod cõuenit inter nos: ego aut feci in ſubſidiũ · intentatur actio de dolo:nam vbi vn ceſſat iplere quod in ſe eſt quod ꝓmiſit altero implẽte locũ habet hec actio. –— Actiones ſᷣtoꝛig quę ſũ autẽ pꝛetorię · quia a ptoꝛe ſunt inductę. vt Inſtit.. de act. Acnio ꝓ ſocio quęex vtraq; parte directa eſt. cõpetit ab vſufructu que ſolus alt᷑ ſo/ cioꝝ ꝑcpit. vel ſi dolũ cõmiſit in rebo coĩ- bus. Et habet locũ qñ duo ineũt ↄtractũ ſocietat ita ꝙ tam lucrũ q; damnũ inter eos cõe eſt. Et ſi aliquis ſocioꝛum male ⁊ doloſe verſet· tunc alteri cõtra eum datur hec actio. Eſt aut ſocietas ſm I¶o. vuo/ rum vel pluriũ co nuentio · contracta ob comodioꝛẽ vſũ vberioꝛẽ quęſtũ.Naſcir aut hęc actio demũ ſocietate finita·quę fi⸗ nitur pluribo modis ꝓut ꝓſequitur ipſe AEo. in ſu. eo. ti. AMctio publiciana ex equitate dat ei q rem bona ſide emit a non vño:⁊ rem ſibi tra/ ta quotreqͥre ĩ ſſoe. ti.ð act.ſeu ꝑeti.ꝓpo.S.poſtremo. Picunt 9 Ditam bona fide cepit credens vendẽteʒ tempoꝛe venditionis⁊ traditionis vnñm eſſe. f. de publi. et ſi res Et ſufficit emptoꝛi habuiſſe b vnditoꝛ malam fidem hak onſilio Viderit.vte⸗ Actio publi ei auꝰ res quã a non eum oñm vt 8. cuz abſens. publice ul ſtu⸗ dij vel prregri. vel legationis ci⸗ uitatis vel cauſa a ellationis pſequedę vVel teſtimonij ferendi vel q; in captiuita- te fuit· uł alia cauſa neceſſaria fuit abſens: Ttalis res ſua:cum eſſet abſens vſucapta eſt. licet ei ꝓpter neceſſariã abſentiã infra annũ poſtq; reuerſus ẽ reſcindere vſuca/ pionẽ vt dicat aduerſariũ non vſucepiſ/ ſe qui vſucepit per auxiliũ ᷣtoꝛis hocre/ medium ſibi dantis.Si aũt vᷣe oñs fuit rei· tũc cõpetit ei vendicatio reciſoꝛia. Si xo tal res fuit pignoꝛi obligata:compe⸗ tit ei hypothecaria reciſoꝛia: hoc in reali⸗ cõpetit certi cõditio reciſoꝛia. bus actionibo. In actione autẽ perſonali Actio quanti minoꝛis ſtoꝛia locũ habet cũ q emit aĩalvel ſeruũ moꝛboſuʒ ſeu vitio⸗ ſum qͥ ꝓpter moꝛbuʒ vel vitiũ min valet ñ empt ſit.⁊ dat᷑ ad petendũ id qð mi/ nus valet.puta/ſi res non eſſet vitioſa uł moꝛboſa valeret viginti: nunc aũt valet qndec: ꝓponit᷑ ̊ actio ad petendũ quãti minoꝛis interſit emptoꝛis. Moc aũt ſcias — UW6.öe vitio nunq;ᷓ tenet᷑ venditoꝛ niſi ĩtri- bus caſibo. Nꝛim eſt qñ noĩatim ꝓmiſit. ⁊tũc aget᷑ ex ſtipulatu. Secundus eſt qñ ſciebat ſeruũ habere vitiũ emptoꝛẽ non ãmonuit.⁊ tũc tenet᷑ ex empto:uł ꝙ redi/ beatur.vel ꝙ admittere teneat᷑.Certius ſi in vitio aĩ ſit admixtũ vitiũ coꝛpoꝛis· at᷑ aut infra annũ vtilẽ. Actio ciuilis quãti minoꝛis cõpetit quan- do libꝛũ vel aliã rẽ vitioſam vel moꝛboſã emit ꝓpter quod res minꝰ valet.⁊ agitur quayti minoꝛis eſſet empturus. De hac actione nihil dicit᷑ in arboꝛe actionũ · de toꝛia ſolum. Actio qð iuſſu perpetuo⸗dat᷑ ↄtra pꝛem uł oñm quoꝝ iuſſu cũ filio vel ſeruo aliqs otraxit. ſiue videat᷑ iuſſus ad ↄtrahẽtem iue ad ſeruũ. Nec ẽĩ ea opus verbis aut ſcriptura. Del vt viſtinguat ſm Aco. an videat᷑ iuſſus ſpãliter in vno ↄtractu.vel generalit᷑: vt ita ꝙ volẽs cũ buo meo ge⸗ rere.videoꝛ eni ola iuſſiſſe:niſi lex certa.i. — — ..e F — 2ditio uł pactũ ↄtrariũ phibeat. Mabet glocũ hęc actio quando oño viuenteuł patre:ſeruus vi filius cõtraxit.quia hac dominus vel pꝛ eo ꝙ iuſſit tenebit. Actio qð metus caula.at᷑ ei qͥ pꝛobabili V́el iuſto metu coact s· rem ſuã vendidit fdidit ul ꝓmiſit:aduerſus eũ qͥ metũ fecit Sʒ infra anũ erit qdrupli ꝓpt cõtumaciã nolẽtj rẽ reſtituere iuſſu iudiqante lit/ↄtjᷣ poſt annũ vo ſimpli.vt in.l.ſi cũ emptoꝛe 5 rñſo.et.S.poſt anũ.ff. qð met cauſa. Actio rei vendicationis eſt.·qñ dicis rem coꝛpoꝛalẽ eſſe tuã· vt hunc ſeruũ·hãcveſtẽ hbunc equũ.llia dꝛ vendicatio·quã legi/ ſte non habet · quę dat p re incoꝛpoꝛali · vt nõ.ꝑ doc.in.c.examinata.de iudicijs. Actio redibitoꝛia:dat᷑ emptoꝛi ↄtra vedi -/ toꝛẽ· vt ſeruũ vel aĩal moꝛboſum reapiat ⁊ aũ reſtituat.⁊ dat᷑ infra ſex mẽſes vti/ les · q;ꝛ hęc actio tm̃ ſex menſibo vuratvt ff. eedi.edicl.i. Perbigratia. Si vdis mihi animal moꝛboſumlatentẽ moꝛbum habes · ll aliam rem vitioſam tali vitio: qð vitiũ ſi ſciuiſſem nullo modo emiſſem mihi dat᷑ actio contra te ad hoc ꝙ pꝛeaũ receptũ reſtituas infra ſex menſes.⁊ rem tuã moꝛbidã vel vitioſam reaſſumas. Actio reꝑ amotaꝝoↄpetit marito aduerſus vxoꝛẽ de rebo ↄſtante matrimonio cauſa Diuoꝛtij ablatis. Dat aũt poſt viuoꝛtiũ⸗ cõtinet rei ꝑſecutionẽ:ſ̊ ſi pendẽte iudicio reintegret᷑ matrimoniũ ·ſoluitur iudiciuʒ rerũ amotaꝝ.Et ſi reintegrato matrimo/ nio iten fiat diuoꝛtiũ:remanebit actio re/ ruʒ amotaꝝ ob res amotas poꝛis diuoꝛ/ tij cauſa. Et in quo caſu actio furti datur contra extraneũ: in eodẽ actio reꝑ amo/ tarü locum habetdũmodo illa ↄcurrant ſciliz vt res mariti dolo malo amoueant· ⁊econtra. Item ꝙ fiat amotio conſtante matrimonio:vel aliquid quod ꝑ amotio nem habeat᷑. Item ꝙ fiat cauſa diuoꝛtij. Datur etiam hęc actio contra patrem fſi⸗ lio vel filię quaten ex ea re locupletioꝛ ẽ factus dolo malo eius factũ eſt quo ſni/ nus fieret. sl Actio rei vxoꝛię vel vxoꝛaticię ſublata eſt: in cuiꝰlocũ ſurrogata eſt actio ex ſtipula⸗/ tu· quę dat᷑ marito vel eius patri vt dos tradat᷑.Si enĩ a datiõe dos ĩcipieret · hec actio locũ non haberetliq; qͥ dam dicant ptrariũ.vt dicit o in ſu.e.ti. Ylctio ſeruiana oño fundi vel dom cõpe/ tit ad pꝛoſequẽdas res conductoꝛis pꝛo mercede dom . q̃ſi res pignoꝛatasq;uis non cõuentione pignoꝛenttñ iuris ↄſti/ tutione obligant᷑ tacite ꝓ locatione iure „ — in ruſticis vo pꝛedijs fructus tm̃. Actio q̃iſeruiana quęetiam bypothecaria di ·pꝛetoꝛia eſt. per quã rem mobilem vel imobilẽ tibi pignoꝛi obligatã quã oſſi/ det aliqs ſiue ſit debitoꝛ ſiue ali oter ab eo euocare ſeu petere. Et ẽ actio in rẽ vail ⁊ dat᷑ qeditoꝛi ad ꝓſequẽdũ pign bypo⸗ thecarie.i. E& mobileʒ obligatã. Inſtit. de act. . ſeruiana. Alctio ſerui coꝛrupti cõpetit nõ ſoluũ aduer- ſus eum cuiꝰ hoꝛtatu vel ↄſilio ſeruus coꝛ/ rupt vel deterioꝛatꝰ ẽ.ſᷣ etiã ↄtra eũ no/ ua lex vat᷑: Qui ſollicitanit ſeruũlicʒ bo/ nos moꝛes eius coꝛrumꝑe non potuerit. Hec aũt actio in duplũ habet ↄdẽnatio/ nem.ſcilʒ quanti deterioꝛatus eſt ſeruus: quãti ve res fuerit a ſuo ſollicitato aſpoꝛ/ tata ⁊ tenet᷑ qui coꝛrupit ſiue ex bono ma/ lum ſiue ex malo deterioꝛẽ fecerit. De hoc in. l. ſi quis ſeruo alieno perſuaſerit. C. de furtis. Alctio ſubſidiaria dẽ qꝛ in ſubſidiũ ⁊ auxi/ liũ alteriꝰ quę inefficax facta eſt dat· vt ſi tutoꝛ res pupilli alienauerit vel male ad/ miſtrauerit · ipſe tutoꝛ eiꝰ hęredes nõ ſunt ſoluẽdo.i.non ſufficieétes ad ſoluẽdũ . eius alienatęſunt. Actio tuteleę ſubſidiaria competit pupillo qñ nec tutoꝛ nec hęres ſoluere habetↄtra eum cui iura tradita ſũt a pupillo vt cau/ tionẽ exigat a tutoꝛe de indemnitate pu/ pilli.qñ vel nullam vel parũ idoneamad⸗ . miſit cautionẽ. Actio tutele directa· dat aduerſus tutoꝛeʒ ipſi pupillo inq;tũ ↄuenit ſi tutoꝛ in rebb pupiullaribo damnũ dedit dolo vel culpa ipſi pupillo. AEctio tutele cõtraria cõpetit tutoꝛi aduer/ ſus pupilluʒ ſi in em eius aliquid de ſuo impedit · vel ꝓ eo fideiuſſit:aut rem ꝓpꝛiã impignoꝛauit vel obligauit ꝓ pupillo. Actio venditi cõpetit venditoꝛi ad petẽdũ pᷣciũ ⁊ vſuras extẽpoꝛe moꝛe. Et ſi aliqd ſpeciali pacto compꝛehendit᷑ pꝛout is ſibi paciſcit᷑ vel int partes cõuentũ ẽ. Et huiꝰ traria eſt actio empti:quã vide.s AMctio vi bonoꝑ raptoꝑ de rebo mobilibꝰ vi ſurreptisdatur ei cui res mobiles per violentiã ſunt ablatę cõpetit reſtitutio 4 pignoꝛis ĩ vꝛbanis pᷣdijs infecta illata: pupülo.dat᷑ actio contra iſtũ in quẽ res infra annũ ad quadruplũ · ita ꝙ in q̃dru/ plo contineat᷑ rei reſtitutio.⁊ hęc eſt vis ablatiua. . ATctiuncula.f p.pe. coꝛ.i. parua actio. Actoꝛ ſine. v. ci. c. venit ab ago⸗ dicit᷑ de⸗ fenſoꝛ patronꝰcanſidic aduocatꝰ.factoꝛ dDuctoꝛ uł curatoꝛ. Dñ. Mct agit libꝛos paſtoꝛ pecudes puer anos. Mic agit · hic Oucit. tẽpoꝛa tranſit ⁊ J. Pel actoꝛ vĩ iſte Ahgit pulſat aliũ · rẽ aliquã ab ipſo pe⸗/ tens in iudicio.ff. de iudi.l..in tribo. Rctoꝛ etiã eſt ꝓpꝛii nomẽ.⁊ gręcũ eſt.⁊ coꝛ.pe.R qß eſt latinũ tũc ꝓ. Oñ.ctoꝛis ĩ ſpolijs virtus actoꝛis habet. Sed autoꝛ ch. v. ſi⸗ ne. c. venit ab autentim grece. i. autoꝛ vel dignũ latine.qꝛ e dictũ uł factũ ẽ dignũ imitatione. Inde autentie Inde etiã au/ toꝛitas. ẽ ſentẽtia imitatiõe vigna. Sʒ auctoꝛ cũñ.c.⁊.u.enit a verbo augeo. ⁊ dꝛ galiqͥs qͥ rẽ aliquã auget. Oñ. Inuenit au⸗ toꝛ agit actoꝝres ampliat auctoꝛ. Et ab actoꝛ venit actrix. Inde etiam actiuus.i. habilis agere. Actualis eſt ille q acta facit.vel res qᷓ eſtin gctu Actuari dẽ diuerſis actibo poccupatus. Etiã dꝛ ſcriptoꝛ public qͥ facit aca. Actuaria.i.p.ẽ nanis q̃ velo⁊ remis ſił agit łcc. us.ui.i.oꝑatio· ductio·actio · ul ſictio· ułpſentialitas:ulłpᷣſentia.Eſt etiã idẽ qð iter Sʒ tñ differũtq; act ẽ via apta cur/ ribus? iumentis.ab ago.is.i.duco/qꝛ res ibi ducuntur.ſed iter eſt via apta hoibus tranſeuntibo. Oñ Greciſta. Eſt actus vig q; currꝰ iumentaq; ducit. Sed ꝑ iter ſine 7 „ iumentis ⁊ curribo ibis. Aculegia.fp. di qdã peſtis vel piſcis qdã. Aculeus.m.s.ðeſt ferru acutu ⁊ recuruatum mediante quo piſces ſolet capi. Etiã ẽ ſti/ mulus qͥ mediate pũgunt᷑ boues. Ponit᷑ etiã ꝓ ſtimulo apis vel ſerpentj vel alteriꝰ aĩalis pungentis. Eſt etiam expanſale in quo expandit᷑ pãnus vel cutis ad facien/ dum ꝑgamenũ. Del oaquoddã gen toꝛ menti ſalʒ patibulũ.qð tñ pꝛie vꝛ eculeꝰ Aculeat participiũ.i.aculeo monitus:vt apis.vel ab aculeo punitus ab apbpi. Acumẽ.n.S.i.acutioab acuo. Dñ.Eſt aci es belli:ß acumen ſit tibi cultri. Acumeos.i.victima. WMD Acupedius vel ſᷣm aliqͥs acupediens.i.cur⸗/ ſoꝛ·q̃ſi acutis pedibo currens. Acupedineus i. velox. vel ad acupediũ per / tinens. cipic· is acu cõtexta vel oꝛ/ nata bꝛygia vĩ.qꝛ in phꝛygi. rtiſices illius veſtis pph “ cus. us.F. c di. Etiã eſt ſpinter quo cC x ſuꝑ ca/ pita. vel alie la. Ite acus vꝛ poꝛta in hiern euãgelio ſm Chꝛi ſoſtomũ de di vi dĩ. Siẽ poſſibile ẽ camelũ ꝑ foꝛan.c acus tranſire:ita poſſibi le eſt viuitẽ intrare regnũ cęloꝝ. Sʒ acus aceris.n.t.i.palea frumẽti vel tritid. DNVñ. Huncta pngit acus:gallinis ſpargit᷑ ac. Et acus aceris ꝓ palea vꝛ ab a qð eſt ſine ⁊ceres dea frugũ q̃ſi ſine frumẽtisq; pur gatur a frumẽtis. Sed acus.us.ni.dꝛ ab acuo is:q; acuta eſt. uel ab acumẽ q; nihil pene eſt niſi acumẽ. Et habet acubo i oati⸗ uoꝝ ablatiuo płi. VPñ Ante bus.u. buat. Acutela le.pe.p.ſ.p.i.acumen. Acutio onis..t.i. actio vel paſſio acuendi. cutoꝛ, oꝛis. homo qui acuit Inde acutrix mulier quę acuit. 7 „ Acutus us.ui.i.acutio.vel acitus.ũ.q.. A gnte B Adagoniſta or incitatoꝛ certaminis. Adam ꝓpꝛiũ nomẽ viri ꝓthoplaſti.i.bmi hoĩs. interptat᷑ hõ terrenꝰ vel luck. Sʒ ſm Joſephũ vꝛ rube vel rubꝛa terra. qꝛ de terra facta eſt caro illiꝰ. Et illud nomẽ iuentũ ẽ a quattuoꝛ ſtellis q̃ttuoꝛ partiũ mundi.ſcilʒ oꝛientalioccidentaliſepten/ tionali meridionali. Et qñ ldaʒ fuit foꝛmatus: legit᷑ ꝙ creatoꝛ creaturaꝝ poſt qeationẽ cęli⁊ fre volẽs facere hoĩes ccea uit ldam. Quo facto volens ei ĩonere nomẽmiſit q̃ttuoꝛ ãgelos in q̃ttuoꝛ par/ tes mũdi.Et pᷣmũ ſa haͤelem miſit in oꝛientẽ vt afferret lramqͥ quãdã vidit ſtella anatole.q̃ iterpᷣtat᷑ naſcẽs vel oꝛiẽs q rediens tulit inde. . Secundũ ange/ lum ſcilʒ Gabꝛielẽ miſit in occidẽtẽq vi⸗ dił᷑ᷣſtellã noĩatam viſis.q̃ interpᷣtat᷑ occi- dens·qᷣ rediẽs inde tulit. D. Certiũ ſeilʒ Kapbaelẽ miſit in ſeptentrionẽqui vi/ Dit ſtellam nomine arctos:quę interpꝛeę/ tat᷑ ſeptentrio.qui rediens tulit inde.?l. Quartũ ſcilʒ Prielẽ miſit in partẽ meri/ dionalẽqͥ vidit ſtellã meſſembirq; ĩterpᷣ/ tat meridies.qͥ rediens tulit inde. M. Et redeuntes ad oñm.dixit:legite lras⁊ le/ gerũt ?ldã. Et ait oñs h erit nomẽ ei.Et 1 ne Ma . S 0— — — bͤ ſigrt eſt bm hõ Ad vt pgenies ſua quattuoꝛ partes mundi poſſideret. Oñ. Meſſembꝛis.m. collige fit odam. vdamiami ſunt hęretici qͥ nudi oꝛat.⁊ nu/ di int ſe mares ⁊ femine ↄueniũt ⁊ coeũt qſi Ade imitent᷑ nuditatem. . AXdama cꝛaice.latine domꝰ vel terra dẽ. Adamas.atis vt dicit Iſidoꝛꝰiõ etymo. indic'lapis ẽ ⁊ ꝑuꝰ⁊ indecoꝛferren bñs coloꝛẽ.⁊ ſplendoꝛẽ cryſtallini.Qũq;ᷓ aũt vltra magnitudinẽ nudei auellanęreꝑit᷑- ⁊ẽ duriſſimꝰ.Hic nulli materiei ceditnec ferro q dẽnec igni: nũq; caleſcit:hircino tñ ſanguie receti rũpit⁊ oꝛ ab adimẽdo Inde venit adamatin.a.i..i.de adama ce etiſtens: ꝓducit pe. Etiam vꝛ ab ad amo:/q; valde amat᷑na valde pᷣcioſus eſt Dñ. Eſt adamas gẽma quà nõ ferg neq; flãma Diſſoluit: ſanguis hircinus diui/ Dit illum. D Adamãtiꝰ⁊ Oꝛigenes ſut noia cuꝰdã hoiſ Adaptus.a.ũ.i.oꝛnatus vel pꝛęparatus. Adar hebꝛaice ꝛ meſis martiꝰ.⁊ eſt gener neut᷑ idecliabile. Et nõ ꝙ Beda vic ĩſuo tractatu de menſibus. Mebꝛei ꝗᷣbo ſut cre/ Dita eloqa dei:antiqᷓ moꝛe meles obpᷣua/ renõ ceſſant: pꝛimũ mẽſe qͥ paſcę ccrimo⸗ nijs ſacratus eſt niſan appellates.qͥ pter multiuagũ lunę viſcurſum.nũc in martiũ menſem-nũc incidit in apꝛile nũc aliquot dies mẽſis maij occupat:ſᷣ rectꝰ apli ve/ putat᷑q; paſca ſemꝑ in ipſo incipit᷑ uł de ſinit vel totalit᷑in eo indudit᷑. Secundus menſis ſalʒ maius dꝛ iar. C ertius ſcilʒ iu/ nius dꝛ ſiban. Quartus ſoilʒ iulius dicit᷑ tanug. Quiĩtus ſcilʒ auguſi oꝛ ab. Sex/ tus ſalʒ ſeptẽber vꝛ elul. Septimus ſalʒ october vꝛ thelere. quẽ ꝓpt collectionem frugũ ⁊ celeberrimas in ipſo feſtiuitates 9 nouũ annũ appellãt. Octau ſalʒ nouẽber dẽ mariſan. Monus ſcilʒ december dici᷑ caſleu. Pecim ſciliq; ianuariꝰ vꝛ thebeth. VBndecim ſcilʒ febꝛuariꝰ dꝛ ſabath. DHuo decim ſcilicʒ martiꝰ oꝛ adar. Moĩa aut ⁊ oꝛdo iſtoꝝ meſiũ põt haberi ꝑ hos vꝓᷣſus. Menſibo hebꝛe hic ponit nola niſan. Ilc iar ⁊ ſiban thanuxab elul theſeriq;. Ma/⸗ riſan caſleu thebeth ſabath ſimul adar. Inchoat apꝛilis ̊ martius eſt ibi finis. Adaſia eſt ouis maioꝛ natu. Agdaſtria.iſoꝛseo ꝙ; dura ſemꝑ videat. v oꝛ eſſe femina. „ Adaugma.nt.i.augmẽtũ vel additamẽtuũ. AEdaugiiũ.n.s.i.auctio.vel augmẽtatio. tes mund poſſideret. Addict. a.ũ.i.deputat. cõſcriptusaſcri⸗ Anatole dedita· diſis o·.a cõtulit arctos. ptusdeſtinatus. DHñ Hꝛatiꝰ. Nulliꝰ ad/ Dictus intrat in verba magiſtri. Additus.a.ñ.i.ict appoſit. Dñ.i.Ma/ chab.ʒ? Et additi ſunt ad eos exercitus. Adelphus vꝛ ab ad ⁊ delphus greęce qð ẽ frater latine. VHñ Cerenti in adelphijs i comedia facta de duobo fratrib. Ademptus.i.ſublatus.ab adimo.is. Agdepta legata oicim illa qᷓ teſtatoꝛ adi⸗ mit legatamio cui pᷣmo legauerat:mutata pma ſua volunatte. AIgdeodatus eſt nomẽ Dauid qͥ oatus fuit a deo ad liberationẽ irrael. Adeps ꝛ pinguedo.⁊ eſt interioꝛ ꝓpꝛie. DPinguedo eni ſuꝑ carne. aruina uł lardꝰ diquę carni admixta oè pinguedo ODn. Intus adeps/aruina fouꝛs.pinguedoq; mixta.Et ſic oꝛ ĩ hiſtoꝛijſtriplex ẽ adeps vitaliũ ſcilʒ coꝛdis ?⁊ vetrisadeps iecon .i.epatis quẽ reticulũ vidmꝰ.qꝛ inuoluit ad modũ ret adeps renũ: Mos tres adi/ pes. ouoſq; renes.i.ilia ⁊ renũculos/ado/ lebat ſacerdos ſuper altare. Item adeps dꝛ medulla tritici q eſt ipſius pinguioꝛ?z interioꝛ pars. Agdepticus.a.ũ.pe.coꝛ.qð ve facli adqrit᷑. Agdeptus.a.um.i.aſſuetus:vel adquiſitus ab adipiſcoꝛ WM Agderatio oꝛ q̃ſi ęris punitio· vel adęrata pdia dicebant᷑ ex quibo ęs puniebat· vt habet᷑ ex.l.i. C. ve comi.re. milii. Adipatus.i.adipe cõditus ⁊ impinguat. Adipatũ ẽ qðlibet eduliũ adipe ipiguatũ. Adipex vermiculus q dam. AIgdipiculus diminutiuũ.i.paruꝰ adeps. AWdit.us.ui.⁊ hoc adytũ ti.e.coꝛ.vifferut: Mam adit᷑ ẽ introit. gradatio. oppoꝛtu-/ nitas.vel aggreſſio. Sed adytũ.tſi.ẽlocꝰ7 ſecret iuxta altare vnde dabant᷑ reſtõſa dꝛ ab adeundo ꝑ ↄtrariũ:q; mime lice/ bat alicui adire locu illũ niſi ſumo potiſici Vgdiumentũ auxiliũ ſbᷣuentio adinuamẽetũ adiuuame adiutoꝛiũ oĩa idem ſisnt. AWdminiculu.li.i.auxilin. Inde adminicu/ latoꝛius. a. i.i.anxiliatoꝛuuuuus. Adminiſtratoꝛ.m.t.ꝛ curięadoꝛnatoꝛ vel coadiutoꝛ ”s”sð” Admiſſarius.i.equ ſeu emiſſanꝰ:ſed diffe runt in hoc.qꝛ admiſſariꝰ eſt equꝰ q ad t⸗ pus intequas admittit᷑ ad coitũ. ̊ emi/ ſarius eſt qͥ ſemꝑ equabo intereſt S AXdmiſſura oꝛ qñ aĩalia ⁊ ppꝛie iumenta ad coitũ admittũt᷑ vt ↄcipiãt.⁊ dꝛ ab ad mitto.i.ad coitũ mitto/ ꝓ vno ſigniſicato Del admittere vꝛ aſſumere ⁊ c agilita/⸗ te equũ vertere vucẽ. Oñ Duidiꝰ. Nil nocet admiſſo ſdere calcar equo.Et ad/ miſſus.a.ũ.i.aptus ad mittendu Mñ foꝛ/ tes? bonos equos admiſſanios vocamꝰ ꝗ admittunt᷑ int armẽta ad coitu vel ad arandũ vel ad trahẽdũ. Oñ hęc admiſſu/ irę/qñq; icunt᷑ bꝛuta aĩalia pꝛie iu/ mẽta qꝗ ad coitũ admittunt᷑. Iſtas ſigni/ ficatiões ponit Muguitio in fuis deriua/ tionibo. Gerotina aut admiſſura ſic tan- git᷑ in hiſtoꝛijs erat ea quę fiebat ĩ extre/ mitate veris:in qua detioꝛes erãt ſeętus:q in tarde apetentibo coitũ:min viget na/ tura. Del ſerotina admiſſura victa ẽĩ au/ tumno.qꝛ natura ouiũ Meſopotamię? Italię eadem eſſe traditur vt bis in anno pariant. ARdmiſſu ẽ peccatũ iam ꝑpetratũ. VPñ vld/ mittit peccat aſſumit flectit equnq;. DHinc admiſiura ꝑmittere bꝛuta coire. Admirabilis. ↄ.t.i.modeſtꝰ honeſtus.ſiue moꝛigerategregitaciturnꝰ.facet᷑. venu ſtus.decens/gratuselegansſtupidus⁊ admiratione plenus. Agdoleſcẽs.O.t.ẽ ille qͥ ẽ infra triginta an/ nos. Onde. Eſt adolens creſcens nomen trabit binc adoleſcens. Agdoleſcentia.ſ.p. ĩ tertia ętas hoĩs du⸗/⸗ rãs a qntodecimo ano vſq; ad viceſimũ octaun.⁊ dĩ adoleſcentia qſi ad gignẽdũ apta adulta. Agdoleſcentulus.a.ũ.diminutiunʒ/ paruus adoleſcens. AEdomiſedechinterpᷣtat᷑ oñs iuſtus. Adonai nomẽ dei hebꝛeũ:⁊ interpᷣtat᷑ ñs. Agdoneꝰ.i.vñs vel ad vñm pertinẽs. AVgdon eſt nomẽ cuiuſdã cuitatis. Adonis adonis vel adonidis:me/pin ntõ me.coꝛ.in obliquis· diciturſuiſſe iuuenis pulcerrimus amaſius DPeneris. Dñ Oui ius. Albſtinet a ſũmo cꝗlo pᷣfert᷑ donis Et bᷣm fabulas vꝛ fuiſſe venatoꝛ⁊ męchus q vulnerans apꝛũ Denerocciſus ẽ ab eo. Et vꝛ reuixiſſe poſt moꝛtẽ in meſe qͥ apud hebꝛeos thanux vꝛ. i. in iulio · quẽ gentiles anniuerſario ſolebãt plãgere ſic ipſa plã⸗ xit. De qͥ ꝓphᷣa iſraelitas ic epat Ecech. S Mlieres plãgetes 7donidẽ. Dñ. Quẽ tranfſfixit aper Henen vir fert ldonis. AWdoptio.f.t.eſt gtuita quedã electio qᷓ qͥ ſibi eligit aliquẽ in filiũ·⁊ qui ſic recipit᷑ in ſiliũ. ꝛ adoptiu.⁊ qͥ eum ſic recipit vicit adoptiuus pater. Ildoptatio.ip..⁊ ꝑ ſyncopã di adoptio.i. deſideriũ vel affiliatio ·in filiũ acceptio. Adoptat.a.ũ.vꝛ elect i filin ul deſiderat Tldoꝛ.n. indecli.eſt quoddã genꝰ ãnone uł frumẽti vnde ſiebat panis imolatiti quẽ q imolabat deum adoꝛabat. Adoꝛeus.a.ũ.i.trititiꝰ.vldoꝛius idem. Agdoꝛea.f.p.dea frumẽti vel quędaʒ veſtis triumphalis. Edoꝛia. F. p. i. gloꝛia vel bona ſam. doꝛaſtus.m. s. fantaſma oꝛ. wl. der alp. Ałdoꝛſus.a.ũ.i.inceptus vel allocutus Adoꝛtus.m.s.i.nouit᷑ vel ſubito natus. Adramoloch idolũ aſſyrioꝛũ qð ſamarite colut “H Adremõ vꝛ auitas ul vrbſiux iegraeli ci⸗ po magedon.i qͥ Joſias rex vict a Pha⸗/ raõe nechao vulnerat ẽ. Buꝑ qͥ lamẽeta- tiones ſcipſit Mieremias.De qͥ planctu z Zacharie. i22 Erit plactus magn in hieruſalẽ ſic plãctus adremon. Del adre mon d nome reg regnant tuc in charca/ mis·in auiꝰ auxilii venit Joſias ↄtra ne/ chao. Rñ vᷣldremon caſtri vel regis no/ men habet. Adriaſtia.f. p.i ſoꝛs. Agdria ẽ mare petroſũ.⁊ di ab adros gręce i.petra. eo ꝙ mag ẽ petroſũ q; alia maria. Vi Huidius. Serpetẽ medis adria vi/ dit aqͥs. Y? etiã regio vel nomen loci aqͥ di mare adriatic. Etià vꝛ ſcopulꝰ ułm/ pes. Oñ.łdria ſunt ſcopuli ̊ ⁊ adria tra fretuũq; Inde adriaticus. a. i. i. petroſus. de adria terra exiſtẽs.vel ad ea ꝑtinens. Aduena.f.p.vi eo ꝙ aliunde veniat.ar.ff. de iudi.l.hęres abſens. Agduertibilis.. t..ſolubit intelligibilis. Iduentinus.m.s.qdam mons Romę. AIduentitiꝰ.i.aduena.ſcilʒ qͥ aliũde venit. Aduerbiũ.n.s.i.allocutio⸗ ſumit᷑ p q̃dam parte oꝛonis qᷓ detininat verbũ rõe ſigni ficationis. Inde h̊ ⁊ h aduerbiał⁊ ̊ le.i. achduerbiũ ꝑtinẽs. Itẽ nomẽ adubiale dꝛ quod ab adubio deriuat᷑· vt heſternus hodiernus. Aduncus.i.valde cuiruus. Aduocatus.m..eſt qͥ alio noĩe q̃i legatus xel patron vocat᷑ · ͥ i foꝛẽſibo ſeu exneis negocijs pᷣeminctibo p̈bet litigantibo ſuũ patrociniũ·cuiꝰ pᷣciũ oneraria vocat᷑ ſub antiquo nomine. Adula.f.p.vꝛ caput lini. —w = = =– lent Lan 6 Vdulatoꝛ.m. s. di qͥ blãdit:ſcilʒ locutoꝛ oꝛe nõ coꝛde. Inde adulatnix Adulatoꝛculus.m.s.di paruus adulatoꝛ. Adulatio.ſ.t.dꝛ falſa laudatio Adultr.m.s.dꝛ q̃ſi ad alt:⁊ ẽ ille qͥ vxoꝛẽ al/ terꝰaccedit ipſaʒ violãdo. Inde adulta. Mdulteriu.n. S.vꝛ q̃i ad altꝰ thoꝑ acceſſus vel ad alteruʒ. quia ex adulternio ab vno conceptus ad hęreditatẽ alterius naſcit. Adulteriũ etiã ſᷣm mgrm q̃rto ſniaruʒ:eſt illicit coitus cũ marnitata. Stupꝝ eſt de⸗ floꝛatio vꝓᷣginis illicita. Inceſt cũ oſagui nea vel affini vel religioſa ꝑſona. Aapt eſt cim puella violent᷑ deduct᷑ de domo paterna. Sʒ foꝛnicatio ẽ coĩis ad hęc oĩa: fit tñ ſpalit᷑ c ſoluta:vidua vel meretrice Adulterinꝰ eſt de adulterio cõceptus vel genitꝰ. Oñ adulterina moneta vel ſigil- lũ dicit᷑ falſa moneta vel falſum ſigilluũ ad inſtar verę vel ven facta vel factum. Adulterinę plãtatiões dicit᷑ męchę plan/ teęułnõ natales· vt patet Sap.4? Et illã lraʒ inuit dlug in libꝛo ſecũdo de doct᷑na chaiſtiana. Sed Rabanus antiqui di, cũt ꝙ ſint ſpuria vitulamina. Et vitula⸗ men vr planta infructuoſa q̃ naſcit᷑ ex ra⸗ Dice vitis vel alter'arboꝛis. łdultus venit a vertbo adoleo es.eui.etũ vel itũ ·pꝛo quo vtimur adultum qð ſiẽt gemare vel qeſcere. Dñ adultus.a. u. i. qemat exqetus maturꝰ vel annoſus. Et ꝓ excret iuenit᷑ rrequent᷑ in ſacra ſcipta. er. m. t. bm vſũ caret pli numero.⁊ ẽ vnũ de quattuoꝛ elemẽtis. ꝓpue eſt illud q ꝓtendit᷑ a nobᷣ vſq; ad ſpgrã lunę. Et dẽꝛ ab a qð eſt ſine er lis.qi ſine lite· ꝑ ↄriũ q; ibi eſt vetoꝑptrarꝰoflict :nã ibi cau- 4 * ſant᷑ nebulę tonitrua coꝛuſcationes ⁊ ful⸗ gura: DMel iõ ſine lite:qꝛ facilit ⁊ ſine lite cedit ferienti vel impellenti. Item aer eſt coꝛp elemetare bumidu ⁊ calidũ ꝑ natu ram qð ĩiſpirat᷑ ⁊ reſpirat᷑a nob. Itẽ aer etiã bʒ aera in accuſatiuo moꝛe gręcoꝝ. etiã foꝛmat fqminiũ in a. QNam qᷣnq; ſunt noĩa habẽtia em vela in accuſatiuo ſingu laria q bus foꝛmant᷑ noĩa.ſ.p.in a.qᷓ nola ſic habetia em vel a in accuſatiuo ſingula ni habẽt es vel as ĩ actõ plłi. Vñ. Ether ⁊ aater ger lampas iungas quoq; panter. Ex quo feminea qͥbo eſt inſlectio pꝛima. Sũt ⁊ alia noĩa iſto modo faciẽtiavt ſtix acheron heros · vt patet in ſequentia vbi canitur:Sed quid nos iſtos recenſemu heroas.i.dominos. NReriani heretici ab gere dicti: Mi vetãt p defunctis ſaqificiũ offerni pm Papiã. Terinus.a.ũ.pe p.i.ad aerem ꝑtinens. Aeriꝰ a.ñ.idem. vel qñq; idẽ eſt qð alt AReripes.i.aereos hñs pedes.i.veloces ita in agere videant᷑ ſuſtẽtari ⁊ figi.⁊ idem eſt qð ceruus. Aeromatia pe,p.eſt oiuinatio qᷓ̃ fit in gere Inde aeromanticus.i. ꝑfectus ĩ tali arte. qdã dicũt genimatia ꝑ tin tertia ſyllabos 8l. ante 3 Ifer fuit vn ex poſter abꝛaę de Cethura. a quo africa dicta eſt.qͥ getẽ illã deuicita inbabitauit. vel dꝛ aliqͥs de tali regione. Atfereſis vel aufereſis eſt ſubtractio litterę Vel ſyllabę in pꝛincpio dictionis. Aſffa idem eſt quod talpa. Affabilis.ↄ.t.i.delectabilis. AVffatꝰ.a.ij.participiũ veniẽs ab affoꝛ.aris Et affat.us.ui.me,p. vꝛ allocutio vel oꝛ⸗ natus ſermo. Affectus.us.ui.bᷣm Hapiã eſt aĩ deuotio amicitiafſędus/ſocietasdilectio:caritas ab affecto as.ᷣ affectus participiũ vꝛ la- ceratus vel maceratus. Affectio.f.t.eſt altatio coꝛꝑis.Dñ.Coꝛpo/ ris altitas affectio oꝛ eſſe. Rc ſpectat mẽn ad interioꝛa affectus. Et oifferũt affectio pietas:q; pietas inter cõiũctos ſangui / ne eſt. affectio int erẽ̃neos exhibert. Affibulat.a.ũ.i.onodatꝰ.uł fibula oꝛnat Affic oꝛ cenſus qͥ dat᷑ rõne piedioꝝ. Affidoxe ſunt ſnię quaꝝ pars eſt honeſta ⁊ pars inhoneſa. Affiliatio.i.adoptio vel imitatio naturę uł manti · vel ecõuerſo. wel qͥ ẽ de gnẽ pa⸗ tris aut mris. Et oifferut affinis 7 ofinis HBñn. lffinis gnẽ ↄfinis pximitate. Item Cõfinis me eſt mibi manſio pxima auꝰ Affinis me eſt mihi natio pꝛoxima auꝰ. Abffinis genere m cõſinis ꝓximꝰ vrbe. Affinitas eſt ꝓximitas ꝑſonaꝝ ex couu p/ ueniẽs omni carens parẽtela.⁊ h̊ de iue canonico ſic ↄtrahit affinitas tã ꝑ coitũ legitimũ qᷓ; ꝑ foꝛnicariũ. Sed ſm leges regularitas ꝑſonaꝝ ex nuptijs ↄiictag oĩ carens parẽtela.vt. C. de nup.l.liberi. ffirmatio. f. t. v ↄfirmatio aſſertio. AMEffla. f. p.eſt aial quoddam. Afflatus.m.S.i.inſpiratab ad ⁊ flo flas. Afflicꝰ us.ui.ab affligo.i.cruciamen. Affluus.a.i.i. abũdans vel diues. Aflatices eſt lacus iudeę vbi nibil mergi poteſt qð habet animã ·q̃ſi ſine flatn. fodillu. n. s. eſt albedo exiſtens in ouo. Alfoꝛiſm.m. s. ẽ mo bꝛeuis integn ſenſuʒ rei ꝓpoſitęſcribens. Etiã afoꝛiſini ſunt fo/ ramina in naui vnde remi emutunt. Itẽ liber quidã in phyſica ſic dicitur. Afoꝛus.m. S.pe. coꝛ. dꝛ piſciculus qui ꝓpter exiguitatem hamo capi nõ poteſt. Afoſon indedliabileꝛ miſter cudelitat. TFfraſia vel afriſia.ſ.p.herba quedã. Africa.f.p.dꝛ regio qᷓdã.⁊ d? qſi apꝛica:qꝛ fuit aꝑta expoſita cęlo vel ſoli. vel ẽ ter⸗ tia pars mũudia meridie. J Africanꝰ.m.s.i.negociatoꝛ vel icola africę. Africus me.coꝛ.vent a meridie flans ver/ ſus africam. Oñ quattuoꝛ ſunt venti pn/ nit ab oꝛiẽte ꝓͥnoxiali ab illa ſalʒ parte mũdi vbi ſol oꝛit᷑ crca feſtuʒ Gregoꝛij ĩ exaltatiõe ſanctę cruq. Mic habet ouos collatales.ſcilʒ vult᷑nũ ꝗͥ venit ab oꝛiente aſſtiuo vbi ſol oꝛit circa feſtuʒ ſc Biti: alteꝝ ſbᷣſolanũ qͥ venit ab oꝛete hyemali u.a loco vbi ſol oꝛit᷑ circa feſtu ſcę Audcię. Deinde tres ſunt in occdẽte quoꝝ pna/ palis qui venit ab occidete ęqͥnoxiali oꝛ cephit: hy collatalis veniẽs ab occidẽte eſtiuo ꝛ ciraus.ſ̊ ab occidente hyemali d fauonius. Beinde tres veniũt a parte meridionali:quoꝝ pncipalis ⁊ mediꝰ dꝛ guſter:hꝰ collatalis decinãs ad occaſum verſus gephirũ dꝛ noth. p alt collatalis vergẽs ad oꝛientẽ dꝛ africus. DPeinde ab aqͥlone.i.ſeptẽtrione etiã veniũt tres:qͥꝝ medi a pncipalis vꝛ boꝛeas ille vo qͥ ab eo declinat verſus occidentẽ oꝛ choꝛ. de/ dinãs aũt ad oꝛicẽtẽ dẽ aqͥlo. Et ſubſola⸗ nnus dꝛ.qꝛ ſᷣ ſole oꝛt eſt. Eurus:q; ab eo flat ſcilicʒ ab oꝛiente. Hulturn eo ꝙ alte tonat. Xuſter vꝛ ab hauriendo aquas.hᷣ gręce vꝛ nothꝰ:nã peſtilẽtiã gignit. Euro auſter eo ꝙ ex vna ꝑte habet euꝑ ⁊ ex al/ tera auſtru. vluſtroafric eo ꝙ uictus eſt huic. ANuſtrofauoniꝰ eo ꝙ foueat fruges ⁊floꝛes.?lfricus victł eſt choꝛeo ipſe arcũdaudat ⁊ q̃ſi coꝛũ facit. Geptẽtrio eo ꝙ in erculo ſeptem ſtellarũ cõſurgat. Aqlo dꝛ circius eo ꝙ ſit iũct choꝛo. LPo/ reas eo ꝙ ab hyperboꝛeis ꝑtibo flat.⁊ eſt frigidꝰ⁊ ſicc. Marura eni ſeptẽtrionaliũ eſt frigida ⁊ ſicca:auſtraliũ humida ⁊ ca⸗ lida:oꝛientaliũ calida ⁊ ſicca: occidẽtaliũ frigida bumida. DHñ. Flat ſubſolanus cipales. Oꝛimꝰ ab oꝛiente vꝛ eurus ꝗͥ ve vulturn eur ab oꝛtu.Iltq; oiei medię⸗ nothus heęret ⁊ afric auſtro. Ciraus oc/ caſu gephirus atq; fauon afflant. Bed veniunt aquilo boꝛeas⁊ choꝛus ab arcto. Afrodita.ſ.p.di veni dʒ ab afros qð eſt ſpuma·q; nata vr ſuiſſe ſᷣm fablłaſex ſpu ma manr ꝓueniente ex genitalibſaturni. Dñ Martialis. Hẽs vo illecebꝛas circa ſenſus cictos appoſuit afrodita. Afrodis gręce:femina latine. Afronitũ.n.s.eſt ſpuma nitri. ñ quidã uſticus heęc neſcit qͥd gręco noie vicar. Spuma vocoꝛ nitri gręcis ? afronitũ c. Afrus.m.s.bᷣm Papiam eſt cuis africus. Afumentũ.n.s.i.dumetum. A ante G lgabꝰ. p. coꝛ. qd ꝓpheta de qͥ habet᷑ ðlcej 2i? Hñi luroꝛa. Igabꝰ ecce famem pꝛę⸗ ixit in vrbe futuram Agagulo.m.t.vꝛ vanꝰ foꝛnicatoꝛ. Agalma.n.t.i.ſigura.⁊ vꝛ q̃i agẽs imaginẽ alteriꝰ. vel eſt ſpeculuʒ pclaꝝ.ponit᷑ etiã p caꝗlo vbi eſt ven ſpeculu ſcilʒ facies chꝛiſti Pñ Intrat cũ palma plebs alma ſalutis agalma.i.regnũ cęloꝛn. AIgamus.m.s.pe.coꝛ.i.ſine vxoꝛe:⁊ dꝛ ab a qð eſt ſine? gamos vxoꝛ. 3 Agapa pę.vel agape.pes.i.laboꝛ alienus Dilectio/caritas/oꝛonũ coĩo· vel elemoſy na rogata.⁊ ſm aliquos ẽ mãducatio qᷓ fit in caritate ob memoꝛiam defunctoꝛũ. Inde agapitus.i.dilectus. Igapeta.f.p.pe.pꝛo.ancilla dei q̃ ꝓ chꝛiſto nubere noluit vt oicit Huguino.Papi/ as aũnt dicit agapeta vel agapetes.i. leno/ cinatoꝛ: vel qͥ cũ feminis illiate cõuerſat. Agar interpᷣtat᷑ aduena ↄuerſa: erat con/ cubina abꝛag. Agareni.pe.pꝛo.dicti ſunt ꝓſeliti⁊ aduene ab agar. . Agaritudo.ſt.di ſuſpiriũ vel anxcietas. garus. m. s. vz curſoꝛ pedeſter. gaſo ꝓpꝛie vꝛ qͥ curat iumenta q̃ſi agens Smariu.qñq; tñ agaſo dꝛ domeſtic mi/- niſter aſinoꝛn. Onñ Greciſmꝰ. Eſt aſinoꝛũ aſtoꝛ agaſo boumq; bubulcus. gates. m. t. vꝛ lapis pᷣcioſus. Agaticia.ſ.p.eſt herba quędam. Agea.ſ.p.r locus vel via in naui ꝑ quaʒ atatoꝛ ad remiges accedit. Dñ Ennius Multa foꝛo ponẽs ageaq; longa replet Itẽ agea ageoꝑpluralit: dicũt᷑ victimę quęp rebo agendis offerebant. 5bA—— e. Agelaſter dẽ aliqᷣs qui nũqᷓ; ri/let. agnatus ſexusa p arte vi mecie Agellarius.m. s.i ruſticus ab ager dictus. Agnellus. m. s. paruusagnus. nso⸗ e leg lulticlg t victimeꝗᷓ gnes ꝓpꝛiũ nomẽ virginis. dedinatur u Agenei · oꝑ · plis numeri dicun eg anetls wel Igrece bc Sea bo agedis offerebant agnes agnetis vel agna ne. vel grece be ano. 41. enangn dã dea agẽdicuiꝰ feſta age⸗/ agne huius agnes · interßtat caſta vel gdeſt GenT li ſingulari agenariu. mater vel martyr. naria dicuntĩpliĩſingulariage Aaman llus arſpn genatoꝛ oĩ qͥ rem ſuã celeritagit. Agniculus. m. . ,agnellus. nm õ tiſmat vel bñdictiõis Agnigloſſa herba ggã ꝗ oẽ agnilingua. ere Agẽda vi liber bap A .n.t. eſt nomẽ qð alicui ionit᷑ ab gend an lſpaciũ terręgꝗ colit᷑ euetu · vt Gcipio vict eſt africanꝰ. quia Ager oꝛ campus vel ſpaci terreg coli Käabümantr Wilane ar yen arat᷑.Et diuidit᷑ ager a NPirgilio q̃drifa/ africã ſubiugauit · ⁊ Pilatus dẽ pontiu gnic rie. Eſt enĩ ager ſationałqͥ ẽ apt ſemibo. ab inſule q oꝛ pontus. rs. *1 2 Agnoiatio.ſ.t.eſt qͥdam coloꝛ rhetoꝛicus dicar. Ecõſitiuꝰq eſt aptus vitibo arboꝛibo. gnolatio. F. t. 12 itii Zace oſen enta tus paſcuis.⁊ eſt l vꝛ qñq; fedus cõiugale. . M oge, P0 1 D tus floꝛi⸗ Agnus.in.s.eſt aial ab agnoſcẽdo dictum Pger HS brnetnru ager qꝛ noſcit matrem perditã in voce. Vnde. bus pducendis. Hñ. Iñ agerculꝰ zagel⸗ Agnus ab agno ſco co gnoſcitq; parentẽ nr anſepnt gger. 8 Balatu⸗materq; noſcit hinc in eo dem. 8.1. . .— 1) V en . beri er eſt cumulus terre ſurſu eleuate etiã Agolus.m. .eſt baculꝰ paſtoꝛal ab ag RRB oꝛ nſuler reicogrernatio. In eagg Agon.onis.dꝛ pugna moꝛi. Hñ canit᷑ Yn goſneig cum lns vel coadunatio agõe triũphali. Et oĩ certamẽuł pugna . Aggeſt us. .l, geſtn eſt congeries vel ab ago agis. vel ab a qð eſt ſine. gonos gne Bñ. R geragge us ul 5 ero par⸗ angulꝰ q̃ſi ſine angulo. 2 antiqtagones emnp nokin, Nonticulꝰ cumulus aggero p iu loqrotũdis fiebant. Dfi 2 W bab⸗ cin turit hec HDZ Suſquenalt ecbae . * αρ n s inters Quĩquẽnalis agon dicebat᷑ certamẽ luns Togeno m o inte iat feſtiuus letus. . fihat de ut mems ad quiqueniũ ommeckuoie 1 dagẽdũ. cõparat᷑ quattuoꝛ medijs nis vacãtibo.Loc'aũt ube ailis oto Yn gen D i. eilitas iſtius certamis olimpias vicebat· q;i ſub ng le. imus.Inde agilitas.i. olumpo moͤte⸗ agones pmdian kereule fn zſſe I gianitſuidi ſtitutę ſunt. Etiaʒ dꝛ cętus vel mu oß Agia. .p. vẽfr ngilitaop qua 8 en niiqin lonwad certamẽ oꝛdinata.⁊ qð nos cer/ 4 Agina d foꝛamen in quo etrutina ve tamen appellam grectagont ſerein ckt⸗ u. vel oꝛ feſtinantia e ni re hoiuz ſi nat peragonem. Inde agonia.i. Aginatoꝛ. eet act& imercto: aui reʒ agon. Agonia etiã oꝛ victima uł fiducia n⸗ n Sterage. 1 bo g ar- uł hoſtia ⁊ ẽ pe p.ulł coꝛ.¶pud gręos eni Ñ Agiama vicut qdã loca in manl atar in multis vocabulis vocalis ante vocalẽ io⸗ tatione remoꝝ enuit Maicht dꝛamiat ꝓducit᷑ ſᷣ q ad foꝛmã latioꝝ reducit᷑ põt ht uelorratoen es rpttng hn ios qð coꝛripi · qꝛ vocalis ante vocalẽ nõ ꝓdu/ g, Xgiogran SHS ſtſen tur⸗ citur niſi in paucis. vt in agonia ⁊ ſceno/ ſn. zgroppia aw en⸗ ſe ben fegia ⁊c. Et vſũ eccleſię in qua es teneas. Agios grece.i.ſanct᷑ latine.⁊ di ab ꝗ qð ẽ 5 elgtgi. line . ge quod ettenn. Romiſtica ictoꝛioſus uł bellicoſus. 6, urrũ agitat goniſtic. a. . i. vi usut . Agitatoꝛ oĩ vectoꝛ qᷣ . agitat. gonitteta, 0, p. qui ul geſtinagone i. . Aginon grece eſt vicus latine. .5 pugil pm Buguitionẽ. Papias vo diẽ gis vturba uł exercitꝰ ĩaliqͥ itinere.⁊ Pugil bm Hug * Agmen vꝛ turba ul exerci al itinere.2 I 5ln ßeſt certantibo. en⸗ bm Rabanũ vꝛ ab ago agis.qꝛ vbi agmẽ agonitheta hlij actoꝛ qͥ n lbifrequẽs actio exercet Mel ſm Yſi⸗ gonigcto.. victtcor. Riken abngec i. eũdo bm qd ĩlõgitu⸗ gonom. m. ..i. pnceps.q̃ſi ꝑ actionẽ no- . ——L2E*: us 7 Dinulgatus. dine directũ ẽ ſic exita poꝛtjalias abuſiue. Taomt ſma vepunen Wrl onelläü. Agnati dicunt᷑ cognati de pꝛe · eo e acce⸗/ gonumg. ꝛ pug dagonẽ ertinet. nas Gnp natis oum deſunt filij vel dicint Agonalia dicunt D agone fertin X. . 5. E Oi. Cgrãmatus. a. i.i, illitteratus. — zmia deſcengeresa piek e Bß d, ne Tnortaller data de agro vel pꝛeciũ amici deſcendentes a matre. Dñ. Ilttinet . qð ꝓ agro ſuſcipirc. Agrarius.i.ruſticus qᷣ colit agru. Vñ Ecqᷣ. 38. Cu operario agrario de oĩ oꝑe tracta Agredula.f.p.di parua rana quęmn agris inuentt. Igraſſum.i.violentia. Agreſtis.i agricolaquaſi ſtans in agro.ul oꝛ inexecabilis ⁊ implacabilisvel dicit terra inculta. Agacola vꝛ quaſi agrũ vel agros colẽs. eſt cõe nome ad oes agricolas·̊ noĩa ſpe/ cialia agricolarũ ſunt ula:quia ricolaꝑ qdã ſunt aſcriptitij ·quidã ceſiti: qdã per- petui · qd coloni cõditionales:/qdam in/ quilinialij oꝛiginarij· alij ſimplicit colo/ ni nücupant᷑ Agrimelſoꝛ.m.t.eſt qͥ agros meſurat me/ titur fines ꝑ debitã meſurã viſtinguit. Agriculatoꝛ ⁊ agriculari a agricolonus gagricultoꝛ idẽ ſignt.ſclʒ ꝗᷣ colit agros. Agrimonia.f.p.herba qdã ꝗ cipue abun Dat in agris. “”MV Agriofagite hoĩes qui ſolũ ferarũ carnes eduntab agrion qð gręci vocãt ferũ. vel ab ager. ri. ⁊ fagin qo ẽ comedere · NHi ci⸗ dopes dicunt᷑ vel monoculi:q; vnũ habe/ re oculũ ĩ media fronte ad modũ cidli di⸗ cunt. hos India gignit = Tanon grece.i.feru vel agreſte latine. Egripenni ſunt agri illi qui nõ plene ſunt ,AAeI. “ Agrippa eſt qui cũ laboꝛe matris ęditſicut per pedes non per caput . ab agros qð eſt tractus a pesqꝛ in partu pmo loco pedes remittit. DOñ Mirgil enei. 8 Per te alia ventis⁊ dijs agrippa ſecũdis. Dictus eſt etiã qda Peroce agrippa. Dñi Nuroꝛa Certius Herodes rex ẽ agrippa vocat᷑. Agrippina.p.ciuitas colonia ab ¶griſpa condita. Za la cr leia ages gulam. Ain vel ai eſt victio hebraica.⁊ interpᷣtat fons vel oculus Tianea vꝛ vltimꝰ caloꝛ in coitu qͥ oẽ coꝛpꝰ cõcutitur. Aios latine. i. agios grece. Ala ale. pmo ſigt agmen vel turbã eqᷣtũ ul militu ſic dicta eo ꝙ ptegat pedites alaꝝ vice. Inde alar.i.turma eqᷣtał. Dñ. Ym/ pꝛouiſus adeſt ⁊ muris aſpplicat alas.2 icit᷑ falſa religio. Hñ Job de bypocrit. Cu tẽpꝰ habnerũt extẽderũt alas.i.falſã 7 religionẽ extius e ſigt ptectionẽ· vñ ps. Bub vmbꝛa alan tuan. 4 gram dei. vñ Hꝛoſper. Qui caret alis ad cęli patriã nõ hʒ vñ volet. vꝛ van act' vñ Lacha⸗ rias. Ecce vug młieres pgredietes ⁊ ſpũſ in alis eau. 6“ eſt pars piloſa ſbᷣ bꝛachijs etiã vꝛ aſcella. vñ Ouidiꝰ. Quam ſepe amoui nec trux iret in alis.i.fetoꝛ ſbᷣ aſcell 7e r pars auis.vñ in euãgelio Quẽad/ modũ gallina cõgregat pullos ſub alis. ab ala venit alatus.i.aliqs hñs alas. Inge etiã alager q̃ſi gerẽs alas. Itẽ ala⸗ rica cę. eſt lancea qᷓdrata hñs ferrũ quaſi alas. DOñ. Euolat ? purgat humeris ſup/ ponitur ala. Alabaſtrites dꝛ lapis candidus⁊ inttin/ ctus varijs coloꝛibus. Klabaſter.⸗idem. Alabaſtrũ oꝛ pixis vnguẽti de alabaſtro in qua incoꝛrupta puat᷑ vngueta. VPñ bm mgrm in hiſtoꝛijs eſt ſiſis modꝰ loquẽdi alabaſtu vngueétiſicut cñ oꝛ cyph' vini. Vñ alabaſtruũ vngueti nardi.i.pixis ala⸗ baſtro plena vnguẽto nardi:de qͥ.j.icet vbi nardꝰ. ñ Marmoꝛei lapidis niti/ dum gen eſt alabaſtrũ. Foꝛſa ob h̊ victũ qꝛ foꝛma ſplẽdet vt aſtru.. Narmoꝛis eſt ſpes alabaſtru vaſcula de qͥ Pꝛo ↄbuan/ dis vnguentis ſepe cauant. labanda ? etiam lapis pcioſus. Clabꝛu o iſtrumetũ ci q fila vertut. Bñ. Bertit᷑ ̊ alabꝛo qᷣcqͥd net femia fuſo. Et dꝛ ab alaa bꝛios mẽſura quaſi menſuratũ alis. Et nota ꝙ ſilũ a colo oucit᷑ in fuſũ · de fuſo in alabꝛu.hinc ĩ girgillũ · deide ĩ glo/ micellu.hinc in pannu/poſtea in tela. Alacer ſᷣm Hapiã vꝛ foꝛt gaudẽsexpedi/ tiuꝰ. hilaris- velox Inde alacritudo? ala⸗ qrimonia.i.letitia. Pnde. Eſt glacer va⸗ lidusletus.veloxq; nottert. Alani vicũt᷑ ppli qͥda hitãtes iux lanũ flu⸗ niñ·ſic alemani iũ lemanũ. Alapa ẽ faciei ꝑcuſſio ſic collaphus colli. VYnde venit alapus.piq dꝛ ille qͥ patiẽdo alapas victu adqrit. Oñ. Sim das ala pamyye tibi do talionem. Dic alapã male colli vicas collaphuũq;. llauda.. p. nomen amis. weein lerch. klauſa. f. p. nomen piſcis. Alba. bę. gdam cinitas eo ꝙ alba ſcopha fuit ibi inuenta. Itẽ alba etiam vꝛ veſtis ſacerdotalis linea ⁊ ſtricta ꝗqͥ camiſia vꝛ.⸗ Pgeris? talaris ſubucula ſm Papiaʒ Pñ. Vꝛ vrbs alba veſtit pᷣlbyter alba. Abme beeb 1 Abann Tem s⸗ Tba ben Pbia Abia li⸗ Rio⸗ Tbii ſunce Vn oc bite le⸗ Teen lce El un, ſſro in nn. lu⸗ et li. do l * Albangan. ſunt nuces ꝗᷓ diu buatę ſunt al⸗ bęeab albus. a. u. AElbania AIſięeſt puintia vel regio. Albami vicunt᷑ hoĩes eiuſdẽ regionis.ppt albos crines. Albaſpina nomen eſt arboꝛis. Albea eſt ꝓpꝛiũ nomen aquę. Albedo.inis.i.albitas. Albicies.f.p.i.albedo. —w— Albidus.a.ũ:x albinꝰ.a.ũ.ẽ illud qð nimis albũ ẽ. Inde albiditas.i.albedo. Albidołſ.a.ũ.eſt qð aliquãtulũ albet. Albitũ ẽ foꝛmula ꝗqdam.w.ein leiſt Albo.indeclinabile· eſt liber in quo nomia ſanctoꝛum ſcriburr. H Alboꝛ d pallida albedo.⁊ dẽ ſignũ lepꝛę. Albugo ẽ ſubtit mẽbꝛana · tenuis pellicula viſum iĩpediens. ⁊ dꝛ glaucitas ⁊ albedo oculou.Mñ.ↄLuroꝛa. Conturbãs oculos albugo figurat hebꝛꝛ oos. AMWlbula qͥda fluur ꝓpter coloꝛẽ aꝗ qͥ modo dꝛ tiberinus a Ciberio rege ĩ eo ſů̊merſo. Albumẽ vꝛ albus liqᷣ;ꝛ ĩ ouo. DPñ. Allbugo viſus albumẽ dẽ en. Nr alb umẽ teſta. cẽtꝝ mẽbꝛana · vitell. Sut partes oui q̃̊s quis diſcere debet Alburnus ẽ qͥdam mõs Lucanigeo ꝙ al⸗ beat. vel ẽ idolũ quoddam. Albus.a.u.i.candidus. Et vifferunt. DPñ. vlłlbũ natura facit̊ res cãdida cura. l/⸗ bus etiã ponit᷑ pꝑ ventre q̃ſi aluꝰ. Vnde h̊ albiolus.li. On Huuenalis. Cuiꝰ albio/ lus lanam piguerat artus. Albũ ptoꝛis eſt ꝗdam tabula dealbata ꝗᷓ ponebat᷑ in curta vel turri ſtoꝛis · in loco cõi · in qua ſcribebant᷑ ⁊ ponebantur noĩa vocatoꝝ ad iudiciu.⁊ ad auꝰ inſtãtiã qͥli bet citat eſſet.⁊ ibi ꝓponebantur ſtatuta ⁊edicta toꝛis in groſſa lra.ita ꝙ ab oĩb⸗ legi poſſent. Et erat certa pena cõtra iſtũ q delebat iſtud albũ·qð modo ſublatum e. De hoc in de.i.de iudi.in vᷣlut.de liti.S. oẽm. coll.viij. Albagaria ſunt ꝓcurationes q́s certę villę debent vñis ſuis ad eos veniẽtibo. de re/ ſcrip.ad audientiã. AElbergarię ſunt cẽſus ſeu pactiones ꝗᷓ de/ bent ꝓ comeſtionibo. DPe hoc per glo. in. c. pꝛeterea · de iur. patro. Alcal vꝛ acetũ valens ad alchimiã. Alce gręce.virtus vel foꝛtitudo latine Allcea.ſ.p.i.verbena llcedo.inis.dꝛ auis ꝗͥ p cęteris auibo pul⸗ los ſuos ſedule alit.⁊ venit ab alo alis. „ inuectiuam ſcripſit. Alchim mi. pꝛlũ nomẽ viri. Oñ uroꝛa Alchim ex ⁊arõ deſcẽdẽs ſtirpe ſacdos. Alchimia dꝛ ſciẽtia docens facere aurũ vel argentũ ex pulueribo metalli · vel qᷣ ſcit ſe/ parare auru a cupꝛo. Alceus cei.pe. pꝛo.fuit qdam poeta foꝛijqui Allchimiſta. ↄ.p.q ſcit iſtam artem Alcides.i.foꝛt ⁊ foꝛmoſus.ułnomẽ ẽ hcul Alcyone ẽ auiſ marina q i byeme iſtagnis oceani nidos facitq̃ excubante fert᷑ æla/ gus flantibo ventis ↄtinua ſeptem dieruũ tranqlli'ate putreſcere eius fętibo edu/ cãdis obſeqͥuʒ ipſa reꝝ natura pbere. dꝛ ab alcyone vxoꝛe Ceicis:ꝗ doloꝛe viri ſui mutata eſt in auẽ iſtã. VPñ NDuidius. Illcyones ſole memoꝛes Ceicis amati. Alea.ſ.p.qͥdã ludus vel inſtrumetũ qͥ ludit ab llea quodã milite · qͥ in troiano bello iſtũ ludũ inuenit m Muguitioneʒ. Pa⸗ pias vo dicit:Alea tabula luſoꝛia victa a quodã qͥ hũc ludũ inenit. Oñ vᷣłlea foꝛ/ tunę ſoꝛtes examinat auum. Xleariũ.n.s.locus vbi aleę reponũtur. vel vbi luditur. Aleatoꝛ.oꝛis.qͥ ꝑfect eſt in ludo aleaꝝ. AVleatoꝛiũ.n.s.locus in qͥ ludit cũ alea. In/ de aleatoꝛi.a. ũ. qð pertinet ad aleas vel Q cum eis ludit AWleo.onis.dẽ qui frequẽter ludit in alea ⁊ perdit. Oñ. Sum nudusut paſſer h̊ fecit teſſer? alſer. H AXleola.f.p. diminutiuũ.i.parua alea. Alemania.i.germania vꝛ ab alẽdo/quia manat ĩ piguedie.uł oꝛ a lemano fluuio. AIlemanus aliqͥs de tali terra. Alers.i.doctꝰ q̃ſi alienꝰ ab arteꝑ cõtrariũ. Ales · tis.me.coꝛ.ĩ obliqs.ↄ.geẽ auis:⁊ d ab alo · is· qꝛ alit⁊ nutrit pullos ſuos· vel bim Muguitionẽ q; alit᷑ a nobᷣ. vel vi mr vel nutrix. vt in hymno: ſolis oꝛtu ⁊c. vel vĩ turma milituʒ ꝗq ⁊ acies dꝛa hocin bello qñ foꝛtioꝛes ſᷣponunt᷑ ad mo dũ alꝗ. ⁊tunc dꝛ ab ala.lę.Dñ. Si volat eſt vo/ lucris ales ſi geſſerit alas. Alexander ꝓpꝛiũ nomen viri. lexandria nomẽ ꝓuintię vel regionis. Alga.f.p.bᷣm Muguitionẽ eſt herba frigi/ viſſima creſcens in mari ⁊ eſt quaſi ſenuʒ diſpoſita.⁊ dꝛ a vᷣbo algeo.es. Etiã alga ſumit᷑ ꝓꝑ quolibet qð mare eijcit. vñ mare dr algoſu eo ꝙ algã de ſe pijcit· vel vꝛ al⸗ ga ab alligo.as.qꝛ alligat pedes ułmanꝰ. Pñ Alga ſit herba mar ſ oꝛ vlua pluhs Algama.atis.dẽ ſũmitas vel altitudo. ITllgatf. p.ẽ ſedes alta ĩ calo ·qſi alẽs aĩias. Allgenia or doloꝛ algiluus. Algiditas.atis..t.i.rrigiditas. Algidus.a.ũ.i.frigidus. Illgoꝛ.oꝛis.m.t.i.frigLuus. AElgoꝛitbmus eſt ars numeranii. Algoſus.a.i.i.frigoꝛoſus.· Algus.us.ui.i.algoꝛ:vel frigdus. AWlia. m.p.eſt nomen fluuij.ꝑ vnũ.l. cauſa mesi aliquando ſcribit ꝑ ououo. Aliby.i alabe eo ꝗ in eo libꝛant voluũt fila. vel libꝛant.i.ſoluununt. Alidus.a.u.i.figidus:vel dulcis ad modũ ſoni oꝛganici. Alienigena.9.p.d quaſi alieneęregiõisuł aliena gẽte natus vel genit . Et oꝛ ab al lon.i. alienu. ? geneſis natura vel gnãtio. Sic etiã trigena frãcigẽa · oĩa tlia ſt ↄ. ge. Alienus.a. ũ.hextraneus. 7 4 lietus. ti.i. merillus ab alois. vel vt oicit Hapias: lliet ẽ auis ſilis aqͥlyul maioꝛ NPñ.Exiguasĩ ſe vires alietus habendo · Exiguas voluc es depaſcit diripiẽdo. Aliger. m. S i.auis: ꝛ ab ala ⁊ gero· q ge⸗ rit ſe ſurſu alis ſuis exercẽdo officiũ vola⸗ i:⁊ ſumit᷑ p veloce trãſũptiue· d etiam aliger q̃ſi aera legãs i.trãſiens· q; volan/ Do gera pertranttt“ Alimen · alimentũ · alibũ.i.nutrimentũ. Alimonia idem. vel etiã dicit᷑ panis oa/ tus p deo/ſcilʒ elemoſyna. Etia eſt loc in uo buant᷑ nutrimẽta:⁊ dꝛ ab alo. Vnde ſt alo fons rectus alimonia noĩs huius. Haũã panẽ ꝗrens hinc alimenta trabit. llimones. m. t. p lis numeri.i.nutritoꝛes. liphanus dꝛ cyphꝰ paruus hñs paruuʒ foꝛamẽ ad modũu vitri gutturati.⁊ dẽ q̃ſi alens infanrttgtes. Alipopiariꝰ m. s.dẽ iaculatoꝛ pil. Alipes...t.i.veloxq̃ſi bñs alas in pede. ATliptes.i.plagaꝝ curatoꝛ.qꝛ eas fomentis alit.i. curat. Oñ Juuenal. Grãaãmatic' rhe / toꝛ geometer pictoꝛ aliptes. Aliquid eſt cõpoſitũ ex alius⁊ qs⸗ mouek aliquis aliq̃ aliq vel aliqͥda ſcribit᷑ꝑ v. Alliquot eſt ge.o. indeclia płis numeri. Xliſoꝛiũ eſt cultellꝰ ſutoꝛis· wl. ein gneip. Ainn⸗ dꝛ meretrix ꝗ a ſcurris nutrit littus auis quędaʒ ꝗ gallice aſcia vo cat. Vñ Duidiꝰ.Eſt hõ fact auis vlnis alit/ tus in alis · vel foꝛte. i. aliek. AVlitudo.ſ.t.i.pinguedo. a. u. i. nutritus · qñ aſpirat᷑ ſigẽt flatum vt patet loco ſuo. AXNlitut.m. s.v? vermis volatil. wl. humel. ARliuus vel alinus vꝛ ager vel agger iuxta aquam · Alius me.coꝛ.in ntõ· habet alius ĩ gtõ me. ꝓ.Et vifferũt alius ⁊ alter.qꝛ alius inter multos̊ alt in᷑ ouos.Oñ Greciſta. Pe multis ꝓpꝛie pᷣmꝰ oices aliuſq;. Sed pᷣoꝛ ac alter dic ↄcoꝛdare duobo. Iſtis alter/ uter vter aſſocies vterq;ʒ. Item alit oi⸗ catſcllʒ ꝙ cõueniũt in hocq; impoꝛtãt oi/ uerſitatẽ ambo. vifferũt.q; alius ĩppꝛtat luerſitatẽ eſſentialẽ.ſ̊ alter accidentalẽ. Differt etiã alius a cęterisnam alij vicůt ex alio numero ·P ceteri ex eodem. Alectoꝛius: dꝛ lapis qui in ſtomacho galli T eperitur. Allecto.onis.dẽ inſtabilis qͥ nõ habet re quiemvel eſt ꝗdã furia infernalis:quarũ ſũt tres. Dñ. CTres agitãt mentẽ furięra/⸗ tione carentẽ. Cum mens bachat tũc alle cto vocitat᷑. Et cũ mente fera viſputat in oꝛe megera.Cunc eſt theſiphone cum ꝓ/ Ount iurgia voce. Allect.a.u.qͥ palã ẽ electꝰ. vel dꝛ ↄfirmatꝰ Allec piſciculꝰ ad liquoꝛẽ ſalſamẽtoꝝ ido/ neus. Et vꝛ ꝙ viuat ex ſola aq̊ nihil aliud comedẽs.Hñ. Quattuoꝛ ex puris vitaʒ ducũt elementis.Allec vnda fouetignis paſcit ſalamandrã. Calpam terra nutrit ger qͥʒ cameleontẽ. Alle goꝛia.f.p.eſt myſteriũ vel ſititudo qñ in pfiguratione loquimvbi aliud ẽĩ voce aliud in ſententia. Et dĩ ab allon quod ẽ alienum gorus ductio vel locutio· quia vnũ vꝛ ⁊ aliud intelligit. Circa qð notã/ Dum qꝙ oĩs ſacra ſcriptura q̃drifoꝛmi rõe diſtinguit᷑ ſiue exponit᷑ Rut eni in hiſto/ riaco vel lrali ſtellectu.aut allegoꝛico·aut anagogico.aut tropologico vel moꝛali ſo let accipi. Hiſtoꝛia nãq; eſt quando res aliqᷓ quõ hm lraʒ dicta vel facta ſitplano pHmone refert.vt cũ dꝛ:Populus iſrael ex ggypto ſaluat tabernaculũ oño fecit. Et dꝛ ab iſteron.i.videre vł cognoſcere · antiquit nemo ſcribebat hiſtoꝛiam niſi qͥ vidiſſet. Et ſicqñ dictiones intelligũtur ſimplr vyt ſonãt eſt ſenſus lralis vl hiſto⸗ niaacus. &Allegoꝛia aut eſt. cum verb ſiue re/ bus myſticis p̃ſentia chꝛiſti.⁊ ecclię ſacra ſignant. Oerbis videlicet vt ait Iſaias: Egrediet᷑ vga de radice ieſſe.qð aꝑerte ẽ vicẽ:Maſcet vgo M.aria ð ſtirpe PHauid — — — — — — — 1 de ea chꝛiſt naſcet. Aebo myſtidqẽ ſpls iſrl ab ęgyptiaca buitute ꝑ ſanguiuẽ agni liberatus: Alllegoꝛice ecclias ſigt ꝗ ꝑ pal- ſionẽ chꝛiſti a demoniaca buitute lihata ẽ Et nota ꝙ allegoꝛia mulmodis exponit ñq; a ꝑſona ut Yſaac ſigt xpᷣm. Qñqʒ a re ⁊ nõ ꝑſona·vt aries occiſus ſigt chꝛi⸗ ſti carnẽ paſſam. Qñq; a loco· vt chꝛiſt? pdicaturꝰ aſcẽdit in montẽ. vbi eminẽtia loci ſigt eiꝰ ſapiẽtiã excelleẽtiã. Qñq; a numero/vt appꝛehenderũt ſeptẽ mulieres virũ vni.i.ſeptẽ dona gratiaꝝ chꝛiſtum. OQñq; a negocio vel facto· vt interfectio Golię a Dauid interfectionem diaboli a chꝛiſto ſigt. Tnagogia aũt ad ſuꝑioꝛa eſt Ducens locutio ꝗ de pᷣmio futuro.⁊ de ea qĩcaꝗlis eſt vita futura:apertis ſiue myſtiq bᷣmonibo diſputat. Apert/ut cũ vꝛ: Heati mũdo coꝛde. Myſticis.vt cũ d. Beati qͥ lauãt ſtolas ſuas vt ſit illis ptãs in ligno viteę ⁊ per poꝛtas intrẽt cuitatem. Nð ſic exponit᷑ anagogice:Heati qͥ mudãat cogi/ tationes ſuas ⁊ actus vt ſit ulis ptãs vi/ dendi oñm nim JYeſuʒ chꝛiſtũ · ͥ dic: Ego ſum via vita ⁊ veritasa ꝑ doctrinã⁊ exẽ/⸗ pla Ecedẽtiũ patrũ intrat in regna cęloꝝ. Et ſic eſt vifferẽtia inter allegoꝛiã⁊ ana/ gogiãq; allegoꝛia eſt myſtic ſenſus per⸗/ tines ad militantẽ eccliam in qua ſumus: ſů anagogia eſt apert ſenſus pertinens ad eccłiam triũphantẽ ꝗ eſt cõitas ſanctoꝛũ iam triũphãs⁊ regnas. Cropologia xo ẽ moꝛalis locutio ꝗ ad inſtructione ⁊ coꝛ rectionẽ aĩoꝛuʒ myſtice ſiue aꝑte reſpiat. Myſtice · vt ait Baloms. Hi tepoꝛe ſint veſtimẽta tua cãdida.⁊ oleũ ð capite tuo nõ deficiat ·qð eſt vicere:Di tempoꝛe ſint oꝑa tua mũda charitasde coꝛde tuo nõ deſiciat. Aperte · vt Joannes vicit: Filio li nõ diligamꝰ verbo neq; lingua ſ᷑ opere ⁊ weritate. Et vt bꝛeuiter habeas hbiſtoꝛia docet factũ.Cropologia faciẽdũ.Allego⸗ ria qedendũ. Ilnagogia appetendũ. Dñ Littera geſta docet.qͥd cedas allegoꝛia. oꝛalis qͥd agas:quo tẽdas anaogia Pec patent in hac dictiõe hieruſale. Mi⸗ ſtoꝛice eni eſt nomen ciuitatis. Cropolo/ gice eſt typus aĩę fidel. Alllegoꝛice figura ecclię militãtis.· I¶nago gice typum gerit ecclię triũphantis.Dñ. Sicut hieruſaleʒ polis eſt terrena fidelis. Cõſtans ecdeſia mons foꝛtis patria ſũma. Alleluia eſt hebꝛaicũ ⁊ habet accẽtũ acutuʒ ſuꝑ extremã. Et ſᷣm diuerſos diuerſimo/ de exponit᷑? oiuerſa habet ſignificata ᷣm Hug·Cu autẽ gauiſim in biſtoꝛijs ponit ſuꝑhabũdant·nec eius ſigtũ ꝓpt᷑ nimiã mentiubilationẽ expmi poõt. tuc eſt intie/ ctio ſignificationis gaudẽtis vel exultan tis ſigt letitiã oñicę reſurrectiõis: vt pa⸗ tet in qbuſdã officijs vbi cõtinue frequẽ/ tatur iſte termin alleluia. Sed exqͥ arca expoſitoꝛes variatideo Huglſic expõit Alla.i.laudate nomẽ oñi. Mieronsmus ſic. Alle.i. ceata. lu.i.laudat.ia.i. onñmq;. Aug sallle.i.ſalua.lu.i.me.ia.vñe. Im/ bꝛoſius. Alle.lux.lu.virtus.ia.vita. Gre⸗ goꝛius ſic. Alle pꝛ. lu. filius.ia.ſpũs ſanct Beda. Alllelu.i.landate.ia. ñm. Del bᷣm aliquos l. altiſſimus.le. leuatus in cruce lu. lugebant apli.ia.iã ſurrexit. Oel alla.i. laudate iuiſibileʒ.vel narrate deo laudes Wl laus tibi chꝛiſte. Et alla iſta vox leti⸗ tię iubili pꝛimo audita fuit a Joanne in inſula pathmosvt patet i pod.⁊ vtim̃ ea tm̃ in diuinis laudibo. Et m aliqͥs eſt nomẽ maſ.g.eo ꝙ vtim ea p deo ⁊c. DHñ. Greg patrem natuʒ ſignat qͥʒ pneuma. Henotat Ambꝛoſiꝰ ꝙ ſit lux vita ſaluſq; Saluũ me vñe factotuʒ denotat ugꝰ. QAaus tibi ſit chꝛiſte Hieronymꝰ cõpꝛo/ bat eſſe. Et hm Aabanum iſta ouo noĩa amen⁊ alla non ſüt trãſiata h retinẽt pꝛo/ pꝛiã ⁊ pᷣmã impoſitionẽ ꝓpter reuerẽtiam qꝛ Joannes in Ipod vicit ſe ea ab ãgelo audiuiſſe. vel qꝛ alla gaudiũ ⁊ laudẽ cele/ ſtem ſigt qð nemo nouit huiꝰ ſeculia per cõſequẽs exponi non õt:q; ignota.ſᷣ ſub notis vocabulis expᷣmit᷑ impꝛopꝛie. Allibꝛati dicũt᷑ qͥ deſcripti ſut ĩ libꝛo ciuiũ Vel coitatis alicuius ciuitatis. AVlliſus.a.ũ.i.lęſus. ATRłllitoꝛ.m.t.i.cementarius Alliũ dꝛ q̃i olidũ.i.fetens.ułſᷣm NPapiã eo ꝙ oleatcnꝰ odoꝛẽ venenata fera nõ ſuſti net leo ⁊ pardus fugiũt. Hõ ꝓ cibo ſumit ⁊ viſceribo infũdit ꝓ medicamęto:nõ ꝓ a-/N bo ſumat ab ggrotantibo nõ ab epulanti/ bus. Hoc aũt gen bᷣm MHypocratẽ calidũ eſt⁊ deducit vermes.Coꝛpoꝛibo qͥdeʒ bo/ num eſtoculis vo ꝑnitioſũ:q; ĩ ſbo ſum/ ptũ oculis caliginem facit. Allobꝛoges dicũtur burgundinenſes:no/ men gentile eſt. Allodiũ.n. s.dẽ hęre ditas quã vendere uł donare poſſum ita vt mea ꝓpꝛia. Et pꝛio⸗ pꝛie vocat fundus ſiue curia ruſticalis ad quã agri vel manſus pertinẽt: dictur ab bz allos quod eſt alienum oda laus quaſi . aliena laus/q; alieni laudãt te ſi habes bo nam bereditatẽ vel qꝛ allodiũ talis bęre/ Ditas laudat ſi bona fuerit. Et habet etiã ſcribi ꝑ ſimplexl tunc oĩ ab alo.q; alit Znutrit nos. Etiam põt did ab alieno·q alienat de vnd ad aliuũ. —w — Allo. m. t. eſt inſtrumẽtũ acuẽdi cultellos. eſt lapis rotũdus cũ quo vel ĩ quo faber purvat inſtrumẽta ut ſint acuta. Itẽ alla F.p.idem. .⸗ Allophilus pe.coꝛ. i alienꝰ. Dñ in Auroꝛa Cerne ꝙ allophilus hoſtibo ille vat. Allon intertat᷑ alienũ. Allo pathia vel allopathe grece ßm Hug i aliena paſſio quę ab alio infert · vel ßm Hapiã paſſio ab alio in aliũ trãſiens. Allopeda eſt nomẽ piſcis. Allota piſcis quidam. Allotheta ẽ mr oĩuʒ figuraꝑ.⁊ ꝛ ab allos qð eſt alienũ? theſis foſitio ·q̃ſi aliena cp ſitio accidẽtis ꝓ accidẽte. Cõſundit enim genera. vt lis eſt de pauꝑe regno. Nuen vt turba ruũt. Caſũ vt vrbem quã ſtatuo veſtra eſt. SZ Alliopaſis eſt modꝰ ↄſtruẽdi recipꝛoc vt fit in ↄſtructiõe trãſitiua recipꝛoca. Et dꝛ ab allion.i. alienũ paſis paſſio. Allutes. tin.· allutia. oꝝ. loca cenoſa.i. no plena vbi fluui⸗ abluedo vimittit cenũ ⁊ pntredinen Alluuio.onis.⁊ alluuies.ei.i.alluuiũ.uł aq ſitasaquaꝝ iundãtia. Job i4? Alluuiõe daulatum terra cõſumit᷑. Alluuiu.n. . eſt latẽs incremẽtũ qð fit aim fluuiꝰ ex vna parte addit᷑ ripę vel Dꝛ tdon ſumptio ripaꝝ ab aquis. Alluuius. m. 8. d abluẽdo in agꝝ reddit. . ARlluuioſus.a.t.i.cnoſus/plen alluuio. Illux oꝛ maxia pedica ab ad ⁊luceo · o in q̃ſi ad alias lucens in magnitudine. Dñ. Eſt mannũ pollex ſᷣ vicat pedũ allux. Almus.a.ũ.i.ſanctus. pulcer.nutriens. Et differũt alm ſ. anck'. Hñ. ld coꝛpꝰ ſan/ ctus ad mentẽ ꝑtinet almus. Inde almi- tas almitudo almicies.i.ſanctitas oĩa idẽ lmilucerna. f. p. locus amenꝰ qui frequẽ/ ter illuſtratur. AIlnia mons eſt apud ſmirniã. ATllnus.f.s.quędã arboꝛ eo ꝙ a niue alatur. Inde hoc alnetu.ti.⁊ eſt locus ubi creſcũt gaiin. Alneus.a.ũ.i. de alno exiſtens. ager quẽ paulati fluuius Alnũ fructus alii. Aloa.f.p.vꝛ arboꝛ odoꝛis ſuauiſſimi ſcom Papiã ꝗͥ ĩ India naſcit᷑: lignũ eius vice thymiamatis altaribo adolet᷑ vnde ⁊ no men traxiſſe credit᷑. Item hm Papiam ⁊ Iſidoꝛũ eſt herba ſuauiſſimi ſucci ⁊ con/ ſtringit᷑ ſuceus iſte ad modũ picis? ẽ fere eiuſdẽ coloꝛis ⁊ eſt valde medicinał. Et põt dedinari hͥ aloe huiꝰ aloes vel hͥ aloa huiꝰ aloe vt dicit Bꝛito.ſᷣm autẽ Hug. gloes.is.ſumit p quodã vnguẽto amariſ ſimo facto de aloa. — ræꝗ ⸗ Alogia dꝛ cõuiniũ ſine hmone· antiqᷣ ſi/ lenter pꝛãdebdt. Alogij dicunt᷑ heretici ſine verbo/qꝛ verbo dei nõ credũtreſpuẽtes Joannis euãge/ lin⁊ apocalypſim Alogus oĩ lra vel nota ĩlibꝛis emedadis. Alopex.i.vulpes. Inde alopicia.i. vulpecu la. uł alopicia eſt alienatio capilloꝝ. Vñ Muſculꝰ in tibia ſemꝑ manet alopicia. Alopicioſus.a.ũ.i.caluus. AVlopia.F.p.lepꝛa quędam. Alopus eſtq pter mercedẽ paticaliqᷣd. Alphabetũ.n.S.i.abcdariũ. Alphagꝰ vel alpagy.i.ſcalxẽs vel effodiẽs Alphanus.m.s.eſt falſus mẽdicus. Alphita.f.p.eſt pmũ granũ matuꝝ ⁊ altiſ/ ſimũ in ſpica.⁊ dꝛ ab alpha.i.pncipiũ·ul dꝛ farina oꝛdei/vel polena. Alpis raro inuenit᷑ in ſingulari.Et dicunt᷑ alpes alti mõtes ̊ alijs mõtibo eminẽtes Et dicunt alpes q̃ſi alta petẽtes vel quaſi gltipedes.i.montes.⁊ nõ eſt cõpoſitio.Et eſt tractũ a lingua galloꝝ qui alpes altos montes vocãt Et ab alpes dꝛ alpinꝰ.a. ũ. i. aliqͥs in montibo habitãs. Inde trãſal/ inus.i vltra alpes exiſtens. Ilpinas atis. 9.t.nomẽ gentile aliqs nat in alpibo vel de alpibo exiſtẽs. Alſa flumi dã. Inde alſatia puintia:7al- ſatius aliqͥs de tali puintia. Alltare.n.t. .ara.? dꝛ quaſi alta ara/q; alta⸗ ria ſolent fieri in altis loq. Et iſta noia al⸗ tare attariũ altar idem ſignt ſcilʒ altuʒ lo/ cum vel altũ ędificiũ vel lapidẽ in alto p ſitũ ſuꝑ quẽ offerunt᷑ ſacrificia. Et nota ꝙ ara pᷣm quoſdã differt ab hisq; ara dꝛil la eleuatio ſine lapide lato tegete· ̊ alta⸗ riũ vel altare ſigt lapidẽ ſupꝛapoſitũ· vnũ tamẽ ſępe ꝓ reliquo ponit. Olſic vifferũt q; ara ſm aliquos eſt ſoliꝰdei: altare o ſanctoꝝ⁊ deoꝝ gẽtiliũ.Secũdũ vo Gre ciſtam ecõuerſo ⁊ meliꝰaltare vꝛ dei ara Auey ſubſt eune Pepi ſindao e w⸗ nan il 7 7 12 Ticho n Uion lne di Wor Ua Umnt. lri lon — — = . 2 1. run . ſol ſanctoꝝ Bñ ꝓpha:Cunc iponẽt ſuꝑ alta/ re tuũ vitulos. Oñ. Eſt altare dei· oĩnoꝛũ vicimꝰ aras.Nõ etiã ꝙ ara uł altare ſigt coꝛpꝰ chꝛiſti i crucecalix tumulũ ul ſepul/ cruũ. patena lapidẽ ſepulcri. coꝛpoꝛale ſeu byſſus ſyndonẽ in qua chꝛiſt erat iuolu/ tus ĩ ſepulqo. DOñ. Ara crucistumuli c⸗ lix lapidiſq; patena.Syndonis officiũ candida byſſus habet. Altariolũ.n.s.paruũ altari. . Altea.Fp.malua ſiluatica. Oñ.¶Mlteã dico illã qꝛ creſcit in altum. Altellus oꝛ Aomulus eo ꝙa lupa ſit alitꝰ Alter⁊ alius differũt vide.s.in aliꝰ. Inde alteruter.i.alter de duobo.i.illevel üle · ul Alteratus.a.i.i.alter effectus. AVltercatio.i.certatio vel litigatio. Altercatoꝛ. viſputatoꝛcertatoꝛlitigatoꝛ. Alteritas.f.t.i. viciſſituado Alterna.i. mutua. AXlternans.i.dubitas vel errans. Alternus.a.ũ.i.viciſſitudinarius. Altiboans.i.alte clamans. Alticula.f.p.dẽ parua altilis vel nutrix. Iltigradus.a.u.i.alte gradiẽs: vel qͥ eſt in alto gradu. Altilis...t.⁊ hᷣ altile.pe.coꝛ.oꝛ res q ad boc alit᷑ vt pinguioꝛ fiat ⁊ vt occidat᷑.vt poꝛci ⁊ volucres domeſticę⁊ dicitur quadoq; ſubſtatiue hy altilis qnq; boc altile Vñin euangelio.Tauri mei ⁊ altilia occiſa ſunt Hapias dicit: Altilia:volatila ſaginata ſtudio. Et Hꝛiſcianꝰ dicit: Altilia dicimꝰ ab eo qð ẽ alere. Altilia q̃ſi alitilia voca⸗ muſ.⁊ꝛ coꝛipit pe DHñ Greciſta. Dꝛnix ſil/ uarũ ·ſolet altilis eſſe domoꝝ. ARltiloquus.a.ũ.qͥ alta loquit᷑. Altio.onis.i.alitio.ab alo. Altiſonans.o.t.i.altũ:vel ex alto ſonãs. Altiſonus.i.alte ſonans. Altithꝛonũ.n.s.i.ſedes regia. Iñ altithꝛo/ nus qͥ ſedet in iſta ſede. Atltitonans.o.t.i.qui alte tonat/vel ſubſtã/ tiue oꝛ deus altitonãs ⁊ trinitas ſancta.?⸗ verbum. ⁊? ger.⁊ cęlũ. Altoꝛ ꝑ ſyncopã p alitoꝛ.i.nutritoꝛ. Iñ al· trix.i. alitrix vel nutrix. AVltrinſecus.i.alter.vel ecõtrario· vtrũq;. Altriplex.o.t.qui vel ꝗ eſt aio duplex ſᷣm Hug.ſᷣ ſᷣm Papiã.i.duplex doloſus. Altus.a.ũ.ꝑ ſyncopã ab altoꝛ vel alo.i.ali/ tus. Del altus.a.u.ab alto.as.de quo etiã altiſonus ? altitonans ſigt plura.pᷣ enim idẽ eſt qð ſublime:vt calũ ẽ altu. 2c.i. dil⸗ ficile· vt iſta ꝗqſtio eſt alta.i.difficilis. Dñ Doꝛphiri: Alltioꝛibo qdẽ ꝗſtionibo ab/ ſtinens ⁊c.ʒ? dꝛ ꝓpfundu:vt infern ułma/ re eſt altũ · eo ꝙ ibi raro ꝑtingimꝰ fundũ Et nota ꝙ altu ? pfũdũ ſunt recipꝛoca eo modo/oẽ enĩ qð eſt altũ deoꝛſũ cõſiderã/ do eſt ꝓfundu.⁊ oẽ pfundũ ſurſũ cõſide/ rando dr altum. Dñ. Oẽ qð altũ ſi retro numeres fit imũ. . Aluear alueare vel alueariũ idẽcẽ v&e in quo apeg deliteſcunt. ==BD Wlueus.m.s.di venter fluuioꝝ.vel dꝛ vas factũ ad modũ aluei fluuij in quo pꝑedes lauant olcra⁊ carnes. Iñ alueolꝰ.li.di⸗/ minutiun tam aluei flunn q; aluei vaſis. Daniel.iꝗ Yntriuerat panes in alueolo Ponit᷑ etia alue p vaſe qdrato capaci i quo metallũ ardens imergit᷑ vt ꝑ antipa/ riſtaſim.i.oↄtra reſiſtentia induret᷑. Item Tlpꝑlxus ẽ nomẽ fluuij. interpᷣtat᷑ rectitu/ do. NHñ fingit᷑ ꝙ alphe ſeqᷣr᷑ arethuſaʒ vt rectitudo virtutẽ. Alumẽ.n.t.i.ſalſugo trę.i.luti:⁊ oꝛ alumẽ eo ꝙ cęteris coloꝛibo ᷣbet lumẽ uł alimẽtũuł ab glo. q; coloꝛes qͥbo miſcet alit. Sʒ alij dicũt ꝙ alumẽ ſit ifernꝰ⁊ ſic ꝓduc̃ mediã. 2 vꝛ ab à qð ẽſine ⁊ lumẽ.q̃ſi ſine lumine Alunatus. a.ui.i.nutritus. Alunus.m.S. dẽ qͥ nutrit vel qͥ nutrit᷑. Oñ. Eſt⁊ qͥ nutrit ⁊ qui nutrit᷑ alumnus. Alus. a. n·i. largus. Aluta. f.p.vicit᷑ pellis artiſicioſe ⁊ curioſe candidata. 2 dꝛ ab alo.is. qꝛ alit pedes a frigoꝛe.Oñ Juuenal.ᷣlppoſita nigręlu/ nam ſubtraxit alutę. Alutariꝰoꝛ pellipari qͥvel oꝑat᷑ pelles can/ Didatas vel tinctas:vel qͥ eas candidat. Alutũ dꝛ calceus peregrini.⁊ dꝛ ab a qð ẽ ſine?⁊ lutũꝑ ↄriũ:qꝛ ſepe eſt cũ luto·vel oꝛ coꝛtex arboꝛis quercinęq̃ cerdones ppa- rant coꝛiũ· włeichin rind. H Tinzarii dꝛ aliqͥd factũ de luto.vt paries. llu.F.s. venter? vterus idẽ ſignt ſcllʒ ꝑtẽ coꝛpoꝛis aĩalisſᷣ tñ ꝓpꝛie differũtqꝛ vent eſt generaliꝰin ſigndo:qꝛ cõuenit ta aĩali/ bus bꝛutis q́; rationalibo.ſ̊ alia vuo ſolũ cõueniũt hoibo.Sed adhuc differunt.qꝛ; aluus dꝛ v̈ginis. vterꝰ mulier pᷣgnãtis. Vñ Gredcſta.Eſt vent mar ⁊c.lttñ etiã Venter attribuit᷑ mulieribo.DPñ. Bñdictꝰ* fructus ventris tui. Itẽ HBeatus venter qͥ te poꝛtauit⸗Et ꝑ hoc patet ꝙ vnü ſepe po⸗/ nitur ꝓ reliquo, Item aliter põt aſſignari differẽtia qꝛ ventẽ pars oigerẽs cõſu/ mæés cibos acceptos.⁊ di venter qi ventu tenẽs· vel qꝛ ꝑ totũ coꝛpus vitę alimenta tranſmittit.? dꝛ pars exterioꝛ in qua ap/ paret pinguedo extrinſe ec'τ ptenditura pectoꝛe vſq; ad iguinẽ. vel oꝛa venio. is. q; recipit bũ venientẽ. Sed aluꝰ ẽ pars in qua ſunt ſoꝛdes ꝗ purgan ſolẽt. Et vꝛ aluus. eo ꝙg abluat vel purget wetre itrin ſecè Etiã ab vꝛ alo. qn alit coꝛp? nutrit. Itẽ aluus vᷣginis dꝛ qſi alboq; vt frequẽ/ ter virgines habent albos vteros · vel qꝛ debent eſſe albe. i caſte. OHterus v vꝛ ab vtilitate. ⁊ eſt mulieris pᷣgnãtis· vł oꝛ ab vtendo · q; mulier vtit multiplici cibo ad fouendũ fetuũ· vel dĩ ſiceo ꝙ, duplex ſit. ab vtraq; in ouas ſe viuidit partes. vel qꝛ interi ipleat᷑ fetu. Oñ. Benter pſumit vterus parit· egerit aluus. Aluulus.i.paruus aluus. = Ama.f.p.auis nocturna ab amado paruu/ los dicta. vñ lac pbere fert᷑ naſcẽtibo. hec ſtrix oĩ a ſtridoꝛe. Item ama dꝛ vasad fundendũ vinũ Inde venit amula vimi/ nutiuũ: parua ama. Amadrias ĩ ſingulari.⁊ĩ płi amadriades des ſunt arboꝝ:quaſi amantes oriades.i. arboꝛes. Dꝛias enĩ ẽ arkbbr. Amalech ꝓpꝛiũ nomẽ eſt. ⁊ interpᷣtat᷑ ↄtra⸗ rius vel terrã lingẽs vel ppls labens fuit filius Elphax pmogeniti Eſau· ponitur etiã p pꝛaua gete ab eo deſcẽdẽte. Onde Rex melech ſed gens amalech cogno⸗/ ccitureel. Amamẽamamentũ/amatus,.us.ui.omnia ꝛdem.i.amatio. . man interpᷣtatur iniquitas. manitis. tidis.f. ge. ̊ amanites ẽ ge.maſ. Vñ.2. Regliꝗ? debʒ dici. Naamã ama/ nitis non amanites. Amantilla herba quędam. 8 Amaracus.m.s.quędã herba· vel m fabu⸗ las quidã puer q dum ferret vnguenta ⁊ cecidiſſet moꝛtuus eſt.⁊ mutat in floꝛem ſui noĩs. Et vnguentũ qð inde fit d hoc amaracũ. marellus. m. s. auis quędam. Del Emarellus.a.ũ.viminutiuũ ab amarus. Mmarillus.arboꝛ quędam. Amarillũ fructus eius. maritilla herba quędam. wł.baldrian. Amartia.i.peccatum. Amartigenia.f.p.dꝛ oꝛigo peccati. Amartigenati ſunt libꝛi de oꝛiginali pctõ. AMmartius.i.peccatoꝛ. Amartiolus.ĩidem. Imarina vꝛ genus virgulti amari. AMmaroꝛ.m.t.i.qmaritudo. Amaricoſus.a.u.i.plenus amaroꝛe. Amarus.a.ũ.i.aſpercrudelis:ſeuerusab Hᷣ noĩe mare.vel ecõuerſo mare di ab ama/ rus. Et aman ? dulce opponũt ſignt ex/ tremas ſpes ſapoꝛis. DBulce eni ſiẽt ſapoꝛẽ delectabilẽ guſtui· ſ̊ amaꝝ ecõuerſo ace/ toſum min delectabilẽ. Inde amaritu⸗/ do qð qñq; iuenit᷑ p triſtitia. Amaruſta.i.pomatiana · wl. holtʒepfel. Amaruſcus.ſ.s.arboꝛ iſti fruct pomus ſil⸗ ueſtris. Amaſa.ſę pꝛiũ nomẽ viri.de qͥ dr.2. Aeg. i: AMmaſan vo ↄſtituit ¶bſalõ ꝓ Joab Amaſio.onis.m.t.i.amaſius. Amaſiolus.m.s.diminutiuũ.i.paruꝰ ama/ ſius. Amaſiunculus oiminutiuũ idẽ. Amaſius.m.s.i.qui intẽperate amat velqͥ intemperate amat. Et eſt amaſius · luxurieę amicus. honeſtatis inimicus. Amaſia· mulier ꝗ amat ſine lege.Iñ ama/ ſiuncula.i. parua amaſia. Amathi interpᷣtat᷑ veritas. Amatoꝛculus.m.s.paruus amatoꝛ. Amatricula parua amatrix. Amaxones vicunt᷑ quędã mulieres aba ma con quod eſt mãmaquaſi ſine mãma ſcilz dextra quã iurebant.ne ĩpediret eas in ſagittando eã nudabãt.⁊ h̊ etiã fade/ bant de ſiniſtra ne dypeus impediret᷑. Ex/ dem dicte ſunt vnimamę. He ſine viris viuũt.· Oñ VMirgilius Enei.xi? Pulſant ⁊ pictis bellant amagçones armis. Et ſcias ꝙ vt dicit Iſidoꝛus etymol. S? tria ſunt genera cõſuetudinũ: Siẽ ſcythaꝝ vbi fe⸗ mine ? viri in pugnam eunt. Amaçones vbi ſole faninę. Romanoꝝ aliatq; geẽtiũ vbi ſoli mares. Amhactus.a.i.i.circũactus ·ſicut ſolet eſſe quiſquis oubitans. Ambages.gis.dubia locutio. Ambago.F.t.dꝛ dubia locutio hmonis ꝓ/ lixitas verboꝝ⁊ circuitus vel circuũlocutio Et ſich̊ ẽ vera: Canẽ comedere panẽ.Iñ ambagioſus.i.dubitabilis vel dubitatio el dubitatione plenus. Ambaſiatoꝛ.m.t.ẽ legat pᷣncipis ĩ arduis negocijs. ambaſiata eſt hmõi legatio —eeeeeeðõ — 6 G G ns it: is Int ſe, es aſe concilioꝝ vel pꝛincipũ in cauſis ſuis. AEmbeſus vel abeſtꝰ.i.coꝛroſus ułcomeſt. Ambi.i.ſui ab ambiẽdo.i.circũeũdo dicti. Ambidẽs.f.t.i.ouis habens ĩ ſuꝑioꝛi parte dentẽ vnũ ⁊ aliũ in inferioꝛi. Ambidext.m.s.di qͥ vtraq; manuvtit᷑ pꝛo dextera · ſic fuit Roch. vt hi ĩlibꝛo Judid. AVmbifarius.m.s.ẽ dupliciter loquens. Ambigna.f.p.vicebat᷑ ouis ꝗᷣ cũ geminos pareret cũ ipſis ſacrificabat᷑. vnde vꝛ q̃ſi ex vtraq; parte habens agnos. Ambigarin.i.ex ambabo partibo. Ambiguus.a.u.i.dubiꝰi dĩ ab ãbo ⁊ ago Vl eligo · q; qui dubiꝰeſtnec hoc agit vel eligit · nec hoc plene oimittit ·ᷣ aliqͥd vtri/ uſq; partis ſectat · vel vꝛ enſis Iñn ambi/ guitas ⁊ ambiguoſus.i. dubitabilis vel plenus ambagibo. MU Ambiguũ ẽ vbi opiniones ſunt ⁊ iura va/ ria vident.de ſen.excõ.int alia. Et ius am/ biguũ eſt ꝑ ſumũ pontiſicẽ declarãdũ.c.ꝑ venerabilẽ.S.rationibo qͥ fi.ſunt legit. Ambiloquus.a.ũ.i.bilinguis:qͥ nũc h.nũc illud affirmat. Inde ambiloquiũ.i.talis locutio. AVmbitio.onis.t.f.i.circũdatio vel upidi / tas ⁊ maxime honorn. Iñ ambitioſus.i.cu pidus:. ꝓpꝛie honorꝭ. Inde ambitioſitas i.oupiditas.⁊ hęc ambitiesei:pꝛo eodẽ⸗ quia ambitioſoꝝ eſt blãdiri ⁊ adulari:iõ ambitio ponit᷑quandoq; ꝓ adulatione⸗ blanditijs. J Ambitus qñ eſt participiũ idẽ ẽ qð circũ/ Datus.⁊ ſic eſt media longa.Oñ Ouidiꝰ Juſſit ⁊ ambitę · arcũdare litoꝛa trę. Sʒ qñ ẽ nomẽtuncẽ me.coꝛa idẽ ẽ qð circui/ tus. Oñ Lucanus· Aeętalis ambit vrbis i.crcuitus. Et HMugexponit etiã ꝓ ſuper/ bia.vel vĩ tranſũptiue affectus hoĩs ſalʒ cupiditaſ ab ambio.is.quia iſte qui vult honoꝛes. ambit ⁊ arcuit potentes ma/ gnates ſicut muri auitatem. oꝛando tam per ſe qᷓ; ꝑ amicos vt valeat honoꝛes ob/ tinerr. Ambo.onis.m.t.i.pulpitũvbi ex anvabo partibo ſunt gradus. Etiam ſumit᷑ ꝑ loco ſermocinandi · vel ubi legit᷑ euãgeliũ· vel pꝛo gradu ſimplicit. Et idẽ dꝛ amo.onis. Sed abo.oꝝꝑ.n.s.plis numeri tm̃ ab am/ pho greco quod ęquipollet amphi ·qð ſigt crcũ.i. vterq; nł vuo. Et nota ꝙ am/ bo viuidit colligit · ouo colligit? nõ di/ uidit. Mñ ve poſſũ dicẽ: Iſti ouo ferũt hũclapideʒ·ſed nõ: Iſti ambo ferũt hũc lapidẽ.niſi vterq; ferat. Oñ.DNulpita de ſignat ambo.vuo colligit amo. Ambꝛa.f.p.herba qdã ułſægs valde chara. mbꝛiſibera vel ambꝛiſibula. f. p. vꝛ aſpis quę habet duo capita.vnum in loco ſuo aliud ĩ cauda:cuiꝰ oculi lucent vt lucema. Ambꝛo.onis.m.t.dꝛ ꝓpꝛij patrimonij con/ ſumptoꝛleccatoꝛ:guloſus: eſt idẽ quod lurco.manducusardelio. ganeo.ſed iter/ eſt: vlmbꝛo vꝛ iſte qui ſcit bene iudisire de ſapoꝛe ciboꝝ.⁊ libent᷑ guſtat bene ſapo/ rata · Amco vꝛ iſte qͥ guloſe ⁊ imũde oĩa deuoꝛat · ſic victus a lues:quod eſt ſoꝛdes xvel a lura quod eſt os vtnis. Manducus dꝛ iſte qui oꝛe hians turpiter manducat. Ardelio ab ardeo:q; ardẽs ẽ ĩ leccacitate Ganeo qui moꝛat᷑ in tabernis:q; ganeũ ẽ tabna vbi ſit leccadtas. Iñ ganea leccaci tas. Iñ ganeo tał leccatoꝛ. Itẽ ambꝛones Dicut᷑ hoies deuoꝛãtes⁊ leccatoꝛes.Et ab ambꝛo venit ambꝛoninus.a. u. Dñ q dã ců vyellet aliũ redarguere ait: Tu ha bes lur⸗ coninã buccãa ambꝛonina labia: volens ſigniſicare ꝙ multü turpit comedebat.⁊ libent oe bene ſapoꝛatis. Ambꝛoſia vel ambꝛoſiana.F.p.quędã her/ ba pꝛeędulas ſapoꝛis viuina dicta · eo ꝙ inde paſcant᷑ equi deoꝛũ. Dñ⁊ ambꝛoſia dẽ qñq; nectar vel ebo deoꝛũ. Inde am/ bꝛoſius.a.um.i.dulcis vel guloſus.⁊ tunc ab ambꝛo dicit. Ambꝛoſius.m.s. vnus de quattuoꝛ docto/ ribus.⁊ interpᷣtatur odoꝛ diuinꝰ.vel nec/ tar dulcis. Inde ambꝛoſianus aliquis de oꝛdine ſancti vmbꝛoſij. Ambubaia.f.p. emina frequens arca bal/ neaquaſi ambiens balnea. Oñ Oꝛatius. Ambubaiaꝝ collegia farina copulę. Del ambubaia.i.tibicina vel ſymphoniſtica. Ambulacrũ⁊ ambulatoꝛiũ ꝓ eodemdicit᷑ locus ſpacioſus/ad ſpaciandũ aptus vel etiã p poꝛticu reperit · vel hm Papiaã am/ bulacrũ eſt ſpaciũ ambulandi. Ambulus.a.ũ.pe.coꝛ.i.velox:quod ⁊ ſbᷣſtã/ tiue ponitur ꝓ curſoꝛe· qͥ cauſa feſtinatio/ nis legatur. Amburbale vel amburbiũ.i.ſacrificiuʒ qð circuit cuitatem. Ambuſtus participiũ.i.circũuſtus uł vſtu latus. Amella.f.p.quędã arboꝛ quę iuxta mellam fluuiũ creſcit cuius flos vĩ hicamellꝰ.Dñ Virgilius ĩ geoꝛgi. Eſt etiã flos ĩ pꝛatis cui nomen eſt amello. 7g Amelech. nomẽ regis pꝛo quo.ʒ. ARegl.. le ⸗ gitur m quoſdaʒ Amalech? male·quia dicit᷑: Apud Joas filiũ melech. AEmen.i.ve vel ſidelit᷑ ſiue ęternalit ſic eſt aduerbiũ qualitatis. Itẽ idẽ ẽ qð fiat.⁊ ſiceſt verbu defectiuũ ſingularis numeri tertię perſone. vt patet per equipollẽtiam hur verbi ſiat. Itẽ idẽ ẽ qð vitas vel de qui ẽ veritas.⁊ ſicẽ nomẽ. neu.ge.indedi nabile hebꝛaicũ. Et bm Papiã iſta noia hebꝛaica amen ⁊ alleluia in alia lingua p/ nunciare fas nõ eſt· lic interßtali Coſſut: Intantũ eni noĩa ſancta ſnnt vt etiã Jo/ annes ĩ apocalypſi refertſe ſpũ reuelante audiuiſſe voce exercitus vicẽtẽ amẽ alla ⁊c.ac ꝓmiſit dici in terris ſicut vtraq; re/ ſonãat i cęlis. Dñ. Derũ⸗ ve-fiat:amẽ tria denotat iſta. Si verũ nomẽ aduerbiũ ſit tibi ve· Amen amẽ ve.duo ſunt adubia xe. Emen pꝛo fiattibi vᷣbũ deficiens eſt Ameniu. n.s.i.loc pulcera delectabilis. ? etiã p amenitate ponit? oĩ amenꝰ a.u. Amens ſᷣm Sapia oĩ inops:turbatus.fu⸗ rioſusirat᷑ab a qð eſt ſine ⁊ mẽs.Et hoc idẽ dꝛ aminens.ent.q̃ſi alienꝰ a mẽte ⁊xru boꝛe. Et oꝛ aminens ab a miniũ.i.coloꝛ rubeus:quaſi ſine minio.i.ruboꝛe.q; palli / dDus eſt. Amens etiã dꝛ qͥ non poõt ſtare. Vñ. Qui non põt ſtare amens hic dꝛ eẽ. Et eſt differentia inter amens ⁊ demens VDñ Greciſta. QNil mentis retinẽs bomo ſecũ dĩ amens. DPartim mente furẽs non pꝛoꝛſus ·ſit tibi demẽs. Inde amẽtia.i.fu- roꝛ:vecoꝛdia:male mẽtis alienatio.Et vt dicit Hapias:lmentia perpetuũ· demen tia vo temporale vitium. 5 „ „ „ Amentum. n. s. dicitur vinculum ꝑp quod iaculũ faciliꝰ fibꝛat᷑ſcilʒ ſona vel coꝛrigia baliſte vel arcus· in qua manꝰ ponit᷑ quã/ do telũ mittit · vel oꝛ lignũ longu vel fu⸗ nis cum quo nautę ꝓfunditatẽ aquarum ſcrutant᷑ · ab a qð eſt ſine ⁊ mene defect᷑. xel dꝛ coꝛrigia ligata in medio haſte. Ementat. a. i. i puiſus? armat amento. 88 Emenꝰ.a. i. ab amo vꝛ 'm Oarronẽ. idẽ ẽquod pulcer vel delectabil.⁊ cõparat mouet᷑. Et voꝛ amenũ quaſi amuniũ.i.ſine munio.i.ſine fructu.Delectationẽ eni ſolũ ofert. Et ̃m Hug.amenũ ẽ qð ſolũ amo rem ſſtat ⁊ ad ſe amandũ allicit Iñ ame/ nitas.i.pulcritudo vel delectatio. Et hec amenitudo.i.iocundits. NRNmethiſtus eſt lapis ſcioſus indic qͥ int gemmas purpureas obtinet pꝛincpatũ vt vicit Iidor.· Dñ. Celſioꝛ in gemmis fulgentioꝛ eſt amethiſtus. Inde amethi/ ſtina. nę. veſtis eiuſdẽ coloꝛis. Oñ.Cauſi / dicũ vendũt. amethiſtina cõuenit illis. Amiaton. lapis dictus a veteribo ·q; ſiex ipſo fuerit veſtis cõtexta.cõtra ignẽ reſi / ſtit.⁊ igni impoſita nõ ardet ſᷣ ſplendoꝛe accepto inteſcit. ℳ- Amiciliu.n. S. dꝛ faſcia capitis · . cilʒ peplũ. Amictus.a.ũi.i.coopertus.ſᷣ̊ amictus.us.ui. amictoꝛii.i.veſtimẽtũ quodlibet. Dñ. Cũ dęmõ aliquẽ ↄfüdere vult maledictũ Nititur vt longu ſibi crcũponat amictũ. Amiculu.n.S.ẽ mitra vginalis. Dñ Ma/ crobiꝰ. Nirgo virginẽ texit amiculo. Hk ẽpalliũ linen meretricũ. Hoc enim apud veteres matronęin adulterio depꝛełenſeę induebantur. vt in tali amiculo potius ꝙ;ᷓ in ſtola polluerẽt pudicitiã. Et erat olin ſignu meretricię veſtis nũc vo in hiſpa/ nia⁊ alibi honeſtatis. AMmicus.m.s. icitur q̃ſi amoꝛis velanimi cuſtos.⁊ ſᷣm dImbꝛoſiũ eſt alter ego. Oñ IAlter ego niſi ſis non es mihi ver amicꝰ Mi mihi ſis vt ego non eris alter ego. v poteſt eſſe adiectiuũ ⁊ cõparat᷑ ⁊ mouet. AXmygdalus ẽ nomẽ arboꝛis ſ̊ amygdala eſt fructus iſtius arboꝛis. Et m Iſidoꝛuin amygdala nomen gręcuʒ eſt ꝗ latine nux longa dvicitur · hanc alij nuculam vocant i.minoꝛẽ nucem. Et inuenit amygdala.lę. ⁊ hic amygdalusac hoc amygdalum pꝛo fructu amygdali. Cunctis enim arboꝛibꝰ pꝛioꝛ eſt in fioꝛe⁊ vltimus in ꝓferẽdo fru ctus. Et ex hisalię ſũt amaręalię vulces ſed agricolę hoc genere medicari feruũtur vt ex amaris vulces fructus fiant. Terũt enĩ illius arboꝛis radicem z i mediũ inſe runt ſurculũ arboꝛis quę gręce di pinus. uã nos piceã dicimqͥ facto ſua amari-/ 9 tudo deponit᷑. Iñ amygdalinus.i.ð amy gdalo exiſtens. S AMEmiliarius.m.s.lapis eſt vocat᷑ qͥ vbi eſt ſitus miliariũ oſtendit viantibd. minsdab interpᷣtat᷑ ppłs ſpontaneus. Aminea. f. p. ꝛ gen vuęquod reddit al- bum vinũ quod amineuʒ vicit. ab a mi/ nio. i. ruboꝛe.qꝛ vinũ eius nõ rubet. Aminiculũ.n.s.dꝛ ſubſidiũ/ſolatiũ:adiuto riu·auxiliui.⁊ venit ab aminiculoꝛ. Amis nomen indeclinabile · vel m aliqs amis itis dꝛ furcula retis uł hami.vel hm Hugẽ lignũ biſurcatũ ꝑ qð venatoꝛes expãduũt extedũt retia ad capiẽdũ feras Mon Ton ſfene Ton Tron (guunt morr vel oĩ furcula ꝗ leuat rete qͥ cupiũt aues. Amiſtides lapis eſt quẽ . 4 rit inebꝛiani non poterit. Amita.f.p.eſt ſoꝛoꝛ patris. Sʒ amita ma/ gna ſoꝛoꝛ aui. Nmitinus eſt amitę filiꝰ xxx v.q.v.c vli. Amman eſt ꝓpꝛiũ nomen loocl. „ Amnẽſis.f.t.quęlibet villa ppe amnẽ ſita. H Amnicola..p.colens amne. . „ „ Amniculꝰ.m.s. diminutiuũ:paruꝰ amnis Amnicus.a.ũ.i.fluuialis. Amnis.m.t.dꝛ qaqua ſuauit᷑ currẽs.⁊ dꝛ ab amenitate·qꝛ ibi ſꝑ loc delectabil iuenit᷑. Hapias vvo dicit:lmnis fluuiꝰ ab ame/ nitate dictus/frondibus redimitus Oñ. Nic amnẽ dicas qꝛ ripas reddit amenas Amnites eſt gẽma ſilis vitro ̊ ourioꝛ. Amomũ.n.s.me. p.eſt arboꝛ qdaʒ in ſyria albo floꝛe vt violę. Inñ amomita uł amo mata ſpẽs quędã ꝗ gutta di. “ Tmon ſiliꝰ ꝓpli mei ĩterpᷣtat᷑ vel ARmon fi/ delis honeſtꝰ. Et fuerüt Moab ⁊ Xmõ filij Aoth · a quibo moabite? amonite.? populi ſunt. Xmona vꝛ calamus menſurr., Amoni.n.s.oꝛ genꝰ ſemis quod facit flue/ re menſtruũ ⁊ vrinaʒ.a alij dicũt amomũn AEmoꝛoſus.a.ij.i.plenus amoꝛe. AXmoꝛreus araceus lſeneꝰ ⁊ Tradius fu/ erunt filij Chanaã. Oñ qͥdã pli oicti ſũt amoꝛreialij aracei · alij aſenei alij aradij. Amos ſĩterpᷣtat pplłs auulſus.qꝛ ꝓpha miſ/ ſus fuit ad pł irt qͥ i erat auulſusa deo Amphi gręce vꝛ latine circũ uł onbiũ. Amphibolia.ſ. p.dicitur dubioſa locutio dictiõis vel ſententięab amphi qð ẽ du/ biua bole ſententii. AWmphibalus.m.s.i.ſclauina queeſt wſtis circumpiloſa vel villoſa. Amphibꝛachus.m.s.ppe. coꝛ. eſt pes cõſtãs ex tribo ſyllab pma⁊ vltima bꝛeuibo me dia longa.⁊ eſt ↄrins amphimaqro. Amphidoxus.i.ex vtraq; ꝑte gloꝛioſus. . dꝛ ab amphi qð ẽ crci ⁊doxa qð ẽ glia Amphimacꝰ m. S.ẽ pes oſtãs ex trib yl/ labisex pma⁊ vltima lõga.⁊ media hui. ⁊ di ab amphi qð ẽ circi macros qð eſt lõgũ ·qſi habes hic inde lõgã ſyllaba. Rñ Amphimacrus pmã media huilongat⸗ imã vImphibꝛachꝰ varia poſtulat ire via Amphion qͥdã ctharedus ꝑfect atq; the banus fuit · vel oꝛ fuiſſe filius Youis. Amphitapa.ſ.p.vel q̊ amphitapũ vłſᷣm alios amphitapꝛa dꝛ tapetũ circũ villoſũ q ſecum geſtaue/ Umphbitheatrũn. s. loc rotundꝰ ad ſpecta culũ facł. vel oꝛ ſpectaculũ qð ſuꝑ vnam ſtatuã circularit eſt ędificatu.vel dĩ locis gladiatoꝝ.i.cãpꝰ marij vbi gladiatoꝛes antiquit' ſedebãt artes ſuas exercebãt Et qñ loc iſte eſt cercũdatꝰ ex toto muro dꝛ amphitheatꝑ.ᷣ ſi nõ ex toto eſt muro circũdatus dicit᷑ theaatrnr. HH Amphitheariũ. dꝛ ꝓpꝛie locus gladiatoꝝ. AEmphitrites.ineptun ex amphi.i.cir; 2 tridente guem tenet. vel vicitur mare vei fretum.ab amphi.i.circum⁊ tero erł quia circũterit litoꝛa vel terrã. Dñ. Dicãphi- tritẽ qͥ terram circuit omnẽ. AVmphitrita. dea man matrona neptuni. Nmpho grecũ ẽ eqͥpollet ãphi qð ẽ crrcri Amphoꝛa.ſ.p.i.concha vel vas in qͥ fertur aq̃ vel aliꝰ liquoꝛ. Et dꝛ ab amphi gręce qð eſt arcũ latine ⁊ foꝛos ferre quia hinc inde leuat᷑ vtpote ex vtraq; ꝑte manuta. heca figura ſua gręce oꝛ oiota:a dia qð eſt vuo ⁊ ota qð eſt auris: Et põt ſcibi p Ivel phꝑ m. vln. AVmp hoꝛella.f.p.parua amphoꝛa. AWmpoꝛiſma vꝛ foꝛamen ꝑ qð exit ſudoꝛ. Amplus.a.i.ab am.i.circi platos gręce 1latũ qᷓſi circiquaq; latũ. In amplitudo AVmpulla.f.p.eſt vas amplũ ſiue olla am/ pla. wel vĩ ꝓpꝛie vas amplum qð datad altare in quo ſeruat vinũ vel aqua. Et dꝛ ab am.i.arcũ ⁊ bulla.q; ẽ magna⁊ circi/ quaq; inflata.vel ab amplũ·eo ꝙ fit am/ pla.vel vꝛ veſica quę fit ſupꝛa aquam qñ pluit. Inde ampulloſus.a.ũ.i.ſuperbus ⁊ inflatus. vel plenus ampullis. Amula.f.p.ſine h eſt quoddaʒ vas vel vr⸗ ceolus vel phiala in quo offerebat᷑ vinũu. WVl oblatio · de q̊ͥ habet.ʒ. Reg.7. Fecit q́ʒy Diras lebetes ſcuta amulas. Sed hamula cum h vicitur fuſcinula ad extra/ hendas carnes de olla.⁊ venit ab hamo. Amurca. cę.ſp.dicitur ppꝛie fex olei infe/ rioꝛ.⁊ componitur ab a mergo/quia ab oleo ſe mergit inferius. Inde etiam ve/ nit amurcoſus.a.um. ⁊ amurcoſitas. Et ſcias ꝙ amurca ꝓpꝛie ẽ inferioꝛ fex olei: ſ quandoq; ponit᷑ pꝛo fece alterius liquor Amuſſis.ſ.t.eſt inſtrumentũ plumbatũ ce/ mentarioꝝ qð emittũt a ſurſuʒ vſq; deoꝛ ſum ad perpendendã qualitatẽ parietis. qð alio noie dꝛ perpendiculũ uł oꝛ regu la quęhabet lapides in muro coęq̃re dẽ ſic q̃ſi ſine dubitatiõeq; cementariũ red/ Dit certũ ðꝛ ab a quod eſt ſine⁊ muſſis oubitatio q̃ſi ſine oubitatiõe · vel dĩ yga illa cum qua examinat᷑ argentum. Amuteria vicũtur plagamenta interno/ dia arti culoꝝ. Al ante ſι Ana gręce dꝛ ſurſu latine. vF¶lna etiaʒ d re. Dꝛ etiam rectũ. Itez ana apud phyſicos ſigt duos ſcrupulos. . . Anaatrũ.n. S.i.coꝛtina · ab ana ſurſũ ⁊ ba/ tin quod eſt gradus. q; ſurſum graditur extendit᷑· vel anabatra vicunt gradus. qꝛ per eos ſurſũ gradit᷑⁊ aſcendit᷑. Onde Juuenalis. Conducto pendent anabatra tigillo. wel bm Papiã: I¶nabatra vicunt ulpita vel gradus ſcDaaall. uabalo diũ.n. S. ðꝛ amictoꝛiũ lineũ fęmi/ narũ quo humeri cooperiunt.circa renes alligatũ ſtricte· latitudine diffuſũ oẽ gen ↄtinens coloꝝ/quod gręæci latini ſyndo/ nem vocant. S= Znabhafon gręce.i.ſupꝛa ſcandens. nabolica · eſt expoſitio ſpualis ſcripture.. ⁊ dꝛ quaſi ſurſum vucens co. Anacephaleoſis eſt ſuperioꝛis victi reca⸗ itulatio. Lnachoꝛeta .p.pe. coꝛ.i.heremita quaſi coꝛ angẽs ad deũ ieiunijs? afflictiõibo·⁊ deri uat᷑ ab ango. is. m h ẽnomẽ latinũ. vel dz ab ana qð ẽ ſurſũ⁊ choꝛ q̃i cęleſtẽ co mente inbabitans· vel hm Hapiã: Ana/ choꝛeta ẽ heremita reduſus qͥ deſerta petit ⁊ſolus habitat. Iñ anachoꝛeſis.i.heremꝰ vl vita anachoꝛetalis. Ande anachoꝛeti / cus.a.ũ.nomẽ poſſeſſiuũ. Anadiplaſis eſt geminatio eiuſdẽ dictio/ nis in fine dauſulę? in pncipio:Sic quã/ T ſequens verſus incpit · ſicut cedens terminat· Et vicit᷑ ab ana.i.re.? dia duo plaſis plicatio:quaſi duarũ oictionum replicatio.vt:Sequit᷑ pulcerrimꝰ aſtur. Ainr equus fidens. U Anaphoꝛa.pe.coꝛ.ẽ repetitio eiꝰdẽ dictõis per pᷣncipia plunũ verſuũ.⁊ dẽ ab ana.i. ſurſum.a foꝛos ferre:qꝛ quod ſurſũ ẽ oicuũ iterũ fertur⁊ di.vt: Nate meę vires mea magna potẽtia ſolus. Nate patris ſũmi. Anaglypha phoꝝ dicũt᷑ eminẽtes pictunę ſicut ſunt in frontiſpicijs ecctiaꝑ ⁊ in alijs alilocis. vel vicunt᷑ vaſa ſurſũ ſculpta·ab ana ſurſũ ⁊ glyphe.i. ſculpere ul ſculptura. Dicunt etia celaturę in coniũcturis tabu/ larum. Inde anaglyphus.a.ũ.i.ſculpt.⸗ anaglyphariꝰ.m.S.i.ſculptoꝛ.Dñ dic ce/ laturas ꝗ grecus anaglypha dict. Anagoge.ges.dr excellens vel ſuꝑioꝛ itel⸗ lect vt de deo vel de angelis ⁊ bmõi.Et d ab ana qð ẽ ſurſũ⁊ ge terra.vel ab ana ⁊ goge.i.ductio ·quaſi ſurſũ ouctio. AInde anago geticus. a. u. qͥ tractat de cęleſtibus Höõt etiã dedinari hc anagogia gię. Iñ venit quidã modus ꝓcedendi in theolo/ gia qͥ ꝛ anagogicus ul anagoꝛicus· ſalʒ qñ illud quod geſtu eſtreducit ad cęleſtẽ patriã. Mñ. Bauid vicit Goliã.i. ſancti ĩ cęlo exiſtẽtes vicerũt tribulationes vide 8. allegoꝛia. AVWnalyſis.f.t.pe.coꝛ.i.reſolutio/ab ana.i.re· ⁊lyſis ſoluto. Analytica.ſ. p.ireſolutoꝛia · vel ars reſolu⸗ tionis. Analo gia.fp. dĩ debita ppoꝛtio. ulſimilis locutio · vel ſapientia · vel ratio. Analogicus oꝛ recte loquens vel qualis locutoꝛab ana.i.rectuʒ vel ratio· ⁊ logus ſermo. Analo giũ dĩ pulpitũ libꝛoꝝ velloc emi⸗ nens in quo pdicat᷑. Ananias gra dei ĩiterptat Idẽ? Sidrach ĩlingua chaldęa · qð interptat᷑ decoꝛ meꝰ. Ananiel gloꝛia dei interptatur.⁊ eſt ꝓpꝛiũ nomen. èMU Ananiſapta:mala moꝛs interptat᷑ queli⸗ bet lr̃a reßſentat vnaʒ dictionẽſcilʒ: IE¶n/ tidotũ · na areni auferat necem intoxica/ tionis:ſanctificet· alimẽta/pocula· trinitas alma. Dñ. Eſt mala moꝛs capta vum di ananiſapta. naniſapta ferit moꝛtem ꝗ̊ ledere quęrit. Anantig.f. p. capilli a fronte depẽdẽtes ·q̃ſi antię ab ante · vel ab ana. i. ſurſũ ota vel otis.i.auris · qꝛ ſuꝑ aurẽ dependẽta frõte ₰ quęſupꝑerio: eſt auer. Anapeſtus gręce vicit᷑ repercuſſus. Greci anapęſtim repercuſſionem vicunt.⁊iõ ſic dẽ quia repercutit᷑ a dactylo.Eſt enim illi contrarius. Anaphus.m. a.dẽ cyphus deauratus.ab ana ſurſum ⁊ phos.i.lux:quaſi in ſuperioꝛi parte vel ſuperficie lucens. Anas.atis.p.t.dꝛ ab aſſiduitate natandi/qꝛ aſſidue natat. wl. waſſerhon. Iñ anatinꝰ a. ũ.⁊ hic anatinus pꝛo pullo anatis.ODñ. O fluuialis anas quãta dulcedie manas i te nouiſſem fetidis cibis caruiſſem. naſtaſis.f.t. iuictus ułreſurrectio· ab ana i.ſurſum ſtaſis:ſtatus vel ſtans·q̃ſi ſurſũ ſtatio vel erectio. „ — — föt a uſi Anaſtaſius pꝛiũ nomen vini. Anaſtrophe.phes.qͥdã tropuſ fit quãdo ppoſitio poſtponit᷑ ſuo caſuali:ab ana ſur/ ſum ſtrophos cõuerſio q̃ſi recti oꝛdinis cõuerſio· vt dicendomeci tecumſecum. Anaſtropha.i.ſtomachi ſenſũ euertens·cũ quis qð accepit euomitab ana ſurſum⸗ ſtrophos quod eſt cõuerſio· q; conuertit ſupꝛa quod imiſſum eſt.· Anatheca.f.p.dẽ herha quędam. Anates.ſ.t.oꝛ moꝛbo qͥ ſolet ano.i.culo eue nire · ſicut contigit philiſteiss Anathema qñq; eſt adiectiuũ vtriuſq; nu meri oĩs gea tũc eſt idẽ ꝙ maledictus:ex/ coĩcatus damnat᷑.vt ille iſte ſũt ana/ thema.i.excoĩcati. Itẽ anathema qñq; eſt ſubſtantiuũ.neu. ge tuncidem eſtquod ſuſpenſio vel excõicatio·damnatio/perdi/ tio · vel ſeparatio. Et vꝛ ab ana ſurſum ⁊ theta figura quę olim impmebat᷑ in fron/⸗ tibus damnatoꝝvel ab ana.i.rectũ ⁊ to/ mos diuiſio quaſi recta oiuiſio ab ecdlia. Iñ dicit᷑ anathema quaſi ſuperna maledi/ ctio vel diuiſio · quęſolet fieri ꝑ pꝛęlatos H̃m Hugl. Item anathema ponit p ſepa/ ratiõe.i.Cori2? Nemo ĩſpũ deiloquẽs dic anathema ꝗYeſu.i.nemo ſpũ dei afflat Dic ipſi Yeſu: tu es anathema.i.ſeparat a deo pꝛe ⁊ ſpũ ſcõ.uł dĩnitas tua ſeꝑata ẽ ab huanitate uł aliqd aliud falſũ Itẽ ana thema dĩ etiã ciuitas deuotata ad moꝛtẽ ut Joſue 7: patet ð hiericho. Item ana⸗ thema maranatha.i.pditio ĩ aduetu oñi. Anatheoſis.ſ.t.dẽ recta dĩnitas/uł oꝛ cultꝰ deo debitus qͥ alio noĩe dꝛ latria · ab ana i.rectũ ⁊ theos deus. Anatole eſt quędaʒ ſtella in oꝛiẽte⸗ inter/ pꝛetatur naſcens. Anatome.i.apertio ſuperius inciſa:ab ana ⁊ tome diuiſio vel ſectio. Anax.i.rex. Anceps.ↄ.t.pꝛie ẽ res quę habet duo ca pita. Hñ⁊ anceps dꝛ homo cuʒ vubitat vtrũ de duobo vnũ facere debeat. Et an⸗ ceps fauoꝛ qͥ habet ſe ad duo tm̃. Oñ gla dius dꝛ anceps:q; ledit ex vtraq; parte. Anceſa.f.p.vaſa circumpicta vel celata· ab ñ am.i.circũ⁊ cedo. Vnchille.n.t.eſt ſcutũ rotundũ qð cecidit a cęlo Numa ſacrificante. qꝛ circũcirca la/ bꝛũ ⁊ marginẽ habet · ab am.i.circũ ⁊ chil/ le labꝛũ. ñ Duidius. Idq; anchille vo cant quod ab oĩ parte rotunduũ. Quaq; notus oculis angulus oĩs abeſt uł ancile dꝛẽ idẽ ſcutũ ab am ⁊ cedo is:quaſi anciſũ i.rotũdũ. Oñ Greciſta. Imq; notat cir/ cum ꝓbat hoc ancile rotundu. Ancilla.f.p. dĩ famula vel ſua⸗ab am. i. cir/ ci alleo.les.i.moueo .q;ꝛ circũcirca mo/ uetur ad ſeruitiũ · vel ab ana qð eſt ſurſuʒ cilleo.i.moueo.vel ſuſtineo·eo ꝙ ãcilla ſit ſuſtentamẽtũ dñe.vel ab ancon quod eſt curuũ.Dñ ancon gręce oẽ cubitus.qꝛ curuat· Inde hc ãdilla.lęqꝛ curuat᷑ ad ſer uitiũ. vel q; eſt cubitus vel ſuſtẽtamen tũ oñe· Inge anallus liq; non ſit in vſu · cõt tñ dici artiſicialit᷑: Ideo qͥ dã vicũt h ſer/ uus hec ancilla ̊ hoc non eſt artificialiter oꝛ hic ſeruus hęc ſerua. Sed ꝙ dicatur ſerua patet i metaphyſica.vbi oꝛ Hoiuʒ natura multiplicit eſt ſerua. Ancillaris.ↄ.t:hocre.i.res ancillę vel per/ tinens ad ancillam. Anallula.f.p.i.parua anailla Anclabꝛis.ſ.t.i mẽſa diuinis officijs ap/ tata·cuiꝰ etiã vaſa anclabꝛia dicunt Anclabilis.i.hauſibilis. Anclatoꝛ.i.miſtratoꝛ:ulł aliqs hauriẽs aq̃s Andidia.f.p.d rota hauritoꝛia ułſentina. Ancia idem. Ancon gręce latie curuũ. Hñ ancon apud gręcos dꝛ cubit q; curuat᷑.Et ꝗqdã ciuitas dẽʒ ancon.onis.ab ancon gręce quod lati/ ne dꝛ curuũ:quia cõcauitatem quandam habet in poꝛtu. nconites anconitanꝰ.i.de ancona. Ancoꝛa.f.p.eſt inſtrumẽtũ ferreũ qͥ retinct᷑ naues/dẽ ab am.i.circũ ⁊ chiros manus. quaſi cirrcũ manuta.habet enĩ ouo roſtra qbo quaſi manibo retinet᷑. Itẽ ancoꝛa eſt qdã nota ꝗᷓ apoonit᷑ ĩ libꝛis.⁊ eſt ſuperioꝛ ⁊iĩferioꝛ.lncoꝛa ſuꝑioꝛ ponit᷑ ubi res ma/ gna oĩo eſt. Ancoꝛa ĩſferioꝛ vbi aliqͥd vi/ liſſime denunciatũ eſt. Ancuba.i.ↄcubina vel ſuccuba ab am⁊ cu/ bo. gaKgs. Ancus.m.s.dictus eſt qͥdã rex romanꝰ.qꝛ bꝛachia habuit curua. Atẽ anc.a.ũ.i.cur/ uus. 7 Dẽ ꝓpꝛie ð his qͥ hñt curua bꝛachia Andabatę ſunt hoĩes quidam qui dauſis oculis pugnant. ndegauis.ſ.t.nomẽ ciuitatis: dꝛ ab ãda i. ſtera auis:q; vbi iuenta fuerũt ſterco/ ra auiũ ibi fundauerũt ciuitatẽ. Cum eniʒ hoies iſti terrę vellẽt fundare ciuitatem gſierunt auguriũ ⁊ vbi iuenerũt multitu/ Dinẽ ſtercoꝝ auiũ credẽtes eſſe bonũ locũ ad habitandũ fundauerũt ciuitatẽ eam auis vocauerũt. Dñ. Sic eſt ade/ Angala.f.p.dẽ cõpulſio facta ab angario. 2= aegeuin deſtercare a. Andar locus vbi ſufferrant eqͥ· ab an/ n Tndela vel andena.f.p.eſt ferꝝ ſupᷣ quod gulo vel anguſto vel ango. is. Oñ. Faber nn apponunt ligna in igne. dicit᷑ alio noĩe in angario nnotu pabata gumbi 4 hni byꝑpyrgiũab hyp.i.ſup ⁊ pyr ignis·qi Angelus grece · hebꝛaice amal uł amolaoth ge ſupꝛa ſe tenes ignen. latine nuncius interpᷣtat eo vñi volüu⸗ w Zepagnovnde umn fuit natus. tatem pplis annũciat. Et hm Iſidoꝝ an/ 6 ndreas interp̃tat decoꝛ ſiue reſplẽdens geloꝝ vocabula officij noĩa ſunt⁊? nõ na/ vel virilis ab andros quod eſt viq; vi/ ture. Demp eni ſpuͦs · b cum mittuͦt ange⸗ ”ð rilirer chꝛiſto adheęſit. . li ſunt. Et angeloꝝ choꝛi vel oꝛdines ſunt da Androa.f.p.gẽma argẽti nitoꝛẽ hñs.⁊ dꝛ nouẽ ·ſcilʒ angeli · archangeli · Pncipat· o mm nomẽ ei ĩpoſitũ eſſe·qꝛ aioꝝ imſet ul ira/ teſtates virtutes· vñationes thꝛoni che⸗ K cundias domare refrenare vꝛ. . mbin. ſeraphin. Itẽ angelus vꝛ ab ana PR Andro genus.a.ũ.vir ⁊ mlier inſimul ſailʒ lſiuſu gelon miſſus qſi nunci miſſus a 8* habet vtrũq; ſexũ Idẽ ⁊ hermofrodita ſuperioꝛib⸗ ad inferioꝛa. Itẽ angelꝰ oꝛ ab 4. Androma.n.t.gẽma miri coloꝛis ⁊ odoꝛis agios.i. ſanct· vel ab a qð eſt ſine ⁊ ge tra a vnde nomẽ habet. MM q; cꝗleſtis eſt ſine terenoꝝ amoꝛe.Inde Pg Andromoda.ſ.p.vel andromodes.is.eſt hoc angeliũ.i. annüciatio. in ſimplici nõ g veſtis facta ex pellibus nobilibus: oꝛ ab eſt in vſu ß in cõpoſito · vt euageliũ· quod ii andros gręce qð ẽ vir latine·.q; tał veſtis patebit j· Inde etiã angelic a. i.i. ad an⸗/ u ꝑtinet ꝓpꝛie ad viros nobiles · lic etiam gelum ptinens ul angelicã vitam oucẽs. * mulieres poꝛtent. Angelia heretici qͥ dã qͥ angelos colunt. w Androna eſt ſpaciũ inter duas domos. Angens. o. t.. coſtringes · ſollicitãs afficiẽ6s Ui Androneũ.n.s.eſt locꝰ domicilij vbi mlti vel cruciansab ango. . Ptei viri habitãt · ſicut gyneceum vꝛ locus vbi Anger.m.t.i.ſpataniab ango· eo g angẽet Uir multę mulieres cõueniut. i.ſtricte ſpata teneat · vel h anger. i. guaa⸗ Uitte Anellus.m.s.i.paruus anunulus. toꝛ. vel anger gen ſerpent · q; anguloſe Ui Aneta.ſ.p.auis qdã aquatica.vwl.ein ant. toꝛtuoſe incedit. Onde. alnger angit gla/ dinr Anetarius maſculus iſtius aauis. ieos ſerpens eſt qucigstoꝛ. nen Amfibulus.m.S.i.veſtis eqͥ villoſa ·ſic eſt Angina.ip.tumoꝛ fauciũ vel inflatio gut / KM ſclauina quę circumdudit᷑. turis On Macer. Subuẽit angine mel⸗ u Anfoꝛa vide.s.amphoꝛa. li nitroq; iugate. Papias vo dicit:v In/ nals Anfractus.us.ui.i.circũfractio ·ulł anfract gina glandula:moꝛbus fauciũ·tubera poꝛ/ mnaus dicũt᷑ vię loca aſpera ⁊ oiuerticuł plena coꝛum. zude ⁊crcufractionibo ⁊ ruinisul dicut᷑ foueę Angipoꝛtus · us. ui.vel gugipoꝛtũ.ti. eſt via lus vel cõcauationes ul ſpeluncę latronũ · ab ſtricta ſiue poꝛt ſiue litus ſtrictũ. L Kiu am.i. circũ a frango ul oꝛ ab anfringo. is. Angiſtru.n. S.i.ventoſa· inſtrumentum mi/ Inde anfractuoſus.a.ũ.i.ãfractibo plenꝰ. nuendi ſanguin. ſltn Angariatus.m.s.i.coactus vel cõpulſus. Anglia.ſ.p.quędam regio. Nls Angarię ĩ pli ſunt ꝑſonalia ſuitia ſeu opa Aunglicus.a.i.i.aliqs de tali regione. mnp. ꝗ qͥs in ꝑſona ſua inplere cogitſiue cum Angoꝛ.i.triſtitia·ãxietasafflictio.ulł doloꝛ Nunn qs ꝓpꝛijs ſumptibo ſeruitul angarięſunt Anguis. P.t. eſt nomẽ cõe ſerpẽtũ plicari nim⸗ oꝑa poſſeſſiõibo ipoſita · ſiue cũ qͥs ſupti/ pñtab angulo.as/eo ꝙ ãguloſus ⁊ niq; guür bus ſeruit alienis: vel in re ſua vel in equo rect iceditvel ab ango. is· qꝛ ãgit ⁊ pᷣmit gyun⸗ vel in aſino· vel hmõi. Sʒ angaria dĩ cõ/ moꝛdẽdo. Et eſt ꝓpꝛie anguis aq̃nſerpẽs dinnen pulſio vel iniuſta exactio · wl. vngelt · vel tei an· oraco tẽplo EAnde anguilla? eſt lnctos bᷣm OHapia:Angaria publica officia di/ 5S piſcis wlem ol. Et vt dicit Baſilius ſſung cunt᷑. Inde angarius ⁊ eſt pꝑedellꝰ vel cõ/ Anguillas nõ alit niſi de cno naſa certi/ Kin pulſoꝛ ſeu iiuſtus exactoꝛ. Et ſic patet ꝙ; ſimũu eſt.quaꝝ genus nec ouũ nec alit᷑ ali/ gulen angariꝰ mouet᷑ voce⁊ nõ ſigniſicatione: quis partus inſtauratᷣ de limo gignẽdi D nam vifferut vt dictum eſt. Itẽ angaria ſoꝛtiunt᷑ oꝛiginẽ· Anguilla etiã vꝛ ſcutica Apis etiã di ieiuniũ qᷓttuoꝛ tẽoꝝ anni.Onde. qua pueri verberantur. Inde etiaʒ venit nitg Bult crux lucia eineꝝ chariſmata die Vt anguillaris. ↄ.ti hocre.i.exiſtens vel ꝑti/ iis ſit in angaria quarta ſequẽs feria. nens ad ãguillã. Iñ ãguillari locus ubi e ins n nt iſſt ⸗ / anguille abudant. Iñ etiã anguin.a. i. Anguicomus dẽ ſerpes qͥ habet comas. Anguipes.o.t. dr ſerpeẽs qͥ habet pedes· vñ ꝑ trãſuptionẽ gigãtes dicũt᷑ anguipedes q; adinſtar ſerpentis aſtuti erãt? ſapien/ tes· vel quia ſerpebãt in terrenis in quibo cõſfidebant. Angulꝰm. s.ẽ latitudo int ouo latera cõ/ pꝛehẽſa · ab ango.gis.ſᷣm Mugłi.oſtrigo q; a parietibo vndiq; angit᷑. OHł ideo q; parietes in vnũ angit.i.oſtringit. Sʒ an guli.oꝝ.ſępe ponit᷑ in biblia ꝓ pᷣncipalio/ ribus vel pncpibo pploꝝ. Et Yaię. ige po nit p regno vel foꝛtitudine. Iñ angularis H Hi angulare.i.ad angulu ꝑtinens. ngularis. f.t. vꝛ etiã lapis anguli. Anguloſus. a. i.i.plenus angulis. Anguſtus.a.u. venit ab ango. Et vifferũt anguſtũ artũ Alnguſtuũ eni ꝑtinet ad tẽ pusartũ ad locũ.Dñ.vlnguſtũ tempus dicatur eſt locus artus. IEngo ſit pꝛimi caput arceoq; ſecundi. Anhelia.f.p.i.pugna: dĩ ab anhelus. Anhelis.p.t.i.inanis. r Anhelitus.us.ni.incitatoꝛ ſpũs vel flatus. Anhelus.a.i.i.fatigatus Anhetü.n.s.herba oꝛtulana odoꝛifera.ĩ c/ bo ſüpta calefaet⁊ ſtringit. ꝓhibet ſter/ nutamentũ naribo appoſita. Dñ Macer. A medicis calidũ ſiccũ refert anbetum. Anicius.a.ũ.i.inictꝰ. Oñ Boeti.dictus ẽ anicius quaſi inuictus · quia vitio vinci non potuit. — r Anicos.i.inuictus/ab a ⁊ nicos.i.victus. Anicula.ſ.p.pe.coꝛ.i.parua anus. H Aniculoſus.a.ũ.i.anilis vel ridiculoſus ad ſilitudinem verboꝝ anun. „. Unilis. 9.t. pe. coꝛ.⁊ hocle.res anus vel per/ tinens ad anuʒ. Inde anilitas.i.ſenectus antiquitas. Anima.fp.i.ſpũs. Differũt tñ ſpũs ⁊ aia: q; aĩa dꝛ inqᷓtuʒ eſt in coꝛpoꝛeab aio.as. q; viuificat ⁊ foꝛtificat coꝛpꝰ: Spũs aũt dr aĩa exuta coꝛpoꝛe· Hel ſic differũt bᷣm ſanctos doctoꝛes · qꝛ aĩa eſt vita coꝛpo:is ſſtans ſenſũ⁊ motũ coꝛpoꝛi: Spüs autẽ eſt quaſi vis aĩ ac potẽtia rationalis per quã lege naturali videt᷑ diſtare a pecoꝛi/ bus· vnde flatꝰ vitę ẽa aĩalem hoĩem fac. vel ſpuůͦs eſt qͥ carnales cõcupiſcẽtias cal/ cat atq; moꝛtalitatẽ ꝑimat vitę. Dis eni aĩa ſpus eſſe põt:nõ aut oĩs ſpũs aĩa.Nã ⁊ipſe õ autẽ aĩa. Eodem modo angeli ⁊ venti ſpũs ſunt:aĩę tñ nõ ſunt. Itẽ nota aĩa ꝓpꝛie eſt ſ̊a incoꝛtoꝛea rtionalis.Et eſt ęquocũ ad plła.Nam qũñq; eſt ſpũs vegetans bꝛuta aĩalia. Pñ eñ.p. Pꝛoducũt ag reptilia aĩę viuent Aia viuens vi ſpũſ vegetabilis.2̈ dicic vita. Oñ Qucanꝰ Quid ſupeſt aixſienę: Etiã in euãgelio. Qui amat aiam ſuã per det eã. ſanguis. Dñ Alexãder. Gur puream inuenit ille aĩam. i.ſanguineʒ. 4 dꝛ cõpoſituʒ ex coꝛoꝛe⁊ aia. Dñ legie y octo aĩe eront in arca Moe.i.octo hoies. 5§ d viabolus. DOñ. lię incluſę erãt ĩſta/ tuis.i.demones. G“ vr intentio. Oñ Job Aiam meã ĩmanibo meis poꝛto.i intẽtio/ nem meaʒ in operibo meis ꝑpendo.Et ſic aĩam in manibo poꝛtare eſt intẽtionẽ coꝛ⸗ dis in opere vel operatiõe oñdere.7 di voꝛacitas.Oñ DBilatauit infernꝰ aiaʒ ſuã i. voꝛacitatẽ ſuaʒ abſq; vllo termio. Se os voluntas. Oñ Job. In ↄſiliũ eoꝑ nõ ve/ niet ſicaia mea.i. volutas mea non ↄcoꝛ⸗ dat cum cõſilio eoꝝ. Hñ.Eſt ſimplex aĩa vegetabilis vitaq; ſangnis. Cõpoſitũ· de mon · intẽtio · gula· volutas. Et m aliqs aia deriuat᷑ ab alo. is.eo ꝙ nos alat. Sclij dicũt ꝙ ponat ab a qð e ſine? neme ſan guis · eo ꝙ ſit ſine ſanguie. Alij oicũt eſſe Pmitiuũ. Sʒ Hug.iẽc ꝙ aia deriuat᷑ ab anemos gre qð dꝛ ventus:qꝛ qdaʒ pu/ tauerũt alaʒ eſſe vetũ.q; oꝛe trabetes aerẽ viuẽ videamur Itẽ ab aĩa venit animula i.parua aĩa. Inde h̊ ⁊ bęc alalis ⁊ hocle.i. ad aial pertinẽs. Oñ apis Con.2. Jialis hõ nõ pcipit ea ꝗ ſunt ſpũs dei. Iñ aiali/ tas ⁊ eſt ꝓpnetas qua aliqͥd oꝛ alal. Animaduerſio.fi.i.pęna.punitio.⁊c genꝰ oĩuʒ pęnaꝑ. Itẽ aiaduerſio dꝛ cuiuſſibet openis certa determinatio ſᷣm quaʒ qs p mercede ſua ſuſcipit certũ opꝰ⁊ determi⸗/ natum ſuis impeſis faciẽdũvt terrã col., dam vel domũ cõſtruendam. H Eial.n.t. vꝛ lb aia vel anim nłab anemos gree qð eſt vegetare latine.qꝛ vegetat nutrit ſe actiue: eſt cõe nomen oiuʒ aiaz habentiũ · victum ꝙ animet᷑ ſpiritu⁊ mo/ ueatur. włein tier. vel dicitur ab anima Vegetabili.qꝛ triplex eſt ala in nĩatis ſcilʒ intellectualis in rationalibo.ſenſibilis in aĩalibo bꝛut vegetabil in plãtis Sʒ aia vegetatiua ſenſitiua⁊ intellectina in hoĩe nõ dicunt aię ß potẽtię. Silr vegetatiua T ſenſitiua in bꝛut dioint᷑ potetię. Itẽ aĩal eſt ſubſtantia aiata ſenſibilis. Animatus.a.ũ.i.habes aĩam.vel coꝛdatus vel volũtariꝰ. Et vt dicit Papias: Wia⸗ tum eſt qᷣcqͥd aiam.i.vitaʒ habet · ſicut hõ bos arbos herba. Et oꝛ giatus q̃ſi aĩo acu/ tus. lioſus vo.i.aĩo ⁊ viribo plenꝰ. Iteʒ aĩoſus qñq;.i.foꝛij‚/audax:ſuꝑbo. Iñ aio/ ſitas.i.foꝛtitudo vel audadia. Animęquioꝛ.i.aĩo vel aĩ ęquioꝛ. Animęquiꝰ.i.patiens ſᷣm Papiã. Haruch 4 Aięquioꝛ eſto hieruſalẽ. Itẽ aĩequus ui. me. ꝓ. dẽ aliqͥs exiſtẽs ęqui aĩ uł eq̃lis aĩ qᷣ ſcilʒ non mutat ꝓpter pſpera aduſa: &H ſemꝑ eſt ↄſtãs fimus. “ Anim.m. S.i.ingeniũ.⁊ eſt virt aię ſupᷣma mediãte qua aia recipit⁊ intelligit. Et in ſubſtãtia idẽ ẽ animꝰaiaſẽſus.mẽs.ratio ⁊ſpũs ·ſᷣ differut in effectu·qꝛ ᷣm Iſidoꝝ ganim eſt cõſilij ⁊ vigoꝛis ala vitę ſenſus oum ſentit:mens oum intelligit vel reco/ lit. ratio vum viſcernitſpiritus duʒ ſpi/ rat vel cõtẽplat᷑. Itẽ animꝰ cõ ponit᷑ mult modis· vt ęquanimꝰ.magnanimꝰ. puſil/ lanimusexanimꝰ longanimꝰ.ꝗ ſuũt ſecůę/ de veltertię dedinationis Aniſiu.n.sS.herba qdã vel ſemẽ iſtiꝰ herbę. Anitas.f.t.i.vetuſta ſenectus ab anus pꝛo vetula. Anna.f.p.interptat᷑ gra dei:qꝛ cũ pus eſſet ſterilis poſtea fecuũdata eſt gra dei. Annalis.o.t⁊ Hᷣ le.i.ãnuꝰ Et h̊ annalis? eſt liber ĩ quo facta ãni ſcibebant᷑ m Mug. Papias vyo dic: Ilnnałi.liber ãnua con/ tinens acta:annales eoꝝ ꝗᷓ noſtra ętas nõ nouithiſtoꝛia quę vidumus. Annalis actio eſt ꝗ certo tẽpoꝛe fienda eſt puta in ãno·vt ũiuriaꝝvel minoꝛi. Annaria.fſ.p.dꝛ lex de anno facta. Anniculus.m.s.i.paruꝰ ãnusſic eſt annus lunaris· vel adiectiue ãniculus. a.ũ.i.vniꝰ anni. OHñ Exo. i2: Erit agn ſine macula maſculus aniculus. Anninerſariũ.n.s.eſt dies ꝓ moꝛtuis cele/ bꝛata ſingulis annis.⁊ cõponit᷑ ab annꝰ⸗ verto.põt etiã dedlinari adiectiue:vt ãni/ uerſaria dies. Annona.f.p.vꝛ ſeges vniꝰ ãni·eo qꝙ ſingul annis renouet᷑. Inde annonari eſt aliqͥs habens multas annonas. Inde etiã ãno/ narii.i.granariũ vel locus vbi ponũtur annonę. Annona ſᷣm Ixo.oꝛ ſalariũ qdð cuiqʒ pꝛo capite ſuo remuneratiõis cauſa dat᷑. Annonęmilitares dicũt᷑ quas milites ſin/ Peni⸗ diebo ↄſeqᷣbant · vt. C. de ano. mili. Annonę cuiles ſüt ꝗ publice vabant᷑ iu⸗ dicantibo ciuibus vel oĩbo tẽpoꝛe neceſſi⸗ tatis ꝑ ſingulos dies,. vt.C. de ano⸗ tri/ bu. l. ij. li x? Annoſus.a.ũ.i.antiquus vel plenꝰ annis. Annotatio eſt cõſcriptio bonoꝝ vel eoꝛuʒ cõnocatio ſeu cõſignatio · veluti cũ aliqͥs cuiuſcũq; criminis reus ſi abſentat ſe vo/ cat ad iudiciũpatiet᷑ bonoꝝ ãnotationẽ vt ſi infra annum venerit⁊ ſe purgauenit· bona ſua recuperet · ſi auteʒ nõ venerit · tũc fiſco applicentur. Annotatio ſacra dꝛ reſcriptũ illud qð ie⸗ ratoꝛ ꝓpꝛio motu ment idulget alicui ·cõ⸗ ſtitues ſᷣm pᷣces eiꝰ aliqͥd fieri vel nõ fieri C.de diuer.reſcrip.l.fi: ibi in glo. Annotinus.a.uũ.i.vniꝰ anni. Vñ Joſephꝰ Iſexto libꝛo ãnaliũ. ATrietẽ cũ agno ano/ tino ĩ holocauſtũ offerebant. Annualis...t.⁊ h le.i.ãnuus.ſᷣ hoc ãnuale lisſubſtãtiue.i.ãniuerſariũ. Annuarius.a.u.ſicut annuaria officia.i.ſin/ guloꝝ annoꝝ. Annũcius.cij.⁊ hęc annũcia idẽ qð nũcius vel nuncia? hoc annũciũ id qð annũciat᷑. Vñ Ambꝛo. ſuꝑ Egeſippũ. rridebãt p/ phetaꝝ annũciafas oẽ calcabãit. Annus.m.s.dꝛ tẽpꝰ ↄtinẽs ĩ ſe duodecim mẽſes. Itẽ anus ſolaris eſt ſpaciũ tẽwꝛis quo ſol ab vno pũcto codiaci exiens/ad idsẽ reuertit Moc aut facit ĩ trecentj ſexa⸗ gintaquiq; diebo⁊ ſex hoꝛis.Et oꝛ ab am l.crcũ. no nas · qꝛ circũnat.i.circulariter voluit · vel vꝛ ab Anna dea anni. Iñ an⸗ nuus.a.ũ.i.res anni vel ad annũ ꝑtinens. Inde etiam biennis triennis quadriẽnis ⁊cõſilia plura noĩa quãtitatẽ ãnoꝛũ ĩnu/ mero ſigniſicãtia. AInnus iubileus vꝛ annꝰ remiſſionis/quia eo ano debita remittebant᷑:Serui hebꝛei imittebant᷑ liberi· ⁊ oĩa reuertebãtur in T pſtinũ ſtatu. Et ẽ annus qͥnquageſimꝰ. vt in. c. in iubileo. de pe. viſ. pma. Anolegiũ.n. s. r lectoꝛiũ vel ambo· dicit᷑ ab ana. i.ſurſũ ⁊ legiũ pulpituʒqꝛ ibi ſu5 legit. Idẽ ẽ anologiũa logos bᷣmo.q ibi ſupꝛa ſermocinat᷑ ᷑m DMug Papias vo Dicit: Anologiũ d q; pᷣmo inde dicat᷑. Anologia.f.p.pe.acutaeſt ꝓqualis locutio regulan foꝛmatio · vel ſiliũ cõparatio ſiue ꝓPoꝛtio Colligit᷑ aũt octo modis cõpara tio ſiue ꝓpoꝛtio anologięſcilʒ qlitate · cõ/ paratione · genere· nuero. figura· caſu. ex/ tremitatibo ſiliũ ſyllabaꝝ.⁊ ſimilitudine kſſi⸗ du; las yo/ noni uent ta c⸗ fien ſepd⸗ i ugl ſin⸗ ut⸗ 1 n wis id m ter m⸗ ms. in tẽcoꝑ. Iñ anologicus.a. .i.regulare·bm ſiliũ cõparatio ſiue ꝓpoꝛtio di. Anomalus.a.ũ.i.ſine lege vel ex regulã. Anomia grece· latie · inic tas. i. ſine lege. ab a qð eſt ſine? noma vel nomia qð eſtlex. Anoꝛma.f.p.i.iniqᷣtasirreqularitasvel il⸗ legalitas:ab a qð eſt ſine noꝛma regla. Anoꝛmalꝰ.m.s.i.iniquꝰ illegałuł irregtan Anquina.f.p.eſt funis nauis qͥ antẽna ad malũ religat Oñ Lucanus. ↄltq; anqͥna regat ſtabilẽ foꝛtiſſima curſu. Anqromagus genus nanigij eſt oꝛ ſicq; celeritate ſui·ancoꝛis ⁊ reliqͥs inſtrumeni nauiũ vehẽdis ſit aptus. Anſa.l.p.i.auris ꝑ quã vas ſuſtollit᷑ ab an go.is. Inde anſatus.a.i.i.hñs anſaʒ. Hñ ⁊anſatũ dꝛ vas qð tales habet anſas ſiue aures. Itẽ anſa dĩ auris ꝑ quã coꝛtina uł eſtis ſuſpeẽdit᷑. Inde anſula.i.parua ãſa. Vñ Anſula coꝛtinã ſuſtẽtat vas leuat ãſa Tnſariii.n.s.eſt cultellus ſutoꝛis cuim quo Purgat pelles. Tenſer ꝓmiſcui ge.qdã auis ꝗᷓ dꝛĩ occa wl. pt ſilitudinẽ anat.. Iñ anſerinꝰ.a.ũ·pe ꝓ. ⁊eſt calamꝰ anſer vtilis ad ſcibẽdũ.Bñn. Anſer ouẽ variat cui potũ vacca miſtrat. Antagoniſta.ↄ.p.i.certatoꝛ qui ante com/ miſit aliquod bellum. Antarctic.m.S. dr circulꝰ auſtralis ut pol⸗ ⁊ dꝛ ab anti.i.⁊ arctic q̃i ð arcticũ poſit᷑ Antecęnii.n. S. vel antecenia..p.i.merẽda ſalʒ abo qͥ ante cenã ſumit. Merẽda aũt quaſi vulgare ẽſic tamẽ dicta quaſi poſt meridiem ededa. Antela. f.p.ꝛ cingulũ illud qð ante pect equi tẽditſic poſtela vꝛ iſtud qð poſteriꝰ tẽdit᷑ ſub cauda equi:vel ãtela dr q̃ſi ante ſella. poſtela q̃ſi poſt ſellaʒ.⁊ ſic põt dici qdlibet oꝛnamẽtũ eqͥ añ ułretro. Oel mã tica ꝗ añ poꝛtat᷑ ułretro. Et oꝛ ab ãte te/ lon.i.longu. Oñ. Eſt ãtela qð eſt ipectoꝛe qdrupedat. Dicat᷑ poſtela qð ẽ a poſtioꝛi Antelucanus.a.ũ.i.añ luceʒ vel viẽ ſurgẽs vVl exiſtẽs. Pñ Sap.xi? Et tanq; gutta roꝛis ãtelucani qͥ deſcẽdit ĩ terra DMel ãte/ lucanꝰ ſubſtãtiue:dẽ ſplendoꝛ matutinus. Antemna.fſ.p.vꝛ choꝛda capitalis ĩnauiꝗ ſurſu dirigit velũ·vel partica ex q̃ vxllum depẽdet.qſi añ amnẽ poſita. Dñ Duidiꝰ triſtiũ Mo tulit antẽnas aura ſecũda me/ a8. Papias vo dicit: Antemna eſt lignũ ex trãſũſo mali poſitũ ꝑ qð depeẽdet velũ. Antemurale. n. t. eſt defenſio añ murũ. Oñ Antifraſis.ſ.t.pe.coꝛ.dicit 1 ſaig 262 Honet i ea murꝰ antemurale. Antepenultimus. a. i. qui eſt ĩ ſecuũdo loco ante penultinim. Antepes. m. t. antepedes ĩ pli ſut obleqa amicoꝑ vel ipſi amici obſequẽtes. Anteterminus.a. i.i.vicinus vel iuxta ter/ minos poſitus. MMMM Anteritas.ft.i. antiquitas. Anteriũ.n.s.oꝛ plii ante vrbem factũ·q alit anteurbann vẽ. . Antes antiu.m.t.plis numeriſut lapidès ⁊ macerię q daudũtvineas:eo ꝙ añ ſtant el dicunt᷑ extremi oꝛdines vinearũ.vel lignum in quo oſtiũ ſerat. . Anteſignanus.a.i.i.pmipnulus.vexillifer. ab ante ⁊ ſignũ vel ſigna.addita.nus. AUntibachius. m. s. eſt pes cõtrariꝰ bachio Cõſtat eni ex duabo pᷣmis lõgis ⁊ tertia bꝛeui· vt natura. Bachius vyo ↄſtat exp/ ma hui ⁊ duabo ſequẽtibo lõgis. vt poe/ te DOñ. ANbbꝛeuiat pmã mediaʒ pducit⸗ imã Bachiuseſt antibachius hoſtis ei. Antibibliu.n.s.ẽ pignus p codice mutua/ to datum . ſic poſtica poſtius Mñ. Eſt antica domus AIntica.ſ.p.vel anticii.n. S.eſt oſtiũ anteriꝰ ingreſſus ab anterioꝛi. Hoſtica lates tibi ſit a poſterioꝛi. Itẽ alij vſus. Fallitur an/ ticã qᷓ me nõ vixerit eſſe. cnoua ſüt vᷣe ſolue qd eſſe põt. Item antica dr pars ec- deſięgꝗ d tremia.⁊ venit ab anti cõtra. Antichꝛiſtꝰ. m. a.ẽ q̃ſi cõtra chꝛiſtũab an/ ti.i.otra.⁊ chꝛiſtꝰa ſumit p quodã regna⸗/ turo ante diem iudicij. Antidicomaritę qͥdã hęretici dicti ſunt ex eo qꝛ Marię vᷣginitati ödicunt aſſerẽtes eã poſt chꝛiſtũ natũ viro ſuo cõmixtam. Antidona. n. s. dicunt᷑ dona pditionis. Antidotũ vꝛ venenũ qð at᷑ cõtra vitam. Vliſtud qdð dat᷑ õ venenũab anti qð cꝰ ⁊ vatu·qi ex ꝛio datũ.Cõtraria em orijs curãt vñ ſumit p medicina ñ.Eſt ãal⸗ la dei ſimplex elemo ſyna moꝛt. IFntido⸗/ tũ venię oꝛta ſalutj iter. Inde antidota/ rius ⁊ eſt liber qͥdã cõtra vitia cõpoſitus. Zria locutioſcilʒ qñ ſermo ꝑ ↄtrariũ intelligit᷑a differt ab ironia:q; ironia pnüciatione ſola etiã in- dicat qð vult intelligi:vt cũ dꝛ hdĩ male agenti: Quod bonum eſt facis. Sed an/ tifraſis nõ voce ꝓnũciani ſiꝗt cõtrariũ.D tm̃ verbᷣ ſuis quoꝝ oꝛigo ↄtraria eſt. Antigraphus.m. s.dẽ ab anti qð ẽ gra pbus.i.ſciptoꝛ. idẽ eſt qð cancellarius. qͥ archigraphus vi. q; reſe cribit litteris miſſis ad dñm ſuũ. Oñ antigraphia vel archigpbia.i.eò oignitasſalʒ cacellaria. Antiliban.pe. coꝛ.dꝛ ea pars libani:ułſuꝑ libanũ quęoccidẽtalem partem reſpicit quaſi cõtra libaun. “ Tnelo gus ẽ bmo de ſuperioꝛibo deſcẽdẽs. Antiloquus.a. i. vꝛ qͥ pꝛimo lo quit᷑. Inde antiloquiũ dꝛ pᷣma locutio. Totimetabola.ſ.p.pe.coꝛ.vel antimetabo/ le. les. gręce.ẽ mutatio bmonis cñ ſnia· vt: MHõ vt edas viuas ̊ edas vt diuẽ poſſis Antiochia. ſ.p. victa eſt ab v ntiocho pꝛe ſeleuci qui eam ędificauita qͥ etia ſeleucia alia cinitas victa eſt· vel vꝛ ſic ab anti. ocis qd eſt veloxq; cõtra velox.i.oceanũ eſt woſita. Inde antiochenus.i. exiſtẽs de antiochia Antiope · vna fuit mulieruʒ quam coꝛrupit Jupiter. Fntipagene dicunt᷑ valuaꝑ oꝛnamenta. Antipas interpᷣtat teſtis fidelis. Antipaſtus oꝛ pes qͥ fit ex ↄtrarijs ſyllab ſcilʒ ex bꝛeui ⁊ longa ⁊ exlonga bꝛeui:ut gmaunere. Antipater.tris pe.coꝛ. Oñ in Auroꝛa. Bir pꝛobo antipat idumeus cõſt ulit illi. Intipenthemimeris pe. coꝛ.ẽ qdaʒ ſpẽs c⸗ ſureę·p quã vocalis naturalit coꝛrepta p/ ducit in pncipio ſecũdi pedis:vt in h vyᷣſu Moꝛs ecce nõ tardat ideo labit᷑ hoꝛa. AVntiphona.ſ.p.i.cõtra pſalmũ ſonans. vel q; pars illi canit᷑ ab vna parte choꝛi· alia ab altera. dꝛ ab ãti ꝗð ẽ cõtra? phonos ſon. Et põt ſcribi ꝑ ph vl f. Papias vo Dicit: vFlntiphona gręce.i.vox redpꝛoca ouobo choꝛis alternatim pſallẽtibꝰ. Antipoca oꝛ chirogphb quẽ facit debitoꝛ qeditoꝛi in qᷓ̃ cõfitet ſe ſoluiſſe tantũ⸗ fit a debitoꝛe ĩ hũc modũ: Cõfiteoꝛ me tan/ tum vſuraꝝ noiĩe vel penſionis ſoluiſſe. Antipofoꝛa.f.p.eſt rñſio tacitę obiectioni facta· vt: Mil mreſcribas attñ ipſe veni· Antipos.podis:dr ppłs ſubterrane contra nos bhñs pedes ut putãt q dã. Papiaſxo dDicit: Antipodes. pe. coꝛ. dicti ꝙ ↄrij nris veſtigijs putãt᷑. Nẽ ãtipodes gen/ mon/ ſtri in libya·plantas verſas hñt pꝰ cura· ⁊octonos digitos in plantis. Antiptoſis pe.pꝛo.qdam figura allothetę. ⁊ fit qũ caſus ponit᷑ p caſu. Antiquari.m. S.ẽ qͥ antiq̃ hʒ in memoꝛia vel ſcribit. Et differt a libꝛario · q; libꝛari⸗ dꝛ qͥ noua ⁊ vetera ſcribit· antiquariusqͥ ſolũ vetera. Antiquanus etiam vꝛ ſenex vel antiquus. — * Autiquus.a. i.i.res multoꝝ ãnoꝝ.⁊ dꝛ ab ante . qꝛ illud qð eſt multoꝝ annoꝝ eſt ab ante reſpectu iſtiꝰ qð eſt aliquoꝝ annoꝝ. ⁊cõparat᷑ zneigvnodoalliut. In atiqui⸗ tas.i.eui longitnundo. Antiſima v ab anti qð eſt cõtra.⁊ ſima.i. uua · eſt nota in bis vſibo quoꝑ oꝛdo ꝑmutatus eſt. Eadẽ nota cũ pucto ponit᷑ vbi in eodẽ verſu ouplices ſenſus ſunt. ↄubitat᷑ qͥs ſenſus potius eligendus ſit. Antiſmicus.a.ũ.i.vrbanꝰnõ amarus non iracundus. Antiſma eſt locus vbi cẽſus eſt mutuãdł. Antiſmos eſt tropꝰ floꝛidę ⁊ vrban?ę vir⸗ tutis vel ſnię. Antiſtes.ↄ.t.i.ſacerdosq̃ſi ſtãs ꝓ pplo· q; ante ſtat? oꝛat ꝓ plebe. Taſten uie⸗ ſacerdotiũ uł dominiũ. ntiſtitia. I.p. idem. Antiſta.f.p.i.ſacerdotiſſa. — ⸗ Antiſtropha.f.p.ẽ qñ finito vᷣſu reincipit ipſuũ rñũſoꝛiũ vel eius medietas m Hug. Hapias vo dicit atiſtropha ẽ recpꝛoca cõuerſio qñ totũ reſpõſoꝛiũ cõuertit᷑. Antitas.i.antiqᷣtas. AIluntitheſis ẽ lrep lr̃a poſitio · vt olli p illi. Antitheta eſt ↄria poſitio vel locutio.⁊ dẽ ab anti qð eſt cõtra theſis qð ẽ poſitio: ſcilʒ vbi cõtraria orijs opponũt᷑.vt cõtra malũ bonũ. DHer ifamiã ⁊ bonã famã op/ poſitiões ſunt q̃ſi ↄtra thetã lr̃ax. Sʒ an⸗ titheton vbi cõtraria cõtrarijs opponũt᷑ pulchꝛitudinẽ ſnĩę reddũt.vt frigida pu/ gnabãat calidis humẽtia ſiccis. Antiton oꝛ genus ligni incõbuſtibilis · vel lignũ paradiſi qð cõburẽdo fit mũdius. Antonomaſia.f.p.eſt qñ illud nomẽ quod eſt cõe pluribo appꝛopꝛiat᷑ alicui ꝑ excel⸗ lentiã:ſicut DHauid dꝛ ſpãlit ꝓpheta ꝓpter excellentiã. Paulꝰ aplis. Ariſtoteles phᷣs Et vꝛ ab anti quod eſt cõtra onomaqð eſt nomẽ ⁊ theſis poſitio · quaſi contraria impꝛopa poſitio noĩs ꝓ noie. Antonomia eſt noĩs ꝓ noie poſitio. AIntracidis lapis ſcoſus ſic dictus q; ip/ ſe eſt ignei coloꝛis ut carbunculꝰ qͥ antrax di ſed calida vena pcinctus. Cuius ꝓpꝛiũ eſt iactat in igne velut inter moꝛtuos ex/ tinguit ecõtrario aqͥ ꝑfuſus exardeſcit Antrax.i.carbũculus vel calculus.i.lapis. AVntrillus.m.s.eſt. inſtrumentũ lapicidaꝝ Anthꝛopoſa gi vel anthꝛopofagitę ẽ gens glt ener iob tab Leſau pis ader⸗ aſperrima ꝗ bumanis camibo veſcit ꝛ ſũt ſub regione ſcythię dꝛ ab antrowos qð eſt hõ ⁊ fagni qð eſt comedere. Antropomoꝛphite hęretici victi ſut ꝓ eo wꝙ ſimplicitate ruſtica deũ habere huana mẽbꝛa.ꝗ in viuinis libꝛis ſcipta ſunt ar/ bitrãt.vlntropos enĩ gręce ho latine iter⸗ pꝛetat ignoꝛãtes vocẽ oñi qͥ ait: Spüs ẽ deus incoꝛpoꝛeus. Nec eni mẽbꝛs oiſtin/ guiturnec coꝛpoꝛis molęcenſet᷑. Antropos eſt hõ ſurſuʒ erect vel cõuerſus 12 dĩ ab ana qð eſt ſurſu tropos cõuerſio Iſi ſurſũ erectꝰ ↄuerſus ad cęlum vt ſuũ creatoꝛẽ aſpiciat. Et nota ꝙ hõ dꝛ ab hu⸗ mo qͥ̊ ad materiã/q de terra foꝛmat is eſt Zin terrã cõuertit᷑. Sʒ dꝛ antropos ꝓpter cõuerſionẽ ſui capitin caũ·qð alię create cõuertũt in terrã: vt plantę ꝗ ſic radices i. capita eaꝝ habet. Itẽ antropos ĩ gręco d artboꝛ cõuerſa ꝗ cõuertit radices ſurſu. VPñ.Bs hoiuʒz ſublime æditq; cęluʒ vi/ dere. Juſſit: erectos ad ſidera vertẽ vult Antropoſpatos eſt hũana paſſio attribu/⸗ ta deo · ſcllʒ iraſci vel ridere. Antrũ.n.s.gręcũ ẽ latine ſpecu dꝛ.uł antr Iſi atra.i.obſcura loca. Et differt a ſpecu. ſi. Eſt ſpecus inſciſũ natura penit᷑ antꝝ Anubis.m.t.dꝛ mercuriꝰ q̃ſi ſine nube.Eſt enĩ deus hmonis:qꝛ oĩa reuelat.Et idẽ oꝛ cnocephalꝰa cinos.i.canis⁊ cephas ca- put .qꝛ cum canino capite depigit᷑ apud egyptios ꝓpter ſagacitatẽ. Vñ Virgiliꝰ Higenũq; deu mõſtra ⁊ latratoꝛ anubis Anularis..t.⁊ hoc.re.qð pꝑtinet ad anulũ Sʒ anularis.m.s.ſubſtãtiue:ſecidus di/ gitus a mimo:q ibi frequent᷑ ponit᷑ anulꝰ Ingde anulariꝰ.i.ꝗͥ fac anulos. Inde etiã hoc anulariiũ.i.locus vbi fiũt anuli. Anulus m.s.pma bꝛeuis eſt oꝛnamẽtũ qd/ dam ſcilʒ crculus qͥ damłein fingerlin pᷣma longa eſt paruus anus. Inde anu latus.a. ũ.i.habens anulũ. Et oꝛ ab anus ꝓ culo a rotunditate.vel d ab annus per iminutionẽ q̃ſi annulus.i.circulꝰ.qꝛ in ſe redeat vt annꝰ. Quidã tñ vicũt ꝙ; anulłꝰ nõ venit ab an ꝓpter pᷣdictã cauſamſed ob aliã. Fuit eni ↄſuetudo olim ꝙ ſi aliqͥſ eſſet homicida vel adulter deferret ſimiaʒ in collo. os ſuũ ad ſimię culũ tenẽs:ſᷣ quia H erat nimis oppꝛobꝛioſuʒ.fecerũt toꝛquẽ rotundũquẽ in dedec deferebãt ĩ digit- ⁊tunc nobiles fecerũt illũ facere aureum l argenteũ ·quod magꝗſvidebat᷑ honoꝛi ᷓ; dedecoꝛiex eo tempoꝛe ↄſuetudo ino/ boal vux viam fecit oñ Ror Aper. m. s. eſt oꝛcus ſilueſtris: vẽ ab ape/ leuit vt nobiles deferrẽt anulos:iõ qͥd dicũt ꝙ anulꝰ victꝰ eſt ab ano ſimię. vklij Dicut ꝙ Pꝛothe fert᷑ crcudediſſe ferren Arculu digito. lapide incluſo:qua cõſue/ tudine hoies vſi anulos habere cęperunt poſt gens ceępit geſtare eos in quarto a pPollice vigito · quia in eo vena eſt ꝗ vſq; ad coꝛ ꝑtingitquã notandã oꝛnadã ali⸗ quo inſigni veteres putauerüt. Anus.us.ui. antiqua vetula. eo q mul- tos habeat annos vel vꝛ ab a qo eit ſine Znus.i.ſenvis quaſi ſine ſenſu. DBñ qͥdam Pamphile tolle manus iãq; redibit anꝰ Bʒ anus ani.i.culus.ſimilit ꝛ ab annus pter circulationem. Mñ. Foꝛma ſenilis anus pars ꝗdã coꝛpoꝛis anꝰ. Itẽ Bum ſe curuat anus velut anſer ſibulat anus AVnutergiu.n. S. vi illud vnde anus.i.culus tergir. HH olla ſuperius ſtricta. Anxioma ſᷣm Huguitionẽ vꝛ concatena/ tio loquẽdiſicut ſut ſophiſmata. Papi/ as vo dicit Anxiomata ſũt ꝓloqa: ma/ xime ꝓpoſitiones in topicis. Ite anxio/ ma.i.obnoxiũ veritati aut falſitati· vt Ci/ cero diſputat.Cicero nõ viſputat. Anxius.a.ũ.i.triſtis.ſollicitꝰ. Inde anxie/ tas.i. triſticia vel moleſtia. Aonia eſt regio qꝗdam in qua Cathinꝰ rex edificauit thebas ciuitatẽ. Inde aonides nomẽ patronymicũ.i.thebanus. H Aoꝛaſia.f.p.dꝛ cęcitas qua ſodomitę circa domũ Aoth fuerũt pcuſſi. Geñ iꝗ? A ante S Apatia.tię. gręcelatine iĩpaſſibilitas. Apella.i.iude quaſi ſine pelle. Turoꝛa. Ex/ tinguit oñi factus apella puer. Apennius dictus eſt q̃ſi alpes acutę. Hen/ niũ eni antiqͥ acutũ vocabãt. Bel apeniũ ꝛ quaſi alpes pan oihat qᷓs Ani⸗ . omã peteret. riẽdo·eo ꝙ fodiẽdo aperiat· Mel vꝛ aper quWuaſi afer a ferocitate:ↄuerſa.f.i..p. Inde Hh aperculariꝰ.i.effractoꝛ dvomꝰ. Et ẽ diffe/ rentia inter apꝛũ verrem ⁊ nefrendũ:Maã aper d poꝛc ſilueſtris. Merres domeſti/ cus habes teſticulos. Mefrendꝰ oꝛ dome⸗/ ſtic nõ habes teſticulos. HBñ. Cultoꝛ aper nemon ſit tibi verreſq; domoꝝ. Atq; ne/ frendus ⁊ h caret vſu teſticuloꝝ. Et aper coꝛnipit bᷣmã. Oñ Duidi cane nõ ma- gno ſepe tenetur aper. Inde aperculus.i. paruus apr. ? Aperus.m.s.eſt quidam piſcis. Apes apis pla ſigt. PNꝛimo eni eſt q̃ddam gial volatile mellificãsqð naſcit᷑ ex carni/ bus bouinis ſepultj ⁊ certo tẽpoꝛe putre/ factis. Et ſũt pła talia aĩalia volatilia ex ſtercoꝛibo⁊ carnibo aialiũ putrefactis na/ ſcentia· vt bꝛuci ⁊ locuſtę ex ſtercoꝛibus:⸗ ſcabꝛo de carnibo equoꝝfucus de mulis · veſpę de aſinis. Et oꝛ ab a quod eſt ſine⁊ pes qꝛ pᷣ naſcit᷑ ſine pedibo? poſtea accipit pedes. Itẽ apes uł apis vt ait Pliniꝰ di/ cebat᷑ q dã taurus qᷓ de Qilo ſolebat exi⸗ re ⁊ geſticulatiõe ſui coꝛpoꝛis pdicere fu/ tura:habens ĩ humero dextro ſignũ can/⸗ didũ adinſtar lunę coꝛniculatũ ad quem cum ſtatim cõfluxerũt ęgyptij cum iſtru/ mentis muſicis pſallẽtes leuabãt eum in gere.⁊ ſuꝑ eos tanq; pſallẽs ferebat᷑:.⁊ ad motũ vel ſtationẽ ipſi. illi ĩterra moue/ bant᷑ ulſtabãt. ⁊ eadem vie euaneſcebat Dicũt tñ qͥdam ꝙ in feſto ſerapis vel ſa/ trapis annuatim taurus ille emugebat.i. boabat⁊ vt ipſum idolũ conſecrari debe⸗ rent annuatim ipſos ęgyptios vocauit. Alij ꝑ decenniũ ipſuʒ ſemel apparere vi⸗/ xerũt. Alij tm̃ tẽpoꝛe iuſti ſacerdoſj helio/ polis illud factũ fuiſſe dicũt.⁊ tẽpoꝛe ũiu/ ſti ſacerdotis nõ vt ꝙ iuſticia dei iudicijs indicaret᷑ ſacerdotũ. Hoc habet in hiſto/ ria de ſubmerſione paruuloꝝ hebꝛęoꝝ in ęggypto.Etiã apes vel apis erat pꝛin no men cuiuſd regis gręcoꝝ qͥ moꝛtu ĩ ęgy/⸗ pto ponebat᷑ ĩ ſarcofago:⁊ ibi cepitado/⸗ rari ꝓ deo. Et dict eſt woſtea ſerapis q̃ſi ſoꝛapis.a ſoꝛus qð eſt caro ⁊ apisq; car/ naliter adoꝛabat᷑. Item apes eſt de apũ. Et pꝛo pmo ſigto eſt ge. fe. ̊ pꝛo alijs ge. maſ. Item in pꝛima ſignificatione ⁊ vl/⸗ tima coꝛripit pmã ſyllabã Hi alijs ꝓduc. Vñn. Mel fert ⁊ deus eſt apis bos rex ſit apis. Inde apecula vel apicula.i.parua apis. . Apex.m.t.i.ſũmitas. Qð enii ſũmo ẽa pe/ dibo remotũ eſt. Et qñq; apex vꝛ littera Et pꝛie apices dicunt᷑ lręꝗ ĩ frõtiſpicijs muroꝝ vel eccliaꝝ ſcribunt᷑.⁊ in pꝛicipijs libꝛoꝝ ⁊ ĩ titulis legũ. Itẽ qlibet lr̃a qñq; dr apex. Mñ in Marco. Onus apexnon ſteribit. Et apex vꝛ ligamen. Itẽ apex oĩ pileus ſubtilis qͥ gẽtiles ſacerdotes vte/ bant. Itẽ dꝛ ſũmitas galeę ſcilʒ conꝰ ſuꝑ quẽ criſtę ppnuntur. Inde apiculus qð ⁊ pꝛo litterapꝛo ligamine quo philateria dependent? pꝛo filis accipitur. Papias x dicit. Apex apicis dictus ꝙ longe ſit a pedibus.i.ſũma pars verticis vel coni vel gale? vel mõtis vel lr̃e. Itẽ apex ẽ ſů⸗ mitas honoꝛis vel diſtinctiõis nota. Dñ Apex littera ſignũ galeę dignitas altiſſi/ ma mitra. Apheduo ſᷣm qð exponit glo. Danielł xi? cõpoſitum eſt.⁊ idem eſt quod ſolij ſui. AVlij exponũt apheduo.i. Emaus:/quę eſt ciuitas ad radicẽ moni oliueti diſtans a hieruſalẽ fere tria miliaria. Alexãder neq; Ddicit ꝙ apheduo idem eſt quod appẽdix ſcilʒ manſiũcula ꝗ adheęret magnę domui Et dꝛ ꝓſpectũ ſi de lignis: menianuʒ ſi de lapidibo cõſtructũ eſt. Dñ. DNicas aphe/⸗ Duo ſolaria ſiꝗtq;. vcppendix ꝙ ſi lignuʒ ↄſtruxerit ipſũ Dicas ꝓſpectũ ·ſi ſaxũ dic męnianum. Apia vicebat᷑ Romę ꝗqdam publica via. Pñ in paſſionali ſępe legitur Romę via apia. Itẽ iuẽ hãc viã venꝰ habuit teplũ vnde ipſa vĩ apias Oñ Ouidiꝰ.Nõ il⸗ las lites apias ipſa ꝓbat.I¶pia etiam dẽ ſuiſſe vxoꝛ Philomonis. Apiago.ũſt.dꝛ herba cuiꝰfloꝛes apes libent colligũt ⁊ maxime appetüt. Apiane ſunt vuęgꝗ dulce vinũ faciũt. piarii. n. . eſt locus vbi ſunt vel mellifi⸗ cant apes/ſic auiariũ vbi ſunt aues:⁊ vio/ lariũ vbi viole· roſariu vbi roſe. pifoꝛiũ apiſteriũ idem. piaſter. m. S. vꝛ? mgr̃ apũ.⁊ dꝛ ab ape ſiẽ catulaſter a catulo. Apiaſtra.fſ.p.eſt auis quę libẽter comedit apes. eſt viridis coloꝛis:qꝗqᷓ ⁊ merops dẽ Apiatellũ.n.s.eſt herba quã qͥ ieiunus gu⸗ ſtauerit ridendo exanimat᷑. Apicioſus.a.ũ.i.caluꝰ capite · cuiꝰ frontꝭſũ/ mitas apparet. Apicitus.a. ũ.i.ligatusab apicio. Apifera.pe.coꝛ.ſut funes qui coꝛnibus an/ temneę dextra ſiniſtraq; tẽdunt᷑ retro vᷣſa. ab a? pes pedis ⁊ fero.qꝛ longe a pede ma li vel veli ferũt coꝛnua⁊ extendũt coꝛnua valomn ore cor eſt nomẽ oppidi. piũ. n. 8.?m Muguitionẽ eſt herba q̃ ſo/ lebant coꝛonari apices.i.capita hoiuʒ · hh bim Papiã apiũ eſt genus herbę dictuʒ· eo ꝙ apices.i.capita antiquoꝝ triũphã⸗ tiũ vel woetaꝝ ipſo coꝛonabant᷑ · quo in/ ternoꝝ viſceꝝ doloꝛes grauiſſimi ſopiũt huiuſmodi herba ebꝛietatẽ dꝛ ꝓphibere. z ſano ſobise diaba Nune bco ſos Aroe⸗ dert n 702 1uurd hor lg⸗ ſwn w ligi Neche Alas! Uutor Precd wuü G 1We inta i. Peag lsſer n lsanm bette ſtodl kwani lorn.⸗ diſege Dapins longeſit coni ereſü⸗ o Vi altiſſ, Mnickpi⸗ dſolffi. 160 eſt plſtunga Gernec pedix. domui nuyſide asaphe⸗ nuigy voneni ttpli umde gllryt . zrno⸗, le ſi meli dpo unns nſi⸗ usan⸗ 10 edema (nus 1 gi 0, vig⸗ niuy bi⸗ noin⸗ piin/ bere⸗ Aplanos uł aplane aplanes.i.firmamẽtũ qſi ſine erroꝛe.qꝛ ſemꝑ mouet᷑ eodẽloco. Apluſtre.ſtris. oĩ igubernaculũ nauis vel armamentũ. Dñ Juuenalis. Oicteq; tri/ remis apluſtre. Inuenit᷑ eti apluſtra.tre Aca.f.p.eſt ſeiptuʒ quod qreditoꝛ dat debitoꝛi ſoluenti.in quo creditoꝛ pfitet᷑ſe tantũ accepiſſe.⁊ fit a creditoꝛe ſicut anti/ poca a debitoꝛe. Oñ.ꝑoca ſoluenti dat anti ſuſcipient. Aꝑocalypſis.ſis.ulſeos.ĩterpᷣtat᷑reuelatio ſecetoꝑꝝ.⁊ vẽ liber Joannis euãgeliſtę qͥ nobis cęleſtia ⁊ multa ſecreta reuelauit.⁊ dꝛ ab apo quod eſtre.⁊ calypſis quodẽ elamentũ.qꝛ ibi manifeſta ſunt quęerãt abſcõdita. Ruroꝛa. Eſt apocalypſis my/ ſtica verba gereenn... Apceleſma dẽ coniectura de futuris conſi derata iuxta motũ planetax. Aꝑpqiphus. a. i. pe. coꝛ.i.o ccultꝰ ſecretus dꝛ ab ap.i.de:⁊ ciſis ſeccetũ Itẽ apoci pha pue dicunt᷑ illa ſcripta quoꝝ oꝛigo ⁊ autoꝛ ignoꝛat᷑.⁊ q;uis ibi ſint multa ve/ ra:non tñ habent᷑ in autoꝛitate ꝓpter pła falſa quęibi cõtinent᷑. Inde apocriphariꝰ qͥ deſcibit appocipha. Item m quoſdaʒ apocriphus dꝛ ab apo quod eſt longe ? criſis.i.iudiciũ·quaſi longe a iudicio · vel de quo non põt haberi certũ iudicuʒ. Et aliqs liber ꝛ ouplicit agpcriphus· ułqꝛ autoꝛ ignoꝛat᷑ veritas patet.⁊ talẽ rec pit ecdlianon ad fidei ꝓbationẽ ſ ad er- roꝛũ deſtructionẽ. q̃les ſunt liber Judith ⁊ alij quos enumerat Hieronym in ꝓlo⸗ go Regl vel qn de eius veritate oubitat. ⁊tales non recipit ecdeſia · vt eſt liber de infantia ſaluatoꝛis. Axocripharius vel apocriſarius.i.ſecreta/ rius · õſiliarius.vel etiã vꝛ cancellariꝰ.qꝛ ipſe eſt ſeq etarius reg vel imperatoꝛis 2 eius ſeceta ſcit dꝛ ab apociſis.i.ſecre/ tum · vel vꝛ ab apo qð eſt ab velde. ꝛchꝛy⸗ ſos auruũ.⁊ idem ẽ quod theſaurariꝰ.eo ꝙ; habeat aurũ regis vel imperatoꝛis in ſua cuſtodia. pocriſarij ſunt nuncij oñi papęq̃ſi ſece-/ tarij. vt viſ.iõ.c. ſeptuaginta:Nam criſis oꝛ ſecretũaurũ.vwel iudicin.c.ſignificaſti. de elec. in glo.i. Hñ.curũ ſecetũ dat iu/ Diciu tibi crliiss. Apocopa.ſp vel apocope.pes.ẽ ſubtractio lrę vel ſyllabę de fine dictionis ut Achil⸗ li ꝓ Achillis· fac p face. Apodiſteriii.n.s.eſt locus vbi res ponunt Apdixis gręe ſᷣm Papiã ·i.oſtẽſio. Hu/⸗ guitio vꝓᷣo dicit apodixis.i.oſtẽſio.fanta⸗ ſia pbatio · experimentũ· virtus/ poteſtas. Vñ in vita de beata Agnete legit. Id fi⸗ liü meũ voluiſti apodixin tuęartis magi⸗ cceę demonſtrare. Apofoꝛetũ.pe. p.eſt vas planũ ad ferenduũn tboma wl aliqd aliud. Etiã eſt vas ad de⸗ erendũ reliquias. ” Apofragiſi ina. f.p. eſt ſignaculuʒ anuli ſere circiflexrrix- Apogeũ gei.eſt oſtructũ ſub terra edificiũ ₰ quod nos antꝑ vel ſpeluncaʒ dicimꝰ dẽ ab apo. i. de. 1 ge terra. Idẽz dꝛ hypogeũ ab hypo quod eſt ſuba ge terra. Epoleſma vꝛ diffinitio conſũmatio viſ- pPutationis. . polides icunt᷑ qͥ ſunt ſine ciuitate. ab a quod eſt ſine ⁊ polis cuitas. Apologus.m.s.ᷣ eſt ſᷣmo ruſticalis de bꝛut nialibo- inſtructioni hoiuʒ coaptatus ex/ emplum viuendi cõ tinens. Apolutiũ·n. s.eſt veſtibulũ ſeu loc vbi ve⸗ ſtes abluendę exuunt᷑. Apollo.linis.m.s.pma bꝛeuis ꝓpꝛiũ nomẽ viri. Oñ Mirgilins. Concutit? ſtimulos ſub pectoꝛe vertit apollo. Eliqñ auteʒ eſt indedi. Oñ.i.Corn.p̊. Ego qde ſuʒ Dauli ego Apollo. Etia ANpollo ᷣm fabulas dr de ul idolũ greęcoꝑſcilʒ de celotes· vim ſuꝑ arcũa pharetrã geſtansvel citharã ⁊ tibiã·quaſi donans hoĩbo mercedẽ gratię l vindictę vel oꝛ ſol a gentibo. Epollonius.m. s. pma bꝛeuis ꝓpꝛiũ nomen viri. DHñ in Auroꝛa. Miſſus apollonius dux nup factus ab illo. Apollinariſte hęretici ab apollinarevocati ne aia aſſumpfſiſſe. Apologia.F.p.i.excuſatio vel reſpõſio.⁊ dꝛ ab apo quod ẽ re.⁊ logos.i.ſpᷣmo. q̃ſi ſer/ monis relatio.i.reſcõᷣſio. Vñ in decretis Alexandri papę. Clerici q alios accuſant iuſtã accipiant apologiam.Et ponit᷑ ibi apologia p defenſione vel negatiõe ſola Inde a pologeticuis.a.ũ.i.excuſatoꝛiꝰ vel reſpõſoꝛius hm Hug. Papias oic: Ipo logia.i.excuſatio. Inde apologeticuʒ dẽ. i. ſatiſfactiõis iudiciũ uł veꝑ teſtimoniũ. pompeius gręce vẽ emiſſariꝰ latine. Apoplexia.fſ.p.eſt ſubita ſanguis effuſio. qua ſuffo cati intereũtſicoicta.qꝛ ex letali percuſſione repentinus caſus ſiat. Gręci c Aiewſſion apoplexim vicunt. Poꝛia. f.p. pe. coꝛ. plura ſigt. Eſt eniidem quod apertiolaborangoꝛ aculeus.ſtimu lus ·ictus· vulncura · tediũ/ moleſtiapau pertas ·triſtitia · vertigo capitis! dicit᷑ ab a quod eſt ſine ? poꝛus quod eſt minimũ foꝛamen in coꝛpoꝛe per quod ſudoꝛ ema / nat: ita vicit Hug. Super illud Ecc 272 Apoꝛia hoĩs in cogitatu uliꝰ oicit glo. iiin⸗ fiunoo. ſtimul wl moleſtia. Ite ſup illd Cor. 4 ꝛiaf · nõ deſtituim̃ ⁊c· dic.i. pauperes ſumus penos eni grece pauper dꝛ latine. Item ſuper illud Jlaix. S9. Eſt apoꝛiatus.i.cõtriſtatus de ĩfelicitate eoꝝ. ſm hoc apoꝛia idẽ eſt quod triſtitia. Sed Hapias vicit: IWpoꝛia gręcũ nomẽę eſt eſt idẽ qdð fluxio · oiuinatio.uel vna/ tio gloꝛię dei. Del ſunt feces ⁊ reliquęſoꝛ- — des elementoꝛũ ꝗ in gere purgant vnde gignunt in terra viuerſaicilʒ arboꝛes. la⸗ oſiopeſis.ſ.t. eſt validus defect onis ſñ Cerentius in eunucho. Ego ne illam lei⸗ Zc. Itẽ apoꝛus.a.ũ.i.Oiuinus. ꝗillũ/quę me quęme non. Apoſtata. 9.p.oꝛ peruerſus renunciatus. * refuga retromiſſus. Et pꝛopꝛie vꝛ ille qui pmo bene agit: poſtea peruertit ſe.⁊ male agendo retro abit. Del eſt aliqs recedẽs a ſide vel religione. Et vꝛ ab apo quodẽ retro ⁊ ſto ſtas. Iñ apoſtatic.a.ũ.i.puer/ ſus. Inde apoſtaſia.i.renunciatio· retro ad malũ moꝛẽttio · quę in tribo conſiſtit.· qͥdẽ in vimiſſione fidei chꝛiſtianę.2? i vi⸗ miſſione habit religionis.ꝰ in imiſſio/ ne tonſurę dericali. Itẽ apoſtatic ẽ etiaʒ idẽ qð ꝓſelitus ſcilʒ qͥ pcul ſalit de vna ſe⸗ cta in aliam. Apoſtema.n. t. pe. pꝛo. dicit oura humoꝛuʒ collectio in coꝛpoꝛe ·ſic dictũ a collectione bumonꝝ: Ma gręæci apoſtemata collectio⸗ nes vocant. . . . . Apoſtolus.m.s.gręcũ ẽ.⁊ d miſſus latine hebꝛaice liſan. dꝛ ab apo qð eſt de vel re. ſtolos quod eſt miſſusq̃ſi de clo vel a deo miſſus. Miſſi enim ſunt apoſtolia chꝛiſto in vniuerſũ mũdũ ad pꝛędicandũ euangeliũ. Inde apoſtolatus. us.ui.i. vi/ gnitas ułofficiũ apoſtoli. Inde apoſto/ licus.a. ũ: hic apoſtolicis ꝓ papa.Inde etiã apoſtolaris.ↄ.t.⁊ hocre. . Apoſtoli in iure dicunt lĩę oatę appellaͤti · in ;bo continent᷑ allegationes: qualit in Qula ꝓceſſum ſit. Itẽ apoſtoloꝝ alij ſunt cõuẽtionales · ſcilʒ quado pars admittit appellationẽſiue in iudicio indice refutai⸗ teſiue tacente vel extra indiciũ · vt ex de appel.c. ſepe. .c. oblatę. Elij ſunt teſtimo/ niales teſtiſicantes de appellatione facta Alij oimiſſoꝛij· ꝑ quos apparet ꝙ iudexr detulit appellationi. Elij refutatoꝛij ꝑ às apparet ꝙ iudex non detulit appellationi Elij reuerendi ſiue reuerentialesſcilʒ qũ ob reuerentiã ſuperioꝛis appellationi de⸗/ fertur. vt. c.i.de app.li.?. in glo. Apoſtolici beretici qdã quiſibi hocnomẽ ſumpſerũtq; nihil poſſidẽtes ꝓpꝛiuʒ· ne/ quaq; recipiũt illos qui aliq̃ i hoc müdo vtuntur. Apoſtrophe. phes. vel apoſtropha phę. eſt ↄuerſio locutionis ad aliquẽ per ſeca/ vam perſonã:vt: DVñi ẽ ſalus ⁊ ſuꝑ pin tuũuũ benedictio tua. Apoſtrophꝰ. m. s.virgularegula.qi pars circuli dextra ad ſũmã litterã poſita ĩ his dictionibo in fine · tribunal ⁊ pirrin /qua nota oſtenditur deeſſe in ſermone vltuna vocalisvt tribunal pꝛo tribunale pirrin vꝛo pirrine. potheca.ſp.dẽ reponuũt. Inde apothecarius.rij. cuſto⸗ dit apothecã· vel mercatoꝛ.⁊ apothecari a.i. i.ad apothecã pertinens. Bel apothe⸗/ ca dĩ arca vel loc in qͥ aliqͥd ponit᷑ cuſto/ diendi cauſa· vel in quo publice ⁊ coĩter merces vendunt᷑.⁊ ſpaliter medicinales. Apotheoſis· .t.i.dĩnatio vel cõtẽplatio. Apotima pe. coꝛ. eſt vis herbaꝑ decoctaꝑ Hnñ Macer. DHis potius ſemimnũ vel apo Aſpparitoꝛes vel apparatoꝛes dicunt᷑ ſerui entesquia appareant ⁊ videant᷑ vt ſſto ſint ad obſequiũ. Del apparitoꝛes vicũt᷑ illi qui citant partes eas apparere faciũt Tiudicio · vel vicunt᷑ miniſtri crudelitatis ad iuterficiendũ malefactoꝛes Appellatio ßᷣm ¶o.eſt a minoꝛe iudiceꝑ iuocationẽ maioꝛis iudicis pꝛętextu ini/ quitatis pᷣmęlatę ſententię reſciſſio.ff. de mino.l. pꝛęfecci. Appellite heretici qdã quoꝝ autoꝛ Ilppel⸗ les pnceps fuitqui creatoꝛẽ ãgelũ neſcio quem gloꝛioſu ſuperion dei faciẽs deũ le/ . apparuiſſe. Appendix.o.t.dꝛ manſiuncula quę magnę domui adbęret · ſcilʒ ꝗq appedit᷑ parieti·nõ theca.fp. dĩ repoſitoꝛiũ vel recondi/ toꝛiũ·qnia in his hoies elaboꝛatas fruges gis iſr leillũ igneũ affirmãs · ꝗͥ vixit chꝛiſtũ non in veritate deũ ſed hoĩem in fantaſia tenan⸗ Apoſt Apprli olpnn iu Tpuaus — lomen, Coee dies eſtina Aprus quutt Wdia Pulau alſteme neoba tafu. Pyanus nanus nans Tpronns 1ptoſe nnoin Pus⸗ wüne nlan⸗ wein Tphan dunli 4 Huni e ſe inpert Wiben Mulla Unngi guo d nuaia ſogae hlogl efuti⸗ timo/ face nder ſos non chf on Ne mom’ ehe/ müo pbe. Aſech/ pin ipas nihbis nuu Nlume pimmn Londi fnges auſto⸗/ won potw⸗ aſto⸗ ier uo. in Wapo⸗ neſen⸗ rid, uit hũt iunns dieg tuint/ oſ de , l, iſfi uſia ane „ habens tectũ diuiſuʒ in duo latera. Inde appendiciũ.neu.s.idem. Applauda vel appluda.f.p.dẽ ſoꝛbitiũcula ex paleis facta cirrca qua pueri ſolebãt ap plaudere.vel applauda vi furfur. Aplubatio ẽ diiſaꝝ materiaꝑ ↄſolidatio vt auriargentiplubi ſtanni ⁊ca eaꝑ ma/ teriaꝝ cõiunctio di applumbatung. Apoſtus.a.ũ.i.peruerſus⁊ cõtrarius. Appulſus pecoꝛis ad aquã·eſt ius adducẽ/ di pecus vel gregẽ ad aquã fonᷣ alieni uł riuũ ad aquandu. Apꝛicus.a.ii.pe.pꝛo.i illo menſe ſit pulcerrimũ tempus ex ꝓdu ctione floꝛũ. Inde apꝛicitas.i.caloꝛ.iocun ditas.Oñ Dꝛatius. Quicquid ſub terra eſt in apꝛicuũ ꝓfert eętas.i.in apertũ Apꝛilis: menſis quidã.⁊ oꝛ quaſi aperilis · quia tunc terra aperit ⁊ floꝛes germinat. vel d ab aphꝛodite quod eſt venꝰ.vnde apꝛilis.i.aphꝛodit ul q̃ſi aphꝛil.i.veneriꝰ q; iſte menſis dedicatus eſt veneri vłqꝛ in eo habet feſtum ſuũ. vel quia in eo na/ Aptitudo.ſt.i cõuenientia. Inde aptitu/ dinarius.a.ũ.quod ſigt aptitudinẽ pꝛo⸗ pꝛietatis · vt riſibilis. Aptotus.a.i.i.ſine caſu·ab a quod eſt ſine ⁊ ptoſis caſus:quaſi ſine caſu. Inde apto ta noĩaincaſualia · vt frugi. . Aptus.a.ũ.nomen ⁊ non participiũ·quia verbũ a quo deſcendit non eſt in vſu.ſcilʒ apiſcoꝛ. idẽ ẽ qð habilis uł diſpoſit. Iñ ĩepti.indiſpoſitus.⁊ ambo comparant᷑. Apulia.f.p.eſt puintia vbi ↄditũ eſt Hꝛũ/ ouſiũ. Iñ apulus. a. u. i. de apulia exiſtẽs A ante Q Aqua or quaſi qua. Eſt eni plana in ſuꝑ/ fice. Et eſt quoddã elementũ coꝛpoꝛeum ſimplex humidũ ⁊ frigidu. Inde aqueus a. 5. i. humidus vel in aqua exiſtẽs. Inde aquula diminutiuũ.i.parna aqua. Aquagiũ.n.s.dꝛ aquęduct᷑.ſcllʒ cãnalis in quo ducitur aqua. Aqualiciũ.n.s.dꝛ locus vel guttatoꝛiũ per quod aqua foꝛas mittitur⁊ elicitur a pꝛo/ ꝛio alueo. qualiculus.m.s.i.ventriculus Dñ Per/ ſius. Hinguis aqualiculus penſo ſexqͥpe/ de extat. J Aqualis.is: hoc le.i.ad aquam pertinens Et ſubſtãtiue hoc aquale eſt vas aquati/ 1 pꝛ0. i.iocadus-amenus ca lidus delectabilis ꝛ ab apꝛilis eo ꝙ in le Kolt ũ ⁊ latuʒ. Oñ Plautus. Date illi ſellam vbi ſedeat?⁊ aquale cim aq. Item aquale etiã accipit ꝓꝑ ventre groſſo· Mqualii.n.s.dꝛ ſũma ꝑs capitjeo ꝙ bus ſuicipit aquã defluentẽ q; totũ coꝛpus. Aquamanile.n. t.o? vas ſuper quod cadit aqua qua abluunt᷑ vigiti ſacerdotũ poſt ſumptionẽ coꝛpoꝛis chꝛiſti. .4* AMWquarij bęretici ſunt dictieo ꝙ aquã ſolã offeruũt in calice ſacramenti. Aquariolus.m.s.dꝛ ſeruus meretricis qui crebꝛo fert quam. AWquarius.m̃.s.ꝓ quodam ſigno cęli.eo ꝙ; tunc cum ſol eſt in eo/eſt abudantia aq̃ꝝ. tem aquariꝰ oicit᷑ ſuiens q poꝛtat aquã nde aquaria.i.ancilla ꝗq aqua vefert. AMquaticus.a.ũ/K aquatilis.lis.x hoc le.i.ad aquã pertinens: vel in aqua exiſtens. Alquebibo. m. s· dẽ qui ſępe bibit aquam· ⁊ bõt dedlinari adiectiue. MWquęductile eſt via per quã aqua agitat᷑ ducit᷑ de ꝓpꝛio loco. .„ Aquęductus eſt ius ducendi aquã ꝑ fun/ dum vel agrũ alienũ ad irrigandũ agruʒ meũ vel alterius iure ſᷣnitut cõſtitut. AEqueęhauſtus eſt ius hauriẽdi aquã ⁊ poꝛ/ randi per agrũfundũ ſeu pꝛediũ alterius ratione ſeruitut. Et differt ab aquęductu q; aquęductus fit ĩ fiſtulis ⁊ meatibo ter/ raneis:ſed aquęhauſtus fit per aĩalia poꝛ/ tando.vt.l.ſi pꝛius.S.i.et ij.ff.ð aqua plu. ar. vbi dẽ ꝙ non debet ille cui debet lerui⸗ tus aquęductꝰ lapidibo/ſ̊ fiſtulis oꝛdiare qꝛ vſus d ñi plus incõmodat.ff.de ↄtra. emp.l.ſi aquęductus. H quęuomus.pe.coꝛ.d qͥ aquam vomit.⁊ poteſt dedlinari adiectiue. AMquila epicni ge· eſt nomen auis obti⸗/ nens pncipatum inter alias aues · wl. ein adler. Et oꝛ aquila ab acumine oculoꝝqꝛ irreuerberato viſu ſolem inſpicit. Rnde. Mobilitas aquilę pcellit oẽ volatile celi. Sũma volando petit ⁊ pendẽs aere ſum / mo. In liqͥdis piſcẽ ſpeculat᷑ acumine vi / ſus. Inde aquilꝰ.a.ũ.qui naſũ habet cir/ uũ in ſũmitate vt aquilę roſtrũ· Itẽ aqᷣla eſt ſignũ in celo. AVquilegia.f.p.eſt nomen herbę. quiliana ſtipulatio ẽ pꝓmiſſio quęnouat oẽm cõtractuut ſic vicẽdo:quęcũq; mihi debes ex quacũq; cauſa illa m pꝛomittes aĩo nouandi.⁊ vicat ꝓmitto:tunc ꝑ acce/ ptilationẽ tollet᷑ obligatio. Inſtit.quib⸗ mo.tol.obliga. ( 2 AMquilo.ſ.t.ẽ ventus quidã ſerenꝰ ⁊ aquas ſtringẽs ? nubes oiſſipãs: vide.s.in afric NVngde. Dic aquilã voluc em ventũ dicas aquilonen. „ Aquilus.a.ũ.dicebant antiq ꝓ niger.a.ũ. Xne aquileus.a.ũ.i.niger vel fuſcus. quoſus. a. n.i.plenus aqua. ꝓpꝛie locus dꝛ aquoſus ⁊ potio qquata. Iñ aquoſi-/ tas. i.nũdatia aqua. A ante ₰G Ara pina longa ſine aſpiratio e.i.altare ·P ppma bꝛeuis ⁊ cum aſpiratiõe eſt ſtabulũ poꝛcoꝝ. Mñ· Eſt hara woꝛcoꝝ bꝛeuis ⁊ nõ gra von. Arabarchus vꝛ pnceps arę.vel virtus. Arabia.f. p.ẽ regio quędã.⁊ ĩterpᷣtat ſacra q regio illa thurę abudat. Mac greci en/ demon.nri beatã noiauerut Eade e noia/ ta Saba a filio Chus qͥ vict ẽ Saba. Arabicus.a.i.i.aliquis de tali regiõe ſcilʒ de arabia. rabs-ic»dem. Arabici quidã hęretici in arabia exoꝛti · di centes alam cum coꝛpoꝛe moꝛi:⁊ in nouiſ/ ſiinmo vtrucq; reſurgere. Alrabilis.lis: hoc le.dꝛ qð eſt aptũ bonũ ad arandũ:vt terra eſt arabilis. AIradij q d pł ſunt.vide.S. amoꝛreus. Aram indeclinabile interptat᷑ electus. Aranea.f.p.di vermiculus faciẽs telam ad capiendu muſcas/ab aere victus:eo ꝙ in gera fila gerat. Oel oꝛ aranea ab Rragne regina quę fuit mutata a Pallade in ara/ neam m fabłas. Iñ h̊ araneola.i.parua garanea:.. Iñ etiã h̊ aranꝰ inuenit᷑.⁊ araneꝰ a.ũ.i.qad araneã ꝑtinẽs. Iñ h̊ araneolus. AXrapagatus. a. um. ab area effoſſus. Dñ Plautus.Aurũ mihi intus arapagatũ ẽ. Araphis.ſ.t.dꝛ domus luſoꝝ vel aratoꝝ. Aratellũ.n.s.dẽ paruũ aratt. Aratiucula.f.p diat foſſa parua quęinſtar ſulci aratur. Arardeentome e paruus aratoꝛ. Eratoꝛius.a.ũ.dẽ locus qͥ põt arari. Nratrũ.n.s.eſt inſtrumentũ arandi.DHnde in ATuroꝛa. Moſtre carnis humum crucis hic aratro quaſi ſulcant. Vrbiter.m.s.d reuelatoꝛ cõſilioꝝinutĩ Sa luſtio. Pꝛocul arbitr oibo amotis. Etiaʒ eſt idẽ qð teſtis Oñ in Geñ. Accidit aũt vt Joſeph intraret domũ ⁊ oper quippiã faceret abſq; arbitris Hel eſt idem quod cõpꝛo miſſa rius vel iudex eſt ille qui ex cõpꝛomiſſo.i.ex ↄſenſu partiũ⁊ ex litigã/ tiũ electione de cauſa cognoſcit.qui nullã habet iuriſdictionẽ ꝓpꝛia ſeu delegatã.ff. de arbi.l.i. Bʒ electus ẽa partibo diſcoꝛ/ Dantibo·ad earũ litem ſua ſententia viri/ menda. Et eſt vifferetia int arbitꝝ arbi⸗ tratoꝛẽ ⁊ amicabilẽ cõpoſitoꝛẽ: Mam ar/ biter ⁊ arbitratoꝛ poſſunt eligi cim pęna ſed differenter: Mam arbiter oꝛ iudexꝑ cõſenſũ litigantiũ electus qui iudid par/ tes ſuſcipit.⁊ finem ↄtrouerſijs ſua ſentẽ/ tia ſe pollicet᷑ impoſituꝝ. ff. de arbi.l.ſi de meis.S. recepiſſe. Et a ſententia talis non põt appellan.ff. de arbi.l.diẽ ꝓferri.S.ſta/ re. et. l.i. C. eo. ti. Ged arbitratoꝛ ẽin quẽ aliqͥ cõpꝛomittunt tali foꝛma ut poſſit co/ gnoſcere⁊ etiã iudicare alte ⁊ baſſe. Sed amicabilis cõpoſitoꝛ ẽ qͥ ſine pena tẽptat ⁊ experit᷑ an litigatoꝛes patiant otrouer/ ſiam ſuo conſilio vel autoꝛitate viſcuti.S. quod ſi quisin Halt.l.ſi de meis. Irbitriu.n. Ss.vꝛ libera volutas vel ptãs qᷓ uis ſpõte bona vel mala apetere poteſt. tem arbitriũ eſt actus certaꝝ ꝑſonaruʒ exequentiũ cõpꝛomiſſum ſᷣm ⁊łco. AVrboꝛ vł arbos ſᷣm Iſidoꝝ dꝛ ab aruis:q; terrę fixxis radicibo adheret · vel dꝛ ab her/ ba· eo ꝙ ad modũ herbaꝝ pullulet naſcẽ/ do. Pꝛiꝰ eni iacto ſemie herba oꝛit᷑· dehinc confota ſurgit in arboꝛẽ· dehinc in paruo tempoꝛe herbã quã viderasarbuſtuʒ ſu/ — — ſpids. Et arbos ꝓpꝛie vꝛ de fructifera ar/ boꝛ vᷣo de non fructifera: ſterili. Et ẽ ar/ bos genen fę.cum ſit mater ꝓpꝛij fetus. Et nota ꝙ noia arboꝝ ſunt ge.tęq; naturam matris in ſuis fructibo imitant vt pirus⸗ vlmus. Wec eni eſt quaſi obſtetrix puer⸗ peraꝝ bacchi. Vñ oleaſter eſt ge.maſ. qꝛ non ↄcpit ·cum ſit ꝓpꝛiũ ſuę gent ↄciꝑe.i. oliuaꝝ. Pꝛo pomis vo ſunt ge.neu. Vrboꝛetũ.ti.locus vbi arboꝛes creſcit. IArboꝛeus.a. ũ.⁊ arboꝛinꝰ.a.ũ.idem. ſcilʒ de arboꝛe exiſtens. è IArbuncula.f.p. iminutiuũ.i.parua arboꝛ Arbuſtula.f.p.diminutiuũ idem. Irbuſtũ.n. s. vꝛ locus vbi qeſcũt arboꝛes p ipſis quandoq; ponit᷑.⁊ pꝛęcipue no/ uellis · Arbuſtũ etiã dꝛ quãdoq; arboꝛno uella ⁊ tenera ĩ qua inſertio quãdoq; fie/ ri poteſt ? dicit᷑ arbuſtũ quaſi arboꝝ ſta/ tio vel haſta. Arca vꝛ ab arceo · es · q arcet? phibet viſü wl. ein arch. Item arcateſtameuti vꝛ te/ ſtificatio Exo. 25? i. ſcniniuʒ in quo poſita eſt teſtificatio.i.tabulę in quibo ſciptum uttinn Oateſen oe⸗ ſodb lnnt on funtint. moſe Aſ⸗ Pnnpſain gtontn nisl ebie tunpe glo. Wd lusot Wai⸗ ſrchng jrhit rangeu lnon. Eusd lchbint Aunt hneps ppe inull leggtif dydiſco, nn din, dlpabi nanpen duerp unſeni, bili talisnon mſtn⸗ enque wſſit (0/ ſle Ged Wptnt eang 4 prisi rweeſt. mn . Msq iabhen⸗ etnuſee⸗ dehine npano uſtuyſ⸗ lemar, cteu⸗ nug Et ammam iperns: pue⸗ enng pel 4 it ßde artoꝛ ſwwres eno/ tnp yiſü ite⸗ pſita tu erat teſtamentuʒ. tñ gq; birepoſita pñt vici teſtamenta. Oñ i ꝑdicta arca poſita erat vrna aurea plena mãnain teſtifica/ tionẽ ꝙ p aneʒ dedit eis de cclo. Cabulę in teſtincationẽ ꝙ legeʒ naturalẽ ſopitã ĩ coꝛdibo etiã ſuſatarenti ſcipto. Dirgã Aaron in teſtimoniũ quod vixerãt:Dia quę dixit oñs faciemꝰ. Oñ tres arcę fue/ runt in tribo tempoꝛibo Oñ. Cempoꝛib⸗ tres eſſe tribo cognouimus arcas. Dꝛima Moe· Moyſi fuit alta· tertia xpi· Aignea pma · ſecũda metallicatertia neutꝑ. Octo pꝛioꝛ· tria poſterio: tulit. alta ſoluʒ. Lege carẽsſub lege manẽsa lege ſoluta. Hãc pelagus hanc Moyſes hanc ſpũs almꝰ. Inde hic arcaniꝰ ꝛ qͥᷣ facit arcas. vel q; ⸗ ſtodit. Oel dꝛ ille qͥ ſuſcipit aurũ ⁊ argẽe/ tum publicũ a poſſeſſionibo ſᷣm vcccur. in glo. C. de pon. l.ili. x? Del poteſt dici ad/ iectiue arcarius.a.i.quod ꝑtinet ad arcã Vel ad arcariũ. Arcanus.a.ũ.i.ſecretus.a.ũ a qͥ ceteri arcẽt᷑ Alrcas.9.t.eſt nomen gentile.⁊ dꝛ aliquis el aliqua de arcadia. Vrchangelus.m.s.di pꝛinceps angeloꝛuʒ vt Gabꝛiel dẽ ab archos qð ẽ pꝛinceps 7 angelus.⁊ eſt vnus angelus de oꝛdine ſupmo.i.ſũmus nücius.Hñ.NQunc an/ gelus eſt archagelus eſt ſibi pnceps. Iñ archangelicus. a.⸗un. . . Vrchitypus.f.p.di ſibilis mundi. Archia chigfp.di pncipatus. Ykrchiater.m.s.dꝛ ab archos.⁊ ater.i.niger quaſi pnceps nigroꝝ/ſcilʒ diabolus. rchicacellarius. m. s. v? ſumꝰ cacellanꝰ. Erchicoquus. m. s. v pꝛinceps coquoꝛũ. Archidiaconus.m.s.dꝛ pnceps diaconoꝑ Inde archidiaconatus.us.ui.dignitas l officiũ archidiaconi. Archiep̃s.m.s.dẽ pꝛinceps epoꝝ.Inde h̊ ⁊hęc archiepalis.⁊ hoc le.⁊ archiepᷣat.us uia hoc archiepiſcopiil. Archigallus.m.s.dꝛ pnceps galloꝝ·ſcilicʒ illoꝝ ſacerdotum. Irchigenes.pe.coꝛ.dẽ pᷣncipalis medicus qͥ optime ſat mederi geneſi.i.naturę Xrchigraphus.vide.s.antigraphus Archileuita.tę.dẽ pnceps leuitag. Archilogus.m.s.dẽ pnceps vel pꝛimus in ſermone. Inde archilogiũ dicitur pꝛinci/ t pꝛinceps figurarũ. Nam typꝰidẽ eſt quod figura.⁊ archos Pnceps.⁊ põt poni adiectiue. Dñ archi⸗ typus mũdusdicit᷑ pꝛicipalis figura ſen/ i ſermonis. J”U”UMs, rchimandrita. m. p. dicit᷑ paſtoꝛ ouiũ Et per tranſſationẽ poteſt did eps vel archi/ epiſcopus:qui eſt paſtoꝛ ſpualiũ ouiũnł Dicit᷑ ſupꝛemꝰ paſtoꝛ ſcilʒ chꝛiſtus:qui eſt ſupꝛemns paſto. Archipirata.m.s.di pnceps pirataz Rlrchipota. tę.pe. pꝛo.i.magnꝰ potatoꝛ.⁊ dĩ ab archos poto · q̃ſi pꝛinceps potatoꝛũ. Irchipſbyter. m. s. vꝛ pnceps p byteroꝝ· Vel qͥ ſuꝑ deros in aliq eccleſia habet a⸗ quã hriane eccleſiaſticã bßm ↄſuetu/ ñ vinẽ loci.Iñ archipᷣſbyterat.us.ui.talis dignitas. H Archiſynago gus.m. s.dicit᷑ pꝛinceps ſy/ nagoge. AVFrchiſteriu.n.s.di monaſteriũ. ab archos ⁊ ſterion quod eſt ſtatio/quaſi pꝛicpalis i.ſpiritualis ſtatio· vel quia regulis ⁊ di / ſciplinis arcetur. UJUJUMUMł Architectoꝛ.m.t.dẽ qͥ facit tectavel dĩ pn/ cipalis artifex qͥ ſeſt ędiſicijs cõſtruẽdis qui etiã vꝛ architectꝰ. Iñ h̊ architectura talis pncipalis tectura. Oñ. Irtificũ pᷣn/ ceps architectoꝛ vicet eſſe. Frchitriclinꝰ.m. S.di pnceps tridinij: Nã tricliniũ eſt domus trina ſeſſione cõuiuã/ tiũ oꝛdinata ᷣ᷑m Mug. ODapias vo diat vclrchitricdlinus dicit᷑ maioꝛ domus vel in domo pnceps triũ lectoꝑ q; in lectis an/ tiqui ſolebant comedere:Nam clinos uł dine gręcelectus oꝛ. ðððð AVrcobaliſta eſt genus baliſt. Archoniu.n. s.dꝛ aceruus manipuloꝝ vel alian rerum. M OUM Archontiani hęrerici ab archontio appel/ lati·qͥ vniuerſitatẽ quã deus cõdidit oꝑpa angeloꝝ defendüt. UMD Archos gręcelatine oꝛ pnceps- Vrcicula.f.p.pe.coꝛ.parua arxſiue rupes. Ircipotens.o.t.cõponit᷑ ab arcus⁊ potens Item arcus etiaʒ cõponit᷑ cum tenens· vt arcitenens. vel arquitenens ſᷣm ãtiquos q̃ dicebãt arquus ꝓ arcus.i.arcũ tenens. AVrcippus.m.s.eſt ꝓpꝛiũĩ nomen virr. Tlrcites.tis.v ſagittarius cũ areu equitãs ⁊ ſagittãsſicut turci thracij. Del poteſt ſcribi ꝑ q moꝛe ãtiquoꝝqͥ dicebãt arquꝰ ꝓ arcus tunc dꝛ arquites. B Alrciuũ.n.s.pe.pꝛo.dꝛ libꝛariũ uł armariũ. AVrcticus.m.s.dicit᷑ polꝰ iuxta arctũ.⁊ etiaʒ circulus indudens illã.qͥ ſeptẽtrio dẽ. AVrcto philax dꝛ ſtella ſituata vᷣſus ſeptẽ/ tri onem circa vrſam minoꝛem.⁊ dicit᷑ ab arctos.i.vrla.⁊ philaxe ſeruare ulphilos i. amoꝛ.q̃ſi ſeruans vel amans vrſaʒ. quia eã ſemꝑ ſequit᷑.vel eſt minoꝛ vrſa. Del eſt aliud ſignu arcturus qð vicut boetes. Vrcturus.m.S.ꝛ cõſtellatio quędã in cęlo quęetiã plauſtrũ cum ſeptẽ ſtellis dicit᷑. 7 dꝛ ab ardendoæo ꝙ ſemꝑ ardeat iuxta polũ arcticũ. nũq; occidit·vel ab arctos quod eſt maioꝛ vrſa. Eſt eni circa maio/⸗ rem vrſaf. Vrctus.cti.vel arctos gręce.i.vrſa · ſclʒ pꝛo illo ſigno celeſti· vel eſt ſeptẽtro· quia ex ſeptem ſtellis conſtat. Troibiꝰ. m. S. v? ille qui cubat ĩ arce. TFrcula.ſ.i.parua arca. Inde arculariꝰ qͥ facit vel cuſtodit arcas. Vrculus.m.s.viminutiuũ.i.paruꝰ arcus. Vrcus.us.ui.habensuante bus ĩ otõ ⁊ ab⸗ latiuo pluraliboeſt inſtrumentũ ſagitta/ Di qͥᷣ tela iaciuntur. Juxta illud: Colle ar- ma tua ſcutũ pharetra arciũ. Et trãſumit᷑ ad ſigndũu teſtudine ſeu partem poniin/ curuatam. Juxta illud: Saxeus ingeti q; pons cõplectit᷑ arcu.ʒd tranſumit᷑ ſignifi⸗ care minas vel hoĩeʒ minãtẽ. Juxta illud: Nõ ſp pereat cuiq; minabit᷑ arcu. 4 ſigt circulu iris.vt: Ponã arcũ meũ ĩ nubibus ccli. So ſigt curuã partẽ circuli.i.ſemicircu⸗ lu.õe dꝛ plicaturaſicut dicimus:qnternꝰ habet qnq; arc. ?oẽ induſtria ſagittadi Pñĩplanctu Dauid ſuꝑ Saul ? Jona/ than dic Geda:Et pᷣcepit DHauid vt do/ cerẽt filios iuda arci.i.ꝑitiã ſagittandi. Ardea.f.p.or qdã auis volãs ĩ ſublimib wl.ein reger.ab arduus:q; volado petit Arduaſcilʒ aerem. è Vrdelio.m.t.i.leccatoꝛ qͥ ardens eſt ĩlecca⸗ citate. Et talis ꝗͥ ſic viuit ⁊ vagat·ſoꝛtitur Diũſa noĩa. Oñ. Miſtrio vel palpo mim Vel geſticulatoꝛ. Eſt epulo uł ardelio pa/ raſitus ſcurra leccatto. AIrqduenna.nę.quedam ſilua/quia ei ligna ſunt ardua. rduus.a.ñ.i.excelſus.ſtrenuus: ab ardeo ꝓ coupio .·q; talis deſiderat cũ ardoꝛe ſub/ limitates honor/ vel vꝛ arduuſq; expedit ardua magna. Inde bęcarduitas. Vrea. f.p.eſt locus apt ad excutiẽdũ fru/ menta. vel vicit᷑ tabulaꝑ ęqualitasuło nitur ꝓ dom latitudine vel pꝛo mari.qꝛ latũ ⁊ ſpacioſu eſt. Inde areola.i.parua greca uł viridariũ vel oꝛtulus vbi nutriuũt arboꝛes boneę ⁊ herbe virtuo0ſe. Areficius dicit᷑ oęmoniacus vel a demone wſſeſſt us Vnde areficij dicunt a ogmo/ ne poſſeſſi. =èðMD Vrelatũ.pe p.eſt vrbs gallię. Arena.f.p.ẽ multitudo lapidũ pᷣm plani⸗ ciem. Inde arenula. Inde arenoſus.a. ũ.i plenus arena. Inde arenariꝰ.a. ũ.idẽ. vel quod fit de arena. Inde arenariũ.i.locus plenus arenis.⁊ dicit᷑ ab areo.es. vel ab aro aras per cõtraru. Arenatoꝛes dicunt᷑ qui in arenis deiecta⸗ collapſa ſolent extrahere, dicunt᷑ hũiles pſone. vt. C. de inceſtu. nup.l. humilẽ. Arenga eſt apta cõcoꝛs verboꝝ ſentẽtia quę ponit᷑ poſt ſalutationẽ in pꝛiuilegijs arduoꝝ negocioon. AVrcologus.m.s.ꝛ vᷣtuoſus⁊ potẽs in ſer/ mone vicit᷑ ab ares.i.virtus log ſᷣmo Areopagus vꝛ ab arioth quod eſt mars pagus villa vel vicquaſi vicis mart q; ille erat vicus athenis in quo erat tem/ plum mart/ vel vt alij vicunt dꝛ ab ares quod eſt vit.⁊ pagus qð eſt villa.i.vil⸗ la virtutſcilʒ vicus athenis ubi ſtudebãt phi. Inde areopagita.i.pnceps vel mgr illius ville Oñ Dionyſius vꝛ areopagi⸗ ta ß'm Hugj. DNel areopagus curia erat athenienſiũ vbi erant iudices:Nam ares ꝓtus pagus villa.q ibi tota vꝓtus ciuitat erat. Oñ areopagite atheniẽſiũ curiales vel pncipales vt vult Papias. Ares vel arete grece dẽ virtus latine. Areſponſis indeclinabile oꝛ qͥ dat reſpõſa Amncibis vide ge⸗ mentaris. rfaxat interpᷣtat᷑ dexopulatio. Argentarius.m.s.dꝛ aurifaber vel qͥ de ar/ gento operat · vel ͥ cuſtodit argentũ. Eſt aũt argentũ metallũ quoddã ſile ſtanno Inde argẽtatus.a.ũ.i.argẽto ſuꝑinduct᷑ Inge argenteus.a.i.i.de argento exiſtẽs Inde argẽteolꝰ.a.ũ.i.aliquatulũ argẽteꝰ. Vrgẽtifodina.f.p.dꝛ locꝰ vbi fodit᷑ argẽtũ Vrgentifficina dr foꝛnax argenti:vel locus vbi argentũ ciditpꝛęparat᷑purgatur.⁊ foꝛmat᷑ in vaſa vel alia oꝛnamẽta. Itẽ oĩa noia metalloꝝ poſſunt de ſe foꝛmare noĩa deſinentia in cina vel vina· vt aurifficina. aurifodina cum terminant in cina tunc ſiꝗnt locũ vbi tale metallũ cudit᷑ · füditur vel foꝛmat᷑. Sed qñ terminant in vina ſi/ gnificant locuʒ vbi tale metallũ fodit᷑a pᷣ iuenit. Oñ. Cinas ul oinas vat ex ſe q; metalla. Sic ferrifodinas vel quo q; fer- rifficinas. Irgentina nomen ciuitatis germanię. ab Nceren llopent Moiqn pelor Cbitun tun bbi olunto⸗ lbepn Tſenul butua obunu uobolt busſo ſoinheb nſiap nif dſi pagn uutit llitrn oloni tentena autgtie ſntm ſonmg bruchſa ſenoip npi⸗ wenan locauu’ hunch luar. Täine Te th lgon munis⸗ lqin ona Phaut o demd, ſplni⸗ ggi üN Ulloas i ean e legis nſ⸗ hn ſtnns reen, ⸗ debit Ang pag⸗ nent nares n mles ion un tu ul⸗ ⸗ ſe b argentin.i.candoꝛ q; ceter ciuitatibo in illis partibo ĩ oiuitijs honoꝛibo cadet · vel dꝛ quaſi argentea tina.ſic ab argento appellata. q olim ibi erat argetũ qð ou⸗/ cebatur ad romam vel quia olim argen/ tum ibi buabat᷑ romanis: QNam romani olim toti oꝛbi ſdñantes oꝛdinabat in q̃ libet puintia certũ locũ in quo colligebat ⁊ſeruabat᷑ tributũ ⁊ cenſus eoꝝ.⁊ ſictri/⸗ butũ quod colligebat in illa ꝓuintia · ſer⸗ uabatur in argentina· Del vicit argenti/ na ab argento quod ibidẽ ĩ vicnis mon tibus fodit᷑ ⁊ reperit᷑. Item argẽtina tria noĩa habet in alemanico q; añ natiuitatẽ oñi: poſtea pluribo ãnis:vo cabat᷑ argẽ tina qᷓſi tina argenti. DPeinde crca ĩnos oñi.45Si? Iccila rex humoꝝ.i. vngaroꝝ paganusin fauoꝛeʒ ſuoꝝ idoloꝝ q̃ſi oẽs ciuitates chꝛiſtianitatis depopulatus eſt ad rhenũ vſq; perueniens cũ ſuo exercitu coloniã obſedit:ibiq; vndeciʒ milia vir/ ginũ trucidauit. Ilc int cęteras ciuitates reni etiã argentinã depopulado ꝑ ipſaʒ ciuitatẽ cũ incendio⁊ deſtructiõe:magnã ſtratam? viã fect. Oñ argentina pꝛimuʒ nomen perdẽs ſoꝛtita eſt nomẽ.wl.ſtraſ/ bꝛuch:ſicut hodierna die in ypeo⁊ ban/ nerio ipſoꝝ rubea platea vel via trãſit ꝑ campũ albũ. Deinde poſt aliqua tẽpoꝛa argentinẽſes viribo ciuitatẽ ſuã reparan / tes cauſa euphonię mutauerunt bꝛuch in burch.⸗ diceutes ſtraſburch⸗ſic modo ap/ pellatur. Vrgi.maſ.ge in plłi :nomen lod eſt. Argiletũ.pe. p.locus in quo occiſus eſt ar gus. Pñt etiaʒ eſſe vuę dictiones:⁊ tunc Argilla.f.p.eſt terra tenax humida vnde fiunt lateres/ab argos vel argis cuitate in gręcia:quia apud gręcos pꝛimũ ex ea facta ſunt vaſa. Inde argilloſus.i.plenus argilla. Iñ argillatoꝛ.i.oper ãs in argilla. Argyrus olim vicebat᷑ denaria dꝛ ab ar/ gento/q; maxime moneta de argẽto ſolet ſieri. Item argyra eſt quędã inſula in me/ dio oceano · fecũda argeto. vt dicat᷑ ha/ bere ſuperficiem argenteã. Vrgyſteria dicunt᷑ ſtationesnundinaꝑ. Argonauta dici᷑ ab argos quod eſt pma nauis.⁊ nauta. Et dicunt᷑ argonautę oẽs illi qͥ ĩ illa naue ierũt ꝓ aureo vellere. Iñ argonautic.a. ũ. poſſeſſiuũ. Inde bec ar/ gonautica. cę.? eſt liber cõpoſit ab dlxol/ „ lonio de argonautis. Argos nomen cuuitatis in gręcia vbi olim viguit ſtudiũ. Et in ſingulan eſt generis neu. ideclinabile. ſed in plurali eſt gener maſ.⁊ declinat᷑ argi.oꝑ.Oñ dicti ſunt ar⸗ gi ab Argo rege. H Argumentũ n. s.vi tribo modis:Nam dĩ argumentũ res ficta quętamẽ fieri pptuit vt comedię Cerentij.Pꝛ etiã paruũ opꝰ hmiſſu in quo tota materia ſubſequentis operis libat᷑.Et dꝛ argumentũ.i.callide ꝓbamenti, Inde argumẽetoſus.a.ũ.i.ple nus argumetis.⁊ quãdoq; dꝛ expeditus Inde argmentatoꝛ.trix.tio.Et dꝛ argu⸗/ mentatio argutęmentis o?o m Mug. PHapias vvo vict.vlłrgumẽtũ argute in/ uentũ quod rei dubię facit fidem. vlrgu/ mentũ ꝓbatio vel bꝛeuis oꝛatio· vel fabu la veriſimil. vel inſtrumentũ mechanicũ· Irgumentũ dicit᷑eo ꝙ arguat mentem: vYlrguit autẽ tanq; ignaraʒ vt intra ſe de ignoꝛantia cõfundat.⁊ derelicto menda/ do veritatẽ deuote ſequat᷑.vlłrgumẽtũ ẽ ipſa ſententia quę fidẽ pꝛęſtat. ↄłrgumẽ/ tatio eſt ipſius ſentẽtię per oꝛationem ex/ plicatio:cuius duę ſũt ſpecies/ſyllogiſmꝰ ⁊inductioſed ſyllogiſmo enthymema.⁊⸗ inductioni ſupponit exemplũ. AVrgus.m.s.dꝛ paſtoꝛ quidã qui fabuloſe legit᷑ habuiſſe centũ oculos. Item argus idẽ eſt qð cautus.⁊ tranſũptiue vicit᷑ hõ pꝓuidus· q hinc inde reſpict cõſiderando illud quod eueniat. illud quod ſequit᷑ vel argus dicit᷑ piger vel vagꝰ. Inde ar/ gia.i.pigritia. vlrgus etiã dꝛ qͥdaʒ mons a quo vela factoꝛe dicta eſt pma nauis Argutia.f. p.i.calliditas · vᷣjſutia· diſertitu/ do. Sed argutię vt vicit Papia s ſũt do cumentoꝝ experunenta. Vrgutus.a.ũ.quando eſt nomen tria ſiqt: Naã argutũ.i.bꝛeue · vt argutũ caput. Et argutũ.i.ſonoꝝ:vt argutũ oꝛganu.Et ar⸗ gutũ.i.callidũ: vt argutũ aĩal. Onde.Eſt bꝛeuis argutuseſt callidus atq; ſonoꝛus· Papias vvo dicit lrgutus eſt qui cito argumentũu inuenit: vrbanus in loquẽdo l.aſtut. Item argut participiũ.i.cõnict accuſatusrephenſuscõſtrictus. XTridus.a.ñ.i.iccns.⁊ dꝛ ab areo Inde ari/ ditas.i.ſicctas. Itẽterra oꝛ arida.q eiꝰ naturalis ꝓpꝛietas ẽ ſiccitas:Geñ.p. Ep/ pellauit aridam terram. Ariel hebꝛaicũ eſt bm Remigiũ ĩterptat leo deus · vel leo dei.? ponit᷑ quandoq; ꝓ ,⁊a] 4 viro foꝛti.· vt.i paralypo xie Ipſe peiſſit duos ariel moab.i.vuos viros foꝛtes ad modũ leonis. Quandoq; ponit p biermu- ſalem Yſaię 292 De ariel ariel. Et vꝛ bis agriel ꝓpter templũ ⁊ altare. Honit᷑ etiam paltari. Oñ Ecech. 45 Ipſe ariel quat/ tuoꝛ cubitoꝛum. Dñ. Mieruſalẽ ſigt ariel ſigte; leonem. Anies dicitur veruex non caſtratus.⁊ ſᷣm Iſidoꝝ dicitur ab ara:quia pꝛimo in ara imolatus eſt aries Oñ Dirgilius. Aries mactat᷑ ad aras DPel ꝛ ab arevs.i.a mare vñ etiã ĩ grege maſculi mares vocãt᷑. vel dꝛ ab ares.i.virtus:eo ꝙ; maioꝛis virtuſ ſit in grege. Eſt etia inſtrumentũ bellicuʒ quo muri quatiunt᷑quia ipugnat murũ in modũ arietũ impugnãtiũ. vel quia fit in ſumo cuʒ coꝛnibo ad ſimilitudine arie/ tis. Item aries etiã eſt quoddaʒ ſignũ in cęlo. Oñ. Eſt aries veruex/ſignu vel ma⸗ china belli. Credit᷑ ex ares aries natus vel ab ara. Inde arietulus.i. paruus aries. Wnn arietinus.a. i.i.de ariete exiſtens. Nrillu.n. . v? granu inter folliculos vuxg. Trillatoꝛ grecu eſt. non habet deriuatio/ nem apud nos ſed exponit p mercatoꝛc· vt patet in Coꝛnuto. Xrimaſpi/hoĩes vnũ oculũ habetes · bellũ gerunt cum gnp hilp aialibo tembilibuſ ⁊ ſibi ſmaragdos lapides pꝛęcioſiſſimos auferunt. Mam bm Remigin pꝛecioſiſſi⸗/ mi ſmaragdinei lapides reperiunt᷑ in ſcy- thia regione deſerti · quos tñ cuſtodiunt griphes aĩalia quędaʒ terribilia ⁊ foꝛtio/ ra:quę coꝛpus habent leoninũ/pedes aũt ⁊roſtrũ⁊ alas vt aquila:Ideoq; ꝑ terrã currunt vt leones/per aera volãt vt aues Quse beſtie cuſtodiũt ipſam debti regio⸗ nem.⁊ buant ipſos lapidesnõ q ipſe in ſuam eos cõuertant vtilitatẽſed hoꝛbus ipſos auferuũt. cum quibo grimaſpi hoĩies vnũ oculũ habentes bellũ gerut . ipſoſq;ʒ lapides auferunt eis.Et vicuntur arima/ ſpi ab ares quod eſt virt ⁊ aſpicio·qð ẽ virtuoſe aſpiciẽtes:licʒ tm̃ vnuʒ oculum habeant .· vident tñ virtuoſe⁊ acute. AVriolus.m.s.vicit᷑ ab ara.et eſt diuinatoꝛ ꝗ circa aras idoloꝝ nefarias pᷣces emittit ⁊ funeſta ſacrificia offert. Oñ.riolꝰ va/ tes vel viuinatoꝛ ab ara. . AVriolatheſis eſt fictio ariolãdi vel ſacrifi/ candi:⁊dẽ ab ara.⁊ theſis poſitio·vel dicit ſictio ꝗ ſit in ipſis aĩalibo imolandis. Ariſta.ſp.iſpica·vel ſpicula ſpicę ⁊ piſceuũ Iñ ariſtella.i.parua ariſta. Inde ariſtat a.ũ.i.plenus ariſtis ſicut oicimus piſces ariſtatos qͥ habent plures ariſtas. Ariſtofoꝛũ.n.s.dicit᷑ vas ad potus ⁊ pꝛan dia deferenda ruſticis in agros aptum⸗ dicit᷑ ab areo · per cõtrariũ·eo ꝙ nõ ſit ari/ dum.quia operarij ſemper indigẽt · vt vi⸗ num vel qqua ſit in eo qua vtant᷑. vel vꝛ vas vbi reliqᷣe ciboꝝ reponunt. Ariſtoteles.m.t.fuit quidaʒ philoſophus dictusab ares virtus/quia vꝓᷣtuoſus fuit virtute adquiſtii. Erithmetica dicit᷑ ab ares.i.virt᷑ ⁊ ritbmõ numerus:quaſi ſcientia tractans de vir/ tute numeroꝝn. ðèð Vrma armoꝝ dicunt᷑ ab armusq; eum te- gunt. vel quia armis.i.bꝛachijs exercent. Et vicunt arma generalit oiuʒ genex te/⸗ la.ſed tñ ꝓpꝛie arma qbo defendimur te/ la qbe opugnamꝰ quę mittimꝰ. Iñ ar⸗ matiuncula.i.parua armatio. Armabilis..t.⁊ hoc le.quod facile eſt ad armandũ. AVrmamentarioluũ.i.paruũ armamẽtariuũ. Armamentariiũ.n. S. dẽ loc vbi arma ⁊te⸗ la wonunt. Armamentũlocus vbi arma ponunt᷑. vel armamenta ſũt firmamẽta nauiũ. Armariu.n.s.eſt locus ubi arma reponũt᷑. Differt tamen ab armentarioq; armẽta-⸗- riuʒ eſt locus vbi tela? arma ponunt.ar/ mariũ vo dicit᷑ generalit᷑ locus vbi iſtru/ menta ⁊ arma cuiuſcũq; artis rexonũtur. quia cuiuſlibet artis ſunt ſua armavt cle⸗ ricoꝝ arma·ſũt libꝛi.nautaꝝ:velaremi:fu⸗ nes. ſqminaꝝ fuſi coli⁊ hmõi. Frequenter tamen nunc armaniũ ſpecialiter vicimus libꝛoꝛum. Armatura.ſ.p.eſt pꝛeęparatio oiuʒ armoꝝ Armelauſa.f.p.eſt veſtis ante retro diui⸗ ſa⁊ aperta/ĩ armis tñ clauſa.⁊ dꝛ q̃ſi armi/ dauſaablata ca eſt ſcldauna. Armelus.m.s.bᷣm Aabanũ eſt veſtis hu⸗ meros tm̃ tegensſic ſcapulare mõachoꝝ Armelum.n. s. vicit᷑ vas ſanctoꝝ vel victi- marum. Armeluſtrius dꝛ locus metuendꝰqͥ ab ar- matis ſepe illuſtrat vel oꝛ ludus cu armis factus/ab armis ⁊ luſtro ꝓ circido. Armenia.f.p.vꝛ aſi puintia. Armentũ pᷣm Hug.oꝛ cõgregatio maioꝑ aĩaliũ quę ſunt apta ad arandũ:vt equi ? boues. Inde armentariũ idem eſtquod vuſon Tnnger. miger ublen⸗ Mrilen W lpan Anmd. niirli lury Cbanen humerf fülune ten in ſob! Emlä wend oge⸗ mon inſap⸗ N ennit⸗ opiſeeg Apn Aptune Mltn, KaNpi r An. hophe MjH ntbmnö deyir, mnte⸗ rent. Unurzd, . Fr ſſtad ma 1e nnt,l ewit. mman⸗ t,a/ liſnu⸗ nücur⸗ vce⸗ fenafw⸗ Apene dianns mox tin⸗ anmd nobu⸗ un wa⸗ r. nio n uod umentu. Bapias vo vicit. Anmentanũ eſt locus vbi armenta ſunt. Iñ armetariꝰ ⁊eſt uſtos armentoꝛum. Inde armen/⸗ tariolũ.i.p aruũ armentuʒ. Et vꝛ armen/ tuʒ quaſi aramentũ.vel vꝛ ab arma·eo qꝙ; coꝛnibo ſit armatuʒ. Et viffert a grege · qꝛ armentũ pꝛopꝛie eſt de maioꝛbo·grex de beſtijs minoꝛibus. Armigata dicunt᷑ oꝛgana ad armũ ligata vel poſita · vel ̃m quoſdam vicit᷑ gen oꝛ/ gani quod ſonat cuʒ aqua⁊ ſine aqua ni/ hil ſonat. Trmiger.a.ũ.pe.coꝛ.i.qͥ arma gerit· Et re⸗ perit᷑ ſubſtantiue in quolibet genere · vt h armiger pꝛo ſcutifero· hęc armigera pꝛo ſcutikera. Mam armillus eſt viminutiuu ab armꝰ i.paruus humerus. ni.⁊ ſunt ꝓpꝛie viroꝑab armoꝝ virtute collate victoꝛię cauſa:quę olim virile di/ cebantur. Egde⁊ circuli:vel q; in armis.i. humen ferunt.ſed armilla pꝛecpue mulie rũ latius extendit᷑:Circulus vo rotũdus fit. Item quandoq; reꝑerit᷑ pio hamo. vt in Job. ARrmilla perfoꝛabit maxillã eiꝰ. Armillũ.n.s.dicitur vas vinanii aptuũ ad woꝛtandũ in humeris. Armipotens.m.t.pe.coꝛ.i.mars. Eſt etiam ois ge.⁊ idem eſt qð in armis potens. Irmomantia.f.p.dẽ dinatio ꝗ fitĩ armis i.in ſcapulis beſtiaꝑ. . Armon vᷣm Joſephũ ĩ fluuius a mõtibo arabię deſcendens. per deſertũ fluens/in ſtagnũ alphati erũpit:oiuideẽs moabiti/ dem ãmonticam. Quidam volunt eſſe ciuitatem in deſerto · quę ponit in finibus gmoꝛrei. Armonia.f.p.i.ulcoꝛatio ⁊ ↄſonãtia plu/ rimoꝝ cãtuũ. Iñ armoniacus.a.iũ.i.ulq ſuauisdelectabilis cantus:vt armonia.i. dulcis cantus cęli. Et videt᷑ armonia eſſe compoſitũ ex adſ̊ pᷣm antiquos mutatur d.in r.⁊ ſic fit ar I monos:qð eſt vnũ.vbi ſcilʒ oẽs cantus ad vnã cõſonantiã tẽdũt ⸗ vide.j.in pſaltes. Armus.m.s.i.ſcapula uł humerꝰſᷣ humerꝰ ꝓpꝛie eſt hoĩuʒ · armus x beſtiaꝑ. Arna grece · agna latine. rninus. a. i. i. agninus. Xriſſa.f.p.dẽ agnus recenter natus Arnagloſſa.f.p.vel arnagloſſus eſt herba quędãſcilʒ agnilingua·ab arna quod eſt Armillus mouet᷑ voce ⁊ non ſigniſicatiõe Armilla dꝛ toꝛquesbꝛachialedextroche/ AVrquitenens bᷣm an agna. 7 gloſſa. Llingua. Eadez a romanis vicitur plantago:quia planta eius cito adheret tenęe. Aroma.n.t.dꝛ quaſi geris omaeſt bonus odoꝛ.⁊ẽ vnguentũ pꝛęcioſũ qdð ↄfici᷑ ex Inq; ſpeciebo aromatiq quęi his verſibꝰ cõtinent᷑. Contere thus mirrham narduʒ calamũ cinamomũ. Mis ſupinfũdãs oleũ ſic tibi fit aroma. Et aliqui loco.nardum habent coſtu.⁊ dicunt ſic. Contere thus mircham coſtuʒ calamũ cinamomũ. HMis ſuꝑinfunduns oleuʒ ſic fit aroma. Del dꝛ areomanomẽ trahens ab agere.⁊ ẽ quod/ libet pigmentumquod odoꝛe ſuo inficit aerem Del aromata vicunt᷑ quęcũqʒ fra/ grãtis odon India mittit.vel alię re gio/ nes· dicta ſic ab ara·q; aris impoſita.di/ uinis iuocationibus apta videant᷑. Del ab gere· qꝛ ſeſe aeri inſeri miſceri ꝓbant᷑. Nam qͥd eſt odoꝛ niſi aeris cõtractꝰ. Dñ NRuroꝛa. Mectar aroma fauus tbus mir/ rham balſama cunctas. Arpago.i.fuſcinula·vel quoddaʒ genꝰ ve/ ſtunenti. Arpage gręce rapina dã latie. AVrpax eſt inſtrumentuũ oꝛci ferreus vncinꝰ dictus. eo ꝙ rapiat qð ĩ puteũ cadit ſᷣm Hapiã. ⁊ dꝛ ab arpe gręce.i.rapere. rpen eſt genus teli falcati·quo vtebatur Mercurius. Arpes pis.eſt quoddã genus gladij. Arpya.f.p.eſt quędam auis marina vultũ hboiĩis habens:ꝗ eſt talis naturę ꝙ pᷣmũ ho/ minẽ quem videt interficit.⁊ poſtea ſedit ſuper aquas ⁊ cõſiderat vultũ ſuũ ꝓpꝛiuʒ in aqua tanq; in ſpeculo.⁊ videns ꝙ ſibi ſilem interfecit poſtea cũ videt hoĩem ni- mio doloꝛe qudat᷑.⁊ penitet eum interfe⸗ aſſe pmũ hoĩem quẽ viderat. s⸗ vel arcitenẽs bm modernos.pe.coꝛ.i.tenens arcũ. Vrra.ſ.p.eſt illud quod dat᷑ in certitud inẽ vt cõtractus firmus habeat᷑. DHel diatur pignus quod dat᷑ ſponſęa ſponſo. Etiam aliquãdo eſt pars pꝛecij.⁊ hoc ſitene ꝓ emptione vel venditioneut rata tene aX᷑. Et hoc eſt de iure ſi iſte qͥ dedit aram pęniteat de contractu inito· amittit arrã. ſi vo venditoꝛ peniteat duplicatã aram debet refüdere · ſcalʒ reſtituere qð recepit tantũ de ſſſo. AVrrabo.m.t.i.vadimoniũ. DHſi Cerentius in tertia comedia. Ea relicta arraboni eſt pꝛo illo argento. Et ꝓpꝛie arrabo dꝛ bona arraſicut que datur p bona re vt p cõiu⸗ gio. que vo dar p mala re· vt ꝓ foꝛnica/ tione no eſt arrabo. ODñ· Pars ar abo v⸗⸗/ nit pcij· oñ res bona venit.i. vendcdirt Arreptitius.a.i.i poſſeſſusa demõe.velqͥ gagitatur ab ipſo. Dñ̃. Süt arreptitij we⸗ xati demone multo. Eſt energumin quẽ oęmon poſſidet vnuus. Arrniani beretici· ab Arrio alexandrino p/ ſbxtero exoꝛti:qui coęternũ pꝛis filiũ nõ agnoſces dinſas ĩ trinitate ſbas aſſeruit: ↄtra illud q ait vñs:Ego pi vnü ſum krrogans.i. ſuperboelat inſlatus.· vel ia c tatoꝛ. Iſñ arro gantia.i.ſuꝑbia: differt tũñ a ſuꝑbia.qꝛ ſuꝑbia eſt ianis gloꝛia de eo q qͥs habetſᷣ arro gãtia eſt ianis gloꝛia de eo qð qͥs non habet.⁊ cuʒ q crcdit ea ſe ſcire vel habere · tñ nõ ſcit vel habet. Ars arti.ſcia.⁊ dꝛ·ab arceo arces.q; arceti cõſtringit nos regulis? doctrinis · vel oꝛ ab ares.i.virtus/qꝛ intellectũ nrjm viſpo/ nit ad virtutes. vel ars eſt collectio mul/ toꝛũ pceptoꝝ ad vnũ finey tendentiũ. Et ſm Iſidoꝝ differũt ars⁊ diſciplina·quia iſaplina eſt illoꝝ neceſſarioꝝ ꝗ aliterſe habere non pñtſcilʒ qũñ aliqͥd ceriᷣ ratio/ nibus diſcutit᷑. Sed ars eſt iloꝝ ꝗ aliter ſe habere pñt· ſicit ſunt opinabilia. cęſar romanoꝝ bm Papiã. Arſates ſut reges perſaꝑ ſicut auguſtuso: Arſeda.f.p.i.ſella valde ſplendes. Arſenicu.n. s.dꝛ auripigmnentu Arſeuerſe di puerbiũ· vel ẽ verbũ defecti⸗ te ignem.⁊ vꝛ ab ardeo. Arſeueũ.n.S.ꝛ veſtis mulier rubei color. AVrſiseleuatio vocis.i.initiũ. Artabatitę.pe.pꝛo·eſt genꝰ mõſtri ĩ ęthio/ pia: ꝓni vt pecoꝛa ambulare vicũt qᷓdra/ geſimũ annũ nullus ſuꝑgredit᷑. Et oicũt᷑ ſic ab artus.a. ũ.⁊ batin qð eſt gradusq; artatim ? curue gradiunt᷑. “” Artabę.pe.coꝛ.quędã menſurę ſunt. Vnde PHapias dicit:Alrtaba gen męſurę ſyria⸗ cæę: que tres modios fatt Artauus.m.s. me. coꝛ.eſt cultellꝰ ſeriptoꝝ. Artemeſia eſt qꝗda herba DPianęa gẽtibus ↄſecrata. ODña gręce Diana artemis dꝛ. eſt illiꝰ naturę ꝙ cũ vino decocta ⁊ mane bibita menſtrua educit. Artemo·onis.pe,p.di paruuʒ velũ quo in Dulcibus potius vtim̃ aquis.Oñĩ actib⸗ Hati tendebãt ad litts. uũ ĩpatiui modi ſecũdę ꝑſonę.⁊ ſiẽt auer/ apłorum. Et eleuato artemone bᷣm aure Artemũ idem. Vñ. Eſt artemo vel artemũ vlũ quoq; rails.. AVrteria.fF.p.eſt vena ꝑ quã exit ⁊ intrat aer ⁊ſpũs.HBel ſᷣm Papia: Arterię ſut fiſtulę vel venę dicte eo ꝙ artis teneat itinerib⸗ vitalẽ ſpiritũ.vel qꝛ per eas aer.i.ſpiritus a pulmone fert᷑. Inde arteriacus.a.ũ. eſt ille cuius fauces reumatixãt. Inde arteri/ cuʒ.n. s.⁊ eſt medicina que ꝓdeſt meatui utturis. rteſis...t. vꝛ artuũ moꝛbo. Mñ NHꝛudẽti⸗ Modoſa quos podagra viſtoꝛquet ⁊ an teſis. Ende arteticus. a.na ꝛ iſte qͥ habet infirmitarẽ ĩ artubo ex cõſuetudinevel ut medici voluũt· vẽ ille qͥ quandã nodoſita/ tem in membꝛoꝝ patit᷑ iictur. Et in eodẽ ſenſu ꝛ articus.a.ij. IEñ artetica ⁊ dꝛ paſl⸗ ſio vel infirmitas illa. Vrticula.ſ.p.diminutiuũ.i.parua ars. Articular.ↄ.t.⁊⸗ hoc le.i.ad artem bertinẽs. 7 dr ab ars artis. . Articulus.m. s. iminutiuũ.i.paruus artꝰ vt oigitusa dꝛ ab artus.us.ui.tẽ articu lus oꝛ quędam pars oꝛonis apud gręcoſ ſolam relatione ſigns. Inde articular.ↄ. t. hoc re.quod habet officiũ articuli:ut hᷣ hęc⁊ hoc. FCrticulus eſt etiã quidaʒ coloꝛ rhetoꝛicus·qͥ fit quãdo multę victiões ſił ponunt᷑ punctatim ſine cõinctione media vt ibi: Solersinermis inops/ingloꝛius vnge rediſti. Itẽ articulꝰ etiã vicit᷑ ſinis Itẽ articulus.i.momentuʒ · vt in articulo diei illiꝰ.i.in ũtioĩ fine· in hoꝛa·ĩ momen/ to. Item articulus/pſſura artitudo. Iteʒ articulus eſt ſpecies numeri. Iteʒ articulꝰ eſt mima pars ſymboli.i.fidei bm q di / cimns: ouodeci ſunt articuli fidei. Etiam articulus ſumit p ſigno· cũ quo mulieres ſignãt panes in ſoꝛnace· ne ſiat cõſfuſio int alios. Oñ Greciſta · Lrticulꝰ coloꝛ ẽ bꝛe⸗ ue membz · oictio greca. Articulꝰ nüerus per denos multiplicatus. Momentũ ar⸗ ticulus pᷣſſuraq; vicit᷑ eſſe. Itẽ articul?eſt pars intentionis cõtinens illud qð actoꝛ mtendit ꝓbare. vt in. c veniẽs.ij. de teſti. glo. in. c. Rſentiuʒ. S.teſtes.eo.ti.li.õ? Et articuli vicunt᷑ capitula in iudicio ꝓban/ da ·eo.ti.p tuas.Et qñq; dicunt᷑ intẽtio/ nesquandoq; aſſertiones. Trtifex ⁊ opifex oifferũt. Nam artifex dẽ ex arte opifex vo ex ſola manu ⁊ iuſſiõe alterius. Inde artificium qð eſt manufa-/ ctum. Inde artificioſus.a. u.i. plen artifi⸗ do. Inde etiã artificialis ↄ.ta hocle. hualil füulne⸗ lunbi Nbande bedd to anbie Aſtha⸗ peng; Angon enan ſgtose⸗ 10 laten uln ipe ufp Ule on Mmend nltaer fitl⸗ neith Pintus Auaeſt tnennn – tzar babet wut loſin neodi mni sin⸗ Foſ liuth Artiffecina.p. pep· eſtloc vbi artes ex⸗ Artic a. i.i. bonis artibo iſtructus ab ars. AVrtocopꝰ.m.S.i.piſtoꝛ. q̃ſi artifſex panis. P 4 mi VPñ Junenalis.Salua ſit artocopi reue rentia. Etiã vꝛ panis cum laboꝛe fact ab artos quod ẽ panisa copos laboꝛ. Iñ ar/ tocopus.i.panis cũ laboꝛe factus ad opꝰ dñi ſui.DNel d panis piſtus in oleo. AVrtocea.F.p.vꝛ qͥlibet cibꝰ artiſicioſe con/ poſit. Del oꝛ cbo ex pane ⁊ paſta⁊ car/ ne facta dr ab artos.i.panis.⁊ ceos ca/ ro ſᷣm Mug. Papias vo diẽ: IAlrtos pa/ nis creos grce caro · Iñ artocrea panis camẽ cõtinens. vulgo toꝛtella. VFrtopta.f.p.i.vas artificialiter operatum Dñ Plautus in aularia. Ego artoptam hinc ꝓximo vtendã peto. Artos gręce · eſt panis latine. Vrtoteritę hęretici ab oblatiõe vocati.pa nem eni caſeũ offerũt· dicentes a pꝛimis hoĩbo oblationẽ a fructibo terrę.⁊ a fructi⸗ bus ouiũ fuiſſe celebꝛatam. XVrtotira.ſ.p.pe.coꝛ.eſt cibus qui fit ex pa/ ne vel paſta⁊ caſeo.⁊ d ab artos panis. ⁊Ttirus quod eſt caſeus. SðèJM AIrtuoſus.a.ũ.i.mẽbꝛat.⁊ dẽ ab artus. Yrtus.a.ũ.i.ſtrictus.ſᷣ artus.us.ui.i.meẽbꝑꝝ quod neruis artat᷑a facit vtm̃ ⁊ ablatiuũ in vbusad differentiã de ars.tis.artibo. Arualis.ↄ.t.⁊ hocle.pe. p.i.pertinẽs ad ar/ uũ vel res arui. AEruambale. nt. eſt hoſtia cũ qua arua am/ biebantquod etiaʒ dĩ amburbaleſ̊ am/ burbalis vel amburbale⁊ hoc amburbiũ eſt hoſtia cum qua ciuitatẽ ambiebãt ab „ ambio vrbs. Papias dicit aruambale eſt ſacrificiũ arnoꝝ. Erugo.ginis.ẽ coloꝛ qui cipitris.⁊ ſcribit᷑ ꝑ a ſolã pm Hapiaʒſed aurugo per au · hm Hug..eſt moꝛbo regiꝰ. Item aurugo eſt coꝛruptio aure p quam ſegetes cõtrahunt inaturalẽ coloꝛẽ ex au⸗ ra coꝛrrupta. AVruina.:.p.i.pinguedo. NPñ Job.ið? Et de lateribus er aruina dependet. Iñ arui/ natus.a.ũ.i.ipinguatus.Inde aruinoſus a.ũ.i.craſſus. Inde aruinula.f.p.viminu⸗ tiuũ.i.parua aruina. D Aruiolũ.li.dicitur paruũ aruũ ſiue coꝛpus aruu. rula.f. p. pe. coꝛ. bm Hugleſt parua ara ſi ue altare · Olbᷣm Papia: Irula ẽ patella carbonũ/craticula:ul vas ęneũ quadran/ dã ſicut pedes ac- ne vel carbones aſpoꝛtant. guluʒ in quo ignis ardet. vel in quo pꝛu/ AXrulla.ſ.p. vĩ reſiduũ pomi quod abijcit᷑· Pñ. Colle peripſima poſt ede pulpã ſed ſpeme arulla. Arundo ſm Mug. ꝓpꝛie oꝛ folium depen⸗ dens · ſępe ponit᷑ pꝛo canna.⁊ dicitur ab areo ares quia cito aret. DHñ. Cantat hy⸗ rnũdo.floꝛet arundonatat hyrudo. Inde grũdine.a. ũ.i· aliqͥd de arundine exiſtẽs. Inde arundinetũ eſt locus vbi creſcuſt arundinees Nruſpex.O.t.i.diuinatoꝛ:quaſi araꝝ inſxeè/ ctoꝛ. Hi etiã exta ſeu inteſtina pecudũ in/ ſpiciũt vt futura pꝛędicent. ruſpicina.ſ.p.pe p.i.domus aruſpicũ· vel locus vbi vuunant. ruſpiciũ.n.s.i.dinatio. krun. n. S. i. campus. . * Vrx arcis.ſ.t.i.coclea/ſcilicʒ turrisab arceo arces. qꝛ arcet hoſtes. ODñ. Ars ⁊ocet arxx munit. arcus tegit ⁊ ferit idem. Aante B AVs aſſis plura ſigniſicat.pꝛimo idẽ eſt qð obolus. Dñ i euangelio. Mõne duępal/ ſeres aſſę veniunt. Et tamen differunt as ⁊obolus:quia obolus eſt factus ad ſimi/ litudinem totius denarij· valens denarij medietatemſed as eſt vimidiꝰ ſiue diui- ſus denarius toti tamẽ obolo ęquiualens Et nota ꝙ ↄpoſita ab as aſſis ꝓ obolo in eſſis finiunt᷑ pꝛęter tria quę in vſſis finiũt᷑ ſcilʒ octuſſis:ſeptuſſis. centuſſis.et pꝛęter ſemiſſis quod in iſſis finit monoſſisqð in oſſis finit᷑. 2 oẽ pondus duodeciʒ vn/ tiaꝝ. * dꝛ punctus vn iu decio vel teſſe/ re. 4 vꝛ poſſeſſio oĩuʒ bonoꝝ alicuiꝰ quę habet. Mñ. Is obolus pondus punctus coſſeſſio tota. Iñ venit ſemis ⁊ pla alia. quę patent loco ſuo.Et as pꝛo obolo dꝛ ab a quod eſt ſine⁊ ſpera rotunditas· q̃ſi ſine rotũditate. Itẽ ĩ aſſe qñ ſigẽt yndus ↄtinẽt᷑ duoded ꝑtes:quarũ qlibet habet pꝛopꝛiũ vocabulum. Dnde. lſſis biſſe⸗ na pars dicitur vncia plena. Aſi tolla⸗ tur pars vna ſemiſq; vocatur. Tollit du/ as ſecũs ⁊ erit pars alta decuns. Excipit ſex quadrans/ erit pars altera dodrans. Quattuoꝛ ablatis parsẽ ſi bene nume⸗ ratis. Illa triens biſſe quod reſtat qedo fuiſſe. Si tollis quiq; qͥnconſq; relinque Septunceʒ dicas ⁊ ſuberit pars altera ſe/ mis. Septem ſi demis ⁊ erit pars altera ſemis. Aſaph interpᷣtat᷑ ſynagoga vel cõgregãs. Aſbeſtꝰ eſt lapis ferrei colon· ab igne no/ men ſoꝛtitus quia ſemel accenſus nunq; extinguit Qam aſbeſtus ·i. inextiguibil. Aſcella.f.p.locus ſub bꝛachijs ·quia ab eis aſcellis bꝛachia allent.i.mouent. Aſcia.f.p.i.dolabꝛa·q̃ſi acute ſcndens· Iñ aſciola diminutiuũ.i.parua aſca. Ais.ft. vr ſecuris qua cementarij vtũtur Inde aſciculus.i.parua aſcis. Aſdepius interpꝛetat᷑ deus dura faciẽs.2 dꝛ fabuloſe fuiſſe medic potiones cõfi ciens: emplaſtra cõponens ꝓpter victus quia indigens eratnouiſſime in flumine iactus a Jone pꝛopter Darij filiũ quem interemit. ,.. “ Aeſcolon villa vel vallis interpᷣtat᷑ Aſcolonita ciuitas paleſtinęquę ⁊ oꝛ aſco⸗ lon · de q̃ fuit Herodes qͥ ocadit infantes Aſcopa.ꝑe.coꝛ.vas eſt aquaticũ vtri perſi mile. IWſcopa enĩ gręce latine dicit᷑ vter. Dñ Judith. x? Impoſuit itaq; abꝛeę ſue aſcopam vinn. Aſcript.a. ũn.i.alicui rei dedit ⁊ deputat᷑. Aſcripticius glebę oꝛ ille qui eſt aſcriptis glebefundo ſiue ſolo terrę.⁊ aſtrictus per ſcripturã in qua ꝓmittit oño ſoli ſe nũqᷓ; a ſolo diſcedere. 2 Aſecretis.vide.S.acõmentarijs. “ Aſer eſt ꝓpꝛiu nomen ⁊ interpᷣtat᷑ beat.qꝛ Geñ.o· dicũ pepꝑiſſet eũ Zelpha. dixit Qya.Hoc p beatitudine mea ·beatã qͥpe me dicent mulieres. ꝓpterea aſpellauit en Rſera ſcribit᷑ ꝑ vnũ.s.Dñ Euroꝛa. Ne⸗ Xe⸗ lim YJudas Beniamin ⁊ Gad Aſer. imperi oꝛiẽtis ·a qua dicta eſt aſia regio illa. ſcilʒ tertia pars mundi verſus oꝛientẽ Inde aſianus.a.ũ.⁊ aſiaticus.a.um. Del aſia ĩterpᷣtat᷑ elatio vel eleuatio .quia illa pars mũdi eſt elatioꝛ⁊ altioꝛ. Inuenitur etiã a ſia pꝛo quadã palude/pma pꝛodqu/ cta.quęĩ noie regionis bꝛeuiat. Oñ Lu⸗ canꝰ. Europã milerilibyã aſiãq; timere. Aſilũ.n.s.dꝛ domus refugijiquod Romu/ lus fecit:ſed modo eſt eccleſia.⁊ di cit᷑ ab a quod eſt ſine ⁊ ſion quod eſt tactusq; nõ eſt fas alicui ibi aliu tãgere vel offen⸗ derea ꝓducit pe.Oñ VHirgilius 72 Cnei. inc lucu ingentẽ quem Romulus acer aſilũ Retulit. gelida monſtrat ſub ru- £☚ lupercal. Hapias xo dicit ꝙ aſiluʒ eſt ſia quędam ſęmina fuit · quę olim tenuit templuʒz quod Raemꝰ 7 Komulus cõſti⸗ tueruntad quod quicunq; cõſugeret ab oĩnoxa liber eſſet. Item bic aſilus.li. maſ · 89. eſt muſca quęboues ſtimulat.⁊ conſu/ mit mel apum eas conturbat· quã gręci oeſtrũ vocant ruſticitabanũ. Et vider etiam vici ab a quod eſt ſine⁊ ſilon tact per cõtrariũ·quia eins tactꝰ nimis ſentit᷑ Pñ Greciſta CTurbat aſiluſ apes miſeris ſuccurrit aſilũ. Alymp honia i ↄſontia ab aꝛ ſymphoiꝛi. Aſyntheton eſt quędã figura.⁊ fit ſm Pa⸗ piam quãdo vna oꝛo diuidit᷑ in duas. Aſinus.m.s.dẽ quaſi aſidusa ſedendo:qꝛ hoĩes anteq; haberent equosaſinis inli/ debant · vel dꝛ ab a⁊ ſenos ſenſus:quaſi ſi ne ſenſu·quia bꝛutũ⁊ ſtolidũ aĩal eſt. Di/ citur etiam aſinus:quaſi alta ſinens. ſᷣ tũc cetymologia nõ compoſitio. Iñ aſellus i.paruus aſinus. Inde aſina ⁊ aſella. In aſininus.a. i.i. de aſino exiſtẽs. Iñ aſina⸗ rius a.ũ.quod pertinet ad aſinu: vt mola aſinaria quam trabit aſinus ad molendũ Et hbic aſinarius qui oucit vel paſcit aſi/ nos. Et aſina fac otm? ablatiuũ plurales in abus ad differentiã ſui maſ.qð facitin is.Camẽ inuenit᷑ in is. ODñ.i.Reg.. Et de aſinis quas perdidiſti nudiuſterti? ne ſollicitus ſisq; iuentę ſunt. Et ſcias ꝙ vt Dicit Baſilius in hexamerõ/omelia octa/ ua. Intelligit aſinus ⁊ hoĩis cõſuetus vo/ cemnouit iter quod ſepiꝰambnlanitad audiendu ita vehement acutus.vt nullus ei de terreſtribo comparari poſſit. Aſmodeus.pe.p.eſt nomẽ vęmonis.Dñ CTobigʒꝰ Peęmon noie aſmode occide/ rat eos. Aſopus nomen eſt fluuij. Bñ. Alopüre/ trahbas europam ſiue piropũ.Et piropꝰ nomen eſt gemę =W Aſparagus herba Aegann fruter eſt aſper ſpinoſus. Eſt etiã quidã piſciculꝰ paruus ſed optimi ſapoꝛis.Et etiã boletꝰ vocat᷑ aſparagus.Et vt Papias vicit: Aſparagi ĩcibv ſumpti ſtomacho pſunt calidi ſuntĩ aqua cocti oẽs veſicę cauſas curant? calculos franguüt. Aſper.a.ũ.i.Ourus/acerbo.truculentus. Aſpergo.ginis.ſ.t.i.aſperſio.vel eſtnomen cuiuſdam auis marinę· vel eſt veſtis fę⸗ minaꝑ. wl veſtimẽtoꝝ ſuperfluitas quod etiam ſiring o. J Aſpis.is.ſ.t.dicitur genus ſerpentis·Et eſt illius nature· oum enim incantatura int⸗ Uiciat etc coaſt s De dns nin vo get gpse win ige. Pen pron Wamc TMe abal ſubie ukoi⸗ uult, ſeaſiu liensv Tron Gifun Mern tennes⸗ enbe⸗ ngtec Müd ſceunt ſtmni leſt ſcht W von qul Mu ſcan een debe Tiine zuugal liaſ naaſu holbera ſorig Duues. isfza ſicun 1 Tat Ndin ale⸗ l eretab allma conſia⸗ guäger ln ncs Ns ſenne⸗ Wmlen motvu⸗ n Pe dugs, lo insinih⸗ aſiſi Di⸗ Nenh Niaſclu lla z Niaſinn, nmola olendi gſotal⸗ plumgles dſrotn tnulus 0ce⸗ pi np“ ter eſt ſacn⸗ iwles 8 dlat: vpun i nuis n liok/ go tur⸗ vĩinatoꝛibus.tũc vnã aurẽ ponit? trudit in terram.aliam obſtruit cum cauda:ne audiat voces incantantiũ vt illeſa ꝑma/ neat. Et ideo incãtatquia veneno extra/ cto· aſpis eſt medicinalis? pꝛęcioſi valo/ ris. De hac dicit ꝓpheta: Sic aſpidis ſur/ oę obturantis aures ſuas ne audiat vo cem incantantis. Et ſm Iſidoꝝ: lſpisẽ vocata.ꝙ moꝛſu venena immittat⁊ ſpar/ gat. Hyos eni gręe venenũ vicũt zinde aſpisquaſi aſpergens hyos.i.venenum· eo ꝙ; moꝛſu venenato interimat⁊ coꝛ.pe. in gtõ. Itẽ aſpis dꝛ etiam ſcutũ militare. Inde aſpidula.i.parua aſpis. AVſpꝛiolus eſt aial quoddã.wł.ein eichoꝛn Vlſſa aſſeę.f.p.dicitur lignum dolatũ ⁊ latũ. Vſſecula vel aſſeda ꝑ ſyncopaʒ.ↄ.p.vicit᷑ ab aſſequendo.⁊ ẽ humilis perſona alteri ſubiecta.vel idẽ ẽqð domeſtic familiar· ul oꝛ ab aſſideo ·qð in vna ſignificatione valet intantũ ſicut intendo:q; ſeruꝰ debet eſſe aſſiduus iuxta oñm ſuũ.⁊ ſic dicit᷑ ſer niens vel comes qui ſequit aliũ. Onde in Auroꝛa. ARurſus vt i pmis vir ludq⁊ aſſe/ cla fumi. ”lſtiterant dño zc. Aſier aſſeris.m.t.ſigt illas lõgas partes tenues ꝗqᷓ oiuidũt᷑⁊ abſcindut᷑ a trücis vᷣł ein bꝛet. Et dicit᷑ ab aſſe. quia aſſeres ſoli in tectis conunt⁊ nõ cõiũctim. lſſem eni vnũ dicimꝰ.Del dicunt᷑ aſſeres:quia aſ⸗ ſideant parietibo trabibo. vel q; vnus alteri ĩ parieti inſerit. Oñ Ecq. 292 Me⸗/ lioꝛ eſt victus pauperis ſub tegmie aſſeꝝ c,e epulęſplendidę ⁊c. H Aſſeſſoꝛ oꝛ quaſi aſſidens iudici in cogni/ tione cauſaꝝſuũ pꝛębens conſiliũ iudici qui alio nole dicit᷑ officialis iudicis ⁊ cõ/ „ „ ſiliarius. Aſſidela.Fp.pe.pꝛoeſt menſa iuxta quam ſedemus. Aſſidei ſunt iudei qui diuino cultui ſemp inſidebant. Alſſiduus.a.ii.i.ſtudioſusſollicitus. conti⸗ nuus. alicui rei intentus.⁊ oꝛ ab aſſideo. Itẽ aſſiduꝰ.i.diues⁊ ponderoſusĩ pecu/ nia ſic vꝛ ab as aſſis ⁊ do.q; diues ples habet aſſes.i. obolos. Vñ Naamã in hi⸗ ſtoꝛia legit᷑ fuiſſe vir diues ⁊ aſſiduꝰ.Vñ Diues⁊ intent notat aſſiduus ſub eode. As facit aſſiduũ aſſidet aſſiduuſq;. Etia,z aſſiduus dꝛ qui expenſis ęrarij pꝛęerat.? ſic oꝛ ab aſſe.⁊ dando.nõ q; multũ grat det diuesſed coactus plus dat q; pauꝑ in collectis facienlis. Aſſimetra..p.dicit᷑nomen generale oĩuʒ manſoꝝ adiacẽtiũ villę vel ciuitati ab al⸗ ſideo. es metros:menſura. .. Aſſiſteriũ.n.s.ẽlocus vel domꝰ monialiũ. ſicut monaſteriũ monachoꝛũun. Aſſiſtria.f.p.monialis ibi aſſiſtens. Aſſiſtrix vel aſtitrix ab aſſiſtendo videtur Dici.⁊ dicit᷑ quęſiſtit iuxta ſeruitiũ uł cir/ ciſiſtit. Hnde Baß. 9? Ba mihi oſe ſe⸗ diũ tuaꝑ aſſiſtricem ſapientiã. Et eſt ꝓ/ ducẽda hęc ſyllaba ſtri ᷑m Huguitionẽ. Dicũt tamẽ quidã ꝙ hęc littera coꝛrupta ſit· ⁊ debet dici aſtitricem nõ aſſiſtricem Nam ſiſto quando eſt tranſitiuũ accipit pꝛeęteritũ mutuo a ſtatuo.⁊ facit ſtatui· et in compoſitione aſſiſto aſtitui aſtitutũ: a quo deſcenderet aſtitutrix quando vo ẽ neutrũ accipit ꝑteritũ mutuo a ſto ſtas.⁊ facit ſteti.⁊ in compoſitione aſſiſto aſtiti aſtitu.⁊ ab hoc regulanit᷑ deſcenderet aſti trix.me.coꝛ. et non aſſiſtrix:quia nihil eſt nec ab aliquo verbo poteſt foꝛmari. DPñ. Siſto fadt ſtatui ſi tranſeat atq; ſtatutũ Si fuerit neutꝝ dicito ſiſto ſteti. Aſſocius.m.s.i.conſociꝰ.cõſoꝛs.cõſodalis contribulis confeduſtus, ⁊ dicitur ab ad 7 ſocus. H Aſſolatus.a.ũ.i.ad ſolum deductus.vel ad ſolitudinẽ redact.vel de ſolio depoſitus. AVſſula.ſ.p.pe.coꝛ.dĩ id quod cadit ð ligno quando dolat.⁊ vꝛ ab aſſa aſſe. H Aſſultus.us.ui.impetus aſſũptus ſaltu. Aſſumentũ.n.s.eſt illa pars quę de alique accipit᷑ vel aſſumitur ad aliquid faciendũ vel reparandum. nñ Marci.2²2 Memo aſſumentũ panni rudis aſſuit veſtimẽto weteri.quaſi diceret:Nemo ſapiẽs cõiũ/ git panno veteri partem noui pãni qua aſſupſit de aliquo nouo pianno. Aſſur aſſuris fuit ſiliꝰ Sema quo dicta aſſuria. Inde aſſurius.a.ũ.i.aſſur. Pnde in ANuroꝛa. Sicut rex aſſur malus extitit ⁊ tamen idem. AVſſus.a.ij.d⁊ꝛ q̃ſi arſus:ab ardeo. Iñ aſſat a. i. 1 B aſſatura. re. Dñ. 2. Reg 6e ſſa⸗ turã bubulę carnis vnam.i.fruſtuʒ bbuis aſſatum. Aſtarten eſt idolũ ſidonioz. Aſtericus vel aſteriſcus.m.s.i.ĩoꝛma aſtri. ⁊c̃ gdã nota quęin libꝛis aponitquę de his omiſſa ſunt vt eluceſcant per eam no/ tam quę deeſſe vidẽtur. ⁊ oicitur ab aſter quod eſt ſtella.qua vſus eſt Oꝛigenes in tranſlatione biblię. Circa qð notandũ q; trãſlatoꝛes ⁊ ĩterpꝛetes bibli?ę miti fuerũt ſicut vicit magiſter in hiſtoꝛijs: quia an⸗ te incarnationẽ oñi annis. 34i. tẽpoꝛib⸗ Ptolemeęi philadelphi regis ęgypti: ſe⸗ ptuaginta interpꝛetes floꝛuerunt.qui le⸗ ges ꝓphetas hoc modo tranſtulerunt: Ptolem? ſtudioſus⁊ libꝛoꝝ cupidper/ cipiens apud iudęos legem eſſe oꝛe dei gditam digito illiꝰ ſcriptã miſſis epłlis Zmuneribo rogauit Eleaarũ pontiſicem iudęoꝝ vt ſibi viros ſenioꝛes hebꝛaicę et gręę linguę peritosqui interptari ⁊ trãſ- ferre valeret. oirigeret. Eteni ſua deſide⸗ ria eſſent eam in gręco tranſſatã habere arciuis regalibo intereſſe. Eleaxarus auͦt annuẽs eius petitioni:de vnaquaq; tribu ſex legiferos vel legiferentes deſtinauit: Zi ſunt ſeptuaginta ouo interpꝛetes· qͥᷣ licz ſeptuaginta ouo fuerunt moꝛe ſacę ſcripturę: tamẽ coĩter dꝛ ſeptuaginta· q; ſi duo ſuperſunthoc eſt modicuʒ reſpectu ſeptuaginta: Mui venientes ad regẽ pen tateucu ꝓphetas tranſferentes coꝛaʒ re/ ge diſputauerũt de vno deo colendo. ⁊ ꝙ nulla ceatura eſſet deus: Iñ ẽ ꝙ vbi⸗ cunq; occurrebat eis in trãfferẽdo de tri⸗ nitate · vel ſub ſilẽtio Rteribãt vel enigma te tranſtulerũtne tres deos colendos tra Didiſſe viderent᷑ Similit de incarnatiõe verbi facientes. DHñ trãſſatio ſeptuagiĩta duũ·quãdo q; eſt ſuperflua·quadoq; di/ minuta. Ooſt incarnationẽ aũt oñi paſ/ ſionem annis centũ.24. π quila quidam iudeęus ad fides cõuerſus. ſed poſtea ĩ hę⸗ reſim lapſus.pmus interpꝛes fecit aliam tranſlationẽ de hebꝛaico in gręcuʒ tẽpoꝛe Hadriani imperator. Peinde poſt ãnos Sʒ. ¶ heodotion fecit tertiã trãſlationem ſub Comodo. SBeinde poſt ãnos trigin/ ta Symmachus interps claruit ſub Be⸗ uero. Beinde poſt annos octo ĩuenta eſt quędã tranſſatio hieroſolymis·cuius au⸗ toꝛ ignoꝛat᷑quę dicta eſt vulgata tranſſa tio vel quinta ęditio. Peinde poſi annos i. tempoꝛe ATlexandri ſuperuenit DMꝛige⸗ nes videns iſtas trãſſatiões imperfectas: incepit coꝛrigere traãſlationẽ̃.72. interpᷣtũ per poſterioꝛes iam victas tranſlationes vel ᷣm aliquos ſolũ tranſſationẽ CTheo/⸗ dotiõis coꝛrexit.⁊ miſcuit · ſcilʒ ſupplẽs di/ minuta: reſecans ſuperflua Obicũq; igit᷑ ad tranſlationẽ. 2. interpᷣtũ aliquid ad/ didit ex tranſlationibo ſequentiboulubi addidit quę deerantibi ponebat aſtericũ Vl aſteriſci.i. ſtellam vel foꝛma aſtri.· prr quod innuit ꝙ ꝑ additionẽ illã eluceſce/ bant quę pꝛius deerant.Et dicit᷑ aſteric ab aſter icon quod eſtimago vel ſignũ· pducit pꝑe.q; apud gr cos icon ſcibitur ꝑ ei diphthongõ.⁊ dicit᷑ aſteric ſm mo/ dernos vel aſteriſcus ſᷣm antiquos.⁊ tũc vꝛ ab aſtr.i. ſtella⁊ icon. Hbi vo erat ſu/ ꝑfluu ponebat obelu. Obelos en gree vꝛ ſagitta latine vel veru ſignãs ꝑ hoc ꝙ lr̃a ibi ſuꝑflua erat. Peide ipſe Oꝛigenes fe/ cit aliam tranſſationẽ per ſe plenam ſine bis ſignis. Mi oẽs traſtulerũt de hebꝛai/ co in gręcũ. Peinde quidã volentes ha/ bere oẽs iſtas tranſlationes ſił·ſcribebãt libꝛos:ſic eos oꝛdinãtes:q ĩ medio cuiuſ- libet folij ponebãt ſex colunas:a ſũmo de/ oꝛſum deſcendentesponentes ĩ pᷣma:.ver/ ba tranſlationis pmęin ſecunda ſecundę ⁊ſic de alijs.Et iſti libꝛi dicti ſũt hexapla ab hexa grece qð eſt ſex latine/quaſi ſexcu pla. vel vicit᷑ hexapla quaſi liber habens ſex tranſlationes rectas vel rectiſicatas. Quidã tamẽ hexapla exponũt ſimplite: pꝛo exemplaria. Et his tempoꝛibo multi vtriuſq; linguę ſcioli fecerũt alias trãſla⸗/ tiones de pꝛędictis gręcis tranſlationibo in latinũ: Mouiſſime ſuperueniẽs beatus Hieronymus ·peritus in tribo linguis he/ bꝛaica gręca⁊ latina · pmo coꝛrexit trãſla/ tioneʒ. 72. interpꝛetũ in latino cum aſte/ ricis obelis: poſtea vvo trãſtulit imedia/ te bibliã de hebꝛeo in latinũ ſine aſtericis 7 obelis. Et hac tranſlatione nunc vbiqʒ vtit᷑ tota romana ecclia.licet non in oĩb⸗ libꝛis. Et ipſius tranſlatio merito cęteris antefert.quia eſt verboꝝ tenacioꝛ? ꝑſpi/ cuitate ſententię clarioꝛ. Et tranſſlatio pꝛi/ ma ſalʒ. 72. ĩterpꝛetũ · facta eſt in alexan/ oꝛia ciuitate · quę metropolis eſt ęgypti. Alię autem tranſlationes ĩ diuerſis par/ tibus mundi vbi tunc magiſtri polluerüut Nota ꝙ vbicunq; iu libꝛis veteris teſta menti mẽdoſitas reperit᷑recurrẽdũ eſt ad volumia hebꝛęoꝝ:quia vetus teſtamẽtuʒ pꝛimo ĩlingua hebꝛęa ſaiptũ eſt. Bi vᷣo in libꝛis noui teſtamenti:recurrenduʒ eſt ad voluĩa grecoꝝ:quia nouũ teſtamentũ pꝛimo in lingua gręa ſcrniptuʒ eſt pꝛeter euãgeliũ WWttei⸗ epiſtolas Pauli ad Aſterites eſt gẽma candida induſam lucẽ cõtinẽs ſicut ſtellã intus ambulatẽ vnde Dicta eſt. Mnos⸗ rutp o Ylums Mereus daſte ro Eentiol logu⸗ gent. olebt taſt Proog ſpona dpr onen lEti panin quth luqun Ugnen ſceng ſronon gre Rrür Pban Aunone ſponle W U exo dick num buun Tg keglact Wmoo znni umn must eo; llade lbet noll aal Mhes ſi Aigi nbin fnmo, nsri⸗ ocruſ gwer, wegſn enese⸗ an ſie ebrai⸗ tes ha⸗ mhbit an⸗ ſomode⸗ dn Eſeuns, hnpl lra habens naaus. inplue: pmulti tia⸗ tomby erds gsde⸗ ttilu maſte i ſinas ybic; in oens rppe o Aru autoꝛes cõſundunt᷑ Item aſtrũ quãdo Aſty grece· oꝛ vrbs vel cuuittas Aſtiſmos.i.antiſmos.vide.85. Aſtręa.f.p.pe p.i.iuſtitia:ab aſtrũquia de cęlo deſcendit. DHũ Ouidius in p̊ metha. Pltima cęleſtũ terras aſtręa relinqt. Aſtereus.a.umpe.pꝛo.dẽ res quę pertinet ad aſtrum. l Aſtirion gẽma eſt c yſtallo ꝓpinqua.ĩ cuiꝰ centro lucet ſtella fulgoꝛe lunę plenę.⁊ oꝛ ſic:quia aſtris poſtpoſita fulgoꝛem rapit AVſtrolabiũ.n.s.quoddã inſtrumẽtũ ipſiꝰ artis aſtronomię. ologus dicit᷑ inſpectoꝛ et menſuratoꝛ aſtroꝝ.⁊ dꝛ ab aſtrũ⁊ logus.q̃ſi loquens de aſtris ⁊ augurãs. Inde aſtrolo gia ꝗ/ Daʒ ars aſtronomię. Inde aſtrologic.a. u. Et ſcias ꝙ aſtrologia partim ẽ naturał Partim ſuperſtitioſa. Maturalis dũ exe/ quit᷑ ſolis⁊ lunę curſus vel ſtellarũ certas tempoꝝꝑꝝ ſtationes. Superſtitioſa vo eſt illa quã mathematici ſequũt᷑qui in ſtellis augurant᷑ quibus etiã vuodeciʒ ſigna ꝑ ſingula aĩę vel coꝛpoꝛis mẽbꝛa diſponunt. ſiderũq; curſu natiuitates hoiuʒ ⁊ moꝛes ꝛedicare noſcint. ſtronomus.m.s.dẽ qui docet legẽ vel re/ gulã de aſtris · vel qui noĩat eaa dicit᷑ ab aſtrùz nomos qð eſt lex. vel noꝛma.i.re/ gula.vel onoma.i.nomẽ. Iñ aſtronomia ipſa ars. Inde aſtronomic.a. m Mu/ guitioneʒ. Oapias vicit:Iſtronomia.i. aſtroꝝ lex.quę curſus ſideꝝ docet. Evna de ſeptẽ artibo liberalio. AEſtroſia ułatrophia.fſ.p.ẽ tenuitas coꝛpis ex cauſis latẽtibo ⁊ paulati cõualeſcẽtibo Dicta ſic ab imutatione coꝛpor: Nã grececi nutrimenti ceſſationẽ aſtroſiam vel atro/ phiam vocant. Aſtroſus.a.ii.i.:lunaticus.quaſi malo ſide/ re vel aſtro natus. Aſtruco.onis.i.dextrariꝰab aſtur p gente qꝛ apud illã gentẽ hmõi eqͥ abundãt.Eſt etiam idẽ quod acapiter. Aſtrũ.n.S.i.ſtella:x di ab Ilſtro phᷣo.qui pmus tractauit de aſtris · vel ab aſter qð gręce ꝛ ſtella. Inde hic⁊ hęc aſtralis: H le.i.ad aſtrũ pertinẽs. Et ſcias ꝙ ſtella oꝛ quęlibet ſingularis Gidus plurium ſtel⸗ larũ collectio.¶ſtrũ grandis ſtella.vt ſol — luna⁊ alij planetę.Heęc tamẽ noĩa nd oq; Pnit ꝓ celo· non ꝗy idem ſignificet · ſed q; aſtra ſient partem ciil. Aſtula. f.p.vẽ illud qdð cadit de ligno qũ dolat.? dĩ a tollendo. Oñ quida volunt Dici aſciã ab aſtuł.q; eas a ligno eximit. Aſtur. m.t. eſt quidaʒ populus hiſpanię qͥ iuxta fluuiũ qͥ vꝛ ſtura habitat. Iñ aſtu⸗ ria.ſ.p.regio nł ciuitas eoꝑ. Inde aſturi⸗/ enſis ⁊ aſturienſe. Iteʒ aſtur.m. t. dẽ quę⸗ Dam auis quęapud illã gentẽ abundat. 7 dꝛ ab aſtur p gente. ul oꝛ ab aue ⁊ ſter/ no.q; ſternit aues:ꝗᷓ etiã vꝛ aſturcoułac/ piter. Papias vo dic: lſturco accipi/ ter maioꝛ.Oñ Aſtruco quadrupesaſtur/ co dicit᷑ allaes. Aſtus.us,.ui.calliditasdoloſitas.frausfal lacia.⁊ ſumit᷑ in malo. Inde aſtutia.ſ.p.i. ingenioſitas. doloſitascautela.induſtria calliditas⸗ ꝓpꝛie oꝛ ð malo. Inuenit᷑ etii⸗ aſtu indeclinabile neu.ge,p eodẽ. Dnde Aſtu vincit hõ cũcta creata ſolo. ſi.i. callidus. oẽ ab aſtt. ꝓłtacus.pe.coꝛ.maioꝛ eſt bꝛuco.Et vt dicit glo. Joelpᷣ. Eruca wermis ẽ qui in oleri/ bus maxime inuenit. Bꝛuc vo fetus lo/ cuſtę anteq; habeat alas. Deinde cũ paꝝꝑ incipit volare oꝛ atelabo. Cũ vo pleniter volat dꝛ locuſta. Et ẽ bꝛucus multo gra/ uioꝛ qᷓ; locuſta vel atelabo.q; iacẽs ĩ vno loco radiatus comedit fructus. IRtacis autẽ dicit᷑ quaſi ategus.i.ſine tega·eo ꝙ; mnihil habeat quo inuolutus tegat᷑. Pa/ ias aũt dicit Atacus auis ignota. ktauus pater aui:vide. S. abauus. Atelabus vide.S.in atacĩs. Jre o Wiiiger. Etalanta eſt quędã virgo ꝓpter velocita/ „ tem. 7 oĩ ab atas.i.leuitas.⁊ lentos plenũ quaſi plena leuitate Atlas.lant.fuit frater ꝛomethei rex afri/ cæęoptimus aſtrologus.vñ vict᷑ ẽ cęlum ſuſtinuiſſe. Et a noĩe eius victus ẽ mons africę atlas.qui ꝓpter ſuã altitudinẽ vict eſt celuʒ ſuſitinuiſſe. Inde atlanteus.a/ũ/⁊ Athalia interpᷣtat᷑tempꝰ oñi: fuit regina „ in iſrael. Athanaſia.i.imoꝛtalis. ” Athanatos.i.imoꝛtalis.ab a qð eſt ſine.⁊⸗ tchanatos moꝛtale. Inde athanatus. a. ũ. i.immoꝛtalis. DMB *. Athene.aꝑ.quędã ciuitas ĩ gręciaab atha/ natos.i.imoꝛtalis ꝓpter ſtudiũ ſapientię q imoꝛtalis eſt · ꝗ olim ibi viguit. Atbenienſis.9.t.⁊ hoc ſe.nomẽ eſt patrin. . „ bm foꝛmationis analogiã deberet dicia attenenſis .b cauſa euphoni? habet. i. ante Altheſis nomen fluuiij. Athleta.pe.pꝛo.ↄ.p.i.luctatoꝛpugnatoꝛ· miles ·ſoꝛtis:oiat᷑ ſic quaſi ad lętu foꝛtis Atomia grece · debilitas ſtomachi latine. AVtomus.f.s.dicit᷑ coꝛpus indiuiſibile pꝛo pter ſui paruitatem. q;uis ſoꝛte nullum coꝛpus ſit quod viuiſionem recipere non poſſit. ⁊ vicit᷑ ab a quod eſt ſine.⁊ tomus ſectionem ſenſui ſubiacentẽ. IAtnepos filius abnepot· vide. s. in abauꝰ. Atoꝛnati vicũt᷑ pcuratoꝛes apud acta cõ/ ſtituti. in. c. vnico. de ſta.mona.li.6e in. S. ꝛro. Atramen. n. Simigedo. Iñ hoc atramen⸗ tum.ti.i.incauſtum·q; nigrũ facit liqͥrem in quo ponlit AAtramẽétar maciũ. Oñ Exech. 9? Et atramentariuz ſcriptoꝛs ad renes eius. Inde atramen- tarioluũ.li.diminutiuũ. Atrienſis. m.t.i.ianitoꝛ oſtiari· exduſari patiginariusianuarius Atrioluũ.n. S..i. paruũ atriũ. Atriplices herbę humidam ⁊ frigidã vir/ tutem bñt· in cibo ſũpte ventrẽ viſſoluũt. Atriu. n. s. vꝛ magna domus ampla ⁊ ſpa/ cioſa. eſt ipſoꝝ nobiliũ.⁊ dẽ atriũ quia ei addunt᷑ tres poꝛticus extrinſec. vel ab ater dicit᷑ ꝓpter caligines ignis quę olim ſolebat eſſe in atrio. Oñ in paſſione chꝛi⸗ ſti: Et petrꝰ ſtans in atrio calefaciebat ſe ad ignem. Item atria dicuut᷑ aulęcimite/ ria vel loca ſancta · ab attero.is:qꝛ pedibꝰ ambulantiũ atterũt. Oñ. Atria dic aulas eadẽ cimiteria vicas. Et loca ſanctoꝛũ ti⸗ bi ſit caput ⁊ atru. Aeriari ſut bui ſiue cuſtodes atrij. trox. o.t. i. efferus crudelis. Iñ atrocitas iaaſperitas- crudelitas. = Attabernalis.p.t.i.ſocius.⁊ ꝓpꝛie ĩ taberna leccatoꝛ q; valde frequẽtat tabernã. Attamen inis.n.S.i.ſetaciũ. Atteſtationes ſunt dicta teſtiũ·xelt io⸗ nia oꝛdine iur in ſciptis redacaa. Attrituseſt afflictus columpt. exhauſt iubecillis.vel feſſus. Attolitus media bꝛeuis eſt eleuat vel qſi quodam pauoꝛe cõcuſſus. iñ. n. S.i. ſcriptoꝛiũ pluteũpul⸗ Attonitus. a. . pe. coꝛ. i. tonitruo ſtupefac/ tus territus · cõfuſus/ perturbatus. A ante B Auarus dẽ qui inoꝛdinate cupit res tem/ poꝛales:dꝛ auarus quaſi auens.i.cipiẽs aurũ.vel quaſi varas habens man.i.cur/ uas. Et auarus ꝓpꝛie vꝛ qui non ſatiatur· ſed cupidus qui aliena deſiderat. Inde auaritia.i.cupiditas. d ab aueo aues.i. cupio·quia auari ſemꝑ ſunt cupidi. Etiã gauaritia eſt reꝝ tempoꝛaliũ ĩſaciabilis cu/ rnr ẽvnũ ð ſeptẽ peccatjmoꝛtalibo uceps. 9.t. oẽ aues capiensab auis?ẽ c⸗ pio vel capiens. Tlucipiũ dicit᷑locus aptus ad capienduʒ riũ ad hoc pꝛęparatũ. Aluctio.t.i.augmentatio · oĩ etiam auctio mercatio. Inde auctionarius.a. ũ.i. mer/ catoꝛ qui res ſuas auget.⁊ ꝓpꝛie dicit ille qui hic vel illicres paruas ⁊ veteres ⁊ tri tas⁊ ruptas emit vt poſtea charius ven/ dat. Item auctionatoꝛ quãdoq; accipir pꝛo imperatoꝛe. „ Auctoꝛ. oꝛis.m.ti.augmẽtatoꝛ. vux.⁊ ve/ nita verbo augeo auges. debet ſaibi H u ct· vide. S. in actoꝛ. Auctoꝛiũ n.s.dẽ illud quod addit᷑ rei mẽ/ ſurate c vendit᷑.Et eſt etiã cibo q menſe vacuatę ſuperaddit᷑. Tuctrix.Ft.i.augmentatrix. AKCucupabilis.O.t hoc le.i.res quęeſt ap/ ta ad capiendunm. Aucupin.n.s.i.foꝛtuniũ ⁊ bonꝰ euẽtus· Pĩ etiam officiũ capiendi aues. Audax.o.t.d qui aggredit aggredienda ⁊fugit non aggredienda. Inde audacia Et differũt audax temeranaudacia temeritasq; andaxnõ timet temeranus non cogitat periculũ. Itẽ audacia fit poſt cõſiliũ:temeritas ſine cõſilio. Iteʒ audax ponit᷑ quandoq; ꝓ arrogante Audientia licqʒ etiã alit᷑ capiat᷑· tamẽ mag ꝓpꝛie dĩ eẽ facultas ⁊ poteſtas loquendi coꝛã ſuperioꝛe alicui ↄceſſa ꝓut dicimus: data eſt illi audientia· vel denegata eſt ei coĩs audientig. Auditoꝛiũ.n.s.dẽ locus vbi cõſilia m̃ſa audiunt᷑vel foꝛum cauſaꝝ·vel loc' ĩ quo viuerſę cauſę audiunt tractant· Tuditoꝛ in curia papę vocat᷑ qͥ vice iudid alicuius cauſam vel cauſas auditĩ de.au⸗ Ditoꝛ. de reſcrip. aues. vel rete vel virga viſcata. vel tugu⸗ Lotare ulpt Genunß dtoꝛd zmaͤt Utera⸗ Auelan inſe danta ſluenn vlbub uenns ſſers⸗ ſtſi Uiern Uugren Aogn. 1 di toꝛes gugun Rugn urne⸗ cdiain digen auſnp manmo⸗ gſn wenan Gſtus Uutater ſto ge ſomand Nonis W par⸗ rese iul lc wolan gols⸗ 1lncc Wlnat ſüdin leſt eniaue groeil ung. la⸗ ul pt lüne dten⸗ Nan⸗ nlatudr 1, Sd wanez . Eri blisan tap⸗ Nüni uuluu Auder ₰ℳ Auditoꝛ camerę papę dr qui audit nego/ da ſuꝑ theſauro papę.⁊ ſuꝑ his ꝗq ad ca/ meram papę pertinent. AKuditoꝛ cõtradictoꝛiaꝝ dẽ in curia papę q̃ audit inpetrãtes reicripta ad lites.vel aliter ad ius cõe pertinentes gras. Auellana.nę.tã p arboꝛe q; ꝓ fructu ponit in fę.ge vꝛ ab auellano monte vbi abũ/ vant auellnae. Nuena.f.p.genus herbęeo ꝙ; auide ſurgat wꝑl haber. Inde auenula.i.parua auena. uernus.m.s. dꝛ locus vbi eſt deſceſus ad inferos.⁊ ponit᷑ ſępꝑe ꝓ inferno.⁊ dẽ ab a qð eſt ſine vernos qs eſt delectatio· q; in inferno nulla eſt delectatio. Rugmentũ.n.sS.i.amplificamentũ. Angur. 9.t.q vl quę in garritu auiũ oinat 7 dr ab auis ⁊ garrio.q antiqtus diuina toꝛes ꝑ garritũ auiũ futura ꝑdicebãt. Iñ auguriũtalis dinatio. Auguſtea.ſ.p.i.charta quę ab ðługuſto.i. ipatoꝛe mittebat᷑ ułquoddãa genꝰ charte lic victũ in honoꝛe illius:Sicut auguſteũ di gen marmoꝛis in ęgypto tẽpoꝛe vlu/ guſti p̊ inuentũ · Sicut enã tiberiũ genus marmoꝛis tempoꝛe Ciberi inuentůu. Ruguſius.m.s.e ꝓpꝛin nomẽe cęſarꝭ Quili⸗ bet eti roman unperatoꝛ poteſt vici au- guſtusab augendo imperiũ.DOñ in nati/ uitate dñi legit᷑ Exijt edictũ a cęſare Ru/ guſto. Etiam antonomaſice Octauianus dictus eſt auguſtꝰ.q; ſuꝑ oẽs alios auxit romanũuũ umperiu. Et ab illo vict' eſt q di menſis auguſtus:q; in eo mẽſe natus e.uł q; obtinuit victoꝛiã de IRntonio⁊ Cleo/ patra · vel iõ ab augeo ges:qꝛ ĩiſto mẽſe res augent᷑ ⁊ ceſcũt.Enq; vo adiectiue dedlinat᷑ auguſtus.a.i.i.nobilisilluſtris inſignis.clarꝰ.exgrexſegregariꝰ celticꝰ. heroicus. Et ẽ cõpoſitũ ab aue? guſto. as. q; ſolis nobilibo licebat oli guſtare aues. ⁊ tunc cõparat᷑. Cum vo declinat ꝑ q̃rtã dedinatione hic auguſtus.us.ui.eſt gdã ſxes viuinatiõis quę fiebat ĩ guſtu auiũ. ⁊ eſt cõpoſitũ ab aue ⁊ guſtu. Solebant eni auẽ ſpargere gallinis ⁊ in guſtu ⁊ ca/ ptõe illi eſtę ſaꝑe auguriũ:qð oꝛ auguſtꝰ Auia.f.p.ẽ mater patris vel matris. Muiaria.ſeceta loca⁊ a via remotaaut tm̃ auido adibilia. Auicula.f.p.diminutiuũ.i.parua auis. Auiculanius.m.s.qͥ capit aues. Itẽ auicu/ laria plis numeri.n.S.dicunt loca ſecreta ſiluaꝝ ſolis auibo adibilia. Auidus.a.i.i.multũ cupidus.⁊ ſm qͥſda, dꝛ ab habendo·qꝛ ſemꝑ habere deſiderat S auidulus.a.i.i.aliquãtulũ auidus. uigerulus.m.s. vel auigerula.f.p.oꝛ qui vl quę gerit aues ad vendendu. Luimnũ.n.S.pe. pꝛo.quaſi extra vinũ.i.aqua mixtum. Muis.ft.eſt nomẽ generale ad oĩia volati - lia pennata.⁊ dꝛ ab a ⁊ via:/quaſi ſine via: q; certã viam nõ habetſed ꝑ auia quęq; diſcurnit· Doti tñ videt᷑ etymologia qᷓ; ↄpoſitio. Ciã vꝛ ab aueo.ues.i.cupio·qꝛ auis cupide ſumit cibũ. Auius.a.i.i.a via remot. Inuius ⁊ deuiꝰ idem. Sed tñ ꝓpne vifferutqꝛ deuiũ ꝓp/ pꝛie eſt in ſiluis· Nuin ĩ paruis virgultis. Inuiũ ĩ paludibo ⁊ aquis.Dñ.DNeuia ſũt ſiluę·virgultiq; auia.lymphę JInuia · ſepe tñ h legis impꝛopꝛie. Rula.ſ.p.i.domꝰ regia ſiue ſpacioſũ habi/ taculũ poꝛtidbo quattuoꝛ cõcluſũ. Iñ hęc aulula diminutiuũ.i.parua aula. Itẽ au/ la dꝛ qñq; ſcriniũ ĩ quo res pynunt᷑. Etiã aulę pluralit oicunt᷑ fiſtulę oꝛganoꝛuʒ per quas elici᷑ melodia. Inde aulidus.a.u.i. Onlicis inſtar ſoni oꝛgain Aularis.ↄ.t. hocre auletus.a.ũ/p eodeʒ ſcllʒ ad aulam pertinens. Z Aula gręce:cãnula vꝛ vel tibia latine. Aules.lis.⁊K auledus dꝛ qui cũ cãnis cantat ſcilʒ tibicen. Et cõponit᷑ choꝛaules lis eſt qj cñ cannulis cantat in choꝛo. ARulen.n.S.dꝛ coꝛtina·q; in aula vᷣttali reg pꝑgamoꝝ pmo fuit inuentũ·vel qꝛ in aulis extendi ſolet. Item auleus.a.u.i.regalis Vel res aulę dꝛ ab aula. H Aulicus.a.na aulanus.a.i.i.palatinusq̃ſi aulę cuſtos· qꝛ aſſidue ẽ in aula cũ pᷣncipe. AKuoth.i.villa vel villę. Bñ Numeri.ʒ2 Euos appellauit auoth iair.i.villas iair. ARura.ſ.p.qnq; idem eſt qð ſplendoꝛ. Pñ Ber ramos aura refulſit.i.ſplendoꝛ.2 Vntus: vt aura flat.i.vent.ʒ oꝛ aer. Hñ Cheodolus.Comit equi penas ſe dimit tit in auras. i.in aera. Dẽ fauoꝛ. vt iſte ha bet bonꝗ auram ſuę ꝓpmotionis. Onde ARera ſplẽdoꝛẽ ventu ſił ac fauoꝛẽ Quat/ tuoꝛ hęc aura ſigniſicare ſo0le. Aurata.f.p.dꝛ piſcis quidã qͥ in capite ha bet coloꝛẽ ſiſem auro. Aurea.t.p.vꝛ frenũeo ꝙ circa aures ponat 7 dr ab auris. Picit etiã aureꝰ.a. ũ. adiec/ tiue.i.ð auro.⁊ tũc dꝛ ab auꝑ. Bñ.Turea frenat equoseſt aurea mobile nomen. .* Aureola.fp d ppe illud pᷣmiũ pueniẽſer operibo pcelletibo q oat ſancis ĩ patria etna. Et tale pmiñ ẽ eplex.pᷣmũ vꝛ crinale cõiugati caſte viuẽtes coꝛonãt᷑ q hm theologos fructus triceſun oꝛ. GSecũduʒ oꝛ ſertu·quo hoĩes exiſtentes in viduita/ te cõtinentesin ęterna patria coꝛonant⸗ illud vꝛ fruct' ſexageſim. Certiũ oꝛ au/ reola.qua doctoꝛes:martyresa hoies exi- ſtentes virgines coꝛonabunt᷑.? vĩ fructꝰ centeſimus.⁊ virginibo caſtis ſpãliter in eterna patria attribuendꝰ. Oñ Dirgini/ bus cecidit centeſim integritat. Sʒ ſexa/ ginta ſeruant qui ſunt viduati. ¶riginta ſeruant cõiugati caſte viuẽtes. Et vꝛ ab aurũ.⁊ olon.i.totũquaſi tota aurea. Auricalchũ.n. s. quoddã genus metalli ex D diuerſis metallis cõflatu ·ſic dictũ . q ha/ bet ſilitudinẽ aun ⁊ gris:aurii ſplendoꝛe: gris in vuritia.⁊ dꝛ ab auꝝ⁊ calchos.i.xs. vVl ab auꝑ: calchos.i.fex ·q̃ſi fex auri Auricom.a.ũ dẽ qͥ habet aureos capillos 4 Auricularis.m. s.vel auriculare.n. S.ꝛ mi/ nimus vigitus:q; eo aurẽ purgamus.Et adiectiue inuenit᷑ vt hic⁊ hęc auricularis 1 hoc re.i.ſecretus:vt auricularis amicus. vVel auricularis.i.res ad aurem pertinens. pp eodẽ auricularius.a.ũ.ut auricularius anulus.vel auricularius qui in aure fert᷑. vel auriculariꝰ i.ſecretus ↄſiliatoꝛ: Hͥ au/ ricularia.i.ſecreta cõſiliatrixq; ſecreta in aure ſolent vici. ARuricularinaſecreto vna pars idedinabi/ lis.i.ſecretariꝰuł oſiliariꝰ. Dñ.2. Reg.25: Fecitq; eũ ſibi Dauid auricularinaſecre/ to.i.ſecretariumcõſiliariũ. Auriculatus.a.ñ.i.magnas aures habens ab auricula ꝛ.. Auricus.a.ũ.i.res pertinens ad auresſicut dicimꝰ auricos pilos qͥ creſcũt in aure Aurifaber.m.sS.dꝛ qui operat᷑ in auro. AKurifex.p.t.dꝛ qui vel ꝗ facit aurũ. KEuriſicina.f.p.vẽ fabꝛica aurificũ · vel loc in quo faber excoquit auꝑ. Auriſodina.f.p.oꝛ locus vbi fodit᷑ aurum Auriga.m.p.pe.pꝛo.dẽ rectoꝛ currus.⁊ dꝛ ab aure ⁊ rego:quia regit equos freno qi auris auditu:vł dꝛ ab ago⁊ rego /qꝛ agit ⁊ regit currum. vel dicit ab aurio.q;ꝛ au/ rit.ipercutit equos iũctos. Dnde.curio ꝑcutio auriga oꝛ inde. , Nurigraphia.f.p.icit urea ſcriptura Iñ aurigraphus q aureã ſcripturã facit. Aurilegin·n.s.dicit᷑ loc vbi reponit᷑ aurũ. . fit quandoq; vnguentu bñs coloꝛẽ auri. Auris.f.t.m ꝗſidoꝝ dꝛ ab hauriedo vo/ ces. Oñ Dirgilius. Hocẽq; his auribus hauſit· Oel oꝛ q̃ſ auide rapiens ſonũ · vel ab audiendo.⁊nõ eſt cõpoſitio b̊ etymo/ logia. Inde auricula.i.parua aunis. Auriſcidus. m.s artifex qui ſcindit aurum Auriſia.p p. dr cęcitas qua ſodomitę circa domũ Loth fuerũt percuſſi. Auritus.a.ũ.dẽ qui babet magnas aures. Auroꝛa.f.p.dꝛ initiũ oiei clareſceteulpmꝰ ſplẽdoꝛ aeris:qͥ grece eos di.⁊ nos ꝑ deri uationẽ ab aura auroꝛã qᷓſi eroꝛã dicimꝰ. Aurugo.ginis.ſ.eſt moꝛbus regiusvide 5. arugo. ARurulentus.a. ñ.i.plenus auro. Auru.n.s.eſt quoddã metallu.⁊ dꝛ ab au/ ra ꝓ ſplendoꝛe quia cęteris metall ful/ get. ul dicit᷑ ab arion quod eſt ſeruare·q pꝛęcęteris metallis puat. Inde aureꝰ.a.ũ 1. de auro exiſtens. Inde aureolus.a. i.i. aliquantulũ aureus. Auru coꝛonantiũ dicebat᷑ quod ↄferebat᷑ ad coꝛonationes pꝛinapũuł qð coꝛona/ ruʒ faciendaꝝ noie pᷣſtabat᷑· quęin tẽplo pendentes a Cito Deſpaſiano ſublate ſunt. Sllij oicũt auꝑ coꝛonatoꝝ quod da batur athletis. . . Kurũ publicũ eſt quod pertinet ad ęrariũ fiſci. C. de au. pu. perſe. i. detectoꝛibo. li x AAuruſpex. 9.t.i. diuinatoꝛ vel vinatrix· ab auſpiciendis auibo dictus vel dicta: vi⸗ detur dici ab aue⁊ ſpecio. Inde auſpica/ toꝛ.i.iuinatoꝛ. Inde auſpicatrix.i.iui/ natrix. Inn enit᷑ etiã auſpicato aduerbia/ liter. Oñ Cerentꝰ ĩ andria. Haud auſpi/ cato huc me appuli. Tuſpex idem. Auſpiciũ.i.vinatio·auiũ inſpectulł bonus euentus Sed auſpiciũ iuneſt exoꝛdiũ lit bm Ber. in.c.paſtoꝛalis. Auſter auſtri oꝛ ventus ꝑflans a meridie ictus ſic ab hauriẽdo aquas: Mam nu/ bila nutrit aquas dat. Inde auſtralis 9.t.⁊ hocle auſtrinus.a.n. ꝓ eodem. Auſtralis plaga ẽ quęeſt ab auſtro ſiue meridie Mñ auſtralis.i.meridianꝰ. Item auſtralis inuenit᷑ ꝓ quodã paralello qͥ 2 bꝛumalis r. Et eſt auſter ita calidꝰ etiã piſces vꝛ coꝛrũpere in mari. Itẽ ab auſter vel auſtrinꝰ.auſtrino.as.i.coꝛrupo· vitio · vel macrũ facio. Inde auſtrinatus.a.n.vt auſtrinata animalia.i.macraquaſi auſtro coꝛrupta · ſtena en ſe. ſtrql us Mroumd ltroſc⸗ Musnon udar. Litentu vdigun lon Kognül diolls lmnqi otindo Pnae porn na ench, olarun Tent nantak Ctoch (uiaut lchodi l inann Cdle tores vend Uicer Cmmen e Gnn D bla wore cen Clen lineo tich Reſa llig lin eſ Ait keant es Ne fic ein o vo⸗ uunbus nü bayno⸗ uns. Atunm leare 8 aes Gulpn⸗ pden anm. ns ide diabn netalſup nurtq e gi gail. ſerbat CMon ntipho ſublate nodd dni nlr meab mavi⸗ uſpic Lidin uedi⸗ dauſp⸗ 3 Cnns lit nendie mnuv ralis . ſco lue mn gena nitio⸗ züͦ vt uſtro π Auſterus. a. i.⁊ B auſteris ⁊ ̊ re.in eo⸗/ dem ſenſu.i. aſper· ſeuerus ſtrenu. 1 dꝛ ab auſter.qꝛ ille vent in pncipio eſt aſp⁊ in/ ſuauis. Inde auſteritas.i.aſperitas. Auſtroamicus eſt quidã vent collateralis auſtro ſic dict.qꝛ inter auſtꝝ ⁊ africi eſt. Auſus.us.ui.i.audacia ſed auſus.a.ũ.dicit audax. Autenticus.a.ũ.i.autoꝛitate plenus vel fi/ Dignitate ut autenticus ſermo autentica ꝓpoſitio.⁊ dicit᷑ ab autentim gręce·quod eſt oignũ latine. Item autenticus etiam dꝛ nobilis. Autentici.n. s.eſt liber iur ciuilis. excerpt quaſi ꝗdã ſũmula ex alijs legalibo libꝛis· cõtines nouẽ collatiões vt nouẽ partes pncipales. Sʒ autẽtica.F. p.ẽ lexul.S. in / coꝛpoꝛat in li. C. Et g ſemꝑ allegat᷑ auten tica. C.ti.tali vel tali vt. C. de epi.⁊ de.au tentica:generalit᷑. Et ſic addit ti·ſᷣ nõ ad/ oitur numer' coll. AEutoꝛ.m.t.i.ſidedignus:ſcilʒ bᷣmoꝛdial in/ uentoꝛ alicuiꝰ artis. Et vꝛ ab autenti gre⸗ ce.quod eſt famoſũ vel fidedignũ latine. Euiã autoꝛ idẽ eſt quod ligatoꝛ.: ſic dicit a quodã verbo defectiuo ſeilʒ auieo auies i.go. Et bm mam ſignificationẽ· phᷣi inuentoꝛes artiũ vt Plato Rriſtoteles:⸗ quęelibet excellentes perſone debent dici autoꝛes. Scm vpo ſecundã ſignificatio/ nem: Dirgilius Lucanus Muidius ⁊ cj/ teri oetę debẽt dici autoꝛes qᷣ ligauerut carmina ſua pedibo ⁊ metris. Inde autrix „ mulier autentica. AREutoꝛitas.ſ.t.eſt ſententia imitatione di/ gna.vel antoꝛitas ꝓut ſumit᷑ in topiq eſt iudiciũ ſapientis in ſcientia ſua. Bña rei iudicio ſolet talis actus denoĩari: vt Pla to vicit cgũ eſſe volubile · g ita eſt · qꝛ qð videt᷑ alicui ſapienti ⁊ exꝑto in ſua ſciẽtia cqedenduʒ eſt ſiceſſe·iuxta illud: Experto qede mgro. Inde autoꝛigabilis.9.t. ⁊ le.in eodẽ ſenſu cũ autenticus.i.factũ au/ tenticũ· vel autoꝛicabile vꝛ qð fit autoꝛi/ tate ſapientj vel ſapientũ· vt ho autoꝛixa⸗ bilis.i.autoꝛitat cui credi debet. AEutünus.m.S.eſt quarta pars anni frigi Da ⁊ ſiccaa dꝛ a tempeſtate:quoniã e cadũt ⁊ oiĩa matureſcũt.vel dꝛ ab autũno asantiquo verbo.i.colligio.qꝛ in autůno vuecolligunt. ⁊ hoc ſᷣim ꝗſidoꝝ. Sʒ ſᷣm Huguitionẽ dꝛ ab augeo.es.q; tunc oẽs fruct augent matureſcut· Sʒ bᷣm Pa/ piam dꝛ a tempeſtate ·q; in autũno ſunt magnę tempeſtates. Et ſüt quattuoꝛ par⸗/ tes anni. Oñ. Der Hetro det · eſtas ex in⸗ de ſequet Hãc vabit Orbanus autũnũ ſymphoꝛianꝰ. Feſtũ Clemeni caput bye/ mis eſt venientis. Auunculus.m.s.⁊ frater matris · ſiut pa⸗ truus frater patriſ.Oñ. Patruus a patre pendet · aunculus a genitrice. Sʒ auũculꝰ magnus eſt frater anui. Auus.m.s.oi pater pꝛis vel matris Inde auia.f.p.matijs vel patris mater.vide.S. abauups. KRux augis vel auges in eodeʒ ſenſu· venit ab augeo eſt iſte punctus in quo ſol eſt dum maxime appꝛopinquat᷑ nob· vt eſt circa feſtũ ſancti Hiti. Ruxeſis.i.augmentũ⸗ eſt ꝓpꝛie victionis. Zuxilin.i.ſubſidiũ vel ſidiuũſed vifferũt qꝛ auxiliũ eſt quod ab extraneis dat᷑.ſub ſidiũ quod poſtea ſuperuenitpſidiũ autẽ loco vtili poſitũ. Inde auxiliaris.ↄ.t.⁊ H re. ⁊ auxiliarius.a.ũ qͥ vel ꝗ vel qð põt / bere auxiliũ. Itẽ auxiliatoꝛius idem. ARuxilla.f.p.i.ollavel mẽſura paꝝ maioꝛ qᷓ; iuſta. Inde auxillula diminutiuũ parua olla vel parua talis menſura. xa filia Caleph fuit. kxioma. n.t. i. dignitas. Inde axiomatic a.ũ.i.dignitatẽ habens. Axis eſt cgli ſeptentrionalis linea recta per mediã plagam ſperę. AExunga vel axungia.ſ.p.i.venter poꝛa vel alterius rei. Oñ Macer de viribo herba⸗ rum.Si poꝛcina vetus axungia iũgit illi. Inde axungarius.a.ũ.i.ad axungiã perti nens vel axungiã vendẽs Del axunga uł axungia.i.vnguentũ poꝛci. Oñ dicit Pa pias: Axungia pinguedo ab vnctione A agnte =– abel interptat fluens ſanguinẽ· vel ſter⸗ quiliniũ dꝛ. Sðð AVExaria interptat᷑ auxiliũ vñi. .— Atimus.a.ũ.i.ſincerus ſine fermẽto dicit ab a quod eſt ſine ? emos qd ẽ fermẽtũ. Aonus.a. i. pe. p. dꝛ ab a qð ẽſine ⁊ na quaſi ſine cona ułex cona. VMñ axoni vi⸗ cut dij ex conaʒ godiad manentès. Silr ſigna dicoint᷑ agona ꝗ non cõtinent intra gonum xodiaci. Aal nomẽ idoli cuiuſdã.⁊ int/ pꝛetat᷑ ſingulare ßm Iſidoꝛüũ: vigdejin Selus. Haalberith oꝛ idolũ ↄiuratõis Haalim vicunt᷑ idola aſſyrio. Baalpharaſim interptat diuſio viroꝝ. Baalphaſis interpᷣtat᷑ viuiſio imicoꝛũ. Babatũ vꝛillud quod anectit faber equo aim gupho. wl. ein hufeyſen. Habel iterptat ↄſuſio. Inde Bab ylon vel HBabylonia ciuitaſ vbi olim hoĩes turrim egificantes viſperſi ſuntimiſſa diuinitus cõſfuſione linguaꝝ inter eos. Inde baby⸗ lonia regio.⁊ babylonius.a.ũ.nomẽ pa/ triũ vel gentile. Babiger baboſus · baburt idẽ. ſcilʒ ſtult. ineptus hebes inops. Paburra.i.ineptia vel ſtultitia. Bacca. cę.f.p·per ouo ceſt fruct oliuę⸗ etiã lauri. Honit᷑ tamen qñq; ꝓ quolibet fru⸗ ctu·⁊ pcipue arboꝝ ſilueſtriũ. Inuẽit᷑ etiã bacca pꝛo gẽma pꝛęcioſa. Oñ in Nuiano. Muid nitido pꝛeciũ coꝛtice bacca varet. Inde baccatus.a.ũ.i.baccis lapidibo ad/ oꝛnat. DHel ſᷣm pmã ſignificationẽ ð fru/ ctu baccaꝑ abundans vel paſtus. Inue/ nitur etiã ꝓ catena:vt:Colla baccis attri/ ta.i. catenis. Iñ baccatus.a.ũ.i.catenatus HBaccar.aris.f.t. d herba faſcinũ pellens.⁊ dia bacca. Dñ DMirgilius in bucol. Bac/ care cinge caput. Baccaulũ.n.S.vꝛ feretꝝ in quo moꝛtui de/ feruntur. Baccha.chę.ſacerdotiſſa bacchi. PBacchanalia bacchanaliũ.vel lioꝛũ.i.feſta boacchi. Juuenalis. Qui chairos ſimulãt bacchanalia viuũt. õ Bacchariũ. n. s. quoddã vas vinariũ. HBacchanna.nę.f.p.idem. Baccheus. a.ũ bacchicus.a.ũ.ĩ eodẽ ſenſu i. de baccho exiſtens. Hachides ꝓpꝛiũ nomẽ viri · de quo habet in libꝛso Machab. Pacchinal.n.t.i.toꝛcular/pſſoꝛiũ. Bacchis bacchidis.f.t. femina colens feſtũ bacchiſcilʒ ſacerdotiſſa eius. Hacchius.m.s.quidã pes metric qͥ ĩfeſtis bacchi vtebant᷑vide.S. antibacchius. Hacchiũ.n. .i.feſtum bacchi Hacchiũ etiã Dꝛ par uus vrceus quo vtebant in feſtis bacchi ad vinũ tenẽdũſ̊ poſtea in vſus aquarios tranſijt. Sacchals arninneingh Boru⸗ baccha. acchꝰ bacchi vꝛ deus vini.⁊ ponit᷑ qñq; pꝛo ipſo vino. Dñ Cato. Cum venere 7 baccho lis eſt h iicta voluptas. Et ßm fa bulas dr egiſſe noctumas feſtiuitateset fuiſſe mgr ebꝛietatis ꝓpꝛiaꝑ vxoꝛuʒ vio/⸗ latoꝛ. Pximoꝝ vxoꝛes euellẽs. furiens ac furioſuſ.nouiſſimo o a titaniſ occiſus eſt. Etiã bacchꝰẽ quoddã genus carmis quod in feſto bacchi canit᷑. Item fabulo⸗/ ſe dꝛ ꝙ Jupiter generauit filiũ qͥ viceba- tur bacchus · cuius mater anteq; pareret into xicata fuit:⁊ moꝛiebat᷑a filiꝰ de matre moꝛtua fuit exciſus qͥ dicit᷑ inueuiſſe vinũ. Vnge.Eſt menſura batus pꝛopꝛiũ qͥʒ di citur bacchus. ab ipſo baccho dicit᷑ repertus:quia hoies vino motibaculo innitebant᷑. DNel dicit᷑ a baiulo.as. M Badius.m.s.dẽ equus quem antiqͥ vadiũ dicebant.a baiulo.as.q; nos baiulat vel di badius quaſi vadius a vado.is.quia foꝛtius vadit inter cetera aĩialia. Bafer. a. u.i.groſſus vel agreſtis. Bahen ẽ oꝛnamentũ colli ex anulis aureis ↄfectũ. Bahen enĩ gręce·coꝛona latine. PBaia.f.p.di poꝛtus. Iteʒ baię.an.eſt ciui⸗ tas in italia iuxta mare.qꝛ ibi eſt loc poꝛ⸗/ tuoſus ⁊ delectabilis. Inde baianus.a.ũ: nomen patriũ. HBaiulum.n.s.i.frenũ equi. Baiunola.f.p.vꝛ lectus qͥ ĩitinere baiulat᷑. Hala. le. interptat iueterata· Fuit eni ancil⸗ la Kachelis. Balaam interptat᷑ vanus ꝓpls. 4* Balach interptat᷑ ᷣcipitans ſiue deuoꝛãs. PBalanitę.aꝑ.i.vuę vel vites ĩſtar glandiũ vuas facietes grandes. Inde bęc balani⸗ tides.itidis.gema pꝛęcioſa. Balanon gręce vꝛ glans. Balans. antis. participiũ. o. ge. a balo. as. Et balans. antis.fp/p oue. HBalanus. pe. coꝛ. queda arboꝛ. Et vt dicut genus eſt quercinuũ. Iñ hoc balanũ bala/ ni ꝓ fructu. p vngueto inde facto. Inde balanatus.a.u.i.balano vnctus.bm Hu⸗ guitionẽ. Quidã dicũt ꝙ balanus eſt ca/ ſtanea cocta:ſcilʒ baloſa.⁊ coꝛripitla. Balatro.onis.i.clamoꝛoſus/ioculatoꝛ MHñ Mꝛatius. Mẽdici mane balatrones Del balatrones ſᷣm quoſdã dicunt᷑ pꝛodigi⁊ leccatoꝛes a Seruilio balatrone ⁊c. Sed znbi⸗ gobe wont ltro⸗ Helans Halbus wbar da lcl Puiͤ utat vuller Polontt nulgo 1 hcbale aturab Paenne Hyen natde belen ſtol uor⸗ mnoru uekt daabr Vmnz ubale ianoenn nengen Plenf 4bzlne ſfince usana ckni⸗ fmaſ A dain effun Pali⸗ ma bacche ponlti n Were 1Ktbnt ſungge liifnegg unloeait Mmusaamis g niche⸗ eöparn dematre duſepini⸗ oücd aei D ZB 1 Danui nng nudli Milet w doisni 4. 3 Altine. Kau ſſtloc pon/ unlagi⸗ rbuülat. tanmnch 3 lemmi alunti balent⸗ L balos yt dic̃t en e Gfn ustſte . iupi odig G, bm hac ſigniſicationẽ melius dicit᷑ bara/ tro baratronisa baratrum. apte bara „. 7 ratro.i.ventri cõmittit. HBalatus.us.ui.dẽ clamoꝛ ouiũ. H Balbus vicit᷑ balbuciens wel titubãs.qui vwerba non expꝛimit ſed frãgita balbãdo victus. Sed bleſus dicit qui litteras im perfecte ꝓfert. tro.onis.i.leccatoꝛ dꝛ a baratꝑq; oĩa ba/ Halducta tęf.p.dẽ lac pꝛeſſi uz a ſero. ſallic mutata, di balducta q̃ſi valde ducta/qꝛ valde pꝛęſſa eſt ⁊ oucta. Balea.lp.ifunda vel inſtrumentu;quod vulgo vocat baleſtru. Inde balearius 7 hic baleatoꝛ.i.fũditoꝛ vel baliſtratoꝛ: di⸗ atur a balin. Balearis.ↄ.t: hoc re.i.cũ balea iactabile. Inuenit etiam baleanis p funda.⁊ deni „ uat᷑ tunc a noie inſulę. Galeros enim vel balenica wl balearis inſula ẽ hiſpanię. Et ſũt duęſciliq; aphꝛoſiades gẽmaſiades maioꝛ ⁊ minoꝛ. Oñ vulgus eas maioꝛicã ⁊ minoꝛica vocat. In his inſulis pmu re/ perta eſt funda vnde balearis dicta ẽ fun Da. ⁊ balearis dicta eſt talis inſula. Et in vtraq; ſignificatiõe a balin.a quo balea. ⁊ a balea baleos vel balerica vel balear. a quo etiam hic⁊ hęc balearis hoc re.no men gentile ”M HBalena.f.p.quidã magnus piſcis.⁊ dicit a balin quod eſt fundere vel iacere. eo ꝙ effundat vel iaciat aquam buc ⁊illucal/ „ tius cunctis beſtijs maris. Haleſtri.ſtrin. . balin dẽ. Iñ baleſtro. ſtras.ſtrare.i.cũ baleſtro aliquid pijcere vel ꝑcutere. Balin grece latie dĩ iacere ſiue emittere vł effundere Balinon grecl· balneũ latini dicũt. q: arie⸗ tatem ai tollita balin noys qð eſt mẽs quia iacit anxietatẽ de mente. Hinc hoc balneũ balnei a leuatione meroꝛis dicit Inuenit etiã in fe. ge.balneg. an. Iñ bal⸗ neriũ.nij.⁊ balneatoꝛiũ.rij. amto pꝛo loco in quo balneat. Baliſta.f. p. genus eſt toꝛmentivel dicitur omue illud quod aptũ eſt ad mittenduʒ iacula ⁊ tela.⁊ dici᷑ a balin ⁊ baſta. Coꝛ⸗ quetur eni verbere neruoꝑ ⁊ iact haſtas ⁊ ſaxa. Del dicit a baleros inſula quadã vbi vſus baliſtarũ pꝛimitus eſt iuentus. Inde baliſtarius qui facit baliſtas vel q Balliuus eſt officialis domini tẽpoꝛalis· vt de ſen. exco. c. dilecto.: in cle.i. de pen. HBalneolu.n.s i.paruũ balnee. Balneũ. vide.s. balinon. M lſſamus.F.S. dicit᷑ artos balſami · ſimilis „ vitiin ſtipite · ſolijs ſimilis rutę. ſᷣ albio/ ribꝰ ſpq; manãtibo.ĩ q̃ quinq; cõſiderãt: ſeiliq; ſolia/lignũcoꝛtex.fruct ⁊ ſi ucc. Dñ Balſamũ.n.s.ẽ lignũ vel fructus l liqr eius. Et nota qꝙ; multiplex vnguentü bal ſamus affert. Pꝛimuz eſt pꝛędoſius alijs quod ſpote manat de folijs.xillud voca⸗/ tur balſamu. Becundu eſt carpobalſamũ vel xirobalſamũ. Tertiũ eſt opobalſamn Muartu eſt ſoliobalſamũ⸗uintum eſt calobalſamũ vel vilobalſamũ. Et pꝛobat᷑ ſican ſit coꝛruptũ balſamũ vel nõ. Si ſe/ ratur in manu contra ſolem/perurit carnẽ ſi non eſt coꝛruptum. Inde balſamat. a. i.i.balſamo iunctus:quod etiã poteſt eſſe participin: Qam balſamo. as.i. balſamo H iungere.qð cõponit᷑ cũ ina ſit imbalſamo as.i. valde balſamo iungere. Balteum eſt etheroclitũ in genere quia in ſingulari eſt generis maſ.in plurali genen maſ.vl neutria ſemꝑ ſecũdę decdlinatiõis Et eſt baltens cingulu militare ſic dictus quaſi pendẽsquia ex eo dependent ſigna ad demonſtrandũ legionis militan ſuũmã iſex miliuʒ ſexcentoꝝ. ex qᷓ numero ⁊ ipſi conſiſtunt. Dñ ⁊ balteus dicitur non tm quod angit.ſed etiam id a quo arma de/ pendent. DHñ JYob. iꝛ? Baltenʒ regu diſ⸗ ſoluit.⁊ pcingit fune renes eo ꝑ. Inde bal teolus.i.paruus balteus balteatus.a,ũ. i.balteo oꝛnatus. curoꝛa. Balte ẽ carnis macies candoꝛq; pudicus. . Paluſtriũ.n.s.eſt locus vbi ſt multa bal/ nea·quaſi luſtratus balneis Halluta.f.pmę eſt publica vtilitas.vel eſt vas luti. C. de metal.li. xi? bm vlccur. HBamoth interptat᷑ euentus moꝛtis. Hanũ ſᷣm vulgare gallicoꝑ lumbardoꝛũ videtur eſſe edictum publicũ: iuxta iſtud quod dicit Qay.c ꝙ clericis. de lo. cõpe. pꝛꝑęco pariſienſis nüciat baãnũ noie epi a rege. 8 HBannitoꝛiũ.n.s.eſt loc cauſaꝑalias pan⸗ Baptiſmus.m.s.interpꝛetatur tinctio.di/ ctusa baptes,. quod ẽflumẽ vel aq̃ ułetiã ſacũ. Oñ h baptiſma baptiſmatidẽ. Et differüt baptiſmꝰ. baptiſma.baptiſmũ. ; baptiſmũ.n. s.õm Iſidoꝝ valet tantũ ſic vnctio/quia baptumũ gręcũ tractũ eſt „OD% in latinu. 1 dicit᷑ mẽtis purgatio ꝑ cõfel/ ſionẽ. Mnde in euangelio: Erat Joanes in deſerto pꝛedicans baptiſmũ penitene. Sed baptiſina.tis.ẽ aqua ſiue ſacamen. tum ſub certa foꝛma verboꝝ peractu⸗ ꝑ qð muũdatio aĩę ⁊ coꝛpoꝛis deſignat. Sʒ ba⸗ ptiſinus cõpꝛehedit iſta ouo tamẽ ſepe vnũ p reliquo ſumit᷑. Dñ. Haptilſmnu/ p/ pꝛie ſit tibi mũdatio metis. Exterioꝛ quę fit ꝑ aquã baptiſma vocat᷑. Haptiſmus vox bec necit vtrũq; ſimul. HBaptiſta.m.p.ꝛ qui bapuat.. SBaptiſterin.ſterij.n.t.i.ſtatio baptiſmat. 7 ꝛ a ſterion qð ẽ ſtatio ⁊ baptiſma. Et ſumit tã p baptiſmate ; loco· quod ⁊ hoc baptiſatoꝛiũ dr. PBar. lin gua ſyria filius interßtat. HBarach interptat᷑ fulgurans Barachias · interpᷣtat benedictus oñi· vel benedictus oñs. Baratro vide.s.balatro. — Harathꝛu. n. S. nomen ẽ nimie altitudinis ? pfunditatis. oꝛ barathau quaſi voꝛatꝝ i. voꝛago atra ex pfuditate· q; oia deuo/ rat. Et vꝛ barathꝛu quãdoq; infern quã- doqꝙ; pfundiſſimus locus inferni in quo nulla eſt redeptio/quandoq; foſſaqnq; gurges vtiginoſus· quadoq; vent· quã/ docq; etiã pfudus puteus in quẽ execra/ toꝛes hcipitant. ·ñ. Mocetiã barathꝛũ qm̃ deuoꝛat oĩia dcco. PBarba.f.p. dicunt᷑ crines qui ceſe cũt circa mentãa viroꝝ: di barba quaſi virana a viro · quia viro: eſt non mulien. Et p/ pꝛie barba eſt hoĩuʒſed barbe alioꝑ ala/ lin. Jnde barbula. parua barba. Inde — etiã barbatus. a. u. i. habes barbã longaʒ quod ⁊ ꝓ ſapiẽte oꝛ: Mam ⁊ olim phᷣi in ſignuz ſapietię ſolebant paſcere barbas. JIn barbatulus.a. u.i.parũ barb atus. Harbanus.pe.pꝛo.i.patruus. Harbara pꝛin nomẽ virginis. Eſt etiã q/ dDam modus ſyllogigandi in pma figura. cõſtans ex tribo vlibo affirmatiuis ſic etiã baroco ⁊ baraliptõ ſũt modi ſyllogicãdi. Harbaria. f.p. dicta ẽ ꝗdã terra iuxta grę/ tiam ꝓpter excellentia cudelitatis. HBarbaries.riei.regio barbaroꝝ. Harbariſinus. m. s. vꝛ a barbarus et mos quaſi cõſuetudo mos barbaroꝑ·ſ. alicz vitiu quod cõſi iſtit in cõinctione lr̃arũ in ſyllaba. vel ſyllaban in dictione· velĩ eag accentibo·quo vitio maxime barbari ſo/ lent vti · ideo ab eon coſ. uetudine nomen habuit. ul oꝛ a barba? rure⁊ moꝛe· quaſi mos ? cõſuetudo barbę rudis durioꝛis ⁊ ruris:qꝛ eni ruricolę vtpute inculti⁊ duri rudes ⁊ incultas ſolent babere barbasiõ ad epꝰ moꝛis ſiłitudinẽ · barbariſmꝰ dicit vitiũ in dictionẽ quę nõ ẽ culta ſua pꝛo/ pꝛietate. Itẽ barbanſmus ſi eſt in coi ſer⸗ mone ſiue ratione vitiũ eſt euitandus. Si aũt in poemate fiat vel in aliqͥ ꝓſaico oictamine aliqᷓ rénabili de cauſa· figura erit dicet methaplaſmus. Harbarolexis ẽ alien? linguę coꝛruptio. 7 dra barbarus ⁊ lexis quod eſt ſermo. Et differt a barbariſmo/q; barbariſmus eſt coꝛuptio ꝓpꝛę linguę vt ſi gręc' coꝛrum/ pat lingua gr cã latin⸗ latinã. Harbaro⸗ lexis vo eſt coꝛruptio alienęlingue · vt ſi i. grecus coꝛruperet latina linguã c. Barbaroſtomus. m.s. dꝛ qui verba plena barbariſmis pfert. =ðèUW HBarbarus.a.u.i.udelis:incultus auſter ſtolidus. Mñ olim gentes oẽs victę ſunt barbarę ſter gręcos⁊ latinos. Iñ barba „ ricus. a. i. 1 barbaratinus. a.u. in eodẽ ſen- ſu. Hapias vo vicit Harbarus incultus vulgaris impenitus extraneus. Barbitiſta. .p.qui vel ꝗ cantat cũ barbi/ to. dꝛ a barbitus. Barbitondiu.n.S.i.to nſura barb Pj·vel loo vbitondet᷑a oĩ a barba tondeo. Sarbitonſoꝛ.m.t.dẽ qͥ barbã tõdet ut bar barius a barba tonſoꝛ. Harbitus.n. S. q ⁊ hoc barbitũ inuenikt · eſt quoddã inſtrumetũ muſt icũ · q̃ſi barritus q; de oſſibo barroꝝ fit. PBarca.fp. di parua nauis merces ad litus poꝛtãs. Inde barcula ⁊ barcella.i. parua barca. Inde barcarius. vicitur qui facit barcss. Bardus. m. s. dĩ ſtultushebes · inept· tar/ dusqui ⁊ alio noĩe dꝛ blennus. Bardus etiã ſumit pꝛo cantoꝛe laudis vel populo Vñ Aucan. Plurima ſecuri fudiſtis car- mina bardi. Iñ dicti ſunt longobardi ul per ſyncopam lombardi quaſi longibar/ di· vel a longis barbis quas ſolebat nu- trire? non tondere. Inde lombardia vel longobardia puintia quã poſſederunta cuius noĩe modo ſumit gẽtile lõgobardꝰ a.ñ. vel lombardus.a. =ò Harginus. a. u⸗ hic⁊ hęc barginis hoc · ne i alienigena.i. peregrinus? barbarus. l gẽs vel genitus. Wel bargines dicũt᷑ foꝛ/ tes in bello .a baro et ago· vel genitus . qn lla Apoan ſſargen bungee huulp⸗ ppfan Acentun s Hanon⸗ ingnl collbet Nnnull nui bunpres ſbionon Punabe. ſchcac lupan taturf Paroo guns bang Niudn lit Jeuisl utrobl Uroczn Parunalk Haonit ſahban Bantbe Gefuin iow hends bnen Pamge Pan Aust Menn Puntbin Punae Koöfus Pſleos guoy lug,, 1 nentun baſlla Tſer iig tnia oquc mnong rdun idagio pdiat iu Po/ maoiſer, ums, igſin rhn ſuptio, emnoE ſnus eſt mnum⸗ urdaro⸗ R vuA. npeen nsuſen nicrlin Fbatbe nehdeſen⸗ 1 wals 6 . taübavbi⸗ deAbe deo. Cer uber menteſt bamncus⸗ turpem iurquih ptit/ ihe dus Appio Aisar/ obeniul longbar⸗ l, bonon ſdomt4 lintnh⸗ in wene dens miüt fo mims9 rex ſerpentũ. ad modũ baronũ ſeagũt ulſũt ſoꝛtes q̃ſi elſſent geniti a baronibo. Bari gręce.latine vꝛ graue vel foꝛte. Baria.f.p.i.grauis linea a ſumo ſiniſtrede/ poſitę in dexterã eſt vna de decẽ figuris accentuũquęꝓ verboꝝ viſtinctionibo a . greęcis aponunt. Hariona ſili colube interpꝛetata barqð lingua ſyra filius.⁊ iona lingua hebꝛaica colu ba interpꝛetat᷑. Oł debet dici bario/ an na.i.ſilius Joannis·a bar.i.filius.⁊ io/ anna.i. Joannis. —R r Bariptes dꝛ gẽma nigra cũ ſanguineis ⁊ albis notis. Barnabas leuites · cypꝛius genere · vn de ſeptuagintaduobo oñi oiſcpulis:Pau/ li apui in pdicatione ſocius fuit.⁊ intersò/ tatur filius ꝓphetę· vel filius cõſolatiõis. Baro.onis.m.t.i.nobilis dñs vel foꝛij vel grauis in moꝛibus. wl.ein freiher.⁊ dꝛ a barrus:qꝛ ſicut elephas cętera aĩalia ma/ gnitudine ſuꝑat ·ita baro alios hoies pꝛę cellit. vel quod melius eſt · dicit᷑ a bari · qꝛ grauis⁊ foꝛtis homo dicit baro.Et deno tat nobilitatẽ⁊ foꝛtitudinẽquãdoq; foꝛ/ titudinẽ ſolã. Oñ Greciſta. Eſt bari foꝛi baroq; monſtrat idem. Barunculus.i.paruns baro. . Haroniſſa.f.p.mulier baronis:vel virago ſcilʒ baronis habens aiuʒ. Barrabas interpᷣtat filius mgri eoꝑ:a bar qð ẽ filius.⁊ rabi qð eſt mgr.⁊ ab is pꝛo⸗ noie · vel a grco ei ꝓpollenitt. Harndus.i.ſuperbus.⁊ di a barrus. Harritus.us.ui.pe.pꝛo.vox elephantis. HBarrus.m.si.elephas.: icit᷑ a bari quod eſt graue vel foꝛte· q; grauis eſt ⁊ foꝛtis. PBarſabas interpᷣtat᷑ filius quietis. BGartholomeus interptat filius ſuſpẽdẽtis aquas.i.dei·qͥ mẽtes doctoꝝ ſurſũ eleuat. Ziꝛinferius aquas viſtillat. Haruth interpᷣtat fulgurans Baſan. eſt.n.lra finalis: interpᷣtat᷑ ſiccita vel cõfuſio. Baſileos a baſis⁊ leos quod eſt copulus quod verſum eſt in latinũ.⁊ didtur baſi/ leus.i.rex vel imꝑatoꝛ: quia eſt ſuſtenta⸗ mentum populi. Inde baſiliea.i. eccleſia ⁊ baſilla ⁊ baſilliſſa.i.regina.⁊ baliliſcus Haſilea.f.p.eſt qꝗdã ciuitas cis rhenn. Baſilica.pe.coꝛ.dꝛ domus regia·ſcilʒ pala/ tiũ regis vel imperatoꝛis. Sed modo per traſlationẽ dꝛ baſilica ecdleſia · qꝛ ẽ pala/ tium ſũmi regis. Baſilicanus.a.i.i.palatinus vel etiã eccle⸗ . . ſiaſtias. Baſilidiani hęretici a Gaſilide appellatiꝛq inter reliquas blaſphemias chꝛiſtuũ paſſũ negant. Baſiliſca.ſ.p.eſt herba que⁊ gẽtiana dicit᷑. „ bus vtentibo ea. cuius radix vat foꝛtitudine ⁊ ſanitatẽ oi Baſiliſcus gręce latine interpᷣtat᷑ regulus. eo ꝙ rex ſerpentũ ſit adeo vt eũ videntes fugiãt.quia olfactu ſuo eos necat: Nam ⁊ ſi hoĩeʒ aſpiciatinterimit. Siquidẽ eiꝰ aſpectu nulla auis volãs illęſa tranſit.ſed q;uis ꝓcul ſit ab eius oꝛe ↄbuſta deuoꝛat᷑: a muſtellis tamen vincitquas illis hoĩes inferũt cauernis quibo deliteſcũtitaq; ea muſtella viſa fugit quẽ illa pſequit᷑ ⁊ oc cidit:Mihil enĩ pares ipſe creatoꝛ rerum ſine remedio cõſtituit. Eſt at longitudi/ ne ſemipedalisalbis maculis lineatus. ? ĩ ęthiopia iuenit᷑.Et dꝛ naſci ex ouis gal⸗ loꝝ: Naã vꝛ ꝙ gallus nouẽ ãnoꝝ generat Oouũex quo ouo naſar᷑ baſiliſcus. Baſis...t.dicit᷑ fultura quę ſupponit colũnę Etiã ẽ nomẽ foꝛtiſſimę petręlingua ſyro/ rum. Eſt etiã extremitas plãte m HMug. Papias vyo dicit:Haſis ſeſſio colũnarũ cõſirmatio fundamenti.nomen petrę ou/ Haſium. n. .i. oſculuʒ. ⁊ differt ab oſculo ſuauio. VHñ. Baſia ↄiugibo ſ oſcula dant amicis. Suauia laiciuis miſcentur grata puelis. MM PBaſſan.interpᷣtat᷑ pingucdo. Baſſaris.is.ſ.t.a baſſa oꝛ quod eſt ouis pinguis.Et ſunt baſſarides vaccęmulſa/ rię ⁊ vberes.Baſſarides etiã ſũt ſacerdo/ tiſſe bacchi a baccho victe. Haſſus.a.ũ.i.nõ altus:qꝛ pinguedo nõ ſi/ nit multũ in altũ creſcere. Iñ baſſa. ſe. .p. dꝛ ouis pinguis. H́HðUMUMM 4„ Baſtangarij ᷣm quoſdã dicunt᷑ quaſi be D ſtię angarię eo ꝙ ruſticos angariabant.i. angebat ad quintã beſtiã pꝛęſtãdã nt.C. de muri.l.quod ad pꝛęſens.lixi? Et ſcom Accur. Baſtanganij ſunt de domo pꝛin/ cipis · q̃ſi beſtigarij pᷣmo modovłquaſi feſtatoꝛes animaliũ ſecundo modo·alias beſtatoꝛes. Baſterna.f.p.eſt theca manualis.vel vehi/ culũ itiuer q̃i veſterna.q; mollibo veſtibꝰ ſternitur ⁊ a duobus aĩalibus trahit᷑ vbi nobiles feminę deferunt 52 Batha bathe ſiue beth apud bebꝛeos di mola olearia. Hatera.ręf.p.genus paterea batus. Hath hebꝛaice linũ vꝛ latine. Bathin vicunt᷑ veſtes lineę ſcilʒ bꝛacheli⸗ neę vſq; ad genua ꝑtingẽtes qbo verẽda ſacerdotis velabanrt. HGHatillũ per geminũ. li thuribulũ· pala·in/ ſtrumentũ quo colligunt᷑ carbones.⁊ coꝛ/ nipit pꝛimã. Oñ Hꝛatius. Oꝛetextã ⁊ la ⸗/ tum dauũ pꝛunęq batillũ. Inuenit etisʒ hicbatillus diminutiuũ a bauus. Hatus.ti.m.s.quędã mẽſura capiẽs quin- quagita ſextariosquę mẽſura mole vna vice ſuperducit· vel m Mieronymũ: Ba tus qui hebꝛaice d beth eadẽ meſura eſt quę ephiiſcilʒ trim modioꝛũ.⁊ deputat tm̃ liquidis ꝓpꝛielic in alijs rebo tat mẽ/ ſura habeat. Exech. 45: oꝛz. Ephi batus equalia ⁊ vnuis mẽſurę erũt. B ante Duel GE SGdelliũ.lij.ẽ artoꝛ aromatica.⁊ etiã p gu/ mi accipit᷑ Itẽ ßm Pliniũ: Bdelliũ arbo: ẽ aromatica magnitudine oleaginacu lachꝛyma lucida guſtu amara/boni odo/⸗ ris ̊ odoꝛatioꝛ infuſiõe boni vini. Bdel/ liũ etiã eſt genus lapieeis.. Beatitas.tatis ft..beatitudo. Vñ ARug in xs de ciui. dei. Alternãte ſepe beatitate vmiſeris. Beatulus.a.i.i.aliquãtulũ beaatus. Beatus.i.felix·vel cui oĩa ſuppetũt advotũ ille ſcilʒ bnerve vulte nõ ea quęnon vult. nihil mali vult. Beemoth hebꝛaice · latine aĩal ſonatbeſtia ignota eſt. Ideo aũt beemoth.iaial· dia/ bolꝰ oicitq; de excelſis ad terrena cades: ꝓpꝛio merito aial bꝛutũ eſt fact. Ipſe eſt leiuathã.i.ſerpẽs de aqͥsqui in hui ſęculi mar:i volubili verſat aſtui. HBeel vꝛ moꝛsa fuit idolũ aſſyrioꝑꝝ· vide.j. in belus. Beghardus beguina vel breſhryi t dicit Jo. ri mulieres tertij oꝛdinis. an. ꝙ beguinaru genus pnitioſum eſt nec defacili alios q; religioſos admittunt.a quibo oibo modis eſt cauendũx viij.q.ij. HBele. oꝛ mens. Belgis ciuitas gallięa qua belgica puĩtia dĩ ſcilʒ lothoringia. Belial vide.j.in belus. Bellarii/n.s. oz oẽ genus abi ſecũdę mẽſę ſicut ſunt poma ? nucesquęextremi ap/ ponunt᷑. ꝛims quidẽ meſa eſt carnii· le/ cunda fructuuſed carnes pꝛeualẽt fructi / bus · ideo q; bellani ſumi a diminutiõe vt notet᷑ diminntio bonitatis. Oñ Ma⸗/ crobius de ſaturnalibo. vdhuc dicẽt eſu- rio· ſecũdę menſeę allata ſuũt bellaria. Belliger.a.ũ.pe.coꝛ.dꝛ qui gerit bellũ. Bellipotens. ..t. dicit᷑ deus vel dea belli. bellipotẽs. o.t. accipit᷑ ꝓ potenti vel foꝛti in bello. Bellona.f.p.dea belli ·a bellũ dꝛ. Bellulü.n. S.i.paruũ bellũ. Bellum. n. t. vicit᷑ a bonũper antifraſim· qꝛ mime bonũ. Inde bellicus.a.ũ.⁊ bellati⸗ cus.a. ũhic ⁊ hęc ⁊ hoc bellax bellacis in eodem ſenſu. Et viffert bellu a pugna et pꝛelio: Mã pugna eſt quefit cʒ pugnis. pꝛęliũ pꝛimus cõflictus:bellũ totus cõfli/ ctus. Atẽ bellũ dicit vniuerſũ ⁊ punicuʒ. quaſi totũ tẽpũs guerrę dicit᷑ bellũ· huiꝰ partes ſunt pugnę vt canẽſis cremenſis. Itẽ in vna pugna ſunt mita pꝛęlia:aliud in coꝛnibo· aliud in medioaliud in extre/ ma acie gerit᷑. Bellũ igit totü eſt· pugna vnius viei · pꝛeęlii pars pugnęẽ. Et ſunt plura noĩa idem ſignificãta Hñ. Coflic⸗ tus · bellũ · cõgreſſus · ala · ouellu. Obſidiiin mars atq; rebellio pꝛęliuʒ pugna. Hunt acies guerra pꝛędictis aſſociãda. Et ſunt uiq; noĩa quę dicunt᷑ ꝑ autifraſim. DPn. ſta per antifraſim vicunt᷑ noĩa quinq;. Aucus ⁊ officiũ bellũ libitinaq; mũdus. Bellũ iuſtũ eſt illud quod fit pꝛęcepto pn/ repelledã. Sunt autẽ ſeptẽ genera bello⸗ rum. ꝛimũ eſt bellũ romanoꝝ cõtra in/ fideles.de hęre.excoĩcamus.ij. Et vicitur romanũ/quia romana eccdeſia eſt cput fidei.xxiiij.q.i.bęc eſt fides. Secũduʒ eſt iudicialequod ſit autoꝛitate iudicis ha/ bentis merũ imperiũ · de ſen. exco.c. vilec· to.li.vj.ff. de rei ven.l.qui reſtituere. Cer⸗/ tiũ eſt pꝛeſumptuoſũ:quod facũt inobe/ ꝓiẽtes iudici· de pe.dil.vi:ad finẽ.Quar⸗ tum eſt licitũ ·quod fit autoꝛitate iunquo exco.ſi ꝓo. C.vñ vi.l.i. Quitũ temerariũ z illos q ſe iuſte defendũt. Sextũ volũ⸗ tariũ · quo moderni pncipes vtunt᷑.c.no⸗ li. xxiiij.q.i. Septimũ eſt iuſtum ⁊ neceſ- ſarium.quod fit ſe ⁊ ſua defendendo.Et in iuſto bello moꝛientes ſalui fiunt · cęter paribo xxxiij.q.v.oĩiuʒ reꝑ rex homicidiũ cipis de rebus repetẽdis: vel ꝓpter uuriazʒ pyepi 2 lv. ce muma e⸗ nnten betur⸗ Hehal nane felucent aue dallust boh 2n aphe beeſo Belul Nlun elban Pabese helel. oxr znnafne or ful ſnor rccub⸗ 1de olun Wlntn oc Ei llap g ſeſchl bull li⸗ pupoe Mlübe nbbe ugt Au bonore⸗ dmneme lſti Mant femt ip/ mni,, Etfuan, mmutöe duce⸗ W. beli⸗ abe nin⸗ bcan, nasi pagae Gpuges⸗ lotuscſt epunim Nellibur rmenis gugliud Unepre⸗ ſt pugne /Et int Cöſti⸗ Pbſciün a Bn . Erlut lin D.. gun. nücus. Poßnn Wrim ſendelo⸗ zoͤnn Ctou lapunt lichzeſt lias ba⸗ 4. dileo⸗ ge Cer⸗ itnobe⸗ iGur⸗ teinno oindn. tnon mi wl⸗ tono⸗ mecel no⸗Et t agen hniagi 1.ea.q.viij oĩtimoꝛe. Sed qui ſine iuſſu Ppncipis bellũ oucit tenet.l. Julia maieſ. ff. ad.l.iul.maieſ.l.iij. ⁊ in Tut. de armis. coll.vi. Et in Nut.. de man. pꝛinci. colliij. Neceſſitate tamẽ iminente ſufficit licen/ namagfiofficon m Hoſti. C. de fab.l. fi. li. xi? Bellus.a.i.i.pulcer.vel aliquatulũ bonus. Inde bellulus.i.aliquãtulũ bellꝰ. Inue/ nit᷑ etiã hic belus.lip quodã idolo/vt ha betur in Daniele ·ſᷣ tuc ſcribit᷑ ꝑ vnũ.l. Beloculus.m.s.eſt gẽma albicãs:⁊ pupil/ lam cingit nigraʒ in medio/aureo fulgo/ re lucentẽ.⁊ ꝓpt᷑ ſpeciẽaſſyrioꝛũ regi belo Dicata eſt. Onde⁊ vicit᷑ beloculus quaſi oculus beli. H Beelphoegoꝛ ſeibit᷑ꝑ oe Papia. Nũeri 252 inuenit᷑ beelphegoꝛ.⁊ cõponit᷑ cuʒ bel ⁊phęgoꝛ.⁊ poteſt dici beelphoegoꝛ vel beelphego. Belua.f.p.di imanis beſtia maris. Inde beluinus.a.ũ. belutus.a.i.i.turpis⁊ bel/⸗ ue.i. beſtię ſimilis · Belues.ei.f. ge. vꝛ ggeſtas ꝗ ſolet ptingere per vaſtationẽ beluę. Belus.li.m.s.fuit pat Nini.pꝛimrex aſſy⸗ rioꝝ. cępit poſtea haberi pdeo coli ibi in africa.⁊ factũ eſt ei idolũ ĩ babylonia quod vocatũ eſt bel/qð interpᷣtat᷑ vtus. Oñæ lingua punica baal dꝛ de · H̊ apuiicd aſſyrios bel:quod eſt deus vel vir:a quo Lebub.i.muſca · victu ẽ idolũ belcebub i.de vel vir muſcaꝝ p imũdicia ⁊ ſoꝛdibꝰ idolatrię, ſanguinis ibi imolatiad quẽ multitudo muſcaꝝ cõueniebat · vel ꝓ im/ mũdicia belial.i.diaboli qui ibi colebat᷑. Et idẽ idolũ dictũ ẽ acharon ⁊ belial.⁊ a bel ⁊ phęgoꝛ qͥ fuit quidaʒ mons ðꝛ bel⸗ phęgoꝛ:qð interpᷣtat᷑ ſimulacru ignoꝛan/ tig. Idolũ enim fuit moab cognomento baal.ſuꝑ montẽ phęgoꝛ.quẽ latini pꝛia,/ pum vocãt ·ſcilʒ deũ oꝛtoꝝ.Sic igit᷑ baal belial · beelebub · beelphegoꝛ · belbꝛith· berith · belbꝛis idẽ ſut · ſalʒ viabolꝰ vt diẽ Hug. SGeda autẽ vicit:Qinus conditoꝛ Niniue Helo pꝛi ſuo ſtatuãeiq; dinos honoꝛes cõſtituit · cuiꝰ ſimilacri conſuetu/ dinem chaldei ſuſcipiẽtesbel vocabant: palęſtini baal:moabitę beelphęgoꝛ Ju⸗ dei autẽ vnius dei cultoꝛes. ꝓpter deriſio/ nem gentiũ · beelcebub appellabãt aſſerẽ⸗ tes in hoc ſimulacro pꝛincipeʒ demonioꝝ habitare. Et nota ꝙ dicit᷑ belphegoꝛ vel beephegoꝛ vt videt᷑ dicẽ MHug. Vel bel⸗ phęgoꝛ vel beelpheęgoꝛ ꝑ oe· vt diẽ Pa⸗/ pias. Similit belgebub vel beelcebub. v:b· eſt finalis littera.— Ben tebaaicei flius ñ Joſue bennun. i. Joſue filius nun. HBenefactoꝛius.m.s.ꝛ ille qͥ p munere ſibi umpenſo benefacit in beneſicijs. HBeneſicus.a.ũ.pe.coꝛ.i.benefactoꝛ.largus. elemoſynę deditus. Beneficiũ ſumit᷑ latiſſime p oĩ liberalitate Minus latep liberalitate pꝛicipis. Et ſic ſumptuʒ ſgnificat large ⁊ ſtricte. Large vt cõtineat beneficiũ ſtricte ſumptũ.⁊ cũ hboc reſcriptũ ⁊ pꝛiuilegiu. Stricte vꝛ be/ neficiũ pꝛicipis cõceſſio.facta a pꝛiciꝑe de gliqua re vel iure qꝗð eſt pnapibo cõcedẽ-/ Dis. Et ꝑ hoc differt a reſcipto vl pꝛiui⸗ „ legio. . Beneficiũ iuris ẽ illud qd concedit᷑ vel in- dDulgetur a iure. Et hoꝛu beneſicioꝝ iuris quędã ſũt oꝛdinaria/ſic ea quęa iure oibꝰ cõcedunt᷑quędaʒ extraoꝛdinaria·ſicut ea quę ex ſpꝑeciali puilegio quibuſdã ſpecia/ luter indulgent᷑ſicut beneficiũ reſtitutio-/ nis ĩ itegrueccleſię vel mioꝛi vigintiqᷣnq; annoꝝ coceſum. Beneficiũ nouę cõſtitutionis de vuobus reis ſtipuladi vel ꝓmittẽdi eſt ꝑ qð ſub/ uenit ouobo reis debedi vel ꝓmittẽdi:vt P ipſũu poſtulare poſſint ſe nõ ĩ ſolidũ ſ p parte poſſe cõueniri · niſi ſe obligauerit ⁊ huic bñſicio renũciet᷑.⁊ hoc adiecta noua cõſtitutione in actione de duobo reis ꝓ/ mittendi vel ſtipulandi. Beneficiũ eccleſiaſticn oat᷑ ratione officij. Et ergo nõ dat᷑ excoĩcato ·q; nõ põt offi⸗ ciare· nec fructus ꝑcipit ᷣm Goff. de de. excõ. miſ.S.ſi tñ quęris. Benelinguatus.a.ũ.i.eloquẽsfacidqus Beniamin interpᷣtat᷑ filius dexteręquę eſt virtuttiis. Benignus.a.ũ.i.bonus vel mitis.et dꝛ q̃ſi bene dignus · vel vꝛ qui ſpõte eſt diſpoſi⸗ tus vel expoſit ad benefſaciẽdũẽ blan/ Dus ⁊ dulcis in alloquio⸗ ſic vꝛ benignꝰ quaſi bene ignitus igne.i.amoꝛe⁊ ardoꝛe. Inde benignitas.⁊ eſt virtus ſponte ad benefaciẽdũ expoſitalenis blãda.vulcis alloquio.⁊ ſua cũctos iuitans dulcedine. Beniuolus.a.ũ.dꝛ a bene⁊ volo. Iñ beni/ uolens ⁊ beniuolẽti. Bennun.i.filius nun:·nomen ẽ Joſue.a ben i. filius.⁊ nun ꝓpꝛin nomẽ patris Joſue. Bepho gręce·latine puer vel inuenis dẽ. 95 Bephotrophiũ. n. s. vꝛ locus venerabilis vbi pueri ⁊ infantes alunt.Inde h̊ ⁊ hęc bephotrophita · tyqͥ vel quę cuſtodit be⸗ ppotrophiul. Berbex berbedqm.t.⁊ hic berbic.ci.ẽ aries caſtratus.⁊ hęc berbica.i.ouis.⁊ dꝛ a ver/ uex mutata v in b. * — BGerillus ꝑ geminũ.l.ẽ gẽma in India·ha/ bens nome ſuę gentis ſᷣm Hug.ſm alios vo · berillꝰeſt lapis hcioſus viridis apud indos candidus. Berith interpᷣtat cõuiratio. e Herſabee eſt ꝓpꝛiũ nome mulieris: inter/ pꝛetat᷑ filia iuramẽti·vel vicit domus vel puteus ſacietatis:ifuit mater Salomo/ nis.⁊ vxoꝛ Vrię. Bes.i.octo vncię.⁊ beſſus quidã bop ulus Beleleel iterptat᷑ verbũ dei.⁊ fuit polymi/ tarius. vt oꝛ in libꝛo Eco. Beſtia ⁊ fera differũt/qꝛ oĩs beſtia eſt fera ⁊nõ ecõuerſo.Beſtię eni ſũt quę moꝛſibꝰ vel vnguibus ſeuiũt exceptis ſerpentibo: vt pardi leones ſimiles a vaſtãdo oic/ tęquaſi vaſtię vel avi qua ſeuiũt· q̃ſi vi/ ſtię. Ferę aute ſunt ille quę ⁊ ſi nõ ſeuiant moꝛſibo vel vnguibo · tamen ſilueſtres ſũt ſic dictę· q; naturali vtant᷑ libertate.⁊ de/ ſiderio ſuo ferunt. Quãdoq; oĩs fera dẽ beſtia. Quãdoq; etiã beſtia nõ dꝛ niſi manſiõe hoiuʒ vtit ? tũc vꝛ a beth·quod eſt dom.⁊ ſto ſtas. Inde beſtiola.i.par ua beſtia. Inde beſtiarius.a.i.i.crudelis ⁊ viuẽs ad modũ beſtiaꝑ.Et hic beſtianꝰ 7 vꝛ qui ſeruat beſtias vel venat eas. Et hoc beſtiariu⸗ eſt liber de beſtijs loquẽs vel locus vbi beſtię moꝛãt᷑. Inde beſtiat᷑ V ↄ.t hocle.i.faciẽs ad modũ beſtiaꝑ. Iñ beſtialitas.i.crudelitas. Inde etiã beſtꝰ a.i.i.crudelis inſtar beſti. Beth apud hebꝛęos vꝛ mola olearia vel etiã betha beth eſt ſecũda littera eoꝛu;ʒ. Et a beth vicũt greci bethã ſecidã lram. Et a betha vicimus nos B. Bic ergo be⸗ tha apud hebꝛeos eſt mola olearia apud gręcos ſecida littera tũcẽ neutri genen indeclina. Et inde apud nos betha. f. p. eſt genus oleris · ſcilʒ ſecũdus caulis·qui poſt abſcſionẽ naſat᷑ ĩ maguderi. Iñ be/ thaceꝰ.a.ũ.diminutiuũ.i.ad bethã ꝑtines vel de betha exiſtẽs · vt cibo betbace i. de bethis exiſteẽs. Itẽ beth interptat domꝰ*· Hethania interptat᷑ domus obediẽs. Hethel ẽ vrbs ſamarieꝗ p̃ᷣ dicta ẽ luęa. ſed oſtq; doꝛmiẽs ibi Jacob vidit ſcalã in /⸗ Hia gręce· violentia latine. nitentẽ cęlo.⁊ dixit: Here hic domus dei eſt ⁊ poꝛta cali. Ex hac cauſa locus ille vi/ ctus eſt bethel. i. domus dei a beth quod ẽ domus ⁊ el deꝰ. Sʒ quãdo ibia Hiero/ boam vituli aurei fabꝛicati ſunt · dicta eſt betbauẽ./l. domus idoli. Bethfage domus muſcę vel maxillaꝑ ĩter / pꝛetat.vel domus vallis. Bechleem cinitas in iudęa quę pꝛimũ di/ cta eſt ephꝛataſed quãdo gacob ibi pa/ uit pecoꝛa ſuaeidem loco bethleẽ quodã vaticinio futuri ĩpoſuitqð domus panis interptat ꝓpter ulũ pane qui de calo de⸗/ ſcenditquę⁊ victa eſt cuitas Dauid. Iñ bethleemita.ↄ.p.nome patriũ. Inde pic bethleemites.tis.2. Reg.2ꝛi? Polymita/ rius bethleemites. Bethſaida.ſ.p.hebꝛaice· latine domꝰ pecu/ ou. Eade ꝓbatica piſcina vꝛ Joãnis.? Bethſura.ſ.p.quida locus eſt · ve qͥ habet᷑ in libꝛis Machab. Bechis · fluui hiſpanię · eo ꝙ humilis de⸗ currat. Inde bethica.i.hiſpania a bethic i. de hiſpania ꝓpuintia exitens. Bethonica.ſ.p.quędam herba. B ante SGiangulusa.ũ.i.habes duos ãgulos. Iñ biangulat.a. uü. ⁊ põt poni ſubſtãtiue · hic biangulus⸗ p tali figura. Biarcha vel biarchas vꝛ pꝛiceps quadra/ ginta militũ·a bis viginti.⁊ archos pꝛin/ ceps. vt colligit᷑ de offi.quęſto.vbi appa/ ret ꝙ biarcha eſt minoꝛ dignitate cẽtra/ cha · cui eſt poteſtas cẽtenarij · qꝛ dux cẽtũ militů · Del ẽ nomẽ phᷣi qui foꝛte habnit aureã cathedrã:vel q; ocebat ſciẽtiã que pcioſioꝛ eſt auo. Hibax. o. t.vꝛ qͥ multũ bibit. Biblio. onis.m.s.i.muſciones ſuꝑnatãtes in vino. Et bibliones oicũt᷑ vermes qͥ ge⸗ nerant᷑ ex coꝛruptione vini. BGibix. .t.i.pugna · a bis dictaq; ſemꝑ int vuas partes fit. Bibleus. a. i:z biblius.a.ũ.ambo poſſeſſiua ⁊ ſignt aliqͥd factũ ex iunco vel biblo. Bi/ blei ⁊ biblij dicunt᷑ inſtabiles.⁊ etiã qͥ re/ parat libꝛos. Del bibilij vicunt᷑ libꝛi ſcri/ pti ci iico.⁊ dꝛ a biblo inſula phenicis · in qWua inuenit᷑ papyrꝰ mirę magnitudinis q biblus oꝛ. Del dicũt᷑ latomi penitiſſimi qꝗ poliũt lapides.⁊ faciut imagines. Bel dicunt᷑ inbabitatoꝛes i biblos ciuitate. Hde hiceps/ Nns apitun Wap Pons Hicon r Biut⸗ via itg ubte tz9 Nipe nſae ires⸗ nsl gtant Gtign ſens⸗ mita: fabiſ tis ſten dheg Mhg e blle diͤ guoge Deer, ceſt Dumni, ibipe, Equogi 1panis o xe⸗ id i ndedic Nnin⸗ wd wan Pinsg vbih nilgc/ betbis us inueh utt, vopun⸗ biaſo⸗ nen, en⸗ ini BGiblia. p. eſt quidã liber diuerſoꝝ ãnomũ geſta cõtinẽs. Cõtinet eni in ſe vet ⁊ no/ uuũ teſtamentũ: dicit᷑ a biblus:quia ãtiqͥ libꝛos biblis ſcipſerũt. vel oꝛ a bibv.is, quia bibit.i.claudit in ſe vetus? nouũ te/ ſtamenta. Bibliopola..p.pe.coꝛ.i.veæditoꝛ ⁊ oꝛnatoꝛ libꝛoꝝq; polit ⁊ punicat vt chariꝰ vedat Et idẽ dꝛ bibliatoꝛ.oꝛis. Bibliotheca.f.p.eſt armariũ ſeu locus vbi conunt libꝛi: vꝛ a biblus qð eſt liber et theca qð eſt rexoſitoꝛiũq̃ſi libꝛoꝝ repoſi - tio vel recõditio. DHñ ꝑ ſunilitudinẽ qdã liber ĩ ecdia dꝛ bibliotheca:quia ibi multi libꝛi theologię cõtinent᷑. In bibliotheca⸗ rius.i.cuſtos libꝛoꝝ ſiue repoſitoꝛ. Biblis.f.p.eſt dea.vel hũoꝛ afficiẽs coꝛpꝰ. Giblus.m.s.i.iũcus.⁊ d a biboqꝛ aquarũ eſt bibulus.⁊ aliqñ vꝛ p libꝛo/quia antiqͥ de iũcis ſolebant contexere ꝑgamenũ.⁊ ibi ſebere anteqꝙ; eſſet vſus charte. ibo. onis. 9.t. d qui multũ bibit. 7 bibat. Bibulus.a. i. pe. coꝛ.q multũ bibit · vel qui multũ attrahit humoꝛẽ: vt area. Bicellü.n.s.quod ⁊ bicliniũ oieſt domus ſub ſe hñs duas cellas/ſic domꝰ mercato/ rum in vrbe.⁊ di a bis cella. Biceps.m.t.dꝛ gladiꝰ ex vtraq; parte ſen dens· vel vꝛ ꝗͥ habet ouas ades vel duo capita · vel etiã dꝛ Janus.i.deus anni ·q̃ſi duo capita habens. Hicoꝛnis.ↄ.ta ᷣ ne.i.hñs duo coꝛnua. HBicoloꝛ:quaſi duoꝝ cDolâlo. Bicoꝛpoꝛquaſi duoꝝ coꝛpoꝝ· vel hñs duo coꝛpoꝛa. D Bicubituseſt mẽſura bis cõtinens cubitũ. ponit᷑ etia ꝓ cubito·ſm aliquos Hidens.m,t.vr inſtrumẽtũ quoddã ruſti/ coꝛũ bifurcatuʒ·genus raſtri ꝓpter duos dentes. Sed bidens.ſ.t.ouis a duobus dentibo qui peminẽt dicta⁊ cũ qͥbus fert naſci. Gcom autem Seruiũ dicunt᷑ oues bidẽtes q̃ſi biẽnes.i.vuoꝝ aãnoꝑ.qꝛ talis ętatis eligebant᷑ ad ſacrificiũ. Hidental.n.t.eſt locus in quo cadit fulmẽſ( Antiquit enĩ oij fecerũt fulmia.vt ꝓpłs pterrit ad honoꝛẽ deoꝝ ſacrificaret oues iumẽta ⁊ alia ſacrificia.vt habet᷑ in ſchola ſtica hiſtoꝛia)ſic dictus a bidẽtibo ibi ſa⸗ riſicatis.vel aliqͥd fulmie ꝑcuſſuʒ. Derſiꝰ Triſte iacẽs lucis euitãdũqʒ bidẽtal. Dtł᷑ di locus vbi oues mactant. . Hibula. f. p.pap yrus victa eo ꝙ bumoꝛẽ Biduũ.n. s.vĩ q̃ſi duoꝝ dien ſpacu. Biennis...t hocne.i.duoꝝ annoꝝ.Iñ hᷣ bienniũ.i.ſpaciũ duoꝝ annoꝛũ. Bifarius.a.ii.i.uplicit loques. vir bilin⸗ guis qͥ ouas nouit linguas. vel ouplex⸗ fallax.qᷣ aliud habet in coꝛde q; fat in oꝛe- Vl qui nũc dic hoc nũc aliud.⁊ oꝛ a bis foꝛ a quo etiam trifarius.a.ũ.quadrifa/ rius.a.ũ. multifarius. a. ũ.⁊ ſi ea expone ſicut bifarius. Bifax. acis.O.t.qͥ duos habet obtuitus. Bifidus.a.a.i.in duas partes fiſſũ.⁊ dicit a bis⁊ fidus.a.u.qð nõ eſt in vſu.et deri/ uatur a findo vis. Et ſcribit᷑ ꝑ vnũ.F. biſi⸗ dus.trifidus.bifarius:trifanꝰ ⁊ hmõi:qꝛ coꝛripiũt pmam. Biſiniũ.n. S. eſt locus vel viuiſio int᷑ ouos fines.ſic trifiniũ dicimus q̃driſiniũ di/ uerſifinin.i.diuiſio int oiuerſas terrasuł locus inter viuerſos fines ſcilʒ vbi diũſi fines cõöueniitt. Bifoꝛes.riũ.ſ.t.plłis numeri: vicũt᷑ianuę q ſił daudunt᷑.⁊ ĩ laudẽdo ſe mutuo tãgũt. vel dicunt᷑ ouplices valuę. q; bina foꝛa/ mina facit. Oñ Ouidiꝰ. Ilrgẽti bifoꝛes radiabãt lumie valuę. Iñ h̊ hęc bifoꝛis ⁊ hoc re.i.duplex. Bifoꝛmis.o.t hocre.i.dvuaꝑꝝ foꝛmaꝑſicut trifoꝛmis triũ foꝛmarũ. Bifrons.m.t.dẽ Janus.⁊ dẽ a bis ⁊ frons q; duas habet frõtes hoĩs.ſcilʒ añ ⁊ retro Biga bige.f. p.ꝗ ⁊ biiuga gę.dꝛ: vl bm ali⸗ os biges gis.eſt currus duaruʒ rotarũ a duobo equis tm̃ tractꝰ. Et biga ꝓpꝛie eſt lunę ꝓpter duas pꝛietates · ſalʒ q; ceſcit 7 deceſcit. C riga Plutonis:q; capit ho/ mines de tribo etatibo. ſcilʒ pueritiaiuuẽ/ tute ⁊ ſenectute· Quadriga ſolis pꝛopter quattuoꝛ tẽpoꝛa anni ·ꝗ facit vicmnitate ⁊ ſennation ſua ·ſcilic;· xer eaſtatẽ autumnũ »yemẽe:vel ꝓpter quattuoꝛ ꝓpꝛietates q̃s l in Dia Knker eni in mane ſplẽdet in tertia · calet in meridietepeſcit in nona. Seiuga cunꝰ Jouis·a ſex ⁊ iugo:qꝛ a ſex equis trahit᷑.⁊ attribuit᷑ Jomi vtpute ſũ⸗ mo deo ſm wetas. Et ita biga triga qua- dꝛiga dicunt᷑ a numero equoꝛũ ⁊ iugo. Bigamus hᷣm Hoſti.dẽ qui diuerſis tem/ poꝛibo⁊ ſucceſſiue duas legitimas habuit vxoꝛes · Bed large ⁊ interpᷣtatiue dꝛ qui cõtraxit cũ coꝛrupta uł vidua:vel qͥ duas vxoꝛes habuit ante baptiſmũ. vel vnam añ baptiſmũ ⁊ aliã pꝰ.uł qͥ caſtitatẽ pꝛo⸗ miſſã violauit · vt ſᷣdiaconꝰ vel mõachꝰ ig 84 qui cõtrahit de facto · cum ve iure nõ pol/ ſit. vel qui vnã de iure alterã de facto· vel qui de facto vuas vucit vxoꝛes Vl qui vxoꝛẽ adulterã poſtea ſcienter cognoſcit: Haã non põt ꝓmoueri ad ſacros oꝛdines cuiꝰ vxoꝛ adulterata eſt:etiã ſi eã virginẽ duxerit · oñ poſt adulteriũ eã cognoſcit. alias ſec xxxiiij. diſ.ſi cuiꝰ vxoꝛẽ. Scom tñ quoſdã idiſtincte bigam cẽſet᷑ etiaʒ ſi ignoꝛãt cognoſcat eã ſicut qͥ publicã pę nitẽtiã egit. Et vꝛ bigamus hᷣm Inno. iu⸗/ xta vnlgare ꝓuitialiũ.quaſi bls gamus.i ſtultus vel fatuq; ibi ſtultꝰ oꝛ gamꝰ. Mkł vicit᷑ a bis⁊ gamos vxoꝛ.q̃i hõ binę vxo/ ris vel bini coniugij. Et lic bigamus ad ſacerdotiũ ꝓmoueri non poſſit: tñ in ne/ ceſſitate oꝛdinat᷑ ĩ ſubdiaconũxxxiiij· oiſ. ſubdiaconꝰ. Et nõ eſt bigam ille q; ↄtra-⸗ hit cũ vidua ſi eſt incognita.c.debitu. de biga. Mec ẽ bigamus cõtrahens cũ vnica 2 virgine. de dle. cõiuga. c. ſane. Bigamia eſt triplex· vna videlicq; qñ quis onas vel plures habet vxoꝛes. vllia cum quis ↄtrahit cũ coꝛupta. Certia qcaſti/ tatem pmiſſã ꝑ votũ ſolẽne violat vel ſciẽter cognoſcit vxoꝛẽ adulterã cũ tali⸗ bus nõ olſpeſat᷑.Et qui tales oꝛdinatpꝛi⸗ uatur officio poteſtate oꝛdinandi. Silr· oꝛdinatus tali oꝛdine puat· vt nõ.e.ti.c.ij. Bigens.·tis.o.C.qui ex ouabo gẽtibo ẽ nat ſicut ex patre tuſco ⁊ matre franca.⁊ dicit᷑ a bis? gens. H Bigenus.a.ũ.pe.coꝛ.dꝛ a bis⁊ genꝰ.Et di/ cunt᷑ bigena aĩalia ꝗq ex oiuerſis generibo naſcunt᷑ vt mulꝰex equa ⁊ aſino/burdo ex equo ⁊ aſina:muſino ex capꝛa ⁊ arieteet muſinus eſt oux gregis m Hug. digermen. n. t. i. ſeges ul legumẽ ex vuob⸗ germinibo cõmixtu. HBiiuga. ge.l. p. i. biga. Biiugus.a. u. vel buiugis.is.9.ta hoc ge · in eodẽ ſenſu.⁊ ſubſtãtiue dedinata iueniũt᷑ hic biiugus. gi. ⁊ bic ⁊ hęc buugis.gis.Et dicunt buugi vel büuges equi qꝗᷣ trabut bigã. vel qui duo ſũt ad iugu.⁊ ſᷣm h̊ cõ/ ponitur buugus vel biiugis a bis ⁊ iuguũ ⁊ coꝛripit e. Bilanx. lanq.f.p.i.libꝛaſtateraa bis⁊ lanx q̃ſi babens duas lantcoes. Bilibꝛis..t.⁊ hoc re.i.duaꝝ libꝛaꝝ pondꝰ wl mẽſura pm Hug.⁊ ꝓducit li ſiẽ libꝛa. poq 6: Hilibitritici denario vno. Pa bias vvo dicit ꝙ bilibꝛis eſt ſextarius bis aſſumptus. Bilinguis. 9.ta h gue oꝛ a bis linguaſiẽ trilinguis a tris⁊ lingua.et dꝛ qͥ duas vł tres linguas nonit.vel qui duabo vlł tri⸗ bus linguis loquit᷑. Et ꝑ ſimilitudinẽ bi/ lingues et trilingues voicut᷑ fallaces Ou/ Plicesqui aliud habet in coꝛde? aliud in lingua.vel inſtabiles qui nuchoc habent in lingua nucillud ñ Greciſta. Bupli⸗ cis ac coꝛdis homo di eſſe bilinguis. Bilioſus.a. i.qᷣ frequẽter iraſcat.⁊ ſemꝑ eſt triſtisab humoꝛe qͥ bilis di. Bilis.m.t.i.fellis: irę ſedes.vel ex fellis cõ/ motione ꝓcedens amaricatio.⁊ ponitur qnq; ꝓ ipſo felle. p qͥlibet nigro⁊ malo bumoꝛe.qndoq; ꝓ ira. Oñ Herſi. Cur/ gelſcit vitrea bilis. Pilix.f.t.i. loꝛica quę contexit᷑ ouobo licijs liciu. vẽ a bis⁊ liciũ/cii quo cõponit᷑ etiã tris.vt triliciu.⁊ ẽ loꝛica quę tribo ↄtexi⸗ tur licijs. Et hęc bilix.cis.⁊ hęc trilix.cis. i. pannus tribo filis aggregatim cõtext. Inge hic ⁊ hęc bilicis.⁊ hoc ce.⁊ hic ⁊ hęc trilicis hoc trilice. Bimartus.m.S.i. bigam qͥ bis fuit maritꝰ 7 dĩ a bis⁊ maritus:qꝛ bis marcuit.luxu/ ria eni facit marcere hoiem. Iſ bimartia; tię.talis ꝓpꝛietas. Bimaris.9.t.⁊ hoc re.i.duo maria· vel int Duo maria exiſtens. Bimatus. us. ui.i.ſpaciũ duoꝝ annoꝝꝑſelʒ bienniuz. ⁊ dicit᷑ a bimus.a.ſ.quod com/ ponit a bis⁊ annꝰ⁊ ꝛ ille qͥ eſt ouoꝝ an/ noꝛu·ſicut trimꝰqui eſt trii annoꝝ:iſic de alijs. Inde bimuł. a. ũ. dim inutiuũ a bi⸗ mus. Cu aut oꝛ in euãgelio a bimatu. .j. hoc põt exponi vuplicit: vno modo.vt.j. vicat oꝛdinẽ tempor. Dꝛdo aut tempon ẽꝙ pteritũ tẽpꝰ pus ẽ q; ſens.⁊ pſẽs qᷓ futuꝑ. nõ ecõuerſo. Et tũca bimatu et. . valʒ tantu·ſic ab ifatibo duoꝝ ãnoꝝ vſq; ad pueros vniꝰ ani. Allioꝰ exponit a bi/ matu.i.a pueris duoꝝ ãnoꝝ vſq; ad pue ros quĩq; ãnoꝝita ꝙ. j. dicat oꝛdinẽ nu⸗ meri.qᷣ ẽ· ꝙ; numerꝰ minoꝛ ſcedat maioꝛẽ ⁊nõ ecõuerſo·q̃re duoꝝ ãnoꝝ erãt pueri quos Merodes occidit ⁊ deinceps vſq; ad quiq;: qͥ q̃ttuoꝛ ãnos hebãt etiã nũeꝑ duoꝝ annoꝝ ĩſe habebãt. nõ ecõuerſo. Himenſis. 9.t:: hoc ſe.i.vuoꝝꝑ mẽſt iũ quod gliter bimeſtris.ſtris dẽ. Pumeter. a.ũ.pe. coꝛ. vbi ſunt duo metra·a bis? metrũ. Bimus.a.ũ.i. noꝝ ãnoꝝꝑa bis⁊ ãnꝰ·Vñ accumulatis texit᷑ enĩ ponendo liciũ ſup lecnon ſtnbunt htn hi nns hoosipt Dothan e mnors Vus mornt⸗ Mcy wobpel ia ett Palſore Muohe Bernnst ü dot nan Vi sy bienni lpenmur dusbat lenht uce Rot (pon demſe ung H ongg Mugno Mosordi hnpmng⸗ hrbüh Coſſür dutbentt eſyer⸗ Urob⸗ Rirbün NDan hjitp lungo ufut nyn ngnuſi dugsy! byki⸗ Maiebi, A du⸗ Erilndin Medident 1lenpeſ tſellsc Twpnttur rnnio Tar⸗ ochb Goliil⸗ Gwnteni nAen⸗ rs nchter⸗ hicrhec t munb uurn⸗ bimama⸗ W mopſah odcon⸗ duoran⸗ ſde nndad wama od/N amm 3 900Ü5 mnatuer,. or ; onitabd⸗ ſGuupre manenn, Arnaoee naiitpeen nappnic ntninne Zanſ. onetm nun Greaſta. Eſt geminus bin anni geẽmini quoq; bimus. r Binoctiũ.n.s.i.ſpaciũ duaꝝ noctiũ.⁊ vĩẽ a bis⁊ noctiũ:qdð antiqͥ olim dicebant hoc noctiũ · vel a gtõ pli de nox noctis. Binomẽ.n.t.i. duo noĩa. Iñ hic ⁊ B bino/ mis⁊ hoc meqͥ habet duo noĩa. Binus.a. i.nomen viſtributiuũ·qð in ſin/ gulari tantũ valet quantũ ouo.vt Bina lectio.i.duę lectiões.Sed in pli tenet᷑ di ſtributiue ꝓpꝛie.vt Iſti comedũt bini.Et qñq; tantu valet in pli quãtũ ĩ ſingulari / vt Didi binos hoĩes.i.duos.⁊ da bis ⁊ vnus. Iñ binari.a.ij.adiectiue. Bios.i.vita. Biothanatus.m.s. dꝛ ille qͥ eſt bis moꝛtuꝰ vt Aaçarus.⁊ dĩ a bis thanat quod eſt moꝛs xl moꝛtuꝰ. pot eſſe adiectiuũ ſᷣm NPug. Hapias vicit Giothanatus.i.bis moꝛtuꝰ.duplicit᷑ oãnatꝰ.Nñ ĩ vita ſancti Andreęlegit᷑ ꝙ Andreas int biotbana/ tos ſepultꝰ fuit.i.inter dãnatos coꝛxoꝛe ⁊ aia. Mel biothanat.i.fatuꝰ. Vñ legit᷑ in paſſione ſancti Pꝛothaſij · Dis biotha⸗/ natus fieri ſicut frater tuus.i.fatuus. Bipennis.f.t.i.ſecurꝗ duas pꝑeẽnas hʒ.Heęc etiã dolabꝛa d pm Papiã. coꝛripit pꝛi/ mam. Bñ Dirgilius.4? geoꝛg. Merſata alias. vrge ſata ⁊ valicã in vites mollite bipennẽ. Mugaũt dicit ꝙ cõponata bis ⁊ penna: oꝛ hic⁊ hęc bipennis: H̊ ne.quia duas habet pennas. ſcilʒ ante rerto. Bipes...t.i.duos habes pedes.ↄſtructiõe tũ poteſt eſſe ge. oss. Biplex. oĩs.t. dꝛ a bis ⁊ plica:cũ quo etiaʒ cõonit alter.⁊ dꝛ h̊ ⁊ B2 H altriplexĩ eo⸗ dem ſenſu · ſcilʒ duplex aĩo.fraudulentꝰ. vtrũq; cõparat᷑. Inde h biplicitas altri licitas.i.duplicitas.fraudulẽtia. iremis.fit. vꝛ nauis bina remigatiõe vel nauigatiõe agitata · vel vꝛ nanis ꝗq habet ouos oꝛdines remon. Birrhatus. a. n.i.binrho indutus. Birrhia. rhię ꝓpꝛiũ nom̃ viri.⁊ d a birrhũ i. groſſũ veſtunẽtũ· qꝛ birrho ⁊ virilit᷑ in- dut erat · vel Birrhia q̃ſi virria ·b ĩ v con nerſa.qꝛ viriliter cõſulebat oño ſuo. Birrhoſꝰ. a. birrhat.a. ũ.i.birrho ĩdutꝰ Birrhü.n. S.i.groſſũ veſtimẽtũ. Et oĩa co: Nam birrhũ gręci dicũt libiũ. Byrſa.ᷣf.p i.cloaca.vel coꝛiũ bouis Vndea Cartago olim dicta eſt byrſa:quia crcũ/ data fuit coꝛio bouis. Iñ byrſus.a.ũ.i.ru ſus vel niger ta iſtiꝰcuitaſj dꝛ h byfante velh by gat Biſamnis. m. s. qͥdã fluuiꝰ currẽs circa Ja⸗ nuam a bis amnis:quia ouo amni vel amnes intrant illũ fluuiũ. Siſlongus.a.ũ.quaſi tantũ bislongus. Biſpilus.li.vbi moꝛtuus poꝛtat᷑ Bilſſe ſut ꝑtes aſſis.⁊ cõtinent octo vncias nec vr ad reſpectũ totiꝰ.cũ nec vuplicatꝰ reddit ſuũ totuʒ. ⁊ dẽ a bes.i.octo vncię. Eta biſſe vꝛ biſextus. q; ex biſſe.i minutj colligit· vel vꝛ a bis ⁊ ſextus:q; ſext dies ante kalẽdas martij bis ↄputat᷑ eo ãno- vt dicit Gng.⁊ in ſequẽti die celebꝛat᷑fe ſtuʒ Matthię eius vigilia in oie pꝛęce/ denti. Dñ. Biſſextũ ſexte martis tenuere kalendę. Poſterioꝛe die celebꝛãtur feſta Matthie. Biſſyllabus.a.i.i.dictio cõſtãs ex vnab⸗ ſyllabis· vt amo. M Byſſus.f.s.genus lini candidiſſimi:⁊ mol⸗ liſſimi.⁊ naſcit᷑ in ęgypto. Inde byſſinus a.u. de byſſo exiſtens. vt veſtis byſſing. i. candida facta ex byſſo. Biſtardus eſt nome auis.wl.ein vꝛap. Bithalaſſu.n.S.vẽ veſtigiũ ĩ luto pᷣſſuʒ. vel cõcurſus duoꝝ mariũ:ſcil loc vbi duo maria ↄcurrũta bis ⁊ thalaſſũ qð ẽ mare VDñ dlct. 272 Et cũ incidiſſem in locum bithalaſſu· impegerũt nauẽ. Gñ. Cõcurſũ mani binoꝝ dic bithalaſſum. Bitidus. a.i.i.bifoꝛmis · uł q;tũ ad coꝛpꝰulł Stũ ad aiam.adĩ a bis. idea qð ẽ foꝛma Bythynia.f.p. Aſię minoꝛis puintia. Bituligo.ſ.t.dꝛ vimẽ minutuũ·qð creſcit in bitumine. M Bitumẽ.n.t.eſt quoddã genterrę vtile ad cõpages nauiũ/qð ⁊ gluten dẽ.⁊ abũdat in aſphalto lae iudeę. Del vt dict glo. Geñ. Bitumẽ eſt gluten feruẽtiſſimũ qͥ lita ligna nulla violentia diſſolui pñt. ⁊ ꝓducit tu.vl ẽ viſc qui fit de ſeꝑo cera rTreſina.qui valde eſt neceſſariꝰ ad cõpa/ ges nauiũ. Oñ Turoꝛa. IFrcã liniuit po/ nendo foꝛte bitumẽ. Inde bitumineꝰ.a.ũ. i. exiſtens de bitumine:⁊ bituminat᷑.a.iũ. i. litus de bitumine. Binira rę f.p. ꝗᷓ duos habet vel habuit vi⸗ ros.i.manitosa bis ⁊ vrr. Biuiũ.n. s.dẽ loc vbi duę vię cõueniüt uk cõcurrũt. Inde biuialis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.ad biuiũ pertinens. Byxantiũ vel bygate olim victa ẽ ↄſtanti⸗ nopolis. Iñ byxantr. a. n by ate.q it.i. ↄſtãtinopolitan. Micetiã adhnc mone⸗ . B ante Y. Blandus.a. i.i.mitj vel lenis in verbis. Iñ blandicia cię blãdicies ei.i.adulatio Iſñ blandulus.a.ũ.i.aliquãtulũ blandꝰqð 7 blandicellus.a.u. In ⁊ blandicella· dicũt verba diminutiua. ⁊ blãdicioſus.29.1. PBlas blatis.i.ſtultus vel inſipiens. Blaſphemia. mię.? płaliter blaſphemie aꝑ i. detractio vel vituperatio. Oñ Pꝛuden⸗ tinus in cicomachia. Mõ tulit vlter capti blaſphemia mõſtri. Oirtutũ regina ſides Et eſt blaſphemia irreligioſa rephenſio · vel detractio/ vituꝑatio. Blaſphemꝰ po eſt maledic. detractoꝛ · vel vituꝑatoꝛ. C adiectiuũ: ꝓducit phe vĩ a blas qð eſt ſtult'a femina: QNam feminaꝑ ẽ rẽſtulte blaſphemare. Et pꝛopꝛie blaſphemareẽ iiuriã deo irrogare. Blaſto.ſtonis.m.t.i.cubiculariꝰ ſiue hoſpi talarius. Blata. f.p.ẽ quoddã aĩal tm̃ de nocte am / bulãs. Oñ lucfuga dẽ qᷓ compheſa ma-⸗ nu tingit. Alij vicut ꝙ ſit veſptilio Qui⸗ dam dicũt ꝙ ſit gen mun ĩ ſubter aneis habitãs cauernis. Iñ bec blata tei. Ppur⸗ pura eiuſdẽ aĩalis coloꝛẽ imitãs. Iñn bla/ teus.a.ũ: h ⁊ hęc blatealis hocle.i.pur/ pureus vel talis coloꝛ ſcilʒ blanius. Itẽa blata te p aiali dꝛ h̊ blatea tegi.illud q& de calciamẽtoꝝ ſoleis eradit᷑· vel lutuʒ ex . itinere in calciamentis collectũ. Blatera.f. p.i.ſonus ranag. Blatus.m.S.vꝛ ſtultus inſipiens. Slennus. m. s, blẽno. onis. in codẽ ſenſu. i ſtultus vel hircoſus ⁊ impudicis. Bleſus.a. n. vꝛ quaſi freſus q; verba frãgit non bene ea ꝓpferens. — B ante O Boa vel boas vã qͥda ſerpẽs qͥ valde perſe/ quit᷑ boues: QNã plimo lacte riguis· vbe/ ribꝰ ſe innectit: ſugens interimit.⁊ dicit boas a boũ depopulatiõe.Boa etiam dꝛ tumoꝛ curiũ in vnũ collecta ruboꝛ.⁊ etiã lutũ vꝛ boas. Boanerges interßtat filius tonitrui. Sic Dicti ſunt Joannes euageliſta ⁊ Jacobo frater eius q; magna intonuerũt · ſcilicet Joannes: In pᷣnepio erat verbũ ?ꝛc. Hoani.n.s.vꝛ lo' vbi vendunt᷑ boues. HBoatus. us.ni.iimugitꝰ boũ · uł vox plena. Bobicinatoꝛ · ↄuiciatoꝛ:tricoſus⁊ ĩcõſtãs. Boema,n.S.i.boatus ſonusſtrepitus. Poetes.tis.it.vel boete ·ẽ ſtella ſixa ĩ polo arctico antecedens illas ſtellas ꝗq apparẽt facere figuraʒ currus in calo.⁊ eſt arca te monẽ iſta etiã arctophilax vꝛ ᷣm Gre⸗ ciſtã Mel potius ſumit᷑ pꝛo ſigno.Conti⸗ net enim plures ſtellasſcilʒ duodecim.? ſequit᷑ plauſtrũ quaſi bubulcus. Boeti legiſtaꝝ adiutoꝛes eoꝝ ſunt quira tiones publicas oiſcutiũt.Doete eni græ⸗ ce latine dicit᷑ adiutoꝛ pm ccur. C. ta. ſcri.⁊ poe.lixx Boetiani heęretici a Boetio ſunt vocati. Idẽq; eunomiani ab Eunomio quodaʒ vialectico Etij diſcipulo ·ex au noie ma/ gis innotuerũt. viſſiſem patri aſſerentes filiũ·⁊ filio ſpirituʒ ſanctu · dicũt etiã nulli imputari peccatũ in fide manenti’. Boetius ꝓpꝛiũ nomen cuiuſd theologi.⁊ phi.⁊ dꝛ a boetes. Pogloſſa vide.j.in bugloſſa Boia boię.F.p.vẽ toꝛquis dãnatoꝛũ iugum in boue. PBois gręcelatine dĩ bos· pm Dapiam. Bole. i. ſententia vel veritas. Holetus. m. s. eſt genus fungi. Oñ Boleti leti cauſa fuere mei. Et ſunt pla noia ideyʒ ſiontia ſcilʒ Aſparagbolet·fung.tub. Solis. lidis.m.t.eſt maſſa plübi quaʒ nau/ te mittũt in mare ad experiendũ pꝛofun/ vitatẽ mar. Dñ. PBer bolidẽ plumbi vic maſſa ſigri. Per quã naute ſolent man ex⸗ ploꝛare ꝓfundum. M „ Polus. m. S. i.moꝛſellus. vel bolus iactus.2⸗ dꝛ a bene vel bonus Bombix.m.t. vꝛ a bombo.Sũt ant bombi ces vermesex quoꝝ egeſtiõe efficit ipſa lana ſerici· vel vt dicũt bombacie cõficit. Generaãt eni ex ſe longiſſima fila vñ pur- pura⁊ bmõi texunt᷑. Inde bombicinũ q noiĩe ipſa lana vocat᷑ anteq; texit᷑.⁊ texta quę fit ide. I¶l quo etiã bombicin.a.ũ.pe. coꝛ.i.aliqͥd factu de ſerico · vt fila. pducit pe. Oꝛ aut Juuenał coꝛripit eã ibi Qua⸗ rum delitias pannꝰ bombicin vrit · licen ⸗ tia poetica fuit. Hombicinatoꝛ dꝛ vel purpuram Bombus a boo bas.i.ſonusa quo bombi⸗/ o. as.i.bombos facere· vel camare. ? ppe eſt apũ qñ damãt modo ſuo. Iñ Hͤbom / bixatio. onis ipſa vox apũ. Inuenit etiã bombus pꝛo ſono cGil. Bonus. a. u. eſt pmitiuũ.vel põt deriuari a ven.⁊ dꝛ bonꝰ q̃ſi vena venuſtate coꝛ/ quaſi aliquis faciẽs bõbicinũ P hont Gpen lun fig dbp⸗ born Ni ge hoy hyo rt wkn nuiet. husS n luche ſecen mor⸗ Pone lien ultut hoͤrla nget ſorp Nrattis nlc⸗ Bon eenmn ip Niſpard tanut⸗ m Ore, Conti⸗ ntqun⸗ nC tvocn. od olema/ lerentes tünli wo guil pun. PBolen oin o ngenb. guznan⸗ upofun lunbivi tnaner⸗ ucs,7 ittonbi chct ip nge Göha. unionn,/ Mu rlexta a., , pduat brna/ mlin iui pbe fbon, ntet muani ecor⸗ poꝛis põſtea trãſſatũ eſt ad aiuʒ eũ eniʒ bonũ vicimus:cui non ualet malũ·eũq; optimũ qͥ peccat munũ. Iñ bonitas.atis. Bona eoꝛu qͥ ſibi ipſis moꝛtẽ cõſtituũt ſeu infligut· ſi hoc facũt ex ipatiẽtia dolortuk ob pudoꝛẽ honon alienitũcnõ auferunt bona heredibo.Si aut facit ex cõſciẽtia delicti ·ſcilʒ ſi aliqͥs infligit ſibi moꝛtem iõ qꝛ erat delictũ vel qunẽ ob qð non erant bona publicãdaputa furtũ homicidiũ u hbmõituc auferũt bona hęredibo. Iteʒ ſi erat crimẽ cuius accuſatio potat inchoari poſt moꝛtẽ vt repetundaꝝ· peculiatꝰ.⁊ lęſe maieſtat tũc etiã auferunt᷑ bona bęredi⸗/ bus. Si aut accuſatio nõ poterit inchoari poſt moꝛtẽ nõ auferunt᷑ ſibi bona niſi ad/ iudicauerit ſibi poſt moꝛtẽ poſtq; fueriti moꝛ.ſibi conſti. Bona libertoꝝꝑ. Patron ſuccedit in bonis liberti ĩ tia parte·addita locupletate hę/ reditatis liberti · vel ab vno ex hęredibo⸗⸗ nõ relictis filijs a liberto/uł etiã relictis · N ingrat vt non poſſint arguere teſtamẽta ſuoꝝ parẽtũ ĩofficioſa.Locuples aut bę/⸗ reditas vocat · ſi ẽ maioꝛ centũ aureis ut diẽ vlco. in ſu. C. de bo. liber.⁊ iuſpatro. Bona materna materni genen ſunt illa ꝗͥ ex matre vel auia debent ſilijffamilias vl etiã emancipatis deferunt᷑. Et qñq; ꝓ ne⸗ potibo·puta res auięipſon. Bona cuuitatis abuſiue publica dicta ſunt Solsa eni publica ſunt ꝗ ꝓpli romani ſũt· vt. l.bona.ff. de ver. ſig. Bona.dicunt᷑ ſica beando ·eo ꝙ beãt.i.bea tos faciũt vel ꝓſunt: Nã beare idẽ eſt qð ꝓdeſſe.⁊ q; ꝓdeſt beat.l.bonoꝝ.ff. de vᷣ. ſig. Sumit᷑ aunt hec dictio ꝓ oĩ bono vti⸗/ li· delectabili vel honeſto ./ ſpuali vel tẽpo⸗ rali.In iure aũt hęc victio bona in pli et neutralit᷑· ſigt res nr̃as ꝗ ſunt in dominio nro vel q̃ſi· vt in dicta.l.bonoꝑ.Et ipſas res ex ſuo ꝓpꝛio ſigto coĩter accepto ſigt deducto ęre alieno:qñq; aũt nõ deduco ſignificare condudit᷑. Bonoꝝ poſſeſſoꝛ di ille qͥ ð iure ſ̃toꝛio al/ teri ſucceditqꝛ bonoꝝ poſſeſſiões a pto/ re ſunt iuentę.Et ẽ oifferẽtia inter bonoꝝ poſſeſſoꝛẽ ⁊ hęredẽ:qꝛ bonoꝝ poſſeſſoꝛ de lure ſtoꝛio ſuccedit·i heęres de iure ciuili. Bonoꝝypoſſeſſio ponit᷑ p vna dictione hm Ao.⁊ ſigt ius recipicdi pſequẽdiq;⁊ re⸗ tinedi illud qð in bonis uliꝰ erat au ſucce dit de iure pᷣtoꝛio · Et differt a petitione ſcelere deßhenſus. ff. de bo. eoꝝꝑ qᷣ ãte ſen. hereditatg eſt de iure anili· vt Inſtit et ff. pall. Ite ẽius qð pſeqͥmur. Et in H̊ dif⸗ fert ab actione hęreditatj vniuerſali·ſcilʒ poſſeſſoꝛię hęreditaſpetitione. Et qñ po⸗ nit ꝓ vna victiõe ſigt hoc ius. Si autem di poſſeſſio bonoꝝ? ſũt duę dictiões tũc ſit factu. Diuidit᷑ ãt bono:ũ poſſeſſioqꝛ glia ẽ oꝛdinariaalia eroꝛdinaria. Ellij di⸗ nidũt bonoꝛũ poſſeſſionẽ in has ſpes· ſcilʒ bonoꝛũ poſſeſſionẽ ſᷣm tabulas teſtameti quã pꝛętoꝛ dat liberis a pꝛe in teſtamẽto iiuſte pꝛętgritis bonoꝝ poſſeſſionẽ ̊ ta⸗ bulas teſtamenti.⁊ eſt quã pꝛętoꝛ liberis pollicetur. Bonoꝝ poſſeſſiões eroꝛdina⸗/⸗ rię ſũt ouę ex teſtamẽto/ſcilʒ ſᷣm tabulas cõtra tabulas. Et quatuoꝛ abinteſtato. ſalʒ bonoꝝ poſſeſſio vnde liberi.⁊ dat᷑ ſi lio emacipato:qñ pꝛ decedit abinteſtato Et bonoꝝ poſſeſſio vnde cognati:⁊ dat᷑ his qͥ ꝑ femineũ ſexũ ſut cõiucti. Et bono/ ruʒ poſſeſſio vnde agnati.⁊ dat pxis co⸗ gnatis cõiũctis ꝑ virilẽ ſexi poſt iberos. Et bonoꝝ poſſeſſio vnde vir vxoꝛ.⁊ da tur viromuliere abinteſtato decedente: agnatis ul cognatis nõ exiſtẽtibo. ul ecõ/ uerſo mulieri· viro abinteſtato decedẽte: agnatis ⁊ cognatis non exiſtẽtibꝰ. Bona vacareeſt ipſa dñm nõ habere. Bonsęfidei poſſeſſoꝛ eſt qͥ credit ſe aliquam rem iuſte retinere. Sʒ maleſidei poſſeſſoꝛ Equi ũiuſte ſeit ſe aliquã rẽ poſſidere. vt in reg.poſſeſſoꝛ.de re.iur..li.Gõ et Inſtit. de vſuca.per tooll. Bonefidei emptoꝛ dẽ qͥ ignoꝛauit reʒ alie/ nam eſſe. vel etaui Wgitoꝛẽ habere ius vendendiſcilʒ eſſe pꝓcuratoꝛẽ vel tutoꝛem ff. de x. ſig. l. bonefidei. Bonoſiani hęretici a Bonoſio qdam epo exoꝛti ꝓdunt·qͥ chꝛiſtũ dei filiũ adoptiuũ non ꝓpꝛiũ eſſe aſſerut. ” HBoos iterpᷣtat in qͥ foꝛtitudo vel roburẽ. Boꝛeas.reę.fF.p.quidã vent eſt.⁊ coꝛ. pᷣmã Vñ Duidiꝰ epi. Illic me teneas boꝛeas vbi dulce moꝛari eſt. Boꝛith herba fullonũ eſt de qua panes fa⸗ ciũtquos herbaticos vocãt.i ſiccãt illos habentq; ꝓ ſapone ſᷣm Papiam. Scom aũt Mieronymũ ſuꝑ Mieremiã ·hebꝛaicũ eſta eſt quędã herba quã ſeptuaginta in/ terpꝛetes vicũt herbã fullonũ · ꝗ in pale- ſtina in humidis ĩ virentibo locis iueni ⁊eandẽ vim habet quã ⁊ nitrũ ad lauan das veſte. PBoꝛrago.ſ.t.herba quędam. no aptũ.v bos quaſi bonꝰ opatoꝛ ſoli. TZeſt etymologia.nõ ↄpoſitio.Et deberet facere gtũs bois interponit va vꝛ bouiſ cauſa euphonię. Genitiu plis facit bouz otũs ⁊ ablatiuꝰ bobus VHñ Virgili Le⸗ ta bo paſſim cãpis armẽta videmus.Et nota ꝙ bobo· quod amiſit in ſyllabis re/ cuperauit in temponbus. Oñ lic; bouis? boue coꝛripiũt pꝛimã.quia Ouidi: Nõ boue mactato cęleſtia numina gaudent: tñ bobo eam ꝓducit. Dñ idẽ. Non pꝛo/ fecturus litoꝛa bobo aras. S Bolſfoꝛus.m.s.pe.coꝛ.i.illud mare ꝑ quod traſijt Myo in ſpecie bouis· velꝑ qð Ju⸗ piter in ſpecie tauri detulit europa. Ideʒ ⁊ alio noĩe ꝓpontides vꝛ a tranſitu ponti Inuenit᷑ etia boſfoꝛꝰ ꝓpontides ꝓ noĩe cuiuſdã ſtellę. Sumit᷑ etiã ꝓ via quã va/⸗ ount boues ad cãpũ ꝓ nutrimento. BGoſſequus.pe. coꝛ.i.bubule.qᷓi ſequẽs bo/ ues in cuſtodia. vel quouis alio modo. Boſtar.n.t.pe/p.eſt locus vbi boues ſtant ſcilz ſtabulu. Di etiã boſtar loc' vbi coꝛ/ poꝛa boñ cremant. Et inuenit hic boſtar ris.pe.coꝛ.ꝓpꝛiũ nomẽ viri ⁊ pᷣmitiunũu. Botrio.onis· m ·t. vꝛ qð exit de ſarmento qñ turgeſcit.⁊ qð dependet de cingulo. Botr ti.ſ..ẽid qð ẽiĩauno. ponit qñq; 20 acino.qñq; pꝛo vua:qñq; ꝓ racemo. . Fnenie inliglimal ge . Heut 52° Botrus amariſſimugs. Bouariũ vel boariũ.n.s.locus vbivendũt᷑ boues. ðJ . Bouicida.ↄ.p.pe.pꝛo:qͥ vel qucedit bo „ ues.i.macellarius. Bouilla lę.f.p.ẽ locus vbi vendunt᷑ boues Dñ Perſius. Accedo bouillas. Del bo/ uillę bouillarũ quidã loc iuxta ARomam vbi boues vendebantur. vel vbi boues tm̃ ſacriſicabant᷑ iuxta ᷣceptũ Mineruę. Bouinus.a.ũ.res bouisvel ad bouẽ perti/ nens. Houinus etiaʒ vt dicit DPapias.i. boui ſimilis. cellaxcius. B ante B3 Brabantia. f.p. quedam ꝓuintia. PBrachale.n. t.i.lubare⸗ dꝛ a bꝛachę.aꝝ. Hꝛachatus. a. i. qͥ indutus eſt biacha Dñz bꝛachata di ꝗqdã regio gallię.ſcilʒ ꝗq adia/ cet rheno . q; ibi hoĩes vtũt᷑ laxis bꝛachis. Hꝛachę.aꝝ.płis numeri·ſuũt indumẽta qͥb Bos. 9.c.ẽ aial quadrupes domeſticũ ara / Bouiſcida.o.p.i.qͥ ſeindit boues ·ſciliʒ ma⸗ =è . . E * “s,õ 5 . verenda coꝛpoꝛis velant᷑ tegunt᷑.⁊ dꝛa bꝛachos qð ẽ bꝛeue . q; bues ſolet eẽ: Nõ enĩi ſolẽt habere tibialia ̊ extendũt᷑ ſolũ/ modo vſq; ad gennnnnn. Bꝛacheũ.i.vadu dꝛ a bꝛachos qð ẽ hᷣue. Bꝛachile. lis.i.lubare. Gꝛachile etiã oꝛ cin⸗ ulum renũ. ꝛachiologia. F. . eſt ꝗdã figura locutio/ nis. fit ců plła ſub paucis verb comphẽ⸗/ unt᷑. vt vrit amoꝛ Haridẽnuptã rapit armat atridẽ. vltro pugnat᷑· fit machina · troia cremat. Bꝛachis.f.t.ꝛ inferioꝛ pars circuli. Bꝛachiale.lis.n.t.dꝛ toꝛquis ĩ bꝛachio · ſiue bꝛachij quoddã oꝛnametũ.qð ⁊ dextro/ cheriuũ ſine dextrochiriũ dꝛ. Hꝛachiũ. n.. vĩ a ban qð eſt foꝛte vel gra- ne · qꝛ cęterl mẽbꝛis foꝛtiꝰẽ. Iñ bꝛachiolũ i. paruũ bꝛachiũ. Et bꝛachiat .a. u. i. habe bꝛachia. Et nota ꝙ ſüt multę ꝑtes in bꝛa⸗ chio:Mam ibi eſt toꝛus ſiue muſculus:cu/⸗ bitus. vlna.⁊ ala· ſiue aſcella·ſiue ſub hir cus lacertꝰ. Et lacert' eſt ſuꝑioꝛ pars uł etiã ipſũ totũ bꝛachiũ/ dꝛ a lacero.asqꝛ lacerti vident᷑ eſſe lacerati a toto coꝛpoꝛe Inde lacertoſus.a.ũ.i.foꝛtis:q magnos⁊ foꝛtes habet lacertos. Coꝛus ſiue muſculꝰ eſt illa pulpoſa caro ꝗ in lacerto ẽ. Cubit eſt vſq; ad manũ.a dꝛ a cubo.as.qꝛ hoĩes ſolent cubare ſuꝑ cubitũ in cena · vel vicit a cubon qð eſt firmũq; firmu mẽbꝛũ eſt. Plna ſᷣm quoſdã eſt cubitalis menſura idẽ ſcilʒ qð cubit: Scom alios ẽ extẽſio vtriuſqʒ bꝛachij. Ala eſt iſta pars piloſa ſub bꝛachijs.⁊ dꝛ ſicq; piloſa ẽ vt ala· uł qꝛ inſtar alaꝝ inde bꝛachia emergant vel moueant᷑. Et eadẽ dꝛ aſcella.q; ab hoclo⸗/ co bꝛachia caillent...mouent᷑. Et idẽ locus dꝛ ſubhircus. q; eſt fetidꝰ·habet eni ſubtꝰ hirci.i.fetoꝛẽ hira. =D BSBi:achos gręce.i.bꝛeue latine. S Bꝛachmanę· au. ppli ſut Indię. Et declinat etiam hec bꝛachmana nę. ..p.pe.coꝛ. HBꝛactea.n.s.plis nueri·tenuiſſima anri la/ mina dĩ a bꝛacten gręco qð lamina auri eſt. Inde hbęc bꝛacteola. f.p.i.parua bꝛac/ tea. Bꝛactea etiã uł bꝛacteola oꝛ cãpanula aurea. Iñ bꝛacteat. a. ũ.ði.bꝛacteis oꝛnatꝰ ſcom Hugj. Papias vo dicit: BGꝛactea tenuis auri lamina vel alicuiꝰ metalli. Pꝛancia.f.p.qͥdaʒ locus iuxta guttur.⁊ vt di.bꝛancie ſũt fauces. Oñ legit᷑ĩ hiſtoꝛia Tobiẽę ꝙ Cobiã iunioꝛẽ piſcẽ metuentẽ pꝛẽdere. iuſſit angelꝰ. vicẽs: Eppꝛehende bune Prunen hune bre h lucd Hune gat PBuuu uniiu. vunt Peltt⸗ beeige Geun Pon Ae Hieut Sd Preni punat Neuus. lantk⸗ ſonn zaon ſſttotn beuin ul Kbe⸗ honen lonica hiaeg Pilſus onen e mam Buſin SS hone⸗ Gibutt. morr hebitan a hbatn nrle lannia Vtflan ſiht meil fnobi zuen Mon nin Bn tadi tee. ibre. ürin nani cnii peinpt miching. bio ſue Nd⸗ g ibuchei üibeti Winber ulisay kelbber ps aos ocowe nos: bi gbis dit Nrüdt. Neniura icniſio 8ploſe H Gr uteh 1iilos miiut bꝛancias eius. Bꝛanciola.F.p.i.parua bꝛancia. Bꝛanc m.S.i.guttur.a bꝛachos qð ẽ bꝛeue q; bꝛeue eſt q;tũ ad alia mẽbꝛa. Itẽ inue/ nit᷑ hic bꝛanc.ci.ꝗqdã paſſio ſiune moꝛbus: ſcilʒ ꝑfocatio faucium frigido humoꝛe.⁊ tũc dꝛ a bꝛancia bꝛancie. Bꝛaueta.tę.ↄ.p.pe/p.ꝛ tam victoꝛ qᷓ; qui accipit bꝛauiũ·q; qui woot. Bꝛauiiũ.n.S.i.laurea:palma/munꝰ.pꝛemiũ: curſus:q̃ſi parauii.i.paratũ.adqᷣſitũ vi ⁊ virtute · vel q̃ſi habitauiũ.i.habitũ vᷣtute Pꝛeſith.i.liber geneſeos hᷣm hebꝛeos. Bꝛeuigerulus.pe.coꝛ.i.baiulus et poꝛtatoꝛ bꝛeuiuũ. Bꝛeuilogia.f.p.bꝛeuis dictio.ſelʒ quãdo aliquis bꝛeuit᷑ vicit. . *– SBiꝛeuiloquus.a.ũ.pe. coꝛ.qͥ bꝛeuiter loquit᷑. Inde bꝛeuiloquii.i.bꝛenis locutio. Pꝛeuis.9.t d a bꝛachos qð ẽ bꝛeue com/ parat᷑. Inde bꝛeuitas.at. Iñ etiam bꝛeue bꝛeuis.n.t/ p litteris.qð ⁊ h̊ bꝛeuis.uis.in/ uenit · Inde hoc bꝛeuiariũ.n.s.locus vbi reponunt᷑ vel rexoꝛtant᷑ bꝛeuia. uł vbi ali⸗/ qd cõtinet᷑ abbꝛeuiatũ. Dñ qͥd liberĩ q eſt totuʒ officiũ diurnũ⁊ nocturnũ dicit bꝛeuiariũ. Item a bꝛenis vꝛ bꝛeuio.as. Bꝛia.f.p.i.mẽeſura ꝗlibet: dĩ a bꝛachos qð eſt bꝛeue. Obi eni nimietas ẽ ibi mẽſura non eſt. Et bꝛia vꝛ terra quędã. vbi fuint boni caſei. Bꝛiſca cę.i.fauꝰ vnde mel elicit oꝛ a bꝛiſin. Bꝛiſeus.m.s.i.bacchꝰ di a bꝛiſin qð ẽ ex/ pꝛimere? elicere vinũ de vua· lac de mã/ mamel de fauo. Bꝛiſin.i.expᷣmere vel elicee. Bꝛito. onis.m.t.pe.coꝛ.in obliqͥs · vel...ge. nomen cuiuſdã gentis: dꝛ a bꝛutuſ. Sũt enĩ bꝛitões q̃ſi bꝛuti:q q dẽ Pꝛut᷑ fuit pꝛi/ mus rex bꝛitonũ.⁊ qui pmo vna cum eis habitauit illã inſulã:quę modo vocat᷑ an glia. Idẽ dicũt᷑ bꝛitanni: eadẽ cauſa. Iñ h bꝛitania ⁊ bꝛitoniaa quo ſumit᷑ modo gentile bꝛito ⁊ bꝛitannꝰ.ni Et nota ꝙꝙ bꝛi⸗ tanni qñq; dicunt᷑ anglid. ſᷣ c adiuncto: vt flaui bꝛitanni.⁊ raro ſine adiuncto · Et qñq; dꝛ quędã inſula vltra bꝛitannos.et ꝓpꝛie illi bꝛitãni qͥ eandẽ inhabitãt. Sed q nobis ſunt cõtigui:ꝓpꝛie ſunt bꝛitones. Juuenalis. nec terribiles cymbꝛi nec bꝛitones vnc;⸗ Hꝛomin interptat Bromius.m.,S.i.bacchus. comedere vel cõſumere pꝛimere vel elicere · q; ille Pᷣmꝰ docuit ex/ „ SBruchus. m. s. qdã vermis a brachos qd eſt breue.qꝛ breuis eſt ulq;ꝛ durat breut bm Hug Papias vvo dicit:HPruchus lo cuſtęſilis vel q nõdũ volat tñ maioꝛ. HBruma.f.p.i.gelu:tempꝰhyemis.⁊ dicit᷑a brachos qð eſt breuea emeras qð ẽdies quaſi brachos emeras.i.breues dies ꝓpt breuitatẽ dieꝝ qui tũc ſunt. Et dꝛ bruma matutinale frig ꝓpꝛieq; breuiter ourat. Et totü hyemale tẽpꝰ dꝛ bruma a breui⸗ tate vieꝝ. Oel bromin interpᷣtat come/ dere vel coumere. Iñ bromius.i.bacchꝰ. qꝛ dat appetitũ comedendi. Iñ h̊ bruma mę.q̃ſi edacitasqꝛ comedit ⁊ coꝛrodit fo/ lia arboꝝ· vel qꝛ dat appetitu comedendi. Iñ brumani vicunt᷑ qͥ hñt faſtidiũ ciboꝝ Tinde brumarij i eode ſenſu. Itẽ a bruma hic⁊ G̊ brumalis⁊ Gᷓ̊ le vt brumale tẽpus. brumoſus.a.ũ.i.imundus? frigoroſus. Brunda gręce.latine cornu el caput cerui dꝛ. Inde h̊ bruduſiũ.n. s. a ſitu loci.⁊ ẽ lo/ cus quidã vbi eſt optim port. DNident᷑ enĩ cornua cerui ⁊ caput ⁊ figura ĩ diſpo/ ſitione eiuſdẽ loci. HPrutus.a.n.i.ſtolidusinſulſus:ſtultꝰimũ/ dus. Oñ vicim ſtultũ eſſe brutuʒ⁊ irra⸗ tionalẽ.DHẽ etiã aial irrationale vꝛ brutũ r aut oꝛ brut᷑ q̃ſi obrut.ſcilʒ a ſenſuqꝛ caret ſenſu:eſt eni ſine ratiõe etymologia eſt· nõ cõpoſitio. 3 ante Bubalus. pecor. bos ſi llueſtris Zferinus. 2a bos qꝛ ſiłis eſt boui. Iñ bubala.f.p.pro fę mina bubali: bubalinꝰ.a.ũ.i.bubalꝰ.a.ũ. ĩ eadẽ ſigtioneſcilʒ ad bubalũ ꝑtinẽs.uł de bubalo exiſtẽs. Inuenit᷑ etia bubulus a. i. 2. KReg. 6⁶ Bubaſthis.ſthis.f.t. dea bubulcoꝝn. Bubo.bonis.incerti ge.a ſono vocis cõpo/ ſitũ nomẽ habeteſt auis feda ⁊ ferakonu- ſta q dẽ plumisſ̊ graui ſemꝑ detent api/ gritia: ĩ ſepulcris die noctuqʒ verſat.⁊ ſp cõmorãs in cauernis.De q̃ Ouidius.e/ daq; fit voluc vturi nucia luct. Igna⸗/ uus bubo.dirũ mortalibb omen. DBeniq; apud augures malũ ꝓtẽdere fert᷑: Nã cũ in vrbe viſa fuerit· ſolitudinẽ ſigre vicuũt. Bubulcus.m.s.dẽ cuſtos boñ · ſicut ſubulẽ cuſtos ſun. D Bucca.ſ.p.i.os vel oris folliculus ul iflatio Vrbucca eſt nomẽ fictici ſũptũ ex pro/ prietate vocis ipſiꝰ rei. aut dꝛ bucca q̃ſi bolos.i.cibos capiens etymologia eſt . non compoſitio. Buccatus.a.ũ.qͥ habet buccas vltra modũ magnas. “ „ ð Bucco.conis.m.t.vboſatoꝛ qͥ multũ loqͥt᷑ 1 multũ comedit. Orope q dẽ bucco dꝛ garrulus qui cũctos loquacitate oris nõ ſenſu exuperat. SW Buccula buccella.f.p.tã p morſella q;ᷓ ꝓ parua bucca. Buccula etiã vꝛ vmbo. ? q/ dam pars galeęſciliʒ criſta vel conꝰ nñ Juuenalis. Et fracta de caſſide buccula pendẽs. Itẽ bucula ꝑ vnũ c.i.iaueca tũc deriuat᷑ a bos. Oñ Virgilius in pᷣ geoꝛg. Meria fugere grues aut bucula cęlu. Pa⸗/ pias vo vic: BGucula vaccula a boue di / minutiunuu. Buccella.fp. dĩ a bucca. tã p moꝛſello pa⸗ nis q; ꝓ parua bucca. Buccellarius.m.S.i.gluto. dꝛ a buccella Bucetũ.n.s.dꝛ locus vbi boues ciunt.i.vo cantſicut eſt ſtabulũ vel paſcua vel foꝛ ꝰ dẽ a bos. cols. Buccina.ſ.p.i.tuba.⁊ dꝛa bucca:vel dicit᷑ a boo · as.qꝛ ſonatvel dꝛ buccina quaſi vo/ cina a voce⸗ eſt ꝓpꝛie qua ſignũ vatur in hoſtes. Bʒ olim pagani agreſtes ad oẽ; vſu buccina ad cõpita vocabãt᷑. Nꝛopꝛie igit᷑ agreſtibo hoc ſignũ fuit. Et differt a tuba ĩ vſu:qꝛ buccina inſonãs ſollicitudi⸗ nem ad bellũ denũciabat · ſed tuba pꝛeliũ indicebat. Inde buccino.as.i.cũ buccina ſonare. Inde buccineus.a.u.⁊ H̊ buccin.i dlamoꝛ buccinę. Et coꝛripit pe. Hñ Dir⸗ gilius in xi? Cnei. Guccina cũ muros va⸗ ria angere coꝛona. .2 PBuccicen.m.t.pe.coꝛ.i.cũ buccina cancs. HBucolicus. a.u.pe.coꝛ.i.bouinꝰ.liber de bo/ bus factus vel tractãs. Hña plaliter bu/ colica coꝝ ·ille liber vbi tractat᷑ de bobus bᷣm Mug Dapias vo vicit. Gucolicim carmen.i.paſtoꝛale. Bufo. fonis.m.t.i.rana terreſtris. BGSugloſſa.iſ.p.eſt quędã herba q̃ſi bouis lin gua:q; folia aſperrima ad modũ liguębo/ nis habet. Et NPapias bogloſſa ꝑo in pᷣ/ ma ſyllaba dic ꝙ ſit herba lingua bouina a gręcis victa· q; folia aſprima ad modũ linguęg bouis habet. Sʒ Macer ⁊ medici dicũt vſualiter bugloſſa. Bulla.f. p. ꝑ ouo lẽ tumoꝛ qͥ fit ĩaq̃ ex plu / nia cadentea dĩ a bullio lis. Inuenit etiã bulla ꝓ ſtella. aliqñ iuenit᷑ p gẽma.aliqñũ drꝛ bulla oꝛnamẽtu equoꝝ ⁊ nobiliũ pue/ roꝝ. Solebãt enĩ pueri nobiles in ſignü nobilitaſj deferre quaſdaʒ bullas aureas a collo pẽdẽtes ꝑ quaſdã coꝛrigiolas.vñ tales pueri dicebant᷑ bullati. Oñ ⁊ ꝗqdaʒ veſtis etià balteus oꝛ bullaq; bullis oꝛ nat᷑. Et vt generalit vicat oĩa oꝛnamenta aurea vel argẽtea ꝗ fit quaſi iflata·bulle dicunt᷑. Et bulla vꝛ etiã qñq; ſigillũ.qð cerę impmit᷑. Inde bullo.as.are.i.ſigillo Et a bulla vᷣm qualibet ſignificationeʒ dꝛ bullatus.a. .i.plenꝰ bullis vel oꝛnatꝰ vel ſiglllatus. HBullio.onis.i.tumoꝛ aquębullentis oꝛa bullio.is.ire. Iñ bulliculuſ.i.paruꝰbullio ⁊ bullinculus diminutiuũ.i.paruꝰ bullio Bulloꝛ. oꝛis. tumoꝛ aquębullietis. Bumaſtha. .pa h bumaſthe thes · eſt vit vel vua magna in ſilitudinẽ mãmębouis dꝛa bos.Inde⁊ dꝛ bumaſtha·quaſi bo uis mamma. Burdigallis eſt qdã ciuitasa burdꝰ gal- lus:.qꝛ hũc burdũ galli habueruũt pus Iñ h; ⁊ burdigalleſis. ⁊ hocſe· aliqs de tali auitate. Burdo. donis eſt aĩal qð ex equo naſcit᷑ ⁊ aſina ſm Papiã ſic mulłꝰ ex equa ⁊ aſino ⁊ dicunt᷑ talia aialia bigena. Burgũdio dionis.p noĩe cuiuſdã gentis:a burgus gi. qꝛ olim deuicti a romanis ho/ mines illiꝰ getis· ab ipſis romanis ꝑ bur/ 8 gos ſunt oluiſi.⁊ ob hocburgũdiões di/ cti ſunt. Iñ h̊ͥ burgundia.ſ.p.ꝛ terra illa. Inde modo ſumit᷑ h̊ h̊ͥ burgũdiogẽtile qui eſt de terra llll. Burgus. gi. m. s.i.caſtruʒ vel fortiliciũ. Et caſtra cebra qͥdẽ ꝑ limites habita cka cõO⸗/ ſtituta burgos vulgo vocãt. Iñ burga⸗ rius· a. u. hic⁊ hęc burgẽſis in eodẽ ſenſu i.caſtrenſis. Burgulio.lionis.vel burguliu·ĩ eodẽ ſenſu idit᷑ crinis genitaliũ. Oñ.Burguliũ ꝓpe teſticulos creſcẽs crinis extat. Bunis. tct. ꝛ lõgũ lignũ ⁊ curuatũ in ara/ tro· vel potiꝰ curuatura illius ligni.⁊ dicit᷑ a bos quaſi bouis vros/q; curua eſt ad ſi/ militudinẽ caudę bonis. DHapias vo dicẽ Huris curuatura aratri. Burſa. f.p.i.marſupiũ.⁊ dẽ a byrſa ſe · qð ẽ coꝛiu bouis:quia de coꝛio fit· Burſella diminutiuũ.i.parua burſa SBuſtari ſtarij oꝛ ille qͥ coꝛpoꝛa cremat vel ſepelit. vꝛ a buſtů. Buſticeta.ↄ.p.dẽ qͥ vel ꝗ ſepulcqa ſtruit.⁊ dꝛ a buſtu buſti Buſtifrag pe coꝛ ͥ frãgit buſtũ i ſepulenũ nin hin Paſtin oord Nt Pſton. ſple din⸗ losy gal⸗ lloo Pucmne ia nfnn nuat: Clliüs Hug melee W quo Puto ſonll⸗ Hunoon amsa! Hurnsn gie⸗ Ntvrls Percore Abord eſcitt latte aboe Co/ iii zrnn Ppue; laonei wwſebu bbis Cnee Ullasbt Wmtte mbible ſieſtif Waut nnffab gn Gelnen vlig yj bullgo umenta unbele id nlſigl, one an' turdin nbulio hbillo Kyi medus Nqle e l⸗ uf la mſat 11no ennse misbo⸗ gban⸗ köes⸗ vgitle ca, Fdunr oceſanil uu liipe unt, diat Kulſy/ N 14 loſßt mnit plen vt ſpoliat moꝛtnuu. HBuſtulũ diminutiuiũ.i.paruũ buſtiũ. Buſtu.n. S.vꝛ ignis vel lignoꝝ ſtrues vbi coꝛpoꝛa moꝛtuoꝝ cremant᷑a dꝛ buſtuʒ q̃ſi vſtu ab vrẽdo.Et buſtũ.i.ſepulcꝑ. Buſtura.f.p.i.ſepultura.⁊ dꝛ a buſtũ qð ẽ ſepulcrum. Buphthalmõ di aliqs hñs magnos ocu/ los vt bos.⁊ d a busi.bos⁊ ophthalmõ oculꝰ.Mlbm Iſidoꝝ eſt quida flos croci ſilis oculo bouis a grecis nomẽ accepit. Butanicũ.n.s.eſt quida liber medicinę vel phyſice·qͥ herbariũ dꝛ. Hutyrũ.n.s.me,p.dꝛ pinguedo lactis: ſic deriuat᷑ a buto qð eſt quoddaʒ aial lacte multũ abũdãs. Inuenit᷑ tñ me.coꝛ.Hnde Hirgilius. Aac niuen butyrũq; nouũ cũ melle comedi.Et ſic cõponit᷑ a bos ⁊ vterꝰ vel tyrus qð eſt caſeus: dꝛ butyrũ qͥddã quod fit ex lacte. HZ Buto.tonis.m.t.eſt quoddã genus aĩialis qð valde in lacte abudat.⁊ dꝛ a buo.is. Hutro.onis.m.t.i.inuenis. Butus.a.ũ.i.perfuſus:a buo buis. Buxus.m.s.eſt quędã artoꝛ.⁊ dꝛ a byxos gręce. Inde h̊ buxũ.i.lignũ vel fruct illiꝰ arboꝛis · vtruũq; tñ indinerẽter inuenit· tã ꝓ arboꝛe qᷓ; ꝓ ligno. Iñ etiã buxeus.a.u. de buxo exiſtẽs.⁊ hoc buxetũ loc in quo creſcũt buxi. Cante Aath p itẽtia uł patiẽtia dẽ. Caballꝰ. m. s. i. vilis equꝰz ꝛ a cabo. Iñ caballinꝰa.ũ.pe/p.Dł cobalłꝰoꝛ q̃i cauallꝰ.q; pede ca/ uat terrã.vel qꝛ pe’dẽ bʒ cauũ vt dextrari Cabo.onis.i.equus caſtratus. Cabꝛo. m. t.⁊ ſcabꝛeus bꝛei · ſüt diuerſa ge/ neruũ aĩialia.⁊ dicunt᷑ ambo a caboi.equo · q; de putridis carnibo equoꝝ ſexe naſcut Papias vyo vicit:Cabꝛo vermis dictus a cabonei.equo·eo ꝙ ex equo creet᷑ ſicca⸗/ bꝛo ſcribitur ſine r in pma ſyllaba. Nonit etiã crabꝛo ita ꝙr eſt in pma⁊ ſecuda ſyl/ labis. Dñ dicit: Crabꝛo vermis dictus a cabone ex quo naſcit᷑. Et hęc lra inuenit᷑ ĩ multis biblijs.DPeut: ⁊⸗ Inſuꝑ⁊ crabꝛo/ nes mittet oñs deus tuus ĩ eos. Quęda aut biblię habet ibis.⁊ d ſcrabꝛones:ita ꝙ r eſti pma ⁊ ſecida ſyllabis. SOj HPa⸗ pias vult ꝙ ſcabꝛones ſceribat᷑ ſine ri pꝛi/ ma ſyllaba. Oñ dicit: BGcabꝛões.i. xeſpe longioꝛa crura habentes, Cabul in lingua phenicũ ſonat diſplicere. Mñ. ʒ. Reg. 9? dicit᷑ ꝙ Mirã appellauit oppida quę dedit ei Galomõ terram ca- bul. qꝛ diſplicuerunt ei. DVPñ.DPico cabul terra Salomon quã cõtulit Mirã. QCabus cabi dicit mẽſura. Hñ.4. Aeg. c Quarta pars cabi ſcilʒ ſtercor colũbarũ Et vt viat Joſephus. h̊ cõdiebãt cibos ꝓ ſale.tẽ in hiſtoꝛijs di. Cradũt quidã noie ſtercoꝛis dia veſiculã colubęin qua recipiebãt᷑ grana defoꝛis allata. Dñ. Eſt meſura cabacaro vmibus apta cadauer. Cacabus.m,s.pe.coꝛ.ilebesa ſono feruor ictus. ꝓeruẽdo eni expmit hũc ſonũ ca a ca ᷣm Mug. Oñ. In noſtro cacabo ꝓp/ pter pulmẽta cacabo. Hapias dvicit: Ca/ cabus vas de terra ⁊ etiã de ęramẽto Hn Deſipis in cacabum ſi fruſta remoꝛſa re- trudis. M Cacephaton.i.turpis ſonꝰ.a cacos ⁊ pho/ ne·qð eſt ſonus vel turpis flatus. In ca/ cephatus.i.turpis ſon vel turpis flatus qð ⁊ alio noie dꝛ cacophõia.i.cacephatõ Cacethes.this.m.t.i.malus mos.⁊ di a ca/ cos ⁊ ethis qð eſt mos. Vñ Junenalis. Inſanabile multos ſcnbendi cacethes. Cacexia.xię.ulł cacoſia.di gręe mala vexa/ tio qdã paſſio eſt.⁊ oꝛ a cacos ⁊ oxi:qð ẽ acutu · vel ethis qd eſi mosq̃ſi acutũ ma/ lum·vel malꝰ mos pᷣm Hug Papias vxo dic: Cacexia nomẽ ſupſit a coꝛpon habi⸗ tu. Mã gręce malũ vel vexatio dꝛ. Fit eni itemperãtia ęgrotatis vel medicatis. Cachinnus.i.riſus inutilis ⁊ imoderatus⸗2 dꝛ a cachinnoꝛ.aris: vel cõponit᷑ cũ con et cignus q eſt albus vt nix ꝓpter dentes qͥ vident᷑ albere in riſu. Cachinnatoꝛ ⁊ cachinno.onis.idem ſcilicʒ deriſoꝛ Cacodęmononis.i.malus angelusqᷓuaſi malũ ſcies.a cacos ⁊ vomon. Cacos gręce· interpᷣtat malil. Catoſyntheton.ẽ vitioſa cõpoſitio dictio/ num.vt:Merſaq; viuetiũ terga fatigamꝰ haſta. . Cacumẽé.n.t.i.ſũmitas Inde cacimino.as.i acuerein ſũmo ſublunare. et coꝛripit:mi. HDuidius. Gũmaſq; cacuminat aures Cacus.ci.dꝛ a cacos malũ:qꝛ fuit małꝰ.Fuit eni ſeruus Euandri malus ⁊ ſur. Cadauer.n.t.vꝛ a cadẽdo:eo ꝙ; moꝛte cec/ derataut q; ſtare nõ poõt. Dis moꝛtu aut funus eſt· aut cadauer. Junus ſi ſepeliata funibo accẽſis.i.cãdelisſic vicu et qnas ante feretrũ papyris cera circũdatas fe/ rebãt. Cadauer vo ſi inſepultũ iacet. Itẽ funus v; in domo. Cadauer dũ poꝛtat vl ſepelit vel cremat᷑. Exequias vel fun di⸗ cimus crematũ. Keliqas cõditũ ia ſepul/ tum coꝛpꝰ ↄſuetudine dicimꝰ. aut oꝛ cadauer quaſi caro data mibo· etymo⸗ logia eſt. Inde cadaueroſus.a.ũ.i. plen cadauerib?bb. Cadax.ↄ.t.i.caudus:qui ſępe cadit. Cades.dis.ſ.t.vel hoc cades indecli.i.loc vel fons vbi erit iudiciuʒ. Eunterpꝛetat ſanctũ vel ſanctiſicãs vel ſanctiſicatio. Cadeſa.f.p.i.coꝛtũ. Oñ Geñ.38e de Juda dẽ. Qua ci vidiſſet ſuſpicat eſt cadeſã.i. ſcoꝛtu. Cadex.m t.i.trũcus.⁊ dr a cado ·quaſi caſũ dans:qð ⁊ caudex dꝛ ⁊ codex. Caducęũ.cęi.n. s. virga Mercurij cuʒ qᷓ vi⸗ ſcoꝛdiã faciebat cadere in pacẽ⁊ ſõnũ.ñ bic caducęatoꝛ. tor.. qui lites pacificat. Et ꝓpꝛie caducęatoꝛes vicũt᷑ legati pac ſcilʒ qᷣ gra pacis ferũt legationẽ int aliquos. Cadudler.a.i.i.ferens caducęum · talẽ ſelʒ virgm. Caducus.a.ũ.pe,p.⁊ cadabũdus.a.ũ.i.cre/ bꝛo cadẽs.Caducus etiã vꝛ id qð cadere facit.vt caducus moꝛbo qui etiã comiciał d. Itẽ hoc caduci.ci.ẽ illa hereditas que cõtingit alicui ex moꝛte alicuiꝰ carẽtis he⸗ rede. Inde bic caducarius.rij: H̊ͥ caduca/ ria. rię ille vel ula cui hoc cõtingit · ſalicʒ qᷣ accipit caducũ. Caduca etiã dicunt folia maloꝝ vel floꝛesquos gręci ntinas vo/ cant hm Hug. Oapias vo dicit. Cadu cum vꝛ quod ab vno cadit ĩ alterũ ꝑ bę/ reditatem. 2è Caducũ legatũ ſᷣm ¶o.in ſũ.C. de cadu. tollẽ.eſt q deficit pᷣſt moꝛtẽ teſtatorq̃ cunq; roe. Et q; qbuſdã modis rõniboꝰ iniqͥs. oliz legata fiebãt qñq; caduca:iõ lex ponit vnã rub.de cadu.tollen Cadula.loꝝ.i.guttę ꝗqᷓ cadũt ex pingui car/ ne cũ aſſat · vel etiã ex cero. Cadurcu.n.S.i.tẽtoꝛiũ/q; facile caditquod ⁊ cadurcus inuenit᷑. Itẽ cadurcũ ẽ mẽebru virile vel potius femie Nã ꝓpꝛie cadurca dicunt᷑ ſumitates naturę femię ſic viroꝛũ pꝛeęputia. ARlij ſpondã lectuli eſſe dicunt. Cadus cadi eſt vas:quod vulgo vꝛbarri/ le. Et vt dicut· vas ẽ vinariũ otinẽs tres vmas.⁊ alio noĩe dr ſitula.ñ cadulꝰ.li:⸗ cadiolus diminutuiuaaag. Capharnaũ interpᷣtat᷑ ager ↄſolationis/uł . villa pingnedinis.ꝛ ſeibit᷑p.f.ĩ Papia. poõt etiã ſeibi ꝑ ph. Caiphas.phę.m. ꝓ.pe.coꝛ.interpᷣtat ineſti⸗ gatoꝛ vel ſagax vel vomẽs oꝛe · Iniq enĩ oꝛe ſuo iuſtu dãnauitq;uis hoc myſterio ꝓphetali anũciaſſet.CCuroꝛa.¶d Caiphã ꝓperant cõſiliũq; tenent. Cain ꝓpꝛum nomen viri. ⁊ fuit pꝛimoge/ nitꝰ dę.⁊ iterpᷣtat᷑ lamẽtatio vel poſſeſ⸗ ſio vel augmentatio. Cainiani hbęretici pinde ſunt apellati qm̃ Cain adoꝛãt Calabꝛia.f.p.puintia iuxta apuliãꝗʒ. Caladrius.ꝛij.auis ꝗdã eſt: dꝛ etiã cara-/ ↄꝛion Aeuit xi? Sed Deut? 242: Ca/ ladriuʒ ne comedatis. Wuroꝛa. Garrula caradrion auis ẽ illoſq; figurat.Et vt di/ cuntcaladrius caradrion ꝓ eadem aue accpiuntt. Calamatus.m.S.eſt quoddã genus ſtricte mitrę dr calamatus quaſi caloꝛẽ machi/ nans eo ꝙ ſtricta ſit capiti impᷣſſa. Vñ Joſephus.Supꝑ caput geſtat pileum in modu parui calamati. — Calamariũ. n. S. v coꝛnu vbi tenet᷑ ĩcauſtũ Calamiſtratus.a.u.i.calamiſtro oꝛnat᷑ Iñ calamiſtratulus.pe. coꝛ. Oñ Mieronym in quadaʒ epiſtola. Pueros cincnnacu/ los⁊ calamiſtratulosa ꝑegrina vngueta olentia deuita. “ Calamiſtrũ.n.S.ẽ acus ferrea uł alteri me/ talli in ſiłitudinẽ calami facta.qua crines obtoꝛquent᷑ vt cniſpi fiant· quã i cinere vx vt calamiſtrati ſint. 9 in igne calefacere ſolẽt qͥ; capillos criſpãt Calamitas.atis.f.t.i.miſeria.⁊ dĩa calamꝰ ꝓ canna·q; eſtianis ⁊ vacua iſtar calami. Pꝛopꝛie qͥdeʒ calamitas eſt q aliqᷣs nec in re nec in ſe nec exterius nec intenꝰ ha/ bet · ſicut cĩna vacua⁊ vana eſt exterius ? interiꝰ. DHlł oicit᷑ calamitas a calamis ſti/ ulis. Cu eni calami ſegetũ frãgut᷑ inde diriũt᷑ fames ? miſerię tuc ẽ calamitas DHDñ quidã dicunt ꝙ calamitas ꝛ q̃ſi cada⸗- mitas a cado· d in. l.mutata/qñ ita calami cadũt frãgunt᷑ ſed potius videt᷑ etymo/ logia q; cõpoſitio. S” Calamites.m.t.eſt genus ranęſic dictus a calamus:q; moꝛat in calamis. Calamitoſ.a.ũ.i.miſer ⁊ calamitate plenꝰ Calamus. m.s. eſt cĩna vel ſtipula ſegetis quę ſuſtinet ſpicã. dicit a caleo.es.quia imiſſo flatu caleſcit. Itẽ hm Papiã cala⸗ mus dĩ penna ſq iptoꝛis: calamo.as.q& KNw el tors ime abtto Gnnns nudc ſacken land gete⸗ Clunn dlong (Ctus valor oge iw⸗ pus eyn Colcan lalc⸗ nens (Karne meond zuluk ſoboene goc (Aason Gog Aculol 1pelen Cllo ac (h! Wli Cle ſune ⸗ icg uner Uabſen wuit lens alge Peer nimt Nunta V. lo ⸗ E ui tian Pagtileſt, e Nieni venſteno UCipbi anpineg, no wpſen pelntigi Reniamn/ PiCa/ aOrmle mryt pendena Nnus ſnt rinuchn npe Vi tpleunin et icniſti donat Ne Cnannaau⸗ yngeen lalen ne⸗ ⸗ Mes lanereyt osipt ndln iſtraln. gilhot tinn / lumisſt nins Df iiide⸗ itnohumt Getemn nsa eſt velũ ponere · q; calat i incauſtũ ĩponit ſuꝑ chartã. Itẽ calamus eſt ꝓpꝛiũ nomen arboꝛisa cauẽdo.i.fundẽdo voces dictũ Item calam Ecech. J0. eſt menſura ſex cubitoꝑꝝ ⁊ palmi. Itẽ calamus eſt fluuiuſ amnis cãpanię. Itẽ calamꝰ ẽ ſpecies aro matica. Itẽ calami ſũt haſtę cãdelabꝛoꝝ factę in modũ calamoꝝ. DOñ. Eſt arboꝛ ca⸗ lamꝰ.fit ſcriptoꝛis qʒ penna.Eſt culmꝰ ſe/ getis · ſpecies aromatis extat. . Calaria.f.p.eſt nauis ꝗ ligna poꝛtat.⁊ dĩ a calon gręce.quod eſt lignü latine. coculoꝑ ſᷣm Hug.⁊ di a calon quod eſt lignuʒ.quia fit ex ligno· vel oĩa calo.as. i.pono· q ibi ponunt᷑ penſa vel aliud. Da/ pias vᷣo didt. Calati ſunt ciati · caniſtri de virgisanguſti ĩ füdolati in oꝛe. Calcaneus dꝛ a calx vel callus: idẽẽ quod calx.⁊ eſt aliud qᷓ; talus:Nam talus e ſub cruriboidem ⁊ talonus:⁊ ſub talo eſt cal- canens vel calx. Z Calcar.n.t.dẽ a calcaneus:qꝛ in calc ułcal⸗ caneo religat᷑. Et dicunt᷑ calcaria ſtimuli aĩaliu.Dnñ DHuidius. Mil nocet admiſſo ſubdere calcar equo. Itẽ lH calleo callus. de quo calcar venit?⁊ cr. Calcedomius eſt lapis pꝛęcioſus ſicut oict glo.ſupꝑ Ipoq 22 caloꝛẽ naturalẽ habes: ictu ſolis vel digitoꝝ attritus excandeſcit ⁊paleas ad ſe trahit. Calcitroſus equus eſt qͥ ſolet calce ferirei. pedibo retro ſe ꝑcutere. Calcula.lę.i.lixa· vel ſeruꝰ militũ·vł nũcius curſatilis. Oñ Plautus. Hideo calculaʒ militaren. Calculus pła ſigt. Nam pmo idẽ eſt quod ratio · vt Ille habet bonũ calculũ.i.bonam rõeʒ.2 & numer ul ↄputatio.Oñ ilegib⸗ Si qͥs erraueit ĩ calculo.i.nõ bñ diuiſerit numeꝝ·dẽ errare ĩ calculo.ʒꝰ ẽ ſẽtẽtia dif/ ſinitiua.Oñ in decret.Nõ ꝓcedat calculꝰ in abſentẽ. 4.i.carbo. Vnde Jſaię. 6? Et volauit vnus ad me de ſeraphinꝰ in ma⸗/ nu eius calculus. Sʒ ibi dicit glo.ꝙ cal⸗ culus eſt lapis ignitus.uł carbuculus qui ꝓPpter flãmeũ coloꝛem ignitus dicit᷑. S oẽ quarta pars oboli.e traſũptiue dꝛ pꝛe/ miun. Nñ in pod. DNincẽdi dabo mãna abſcõditũ ⁊ calculũ cãdidũ.i.pᷣmiũ.q di lapis leuis paruus ro tũdꝰ⁊ ouniſſimꝰ.ſic dictꝰ.q; buitate ſui:ſine moleſtia calcat᷑ Cui cõtrarius ẽ ſcrupus.lapillus minut Zaſper .q ſi inciderit in calcismentuũ nocet ⁊eſt moleſtus aio.vnde ai moleſtiã ſeu⸗ pulũ dicimꝰ. hinc ⁊ ſeupea vel ſcrupulo/ ſa ſaxa.i.aſpa.SDe eſt idẽ quod gladiꝰ. Itẽ calculus ꝛ lapis qͥ eſt in weſica. Iñ calcu/ loſus.a.ũi.qͥ talẽ patit infirmitate. Item a calculus ꝓpter ſilitudinẽ calculi vꝛcuntur ſcaqui.q; leues ſunt⁊ rotũdivel diain᷑a callis:q per vias oꝛdinales eãt.i.ꝑ calles. Hſ calculoꝝ partim oꝛdine mouent᷑: vnde ⁊oꝛdinarij vicunt partim vage:vnde et vagi dicum acqͥ oio moueni nõ poſſunt inati vicunt᷑.Dñ ⁊ egẽtes hoĩes iciti vo/ cant᷑qbo ſpes vltra ꝓcedẽdi nulla reſtat. Vñ.Calculus eſt podus mimus lapis en ſis acutus.Calculus eſt ratio·numerꝰ.ſen/ tentia:carbo. Moꝛbo. in ludis ſcaquoꝛi calculus ibit. Calculatoꝛ.i.nũeratoꝛ:cõputatoꝛ.⁊ bm IJſi/ doꝛũ di a calculis.i.lapillis minu:quos antiqͥ in manibo tenentes ſolebãt nueruʒ Calcus.m.S.i.quarta pars oboli.⁊ẽ mĩma pars ponderis. Item chalcos gręci vicũt ⁊0 mutata in v cõuertit᷑ in latinu.⁊ dicit chalcus.ci.i.fex vel es. Caldaria. f.p.ẽ vas quoddã ·q̃ſi calidaria a calidus dꝛ.wl.ein keſſel. Caldus.a.ũ.ꝑ ſyncopã di ꝓ calidus. Caleptra vide.j.capullulu. Calerarius.m.s.dẽ miſter ferens ligna. Calibs.libis.ↄ.t.dꝛ qͥdã plłs.⁊ vꝛ a caleo eseo ꝙ ſemꝑ caleat fodiẽdo illud genus ferri quod multũ abũdat circa eoſ. Inde calibs. bis. ꝛ illud genus ferri. Et coꝛ pe. Pñ Aucanus in quarto.Mõ calibẽ gen/ tes penitus fugiẽte metallo Eruerãt ⁊c. Calidus.a.ũ.vꝛ a caleo les.⁊ cõparat᷑. Iñ caliditas.atis.Et vt dicit Hapias.Cali⸗ dus.i.caloꝛe affectꝰ.ſcribit᷑ ꝑ vnũ.l. Coꝛ/ pit eni pmã ſicut caleo. es. Caliendru.dꝛi.n.s.i.mitra.vel generaliter quicquid caput iuoluit:vt maioꝛẽ caloꝛẽ contrahat. Hñ Dꝛatius ĩ ſermonibo ll⸗ tum ſagane caliendrũ. Caliga.ſ.p.ꝛ calciamẽtũ cruriũ ſiue ſit de panno/ſiue de coꝛio · ſiue de ferro.⁊ dict a calcio.as.uła colligo.as.q; caligeęligãt᷑ vel dꝛ a callo pedũ. Inuenit᷑ etiã calicula ꝓ eodẽ Dñ Muroꝛa. Sume tibi caligas 2 veſtẽ ſtringe ſequẽdo. Caligatus.a.n.i.caliga indutusvel habẽs caligas.Dñ ⁊ milites caligati dicitur a qbuſdã caligis ferreis quas ſolẽt habere. Vñ quidã Meronũ victus ẽ caligula.q a pueritia inter milites eſtverſatus. Cali gula Pot etiã dici parua caliga. B Caligo. ginis..t.ẽ obſcuritas ⁊ vmbꝛa ſpi/ ſitudine aeris facta · vel caligo vꝛ fuligo⸗ oꝛ ſicqꝛ maxume caloꝛe gens vel ignis gi⸗ gnit᷑. Oñ. Eſt veſtis caliga nomẽ caligo tenebꝛę Derbũ caligo notat obſcuro vel caligine plenus. 2WS Calimacus.pe.coꝛ. ꝓpꝛi nomẽ viii· de quo Huidius in de remedio amor. Calimaci numerus nõ eſt dicendus cchilles. Caliope. pes.eſt vna de nouẽ muſis q̃ſi ca⸗ lophone.i.bona ſonoꝛitas.⸗ dꝛ a calo · qu eſt bonũ.⁊ poteſt ſcibi ꝑ RK kaliope. Calix.m.t. eſt quoddã genus poculoꝝ.qð olim exligno ſiebat.⁊ dẽ a calon· vel põt deriuari a caleo. es. SGolebãt eni calidam 2 frigidã potionẽ miſcere in calice. Vnde calix vict ẽ a calida potiõe.Et miſcere/ p miſtrare ꝓpinare vinũ.vñ adhuc miſce/ mus calida frigidis ecõũſo·vinũ⁊ aquã 7 ecõuerſo. Et coꝛripit li Onde Mꝛatius. Fecũdi calices que nõ fecere deſertũ. Itẽ calix trãſũptiue plła alia ſigt. DHñ. Das ſa cramẽti ſacra ſenptura voluptas. Daſſio ſitq; calix ꝑternaq; pᷣmia regni. Iñ calicu lus.i.paruus calix. artis inſtructus. Et ſic callidus non pio aſtuto tm̃ · ſed ꝓ aſtute etiã docto vꝛ. Mic etiã dꝛ verſutus. q; aiuʒ cito vertit ⁊ faci⸗- le ad quãlibet fraudeʒ. Inde calliditasi. fraudulentia SMl Callis.lis.oꝛ ſemita callo peduʒ perdurata ſtricta ⁊ anguſta inter mõtes. Et ẽ callis iter pecudũ ꝓpꝛieſemita hoiuʒ· vel callis ẽ limes callide iacẽs,i ſᷣm G̊ dꝛ a calleo.es. ꝓ callide ſeñů. = Callus. m. S.i. vurities pedũ q̃ terraʒ calca/ mus: etiã manuũ vurities interioꝛ dicit᷑ callus: etiã cutis lardi. Iñ calloſus.a.ũ.i. pinguis. carnulẽtus callis plenꝰ. Iñ etiã calloſitas.i.duritia:foꝛtitudo/pinguedo Vñ. Callus vurities dicat᷑ ſemita callis. Calo.m.ct.vr ille qui poꝛtat ligna. Calones etiã vicũt᷑ galeę militů. ñ. Ponere dico calo.ſed refert pondera calo. Calobalſamũ.n.s.dꝛ lignũ balſami velli⸗ quoꝛ emanũs de ligno eius trito. Calon gręce · vꝛ lignu latine. Calopodiũ.n. s.i.baculus ligneus. vel pes ligneꝰ dꝛ a calon. podiũ qð ẽ baculus vmbꝛo. Inde caliginoſus.a.ũ.i.obſcurſus qquo terrę initim vela calon. pos.i.pes. Caloꝛ caloꝛis oꝛ a caleo cales. Caluaria.i.p.i.locus patẽs ſuꝑ duo ſupꝑer/ cilia. Oñ vt ĩ euãgelio habet. Locus in q̊; xecapitabat᷑ latroneslocus caluarię ap/ pellabat · ſcilʒ ꝓpter caluicieʒ abſciſoꝝ ca/ pitũ ꝗ ibi iacebãt ul ꝓpter oſſa calua exi/ ſtentia ibi. 7 oꝛ hebꝛaice golgotha. Caluaſter.i.aliquãtulũ caluus. Caluiciũ.n. S. bęc caluicies.ei.loc' patens ſuꝑ ouo ſuꝑcilia. Calunia. ſ.p.ẽ accuſatio falſa:crimen falſo obiectu iurgiũ alienę litis. NHlłeſt petitio iiuſta ex certa ſcictia in iudicio facta.⁊ iu-/ ſte petitioni ũuſta rñſio · vel eſt falſi crimiſ impoſitio.ff. de ver. ſig.l. i. in pꝛin. Caluniatoꝛ· eſt falſus accuſatoꝛ.vel qͥ ſcent alicui falſa crimina imponit vexandi occa ſione. = M Calus.li.eſt vas vimineũ ·vel de ſalice per qð muſta colant. — — Caluus. m. . v carẽs cinibo in frõte capit Inge caluulus.i.paruus caluus. Calx.m. t.vꝛ pᷣma pars platę· vel potiꝰ po/ ſtrema⸗quę calcaneus vꝛ.:a dꝛ a callus.Hᷣ hec calix caldi. cementũ: tũc dꝛ a calidus q̃ſi calix·qꝛ ex lapide calefacto ⁊ aduſto ſu· Cahx etia ponit ꝓ fine cuiuſlibet rei · ſic dꝛ. In calce libꝛi p in fine libꝛi. DPñ. Pars pedis eſt hic calx·cõbuſtus calculꝰ h calx. Sed Papias vicit: Calx lapis cocꝰ aq̃ᷓ accẽdit᷑oleo extinguit. Cama.ſ.p.eſt quoddã genus lecti bꝛeuis ⁊ circa terrã:quod hoc cama · atis· iuenit᷑ in Ambꝛoſio de officijs. Etiam vᷣm Iſidoꝛũ Cama eſt quędã particula ſententię. Vñ. Doꝛmit inops cama combuſſit pergama Cambyſes.pe, pApꝛiũ nomẽ. Oñ gluroꝛa. Rex Nabuchodonoſoꝛ Cambyſes victꝰ in anno. ä Cameleon.leont:m.t.quoddã aĩal dictũ a camelus.⁊ dꝛ ſic·qꝛ licʒ ſit aſperſus albis maculis vt parduscollo equo ſilispedi/ bus bubalis capite tñ camelo eſt ſilis ßᷣm Hug Papias dicit: Cameleõ ſilis lacer⸗ teq̃drupes · ſcilʒ ſub aſpectu mutat coloꝛẽ. ⁊ viuit de aere · vide.ð.allec. Camelopardus dictus eſt eo ꝙ camelo pardo ſilis ſit. Camelus.m.s.eſt aĩal gibboſũ⸗ dẽ a cami quod eſt bꝛeue vel humile · q cum cameli onerãt · ut bꝛeuioꝛes ⁊ humi es fiãt · accu/ bat · vel oꝛ a camur.qð ẽ cumũ:q; curuꝰ eſt Cneuntl Onisonen Pucun Npnean engn Petan fnam Gbammms⸗ haberenl igteſt ialblaln anmense natütnn Cmücmen Cymlusm. etfinli dipueln partesi⸗ tum. Vi Cumlos nimizin ntüvrlt Cluqnün lenik pel Cummsnm alunutef Cnlalo⸗ Cnisin diſcgol Enilic Ceaam. Cnpmnf geusvin Cnhon tun S ns lanpe ul. upani onn Cunſen⸗ etni⸗ fiti Eountd i N kepudi nig antig bent Cpiän Dens 1wsn s duo ſr, algn luun , Nlucluen, oche 6 oun qnmen ao N ſtwntio Dfucn riu⸗ Rfallimit n. Nſa Wundoon ncſieg foͤtapi us⸗ ipor w⸗ dia alus diaclchis 1o duſto DiPus nal har. pscole ibreuis? n Naoi mnuei lſitrgen Nüma. Nisdic⸗ ul dicni eſis ibis oſtocedi⸗ chitsen ſsuen⸗ numori⸗ gumh: rim mame ii d gonb doꝛſo Itẽ camelus me ꝓ.eſt funis nautie Camena.nę.f.p.i.cantilena vel muſa quaſi canẽs amene.vel canẽs melos.⁊ ꝓduc pe. Vñ Oꝛatius. Surge inbumanę ſeuui depone camenę. — Camerus. a.ũ.i.curuus.⁊ dicitur a camur að eſt curuũ. Iñ camera.ſ.pa. curuatura. Pñ ⁊ camera vicitur locus ſecretus vbi cubamus eo ꝙ quãdam curuaturã ſolet habere in ſuꝑioꝛi parte quaſi ad modum cgli·ꝗᷓ teſtudo dẽ lacunar Iñ camerariuſ i. cubicularius vel pediſſequ.⁊ camerana i.pediſſeq̃. Iñ cameratus.a.ñ.i.curuatus. vl cameris oꝛnatus: cõponit᷑ bicamera⸗ tus. a. u. tricameratus. a. u. Oñ. Eſt camur curuũ camerã dic inde venire. . Camillus.m. s.i.puer ingenuusqͥ cameraʒ ſolet frequẽtare. Inde etiã camilla.ſ.p.et oꝛ puella ingenua. Inueniũt etiã be duę partes ĩ alio ſenſuſcilʒ ꝓ pueris ſacerdo-⸗ tum. Dñ Macrobꝛius de ſaturnalibus. Camillos inqͥt camillas appellabãt fla/ m inũ ⁊ flaminaruũq; miſtros. Et ſᷣm hoc tantũ valet camillus:quantũ miſter.⁊ ca/ milla quãtũ miſtra. Oñ ⁊ Mercunius in- uenit᷑ apellari camillus· q; miſter ẽ deoꝝ. Caminus. m. s. pe. p. i. ignis vel foꝛnax.7 Dꝛ a caumate m PHapis. Camiſia.fſ.p.ꝛ a camaqꝛ in ea doꝛmum in camis.i.in lectis noſtris vel ſtratis. Del r ſicq oliʒ fiebat de canabe Iſñ camiſia/ tus.a. n. i. ͥ habet vel indutus eſt camiſiaʒ Inde camiſiola.i.parua camiſia. Campana.ſ.p.me.p.di a capanis puintia q; eius vſus pmũ ibi repertus eſt. ꝗñ hęc campanula: bęc cãpanellaãbo diminu/ tiua. Iñ etiã campanarius.i.q facit capa/ nas. Iñ bęc campanaria rię.ei vxoꝛ· ul ꝗ campanas facit.⁊ hoc cãpanile.lis.turris in qua ſunt campanę. . „ Campania.F.p.eſt puintia auꝰ caput ẽ ca/ pua. Compeſter. 9.t. vel cãpeſtris et hoc cãpeſtre adiectiuu.⁊ hoc campeſtre·hui. ſtns ſub⸗ ſtãtiuũ · veſtis gladiatoꝛũ q̃ tm̃ genitalia tegunt· dicta ſicq; iuuenes dum nudi in cãpo Mari gladiaturã exerce bat illa ve ſte pudẽda cooperiebãt. Dicũt etiã cam/ peſtria.lũbaria·ſuccctoĩa· perixomata hm Pug. Et hoc eſt qð alij dicut ꝙ capeſtria dicunt id quo virgines olim pudibũda tegebant· vt perixomata. „ Campiductoꝛ.m.t.i.pugil ſeu ductoꝛ ul ca⸗ pitaneus. Campio onis.m.t.i gladiatoꝛ· vel ĩ cmpo duellũ exercens:ſcilʒ pugnatoꝛ. Campus.m.s.ꝓpꝛie eſt planicies terraꝝet oꝛa cami qð eſt bꝛeue humile.q; eſt hu⸗ milis bꝛeuis pedibo nõ erect· vtmons · iacẽs. Pñ gręce podion di· Inde cam,/ pulus ⁊ campellusambo diminutiua. Camur gręce.latine ĩ curuũ. Iñ camurus a.ũ.i.curuus. Et hi camures camuꝑꝝ boueſ alti ⁊ decuruati.vel deriuat᷑ a cami qð eſt bꝛeue· qꝛ habent coꝛnua bꝛeuia. Cana vicus eſt galileę. Vñ Gimon dict ẽcanane. Joanis.2? Nuptię factę ſüt in cana galiler. Et iterßtat cel vel emulatio Canabu. n. S. d a cana ꝓpter ſilitudinẽ can/ nę uła gręco canabi qð vicũt gręc. Iñ H canabis.bis. ꝓ eodẽ. / p choꝛda ide facta coꝛ.pe. Hñ Perſius.uc mare traſiliẽs vtſhoꝛda canabe ſultu. JM Canalis.f.t.⁊ hoc canale.lis.a canna dꝛ·q caua eſt ad modũ canne. Cancellariꝰ.m. s.⁊ ille qͥ facit cãcellos. Et cancellarius oꝛ in curia imꝑatoꝛis ab illa ſigtione ſᷣm quã cancellus dꝛ ala palatij. 1ſemꝑ habitat in cãcello.i.in ala palatij E eni theſaurus imꝑatoꝛis eſſet in cuſto dia ipſiꝰ. ipſe iuxta theſanrũ manebat. q erat repoſitus ĩ cancello. Del cãcellarius nomẽ accepit a cãcellando. Cacellare eni eſt ineã vucere vel oãnare. Oñ littera vl ſcriptura ꝗᷓ vãnat᷑ cũ linea ꝑ mediũ duc/ ta vꝛ cãcellata. Et inde vꝛ cancellariꝰ auꝰ officiũ eſt reripta vel rñũſa imperatoꝛis ? mãdata inſpicere mala ſcripta cãcellare ⁊ bene ſcripta cũ ſignaculo ſuo ſignare.et ſigillũ eis impᷣmere. Inde cãcellaria tam ꝓ illa ꝗ habet illud officiũ/; p vxoꝛe cã⸗ cellarij 2 eius dignitate. Cancellus.m.s.eſt ala palatij· paruũ foꝛa/ men pariet interſtitiũ inter ꝓpngnacula muratoꝝ parietes ſine tecturaſic ꝗͥ dau/ dvunt choꝝ. DPapias vo dicit:Cacellꝰcan/ toꝝ excelles locus. Inde cãcellarius qͥ in cancellis pmus eſt. Dr etiã cacellus fene⸗/ ſtra reticulata Pꝛou.7? De feneſtra eni domus meę per cancellos ꝓſpexi. Et vicit a cancer. cii. Cancer.cri. m. S.ẽ a conca:qꝛ eſt tota cõca. Et nota qꝙ cãcri viuũt de carnibo oſtreoꝝ miro ingenio. Nam q; valida teſtã eoꝛu,ʒ aperire non pñt exploꝛant quoad oſtrea dauſtra teſtarũ aperiãt: tũc cancer latent lapillũ inijcit.⁊ ĩpedita cõduſiõe oſtreoꝑ carnes coꝛrodit. Itẽ Hapias dic: Cancer — . „* R cancri animal dictus/ql inteſtina in mo- vum concaꝑꝝ habet. Cancer etiã eſt q̃rtuʒ ſignũ in cglo victus ·.qꝛ cũ ad eũ ſol vene/ rit retrogradit᷑ in modũ cãci. Dicit᷑ etiaʒ cancerꝓ moꝛbo. Et m antiquos fuit ge. neu⸗ fecit gtũs canceris. Dñ. Eſt cancer aĩal ſignum vitiũq; malignũ. Cancen eſt „ .„ moꝛbo/cancri ſtellaq; piſcis. Candacis.ft. quedã regina fuit. coꝛni. pe. Vñ Muroꝛa. Cãdaq regina virũ direxe/ rat iſtũ. Et vt dꝛ in hiſtoꝛijs. Oẽs reginę gthiopũ dicebant᷑ candaces·ſicut roma⸗/ ni imꝑatoꝛes dicebatur cęares.Necha⸗ bebat regimẽ regio illa niſi a fmninis. Candela.ſ.p.dẽ a candeo/ des:quia accẽſa candet. Cãdelab:ũ.n.s.pe.pꝛo.vẽ a cãdela.qi cãde/ lafen·q; fert candelã·vel vꝛ cãdelabꝑ·q̃ſi candelęlatoꝛiũ. Candidarius.i.pelliparius qͥ coꝛia facit al- baa e Fe cãdidarius etiã vocat᷑qͥ lauat pãnos. Iñ cãdidaria.f.p.i.lotrix q lauat pannos. Candidatus.a.ũ.i.dealbatus. Candidulus.la.lũ.i.parũ candidus.dẽ etiã candulus per ſyncopã idẽ. Hñ Juuenal. Piꝛxębeda gladio pulcra ẽ ⁊ cĩdula cõiũx. Inuenit etiã candiculus.a. i.i.cãdidꝰ vel candidulus. Dñ Merbotus in libello de lapidibo.Certia cãdiculis tribo eſt inſcri⸗ pta lituris. Condidus.a.i.iſplendidus vel albus. Candus.m.s.eſt veſtis regia Canicies.ciei.⁊ hęc canitudo.ſ.t.in eodem ſenſu/albedo criniũ generata ex malis hu moꝛibus. Canicula.f.p. ⁊ hic caniculusa canis di/ minutiua.i.paruus canis. Canicula etiaʒ di quędã ſtella in quã ſᷣm wetas fuitimu tata canicula hycari. Inde hic hęccani/ cularis hocre.vt vies caniculares ĩ qͥbo canicula regnat hm Mug.. Papias vo dicit:Canicula vel caniſ nomẽ ſtelleg eſt vicina tauro:quę⁊ ſyrus oꝛ ęſtiuis mẽſi/ bus in medio centro cęli eſt. Et cuʒ ſol ad eam aſcẽderit:duplicat᷑ caloꝛ ⁊ diſſoluũt᷑ coꝛpoꝛa.vñ canis dꝛ:quia coꝛpoꝛa moꝛbo afficit. „, GU . anis...t. eſt aĩal latrabile oꝛ a cano nis el canoꝛ:noꝛis. Inde canicus.a.ũ cani⸗ nus. a.ij.i.de cane exiſtens vel ad canem pertinẽs:vel canis dꝛa cynos gręce quod canis vi latine. Atem canis eſt piſcis ma rinus. Itẽ eſt ſid celeſte. Oñ. Mat canis 1 in ponto latratextra·fulget in alto. Et nð ꝙ; ſᷣm Iſidoꝛũ.iꝛ? etymologiaꝑ.Canibo nihil eſt ſagacius. plus eni cęteris aĩalibo habet: Qam ſoli ſus noia recognoſcunt· vños ſuos diligũtoñoꝝ tecta defenduũt ꝓ vñis ſuis ſe moꝛi ſubijcũt voluntarie cuũ dño ad pꝛeędã currũtcoꝛpꝰoñi ſui etiã moꝛtui cuſtodiũt non relinquũtquoꝛũ poſtrema naturę eſt ex hoĩes eſſe nõ poſſe Caniſtruũ. n. s. vꝛ ſpoꝛtula vel vas de folijs palmarũ cõtextu ad wꝛtandũ panesqð flexis cannis cõtexit: dꝛ a cana:q; de ca⸗ nis fiſſis texit vel vꝛ a canus.a.ũ.q; cana I.poma quęſũt cana.i.lanuginoſa ibi po/ nunt. Inde caniſtrellũ.i.paruũ caniſtruʒ. VDñ. Bpoꝛtula fert de canis cõtexta cani/ Cãna.f.p.pła ſigt. Mã cãna ponit p arun/ dine: p canna gulę:p quodã fluuio. JIñ cannella.f.p. viminutiuũ.i.parua canna. Sde cãnetũ.n.s.eſt loc vbi creſcũt cãnę Inde cãnula.f.p.diminutiun.i.parua cã⸗ na. Inde cãnoſus locus vbi multę cannę ceſcut. Inde cãnalis.ↄ.t:⁊ hoc le.i.ad can nam pertinens⸗ cãnale.n.ta eſt ſiſtula vel lignuũ ducens aquã. Canon.nis.m.t.gręce:latine regula conſue/ tudo appꝛobata ſiue inſtitutio.iiij.il.ca⸗ non. Et in vna ſigtione eſt id qo in oalio generali vel puintiali ſtatuit᷑. Et ſic capit de cõſti.c.canonũ ſtatuta. In alia ſigtio/ ne videtur eſſe id quod ab emphitheo⸗ ta de re emphitheotica ſoluit᷑. ⁊ ſic videt ſumi ab Aco. in ſũ. C. de iur. ẽphi. .ex h aũt cõtractu.Etiã dꝛ illud qð ſumit᷑ p pe- dagio vel vectigali.ff. de publi. et vecti. Canon largitionaliũ tituloꝛũ eſt ſũma tri⸗ buti.⁊ pꝛeęſtat᷑ de regulari ꝑſtationea p/ uintialibo fiſco. Et vicunt tituli qui ex ſpe cialibo titulis.i.litten bꝛeuibo cauta leguũt᷑ vt. C. de iur.fiſci.lpea. C. de anno.⁊ tnibu l. iij. .acceptationes. Canon frumentarius vrbis Romęẽ cert᷑ numerus meſuraꝝ frumẽti qͥ ſingulis an/ nis metebat᷑ Romę.l.ia.ij.eo.ti.lixi: qð erat etiã de oleo. Et cõtra hoc non licebat alicui beneficũ vel indulgẽtiã aut puile/ giu impetrare.⁊ impetratũ non valuit· vt bidem dicit. = Canonica eſt ius quod puenit ex electiõe ⁊ receptione in fratrẽvel eſt ius ꝑcppiẽdi fructũ pᷣbede ſiue reddit.c relatu⸗de hbe · Canonica monitio eſt qñ ĩteruenit ctatio cũ tnibo monitionibo· vel vna perẽptoꝛia nruad ſnero (vonian ſpane ncoil bih Vans necet ſeplla Canonia po non. Imoin Cmonas Nanont nchpe Cuae Pamin Canopen retüüpl noblu ſasi galicin ſeeßapen ſudneon diitcone ltiogel nsqadl chadr paluaes, blangr Cuopror (ntog demn Canonsa Cantibe nngano inſcer, ſywlety⸗ kuen Genmngn Gntterr dEtſir tnnlon nni tres cõtinens · de qua in. cõſtitutionẽde modulat᷑ oſtea ctãs loquit. Quidam wogſan ſen. excõ. li. vj. — eEttiã liber Galomonis ſtitulat᷑ cãticacan/ n dfenci Canonica poꝛtio de canõe deputata eccle/ ticoꝝ b excellentiã eo ꝙ oĩbo canticis / plten ſieę parochiali de relictis parochiano de/ ferat oꝛ hebꝛaiceſ yraſiim. Pdfiſienj functo illi ecclie vbi elegit ſe epulturã cim Cantilena.f.p.dẽa cantus ⁊ lenis non eniʒ mirgan, alibi q in parochiali elegerit eã. Et ẽ m dꝛ eiſe cantilena niſi ſit cantꝰ oulq lenis Geſeſonſ vanas ↄſuetudies alia ⁊ alia: Qaʒ alicui ſuauis ⁊ non aſper. ðJM lyeg Lſi medietas·alicui tertia · alicui q̃rta dat᷑ de Can tus.us.ui.dẽ mo dulatio vocisK dicit Mdipmnett ſepul.c.certiſicarra. „ a cano. is. Ded ãtus.ti. vĩ curnatura vel inei Canonica eſt nomẽtituliv iurl. ꝛebenda arcũferẽtia roteſell lignũ qð terrã calcat RKr” vᷣo nomẽ facti.⁊ cadit in extraneũ·vt nõt cui radius iufigit᷑. Oñ Perſius. DHertẽtẽ nml bio Inno. in. c.ci m. de cõſti. MV ſeſe fruſtra ſectabere cantu. iniſrng Canonicus.a.i. i.regular qð ſubſtãtiue di Canus.a.i.a caneo. nes: canic. a. i: H ca⸗ 6tenann hic canonic'a h̊ canonica· tã p femĩa regu nus cani · ta P illo ꝗᷣ canet · ; ꝓ capillo qͥ ĩ lari· ᷓ ꝓ ecdleſia vbi regulares moꝛantur capite canet.Bñ· Miles parce cani: cuim wikm, Qusęlibet tñ ecclia inenit᷑ dici canonica: crines ſunt tibi cani. Niſtun 1 Nam n qualibet regularit viuer e debet. Capa.f.p.dĩ a caput.q; eoꝛnamẽtũ capit man Canopeũ.n. s. dẽ coꝛtina ſubtiliſſima inſtar vel vꝛ a capio.is.q capit totũ hoieʒ. In cnii retiũ. plexatexta:et feneſtrata. vnde lecti capatus.a.ũ.i.capa indutꝰ.vel qͥ habʒ ca/ Caala⸗ nobiliũ oꝛnant᷑ ad arcẽdos culices et mu/ pam. Iñ hoc capuciũ⸗ eſt idem qð capa nncnd ſcas.⁊ dꝛa canopus vel canopia.pię.ꝗᷓ ẽ Inde capula.i.parua cppoa. umlan quędã ciuitas ęgyptiqꝛ in Agypto bmõi Capaculus.li.diminu.i.aliquãtũlũ capax. Nliagan rete cipue habet. Hñ Juuenalis DNHt te/ Caſpadocia.f.p.ẽ qdaʒ euitas.Dñ regio Kiſdlue ſtudineo tibi lectule canopeo. Del vt alij in qua eſt illa ciuitas:dicta ẽ cawadocia. dicũt:conopeũ deriuata conos qð eſt ſu/ Iñ cappadox.docis.9.p.tã gẽti e · qᷓ; pa/ hcnie⸗ mitas galeę.⁊ tũc conopeũ dẽ q̃i conũ pe/ triu.⁊ coꝛ.pe. Hñ Juuenalis. Mrq; ⁊ cap bn dla⸗ tens:qꝛ ad ſilłitudinẽ coni a lato tendit᷑ in padoces faciãt equiteſq; bythym Et bm gnalo acutũ ad modũ reticuloꝝ ꝗᷓ canſa arcendi Papiã.Cappadoces oꝛti ſut.a.Maſoth bſcar pulueres ſuꝑ altaria collocant ⁊ tũc ſei/ ſilio Japhet. Miuſitn bitur per. o.in pᷣma ſyllaba. Capana.ſ.p.i.vilis caſa. vel domus palea anphitro, Canopus vel canopia ciuitas e'gypti eſta cooperta. ⁊ vꝛ a capio/quia capit tm vnũ eiende Canobo gubernatoꝛe Menelai· mutata vt in vineis cuſtodiẽdislicq; alię dicãtur ppbipetb b. in. p. capanę. ſed ĩpꝛopꝛie ſm Mugl Papias Bumktoe⸗ Canoꝛ.orlm.t.i.ſonꝰ.⁊ pducitno ĩ obliqͥs. etiaʒ dicit Capana a ruſticis dicta · quia WaR. Canoꝛus.a.ũ.i.dulcis:ſuauis cãtu· gratus. vnũ tm̃ capiat.i.tuguriũu. ünann Cantaber. a. u. hic cantaber ẽ plus hiſpa/ Capapellis · huiꝰ capapellis cõponit᷑ ex ab Yhnonere nię a noĩe vrbis dict.⁊ hibeni amnis cui latiuo ⁊ ntõ · ſicut legeius. qd in rhetoꝛicis dgire. mnſiget · ſic dietns. iuenit.qꝛ di capapellis q̃ſi ꝑellis cũ capa. nauulpit Cãtabꝛu.n.s.i. purgamẽtũ frumẽti uł fari/ Capax.o.t.qᷣ aliq̃ in ſe caꝑe põt ⁊ cõtinere. mormnbn ne vel abo canin quo canes paſaimnt. Capedo. oinis.f.t.i.ingeniũ/ſiudiũvel ſpa Cantarida.f.p.dẽ vermis terren coꝛrodẽs cin.⁊ dꝛ a capio.pis.Dñ ꝑ cõpoſitionem onneant cadauer. Mw hec intercapedo. dinis.i. diſtaãtia localis nglis an/ Cantarus.m. . eſt quoddam vas vinariũ int duos parietes. Itẽ capedo vel capica nine s ſcilʒ qatera dĩ a cano.is.q cãtãdo poꝛta⸗ diqda piſcss. MBä nlachit tur. Et ſüt pla idẽ ſiontia. Oñ. Cantar 2 Capella.fp. oiminutiuũa capꝛa. ⁊ dĩ par/ mpul⸗, patera calices et pocula cater. Cyphus ua capꝛaEtiam capit p parua ecdleſia q B len apud veteres tractantur coꝛua conchę. nec habet baptiſmũ nec cemiteriũ.⁊ diat M Cimbꝛia vel gathus carcheſia iũgit iſtis. a capꝛa·q; olim tabernaculũ de pellibo ca/ tde , Canterius.m.S.dĩ equus caſtratus. pꝛarũ erat cooꝑertũ. Inde hec capellula.i c⸗ ſ Cantes plis nueni oicunt᷑ fiſtule oꝛganoꝑ. parua capella.Inde hic capellanus taʒ p upte in qbo catus teperat. Del vt Martiano ſacerdote illius ecdeſięqᷓ; ꝓ parachiano. urh placet: Cantes dicunt dee oꝛnamentoꝝ. Inñ capellana capellanę. Inuenit᷑ etiã ca/ Ma i anticum.n. s. vox cantãtiũ in letitia/ laus. nus. a.ũ adiectiue. Capella etiã p ec/ . npton Itẽ canticũ pſalterij eſt cũ id qd oꝛganũ cdeſia vca ẽ q̃i capiẽs laos.i.ꝓpły ułlaudẽ. ꝛe Capellus. m. s. qo H capellü ĩuenit oꝛ a ca/ pillusqꝛ capillos tegit caput. r aut di capell q̃i capit pellis etymolo gia ẽnõ ↄpoſitio. Iñ capellat.a.i. i. capello tectꝰ. Caper. m. s.ihirc d a carpo.is.eo ꝙ car⸗ pat virgulta · vel a capio. q; capit ardua nł aſpa uł oĩ ſic m quoſda a crepitu cru/ riũ ſuoꝝ. Inde hęc capꝛa pꝛę. Capi.neu.ge.indecli.eſt quędã mẽſura. Capiciũ.n. S. eſt os tunicę vel alternꝰ veſtis vñ caput imittit. dꝛ a capst. Dñ Job ʒo. Quaſi capicio tunicę ſuccinxerũt me. Capidula.lę. diminutiuũ.i.parua capis. Ceapilliciũ n. s. venit a capillus. idem eſt qð capillatura. Oñ Martialis. Eꝛaconi/ bus arcumplexa crebꝛo capellicio fulſa. NVſi capilliciũ· capillatura· capillamentuũ oia ideʒ ſalz capilloꝝ oꝛnatus. vel ſpiſſi⸗ tudo capilloꝝ. Etiã capillamẽtũ dicitur coma arboꝝ. Capillus. m. 8. dĩ caput. Inde capillulus.i.paru capillus. ⁊capilloſus.a.u.i.plenus pilis.⁊ capilla/ tus.a. i. qͥ multos vel lõgos habet capil/ los. Et eſt capillus tã viri q; mulier· Dñ Eſt coma quadrupedis·colubꝛi iuba ſiue leonis. Cęſaries hoĩs: cinis ꝓpꝛie mulier. Huuius ⁊ illius bene dĩ eſſe capillus. Capis.idis.f.t.eſt quoddã vasqdð vulgo dẽ caſa.⁊ dẽ capis q̃ſi capiens hydros.i. aquas. Et facit actm̃ ĩ es velĩ as vt capi/ des vel capidas. vñ mag grecũ oſtẽdit᷑. Capiſteriũ.n. S. eſt quoddã vas cuʒ qͥ fru/ menta purgamꝰ. dẽ a capio. Capiſtri.n. S. in ſingulari.ᷣ in pli maſ. vel neu. eſt quoddã ligamẽ cũ qͥ equ'uł aliud aial ex ꝑte capitis tenet.et dꝛ a caput · q; caput iumentoꝝ ſtringit. Capital.lis.n.t.vel capitale.lis.tã p pecũia vel pena capitali · q;ᷓ etiã p ſentẽtia de ca⸗ pite puniẽdo. . Capitalis.ↄ.ta hoc le.i.res capit:·uł ptinẽs ad caput. Papias vo vic: Capital aſtu⸗ tus verſutusluꝑbo.Capitale caput pecu nie vel ſoꝛs. Capitatus.a.i. põt eſſe nomẽ a capite · qui habet caput⸗ põt eſſe ꝑticipiuʒ hui vybi capito. tas.qð eſt alicui caput facere. apitecenſus. us.ui.i.coꝛona ꝗ ĩ capite ge/ nit᷑ vel taxatio poſſeſſionnʒ. Et adiectiue capitecẽſus.a.u. qͥ de capite ſuo ãnuatim reddit cenſũ i.tributũ.vel qͥ ĩ capite genit coꝛonã. Capitellũ lin.sẽ diminutiuũ de copitulũ quaſi capit pilus. et dꝛ a lq̃libet ſui ſigãtione. Oñ capitella dicũt a aiand colũnis· q; colinaꝝ ſũt capi⸗ – iſuꝑ collũ caput ·ꝗᷓ grece vicunt epi/ Capitj oiminutio ẽ ſtat᷑ cõmutatio · vt qñ liber efficit bßuꝰ. Et ẽ tplex diminutio ca/ ꝓpit:ſcilʒ maxia·media·et mina.Mima ẽ qñ qͥs nec cuitatẽ in q̃ moꝛat nec libtatẽ amittit . tñ patit᷑ ð ſe ſtatꝰ cõmutationẽ xel minoꝛationẽ arca familiã· vt qͥ iur ſui eſt · alieno iuri ĩcipit eſſe ſubiect · xeluti ꝑ arrogationẽ aut cũ qͥs emãcipat᷑ qͥ pᷣmo erat in aliena ptãte. Media ẽ cũ ſalua li⸗ bertate ciuitas amittit vt c qs depoꝛtat ſeu relegat᷑ ad exiliũ ꝑ qͥnquẽniũ uł banit Maxiĩa ẽ cũ ciuitas amitti·nec libᷣtas re/ tinet· vt cũ depoꝛtat᷑ qͥs in inſulã ⁊ ſeruus efficit aut in metallũ dãnat᷑.⁊ ſic etiã ban nit᷑ in opꝰ metalli ·vel ſi maio: vigiti ãnis patit᷑ ſe venũdari ad pᷣciũ ꝑticipãdũ · vel ſi manumiſſus in ſeruitutẽ ex ingratitudi/ ne reuocet. —.. è Capito.tonis.m.t.quidã piſcis: a quãtita/ te capitis ſic dictus. Capitolinꝰ.a.ũ.pe,p.i.de copitolio exiſtẽs vel capitolio ſeruiens. Capitoliũ.n. s.dĩ a capitulũ ·q; ibi ↄuenie/ bat ſenatoꝛesſic ĩ capitulo clauſtrales.ulł dĩ a caput · eo ꝙ ibiſit caput romãę ciui/ tatis · vel quia ibi cõueniebãt capita ciui⸗ tat: vel q; Carqͥnꝰ pᷣſe oũ capitolij füda/ meta apiret · in loco füdameti caput hoĩs lris tuſcis notatũ inenita inde capitoliuʒ appellatu a caput laos · qð eſt pplus. Capitulũ.n.ſ.i.paruũ caput. Capitulũ etiã dꝛ qñq; ille paruus locus in quẽ ↄueniũt dauſtrales.qñq; ẽ illa ↄgregatio cdlauſtra liũ·qñq; aliqᷓ iſtinctio bꝛeuis ĩ qlibet li bꝛo Mñ. DHiſtinguit · iuenit locat. collec/ tio fert. In capitular. .· ta ſy re.i.qð oue/ nit capiti vel caplło. Iſ capitulo. as.i. ca/ pitulis aliqͥd diſtinguere. Capo. onis. eſt gallus caſtratꝰ Vñ. Cantat nocte capo · vinũ vult vẽdere caupo. Capparis..ct. eſt qda herba vel virgultũ ſi⸗ „ mile lentiſco · qꝛ babet in ſũmitatibus ro/ tũda ſeminuʒ capitula · ſicut vicit Dug. Diaſcoꝛdes vᷣo dicit ꝙ ẽ frutex ſpinoſus expaſſus ſupꝑ tenã vnctione plen. Et dẽ ꝙ; duriciẽ ſplenis ſuꝑ oĩa medicamenta iunat. ⁊ habet multas radices magnas. Et coꝛ. pe Hñ Martial. Cappan vt putn cepas allece natantes. Et ſ. qibit p. c.ul. k. bm qð e oꝛigo ẽ greca. Vñ Eccleſiaſtes e Cpußp ſung⸗ ſunusit nase apnga houmun Cpnn Capei! glunt bices yla ſent ſolusſe lcs. (ipee. Pübes breche Capee⸗ apee Capꝛur lwoa apunb Npod. gepia⸗ Pluus: Copuſas ganeres⸗ Ptetel ſcof Piger pwin (higen Gr Coee coden wrn pe Gamnt ſſütr Niſtin Ppüſt heligit lponfe Dripon loſafp. caapi gpſtia gini ntan Mlbo pin⸗ el dichf ſit pi⸗ mwr⸗ ſarſens ſiſenäbn eyigi in napici utnddn ichint, olo enſtis binenie⸗ ls tnonniz an taptnanh/ iljfidt⸗ aptfois eapitdlin Chlüen ncien annociſt iiu uttcle⸗ noslc giCntn ton., hugi nitnch o/ pnoſus r utunment Gings iypun cit dis 12: Diſſipabit cappanis. . Capꝛa.f.p.aĩal qddã a caper di. Capꝛa xo ſiluatica victa/q̃i capiẽs ardua.DOñ Pꝛi/ ſcianus in.ʒꝰli.Capꝛeolus uidet᷑ a ntõ ca⸗ pꝛeus eſſecuiꝰ feminiũ in vſu ẽ capꝛea:nã capꝛa a capꝛo fit.ex quibo capellꝰ ⁊ capl la diminutiua füult. Capꝛarius.m.s.qͥ cuſtodit capꝛas. Capꝛea.fſ.p.i.capꝛa ſilueſtris · dicta q̃ſi ca/ piens ardua. Capꝛeę vt vicit Papias ſũt ibices·qᷓi auices:eo ꝙ iſtar auiũ alta petãt He ſſi qñ aduerſitate feraꝑ vel hoĩuʒ pꝛe/ ſenſenint. de altis cacumibo ſeſe Rcipitan-/ tesſuis ſe coꝛnibo ĩ ramis arboꝝ redpiũt illeſas. HW Capꝛeolꝰ.li. diminutiuũ tã capꝛi q; capꝛei PBñ heęc capꝛeola ſir diminutiuũ tam ca/ Pꝛę q;ᷓ capꝛeę. H HM Capꝛeꝰ.i.ſilueſtris caper. Et nõ ꝙ capꝛei et capꝛeę vicũt᷑ doꝛcades. etiã ibices Capꝛicoꝛnus.m.S.ẽ aĩal qͥddã:qð rhino⸗ ceros ⁊ ęgloceros vr. et dꝛ capꝛicoꝛn q̃ſi capꝛina habẽs coꝛnua. Capꝛicoꝛnus etiaʒ dꝛ quoddã ſidus cęleſte:cuiꝰ cauda in effi gie piſcis foꝛmat· vt in extrema ſui parte pluuias deſignet. . . Capꝛificus.fſ.s.qdã herba eſtſicdicta:quia parietes qbo innaſcit᷑ carpit fodit erũ/⸗ Pit· ex e latebꝛisqbo cõcepta eſt Ol oꝛa fico.qꝛ fic arboꝛ eius remedio fecũdatur. Vñ Perſius. Et ſemel int᷑ inata eſtru/ pto iecoꝛe. Exienit capꝛiſicus vẽc. Capꝛigenus.a.i.pe.coꝛ.qð meliꝰ dꝛ capꝛi⸗ gena. 9.p.eſt pecus genitũ de capꝛa. Capꝛinus.a.ñ. hic ⁊ bęc capꝛilis.⁊ hoc le.ĩ eodẽ ſenſu.i.de capꝛa exiſtẽs.vł ad capꝛã pertinens. Atẽ hoc capꝛile n. s. eſt ſtabulũ capꝛaꝝ. Capꝛiolus.li. dĩ a capio. pis ſũt capꝛioli cincinni ſiue vncinuli qbo ſe innectere vel ſuſpedere arboꝛibo ſolent vites· ut ſine la⸗ pſu ſuſtineãt fruct ſuos. Sʒ capꝛeoli hm bas eligũt vt comedãtad alta nitunt᷑. Capꝛona.ſ.p.eſt anterioꝛ iuba equi:q̃ſi ca⸗ piti pꝛona. Capſa.f.p.i.ciſta ubi aliqͥd reponit:qdð etiã ꝓ q̃libet pua domo ponit᷑a d a capio.is. eo ꝙ capiat ĩſe⁊ ſeruet aliqͥd. Iñ capſella T capſula ãbo diminutiua.i.parua capſa. Capſarij dicũt᷑ qͥ in balneis veſtimenta ſu/ ſapiũt cuſtodieda .vel alitſũt illi q poꝛtãt alijs libꝛos ad ſcholas. Capſus.m.s.i.carruca vndiq; ↄtexta:qua⸗ ſi capſa.q; multa capit. Captẽcula.ſ.p.i.verboꝝ ſubtilis deceptio. ſicut ſũt ſophiſmata. Dñ Martian.Ca⸗ ptẽculis ludis illigantibo. Captio.i.deceptio. Iñ captioſi i.i. decep⸗/ toꝛiũ uł deceptioſũ autdoloſũ· vt no. Jo. an. de offi. dele. ſi ouo. li. vj. in glo.j.ĩ fine. Captio cauſa moꝛtiſ alias capio ᷣm o. eſt qñ ꝑ moꝛtẽ alicuꝰoccaſio capiẽdi ob⸗ uenit alicui:except hbis capiẽdi figuris et cauſisꝗ certjet ꝓpꝛijs noibo nũcupant᷑ ut heęreditaslegatu·⁊ fideicõmiſſũ · qꝛ talis captio vel capio nõ incidit in naturaʒ ac/ ceptiõis hęreditatlegati vel fideicõmilſ/ Er c moꝛtis capio hᷣim v¶o. in ſ. C. de dona.cau.moꝛ.eſt cũ poſt moꝛteʒ alicuius aliqd dat᷑ alicui cauſa ↄditiõis iplẽdę.vł aliqd ꝓuenit ad alique moꝛtis occaſione: nec tñ aliquo certo trãſlationis vel acce/ ptionis noie nũcupat᷑. M Captiuus.a.i.dẽ q̃ſi capt vel qi capite di minutus.Dñ.⁊ ſic vĩ apud legiſtas. In/ genuitatis eni foꝛtũa excidit ab eo. Iñ h̊ captiuitas.i.detentio. Captura.ſ.p.i.captio Oñ Aucę. Se· SDAu⸗ poꝛ crcũdederat eũ oẽs qͥ cĩ eo erantin captura piſciũ qu cęperãt. Capua.f.p.ꝗdã duitas eet. . Capullulũ ⁊ capedulũ.n.s:X caleptra.f.p.in eodẽ ſenſu·ſcilʒ mitra tegẽs caput·quę et alio noĩe vꝛ pilleus.galerꝰ calamatcali/ endrũcomatii·caticulũ. Caleptra tamen pꝛie dꝛ cuphia equi. S Capulus.m.s.dẽ a caputqꝛ eſt caput gla⸗ ij. Ol vꝛa capio:.qꝛ ibi capit gladiꝰ vt teneat᷑. Capulꝰetià dꝛ lectꝰ i qͥ moꝛtui de- ferũt᷑q; ſuꝑ capita hoiuʒ defert. Pñ. Eſt gladij capulꝰ capuluſq; cadanera poꝛtat Capus.pi.i.falco auis/a capiẽdo dicta.· Caput.n.t.dꝛ a capio.pis.qꝛ oẽs ſenſus et etiã nerui ab ipſo initiũ habet ex eo oĩs vigẽdi cã oꝛt᷑. Ibi eniĩ oẽs ſenſus aparẽt Dñ ipſi aĩę quę coꝛpoꝛi conſulit ꝑſonam qͥdãmõ genit. Caput etiã mentẽ ſit q co⸗ put eſt aię ſm Hug. Et ponit qñq; pꝛo pꝛincipio. Dñ ꝓphᷣa. In capite libꝛi ſcri- ptũ ẽ de me· qñq; etiã poĩt p fine.Ecd ʒ22 Habeat caput rñſũ ſun.ponit᷑ etiaʒ qñqG ꝓ dñatu.Hñ. Pꝛincipiu caput eſtpars coꝛpoꝛis ⁊ oñatus. Itẽ caput cõponit᷑ cã bis ⁊ cᷓ tris.⁊ di biceps.apistriceps.ci⸗ pit ge.oĩs.qui habet duo vel tria capita Inuenit etiã h biciput · hoc tricput.neu. ge .i.geminũ vel trinuʒ caput. Cõponitur etiam caput c occiduũ.⁊ vĩ oc occiput piti.occidua ⁊ poſtrema pars capit. Mt occiput cõponit᷑ cĩ ob ⁊ caput.⁊ vꝛ ſic q̃i 3 caput · qi ſit capiti retroꝛſi.⁊ idẽ dĩ occi pitiu. Itẽ cõponit᷑ cũ ſincerꝰ vꝛ ſinciput piti. poꝛ ãterioꝛ pars capitqᷓi ſincera pura ⁊ patẽs ꝓpt capilloꝛũ abſentiã. Itẽ ↄponit᷑ ců ⁊ dꝛ cepsa ci aſ oꝛ accps Carabꝛio. onis.ẽ gen auis muſtelę ſilis Carabus ꝑua ſcapha ex vimiĩe facta cu/ do coꝛio ↄtexta· vt ẽ nauicula curresĩ pa/ do. Etia dꝛ illud qð eſt in medio nauis. Character.ris.gręce:imago·nouus vultus · effigies.fſoꝛma. vel ſtilus· figura · lraferrũ quo notę pecoꝛibo inurũt. Oñ ⁊ ipſa no/ ta vel ſignu character o. Characteriſmus.m.s.eſt deſcriptio foꝛmę Caradrion eſt auis ꝗqdã alba tota·cui ite/ rioꝛa oculos caliginoſos curant. Srviuẽ debet infirm appꝛopinqbit ſibi ſi o mo ri fugit ab eo. Ger medias noctes ĩ ſubli/ me cęꝗli vꝛ volare. Charagma.n.t.i.impꝛęſſio.imago· vel l̃a. Pñ cuianꝰ.Sic nümꝰ habet charagma cęſarisſichomo charagma diit. Charaxis.ſ.t.i.notatio.⁊ dĩ a character. Carbaſus.m.s.in ſingulari/ᷣ in płi carbaſa ſoꝝ. n. ge.i. velu · qi carẽs baſe.i. ſuſtẽtamẽ to ab inferioꝛi parte.Carbaſus etiã dicit᷑ quoddã gen veſtis ſubtiliſſime. Iñ car/ baſe a. u. vm Mug. Et vt dĩ · H carbaſus in ſingulari veſtis ſinuoſa:quę tã viro ; mlieri cõuenire põt. Sed carbaſa. ſop ad vela nauiũ ptinet.⁊ coꝛ.pe.Oñ Ouidius. VDidi pſcipiti carbaſa tenſa notho. Carbo. onis. oꝛ a carpo · qꝛ ab igne carpit· vel potius dꝛ a careo.res.q flãma caret.⁊ qqñ accenſus ẽ dꝛ pꝛuna·cũ pꝛuna extincta fueit carbo vocat᷑. Iñ carbonan rij. faẽ carboneſ. Oñ Carbo carẽs flãma ſucceſus pꝛuna vocat. “ Carbuculus.m.s.tã ꝓ paruo carbone q; ꝓ lapide pcioſo ignito ut carbo· cui? fulgoꝛ nec nocte vinci᷑. Et p moꝛbo q̃dã iuenit eo ꝙ ĩ oꝛtu ſuo rubeus ſit vt ignis · poſtea niger vt carbo extinct. Dñ. Eſt lapis eſt moꝛbo carbo carbũculus extat. Carcanus nomẽ ciuitatis vel loci. oꝛiente ſuunt. Carceri ſingulari ꝓpꝛie dꝛ vbi rei caudũt᷑ Sʒ ĩpii vnde q̃drigę emittũt ułrepagu/ la antepoſita ꝛ carcer q̃ſi capieẽs reos. Carcan · calcamo · arphat · emath· ciuitates ĩ ⁊eſt etymologia non ↄpoſitio. Iñ carce⸗/ rarius.rij.qͥ carcerẽ facit vel cuſtodit. Iñ hic ⁊ hęc carceralis ⁊ hocle. Carcheſia · pocula a loco carcheſi. vel ſpelũca ułſumitas arboꝛis nauis Oñ Grecil. dlſt iſſtrumẽtũ dicas carcheſia nauiſ. Hug.xvo Diẽ: Carcheſia ſũt ĩ cacumie arboꝛis nauis trochee q̃ſi.f.lr̃a ꝑ ꝗ funes trabut᷑. Dñ quędãa vaſa ad ſilitudinẽ illoꝛũ facta car/ cheſia vicunt. Trochee etiã ſũt oictęqꝛ ro tulas habet. Crochos enĩ grece rota dicit᷑ latine. Itẽ carcheſia ſũmitas mali:in qua choꝛde cõcurrũt. Oñ Lucanꝰ. lc vtinam ſũmi curuet carcheſia mali. Cardiacus.a.ũ.pe.coꝛ.icoꝛdis pulſũ patiei q̃ſi coꝛ ardẽs habẽs ꝓpt᷑ ſiti.⁊ d ab ardeo ⁊coꝛꝑ cõpoſitionem. Del a gręco cardia qð eſt coꝛ. Oñ Juuenalis. Cardiaco cia/ tum nunq; miſſur amico Hel ẽ cõpoſitũ a coꝛ⁊ hio/quaſi coꝛ hians habẽs ꝓpt ſitiʒ ⁊tũc dꝛ coꝛdiaas··· Cardia gręcelatine co. Cardinalis.ↄ.t.⁊ hoc le.⁊ cardinariꝰ.a.ũ.in eodẽ ſenſu.ſcilʒ qð ad cardinẽ ꝑtinet Oñ cardinales venti dicunt᷑ a q̃ttuoꝛ partibo mũdi flãtes. Et qdã virtutes vicunt᷑ car/ inales ad ſilitudinẽ cardinis in qͥ mot oſtij firmat᷑. Et hic cardinalis ſubſtãtiue· ꝓ noĩe dignitat q; ꝑ cardinales mũdus debet reg ⁊ gubernari? moueri ſic oſtiuʒ cardinr. Cardo.dinis.incerti ge.dꝛ vna pars oſtij· ſcilʒ cuneus qͥ in foꝛamie vertit᷑· vel ponit᷑ pꝛo ipſo foꝛamine aliqñ.⁊ dꝛ a cardia qð eſt coꝛ:q; ſicut coꝛ hoĩeʒ regit ⁊ mouet ·ita ille cuneus ianuam regit mouet.Cardo etiã dĩ extremitas rei.Oñ ⁊ cardines cali dicũt᷑ extremę ꝑtes axis:ſicvicti:qꝛ ꝑ eos vertitcęlũ. Cardo etiã ponit᷑ pꝑ oppoꝛtuni/ tate vei articulo ñ pnerbialit ſolet di⸗ a: Res eſt in cardine.i.in articulo vel in oſpoꝛtunitate. Oñ Hirgilius. Aut tãto ceſſabit cardine rex. Sʒ cardo. donis. eſt herba nociua colonis wl.ein viſtel. Dñ. Cardo ſubeſt foꝛibo ſi cardis ẽ gtũs. Sʒ cardo cardonis eſt herba nociua colonis Cardomomũ.n.s.herba quędã eſt· granuʒ quoddã.ſpẽs aromatis Carduelis.rt.quędã auis dicta a carduus q; ſcirpis ⁊ carduis paſcit᷑ Cardularij indices vicebant᷑ olim illi qͥ ab imꝑatoꝛe habebãt ptãtẽ iudicãdi.⁊ illos ſolu qͥ coꝛã eis eligebat litigare.⁊ poterãt eligẽ ſine cõſenſu ꝓpꝛioꝝ iudicũ ·ſic tradit pgolt (adus nmmt ſopin Ma Hiſtrot Mſaie Fan Carean pnra geenn Coreni olbto muenipe Cnni dedaß⸗ Aptp Carexa liſa/ careo⸗ Conuthe l ſutpauu Pnnsd buoſuis Cannbte ontr nbdds. Nochede uput dinan whve Cinn Phe Püle nban Rann ſalt llſrlin Orads Nisnunig mbit Pi⸗ lüſcnen it diche 10 Mefotadict Pllipani ndiid nde ag Cduo Daiciii tizplii inm aiin egee zmarpent w iantar nis iqnol isſabſtünne⸗ mles nücts umnſiai vpebſti⸗ iaonduas rmdneri non 51ordnze ſwingytn iher do mhn Lttto dig eſ di Vi. bigis G Paun Cols ichkgen, iMrus oliqeb H rilos ntpptei ſem Carduus eſt genus herbęſpinoſeę cuius na tura moꝛdax ⁊ auſtera eſt a iõ ſuccus eius alopicias.i.capilloꝝ fluxus curat: radix eiꝰin aqua decocta cupiditatẽ potatoꝛib⸗ miſtrat.matrici vitiliſſima eſt.iuuans ad maſculos pcreãdos:vel eſt gen cardonũ. Iñ cardetũ locꝰ vbi abũdat talis herba. Carectu.n.s.eſt loc vbi creſcit carex vł re/ ponit Hñ Mirgilius in bucoł. Citire co/ ge ꝑecus.tu poſt carecta latebas. Carenũ.n.s.dẽ tertia pars muſti.⁊ dã a ca/ reo·es eo ꝙ feruẽdo ttia ꝑte careat. Ter/ tia eni parte muſti amiſſa qð remanet dꝛ carenũ. Cui cõtrariũ ẽ ſapa:q; feruẽdo ad tertiã partẽ redacta deſcendit.Etiã aliqũn capit᷑ ꝓ ipſo muſto. Carex.cis.ſ.t.eſt quędã herba acuta.vulgo liſta. ut dicuntcãna paluſtris eſt.⁊ dꝛ a careo.qꝛ roboꝛe caret. H Cariatharbe · queę⁊ hebꝛon vꝛ.⁊ interpᷣtatur ciuitas quattuoꝛ. Ilrbe eniʒ quattuoꝛ· ca/ riath ciuitas.qꝛ ibi ſepultus eſt dã ma/ ximus v̈lbꝛaã· Iſaac⁊ Jacob·cum vxoꝛi/ bus ſuis. l Cariathſepherinterpᷣtat᷑ villa pulcritudis vel ciuitas littera. Carybdis.ſ.t.eſt quoddã periculum mari/ nũ ·ſic dictuʒ:q; carinas abdit.i.abſoꝛbet. quas eni accipit vt vomat vomit vt accipiat. Oñ Ouidius. Euomit et potat dira carybdis aquas. Del carybdis qdã vetula voꝛaciſſima fuit· ꝗ q;ꝛ boues Her/ cuł furata eſt a Joue fulmiata eſt a ĩmare Hcipitata ẽantiquas ibi exercẽs rapinas Hñ ille locis dictus eſt carybdis.Dłca/⸗ rybdis vtdict Dapias:mare eſt vertig noſũ in ſicilia· victa gręce ꝙ gurgitibo oc⸗ cultis naues abſoꝛbeat. CTer in die ſtrin/ git fluctus.⁊ ter vomit. * Carica.fp.i.fructꝰ palmę⸗ ſic ſiccauł potiꝰ maſſa illaꝑ/ coꝛ.pe.Oñ Duidius. Quid vult palma ſibi vulgoſaq; carica dic. Chanientiſmos tropus eſt · quo dure dic ta· gratius ſiue miti ꝓferunt· vt cũ intro gantibo nobis: an aliqͥs nos ꝗſierit· reſpõ detur: bona foꝛtuna ex quo vat intelligi neminẽ nos quęſiuiſe. Caries.riei.i.putredo ·qꝛ caret ſoliditateᷣ caries eſt ꝓpꝛie lignoꝝ putredo vo alia r reꝑ. Itẽ caria.ſ.p.idem. Carina.ſ.p.eſt media pars nauis·quia cuʒ remis currẽs diuidit aquas.etdĩ a cario. Vl potius a curro di:carina quaſi currina Et eſt pꝛie media pars nauis ſalʒ weter. Bqñq; ponit᷑ p ipſa naui. DPñ. Dic latꝰ eẽ rate ventrẽ dic eſſe carinã. Carinatoꝛ. toꝛis.icõuitiatoꝛ ⁊ maledicus. - deriuat a carino. as. Carinꝰ.m. S.ꝛ qͥdã vira Cerẽtio ĩductus- dicty ſic.q̃ſi carẽs noy.i.mente vel ſenſu. Carioſus.a.ũ.i.vetuſtus:putridus. . K. ſiue per. c. Charis greci. interp̃tat᷑ gra.⁊ põt ſcibiꝑ Cariſia..p.ilena· vetus ⁊ litigioſa.et dicit᷑ a careo.es VWñ⁊ fallaces ancillę cariſię di⸗/ lint.q; veritate carent. SS Chariſma.mat.n.t.i.gra.vel donũ grę.⁊ dẽ a charis qð eſt gratia: coꝛ.pe. Chariſteũ.n.s.genꝰ eſt marmoꝛis viridis. Chanitas.ht.i.dilectio·vel reꝑ emptio dit/ ficilisquod mag ꝓpꝛie oꝛ charitudo.iniſ. Et hec chariſtia. ſti· qð etiã vi feſtꝰ gra/ tioſus vies.⁊ etiã ſuauitas.⁊ dulcedo· et gra. Et ! charitia ĩ eodẽ ſenſu ßm Hug. Papias etiã dicit:Charitia oies feſt int cognatos.Et dĩ charitas q̃i chara vnitas q; nos vnit deo. Carmelus·qui hebꝛaice chermel dimonsẽ in cõfinio palęſtinę atq; pheniq;ſed nõ il⸗ le de quo Mabal carmelus.lle enĩ mõs eſt galileę in terra ꝓmiſſionis. Carmen.inis.vẽ qͥcqͥd pedibo cõtinet⁊ dꝛ a carpo·eo ꝙ carptim ꝓnũciet · vel dicit a carmetis dea carminũ. Carmẽ vꝛ etiã ſcri ptũ de aliquo delectabili cũ metro · vt in Diĩ etiã qlibet cantus cuʒ metro. Dñ liber odanꝝ intitulat᷑ liber carmiũ.i.cãtuũ.quia oetio:Carmĩa qui quõdã ⁊c. Carmen libet eius diſtinctio eſt cãtabilis. Inde carmineus.a. i.i. ad carmẽ ꝑtinẽs. Carmẽ etiã dꝛ cõiuratio wetulaꝑ ꝗ carminixant pucros ⁊ alios infirmos. Carmẽtis.tis.ſ.t.eſt dea carminũ⸗ fuit mat᷑ Euandri.⁊ vꝛ a carro. Carariũ.n.s.di locus ubi carnes reonũt᷑ Vel locus vbi oſſa moꝛtuoꝝ ponunt᷑ Carnicula.ſ.p.diminutiuũ.i parua caro. Carnifex di homicida·. vel macellatoꝛ vel carnifex dẽ qͥ facit carnes. Carnificina.f.p.pe p.i.macelliꝗU. Carnificiũ.n.s.i.officiũ vel actus carniſicis Carnulẽt.a.ũ.i.plenꝰ carnibo.ſcilʒ piguis ⁊craſſus. Iñ carnulẽtia.i.craſſitudo. Caro·carnis.f.t.dꝛ a creos:vel a creo.as.vł dĩ caro quaſi chara.Et ẽ caro ex quatuoꝛ elemẽtis cõpoſita ⁊ cõpacta:Mam tra in came eſt · aer in halitu· humoꝛ in ſanguine z ignis in caloꝛe vitali. Et pꝛie caro dicit que viuit· Sʒ iã laxius vtimur iſto voca⸗ bulo caro. Itẽ pꝛie caro in ſingulari· bu/ mana. Carnes i plurali· quelibet alig. poꝛ⸗ cinę pecoꝛinę vel alię. Inde came.a. ü. q er came vel pinguis. Et camoſus. a. ũ.i. qaſſus. Iñ carnalis.9.t.⁊ hocle.i.cameũ. el qui ſequit᷑ fragilitatem carnis ·q̃ſi fra⸗ gileuł quod ꝑtinet ad carnẽ.⁊ H̊ carnali/ tas tat. Et habet pꝛimã bꝛeuẽ. Oñ. Dilis ſepe caro fit p munere charo.. Carolus.pe.coꝛ.rex frãtięfuuut. · Carpaſius vr coloꝛ ſilis auro· vel coloꝛ vi⸗ ridis. Dñ carpaſius coloꝛ.i.aureus coloꝛ. Ita exponit in Heſter. Carpentariꝰ.m.S.qui facit vel ducit carpẽ tu. Oi tñ generalit oĩs artifex lignariꝰ car pentarius. Inde carpentariolus. Carpenta.f.p.dẽ aſtula ligni. Carpentu.n.s.eſt quoddaʒ genus vehiculi ſeu curruu. Del eſt currus ſuꝑ quo ſedent mulieres tectus pano. dici᷑ quaſi cunꝰ pompatic.q; in pompis ſolet haberi· Carpobalſamũ vel xylobalſamũ.i.fructus vel ſemẽ balſami.vel liqͥr qui fit ex e fru- ctu vel ſemine. . Carpocratiani heretici a Carwocrate qdaz vocant. qͥ vixit chꝛiſtũ hoĩeʒ fuiſſe tm̃ ex vtroq; ſexu ꝓgenitũ. Capofoꝛus.m.s.dicit᷑ quidã deꝰ paganoꝝ qui latine ĩterpᷣtat᷑ fructifer vel vberrim. Carpos gręece latine vꝛ fructus vel ſemen. Carrena publica penitentia quadrage na vnũ ſunt. Qui igit᷑ iſtã penitẽtiã facit quadraginta diebo nõ intrat eccleſiax et lanea veſte indutusab eſcis ⁊ potibo qui interdicti ſunt:a choꝛo gladio ⁊ eqͥtatu·il⸗ los ſupꝛadictos vies abſtinet. In tertia aut qͥnta feria ⁊ ſabbato · aliqͥ genere le⸗ guminũ ac oleribo pomis vel piris ulł pi⸗ ſciculis cũ modica ceruiſia vtat᷑ tẽperate: hec oĩa ex · de homi. —. Carruca.f.p.i.biga: dĩa carrio qð ẽ diui⸗ do · qꝛ currẽdo diuidit terrjY. Carrus.m.s.vel carrũ.ᷣri.eſt genꝰ vehiculi. dẽ ſica cardine rotaꝝ quattuoꝛ· uł ꝙ cur⸗ rendo ſonetvel quaſi currus dN. Charta.f.p.a careo d:qꝛ caret pilis et car/ nibo. Iñn hec chartula.pe. coꝛ.i pua charta Et hic chartularius qui facit chartas. Cartago.ginis.eſt ꝗqdã cinitas/ꝗ fuit circũ/ data coꝛio bouis. Iñ hic⁊ ̊ cartaginẽſis hoc ſe.i.aliquis de cartagine. Cartallũ.n.s.dꝛ caniſtrũ·cophin vel vas in quo moꝛtui efferunt. Cartallus grece · ſiſcella latine. Cartilago.ginis.i.naris vel auris vel alte⸗ riꝰ rei oſſea teneritudo ſine medulla/qð genus auriculę? nariũ diſcrimia? coſta/ rum extremitates habet.:i ſic .qꝛ leui at- tritu caret doloꝛe dũ plectit᷑. Et vt oicit PHapias:Cartilago oſſis ſpeciẽ habet.foꝛ titudinẽ non habet · ſicut oiſcrimẽ nariuʒ T auriculę. Oñ Alexander. Cartilago ri/ get eadẽ mage carne rigeſect. Carũcula.f.p.i.parua caro. Char.a.i.iĩ ouabo ſignificationibo : Chaꝑ enĩ eſt idẽ quod vilectũa charũ eſt cuius emptio eſt difficilis i dĩ a charis. Caſa.f.p.i. parua domus pauperũ. vel ha⸗ bitaculũ agreſte/palis: virgultisarundi⸗ nibuſq; ↄtextũ · qbo pñt tueri a vi frigon vel caloꝛis. Caſelle ſunt granaria ĩ qbo fruc cõponũt᷑ ff. de iudi.l. i. Et vꝛ q̃ſi cellulę granoꝝ. Caſeus.m.s.d⁊ a cado.is·q; fadle cadit et cedit Oñ quidã. Caſeus anguilla moꝛtis cibus ille vel la. Mi bibas ⁊ rebibas et rebibendo bibas. Inde caſeolus.i.par/ uus caſeus. Caſia.F.p.eſt quedã herba cuius floꝛes cito cadut. Oñ caſia flos illius herbę vel liqͥr inde factus.⁊ debet ſcribi ꝑ vnũ.s.⁊ coꝛri- pit pꝛimã. Oñ Perſius in vltima ſatyra. Heęc ſibi coꝛrupto caſiã diſſoluit oliuo. Itẽ Ouidius. Nui ſimulas caſias nar- di lenis ariſtas. O Caſleu ·nouember .menſis qͥ eſt nonus. Caſma.n.t.i.poꝛtic aeriſ· vel fulgoꝛ etherę. ⁊eſt gręcũ·latine dꝛ fulgetra. Scom vo . PHapiã:Caſma hiat᷑ trę dũ ruũpit᷑ terra. Caſoma.ſp.eſt acmulieris.qua caput ſcal pita cado victa· eo ꝙ cadẽ faciat imũda. Caſſabundus.a.ũ.i.caſſus.fruſtratus. Caſſarius.m.s.i.retiarius qͥ retia facit. Caſſicula.f.p.i.paruũ rete·qð ⁊ caſſilis dẽ. vel dꝛ caſſilis·a careo · q; caret ſoliditate in foꝛaminibo. Caſſidilis.f.t.⁊ caſſidile.n.t.d ſacculꝰ.pera ſarcipiũ · ſicatiũ· marſupiũmoculꝰ.loculꝰ crumena m HMug. Papias vo diẽ: Ca/ ſidilis ẽ pera paſtoꝛalis. Caſſidile etiã vt quidã oicũt r pera aucupis iu modu re/ ticuli facta· in qua ponit aues · quas ĩ caſſe i.in reti capitq; quicquid capit᷑ ĩ caſſe·ſe⸗ det induſũ ĩ caſſidilibꝰ. Hel dv quaſi caſ- ſis ſedile· qꝛ bꝛeue ẽ vt ſedile.i.fũdꝰ caſſis · ⁊ ſimili modo reticulatuʒ. Item in oĩbus . ta e⸗ ſoont Gſic lo Cinan Calis dee conc ſte Vi: Lo gauten Diate flt D Gole Caſſu qno⸗ eſti⸗ ¶An Hĩ guns! Glleyr (ela guſmm ſnw (Keli Gölr waa lip in ſapie lr Cen Caſtn ſtig Caſt Cln rhit llini ſogig ſoddi vc lpg no com⸗ Wes⸗ ſquib⸗ nqua Utiſſin Miy iſitn nnuge 5 Mlle, üluc tſta, Enpit hibti mmiunn Unlagn h Cher cſtauins ms. iNN lusannc, myffin cowit N * Neacket lunotts ſcbibas e ſoꝛes ato eWl nüs.1can mmahn. urolvo. ſas 1nar⸗ wos. 1nz maprli r nid. ns. ſucdt. ſlisdi. ſlatate ſule et vabllal⸗ umdire⸗ geiaſe igſi⸗ aſio antiquis non coꝛruptis biblijs ſienies Tobie. de Hꝛotulit ð caſſiduli ſuo partẽ iecoꝛis. Quędã tñ biblię noue habet de caſſidili ſuo.⁊ coꝛ.e.⁊ declinat᷑ caſſidilis lis. Quidã etiã legũt ibi caſſidili ſuo· de/ clinantes caſſile.lidis, Caſſis.idis.f.t.i.galea · q; caput tegit et eſt de ferro.⁊ eſt ꝓpꝛie milituʒ. Galea vo de coꝛio eſt. dicta a galeon quod eſt coꝛiũ et eſt peditũ. Et facit actm̃ caſſidẽ ułcaſſida. Bñ ⁊ ſumit hęccaſſida dę.idẽ qʒd caſſis. Sed caſſis.ſis.m.t.i.rete venatoꝛiũ.et oꝛ a careo. qꝛ caret ſoliditate in foꝛaminibo. Dicit etiã hic caſſis.idis ꝓ helmo. Onde. Fallit aues caſſis· munit caput enea caſſiſ Si caſſis caſſis dicas:ſiẽt tibi rete.Sed galeã ſigno cũ caſſis caſſidis aio. Caſſus.a.ũ.quado eſt participiũ idem eſt quod pᷣuatusquãdo vo eſt nomẽ idem eſt quod vanus. Caſtanea.fp.tam ꝓ arboꝛe q; pꝛo frucu. Vñ.lrboꝛ eſt in ſiluis que ſenbit᷑ octo fi guris. Fine tribo demptis vix vnã inter mille videbis. Caſtellanus.a.ũ.qui inbhabitat caſtrũ.⁊ dẽ a caſtrũ. Inde hic caſtellarius.i.oñs ca⸗ ſtri· vel qui eſt caſtris. Caſtellũ viminutiuũ.i.paruũ caſtꝝ a quo caſtelluli.i.paruũ caſtellũ. Caſtellũ etiaʒ vel caſtellus hm Alb. oꝛ receptaculũ.qð aquã publicã ſuſcipit quę oudit᷑ ad aliqð pꝛędiuũ irrigandũ. vel vicit᷑ vas ad aquã ſtriſit diſpoſitu. Caſteriũ.n.S.dꝛ locus vbi remi collocant᷑ recpiẽdã videt ſic vici q; ad modũ c/ Caſtifer.a.ũ.pe.coꝛ.qͥ flagella poꝛtat vt ca/ ſtiget · a caſtus. fero fers. Caſtimonia.f.p.i.caſtitas:a caſtus di. Caſtoꝛ. oꝛis.fuit vnꝰ filioꝝ Jouis 1Hol/ lux fuit frat᷑ eiꝰ q apud paganos dijs habiti ſunt quos etiq inter ſidera Ixxenut quod ſignü gemini vꝛ. Caſtoꝛ etiã eſt aial quodda mirabile quod viuit in terra⁊ iin aqua. cauda eius naturaʒ piſcis babet et coꝛpus carneũ eſt. DPñ cauda eius in ieiu nio comedit coꝛpus nõ.⁊ habet q̃ttuoꝛ pedes: anterioꝛes duos quaſi anſerinos cũ quibo natatpoſterioꝛes quaſi caninos In quãtitate parni canis ẽ dentes habet acutiſſimos⁊ pellẽ pꝛęcioſã.teſticuli eius multũ valẽt medics. Et oꝛ a caſtro. as.q; cũ ſẽtit venatoꝛẽ ſe ſequẽtẽ ſeipſũ caſtrat ꝓt euadere poſſit.ſciẽs ſe fugari ꝓpter te⸗ ſticulos. Idem ſiber. bꝛi. beuer, canis Caſtra ĩ plali ſunt vbi milites ſteterũt. oi / cca qſi caſta · vel qꝛ ibi caſtret᷑ libido. Ca/ ponticus oz. Inde caſtoꝛeü.n. s.i. medica/ mentũ·qð fit de teſticuł caſtoꝛis.Et adie/ ctiue declinat᷑ caſtoꝛeꝰ.a.ſ.vt caſtoꝛea ca⸗/ ro.i.caro caſtoꝛisvel de caſtoꝛe exiſtens. Dñ quidã oixit. Queſtio ſoluat cur ca/ ſtoꝛ ab hoſte ſugat Cur ablatiuos dẽtes . 5 gerit in genitiuo. ſtrũ vo ĩ ſingulani ẽ oppidũ.⁊ dẽ ſic. quia in alto loco ſitũ eſtqᷓi caſa alta.vel dic a caſtro.as?qꝛ ibi caſtrat licẽtia ĩhabitãtiũ ne paſſim vagari liceat. Iñ caſtrẽſis.ꝰ.t. ⁊hoc ſe.aliqͥs vel aliq̃ in caſtris habitans Wl exiſtẽs. Et hm Papiã: Caſtrenſis dr dignitas vel honoꝛ caſtro. Caſtratus.a.ũ.dꝛ ille qui eſt frigidę cõple/ xionis. ꝓpter frigiditateʒ naturę nequit exercere libidinẽ⁊ oꝛ q̃ſi caſte natus ᷣnõ ſpote. Et viffert a ſpadone eunncho. q ſpado vꝛ qui violent caſtrat ab hoĩbo. et Ddiĩa ſpata. Spata eni ẽ gladius ſpacio- ſus⁊ latus.⁊ foꝛte antiqᷣtus tales tali gla⸗ dio caſtrabant Eunuchus vꝛ qui nec eſt ſpado nec frigidę nature wel cõplexiõis. ſed ꝓ amoꝛe regni cęleſtis ſe abſunet:ẽ ab eu qð ẽ bonũ ⁊ nyche quod eſt virtus Vl victoꝛia:qꝛ eſt bonus victoꝛ ⁊ virtuo/ ſus. Et de talibo ait Aug· Beati ſunt qs caſtrauit nõ neceſſitas ſed volũtas. Mel eunuchi regis ułreginę fuerũt miſtri eo q paruuli caſtrabat᷑. DHñ. Caſtratũ red- dit gelidũ natura.facitq; virt Eunuchu genitalia ſecta ſpadonẽ̃. Et ð his ſpado⸗/ nibo quidã coeũt ſ̊ virtus in ſemie nõ eſt. Caſtrimargia uł otius gaſtrimargia.f.p. i.cõcupiſcẽtia gulę ventris igluuies. di Caſtus. a.i.pꝛimo a caſtratione dictpo⸗ ſtea placuit veteribo etiã eos ſic noĩari q perpetuã libidinis abſtinentiã pollicẽtur. Inde caſtitas.⁊ pꝛie eſt coꝛpoꝛis incoꝛru tio. Sed cõtinẽtia eſt poſt coꝛruptionẽ uxui abrenũciatio. Caſula.f.p.i.parua caſa. Caſula etiaʒ dicit vulgo planeta pᷣſbyteri · q; inſtar paruę caſętotũ hoĩeʒ tegit. Caſus.us.ui.eſt inopinatę rei euẽtus. Pñ dicimꝰ hoc acodit a caſua ſic accipit ps ſecũdo phyſicoꝝ cũ vicit:Caſus eſt cauſa ꝑaccidẽs ⁊c.2 caſus d lapſus.⁊ ſic diĩa cado.is.Oñ: Quãto gradus altioꝛ tãto caſus decliuioꝛ.ʒꝰ ẽ accidẽs noĩs. DPz etiã foꝛtuna vel omen vel ꝑiculũ. Iñ caſualis en e 4 a.ta hocle DHñ. Lapſus⁊ euẽt inflectio iſit tibi caſus. bo.·qñq; tantũ quãtũ pꝑer · vt Cata antifra ſim.i.per atifraſimquaãdoq; quãtũ ſupꝛa uk iuxta · vt cata Aattheinniuxta Mat⸗/ theũ. ponit᷑ p bꝛeui etiã· vt catalogus. Catacariſia.f.p.i.ancilla ſuꝑ alias doloſa ⁊ fallax.z dẽ a cata cariſii. Catacliſmꝰ.m. s.i. diluuin. Oñ Ecq. ʒ9 Et .m̃ catadliſmus aridã incbꝛiafſdit. Catachꝛeſis vel catachꝛiſis eſt vſurpatio glieni noĩs cũ ꝓpꝛiũ deeſt · Ot cum patri/ cdda dicim qᷣ occidit fratre. piſcinã di- amus ꝗ piſces nõ habet. . Catafrigij oicũt᷑ hęretici qui aduentũ ſpi/ ritus ſancti nõ ĩ apłos ſed in ſe adueniſſe aſſerũtquoꝝ autoꝛes Mõtanꝰ⁊ Pꝛiſca Marxumilla fueuurnrt. Catafronicus.i.cõtumax·otẽptoꝛ:ſuꝑbus. Catalecticus.a.ũ.pe. coꝛ.cui nibil ſuꝑabun/ dDat. Oñ ille verſus oꝛ catalecticus ĩ quo nibil de metro ſupeſt. Et cõponit cũ a vel hyper quod eſt ſuꝑ. Et vꝛ acatalecticus a.u.⁊ hyꝑcatalecticus.a.ũ. Ille aut vſus dꝛ acatalecticus ad cuiꝰ ꝑfectioneʒ deeſt vyrna ſyllaba. Idẽ dꝛ daudꝰ. Mypcatale ctic vo eſt ille verſus cui ſuꝑabudat vna Catalog'.m.s.di enumeratio ·oꝛdo/ſeries Vshel bꝛeuis interptatio ſeu ſenpnodl iuſtoꝝ numerus. ? oꝛ a cata quod ẽ bꝛeue zlogos quod eſt ſermo vel ratio.qᷓmi ſmo multa bꝛeuit cõpꝛehẽdens· vt: Oẽs ſancti oꝛate pnobis· Catalog etiã dicut duo/ decim libꝛi veteris teſtamẽti. Oñ Miero⸗ nymus in ꝓplogo Tobię. Queʒ hebꝛei de catalogo vinaꝝ ſcipturaꝝ ſectãtes. Catamane.i.iuxta mane.ſcilʒ diluculo vel 1i ipſo mane.Oñ quidã. Quolibet a ma/ ne ſieri vicas catamane. Cataplaſma.n.t.i.inductio· medicamenqꝛ ſupꝛa foꝛmã moꝛbi inducit᷑. Itẽ dꝛ h im/ plaſtrũ vel emplaſtrũ · ab en quod eſt in yplaſtes quod eſt foꝛma. Cataplectatio interpᷣtat᷑ cõuitiuʒ. Hñ bᷣm vna tranſlationẽ d obiurgatio/Ecq.2iꝰ Et põt dici cataplectatio:.a cata quod eſt iuxta:⁊ plecto.is.quãdo ſcilʒ eſt tãta rixa ꝙ fere plectũt ſe.i.puniũt ⁊ verberãt.No ſtra autẽ littera vicit:biurgatio ⁊ uurię anullabũt ſubſtãtiã·b alia traſſatio habet cataplectatio · vt dicit glo. ata pꝛępoſitio gręca eſt. ⁊ qñq; tantũ va⸗/ et quãtũ trans· vt catagrapho.i.trãſci/ Catapuera.i.docta puella. Catapulta eſt vas vt dicũt· vel potius ſa⸗ gitta cũ feno b lo dicũt᷑ cataractę nubes · vel diſcurſus. ⁊ meatus pluuiaꝑ vel tonitrua hm DHugj.. Papias etiã dicit:Cataractę celi feneſtrę i.nubes vel tonitrua:coꝛ.pmã.Dñi pan thheon. Et cataractaꝝ fudit i oꝛbe faron. Catarnę vel catarij heęretici q ꝓpter mũdi⸗ ciam ſe ita noĩauerũt·gloꝛiates eni ð ſuis meritis negãt pęnitẽtibo veniã peccatoꝝ: viduas ſi nupſerint tãq; adulteras vam/ nantmũdioꝛes ſe cuctis pᷣdicãtſi nomen ſuũ agnoſcere vellẽt nũdanos ſe potiꝰ qᷓ; muüudos vocarent. Catarrus.m. s. eſt fluoꝛ reumatis iugis ex naribo.qͥ vũ a faudbo venerit vꝛ bꝛancis dũ a toꝛace vel pulmone vꝛtuſſis. Cataſcopus eſt quoddã gen nauigij qð latine d ſpeculatoꝛiũ· q; mittit᷑ cauſa in/ dagandi ⁊ ſpeculadi. dẽ a cata.i.p.⁊ ſco/ pim qðs eſt itedere vel ſpeculari. Vñ ſepe cataſcopus vĩ exploꝛatoꝛ:indagatoꝛ:cir/ culatoꝛ inueſtigatoꝛ. Cataſta.ſ.p.eſt pęnę genus ſile eculeo· vel lectus ferreus. Catatypoſis ſit qñ aliqͥd iuxta ſui foꝛmam deſcribit᷑ vel figurat ſᷣ̊ noĩe pꝛis vel mris Vel alterius rei: vt caluuscriſpus/ventro ſus ſophꝛonicus.ꝓheatonius· Socrateʒ ſcribunt hęc oĩa ſolũ. Categoꝛema.n.t.i.Rdicamẽtũ vel ſignifica⸗ Categoꝛia.rię.f.p.eſt ſdicamẽtũ vel pꝛedi/ catio uł ſignificatio. Oñ pᷣdicamẽta Itri/ dicunt᷑ accuſationes. Cateia teluũ dꝛ lingua perſarũ vel galloꝝ. vt dicũtlãcea uł haſta. Delut qͥdã dicũt ſtotelis vicunt᷑ catagoꝛię. Categoꝛię etiã Cateia lingua perſaꝝ ẽ ſagitta barbulata ſiue haſta qᷓ vtebat᷑ Mercules. Erat eniʒ cũ ligulis catenaꝑa qñ eã pijciebat · iterũ cuʒz catenula retrabebat Pi Wirgilius. Soliti toꝛquere cateias. Quidã tñ libꝛiĩ donato in caplo de barbariſmo babẽt ca⸗ tela.i.iaculũ longũqð cũ catena/ pijat. Catella.f.p.diminutiuũ.i.pua catena. Hñ ⁊ catellę dicunt catenule ⁊ circuli colli in⸗ nicem ſe comphẽdẽtes in modum catenę. Item catella d iminutiuũ.i.parua cata/⁊ Vnit a catellꝰ. Inuenit etiã catela ꝑ vnũ Eni qua ſagittã barbatã lis Cataracta.tę.ẽ via ſubterranea:qua aqua ſub terra viſcurrit. DHñ ꝑ trãſilanonẽ i cę/ Cmd gapt ethmnd Glen ipen Cuten denu Citenu ntage Haten Cahean a ſoeg Catts dias ſede⸗ Ai⸗ Cter Ctrun alsa poſel deſpp Poſed C Cethen loas acs aerer ſnonn s Ct t lue Ct⸗ Pi bo 8 ung dlau⸗ Ctuln lalli lni ihe tr e En barbat, Nu aqna ueneice⸗ Manſis in das lſeneh Dfipn eſgron. ter mic⸗ nidſuis Auton. modam, ünomen ſeſor mb ingse ibenas ſis Qula m/ ngaſo⸗ Büge ntozal⸗ Cleo Nel benm mnis 8 to Hogate; giin⸗ iüpen min i Gmni tlop. biditt Ubulats tnn Ceniemn Drgiu inlui D . n Mi ſolim⸗ natene⸗ tue V l.iaaculũ longũ vt patet.S.in cateia. Catellus diminutiuũ a catulus.i.paruꝰ ca/ tus. Iñ catellulus.i.paruus catellꝰ a ca/ tellus ̊ catella.⁊ a catellulus ̊ catellula. Catena dꝛ a capio.is:q; capiedo tenet · vł q; capiẽdo ſe tenet᷑ pluribus nodis.⁊ eſt etymologia · non compoſitio · ſicut illud: ₰ Catena q̃ſ captiuos tenẽs. Iñ catenula i. parua catenag. Caterua.f.p.eſt multitudo hoiuʒ.et videt deriuaria cata quod eſt iuxta. Cateruanius.a.i. qd eſt cateruę vl qð ſpec/ tat ad cateruã, Cateruariꝰ etiã dꝛ qͥ ſemꝑ in caterua eſt.i.in multitudine pli. Cathecuminus.pe.coꝛ.interpᷣtat᷑ inſtructuſ vel audiẽs:q; doctrinã fidei auditnecdũ tñ baptiſmũ ꝑ cepuit. Cathedra dꝛę...p.gręcũeſt excelſa ſedes in dicis vel eſidetis.⁊ d a cathos quod eſt ſedes. ⁊ edra ſõda:quaſi ſpdataſedes. AM qͥ hicꝛhęc cathedralis? hocle. Iñ etiã cathedralit cathedralitas. Itẽ a cathedra cathedratus.a. um. Cathedratecathedra/ ticus.a.ũ.Cathedratice.Et ponitur etiam pꝛo ſededoctor. Ita dicit gloã de.dudũ de ſepul. Et allegat grecſſmũ. Dñ. Rex ſolium·doctoꝛ cathedrã/iudexq; tribunal PHoſſidet ac ſedẽ pſulpᷣtoꝛq; curulem. Eaniſtin s erort raimlhar. atheſis vel catheteſis gręce· doctrina vel locus doctrinę dꝛ latine. Inde cathetexi/ Ho Sa cathexico. cas.i.cõfirmare · in/ ſtruereedocere: imbuere redarguere ob iurgare refutare. Iñ catheticeta. te. et ca thexixeta.i. doctoꝛ pceptorinſtructoꝛ, et hic catheciſmus.mi.i.inſtructio⸗doctrina. ⁊ maxime in file. Catholicon interpᷣtat᷑ vniuſale vel cõe. In catholic.a.ũ.i.vniũſalis.vt Fides catho/ lica. Catholicus etiã idẽ eſt quod rectus. Cathomus.me.coꝛ.eſt flagellu ex virgfer⸗ reis factũ ·vel flagellũ ex virgis in modũ ſcobęquo vtunt religioſi in capitulis. Catilio.onis.m.t.i.gluto· deglutatoꝛqͥ qua dam guloſitate ad modũ catuli ꝑ domoſ diſcurrit. Inde catilioſus.a.ũ.i.auidus ſic catulus eſt ad eſam. Catillũ.n.s.i.paruũ catinũ. Catinü n. s.ᷣm Iſidoꝝ eſt vas vinariũ fi/ ctile · quod melius in neu. ge.dr q;ᷓ in maſ. ſicit⁊ ſalinũ dꝛ vas aptũ ſali. Oñ quidã. Qð capiens vinũ teneat vicito catinü. fictile vel luteũ faciẽs frigere lieũ. Cato.m.t. ꝓpꝛiũ nomẽ viri.⁊ dẽ a catusq aſtutus fuit ad modũ illius aĩalis. Inde catonicus.a.ũ. Et hic? hec catoniſta. ſtęqᷣ wel quę Catonẽ ſequit᷑ ⁊ ſectã illius. Duo autẽ Catones fuerũt ambo amatoꝛes vir tutis. Maioꝛ cenſoꝛinus auũculus mino/ ris phᷣoꝛuũ peritiſſimus. Minoꝛ nepos eiꝰ rigidus vict eſt. vticẽſisqͥ vtice ſe int⸗ fecit· vel Cato dẽ a catus. sn. Cattus.tim.s.quoddã aial ingenioſũſcilʒ murileg. qð alij vicut gattus ꝑ.gſ coiꝛ ruptę. Iñ catta.tęa dẽ cattus ꝑ ſyncopã a caut .eo qſit cautus in muribo capiedis. Catulaſter.m.s.i.paruus catulus.⁊ catula ſtra.i.parua catula Catullus ꝑ geminũ.l.fuit qͥdã ppeta vero⸗ nenſis· de quo vicit Huidius. Mantua Hirgilio gaudet werona catullo. Deli⸗ gnęgentis gloꝛia dicoꝛ ego. Catulus.m.s.me.coꝛ.dẽ a canis.Et ſunt ca/ tuli ꝓpꝛie filij canũ. lbuſiue tñ filij q̃ruli⸗ bet beſtiaꝝ dicunt᷑ catuii qð eſt caut · ßm Mug! Papias aut vicit. Catus denoĩat᷑ ſiue denoĩationẽ aſſumit a cane.i.doctꝰ. ſapiẽs · acutusingenioſus. Inde Cato.tonis.vt.s.dictũ eft. Caucaſus eſt mons ſcythię ab India vſq;ʒ ad taurũ poꝛrectꝰ. ꝓ gẽtiuũ ⁊ varietate lin/ guarũ dictus:Nam cũ in oꝛiẽte in excel⸗ ſum cõſurgit· caucaſus dꝛ.ſm qð ipſoꝛuʒ lingua ꝓ niue cãdidũ di. Et coꝛ.pe.DHnde Carbaſus abbꝛeuias ⁊ caucaſus ẽ comes Cauda.ſ.p.eſt extrema pars aialis· Iñ cau Datus.a.ũ.qui habet caudã. Caudex.m.t.i.trũcus:q; eſt quaſi cauda ar/ boꝛisquod⁊ cadex di. decẽ capiãt hoĩes ßᷣm Papiä Caudix.cis.f.t.i.radix ꝗᷓ inbęret terrę. Cauea.f.p.eſt lo cus cõcauus/vel vbi aues aut alia aĩalia includunt᷑. Cauea etiaʒ dẽ theatrũ vel ſeſſio hoĩuʒ in circuitu ↄſiden/ tiũ. Inde caueola.i.parua cauea. Cauerna.ſ.p.i.ſpelũca. Iñ cauernat.a.ũ.⁊ cauernoſus.a. i.in eodẽ ſenſuſcilʒ ꝑfoꝛat ꝑfoſſus/pꝑſcrobat. Iñ cauernicula vimi/ nutiuũ.i.parua cauerna.⁊ cauernula di/ minutiuũ idẽe. Cauilla.f.p.ꝛ a caueo.⁊ eſt lignũ qd inſe rit᷑ foꝛaminibo ad modũ clami. Iñ cauillo las.i. cauis infigere. vel ↄfirmare cauillis Innenit᷑ etiã cauilla ꝓ rixa/cauillatione cõtẽtione · ᷣ tũc venit a caluo. es cautus. eſt ſyncopatio huiꝰ Caula.f.p.i.ouile a gręco aula. Greci enim vocãt aulas receptacula aialiũ.⁊ ide cau/ la.addita.c. Caula etiã dꝛ cancellus ante iudicẽ vbi ſũt aduocati ułigreſſus. Cau/ lę etiã dicunt munimenta ouu. Caulis.m.t.eſt generalit᷑ oiuʒ herbaꝝ ⁊ ole/ rum medius frutex · qui vulgo tirſus vi qꝛ a terra ſurſu cõſcẽdit.Ex quo tractũ eſt vt ſpãliter quoddã genus oleꝝ caulis oi qʒ tirſus ipſiꝰ amplius cęter oleribo coa⸗ leſcit.i.creſcit Oñ.VBic caules olera vicũt᷑ ouilia caule. „ Cauma. atis. n c.i.incendiũcaloꝛ eſtus. Caupo. onis.m.t.eſt venditoꝛ vini.⁊ dicit᷑ a capio.is.qꝛ capit vinũ uł aquã. N auũt dr caupo quaſi capiẽs potũ· etymologia ·nõ cõpoſitio. Qui ⁊ alio noĩe d taber/ narius.⁊ tabernio ⁊ ganeo:⁊ cauꝑo vicit cauponarius.rij.in eodẽ ſenſu· ſcilʒ taber/ narnius. Inuenit᷑ etiã capo.vide.S.caxv. Caupona.ſ.p.pe.p.taʒ ꝓ muliere tabnaria ̃; ꝓ taberna. — Cauſa. ſe.f.p.dĩ a caſu quo euenit Eſt eniʒ oꝛigo ⁊ materia negocij nedũ viſcuſſiõis examie patefacca:quę dũ ꝓponit᷑ cauſa ẽ. dum oiſcutit iudiciũ· dum finit iuſticia. c.foꝛꝰ de ver.ſig. vbi Ber. vicit in glo. Iẽ cauſa eſt res in dicendo poſita cum inter/ poſitione certaꝝ ꝑſonaꝝ- ſcilʒ actoꝛis rei · iudicis teſtiũ. Et vꝛ a caſu · qꝛ caſualiter occurrit ſter hoiuʒ volũtatẽ. Et vifferũt cauſa ⁊ actio:Mam cauſa eſt negociũ vel contractus ex quo quis mouet᷑ ad peten- oũ vel litigandu/vt ẽ vditio vel locatio rei ex qua oꝛit᷑ obligatio.⁊ ẽ cauſa ꝓxima obligationis:quę obligatio parit actio/ nem. cũ obligatio mater ſit actiõis.Et eſt dDuplex cauſa./ſcilʒ ꝓxima? remota:ꝗq dif/ ferut in actione reali ꝑſonali:Maã in pr / ſonali remota eſt ipſũ factũ ꝓxima ẽ ipſa obligatio. Et in ꝑſonali nõ ſufficit expꝛi/ mere cauſa pxima oicendo: I¶Igo õte · qꝛ obligaris mihi in decẽ · bopoꝛtet expmere cauſam remotã vt viceudo: Cõuenio te. q; mutuaui tibi decẽ. In reali pxima cau-/ ſa eſt dominiũ/ᷣ remota eſt ex qua cõſeqͥt᷑ quis dominii. Et nõ eſt neceſſe expᷣmere remotã · vt vicẽdo: Ago contra te/.q; emi domũ·ſed ſufficit expᷣmere ꝓximã cauſam dicẽdo:vl go cõtra te:q; ſum vñs domus illius. hęc no. in glo. et ꝑ doc.c.dilecti fi- lij · de iudi. De viuerſis ſpeciebo cauſarum vide bonã glo.xi.q.i.in ſu.Eſt eni quędaʒ cauſa ſpualis vel annexa ſpuũali · vt illa g fit de iure patronatus. Quędã auilis. vt cũ agit᷑ ſuꝑ rei vedicatione in cauſa pecu/ niaria. Quędã criminalis vt cũ agit᷑ vi/ recte de crimie. Nuędã mixta· vt ci agit de crimine ciuilit· vt de adulter ad ſepa/ rationẽ thoꝛi. In his tribo vltimis calibo iurat᷑ de caluma in pꝛimo nonſed ſolũ de veritate vicenda. . Cauſę criminales dicunt᷑ in quibo agit ad vindictã ſiue ad pęnã.Etiã qñq; agit᷑ cn minaliter qñ agit᷑ ad vindictà publicam- qñq; vi agi criminalit᷑ qñ agit ad pęnãꝑ modũ inqſitõis denũciatõis:uł ad inteſie partis per viã accuſationis. Caulſa muma eſt duoꝝ aureoꝝ vel vecẽ au-⸗ reoꝝ·vel qnquagita ſolidoꝝ· vel üla q nõ ſufncit ad ſuptos iudiciales.· C(auſa aũt argumento/ſcllʒ naturalis rõnis cõſtat:aut ꝓbatione teſtiũ vel tabularuʒ ⁊ inſtrumẽtoꝝ.c.foꝛus.de ver.ſig.fac eniʒ pꝓfbationẽ cõfeſſio:vt ibidẽ no.in glo.i. Caulę fauoꝛabiles ſunt quattuoꝛ. ſcilicʒ de libertate:mrimoniodote ⁊ teſtamento.c. Itẽ cauſa hᷣm logicũ ẽ (duobo.de re iudi. ad cuiꝰ eſſe ſequit᷑ aliud. Et viuidit᷑ ĩ cau/ ſam materialẽ.foꝛmalẽefficictẽ.⁊ finaleʒ. Cauſarius.m.s.i.amatoꝛ litis: vel reus qͥ ex aliquo crimie ad cauſam vucit᷑. Caulatiuus.a.ũ.qdð ex cauſa ſequit᷑. DHnde cauſatiua vicunt᷑ effectus cauſaꝝ. Cauſidicꝰ m. S. qͥ dicit tractat cauſas ᷑m ug Oapias vvo dicit:Cauſidicus oꝛa⸗/ toꝛ · defeſoꝛ:patronus: coꝛ.pe.Dñ.Cauſi/⸗ vicus lites medicꝰ ſ̊noſtica vitę Dulnuſ amat medicuspᷣſbyter interitus. Cauſtos gręce.latine incenſum. Cauſula viminutiuũ.i.parua cauſa. Cauteriatus.a.ũ. põt eſſe participiũ a cau⸗/ terio.asi tũctantũ valet:quantuʒ vſtus cauterio vel diffamatus. Bel põt eſſe no- men.⁊ tũc tantũ valet quãtũ durꝰ.malus vel coꝛruptus. auterin.n. .. eſt fenũ quo vtuntĩfirmiqſi cauturiũ:q; caute vrit. Et etiã quo iurunt dãnati ꝓ ſigno.ut dũ caro vrit volũtas refrenet᷑. Inde cauteriolũ. Cautes.tis.f.t.eſt petra duriſſima⁊ aſperri/ ma .victa a cautus:quaſi cauta:.qꝛ cauetur Pñ C heodolus.Aambut aialia cautem. 5pm Hug Papias vvo dicit: Cautes ſaxa aſperrima videlicʒ mar: dicte a cauẽdo a nauigantibo ſcilʒ quaſi caute. Cauticus.a. n.i.aſper ⁊ durus.⁊ di a caute rii. Hnñ Macer de viribo herbau. WNme⸗ un ſogup Pſwwtr⸗ ſclchue (utomt lrt noba dico tollt mitte Cuno ſupie bent Noc⸗ Caudo ſſriſ aucou ſütonn Uicud Carton bal: ſemer Cliatn ⸗ kage Wr li lun i 1dien aro: Nckr Mor natec arin lautie Adi lnt wiq̃ luto Wn Neri ſen ils v ulaen, Nraiagit ſudſſepa, scain Küſäde. Gagtan publcamn. upmni⸗ dntiſte Alladn miüszins Anbuing ſg ien goi mntoc. Kneindi ncktican mmnle nsa ar 1 Vde bugfn tasor⸗ iCauſi⸗ Dunul 4 i upiigtn i, nis elo⸗ ſmalus mniſ Hiununt ymas nipm⸗ nn allon. gidod zaute⸗ Ann 8 Dics rute vis cautica dĩ eſſe. Cautio.onis.ſt.i.cautela·iuratio/obſerua⸗ tio.⁊ ponitp ſctipto vel charta in q̃ ſcri bitur cõputatio· vt Aucę.iõ? IRccipe cau⸗ tionẽ tuꝗ. Et vt Papias vicit: Cautio eſt bꝛeue chirographů. Itẽ ßm iuriſtas:Cau tio eſt generale nome oiuʒ ſecuritatũ qti / ens qͥs ſecurus reddit᷑ de eo qð ſibi pꝛo/ mittit᷑. Et viuidit᷑ĩ infraſcriptas ſpecies: qꝛ cautionũ alia eſt hypothecaria vlchi⸗/ rographbica/ſcilʒ qñ inter aliqͥs ĩteruenit hypotheca vel chirographuzʒ· et pñt vici ſatiſdationes. H Cautio rati vãda eſt cũ de mãdato dubi/ tat. C. de ꝓcura.l.i. Et dꝛ illa ſecuritas quę requirit᷑ a ꝓcuratoꝛe actoꝛis ꝓ vño · cuius noie agit· ꝙ ratũ hẽbit oẽ illud quod ĩiu/ Dicio ꝑ illu factũ fuerit. Oñ cauere dera/ to uł ſatiſdare eſt ꝓcuratoꝛẽ actoꝛis pꝛo/ mittere velle pſeuerare vſq; ad finẽ litis. Cautio fideiuſioꝛia eſt qñ intuenit fideiuſ- ſoꝛ pncipali obligationi.Et dꝛ ſatiſdatio Et he multę ſunt · vt de lite ꝓſequẽda · iu⸗ Dicio ſiſti: iudicatũ ſolui ⁊ de rato. Cautio ſidei ꝓpꝛie interuẽtu dꝛ ꝗ fit ꝑ fidẽ Eſtitã ſine ſolẽnitate iuramenti · Cautio iuratoꝛia eſt qñ cõpꝛomiſſio iura⸗/ mẽto firmat ut qñ iuro ſolẽnit me debere aliquidvel impletuꝑ ꝓmitto. Cautio nudo pacto eſt cũ aliqͥs fidẽ tantã habet de me ꝙ cõtẽtus ſit nuda ꝓmiſſio/ ne mea. Et bec ppꝛie vicit pollicitatio vel pollicita cõuentio. Oñ xe ꝓpꝛie ꝛ ſatiſ/ Datio.⁊ ſatiſfactio dici põt.Sed ſatiſda/ tio ꝓpꝛie eſt cũ duo paciſcẽtes: duas ſcc pturas ſub eadẽ foꝛma verboꝝ int᷑ ſe ↄfi / ciũt ⁊ mutuo tradũt.Et pollicitatio et ſa/ tiſdatio cautelę dici pñt ꝓpꝛie loquendo Cautio pignoꝛatitia ſiue hypothecaris eſft cũ pignuſtradit᷑ aut hypotheca ſuppoꝛtat᷑ 7 dẽ etiã ſatiſdatio. Cautio de euictione dẽ qñ ſecuritas ſᷣſtan og eſt vel pſtita ẽptoꝛi a venditoꝛe ſit ea ↄditione vt ſi ab eo euincatveditoꝛ reſti/ tuat eſtimationẽ reiĩ duplũ·uł in ſimplũ ꝓut inter eos pꝛius cõuentũ eft. Cautionũ aũt alię multę pñt eſſe ſpẽs · ꝓut ad viuerſas materias applicant: Dñ ſpe. in tractatu libelli ti. de pignoꝛibo. . ſeqt. vbi q̃ſdã alias ſpẽs cautionũ ꝓſequit᷑ Cautio de dãno infecto eſt ꝗ pſtat᷑ cũ tua domus ruinoſa minat᷑ domni meę ruinã. vel etiã pᷣſtat᷑ ᷣm quoſdã cũ timeo ꝙ ali - quis mihi inſidietpoſſũ agere vt m ſſtet Cautio oꝑemoliẽdo quã pſſtat ille qñq; cautionẽ ne me offendat. qaui nuciat opꝰ nouũ · ſalʒ ꝙ ipſũ op de⸗ moliat ſi cõſtiterit eũ ũiuſte ędificaſſe. Cautio de vſufructu in qᷓ de ouobo cauet: ſailʒ ꝙ vſufructuarius re nõ male vtat- et ꝙ eti vſufructu finito reſtituat qð exre ipſa ſupextatt. Cautio qua hęres cauet ipſi legatario cum heres dat fideiuſſoꝛes legatario de lega⸗/ to ſſtado. Cautio qua legatarius cauet hęredi eſt illa qua legatarius ſatiſdat hęredi/vt ſi falci⸗ dia loci habet ꝙ ãplius noie legati rece/ pit q; ratio legis falcidię patitid hęredi reſtituutt Cautio arrogatoꝝ qua arrogatoꝛ ſtipula/ tur buo publico qð reſtituat arrogato ꝗ ab eo habuit uł eis ad quos ꝑnẽtura ſint ꝙ dabit ſibi quartã partẽ de bonis ſuis ſi eũ ſine cauſa emancipauerit ſeu exhere/ Dauerit. Cautio qua cauet᷑ ei cui reſtitutio fieri de/ bet ꝑ quã rogat᷑ reſtituere bona alidnius ſi ſine liberis deceſſerit:quicqͥd poſt moꝛtẽ de hereditate extabitcogit cauere illi cui debet fieri reſtitutio ꝙ buat ei q̃rtã partẽ. Cautio mutiana a Mutio iuriſcõ ſulto di/ cta eſt.⁊ habet fieri in vltimis voluũtatibo ⁊coĩter ſᷣm doc.nõ in cõtractibo. Et fit in cõditionibo negatiuis/puta ſic dicendo: Si Citius capitoliũ nõ aſcẽderitſi puu,z nõ mãaumiſerit ·lego ei decẽ.l.mutianęcau tionis.ff. de cõdi.⁊ demon. Cautus.a.ij.i.qͥ ſibi cauet:aſtutus.callid gnarus/ dꝛ a caueo⸗ põt eſſe nomen vll participiũ. In greciſmo ſic dꝛ: Cautũ p/ uiſũ · cautũ ſignat q̃ʒ firmũ. Itẽ cautela di minutiuũ eſta tñ qñq; ſuꝑabũdatiã im/ poꝛtat. ut cũ di:Abũdãs cautela nõ nocet l.teſtamẽto ĩ fi. C. de teſta. Im cauteloſus i ꝓuiduscircũſpectꝰ.vel plenus cautelis. Cauus. a. n. d? à cauo. as. Et eſt cauũ natu⸗/ racauatũ manu Et cauus caui ſubſtãtiue ꝓ cauerna vel foꝛamine. Inñ cauitas.atis. Et ꝑ cõpoſitionẽ cõcauꝰ.a.ũ.ĩ eodẽ ſenſu. C ante KKE Cęcula.f.p.eſt gen ſerpẽtis · ſic dicta · qe eſt paruaI nõ habet oculos. D Cęcuma.ſ.p.i.noctua:a cęcus do. Cęcus.a.ñ.qui neutro oculo videt.⁊ dicit a cco. as.vel dꝛ a careo . q; caret viſu · Iñ cęcitas.atis. Itẽ cecus cõponit᷑ cñ ſemi· vt MTNM.5õsõ ſemicęcus. a. i. i p dimidia ꝑte ccus. Cęci.ci.n.s.eſt quoddã inteſtinũ.⁊ dꝛ a cę/ cus.qꝛ ẽ ſine foꝛamine ⁊ exituqð gręci ti- loneutron dvicũt. Cecuta.f.p.eſt genus fiſtuleę. Cecuticen. 9.t. q canit in tali fiſtula. Ceda.fſ.p.i.charta. Iñ cedula.i.pua charta Cedar ẽ nomẽ loci videlʒ regio ſaracenoꝝ trans arabiã ſita. Dñ ꝓpheta. Mabitaui cũ habitãtibo cedar. Itẽ Cedar fuit filius Hiſmael.⁊ interptat᷑ tenebꝛę vel meroꝛ. Cędes.dis.ſ.t.i.verberatio vel nciſio vel Cedria.f.p.ẽ Cedron nomẽ fluuij vel loci⸗ interpᷣtat te- daa oꝛientale plagã. Cedrus.dꝛi.ſ.S.i.arboꝛ:quã dꝛonquod ẽ arboꝛ ardẽtis humor.⁊ im/ Cęduus.a.ũ.venit a cedo quod ẽ ĩcidere.⁊ dẽ ſilua cędua.ꝗ eſt apta ad ſuccidẽduʒ.⁊ ☛ occiſio.⁊ dꝛ a cędo.is. Iñ cędecula.i.par/ ua cedes ; ℳ nõ putreſcũt:vel tempoꝛe· vel vermibus. nebꝛę. Et nota ꝙ cedrõ Joannis. 282 eſt gtüs plis gręcus.Et eſt ſenſus: Crãs toꝛ/ rentẽ quę dꝛ cedron.i.cedroꝝ:⁊ noĩat᷑ ſic ꝓpter multitudinẽ cedroꝑ. ⁊cẽ verſus oꝛi/ entẽ ꝓpe hieruſalẽ. Oel hm Joſephũ: Ce/ dꝛon eſt vallis vel toꝛrẽs iuxta hieruſalẽ * — putribilis. Itẽ ſm Iſidoꝛũ: Cedrꝰ eſt li/ gnũ iocũdi odoꝛis oiu vurãs.⁊ nunq;ᷓ a tinea aut teredine.i.lignoꝝ verme exter/ minat. Oñ ꝓpter eius durabilem ꝑpetui/ tatem ex cedris fiũt lacunaria in regũ pa latijs ⁊ in tẽplis. Muiꝰ arboꝛis gumi vel lachꝛyma vꝛ cedria.ꝗ ad cõſeruationẽ li⸗ bꝛoꝝ ſũme eſt neceſſaria: Mã libꝛi ex hac lachꝛyma liniti · neca tineis coꝛrodũt nec tẽpoꝛe ſeneſcit. Maſcit᷑ in terris africa et ſyria:.⁊ maxie mõte libani.Et vt dic Ra⸗/ banus ſuꝑ pſalteriũ:Cedrus eſt arboꝛ al tiſſima·oiuʒ arboꝝ vña ⁊ regina:Eſt etii aſpectu pulcraſemꝑ retinẽs viroꝛẽ ſuũ·et inſuꝑ odoꝛifera.cu odoꝛ fugat ſerpẽtes oĩa venenoſa. Iñ cedrinꝰ.a.ũ.i.de cedro auꝰ arbuſta recreſcũt. Et ita ſumit in iure eila. lę. pe. coꝛ. qdã locus eſt ſic dictus. Celeber.m. t. hec celebꝛis ⁊ hoc bꝛe.i. feſtiuꝰ ſolẽnis/ſanct᷑.deuotus:frequẽsfrequen/ Lęlamen. n. ta cęlatura ꝓ eodẽ.i.ſculptura vel pictura. Et dicũt᷑ a celo. as. tatus. Et Ppꝛie ille locus vꝛ celeber qui a multjeſt frequẽtatvel vbi celebꝛia agũt vnguẽtũ factũ qͥ aſſeres liniti greci vocãt ce⸗/ Chelidonia.f.p.eſt ꝗqdã herba.ꝗ erumpitĩ aduentu hirũdinũ vel q; pulli hirũdinũ vt foꝝ ecclia. Et coꝛ le. Oñ Ouidiꝰ in pꝛi mo de arte amãdi.Ot redit atq; frequẽs longũ foꝛmica ꝑ agmẽ. Sic ruit ad cele/ bꝛes cultiſſima ſemina ludos. Iñ celebꝛi tas.tatis.i.ſolẽnitas.frequẽtia:cõuentus. Ceebs.bis.ↄ.t.i.cęleſtẽ vitaʒ ducẽs· ſcilicʒ virgo vel caſtus ſine ſollictudie ſeculari: vel vir caſtus ſine vxoꝛe.Dñ q dam. Si mens lingua manus tibi ſit cęleſtis ⁊ anꝰ. Viuas ſecure dlauſtrũ nõ ſit tibi cure. Celer hica hęcris hoc re.i.velox.⁊ cõpa⸗/ rat᷑· celer.ioꝛ.rimus.⁊ coꝛ.ce. Sʒ celer ſub⸗ ſtantiun ꝓ ſeruo Romuli pꝛoducit ce. Et cõponit᷑ cũ ꝑ· vt ꝑceler.⁊ cu · vt pceler. Celenuſculus.a.u.i.aliquãtulu celer. Ceęleſtis.ↄ.t.⁊ hoc ſte.i.celicꝰ.q̃ſiſtãs ĩ cęlo. Celeuma.matis.n.t.eſt clamoꝛ nauticus.qꝛ ad cęlũ defert.Dꝛ q̃ʒ generalit ꝓ quolibʒ cdlamoꝛe Mieremię. 82 Nequaq; calca⸗ toꝛ vuę ſolitü celeuma catabit · Iñ celeu⸗ maticus.a.ũ.quod cõponit ꝓceleumatic ci.ſalʒ pes metricus cõſtãs ex q̃ttuoꝛ bꝛe/ uibo ſyllabis · q ad talẽ clamoꝛẽ deſcribe⸗ ũ fuit iuentus.Dñ. Quattuoꝛ ipſe bꝛe⸗/ ues ꝓceleumatice ſerues. auteʒ vꝛ ce⸗ leuma q̃ſi calcãtiũ oma.i.cant᷑ etymolo⸗ gia ẽ bhm Mug Papias vvo dicit. Celeu⸗ ma damoꝛ nautaꝝ ſiue carmẽ ſuꝑ moꝛtu/ os vel ſuꝑ laci.Hñ. Dicas celeuma quã dat vindemia cantũ. Editus a nautis cla moꝛ celeuma vocat. Cclibatus. us. ui.i. vir ginitas. caſtitasg. Celicola.oↄ.p.pe.coꝛ.qͥ colit deos vel cęlum vel q inhabitat celũ· vt deus. Itẽ celicole. licolarũ facit ꝑ cõaſionẽ cęlicolũiqd ma⸗ xime fit in compoſitis? patronymicis· vt grauigenũcapꝛigenũ/oĩgenũ:ęneadrum vardanigdunndn. Ŕ‚ celũ. Chelidon.i.birũdo·q; in cęlo.i.in aere cibũ ſi patient᷑ in oculis: mar ex hacherba me⸗/ xeri dicit᷑.⁊ ſtatim viſũ recipiũt. Itẽ che⸗ lidonia ẽ quędã gẽma ex hirũdinũ coloꝛe vocata:q chelonites di. Iñ hic chelido⸗ macus.ci.gladiꝰ lati ferri· cuiꝰ mucro vu⸗/ plex⁊ bifurcatus in modũ caudę hirun- dDinis foꝛmar. Ceęligena.oↄ.p.pe.coꝛ.i.genitusa dijs. Celites celitu.ↄ.ge.plalit vitã cęleſtẽ agen tes.ſcilʒ dij dꝛ a c⸗elu. Celiũ.n.s.ide ẽ qð celtes qʒð vulgo celionẽ bnpi fennie Klebei⸗ lentus, vel ſcalpellũ vocant. Cella.fp.dã a cęlo.as.q; cęlat ĩ ea habitã⸗ tes. In cellula. i. parua cella. ccella etiaz di cellita tęi.ſtudẽs vel ſtans in cella. Cellariũ.n. S.dꝛ a colligo.gis.qꝛ in eo colli⸗ gunt᷑ miniſteria mẽſaꝝ· vel neceſſaria queę victui ſuꝑſunt. Et ẽ cellaniũ paucoꝝ die/ ruʒ. pmptuariũ lõgi tẽwons Iñ h cella⸗ larius. hic cellerarius.i.cuſtos cellarij. Celox.ocis.ſt.vel hęccelonis huiꝰ celonis i. velox nauis ⁊ ad miſteriuʒ daſſis apta. Vñ Enniꝰ. Aabit᷑ vncta carina ꝑ ęquoꝛa alta celonis. Iñ hic ⁊ ̊ ⁊ B̊ celox.i.velox. Celſus.a.ũ.i.altus·q̃ſi cęleſtis.et dꝛa cello. lis. vel a celo · qꝛ ſublimis ſit ⁊ alt cõpo/ nit᷑ cuʒ ex·⁊ dꝛ excelſus. Inde celſitudo.i. altitudo. rJGU- Celtes.tis.mit. eſt inſtrumẽtũ ferreũ aptu, ad ſculpendũ.⁊ d a cęlo.as.p pingere uł ſculpere. Hñ Job. ig? Wel celte ſculpan in ſilice. Quida tñ legũt ibi cete. Pel oꝛ a celleo vel ceculi. eltiber nomẽ gẽtile eſt vl ppli. NVñ celti⸗ beri ſunt ppli mixti ex gallis et hiſpanis. Celte eni vicũt galli.ꝛ hibeni biſpani.ĩide icunt celtiberi mixti ex vtraq; gẽte ppli. Et foꝛmat de ſe femininũ ĩa · vt celtibera. Celticus.a.ũ.i.nobilis: K dꝛ a celſus. Ceęlum.n. S. d a celo.as.q; celat nos· vel a cęlo.las.pꝛo ſculpere · q; ſculptũ eſt ⁊ inſi gnitũ varijs ſtellis · vel cõponit a caſa et elios qð eſt ſol.q; eſt caſa ſolis.Et ẽ celuʒ etheroclitũ genere · qꝛ in ſingulani ẽ genen neu. in płi mal.Et ſunt pła noĩa idẽ ſigni/ ficãtia. Oñ. Ether ⁊ aſtra polus cęlũ oicat olympus.Et ceęluʒ eſt ſba coꝛpoꝛea hm ſui naturã ęterna varijs ſtelłſculpta⁊ oꝛnata Cemẽtũ.n.s.i.calx⁊ minutoꝝ lapidũ ↄgre gatio cęſura lapidũa füdamẽtũ domus 7 di a cędẽdo·eo ꝙ ceęſo lapide ſurgat · vel qꝛ fit de cęſis lapidibo. Iñ cemẽtarius.rij q viſponit lapides in muro. Cemẽtũ etiã mẽdaciũ ſiqt. Iñ cemẽtinꝰ.a.ũ.i.ad cemẽ/ tum ꝑtinẽs vel de cemẽto exiſtẽs. Cęgna.j.p.dẽ comeſtio ſerotina.⁊ d ab a.⁊ cenon qð eſt cõe·qi a coĩone veſcẽdi.I¶ln/ tiqui enĩ publice⁊ in patulo comedebãt nõ ſolitarij ⁊ puati · ſicut modone ſingu/ laritas in delitijs luxuriã generaret · ul oꝛ cęna qnaſi ſcęna·a ſcenon qð eſt vmbra. E dꝛ cgna ppꝛie in ſero · ſicut gẽtaculuʒ in mane.Pꝛãdiũ ĩ tertia. Merẽda vel ante/ cqnia ꝓ nona. A¶lbſoniũ poſt cqnã. Q cgna di bec cenula.i.parua cęna. Et cenaticus. ) a.ũ ad cenã ꝑtinẽs. Et cõponit cena hꝛ H incenis.i.ieiunus:q̃ſi ſine cena. Iñ cęnacu lu.n. Ss: cgnatoꝛiũ loc' cnadi: bm Mug. Papias vo vicit:Cęnaculũ dom ſuꝑioꝛ ars dictũ a coione veſcẽtiũ. Iñ ⁊ cno m. S.⁊ dꝛ il biibij ogregatio multok. Jicmnatan- qᷣ victũ manibo gritat. Cenith eſt pũct in firmamẽto directe ſup poſitus capitibo noſtris. Cegno bates.tis.m.t.qͥ ꝓpt cenã ſuꝑ funẽ am bnnt. . poti ꝑs debet ſcibi:vide loco uo . Cęenobiũ vꝛ a cgnon qð eſt cõe habito. et idẽ eſt qð mõaſteriũ · ſellʒ coĩis habitatio płimoꝝ vbi ſut ples cõgregati iſimul ad coĩter habitãdũ ⁊ comedẽdũ. Iñ h̊ ⁊ bęc cęnobita. tę.qui vel ꝗ ulu locũ inhabitat. Quidã tñ ſolẽt ſcribere hoc nomẽ ꝑ ſe vt Dicat᷑ ſenobiũ·a ſcgnon quod eſt vmbꝛa q;ʒ talis loc ſolet fieri ĩi vmbꝛoſis lodæ ne/ moꝛoſis. Iñ ſcenobita.ↄ.p.ꝑ ſc. In Pa/ pia ſcribit᷑ ꝑ.c.cenobiũ ⁊ cęnobita. Hnde dicit: Cenobitę genꝰ monachoꝝ qͥs nosĩ coĩ viuetes poſſum appellare. Cęnodociũ.n.S..domus in qua cęnãdi re/ fugiũ eſt pauperibo · ſcilicʒ hoſpitale Iñ h cgnodociarius.i.elemoſynari.⁊ hęc cno dociaria eiꝰ vxoꝛ vel elemoſynaria. Bʒ h melius ſcribunt ꝑx· vt vicant᷑ a xenos· vt j. dicet᷑ in.x. litter. Cenodoxus.m.s:.i hęc cenodoxa.xę.qͥ ułꝗ eſt cupidꝰ vel cupida cenoſę ⁊ vanęglo⸗ rię ſcilʒ mũdanę. Inñ hęc cenodoxia.i.va/ na gloꝛia·ſicut eſt mũdana głia vᷣm NHug Hapias vvo dicit:Cenodoxia.i.iactantia ſeu vana gloꝛnia. Cenodoxusinanis gloꝛię cupidus. Cenofactoꝛia.ſ.p.ars eſt illoꝝ qͥ oꝑant᷑ de ceno.i.luto. cij.is: oꝛ Scenofactoꝛia ꝑ ſca melius:vide.j.ſcenofactoꝛia. Cęnomia.misę.f.p.i.coĩs muſca·a cnon qð eſt cõe ſcibit᷑ ꝑ oe ᷑m NPapiã ·qui didct: Cęnomia camina muſca ſed oĩo moꝛdax. Scribit᷑ etiaz Cynoma ꝑ y· ſed in alia ſi/ gnificatione. Cenon vel cgnos gręce · latine nouũ vel cõe Cenoſus.a.ij.i.fetidus ſpurelutulentꝰhir⸗/ coſus. Iñ h̊ cenoſitas.i.fetoꝛ vel lutulẽtia Cenotaphiũ.n.s.eſt iane ſepulcꝑ.i.monu/ mentũ ſine coꝛxoꝛe:qð cõſtat ad mẽoꝛiaʒ defuncti. Hũc autẽ locuʒ placet eſſe reli⸗ gioſü · ſicut in ea re teſtis eſt Pirgiliꝰ. Sʒ vuo fratres ↄ Intoniꝰ Seuerus contra ſcripſerũt. quoꝝ ſentẽtia ualet vt. ff. de re. iui.l.intantũ.S.fi. Cenouectoꝛiũ.n.s.i.nſtrumẽtũ cũ qͥdeppꝛ (/ t tat cenũ. Inde cenouehũ.hi.idem. Cenſitę oicunt᷑ qͥ cenſent.i.cenſũ pꝛebent. Cenſitoꝛ eſt qui recipit ſᷣſentatiões collec/ toꝝ coloni? pignoꝛis iure veẽditis pᷣdiuʒ ſi cenſus nõ ſoluit᷑· vt.ff. de cẽ̃ſi.l.foꝛma.S. illa..l.c poſſeſſoꝛ. S.cũ p pecunia. Cenſoꝛ.oꝛis.m.t.i.iudex.⁊ ꝓpꝛie qͥ iudicat de moꝛibus: eos coꝛrigit. . Cenſoꝛinus cenſoꝛius.m.s. p odẽſcilicet cenſoꝛ. Oñ Cato dictus eſt cẽſoꝛinꝰ.quia moꝝ erat coꝛrectoꝛ. Et pñt eſſe adiectiua ⁊Poſſeſſiua · vt: Cẽſoꝛia res.i.res cenſoꝛis. Itẽ pñjt eſſe deriuatiua a cẽſus· vt h cen/ ſoꝛius⁊ hic cenſoꝛinus,i.ille qͥ cenſũ ſeruat Cenſualis. o.ta hocle.i. officialis cenſum exigit puintialẽ.⁊ qui dat illuUl. Cenſura.ſ.p.pe p.i.iudiciũ:vigoꝛ ſeueritas mẽſura.vindicta.ptãs/ſentẽtia·decis. Ceſus.us.ui.pecũia · facultas deſcripta pu/ blice vel eſtimata. Dicit᷑ etiam hic cenſus ſi:quoꝝ patrimonia publice ãnotata ſũt deſcripta vel eſtimata. Inuenitur etiam ⁊ cẽſus.a.ũ.participiũ a cẽſeo. Itẽ cenſus tributũ ⁊ penſio publica idẽ ſunt vt.C. q cau.ping.cõtra.l.i.et. C. ſi pter penſioneʒ prublica. l. ſi accipit. Hel cenſus ẽ penſio ꝗ ſoluit᷑ de puenttb— Centaurus.m.s.dꝛ a gigno vel genit au/ ra.quaſi gẽtaurꝰ.i.genitus ex aura. Siqͥ- dem ſm fabulas woetaꝝ xion ſecetarius Junonis eã interpellauit de concubitu · ꝗ c filio Jouis foꝛmauit quãdã nubem in ſui ſpeciẽ eã obtulit xioni :quã putãs ille Junonẽ eſſe· effudit ſemen in nube inde nata ſunt quędã monſtra:in media parte hoĩes.⁊ ĩ media parte ſalʒ inferioꝛi equi. Et dicti ſũt cẽtauri ·quaſi gẽtauri.i.geniti ex aura. Inde centaureus.a. ũ.⁊ hęc cen/ taurea. reę.qdã herba ᷑m Mug. Papias vo dicit:Cetauri a latinis victi uitate: Nam hypocẽtauri dicere debemꝰab hy⸗ Po.i.ſubtus: centaurꝰequus:qꝛ cũ ſuꝑius eſſent hoĩes · iferiꝰ erãt eqͥ. Dẽ aũt H̊ nomẽ ſiue mõſtrũ confictũ fuiſſe·ad expmendã hũane vite velocitatẽ.q equus eſt velox. Scvm aũt hiſtoꝛiã xion pꝛim in gręcia centũ milites armatos adunanit.qͥ eqͥ tes cñ ab indoctis pmũ viderent᷑ ſuꝑ equoes vnũ aĩal reputati ex hoie⸗ equodicti ſũt centauri q̃ſi cetũ armati · vel qꝛ cẽtũ erant Iſi aura cito volãtes temã cõſumebant. Centenarij dicũt᷑ vuces uł magiſtri centũ militũ · quoꝝ ptãs dẽ centen. Centenarius.a.i.ↄtinẽs cẽtũ vel hñs cẽtũ Annos.? vꝛ a cctu vel cẽtenus. Et h cẽte⸗ naniuſ.rij p tali numero. Et hoc cẽtenariũ nij. pꝓ quodã pondere cẽtũ libꝛaꝑ:qð pon/ dus romani inſtituerũt p ꝑfectiõe cente/ Nnarij nume. Centenus.a cctũ dĩa in ſingulari tantũ va let quatũ ſuũ pᷣmitiuũ · Sedĩ pli tenetur iſtributiue diſtribuit ꝑ parẽ numerũ: ſic bini ⁊ trini vt: Iſti icedut cẽteni. Itẽ hᷣ cẽteni.ni.quodda gen ãnonę ſcilʒ miliũ eo ꝙ ĩ pleriſq; locis ſemẽ eius in cemẽtũ· frugis cẽteſimũ renaſcat᷑ DHnde⸗ miliũ a multitudine fructus dẽ. Centeſumꝰ.q.ũ.nomẽ ẽ oꝛdinale:⁊ẽ a ccẽtü. Centimanus.us.ui.ꝛ a centũ ⁊ manus pᷣm NPꝛiſcianũ in.G? li. Poteſt tñ decdlinari h̊ centimanus.ni.vel adiectiue: centimanꝰ a.ũ.qui cctũ habet man?. ⁊ coꝛxe. Papi⸗ as autẽ ſeques Pꝛiſcanũ dict: Centima⸗ mnus a manu cõpoſitũ eius ſeruabit decli/ nationẽ hic cẽtiman huiꝰ cẽtimanꝰ.Mo/ ta igit᷑ nullũ aliud ꝓpꝛiũ ꝑticipiũ uł adie/ ctiuũ vel mobile quartededlinatiõis eſſe. Cento.tonis.m.t.vꝛ a centũ.Et dicebãtur oliʒz cẽtones qͥ de carminibo Homeri vel Dirgilij ad ꝓpꝛia opera moꝛe centenano ex multi hincinde cõpoſitis vnũ ſarciebãt coꝛpꝰ ad facultatẽ cuiuſcũq; materię. Sʒ de cuiuſciq; carminibo qͥciq; hoc modo faciũt centones vicũt᷑.Et cento.tonis.ꝛ ſartoꝛ puluinaris· vel velũ de mult pãnis vel qui facit filtra · vel ipſũ filtrů. ñ Ju⸗/ uenalis. Intrauit callide veteri centõe lu Ppoanar. Quidã tñ vicũt ꝙ hic cẽto vẽ fe⸗ toꝛ veniẽs ex libidis aſſiduitate. Et etiaʒ cento ſit pãnus ille mnũdus cũ quo mere⸗ trices tergũt imundicias. Centra dꝛ poꝛtus ęgypti. Centris.is.ſt.eſt quidã ſerpẽs infectuoſus rectus incedens. Centrix.łt. a centũ dẽ vel a cẽto. Et vicunt cẽtrices meretrices.i.lupę multiuirę dia/ bolares:nonarię.⁊ dicunt᷑ a ccẽtũ ꝓpt᷑ᷣmul/ titudinẽ. Oła centonibo.i.filtris quia ex eis deſiccabant᷑.vel qꝛ ſtemant᷑ ĩ lupana/ ri vt locus reddat᷑ calidio. Centrũ.tri.i.puctũ ĩ medio circuli vel alte⸗ riusreia quo ꝙqualit᷑ viſtat ꝗlibet pars pariferię vel crcuferẽtię· quod hoc cẽtg iuenit indecli. hic cẽtro tronis iuenitur. — 14 gſin lamn/ fuſn⸗ lai⸗ pümt 10 ſote unl ſpan n loph inig guin p lob⸗ N⸗ ne P nchen, lieni Abſis Cdenni cſſdn elnt, ntaniin Dlmmen enunenl: mni eh chinllii naenai dim Riniii i; Cnninay; e,Pepr lennma⸗ at dal⸗ Oo⸗ ut ce⸗ liseſe Mchinr NNN lntmun⸗ ſchet m. G cnocdo bonisdi ltpinss W ncetöen ei i⸗ Eas onare⸗ Etiĩquoqa bymno cent ſumitp ſole eo ꝙ ſit imedio planetaꝝ. Etiã ſumit᷑ ptra. Cẽtua.f.p.ẽ mẽeſura terrę vel vineę habens per ſingulas partes pedes centi. Centũ oĩs ge.indecli.⁊ tm̃ plłis numeni.⁊ẽ pimitiuũ vt vicũt · vel potius deriuatur a cantus ti.qð eſt circulus ⁊ circũferentia rote · qꝛ ibi crculat᷑ curuat᷑ numerus ad pꝛimun.vel quia ille numerus eſt ĩpfectꝰ. Centupeda.f.p.eſt genus aĩalis · a multitu⸗ vine pedũ dicud. Centuplus.a.ũ.pe. coꝛ.icenties tnñ.. Centuria.ſ.p.icentũ hoĩes in re militari.et dꝛ a cẽtũ vel cẽturio. Oñ Dꝛatius.Cẽtu/ rieſenioꝛ agitat exꝑtia frugis. Et cẽturia dʒ · ducẽta iugera in agris ·ſicut ager du⸗ centoꝝ iugerũ · qui antiqtusa cẽtũ iuge/ ribus centuria vocabatᷣ poſt duplicata eſt mẽſura: nomẽ pᷣſtinũ retinuit. In nu/ mero eni cẽturię multiplicatę ſũt · ſed no/ men mutare nõ potuerut· m Dug.. Pa/⸗ pias dicit: Cẽturias dicimꝰ partes exer/ citus in cẽtenos milites diuiſas. Oñ et qᷣ his pᷣſunt centuriones dicunt. Centurio.m. t. dẽ qͥ ſeſt centũ viris.⁊ d¶ꝛ centũ · vel qͥ eſt centũ militibo. Centuſſis.m.t.i.cẽtũ aſſes vel pᷣciũ centum aſſiũ.⁊ dꝛ ab as ꝓ obolo ODñ Perſius. Et cẽtũ gratos curto cẽtuſſe licet. Sʒ hic po⸗ nit᷑ p centeſima parte aſſis. Cenũ.n.s.ſoꝛdidũ lutũ/voꝛago pfunda.et dꝛa ceno.as.ꝑ cõtrariũ.q; non cenat᷑ · Iñ cenuletus.a. u.i.plenus ceno.⁊ dꝛ a cenũa⸗ lentos gręco qð ſiẽt plenitudinꝗ. Ceępę.n. indedi.in ſingulari.⁊ in plłi cępe cę⸗ parũ.f.ge.dꝛ herba vel legumẽ. cuiꝰ virt ſolũ cõſiſtit in capite.⁊ dꝛ a cephas qð ẽ coput.qꝛ non eſt niſi caput. Inuenit᷑ etiã cępa.pę.in ſingulari. Hñ Duidi.Cadẽ/ da eſt oꝛtis eruta cępa meis Cęparius.m.s.oꝛtolan qͥ cuſtodit vel qui vendit cpas. Inde h̊ cparia.rięi.oꝛto/ lana.Et cęparius.a.ũ.poſſeſſiuũ.vt foliuʒ cęꝓpariũ.i.cępę.vel deſigt materiã · vt olus cępariũ.i.de cpis. Cephalea.f.p.pe/p.paſſio capit.Cephali enĩ gręeci caput dicunt ᷑m PHapiam. Mu⸗/ guitio vo oiẽ: Cephalea uł cephalargia. vena vel doloꝛ capita cephas dꝛ. Sʒ ſᷣm Papiã Cephalargia eſt humoꝛ capitis. Cephas vel cephalim gręci dicunt caput. Pñ cephas dictus eſt DPettꝰ.qꝛ in capite pncipatu eſt cõſtitutus apłloꝝ. Itẽ ce/ phas hebꝛaice · Petiꝰ grece latine agno⸗ Cępiciũ.n.s.vel hic cpicius.i.cpe. Cępidines.inũ.rt.i.ſaxaſcilʒ in marivel 5 4 ☛ * . q heminẽt in pruptis locis Cxra. re.p.Iab aueꝗᷓ dĩ apes fit ſclicz cõfe/ cio qud faciũt apes ex liquoꝛe aen ad cõ/ ſeruandũ fauũ mellis. Iteʒ cera materies fuit litteraꝑ illaꝑ quę paruuloꝝ nutrices fuerũt Itẽ ſm aliquos cęra acapit᷑ p coꝛ/ nu. Inde cęrica.i. canẽs in coꝛnu. Cxramius. m. s.i.figulus qᷣ ſicut fingit cerã ita argillã.s cera vẽ linmus. Ceęrarius.m.s.q facit vel vẽdit cerã.vel qui operat in ea. Ceraſtes vel ceraſta dꝛ ſerpẽs coꝛnut. DHñ Geñ. 49: Ceraſtes in ſemita. Et dĩa ce/ ros quod eſt coꝛnu:eo ꝙ in capite coꝛmua habeat arietũ. Oñ acanusi. Nut vi⸗ uentis adhbuc libyę meſurę ceraſteę. Ceraſus.ſi.ſ.s.ciuitas fuit ponti:quã ciuita/ tẽ cũ ANucullus deleuiſſet:quoddã genus pomi inde aduexit. ⁊ victa eſt arboꝛ h ce/ raſus.⁊ fructus eiꝰ hoc ceraſũ⸗vel dẽ cera/ ſus a cerite oppido vbi abüdät. Ceratim indecli.quoddã pondus.ſcilʒ me/ dia pars oboli habẽs ſiliquãvnã ſemis: bũc latini ſemiobolũ vocãat. Ceratim grę⸗ ce.latine ſiliqua coꝛnuũ interpᷣtat᷑. Ceratus.a. ũ.⁊ ceręus.a.ũ.differũtqꝛ eeũ eſt quod totũ ex cęra ↄſtatſed ceratũ qð vel linitũ vel incruſtatũ eſt cxra. Vnde⁊ cęratę dicunt᷑ tabulę in quibo ſcribit᷑. Ceraunia.nioꝝ.plis nũeri.i.acuitiões vel exaltationes vndanꝝ in tẽpeſtateq̃ſi ãnes coꝛnuti. Oñ Aucanns in e Mouiteʒ ce⸗/ raunia nautis. Dñ ceraunia dicunt᷑ ſaxa peminẽtia ĩ mari inſtar coꝛnuũ Itẽ a ceęra hbe ceraunię.niaꝝ.i.vites uł vuęqꝛ ſũt ſub rube?. vt cera. Del ceraunos gręce. latine odꝛ fulmẽ. inde ceraunię.aꝝ.vites ul vuę qq rubeãt vt ignis. Et h ceraunia qdã gẽ/ ma ſic dicta·qꝛ alibi non iuenit᷑ niſiĩ loco fulmie icto. Et hoc cerauniũ. nij nota qdã quę ponit᷑ qñ multi verſus impꝛobãt nec ſingulos obelant᷑.Et hęc ceraunia.ioꝛũ⸗ Frupteę ſũmitates mõtiũ dicunt᷑a crebꝛa fulminationequod cõpõnit᷑ cĩ accos qA eſt mõs:ẽ acroceraunia. nioꝝ.illud idẽ. quaſi montes fulmiati. Hñ ⁊ ceraunij et acroceraunij antonomaſice dicunt᷑ mon/ tes epyri ꝓpt altitudinẽ aſſiduos ict ful minũ.Ceraunos gręce/fulmẽ latine Cerberus.ri.m. s.canis infernalis.tria capi/ ta habere dĩ ꝓpter tres etatesſeilʒ infaãtiã iuuentutẽ ⁊ ſenectutẽ. Et coꝛ. pe Mñ Vir/ giliꝰ Enei. 6e Cerberus hic vigẽs latratu regna trifantis. . Cercopa.pę.ↄ.p.i.certatoꝛ.⁊ dꝛ a certo et copia·quaſi certans copioſe. Cerdo.donis.ꝛ qui ſparat coꝛiũſic calci/ fex Oñ Merſius. Collat ſua mũera cerdo Itẽ cerdo.i.ſutoꝛ.Dñ Hapias vic: Cer/ dones ſutoꝛes. Itẽ Cerdo dictus eſt qͥdã hereticus: vnde: Cerdoniani hęretici di/ cti ſuntqui ouo aſſerũt cõtraria pncipia. Cerdon interpᷣtat coꝛu.. o Cęreagius.ꝗiji piſtoꝛ qͥad modũ cerę de/ Ducit paſta dĩ a cęra⁊ ago. rat. ? dẽ a ceres cereis Cerebꝛũ.bꝛi.m.s.pars capitis ⁊ ꝓpꝛie me/ dulla capitis appellat᷑.Inde cerebelluʒ.i. paruũ cerebꝑ. Inde cerebꝛoſus.a.ũ.i.ira⸗/ cundusvel qui vitiũ habet in cerebꝛo vel qui in eo patir. Ceres cerer...t.eſt dea frumẽeti.⁊ ſepe ponit᷑ ꝓ ipſo frumẽto ꝛ ſicquia creat fruges. Ipſa eſt ⁊ terra.⁊ ops opis:qꝛ melioꝛ ſit terra ope.⁊ pſerpina.qꝛ ex ea ſerpant fru ges. veſta etia vĩ. Iñ hic hec cereali ⁊ hocle.i.ad cererẽ ꝑtinẽs. . Cerete.tis.n.t.dẽ a chęre⸗a eſt quędã ciuitaſ PBñ vũ romani olim militarẽt iuxta aqͥ/ linam ciuitatẽ/ꝗſierũt a ciuibo·quod eſſet nomẽ ciuitat:. Illi vo inexꝑtes linguę la/ tinę vtpote gręci:ſe a romanis eſſe ſaluta tos credẽtes:rñderũt chęre quod ẽ ſalue: tũc romani chęre nomẽ auitateſſe credẽ/ tes · ſubtraxerũt.h addiderũt hãc ſylla/ bã teæ dixerũthoc cęrete.tis. Jñ antiqui ſupſerũt nomẽ patriũ:hic⁊ hęc ceretis et hoc te.pe ꝓ. Poſtea romani antiqͥ cã diſ/ ferẽtię ad pmitiuũ/coꝛruperũt deriuatiuũ mutãtes.e.pe.in.ii dixerũthic⁊ h̊ cęritis ⁊ hoc cęrite.ſiir pe ꝓ.Sed moderni nomẽ amplius coꝛruperũt patriũ ĩ ntõ illo maſ. ⁊ fe.ge.ſcilʒ ceretis:ſubtrahẽtes ti ſyllabã. dixerũt ꝑ ſyncopã.⁊ hic⁊ hęc cęres. et Hᷣ cerete· gtõ ceretis vel ceritis.pe p. Sed cã differetię ad pᷣmitiuũ taʒ ĩ.e.q;ᷓ in.i.pe.ĩue/ nit᷑ in iſto noĩe pe. coꝛ.apud autoꝛes. Cuzʒ g in pᷣmitiuo iuenit᷑i.pe.coꝛ.nimis ĩpꝛope onit᷑ſola poetica licẽta. Cerethi ⁊ pheleti noĩa ſunt indecli:⁊ accen⸗ tuant᷑ ĩ fine.Erãt aũt cohoꝛtes ſiue legio⸗ nes pugnatoꝝ: ſonat cerethi:extermia/ toꝛes:pheleti.admirabiles. Hi erant pu/ gnatoꝛes doctiſſimi. Oñ.2. Reg.8: Ba⸗ Cerealiu.lij.n. slocus vbi panis ⁊ cib pa/ naias filius Joiadę ſuꝑ cerethi ⁊ pheleti. Hi erant cuſtodes capitis Dauid.vt dẽ in hiſtoꝛijs. Cęreus.a. i.q fit de cgra⸗ bic cereus. rei. i. candela. dꝛa ccra „ . „ Cerimonisę.niaru.ſunt feſta cũ cęreis facta. vel cerimonię dicũtur quaſi carimonię·a carendo q buidã eſcisquibo olim iudęiin feſtis abſtinebantvel qꝛ hoĩes caret vſu illaꝑ reꝝ:quę in ſacrificijs dinis offerunt Inge hec cerimonia. oꝝ.ipſa ſacrificia. Et hic ⁊ hęc cerimonialis.⁊ hoc le.i.feſtiuus. religioſus· dinus.ſanctuſ.vel ſacrificatiuꝰ Itẽ pñt dici cerimonięa charis quod ẽ gra.⁊ mene qð eſt defectus · quaſi defectꝰ gręq; hmõi obſeruationes de ſe gratiaʒ nõ cõſerebãt.Et nota ꝙ in lege ⁊ ꝓphetis qnq; crãt quoꝝ noticia valde neceſſaria eſt·ſcilʒ moꝛalia· iudicialiacerimonialia. ꝓmiſſa.⁊ ſacramẽetalia. Moꝛalia erãt pce pta decalogide qͥbus habet᷑ Exo. zo· Ju/ icialia erat illa· de quibo habet Exo. 2i· Si emeris ſeruũ hebꝛeũ ⁊c. Et bmõi pti⸗ nent ad pacẽ inter hoĩes cõſeruãdã.clia erãt cerimonialia. ⁊ hęc erãt in differẽtis ſacrificioꝝin diſcretione ciboꝑ · in expia/ tione ĩmũdiciaꝝ· in obſeruatione ſolẽni- tatum . de qᷣbo habet in Luitico fere ꝑ to/ tũ. Nꝛomiſſa aũt erant ad alliciẽdũ: ſicut ꝓmiſſio terrę manãtis lacte melle.Exo. 3 Etiã pmiſſio angelicęcuſtodię Exodi 24² Ecce ego mittã angelũ men qui ſce Dat tea cuſtodiat te in via:et inducat ad locum quẽ paraui.Et pꝛomiſſio de oĩuʒ bonoꝝ multiplicatiõe Leuit. 262 Siĩß⸗ ceptis meis abulaueritis ⁊c. Sacramen/ talia aũt erãt figurę ſacrametoꝝ nouęlegꝗ ſicut eſt phaſe Exo. iꝛ? CTollat vnuſqᷣſq; agnũ ꝑ familias? domos ſuas ⁊c. Et ſa⸗/ cramentũ vitulę rufę Numeri.io? Pꝛęci/ pe filijs iſrł vt adducãt ad te vitulã rufaʒ etatintegręin qua ſit nulla macula ⁊c. Cerinthiani qdã bęretici a Cerintho quo/ dam dicti. Mi inter cętera circũciſionem obſeruãt·mille annos poſt reſurrectioneʒ in voluptate camis pᷣdicãt futuros. Dñ ⁊ grece ciliaſte. latine millenati ſũt appel⸗ Cernida.ę.ſ.p.lignũ ſupꝛa qð ducit᷑ tara tantara. cernida vꝛ taratãtara.q; diſcer nit pollinẽ a furfure. Cernulus.a.iũ.i.inclinat vel ingenioſus. Cernuus.a.ũ.i.accliuis:humilis pnusĩ ca/ pite ruens. Cernui etiaʒ dicunt ſoce ſiue ſoae e W 1pee. c yrd wolucn. manigi mmugin anit di offmnt mfint niaaris gnod deſed egi igen edeceſeni nmonini⸗ uciſe zo , E nöigei i Tu S nerpu⸗ lli, ſegto⸗ ſat le E Ei ignihee dnated deci Düß⸗ N nnones t mcſs E, Pe linz un. oqud/ onen tinne; uds Bi ſtpe/ auum tie nsic/ caſiue X. ſolea. Cemnuus etiã dĩ magnꝰinfinitus. Cęroferarius.rij.qͥ cxreü poꝛtat ut acholyt vel qui fert ad vendendũ. Ceroma.matis.n.t.quoddã vnguentü vel quędã cõfectio ex melleherbis⁊ cęra:qua aleſtrite capillos ſuos iungebat vt eent labilioꝛes. Iñ ceromaticus,.a.ũ.i.ceroma/ te vnctus. . Ceros gręce:dꝛ coꝛnu latine. Cerotu.ti.n.s.ideʒ eſt qð ceroma vel cõmi/ xtio herbaꝑ⁊ vnguentoꝝ. .* Cernitus.a.u.me/p.a ceres cereris dĩinter/ poſita. r. ne ſi viceret ceritus ꝑ vnũ.r.pu/ taret᷑ a cęra vici:qui habet frumẽtũ. vl in/ ſanus a nimia potatiõe vel comeſtiõe de qua qui plus recipit q; natura reqᷣritĩſa/ nus efficitſicut antiqtus qnñ ſacerdotes cereris ei ſacriſicabãt ſolebat iſanire. DNel doꝛ a cerebꝝ·ſcilʒ furioſus ·qͥ cerebꝛũ habet cõmotũ.Hñ Greciſmus.Cerrit dicetur quẽ veſania toꝛquet Cherſydrus.m.s.qͥdã ſerpẽs qͥ alternatim- modo in aqua/modo in terra moꝛat᷑ dẽ acherſon quod eſtterra ⁊ hydoꝛ quod ẽ aqua.Et idẽ vꝛ chelydrus.Et ab eiſdẽ cõ/ ponit · ſcilʒ a chelon quod eſt curuũ· quaſi cherſydiꝰ. Aucanꝰ tñ videt᷑ velle ꝙ aliud genus ſerpentis ſit chelydtꝰ q;ᷓ cherſydiꝰ. cõponit᷑ ᷣm hoca chelon quod ẽ curuũ ⁊ bydoꝛ aqua.qꝛ ſemꝑ curuat᷑⁊ moꝛatur ĩ aqua. Inde chelydrũ dĩ lignũ vellapis teres et longus ⁊ volubilis ad modũ ſer/ pentis illius:quo arca adęquat.Dide qð quidã ſolẽt pferre has dictiões coꝛrupte Dicẽtes celſydrus᷑̊ barbariſmꝰ eſtĩ oĩibo. Chelindrus tñ ĩuenit᷑ ſed in alia ſigtione. ſcilʒ quędã figura q̃drata ſic dꝛ ĩ geome/ tria habens ſuperiꝰ ſemicirculũ.et dꝛ ſica dicto lapide vel ſerpẽte ꝓpter ęq̃litatem Inde hic chelindroidos· dꝛ vmbꝛa eq̃lit creſcẽs in longu. Cherſon dicũt gręci terram Certamẽ.n.t.veit a certo.as.⁊ ẽ idẽqð pu/ gna uł litigiũ. Et ſũt noĩa pła idẽ ſiꝗntia Vñ. Certamen lites rixas⁊ iurgia vites. Et cõtentio vel diſſenſio litigiuqʒ. Aſſit agonia ꝗᷓ iũgit᷑ agonixãti. Cõtrounſia nec/ non viſceptatio ciſma. Certus,.a.ũ.dã a cerno.is.Et ꝓpꝛie cert dĩ ille qͥ cernit rem de qua certiſicat᷑ lic; quã/ doq; ad aiam referat᷑. Et certus cõponit cũ q; vt ecertus.i.valde certus.⁊ cũ in vt Incert᷑ a.i.i.nõ certus ᷑m Hug. Pa⸗ pias vyo dicit: Certa clara manifeſta. Iñ certitudo. nihil aliud eſt q; determĩatio intellectus ad vinnnn. . Certũ dꝛ nõ dubiũ. Hñ /ꝓcuratoꝛ debʒ eẽ certus.ff. de pcur.l. ij. Ite arbiter cert de⸗ bet eſſe. ff. de arbi. l. itey ſi vn. S.ſi in duas Silr tutoꝛ debet eſſe certus.ff.ð teſta.tu/ te. l. tutoꝛ incertus. Certicõditio cõpetit ex oĩ obligatione? ex oĩ cauſa ex q̃ aliqͥd certũ determiatũ pe/ tit · ſiue ex cõtractu · ſiue ex cauſa legati·ſi⸗ ue ſuo noie · ſiue obliget hęreditario. Et ſunt vuę erticõditiones· vna generalis in oĩ cõtractu nbi certü ꝑetit᷑.Rlia ſpãlis in cõtractu mutui. Et licʒ nulla lex H̊ mani feſte dicat.põt tñ elici ex tex. Inſtitqͥbuſ mo. re. cõtra. obli. S.i.in fi.ibi ex eo cõtrac/ tu ſcilʒ mutui naſat᷑ certicõditio · q̃i ꝓno⸗/ men eo⸗demõſtret ſpalitatẽ in mutuo. Ceruica.cę.f.p.i.alapa vel potiꝰ colaphus. Ceruical. lis.n.t. i. puluinar aureale quod ceruicarui vꝛ a ceruix. Ceruicatus.a.ũ.i.ſuꝑbo/furioſus: ↄtumax. Ceruicoſus.a.ũ.i.ſupbusarrogans. Cer umus.a.u.ꝑ/ ꝓ.l.res cerui· vel ceruo⸗ aceruus cerui. Ceruiſia.ſię.fſp.genus potionis/a cerere dẽ. Ceruix.cis.i.t.eſt poſterioꝛ pars colli · ſicut gula anterioꝛ? dꝛ a cędo.is:qꝛ ibi cędunt capilli. Ceruix etiã accipit᷑ p ſuꝑbia ma xime in pli, qñq; etiã ĩ ſingulari.Dnde ZJob. is: Cucurnit aduerſus eũ erecto col/ lo ⁊ pingui ceruice armatus. Cęrulus.la.lu.pe. coꝛi.fluidus iſtar cerę· vi⸗ ridisniger.glaucus.Hꝛope qͥ dẽ cęrulum eſt viride cũ nigro · vt ẽ mare. Iñ cerule a. i. pe. coꝛ. Et vt dicit Papias:Cerulꝰ vꝛ ipſe coloꝛ. Cęruleus vo qð ex cęrulo con⸗ ſtat. Itẽ cęrulus naturę· cgrule fignẽti ẽ. Ceruſa quędã materies apta ad pingẽdũ Peerplſte ſtãnoq; cõficit hm Papiã. ug vo vicit cl ceroma v bec cerula ſe quoddã genus coloꝛis. D Ceruus eſt aĩal quoddã.⁊ dãa cerosqð ẽ coꝛnu. Iñ hęc cerua Iñ ceruulus.li.dimi/ tiuũ.i.paruus ceruꝰ. Iñ H̊ cernula.. Ceęſar oꝛ a cędo.is.cęcidi.uł q; abſtract᷑ ſuit de ceſo vtero mris · vel qꝛ foꝛtiter cędebat alios in lio· vel qꝛ pᷣmo ſecuit ceſariẽ ſibi vel qꝛ cũ cęſarie ſit natus.vel a cęſus dicit᷑ quod eſt elephas: qꝛ ĩ ſingulani certamie deuicit elephantẽ. Et fuit ceſar ſcilʒ Juliꝰ Pmus imꝑatoꝛ romanus· a quo quilibet imꝑatoꝛ romanus victus eſt cęſar ſicit auguſtꝰ ab RNuguſto. Eta celar celareus ₰ aiñ. 157 5 cęſariẽſis ? hoc ſe. Inuenit etiã ceſar aliqñ in pli nuero. Oñ Ouidiꝰ. Ce⸗ ſaribo virtus cõtigit ante diem. Cęſarauguſta.ſtę.f.p.i.terraconẽſis biſpa⸗ nię oppidũ a cęſare Tuguſto factũ⁊ noĩa/ tum. Cęſarea.reę.vel cęſaria.rię.quędã ciuitas.2 ſunt ples ceſare?ę vel ceſanię noĩatę. Ceęſanies.riei.f.ge.eſt coma capitis.et ꝓpꝛie eſt vuon. lenticuloſus. Qui enĩ lenticuloſus Ecolo⸗ rem nõ integn ß interciſů habet. Ceſo.ſonis.m.t.qͥ de vetre mr̃is cęſo ſcidit᷑. Ceſonia.nię.ꝗqdam carũcula in fronte eqͥni Punlluc bpmũ ꝓdit ex aluo vñ faciũt mu/ i leres quãdã potionẽ moꝛtiferã. Itẽ Ce⸗ ſonia fuit ꝓpꝛin nomẽ cuiuſdã mulieris. Cęſoꝛ.oꝛis.iiciſoꝛ Hñ.2. paralypo.24? t illi cõducebãt ex ea cęſoꝛes lapids[inu Ceſpes · itis.m.t.terra cuʒ herbis euulſa.vel frutex uł virgultũ dꝛ ſic.qſi crca pedes. Ceſſabundusa.i.i.ſimilis ceſſanti · vel ille qui ſepe ceſſat. 0 Ceſſio eſt iuris actionis trãſlatio:Maʒ h ceſſionẽ iura actiones in eũ cui ceſſi tral / ferunt᷑qꝛ ſicut in veditione vel qlibet titu lo alienationis rei coꝛpoꝛalis neceſſaria ẽ traditio q;tũ ad dommij traſſationc: Ita ad trãſlationẽ rei incoꝛpoꝛalis ſelʒ iuris actõis vtim̃ ceſſiõe·ꝗ reputat p traditõe. Ceſtus.ſti.m.sS.a caſtus:vel ceſtos: hoc ce/ ſton. indecli.i.cangulũ veneris quo accin/ gunt᷑ ⁊ vtunt᷑ ĩ legitimis nuptijs.⁊ dꝛ ce ſton q̃ſi caſton· eo ꝙ in feminis maritatis caſtitatis ſignũ ſit. Oñ ponit᷑ qñq; ꝓ le/ gitima copula et maritali concoꝛdia vel caſtirtaat. Ceſtus.us.ui.a cędo cęcidi.i.coꝛiũ cũ plũbo infuſo·quo manus ſuas pugiles muniũt ſe inicẽ cędũt. Ceſtus etia dꝛ baculꝰ pu/ giluʒ · qui coꝛio ⁊ coꝛrigijs ſolet eſſe circũ/ datus. Etiã generalit arma pugilũ dicũt᷑ ceſꝰ. Inde videt᷑ dici ceſticulus.li.circulꝰ in capite cũ aliqͥd poꝛtat Ceſura eſt finalitas dictiõis in pncipio pe dis· ita ꝙ ſequẽs dictio a lõga poſſit ĩici,.⸗ pere vel a bꝛeui. Non aũt ſit in pᷣmo pede q;uis poſſit inciꝑe a monaſyllaba dictio/ ne · q; monaſyllaba victio nõ habet aliqd ante ſe a quo cędat᷑· licq illa cędat᷑.i.ſepet᷑ a ſequẽti·vt ſi dicas: Mõ minoꝛ eſt virt q;ᷓ quęrere parca tie. Cęſus.a.iji.ꝑcuſſusinciſus.maculatus. Chamul interßtat ſarie parturiẽs · ſeu calens doloꝛeaut cali / Cetaria.i.vinaria in qbus cete⁊ alij piſces ſunt · vel officina ĩ qua liquamẽ ex piſcibo ↄficit᷑.⁊ dꝛ a ceto. ,„ Cetarius.rij.m.s.dꝛ qͥ cetũ pilce; capit vel vendit.Et inde hoc cetari.rij.locus vbi vedunt cete vel vbi capiunt ⁊ abundant Quod ꝓ ipſis⁊ pꝛo quibuſlibet piſcib⸗ Cxgteri.i.reliqui ex eodẽnumer· Cetheus. pe p. interpᷣtat abſciſus. · Cethei qͥdã ſapiẽtes iuentoꝛes verboꝝ. Cethura interptatur th ymiama· vxoꝛ fuit Abꝛaę poſt Saram Cgtus. us.ui.i.Ogregatio hoiuʒ dẽ a cedo ceſſi·ꝑ cõtrariũ q; nõ ceditvel melius dꝛ a coeũdo:/quaſi coetus.Dñ per oe diph/ thongũ debet ſcribi. Inde deriuat᷑ h cet per ſolã. e.maſ.ge.in ſingulari. In pli xo neu. ge.indecdli. OPaliter cete hoꝝ cete pꝛo piſce magno marino:qꝛ copioſus c inſtar cętus. Oñi Eſt homuz cetus k viuit in cqre cetus. Chalcos gręce.latine ęs vel fex vicitur. Chaldęi:interptat feroces vel captiuãtes vl quaſi demẽtes.⁊ dicunt᷑ a Caleph fi/ lio Qachoꝛ fratris Ilbꝛaę. ODñ dicti ſunt chelckigui nũc chaldęi dicunt.s.mutata Caleph· interpᷣtat canis · vel q̃ſi viride ·ſiue coꝛ:aut quaſi oẽ co. Cham interpᷣtat calidus vel callidus · ſiue caloꝛ aut calliditas. Chami · gręci dicũt bꝛeue ⁊ humile. Chamos idolũ moabita· ₰ — ſurgẽs doloꝛ vel necel⸗ vitas parturientis. Chamus.m.s.eſt quoddã genus freni vel pars.⁊ di a chami qð eſt bꝛeue⁊ hũile· vł chamus capiſtrũ eſt. Cbanaan interptat poſſidẽs of ul emula⸗ toꝛ gratię. Chananeus interßtat emulatoꝛ vel geloteſ ſiue paratus aut negociatoꝛ Chaos.n.indedli.vel chaon/⁊ etiã h chaus chai · vl hic chaos chaoi.i ꝓpfũditasſoſſa vel ↄfuſio· caligo · vel cõfuſio ren vel ütiũ repꝑ· ſcilʒ ile in quo oĩa fuerũt cõfuſa ⁊ cõ/ mixtaq a quo oĩa·pm Mug. Papias xo dicit: Chaos gręci vicũt materiam cęli et terre ofuoahhfm. Charram interpᷣtatur ira vel iracũdia ſiue ſaecd (haſen (ed hti ijpig erpiiay ſapit tus wbi Waune antch 65 4 win Vrorſu dineſo Nins d dedipd autbe Pn wrcrep Nscint ingj in. puii Apbt⸗ ſunt us ſue . Wer ratal fi büley! Acntu agorl iibchus —K Win i⸗ ro ntiet aſu furoꝛ:aut foꝛamina. Oñ Tobię xi? Per⸗ uenerunt ad charraʒ quę eſt in medio iti/ nere circa QNiniuen. Chalſleu · interptat ſpes ei. vel ſperãs in eũ. Chele vicũt᷑ bꝛachia ſcoꝛpionis ꝓpt curui/ tatẽ. Itẽ chele. lan· iuenit p ſigno libꝛ· qꝛ ex pedibo virginis.⁊ bꝛachijs ſcoꝛpionis efficit᷑. dꝛ a chelon. Chelydrus ſerpes qͥdãvide·S.ĩcherſydrus Chelis. is.mt.i.cithara· q; in modum bꝛa/ chioꝝ curuata eſt. Chelon grece latine vꝛ curnuʒ. DHel chelon grece latine dꝛ bꝛachiũſiue crus pꝛopter curuitatem. Chere interptat᷑ ſalue vel aue vel gaude.et paͤncitche Bñ Perſi Quis docuit pſi⸗ tacũ ſuũ chere.i.ſuã ſalutationẽ. Chermel · hebꝛaice dꝛ:qui curmelusmons eſt in cõfinio paleſtinę ⁊ pheniq ⁊ interp/ tat᷑ molle vel teneꝝſiue agnus tener · aut agnitio ·ſeu ſciẽtia circũciſionis. Chberub.cherubis cherubim cheruben che rub cherube. ⁊ pluralit᷑ cherubim per oẽs caſus maſ.ge. ⁊ per. m. ſciptu. Jem che/ rub indedli.in ſingulani? in plłip eodem. Itẽ hic cherubiʒ indecli.maſ.ge· ⁊ ſcriptũ m. v tm̃ ſingularlnũeri.⁊ ſigt vnũqueq; aungeloꝝ de illo oꝛdine: tunc debet did: Sancte cherubim oꝛa p nob. Iteʒ pkalit bec cherubin 1ĩdecli: neu.ge.⁊ tmi płali ſcribit ꝑ.na ſit illũ oꝛdinẽ angeloꝝ: tũc debet oici: Sancta cherubin oꝛatep nob. ⁊ bᷣm pᷣmã dedinationẽ põt dici:Sancte cherubin oꝛate ꝓ nobis. Et interßtat ple⸗ nitudo ſeu multitudo ſaę qn illi ãꝗgeli vi⸗ cinius poſiti deo · dĩna ſcia amplius ceęter inferioꝝ oꝛdinũ pleni ſun. Cherucus.ci.i.ſũmitas mali · ſcilicz illud qð inſtar vexilli malo ſuꝑponit᷑. ⁊ ̃m ventũ mouet. ñ Lucanus. Inſtabit ſummis minoꝛ vrſa cherucis. Quidã tñ dicunt ꝗꝙ cheruci ſũt capita ⁊ coꝛna ontẽnaruʒ. vel funes in malo⸗ Cheruni ſigti:ułl metuẽtes·ſeu foꝛmidantes aut inſaniẽtes interßtat. Chidon ·interptat᷑ ſcutũ vel cypeus. Chilindroidos: dꝛ vmbꝛa ęqualit᷑ creſcens in longum. Chile cu aſpiratione eſt labꝛũ. Chiliones eũ aſpiratiõe· hoĩes bꝛeuioꝛibo labijs vocontt. Chimera.rę.ẽ quoddã monſtꝑ ſᷣm fabulas habens caput leoninũ pectus et ventrem capꝛinũ caudã anguinã. Et ꝑ ſilitudinẽ gentiq; mole chimęrã. meretrix oĩ chümera. Dñ. Dis reuera me/ retrix eſt victa chimęra. Parte leo pᷣma media caper. anguis in ima Oñ Virgiliꝰ in. 6̊e Enei. Hoꝛrendũ ſtridens flãmata chimera. Chimera etiã ẽ nauis Cnex. Dñ Dirgilius in. Fe Cnei. Ingẽtẽc; gias in⸗ Chios · inſula dꝛ lingua ſyra:q; ibi maſtix gignit. Syri enĩ maſticẽ chion vocãt. et inde chius.a.ũ.pe p.ꝗ in pᷣmitiuo coꝛ. Itẽ chios vꝛ filiꝰ. Itẽ chius chij q dam locus de quo dꝛ vect. 20. Sequẽeti die venimꝰ circa chin. Scom ꝓo Hapiã: Chius ĩſu⸗ la· in qua bonũ vinũ naſcit᷑ qð chiũ vꝛ · in qua fons eſt hebetes faciens. Choa · ecdleſia vel cõgregatio interpᷣtat᷑. Chobal.ↄdẽnat.vel ↄdenatiointerpᷣtat᷑. Chodoꝛlaomoꝛinterpᷣtat᷑ quaſi generatio manipuli· vel quaſi bñsdecoꝝ manipulũ Choeleth hebꝛaice · grece ecdleſiaſtes.latine concionatoꝛ. Chomoꝛ· interſtat᷑ laceſcẽs uł puocãs ſiue laceſſiones aut ꝓuocationes. Choneniasinterpᷣtat᷑ ꝑcuſſus oño·vel per/ Choꝛaula. ↄ.p.dẽ qͥ choꝛũ ducit · ulqͥ ĩ choꝛo cum cãnulis cãtatqͥ alit oꝛ choꝛaules ex eiſdẽ ↄpõit᷑ Ołchoꝛaules ↄpõit᷑ a choꝛea Tago · gis · ſclʒ qui agit choꝛeã ßm Mug. Papias dicit: Choꝛaules pnceps choꝛi · vel qui cũ cannulis.i.fiſtulis canit ĩ choꝛo. Choꝛe · interptat caluaria · vel caluiciuʒ · vel caluus ðd Choꝛea.reę.ſ.p.i.ludicris cãtilena vel ſalta⸗ tio.⁊ dĩ a choꝛus. Papias vo vicẽ: Cho⸗ rea ſonus ludoꝝcantus vel carmina. Choꝛeb · interßtat menſa · vel maſſa · ſiue tẽ/ ptans aut temptatio. HMUM Choꝛeus · interptat᷑ iracũdus ·vel liber· aut de foꝛamine. Choꝛicanus.ni.m.s.dẽ qͥ canit in choꝛo · vel cũ choꝛo.⁊ dẽ a choꝛus⸗ cano. Choꝛulus diminutiuũ.i.paruus choꝛus. Choꝛus.ri.m.s.eſt multitudo in ſacris col/ lecta. P tñ choꝛus locus vbi canũt qui in choꝛo ſunt.⁊ dẽ a cõcoꝛdia. Alij oicũt qꝙ choꝛus deriuat᷑ a coꝛona· eo ꝙ olim in modũ coꝛonęcirca aras ſtarẽt ⁊ canerẽt: ſed melius videt᷑ ꝙ coꝛona a choꝛus deri⸗ uetur. Del choꝛus dꝛ a coeuusq̃i coeuo/ rum cantus- vel ſocietas velloc. chon deriuat hic coꝛus ri.qͥdam ventus colla⸗ teralis gephiro/q; ventoꝝ circulũ cdlaudit Iquaſi chop fact. Itecho:us eſt qnedaz nanlutg e. modioꝛũ · ſed hoc ex hebꝛeo deſcenditqui vocat᷑ choꝛa ad ſilitudineʒ collis. Choꝛia eni hebꝛaice colles appelliüd Coaceruati enĩ trigita modij inſtar collis videntur. onꝰ cameli effiaut ßm Mugj. Item choꝛus eſt genus muſici inſtrumeti cũ duabo cãnis.i.fiſtulꝑ vnã recipit ven/ tumꝑ alterã reddit ſonũ. Et coꝛus ꝓ ven to non aſpirat ſed p alijs ſigtis aſpirat pᷣma coꝛnpitᷣ p vento ꝓducit Hñ. Cõ/ ſona turba choꝛ quatiens eꝑ aera coꝛus. Chous choi.maſ. ge.ẽ pars celi · ſcilʒ qᷓ celuʒ cõtinet · vel ipſũ celu. Itẽ inenit᷑ cho' choi ꝓ quodã locode quo ꝛ ct.2iꝰ I recto . curſu venimus choũ. Chꝛemes.etis ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã perſonę introductę in comedia quadã Cerentij. Chꝛyſeus.a.ũ.i.aureus.⁊ dꝛa chꝛyſos qd ẽ aurũ. Inde chꝛyſatus.a.ũ.i.deauratus Criſis gręce latine oꝛ ſecretũ uł iudicũ.Sʒ . 2 . chꝛyſos idem eſt quod auru. Chꝛiſma ẽ gręci.⁊ ſcribit᷑ ꝑ ch.⁊ dꝛ vnctio latinea oꝛ a chꝛyſos quod eſt auu. Chꝛyſolithus. m. s. eſt lapiſpcioſus ſimilis auro cũ marini coloꝛis ſilitudine dicit᷑a chhꝛyſos quod eſt auu. Cryſopaſſus qͥdam lapis ſcioſus viridis aurexq; mixturę a chꝛyſos qð eſt aurũ ⸗ paſſos qð eſt poꝛꝑ ꝓpter coloꝛẽ viridem. Chꝛyſopataſius lapis ſcioſus ęthiopicis quẽ lux celat ꝓdit obſcuritas. Mocte enĩ igneus: die aur—es. Chꝛyſoſtomus a chꝛyſos quod eſt aurũet omos qð eſtos· dictus eſt Joãnes chꝛy⸗ ſoſtomus.i.auremun ooos. Chꝛiſteeleiſon. ab eli qð ẽ deꝰ.dꝛ quoddã vVerbũu gręci ·ſalʒ eleiſon.i. miſerere. Inde chꝛiſteeleiſon.i.chꝛiſte miſereer. Chꝛiſtianiſmus.mi.cultꝰ a niꝰ chꝛiſtiand/ rum dĩa chꝛiſtianus- etmog. Chꝛiſtianus.ni. Oñ chꝛiſtiani a chꝛiſto di⸗ cti ſut · ſicut a Juda iudęi.Seu ab vnctöe deductũ eſt hoc nomẽ qð nomẽ bmuz in . 4 guntiochia per Petri dicationẽ exoꝛtũ ẽ vt habet᷑ cct.xxcvcieeeses Cbhiiſticola. ↄ.p.pe.coꝛ.i chꝛiſtũ colens. Chꝛiſtus a chꝛiſmate oictus eſt. quaſi chꝛiſ⸗ mate vnctus. Chꝛiſma enĩ grece · latie d Vnctio.quod nomẽ chꝛiſtus oliʒ erat cõe T ſacerdotibo⁊ regibo.qꝛ⸗ hiq vocabant᷑ A9 regnũ ⁊ qui ad ſacerdotiũ iungebant PBeſegibo Vtrruri ſaia Dicite chꝛiſto meo Cyro. PBe ſacer oti lite tangere chꝛiſtos meos. DPñ oñs no/ ſter antonomaſice ppꝛio noie dictẽ chꝛi⸗ ſtus:q; verꝰ rex ſacerdos fuit ⁊ chꝛimma,. te vnctus.i.ſepteʒ donis ſpũs ſancti Ple⸗ „ 4„ narie delibutus. D Chus · interptat ethiops vel tenebꝛoſus. Chuſan · interptat tenebꝛãs · donũ· ul nigre do gratificationis Chuſauraſathaim· tenebꝛoſa iniquitas vel nigredo impietatis intertart. Chuſi · iterpᷣtat ſecetũ · vel ſilẽtiũ · vel arca⸗ num: aut ꝓpfunditas. Pante JJ Ciathus thi.m.s.eſt quoddã vas ad bibe/ dDum. Et ouodecim ciathi vnñn ſextariuʒ faciut. Itẽ ciathꝰ pani cyphꝰ.cratereulꝰ Pꝛrectoꝛiꝰ et coꝛ.pe. Oñ. Ex magnis cia/ this multi periere ſciatis Cibarii.n.s.i.ibo. Et adiectiue cibariꝰa. u.qᷣ vel ꝗ wel quod ꝑtinet ad abũi. Cibatus.us.ui.i.comeſtio · declinat᷑etiam adiectiue cbatus.a.ũ Cybeẽ. bap. plis nuen.i. teſſere qdratęſcllʒ taxilli. Cibeles. lis. vel hec abele lis i mater deoꝛũ ſcilʒ terra quę cbaria cõfert dꝛ a cibo.as Vl potius a cubon quod interp̃tat᷑ ſolidũ vel fumũ ·quaſi cubele·eo ꝙ inter elemeta nulluʒ fit fimius ⁊ ſolidius illo. vel dĩ ſie a cubelo mõte in quo colitur. Et a abele vel abelo dꝛ cibelus.la. l. poſſeſſiuun.⁊ ci⸗ beleus. a. . idem. Ciboꝛiũ.rij.n.s.quoddã vas ad cibos defe rendos- Ciboſus.a.ũ.i.cbo plenus.ñ hec ciboſitaſ tatis· plenitudo ciboꝑ ⁊ d; a chbus. Cibus.bi.m.s.dꝛ a capio.pis. O autẽ di cibus quaſi captus oꝛe:q; capit᷑oꝛe· ety/ mologia eſt · non cõpoſitio. Iteʒ bm Ba⸗/ piam: Cybus grecũ eſt. Eſt aute figura in geometria quę longitudinelatitudine altitudine cõtinet᷑ ſitq; coꝛpꝰ ſolidu. Mec etiã texera vꝛ bis bini bislatie cubo YHu guitio etiã dicit ꝙa cubon qð interp̃tat ſolidũ ſiue firmũ vꝛ hic cubo.bi.ſigura ſo lida·vide.j.in cubus. Cibutu. ti.n. i. arca cibiarna. Cicada.oę.⁊ a cuculusq; ex ciculoꝛũ na⸗ ſcunt᷑ ſputo.ulł oicũt᷑ ſica ſono quẽ faciũt. & autẽ dꝛ ccada quaſi canẽdo cadens vel cito cadẽsetymologia eſt nõ cõpoſi⸗ tio.Et ꝓducit pꝑe· Oñ Duidius in pꝛimo de arte. Here pꝛiꝰ taceãt volucres ęſtate “ lustilt itolt maas talu vocenmt (iamel. cobe utnc nno./ cattnal eraa nabas. (endeal Jans (icendrln fonn⸗ Cicernis Cyclice/ Gonhil Menos llcic chcese Grain halein Cnend (ſdes ncſcd⸗ gennsw ſnan wo tene Agr Cuotextn, dödug urns B rchd emedis tamnoal maba Sllpgt⸗ nſali ltpaner tirz l Ufötegd lasſen Atiſuntel Weingi⸗ ſpeug. i Fen Et. ui ſiqco edictic i chuſn 1 isſanct ple Amenſ 4 ſunigi tutl 5 5 snab, wüſKmng Waum Canugist, mecbe uahii Wnutenim zännſch mater wori rdizaas whutſoldi fnmdenin llo⸗ diſt r. Etudlre ſeſuiz0 Aahs dee achirl achns Qaut ctech ine niſgnen Numane lai Hee arat Du nnrit pbiügnn 1 vcpſv uuan unſiite acadeę. Femina q; iuueni blande tẽptata repugnet. Et hᷣm Seruiuʒ nõ vurat vita illius niſi ꝑ diẽ. Dicit enĩ ꝙ eodẽ die quo oꝛit᷑ moꝛit. Oñ quidã. Moꝛs ⁊ vita dies vna cicada tibi.· Sed aut falſũ dic aperte aut alia animalia vocauit cicadas q; nos Cicatrix.i.veſtigiũobductio vulnerł dꝛa cęco.as:quia cęcat ⁊ obducit vulnera· q̃ſi cęcatrix. aut vꝛ cicatrix·q̃ᷓi cęſe carnis tritio · etymologia eſt nõ cõpoſitio. Inde acatricula viminutiuũ.i.parua cicatrix. Inde ⁊ cicatricoſus.a.um.i.plenus cica/ tricibus. Licendela.f.p.i.luſula·genus ſcabꝛonũeo volans candeat. MU Cicendulũ.li.n.s.i.thuribuliũ·vel licinus.⁊ ponitur ꝓ candela. Cicer.ris.n.t.eſt genus leguminis. Cycla. clę.f.p.⁊ hęc cydas cladis·quoddaʒ genꝰ pallij circũtextũ.⁊ cõtinens multos intertextos cycdos.Et h cyclasdis.dꝛ in/ ſula:ꝗᷓ cũ qbuſdã alijs in cydo viſpoſita ẽ Cyclades enĩ fuerũt ſexagintatres inſulę circa delũ in oꝛbe ſtę⸗ iõ ſic dictęſũtnon qn in oꝛbe ſunt vigeſte.b ꝓpter ſcopulos qͥ contra eaſdẽ ſunt 'm Hug. Papias dic Cyclades inſulę ſunt in ęgeo marioicto ꝙ in cydo.i.in oꝛbe ſũt poſitę. Cyclas.dis. genus veſtis a rotunditate dicta·ſurſum ſtricta.deoꝛſuʒ apla.PHñ iuenit᷑ in legẽda beate Agnetis: Induit me oñs cyclade auro texta. Et coꝛ. pe. gti. Staciꝰ achillei ⸗ oe ugier in mari mutabãt cycdlades Oñ in greciſmo. Eſt cydas pãnuſ auras. circũdat cyclada pontus. Et ita teneas q; a media ante..coꝛripiat Foꝛtunatus tñ eam ꝓducit dicẽs. Bꝛactes gẽmata cyda⸗ dem filo catenant. Cyclopęa· ſaxa ĩ ͥbo cyclopes habitauerüt in ſicilia. Cyclops.m.t.dia cyclus cycli.Et cydopes naſcut᷑ in India ⁊ in ſcythia/olim ſic victi erãt.qꝛ vnũ oꝛbe.i.vnũ oculũ habere ĩ me dia frõte ꝑhibent. Hi ariofagitę diciůrt q; ſolas ferarũ carnes edũt. Cyclopes iſti dDickti ſunt eſſe fabꝛi Jonisa fabꝛicare ful- mina eius in ęthna monte ſicilię. Iñ cyo⸗/ clopęus.a. i. Et p. pe. ODñ Hirgiliꝰ in 7 Cnei. Ferrũ exercebãt vaſto cyclopes in antro. Et Cheodolus. Fulmina cydope/ des JYouis imperio fabꝛicãtes. Et qͥda di cut ꝙſi cyclopes ẽ nomẽ cõe gentile p.pe. Si vo ꝓpꝛiũ · eaʒ ·coꝛ. Itẽ inenit᷑ cyccops pis pr. ⁊tũcconpe in obli;s ñ Chro/ dolus. Egregio cicopi debetur cauſa li⸗ tandi. Cyclus.li.dꝛ a crculusꝑſi yncopã uła gre⸗ co cydon ·quod gręci rotũdũ vel oꝛbe vo cant. Cyclus cõponit᷑ epicyclus ſemicych. hemicyclusab hemis:⁊ cydus.i.mediꝰcir/ culus. Dñ hemicydꝰqñq; oꝛ ſedes dimi/ viũ circuluʒ hñs.i. arcũ. Et ſcom compo/ tiſtas. cyclus eſt ſpaciũ aliquoꝝ annoꝛüi ſe rediens hm aliquos numeros. . ☛ — 12 - 2 2“Y Ciconia.fF.p. qdã auis: dꝛa ſono qͥ cepi tat.qᷓi cicania qꝛ ſonus potiꝰẽ oꝛis qᷓ; voq q; eu q̃tiẽte roſtro faciut. Iſ cconiã qd ⁊ aconi dꝛ. vocãt hiſpani lignũ lõgũ q̃i. oꝛtis hauriũt aquã:.q; imitat᷑ naturaſilliꝰ auis leuãtis⁊ deponetis roſtra oũ dãgit. Eandẽ oꝛtolani telonã vocãt.Calelignu iuenit᷑ modo ſuꝑ quoſdã puteoscũ cate/ na ferrag. . Cicur.iplacidus:maſuet pꝛudẽs.Plura/ liter. cicires. placidiqeti hᷣm DPapiam. P vafer placidus manſuetus. Cicurris.ris.m.t.eſt poꝛcus natus ex apio ſilueſtri et domeſtica wꝛa. Cicuta te.f. p.pe ꝓ.qdã herba eſt a cec dic/ ta ·qi ccuta.q; eius ſucc nocet oculis. vel qꝛ in tirſo geniculato nodos hʒ occultos vt cãna·ſic vr foſſa cca ꝗᷓ occulta ef. Cicuticen.m.t.pe.coꝛ.qͥ canit cũ cicuta.⁊ oꝛ a cicuta et cano. Iñ bęc ciciticina fęmina canit cũ cicuta. Cidaris nis t eſt pillens pontiſicalis vt Dicũtmitra.cidaris tiara idẽ eſt. Cidon · donis.m.t.pueroꝑ amatoꝛ.Cidões pueroꝑ amatoꝛes. 4 ½ Cidonia ciuitas creteſis. Cidonia genꝰ po/ mi. Itẽ cidonia mala ab oppido qð eſt in creta victa:ex quo pmo pomũ cidonicuʒ coõſicit᷑. Fit q ex eo vinũ qͥ lãguẽtiũ deſi⸗ deria fallunt: nã vinũ reßſentat. Cifmn eſt figura nibili. Cygnus eſt genus anis.quę⁊ oloꝛ dĩ.quia totus ſit albus plumis:a canẽdo vict᷑ eo ꝙ; carmina modulatis vocibo fundat.Iñ ₰ — „ a. i. cygninꝰ..i.i.cãdidus vel ad cygnuü ꝑtinens.vel de cygno exiſtẽs. Iñ cygnit us. ui.⁊ eſt vox cygni. Item a cygnus di⸗ ctus eſt amnis quidã cilicię cygnus · tũ q· miram habet aquarum ſuauitatem · tum quia autumno et ęſtate · quando niues ſoluuntur tumeſcit. Nuadam eniĩ liam ₰ cygnulus.li.i.puus cygnꝰ. Iñ etiã cygne qzcqᷣd eſt eandidũ dã cygnus. Keliqs vo tempoꝛibo anni tenuis eſt ? detus. Cbile ẽ ꝗqdaʒ figura.ꝗ apud grecos repꝛe- ſentat milell. Cilia venter interpꝛetat᷑ Inde ciliacus qui in ventre habet paſſionẽ. ( Pbiliarcha.cbem p. oꝛ aͦ pareſt mille mili tibus/quẽ nos millenariũ dicimus. Cbiliaſte.qͥdã hẽtici ſut vide.s.cerinthiãi Cilices qͥda ppłi ſũt quos vicit Pompeius Biuieatę erant ponunt cilices ꝓ piratis.⁊ Cilicdia pꝛouintia dlſię minoꝛis iux tauruʒ montea cilice quodã nomen traxit Inde cilicus.a. .pe.coꝛ.i.de cilicia exiſtens. Ciliciũ.n. s.dꝛ velamentũ factũ de pilis ca/ pꝛaꝝ vel taxoꝛũ vnde tẽtoꝛia fiũt ⁊ moꝛ/ tui operiunt. Ii cilicin.a. i. de cllicio exi⸗ ſtens · vt cilicna veſilts. Ciliu.lij.n.S.i.oꝛdo piloꝝ·qᷣ i folliculo quo oculus tegit᷑ ſiue in cilo creſcit· qu ↄponit᷑ cũ ſuꝑ ⁊ inter vt Supꝑciliũ Interciliuʒ. Cilliba. bę. p.pe.coꝛ.mẽeſa cibatoꝛia · fini/⸗ ta comeiſtiõe remouer᷑.⁊ di a cilleo.les.et cibo. as. Meęc ⁊ aſſidela dꝛ. „ — Cillones ſine aſpiratione dicunt hoĩes an guſti capit quoꝝ capita oblonga ſunt. Cilũ.li.n. S.i.folliculus quo oculus tegitur q; oculos celat: da celo as. vel bhm Ii⸗ doꝛu a cilleo CS. Cima mę.quaſi coma ·ſcilʒ ſũmitas olen vl . arboꝝ. et vꝛ a coma. Cymba be.f. P.iima pars nauis ? vicinioꝛ „ aquisꝗᷓ ⁊ dꝛ cuba. Hñ ⁊ ipſa nauis ⁊ / cipue parua qñq; dĩ cymba. VDñ plali cymbia biopꝑ. dicit᷑ pocula facta ad ſiłitu ovmem cymbenauis. Cymbala ·citabula ꝗ ia ſunt paiſſaſe in⸗ uicem tãgut facuũt ſonũ · ſic dicta · qꝛ cum bellematia ſimul pentiunt. Et ẽ cymbaluʒ pe.coꝛ.inſtrm mnſicũ ꝓpꝛie quo accitur.i. aduocat᷑. Cimia vel eimicia dĩ jdã berbaqꝗ valde fe tet. Iñ hic cimex.cis.aĩal valde fetidũ et ꝓpꝛie iſte vermis ſcilʒ cimex naſcit᷑ came putrida. Cinea ĩ veſtimẽtis.Eruca ĩ olere Teredo in ligno. Tarm' in lardo. Inde cimicoſus.a. u.i.plenus cimicbovp. Ciminile.lis.n.t.dꝛ vas aq̃ticũ·ad abluen/ das manus vt oicũt batinn. Ciminũ .n. S.pe p.eſt genꝰ herbe vel ſemis · Bulgo dꝛ cuminu.⁊ eſt calidũ ⁊ ſiccuʒ ñ Macer Eſſe putãt calidũ medici ſic- * aumq; eminũ. Cimis gręce· interpᷣtat dulcis latine. Cimiteriu vel potius cꝗmiteriũ.n. S.vicit᷑ a cimis quod eſt oulcis.⁊ ſterion qð ẽ ſta/ tio · quaſi cimiſterin.i.dulcis ſtatio giarũ· vel potius coꝛpoꝝ.Dł oꝛ emiteriũ q̃ſi c/ niteriũ ·.qi ibi ceinis moꝛtuoꝝ terit Del vꝛ a cis .qꝛ cs.i.ante eccliam ſolet fien. Inde cęmiteriolũ.i.paruũ cymiteruüun. Cinara. rę.pe. coꝛ.inſtĩm muſicuʒ eſt.⁊ vꝛ a cieo qð eſt mouereq̃ſi censi.cõmouens gera ſono ſuo.vel qꝛ cietur.i.mouet᷑ ad ſo nandũ. Oñ vicit DPapias:Cinare ſüt aci/ tabula·ꝗᷓ ꝑcuſſa in modulo cõcitant. Cincinnus.m.s.dẽ crinis ꝗͥ plixe dexendet Vñ Cani. S?: Cincinni mei guttis noctiũ pleni ſunt. Inde cincinnaculus.a. u.i.ca⸗/ pillatus.qͥ magnos habet capilloꝝ ccin/ nos. Itẽ cincinnus dĩ pãniculus vet pa/ noſus: detritus: tũc idẽ dĩ cncinoſus.a ii.pãnoſuslacinioſustunicoſus. Papi as vᷣo vicit:Cincini dicunt᷑ capilli depẽ/ dentes. Iñ cincinoſus.a.ũ.cui capilli ci/ ſpi depedẽt· vel crinitus ſicut mulier. Cinctoꝛni.n. S.quo cingimura cingo. Cinctura. rępe, p.i.act cingẽdi.⁊ id qͥ cigi / mur. di a cngo. Cinct cti. m. s. .ata cinctura vel cona. Itẽ mobiliter cinctus.a.ũ.participiũ. Cinctutus idẽ eſt qð cinctus. Hñ Oꝛatius Fingere cinctutus nõ exaudita cheregis. Cyne grece · latine eniti vel cengere. Cynędus.a.ũ.⁊ cynicus.a.ũ.in eodeʒ ſeuſu· a cynosi. caninus. Dicunt etiã cyniti vel cynędi molles ⁊ effeminati: imũdi ſic ca- neſq publice coeut ad vomitũ redeũt DVel dvicunt ſic ſatyrici.i.repᷣhẽſoꝛes · qꝛ re⸗ pꝛehẽſione lędũt ſiẽ canis moꝛſu. Juuena lis. Caſtigas turpia cũ ſis int᷑ ſocraticos notiſſima foſſa cynędos. VHñ et per excel/ lentiã imũdicię quidaʒ phᷣi bęretici dicti ſunt cyniciqui publice? i patulo cũ vxo/ ribus concũbebãt · ſdicantes publice eſſe cõcũbendũ cũ vxoꝛibo in vicis et plateis ad modũ canũ:qꝛ cõiugiũ iuſtũ eſt. Cinerica·auis eſt cinereũ hñs coloꝛ. Cinęeus.a. . pe p.nomẽ gentis. Et vt dicit Papias: Cineęi oꝛti ſunt a Jetro genero Moyſi. Eingulatus ·ti. m. s. quoddã gen calciamẽé/⸗ ti: vocant᷑ cingulati a q buſdã ſoliati. Cingulũ.ᷣn.S.a.cinctus.cti.p diminutione,ʒ quod hic cin gulus ĩuenit᷑ Iñ h cingula le.Fp. Et ẽ cingulũ hoĩuʒ. cigula vo alioę- nialiuʒ. Vñ. Cinguls ſunt hoiuʒ· cinguls mne⸗ 18 dice igdeſt ozüri⸗ ſi⸗ iDn i. chta öonee netadſ⸗ ureſitach ntant, US MoCi San ichiindii plli n apllin⸗ mule, . da lon i r. DOrns Nucregs w ſeli⸗ iqnii nüdiſiich⸗ micnnrdent Nündse . wn zir vonnn Nianmi, metu vic oao⸗ peblue ſſe ga pltens . 8Edi en gtuund bun. Euge 7 . 1 il inenge Immgitegaunn. WõWäͤäͤ — Cynicus.a. i.i.caninusa cynos.i.canis. E coꝛ.pe · Oñ Perſius. Si cynico barbã pe⸗ tulans nonaria vellat. Cmites ſisft el cyniexindedup eode vel ꝓ alio genere paruaꝑ muſcarum .ſcilʒ ꝓ enęala · cernicula. Et vꝛ a cynos qd eſt canis.⁊ ſic videt᷑ ꝑ.c.ſcribedũ in pꝛima ſyl laba. Sʒ multi addut.s.⁊ dicũt ſcynifes. ꝑ ſe in pᷣma ſyllaba·ita coĩter ſcibit᷑ Exo. 8 Facti ſunt ſcynifes in hoĩboa iumentis Itẽ Papias ponit p pᷣma littera.s:? di / at Scynifes culicũ genus ẽ aculcis ꝑmo/ leſtu. Et ſcias ꝗꝙ in pſalmo vꝛ ſcyniles per S.in pᷣma⁊ vltima iris. Dixit inqͥt ⁊ venit cynomia ⁊ ſcynifes. Et põt ſeibi vel per.f. vel ph in vltima ſyllaba. In hiſtoꝛijſ aut dr ꝙ ſcynifes muſcę ſũt adeo ſubtiles vt viſu niſi acute cemẽtis effugiãt.⁊ coꝛpus cui inſidẽt acerbo terũt ſtimulo. Ciniflo.flonis.m.ÿ s. vꝛ ille qͥ cum folliculo ignis flimã excitat·vel qͥ calcamiſtmʒ ca/ lefacit· ſcllʒ ferrũ quo crines ciſpat᷑. Hic vulgo ciniferus bN.. 2 Cymphis fluuius eſt libyę · iuxta quẽ ma⸗ gni abũdãt hirc. Inde cynipheęi dicũtur maioꝛes hirci a flumine africę vbi plun⸗ mi ſunt? magni. . Ciner vel cinis hui cineris in eodem ſenſu eſt ſcintilla extincta.⁊ dꝛa candeo.des.qꝛ ex cãdoꝛe vel incẽdio fit. Inde cinereꝰ a. ⁊ cineus.a.ũ.i.de cinere exiſtẽs. Iñ ⁊ cini⸗ ſculus.i. paruꝰ cinis. Iñ cinerulet.i.ple/ nus einere. Et vt vꝛ ĩ greciſmo. BGis duo noĩa ſunt quę ſubſtãtiua vocant᷑. Queę in is vel in er. rectuʒ poſuere frequenter. Dt puluer vel puluis:vomeruł vomisciner Vl cinis:cucumer vel cucumis. Cinnamolegus.pe. coꝛ.qᷓ legit cnamaet q/ dam auis arabię· eo eg legat ⁊ texat nidũ ex fructibo cnami. Cinnamũ vel cinnamomuʒ. n. . eſt bꝛeuis arbuſtula · ſed mire virtut odoꝛis cuius fructus dicunt᷑ ſtacte. Et d cinamũ ułci⸗ namomũ a canna·q; coꝛtex eius ĩmoduʒ cannaꝝ eſt rotũdus tenuis.⁊ tam coꝛtex q; arboꝛ ipſa vĩ ſic. Cinnus.ni.m. s.i. toꝛtio oꝛis. Et cinnꝰ com/ mixtio quarũlibet reꝝ ꝓpoꝛtionalis. cõ⸗ „ ponit᷑ concinnus concinni. Cynocephalus.li.pe.coꝛ.i.gens babens ca- put ad modũ canini capit Et etiã qddã — genus ſimiarũ ſic di. Cynogloſſa. ſeqdã herba· cynos canis et gloſſa quod eſtlingua. de ſititudine lin. gue canis ſic victa· uł quia ad moꝛſum ca/ ninn trita cũ ſale · ⁊ impoſita ſuccurrat. ꝛĩa cynos.canis. ynos grecęlatine dꝛ cnis. Cynomia. mięi.muſca canina venenoſa: remie. DOñ vicit Mieronymus in ꝓplogo Regj. Mieremias cum cinoth.i. ců lamé/⸗ Cinoth hebꝛaice· vꝛ latine lamẽtatio Hie/ tationibo ſuis. Cinus.ni.eſt gen arborvt dicũt lentiſcus. Cinxiaxig.. p.i. Juno·a cingo.is.Et dẽ ſic q; in eius honoꝛe ct noie puellę maritate cingunt᷑·cũ ülis gᷣſit nubentibo. Cypariſſus.ſi..s.qdã arbo: ꝗ et cupꝛeſſus et cypꝛeſſus vocat᷑.⁊ vꝛ a cephas qð eſt caputqꝛ caput eius a rotũditate in cacu/ mine erigit· vl victa eſt cypariſſus a qͥdã eius noĩs puero in illã arboꝛẽ ſᷣm woetas mutato. Sndebecypauſo ſenoltanna imago. Et habet cypariſſus ſiue cypſſus lignu imputribile. Cyphus.m.s.idẽ ẽ qð crater wel cantarus. Cypus.pi.ꝑ geminu.p.dĩ a cępi ſterito a capio/p truco p cumulo terrę p lapi/ de moꝛtuo ſuꝑpoſito⸗ p cęmiterio.⁊ pꝛio inſtrumẽto quo reoꝝ pedes reſtringunt᷑. quaſi tenens peges. Cypꝛinũ.n.s.vnguẽctũ a floꝛe cypꝛo voca/ tum cuius odoꝛẽ ꝓpꝛie fert. Cypꝛi. a. i. de cypꝛo vbi nobiles vites ſũt affiuctes.?K dĩa cypꝛuus. — Cypꝛus.pꝛi.f.s.qda ciuitasvel inſula in q eſt illa. dicta eſt cypꝛus. Olłcypꝛos inter- pꝛetat᷑ mixtura.Dñæ illa inſula oicta eſt cypꝛus.qꝛ multę ⁊ varię herbęad ↄfectio/ nes fadedas in ea reperiunt. Iñ cypꝛiꝰ a. na cypꝛicus.a.ũ. Itẽ a cypꝛus hęc cypꝛia pꝛię.gen color.qð ibi valde abũdat. Et hec cypꝛis.pꝛidis.i.venus:qꝛ in ea colitur Eadẽ inſula di⁊ paphus.Et vt diẽ Pꝛi/ ſcianus in tractatu poſſeſſiuoꝝ.Cypi fac pꝛicus. Cypꝛicis vo cypꝛiacus.a. i. Chiragra.grę.f.p.i.manuu infirmitasſicut odagra dꝛ infirmitas pedũ.a chirus qð eſt manus dĩ chiragra.⁊ podagra vicit᷑ a pos qð eſt pes ⁊ agros qð eſt tract. cuim manus vel pedes cõtrabunt᷑. Circinus.ni.m.s.i.machinula qᷓ apud car/ pentarios circulũ efficit. “ Circius.m.s.i.ventus qͥ diuerſe ⁊ acrit᷑ cr⸗ cuitũ faciẽdo volata d a circis circi Circulatoꝛ.tor.m.ᷣt. pꝛie qͥ famã oꝛtat. vel q inqͥrẽdo nõ bʒ finẽ ponit p deceptoꝛe 12 Circulatoꝛiꝰrij.m. s. dĩ q lectos toꝛnatiles Circuitoꝛes dicunt᷑ qͥ circueũt vel circũdat patrias a nũdinis ad nũdinas deferẽtes res venales · qͥ alio noĩe dicunt᷑ circimea⸗/ toꝛes. S Circulus.li.idẽ eſt qð circ q̃ſi diminutiuũ 7 dĩa circus. Itẽ arculus eſt figura plana ſᷣ vna linea ↄtinet· ad quã ex vno pu/ cdo qð inter ipſam ẽoẽs g recte vucut nee eque ſibi ſunt. Item arcglus armilla Circuamictus. us.ui.⁊ adiectiue arcnamic⸗ tus. a. ux. a circuamicio. debet ſcnbim. 2 non pferri quando eſt vna pars. Si aut ſunt duę partestũc.m.ſcribit᷑ pfertur. ita de ſimilibo oiicsss. Circũpes.pedis.m.t.a circũ⁊ pes di.Et ſunt circupedes obſeqͥa ſeruoꝑ· vel ſerui obſe⸗ quentes · vel ſcandalia 'm Mnggg. Circũcellio/onis.m.t.imonachꝰqͥ ꝑ diuſas cellas ſpꝑ vagat᷑ deuaſtando ⁊ deuoꝛãdo q̃cquid inuenit ibi q circellio vꝛ. Circudllio. onis.m.t.videt᷑ dici a crcũ⁊ cel la. Et circualliones ſunt qdax hęretici ſic dicti·.qꝛ agreſtes ſunt · quos ſtocopicos vocãt · qͥ ꝛiſtũ filiũ dei adoptiuũ:nõ ꝛiũ aſſerunt. Ciniicſio teſticame puti abſaſio. .6 ſolis iudęis fit.⁊ dꝛ a arcũcido. Circũferẽtia.fſ.p.ẽ extremitas cniuſlibet rei. Circũfoꝛanus.ni.m.s.eſt ille qͥ circũit foꝛuʒ cauſarũcauſa aduocationũ · vel foꝝ reruʒ venaliũ cauſa decipiẽdi auſerẽdi aliqͥd. q æluſtro vi. Circũluui. luuij.eſt locus quẽ aq̃ circũluit. Circũſcriptus.a.ũ.ꝑticipiũ ĩ eadẽ ſigtione q̃ ⁊ ſuũ verbũ. Ite circiſcript.a.ũ.i.caut vel callidus vel argutus vel ſtrictus· Circũſeptus.a.ũ.i.crcũdat.vndiq; cinctꝰ· Vel ſepe ambitus.⁊ dꝛ a circũ ⁊ ſeptus. Circus.ci.m.S.i.circulan lineaad idẽ pũctũ rediẽs. Dñ ⁊ hiccircus ·ci· dict eſt locus Romę quo equi currebãt in circuitu cir/ ca metã.i theatrũ. Et qᷣlibet loc in qͥ equi ita currũt · poteſt dici circus. “ Cirene regina fuit libye ·ꝗ ex ſuo noĩe ciui/ tatẽ ↄdidit· quã crrenen noĩauit. Cirenus pe.acutainterpᷣtatur hęres. Chirocopus.i.vnguẽtarius qui vendit vł operat᷑ vnguentu.⁊ dĩ a chiros quod eſt manus copus laboꝛ. Idẽ et mirocopus quod cõponit᷑ a miron qð eſt vnguentuʒ ⁊copus laboꝛ. M (Q xpirographus m. s. hocchirographuͤ cñ ouo paciſcẽtes ouas ſcripturas bᷣ ea⸗ dem foꝛma verbonꝝ inter ſe cõficint. ⁊ mu/ tuo ſibi tradũt. vel oꝛ inſtrumẽtũ ſeu illa lira in qua debitoꝛ cõfitet ſe eſſe obligatũ qeeditoꝛi. Et oꝛ a chiros quod eſt manus ⁊ graphus vel graphia.i.ſcriptura. Iteʒ ab eüdẽ ⁊ ſin quod eſta vel ſimul ↄponit᷑ ſingraphus.m.s.vel ſingraphu neu. ge hec ſingraphia indecli. Et chirographus ⁊ ſingraphus ſępe accipiũt᷑ indifferenter. Differut tñ ſᷣm ꝓpꝛietatẽqꝛ chirographꝰ oꝛ cõſcriptio manuũ · ſcilz cautio ꝗ fit / pꝛia manu debitoꝛis. cõmittit᷑ creditoꝛi Singraphꝰ vꝛ cõſcriptio.i.duoꝝ ĩſimul ſcriptio. Antiqͥtus eni debitoꝛ ⁊ creditoꝛ ſimul iligno vel charta ſcribebãt. 1 nomẽ ceditoꝛis nomẽ debitoꝛis ? teſtes ⁊ ſũ/ mã pecunię: in medio hoc nome ſingphꝰ capitalibo lr̃is. ꝑR mediũ dviuidebãt. Po ſtea ſi qeditoꝛ pl' exigeret q; debitoꝛ de⸗ beret . vel ſi debitoꝛ denegaret depoſituʒz: vterq; afferebat partẽ quã habebat. vtꝑ vuę partes cõuenirẽta illud ꝓpꝛie eſt ſin⸗ graphũ vel ſingraphꝰ. Singraph etiã dꝛ nota aliqua vel ſcriptura in re aliq̃ cõ/ firmanda factaſicut ĩ chartis publiq vbi non vnus ſcribit tm̃ ſed plłes ad ↄfirma/ tionem charte. Cirogrillꝰ.i.eri Cbiromãcia.tię.f.p.dinatio ꝗ fit in manu a chiros manus mãcia dinatio. Chironomãta.F. p.⁊ ̊ chironomans.tis.i. ioculatoꝛ qͥlibet·qͥ manibo ſuis ludit. mo/ uẽédo eas cũ cultellis.⁊ dĩ a chiros manꝰ. Znomos qð eſt mouẽs. Inde etiã hic chi⸗ ronomon indecdlinabile in eodem ſenſu. ᷣ̊ chironomon victus eſt ioculatoꝛ ꝓpꝛio noĩe · quaſi per excellentiam leccacitatis ⁊ ioculationis. . Chiros gręce.manus latine. Chirotheca. cęi.manuũ tectura vel repoſi⸗ toꝛiũa chiros⁊ tego.gis.vel theca qð eſt repoſitio · ſcilʒ ſeæiniũ vel aliud vbi aliqͥd reponit᷑. Et nota ꝙ theca põt eſſe grecuʒ. ſicaſpirat cũ ſuis cõpoſitis Vel poteſt eẽ latinũ a tego.gis: ſicnõ aſpirat. Iñ chi⸗ rothecari. m. ..qͥ chirothecas facit uł ven/ dit. Et chirothecarius. a. ũ. adiectiuũ. Cirrus.plicatura capilloꝝ in antenoꝝ ꝑte capitis dẽ a cirri qð eſt tondere. Iñ cir/ ritus.a.ũ.i.crinitꝰ.Hñ. Eſt hõ cirrit qͥ cir/ ros vertice poꝛtat. Chirurgicus.pe. coꝛ.imedic manu ⁊ ferro acy ſpinoſus maio: eritio. lubd Ctimn liusa . nlde⸗ e nphi moſe ut. 7m iſen i abiti 4nmans Pen de mnl zt bünenge wpen Mſrnen ngß nogſe⸗ ntgellton dwrtl Waatite wrtnen neſnih Abi Fawr eawe. Ahunt wircſtſin mgiphcii nenli publa vbi gidmn, gmuiorennd. jftirnun’ , omans is⸗ isbdt no 9 brdsnn kaührc conſo alii n rluauns! Citus.a.ũ.i.velox · agilis · vinax. et dꝛa cio cis. Oñ Cerentius. Citus puer natus eſt ciſionẽ oꝑansa d a chuos manꝰlgo agis. Iñ etiã chirurgic.a. u. Iñ etiaʒ bec chirurgia. gie. ipſa manuũ eius operatio. Chirurgia etiã dĩ liber docẽs ſanare pla-⸗ gas ⁊ vulnera. L Cis ꝓpꝛiũ nomẽ patris Saul. Ciſon· interpᷣtat letiſicans eos vel ouricia eoꝛum. Ciſta.ſtę.f.p.i.ſciniũ.⁊ dĩa coſta. ſte. quia a coſtis.i.ex cãnis vel lignis qbo texit ſit. Et bm Papiã: Ciſta eſt grãdis coꝛb. Iñ ciſtella.i.parua ciſta. Ciſtema.t p.eſt loc aquã colligẽs.· Hoteſt etiã dici lo pfudus vbi colligũt᷑ ag plu uiales.⁊ dẽ aſterna ·q̃ſi inferiꝰ ſtricta. Citatio eſt in ius vocatio vel inuitatio vt cũ qͥs de aliquo conq̃rit et ꝗrimonia ſua coꝛã iudice depoſitaiudex emiſſo citatio/ nis edicto. ad eius inſtãtiã vocat vel ĩui⸗ tat illũ ad ſe in quẽ agere deſiderat qcon queſtus eſt. Si vo in edicto iudex adij⸗ cat hãc dauſulã: Si ĩ die pſcripto nõ ve⸗ neris ·q̃ſi ↄtumax cõdẽnaber vel reputa⸗ beris· tuc edictũ oliʒ dicebat᷑ ꝑmptoꝛiũ Hogie aũt ſufficit ꝙ dicat᷑: Citamꝰ taleʒ emptoꝛie. —— Citatus.a.ũ. Cithara doꝛica lingua d pect. Iñ h̊ citha/⸗ ra.rę. dicta ſic qꝛ ĩ initio credit᷑ fuiſſe ſiſis bũano pectoꝛi· vt ſica pectoꝛeita ex ipſa cãtus vł melodię ędunt᷑. Sʒ paulatĩ po/ ſtea fuerũt plłes ei ſpẽs. Iñ athariſta. ſie q̊ c athara canit. Et citharedꝰ. pe p.idẽ. Cithariſtestis:m.t.gręcũ.⁊ eſt qͥdã mons Citherus.ri.m.S.qͥda monſ eſt.ꝗñ ctherea reę.i. venus ꝗ in illo mõte colit· vel qꝛ inx illum montẽ fuit nata de ſpuma mar. Inñ̃ cithereus.a.i./i. venereus uel a monte illo exiſtens. Cithiſus genus ẽ arboꝛis pinguis. cithiſo inſula vbi abũdat. Iteʒ cithiſus genꝰ fru⸗ ticis herba odoꝛifera. ⁊ coꝛ pe· Dñ. Theo⸗ dolus. DOeſper oues cithiſo capꝛas depel⸗ lit ab humo. r Citimus.i/pximus. Citropedes:vide.j.ſitropedes. 2 e Paãphilo. Et cõponit cuʒ ꝑivt ꝑcitusi. valgde citus. Ciuicus.a.ũ.pe.coꝛah̊ ⁊ G̊ ciuilis.⁊ hoc le.i. ad ciuem pertinens vel res ciuis. Quiuilitas.tatis ſt. mãſio ciuiũ vl puilegio Citatus.a. i. i welox.a cito. as. 2 cparatur. Etiã citat idẽ eſt qð ad iudiciũ vocatus ciuiũ vti poſſe vt gaudere. DHñ Mca.222 Ego multa ſumma ciuilitatẽ hanc conſe/ cutus ſum. Ciuis. 9.t. dẽ a coeo · eo ꝙ ciues coeãt inſil viuãt · vel vꝛ a cio. cis.qꝛ citant᷑ ad ſił ha/ bitandũ.Et inde ꝑ cõpoſitionẽ conciuis. Et dicunt᷑ cõciues qͥ habitãt in eadẽ ciui/ tate. Oñ qͥdã. Non bon eſt ciuis qui p/ fert cuibo hoſtẽ. Papias diẽ: Ciues vo/ cati .q; in vnũ cętũ coeant ſocietatj viculo adunati ad cuſtodiẽdã legẽ. Iñ ciuitaci/ la.i. parua ouitas. Ciuitas.tatis.f.t.ẽ hoĩuʒ multitudo ·ſocic/⸗ tatij vniculo adunata · ab eodẽ iure viuẽ/ Di. Et ciuitas nõ ſaxa· hitatoꝛes vocãt. Lauonte Clades.dis.f.t.dꝛ fames ꝗ fit ex ſterilitate frugũ ex quoꝝ carẽtia ſequit᷑ ſames. ⁊ dẽ a dadeo.eseo ꝙ tũc res ięqualit ↄtingat Wl a gladius:q̃i glades. Oꝛopꝛie eni cla⸗ des dꝛ eſſe pꝑeſtiletia. fit ꝑ gladiũ ſiue ꝑ int fectionẽ factã a gladio 'm Mug. Pa/ pias vo dicit:Clades dicta ꝙ currendo facta ledat vel cã vata/clades moꝛbo.ta/ bes · calamitas piculũ.Et differũt clades ſtragesa moꝛbo.Dñ. De fructu ſterili wõt clades bñ dici. Dꝛ ac ſtrages occiſio fac/ ta per hoſtes. Queę venit ex paſtu coꝛru/ ptio ſit tibi peſtis. Inde dadecula.i.ꝑua clades. L ä Clamdeſtinus.a.i.i.occultus ⁊ latens. Clãdeſtinũ cõiugiũ eſt deſpecta ꝑſonaꝝ p⸗ ſentia · vel iur ſolẽnitate vel denunciatiõe non pmiſſa ſine ſacerdotis bñdictiõe oc/ cultũ matrimonii. Clãdeſtina electio dĩ ꝗ in cameris ꝑ occul/ ta cõuenticula fit · vel illa quã canonici int᷑ ſe ſec etã tenent. Chlamyſ.dys.ſ.t.i.palliũ qð ex vna parte Riduit᷑ neq; ↄſuit· ſᷣ fibula ifrenat᷑.Et chla⸗ mys eſt veſtis militü · purpura regũ ſtola ſacerdotũ/toga aduocatoꝝ· birrhꝰ ruſti/ coꝝ vel cuſtodũ · cuculla monachoꝛuʒ· vt C.de veſti · alo. et aura.li xi? Clamoꝛ.oꝛis:a damo.as.dẽ aẽ camoꝛ ra/ tionabiliũ · clangoꝛ vvo irrationabiliũ. Clanculus.a.ũ.i.occultus:dubius. Clangoꝛ.oꝛis.i.ſonus: eſt irrationabiliuʒ· vt anſcrũ · tubanꝝalaꝑꝝ·ſᷣ clamoꝛ rõnabiliũ Pñ.Clamoꝛẽ faciũt tibi res rõne fruẽtes. Clangoꝛẽ faciũt tibi res ratione carentes Claredo. vinis.f.t.i. claritas.⁊ vĩ a clarus. Inge hęc daritudo in eodeʒ ſenlu Et vt 5 vict Papias: Clanitas eſtſpledondan- tudo nobilitatis. Clanigatio. onis.i.clara actio.ſcilʒ ꝗᷣ erro⸗ nit᷑ dara ⁊ aꝑta voce. Et põt eſſe verbale a clarigo.gas.i.clarigationẽ facere.i.cau./ ſas belli exponere.Et eſt ſüũptũ a romana cõſuetudie. Cũ eni romani hoſtibo bellux indicere volebant patpatratus ad fines hoſtiũ ꝓſiciſcebat cdara voce eis expõe/ bat ·qbo de cauſis bellũ idiceret. QDuę cau/ ſan expoſitio clarigatio vicebat᷑.qꝛ dara voce ſiebat. Expoſitis auteʒxauſishaſta emiſſa in fines indicebat pugne pncipiũ. † Clarius.rij.i.ſol.⁊ dꝛ a clarus.ri.vel dicit᷑ a claro inſula in qua colit᷑. Clarus.a.ij.i.ſpledidus/ꝑſ picarx illũioſus. et dꝛ a celũ:eo ꝙ ſplẽdeat.Et ↄponit᷑ cum — nobilitas qd virtus clara parẽtiũ. Claſſariꝰ.rij.m. s.i.tubicẽ ꝓpꝛie militũ. Claſſicarius.i.pꝛoreta qͥ nautis imꝑat. Claſſitũ.n.S.i.coꝛnu ułtuba ułaliud inſttmn cauſa cõuocãdi factuũ. ⁊ oꝛ a calo.las.qð ẽ vocare. Claſſitũ etiã dꝛ ſignũ bellicuʒ · vel ſonus tubę vel alterius inſtrumẽti bellici. NHꝛope tũ claſſitũeſt cõcẽtus ⸗ concoꝛdia oĩuʒ iſtrumẽtoꝝ inſimul ſonãtiũ· ſiue ſint tube coꝛnua in bello · ſiue ſint cãpang· ſiue etiã hoĩes. Claſſis.f.t.di młtit udo nauiũ. DPi tñ ⁊ daſ⸗ ſis vna nanis vꝛ a calõ qð ẽ lignũ.qꝛ de ligno fit. Claſſis etiã dꝛ coꝛnu ꝑ qð vocã/ tur hoĩes. Et qꝛ alia hẽbãt ſigna bellica ro mani milites q; pedites · iõ milites vicut qñq; claſſes:qñq; etiaʒ tã milites qᷓ; ple/ bei vicũt claſſes. Cũ enĩ Romulus repu/ blica inſtituiſſe:romanos ĩ duas partes Diuiſit· ſcilʒ in nobiles igbiles. et vtrãq; Partẽ caſſẽ appellauit a qbuſdã daſſitis. qꝛ tã iſti q; illi ſuũ claſſitũ.i.ſuũ ſignuʒ ha/⸗ bebãt · illi ſalʒ nobiles dicebãt pᷣma claſ ſis ignobiles ſecida cdaſſis. DPñ. Naueʒ Dic claſſiseqͥtu ſit ĩ oꝛdine claſſis.Naues collectas dic daſſem ſire. Clatrus.m.S.i.repagulũ qð opponit᷑ oſtio el ipſũ oſtiũ· gꝑcipue oꝛtoꝝꝑ vineaꝑ? vi ridarioꝝ· vel truc.· Oñ Dꝛati. Obiectos valeat cõfringere clatros. Scom Papiã: Clatri ligna volubilia in caueis validiſſi/ mi ſuſtes· qbo oſtia obſerant᷑ valli. Claua.uę.fp.eſt baculus bñs maſſã ferrii ſine.⁊ etiã aliqñ in pncipio/ꝗqᷓ vulganiter dꝛ maſſa.⁊ dꝛ a clauꝰ.uiiq; eſt clauus fer⸗ vt cdlat.⁊ cñ q;ᷓ. ut q; clarꝰ.abo p vallde darus.Et ꝓducit da. Hñ qͥ da. Quid tibi reis religata.q⁊ cateia vr. Et vifferũt cla ua dauus clauis. Dñ.Claua ferit clauis aperitclauus duo ingit. Indue te dauo: rege cauo/ꝑcute dana. Clauatus.a.ij.i.clauis cõfixus:vel dauo ve ſte uł inſtrumẽto oꝛnat᷑ ? paratꝰ: di ꝗ clauus. Itẽ cauat.m. s.ẽ qͥdda gen cal⸗ ciamẽti pedũ: vicũt᷑ dauati:qᷓi claui lati · q; minutjſcdaauis.i.acuſjſolea calig viciat. Claudicariꝰ.a.ũ.qͥ cto claudicat.uł ſęxe · et dĩa daudico.as Inuenit etiã h̊ claudica/ ria. rię.Fp.i.nauis oneraria vel ſonoꝛa. Claudus.a.ũ.qͥ ineq̃lit incedit. Iñ cdandulꝰ a.i.viminutiuũ a cauddus. Clauiger.a. i.pe. coꝛ:qͥ claues gerit. Inuẽit etiam ſubſtantiue declinatũ · in qͥlibet ge⸗ nere.⁊ cõponit᷑ a cauis gero.Põt etiaz cõponia daua⁊ gero.gis: tũcidẽ eſt qð dauã gerenn. Clauis.is.f.t.faciẽs actm̃ ſingularẽ in em u in im ? ablatm̃ in.e.vel in.i.⁊ actm̃ płaleʒ in es vel in is eſt inſtrumẽtũ aperiendi et ſerãdi ſeras.⁊ vꝛ a claudo.is.quia claudit. Iñ clauicula.fp.i.parua clauis. Iſ etiaʒ dauiculan.m. S. ꝗͥ poꝛtat claues H claui/ cularia rięin eode ſenſu. Item clauis put ſumit᷑ in theologiaeſt ptãs ſoluendi ⁊ li⸗ gandi:q̃ ecdeſiaſtic iudex vignos reciꝑe ⁊indignos exdudere debet a regno. Clauſtm.n. s. ꝛ inhiitatio religioſoꝑ/nł do mus includẽs monochos? moniales ſub certa regula viuẽtes.⁊ ꝛ a claundo- Inde dauſtrelluũ.i.paruũ clauſtrũ.⁊ h et h cau/ ſtrenſis⁊ hoc ſe⁊ h̊⁊ H̊ͥ cauſtralis ⁊ le.in eodẽ ſeſu.i.res clauſtri vel ꝑtinẽs ad clan/ ſtrũ ⁊ põt eſſe ſubſtãtiuũ.⁊ H̊ ⁊ H̊ dauſtra/ lis uł clauſtrẽſis.i.monachꝰ xel monacha ſtãs in clauſtro vłĩ cęnobio. Itẽ dauſtru etiã idẽ eſt qð clauſura vel ſen. Clauſula.f.p.pe.coꝛ.eſt diſtictio ↄſtru cno⸗ nis: viat᷑ a daudo.Et vt Papias vicit: Clauſula eſt in oꝛatione bꝛeuis ſententia. Clauus.m.S.dẽ ferrũ acutũ quo lignum li/ gno adheret. vel ferũ ferro· vel ferruʒ li⸗ gno⁊ di a calibsq̃i calibo.i.ferreus:q fit de ferro. Itẽ dauꝰ dꝛ veſtis purpurea·qᷓ vtebãt᷑ ſenatoꝛes:q; qᷣbuſdã clauis aureii. uſ de alia matia erat oꝛnata ⁊ vanata.Et in tali veſte ſęꝑe denotat᷑ dignitas.Clauꝰ etiã vꝛ gubnaculũ nauis·ſaliq; temo vel manica temonis. Hoũ.25² Quaſi ſopi/ tus gubnatoꝛ amiſſo clauo.D etiã repe gulũ· vñ di dauus tabernaculi. Clemẽs.tis.o.t.i.miſericoꝛs:nobilis.pius in luit ſon ſena d S tio Ce . 9 bit. Cerx E ri s⸗ pd ſep chi Muiᷣ Ccs lpop Cepſe⸗ foune xraſe lile⸗ Göͤſ noch din ene inſtnu ogi dti ſanctus.⁊ di a cluo cluis.i.defẽdo.quia cleronomia.i. hereditas. . . d duit.i. defendit ? ptegit Ttuet · ſi ſolet pa Cleros grece · latine ſoꝛs vel hereditas. D tronus dliẽtẽ. Iñ clemẽtia.⁊ differt a mi/ Clerus.ri.m. s.i.multitudo clenicoꝝ quaſi A ſericoꝛdia. Oñ. Juſte damnato miſeriſit hereditani vel ſoꝛtit· eo ſit ſoꝛtit deo rng coꝛdia vere. Iniuſteq; rei demẽtia dẽ eẽ. ude ſoꝛte oñi · vel q; partẽ dñi habet · vel ii dig In p verſu cõmittit themeſis · q; illa dii bm quoſdãclerꝰdꝛ a dareo ꝙ ſit carus. ⸗ tio miſericoꝛdia viuidit᷑ ſit intervonit᷑. Clibanus.m. s.pe coꝛ.i. fumus vel foꝛmax ut Cleopatra.ſ.p. regĩa ⁊ ſoꝛoꝛ NHtolemęei re dẽ a cliuus quaſi diuanus.q; in erectione cnu gis Illexãdrieę. coꝛ.pe. Oñ Tluroꝛa. Nu⸗ eſt co llectus. Cliuus eni aſcenſi us vi. Iteʒ zanke bit Alexãdro Cleopatra regia nident. T alio noĩe dꝛ cliuacius.cij.ſili a cliuo. Iñn öcdie Cleophas frat fuit Joſeph ſponſi vᷣginis dibanrius.rij. qui cuſtodit clibanuz vel vnng. Manię marit᷑ ſceę Alnnę. Dñ. Alnna mat᷑ facit.et hęc clibanaria rię. vxoꝛ clibanarij ſicnch?ö vginis Manięhuit tres viros ſucceſſiue. vwl quę facit vel cuſtodit clibanũ: adiec· . ⁊ deqlibet eo ꝑ tm̃ vnã filiã noĩe Mariã. tiue clibanarius.a.ũ. Iñ etiã clibanicius. Säl Pf. Anna ſolet dici tres cõcepiſſe Ma/ m. S.i.panis in teſta vel furno coctus DHñ ncg, rias. Mas genuere viri Joachim Cleo/ Eſt furnus clibanꝰ aſcẽſus cliuus babet. d Pöteng phas Salomeqʒ. Mas vuxere viri Jo/ Cliens.ↄ.t.dꝛ ſeruiẽs vel famulꝰ qᷣcũq;· vel mic hectg ſeph Alpheus Lebedęus. Oꝛima parit nobilis ſeruus.et dꝛ q̃ſi colens. a colẽdis . chꝛiſtũ · Jacobũ ſecũda mioꝛẽ Et Joſeph patribo.vela cluo/eo ꝙ cluat et defendat lrinan iuſtũ ꝑeperit cᷓ GSymone Judaʒ. Certia oñm ſuñ bᷣm Hug! Papias vo viẽ Cli⸗ uam li maioꝛẽ Jacobũ volucrẽq; Joannem. ens a colẽdo patronũ vict.i.amicus do/ inndic Cleos.i.gloꝛia. Inde indlytus.i.gloꝛioſus. meſticus. Itẽ dliẽtes viſcipuli q̃ſi colẽtes ucuait CLleps.pis.9ↄ.t.vel cleptes tis.i.fur. męgrm·qͥ pus colẽtes dicebant. Plclienſ 1 Fei Clepſedra oꝛęf.p.pe.coꝛ.i.docilluſ qͥ obdit d ille cnus cauſã aduocat tuet⁊ defen/ Nstne foꝛamen dolij .qꝛ ꝑ illũ q;s furat liq̃rẽ vi/ dit. Iñ dliẽtulus in eodẽ ſenſu.vel paruꝰ l der eſſe cõpoſitũ a cepo.is⸗ hydoꝛ qdeſt cdliens vel ſeruiẽs. . lbendtrl⸗ aq ſiue liqr. ODñ qͥda vicũt clepſydra pe. Cliẽtela.p.i:ſeruitiũ vel multitudo buoꝝ. ceruge coꝛ.qſi depẽs hydoꝛ.ſ potiꝰ videt᷑ cõpoſi/ 2 dia colo.is. Ołſᷣm DPapiã: Cliẽtela of/ nede. tio q; etymologia. Itẽ cepſydra vꝛ qð/ niciũ domeſticũ. pducit. te. . obpun vã inſtr̃m qð ĩmittit ĩ doliũ ꝑ foꝛamẽ ſu/ Clima. tis.n.t.vĩ tanta poꝛtio terrebm quã “ percã ſurãdivinũ. Itẽ depſydra ĩ illud mutat meridies:: dĩa dleo dles p inclina⸗ ucy ie inſtrumẽtũ ꝑ qð hoꝛę colligut. ſcilz hoꝛo⸗ ri. Et hm boc in aſtrologia aſſignãtur ſe⸗ zarbana⸗ logiũ. Iñ clepſydrarij vicutilli q ꝑ ilud ptẽ dimata in noſtra habitabili regione lsrblein iſtrumẽtũ hoꝛas colligũt. Clepſydre etiã ſm quoſdã. ul ſm alios octo. Iteʒ clima ande dicũt vaſa ꝑfoꝛata.ꝗ babebãt phiad di dꝛ plaga vel pars mũdi ſiue cęli:ſicut con Gbſn metiendã quãtitatẽ. Oñ Martialis ĩſua ſueuit ici: Quattuoꝛ ſunt climata müdi Anond aſtrologia. Moõſtratũ ẽ oĩa ſigna paria ipartes.ſcilʒ oꝛiẽtalis.occidẽtalisſeptẽé⸗ ti ſpacia cõtinere multiplia appoſitiõe de/ tnonalis ⁊ auſtralis. Iteʒ cima gręce. v pſydrarum. latine gradatio. Iñ dimateriũ.rij. Et ſüt o⸗ Cleptus.a.ũ.i.furatꝰ paſſiue.qð ⁊ p gulo cdimateria ꝗᷓ gradati oiſcurrũt uł incertę Ann ſo dicit. rei dinationes vel incerta ꝓpfugia. usl . Clericus.ci.m.ᷣs.dĩ a clerꝰvel cleros.Et di/ Climax qͥdã coloꝛ rhetoꝛicus eſta fit cuʒ de uni cunt dlerici generalit᷑ oẽs qͥ ĩ eccłia chꝛiſti vno verbo ĩ verb fit gradatio. vt Mars igm debuiũt · vu tñ oꝛdinẽ habeãt ab illo tẽ⸗ videt hãc viſamq; cupit potit?q; cupita emg 4 toꝛe ſic dicti ſũtex quo Matthias ſoꝛte DHel vt Papias vicit: Climax gradatio ncklt. electẽ. quẽ pᷣmũ ab aplis legimꝰoꝛdina⸗ cũ a quo ſupioꝛ ſenſus terminat᷑· inferioꝛ pupner tum. Iñ clericatus.us.uia h ſᷣ dericalis incipit · vt eſt illud: Ex ĩnocẽtia naſcit᷑ i/ nunn ⁊ hoc le.i.ad dericũ ꝑtinẽs.⁊ ̊ dlericalitaſ gnitas· ex vignitate honoꝛ ex honoꝛe im/ mubt atis.i. dignitas clericoꝝ ſᷣm Vug . Papi peniũ. . . ”M niuihn as dicit: Clerieis dict eſt· q de ſoꝛte oñi Cline gręce latine vꝛ lectusa vertit᷑ in lati/ m l eſt· xel qꝛ ñs ſoꝛs eſt⁊ pars dericoꝑ. ni.⁊ dĩ dinus dlini.i.lectus.a quo clino. Huiſop Clerica dꝛ coꝛona dericoꝝꝑ raſavtnõ. Jo. Clinicus.ci.m.s.pe.coꝛ.qui de lecto non de/ Raüſepe an. de vi. 1 hone. cleri.c. cericd. ſcendita pcipue paralyticius. . Cleronomus. m.s i.hgres a cleros dĩ Jñ lypeus pei.i.ſcutů,. Sed ſcutũ eſt milituʒ * 54 õs dypeus vo peditũ. dĩ a duo.i defendo · quaſi clupeus qꝛ defendit nos ab ictibus vVel a cepo.pis.quod eſt furari/qᷓ depeus q ſurat coꝛpoꝛa noſtra ictibo. Itẽ clypeuʒ n. s. i pictura vel imago ułfigura rotũda vbi tm̃ caput impingit᷑ vł vꝛ ſic loc vbi imagines reponut. Iñ cypeolus.li.oimi⸗ nutiuũ. Iñ clypeola. le. pe. coꝛ.i.anulus. eo ꝙ ſit rotudus iſtar clypei· ulẽ monile rotũ dũũ ad modũ dypei. Iñ dypeat.a. i.i.ly⸗ peo ꝓtect vel armat Oñ. Quã manibo dypeos acutę cuſpidis baſtam* Clyſtere. ris.n. t.⁊ hoc clyſteriũ ĩuenit. ſcilʒ inſtrumentũ medicoꝝ: quo ſtercus infir/ mi in ventre ꝑduratũ faciũt exire · ſicoictũ quaſi clepẽs ſtercusvel vꝛ ſic quaſi colus ſtercoꝛis vel quaſi colatio ſtercoꝛis ·q; per ipſuʒ colat ſtercus extrinſecus. Et coꝛ / pe · dyſtere. Oñ Macer ð puluere eri⸗Ap poſitis digit aut intus clyſtere fuſo. In⸗ uenit etiã clyſter in ntõõ. Clyto.onis.m.t.i.filius regis vel imꝑatoꝛis Wl qui multa reſplẽdet nobilitate · a duo is P ſplengoo. Clytus.a. n.i.gloꝛioſus nobilis· non eſt in vrvſu. di a cleos quod eſt gloꝛia · Et ↄpo⸗ nt ci in vt indytus.i. valde gloꝛioſus et nobllis. Cliuus.m.S.i.collis·ſm qͥ cõſiderat᷑ in de/ ſcẽſu · ſcllʒ aſcẽſus· vł poti deſcẽſus mõtis l flexuoſitas. Iñ cliuoſus.a.ũ.i.monti/⸗ culoſus vel flexuoſus Itẽ diuis cõponit᷑ bic ⁊ à̊ accliuis.⁊ H̊ ue.uł accliuus.a.ũ.de/ diuus ꝓcliuus qðdlibet iſtoꝝ cõꝑat᷑ ſm Hug Papias vvo dicit:Cliu · aſcenſus · mõs nõ alt. Iñ cliuoſus.a.ũ.i.inclinatus. Cloaca.fF. p.ꝛ ꝗlibet foſſa/ad quaʒ ſoꝛdes defluunt.⁊ ꝛ a colo.as.eo ꝙ ibi colant᷑ ꝗ emittũt᷑ · vł oꝛ a ceo cles:qð ẽ abſcõdere vel ſoꝛbere· eo ꝙ ſtercoꝛa.⁊ imũda abſoꝛ/ beat vel abſcõdat. Oł ſᷣm Vapiã: Cloa/ ceę dicte ſũt. q; ꝑ eas colant aꝗ vt qᷣtiens pluuię inudatio extiterit ꝑ eas aq̃ ex ciu/ tatẽ emittant. Iñ cloacani.rij.ͥ cloacam facit vel purgat.⁊ H̊ doacaria rięin eodẽ ſenſu. Et doacariꝰ.a.ũ.qð ꝑtinet ad cloa/ cam vel res doacæ. ?́è”Mcð Cloto vna de tribo pant vitã hoĩs. Dñ. Cloto colũ baiulat·lache/ ſis trabit· atropos occat. Hꝛima dat eſſe · ſecũda regit · ſed tertia finit· 2ð Cluniculuũ.lin.S.pe.coꝛ.i.ſpata ſplẽdona.et dꝛ a dunis eo ꝙ reſplẽdeat a clune· vł vꝛ a duo.is.eo ꝙ defẽdat. Cluniculũ etiã dꝛ 18. 6 fingunt regẽ foꝛamẽ quod fit in camiſijs mulierũ circa inguina · vel generaliter quod fit in pan/ nis earũ circa latus. . Clunis incerti gener:.i.natesa dꝛ a culꝰ eo Vſint circa culũ· vel potius a cluo.is ꝓ de⸗ fendo ·quia illa maſſa carnis defẽdit oſſa ſedentis Luante B Co actio eſt ouplex · abſo luta? cõditional Coactio abſoluta eſt cui reſiſti nõ poteſt: d quis violent trabit᷑ ad aliquid facien- dum · qͥ caſu qͥs oĩo excuſat᷑.l.di.pꝛeſby⸗ teris.i.q.i. conſtat. Coactio conditiona/ lis eſt quęmetũ cruciatus vel alid gra ⸗/ ue minat·quę ſi excuſat a tãto/non tamen a toto.c.ſacris de his quę vi.me.ve.cau. fi.ĩ go. vbi attenuet hm Goff. in ſ. eo. ti. Coactoꝛ.toꝛis:qui cogit.Coactoꝛ etiam dꝛ agitatoꝛ aſelli hm Papiãä. Coactrix.tricis.tt.dꝛ mulier ꝗͥ cogit Coactus.a. i.i.cõſtrictus ⁊ in vnu collecx. Coagulatus. a..icõſtrictus vel ſil ſtrictus Coagulũ.n. s.i.illud quod ponit᷑ in lacte vt coaguletur. Coax·vox ranarũ. Coccytus.ti.fluuius infemalis.⁊ interptat luctus ꝓducit peꝗ etiã pmã:q.c.dupli/ cat. Hñ Job. ꝛi? Dulcis fuit glareis coc/ cyti. Et nota ꝙ Papias ponit quoccyt in. q. ⁊ etiaʒ in. Oñ in.c. dicit: Coccyt in / ferni palus vel fluuiꝰ vel oĩa flumia ignea⸗ a coccytos.i.luctu vel gemitu. ſigt qcqd hoĩes iluctũ lachꝛymaſ q; ↄpellit. Vnde · Mõ niſi lamẽta tua dãt coccyte fluenta· Muidã tñ ſcibũt ꝑ vnũ.c.tm̃. Coccyteus.a.ũ.dĩ a coccytus. Dñ Virgi⸗ lius. 7? Enei. Hic ſubitam rabiẽ coccytea 7 virgo obijcit. ⁊c Coccus. ci m. s. eſt genus tincture ſelʒz me⸗/ oiũ inter rubeũ ⁊ coceũ.Coccum dicunt gręci: nos rubeũ ſeu vermiculatü dicm. Eſt eni vermiculus ex ſilueſtribo frõdibo. Iñ coccineus.a.ũ.⁊ coccinus.a.ũ.i.illo co/ lſoꝛe tinctus.i.rubeus. Inuenit etiã h̊ coc/ ciniũ Jſa.pᷣ. Siſſuerint peccata veſtra vt coccinũ· vbi vicit glo.idẽ eſt coca cocci- nũ ⁊ vermiculus. Papias dicit: Coccine⸗ tũ.i.ſanguineũ.a cocco dꝛ. * — Cochlea dꝛ circũflexus aſcenſus ĩmuro vl turri. Et voꝛ a cõcha quaſi cõchula. Itẽ co/⸗ chleę dicunt᷑ altę ⁊ rotũde turresſcilicʒ a cyclo· quaſi cyclee. q; ꝑ circulũ cõſcendunt ad oꝛbe Oñ ſᷣm Papiã. Coch lea dicit k . ppe⸗ lceo poln or⸗ dunc ntrer flne byf wone, ne Pen⸗ beo noſ onu wteſt naen⸗ y, vnn gn un Ran. edt. oler⸗ mins N aßt dupl 800 voe n tgei Dode⸗ en Drgs tin e laut in⸗ ͤb. oo⸗ 6500 Inn 1cα (Wν l c ndm nortk. circuluʒ aſcẽſus DBñ.Dic cochleã turris ſcalã teſtãq; limacis Cochlear.n.t vel cochleare bui cochlear.· di inſtrumentũ qͥ abi liquidi ſolent man/ ucari:a cõcauitate.vel ab vſu pꝛius co/ chlearũ dictũ. Cochlear etiã vicit᷑ ꝗqdam mẽſura·ſcilʒ dimidia pars dꝛacnęappen dens ſiliquas nouẽquod triplicatũ con/ culaʒ facit. OHñ. Eſt cochlear ꝓpꝛie qͥ pul/ tes ponis in oꝛe. 4 * Cochlearius.rij.m. s.eſt lapis marinus co⸗ chleis arenis lapillis ↄcret aſprimꝰ Coctilis...t.⁊ hocle.pe.coꝛ.quod coctũ eſt Vel aptu ad coquendũ. Coctus.a.ũ.a coquo.is.dꝛ. e aũt coctum quaſi coactũ ab igne⁊ aqua dẽ etymolo/ — „% S a. ñ.i.p dimidia parte coctus. gia eſt· nõ ↄpoſitio. cõponit᷑ ſemicoctus Cocula · vaſa oĩa coquẽdi cauſa parata. Codexidẽ eſt quod caudexquod ẽ trücus ⁊ mutata au in.o.dꝛ codex· Itẽ ꝑ tranſia/ tionem a codex vel caudex oꝛ hic codex liber quidaʒ in quo cõtinent᷑ viuerſi libꝛi partiales · ſicut in codice trüco continent diuerſi rami. Et appellatio iſta mõ ãplia/ ta eſt · vt etiaʒ quilibet liber dicat᷑ codex. Differũt tñ codex⁊ liber. Quia codex eſt ꝓpꝛie multoꝝ libꝛoꝝſed liber eſt vni vo/ luminis. Iteʒ codex ꝓpꝛie eſt liber qͥ con/ tinet diuerſa pcepta imꝑatoꝑ. Oñ ante tẽpus Juſtiniani erant tres codices ·ſcilʒ gregonanus hermogenianus. tteodo/ ſianus.⁊ multę cõſtitutiões extra illos de uagantes. pterea vuo pene milia libꝛoꝛuʒ T treties cẽtena milia verſuũ. Nidẽs igit Juſtinianus legũ tantaꝝ multitudinem. voluit circa hoc adhibere remediũ ſalu⸗ bꝛe · pmo direxit aiuʒ ſuũ ad imꝑiales cõO⸗/ ſtitutiones de iſtis tribo codicibo extra uagãtibo fecit fieri vnũ codicẽquem ſuo noie appellauit codicem Juſtiniani.De⸗/ inde direxit aiuʒ ad imenſa veteris iuris volumina.⁊ de illis duobo pene milibus libꝛoꝝ treties cẽteniſ milibo verſuũ fecit fieri libꝛũ digeſtoꝝ ſiue pandectaꝑ queʒ diuiſit in qͥnquaginta libꝛos partiales.⁊ in tres ĩtegrales ſcilʒ.ff· vetus· infoꝛtiatũ⸗ 7.ff.nouũ. Poſtea ꝓ iuuenibo legũ tyro/ nibo fec libꝛũ Inſtitſcilʒ mediocrẽ erudi tionẽ ꝑ quẽ quaſi ꝑ pontẽ iuuenes ad le- gũ ſubtilioꝛa ⁊ altioꝛa ꝑpuenirẽt. Codicillus li.diminutiuu.i.paruus codex. Codicillus etiã dicebat᷑ illa charta ĩ qua ſeiptũ erat teſtamentũ alicuiꝰ moꝛtui er ciuitatẽ uł in ꝑpegrinatiõe ꝗ poſtea mitte/ bat᷑ ad romanos.ODłcodicillus ẽ paruus codex vel ſcipturanulla indigẽs ſolẽni/ tate · H̊ ſolũmodo teſtaton volũtatẽ ſigns loco teſtamenti haber. Codiculus.li.i.paruus coder. Coepiſcopus.pi.i.vicarius eßi.a cõ⁊ eps: wel hm Papia:Coepiſcopus cõiũctus ⁊ vicinus eßs. Coeſus.a.n.i.coꝛroſus:a con⁊ eſus. Coktaneus.a.ũ.i.vnius⁊ eiuſdẽ ętatis. Oſñi ad Gal.e Moſficiebã in iudaiſmo ſupꝛa multos coętaneos meos. Coęternus.a.ũ.i.ſimul ęternus.⁊ dꝛ a con ⁊ gternus. Inde coęternitas. Cogitatiũcula.f.p.i.parua cogitatio Cognatus.m.S.i.fraterq̃ſi ſimul natus: GB cognata.i.ſoꝛoꝛ.q̃ſi ſimul nata.i.filia.⁊ tũc iterponit᷑.g.ꝑ ꝓtheſim. Itẽ natus cõponit cũ con.⁊ ad d cognatus.a.ũ. h̊ cogna/ tus · hec cognata. Et agnatus.a.um.et hic agnatus·hec agnata· qui vel quęułquod ẽ de eodẽ genere natus vel nata vel natũ. Cñ ibiẽ vifferẽtiaqꝛ agnati dicũt᷑ qui ꝑ virilẽ ſexũ deſcendũt.Sed cognati qᷣ per ſemineũ ſexuʒ. Et dicunt᷑ agnati· q; ſucce⸗ ount /ꝓ natisa ſuccedũt loco natoꝑ dvum deſunt filij. Sed cognati dicunt᷑· q; ſunt de eodẽ genere nati.vel q; ſunt ꝓpinqui tate cognationis cõiũcti: Qui ideo coſt agnatos habentquia ꝑ fęminei ſexꝰ per/ ſonas veniũt. Co gnatio legalis ſᷣm Hoſti.eſt quedã ꝓ/ ximitas ꝓueniens ex adoptiõe vel arro/ gatione · H Cognatio ſpũᷣalis eſt ꝓpinquitas vel atti- nentia:quę puenit ex ſacramẽti datione Vel ad ſacramentũ recipiẽdũ atteſtatio/ ne vel tentione. Vñ ex cognatione ſpũa/ li quęin baptiſmo cõtrahit nouẽ ꝓpinqͥ/ tates naſcunt᷑. Oꝛima filiatio inter ſacer⸗ dotem baptiſantẽ baptiſatũ. Secũda cõpaternitas inter ſacerdotẽ ⁊ patrẽ ba/ ptiſati. Certia cõmaternitas inter eũdeʒ ⁊ matrẽ baptiſati. Quarta inter filios ſa cerdotis baptiſatũ ·ſcilʒ fraternitas xxx. qi.hoĩes.⁊.q.iij.ita diligere. Quinta ſi⸗ liatio inter baptiſatũ ſuſcipientẽ de ba/ ptiſmo. Sexta filiatio inter eũdẽ ⁊ vxo/ rem ſuſcipiẽtis. Septima fraternitas int baptiſatũ filios ſuſcipiẽtis. Octaus cõ⸗ paternitas int᷑ ſuſcipietẽ etp em ſuſcepti Nona cõmaternitas inter eũdẽz matreʒ pueri · vt.xxx.qiij.ꝑ totũ. 65 Cognomen. net. eſt cõe nomẽ toti cogna / tionis. Inde hic ⁊ hęccognoĩs hocne · ꝗ ſunt eiuſdẽ noĩs vel cognoĩs. Coberes.redis.ↄ.t.i.ſil cuʒ alio heres. Dñ Ro. 8:. Si aũt filij ⁊ heredes.bęredes qͥ/ dem dei cohgredes auũt chꝛiſti. Cohoꝛs.tis.m.t.dẽ a cohoꝛtoꝛ a frequentia cohoꝛtationis: eſt multitudo ruſticoꝛuʒ. Sed caſtra multitudo militum. Cohoꝛs maioꝛ continet qͥngentos.Cohoꝛs minoꝛ trecẽtos. Itẽ coꝛs coꝛtis oꝛ quoddã genꝰ munitionisa coartãdo vel coercẽdo · eo ꝙ coerceat cũcta ĩterioꝛa.i.cõcludat vłq; coerceat obiectu ſuo er᷑neos.⁊ adire pꝛo/ hibeat. m hoc ĩ tali ſenſu melius ſcribit᷑ ſine. h. per vnüũ.o. Cohu.hi.n.S.i.coꝛrigia ·qua iugũ ad temo/ nem religat. . Coitus.us.ui.i.cõcubitusa coeo.is. Colax.acis.fuit qͥd leccatoꝛa quo⁊ qͥlibet paraſitus poteſt vici colarx. Colema.atis.n.t.i.cõmixtio herbę ⁊ olei/ex qua luctatoꝛes in paleſtra vngebant. Colera.rę.f.p.pꝑe.coꝛ.dꝛ a colos vel colon. quaſi follicula:ſcilʒ fellis effuſio.⁊ eſt vnꝰ de q̃ttuoꝛ huoꝛibo coꝛpon. Dꝛ etiã cholera ipſe folliculus de quo fel effũdit᷑. Et nota ꝙ ſũt quattuoꝛ huoꝛes coꝛporn huani·ſcilʒ ſanguis. cholera · melãcholia·? flegma. Et vnuſquiſq; ſᷣdictoꝝ humoꝝ elemẽtũ ſuũ imitat᷑. Sanguis nãq; imitat᷑ aerẽ· Cho/ lera ignẽ. Melancholia terram. Flegma aqua. Inde cholericus.a.ũ.ille in qͥ magiſ ſia᷑ choleear. Coliciani hęretici a quodã Colicio noĩati· q dicũteũ nõ creaſſe mala:ↄtra illud qð fſcriptũ eſt: Ego oñs creans mala. Coliphiu.n.s.i.panis qui poſt pᷣmã ułme/ niqdiem laboꝛãtibo vat· vel panis agimus in modũ virilis mebꝛi factuſquo ſolebãt vti agoniſte vt eſſent foꝛtioꝛes. Pñ Ju/ nenalis. Comedunt coliphia pauce.Ha/ pias dicit: Coliphia vicũt᷑ panes aximi ⁊ genus carniũ. Carnes aſſe? ſemicocte · q eſt victus athletax. Colimbus.bi.m.sS.eſt herba creſcẽs ĩaqua. vel tirſus virẽs· vel aquęduct᷑· ſcilicʒ loc ꝑ quem diſcurrit aqua. In paſſiõe beati Thomeę iuenit᷑: Fecit colimbũ ⁊ lac aq̃rũ influentes· Gapias vicit: Colimbus vbi mũuũdant᷑ veſtimẽta. vel aquaꝝ ĩfluẽs loc. Collactaneus.a.i.i.eodẽ lacte nutritus. vxel eodẽ tẽpoꝛe lactatus. Collacteus.añi/ eiuſdẽ lactis. Collactei ſũüt qui idẽ lacſuxerũt· vel in eodeʒ tẽwꝛe · ſi Colaphus.phi.m.s.eſt colli ꝑcuſſio⸗ Collariũ.rij.n.s.id qð eſt in collo canis. Collateralis.ↄ.t. hocle.qui ẽ de latere · vt ventus collateralisquali ↄtiguꝰ ⁊ vicinꝰ 7 et a latere exiſtens. Collatoꝛes dicunt᷑ a cõferẽdo.q; cõferunt in ſiſcuʒ·ſiue oꝛdinania ſit collatio· ſiue ex⸗ trao: dinaia. S= Collatio ſᷣm Weo. nõ eſt aliud q;ᷓ coĩcatio qqua res quõdaã nõ ſua vel nõ hęreditaria iam eſt ſua vel hereditaria · vel eſt cõfuſio ſiue coadunatio reꝝ ↄferẽt ĩres cões ſeu cũ rebo coibo diuidendis:vt nõ.in.l.ſi ſo/ roꝛ. C. de colll. Collatiuus.a.ũ.i.largus:amplusſinuoſus capax· vbi multa cõferunt. Collectiuus.a.ũ.a colligo dꝛ. Hñ collecti/ uũ nomẽ dꝛqð in ſingulari nuero multi/ tudinem ſigtvt ꝓplus.Ples eni hoĩes in vno pplo colligungs. Collega.lę.m.p.nomẽ eſt officij viroꝝ. Et dr a collego.gas.Nꝛope quideʒ college ſũt in officio. ſcilʒ qꝗͥ inſimul legant᷑ ad aſ⸗ quod officiũ agendũ:vt ad pacem inter aliquos cõponẽdã.Dñ. Cõſoꝛtes ↄiũgit amoꝛſocios laboꝛ vnꝰ. Miſſio collegas ad eũdẽ copulat actũ.alſt eadeʒ comites vnit via:menſa ſodales. Itẽ lego.gis.cõ/ ponit᷑ cñ con.⁊ dꝛ colligo.gis. Iñ hic et H collega. ge. . p. pe. coꝛ.i.ſimul colligẽs vel legẽs. Sicut eni cõuenę dicunt ſił veniẽ/ tesſic college dicunt᷑ ſimul legentes. Collegarius· vnus ex talibus ſocijs. Collegiũ eſt ſocietas collegan in vno ho⸗ noꝛe poſitox. Collegiati dicunt᷑ aliqᷣ qͥ ſũt de aliqͥ coꝛpo/ re.i.cõgregationevel artiſicio hoiuzʒ. Collibentia. tię i. obediẽtia vel cõſenſus· et idẽ eſt collibeſcentis. Collibertus.m.s.i.cũ alio libertus. Collibiũ.bij.n. S.vꝛ paruũ munuſculuʒ· vel fruct vt pomanucescicer.frixũvnapaſ/ ſa·quod ⁊ bellariũ dꝛ ⁊ antepometũ.et dẽ a collibet · qꝛ ſi cũ alijs placetpoſt carniũ fercula fructus ſolẽt diligi ꝑ ſe nõ tm̃. Iñ collibiſta. ſtę. vĩ qͥ recipit collibia bmõi munuſcula pꝛo vſura vel aliq ſeruitio. Pẽ etiã collibiſta · qui ven dit collibia. Collibꝑ. bꝛi. pe p.eſt genus pecuni?·vel to ta pecunia ſumul collibꝛata. Collyrida. ox.fp.pe. coꝛ eſt panis tenuis quaſi ſubcineriaus·vel eſt panis modie rĩ ſo. nis wiars Päkmt noſten Hcoian⸗ Nrdhennn ſtcoſſo coes ſen ullc⸗ Smnods l ieomni wis/ r 6 golege ntadd minte Gnis goc̃ ſiueh mi⸗ e. 3 Bnde 6 ruco Gn get n vupin⸗ Ntiad Ren D bintn md itd, mnis gnodi⸗ Ttriangulus coctus ? frictus detenſus. Collyriu.rij.n.s.i.queęlibet ſuꝑunctio· ꝓpꝛie t ad tergendas feces oculoꝝ pm Hug. Hapias vo vicit: Collyriũ medicamẽtũ. Collyria ſonãt.quia vitia oculoꝝ tergant Apoqʒ Et collyrio inunge oculos tuos vt videss. Collis.lis.m.t.a collũ dr. Et ſũt colles pꝛę/ eminentioꝛa iuga montiũ/quaſi colla· xel ipſi aſcenſus circa ſümitates montiũ · Iñ colliculus.i.paruus collis. Colliſio.onis.f.t.dicitur quaſi ſimul leęſio⸗ Dicitur a collido.is. Iem colliſio eſt quę dam ſpecies methaplaſmi · quę alio noĩe dĩ ſynalympha · Ite colliſiones ſunt cum aſꝑpę conſonates in cõſtructione occurrũt ſibi. vt eſt illud: Si vires auriga per loꝛa ꝑ flagella· ꝑ frena· vt vult Papias. Et ſic colliſio eſt vitiũ cõtentũ ſub barbariſmo. Colliſus.a.ũ.quaſi ſunul lęſus. Colloquiũ.quij.i.cõſiliũ vel contio:quod vulgo vꝛ parlamentũ. Collũ.li.n.s.dꝛ a colũnaeo ꝙ ſit longuʒ et rotundũ:vt coluna baiulãs caput:cuius ãterioꝛ pars gula.poſterioꝛ ceruix. Inde collulũ.n.S.i.paruũ collu. Colluſio eſt inter actoꝛẽ⁊ reũ latẽs ⁊ frau ulenta conuentio ꝑ quã alter in iudicio ſe ſuꝑari ꝑmittit.vt oꝛ de collu.in glo.c. audimus. Colluuiũ.uij.n.s.⁊ hęc collunies.ei.et h̊ col lunio.onis.in eodẽ ſenſu.i. quaꝝ inũda/ tio· uł ſoꝛdiũ collectio ⁊ ↄgregatio ex mul ta fluxiõe indatione aqquae. Colobiũ.n.s.dẽ palliuʒ virginale vſq; ad talos depenſũ⁊ ſine manicis dꝛ colobiũ q̃ſi collobiũ a collo depẽſũ · vel qꝛ ſitlõgu. Et nota ꝙ nõ ſolũ virgines ſᷣ etiã diaco/ ni vtebant colobio/loco cuius poſtea vſi ſunt dalmatica:q; ſalz nuditas bꝛachio/ rum cilpabat. Coloma.mę.i.calamus cũ ſpica ſua. Colon grecl dicũt · et interpᷣtat mẽbꝑ. Iteʒ colon vel colos gręci vicũt fel uł aliud in/ teſtinũ. Item a colon dꝛ ꝑ cõpoſitionem: monocolos:dicolos:uł bicolos/tricolos Ttetracolos:a monos qð eſt vnũ vel dis ſiue bis quod eſt duo · vel tris quod eſt tres vel tria · vel tetrasquod eſt quattuoꝛ ⁊colon quod ẽ mẽbꝝſeilʒ qd habet vnã vel ouas vel tres vel quattuoꝛ metri va/ nietates. Oñ inuenit in odis Dꝛatij. Mec oda eſt monocolos.h̊ dicolos.ſ̊ tricoloſ i. habet in ſe vnã vel vuas vel tres metri . vanietates Papias dicit: Colon cilare mtteſtinuũ. Colonia.nięf.p.i.ciuitas vel caſtrũ ulł villa elirta nouis inſtituta colonis. Onde ieronym i plogo Hieremię. Jã tras eoꝝ colonię gentiũ poſſidebãt. Colonia etiã dicebat᷑ olim ciuitas vel regio capta a romanisin qua veteribo expulſis:ſup/ inducebat noui coloni a romanis. Colo/ nia etiã dicebat ciuitas vel caſtrũ uł vil⸗ la in cõfinio duaꝝ regionũ·a colonis ibi frequeneer mutatis a romanisne liceret eis eſſe infideles. Colonus.ni m.s.i.terręcultoꝛ: pꝛie adue na·qui aliũde veniẽs agrũ locatũ ſibi co/ lit· vel qui habet pᷣdiũ agri colendi cauſa. Differt autẽ colonus ab inqᷣlino/q; hic in rure·iſte autẽ in cuitate moꝛat᷑.Et habet ples ſpẽs agricolaꝑ ſᷣim Mc. vt patebit. Coloni cõditionales dicut᷑ quaſi ex ſua cõ itione pᷣdiũ vel agrũ colere vebentes. Coloni vñici dicebant᷑ qui colebãt agros imꝑator- vt. C. de pꝛę.⁊ oĩbo re.li. xi? Coloni illiriceni alias ⁊ melius illiriciani de illirico.i.de ſclauonia vicunta habent in.l. grebat᷑.C. vñ vi. Colonus inquilinus min eſt aſtrict qᷓ; co/ lonus cõditionalis.Dñ inqᷣlinus bñ põᷣt in alia parte cuiuſlibet ſuburbij domum cõducere ⁊ inhabitare. Sʒ cõditionalis colonus nõ audet cũ ſua familia recedere a fundo quẽ colit:nec alibi habitare. Colonus oꝛiginarius oꝛ coloni cõditiona/ lis filius ex eo ꝙ oꝛiginaliter conditioni colonarię ſubiectus eſt. Mec refert ſiue in ſolo fuerit natus ſiue ex ſolũ/q; tãq; oꝛigi narius ad terrã illã reducendusquã pat ſuus ſuſcepit colenda. HW Coloni partiarij ſᷣm quoſdã vicũt᷑ illi qui terrã colũt ꝓ parte dimidia vel tertia bhm ſterilitatẽ ſeu fertilitatẽ terrarũ. Coloni paleſtini ſunt de palęſtina puintia Colon ſimplicit dꝛ qͥ ſub certa ãnua mer⸗ cede in pecunia numerata pꝛędia colenda accipit. H Colonus ꝓpꝛie oꝛ qui rẽ ruſticã ↄducit ni mis.⁊ cõpetit cõtra eũ actio ſſcripij verbᷣ ſiue in factũ. Colonus ad nümũ cõductus eſt ille qͥ ſta/ tim cuʒ fructus fuerint a ſolo ſeparati vt vſufructuarius intelligit᷑ p᷑m Jo.ff.ð fur. l. ſi apſes. Colonus ſuꝑficiarius eſt qui areã cõducit 7 ea conditione vt ſibi liceat in ea ędificare 7 domũ tollere ců voluerit. ? Coloni partionarij ſunt qͥ totũ agrum ſuis erxpenſis colunt. ex fructibo pᷣſtant vño fundi quantũ conuenit. Coloquintida.ę.vel hęc coloqʒ uint. tidis eſt cucurbita agreſtis? vehement amara ꝗ ſiłr per terrã vt cucurbita flagella extẽ/⸗ ꝓit.fructu rotũdoꝰ folijs ſilibo cucumeni vſuali Ba4-⸗Kec Et collegit exea e coloqͥntidas agri. Del vt in hiſtoꝛijs di: Coloqntidę ſũt agreſtes cuambit? ama/ riſſimę minoꝛes his ꝗ ĩ oꝛtis naſcut᷑. Del yt quidã dicũt herba eſt quaſi vinſſe dif/ fundens in ſepibo·fructu modico purpu/ reo rotũdo cũ maturus ẽ. Oñ.lgreſtis tibi ſit coloqntida cucurbita lectoꝛ. Coloꝛ.oꝛis.m.t.dꝛ qualitas ꝑceptibilis vi ſu in luce da colo.as.qꝛ oliʒ coloꝛes co labant ut eſſent nimię ſubtilitatis. Inde coloꝛo. as. Alij vicũt ꝙa coloꝛo fit coloꝛ ꝑ apocopã. Itẽ coloꝛ cõponit h h̊ bico/ loꝛ.ris. quaſi duorũ colorũ. Iñ bicoloꝛa⸗ tus.a. u. Et hic 2 hęc tricoloꝛ.i.triũ coloꝛu. Inge tricoloꝛatus.a.ũ. Et hic ⁊ hec mul⸗ ticoloꝛ.i.multoꝛũ coloꝝ.Et hic⁊ bec diu⸗ ſicoloꝛ.i.diuerſoꝑ coloꝝ. Et hic⁊ hec oiſ⸗ coloꝛ.i.diuerſoꝛũ coloꝛũ vel alteriꝰ color. Inde diſcoloꝛatus.a. ũ. Et hicet hec vni coloꝛ.i.vnius colorl. Et h hec rubicoloꝛ i.rubei color. Et hic bec albicoloꝛ .i. albi coloꝛis· Et c oĩbo illis cõponit᷑ coloꝛo.as Itẽ oia cõpoſita a coloꝛ vt bicoloꝛ:a de/ coꝛ vt dedecoꝛ/a coꝛpus vt bicoꝛpoꝛ ſunt coĩs ge.liq; irregularit᷑ aliqñ reperiatur in neu. ge. qð autoꝛitati attribuimus: Exeh. iõ? Et aſſumpſiſii veſtimẽta tua multico loꝛia. Et coꝛ.pmã coloꝛ. DHñ Tuianꝰ. In⸗ = Cenio moꝛũ ſubſiſtit foꝛma coloꝛi. olos vel colon: dicunt gręci fel.vel aliud inteſtinuum. Coloſeũ.ſei.n.s.quidã locus romęubi oliʒ erant imagines oĩuʒ ꝓuintiaꝑet ĩ medio erat imago romętenes pomũ aureũ ĩma nu · vtpote oña ⁊ regina oiuʒ. Et erãt ita diſpoſiteę arte necromãtię ꝙ qñ aliq̃ pꝛo⸗ nintia volebat inſurgere ↄtra romanos: ſtatim imago romęobuertebat doꝛſuʒ il⸗ lius ꝓuintię imagini Ol vt dicũt imago illius ꝓuintię inſurgebat cõtra imagineʒ romę.⁊ tunc romani ex inpꝛoniſo mitte/ bant illuc exercitũ. puintiã illã ſibi ſub⸗ iugabãt. Et tali arte romani q̃ſi totũ mũ/ um ſibi ſubiugauertt. Coloſus.ſi.m.s.i.aliqua res in memoꝛiam alicuius moꝛtui facta:vt tumuli ⁊æ imagi⸗/ nes apud antiquoset dꝛ coloſusq̃ſi co/ lens oſſa. Et pꝛoducit pe.Oñ Yuuenalis. Et de marmoꝛeo citharã ſuſpede coloſo. Papias vic: Coloſus vocat᷑ ſtatua mar moꝛea ⁊ alta. Coloſtrũ.ſtri.n.s.quod ⁊ coloſtra vꝛ.i.lac cõcretũ in mãmis.vel potius nouũ lacqð E gulat. ſtatiʒ pᷣmo mulget poſt fetu · qd cito coa/ Coluber. bꝛi. m. S.pe.coꝛ: hęc colubꝛa. bꝛę. ẽ genus ſerpẽtis · eo ꝙ colat vmbꝛã. Iñ co⸗ lubꝛinus.a.u. Itẽ coluber ceruũ fugit· leo⸗ nem interſicit. Iñ culuberculus.i.paruus coluber. “ Colũ.li.n.s.eſt inſtrumentũ ꝑ quod muſtũ fluit. Oñ Dirgilius.Cũc ſpiſſos vimine qlos colaq; ꝑloꝛũ. Fumoſis de riſpe tec tis. Inde colariũ? eſt idẽ qð colũ. tem colũ accipit p quodã coloꝛe rhetoꝛico.⁊ ẽ punctũ ſine vlla virgula qñ videlicʒ con⸗ ſtructio eſt ꝑfecta/ſed adhuc pendet iten/ tio victatorla talis diſtinctio vocat᷑ me/ dia · ſiue cõſtans. Columbus.m. S.⁊ hęc colũbaauis quędaʒ ſic victa ꝓpter diuerſos quos habet colo res ĩ collo.⁊ dꝛ colũba:quaſi colẽs lũbos. Et babet ſeptẽ ppꝛietates. Caret felle · nul lum lędit·alienos pullos nutrit· gemituʒ ꝓ cãtu emittit · iuxta fluuiũ moꝛat᷑ · granũ eligit qð comedatin foꝛamibo petrę nidi ficat·Sigt etiã ſpm̃ ſanctũ. Colũbar.baris.n.t.eſt latibulũ vel foꝛamẽ vvbi nidificãt colũbę. Colũbar etiaʒ dicit qdðdã genꝰ vinculi a collo ·q; ẽ aptũ collo ꝑ quę remi emittunt᷑. icunt etiã colũbaria loca cõcaua ĩ naui Coluũbinus.a.ũ.pe p.poſſeſſiuũ de colübus Itẽ hic colubinus/ni:qdã lapis a co loꝛe illius auis ſic dictus. Columen.mis.n.t.i.alacritas vel foꝛtitudo Et coꝛ. lu Oñ MWomerꝰ. Dinc patrię co/ lumẽ pugnat mauoꝛtius Mectoꝛ. Columis.ↄ.t.⁊ hoc me.i.ſanusalacer.⁊ dꝛ acolũna · eo ꝙ erectus ⁊ firmiſſim ſit. Il qWuo per cõpoſitionẽ hic hec ĩcolumis · et boc incolume.i.infirmus. in ſũmo ſit longavel qꝛ culmen ſuſtineat Arde hec colũnula.le.⁊ heęc columnella. Et a colũnella ꝑ mutationẽ.m.i.b.iuenit bec colubella. le. Et coꝛri. co Oñ Dꝛatius Nẽépe inter varias nutnit᷑ ſilua colünas. * Colũna. nę.f.P. i-ſtatua: dĩ a columẽ eo —æ— Conell Cmmne utlong Hot (onsd s it vai. viaitt geolp ateni nci⸗ zuun Cnsln aewe Audird alne guft 4pant vnibo medet, aliß mnpne nunc nucoie Cynan. wara Cac un daatbe Ghuni ij ſeno cſin (onn dige Conm⸗ on⸗ n D Cni⸗ npel Cnndus ſctas nnsſol lognu luns. worc⸗ unſ Cni⸗ W hſe henotinn rinag, oq̃⸗ 0/ uenuls, ſecbo. kumumg ſmndinhe wülech Ncto bubti i Fio⸗, ngtlev/ Apems wamui ſosyinint SNnſr i en w* gn, erien 2 6gbedg rtco. Blͤbos. nſclorl. gnmn ⸗ mnrnd lboume uin diit wucl ninun rolibus rCle uncho me o/ 1di ſt Numoc mich ie⸗ mll himit gatins ünas Colũnelli loꝝ.m.s.plłis nũeni ſũt dentes qͥ camini vicunt·a lõgitudine ſic dictiquia ſunt longi ⁊ rotundi ad modũ colũnęeõyom Hug·. Dapias vicit colomelli. D Colurus dia colon ⁊ vrus:q̃ſi colon vri.i mẽbꝛũ ·ſcilʒ canda bouis ſilueſtris: Nam vrus ẽ bos ſilueſtris. Inde colurus cau/ va illiꝰ. NPñ ⁊ quadã ſimilitudine coluri icũt᷑ douo circuli imꝑſectiĩ cęloqͥ quadã ideali pꝛudẽtia fingut᷑ ĩ fimamẽto. Si/ cut eni cauda bouis facit circulũ ĩꝑfectuʒ: ita q dã circuli fingunt eſſe ĩ c.lo imꝑfecti· qᷓ;tũ ad viſũ noſtrũ. VM Cholus.li.m.s.apud nos latinosidẽ ẽ qð chole vel choli · apud gręcos · ſailicʒ fel · vel aliud inteſtinũ. Et in phyſica dꝛ iteſtinũ culare. Iñ cholicus.a.ũ.vt cholica paſſio uę fit in iſto membꝛo.⁊ cholicus homo· q patit᷑ infirmitatẽ choli. Hñ Macer de viribo herbaꝑ. Illiꝰ ſemẽ choliq cũ melle medet᷑.Itẽ iuenit᷑ hęc colus.us.ui.vel co⸗ lus.li.ꝓ rota feninaꝑ vel inſtrumẽto vñ ſeminę nent.⁊ tũc ꝛ a colo.lis.Et coꝛ.pꝛi⸗/ mam. Oñ Duidius.?łptioꝛ eſt digit la/ na coluſq; meis Coma.mę.f.p ꝓpꝛie capilli mulieꝑ:a comẽ/ do · ſicut ceſlanes viroꝝr a cędendo Mel dẽ coma ꝓpꝛie nõ cęſi capilli.⁊ eſt nomẽ grę/ cum. Item cuma. mę.vel potius coma mę Dicit᷑ bꝛeuis dictio.⁊ d a cumulo.las.per cõtrariũ. Itẽ hoc coma.tis.n.t.i.cẽſura·iu/ diciũ. Itẽ coma ponit᷑ ꝓ quodam coloꝛe rhetoꝛico eſt puctũ cũ virgula ſurſũ du/ cta.qñ nec ſnĩa nec conſtructio ẽ ꝑfecta·et talis diſtinctio di ſuſpenſiua. Comarchus. chi i. pnceps ſuꝑ comites · et dꝛ a comes⁊ archos . Comaticus.m.S.i.verſificatoꝛ. dĩ a coma comę Inde aduerbiũ comatice.i.bꝛeuiter ↄpendioſe. Comatic etiã dꝛ abbꝛeuiatoꝛ cõpendioſus· diuiſus. Comatulus.la.lũ.diminutiuũ a coma.mę. Dñ Hieronym in q̃dã eplła:Comatul compt.laſciuꝰ.dom tuę tecta nõ videãt Comatus.a.ũ.i.comas hñs. Et G̊ comata te.eſt qdã gallia.ſcilʒ lombardia · eo ꝙ co mas ſoleat nutrire. Comędia.f.p.i.villanuscantus·vel villa⸗ na laus: dꝛ ab oda quod eſt cantus vel lausa come qð eſt villa · q; tractat de re/ bus ruſticanis: eſt affinis quotidiãę lo/ cutioni ·qꝛ circa villas fiebat et recitabat vel dꝛ comędia a comeſtione:Solebant en poſt cbũ hoĩes ad audiẽdũ eã ↄueni/ re. Iñ comędus.a. u. qͥ comędiã deſcmibit. Iñ comędicus.a.ũ.i.ad comędiaʒ vel ad comedendũ ꝑtinens vel delectabilis. Iñ comędice.i.delectabilitit᷑.· Comes.itis.m.t.eſt nomẽ dignitatis.⁊ dꝛ a como.as.wl.ein graff. Inde comitiſſa ſe. Item iuenit comes coĩs ge/ ꝓ ſocio.et tũc dꝛ a cõmeo.as. Et eſt comes ꝓpꝛie in itinere a cõmeando · ſocius in peniculocol lega in officio· conſoꝛs in pꝛemio:/ſodalis in menla. Comes oꝛẽtia m Axo. in ſũ · foꝛte erat p/ curatoꝛ reꝝ cęꝗſaris qᷓs habebat in oꝛiente. Comes palatin vĩ qͥ curã gerebat pcipuã vt miſſoꝝ notarioꝝ.⁊ iudicũ negligẽtiaʒ argueret. a puintialibo tributa exigeret ⁊cõſueta depoſceret. Comes rerũ puatarũ tm Wco. erat foꝛte p/⸗ curatoꝛ cęſaris in pꝛiuatis rebus.⁊ ſᷣm eũ etiã illuſtris fuit.Clij dicũt ꝙ puati com/ modi et fiſcaliũ reꝝ habuit admiſtratio/ nẽ· vt eas cõſuaret in eis negodaret. Comes ſacrarũ largitionũ ſᷣm ¶xo. erat il⸗ le · ꝑ quẽ pnceps ſua ſtipẽdia largiebatzʒ hic foꝛte erat ꝓcuratoꝛ reipublicęqͥ gręce legiſta nucũpat᷑. Alij dicũt ꝙ imperatoꝛ ꝑ hũc ſuã libertatẽ⁊ magniſicẽtiã exercoeo bat⁊ largitudinẽ agebat. Comes ſacri patrimonij · erat qͥ imꝑatoꝛis ꝓcurabat patrimoniũ · qͥ in hoc differt a comite reꝑ pᷣuatarũ: q; h̊ tenet cuſtodiaʒ rerü pᷣuatarũ⁊ exercet negociationẽ arca mobilia· ſed ille patrimoniũ? immobilia Comites ↄſiſtoꝛiani ſunt qui cõſiſtoꝛij mi/ lites dici meruerũt·qui etiã ſpectabilibꝰ ꝓconſulibo equiparabant.vel cõſiſtoꝛia/ ni dicebant᷑qui ſerant caſtris pꝛincipis oꝛdinandis. Comitarienſes milites alias comitatenſes dicũt᷑ milites ſtipẽdiarij a comitatu dicti qʒ militãt nõ ſoli:̊ in comitatu. Comeſatio.onis.oꝛ a comeſo.as.Et ſũt p/ pꝛie comeſationes ſuꝑflua⁊ luxurioſa cõ/ uiuia. Et debet ſcribip vnũ. s. ſicut ſuum verbu. Mñ ad Ro.iʒ? In comeſationib⸗ ⁊ebꝛietatibo· Comeſationibo debet ſcribi ꝑ vnũ.s.⁊ ſimilit ꝓferii Comeſoꝛ vel comeſtoꝛ.i.guloſus. Cometa.tę.fſ.p.dẽ oꝛdinatrix comaꝝ.⁊ de/ riuatur a comamę. Juuenalis tñ gra me⸗ tri interoſuit.s.ibi.Donũt coſmetę crini tas. Item inuenit᷑ hic cometa comete· wel hic cometes.tis. vel comete. Etẽ cometa 2 quędã ſtella cinita emittẽs de ſe radioſ flãmarũ ad modũ criniuʒ. Et qñ apparet ſigt moꝛtẽ vel imutationẽ alicuiꝰ pᷣncipis vel alicuius patrię deſtructionẽ.⁊ ſemper virigit radios ſuos ad illã partẽ cui mi- nat᷑. Quidã tñ vicunt ꝙ non ſit ſtella ſed quęda nubes ignea clanitate accenſa. Pa/ pias dicit: Cometes eſt ſtella dictus: qꝛ comas lũis ex ſe fundatquod genꝰ ſide/ ris qñ apparetpeſtilentiã:ſamẽ aut belluʒ vel regni imutationẽ ſigt · quod latini cri / nite vocateo ꝙ in modũ cmiũ flammas ſpargit.llij dicũt ꝙ cometes nihil aliud lit ꝙ; vapoꝛ terreus groſſus:cuius partes ſibi multũ cõiacẽtpaulatim aſcẽdens ab iferioꝛi parte eſtus·ad ſuꝑioꝛẽ eiuſdẽ·vbi cõcauitatẽ ignis ↄtingit ibi diffuſus in flãmat᷑.⁊ iõ videt᷑ lõgus frequẽt⁊ diffuſꝰ Comicus.a.ũ.i.omędus vład comędiã ꝑ/ tinens vel facetus.⁊ coꝛ.ꝑe · Hñ ouo ſunt genera comicoꝛũ ſcilʒ comędiã ſeibentiin/ ſcilʒ veteres qͥ ioculatoꝛes extiterunt · vt Terentiꝰ.Noui qͥ ⁊ ſatyriciiqͥbo genera- liter vitia carpunt · vt Perſ ⁊ Juuenal Et nudi pingunteo ꝙ vitia denudent. Comis.mis.ↄ.ta hoc me.i.ſuauis uł curia/ lis vel facetusſed facetusde doctrinaco/ misde natura· vel facetus in factis·comis ĩ dictis Hel phm Papiã:Comis.i.cõpoſi- tus · hilaris · benignuſ· Et nota ꝙ como. is ⁊ hęc comis hocme.⁊ coma comatis ꝓdudt pmãſed coma. mę, eã coꝛ Dñ. Ca ne coloꝛe comis me fallit femina comis.i. ſuauis vel curialis. Iñ comitas,.atis.i.cu/ rialitas vel ſuauitas. Comitatus.us.ui.i.comitj dignitas vł tta ſiue tantũ ſpaciũ quãtũ vnꝰ comes tenet. deriuat᷑ a comes.Inuenit᷑ etiã h̊ comi/ tat. us.ui.i.ſocietas vel comitatio.⁊ tũc ẽ a comitoꝛ.aris. Item iuenit adiectiue comitatus.a. ũ. . Comitiiũ.tij.n. s. eſt tẽpus in quo conſules eligunt vel intronicant · vel etiã ipſa elec tio. vel introniatiõ dꝛ comitiũ · vel ſolen nitas quę tũc ibi fiebat.et cõuẽtus totius ppli ⁊Hj locus in quo fiebat.⁊ oꝛ comitiũ q̃i coitiũ·q; totus ꝑpłs ad electionẽ intro/ nicationẽ cõſulũ cõueniebat· ſᷣ eſt etymo logia potius·qᷓ; compoſitio. Inde comi- de capite meo faciãt comitia⸗ ſic deriuat agcomes. Comitulus.la.lũa comitellus.la.lu.ãlbo di⸗ minutiua.i.paruus comes. Cõmanipulanis. ↄ.ta H re.i. cõſociꝰ.a con manipularis·quaſi cũ alio manipular.. Cõmater.tris.fſ.t.q̃ſi ſimul mata con mat᷑. Et nota ꝙ vuę ſunt ſpẽs cõpaternitatjſeu cõmaternitatis Ona virectaſcilʒ quado ego ſuſcipio de ſaco fonte filiũ BHerteę. ul ipſa meu. uł ad ↄfirmationẽ coꝛã epo te⸗ neo filiũ Berten ſi eã accepo · ſp ẽ ſeparã⸗ dum cõnubiũ. Elia eſt indirectaqñ vnꝰ cõiugũ poſtq; ſunt vna caro effecti · filiuzʒ alterius ſuſcipit · in quo caſu ambo paren tes infantis cõpatres efficiunt· etia alteri cõiugũ qͥ nõ ſuſcipita ãbęĩpediũt matri/ moniũ hẽdũ.⁊ dirimũt cõtractũ. Cõmeatus.us.ui.i.ſiit meatus. Itẽ cõmea⸗ tus etiã dĩ expẽſa ꝗ eſt neceſſaria in itine-/ re ſimul cõmeantibu. Cõmeatus vꝛ licentiatus vel recõmenda⸗/ tio ſeu remuneratio ipſis licẽtiatis tẽoꝛe licẽtiaturę facta.vt in epła lexãdri ma/ gni et Ariſtotelis legit. Et eſt qð vulgo di cõductus liber.i.trãſitus a comeando deſcendẽs · vt vbi dꝛ:optimis nos ſuſce perũt cõmeatibus. Cõmemoꝛatio. onis.ſtt.i recoꝛdatio. Cõmendaticius.a.ũ.aliqͥs qͥ de ſuo nobis aliqͥd dat · vt res eius in noſtra habeamꝰ tutela. Eſt etiã cõmendaticis res quę no/ bis ⁊ noſtrę tutelę cõmendat. Inuenitur etiã cõmẽdatici qͥ cõmẽdat nos vel lau⸗ dat. DHñ.2. Corl ʒ? Tut indigemꝰ cõmen datichs eplis: Cõmendaticie litterę ſunt dimiſſoꝛię qbus dericus vimittit᷑ abſoluitur a ptãte ſui epi· in quibo ꝑhibetur de vita ⁊ oꝛdinibo illius teſtimoniü. Cõmentanriẽſis vĩ cuſtos in carcere poſito/ rum.ff. de oꝛi.iuris.et. C. de cuſto.reo.l.ad cõmẽtariẽſẽ · vbi talis punit᷑ tali pęna cũ ſocio ſuo ·qua punitus fuiſſet aufſugiens ex negligẽtia eoꝝ. niſi ex neceſſitate pcul ab officio egerit· tũc adiutoꝛ eius parni pę na cõſtringat. ðDMU Comenda eſt cuſtodia eccſialicui cõmiſſa c.nemo deinceps · de elec. li. vj. tius vel comitialis moꝛbo i.caducus. vel Comẽtarius.a. i.i.expoſitoꝛius.a.ũi.a com⸗/ paſſiuusq;ꝛ in comitijsilli qͥ patiebãtur repulſã.p pudoꝛẽ moꝛbũ caducũ incurre mentü. Et h cõmentarius. rij.qͥ cõmẽtat. Et cõmẽtatoꝛ⁊ comẽtariꝰ qͥ cõmẽtũ cõpo bant. Bel ẽ comitiũ placitũ quod multi comites faciũt. Bñ Plaut. Ibo inqt vt nit vel ſcribit. Et H cõmentariũ.i.armariũ ubi reponũt᷑ cõmenta Et h̊ cõmẽtariolus rſedin Cõmenticius,.a.ũ.i.cõfict.falſus:uł expdſi · coiter ad paſcendũ vicinis relictus ef. kliin, toꝛius vel ad cõmentũ ꝑtinens. Coõpater.tris. m. t q̃ ſimul eiuſdẽ filij pꝛq Cõmentus.a.ũ hoc cõmẽtũ tiifraus.mẽéè ãpfiliũ alicuiꝰ bapticat vel chꝛiſtianu facit· d cg daci:machinamẽtũĩuentũ · cõfictũ · p xelad baptiſmũ vel ad cõſirmationẽ eũ hmnlin ſitů. Del cõmentũ ẽ pluniũ ſtudio vel do⸗ tenet. Inde cõpatenmtas. kaanmng ctrina in mẽte habitoꝛuũ in vnũ collecio. Compsatnota.tę. 9. p. pe, p.i. vnius ? einſdẽ humni Et bm hocqlibet lbera quodlibetopde patigg. nſchgi qualibet arte cõpoſitũ oꝛ cõmẽtũ. Sedi Copeditus.a.ũ.i.cũ pede vel pedica aſtrict fübeng noſtro vſu cõmentũ vꝛ liber expoſitoꝛuuus incatenatus. lih ſallʒ qͥ deſeruit expoſitioni ſnię alicuius li/ Cõpendiũ.n.s. qcqd eſt bꝛeue vtile. Inde iſpri bꝛi.nõ cõſtructioni lrę, Et bm h ſic oiffi⸗ cõpendiqſus.a.iñ. bꝛeuis? vtilis. ungſy⸗ nit: Cõmẽtũ eſt expoſitio verboꝑ iñcturãa Compenſus.a.i.iredditusvel equatus uł R non cõſiderans-ſed ſenſüũü. emumerattos. n der Cõmerciũ.n.s.i.ex plurnibo reb vna Vqdi/ Coõpes.pedis.ſc.i.catena circa bedes. * tio.vel viuerſaꝑ rerũ cõmutatio · vt ſi qͥs Copetens. tis oĩs. ge.conueniens. R varet vel comutaret mantellũ p capa. vel Compilatoꝛ ſᷣm Jiidoꝝ eſtüle qui alien * ecõuerſo. Hñ dꝛ cõmerciũ quaſi cõmuta/ dicta ſuis ꝑmiſcet. Et ſic ſolẽt pigmẽtarij in tio merci. Illa vo mirabilis incamatio in pictura viuerſa mixta confudere. Dñ. * Jeſu chꝛiſti fuit cõmerciũ·quaſi cõmuta/⸗ Pictoꝛibo atq; woetis quodlibet audẽdi no tio merciũ·ſcilʒ dinitatis ⁊ humanitatis: ſꝑ fuit qua ptas. Moc ſcelere quõdã ac- . Mam homo quodamodo ↄceſſit deo hu auſabat Hercules mutuanuscum verſus nimcn, manitatẽ deus hoĩ largitus eſt oiĩnitatẽ- Homen trãſferẽs.quaſdã voces ſuis per mnwe deſcẽdit vĩnitas/aſcẽdit hũanitas.⁊ exal/ miſcuiſſet. Et cũ cõpilatoꝛ ab ęmulis oi/ ginnm, tata eſt ſuꝑ choꝛos angeloꝝ Vñ canit. OD cereturrñdit: Magnarũ viriũ eſſe dauã tcdvic admirabile cõmereuu. a manu Merculis extoꝛqre. nemnch Cõmiſſura.rę.f.p.i.incaſtratura.cõiũctura Compitũ.ti.n.s.eſt collectio pluriũ viarũ. nosſiſch ligatura· a cõmitto. is. üöfſaDaaalzʒ locus vbi ples vie ſe cöpetut ⁊ cõue/ Cõmiſſu.ſi.i.in fide traditũcreditũcõiũc/ niñt · ſic eſt biuiũ triuiũ⁊ dĩ a cõpetois.uł . tũ·peccatũ ·foꝛefactũ.a cõmitto. a con ?pital quod eſt via. Iñ hic ⁊ B cõ/ xionhs Cõmodatarius eſt ille cui res aliq dat᷑ vtẽ/ pitalis. bocle. niban da·videlicʒ ipſũ cõmodatũ. .— Complexus.us.nii.bꝛachijs cinctꝰ.⁊ dẽ a nvgleſo⸗ Cõmodatũ eſt alicuiꝰ uł certęrei ad aliquẽ cõplectoꝛ.nis.quod eſt ſimul vtriſq; ma/ Tumminr ſpalem vſum gratuita cõceſſio. nibus cingere. Iñ cõplexio.i.act cõplec/ 1 Wl⸗ Cõmodus.a.i.i.vtilisbonmaãſuet·q̃ſi ci. tẽdi. Hel ꝗdã argumẽtatio ꝗͥ vndiq; cõ/ bGnen modo. Dñ cõmoduʒ di illud quod ẽnni plectit᷑ aduerſariũ. Et hec a latinis dicit iunis. a aliũ tẽpoꝛalit᷑ tranſlatũ eſt cum cõplexio vel coꝛnutus ſyllogiſmus a greq niaignꝛS modo tẽpoꝛis: q;diu apud eũ ſit. vnde ⁊ dilema. Et cõplexio vꝛ natura vel oiſpo/ Rl cõmodi dictũ eſtq̃ſi d modo vatuʒ vel ſitio. Inde hic? hęc cõplexionalis.et hoc mudnh ad vtilitatẽ·nõ ad ꝓpꝛietatẽ datu. le. cõplexionalitas. cõplexionat. a. ũ. Cõmoꝛatio.onis.ft.i.habitatio·mãſiotar/ i cõplexiõe participãs· vel diſpoſitꝰ. Itẽ unpſiv⸗ datio · a cõmoꝛoꝛaris. — cõplexaccipit᷑ in paſſiua ſiẽtione.i.con/ onola Cõpactus.a.ũ.i.impulſus vel cõiũct ⁊ con/ iũctus vel cõpoſitus· vt Germo oplexus — loꝛmatus· conglutinatus. -⸗ d conſtãs ex victionibo·ſcilʒ o?o ⁊ ↄpo/⸗ Aiigens Cõpages.gis..t.icõiũctio. Et H cõpago· ſitio. Et cõponit᷑ incõplexus.a. ũ. SS ſunpal ginis idem. Cõpagines etiã vel cõpageſ Complex.o.t.i.in malo oſentiens. alterius RMKH dicũt᷑ capita oſſiũ· q; cõpacta neruis ve dolo ſimul cõſentiẽs.· Pope qͥdeʒ cõplex lut quodam glutino ſibi adhęreãt. Inde eſt qͥ aliquo peccato vł crimie eſt alti im/ uinli compagineus. 9...05,. plicitus. Et ſemꝑ ad malũ nunq; ad bo/ in Cõparatiuns.a.ũ.⁊ bic cõparatiuꝰ.ui.et Gᷣ num dicompler. ünon, cõparatiuũ.ui ꝑ qð fit comparatio.i col⸗ Cõplexio onis.eſt act cõplectẽdi.vel qͥd int latio rei ad rem· vel quod ꝑtinet ad com-/ coloꝛ rhetoꝛicus ·ꝗ ſit ex eo ꝙ eadẽ victio iop parationem. in pᷣncipijs pluriũ clauſularuʒ repetitur mmi Compaſcuus.a.ũ.i.coĩs ad paſcua· vel ad altera circa finem earudẽ: vt Benedicite paſcẽdũ. DHñ paſeuus ager dictus eſt · q· angeli oñi oño·benedicite cęli dño. Complicitas tatis.fti. concoꝛs int᷑ ouos l plures doloſitag in malo conſenſus. Coõploſus.a ñ. cõcuſſus vel coniũctus. Complutus.a.ũ.i.plunia irrigatus Dnde Amos. 4 Hars vna cõpluta eſt · et pars ſuꝑ quã non pluit aruit. Iñ cõpluui.?ẽ locus ad quam multę pluuię confluũt vel cõplunnt. Compos.otis.i.cõpotẽs ·aſſecutoꝛ ſui voti. aui oĩa ſuccedũt ad votũ. eſt coĩs genen edia cõſtructione ge.oĩs. Hs Boetius Conſtat eternũ bonũ eſſe ſui compos. Compptoꝛ. oꝛis:X cõpotrix.iſi vel luxunio/ ſe potãs. Et cõpotatoꝛ cõpotatnx idem ſcilʒ ſil potãs·a cõpoto.as.are. Cõpotus.ti. m. s.i nũeratio · vel nũeri aſſi — gnatio · vel doctrinalis ars. dꝛ a cõ puto as. wel cõputoꝛ.aris. AUntiqͥ tñ dicebant cõputus ſicut exigit deriuatio:quod nos abhoꝛrem ꝓpter vocis abſonantiã. Jñ h ⁊hec cõpotiſta ſtę.qͥ docet᷑ cõpotũ · vel qᷣ vacat compoto · Coõpꝛomiſſarius oĩ cui ſimplicit vel ad tẽ⸗ pus cõmittit᷑ vt eligat vice eoꝝ qͥ cõpꝛo/ mittũt · vt de elec. q per. Comptus.a.ũ.i.oꝛnatusplanatꝰ·q como comis. DHñ Ouidi. Sint pcula nob iu/ uenes femina compti Compuctio. onis .t. eſt peccatoꝝ c mero/ re recoꝛdatio. 3 “ Conamen.nis.n.t.i.niſus temptatio· co⸗ noꝛ conaris. Conatus.us.ui.⁊ conatus.a.ũ.adiectiue.i. niſus temptatus. . Lonchaf. dĩ a cauo.eo ſit caua · vel qꝛ deſiciẽte luna cauat᷑ i.euacuat Et inuenit concha ꝓ quodã terreo vaſe pp teſta cu⸗ iuſdã piſcis. ꝓ ipſo piſce qñq; iuenitur. Itẽ nota multa eſſe genera conchaꝑ · int quas margaritifere habent · ꝗ et cochlee Dicunt᷑ in quarũ came pcioſus calculꝰ ſo⸗ lidata dicut q noctumo tẽpoꝛe litoꝛa ap petũt. ex cęleſti roꝛe margaritas ↄcipiũt . e⸗ concha generalit᷑ apellat᷑ oĩs piſcis teſtam habens. Concẽtus.us.ui.i.cõueniẽtia ⁊ cõcoꝛdãtia Papias dicit: Cõcẽtus cantus mixtus.i. ſymphonia·a concino. Concẽt etiam cęli dẽ a qbuſdã eſſe.i.cõſonantia planetarũ. Concẽt etiã dꝛ cãtus ↄtinuus ⁊ laus bo noꝑ. VHñ Job.39: Cõcẽtũ cgli ͥs doꝛmi⸗ re faat? Cõceptaculũ li.loc ↄceptõiſ a ↄcepto as. ⁊pꝛie ĩ cantu.⁊ vꝛ a cõcino.is.hᷣm Mug. Cõceptio oꝛ qſi ſi captio.etẽ cõceptio qᷣ⸗ dam ſpẽs allothete · qꝗ alio noĩe vꝛ ſilenſis Conceſſio eſt apud rhetoꝛes cũ reusnõ id qð factũ ẽ defeditᷣ vt ignoſcat᷑ poſtulat. Conceſſio facta alicui de aliq re reſpicit ꝑ/ ſonã cui ſit nõ autẽ ipſam re adeo ꝙ finit moꝛte ipſius aui facta ẽ nec ad bęredes ei traſmittit᷑ niſi in ipſa ↄceſſione ſiac mẽtio de heredibo.lLch. ſeruus. ſi qs ff. de le. Cõcidẽtia. tię. qᷓſi ſimul cadẽtia:vt cõcidẽ⸗ tia genen eſt· cu oiuerſa genera ſil cadũt in eadẽ voce. Conchlle. lis. n. t. vel cõchiliũ. n. .i piſcis ᷣ latitat ĩ cõcha· ð cuius ſanguiĩe tingit lana ⁊fit purpura. Dña qñq; ponit p tali tin/ ctura.qñq; ꝓ vitijs ꝗ coinqͥnat⁊ tingunt ⁊inficiũt ad modũ illius tincturęqñ;/ inqnata ſoꝛdidis ⁊ tinctis tinctura vitio/ rũ. Oñ Juuenalis.p vitijs vel vitioſis il lud pones ait. Monꝝ ego nõ fugiã ↄchilia. Cöochilegus. m. s. ꝛ 4 cõchilia legit. i. colli⸗ 27 dꝛ a concha 1 lego. Cõciliabulũ.lin. s.vĩ ↄ cõciliũ.quaſi conſi/ ſiabulũ. vel locus in quo accipim cõſilia. vellocus ĩ quo multi hoĩes ſunt ſui iuris. Cõciliũ.n.S.i a con.⁊ alliũ q̃dã ſilitudine cilioꝑqꝛ ſicut alij ingunt᷑ cum oculi quie⸗ ſcere cupiũt: Ita q́z cõcoꝛditer iũguntur hoies in cõcilio.⁊ ẽtractũ aromano mo⸗ re. Cẽpoꝛe enĩ quo canſę agebãt cõuenie⸗ bant oẽs in vnũ coĩ intẽtione tracabãt Dñ ↄciliũ a coĩ intẽtione ⁊ a co couen⸗ tione dictũ ẽ q̃i cõſiliũ·vel quaſi cõſidiũ. Concinnus. na. nui·cõcoꝛs affabilis. beni⸗ gnus in quo moꝛes cõcoꝛditer co mooſiti ſunt ⁊ cõmixti, vꝛ a con cnnus Iñ con cinne aduerbiũ. hęc cõcinnitas,.tati.cõ⸗ „ coꝛdia·cõgruitas. Conconabulũ.li.n. s.i·ciliũ. vel loc? cõc/ „ lioꝝ. DMñ in dec ẽtis Innocẽtij papę· Si ſtati decederes de tuo peſſimoↄciõabulo Concipio. onis.f.t. cõapio.is.Et ſũt ↄci⸗ piones gdã ſtellęq ↄcipiẽtib⸗ aptant et fauent. “?ƷùMZDVD Cõciſio. onis.f.t. ge. coꝛ. q̃i ſił ceſio·a cõcido is Mñ Phil. ? Didete conciſionem. Conaitarliii rij n. s.i. donũ impator· a coci⸗ to. tas. quia concitat animos militum ad obediendum ei. J Concdauis.uis.ſ.t.vł cõclaue.n. t. a cõ ⁊ ca⸗ uis.i.cella vel thalamcamera ſeg eta ſub * daue domus alterius clauſa· vel queſub multis clauibo continet· ad quã b mul/ tas daues venitur. Df 2. Aeg.4 Ale lͤee tcha adir ſgiind ngtnn tow nmnger nam Vnſhl itli iconſ/ bn. tuiuns. liqui⸗, mügne oomndne hitcinan⸗ vtuti Coicönen⸗ blstend nonp umshn õ clerin jopyi buo luſitoc⸗ digaͤſten i iu doꝛmiebat ſup lectũ ſuũ in condlani. Concoꝛdia.dię.fſp.i.cõueniẽtia · cũ aliquo pacificatio dꝛ a concoꝛs. Itẽ cõcoꝛdia coloꝛ rhetoꝛicus.et fit qñ fines medietati verſuũ cõueniũt⁊ cõcoꝛdãtvt patetiĩ ver ſibus leoninis: Fac tibi foꝛtunaʒ feſtines frangere lunã. Et cõtra fatũ faciet te cura beatu. Inde concoꝛdioſus.a.ũ. Concoꝛs.coꝛdis.o.t.quaſi vni ⁊ eiuſdem coꝛdis. Inde ↄcoꝛditer aduerbiũ. Concq etus.a.. participiũ a creſco.ſcisi. coagulatus vel cõmixt creſcẽdo vel ſimul cqetus. Scd cõcretus a concerno.i.cõiũc/ tus conglobatus. H 28 Cõcuba. bę. 9.p.qͥ vel qᷣ cũ alio cũbit uł cu/ Concubina. nę.f.p.ꝗͥ ad vſũ venen nõ legi⸗ time tenet᷑.⁊ dꝛ a cõcubo.as.vel a cõcũbo is. Iñ concubinula.lę.i.pua cõcubina. Et hic ⁊ hęc cõcubinalis⁊ hocle.⁊ cõcubina / rius.a.ñ.in eodẽ ſenſu:quod ad cõcubinã⸗ pertinet. bic cõcubinatus.us.ui.talis p/ pꝛietas. Cõchula. le.f.p.i.parua cõcha.Et cõchula dẽ qͥdã mẽſura.ꝗ vracma ⁊ dimidia eſt. Concurrẽs bᷣm qð ſumit᷑ a ↄpotiſtisẽ ſuꝑ/ excreſcẽtia vnius viei. vel pluriũ ſup qͥn⸗/ quagintaduas ſeptimanas.vel pluniũ iõ dicit: qꝛ in anno biſextili ſuꝑcreſcũt ouo dies. In reliquis vo annis vn tm̃. Dñ. SHebdomadę decies quinę numerant᷑ in ãno. Atq; duę poſt quas lux vna duęve ſuꝑſunt. Et ab illo incremẽto oꝛiginẽ ha/ bent cõcurrẽtes· alij poſtea foꝛmatur vno additoſic tamẽ ꝙ ſeptenariũ nuerũ non excedant. Conchus qͥdã lapis qui in concha reperit Condicio.onis.ſ.t.eſt lex vel pactũ.et dĩa con⁊ dicio.onis.quod eſt ptãs.⁊ tũc cõ/ Dicio ſqibit᷑ ꝑ.c. ſolũ ſicut dicio. Inuenit᷑ etiã cõditio ꝑ.t. ſolã.i.cõſtitutio.et tũc eſt verbale hui verbi cõdo⸗dis. Del ↄdicio deriuat᷑ a cõdico.cis.ᷣxi.ctũ.⁊ ſubtrahit · t. ⁊ſcribit᷑ ꝑ ſolũ.c. Et ſũt cõdiciones ꝓpꝛie teſtiũ a cõdicendo·quaſi cõdictionesqꝛ ibi nõ tm̃ vnus teſtis iurat ſed płes: Mã in oꝛe duoꝝ vel triũ teſtiũ ſtat oẽ verbũ. Del cõdicones:q; inter ſe cõueniat ſᷣmo teſtiũ quaſi condictiones pᷣm Mug Pa⸗/ pias vicit: Condicio cõuentio · ptas· foꝛ⸗ tuna caſusexitus. Conditio eſt diſpoſitionis ſuſtẽſio ex enẽ⸗ tu incerto futuro ei appoſito · in quẽ euẽtũ cius viſpoſitionis facta eſt collatio.ff. ſi Conqitio certi eſt cõpetit ex oĩ cauſa oĩi obligatione · ex qua aliqͥd certũ petitſiue ex certo cõtractu ·ſiue incerto· ſiue ex lege aquilia agatur · ſiue ſuo noĩeſiue hęredi -/ tario obliget. Cõditio er legejm Axo loch habʒ qñ ſeu quotiẽs ex noua lege ſurgit obligatõ nec exꝑiat:q ꝓ varietate cauſaꝑ/nũc ex ↄctu nũc ex debito naſcct. MD Conditio uirtiua cõpetit dño rei ↄtra furẽ einſq; ſucceſſoꝛes ad ipſam rẽ ꝓſequen/ dam. vel eſtimationẽ eius quti plurimi fuerit poſtq; ablata fuit· eo ꝙ fur ſꝑ eſt et Cõditio indebiti cõpetit ei qͥ ꝑ erroꝛẽ ide bitã pecuniã ſoluit alicuicredes ci ſe tene ri cũ nõ teneat᷑.vel cñ a pcuratoꝛe ſuo ſo/ luta eſſet ipſo ignoꝛante. Conditio liberationis cõpetit ei q qð oĩo non debuit ꝓpmiſit. l Conditio ob cauſã datoꝝ ſᷣm cxo. ↄpetit ⁊ locũ bʒ vbicũq; duo ↄctus inoiati int/ ueniũt · ſalʒ do vt des · facio vt facaas. Conditio ob turpẽ cauſaʒ eſt ꝑ quã repeti/ mus ea quę dedimus alteri caulſa nõ ſecu/ ta ob quã data ſũt ſi turpitudo tm̃ ex ꝑte „ accipientis verſet. Congditio ob cauſam hac cõditionẽ parit res apud aliũ cõſtituta ·ſiue ab initio ſiune iam ſiue poſtea ꝓuenit ad euʒ ex iuſta cã poſtea ad inſtãuã redijt ut chirographũ apud qeditoꝛẽ pꝰdebiti ſolutionẽ recipit Conditio ſine cauſa cõpetit qñ aliqͥd pmo ex iuſta cauſa eſt apud alteꝝ.ſ̊ poſtea per aliquẽ effectũ eſſe nõ debet. Herbigratia Mutuaſti mihi centũ feci tibi inſtrm in qͥ cõfeſſus ſum me tibi teneri ·ſoluo tibi mõ inſtrjm obligatoꝛiũ ·eſt apud te ſine cauſa ꝑ quã repetam ipſum. S onditio triticaria generalis eſt de alijs rebo omnibo cõpetens· ſterq;ᷓ de pecunia numerata .ſiue ſoli mobiles ſiue imobiles ſint. Ideoq; fundus ⁊ vſuſructus.⁊ cęterę ſuitutes dioꝝ ꝑ ipſã recte petunf.Rem aũt ſuã nemo petit hac actiõe niſi ex certis cauſis. vt ex cauſa furti vel rapine. Conditiões generales ſemꝑ in pactiõibꝰ indudunt᷑ intelligunt ntpote · Si deus voluerit. Si res in eodẽ ſtatu ꝑmanſerit ⁊ſimilia· vt nõ.in glo.verbi intelligenda de reſcrip.c.ij.et.cquẽadmodũ · de iureiu. Condilomata.teę.ſ.p.eſt quoddã gen glã⸗ iũ inſtar nodoꝝ minutoꝝ.⁊ dꝛ a cõdilꝰ Condilomatic.a.u.i.nodoſuspuſtuloſus Vñ cõdilomatica paſſio dicitur manuũ nodoſitas.vel etia alioꝝ mẽbꝛoꝝ ꝗ ple/ na ſunt puſtulis:⁊ oĩ a condilus. in articulis digitoꝑ·pugno clauſo·qͥ ſole⸗ mus qñq; capita pueroꝝ poutere luden/ do. 1 maxima ĩferre leſionẽ. Oñ Martial capella. Ictibo qebꝛis verticẽ ↄplicatiſq; in codilos digitos vulnerabet. . Conditoꝛ.toꝛis.m.t pe.ꝓ.deriuat᷑ a codio dis. quodidẽ ẽ quod ſapoꝛare ul oulco/ rare· Mel põt deriuari a cõdo.dis.dere.et ſic coꝛripit pea idẽ eſt quod factoꝛ: actoꝛ. ul etiã abſcõditoꝛ. Oñ Cõditoꝛ abſcõdit conditoꝛ feroula condit. Condit.a.ũ.me.p.venit a vbo cõdio.dis. virea idẽ eſt qdð ſalſus vel cõdimentisp. paratus. SGed cõditus.a.ũ.me.coꝛ:a con⸗ do. is.i.factus. ędiſicatusoſtructus·cõſti⸗ tutus vel abſcõditus. Condoliũ.lij.n.s.i.anulus:a condo.is. Cõdo.donis.m.t.i.gladiatoꝛ.a condo.is. Conduplicatio eſt qͥdã coloꝛ rhetoꝛicus· et eſt geminatio dictionis vel victionũ vel oꝛonis ad laudẽ vel vituperiũ alicuius.⁊ non ſeruat locũ ·qꝛ fit in pᷣncipio· vel me⸗ dio · vel fine · vt: Cu ne patre gladio cu/ delis nate necaſti: Cu ne patrẽ nũquid moꝛs patris moꝛs tua nunquidꝛ Condus.di.m.s.eſt quoddã genus cyphi a cõdo is Hel ſᷣm Papiã:Cõdus cyphꝰ patera poculiuiuiill— Conſtabularius.rij.qð frequẽtius inuenit coneſtabulariꝰ eſt qdã dignitas vel offi⸗ ciũ.Inde coneſtabularia.rię.eius vxoꝛ u Confectus.a.ũ.reperit᷑ in ſex ſigtionibo.ſic ſuũ verbũ ſcilʒ cõficio⸗vide.j.in conficio. Papias ſic oicit: Cõfecta debilitataimu nita exanimata. Ten Confęduſtus.a. .in eodẽ ſegere cũ alio c, iũctus.ſcilʒ ſociusconſoꝛs · cõmanipula/ rius:cõſodaliscollateralis.cõcomescol⸗ lega.cõſocius.cõtubernio· cõcubinarius⸗ cõuictuarius·collaterẽſis.a cõfędero.ras. Confertus.a.i.i.ſpiſſus.cõſtipat.repletꝰ. a ↄfertio.is.Napias dicit:Cõferta ĩ vnũ collecta· plena · cõparata · cõſociata. Lucę 6G Menſurã bonã? ↄfertã coagitatã ⁊c. Conſinis.t. hocne pe,p.i vicinus.· eüdẽ babens ſinẽ. Iñ cõſiniter aduerbiuũ. Et H Cõgianiũ rij n. s i bñficiũ · donatio ipaton confinitas tala boc cõſiniũ amto p vic Cõſinia vicunt᷑ ꝗ adeo ſunt ꝓtima vt nul/ lus paries int᷑ ea ſit · Oñ pᷣdia vrbana cõſueuerũt parietibo diſtingui ꝓpꝛie non dicunt confinia ̊ potius vicinia. Oꝛedia vo ruſtica pñt did cõſinia:q; ſolo partis finalis ſunt diſtinca. Coõſfirmatio eſt iur pus habiti coꝛroboꝛa/ tio · vt colli gitur de.ſi. inſtru.c inter vilec⸗ tos. IRlio modo ẽ ſacramẽtoꝛũ miſtratio ſcilʒ in fronte criſmatis aſſignatio. Conflages.fit.i.loca montuoſa ad ꝗ multa cõfluũt flãmina ſiue venti⸗ facit gtũsiũ. cõflagiũ·ſicut naues nauiũ. ⁶$ Cõſlatoꝛiũ.rij.n.S. locis vbi fit cõflatioa⸗ cũflo.as. DNel cõflatoꝛiũ dꝛ vbi ferruʒ vel argentũ conflart. Cõflic. us.ui.i.bellũ.pugna. Iñn cõflicta⸗ tio. onis · cictatio · cõtẽtio · pugna verboꝑ DVñ·i. Cimothᷣ.õe Conflicationes honi,ʒ mente coꝛruptoꝝ. Confoꝛmis.ↄ.t.⁊ hocme.i.vnius⁊ eiuſde,z ſoꝛmę. Iñ cõfoꝛmiter aduerbiũ.⁊ bęccon Cõfoſſus.a.ũ.p geminũ.s.q̃ſi ſił foſſus · ia⸗ culatus vulneratusa confodio:dis. Confot.a.i.i.ſił fot a cõfoneo. Pñ Jſai?· 59 Et qð cõfotü eſt erũpet in regulũ. ⸗ Cõfragus.a.ũ.i.tenebꝛoſus:tumuloſus.vł potius aſꝑ⁊ ſpiſſus:cõdenſatus ↄfractio/ ne ramoꝛũ aridoꝛũ.⁊ dꝛ a cõfringo · Del ſm. Papiã: Cõfraga dicut᷑ loca vbi vn⸗ Diq; venti currũt ac frangũt ſe. Confrater ·tris.a con⁊ frater cõponitur.Et dicunt᷑ cõfratres q̃ſi ſimul fratres. ſiue in ecclia· ſiue in alio loco uł ↄſoꝛtio/ſiue etiiã bm carnem. Confratniſſa. ſe p.i conſoꝛoꝛ. vel cõgrega⸗ tio confratrũ vel cõſoꝛoꝑ. dꝛa cõfrẽdeo.des. Conſfuga.gę.ↄ.p.ſimul cũ alio fugiẽs. ,„ Cõfugin.gij.uł cõfugela.lę.ſecuritas⸗ tute⸗ la· vel adiutoꝛiũ.uel locus refugij. Conger vel cõgrus.gri.qͥdã piſcs ſimilis anguille ̊ gradis.⁊ moꝛat᷑ in cauemis p⸗ trarũ ſub aqua. Congeries.nei.e. ge.i. cumulus. Congeſtus.ſta.ſtu.i.ſił geſtus:cõgregatuſ accumulatus. Sʒ cõgeſtus. us.ui.conge⸗ ries accumulatio. Cõfreſus.a.ii.cõfractuscõtrituscõcuſſus tan tuce un Non oge ſekſer log loheb ꝛoll nuuent ſeaſe lonne ſus⸗ Clogn Ce luſpt 1he⸗ tun⸗ cpin ſua nunv Conle. Cövine liugt nde diſee ſoc punn Wn lune Gng ncwln, Mr Nen Umnino o, n ngüsi⸗ nkn Win icflen ptni; lauicg .. dN Afid, Pel wbiyn⸗ wimnſ moſuen noſuen Nig cöaſis V vde⸗ losſni⸗ „ e⸗ gtor q; quilibet impatoꝛ fauoꝛeʒ pplti cauptans adijciebatut largioꝛ videret᷑ in donis Et etia congiariũ dꝛ fruſtum carnis vndiq; egquatũ. Et hic ⁊ hęc congialis.et hocle.i. rotundũ. ”M Congius.gij. m. s. genus eſt mẽſure · ſcilic ſex ſextarioꝑꝝ. Cõgruus.a.u.i.cõueniẽsa dꝛa cõgruo.is. Cõbhibentia.tięi.aſſenſus.idẽ ⁊ cõniuentia ⁊ collibentia · vt ille ſine co hibentia vl cõ⸗/⸗ niuentia vel collibentia fratrũ receſſit.i.ſi ne aſſenſn. . R Coniectoꝛ.oꝛis.m.t.pe p.tã in ntõ q; in ob⸗/ liquis · dꝛ interps vel cõiecturis perit᷑ · ſa⸗ cqilegus dinus.⁊ d a conijaoiis. Vnde Geñ̃· xi: Nt cõiecturis veritas ꝓbaretur. Cõiectura.rę.f.p.iudiciũ ·ſuſpicio opinio ſuſpicioſa cogitatio · vel eſtimatio. Iñ hᷣ ⁊ hęc cõiecturalisa hocle.quod piectura aliqua ꝑpenditur vel habet· vel qð cõiec/ tura ↄſumit᷑. JIñ cõiecturalitaduerbiũ q̃i opinatiue. Itẽ coniectura eſt weriſilis rõ ſuſpicionẽ inducẽsnõ de neceſſitate ꝑſo/ Conifer.ra.rũ.pe.cdꝛ.i.ferens conos Coniuentia tię. vide.s. cõhibenti / Cõiugatio.onis.ft.i.verboꝝ cõſequẽs de clinatio.⁊ dĩ a cõiugo/as:q; ꝑ cõſonates cõiugatas.i.affines ⁊ ↄſiles apud gręcos diſcernit᷑ cõiugatio.⁊ becoꝛo ad ꝗręcos ſpectat. Vel vꝛ dedinatio verbi ſic· quia plurima verba cõiugant in ea.i.ſbᷣ eadeʒ declinatiõe ponunt᷑.⁊ hęc oꝛo pertinet ad latingoggss. Cõiugiũ.n.s.dẽ legitimaru ꝑſonarũ int᷑ ſe coeudi ⁊ copulãdi ↄtractusvel legitima vini⁊ mulier cõiũctio· indiuiduã cõſuetu/ inẽ vitę cõtinens.⁊ dꝛ a cõiũx. Cõiugus.a.i.i.eiuſdẽ iugi vel ſub eodẽ iu go oſitus.⁊ oꝛ a con ⁊ iugu. Idẽ⁊ ſiniu/ gus.a.iũ.quod ſiliter cõponit᷑ a ſin⁊ iugũ. Dñ ꝗqdã ꝓnoia ab criſtarco dicũt᷑ cõiu/ ga vel ſiniuga.i.eidẽ iugo certitudinis uł iffinitionis ꝑſonarũ ſubiacẽtia.Et com ponit᷑ cũ in. vt incõiugus.a.i.i.diſſilis:nõ eiuſdẽ cõiugij. Cõiũctio.pt.eſt quędã parſoĩonis indecli. cõiũctiua aliarũ partiũ oꝛonis:quibo cõ/ ſignificat. Coniũctio etiã dẽ q dam coloꝛ rhetoꝛicus.⁊ eſt cũ duę cdauſulę daudunt ſub vno verbo poſito in medio/vt: Tut eętas foꝛmę decus atteritaut valitudo.i.i/ Cõiũx.gis.ↄ.t.ᷣm quoſdã cõponit᷑ a con ⁊ iugu.⁊ dicunt᷑ cõiuges quaſi eiuſdẽ iugi · a iugo quod imponit᷑ matrimonio cõiũ⸗ gendisa quo copulant ne ſeparent. Nel dicunt᷑ cõiuges.pe.coꝛ.a cõingo.is:qꝛ ſut coniũcti. Et habet. n. in ntõ ⁊ nõ in obliqᷣs: Conopeũ.n.s.rete qno culices ułmuſce ex/ dudunt in mo dũ tẽtoꝛijquibo alexãdri- ni magis vtunt᷑q; ibi ex nilo culices co/ Cõ an nitas eſt vincnlu pſonaꝝ⸗ ab eo⸗ dem ſtipite deſcẽdẽtiũ:carnali ꝓpagatio/ ne cõtractũ Et vꝛ cõſanguinitas a con et ſanguis quaſi cõem ſanguinẽ habẽtes ul de vno ſanguie pcedẽtes. Et ſaas ꝙ bm canones vuo fratres ſunt in pᷣmo gradu · filij duoꝝ fratrũ in ſecido:nepotes ĩ ttio· Pnepotes in quarto. Gradus aut eſt ba bitudo ꝑſonarũ viſtàtiu.quo cognoſcit᷑ quota generationis viſtantia onęꝑſonę inter ſe differant. Cõſcictia.f.p.i.cognitio coꝛdis ſuipſius. Conſcius.a.ñ.dꝛ a cõſcio.es.qð eſt ſił ſcire Tpꝛie in malo.Oñ qͥdã. Cõſcius ipſe ſibi ce ſe putat oĩa diii.ẽ Conſectaneus.a.ũ.qui ſił ſectata oꝛ a ↄſe/ ctoꝛ.aris.vel cõſectaneus einſdẽ ſectæg.· Conſentaneus.a.ij.qͥ facile cõſentituł con/ ueniens-congrſuiuus Conſentes płis numeri ſunt vij ſibi vł bo/ nis cõſentietes vel cõſentes q̃ſi coeſſẽtes qꝛ dina eſſentia cui ſemꝑ aſſiſtut.ſemper reficiunt᷑. Hiæ cõ ſentanei dicn. Cõſeptũ.n.s.i.ambit᷑.locus circũcirca clau 8 „ ſus· a cõſepio.is.Hñ. .Regłxiꝰ Ducite eã extra cõſepta tẽpli.i.extra ambitũ vel clanſurà templil. Conſeruatoꝛ eſt index vatus ad defẽdẽdũ aliq̊s manifeſtas iinrias iudiciali inda-/ gine nõ vtẽs · de offi. dele. ſtatuimli. v Conſiliu.lij.n.s.quod ex aĩ ꝓuidẽtia alicui tribuit᷑. Inde hoc cõſiliolu.li.i.paruũ cõ/ ſiliũ.Et cõſiliarius.a.ũ.Et cõſiliatoꝛiũ lo/ cus cõſilioꝝ. Itẽ cõſiliarius qui conſulit· Vl ſecretarius ·ſicut dei filius dꝛ conſilia/ rius patris.i.ſecretari qꝛ oĩa ſecreta eius ab ęterno noltt. Conſiſtoꝛiũ.n.S.i.veſtibulũ:poꝛticus.locus ad conſiſtendũ. Oñ Heſter. Sꝰ At ille ſe⸗ debat ſuꝑ ſoliũ ſuũ in conſiſtoꝛio palatij cõtra oſtiũ domus. Del cõſiſtoꝛiũ idẽ eſt qð pſtoꝛiũ vel tribunal/ſcilʒ locus in quo ius reddit᷑ ex moꝛe. ðJ Conſobꝛini vocati ſunt qui aut ex ſoꝛoꝛe ⁊ fratreaut ex ouabo ſoꝛoꝛibo ſunt natiq̃ſi conſoꝛini ſ ſobꝛini ſunt cõſobꝛinoꝛuʒ filij. Pñ. Hi cõſobꝛini quos gennere ſoꝛoꝛes. Conſoꝛs.ↄ.t.i.ſocius eiuſdeʒ ſoꝛtis.Iñ hoc conſoꝛtiu.n.S.i.ſocets. Conſꝑſio.onis.ſt,.ẽ farina p aquã cõgluti/ nata ſine fermẽto. Idem eſtz agma.Mñ acimi. “MVVM Cohſperſ us. a. u. i. infuſus repletus. Conſpicillũ.n.s.locꝰ ad cõſpicẽdũ aptus. Conſpicuus.a.ſ.i.aptus⁊ habilis ad ↄſpi ciendũvel ſpecioſus/ſclaruæalt. Et con⸗ ſpicax. o. ge in eodeʒ ſenſuvel ſubtus ad cõſpiciendũ. Iñ cõſpicacia.cię.⁊ H̊ cõſpi/⸗ Cons: Vt ſitis noua conſꝑſio ſicut eſtis cactas · tatis. ſpes · vel ſubtilitas · vel apti / tudo videndi. Cõſpiratio eſt ꝗdã fraudulẽta cõfęderato facta ĩ piudicin alicuiꝰ ꝑſone uł vignitat.. xxij.q.ij.ſi quis laicus·⁊ eſt palean. Conſtantinopolisciuitas quędã impialis eſt in grecia. Inde cõſtantinopolitanꝰ.a. u. de illa auitate. Coſtellatio. onis.ſepe ponit pꝛo ipſo ſigno ſtellag ßm Hug. Hapias dicit: Cõſtel⸗ lationes latini vocãt ſuꝑſtitiões mathe/⸗ matioꝝ.i.notationes ſiderũ·quõ habeat ſe vnuſquiſc. Conſternatus.a.ũ.i.territus:conturbatus. Cõſternat᷑ ꝓpꝛie mẽte· ſtratꝰ ↄo coꝛpoꝛe. Conſtitutio vel edictuʒ ponit᷑ ꝓ eo qð rex coõſtituit vel edicit vel facit.⁊ ßm ᷣ ſic de/ ſcribit᷑. Eſt ius relatũ in ſciptis redactũ. Cõſtitutiões etiã pñt dici qð facit ecclłia vel cõgregatio aliqua religioſo. E Conſtitutoꝛ dꝛ qͥ ꝓ alio ſe ſolutuꝝ ꝓmittit Vel aliqua facturu.⁊ alteniꝰ in ſe tranſfert Vel ſuſcipit obligationr. Cõſtructio.ſt.i.ędificatio/oꝛdinatio/ᷣpa/ ratio.a cõſtruo.is. Inde cõſtructiuus.a.ũ T bic⁊ bęc cõſtructibilis hoc le.· Scom xο apiã: Cõſtructio a multitudine la/ pidũ ⁊ lignoꝛũ dictaqa ſtrue quod ẽ com/ poſitio. Itẽ cõſtructio eſt quędaʒ dictio/ nũ congregatio· vt Soꝛtes legit Dirgi⸗ liũ:quod etiã dꝛ oꝛo.⁊ etiã locutio.ſic cõ/ ſueuit dici: Soꝛtes legit Nirgiliũ. HMec eſt vna oꝛo/ vna ↄſtructio vna locutio. Cõſubſtãtialis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.eiuſdẽ ſbᷣſtan/ tię Oñ filius dei dĩ ↄſubſtantialis patri q; eſt vnius⁊ eiuſdẽ ſubſtãtie? naturęſe⸗ cum. i. ci parrrte. . Cõſuetudo eſt ius quoddã moꝛibo ↄſtitu/ tũ:quod ꝓ lege ſuſcipit᷑ cũ deficit lex. vt dil. ſuetudo. Que eni in ſcripij redac- 7 ta ẽ vocat lex ſiue cõſtitutio/ꝗᷓ aũt in ſcri/ ptis nõ eſt retinet nomẽ ſuũ conſuetudo. Conſul olim dicebat᷑ ſenatus magiſtratus yt. ff. de ſena. Inſtit. de in. na. gen. ciui. Hodie aũt dia cõſulendo·q; reipublicę coõſulit. Inde cõſulatus.usui, hic et hec cõſularis hoc re.i.dignus cõſulatu. Etp cõpoſitiouẽ ꝓconſul.lis.loco cõſulis poſi⸗ tus.Exconſul.lis.i.extra cõſulatũ poſitus cũ eũ pus habuerit.ſicut vicit Hug. Iſi⸗ doꝛus vy dicit· ꝙ cõſules appellati ſunt a cõſulẽdo ciuibo· vel a regẽdo cũcta conſi⸗/ lia. Excõſules aũt vicunt᷑ qͥ iã a cõſulatu exierint ſiue diſceſſerit ꝑacto vicis anno- Hiꝛocõſul dr qͥ vices cõſulis fungir. Conſultus.a.ũ.qͥ conſulit.vel diſertus⁊ cũ cõſilio Oapias dicit: Cõſultus int᷑roga/ tus · cõſulturus interro gaturꝰ. Cõſultũ p/ uidentia cõſiliũ placitũ. Cõſult etiaʒ dẽ cauſidic. Itẽ cõſult qͥ ↄſiliũ a cõſulto ac/ cpit/q vꝛ oſultoꝛ.Eñ.Cõſultoꝛ poſcit · qð cõſult bñ noſcit. Cõſultoꝛ rogitatcõ/ ſultus conſiliũ oot. Conſultatio d in qua alicui papa de iure reſwondet. Conſũmatio.onis.ſt.i.cõpletio.⁊ dĩ pꝛo/ pꝛie in bonoᷣ conſũptio.i.deuaſtatio· et ſumit᷑ in malo. Dñ.Cõſũmare mea volo ſ cõſumerenloo. Conſũmatus.a.i.i.ad finem perductus vel completus. Conſumatoꝛ.i.pficiẽs vel finiens. Cõſũptus.us.uiX cõſũptio idẽ · ſcilʒ deua⸗ ſtatio expenſio inutilis. Cõſũptoꝛ.oꝛis.m.t.i.expenditoꝛ inutilis. Conſutilis.lis.ↄ.t:⁊ hoc le.dꝛ a con ⁊ ſuo:et cõponit᷑ cũ in · vt incõſutilis. Oñ Joannii i? Erat aũt tunica inconſutilis. Cõͤtagiũ.gij.n.s:⁊ hęc cõtagio.onis. eodẽ ſeuſu.i.labes · putredo/lues· vel moꝛbo pe⸗ coꝛũ ſiue ouiũ.⁊ dicitur a contingo.is· qꝛ cõtactu vniꝰ totꝰ grex coꝛrũpit᷑. Oñ con/ tagiũ d moꝛbo·qꝛ qͥcqͥd tetigerit polluit. Inde contagioſus.a.ũ.i.ſoꝛdidus. Cõtẽplatiuus.a.ũ.qͥ moꝛat᷑ in cõtẽplatiõe vel ad contẽplationem ꝑtinens. Contẽpoꝛaneus.a.i.i.cũ tẽpoꝛe veniẽs · vel ſimul in tẽpoꝛe exiſtẽs vel veniẽs · ul eiu / dem tempoꝛis. Contẽptibilis.lisa hocle.i.contẽptui ha⸗ bilis venit a contenno. Contẽptus.a.ũ.i.ſpꝛetusrepulſus:·· Contentio ·onis.ſit.i.pugna · diſceptatio nuenser ſtnr) Ptem (itinoſiu Pannan Cötet al nitacot lencont emtl Gtuslort Gmmd Ciemuns rmn tennmnu Cötenis ini i äitnn Pi bulicoti ulip buſtictin iclhon dlge tonyhid⸗ litanün Ctflatr (öugnd Gptine ingnnc fmaumg gnonng Cüngkan ſͤtng Wamcn nö 1 Bſin; lifij⸗ hio⸗ Cannmn Kmmng Cannzoi hnnia⸗ Congnigj liͤex (ncto, Phreutg keeye linnns⸗ Glton ir⸗ lſſt ln Smaltrh ngnraii uhble vuthnß Scdlan , uipin uhn Pellnſun izni⸗ öſlan dastn⸗ Wnlonori (öiii, l ppe⸗ dapr Nine adipo⸗ uſdtdet Wemerolo hnngn iſa dwu⸗ ninmts inontit sDi Pmm u niiwce natyſ⸗ ngols e Piov nphii cehte⸗ nus wislan nigibe⸗ iepuͤn⸗ Et deſenbit ſic: Cõtẽtio eſt ĩpugnatio ve nitatis ex cõſidẽtia clamor. Ite cõtẽtio ẽ qdã coloꝛ rætoꝛic'a fit qñ orijs rebo oso ↄnicit:ut. In luctu ridesint cõuiuia luges VBrbe rure cupis laudas bona ruri vrbe. Cõtẽtioſus.a.ſ.qui nõ ratione aliqͥd ̊ ſola ꝑtinacia cõtẽdit. vel vꝛ litigioſus. Cõtẽtꝰ.q.ii.i.patiẽs:ſufficiẽs pauco.et ve/ nit a cõtineo.nes.Põt etiã deriuari a cõo⸗/ tendo:⁊ tũcidẽ eſt qð ſil tẽtus ſiue tenſus Inuenit etiã cõtẽpt.i.ſpꝛet. Oñ. Cõtẽ/ ptus ſpꝛetcõtentus ſufficiẽs eſt.DHꝛimũ cõtẽnoꝛ dat cõtineoq; ſecůẽdin. Cõterminus.a.ũ.i.vicincõiũctꝰ. JIñ h̊ ⁊ B cõterminalis hoc le.i.cõfinalis. Et con/ terminiũ.i.vicinitas. Cõternãs.ani..oꝛ ille qͥ eſt in cõpletiõe tſtij ãani.HMñ vꝛ cõternãs q̃i cõplẽs ttiũ annũu⸗ q́ᷓi triẽnis vel quaſi triũ annoꝛũ exiſtens. Bñ Iſa.isꝰ Hectes eiꝰ vſq; ad ſegoꝛ vi tulã cõternãtẽ.i.vitulã trin anoꝝulſegoꝛ ciuitatẽ paruã dicit vitulã cõternãtẽ..ro buſtã .qꝛ ſᷣm gloaĩalia ſũt robuſta tertio ãno/ſic hõ in triceſimo ãno. Hieremię.ʒ8* vꝛ ſegoꝛ vſq; ad oconã vitulã ↄtemã/ tem · vbt qdã falſi libi habent cõſternãtẽ. Cõticiniũ.nij.n.s.tẽpus noctis di:qñ cun/ cta ſilent:Di a conticeo.ces. Cõtignatio.onis.ft.i.tignoꝝ cõiũctioivel coaptatio ĩ ędificio.⁊ vꝛ a ↄtigno.as.qð ẽtigna cõponere⁊ cõiũgere:coaptare in ſtructura edificij. Pñ.Cectũ tigna ferũt quę contignatio iũgit. Cõtiguꝰ.a.ũ.i.vicinꝰ pxim.a otingo· gis. q; cõtingit domũ alter. Iñ cõtiguitas.i vicinitas. Bʒ ↄtinu ẽ vicin ſine intpoſi tiõeeo ꝙ ſi teneat deriuat᷑ a ↄtineo.es. Hñ aq̃ ivaſe ẽ vaſi ↄtigua.ſᷣ nõ ẽ ↄptinua ci· aq̃ aq/qꝛ fminidẽ: nã bm ph̊ᷣm in. xX pbyſicoꝑ.Cõtigua ſũt q̃ꝑ vltia ſũt ſimul. Continua aũt quoꝝ terminꝰidẽ et vnus eſt vtrinſq; quę tangunt. nentia.i. abſtinentiacaſtitas. Continẽs oĩs.t.i.caſtus/abſtinẽs. Iñ cõti⸗ Contiquia.iiimbꝛiũ collectio ·q̃ſi cõtinens aqua/ex qͥbo videt᷑ componi. HD Cõtractio.onis.f.t.eſt collectio·conſtrictio abbꝛeuiatio· vel decurtatio. Dñ Exech. 7Ecce venit contractio Cõttactus: vẽditio.locatio · et cctere ſpecieſ cõductionis ſm Papiã. — Cõtractꝰ eſt duoꝝ velpluniũ in idẽ cõſen/ ſus. Et ponit qñq; p oĩ pacto · puẽtiõe · n Vel tutela. Jõq; dicimꝙ; pauſcedo diÜ⸗⸗ ſas in vnu trabimꝰ voluntates. Oñ em⸗ ptiones.cõductiões et ſilia Zctus vicimꝰ aĩo obligatiõis ex cõtractu naſcunt. Cõtrarius.a..i.aduſan.· Cötrariũ etiã eſff qdaʒ coloꝛ rhetoꝛicꝰa fit ex q̃ animꝰex di- uerſis rebo efficit certus vt: Qui ſibinõ parat quõ mihi vel tibi parcett Coõtnbulis. .t. ⁊ hocle.i. euſdẽ tribo. et o⸗ a con ttbus. tio.⁊ deriuat a contero.is. Et ſic deſcribik Eſt doloꝛ de pee oꝛ de peccatis aſſumptus cũ ꝓpo⸗ ſito cõfitendi ⁊ ſatiſſaciendi. Cõtrouerſia.ſię.⁊ q̃i cõtrania verſio.⁊ eſt cõtrouerſia.negocũ·certamẽqſtio· cõtẽ⸗ tio; diſceptatio·collatiocõparatio. Cõtuberniũ. n. . oĩ tabnaculii vel ſocietas vel ad tẽpꝰ coeuũdi cõnẽt. Et dꝛ a con et tabna · qꝛ ſicilli ꝗͥ ĩtabna cõueniũt ad tt⸗ pus cõmanẽt⁊ cito diſſoluũtita ↄtuber/ niũ ꝓpꝛie ſumẽdo cito viſſoluit:pacto ſcilz negocio ꝓ qͥ ad cõtuberniũ conuenit᷑ Iñ cõtubernio.onis.i.ſociꝰ cõmilito qͥ eſt nn Cõtumax.o ti.ſuperbo.nurioſus.vel repu⸗ gnatiuꝰ. vel inobediẽs.vel vꝛ cõtũax:qàa cõtẽnit negligit.⁊ dꝛa cõtumeo.es.Et cõonit᷑ cũ ꝑ ut ꝑcõtumax.i.valde ↄtũax Iñ cõtumacia cię. eſt erga iudicẽ vel hS⸗ latũ cõmiſſa ĩobediẽtia.Iñ⁊ cõtumacitaſ tatis · i. ſuꝑbiaĩiuria· repugnãtia ptẽpt. eodẽ cõtubernio c alio. Et hic? H contu Contumelia. lie. Ep.iiuria.· vitupiũ· graue cõuitiũ dꝛ a cõtumeo.es. Ide⁊ ↄtumia mię. Iñ cõtumelioſus.a.ũ.q augax ẽr tu⸗ J met verb uiurię ⁊ ſuꝑbię.vel qͥ cõtumeliaa ⁊ cõuitia inijcit. Contus :ti.m. S.quoddã genus teli. pꝛie qð ferrũ nõ habet · h eſt acuta cuſpide lõ/ gũ ſic partica ſacuta quam poꝛtãt ruſtici loco haſteę. Contꝰ v etiã inſtrtjm cuʒ pi ſcatoꝛ piſcat᷑ vel ſaſcitat aquaʒ inrendo . piſces. Cõnallis.ſt.i magna vallis · vel loca trarin Tepᷣſſa inter montes Cõnubiũ.bij.n. s.icõiugiũ nuptię vel con iunctio vini ⁊ femię. Iñ h et h cõnubialis ⁊ hoc le DHñ Mirgilius.Cõnubio iũigam ſtabili pꝛiãq; dictlo. 1 „ „ ₰ Cõuena.ↄ.p.i.ſil cũ alio veniẽs:vel qui ciᷣ alio cõuenit. Del conuenę vicũt adueneę de diuerſis lols8s. Conuentus.us.ui.i.turba·cętus. — g „ * . Cõuerſio. onis.q̃ſi ſi? verſio. Itẽ cõuerſio ẽ qdã coloꝛ rhetoꝛica eſt qñ eadẽ victio ĩ fine dauſularũ repetit᷑ ut: Qu vitiũ ſper⸗ nis :te ſpernisfriuola ſpernis. Cõuexus.a.ũ.i.vndiq; iclinat ⁊ curuatus q̃ſi cõuerſus.⁊ dĩ a cõueho.is. q; vndiq; ehbit in circuitu ad viſũ. Iñ h̊ cõuexitas tat.i.curuitasrotũditas ſic⁊ cęli Oel ſᷣm HPapiã: Cõuexa vicũt᷑ extrema ceęli flexa Cõuicaneus.a.ij.i.cõnicinus. Coõuicanus. a. n. idẽ ſcilʒ cõuicnus. . Cõuictoꝛ.or.m.t.ᷣ ſił cñ alio viuit:tũc dꝛ acõuiuo.is· vel cõuictoꝛ q̃i cũ alio victoꝛ ⁊tũc deriuat᷑ a cõuinco.cicss. Cõuitiũ.tij.n. .i cõtumelia · vituperiũ · vel oppꝛobꝛin iniuria videt᷑ ꝙ debeat ſcribi per. c. ſiẽ viciũ.qð deriuat᷑ a vinco tis ſm Hug. Alij vicut ꝙ vitiũ veriuat a veto as. cõnitiñ a con⁊ vita.⁊ ſic ebẽt ſcribi ꝑ.t.ſicut veto vita.⁊ hoc veriꝰ videt. Iñ cõuitioli.pe. coꝛ.i.paruũ cõuitin. Cõuiua.ↄ.p.dꝛ qͥ cu alio viuit comedit: ꝓducit vi. Oñ Mꝛatiꝰ in epi.Tres m con nuniuse ppe diſſentire vident᷑. Cõuiuariũ.n. S. eſt locus in quo qͥs ↄuiuat quod ⁊ cõuiuatoꝛiũ dĩ. Cõuiuiũ. n. s.i.lata comeſtio ⁊ magna. Iñ cõuiuiolũ oiminutiuũ.i.paruũ cõuiuiũ Conuotus.a.ũ.i.eodẽ voto aſtrict᷑.⁊ dĩ a con? votit. M Conus.ni.m.s.i.ſimitas galeęuł curuat᷑a gꝗ ſuꝑ galeã ponit᷑ſuꝑ quã ſut criſtę:a co nõ gręce qð dꝛ latine acuta uł alta rotun ditas. Mñi ⁊ conõ vĩ figura ꝗ ab amplo incipit ⁊ in acutũ finit · ſicut oꝛtogo niu. Cophinarius.rij.m.s.qͥ cophinos facit vł vendit vel poꝛtat. Cophinus.ni.pe.coꝛ.d a cauo asq̃i cauus eo ꝙ ſit cauꝰ.Et vt dic Hapias:Cophi⸗/ nos gręece coꝛbis latine. C ophinꝰ vas ex virguli aptũ aliqͥd mũ dare.·Hel cophi⸗ ni ſũt vaſa ad fimũ poꝛtãdũ · vel cophinꝰ eſt geſtatoꝛiũ fimi vel ceni· qð q̃ſi idẽ eſt. DBel cophini ſunt vaſa viminea ad oꝑpa ſernilia deputata. Juxta illud: Manus eius in cophino ſuierũt. Jñ cophinulus i. paruus cophinus. Copia.pię.f.p.i.multitudo/abũdãtia · dic/ ta q̃i cũ opiboa dã a copos.i.laboꝛq; oĩs ſbᷣſtatia ex laboꝛe cõſtatMõ eni ſine labo re copia haberi põt. Iñ copioſus.a.ũ.i.lo cuples abũdansplenꝰ copia:Quidã tñ icunt ꝙ copia deriuet᷑ a cops.pis.Rñ Cops diues fert copia naſeit᷑ hinc. Inde copiola diminutiuũ.i.parua co pia. Copos grece · dĩ laboꝛ latine. Cops copis.o.t.i.diues:opulentus:q̃ſi cei opibus. Oñ qͥdã. Fecũdus cops eſt dea terrę fertilis ops eſt. F.lx domuũſcops ẽ muũdarũfoſſaq; ſcropsẽ· Inuenit᷑ etiã h cops indecdli.f. gea tũc deriuat᷑ a copia ię. ⁊ eſt idem quod copia. Copula. l.i. cõiũctio · vel ig qð cõiũgit· vel vinculũ in collo canis.⁊ in ſingulari et in li eſt ge. le. In pli tñ iuenit᷑ neu. ge.copu a. oꝝ. Et vt dicũt. ĩ ſingulari p cõiũctio/ ne canũ.In plłi copula neu.ge,p qualibet alia cõiũctiõe · ſiue hoĩuʒ ſiue aliaꝝ rerum. Copulari.rij.m.s.i.vinculũ in collo canis. Copulatiuus.a.ũ.quod copulare habet. Coqᷣna.nę.locus vbi cibo coquiut . Coquus.qui.i.qͥ cibos coqͥt.Iñ coqͥlus di/ minutiuũ.i.paruus coquus · Coꝛ coꝛdis.n.t.dꝛ a cardian qð eſt coꝛ·qð aũt vꝛ coꝛ q̃ſi cuſtodia oiuʒ rerũ·etymolo gia eſt nõ cõpoſitio. Et cõponit᷑ cũ multis vt concoꝛs · diſcoꝛsexcoꝛs:vęcoꝛsſecoꝛs. vnicoꝛs: ſic de alijs ꝗᷣ patent locis ſuis. Choꝛagios gręcelatine villa dið. Coꝛagiũ.gij.i.ſuffragiũ.Choꝛagiũ etiaʒ eſt pars ludi ſcilʒ qñ ꝓuerbia dicunt᷑.ulł cho/ ragiũ eſt vir ginale ſignuʒ · vel virginalis pompa quã ſolẽt virgines facere ĩ qbuſ/ dã locis circa moꝛtuũ/ſcilʒ choꝛea.⁊ glibʒ choꝛea ſic põt dici.⁊ tũccõponit᷑a choꝛea ⁊ ago agis.Sʒ coꝛragiũ ꝑ d uo.r.aliud ẽ. ſcilz qð ex toto⁊ intimo coꝛde petit᷑.⁊ cõ/ ponit᷑ a coꝛ ⁊ ago. oꝛalius.lij. naturã habet vimĩs ſů̊ aqua · detracta ſuꝑ aquã ſtatim dureſcit ⁊ rube/ ſcit ⁊ lapideſcit. Ita occupariq; ⁊ euelli retibo ſolet · aut acri feramẽto pcidi. Coꝛax. cis.i.coꝛuus.⁊ taʒ illud q; iſtud no/ mẽ habet a ſono pectorqꝛ grünit ꝑectoꝛe. Coꝛban oblatio ſiue donũ vel votũ ſonat. Math. 7? Coꝛban qd eſt donü. Coꝛbio.onis.m.t.ille qͥ facit vel vendit vel poꝛtat coꝛbes · — Coꝛbis.bis.vas vimineũ qͥ mẽſurat᷑ vinũ Vl etiã ãnona · vel ꝑ q etiã fluit muſtum 7 dĩ a curuo as/q; ex curuatis virgis con/ texit · vel dẽ a colanco. Coꝛbita.tę/pe p.f.p.i.nauis oneranria. Coꝛbius.bij.⁊ hic coꝛbin bini p eodẽſcilʒ ille qui vuplex habet coꝛ. dĩa binuʒ et coꝛ.qi binũ coꝛ babẽs.vel reuera qͥẽ ver⸗ ſipellis incõſtans. . Coꝛbonan.vel h coꝛbona.i ga ophylatiuʒ vbs his Vhire gkobl por nar Npol Oug bantt Cobu Caal ¶rali. louti gaugip ſchat g (oxd dise Citha dis: Cboc⸗ 1/ Covcne ſis ndl eni⸗ (waerea c (oduc⸗ (ordri loe atune menk nemnig Cndn enw Cn⸗ lo gn ua loun lorn nlnin ſii ni loiann⸗ on⸗ leinbin mqi ie fhrte Mlt copu hngiſi Ppgeſtdet nuſaps⸗ Mkeni h iapa cöügtr glnan ugap npocic, Epritet Aurerum. cloans Warehaben Nu agcſon⸗ 1gften Mrdinuis Mogſeoꝛrs⸗ tbasſis. di ienyet iontutc⸗ Wyreonl urichus con tcſ⸗ loAlid epnt10, tisbus utckinie Gmzal nipzal ßu niummn ſwriſonat ni. Awt w vbi viuinę oblationes reponuntur. Pa⸗ pias vo dicit: Coꝛbonan gacophylatiũ vbi pecũia ſacerdotuʒ erat poſita: iterpᷣ/ tat oblatio. Etut vꝛ in hiſtoꝛijs ſuꝑ actuſ aploꝝ.:Coꝛbonan erat arca ĩq repnebãt Tonania ſacerdotũ. Muſac erat orca in ꝗᷓ reponebant᷑ donaria reguũ. vel pꝛincipũ Baxophylatiũ erat arca in qua repone/ bantur donaria tranſeuntiũ. Coꝛbulus.li.m.s.pe.coꝛi.paruus coꝛbis. Coꝛcula.i.ioculatrix Coꝛculũ.l.diminutiuũ.i.paruũ coꝛ. Coꝛculꝰi.Cadeꝰa coꝛde dictꝰ. Ipſe⁊ CDo, deus ipſe eſt? Judas Jacobi quẽ ecde⸗/ ſiaſtica tradit biſtoꝛia miſſuʒ Ediſſaʒ ad dis eſt in pectoꝛe · ita pulſus choꝛde eſt in cithara. Dñ ꝓpheta. Laudate eũ in choꝛ dis ogaoon. Choꝛdatiſta.tęↄ.p.qͥ vel q canit cũ choꝛda 7 dĩa chosrga. Coꝛdatus.a.ũ.i.ſapiẽs:gnanꝰaudax.cõue niẽs. Vñ Job. ʒ 42 Wiri coꝛdati.i.ſapiẽ- tes audite me. Inde coꝛdate.i. ſapienter cõuenienter · honeſte. l Choꝛdex.cis.m.t.qͥ facit choꝛda · vel qͥ canit Coꝛdiacus vide.S. cardiacis. Choꝛdula.lę.diminutiuũ.i.parua choꝛda Coꝛdus.a.ii.i.ſerotinꝰa dĩ a coꝛ:.VBñ vuę q tarde veniũt ad maturitatẽ coꝛdę dicũ tur hm Mug. Et Papias vic: Coꝛdũ ſe/ rotinũ qð tarde naſarr. „ „ Coꝛedulus.i qdã auis ꝗ ſtati ⁊ citiꝰ qᷓ; c/ tera mẽbꝛa coꝛ auis captę edit. . Choꝛiambus bi.eſt qͥda pes cõſtãs ex pᷣma lõga ⁊ duabo medijs bꝛeuibo⁊ vltia lon/ ga:vt udierant.⁊ dr ſic. eo carmẽ hoe ꝑede cõpoſitũ aptũ ſit choꝛo canẽtii. illicoꝛion dicũt. Et vt dicit Papias: Co riandrũ qð gręci coꝛion dicũtcuiꝰ ſemen vulci vino vatũ ꝓnioꝛes redditĩ venerẽ: ſiſup modũ deder·amẽtiã facit. In cibo ſũptũ calefacit⁊ ſtringit: ſomnũ facit. Coꝛiarius.rij.m.s.qͥ parat coꝛiq ułqͥ oꝑac de coꝛijs. dẽ a coꝛio. Coꝛimbus.m.s.fructus ẽ hederę.⁊ dĩ a co rona.q; ide coꝛonabãt᷑ ãtiqͥ ⁊ cipue poe te. Oñ Duidiꝰ. 4? metha.Et grauidꝰ di- ſtiguit tela coꝛimbis. Coꝛimbi etiã dicũt᷑ anuli vitis · Pxia qq; ligant cõpᷣhẽdũt ne longiꝰlaxati palmites ventoꝝ flatibo Abagan regem. Choꝛda.vę.f.p.dꝛ a coꝛ.qꝛ ſicut pulſus coꝛ Coꝛinthꝰ.thi.m.s.i.tecta aruũ. Mñ Gta⸗ nuus thebaidos ĩ 72 Quã ſuꝑ a tergo vy· lox coꝛinthos ⁊ arcus. Itẽ coꝛinthchi i. repoſito:iũ ſagittarũ ſalʒ pharetra Dñ Buidius triſni. In qbo ẽnemo qͥ nõ co ninthon arcũ. Coꝛinthõ actm̃ grecũ ptu⸗ lit ꝓ coꝛinthũ. Inuenit᷑ etiaʒ h̊ coꝛintbus nomẽ cinitat.. Iñ coꝛinthiꝰ. thia. thiñ. F¶d coꝛinthios ſcnibit Paulus ouas eplas. Et ſcribit ꝑ.h.in vltima ſyllaba. Coꝛiũ.n.s.atarme vꝛ. q̃ſi carmiũeoq; carnn tegat · vel qꝛ a came extrahit᷑. Iñ coꝛioſus a. l.i. coꝛlo veſtitus. Iñ coꝛiolu diminuti⸗ uũ.i.paruũ coꝛiũ. Coꝛnetũ ti.n. s. ꝑe p. locus ubi ceſcũt coꝛni ⁊ dꝛa comus.ni:/p quadã arboꝛe dura in Coꝛneus. a. i. ꝑtinẽs ad coꝛnu vel de coꝛnn exiſtens. Coꝛnicẽ.nis.m.t.qͥ canit cũ coꝛnuqð dicit᷑ etiã hic ⁊ hęc coꝛnicẽs.tis.⁊ vtrũq; cõxo/ nitur a coꝛnu cano. Coꝛnicena nę.f.p.pe.coꝛ.fſęmĩa ꝗ canit cum coꝛnu dĩ a coꝛnicen. Coꝛniger.a.ñ.pe.coꝛ.i.gerẽs coꝛuu. Coꝛnipes. dis.oĩs.t.i.coꝛneos hñs pedes qð /p equo iuenit᷑.⁊ tũc eſt ge.maſ. Coꝛnix.cis.ft.qdã auis clamoſa:⁊ dꝛ a coꝛ nu · qn clamoſa eſt vt coꝛnu . vel quia diu viuit · vt coꝛnu etiã vurat. Iñ coꝛnicula.i. „ parus coꝛnir. Coꝛnu vꝛa came:quaſi carneũ:qꝛ ex came ꝓcedit. Et in ſingulani eſt indecli. In płi vᷣo hęc coꝛnua.nuũ. Inuenit etiã ̊ coꝛnꝰ us. ui.in eodẽ ſeuſu. Et nota ꝙ coꝛnua vo cant extremę partes antenarũ ꝑ tropum ab aĩali. Itẽ coꝛnua vocant᷑ extremitates exercitus:qꝛ intoꝛtę ſũt ad moduʒ coꝛnuũ gialis·ſᷣ in hac ſigtione ꝓpꝛie iuenit᷑ ̊ coꝛ nus.us.ui.⁊ p coꝛnu milit ſilr. Sʒ coꝛnu ĩ ſingulari coꝛnua ĩ pli ꝓpꝛie ꝑtiet ad aĩa/ lia. . coꝛnu deriuat᷑ coꝛnutus.a. ũ. coꝛno as.i.coꝛnu reſonare hic coꝛnꝰ.ni.p q̃da, arboꝛe vura in fructu vel liguo. In h̊ coꝛ/ ni.ni.i.fruct illiꝰ arbor. Oñ.Coꝛna gerit coꝛnus pecudũ ſũt coꝛnua coꝛnu Militis eſt qñ ꝓperat ſua bella gerẽdo. Itẽ coꝛnu cõponit᷑ bic hec bicoꝛnis ⁊ hoc ne.⁊ hicz3 bec vnicoꝛnis ⁊ hocne. Iñ coꝛniculũ.n.s. i. paruũ coꝛꝛnunun. Coꝛnicularij dicunt᷑ illi qͥ gerebant coꝛnua vel aciẽ in bello · vel qͥ in aures iudicũ vo/ ta ptulerũt ſus. 8g2 Coꝛnupeta. tę pe. coꝛ. i bos. Oñ Exo. ꝛi e ſi bos coꝛnupeta fuerit ⁊c. . . q; eni ꝑ coꝛnuꝰ⁊ tibia vnu ẍbů ex vtroc; cõpoſuit vtruq; verbũ ꝑ vnã oꝛonis ꝑte in latina lingua traſfuſum eſt· quo voluit genere licite demõſtrauit. m Greg. Coꝛnutus.a.um.i.habẽs coꝛnua. Et facies MNMo yſi erat coꝛnuta · ſicut oicit glo. Exo. 34 Pt quoſdã radios ſplẽdon qͥs bũa/ nus viſus cape nõ potuit. Coꝛolla lę.diminutiun.i.parua coꝛona. Coꝛollariii.rij.n.S.eſt pmiũ alicui certami / nis·ſcilz coꝛona vel aliud.vel coꝛollarium eſt vnde aliquis meret᷑ adipiſei coꝛonam Coꝛona nę.f.p.dꝛ a choꝛusquia rotunda ad modũ choii ſolet fieri.⁊ eſt in ſignũ vi ctoꝛię vel regij honoris ꝗ ideo in capite regũ ponit᷑ ad ſignduʒ circũfuſos in oꝛbe populos quibo accinctus q̃i caput ſuũ co ronat. Oapias vᷣo dicit:ꝙ coꝛona gene⸗/ ralit᷑ vꝛ:diadema vo ſpaliter: NMaʒ ẽ ge⸗ ſtamen regij capitis. Coꝛona vo quoꝛũ/ cunq;. Itẽ coꝛona vꝛ crculus. Itẽ coꝛona ẽ etia raſura piloꝛũ in ſuꝑioꝛi parte capi⸗ tis dericoꝛũ ·ꝗ ⁊ derica dicitur · Inde co/ ronula.i.ꝑua coꝛona. Coꝛpoꝛalis.ↄ.t.⁊ hocle.i.ad coꝛpus ꝑtinẽs Inde coꝛpoꝛalitas.tat.Et cõponit᷑ cum in vt inco:poꝛalis.Etut dic Oꝛiſcianꝰ.Coꝛ/ poꝛale nomẽ eſt iſtud qð coꝛpoꝛeã rẽ ſigẽt. hoc in ꝓpꝛijs⁊ appellatiuis noibo. In p/ pꝛijs vt Soꝛtes. In appellatiuis vt ho/ mo. Incoꝛpoꝛale vo nomen eſt illud. qd incoꝛpoꝛeã rẽ ſigt in ꝓpꝛijs appellatiuis. In ꝓpꝛijs ut pudicitia penolipes. In ap/ pellatiuis vt virtus. Itẽ coꝛpoꝛale ſbᷣſtan tiuũ.nen.ge.eſt alba palla in altari ſuꝑ q ponit᷑ ſacramẽtũ euchariſtię. —— * Coꝛpulentus.a.ũ.i.pinguis:craſſus. Inde coꝛpuletia tię.i.craſſitudo dꝛ a coꝛpꝰ et lentos quod notat plenũ. Coꝛpus.oꝛis.n.t.a coꝛrũpo.pis.di:eo ꝙ ſit naturę coꝛruptibilis.⁊ cito coꝛrupat᷑.Dł coꝛpus cõponit᷑ a coꝛa pus puris. Inde coꝛpus quaſi coꝛdis pus.i.cuſtodiaſ po/ tius videt᷑ etymologia q; cõpoſitio. Del dĩ coꝛpus q̃i coꝛã poſitus. Iñ coꝛpoꝛeus a.ñ. Inde ⁊ coꝛpoꝛeitas.tatis.et cõponit heęc incoꝛpoꝛeitas.tatis.l coꝛpus cõpo/ nitur bicoꝛpoꝛ· tricoꝛpoꝛ quadricoꝛpoꝛ. ⁊c. Inde coꝛpuſculũ.li.iminutiuũ.i.par uu coꝛpus. Coꝛpus quãdoq; dꝛ collegiũ ſiue vniuer- ſitas · cuiꝰ caput eſt ſlatus.c.nouit · de his fi.a pꝛę. Et tale coꝛpus pot habere vnũ ſigillũ · de exceſ.tla.vilecta Dꝛ etià cõgre gatio cuiuſcũq; cuitatis vel ville vel ca⸗/ ſin habere coꝛpus. Itẽ alibet ogregatio ꝓꝙ iuſticdia facieda/ut ↄgregatio ſcabinoꝝ vel totius vniuerſitaij. Itẽ ſocietas cau/ ſa religionis cui ꝓuiſu eſt vnũ coꝛpus ha bere debet inſtar reipublicę. Et res cões. i actoꝛẽ ſiue ſyndicũ cõem ꝑ quẽ agere võt. ff. ꝙcuiuſ.vniũ.no.agit.l.j. Itẽ eps cũ ca⸗ pitulo ſuo facit vnũ coꝛpus·cuiꝰ ipſe eſt caput · ſed cũ clero ciuitatis vel vioceſis non vꝛ facere vnũ coꝛpusſic nec abbatiſ-/ ſa ci clericis ſuis · licʒ ſit caput·vnũ coꝛp Coꝛrectio.onis.ſt.i.emẽdatiocaſtigatio:a coꝛrigo.gis. Itẽ coꝛrectio eſt quidã coloꝛ rhetoꝛicus.⁊ ſit quãdo tollit᷑quod pꝛius dictũ eſt: quod magis idoneuʒ videtur apponit· vt Buʒ min oblitꝰ decor. quin⸗ imo dedecoꝛis:ex qͥ dicoꝛ amansimo ve/ racius amens. S= Coꝛregionalis.i.ex vna regione. Coꝛrigia.gię.f.p.d⁊ꝛ a coꝛiu.vel a colligo.as q̃ſi colligia. Iñ coꝛrigiola.lę.i. pua coꝛri/ gia. Et coꝛrigiat.a. ũ.i.cũ coꝛrigijs ligat. Coꝛrigibilis.o.t.⁊ h le.ad coꝛrigiendu ha/ bilis ſcom Papiam. Coꝛreptio frat᷑na ẽ admonitio frisde emẽ⸗ Datiõe delictoꝝ ex frat᷑na caritate pcedteſ Coꝛriualis.ↄ.t hoc le.i.cũ alio pptãs eũdẽ/ riuũ. Oñ ⁊ ſilitudinẽ coꝛniuales dicunt qui eandẽ amicã habent. Coꝛs coꝛtis vide.s.in cohoꝛs. = Coꝛtex incerti ge.eſt ſuᷣma pars arboꝛis.?X cõparat᷑ pelli aialis videt᷑ ↄponi a coꝛiiũ eſt etymologia potiꝰ qᷓ; cõpoſitio. Coꝛ/ ticẽ etiã vocãt qͥdã coꝛu cẽ. Liber ẽ ꝑs ite rioꝛ coꝛticis dictꝰ a liberato coꝛtice.i.ab/ lato:eſt enĩ mediu quoddã inter lignu;, ꝰ coꝛticẽHõt etiã ibi põni tertiũ ſcllʒ ſuber Pñ. P arſ poꝛ ẽ coꝛtex liber alta ttia ſuber VBñ Cheodolꝰ. Mutat flebilit᷑rigidũ ꝓ coꝛpoꝛe ſuber. Inde coꝛticillus.li.i. paruꝰ coꝛtex. Coꝛtina.f.p. vt d in biſtoꝛijs. quãdoq; o liũ/quadoq; tẽtoꝛiũ ·quadoq; tabnacu lũ. Mñ coꝛtina eſt oꝛnametũ ecdliaruʒ vl tabernaculoꝝ.ſicvela depicta· ꝗq ĩ latenibo altariũ ſuſpedunt᷑ ne ſacerdos in aſpectu circuſtãtiũ ↄfuũdat᷑.⁊ dꝛ a coꝛin/q; pꝛimo ex coꝛijs⁊ pellibo fuerũt factę. Ite coꝛtina eti dicebat loc'olim ĩtẽplo vñ dabant iſ ſe de ecin⸗ lent na tmat tinar foah tn Mic Cousn Koye, Coco Rnd Po qul Bul Conn coſn haca Colnn Colni olnoe 10e hoe dat, Crt pbi⸗ Colne Colne ſmi Cinu dior ( din ll ſtu “ C⸗ Chh⸗ Cotinn lwln Ppu Ml Gean Cote lea⸗ bos laſie int lemn tnr n Rehis beryji nicgr kwla, Negito nag, Cls tmos gereſ, cpsai a⸗ lipenf dooceſs Abbani⸗ müc Kgn⸗ gucicle de N Nlicdas guncorn⸗ jslger⸗ übe⸗ ſeeni npaed ptistig Gnt utien niaci lmepst⸗ nnn iſlen waſt agdi upen 6 0 V gelen. ꝛ oꝛnamentũ pontifiss. Coſta. ſtę.dẽ a cuſtodio.is.q; coſtę cuſto/ reſtõſa. vel poti mẽſa in tẽplo Aollinis ſuꝑ qua ſiabat phębus qͥ dicebat oꝛadla. 1 dicebatur coꝛtina · qꝛ coꝛio fętonis erat tecta. Oel vꝛ coꝛtina quaſi certina:q; ibi certa oabant᷑ rnſa: vel coꝛtina quaſi coꝛdi na.qꝛ ibi hoiuʒ tenebant᷑ coꝛda. Iñ con tinatus.a.ũ.i.coꝛtina paratus. Iñ ⁊ coꝛ/ tinarius. rij·qͥ coꝛtinas extedit wel puat ul facit. Et hec coꝛtinaria.rię.in eodẽ ſẽſu. Et coꝛtinarius. a. i.qð ad coꝛtinã ꝑtinet. Iñ etiã coꝛtinula.i.parua coꝛtina. — Coꝛus.ri.pma/pducta ꝓ vento ſine aſpira/ „Lione. . 14 Cos cotis.ſt.vꝛ a cote gręcoquod latine dẽ inciſioeo ꝙ ferrũ ad incidendũ acuat. Pꝛope vᷣo duri lapides appellant᷑ cotes quaſi cautes.⁊ ꝓduc co. Hnde Dirgiliꝰ. BGubiguntq; in cote ſecures. Coſmarcha.chę,.dñs vel pnceps mundi:.a coſmos mũdus ⁊ archos pꝛniceps.Inde hec coſmarchia. chię. eius poteſtas. Coſinarius.rij.m.s.i oñs mũdi. Coſmicus.a.ũ.pe.coꝛ.i.mũdanus. Coſmogiaphus.phi.ĩ q mudũ deſcibit 7 dĩ a coſmos qð eſt mudus.⁊ graphos qquod eſt ſcibere. coꝛ.pe. Oñ in eluroꝛa dicit᷑. Coſmographo Moyſi mibi du-⸗ ce carmine huius. Inde coſmographia. phię.mũdi deſcriptio. Coſmopeia.i.mũdi factura. Coſmos dicũt gręci.⁊ cõuertit in foꝛmã.⁊ d hic coſmus.i.mũdus. Coſmus.mi.i.mũdus:a coſmos. Itẽ coſmꝰ „ diũt interioꝛa.Iñ hęc coſtula.lę.⁊ coſtel⸗ la leę diminutiua: hoc coſtaniũ rij locꝰ co ſtarũ.Et coſtatus.a.ũ.qͥ habet coſtas.vel babens magnas coſtas. H Coſte · decas gentos · vnũ ⁊ idem ſiꝗnt. Coſtus.ti.f... eſt radix herbęcuiuſda. Cotana.i.mala cogogna.i.genus maloꝛũ. dedlinat hoc cotanũ.ni.⁊ ſcribit ſine.cin Papia. Oñ vicit: Cotana genus fructuũ nucũ. Et coꝛ. pmã ·vt patet in h̊ verſu. Cũ cotano moꝛꝰ moꝛiq; ſoꝛoꝛ ſycomoꝛus, Cote gręceinciſio latine. Cotula.lę.f.p.qdã mẽſura vini cõtinẽs cia⸗ thos ſex.i.emina:q̃ ideo cotula di· eo ꝙ inſciſio ⁊ diuiſio ſextarij ſit in duo qua. Tita fit cotula. 7 Cotumix.cis ft a ſono vocis di quã greęci oꝛtogon vocãt.⁊ eſt auis regia.? c pa⸗ titur moꝛbũ caducuʒ vt hoĩes. Et ꝓducit latinam pe.Mſñi Auroꝛa. Mane cotumices veſpe vulgus haober. „ Coxa. xę:.pa coxein pli· dictę ſunt q̃i con⸗ iicte axes. In ipſis eni capita femoꝑ iũ/ Couterinus.a.ũ.i.ex eodẽ vtero cũ alio p⸗ gunt. Iñ coxula diminutiuũ. R ante Cra · vox eſt coꝛuoill. Crapula.lęhp.i.ſupabũdãs edacitas.ĩmo derata⁊ noxia voꝛacitasa oẽ a crudusq̃ cruda epula· cuius cruditate grauat᷑ coꝛ:a ſtomachus turbatur. Eſt aut vini cibiq;. Dñ. ina bibit mane cerebꝛũ refoꝛmat inane. Quęꝑſudit heri crapula mita me⸗ ri Et ponitur qñq; capula pꝛo exceſſu in potu. Oñ ps. Crapulatus a vino. Craſſus.a.n.i.pinguis:ſed abeſus plus ; pinguis dꝛ a ceſco.cis:vel a creasvła creãdo/quaſi aptus ad creandas carnes. cõparat᷑. Iñ Iᷣ craſſitas.tat. Et b craſſi⸗ tudo vdinis. hęc craſſicies ciei. Etꝑ ↄxo/ ſitionẽ craſſilentus.a.u.i.plenus craſſicie. DPapias vic: Craſſa fecũda pĩguis ſpiſſa ECraſſari coꝛpoꝛis eſt ⁊ ſanguis. Graſſari di ⁊ crudelitatttis Craſtinus.a.ũ.dẽ a crasa qͥ etiã craſtio.as dð cõponit᷑ ꝓcraſtino. as vide loco ſuo. Crater.eris.m.t.eſt genus calicũ.i.poculoꝝ duas habẽs anſas⸗fiebat pᷣmo de cõne/⸗ xione virgultoꝝ.⁊ dĩ a cratimeo ꝙ ſe in⸗ uicẽ teneat. Et vt vicit Papias: Crater ẽ vas vinariũ. Itẽ cater fac duplicẽ actm̃ in ſingulari/ſcilʒ craterẽ vel cratera.⁊ ca/ tera eſt actũs gręcus.Et ſilit i płi geminũ habet actm̃· vt crateres vel cateras. Dñ. Hirgilius enei. S Indulgent vino⁊ ver tũt crateras genos. Idẽ in p̃ enei. Crate⸗ ras magnos ſtatuũt⁊ vina coꝛonant. Iñ craterculus diminutiuũ.i.paruus crater. Cratera. ꝑe/p/poteſt eſſe actũs gręc.⁊ tunc eſt maſ.ge.ſicut crater. Del põt eſſe ntũs latinus.ſic eſt fe.ge·pmę declinationis Crates.tis.f.t.eſt inſtrm qð fit de vimibus Vel de ferro ad aſſadas carnes vel piſces deſup. Iñ H craticula oiminutiuũ i. pua cxateſ.Et nota ꝙ iſtud diminutiuũ reqrit ꝙ dicat᷑ catis in ntõ ꝑi. In multis tñ li⸗ bꝛis iuenit᷑ qates ĩntõ ꝑ.e. Nñ ĩ Nuroꝛa Altaris medio crates pdicta reſedit. In greciſmo.Eſt crater patera cõnexio vir/ Creagra.greſp.dĩ a ceas quod eſt caro⸗ g35 agros quod eſt tractus Et ſt ceagre tridẽtes fuſcinulę ad carnes ve caldarijs pferendas vel extrahẽdas. Creber.a. .i.denſus vel ſpiſſusſed differt ab his · quia creber vꝛ de multitudine · vt creber paries circuit hanc domuʒ.i.multi parietes. Denſũ ſiue dẽſatũ ẽ qd viſunõ eſt penetrabile vt ebur. lic tenue. Spil⸗ ſum vo qð nõ ẽ tenue. Et ꝓducit ec Hñ quidã. Aectio crebꝛa valet quã non ob/ Crebꝛifurus.ſuri.m.s.eſt locus crebꝛo bñs furesſailʒ qͥ ſępe frequẽtat᷑ a furibo. Crebꝛo.onis.m.t.alio noĩe dicit᷑ poꝛca.eſt autẽ poꝛca illa terra ꝗᷓ cõtinet᷑ inter duos ſulcos.⁊ dẽ a crebꝛo:q; aqua crebꝛo per ipſam oiſcurit. Credibilis.ↄ.t:⁊ hocle.qð poteſt cedi. Creditarius.m.s.i.cõſiliariꝰ vel camerariꝰ cui ſecreta cõmittunt᷑. Inde hͥ ceditari i. cameraria. „ Creditoꝛ eſt ꝗͥ alienã fideʒ ſequit mutuatã pecuniã nuerãdo· Generalit vo creditoꝛ dDi qex cauſa qcũq; alienã fidẽ ſequit᷑. Et dꝛ iõ ceditoꝛ q; cqredit debitoꝛi. Credulus.a.ũ.qͥ ſemꝑ vel facile cedit. Iñ hec credulitas.tatis. Et cõponit᷑ cũ in.· vt Incredulus.qͥ nunq; vel vix cedit Hñ Breciſm. Aumoꝛ credibilis res credu- la ꝗ cito qedit.Sic incredibilis ⁊ res in- credula oiſtat. .V Cremẽtũ ti.n.s.i.ſemẽ virile.⁊ dꝛ a creo.as q̃ſi ceamẽtũ. Hñ Joſephus.Cremẽtum ad libidinẽ ſuo potiꝰ nutriuit ex coꝛpoꝛe. Itẽ cremẽtũ dꝛ a creſco.is.⁊ tũc tãtũ va⸗/ let quãtũ incremẽtũ. — „ „ ₰ℳ Cremiũ.mij.n. s.i.ſiccamẽtũ lignoꝝ vel fri/ xoꝛũ in patella.⁊ etiã qð remanet in pa/ tella aridũ de camibo poſt pinguedineʒ liquefactam vꝛ cremin. Dñ ꝓpheta. Dſſa mmea ſicut cremiũ aruerũt. Et oꝛ a cemo. Cremiũ.n. S.i.ſacrificiũ:quod holocauſtũ picebat᷑. d a qemo. s. Creas gręcelatine dꝛ caro. — Creperon vubiũ vĩ. Inde creperus.a. um. i. vnbius. “J Crepido.inis.eſt riparũ obꝛuptio · ſaxi vł rupis vel mõtis extremitasaltitudo ·ſũ/ mitas.Donit᷑ tñ qñq; ꝓ cauerna vbi vię cõueniut·in qua ſolẽt pauperes latitare· vel mẽdicare.ODñ Juuenalis.Nulla cre⸗ pido vacat. Et ponit᷑ h̊8 ꝓ ſũmitate ripa/ rum. Et dvꝛ a crepo.as:qꝛ ibi ẽ frequẽtius ſonitus ventoꝝ⁊ ruptio lapidũ.Quidã Crepudiũ.dij as.qꝛ in ea puer crepat.i.ſonat vagiẽdo. Itẽ bᷣm VPapiã:Crepũdia puerilia oꝛna- menta indita.ꝗ expoſitis infantibo adbi / bent · vt cunabulu. Vñ Hieronym. Int tñ volũt deriuari a creperõ qð eſt vubiiũn vel incertũ ·qꝛ dubiũ eſt in tali loco pone/ re pedem. Item ſũmitas vll extremitas in circuitu altaris dicebatur crepido et ipſum ppitiatoꝛiũ. Oñ Ecech. 43? De ſi⸗ nu terrę vſq; ad crepidinc.i.ꝓpitiatoꝛiũ. Crepitus.us.ui.⁊ hoc crepitaculi.i.ſonit᷑. Crexꝑoꝛ.oꝛis.m.t.i.ſonitus vel eleuatio dꝛ a crepo.as. 4 * n. . i. cunabulu. 7 vꝛ a cepo crepũdia noui partus: Crepuſculũ.n. S.i.dubia li inter noctẽ⁊ diẽ eſt.vel inter diẽ ⁊ noctẽ vubia · an ſit diei vel noctis dĩ a cexpon quod eſt oubiũ.Et eſt duplex crepuſcu/ lum ſcilz diei?⁊ noctis. Hbi aduertendũ bm Hug q; nox habet ſeptẽ partes.Pꝛi ma pars noctis vꝛ crepuſculũ vel veſpeꝝ a ſtella occidẽtali. Secũda ↄticiniũ a cõ/ ticendo. Certia galliciniuʒa gallicantu. Quarta intẽpeſtu.i.nõ oꝓpoꝛtunũ.⁊ non aptũ tẽpus alicui rei faciedęqñ nihil agi poteſt · qſi ſine tẽpoꝛe.i.actu ꝑ quẽ cogno/ ſcit᷑ tẽpus. Quinta iten galliciniũ· ꝓpter gallos lucis p̃nũcios. Sexta matutinuʒ inter abſceſſũ tenebꝛarũ auroꝛe aduẽtũ. Septima diluculũ.nũcia viei · ꝗ incipit q̃ſi diei parua lux. Idẽ etiã auroꝛa dicit poſtea iterũ crepuſculll. Creſus.ſi.m.S.rex lidoꝛuʒ. Oñ Hierony⸗ mus in epła ad Oaulinũ.d? capło. Pꝛe⸗ fert᷑ vidua diuitijs Creęſi. Creta. tę.fp.ꝗdaʒ inſula eſtin qua fuit nu/ tritus Jupiter. Inde cretus.a. ũ. ⁊ creſus a.ũ. Et hic hęc cretẽſis ⁊ hoc ſe.in eodeʒ ſenſu. Et hec creta te. gene terre albe· ſclʒ argilla. qꝛ in illa inſula melioꝛ abũdat ce⸗ ta. Iñ cretoſus.a.ũ.abũdãs creta.⁊ crete a.ũ.id quod eſt de cee. Creticus.cii.iudex vel medic.⁊ dĩ a ciſis qð eſt iudiciuʒq; bm criſim iudicat de in⸗ firmo.an debeat euadere nec ne· vel vꝛ a cemo.nis. Iñ creticus.a.ñ.i.iudicialis vel determinatiuꝰ.vt cretie vies · in q̊ ſumit iudiciũ infirmitais.. Cretio.onis.f.t.i.iudicatio·vel cert nuerus Dierũ · in quo inſtitutus eſt bęres:uł adijt hereditatẽ · vel finito tẽpoꝛe cretionis ex/ cluditur.⁊ dẽ gceiorqluin dec etio · qꝛ ita decemit᷑ vel cõſtitu lux · ſcilʒ hoꝛa que Eit goe gud lb⸗ Cin 1ſi Cun ſato⸗ Cunen die none⸗ ſan Cnuns th ab og inmn O ail an ſic⸗ gnoc i⸗ Rar iſ dubii 00 wne⸗ renngs Npideet PDeſi iſe⸗ dnd rygih. nlnam⸗ nm. T nr N Rer i ARinar Nrocpr Iacentntit vanez inl wier lanüsc/ Glion. mmi. Tnon ſinbblagi nicgo⸗ nid e nmmmmng igiupt mwd Dir, dPe⸗ ncbuftn gauais mlnunu, mabeſa; buchcar⸗ naets nfniens luditt nnis ep tocht Cribꝛũ.b:i.n.s.ẽ inſtrumẽtũ aptũ ad pur/ gadũ fruges. ⁊ vꝛ a currẽdo. q; ibi currit frumẽtũ. Del dꝛ a creber.a.ũ.quod ẽ ideʒ quod denſuseo ꝙ ſit crebꝛo ꝑfoꝛatũ. Iñ cnbellũ oiminutiuũ.i.paruũ cribꝛũ. Hnñ quidã. Maurit aquaʒ cribꝛo deric abſq; Crimẽ.inis.n.t.dẽ a careo·vt furtũ · falſitas 1 ſiłia ꝗ non occidũt ſed infamant. ECnminũ capitales erãt carceris cuſtodes. qͥ etiã ſtratoꝛes dicunt᷑a ſternẽdo:q; dã/ natos pungebant. Crimen ecdeſiaſticuʒ ẽ quod ꝑtinet ad iu/ niſdictionẽ ecclię vt bereſis· ſacrilegiũ. ſy⸗ monia/piuriũ·vſura·adulteriuxij.q.ij.in ſü. lxxvij. oiſ..). Enmẽ mere eccleſiaſtici eſt· q pncipalit oꝛtũ a canonibo ſumpſit.⁊ ſolũ coꝛã iudi/ cibus ecdeſiaſticis cogſci habeat · de cui cognitione iudices ſeculares ſe nullaten intromittere poſſuntvt eſt crimẽ hereſis. Sed crimẽ mere ciuile ꝑ oppoſitũ ·eſt de/ lictü legibo ciuilibo phibitũ· alias in ſe nõ peccatũ/vt in ciuitate ire de nocte poſt ſo/ nũ cãpanę vel cõſile.Crimẽ vᷣo mixtũ eſt quod ſpꝑectat ad foꝛũ vtrũq; vt eſt ſacri⸗ legiũ· quod ſpectat ad foꝝ eccleſiaſtici. põt etia iudex ſecularis de pęna eius co/ gnoſcere⁊ ſacrilegũ punire ſm glo.ĩ xbo adimimus. in. c. fglicis. de peli. v, de hoc Cnmẽ leſę maieſtatis eſt vbicunq; qͥs con tra vrbeʒ aliqd molit᷑· aut qui ꝓfugit ad hoſtes.vel iſtos iuuat q̃licũq; cauſa.ſciliʒ armis conſilio· vel pecunia. vel qͥ ſubiec tas ꝓuintias nitit᷑ facere rebelles· uł ſedi⸗ tiones aut bella mouet in ciuitate. vel qͥ Hlatũ magiſtratũ vel pᷣncipẽ occidit. vłqͥ contra latus eius militat.vel arma fert et occupat cõtra rẽpublicã. Et idẽ dĩ cimẽ ꝑduellionis.i.hoſtile.MNã ꝑduelliões di/ cunt᷑ hoſtes. Secus ſi cõmittit hoc crtimẽ non cõtra rẽpublicã · q; tũcnõ vꝛ ꝑduel⸗ lionis·ſed ſimplicit᷑ leſę maieſtatis· Et nõ ꝙ nõ ſubdituscrimẽ leſę maieſtatis non cõmittit · vt in. S. rurſus.in cle.paſtoꝛalis. de re. indi. vbi rex cecili? ARoꝑtus nõ eo modo ſubfuit Henrico imꝑatoꝛi · ꝙ ci⸗ men lelę maieſtatis in eũ cõmiſerit Crimẽ heęreſis in multis cõuenit ceũ crimine leſę maieſtatis. ⁊ hmõi ſm canonesẽ p/ pꝛie leſę maieſtatis· q; le’dit republicam umperatoꝛẽ etiã diuinũ ⁊ c-leſte. Crimen ſacnilegij ſjm MMo. ſit ꝓpꝛie quãdo ſaqum de ſacro aufert᷑. lc etiaʒ bᷣm eũ: ſi quis nõ ſaq de ſacro recipit. vel ſacrũ de non ſacro. Sed ſm leges tunc ſacnlegiun nõ eſt. q qñ res buate auferunt᷑ de ſacro. tucactio furti loc habet. Moſti. tñ dicit ꝙ ſi accipit᷑ ſaqũ de ſacro. vel ſaca denon ſacro:/ſemꝑ ſacrilegiũ fit. vtx vij.q.iiij. qͥſ⸗ quis.vᷣ.ſumplicit· Crimẽ peculiatus ſm ꝰLxo.locũ habet pꝛo pecunia publice recepta vel intcepta · vel quocic; modo cõtamiata. vt ſi in auꝑ uł argẽtũ va eęs publicũ aliqͥs ferꝑ vel ſimi/ le aliqͥd inducat.i.adijciat. Idèe eſt ĩ ſacra re· vt in vaſis ecclię. Idẽ eſt in religioſis: yt in oꝛnamẽtis ſepulclis. Crimẽ ſtellionat pm ?o. dẽa quodam aiali reptili:qð vꝛ ſtellio. Et cõmittit hoc crimẽ qui in varietate aĩ reʒ aliquã alteri pignoꝛi obligatã ſiue pignoꝛata alij po⸗ ſtea obligat. Et dꝛa ſtellione · qꝛ ſicut ille vermis eſt varius in coloꝛibo.ſic ille qͥ cõ/ mittit hoc crimẽ eſt vanus in oꝛea incon/ ſtans in mente. M Crimẽ fraudati cenſus cõmittit᷑ cũ qͥs furat publicã pecnniã ſibi accõmodatã. Crimẽ fraudatęannonę eſt cũ poꝛtitoꝛes fu rant victualia · a republica ad exercitum miſſi. Crimẽ piaculare eſt quod moꝛte expiat. , Crimẽ cõcuſſionis cõmittit qͥ textu officij ſibi cõceſſi extoꝛquet cõminado aliqͥd ab inito. Et tali crimie punit᷑ q pęna qdru/ pli. . q.vij. ſanximus.in i. Criminũ alia ſunt pᷣuatavt illa quoꝝ exe⸗ cutio.i.accuſatio uł denũciatio ꝑtinet tm̃ ad illos quibo inferunt᷑· vt furta:dãna il/ lata ⁊ iurię.Alia ſut publica quoꝝ execu tio dat cuilibet de plo: Qm̃ ad publicã vtilitatẽ ſpectat· ne malefica maneãt im/ punita:.vt ſunt homicidia:pꝛicidia:adul/ teria. poſt q̃drageſimũ tñ diem · vt. l.iure mariti. C. de adulte. Itẽ crimẽ leſeę maie/ ſtatis. Et nota ꝙ crimẽ dꝛ quiq; modis. 5b ſumit᷑ ꝓ quolibet peccato ſiue moꝛtale ſit ſiue veniale.2 / crimie irrogate infa/ miã.qð eſt accuſatiõe? dãnãtioe vigniſ/ ſimũ. ʒ5 ꝓ peccato qð euenit ex delibera/ tione.ſiue moꝛtale ſiue veniale ſitqð non delet niſi ꝑ pęnitẽtiã. ꝗ qð ſemel ↄmiſſũ ſufficit ad cõdẽnatione.nõ tñ infamat. S⸗ qd irrogat ppetuam infamiã. utno.xxv. Dil.c.vnũ oꝛariũ.S.nnuc autẽ.⁊.lxxxj.diſ- apls. Hnde Si qlibet eſt peccatoꝛnõ tñ .84 Crinalis.ↄ.t: hocle.i.ad cinẽ pertinens.X dia crinis. Sed crinalis.m.t.i.acus qua crinesaptarnr.. Crinis.nis.mit.a cerno dĩa ſũt cines pꝛie mulien · ſic dicti. eo ꝙ crinibo a vin viſcer⸗ nant᷑. ⁊ ita q;tũ ad vocẽ deſcẽdit qinis a cerno/ᷣ q;tũ ad ſignificationẽ potiꝰa viſ/ cerno. Etiã dẽ alio mõ h̊ cirrus.ri.qð ⁊ ꝓ plicata vꝛĩ capilloꝝ · a cirim qð ẽ tõde/ re. Iñ criniculus.i paru cinis. Et crinit Aa. . pe p. i. magnos habens crines. Crypta ptę.i.ſpelũca cauerna·it turba ho/ minũ. dĩ a cepo. . Criſta.ſtę.fſ.p.dã illud qð emniet ſuꝑ galeã Tſuꝑ capita quarũdã auin. Iñ criſtat a. iᷣ.i.criſta oꝛnat. vel qͥ magnãa habet criſtã Innenit᷑ etiã ciſtat.i.galeatus. Cryſtallus.li.f.s. genus eſt cãdidi lapidis quaſi nixa fit glacie vurata ꝑ ãnos.vñ⸗ greci ei nomẽ dederũt. Et nota ꝙ ãtiqui vicebãt hoc a yſtallũ. li Oñ Auroꝛa. Cry ſtallina facit facta feneſtra decẽs. Et cry⸗ ſtallꝰ appoſita radijs ſolis adeo rapit flã mam . vt anidis fungis vel folijs pꝛębeat ignem fulgiduũ aũt nihil aliud q;ᷓ frigidũ pati poteft. — Croce. aiũa h̊ coces ceę.ſp.i.cuna ĩfantiũ Vñ ĩ Crenis Hieremię dĩ: Qui nutrie/ bant in croceis/ãplexati ſunt ſtercoꝛa. Crocodilus li quodd aĩal quadrupes· et dia crocuseo ꝙ coceũ habeat coloꝛem. Et eſt plerũq;ᷓ in longitudine viginti cu/ bitoꝛũ · dentiũ ? vnguiũ imanitate arma⸗ tus · tantę duricię ꝙ foꝛtiũ ictus lapidum tergo repercuſſus nõ ſentiat. Mocteĩaqͥs 2 die humi requieſcit. Solus ex aĩalibuſ ſuperioꝛẽ mandibulã mouere dꝛ. Quidã tamẽ dicũt ꝙ componat᷑ a crocus⁊ dilus quod eſt metus. Dñ. Herba crocus di⸗ luſq; metuens venit hinc cocodilus.Nã croceis maculis variat᷑ et eſtmetuendus. MR. poſt. . ᷣmũ ſibi vans.l.ſcriptito ſolo. Crocis.ci.qͥdã puer verſus ĩ floꝛẽ ſᷣm ppe⸗/ tas. Inde bic qoσ*0 G. dictus eſt flos. Sʒ Apꝛie hoc crocũ.cip floꝛeſed/ ꝓ puero hic qoc“. licet ꝓ floꝛe iueniat᷑ hic crocus crodi: tamẽ hoc fit gra pueri. Dłcocũ dĩa co/ ricio oppido cilicię vbi melius⁊ plꝰ abũ⸗ Dat qᷓ; alibi. Iñ croceus.a.ũ.⁊ hęc crocea ceę. ſubſtantuie. Croma gręce dꝛ latine coloꝛ.Iñ cromati/ cus. a. .qͥ col oꝛe nõ cõfundit᷑/nec coloꝛeʒ mutat hm Hug. Dapias dicit: Croma grece · dꝛ coloꝛ vel humo. Chronia·nię plixus coꝛpoꝛis moꝛbusqui multo tẽpoꝛe moꝛat᷑.vt odagra vel tiſis. Chꝛonicus.a.i.i.tẽpoꝛalis/terręnꝰ. Et pla/ liter hęc chꝛonica.coꝛũ.i.tẽpoꝛa vel texoꝝ ſeries · vel oꝛdo vel liber vbi deſcripta te/ poꝛa cõtinent · vel facta viuerſon tepoꝝ. Chꝛonographus pe.coꝛ.qͥ deſcibit tẽpoꝛa dĩa chꝛonon qð eſt tempꝰet graphus qð eſt ſciptoꝛ. Iñ chꝛonographia · phię. i.bꝛeuis ſcriptura· vel tẽpoꝝ deſcriptio. Chꝛonon gręce latine vꝛ tempus. Cruciabilis. .t. hocle. qð eſt dignuʒ vel aptũ cruciari. ’ 2 Cruciamẽ.inis: hoc cruciamẽtũa hoc cruu ciũ·cij. oĩa idẽ ſcilʒ toꝛmentũ quodlibet. Vñ Auallius.vinuũ cruciũ inſuaue dixit. Cruciarius ·rij.qui eſt cruce dignuſ vel qui fert crucẽ ad ſuũ diſpendiũ:vel ad officiũ ſuſpendij ·vel ad ſignũ pꝛofeſſionis ⁊ reli / gionis ſuę.⁊ dĩ a crux. Iñ cruciarius.a.ñ. adiectuiie. Crucibolũ.li.n.S.i.lucerna.et dꝛ a crucio.et bolus.qꝛ bolus.i.moꝛſellus ſeęꝑe ibi cuciat 2 diminuit᷑Crucibolũ etiã dꝛ moꝛtaniũ. Crucicila.lę.f.p.i.parua crux. Crucifer. a.u.qui fert cucẽ. Cmudelis. ta hoclei crudusEt eſt aude lis in ſanguine · ſeuus in ira. Crudus. a, u. d quod nõ eſt coctũ·q̃ſi non ſine ſanguĩe. Et oꝛ a cruoꝛ. Et inde ꝑ traſ⸗ lationem vꝛ homo qudusq̃ſinõ coctus nec eſui habilis. Eſt enĩ aſp ⁊ audus. Iñ hbec quditas. tat. Vñ. Crudus nõ coctu 6 eſt qudelis q̃ʒ cruudus. — * „ Cruentus.a. i.i.ſanguine inqnatus. vł qui amat effuſionẽ ſãguĩs. Iñ cruentat.a. ũ. 7 differt a cruẽtus:.qꝛ cruẽtat᷑ dꝛ pꝛopꝛie ſanguine inqͥnatſed cruentus qͥ amat eſ/ fuſionẽ ſanguinis. Crumena.mæ.pe p.ſaccus· marſupiũ qet cruma crumę di.· Cruoꝛ. oꝛisa cuno dr.eo ꝙ cuoꝛ currẽdo coꝛruat eſt cruoꝛ effuſus. ſanguis vo in coꝛpo:e. ODñ. Sanguis alit coꝛpꝰ· cruoꝛ ẽ a coꝛpoꝛe fuſus Oł ſanguis eſt hoiuʒ:cru/ oꝛ victimarũ. Del cuoꝛ eſt coꝛrupt ſan⸗ guis qᷣ emittit᷑. dã ſanguis q; ſit ſuauis. Crus cruris.n.t.d a currois:q; curibo cur rimus ⁊ greſſũ facimus.Et ſunt crura ſub genibo vſq; ad ſuras. Mel qus ẽos tibię anterius. Inde cruſculũ.li.i.paruuʒ crus. Et cruſculus.a. ũ.qui parua babet crura. Et quratus.a.ũ.qͥ magna habet cura Cruſcumulus.li.m.s.eſt tumoꝛ curuʒ.⁊ dꝛ dis⸗ unt olte Cn ti Suuſeo Sian (ſtun Nr n ii⸗ Cla a P e c llbio Cbinn ſſa A mnce Re abocau⸗ ocdit. e dt. Gl Wt Wueſfii untdi izanuoct biondit natmi. geſtande ccſun mdepti⸗ Zinos nchs gnoans ms Nni Nüpor sqanas iyiiſpe nanido nisyon guoꝛ e wnan⸗ unge ſn gtipns . min N unnnſb siznbli⸗ jcn, qurd, Mau uiny17 acrus. ́”Mẽ Cruſtũ.ſti.n.s.vł cruſtulũ p fragmeto pa/ nis p quolibet edulio. Cruſta tę.vl cruſtula lę.diminutiuũ pe.coꝛ. eſt lamina gꝗlibetvel fragmẽtũ auri:ul ar/ genti .· vel alter metalli · vel ligni. ul lapi⸗ dis Hñ marmoꝛati lapides cruſtati di/ cunt᷑. Itẽ cruſta vel cruſtula ſuꝑficies vel coꝛtex panis vel alterius rei. Cruſtaria.rię.i.taberna · a vaſis cruſtatj ſic Oicto Cruſtoſus.a.ũ.i.plenꝰcruſtis da auſta. Iñ cruſtoſitas.tatis. 7 4 Cruſtumiũ.mij.quoddã gen piri:qꝛ durã habet coꝛtidcruſtã vel vꝛ a cruſtumia re/ gione. ⁊ in eadẽ ſigtione poteſt declinari adiectiue. Crux crucis vĩa crucio/as:qꝛ cruciat.⁊ fac gtũs plalis crucũ:q; foꝛmat᷑ ab hoc abla⸗ tiuo cruce.e. mutata in. ũ. Et coꝛripit.v. ante.c. VDñ Dꝛatius in eplis. NMõ hoĩem occidinõ paſces ĩ cruce ceruos. Et ĩ Au⸗ roꝛa. Extat imago crud ꝗᷓ domat oẽ ma/ lignũ. Et nota ꝙ crux chꝛiſti quattuoꝛ li/ gnoꝛũ genere fuiſſe perhibetur.ſcilʒ pal/ męcypꝛeſſi·oliuę:⁊ cedri. Oñ qͥdã. Aigna crucis palmacedruscypᷣſſus/oliua. Hãc differentiã lignoꝛũ videt᷑ aplus innuere cñ dicit. Dt poſſitis cõphendere cũ oĩib ſanctis quę ſit latitudolongitudo/ſubli/ mitas ꝓfungũ. C ante B Cubatoꝛiũ.rijtã ꝓ lecto qᷓ ꝓ alia re cui ini/ Cubicularius.rij.m.s.i.lecti cuſtos ułfabꝛi/ catoꝛ vel paratoꝛ. Iñ cubicularia. rię. in eogdẽé ſenſu Põt etiaʒ declinari adiectiue cubicularius.a.ũ.qð ꝑtinet ad cubiculuʒ wel ad cubiculariũ. Cubicularij dicunt᷑ ſerui qͥ cubiculum dñi ſui pcurãt. ubiculũ. li.i. lectus a cubo. as. Cubile. lis.n. t.ꝛ a cũbo bis.vel cubo. as et eſt ꝓpꝛie cõcubinarũ ·ſicut genialis ſpõſaꝝ Fit enĩ ad lectũ cõcubinaꝝ potiꝰ deſcẽſus ⁊ inclinamẽtũ q; aſcenſus. Cubio. onis. m.t.i.maſculus. Cubitus.ti. m. s. eſt queꝗdã pars bꝛachij. et vĩa cubon. eo ꝙfirmũ ſolidũ mebꝛũ ſit. vel dĩ a cubo.as·q; ſuꝑ cubitũ ſolẽt cuba/ re in comeſtione.⁊ durat vſq; ad manũ. Vel eſt menſura quędã a medio bꝛachij. yſq; ad finẽ digitoꝑ ſe extẽdẽs. Iñ hic hec cubitalis ⁊ hoc le. Et ſüt cubitalia ſuꝑ quęcubitũ vel ceruicẽ reclinamꝰ vt aure/ alia ⁊ puluinaria vel etiã alia. Iteʒ cubi⸗ talis cõponit᷑ bicubitalis lę.⁊ tricubitalis le. Similit cubitus cõponit᷑ bicubit.a. ũ. tricubit.a.ñ. Et vt dicit Hapias: Cubi⸗/ tus duplicit᷑ ſumit᷑· vnus qͥ naturalit ad vigitoꝝ ſũmitatẽ a cubito vſq; ptendit᷑: quali Moyſes arcã mẽſi Uron. Niins cu⸗ bitus eſt q maioꝛ dꝛ:qui bꝛachio extẽſo toto cubito capiti pꝛęlato ſe eſſe demon/ ſtrat·quo arca Noe demetita eſt Onde. Eſt ꝓ mẽſura cubit cubituſq; lacertus. Cubon · interpᷣtat᷑ firmũ ſiue ſolidũ. Cubus.bi.m.s.eſt figura ſolida quęlongi/ tudine altitudine latitudine cõtinet Oñ Cubicus vꝛ numerus ſolidus.ſcil, habẽs in ſui denoĩatione quattuoꝛ voces ut bis duo · bis ter.ter tria. Iñ cubicus.a.ũ⸗ hic cubicus ꝓiillo ſolido nũero/ſcilʒ idem qð cubus. Et vt Papias dicit: Cybo grecuz eſt latinũ cabus. Cucullus.m.S.i.veſtis capuciata⁊ lata hu⸗ meros tm̃ caput tegens inſtar capucij. HBñ Juuenalis.Sumere nocturnos me⸗/ retrix anguſta cucullos. Itẽ cucullꝰẽ qð/ daã gen woculoꝝ. ñ DHꝛatiꝰ. Reges di⸗ cunt᷑ multis vrgere cucullis. Cuculus auis quędã a ſono vocis dictus VDñ. In ſiluis cuculuʒ.· in clauſtris qre cu/ cullu. Itẽ.Licz per multos cuculus canta/ nerxrat annos. Pſallere neſcit adhuc aliu, cantũ niſi guck guck. Cucuma.mę.f.p.a ſono feruoꝛis dꝛ·ſic caca bus.i.vas eneũ deſuꝑ coopertũ:in q cale/ ſcit aqua vel coquit᷑ cibo. Itẽ cucuma vel cucurma vĩ quoddã genus caaug. Cucumer vel cucumis huius cucumeriseſt herba cuius fructus humidęnaturę eſt. et dr ab amaruseo ꝙ interdũ ſit amarus:qͥ dulcis naſci ꝑhibet·ſi lacte mellico eoꝛuʒ ſemen infundaa.. Cucumerariũ.rij.n.s .locus vbi cucumeres abũdant ſeruant/ Inde cucumerariꝰ.rij. m. . hęc cucumeraria.qͥ vel ꝗ eos cuſto/ Dit vel vendit. ODñ IJſa.pᷣ. Sicut tiguriũ in cucumerario. Cucurbita.teę·f. p.pe.coꝛ: dẽ qꝛ ſit fructu ro/ tundo⁊ folijs vt cucumer vſualis:ſed ſci pue agreſtis cucurbita:q⁊ coloquintida dr hm Hug· NPapiaſ v dicit: Cucurbi/ ta.i. euccara q̃ſi ſeciem cucumeris habet. Eſt aut frigida humida⸗Cucurbita etiã eſt ventoſa vnde trahit᷑ ſanguis. 5 Cudis.ſ.t.i.malleus. Cuias·cuiatis.ↄ.t.eſt interrogatiuũ· poſſeſ ſiuũ · infinitu · relatiui · gentile.? patriũ· et deriuatur a cuius.a.ũ. Et habet grere de gente vel patria · tñ ſimul ſemel non köõt querere de vtroq;. ᷣld qð pñ̃t reſpõde/ niiſta ouo pꝛonoĩa noſtras ⁊ veſtras· vt Cuias eſt iſte rñdet᷑ noſtras.i.de nr̃a gẽte wel patria·vel pñt reſpõderi noĩa gẽtilia ſeu patria:vt romanus italicus · vel ſpeci/ ficantia gẽtẽ vel patriã · po ſita ablatiuo caſu cũ hac ſoſitione de ut: Cuias ẽ iſte rñderi põt de tuſcia· ð bononia.Et circũ⸗ flectit᷑ in fine cuias q; olim dicebat h et h cuiatis? hocte.qð penul.circũflectebat. Cuius. a. i. deriuat᷑ ab hoc gtõ cnius. ẽ in/ finitũ · interro gatiuũ/poſſeſſiuũ· relatiuũ. Et dviffert a cuius gtõ q cuiꝰ.a.u. poſſeſſi⸗ uũ eſt.⁊ acuit in fine.⁊ tenet᷑ cõcoꝛdare cũ ſubſtãtiuo in tribo. Dñ Virgiliꝰ i bucol. Dic mihi Pamęgta cuiũ pee an Melibgi. Sed gtũs cuiusnõ acuit᷑. eſt pmitiuuʒ 1 nõ reqͥrit dictã cõneniẽtiã accidentiũ Itẽ ad interrogationẽ factã ꝑ cuiꝰ.a.ũ.de bent rñderi noĩa vel ꝓnoĩa poſſeſſiua. vel gtũs ſpecificãs poſſeſſoꝛẽ.vt Cuiũ ẽ iſtud mãcipiũrñdet᷑ petrinũ meũ mei martini. Culcitra.rę. f.p.pe.coꝛ.dꝛ a calco:q̃i caltitra qꝛ calcat᷑.i.farcit᷑ plumis · vel vꝛ a colo.lis. q; colit᷑ diligenti cultura. Culex.cis.m.t.eſt aĩal paruũ volatile · dict ab aculeo · quo ſanguinẽ ſugit. Culices nõ tangũt hoĩeʒ ſi abſinthio cũ oleo cocto · ſe ꝑungat: coꝛ.li. DPñ dluroꝛa. Diſcurrunt culices hoĩem turbãdo quie. Culina.nę.f.p.pe.p.dẽ a coquina per dimi⸗ nutioneʒ. Del vt dicit Pꝛiſcian in 4? li/ bꝛo de denoĩatiuis:a coquus dꝛ q̊ coqna ⁊culina.⁊ ꝓpdu.li.Oñ Juuenalis.Centuʒ conuiuę ſequit᷑ ſua quęq; culina. Oapias diẽ: Culina vel coqͥna loc coquẽdi ·a co/ quo dicta ·q eſt arnfex coquẽdi. Culla.lę.f.p.eſt genus veſtis monachoꝛum Inde cullula.f.p.i.parua culla.Et cullatꝰ a. i. i. culla indutus · Et hec cuculla idẽ qð culla. Inde cucullatus.a.i. Alij dicunt ꝙᷓ cuculla ſit diminutiuũ a cella · quaſi mĩoꝛ cella vel caſa: alij vo a culla dicunt quaſi minoꝛ culla. . Culleus.lei.m.s.eſt qͥdaʒ ſaccus de coꝛio:in q̊ dãnati inſuebant᷑· ſcilʒ qui patrem vel matrẽ vel fratrẽ occiderãt vel patriaʒ ꝓ/ diderãt · vel aliud magnũ ſcelꝰ cõmiſerat · ⁊ cũ dãnato incdludebant᷑ ſimia/ſerpens.⸗ Cultus.a.ũ.pᷣm Papi gallus gallinacius.⁊ canis.⁊ ſici mareuł etiam in flumen vicinũ·ſm qualitateʒ il⸗ lius regionis pijciebatat tũc canis ſimiã ſimia gallũ·gallus ſerpenteʒ ꝑſeqbat᷑. do⸗ nec ſerpens ꝑ os vel ꝑ podicẽ dãnati in/ trare cogebat ſic magnis pęnis afflige⸗ bat. Oñ Juuenalis. Cuius ſupplicio non debuitvna parari.Simia nec ſerpens ca/ nis nec culleus vnus. Et vꝛa daudo dis. uł vꝛ ab occulo.lis.quaſi occuleus.Dep/ dicta pęna ꝛ in.l.vnica. C. de his qͥ pa. Vel li. occi. Mel culleus eſt ſacc in qͥ ppꝛtat triticũ.⁊ maxie de coꝛio ꝗ ſupᷣponit᷑ equo Iñ culleatus.a.ũ.i.in cullen miſſus.Et h̊ culleolus li.i.paruus culleus. Culmẽ miĩs.n.t.i.ſũmitas tecti:q; tecta do⸗/ moꝛũ apud quoſdã culmo cooꝑiunt᷑. Iñ culmineus. a. Kũ. Culmites.ↄ.ge.plis nũeri.pe.coꝛ.i.diuites q ſibi diuitias aceumulant. Culmus.mi.m.s.eſt ipſe calamꝰ ſpicęquia radicibo naſcitlic ⁊ culmus qñq; iueniat ꝓ ipſo folliculo vnde ſpica exit· vel qñq; ꝓ ipſa ſpica. et dꝛ a calamo q̃ſi calamus. Vñ h̊ coloma mę.i.calamus cũ ſpica ſua. Culpa.pę.i.noxa·crimẽmala fama · repꝛe/ hẽſio. Et videt᷑ deriuaria cello.lis.qð nõ eſt in vſu · eo ꝙ ꝑcellat? ꝑcutiat hoieʒ. Iñ hic ⁊ hec culpabilisa hoclea hęc culpabi litas.tatis. Inde etiaʒ culpulula lę.dimi⸗ nutiuũ.i.parua culpa. „ — Culpone.nei.m.s.calciamẽtü ruſticoꝝ am plũ latũ/qð alio noĩe dꝛ pero.onis. Culter. tri.m. S.dẽ a colo.is.q; anteqᷓ falceſ eſſent repertę vites arboꝛes cuʒ cultellis putabãt colebãt. Inde cultellus.i.par⸗ uus culter. OU Cultrũ tri.n.s.i.patella.Oñ. Culter cultellꝰ ſit tibi cultrũ q; patelll. ã. i.oꝛnatus aptatus. ſed cultus. us.ui.i.religio:quã credẽtes ex hibemus. Et cõponit cũ in · vt incultus · et qñ incultus ide eſt qð nõ cultus ẽ nomen ſed incultus.i.inhabitatus participiũ eſt ab incoloꝛ. leris. Culus.li.m. s.i.anus ani:⁊ dĩ culus q̃ſi cur/ rus · eo ꝙ ꝑ eũ interioꝛa diſcurrãt. Cumba be.f. p. ⁊ cymba be.i. ima pars na⸗ uis ⁊ vicinioꝛ aqͥs ·ſic dicta:q; aqs ĩcũbat Vñ ipſa nauis ⁊ Rcipue parua qñq; dr cumba ſiue cymba. Cuminũ.ni.n.s.pe.p.latine di:ciminũ grę⸗ ce·herba qdãa eſt· vide.s. cminn. Cumulus.l:i.i.ſimitas⁊ aliqͥꝝ coaceruatio. = — ☛ = umgren luntl hini Pbrsd, dinniin Gaſtlae, bhnga uchdis a N; dufe dcotae r eguo is,Eh ad None, idunn Hiri⸗ Güni g duums piaſun mapee⸗ lsgro ie; Npe uledind ſirn Ns urds s Dgdif Clicls. nuasert lllus et inomen nipüͤck siſan ni nom/ ütat de ⁊ dĩa culmus.Iñ cumuloſus.a.ũ.i.plenꝰ cumulo.⁊ cumuloſitas.tatis. Cuna nęſp.quaſi cyna.ilectulus vbi pue/ ri iacere cõſueuerũt. Idẽ ⁊ alio noĩe dicit crepũdiũ: dĩ ſic qꝛ partui ſolet adhibenri velqꝛ puer in ea iacet cinct. Cuna etiã d‚ dea paganoꝝ.ꝗ cunã vꝛ ifati ad miſtrare Iñ hoc cunabulũ oꝛ tẽpꝰ in qͥ puer iacetĩ cunabulo cõpomt incunabulũ/idem qd cunabulũ. Cuncta. te i. moꝛa. ⁊ vꝛ a cunct a.ũ. Onde loquat᷑.Non põt hic cũcta eſſe plis nũeri ⁊acti caſus:qꝛ cõſtructio eſſet incongrua. Eſt ergo cũcta ablatiu ſingularis.⁊ ẽ ta⸗ lis ſẽſus: Cu tacit ꝓſpicito id qð quiſq; loquat᷑ ꝓſpicito dico cuncta.i.ꝑ cunctaʒ imoꝛã · anteq; des reſponſũvt intelligas qð diqꝛ qͥ pᷣus rñdet qᷓ; audiat · ſtultuʒ ſe eſſe demõſtrat⁊ cõſuſione vignũ. Cũctipotens.pe.coꝛ.i.deus cicta potẽs. Cũctitenẽs.tis.pe.coꝛ.i.cũcta tenens. Cuictus.a.ũ.i.vniuerſus· vel collecta ĩ vnũ vniuerſa multitudo· quaſi cunneuseo ꝙ oẽs in vnũ coeãt.Cũcti enĩ dicunt᷑ oẽs cũ cũcti ſunt⁊ ſimul faciũt·alit᷑ dicunt᷑ oẽs et nõ cũcti, ſcibit᷑ ꝑ.u. in pma ſyllaba. In/ uenit᷑ etiã cont ꝑ.o.vide.s.cont. Itẽ de⸗ dinat᷑ hęc cuncta t· Dñ qͥdã. Pꝛoſpicit cũcta ſi vis bene dicere cicta. S Cuneus.nei.m.S.i.collecta in vnũ militum vel peditũ multitudo Dñ qͥ in vnũ coeũt dicunt᷑ cuneus.quaſi couneus:eo ꝙ ĩi vnũ coeãt ⁊ cogant᷑ oẽs.Cuneus etiã dꝛ q̃ddã inſtrjm ligneũ ad findendũ ligna·⁊ ad fir/ mandũ ſtilũ in ferramẽto aliquo · vel alia re.ſilr a coeo· eo ꝙ coeat ĩ ſümitate· vel qꝛ ſui interpoſitione oiuerſa faciet coire vel coartari.ↄld cuiꝰ ſilitudinẽ dicũt cuneũ ĩ expeditione dici. Cuniculus.li.m. s.idẽ eſt quod cune.ſcilic via occulta ⁊ ſubterranea.Iñ hic cunicu/ lus. li.xe. coꝛ.quoddã aĩal in ſubterraneis habitãs cauernis.vel vꝛ cuniculus quaſi caniculus· eo ꝙ canũ indagine capiatur. Ninc cuniculinus.a.ũ.poſſeſſiuũ ·ut cuni/ culinę pelles. Itẽ cuniculus eſt quoddam genus machinarũ caute ad vrbes capiẽ/ das iuentũ. DNel eſt caſtrũ ſub terra factũ inſtar cunoꝑ. Nñ Ambꝛoſiꝰ ſup Egeſip/ pum. Joãnes pnceps ſeditionu cuniculũ ſuffodit. Et põt intelligi cuniculustã via illa ſubterranea qᷓ; machina ĩ ea facta:nã hmõi foueęſubterraneę ſepe fiũt ad capi/ — da oppidg. Cunnus.ni.m.s.dꝛ a cunio.nis.qð ideʒ eſt qð putreſcere vel ſtercus facerea eſt vas mulierũ. Inde cunnulusidem. Cunus. ni.mn. s.i.foꝛamẽ occulta via 2 ſub Cupedia dię.ſ.p.i.cupiditas edẽdi ⁊ bibẽ/ Dia d a cupidus. Dñ vlu gꝰin libꝛo de doc.chꝛiſtiana.Fieri poteſt ut ſine aliqus vitio cupedię vel voꝛacitatis ſcioſiſſimo cabo ſapiẽs vtat. Iñ cupedioſus.a.iũ.i.ſu/ perbus l cupidus. Cupes cupin.plalis nũeri.i.cibi lautioꝛes vnde poteſt oꝛiri cupido m Hug. Pa/ pias diẽ: Cupes faſtidioſꝰ ſuꝑbo.cupidꝰ. Cupidenarius.rij.m.s.i.denarioꝝ cupidꝰ. ſicut mercatoꝛ: ul adiectiue õt declinari: cupidenarius.a.ũ.i.cupieẽs denarios Pñ Terentius in Eunucho. Cõcurrũut leti ob⸗/ uiã mibi cupidenar Cup iainens a⸗de⸗voluiptantu, Cupido.inis /ꝓ cupiditate vel auaricia ẽ ge.fe.ſed ꝓ filio venerłſcilʒ deo amon eſt ge. maſ.Et ꝓ ambobo ſigtis illis ꝓduc pi. HDñ cupiditate ĩi Duidio de arte.Cð latet ignotũ eſtignoti nulla cupido Pꝛo ſilio venerl ĩ Ouidio de reme. Harce tuũ vatẽ ſceleris dãnante cupido. Inuenitur etiã cupido dtũs vel ablatiuꝰ de cupidcꝰ a.ũ ſic coꝛ.pi.ñ Ouidius in epi.:¶ iu/ uene ⁊ cupido credat᷑ reddita virgo. Et ſic reꝑit᷑ in tribo ſigtis. Dñ. Ipſe cupido nocet multis cupidoq; cupido. Cupidus.a.ũ.i.auarusſed cupidꝰ in acqui redo·auarus in retinendo. Iñ cupidulus i. aliquãtulũ cupidus. / Cupla.plę.f.p.di a copulo:las.Et ſunt c/ plęe partes ędificioꝝ ſic dictęq; copulant inter ſe luctãtes. AQuctãtes ſiliter ſut ꝑtes edificioꝛuʒ ſic dicti:eo ꝙ erecti inuicem ſe teneant moꝛe luctantiũ. Cuppa pęidẽ eſt quod doliũ. Dñ Lucanꝰ in.4 Nanq; ratẽ vacuę ſuſtẽtãt vndiq; Cunceſcik p. i ſollickuho anxietas. aut d cura quaſi coꝛ edẽs · vel coꝛ vrẽs · vel q̃ſi a coꝛde ruens:vel coꝛ agitãsetymologia eſt nõ cõpoſitio. Differt tñ cura a ſollici/ dine:q; ſollicitudo moderata eſt ⁊ tẽpo/ ralisſᷣ cura ſine moderamince eſt. Itẽ ci/ ra eſt medicina. Oñ. Cura fugat moꝛlos ⁊ auarũ pectus adurit. Curatoꝛ.toꝛis.m.t.dꝛ qui curã fert de puer q er ętatis ſũt vt ſua negoda admiſtrare nõ poſſint. Del qᷓ curã alicuiꝰ gerit defẽ⸗ dẽdo ipſũa ſtoꝛe hm leges legitime oa/ tus. Del qͥ res adoleſcẽtis admiſtrat. Et Differt a tutoꝛe:qꝛ curatoꝛ dat᷑ pncipalit reboa ſecũdario ꝑſonę.Tutoꝛ o pᷣmo 7 pꝛincipaliter dat perſonę.⁊ ſecũdario re/ bus vel patrimonio. Curculia.lię.f:.p.Et curculias vocãt nautę funes qͥbo ĩ tẽpeſtate vtũt hm Mug. Ba/ pias vicit:Curculias nautę ſuo moꝛe vo/ cant funes quibo in tẽpeſtatibo ytunk. Curculio.onis..t.qͥdaʒ vermis qͥ comedit legumia. 7 Dꝛ a gutture· q; pene nihil ali/ ud eſt q; guttur·q̃ſi enĩ totus ↄſtat ĩ gut/ ture. Et hoc nomẽ vitioſe inuenit ſciptũ ꝑ.g.cũ certũ ſit eſſe ſcribendũ ꝑ.c.ſcilʒ cur/ culio· ſed hic erroꝛ ꝓceſſit a deriuatiõe fa/ cta a gutture.Pꝛ enĩ curculio q̃i gurgulio a gutture. ⁊ hinc facta trãſſatiõe curculio dꝛ pꝛiapꝰ.Cũ enĩ pꝛiapus eſt inflatus eſt ſilis illi vermi.Cotus eni videt᷑ conſtare in gutture.⁊ fere nihil aliud eẽ videt᷑ niſi guttur ſm Mug. Papias dic̃. Curculio vermis frumẽti vel fabę. Iñ curculiũcul⸗ li. diminutiuũ.i.paruꝰ curculio. Cunia. ri p.eſtloc vbi reddit ius vłha/ bitatio pꝛincipisa dꝛ a cura:quia ibi fre/ quẽs cura ẽ ⁊ ſollicitudo de rebo admini/ ſtrandis.De curia vicit qͥdã. Curia cura/ rũ genitrix:nutrixq; maloꝝ. Inuictj vic/ tosinhoneſtis ꝓquat honeſtos.Et eſt ibi qdã coloꝛ rhetoꝛicq vꝛ agnoĩatio. Item curia.i.meretrix. Oñ⸗Curia ius curat me⸗ retrix eſt curia dicta. Curialis.ↄ.t: hocle.qui eſt de curia.vel pꝑ/ tinens ad curiã · vel res curię. Itẽ curialis dꝛ ille qͥ eſt officio curię vel iudicis obno xius.i.obligatus.⁊ adulat᷑ pncipibo.viſ. xxx vij. nonne. Oñ curiales oicimꝰ oẽsjq quacũq; cõditione obligati ſunt curię ali chius publicę ptãtis ſiue milites ſiue ad/ uocati ſint·ſiue iudices/ſiue officiales:ſiue hiſtriones.⁊ bꝛeuit᷑ qͥ cũq; ſiue habentes officiũ honeſtü ſiue inboneſti. Curio.onis.m.t.qͥ eſt de curia.⁊ cõponitur cũ de · vt decurio. Curiones etiam dicunt q accipiũt curaʒ de plebe.⁊ciuilia officia ꝓcurant exequunt᷑. Idẽ ⁊ decuriones ⁊ curiales dicti ſunt. DU—⸗ urioſus.a.ñ.i.facetus/oicaxvrbanꝰ. Itẽ ꝓꝛie curioſus dꝛ qͥ vitã alioꝝ iueſtigat⁊ ſua intioꝛa igno:at. Iñ curioſitas⁊ ſumit᷑ p ſͤtilitate nimia cura exqͥſita de renũ,c. I.li. vj. Curlſus.us.ui Currax.o.t.i.velox⁊ curſu potẽs. Iñ curra⸗ culus la. lu.i, aliquãtulũ currax vel velox. Curriculũ.li.n.S.i.paruus curſus.vel tẽcon curſus·ſiue ſpaciũvel etiã ipſu tempꝰ.qꝛ non ſtat ſed currit· vel locus ſiue ſpaciũ ĩ quo fit curſus vel officiũ currẽdi.Et abla/ tiuus ſingularis huiꝰ noĩs ſcilʒ curriculo ponit᷑ aduerbialit p cito vel celeriter NHñ Plautus. Aicet nos abire curriculo. Et Terentiꝰ. Percurrere curriculo. Sʒ vᷣm Hug. melius eſt vt bic? ibi teneat᷑ in vi ablatiui ponat᷑ p curſu:vt ſit ſenſus:Cur riculo.i.cito curſu. ðððð Currii:tis.i.Juno.⁊ dĩ a cura.qꝛ credebat᷑ cunã gerere pplo · vel potiꝰ oꝛa currꝰ quia Juno vtit᷑ curru ⁊ armis.Eſt enĩ dea bel/ li ꝓtegẽdo ꝓpłm. Et ꝓducit pe.DHñ Mar tial. Curriti debent memoꝛare bellantes. Currus.rus.rui.qͥddã genꝰ vehiculi. Inde curriculus.i.paruus curus. Curſilis.ↄ.t:⁊ hocle.pe.coꝛ.i.ad currendum facilis Curſioonis.F.t.eſt ipſe actus currendi. Curſoꝛ or.m.t.d a currovt curſoꝛ domini papę. „ 8. ui.ẽ w locitas pedũ: dẽ a cure. Curruca.cę.f.p.eſt qdã auis:ꝗ alienos pul los educat vel nutrit.et dẽ a cuculꝰ.eo q; Dũu cuculꝰ eius oua ſoꝛbeat ſua relinques curruca tamdiu ea fonet pullos natos educat donec filij inde nati excretiieam currucã comedant. Mñæ curruca vẽ ille qͥ c cedat nutrire filios ſuos/nutrit aliẽos Pec eadẽ auis linoſa oooꝛ. Curulis.m.t.eſt ſedes conſulũ vel pꝛeętoꝛũ eędiliũ.⁊ oꝛ curulis q̃ſi currulisq ĩ curru ferebat. Iñ hic ⁊ hbęc curulisa ̊ le adiec/ tiuũ. Et hic et hec curulis·qͥ ex dignitate ſedet in tali ſede. Et coꝛ.pmãE pducit pe. Hñ.Doſſidet hanc ſedeʒ pſul pꝑtoꝛq; cu/ Cuſpis.is.f.t.O ꝓpꝛie poſterioꝛ ꝑs haſteę vꝛ a ceſpite R a virgulto. Dꝛ tñ qñq; cnſpis ipſa haſta · qñq; ſummitas haſtę· quãdoq; haſtile amentatiu. — Cuſtos. ois. 9.t.i. puatoꝛ· paſtoꝛ pcuratoꝛ· Inde bęe cuſtodia dię.⁊ cuſtodela.lępe. pꝓ in eodẽ ſenſu. Et hic cuſtodianiꝰet bęc ciſtodiaria/idem quod cuſtos. Cuſtodia eſt exbibitio reoꝑvt diẽ Axo. Scðm legiſtas eſt cuſtodia quę fit ĩ car/ ceribo publidqæ etiã phibet carceres Pua⸗ tos · vt patet. ff.et. C. de Ppua.carce. mihi. Cutis, tis. ft. i pellis, dꝛ a cote gręce qu.d Nian Awlr N to⸗ enp⸗ eſnhi Bamnal ne Bi nub Gß dutiny Müsr ndebat qin Wd RiNe rclun Mendun di Wuni iaane⸗ wopll hen Anqnis Hs mnen wilei inlios i Ggiann Dendre⸗ tniginn up 8 haſt ſonat inciſio. Sed pellis oꝛ qꝛ extraneas iiurias coꝛpoꝛis tegẽdo pellit: DPellis o detracta iam dẽ· Coꝛiũ a carne/quã tegit. ſed hoc bꝛutis aĩalibo eſt ꝓpꝛin. Cutis vxo diqꝛ pm inciſioneʒ patit᷑. coꝛ.cu. Dñ Birrhia. Pena tenet ſtimulos mnouat illa cutẽ. Iñ cuticula.lei.parua cutiss Cuticus.a.ũ.i.ſtupꝛatuscoꝛrupt⁊ dĩa oi tis.⁊ cõponitur cũ re · vt recuticus.a.i.in eodẽ ſenſu⸗vel qͥ retrouerſam habet pelleʒ mẽbꝛi virilis. Dñ reꝑcutici ꝓpꝛie dicunt iudei · q̃ſi retro habentes cutẽ.i.circũciſi. Carẽt enĩ anterioꝛi pelle virilis membꝛi. Vñ Martialis ad ſuã vxoꝛẽ ait.Nec re⸗ cuticoꝛũ fugis inguina iudęoꝝ.Et Perſiꝰ Netuticaq; ſabbata pelł Et vocauit ſab⸗ bata recutica ꝓpter recuticos · q; ad eos Etinent. ⁊ ea celebꝛant. Abir ſiue dauir oꝛaculũ diei ·ſ o m libꝛo Regl interßtat loq̃la. Dabꝛeiamin · liber qͥ dẽ ſermo dierũ.i.paralypomenon. DPactylos gręce.latine digitus bN.. Dactylus.li.m.s.i.rructus palmarũ.et dĩ a dactyloy quod ẽ digitusqꝛ digitoꝝ ſi militudinẽ imitari videt᷑. Item vactylus eſt qͥdã pes metricusqͥ ad modum vigiti alongioꝛi modo inchoãsin duas deſinit bꝛeues. vt carmina menalus. Iñ vactyli⸗ cus.a.ũ.vt dactylicũ metrũ.quod cõſtat ex dactylis · vel in quo vactylus mag do⸗ minat. Dactylus etiã iuenit᷑ p digito vel anulo apud nos m Mug ? Pacus.oi.quidã ppłus: dꝛ vacus q̃i dagꝰ qꝛ de gethoꝛũ genere dicunt᷑ fuiſſe ceati Daci.Et declinat h dacci, p pplo illiꝰ tę ⁊ hęc daca cęp femina.⁊ dacus.ca.cũ. Iñ hec vacia.cię.terra eoꝝ. Pagon indedi malſ. ge idolũ fuit inacoto vbi arca dei capta fuit. Dalila.·interpᷣtat᷑ paupercula vel ſitula · con iunx Samſonis fuit. D Dalmanutalocus qͥdã eſt de quo babetur Marci.838· . Dalmatia regio eſt. Iñ dalmatid.aũ. Itẽ dalmatica cępe · coꝛ eſt ꝗdaʒ veſtis ſacer dotalis pmũ ĩ dalmatia regione ↄtexta. Dalũ.li.n.s.minimũ velũ ad nauis pꝛoꝛaʒ Dama.mę.f.p.eſtquoddã aial quadrupes vt dicũt· capꝛea: videt᷑ did a de maunu Inde dama q̃ſi dema· eo ꝙ de mann fu⸗/ giat. Papias ꝓo vicit: Dama incerti ge. aiĩaliũ genus timidũ ⁊ ibelle· canes nimiũ BDamaris. pe. coꝛ.nomẽ eſt cuiuſda mulien. Vngdeĩ Auroꝛa. Credis o Damarquã moꝛũ gratia ditat. HDamaſcus vrbs eſt ſyrig cõdita 7 denoia⸗ ta a damaſco vel ab Eleaçaro diſpẽſato/ re Abꝛaę. Mec antea ĩ oĩ ſynia tenuit pn/ cipatũ. DHamaſous interpᷣtat ſanguinem bibẽs · qꝛ interfectus ibi fuit A¶bel a Cain: abſcõſuſe; ĩ ſabulo flumis. Inde vama/ ſcenus.a.ũ.pe p.nomẽ gentile. DHñ.i.pa/⸗ ralypo.i8:ꝛ Dupuenit aut ſyr damaſce nus. Itẽ damaſcena.nęqda arboꝛ· ſcilicʒ dat⁊ melioꝛ.vel qꝛ pᷣmo inde aduecta eſt Iñ hoc damaſcenũ fructus euus. Damnũ eſt diminutio vel adẽptio patri monij. 1 dĩ a demo nł viminuo ſᷣm Mo⸗/ ſti. ff. de dã.ĩfec.l.iij. Etiã qñq; dãnũ ẽ lucx ceſſans. Itẽ dãnũ ſubito et nobis neſciẽ/ bus fit · ſed iacturã ſcientes: vltro patim̃. detrimẽtũ v leue dãnũ eſt. Iñ damno/ ſus.a. ũ.q fert dãnũ.⁊ cõparat᷑. Iñ oãno/ ſe aduerbiũ dãnoſitas.tatis. Damula.lę.f.p.pe.coꝛ.i.parua dama ſcom Houg · Papias dicit. Damula genus fere capꝛioli ſilis: vel vt qͥdã vicũt muſtela. Dan . interpꝛetat᷑ iudici aut iudicãs.Fuit eni filius Jacob ex anclla Kachel. ala eni vũ eũ pepiſſet oixit Rachel oña eiꝰ: Judicauit me oñs: exandiẽs deditm fi/ liũ: ita cauſã noĩs expᷣſſit ut qꝛ iudicaſſet ñs filio ancillę iudiciũĩ nomẽ imponeret De cuius genere vel tribu naſciturus eſt antichꝛiſtus. Et in hui figurã Dan nõ cõ numerat᷑ int cẽtũ q̃dragintaq̃ttuo: milia ſignatos. Tpod. F7 Danai dvicunt gręci·a Dano rege. Daniel · interpᷣtat᷑ iudiciũ dei ·a dan qð eſt iudiciũ el quod eſt deus. Daniſta.ſtę.m.p.i.feneratoꝛ: dꝛ a danus. Danub ius. bij.m. s.germanię fluuius vꝛ a vi copia niuiũ ·qͥbo magis auget. Iſteẽ quia in europa plus oĩbo habet famam. Idẽ hiſter.q; dũ ꝑ inumeras vadit gen/ tes:mutat nomẽa maioꝛes vires adqrit. Nꝛit᷑ aũt germanicis iugis in occidẽtali/ bus partibo barbaroꝑ ꝑgens ↄtra oꝛi’ temſexaginta fluuios in ſe reapitſepteʒ oſtijs in ponticũ mare inrtttt. Danus ani.m.S.i.feratoꝛ.a do das. Bapax.o.t.i.loquax ⁊ facundus ex ciboet dia vapes. Inde vapaticus.. ũ. pe coꝛ. qð ⁊ dapticus ĩuenit᷑i.manifeſt aꝑpt⁊⸗ largus. apſilis munific· magnific. Iñ dapatice aduerbiũ.i.magniſice vel large „2 Dapſiliter vel munificenter. Paps vel oapes dapis i. epuluxß dapes nobiliũ ſut· epule puatoꝝ.uł oapes deo/ rumepulę hoiuʒ. coꝛ.a. Oñ qͥdã. Mo⸗/ bilitat viles frons generoſa dapes. Dapiter.a.iũ.pe.coꝛ.qͥ fert dopem. Dapſilis...t.⁊ hocle.i.argus.⁊ ſcipue in cbisa cõparat᷑. Inde vapſilims.i.largi/ tas.⁊ coꝛ.pſi. Onde. Dapſilis eſt dapib⸗ alijs rebus q largus. VDardanus.pe. coꝛ. filius Youis Electręqͥ; pter fratricidiũ receſſit de italia tenuit illa loca vbi poſtes troia fuitqͥ cõgregat hincinde ruſtiqillorũ locoꝛũ inſimul.pꝛi/ mus actoꝛ troię extitit Oñ troia oẽ var/ Dania.⁊ troiani dardanija vardanides. a cuius ntõ ſingulari ſubtracta de ſyllaba fit hęc dardanis. nidis.i.fęmia troiana. Darius rex chaldęomꝛil. Data vel oatũ eſt chꝛactericatio in fine cõ/ ſtitutionũ vel litterarũ inſcripta · ex q̃ co/ gnofſci põt quo mẽſe vel die inſtrumẽtuʒ vel glibet lra emanauit.⁊ a quo tempoꝛe obliget cõſtitutio vel ꝓſit gratia in ſcnipi facta · vide de hoc Jo. an. in fineli · vj. ſuꝑ Daticius.a.i.i.facilis ad dandũ. Et vati⸗ cij dicunt᷑ diticij · ſcilʒ qꝛ victi vel vincẽdi tradũit ſe hoſtibo victcoꝛibb. Datio in ſolutũ ẽ datio ꝓ ſolutiõe et ſatiſ⸗ factione. eſt vna ſpẽs cõtractus innoĩati ſcilʒ do vt facias. Derbigratia· Cũ Petrꝰ deberet Joanni cẽtũ · agit inter ipſos vt Petrus det ei in ſolutũ.i p ſolutiõe et ſa/ tiſfactione eiuſdẽ vnã domi. Datiuus.ui/p tertio caſu a do das.dicit᷑. Dauid.interpᷣtat᷑ manu foꝛtis:vel deſidera bilis. Vꝛ etiã adeodatusſcilʒ in regẽ. Dꝛ ettiã filius ſaltus vel ſaltãs. qꝛ ð ſaltu vbi oynues paſcebat aſſũptus eſt in regẽ. Etiã dꝛ polymitarius ex genereqꝛ mater eius fuit ex genere Beleleel .qͥ erat polymita⸗ rius· vt patet in Exo. Poteſt etiã decli⸗ nari. Onde. Dic Dauid Dauidis decli⸗ nabile ſi vüĩiss. Dauus.ui.m.s.fuit ſeruns Symonisſed malus ⁊ fraudulenta interptat᷑ deuiq; faciebat SGSymonẽ deuiare · vel q̃ſi dans piã: Na eius cõſilio oĩa agebat Paphi/⸗ lus.· DHel q̃ſi dans vana·ſic facebat Sy⸗ moni· Modo aũt p qͥlibet ſeruo fraudu/ lento 1callido ponit. D gnte G Deambulacrũcri.n.s. pe.coꝛ. vbi deambu/ lari bene poteett. Deambulatoꝛiũ.rij. qð ꝓpꝛie dẽ lobiũqð fit iuxta domos ad ſpactãädgii. Debilis. )cta hocle. quod facile debellatur 17 dig debello las. vel vꝛ ade ⁊ bilis quod eſt humoꝛ coꝛpus afficiẽs · quaſi ꝑ bilem factus fragilis ⁊ deoꝛſũ a viribo Iñ debi⸗ litas tatttiiis. Debitũ eſt qð aliqͥs alteni ex naturali vel „— X VBebitoꝛ eſt qͥ accpit pecuniã a ceditoꝛe BDebitoꝛeſ ciuitatu ſunt qͥ tenent᷑ ciuitatib- ſed in actione debiti ieus cedit. vt. C. eo.t..i. xci Deca.i.decẽ.ſed deca dicũt gręci·nos decẽ Becas caſte gentos vnu idem ſignt. ?'T deca decas cadis.i.decẽ. Onde qͥ da. Per decades cẽtũ · ꝑ centũ mille redũdant. Decachoꝛdus.a.ñ.i.decẽ choꝛdaru. Vecalog.gi.m.s.pe.coꝛ.i.decẽ ſcepta leg. BPecania.ſ.p.i.ſocietas decẽ viroꝛu.vel di/ gnitas decani. Decanilſſa. ſe. f. p. eſt vxoꝛ decani · vel decẽ viros habet ſub ſe. Decan ni m. . pe p. qui decẽ viros habet ſub fe · ſiue in ecclia ſiue ex ßm Mug. Ha⸗/ pias dicit. Decani victi ꝙ decẽ militibo lſerunt᷑ vel denriiiss. BPecapolis.lis.i. ciuitas vel regio ꝗ decem habet ciuitates ſub ſe.⁊ dꝛ a deca quodẽ ecẽa polis quod ẽ ciuitas. Et facit giũs decapolis ul decapoleos. Oñ Marci.7 Inter medios fines decapoleos. Iñ de/ capolitanus oñs illius ciuitatj. vel eps vel archieps illius cuitatis. . Decem a deca dꝛa eſt nomẽ nuerale inde/ dlinabile oĩs ge. mẽſe.i.a.martio.⁊ dꝛ a decẽ ⁊ imberquia pluuioſus eſt ⁊ imbꝛibo abundare ſolet. Pöõt etiã dedlinari adiectiue · hic ⁊ hec de⸗ ember bocbꝛea fact ablatio ſingulan S „ ja actũs pluralis es vel is. Becemocto cõponita decẽ octo:⁊ eſtoĩs ge.x indedi:⁊ pluralis nũeri ·a quo deci „ muſoctauus.a.i. . BPecempeda. de. pe. coꝛ. i. poꝛtica decẽ pequʒ BPñ Mꝛatius in odis. Nulla decẽpedas metata poꝛticis. December bꝛis eſt decimus menſis a pᷣmo vfudn dunbi iic etrleen glognr Uobln ni⸗ tänmrn . wee nſt i ð Pu Dd Nawe wobebet jwen cde uugis Prar vs ſid ge uce ipnd ua nſet. d/ ſgen piſin nn odis Pecẽſeptẽ.oĩs.ge.nũeripłalis indecli· Iñ decimuſſeptimus.a.ũ. Decẽnalis.i.bellũ decẽ annis geſtũ · poteſt etiã declinari adiectiue/hic ⁊ hęc decẽna/ lis. hocle.i. decẽ annoꝛil. Becẽnis.9.ta hot ne.i.decẽ annoꝝ.Iñ cẽniũ.nij.ſpaciũ decẽ annoꝛũñin. decimuſnonus.a.n. Becẽnouẽ.oĩs.ge.indecli·płis nũeri. Iñ PBecens.tis.o.t. participiũ. decens aliqñũ nomẽ. Et vꝛ decẽs motu coꝛpoꝛis · ſpecio⸗ ſus ſpecie· foꝛmoſusnatura ul foꝛma· Itẽ decẽs.i.cõpoſitus.ꝑfectus:egregię foꝛmę ꝑfectę.⁊ cõparat᷑ decens.tioꝛ.tiſſimus. Decẽtarius.rij.i.ingenioſus:pmptꝰpara/ tus. vel copioſus.⁊ oꝛ a deccen. Decẽtrix.ſ.t.nauis compta·a decẽ dẽ Veceſſus.us.ui.i.moꝛs. Becibilis.ↄ.t.⁊ hoc le.quẽ decet alid vl poteſt vecere · vel quog decet. Beciduus.a.i.i.ad cadẽdũ facilis. Secmula.le.f.p.i.parua decima. Becimus.a. .⁊ heęc decima mę· a decem dꝛ Et nota ꝙ antiq vicebãt decumꝰ p deci mus decuma p decima: H Becima ſᷣm Moſti.ẽ oĩuʒ bonoꝝ mobiliũ licite adqͥſitoꝑ pars decma · deo vata· vi uina cõſtitutiõe debita.·humanaq; ↄſue tudine apꝛobata.de deci.c.i.et.c.parro/ chianus.c. non eſt. c.tua nobis.S. veruʒ. · ci non ſit ab hoie. Decimarum tres ſunt ſxẽs bᷣm PVoſti in ſũ. QMuedã pſonales quę debent ex oꝑe per/ ſonaliut ex artiſicio· ſcia · militia·negocia/ tione ⁊c. Quedã pᷣdiales ꝗͥ pueniũt exp/ dijs · vt vinũ · blada.fructus arboꝝ.Caleſ eni dandeę ſunt illi ecclię in cuꝰ parrochia ſita ſunt pꝛędia.de oeci.ad apłice.Etiam indęi tenent᷑ ſoluere vecimas diales.c. oe terriseo.ti. Itẽ debẽt ſolui de diũſis ſemibo vnius agri.nõ tm̃ ð vno ſi fuerint ſucceſſiue ſemĩati.c.ex parte canonicoꝛũ. eo.ti.Etiã ciſterciẽſes⁊ alij qͥ ſi nullo gau dent pᷣuilegio· dare tenent᷑ decimas de terris de nouo adqͥſitis licʒ eas pꝛopꝛijs manibo excolãt.c.nuꝑ.e.ti. Quędã ſũt de/ cimę mixtę.⁊ pñt dici hę de qͥbo dubitat᷑ vtrũ ſint pdiales vel pſonalesut ð agnis ⁊ fętibo alioꝛũ aĩaliũ:ꝗ ſunt in paſeus et gregatim paſcunt. Decipula.lę.f.p.pe.coꝛ.dẽ inſtrm 8 ad ali quid decpiẽdũ efficit᷑ ſicut muſapula ad mures capiendos. Dñ decipula pot eſſe deceptio · muſcipula.laqueꝰpedica·et dẽ e⸗ a decipio. Dñ Job · 9? IAbſcõdita ẽ ĩt᷑ra pedica eiꝰ.⁊ dedpula eius ſuꝑ ſemitã. Iñ decipuloſus.i.rraudulentus. Declinis.nis.ↄ.ta hocne.et decdlinꝰ.a.ũ.pe. ꝓ.in eodẽ ſenſu.i.deoꝛſũ inclinat uł pla⸗ nus:/qᷓi veoꝛſũ a dino. Iñ declinitas. Declinatio.f.p.i.inclinatio/inflexio- Peclinabilis.ↄ.ta hocle.⁊ declinatus.a.i. qð põᷣt vedinari ·vel qð decdinat᷑. Decoloꝛ.loꝛis.ↄ.t.i.ſine coloꝛe. . Decoꝛ.oꝛi m.t.i.honoꝛ: dꝛ a decet: coꝛri pit. o. in gtõ. Oñ Danielis.xi? Et ſtabit Iloco eius viliſſimus ⁊ idignꝰ decoꝛe re/ gio. Inuenit᷑ tñ ſᷣm quoſdã antiquos ꝓ bonoꝛus.ra.rũ.adiectiue poſitü.Et cõpo/ nit᷑ cũ in vel dea dĩ hic⁊ hęc indecoꝛ.con.. hic⁊ hęc dedecoꝛ.corlcoꝛrepta.o.in gtõ in eo dẽ ſenſu:ſcilʒ inhonoꝛus: dedecoꝛo/ ſus.Oñ Nirgilius. Mõ tñ idecoꝛẽ tua te regina reliqͥt. Inde decoꝛus.a.ũ.me.coꝛ.i honoꝛus.Hel vecoꝛus..honoꝛ põt deri/ uari a vecus.oꝛis.Oñ Statiꝰ theba. Ter rarum decoꝛa alta viri decoꝛiq; iugales Itẽ decoꝛ.oꝛis ꝓducta.o.in gtõ.i.venu⸗/ ſtas ⁊ pulcritudo.⁊ d a decoꝛo.ras. Iñ vecoꝛꝰ.a.ũ.me p.i.pulcer.egregiꝰulꝑfec/ te foꝛmęvenuſtꝰ Dñ qͥdã. vld cęli deco/ ra nos erige virgo decoꝛa. Peq epitus.a.ũ.i.valde ſenex.quaſi iã de⸗ oꝛſum a crepoꝛeqꝛ iam deſierit crepare.i. ſonare · ſciliq aperte loqui vel ꝓlationem expꝛimere. ðèðYMUGDMWUDW Decxretiſta.ſtę.ↄ.t.qui ſtudet in decretis. Hecretus.a.ũ hoc decetũ ti.ſtatutũ pa/ trũ· definitũ iudiciũ. Iñ hic ⁊ hęc decre/ talis ⁊ hocle. vt Iſta dicta ſũt decretalia i.quę in decretis cõtinent Et płalit H̊ de qeta ꝓ libꝛo qͥ cõtinẽt᷑ decreta. Innenit etiã oecretalis ſubſtãtiue.ut In tali de⸗/ cretali dꝛ. Itẽ decret.a.i.inuenit᷑ a de/ creſco. is.decreui: põt ibi eẽ augmẽtati/ uũ vel pꝛiuatiuũ. Et vecretuʒ eſt ſupinũ duoꝝ verboꝛũ · ſclʒ vecreſco ⁊ decemo.⁊ decreui eſt eoꝛũ ſᷣteriti. Decretũ pm Spe.vꝛ multis modisqñq; dẽ ſnĩa diffinitiua· vt.ff.de re iudi.l.de/ creta. vel interlocutoꝛia.ff. de aſſel.l.i.fi. Qñq; id qð papa ↄſtituit ſeu ſtatuit de conſilio cardinaliũ nulla facta ↄſultatio/ ne.Et tũc in ſciptis redigit vt ð reſcrip. pſenti. Oñq; vꝛ cõſenſus eligẽtiũ in ſcri/ ptis redactus vt.ij.q.i.legũ · de elec.ino/ tuit. Qñq; eſt illud quod caplłin uł oꝛdo ſiue vniuerſitas uł maioꝛ pars oꝛdinauit yt. ff. ꝙ cuiuſ. vni.no/l. plane. Qñq; eſt iudicis autoꝛitas in alienationibo rerum Scipue minoꝝ interpoſi ita. vt. C. de di. minoꝛu.l.interpoſita. Mñq; vĩ autoꝛitas pncipis reſciptis bñnicialibo intpoſita vt ð reſcrip.c. gra.li.vi. Et ſm co. illud dec etũ eſt cõſirmatoꝛiũ gręqꝛ ex h̊ pꝛin ceps inſinuat ſuã volũtatẽ ꝗ ſeruãda eſt. etiã bᷣm euũ ligat ignoꝛates. Eſt etiã qddã decretũ decurionũ:quod in inuitos ſuper muneribo reꝝ tribui poteſt. exceptis qͥ li/ beraliu ſtudioꝝ laboꝛbo inſun qͥ medẽ/ vi cauſa fungunt. C. de decre. decuri. l. ex/ ceptis.lixꝰ Qnq; decretũ eſt iuſſus iudi cis quo mãdat bona alicui ꝓpt᷑ eiꝰ contu/ madiam poſſideri. Decretalis pᷣm Hoſti.in ſũ.eſt epła in qua papa ad cõſultationẽ alicuius reſpõdet- de reſcrip.c.j.ſiue ſolus ·ſiue de cõſilio fra/ trũ · vt de elec. bonę memoꝛiępᷣ. Bñ. De/ cretũ ſtatuit decretaliſq; reſcᷣdet. Sed canõ eſt cõſtitutio eccliaſtica.vel ſtatutũ in cõd lio generali ediuuu. DPecubisę. aru.i.vigilię· vel qð vulgo dicit paleę młier. Oñ vꝛ. Meęc iacet ĩ decubijs Decumanus. ni. m. S. maximus limes int agrosqui ab oꝛiẽte in occidẽtẽ ꝑ traãſuer/ ſum dirigit᷑qui qꝛ foꝛmaʒ decẽ efficit · de/ cumanus eſt appellat. IUger eni bñ viui/ ſus figurã denarij nũeri efficit:Naã cardo di alius limes ĩ agris:qͥ a ſeptẽtrione di/⸗ rectus eſta vꝛ a cardine cęli· q; ibi celum volurrrtt : Decurio. onis.i.de curia eiectus.vel xotius de curia exiſtẽs. In eodẽ ſenſu iuenit᷑ hic dechres ris.⁊ hic decudes dis. Inueniũt᷑ etiã hęc noĩa in alia ſigtioneſalʒ pꝛo eo qui decimã partẽ de bonis ducit. vel qui eſt ſuꝑ decẽ milites cõſtitutus ĩ curia do/ minonꝝ vel pncipiſicut centurio ſuꝑ cẽtũ. Pñ.Centurio cẽtũ·bis qͥnq; decurio du⸗ cit. Alij vicũt ꝙ decuriões appellati ſüt ex eo .ꝙ; ci ciuitates ⁊ macipia cõſtruebant᷑ cuiuſq; loci·gra cõſilij· decima pars hoĩuʒ pia colligebãt. vt.ff. de v. ſig.ſi pupillus. Pel dicunt᷑ decuriones ex eo ꝙ cũ colo/⸗ mię vucerent: decima parſeoꝑ ꝗ ducebãt᷑ cõſiliũ publicũ cõſtitueban. Decushabẽs coꝛreptaʒ.orin gtõ.i.honoꝛ vel veneratio. Et bm Papiã eſt gloꝛię· H decoꝛ.coreſt foꝛmę.Et a decus ꝑ cõpoſi⸗ tionẽ dr dedecus. oꝛis.i.vituperatio ꝗᷓ fit cõtra decus. Oñ ATug. Muq; eſt dedec cilpę ſiue decoꝛe iuſticię. Iñ dedecoꝛoſus Aa.u.i.vitio plenusĩpudibundus. Pedalus.li.pe.coꝛ.dꝛ a vędalon qð inter⸗ piꝛetatur doctus· di qdam qui fuit valde doctus? ingenioſus artifex. Inde qͥlibet ingenioſus artifex põt dici dedalus. Bedicatio.onis.F.t.:.cõſecatio tẽpli ulcõ/ ſũmatio.a dedico.as.i.ſacro. Deditio. onis t. oi traditio aut redditio qqua qͥ ſe reddit victũ vel vincẽdũ hoſti⸗ bus victoꝛibo. vĩ a verbo dedo.is.qð ẽ ſe tradit. Itẽ deditius vꝛ etiã qͥ de ſua p/ uintia ad aliã ſe tradidit. Capias vo oi/ at. Deditij a deditione dicti quõdã duʒ dduerſũ ꝓplm romanũ ſerui arma ſũpſiſ⸗/ ſent comphenſi ſtigmatibo affecti ſunt· ex his poſt manumiſſionẽ ꝓpter ſupplicoꝛũ notas ad vignitatẽ cuii romanoꝑ non Peductio eſt deſalcatio vel ſeparatio· qa deducere ſeparare di. „ dibus vel punuus. VDefenſoꝛ ſonli. actoꝛ patronꝰ. xel oꝛ ille qͥ ſine màdato cautione pſtita de iudicato ſolui aliũ defendit. vel eiꝰ defeſioni ſe of⸗ fert · vt. ff. e ꝓpcur.l.ſi ꝓcuratoꝛ.S. ſi. Defenſacului.li.n. .i. defenſio vel id quod Defendaiit. Defluus.a.ij.qð cito viſcurrita defluo Defluũ.deſRlui.n.S.i.viſcurſio. Befoꝛmis.u.t.⁊ hoc me.i turpis·qi veoꝛſũ a foꝛma ſalʒ pulca. Itẽ vefoꝛmis i. vltra modũ magnus.q̃i veoꝛſũ a foꝛma.ſcilicʒ iuſta. Et bm Papiã: Defoꝛmiscui deeſt foꝛmaa ſpectat ad coꝛpus. Curpe aũt ad qrimẽ velad aiuz refer. Befreſus.a.ũ.i.detritdecuſſusa frẽdeo. Defunctus.a.ũ.i.moꝛtuus.⁊ dꝛ a vefũgoꝛ. geris.i. veoꝛſũ a füctione eſſeqꝛ veoꝛſum eſt a functione vitę. Iẽ quõda functi di⸗ cebat᷑ quoddã genus ciuiũ qͥ fungebant officio honoꝛe aliquo. Inde defunctos moꝛtuos dicimꝰ. qᷣ cõpleuerũt vitę offi/ cia. Mihil eni iã faciũt. Iñ vefüctio · onis i.moꝛs. Itẽ defunctio etiã idẽ eſt quoda Debito liberatio defunctꝰ.i.liberatus. DBegener. coĩs ge. decli.ᷣ oĩs ↄſtructione·ẽ qui deo:ſũ eſt a genere ⁊ nobilitate.i.in/ ecoꝛ. Et coꝛ pe. gti. Vnde Aucanin. 6⸗ BDegeneres trepidant aĩ peioꝛaq; vᷣſant. Papias vo vicit: Degener qui ex nobili genere naſcit᷑ ? inhoneſte viuit⸗ Hegener igbilis impari genere · ſuo generi viſſilis PBefęcatus.a.ũ.xe p.i.ſine fęce vel ſine ſa oꝛ/ 18 9 inte⸗ ultypelce eqltrr uis D Ci bvſn chisgdi aigſ , yo di⸗ cida mſhc⸗ Whanten tiuphlani r pnrhe⸗ ile Undicaro gniſech⸗ A. dcd ⸗ ſioenſi Binin ſalg NR mü Baſiin ri in naidi⸗ Cebent mmcos noft cos Ae s inn unli 9746. Nener ocuis DVegina grece latine moꝛſus. PBe gulatoꝛ.i.gulę deditus. Beviſcẽs.oĩs.t.i.aꝑtũ hiatũ diffuſũ bñs valde hiſcens. «”c Deicida.ↄ.p.pe.coꝛ.qͥ deũ occidit. Deicola..p.pꝑe.coꝛ.q deũ colit. Delatoꝛ. toꝛis.i.acculatoꝛc dꝛ a defero de/ fers.quod eſt accuſare. Dñ. 2. Machab. 4² Dymon aut pdictus pecuiaꝑ ⁊ patrię delatoꝛ.i.accuſatoꝛ.Et vt Papias dicit: Delatoꝛaccuſatoꝛ· eo ꝙ detegit qð late⸗ bat · aut facultates ꝓdit alienas. DBelatura rę. di acculatio vel pditio · detra⸗ ctio vel depoꝛtatio. Delatus i.de vno loco ad aliũ lat· vel de/ oꝛſũ latus:accuſatus. Delboꝛa interpᷣtat᷑ apex loquax.⁊ coꝛ.pe. VDñ Auroꝛa. Mic ſubijt moꝛteʒ Rebecce Delboꝛa nutrix. Belectus.us.ui.i.electio facta et multis· et delectus.a.ij.adiectiue.i.electꝰ ex multis. Delegat᷑ ẽ cui cauſa cõmittit᷑ ininãda vel exequẽda vices delegãtis reſᷣſentãs.⁊ in iuriſdictione nihil ꝓpꝛiũ habens vt. ff. de offi. elꝰ cui man · eſt iur̃. l.j fi:.l.iij.de offi. dele. Oel delegatus eſt is cui a ſmo põ/ tifice vel oꝛdinario vel delegato pᷣncipis caula cõ mittit. Inde ſub delegat qͥ d: re⸗ ſpectu delegat · Beletus.a.ũ.pꝑe/p.i.deſtructus Delibatio.onis.ſt.i.deguſtatio/ĩmolatio Et bᷣm hãc ſigtionẽ dꝛ ad Ro.xiꝰ Si de libatio eſt facta et maſſa. Delibatio etiaz accipit᷑ ibi ꝓ particula vel poꝛtiõe ad ſi/ militudinẽ eius qui parũ cõtingit vl de⸗ guſtat de re vt habeat experiẽtiã totiꝰ. Belibatus.a.u.i.deguſtatus. Beliberatio eſt puida cauſeę circũſpectio cei qua rõ totũ agit.⁊ furoꝛ ſibinõ vendicat. Xj.q.iij.illa poſitoꝝ.⁊.c(.ſe. Delibut.a.u.q̃ſi oleo uł liqͥre iunct. Del vt dicit Hapias: Delibut ꝑfuſus bene unctuscõtactus · delicatusoleo vnctus. Delicatus.a.ũ.i.delitijs aſſuetus·inſolens anguſtiarũ doloꝛũ. Delitię.aru.f.p.dicunt᷑ a delecto· qꝛ delec tant. vel oicunt᷑ velitię qꝛ inde velectant hoĩes. Iñ velitioſus.a.u.i.plenꝰ delitijs. Inde velitioſitts. Delictũ.n.s.eſt qñ qͥs dimittit id quod ab ipſo vebet fieri.⁊ vꝛ a delinquo.quisqſi derelictũ·q; derelinquit officiũ ſuũ. Et oclictũ in omiſſione/lcilʒ qñ nõ impletur dei madatũ. Deccatũ vo in cõmiſſiõe fit qñ ſcilʒ phibituʒ fit· tamẽ vnũ pꝛo alto apituar. Delinimẽtũ.ti.i.placatio: dulcedo b lãdi/ mentũa cõponit᷑vt deliniſficus.a.ũ.i.cal/ lidus:cõſultatoꝛ· vel bladiloqduus. Deliquiũ.quij· deliquatio.i.decurſio·di / ſtillamen defectus. rðU Deliquus:qua.quũi.deſiuus purus. vel liquidus. ð” Deliramẽtũ.ti.n.s.i.fatuitas:.demẽtia diſ/ coꝛdia· vel deuiatio a rectitudine. Delirus.a.i me.coꝛ.idẽ eſt qð oiſcoꝛs.ſed in alijs ſignificationibo pducit li.⁊ ideʒ ẽ qð fatuusinſanusinſipiẽsinſulſus.ſto⸗ lidus dꝛ a de ⁊ lira. Dñ.Reddũt deli- rũ femina vnia vin. Velos interpᷣtat᷑ manifeſtatio Hñ ꝗqdam inſula victa eſt delos.⁊.o.cõuerſa i.v. ꝛ hic delus.li.qꝛ Apollinis reſponſa ꝗ alibi dabant obſcura ibi dvabant᷑ manifeſta. un qꝛ poſt diluuiũ quod Egopęi tẽpoꝛe fuit ante oẽs terras radijs ſolis illuiata eſtet bᷣma manifeſtata ẽ viſibo.et inde dicta ẽ delos ciuitas⁊ inſula. Et hoc fuit rei ve⸗ ritaslicʒ ſm fabulas aliter dicat᷑. Iñ oe lius · lia. lin. Et hic velius.delij.i.?Cpollo ⁊ heęc delia.i.Diana · vel qꝛ ibi colunt· vel q ibrnati ſiit. Delphin.inis.vel velphinosa etiam oel/ phinus.ni qdã piſcis marinus:qui voceſ hoĩuʒ ſequit.Del qꝛ ſymphoniã gregatiʒ faciũt. a phone qð eſt ſonꝰ.Et pduc phi. PHũñ DNDnidiin eplis. Jã nras curui noꝛũt dvelphines amoꝛes. Delubꝛũ.ᷣbꝛi.pe.coꝛ.dꝛ tẽplũ.⁊ dꝛa velen⸗ do · quaſi delẽs vmbꝛã/qꝛ in ſacris tẽplis deleut᷑ vmbꝛe peccatoꝝ. Itẽ delubꝛa di⸗ cunt᷑ tẽpla ſacros fontes habentia/in qbꝰ peccatoꝛes diluunt᷑ ſiue abluunt᷑ zrege/ nerant᷑ ꝑ baptiſmũ. M Helũbis.ↄ.t: hoc be.i.debilis q̃i deoꝛſũ a lũbo.i.foꝛtitudune. Demarchus.chi.i.bnceps ſuꝑ decẽ. Demas.i.oꝛnans. Demẽs.o.t.i.amẽs/inſanus:q̃ſi deoꝛſum a mẽte. Iñ demẽtia.i.amẽtia.Pemens eſt tẽpoꝛalis· amẽs vo perpetuus. Demenſũ.i.inciſũ/ſectũoefectuʒ· vel mẽſu⸗ ratu. M Deęmon. onis.interptat᷑ ſciens vel peritus. Inde hoc dęmoniũ.nij.illud idẽ ſcilʒ ma lus ſpũs. Et oęmonicus.a. i.i.a oęmone poſſeſſus.Et a demoniũ vęmoniacꝰ.a.in ide. Itẽ oęmon cõponit᷑ cũ cacos qð eſt R* malũ:caloquod ẽbonũ. cacodeęmõ ⁊calodęmon. Et ſut cacodęmones mali angeli·quaſi mali ſciẽtes. vł malũ ſcẽtes. Calodęmones boni angeli quaſi bonivel bonum ſcientes. . SVemõſtratio eſt rei ſubiectę oculis vel q̃ſi ſubiectę oculis vel intellectui repſentatio. Inge bhic⁊ hęc demõſtrabilis⁊ hoc le.t demõſtratoꝛius.a.ũ.⁊ demõſtratiu.a.ũ qð demonſtrat vel qð demõſtrat. Pemulus.a.ũ.pe.coꝛ.i.emulus:X dẽ a demu loꝛa ꝓpꝛie demulus eſt eiuſdẽartis ęmu/ lato. Venarius.a.ũ.⁊ hic denarius.rij/ p tali nu/ meroa p numi qͥdã genere:.qꝛ decẽnũmii olim iĩputabat᷑.⁊ ꝑeſat ſiliq̃s decemocto. Iñ denaniolus.li.i.paru denarius. DVenoiĩatiuũ nomẽ eſt illud qð a noie deri/ uat· vt iuſticia ab hoc noĩe iuſtus. Denũdatio eſt crimĩs alicuiꝰ apud iudicẽ ſine inſcriptiõe legitima facta delatio:ad peꝗnitẽtiã agẽdã vel aliã legitimã pęnam imponẽdã:vel etiã ad vtruidd. Dens . tis m.t.dꝛa demo mis. eo ꝙ auferãt oĩa dentes · vel vicunt quaſi decentes · qꝛ pulcri decẽt ſicut defoꝛmes dedecent · vel dicunt᷑ quaſi viuidentes cibos· vel greci Dicũt odẽtes inde nos dicimus detes· quoꝝ pᷣmi inciſiui vel pciſoꝛes dicunt᷑.qꝛ oẽ quod accipit ipſi pus incidũt. Sequẽ tes canini vocant᷑: quoꝝ vuo in dextera maxilla? ouo in ſiniſtra ſũt ſic icti:.q ſic canis ipſis oſſa cõfringit/ſic⁊ homo.⁊ qð non pñt boꝛes pſcindereillis tradunt· vt cõfringãt· Mi /p lõ gitudine⁊ rotũditate colũnelli vocant. Oltimi dicunt᷑ molareſ qui cõtrita⁊ cõciſa a pꝛioꝛibo. confracta a ſequẽtibo ſuſcipiũt vt molãt maſticẽt. Et ſüt ples dentes in viris q;ᷓ in mlierib⸗ Denſetus.a.ũ.i.denſus vel ſpiſſusſcilʒ per ſelig aliqñ iueniat ꝓ denſato·̊ denſatuʒ ab aliquo. Dentana nę.f.p.ferrũ vnde medici dentes Bentale.lis.n. t. dꝛ illud in qd inducit᷑ vo mer quaſi dens. Dentatus.a.ñ. ꝗͥ dentes habet vel quima-⸗ gnos dentes habet. Denticulus.li.diminutiuũ.i.paruus dens. Denter eſt nauis ab ãterioꝛi parte ad mo vũñ dentis auutts· Dentoſus.a.ũ i.dentibo plenus Dentrix eſt gen piſciũ · ̊ magnitudine et granditate dentiũ ſic dictũ. ſuũ pᷣmitiuũ. In pli accipit᷑ diſtributuue ꝑ pares nũeros · ut Iſti cedũt deni.i. de⸗ cem 7 decem. Depigiso.ta hoc ge.pe piſinenanibo. et dꝛa de ⁊ piga qð eſt ſůmitas nariũ. Depontanus.ni.m.s.qͥ ad tã graueʒ deue nit ętatẽ⁊ vitã· vt magis ꝓſit ei de ponte aliquibo ꝓuintijs. Depoꝛtatio vꝛ in iure exiliũ perpetuũ. ſe pijcere q; viuere . qu etiaʒ faciebant in Depoſiti.ti.n. s eſt pignꝰ ad tep cõmẽda-⸗ tů. Itẽ depoſitũ traditũ · vel cõmendatu,ʒ cauſa cuſtodię cõmiſſum Depoſitarius eſt apud quẽ res aliqua de⸗ ponit᷑ cuſtodiẽda.Et differt a ſeq̃ſtro·q; depoſitarius ad hoc ſciſe tenet vt de⸗ ſitoꝛiũ reſtituat. Cenet᷑ enã maximã dili⸗ gentiã adhibere. Sed ſequeſter neutri li tiganti tenet aſe reʒ reſtituere ſed ide⸗ terminate iülli qͥ vicerit. Bepubis.9..t.⁊ hoc be pe,p.i.deoꝛſũ a pui⸗/ beii a barba. DHñ depubis dꝛ poꝛc ſu/ gens · quaſi deoꝛſũ a ſetis.Et hic ⁊ q im/ pubes? hoc be.i.imberbis·ſine pube q mũ dum habet pubem. Derelictuʒz vꝛ illud quod caret poſſeſſoꝛe· vel qð in nulliꝰ eſt woſſeſſiõe. vt Inſti. de re diui.S.hoc ampliuscirca finẽ. Deriſus. a.i.i· deluſus. ⁊ denſus. us ui. i. niſtris deſtitutis ad aliã vitio fugeę ſe trãſ ferunt · vt. xxj.q.ij.placuit. Sed vᷣm legeſ Deſertoꝛes dicunt᷑ derici qͥ ꝓpꝛie eccie mi/ deſertoꝛes dicunt᷑ milites vitio fuge ſuũ 3 militiã deſerẽtes ut. C.e.ti.l.i. et.ij · lxijꝰ Deſertũ.ti n. i oerelictũ · dictuʒ. ſic q nG6 ſerit. vel põt dici deſertuʒ q; deſerit.i.ab hoĩbus nõ habitat. Deſes.vis.ↄ.t.i.piger remiſſus. Iñ deſi⸗ Dia.i.pigricia.⁊ deſidioſus.a.ũ. Deſiderius.rij.vtõ o deſideri ꝓpꝛiũ nomẽ vini · de q̃ dicit Mieronymꝰ iꝓlogo pen / tateuci.Nuũc te ſᷣcoꝛ Deſideri chariſſime Deſideriũ.rij.i.cupiditas.⁊ ꝓpꝛie cęleſtiu, Inde deſiderioſus.a.ũ. Heſolatus i.de ſolo eiect᷑ inops deiect. Deſpectio.onis.i.refutatio. Deſpectus. us.ui.idẽ eſt qð deſpectio.K de Petonſus.a.n.i non tonſus. . Detractio vel detrectio ẽ alioꝝ bona oꝑa in malũ malicioſe werſio. vel vetractio ẽ reuelatio defec abſentis pꝛoximi· facta S . e Gnencing ninn utr inn ſameſai⸗ ßtp⸗ Npocſy tberbin, ni twſeſen ide migegri⸗ ralenm ngeriſ lmnege oſugſii S fgn Atn nütone goben hanſſne ecgeſnug odor me alicui· vt ipſũ in bono minoꝛem eſtimet. Detrimẽtũ.ti.n.s.i.dãnũ·iactura:diminu/ DBetruſus.a.ũ.pe.p.i.incluſus expulſus. Deuexus.a. u.i. indinatus/incuruatusĩ ro/ tundũ verſusq̃ſi deuerſus.⁊ dꝛa deuer/ to. tis. Oel vĩa deueho·qꝛ vndiq; deoꝛ/ ſum vehit. Inde deuexitas.tatis. Et no/ ta ꝙ celüũ ꝓpꝛie vꝛ cõuexũ vel deuexũ · vel ſi qͥd aliud ita ſit factũ. * Peuius.a.ũ.i.ĩuius·vel auius.ſcilʒ loca ſe creta exr viã a via remota:vide s in ania. Deuns.i.decẽ vncie · vel quod melius ẽ vn decim vncię · q̃ſi vncia dẽpta de aſſe. Dñ Perſiꝰ· Hergãt auidos ſudare deunces. Deus dĩ a gręco theos quod ſigẽt metum⸗ inde mutata.o.in.v⸗ v· poſita p th. vicit dens · qꝛ timoꝛ eſt oibo rebo colẽtibo eum · vel dꝛ a do dasqꝛ dat oĩa cõmoda oĩb⸗ vla diligo ·qꝛ oĩa diligit.⁊ nibil odit eo/ rum ꝗ fecit·vel vĩ a deſũ vees.ꝑ cõtrariũ eo ꝙ nihil ei deſit. Itẽ de ſumit triplici⸗ ter.pᷣ modo eſſentialit᷑ ⁊ ſicẽ vnus veꝰ.⸗ ſic caret pli nũero. 2? modo vnitatiue vel adoptiue ſic ↄpꝑetit hoibo·qͥ vinę bonitat ſunt pticipes ꝑ gram ut ſancti · de bo oĩ: Ego dirxi dij eſtis ꝓpt hocĩ Exodo ponit᷑ dijs ꝓ ſacerdotibo.ʒ? ponit᷑ nicupatiue· ut antiqͥ ⁊ gẽtiles arboꝛes ⁊ multa aialia appellabant deos. ⁊ in bis duobo ſigtis habet plem numerũ. ðJM Deuterogamia.i.ſecũda gamosſcilʒ ſecũ/ oenuptię.⁊ dẽ a deuteron ⁊ gamos qð vxoꝛ.Eedẽ vicũt᷑ diagamia ⁊ bigamia Deuteron gręce di ſecũdũ latine nomon ułnomos lex Hñ qͥdã liber oictẽ deute⸗/ romiũ.mij.i.ſecũda lexqꝛ replicat ea quę dicta ſũt:ita tñ ꝙ videt᷑ noua lex:⁊ ẽ ꝑfi⸗ guratio euãgelij. Inuenit᷑ etiam dutero/ nomius. vñ in Ruroꝛa dẽ hoc noĩe deu/⸗ teronomius.lex eſſe ſecẽda. . Deuteroſis.ſis.ſ.t.i.nouitas: d adeuterõ Dextera.rę.quod ꝑ ſyncopã dr dextra trę. dvꝛ a do das· q; ipſa pignꝰ pacis⁊ teſtis fidei ſolet dari:ułqꝛ ea damus.Et a dex⸗/ t era dꝛ dext᷑ tra.tru.i.ex dextra parte exi/ ſtẽs vel bonꝰ ꝓpitius pſper. Dextraliaoꝛnamẽta qdã ꝗ ſunt coĩa vir⁊ feminis larga ⁊ ampla⸗ ate manicas poꝛ tant᷑.⁊ iũgunt᷑ vno dauo:ꝛ dicũt᷑ a dexta BDextralis. 9.t.⁊ hocle.i.ad dextrã ꝑtinens Vñ dextralis dꝛ ſecur.i.dextrę habilis Dextrarius.rij.i.equus:a vextra·q; ꝑ de/ xtram duditur. Dextrocheriũ rij. oꝛnamentů vextro qi de⸗ xtrochiriũ. a dextra chiros qð eſt ma⸗ nus.⁊ eſt toꝛquis aurens. Dante ₰ Hia. vel potius dyo apud cos plures habet ſigtiones. Bcm eni ꝙ ſeribit ꝑ.y. gręcũ nomẽ ẽ ⁊ ſigt tãtü quatũ duo. Cu vo ꝑ.i.noſtrũ ſcenbit᷑ valet tãtũ quãtũ de cabit. GScribe ꝑ.i.ſimplex ve tibi ſigbit. Diabolari ris.f.t.i.meretrix· a dia.i.uo Zobolꝰ qð eſt medalia q̃ſi duobꝰ obolis emptaa põt ſepe haberiꝓ ouobo obolis. los pꝛomeret. BDialolus.li.m.s. dĩ a dia quod eſt ouo et bolquaſi duplex moꝛſellus.moꝛdet eni aĩam ⁊ coꝛpus. Del viaboluſ dꝛ hebꝛaice dDeoꝛſũ fluẽs · q; ſuꝑbię pondere deoꝛſum coꝛruẽs cecidit. ̊ grece oĩ criminatoꝛ· q; BPiabolatoꝛius.rij.q p oꝑe ſuo duos obo- cnimia ĩ ꝗ ipſe illicdt ad deũ refert uł quia electoꝝ inocẽtiã crimibo fictis accuſat Iñ dialolicus. a.,.f.dq. Diacones grece latine miſtri oicuntquia ſicut in ſacerdote cõſecratio/ita in diaco/ no miſterij diſpenſatio habet. Et decliat hbic viaconus ni.⁊ hic diacon vel diacõeſ nis. Iñ diaconatus.us.ui.i.officiũ vł oꝛ⸗/ do viaconi. Et cõponit cũ ſub . vel hypo⸗ el archos.⁊ dꝛ ſubdiacon hypodiaco/ nus archidiaconus. D cipiũ⁊ finc̃.et viffert a ſerto ⁊ coꝛona/qͥa ſertũ eſt quod fit ve fioꝛibo inſertis. Co/ rona dr qlibet circulus capitis ve qᷣcnqʒ metallo. Diadema vo tm̃ de auro ⁊ lapi dibus Eᷣcioſis.Vł diadema vꝛa dia qð eſt duoa demas qð eſt oꝛnãs/qꝛ vtrãqq partẽ capitis oꝛnat Del dia dia quod ẽ de demos quod eſt cõiũgere velligare q; tale oꝛnamẽtũ in circũactis extremita/ tibus retro aſtringit᷑ poſtea ligat᷑. Et eſt — Diadema.tis n.t.i.regia·coꝛona.a dia qdð eſt ouoæ vemo.isq duo vemicſellgze⸗ regũ matronaꝝ oꝛnamẽtũ VHñ. Dirgi/ nis eſt ſertũ dleriq; coꝛona poetę Laurea rex geſtat diadema vel induperatoꝛ. Viafoꝛeſis eſt oubitatio ut Eloquar an ſi/ leam.a dicit᷑ a via quod eſt duo ⁊ foꝛeſis quod eſt locutio. Dialectica.cę.f. p. dĩ a dia q eſt duo 2lo/ gus ſermo ·qᷓi vualis ſermo·.qꝛ dialectica viſputatio tota veĩſat⁊ finit᷑ inter duos ſcillʒ opponentẽ reſpõdentẽ · vel dia dia gquuod eſt delectos quod eſt oictio · ᷓ in ea diſputat᷑ de victis. . „— „ i. quotidianus. Inde victus eſt dialis ſa/ cerdos Jouis. Dialyton ſit hm Vonatũ qñſ nibo pũctatim ꝓferunt᷑ victiones: vt: Ite ferte cito fern· date tela · impellite remos. Dialogus. gi.pe. coꝛ.i. dualis ſermo ·ſcily ꝗ werſat inter ouos. „ Diamas.mantis.mt lapis eſt ſcioſus iilli naturę ꝙ reddit hoĩem gratioſuᷣ. Etiaʒ vẽ vir diligẽs vel bñs vnas vxoꝛes. DPnde Eſt oiamas cõiũx geminusdiamas la/ pis extat. Piametrũ.tri.n. s. vel bęc diamettꝰ. tri. xel diametros: in malſ.ge.ĩnenit᷑ diamet᷑tn i.recta linea ꝑ cẽtrũ ducta in duas eq̃les partes circulũ viuidẽs/ coꝛ.pe. Bian gręce.latine dĩ lux vel caritas. Diameron gręce neu.ge.eſt genꝰ liquoꝛis medicinalis a ſucco moꝛi victũ ex quo cõ/ ficttur. OOè Biana eſt dea venationis ponit᷑ pluna. Hanc gręci ſm fabulas ſoꝛoꝛẽ Epollinis venatricẽ dicũta arcũ habuiſſe cũ phare tra.⁊ eam errare ĩ montibo ſolã cũ canib⸗ vt capet ceruũ vel capꝛã. et dr q̃ſi duana: q ipſa ẽ luna.ac luna die ⁊ nocte apparet Ipfſa eſta lucinaeo ꝙ luceat.vel qꝛ lucem Rbet naſcẽtibo. Eadem ⁊ triuia·qꝛ tres hʒ vias.i.ptãtes. Dñ⁊ tribo fingit᷑ ſigur· eſt enĩ diana in ſiluis · luna in celo pfſerpin in inferno ᷣm wetas. Diapaſon·mulſicę artis ſymphonia oſtanſ ex quinq; tonis ⁊ duobo ſemitonijs.ha⸗ bet enĩ octo voces. DViapente · ſymphonia ꝗᷓ cõſtat ex tribo to/ nis⁊ ſemitonio·habet aũt qnq; voces. Diaphonia.i.diſſonãtia vocd. Viapſalma.mę.fſ.p.i.diuiſio pſalmi.et vo lunt q dã hoc eſſe hebꝛeũ. ⁊ ſigt eg illa qᷣbo interponit ſempitema eſſe ↄfirmat. ¶lij volũt eſſe grecũ⁊ ſigt interuallũ pſallẽdi vt pſalma ſit qð pſallit᷑: diapſalma xo interpoſitũ in pſallẽdo ſilẽtiũ. Et ſic ſym⸗ pſalma dẽ vocis copulatio in cãtãdo/ita diapſalma viſiũctio eius · vbi quędã re⸗ quies viſticte cõtinuationis oſtẽdit᷑ ſcilʒ Pauſatio. Oñ dic Caſſiodoꝛus. Eſt dia/ pſalma ſermonũ rupta cõtinuatio· docẽcs vbicuq; reꝑtũ fuerit ꝑſonarũ fieri muta/ tionẽ̃. Hieronym tñ ↄfirmat diapſalma cõtinuationẽ eſſe ſpũs ſancti. ialis. ↄ.ta hoc le.vꝛ a dies/ ut vialis abo añ ſine ciü ctio⸗ Viaptotus.·a.ũ.vel viptotus.a.i ſcilʒ no, * bet tm duas termiatiões in diuſis caſib⸗ vrtabi talo. Diaria.rię.f.p.iug ventris curſus ſine vo/ mitu: dꝛ a dies. Itẽ a dies dꝛ diariũ.rij. i.cibo vnius viei vel pciũ. DHñ Dꝛatius. Cũ ſᷣuis vrbana viaria rodere mauis. Dias.is.ſ.t.i.binanriuus. . ctatoꝛes vel diſtinctoꝛes leg hocẽ publi — Diaſyntha ica vel diaſynthetica diatilla Sa grãmaticę vbi agit᷑ de cõſtructione ñ diaſynthactic.a.ũ.i.de conſtructione tractans. Viaſirtos eſt figura locutionis in theolo⸗ gia familiaris qñ aliqua vox vel dictio ad duo trahitut: Nequando rapiat vt leo aĩam meam ſcallʒ ille qui eſt leo · vel leo non rapiat. Diaſtaſis di diſſenſio aĩoꝛũ · q dã ſedi- tionem vocant. Diaſtole eſt ci dictio bꝛeuis vnũ tẽpꝰ ba⸗ beat · mittit illa in duo tẽpoꝛa ꝓducedo·et dĩa dia qð eſt diuiſio vel diuidẽs⁊ ſto/ los quod eſt miſſio. Puteſſeron ſymphonia ↄſtatex ouobd tonis? ſemitonio: habet q̃ttuoꝛ ſonos. Diatoniũ dĩ genus modoꝝ in muſica SBiatonius. iqmedia diuiſio · vxl eſt luns ci eſt in partes diuiſa. ?́ZVMBB Dibelli. li iſecuduũ belli. Dica · cefp.i tabula.· vel cautio· vel charta ꝓpꝛie vbi cõtinet ſũma debitia noĩa debi te chartee · Dicacitas.tatis.f.t.bꝛeuis et acuta dictio ad hoium riſus vel inoderata vel multa lo cutio. Dicaculus.la.lũ.i.aliquãtulũ dicax DHnde Plautus. Dicacula inqͥt eſt merettr. Dicax. o.t.i. facetꝰ vrbanꝰ vel qͥ verbᷣ bene loquit᷑vel qͥ imoderate vel multũ loquit᷑ Iñ dicacitas.tat.⁊ coꝛ.i.ante.c.ſicut veri / vicus:maledicus. Diceriũ. rij. eſt iocoſe verbũ dictůũ. Dicolos vide..in colon. Dictatoꝛ.or.m.t.qͥ dictat Oñ victatoꝛes olim victi fuerũt qͥ ſümũ magiſteni ge⸗ rebant ·quoꝝ erat in mioꝛibo cauſis ſnias ferre ſeu dictare. ut. ff. de oꝛi.in . ij. Et ſylo dicunt᷑ auctoꝛes quoꝝ creati fuerunt tres cęrõnis: ſᷣm hoc accipit᷑ in glo.de tabu. glonnt oro coon. dico s atoeſt conedi co die⸗ Pdmas DD Aman ſuedyct 1l 0 P ſ n nnase Poſta Pidn⸗ Vi ſalur Penewo Roqu⸗ ini. Prccus Wund Digeis ſocthey luceeſu Piesei⸗ geonn ſcaant⸗ Gde Es pun ſols ⸗ g emna ſiam ools llwnt ſse guoſol 6b ded opi Nalo gpn Wnoe die⸗ et Cn ade waſos nmniu weklnci N dam nnda S us nin wulaln naen. wbben liſogtl udnn jnu Niumg mniſe⸗ auſus up Gta a „ . a romanis poſt cęſarẽ. Inde dictatura.xrę. eoꝝ dignitas.vel hono. Dicio. onis.f.t.i. ptãscõditio/imꝑiũ:⁊ dĩa dico.as. debet ſcribi ꝑ ſolã.c.⁊ ntũs eiuſ raro eſt in vſu. Oñ in Judith dꝛ. In vi/ cione tua dñe ſunt cũcta poſita. Sed vi/ cio. onis.ꝑ.ct.eſt pars ꝗqlibet oĩonis. dẽ a dico.is.eo ꝙ dicat aliqd.i.ſignificet vel intelligi faciat. Didaſcałꝰ.gręcelatine dꝛ magiſter ſiue do ccoꝛ. Inde hic oidaſcalatus.us.ui.i.ma/ giſtratus. Et didaſcalicus.a.n.i.mgralis. ſiue doctrinalis.Dñ genꝰ quoddã loquẽ di diſcipuli ad magiſtꝝ vꝛ didaſcalicuʒ quo Boetius vtit in libꝛo de ↄſolatione Bidymus.pe.coꝛ gręce· oubius latie Cho/ mas aplus dictus eſt didymus·q; diu heſitauit in fide. Bis cing mel ore eacint wimeſen Vñ Mattheii72 Magiſter veſter non ſoluit didrachmaʒa cebet ſcribi ꝑ.ch.nõ Viemeron gręce vꝛ biduũ latie: dicitur a vyo quod eſt duo emeras qð eſt dies. Diennii.nij.i.vuoꝝ annoꝛũ. HPierectus.cti.i.malus oies dict ſicꝑ con/ trarii d a dies⁊ rectus. Ditreſis eſt diuiſio ſyllabę vnius in onas factavt apud Ouidiũ.Certia poſt aliuʒ ſucceſſit enea pꝛoles. 8 Dies.ei.a dian oꝛq; clarus ſituł oꝛ a dijs q; eoꝝ noĩbo dies appellat᷑ qꝛ noĩbo pla/ netarũ quos qdã deos reputauerũt.Sꝑ enĩ dies ſumit nomẽ ab illo planeta · qͥ in illo die habet pᷣmã hoꝛã.Oñ qꝛ ſol habet pꝛimã hoꝛã in die dñico· dictus eſt dies ſolis vel dies dñicus:qꝛ ſol maioꝛ ẽ ⁊ q̃ſi oñs inter planetas.⁊ ſic de alijs.Et ẽ in/ certi genen in ſingulari dies · in płali eſt ge.maſ.Et nota ꝙ quidã dies dꝛ natural q̃dã artificialis.Pies artificialis eſt lari- tas ſolis in aere. vel eſt ſpaciũ tẽpoꝛis ĩ q ſol vertit᷑ ab oꝛiẽte in occidẽtẽ. Dies natu ralis eſt ſpaciũ diei ⁊ noctis.i.ſpaciuʒ in quo ſolꝓcedit ab oꝛiẽte in occidẽtẽ: iteꝝ ab occidẽte reutit᷑ ĩ oꝛiẽtẽ. Hniꝰ aut diei pncipiũ oiuſo modo aſſignat᷑: Chaldęi pſeę a ſolis oꝛtu faciũt iitiũ diei naturalis Egyptij ab initio noctis. Romania me⸗ via nocte.Ilthenienſes a ſexta hoꝛa diei. Et dies habet. e. vel v. in abltõ. Dñ. Im⸗ petus atq; dies rit nox.e.vel.v.caſu. Di⸗ unt in ſexto/quę quattuoꝛ eſſe memento. Iñ diecula.pe coꝛi.parmua dieſa ponit p qualibet parua moꝛa tempoꝛis. Dieſpiter.tris.vel piteris.pe.coꝛ.i. Jupit⸗ dꝛa diesa pater.q̃ſi diei pꝛ. Oñ Ma/ qobꝛius ve ſaturnalibo. Ipſi q̃ʒ romani Dieſpitrẽ Jouẽ appellabaonnt. VDieta. te.pe /p.i. diei itineratio. Item vieta dꝛ obſeruatio legis? vitę· vl coꝛpon diſ⸗ penſatio · vel cibo infirmoꝝ. Vixta etiã or? cęnaculũquo die magis qᷓ; nocte ſolent hoies reſidere· vt.ff.de dona.l. Luciꝰ. Pkł domũculꝗ cõſtructa in oꝛtis ꝓ colligẽdis fructibo ſeu oblectationis gratia. Ita ac⸗ cipit᷑ in.I.ſenatus.S. marcellꝰ. ff. dele.j. Itẽ Dieta vꝛ ſpaciũ vnius diei vel lapſul· Dꝛ etiã vnius viei oꝑeratio. DPoteſt etiã oi/ ci vnius diei certa ⁊ determinata cõme⸗ ſtio. Continet autẽ diꝑta legalis viginti miliaria italica. DPięta vo vulgaris dicit᷑ illa quę habet᷑ ̃m conſuetudinẽ regionis Diktarij oicunt qͥ in cgnaculo alieno ſe di/ rigunt aĩo furandi ·a dięta ſm illã ſignifi⸗ cationem qua dięta ſignificat cęnaculũ. ſic exponitur in. l,ſaccularius· in pꝛin. ff. de egi.edic. HM Pieticus..ũ.i.regular.ſcilʒ ſe de dieĩ diẽ cuſtodiæs·ſicut faaunt danſtrales. Diecenſis diſiũctio dꝛ hm Papiã. Difficax.cacis.oĩs.t.i.difficilis.⁊ cõparat Iñ difficacia.cię.ꝛ hec difficacitas.tatis. in eodẽ ſenſu. Bifficilis lis...t:: bocle. cõponita dis ⁊fa cilis cõparat᷑a facit ſuꝑlatiuꝰ limus. Iñ Difficultas.tatis.i.grauitas. Itẽ difficile qñq; ponit᷑ ꝓ nullo modo:vt.ij.q.vj.bi/⸗ duũ· v.ſed aduerſus. Viffinitio.onis.f.t.i.terminꝰ vemonſtrans quid eſt eſſe rei. Hel viffinitio eſt oꝛatio expmens eſſe rei ꝑ ſubſtantialia· vt aĩal rationale moꝛtaleexpmit eſſe hoĩs ꝑ ge/ nus⁊ diſferẽtias ꝗ ſunt ſibi ſubſtãtialia:· argumentat᷑ a diffinitione affirmando 7 negando. Diffinitio etiã eſt quidã coloꝛ rhetoꝛicus.⁊ eſt bꝛeuis demonſtratio rei per oꝛationem facta/pꝛopꝛias rei ample⸗/ . ctens ꝓpꝛietates·vt Pꝛodigus eſt quaſi vitio retinẽda ꝓfundens. AQargusqͥ ſum ptum facit ex ratione libenter ⁊c. Bel vif finitio ideʒ eſt quod coꝛona.vt dicit glo/ ſa ſuper illud Ecech. 45 Biffinitio eius vſq; ad labiũ. „ Diffugus · viffuga · oiffu gum. i. in diuerſa fugiens. vel vndiq; fugiens. Inde diffu⸗ Digama ſigura.f. victa· eo ꝙ habeat duo Mgamus⸗. pe. coꝛ. oꝛ qui vuabꝰ nupſit ſcllz viris vel vxoꝛibus. oĩa vyo quod eſt ouo.et gamos vxoꝛ. Inde digamia mię.i.duę nuptię· vel ꝓpꝛietas qua aliqs d vigamuags.— O? Digeries.riei.f.ge.i.digeſtio·euacuatio · et cõponit᷑ indigeries.riei.i.indigeſtio. Vigeſtibilis.9.ta hocle quod ſadle vige/ Potelt. Pigeſtiſta. te.9.p.qͥ xel que doeet vigeſtũ Xel qui docez. Pigeſtu.n. S.v quidã liber legalisſic oic/ tus ꝓpter legalia pcepta ibi excellent vi⸗ gefta:qui alio noie oꝛ pandecta ſeu liber pandectaꝑ. Iñ hicet bec digeſtalis et h le. quod ꝑtinet ad vigeſtůü. — — Digeſtus.a.ñ.i cõſũptus/oꝛdiatusexpoſi/ tus. Iñ ꝑ cõpoſitionẽ Indigeſtus.a.ij.q̃i nõ digeſtus.Et vigeſtio.onis.i.oſuptio oꝛdinatio/explicatio.⁊ hic digeſtꝰ.us.ui. Digitabulü.li. inſtr̃m in quod vigitus in / tromittitquod digitale vi. Digitellus.li.vel digitulus.li.iminutiua i.paruus digitus. .. Digitus.ti.a decẽ dquia decẽ ſunt vigiti in vtraqʒ manu vel in vtroq; pede. Del digiti vicuntq; decẽter iũcti exiſtüt:naʒ habent in ſe nuerũ ꝑfectũ ⁊ oꝛdinẽ decen/ tiſſimũ. OPꝛimus vꝛ pollexquia inter cę⸗ teros pollet vᷣtute ptãte groſſitudine. Secũdus ſalutatonus vel demõſtrato/ rius vel index oĩ ·.q; eo fere ſalutamus vel aliqd indicamus vel demonſtramꝰ. Ter⸗ tius dĩ medius vel impudicus:q; ꝑ eum plerũq; ꝓbꝛi inſectatio expᷣmit᷑. Quart⸗ ↄꝛ anularis:qꝛ ĩ eo ſolet ferri anulus: idẽ medicinalis ẽ·q; ĩ eo trita collyria a me/ icis colligũt᷑. Nuĩit anlictlaße Digma.i.dignitas:vel nomen· decus laus Dignitas·ẽ alicuiꝰ honeſta autoꝛitas· cul⸗ tu honoꝛe? verecũdia digna. Itẽ vigni⸗ tasdecus laus:nomẽgloꝛiaſumꝰ honoꝛ. Dignitoſus.aũ.i.oignus Mñ Chꝛyſoſto⸗/ mus ſuꝑ Mattheũ. Cũ in illo ſęculo caro infirma dignitoſę aĩę fuerit ſubiecta. Dignusa.ui.equuscõgruus · cõpetẽs · ho / neſtus pꝛobus. Dilatio eſt tẽpoꝛis in cauſa ꝓꝛogatio. Hel bm Bal.eſt tẽpus quod habet certũ pᷣn/ apiũ⁊ certũ finẽ. Hel ſic eſt tẽpus datuʒ q: eo au/ rẽ ſcalpimꝰuł qꝛ eo ſolem aurẽ purgare. alege ela iudice partib⸗ ad veniẽdum. Et talis ẽ vuplex.ſcilʒ pᷣma ꝗ dat ab ho/ mine vel a iudiceſecida ꝗqᷓ dat᷑ a iure vel a lege vt patet in Aub. deferijs. Et vila tionu bm Moſti.in ſ.ti. de vila. F. j. ENlię ſunt citatoꝛię ꝗ dant᷑ vocato ad cauſã ad veniẽdũ ad iudicẽ ante lit cõteſt.infra q̃s citat ſe ᷣparabit vt veniat in termino.⸗ nihilominus poſt terminũ · vt de offi. de⸗ le. cõſuluit. Alię reſtitutoꝛięꝗ dant his qͥ ſpoliati fuerũt ſeu ſuntvel quę dantur ad appellãdu·que ſũt decẽ vieru: wel ad reſti- tutionẽ in integrũ petẽdãquęolim infra anũ vtilẽ.hodie quadricẽnui cõtinuũ dãt᷑ vt. C.de in inte. reſti.l. fi. Ali? ſunt delibe⸗/ ratoꝛięq dant reis ad deliberadude qᷣbo C. de lit cõteſt. Elię ſunt pemptoꝛię que dant᷑ voleti ꝓbare · de qᷣbo in. l.i. C. de di⸗ la.vLlię ſunt executoꝛię qᷓ dant cõdẽnato ad hoc ꝙ ſatiffaciat.de his.l.j.C. de vlu. Allieę ſunt reuocatoꝛięq dant᷑ habentibo ius reuocãadi dvomũd qᷣbo habet.liij. S.le⸗ gatff. iudi. ARlięſut vacatoꝛięſiue feria/ les. ut i.l. de ferijs.ff. e.ti. et. xx v. qeiiij. to tũ. vllig ꝑſecutoꝛię q dant᷑ad appellatio/ nem ꝓſequẽdã:de qbo in Tutj.eiq appel/ lat. C.de temp. ap. Alie ſüt ſlalugtoꝛi ut pęnitẽtiales.llię ſceptoꝛię:de app.c. ſte rea. ERlię electoꝛię· vt de conuerſi. cõin. c. ex publico.ff. de adop.l.mancipioꝝ·⁊ de elec.ne p defectu. Alię expertoꝛięutð fri/ gi. et male. audabilẽ. Clięexemptoꝛięut q mat accu. polſ.c.fi. lię refutatoꝛie· ut de 4 % appel. ꝑſonas.et.creqͥris.ij. TClię excepto/ risę.ſcilz ad ꝓponẽdas exceptiões ↄceſſas a iure. de excep. paſtoꝛalis. Dilema/ꝗdã argumẽtatio · cat᷑ complexio. dẽ a dyo qð eſt duo.et lema voꝛago:qꝛ vndiq; cõplectit᷑ aduſa/ riũ.¶ qͥbuſdã vᷣo coꝛnut ſyllogiſmus dẽ Dilucidus.a.ũ.i.clarus.⁊ apertus. Diluculũ.li.pe.coꝛ.tẽpus illud cum incipit parua lux eſſea a nocte viuidip̃m Mug. Papias vo dicit: Diluculũ:auroꝛa Diludiũ.vij locꝰ' vbi diuerſi ludi exercent vl ludus viuiſus ⁊ diuſus ab alio.Vñ Hꝛatius in epi. Diſplicet ille loe clamo 1 diludia poſco. Dilutus.a.ñ i diſtẽperat. liqdus ul pter liquiditatẽ viuiſus. p.lu. Oñ PBerſius. Dilutas grit geminet q; fiſtula guttas. Diluuiũ.uij.n.s.catacliſmus:nimia aquaꝝ inundantia vel deſtructio. ⁊ pꝛopꝛie ex nimia aquarum inundatione ·ſic dictum aqᷣbuldã vo/ nunig⸗ ſint uce Hwicde Kai⸗ ugdis. Dioſoo Pon: nsh ſode epch Mn imiin darib ho, Maü un D umi Bindnn ggourh kdand nwad eſti⸗ Molmninfr cötmui dit Kintdibd Dnl, r bureh melueſenu⸗ rqgto Mapelano muzurofß Crnptnteur unmende Maapto iis n S occkrt lgliti ISH fannapt iin Dug⸗ amn lnügnnunt beVi leein⸗ ng ſtn mmngul ldicun q; aquarũ clade oĩa ꝗ iundauerit viluat i. cmiſceat deſtruat. H Dimenſio.onis.dꝛ mẽſura vel menſuratio vel nuerusvel nüeratio. Iñ hic hęc di/ menſionalis ⁊ hoc le.i.ad dimẽſioneʒ per⸗ Dina. nę.eſt ꝓpꝛiũ nomẽ fili?ę Jacob. Dinaſcia vt habetur in hiſtoꝛijs ſuꝑ Geñ. caplo de oꝛtu regnoꝝ:oinaſciam ęgyptij ſumã ptãtẽ vocant. “”MM Dioceſis.ſis.f.t.interpᷣtat᷑ gubernatio.et Hᷣ non ſᷣm ꝓpꝛietatẽ verbi vel ptãtẽ:ſed pᷣm effectu. Et eſt dioceſis ꝓpꝛie baptiſmalis ecceſię territoꝛiũ gubemnatio. J Diogenes.nis.ꝓpꝛiũ nomẽ viri⁊.coꝛ.pe.ſic ermogenes.nis. Diomedes.dis.pe p ꝓpꝛiũ nomã ẽ cuiuſdã viri.Et vt narrat Papias:Viomedẽ pa gani deũ aſſerũt·cuius ſocios in aues cõ/ uerſos ita ſe ludificare vicũt:vt ſuis.i.grę as colludatalienos verberẽt.⁊ ad tẽplũ diomedis roſtro aquã poꝛtãtſed hoc vel fingũtuł ſi aquã poꝛtãt ·vel tale aliqͥd lu/ lſicationibo fit oemoniũ:qui eos a veri dei cultu abſtrabũt. Mug. etiã vic̃: Dio⸗ medes aues dicti ſunt a ſocijs diomedis quos ferũt fabulę in illas aues fuiſſe con/ uerſos. Dione.i.venusa dꝛa dian·quia pulcra ſit. vVel dicta eſt dione a matre ſua que ſiliter dicta ẽ dione · quaſi duos nectes ĩ amo/ re.Nõ eni amoꝛ põᷣt expleri ſine duobus Del dꝛ oionequaſi ex duobus nata.Iñ vioneus.nea.neũ.i.venereꝰ. NPñ DVirgi⸗ lius. Ecce dionei ꝓpceſſit cęſaris aſtrũu. Dionyſius.ſij· dictus eſt bacchus. Dñ plu raliter hęc dionyſia dicunt᷑ feſta bacchi. Itẽ dionyſius ꝛ quidã lapis fuſcus⁊ ru bentibo notis ſparſusſic victus:qꝛ⁊ ſi aqꝗ admixtus ſitcontritus nimiũ fragrat ſᷣm Hug.Papias vo ſicicit: DPionyſia · gẽ⸗ ma nigra mixtis notis rubeis vales ↄtra ebꝛietatẽ. Itẽ Dionyſius ẽ ꝓpꝛiũ nomen cuiuſdaʒ ſancti doctoꝛis:qui areopagita a vico cinitatis in quo habitabat dictus eſt interpᷣtat vehementer fugiẽs vel ele⸗ uatus. Hioſcoꝛus.ri.m.ge.pe.coꝛ.i.iunius. Byota vꝛ vaſ vinaniũ duas aures.i.duas anſas habens a ↄyo quod eſt duo.⁊ota quod eſt auris. Mocalio noĩe vꝛ ampho ra. pduc.o. DHñ. Auris otis tibi ſit inde Oyota venit. . . Viotrepes.pis.pe.coꝛ.qͥdaʒ hęreſiarcha et interp̃tat ſpecioſus inſulſus· vel decoꝛ. in⸗ ſaniens. rl Diauolaresſunt viliſſimę meretnices par ui ſtipendij. Del viauoleępm SBapia. bt bęalio noie dicunt oiuoltres ut videtur ug.. , Diplois.ploidis.ſt.nuplex veſtis.⁊ dĩ a diplo. as. eo ꝙ ſit duplex amictus· et eſt Veſtis militans. Oñ ps. Sicnt oiploide confuſione ſua Diplonia. nię.f. p.i.duplex locutio vicit᷑ a diplo. ꝗs. Inde etiã diplonius.a. um i. duplicatusa hic diplonatarius.i.oupli Dipondius.ij.m.s.i.duo ponderaſcilʒ genus ponderis ex duobo aſſibo opoſitũ Dñ in euãgelio. Nõne ouo paſſeres ve⸗ neunt dipondio- Dipſa. pſę.f.p.⁊ hęc dipſas.ſadis.⁊ hęc di pſis huius ſis vel ſidis:genus ẽ ſerpentis ⁊ interpᷣtat ſitibũda. Dñ⁊ latine dꝛ ſitu/ la.q; quem moꝛdet ſiti facit perire. Onde Deut? 8e In qua erat ſerpens flatu ad/ urẽs.⁊ ſcoꝛpio ac oipſas. vbi dicit gloſa. Dipſas genus aſpidis.ꝗ latine oĩ ſitula: quẽcũq; momoꝛderit/ſiti ꝑimit vel perit. adeo parua·ut cũ calcat᷑ nõ videat᷑cuius vVenenũ ante extingnit qᷓ;ᷓ ſentiat᷑. nec tri⸗ ſticiã ſentit moꝛiturus. Diptica. cę.fſ.p.tabula mannalis.q pugil ſaris dꝛ ⁊ ephimeris. Dñ quidã. Clerice dipticas lateni ne depꝛeſſeris vnq;. Del ſim Papiã: DVipticę ſunt tabulę:quibus coꝛruptoꝛes amoꝛẽ ſuũ inſcribũt pnellis. pducit pti. Hñ in decetis xxiiij.q.ij.ca none. Sane pfert circa pꝛicipiũ dicit᷑. Et ĩſacis dipticis ſcripſerũt:qð glo.ibideʒ exponit vicens. Diptice a vico.cis. Et oi cit eadẽ glo.poſtea ꝙ dipticę ſunt colũng in quibo imagines patrũ in ſuo catalago ponunt. BDipbthongus.f.s.eſt cõglutinatio vuarũ vocaliũ in vna⁊ eadẽ ſyllaba vim ſua re⸗ tinentiũ. Et ſunt quattuoꝛſcilʒ aueu:ae:? oe · quaꝝ duęſcribunt ꝓferunt᷑ſalʒ au⁊ en · alię ouę ſcribunt᷑: non ꝓferunt · ſcilicʒ ge 70e. D H” Dira. rę.f.p.i.furiaa d a durus.qꝛ dura ſit Et aiamt wie eumenides ułerinnydes in inferno furię in terra · vire in celo · quaſi ceoꝛũ iręqꝛ ex ira deoꝑ pueniũt.⁊ ẽ ety- mologia non compoſitio ßm Mug. Pa⸗ pias dicit: Dirę deępenaꝝ vicunt᷑ vltri⸗ b 2 ¹ 6 “ O Hirus.a. .i crudelisreusmiſericoꝛs· aſp atrox deteſtabilis. aut dꝛ dir. quaſi oiuina ira inũdatus etymologia eſtnon cõpoſitio. Hꝛope aũt dꝛ dirũ qð diuina infert᷑ ira. Dr etiã dirus.i.magnus.⁊ pꝛo/ ucit di DOñ qͥdã. Planditię pluſq; dira wnena nocrceaeaenrt. Dis .t.x hoc dite · gtõ huius ditis i oiueſ opulẽtus ·p neutru in ſingulari nõ ẽ ĩ vſu Tcõparat· dis· ditioꝛ· itiſſin. Iteʒ dis Ditis.i. pluto·a ditãdo/q; nris moꝛtibus oꝛbẽ ſuũ ditat. Dis grece · latine dĩ bos. Biſcerniculũ li. pe. coꝛ. oꝛnamẽtu virginale vt acus · cñ qua virgo diſcernit diuidit Diſcidiũ.dij i.ſeꝑatio · diuoꝛtiũ.a oiſddo dis eo ꝙ; qͥs a pacto diſcedat. Iñ diſci/ dioſus. a.n. qͥ frequẽs ẽ in viſcidis et qui diſcidia amat. PHõt etiã dici viſcidiuʒ a oiſſido.coÜUs. Dilſcinctus.a. i.i.deligatus remiſſusincõ/ poſit.⁊ oꝛĩ a diſcingo. gis. qð eſt deliga/ re Oñ.. Reg. 222 Mon gloꝛiet᷑ accinct eque vt oiſcinctus. L”V Pilciplina. nę.dicit a diſco vel viſcipulus: quia oiſcit plena. Et eſt viſciplina in vi/ ſcipulo. Doctrina in mgro· Jacultas vel ꝓfeſſio vel ſciẽtia in vtroq;. Biſcipulus.li.m. s. qͥ addiſeit. Iñ diſcipu/ la. le. et bic ⁊ hęc diſcipularis ⁊ hoc re.Et diſcipulatus. us.uuu. Diſcoſoꝛus.a. ũ.e.coꝛ.i.diſcũ feres VBnde Hieronymus in ꝓplogo Banielil. Cu v ad vbachuc venerat ? de iudęa ad chal/ deã raptũ diſcofoꝛũ lectitabat. Piſcoloꝛ. loꝛis.ↄ.t.i.viuerſoꝝ coloꝑuł al/ teriuſ colon. ñ Mieremię. 222 Munqᷣd auis diſcoloꝛ hereditas mea mibi: Viſcholus.la.lum.pe.coꝛ.i.diſcoꝛsa ſchola indoctus idiotaillitteratꝰ.a ſchola diui/ ſus ⁊ diuerſus. Pñ.j. DPetri 22 Non tm̃ bonis⁊ modeſtis ̊ etiã diſcholis. Diſcoꝛs..t.qi diuerſi coꝛdis·ul q̃ deoꝛſũ a coꝛde alterius. Iñ hęc viſcoꝛdia dię.⁊ dicoꝛdioſus.a.1. - VDiſcretio.onis ſ.t.diuiſio ·ſciẽtia.diſcuſſio arüllle rerũ cõſideratio ad qͥd tẽdãt. t vt vicit q da weta. Dibo i rebo res eſt diſcretio ſũma.Itẽ viſcretio ẽ attributio actus vel paſſionis aliquibus cum exclu/ ſione alicuius vel aliquo2æ? DPiſcimen.inis.i.peniculũ vitę· aliquando diſcrimen dꝛ linea uł viſtantia quę viui/ dit capillos capitis alicnius. ſiq; dicit differetia. ſeparatio ĩ dno. Del vᷣm Pa/⸗ piam: Diſcrimẽ eſt periculũ· viſtantiala / boꝛ·a diſcernẽdo:q; aliquãdo ouaꝑ rerũ ſeparatio oſtẽdit quęcoiũcte eſſe poſſüt: vt in oꝛnamentis mulierũ Bñ oiſcrimi⸗ nalia dicunt᷑ quę viuidũt capillos ꝑ me/ diam frontenm. ” Diſcriminalis..t.⁊ hoc le.quod diuidit.⸗ dia diſcrimẽ. Et hoc diſcriminale. lis. Et ſunt ꝓpꝛie diſcriminalia mulierũ capitis oꝛnamenta victa ꝙ caput mulier a viro diſcernũt vel crines diuidut. VDiſcũbens.tis. oĩs.t.i.ad viſcũ ſedẽs.ꝛ fer/ cuila ſumẽs· a diſcũbo. bis. Diſcus.ſci.m.S.i.ſcutella: dꝛ a ſeus quod ẽ rotũdũ:quę olim ſcus dicebatſic ⁊ di/ ſcus a rotũditate.ᷣ̊ nũc diſcus di/quia et eſcas ⁊ fercula apponit· vel poti ẽ etymo/ logia:viſcus quaſi dans eſcas. Inde hic diſculus.li. diminutiuũ.i.paruus viſcus. Et diſcubens· ad viſcũ ſedẽs.Et nota ꝙ; diſcus ꝓpꝛie eſt ſcutella⁊ nõ menſa· licʒ P ea ponat᷑ quãdoq; ꝑ metonomiã. Eta vi ſcus dictus eſt viſcus ludus plumbeę ſcu telle.⁊ ipſa plumbea ſcutella:q; facta erat ad ſimilitudinẽ ſcutellę⸗ i aere pijciebat· qui ludus nuc oĩ ludus ꝓijciedi lapidẽ. ñ Oꝛatius in poetria. Indoctuſq; pi⸗/ le diſci ue trochi ue qᷣeſcit. Diſcus etiã dꝛ mapa vel menſale. Oñ ? aialia vicuntur apparuiſſe Hetro in viſco · qd alibi liber Actuũ aploꝝ lintheũ vocat.Oñ. DPiſcus ſcutella menſã notat atq; mapellã · vel ſic. Eſt viſcus ludus diſcus q̊ regia menſa. Diſcus ſcutella tibi ſit diſcus qͥʒ mapa Diſertus.a.ũ.nomẽ.i.ſapiens/eloquens.⸗ facũdus: dẽ a diſſero.is.⁊ hm Mug.ſub trahit᷑ vnũ. S. q;uis ſint vuo in verbo par ticipio verbali· vt diſſero. oiſſertoꝛ· oiſ ſertus. VPñ ⁊ pꝛima coꝛripit᷑ in diſertus. Vñ Oꝛatius. Fecundi calices queʒ non fecere diſertũ. Et comparat᷑ diſertus.ioꝛ tiſſimus. Alij vicũt ꝙ diſertus cõponit᷑ a di, ars. interpoſita. sa ſic eſt nomẽ. Cũ vo eſt participiũ ſeribit ꝑ geminü.s. Iñ oiſertatio ⁊ eſt ciuilis ſapientia· vt. C. de dꝛ. cog.l. qualis. “ê Diſinteria.rię.f.p.pe.acuta.i.diuiſio conti/ nuationis uł vlceratio ĩteſtinoꝑ. fit an/ tecedẽti fluoꝛe’quẽ gręci diariã vocant:⸗ dꝛ ab interia vel enteria:quod eſt inteſti⸗ na: Et ſcom boc poteſt vici viſintenia vel diſenteria·bᷣm Huguitionẽ. Papias o Me ſſte⸗ ufn rra⸗ Dir ſift Vlr dul u Egigd Mnp, Cdnpni Gaſeſei Nidlon;, Pooldunct uleniaps nulenann 4 iledesrt, alasde Wtſnd PummsNi Etng onii Cdi planderſ lauent arphachat ücllpe. Pleatlchp, Masain lu dunnn Pi Mus schnih vt⸗ vnwal vgtejon lans o: mooit rni Ci annte tinſt nünena N iplsn ,SM dicit ꝙ diſinteris eſt ſanguineus fluxus vVentris cũ excoꝛiatione inteſtinoꝛũu. Diſnoicus.i.ſuſpicioſus:qui plus recipit ʒ; emittit.⁊ videt eſſe cõpoſitũ a dis qð eſt diuiſio vel viuerſũa noicus quod eſt infirmus. Iñ viſnoicus qui nõ eq̃ modo recipit emittit. Ziſpectus. a. .i. contemptus. Et viſpectio faſtidiũ · ſuperbia. ßM8 Diſpendiũ.dij.n.s:X hęc viſpenſa.ſę.i.nimia largitas vel nimia viſpẽſa.⁊ d a diſpxẽdo dis. Et diſpendiũ dꝛ quod eſt contrariũ cõpendio.i.longũ⁊ inutile. Inde diſpen/ dioſus.a.ũ.i.longꝰ ⁊ inutilis.Et cõparat᷑ diſpendioſus.ſioꝛ.ſiſſimus: Iñ h̊ diſpen/ dioſitas.tat.bm Hng. DPapias vᷣo dic: Diſpendii damnũ vel detrimẽtũ Diſpenſatoꝛ bin Papiã d cui cedit admi niſtratio pecuniarũ:qꝛ pꝛius qͥ dabũt pe/ cuniãnõ nüerabatſ̊ appẽdebant eam. Viſxenſatio eſt iuris cois puida relaxatio vtilitate ſeu neceſſitate penſata hm Guil. in ſpe.ti. de diſpen. Del ſic. Eſt rigorliuris ꝑ eum ad quẽ ſpectat canonice facta rela/ xatio.j.q.vij.niſi rigoꝛ:⁊..ſe. nñq; tamẽ viſpenſatio capit᷑ imppꝛie· ſclʒ ꝓ iun de/⸗ claratiõe vt in.c.quintauallis:de iureiur̃. Diſploſus.a.i.i.diſſut.apertus.dirupt. Diſſyllabus.aiñ.i.duarũ ſyllabarũet dꝛa Dis ſyllabo. « Diſſitus.a.ũ.pe.coꝛ.i.ſeparatus. Diſſuria eſt arida vrinę vigeſtio vel diffi cultas mingẽdi. Diſſutus.q.ũ.pe.p.i.diſiũctus.⁊ in ſutura fractus. Diſtichon. n.sa hoc diſtichiũ inuenit i.car mẽ vel opus duoꝛñ verſuũ.⁊ dicit᷑ a di.i. duoꝛ ſtichon quod eſt verſus DPñ Cheo dolus. Quos iĩ viſtichij carmẽ ↄplecte/ ris emi. Itẽ diſtichon oꝛ quodda genus dicẽdi/cũ ſalʒ autoꝛ totuʒ loquit ꝑ le ſine pſona introducta. ⸗ Diſtinctus.a.ũ.i.diuiſus/ſeparatꝰ.deſigna tuspnñctatus determinatus. Diſtinctio.onis.i.oiuiſio:pũctatio/ſepara tio. Et diſtinctionis tres ſũt ſpecies ·ſcilicʒ colũcoma/piodus. de qbo vide loꝗ ſuis. Diſtrictus.a.ũ.iſeuerusaſperauſterus/et comparar. Diſtrophos dẽ oda illa:quęſemꝑ ĩſecido Verr ſu repetit varietatem verſusvide.j.in ſtropos. Viualis.o.t hocle.pe p.i.diuinus Dnde — viualis dꝛ pnceps vel imꝑatoꝛ·qͥ q̃ſi deꝰ Diuerſicliniũ.nij.n. i. loc ubi diuerſe vi⸗ õiügunta vꝛa diũſus.a i.r clino as.· q/ illic diuerſę vię accdlinãt᷑ ulq; illic via icli/ natur ad viuerſa:quod aliter gręce dicit hboc eterodlitũ. Item eterodita ſine oiuſi/ dinia oicunt᷑ quedã noĩa ĩ arte gramati/ c(a · quaſi ad diuerſa ſe indinãtia ſcillʒ quę. inclinat ſe ad viuerſas dictiones in diu/ ſis caſibo. vt Jupiter Jouisuład viuer/ ſas ſigniqcationes. vel ad viuerſas dedli/ nationes/ vel ad viuerſa genera in oiuer ſannmens vr veſpa. rę. vas vaſa· cęlum Diuerſoꝛiũ.rij.n.s.i.diuerſitas viarũſcilʒ Vvbi viatoꝛ ad callẽ diuertit. vel locus re/ motus ab alio · ukreceptaculũ ·ſcilʒ hoſpi/ tiũ vel hoſpitale.⁊ dꝛ a diuerto.tis.quia illuc oiuertimꝰ. vel q; ex oiuerſis vijs ibi cõuenit᷑. Dñ in Luca. Non erat ei locus in viuerſoꝛio. Et vt diet glo. Viũᷣſoꝛiuʒ eſt domus inter duos muros. vuas hñs ianuas· vt ſciliʒ ex viuerſis vijs recipiat adueniẽtes.⁊ ſigt eccliam inter paradiſũ Imädn. Diuerſus.a.ũ.i.diuiſusſeparatusnõ con/ coꝛs:malus: cõparat᷑. Iñ hec viuerſitas tatis i vanetttes. Diuerticulũ.li.n. s.i.flexus viarũ.vbi vna via diuertit ab alia. vel ipſe callis ꝑ quẽ diuertim ab alia via quaſi viuerſa via. Diues coĩs ge.declinatione.ſed oĩs ↄſtru⸗ ctione vicit᷑ quaſi din habens.i.cupiens Diuitias.i.opulẽtus vel pecunioſusſiue 2 vtat ſiuenon. Diuitioſus.a.i.i.copioſus plenꝰ oiuitijs. Inge vinitioſitas tatis.i.copioſitas. Dinidẽs. dent.m.t.i.ouis ułagnꝰ ouos ha bens tm̃ dentes.⁊ dꝛ a duo ⁊ dens.Item iuidẽs.tis.oĩs ge.põt eſſe particppiũ de diuido. dis. Diuidia.dię.fę p.i.diſcoꝛdia velbellona. Inge viuidioſus. a.i.i. diſcoꝛdioſus/qͥ ſuã viſcoꝛdiã alios diuidit ⁊ diſtoꝛdare facit.qͥ⁊ diuiſioſus dicit᷑. Diuidiculũ.li.n. s. dz caſtellũ · in diuiſione terrarũ poſtililt. Diuiduus.a.ũ.qͥ diuidit uł oinidit᷑. Inde iuiduitas/tat.⁊ ꝑ cõpoſitionẽ idiuiduꝰ a.ñ.⁊ hęc indiuiduitas.tatts. Diuinus.a.ũ.quod eſt deoꝛũ vel pertinens ad deos.⁊ dicitura diuus.a.ũ.Et diuini diclit cęleſtes deificati. Itẽ viuini qͥ tra ctãt de deo qͥ mag ꝓpꝛie dicũt᷑ alo⸗. Et diuini qui diuinãt aſtutia quadam fraudulẽta hoĩbo futura cõiecturat. Inde diuinitas.tatis. Viuinator futura cõtẽplans dĩ ſemꝑ in malo accipirt. “ Diuinatio accipit᷑ tripliciter.pᷣmo ꝓ ſcien/ tia theologięa qua theologi vicunt᷑ diui ni. Secũdo p ſaẽtia infuſa a deo: ſic ac cipitur Hꝛouer.422 Diuinatio in labijs regis: Nam ĩ iudicio nõ errauit os eius. Tertio /ꝓ ſciẽtia magica.vel fallaci ꝓpha/ natione vel ꝓphetiſatione.q̃ falſi ꝓphet?2 magi fingũt ſe ſuidere vel pſcire futura⸗ ita capit᷑ in. l.nemo. C. de malea mathe. Et vt dicit Harro quattuoꝛ eſſe genera oiumationis i terrã aquã · ignẽ aerẽ· hic geomãciã ·hydromãtiã:aeromatia pyro manciã vicimus. Diuuiſoꝛiũ vꝛ cella ab alijs diuiſ Diuoltres · viliſſimę meretrices ꝗ ſe ſuaq; gratia nümoꝛũ pꝛębent. Et vicuntur di⸗ uoltres q̃ſi deſideriũ volãtes vel qᷓ̃m. pro numo volute. Oðñ Diuoꝛtiñ.n.s.dicit᷑ quaſi diuerſũ.i.via vł ſemita in viuerſũ tendẽsa ponit᷑ genera/ liter pꝛo ſeparatiõe⁊ diuiſione.⁊ ſubter/ fugitione. Dñ viuoꝛtiũ ſm Goffet Ho ſti. eſt inter virũ mulierẽ legitime facta ſeparatio oicit᷑a diuerſitate mentium· quia hi qͥ matrimoniũ viſtrahũtĩ viuer/ ſas ptes eunt · Piurnus. a. i.i. vniꝰ diei. vel durãs p vnun diẽ.⁊ dĩ a diu ſᷣm quod accip itur ꝓ de/ terminato ſpacio tempoꝛis. Dius.a.ũ.i.iuinus⁊ ſanctus a dĩa deus. Diuturnus.a.ũ.vẽ a diu ſᷣm quod accipit ꝓ ĩdeterminato ſpacio tẽpoꝛisa ẽ qð ha/ bet indeterminat ſigniſicationẽ tepoꝛis· ſicut diurnus determinatã. Et viutinꝰ.a. ũ.in eodẽ ſenſu.i.longus/ꝓlixus:diu du/ ranscontinuãs:⁊ dicit᷑ diutinus:a.um.a diu ſicut diurnus ſm Mug. Papias xo dicit: Diutina dicta ab eo ꝙ diu dura/ uerint· diuturna a perpetuitate dicta q̃ſi Piuus.a.ũ.i.deificatus/et dĩ a deus. Sed deus eſt ſemꝑ.oiuꝰ vo fit quaſi ꝗͥ ex moꝛ/ tali fit imoꝛtalis. Hñ hm DHapia:Viuus dẽ deus vel imꝑatoꝛqͥ poſt moꝛteʒ velut Poacbilis. st. hocle. hica bec docilis et hocle.ꝑ ſyncopã vifferũt:Nam docilis ẽ diſcipul q facile docet. Mõ enĩ oꝛ doci/ lis q; ſit doctusſed q; doceri põt:Eſt eniz Fenioſns 7 ad diſcẽdũ paratus. Hoco2 is vÿ eſt liber qui facile viſcit᷑ vel diſfc in põt· ponit᷑ tñ vnũ ꝓ altero. Oñ Joannis 6e Erüt oẽs docibiles dei.i. dociles · Boallus.li.m.s.i.clepſydra. Docimẽ.inis.qð ⁊ hoc documen ĩuenitur pe.coꝛ.i.documentũ. Doctiloquus.qua.quũ.qᷣ docte loquit Iñ doctiloquiũ.quij.i.doctũ eloquiũ ulł do/ cta ⁊ ſapiens locutio. Dodona.nę.f.p.i.dea glandiũ.Et dodona etiaʒ dicta eſt quęda ſilua epiri a dando dona.i.glandes hoĩbo. Inde vodoneꝰ.a. ui.poſſeſſiuũ. Dodrans.antis.ẽ qdã pars aſſis ·ꝗᷓ exno/ uẽ vncijs ꝑſicit nec dꝛ ad totũ vt Inſtit. de here.inſti.S. hęreditas. Dogma.tia.n.t.i.doctrina vel iteratio do/ ctrinę.vel decretũ placitũ·cõſenſio· cõſo/⸗ latio. Inde dogmaticus.a.ũ.i.doctusſa/ gax.pꝛudẽes:ſophiſtic· inſtruens:vel in⸗ ſtructusvel cõſolatus. Holabꝛa. bꝛc.f. pa hoc volabꝛũ. bꝛi./ p codẽ ſcils inſtrumẽto dolãdi ·ſcilʒ pꝛo bipenni : Inde volabella.lę.⁊ hoc dolabellum. li. ambo diminutia. Dolatura.rę.f.p.i.dolatio vel id quod do lando aufert᷑ de ligno · vel id cuʒ qͥ dolat᷑. 7 diĩa volo. as. a quo etiã dolatilis.9.t·2 hoc le.i.aptũ ad dolãdũ hoc dolatoꝛiuʒ rij. locus in quo dolat᷑. Holiiu. lij. n. s. v; vas terręrotũdũ Volo vel volon. onis.a dolus dẽ. Et ſunt dolones tela abſcõdita in ligneis vagi⸗ nis ꝓpter dolũ etiaʒ ipſe ligneę vaginę dicunt᷑ volonesinter quas latet pugio ſub ſpecie baculi: dicunt᷑ ſic eo ꝙ fallant decipiãt ferro cũ pferant ſpeciem ligni. Hos etiã vulgus gręo noie oxos uocãt i.acutos. Pñ apud medicos acut moꝛ/ bus oxea diab oxi quod ẽ acutũ. Holoꝛ.oꝛis.m.t.eſt coꝛpoꝛis inq etudo. Et nota ꝙ doloꝛ nõ eſt leſio ſed leſiõis ſẽſus Voloꝛoſus.a.ũ.i.plenꝰ doloꝛe. Voloſus.a.i.i.inſidioſus vel molignnger taz ma/ deludat. Dt eni decipiat occu liciã blãdis ſermonibo adoꝛnat. Dolumẽ. inis.n.t.idẽ eſt quod dolabꝛa Volus.li.m.s.i.fraus:malicia occulta·blan dis ſermonibns adoꝛnatacalliditas mẽ/ tis. Et dicitura doloꝛeeo ꝙ voloꝛem in⸗ ferat. Mel componitur dolus a deludo ptinnmn Rytn l. Popad diad. tur ſubo⸗ fiſtn cinal Ponal. noe voneſna tsnen ſveſurl bobltit⸗ voteſtn Donman wagn andea hncau Woßhe ric nmns⸗ Wotl (hn luue lien na tico⸗ meg bttie ; awnp na ſantſn netij n Dornia lanfon lnwo⸗ nlum Nn⸗ cken rdie ; M cebeut,, “ Etce madando NR ve rsti, ns in⸗ ibegedi vobnn⸗ didgaee Nltlsge cawun, si Cm loyll uin l. Mlostolit 31ar non oĩ. whEt gosſcs N. Antuge⸗O ℳ 0 an (e ne/ V N umnis qnaſi delus eo ꝙ delndat 1 decpiat. Et ſit volus aĩo inſidię loco vel telo.fraus circa fidẽ mutuata. Et eſt dolus cuʒ aliud agit᷑ · aliud ſimulat᷑. Et inde ꝑ cõpoſitio/ nem ſubdolusa.ũa ſubdolus li.iſubſtan⸗ tum. Doli capax eſt ꝓximus pubertati · ſcilʒ qñ mas habet vndecim aunos ⁊ vimidium. Cüc enĩ poteſt delinquere· ſterq; ĩadul/ terio ſm IMccun.Fgmina vo qñ habʒ no uẽ⁊ dimidiũ annos· vt no.ff.de re.iunis. in.l.pupillis. Tugꝰ.vo dicit in epła ad Renatuʒ ꝙ puer dĩ doli capax cuʒ eſt ſe⸗ ptẽ annoꝝ.qꝛ tũc mentiri⁊ verũ loqui xo Voma.tis.n.t.gręci tectũ dicũt· poteſt etiã ici doma tectũ vel etiã atriũ qð nõ tegi/ tur. OHñ Phiſiolog'. Dec; pilis eiꝰ fiat ſub vomate fum Et. 2. Aegj.S. Domatũ fiſtulas ⁊c.Et appellant᷑ domatum fiſtulę cãnalesqͥ bo ſtillicidia deflunebaoant. VBomeſticus.a.ũ.i.notus⁊ familiaris ·q̃ſi in domo eadẽ ſtans. Vomeſtici ſunt libertus:colonus aſcripti⸗ tiusmercẽnariusoẽs de familia alicuius ſiue ſint liberti ſiue nõ.⁊ oẽs familiares qͥ habitãt cũ aliquo ⁊ vxoꝛ.⁊v ſi ſunt in eius poteſtate? ꝓpinqui. magna parte ius pendet ⁊ cõſiliũ. Hi eti⸗ am vicunt᷑ aſſeſſoꝛes· eo ꝙ aſſidẽt iudici. ⁊ in cauſę cognitione ſuũ pꝛębent conſiliũ l officiũ · vt patet ex rub. C. de aſſeſ. Domicellus. li: dominellus li. oicũt᷑ a do⸗ minus ꝑ diminutionẽa vomicella.lę do/ minella ambo oiminutiua a vña. Homi/ cellus etiã domicella dicũt᷑ qñq; pulei iuuenes magnatũ ſeu liberoꝑſiue ſint ſer ni entes ſiue non. Domiciliũ.lij.n.S.i.omus faſtigiũ ⁊ alti⸗ tudo.⁊ dicit᷑ ſic quaſi ciliũ domus. Dicit᷑ tamẽ quãdoq; domicilin domipſa vel habitatio · vel mãſio·vel ius ⁊ ptas ſcom Hug. In pſalmo aũt vbi ſic di · Siẽ ny⸗ cticoꝛaxĩ vomicilio. dicit glo. vel ĩ parie⸗ tinis.ꝗᷓ vulgo dicunt᷑ ruinę vbi panietes ſtant ſine tecto · Dꝛ aut parietina q̃ſi pa⸗ Domiciliũ alicuius eſt ibi vbi maioꝛẽ par tem foꝛtunę ſuę cõſtituit · xel magnã par⸗ tem bonoꝝ ſuoꝝ· vel ſi ibi habet larẽ.i.fa⸗ miliam · vt. C. de inco · et cenſi.l. ſi ciues · li. decimo. ä teſt. vt no.in. c oĩs vtriuſqʒ ſexus · de pe. et omeſtici iudices vicunt eſſe ex quibp Domidila.le.fp.i.parua domus. Domiduca.cę.f.p.xe. coꝛ. Juno dĩ · qꝛ vſes in domũ puellas maritatas introducere Dominatio. onis idẽ eſt quod dominatus ominationes etiã dicunt᷑ quidã angeli Et vt Greg. dicit: Ea angeloꝑ agmina quę mua potentia pꝛęeminent · pꝛo eo ꝙ; eis cetera ad obediendũ ſubiects ſunt do/ minationes vocontt. Dominicus.a.u.a dominꝰ vel domina vĩ Inde vominica.cę.ſubſtãtiuũ p pma fe/ na.⁊ hic ęc vominicalis ⁊ hoc lequod ſumit ta a dominica p illa vie.qᷓ; a vñi a.ů. Et vt Papias vicit:Pominic' dies ꝓinde di:qꝛ in eo reſurrectionis vomini noſtni a chꝛiſtianis gaudiũ celebꝛat. Ite,zʒ hic dominicus.ci.dictus eſt qͥdã egregiꝰ Cõfeſſoꝛ:pater ⁊ inſtitutoꝛ oꝛdinis fratruyʒ Edicatox. . DVominin.nij.n.s.i.ius · tutela.ptãs. Iñ do minoſus.a.ij.i.imꝑioſus:oñsa homo qui habet ardua pciꝑe.ſcilʒ homo magnę au⸗ toꝛtatis H Dominiũ directum ſᷣm Ao. in ſů.de iure emphy. dĩ habere ille qui poſſidet ciuilit tanq; oñs: ideo vꝛ habere dominiũ di/ rectũ · q; ſine oĩ alia obligatione liberã po teſtatẽ habet rei:qualit᷑ nõ eſt i illo qͥ ha/ bet vominiũ vtile vel mixuu. Dominiũ vtile m co. vꝛ habere ille qui ſolũ naturaliter poſſi det ⁊ nõ ciuiliter. vt emphyteota vſufructuariꝰ feudatari. Dominus.m.s.i.heros/et dꝛ a domuseo ꝙ domui pᷣſu. autẽ dominꝰ dẽ quaſi dans minasvel quaſi dãs munꝰ.ſcilʒ ſer/ uitiũ · vel vãs minus ſcilʒ pęneetymolo/ gia eſt nõ cõpoſitio. Et cõponit cũ h̊ gtõ legũ. vꝛ dominuſlegũiuriſperitſed qñ ſunt ouę partes tũc dꝛ oñs legũ ſolꝰ im/ peratoꝛ:q; ipſe habet ptãtẽ cõdendiz oe/ Domini recti erãt qͥdã officiales defẽſoꝛes ciuitatũ vel municipioꝝ. . n Domini minormagiſtrat ſic victi:qꝛ vñi recti·q; ſuffragio duoꝝ eligebant · vnus cõſtituebat᷑ a plebe·altera maioꝛibus:vt C.de iudi.l.vli. vicunt᷑ a dominus dña:quod ꝓpꝛie con/ uenit clauſtralibo.ſ̊ dominus dña mun/ danis. Ofñ in ecdeſia cantat. Jube võne benedicere.⁊ domnꝰ abbasdomnꝰ poꝛ. Domus ſecũdę vel quarte deciinatiomoe que cõſtat ex parietibo: tecto.⁊ fũdamẽ/ to ꝓtegens nos a caumatibo⸗ imbꝛibus. Vleſt vnius familię habitaculũ.ſic vibe vnius po puli: ſicut oꝛbis domiciliũ eſt totius humani generis. Itẽ dom vꝛ cõ⸗/ mixtio viri vxoꝛis: etia familia ſed ĩci / pita vuobo. am ꝓpaie familia eſtliberi ex liberis legibo ſuſceptia femoꝛe victa. Itẽ aliq ſumit᷑ p agnationevt..cuũ vn in pꝛin. f. de ali cba.le. et ad ſylle.iĩ pꝛin. NRecipit᷑ etiã p oiĩbus gerẽtibo cadem ſi · gna vel arma. Iñ vomuncula.lę.i.parua PHomulſiuramenti.i. vomus feder/ſcilʒ ta⸗ bernaculu. Pomuſſaltus libani de qua baber . 5.. Reg. 7? dicebat. q; erat ędificata de lignis li / bani. Honariu. rij n. s.idẽ eſt quod vonũ. Item donariũ eſt loc vbi dona ꝗᷓ offerunt᷑ in tẽplo reponunt᷑. Et vonarius.a.i. qd do nat᷑ vel qð facile vonari wfõoot. Ponatica. cę.lp.i.coꝛona qua autoꝛ dona tur. Et vonaticus,. a/u/quod vonatur vl Donatio ſßᷣm ¶xo. in ſi. C. de vona.eſt rei lictę nullo iune cogete mera libalitate fa⸗ cta collatio: vt. ff.e.ti.l. Oonaria. DBonatio ante nuptias vel ꝓpter nuptias tim NCo. eſt illa quã facit ſponſus uł aliqᷣſ ſuo noie ſponſę vel alteri noĩie ſponſe Vonatio cauſa moꝛiſᷣm Hoſti. eſt timo/ re moꝛtis ĩminẽtis · vel futurę alicuy reipp/ inde⁊ liberaliter facta collatio. Et hnius tres ſunt ſpecies. ꝛima cum quis vonat metu moꝛtalitatis futurę ⁊ nõ inſtantis. Secũda cũ quis donat metu moꝛtalitat iuſtãtis deſperans de cõualeſcentia.⁊ heęc donatio cõparat᷑ ei quę eſt inter viuos. Tertia quando magis vult ſe habere ᷓ eũ cui donata magis donatariũ q; ſuuzʒ heredem. Donatio inter viruʒ ⁊ mulierẽ ſm o. in ſu.eſt quęfit cõſtãte matrimonio/quębm leges eſt ꝓhibita· ideo ne mutuo amoꝛe in iuicẽ ſpoliarent᷑: donationẽ nõ ſperan tes ſed ꝓfuga erga ſe facilitate abutẽtes. Mec eẽt eis ſtudiũ liberos potiꝰ educãdi VBonatio inter viuos ſᷣm E¶xo. in ſũeſt qm rem quã dono·malo habere illũ cni dono SZme. Honatio mera eſt eadeʒ cũ ſimpliciſcilicʒ qñ inter viuos donatio fit. Qnñq; etiam dr pura liberalite nõ ob cauſ ſecutã. Si xo fit ex cauſa Rcedente tunc oẽ remune ratio potius ꝙ; donatio · vt. C. de bo. lib. l. cum opoꝛtet.S.c ait. » Donatio facta ob canſam interpoſitã hm Hoſti. in ſü.eſt qdã donatio inter viuos quę ſit ob cauſã interpoſitãa denotat vt aliquid fiat vel non fiat.vel ꝓpter qͥd fiat donatio ſecuti ꝓpter finẽ iuxta ea ꝗq babẽt DPonatio pfecta pura eſt ſ's donatiöis ſimplias.⁊ eſt q ſtatim pura liberalita/ te traſfent dominiũ rei oꝛte. VBonatio imꝑfecta ſiue cõditionalis vł ſbᷣ modo.ẽ etiã ſpecies donationis ſimplid. ⁊ eſt qñ ſtatim trãſfert᷑ dominiũ rei vatę. ⁊ nõ niſi ſub cõditione vel modo uli di e:· vt dono tibi ſi rex iutrauerit italiã · vel do no nõ ꝙ tuũ ſit hinc ad annũ· vel aliquid huiuſmodi. Vonatio ſimplex eſt quęcauſã non habet. ⁊cuʒ donans nullo caſu velit ad ſe redire quod dedit vel oatunũ ſe pmiſit· vt. ff. de Vonatio ſponſalitia ſm Eco. dꝛ illa bue a ſponſo ſponſę fit vel ecõuerſolicʒ raro Donat᷑.ti.ẽ quidã autoꝛ.: Hinc liber ab eo cõpoſit dꝛ donat. Iñ h⁊ hec donatiſta. ſtę.q ſequit᷑ donatũ:uł qͥ ſtudet ĩ eiꝰ libꝛsꝛ. Donatiſtę dicunt᷑ hęretici quidã a Pona to quodam afro dicti · qui aſſerebãt filiũ dei eſſe minoꝛẽ patre. minoꝛẽ filio ſpiri/ —— Doniler.a.ũ. vel doniferus.ri e coꝛ 4 de ⸗ Doni.ni.n. S.ẽ Datio irreddibilis. Et vif/ fert a munere·q; donũ deo debet᷑. munus xo hoĩ. Itẽ donũ bonoꝛariũ eſt·mun xvo debitũ · vt patrono:Mã ꝓpꝛie miera vi/ cunt obſequiaquę pauperes diuitibo lo co munerũ ſoluũtſic victaqꝛ manibo ac cipiunt᷑ vel vant. Itẽ vonũ vantis eſta oãdo vel vonãdo.munꝰ accipiẽtis a ma nibo vel muniẽdo vel monẽdo. pdu.do VPñ Ouidius de arte.lacat᷑ donis Ju/ piter ipſe datis. „ PBoꝛcas.cadis..t.i.capꝛea:X dĩ a doꝛcas nl doꝛco quod ẽ videreeo ꝙ acute videat de longinquo. Me etiã ibices dicunt qi auices . eo ꝙ inſtar auiũ ardua et excelſa teneãt. i ſublimis habitẽt · ita vt de ſub⸗/ limitate vix humanis obtutibo pateant. Itẽ Doꝛcas ꝓpꝛiũ nomẽ eſt mulienris. Poꝛciũ.cij.qdã mlłier ſicoicta cãẽ adulatõis Polina Nenvi pnsoß⸗ pphun stlt Cenhil Rpp⸗ ostert diesß 1dipe ſenos⸗ otEn ninsety gorvcch guſdt ltoeſe giig Piboe Roen ſumlss⸗ dins de octe Dosbn! Nkam ocr Dosn lct⸗ tmyne⸗ mt utrhe Apuen rn ficen epſee padex Kdonns woteen Göſtini glia noſug Nuls⸗ Nebal line metinu Mopoſti in mmn udnr vt pmffun mnd tſis dnni⸗ omlhml tnonls wns ſnplt mine dan mwad lidie⸗ GDN Nainolbin ANtiet Teilt b Mneliwrtben ibewunn. migiclb, gatin Donn inrhitfli mmmeſo ſon 4. akis Erdi⸗ RZðZ Dienin mgnnyin nult ACgiain ihdagend tds rdockl nutci tiumib tr ⁊blandimẽti.q̃ſ iuuẽculaX ẽa doꝛcas · interpᷣtat᷑ pulcra viſu. Mc Boꝛco.onis.m.t.i.auidus:voꝛatoꝛ: dictus ſic a doꝛcas qð eſt videre:qꝛ ſolo viſu ac cendit᷑ ad leccacitatem. Doꝛus fuit filius Neptuni. Onde doꝛi vel doꝛes quidã gręci dicti ſuntqꝛ ab eo oꝛi ginẽ vuxerũt. Inde doꝛic'a. . Doꝛica.cę.pe.coꝛ.eſt vna ex linguis gręcoꝝ0w .* . quã habent ęgyptij ⁊ ſyrſi. DBoꝛſü.n.s.eſt illa pars a ceruice vſq; adre nes.⁊ dꝛ a durus:quaſi durſumeo ; illa pars coꝛponſſit durioꝛ ad modũ ſaxi foꝛij ad poꝛtandũa perpetiendu. Dos.tis..t.d quod daturvxoꝛi a marte qñ nubit. Donatio quod dat᷑ eidẽ ab eo dez ꝓpter deuirginationẽ. Parafernũ qð vat᷑ ei ab amicis poſt nuptiaſ per aliquot dies ſm cõſuetudinẽ oiuerſarũ terrarũ. 7 dẽ parafernũ a para quod eſt inxta · et fernos quod eſt dos:qꝛ iuxta⁊ poſt doteʒ dat᷑.Et nota ꝙ antiqtus ritus eratutma ritus ⁊ vxoꝛ iuicẽ ſe emerẽt ⁊ dotarentne vxoꝛ videret᷑ analla: ideo vicũt dotem quaſi voitẽqꝛ ſcedẽte in nuptijs vin do natiõe · ſequit᷑ dos vxoꝛis. Et nota ꝙ dos quãdoq; dicit᷑ ꝓpꝛietas ⁊ virtus alicuius PBñ Boetius in pᷣmo de cõſolatione diẽ Vt bꝛeuiter oẽs eius dotes includãpatri ſimilis eſt. Et ꝓducit.o.ante.t Oñ Dui⸗/ vius de reme. Quã potes in peius dotes deflectere puelleę. Dos ſᷣm lo. in ſũ. C. de iu dotiũ·ẽ qued dat a muliere manito · vel ab eius pꝛe · vel ab extraneo pꝛopter onera matrimonij ſuppoꝛtanda. Dos aduentitia ſᷣm Vo. eſt aue ns pꝛofi- ciſcit᷑ a parẽte vel tanq; a parẽte · vt ſi ex· traneus dederit patri ut daret in doteʒ.l. Pfectitia. S. ſi qs certã.ff. de iur.do. Del ſi pater nõ tanq; pater ſed vt extrane' de- dit · puta qꝛ debebat filię⁊ eius volũtate dedit in dotẽ viro·vt victa.l,/pfectitia.S. fi.v.cęterum. Hos pꝓfectitia eſt quens a patre vel tanq a patre vel ab auo vel ꝓauo ꝓfecta ẽſcilʒ de bonis eius vel facto eius ꝓ filio vel ne/ pote eiusvel quà alius de mandato eoꝛũ coõſtituit · vt ſes aut curatoꝛ dedit de bo/ nis alicuius eoꝝ ·ſi erat parẽs ꝓdigꝰ vel furioſus. Botalis. ta bocle i doti aſcriptusvelin dote habitus.et dꝛa dos. Iñ dotaliciꝰ.g. u.idem quod dotaliſ. Inde hoc dotaliciũ cij.i.dos vel dotis pꝛeeauull. 1 dotate aduerbia.i.abũdãätteerr. BDo xa grece. latine vꝛ gloꝛia. Iñ doxula i. parua doxa ſiue gloꝛia. DPꝛacena. nę f. p. vxoꝛ vel filia dꝛaconis. t dꝛa dꝛaco. Dꝛachma,mę. quoddã pondus. ſall octa⸗ ua pars vndię ⁊ denarij pondus tribo co⸗ ſtans argei ſcrupulis.i.decẽocto ſiliquis bm Bug. Papias xvo dicit: DPꝛachma octaua pars vncię· cõſtat a tribo ſcrupulł. Dꝛachma denarij genus. vel certũ pondus argenti. Oñ Audqisꝰ Aut quę mulierboa,· bens dꝛachmas decẽ ⁊zc. Dꝛaco.conis di a gręco dꝛacon. Gręci eni dꝛaconẽe dꝛacontẽ vo cãt.⁊ dĩ ſerrensa ẽ dꝛaco tẽploꝝanguis aquarũ ſerpẽs t᷑rę. Duũ eni eſt in tẽplo.ꝓpꝛie dꝛ vꝛaco. DPum min aquisanguis. Du ĩtera· ſerpẽs. Glo. duũt Iſa.27? vicit:ꝙ vꝛaco vt ferũt in tra ſerpit natat in aquis· volat in aere. Et vt dicit Iſidoꝛus etymo.iꝛꝰ Dꝛaco maioꝛ cumctoꝝ ſerpentiu · ſiue oĩum aĩantiũ ſud terrax.ꝗ ſepe a ſpeluncis abſtractus fertur in gerẽ.cõcitatq; ꝓpter ipſũ aer. Eſt autẽ qiſtatus.oꝛe paruo⁊ artis fiſtulis:per a attrahit ſpiritũ ⁊ linguã exurit. DHim aut non in dentibo ſed in cauda habet.? ver / bere potius q; ictu nocet:innoxius ẽ a xv2 nenis.ſ̊ ideo huic ad moꝛtẽ faciendã· ve- nena nõ erunt neceſſaria:q; ſiquẽ ligane-/ rit. occidit· a quo nec elephas tutus ẽ ſui coꝛpoꝛis magnitudine:Mã circa ſemitts deliteſcẽs ꝑ quas elephãtes ſoliti gradi/⸗ untur:crura eoꝛũ nodis illigat ac ſuffoca, tos ꝑimit. Gignit᷑ autẽ in ęthiopia etnn India.⁊ in ipſo incẽdio iugis eſtus. Dꝛaconarius.rij.i.vexillifer. vexillarius. ſi/ gnifer qui fert vexillum vbi eſt vꝛaco de⸗ Pictus. Pꝛacontea. teę.quędã herba quę vulgo ozs herba dꝛaconis:qꝛ haſta eius varia ſit in modũ colubꝛi.⁊ ſiłitudinẽ vꝛaconis imi / tetur:vel quia eam herbaʒ vipera timeat. Papias vvo vicit:Dꝛacontea herba dic/ ta ſic qꝛ a ſanguie vꝛaconis fert᷑ nata.⁊ eẽ dꝛaconis color.⁊ flos eius vt lingua dꝛa conis.Si qͥs radicẽ huiꝰ herbęſanis con⸗/ fricet manibo.ſerpẽtes ſine ꝑiculo pꝛẽdet. Dꝛaconia. nię. vel oꝛaconita.te.f.p. qdam gẽma ex capite oꝛaconis erua. Pꝛaculus.li.diminutiuũ.i.paruus vꝛaco. Pꝛagma.tis.n. t.eſt quęſtio ſiue interroga⸗ tio. Inde dꝛagmaticus.a.ũ.i.iĩterrogati⸗ uus. Dñ quoddã genus loquẽdi dꝛ dꝛa- gmaticũ ·ſcilʒ quod fit inter interogantẽ ⁊reſpondẽtẽ.⁊ ꝓpꝛie ꝑ ꝑſonas introduc/ tas nt in Cerẽtio ßm BHugl. Papias di⸗ cit ꝙ dꝛagmaticon eſt gen vicẽdiin quo woeta nuſq; loquit ̊ ꝑſonę ĩtroductętm̃. Zuꝛadesdeę arboꝑa dꝛindos qð eſt arboꝛ Oꝛindides.vidis.m.t.dẽ qͥdã lapis/a vꝛin⸗ dos quod eſt arboꝛ. „ Pꝛindos gręce.i.arboꝛ latine. Dꝛindus. di. arboꝛ. d? a dꝛindo. Pꝛomedarins.rij.m. s.camelariusqui ſcilʒ rij madian epha. Dꝛomedus.medi.m.s.⁊ hęc dꝛomeda.vę. quoddã genus cameloꝝ:minoꝛis quidẽ ſtaturę ſed velocioꝛis· vnde a velocitate currẽdi nomen habuerũt.Centũ eni am⸗ plius vno die miliaria ꝑgere ſolenta vꝛ a dꝛomos gręce quod d curſus uł veloci tas latnune. M Pꝛomo.onis.m.t.lõga nauis veloxi cur/ ſuq dꝛa dvꝛomoſ quod eſt curſus veloci/ tas · vel curuitas. 8êDWUß Pꝛomones dicunt᷑ qͥ ſerãt nauibo ad ſer⸗/ nandũ traiectum maris in hoc reipublice militantes maris tranſitũ tenentes vel tuẽtes. ¶. de offi. Rfec. ſtoꝛis.afri.l.ij. Pñ » ellantur. adhuc eoꝛuʒ naues noie vulgari vꝛomo/ nes aſp ☛ * VHualis.⸗.t.⁊ hocle.i.geminus:oiuiſus.JIñ hec dualitas.i.duplicitasaltriplicitas VHubitatio ẽ qͥdã coloꝛ rhetoꝛicus.⁊ ſit cũ aliqs oſtẽdit dubiũ ſe eſſe? ignoꝛat quid ſit potiꝰ eligendũvt:Cu quis es ignoꝛo quo te q̃ʒ noie dicam. ð Dubius · quaſi vuuius.i.incert.q̃ſi duarũ viarũ.vel quaſi duas vias tenens. Dubins in ſideeſt infidelisde hęre.c.j. Dubiñ ſiue obſcurũ verbũ interßtãdu eſt ꝓ reoniſi in quattuoꝛ caſibo/ſcilʒ qñ agit de cauſa liberali · de inoffi. teſta · de matri⸗ monio: de dote ut de fi. inſtru. c. int dile/ ctos in glo. vlt de re iudi.c.vlt. Item ou bia ſunt in melioꝛẽ partẽ interpᷣtanda.de re:iunleſtote.In quibo ad cõem intelligẽ tiam verbopꝝ recurrẽdũ eſt. c ex litteris. de ſponſa. Et tutioꝛ via ĩ vubijs eſt eligẽda· de homi.ad audẽtiãa de ſwon.iuuenis. Oucit oꝛomedos. Oñ Jſa. 6e Dꝛomeda/ VBncatus us.ni.i.dignitas ducis ułeiꝰtᷣa. Et oucat.i.ductus vel guida⸗ dꝛ a dux 7 coꝛ. pmam. Ducenti.tę.ta.dĩ a duo ⁊ centũ.Iñ ducen/ ties aduerbium nuerale. duceteſim.a. ũ 7 ducẽtenus.a.ũ. Ducẽtam vicunt᷑ vuces vel mgri ducẽto⸗ rũ militũ ·quoꝝ dignitatẽ dicimꝰ oucenã Ducentuplus.pla.pliũ.i.vucẽties tů. Dugllla. le. diminutiuiũ.i.parua dux. Pucillus.li.diminutiuũ.iparuus oux. Vuctilis.ↄ.ta hocle.vẽ qͥcqͥd ferẽdo· feriẽ/ X do· vel extẽdẽdo ꝓdudt᷑ſcilʒ res vel me tallũ · quę duci põt in longũ vel latu. ODñ. Malle ars ignis argentũ ouctile cudit. Ars follis foꝛma foꝛnax vas fuſile fundit Quglibet ĩfuſa cribꝝe vas futile futit. Ars argilla rota foꝛnax vas fictile fingit. AErs natura laboꝛ tibi lignũ fiſſile findit. Inde Ouctiliter aduerbiu: ductileus,.a. .? du cillus. la. lũ.quoda docillus. la. lu. vꝛ.i. le⸗ pſydra. * BSuctoꝛ.tonim. t. di a vuco.cis. Iñ ductrix cis. ductus. us. ui.⁊ vuctim aduerbiũ.i. Suellũ oĩ ſingulanis pugna ꝗ fit pter p⸗ bationem alicuius · ita ut qꝗͥ vicenit ꝓbaſſe qedat᷑.⁊ victus in ꝓbatione ⁊efeciſſe· et dꝛi q̃ſi duebellũ uł oubelliii.duoꝝ bellũ factũ ad ꝓbationẽ veritatis·ac ſi ꝑ teſtes qs intẽtionẽ ſuã fundaſſetvt.c.ij. de pur. vul. Inde duellatoꝛ.tonlille qui duelluʒ ꝑegita hic duellio.onis.i.pugilqui etiã duellꝰ oĩ. Et ide ꝑ ↄpoſitionẽ ꝑduelł.lis. bußla pſeuerant᷑ durat in duello. DHñ Militis eſt bellũ foꝛtis pugiliſq; ouellũ. Dulcis.d.t: hoc ce.i.ſuauis:iocũdus:ama/ bilis. mitis:miſericoꝛs. Iñ dulciculus.la. t.i.aliquãtulũ vulcis. Pulcoꝛatus.a.um.i.vulcedine repletus. Dulenſis.ſis.F.t.i.caritatiua ſeruitq ſit int duos.⁊ vꝛa duo. vel deriuat᷑ a dulia qð eſt ſeruitus. Dulia. lię.f. p.i.ſeruituſquę exhibeda ẽ hoĩ. ſicut latria eſt ſeruitus ꝗͥ debet᷑ deo· et dẽ a vulos.Et cõponit᷑ cũ hyper qð ẽ ſupꝛa. 7 d byꝑdulia.lię·quaſi ſupꝛa vuliã.et h chꝛiſti hũanitati debet. Dulos gręce · dĩ ſeruitus latine. Dumetũ.ti.pe.pꝛo.i.locus vumo plen qðᷣ ⁊ domicetũ.ti.dꝛ.i.ſpineeuii Dumus.mi.m.s.eſt ſpina uł potius ſpina/ rum collectio. Inde dumoſus.a.ũ.i.ſpi- noſus · vel ſpinis plenus. Inde oumoſe en Puoe men Pu M noge odin pnis aade Dode Puoe Puon⸗ ouo. Dpl Ppla iuenia Polar fmmand nplr hlln kocont upoon did goid⸗ l duab Drräi Gute Dan bech Vunb Duna⸗ unua b 6pner kine iage Gſnd adie godr Duſſs duki hloͤv Wke⸗ u nugi dn ustche rrinn enbd mndu. Mugdur. ſſnito ſnz nswin, Ali pj. duleactt, Wleiman Rina legür lliiich rerbii⸗ züpe nentpbaſe edekuſeet b NKig ti Ntch pr. an mel lguani ehantli. aclo nncalen enpens ni jltit muuiqs Ewde ciſhe, —RZ Hl Mumde aduerbiñ. hec vnmoſitas hica hec du malis⁊ hoc le.i.ſpinoſus. Huo a dyo vʒ · plłaliter hi duo be oux. ⁊ B ouogtõ hoꝑ vuoꝛũ harũ duarũ hoꝛum duoꝝ vel vuũ · dtõ bis duobo c. Puodecẽnis.ↄ.ta hocne.i.vuodeciʒ and/ ma di a duodeaum? an. Iñ hoc vuode⸗ cenniũ.nij.iſpaciũ duodecim annoꝛum Duodecim dꝛa ono ⁊ decẽ eſt oĩs ge.nu meri plis ⁊ indedlinabile. Duodenarius.a.ũ.di a duodecima qͥ etiä hic vuodenarius rij.⁊ duodecimꝰ.a.ũ. et vuodecies aduerbiũ.i.duodecim vicib⸗ Suodeẽnis.i.duodecim annoꝝ.:a videt᷑ cõ poni a duodecim annus/ſicut ſeptennis aſeptem? annus. DPuodenus.a. n.a duodecim di. Duodeuiginti.i.duo minus de viginti BZDuonus.ibonus qui libenter tribuit: dĩa Duplex. oĩs ge.i.duplus.a.ij. Duplicarius.rij.m.s.qui vuabo partibus fauet.ſcils fraudulentus. Duplicatio eſt allegatio quę vat᷑ reo adi fimandũ replicationẽ actor vt Inſti. de repli.S.rurſum. Del ſᷣm alios eſt eliſio vel anihilatio replicationis. Et habet fieri a reo contra replicationẽ actoꝛis. Vuplonia· ut oĩ.ff. ve v. obli. l. cõtinnus. . cũ ita·eſt iter duplicatũ vel ſtenilitras pᷣm glo. ibidẽ · vel vꝛ ille qàͥ duplata vtit᷑ die/ ta · vel ille qui foꝛtnito tempoꝛis euẽtu de duabo dietis facit ynDaam. BDurã indedi.eſt qͥdã ſluuiusiuxta quẽ gi⸗ gantes ędificauerunt turrim. Itẽ ſicut dẽ Danielis.ʒ? Durã eſt cãpus in qͥ rex Na buchodonoſoꝛ poſuit ſtatuã auream Duribuccus vꝛ ille qͥ nunq; vnlt aꝑire os. Duricies.ei.fę.ge.i.duricia.⁊ dꝛa durus. Purus.a.ũ.i.aſper.firmꝰ.vel nõ mollis. Iñ ovure ouniteraduer dunitastatis. Et cõponit᷑ durus ꝑdurus.a.ũ.ſdurꝰ.a.um. 1 q;durus.a.ũ.edurus.a.ũ/i.valde durmns Duſius.ſij.m.s.dęmon qui hoĩes educita ſenſu · vel Ponareogwyes ad moꝛtẽ. Pa piaſ dicit uſios galli demones noĩant quos romani faunos ficarios dicunt. Duſſis.ſ.t.i.duo aſſes. Duſtria.pe.coꝛ.in ſimplici non eſt in vſu.ſᷣ in cõpoſitis·ſcilʒ induſtria.i.nobilitas. et Vnit a noie adiectiuo duſtrius.a.ũ.i.no⸗ bilis · quod in fę.genere ſubſtatiuat᷑ ſicut curius iurius. Vux.cis..t.di a duco.cis et deſignat di/ gnitatẽ officiũ. Di eni oux.qꝛ ſit ducto: exercitus·ᷣ nõ ſtatim qcũq; pncipes vel Duces ſůt eti reges dici poſſut. In bello vᷣo melius eſt ducẽ noiare q; regem: AQã hocnomẽ expᷣmit in liũ vucẽtè. Iñ du ciſſa. Itẽ dux cõponit bic bęcreduxcis. T hicet hęctradux.cis. E ante Auel B aida romanos vincere poſſe. Eagem me p. qñ eſt ablatiuus caſus. In reliqͥs caſibo me. coꝛ. Oñ In re/ liquis eadẽ faciet ablatiuns eadẽ. Et eſt ꝓnomẽ cõpoſitũ ab is? demũ et wonitin fę.ge. in neu: dedlinat᷑ ſicut ſuũ ſimplex. Ea tenus ſunt vnępartes: ſub duobo ac/ centibo ꝓferũt᷑i.eodẽ modo vel eadẽ rõe Ebꝛiolus.la.lũ. diminutiuũ.i.aliquantulũ ebꝛius. Oñ Plant᷑. Criſtes ac ebꝛioſi in⸗ cedut. coꝛripitto. Ebꝛius.a.iũ.i.extra mẽſurã bibens.⁊ di ab e.⁊ bꝛia quod eſt mẽſura Iñ ebꝛioſus.a.ũ q ſex ⁊ multũ bibit.a H̊ ebꝛietas.tat. Itẽ eb:ius quãdoq;ʒebꝛioſus ſępe⁊ multũ bi/ bit. Vndc ebꝛietas aliqũ:Ebꝛioſitas fre/ qu ens vini temulẽtſiaa. Ebur eboꝛis. os elephãtis. Iñ eburne.a.i illud quod eſt de eboꝛe· vel quod eſt can/ vidũ ſicut ebur Oñ in Cant. Collum tuũ ſicut turris eburnea. Inuenit᷑ etiã ehurnꝰ na.nũ.in eadẽ ſigtione. Oñ DVirgilius in 6: gnei. DNꝛoſequit᷑ dictis poꝛtaq; emittit cbunrg. H Echaſis hui echaſis.eſt euagatio ſter ma teriãa di ab equod ẽ extraa baſis qð eſt fundamẽtũ·q̃ſi extra materiã ꝗᷓ eſt fſunda/ mentũ · cũ ſm materiã inqrẽdi ſint ᷑mões. Vñ doctrinale.Extra materiã deſcribens vana vagat᷑ Autoꝛ ⁊ hanc ples ecbaſim dixere figurã.Quidãa vicũt eubaſis ꝑ eu diphthongõ. Et eſt eubaſis bona vigreſ ſio · ſicut ſepe autoꝛes faciũt qñ relicta ma,/ teria vigreſſionẽ facdt. Eccleſia.ſię.fſ.p.cõuocatio interpᷣtat᷑qꝛ oẽs ad ſe conuocat eſt fideliũ.Sed ſynago/ ga. quod interpᷣtatur cõgregatio· ꝓpꝛieẽ iudęoꝝ·q;uis etiã eccleſia dicta ſit.̊ no/ ſtraʒ apli nũq; ſynagogã dixerũt· ſed ſꝑʒ ecdleſia·ſiue diſcernẽdi cauſaſiue ideo:qꝛ int ↄgregationẽ ſynagogà ↄuocatõne vnde ecdeſia nomen accepit viſtet aliqd: qꝛ ſclʒ cõgregari pecoꝛa ſolentquoꝝ gre/ ges ꝓpꝛie vicimus. Cõuocani aut eſt ma/ gis vtẽtiũ ratione ſicut ſũt holes. Nt aũt notaret indeopinſidelitag oic eſtal ſynagoga.i.cõgregatio·q̃ſi pecoꝝ⁊ indil/ Jeton Et vt ſiclelltas noſtra ipſo voca⸗ bulo mueret · victa eſt noſtra ecdeſia.i.cõ uocatio · quaſi rationabiliũ et diſcetoꝛũ. Quse ecdeſia d catholica.i.vniũſal:Nõ enĩ ſicut cõuẽticula hereticoꝝ in aliquib⸗ regionũ partibo coartat ꝑ tom oꝛbẽ ter raꝑ dilatata diffũdit᷑. Iñ eccleſiola. lę.oi minutiuũ v ecdeſiaſticus.a.ũ. Eccleſiaſtes grece · hebꝛaice coeleth· latine cõcionatoꝛ dicit᷑ Salomon. Vnde vicit Hieronymus:Cnio noĩbo vocatũ fuiſſe Salomonẽ/ſcript manifeſtiſſime docet Haciſicũ.i.Salomonẽ⁊ ididã/hoc ẽ di/ lectü dñi.⁊ q ð nunc dĩ coeleth. Eccleſia/ ſtes aut gręco bᷣmone appellat eo ꝙ cętũ i. ecdeſiã cõgregetquẽ nos nucupare poſ ſumus cõcionatoꝛc eo ꝙ loquat᷑ ad ſplin ⁊ſermo eius nõ ſpaliter ad vnũᷣ ad vni uerſos generalit oirigit. Eccleſiaſticu libꝛũ Jeſus filius S irach ne⸗ pos Jeſu ſacerdotis magni Hieroſoly⸗ ſilitudinẽ titulo Salomõis pꝛę/ eloquij titulo Se notat᷑ Dictus aũt eccleſiaſticq de totiꝰ ecdeſię viſciplina religioſę cõuerſationis magna ſit editus cura? ratiõe. Hicapud hebꝛeos reperit · ſed inter apocriphos ha/ betur ab eis. Echinus. ni.i. paru piſciculus ſemipegalis ſic victus· qꝛ hęrẽdo nauẽ retineat. Aicet enĩ ruãt ventilicʒ ſonant ꝓcelle nauis ·tñ quaſi radicata in mari ſtare videt᷑ nemo ueri niſi retinẽdo/ſed tm̃modo adhęrẽdo VPt enĩ diẽ Nugꝰ: MNõ ↄtingit hoc ex p/ pꝛia foꝛtitudineſed ex natura eius. Hũc latini moꝛã appellant.eo ꝙ cogat moꝛari nauigiũ. Et hinc d hic echin vas ad ſi⸗ militudinẽ illius piſcis factũ. Item m/ bꝛoſius in. ꝰ hexameron diat: Echinus aĩal exiguũ vile ac deſpicabile · mari lo⸗ quoꝛ/plerũq; index futurę tẽpeſtatis aut tranquillitatis/aut nũcius ſolet eſſe naui ⸗/ gantibo. Peniq; onʒ ꝓcellã ventoꝛũ pꝛe⸗ ſenſerit calculũ validu aripit · eũq; velut ſaburrã vehit tãq;ᷓ ancoꝛã trahit:ne ex/ crudert᷑ fluctibus. Itaq; ſe nõ ſuis liberat △⬤ viribo.pᷣ alieno ſtabilit ⁊ regit pondereqͥ viſo nautę Velut ſigno future ꝑturbatio⸗/ nis tabeſcũta ſibi pcauẽt ne eos inpatol turbo impꝛouiſus iueniat. Et pducit pꝛi/ mã. Dñ Aucanus in. 6? In medijs echi/ nus aquis oculiſq; dꝛaconũ. Itẽ inuenit᷑ echinus p iricio Vñ vicit vᷣmbꝛoſius in 6? hexameros. Echinus iſte terreus quẽz vulgo iriciũ vocãt ·ſi qͥd inſidiaꝑꝝ pᷣſẽſerit ſpinis ſuis clauditatq; in ſua arma ſe col ligit · vt qͥcũq; cũ eũ cõtingere putanerit · vulneret᷑. Idẽqʒ Hic echin ſuturi pꝛo/ uidens gemias ſibi reſpirãdi vias munit ⁊cũ boꝛeã flaturũ collegeritſeptẽtriona/ lem obſtruit qñ notho cognouerit dete/ gi aeris nubila ad ſeptentrionalẽ ſe ↄfert vt flatus declinet obuios ⁊ eregione no/ xios. ” Eclipſis.ſis.fit.eſt defectus ſolis vel lunę⸗ Vl alterius rei.In dictamiĩe vo ſi fiat de/ fectus victionis vel oꝛonis : d eclipſis.ſ defectus litterę vel ſyllabe nõ vꝛ eclipſis ſed afereſis.vel ſyncopa.vel apcopa Iñ ecliptitꝰ.a. .i.defectiuꝰ. Dñ linea codia/ ci per quã ſol diſcurrit dĩ ecliptica.ld hᷣ enĩ ꝙ ſol wel luna patiat᷑ eclipſim · opoꝛtet vt in illa linea ſit ſol vel luna. Echo indecdli.neu.ge.eſt ſonus aen vel val⸗/ liũ· vel rupiũ · vel montiũ ·ſcilʒ ſonus red/ ditiuusq; eſt imago ⁊ repſentatio voqd MNQuida tñ dicũt ꝙ echo ſaxu eſt· qð hũa/ nę vocis ſonũ captãs · ꝓba loquẽtiũ imi/ tat. Et oꝛ ſic qꝛ ad vocẽ reſpvdens alieni efficit᷑t imago ſermonisᷣ potius? venus viget hoc euenire a natura locoꝛũſic con ualliũ 1 hmõi hm Mug. Papias vicit echo eſt vox aeris · ſonus in ſilua vel in ca uernis reſonãs. Dñ Saß.i7? Aut reſo⸗ nans de altiſſimis montibo ecco. Economus.pe.coꝛ.gręce· latine vꝛ viſpẽſa⸗ toꝛ domusmiſter qͥ modo aduocatus o vel diſpenſatoꝛ ꝓpꝛię familię. Inde ęcono mia.i.diſpenſatio talis ęconomicus.a.ũ pꝛo coꝛi.viſpenſatiuus. Inde cconomica iſciẽtis qua inſtruimur in viſpẽ atiõe p/ pꝛięg familię. Ecoꝛs. ois.oĩs ge.quaſi ſine coꝛde.⁊ dꝛ ab e⁊ coꝛa eſt idẽ qð excoꝛs. Inuenit᷑ etiam bic⁊ hęc ecoꝛdis ⁊ hoc ecoꝛꝛde Ecquis.i.ece qͥs: dꝛ ab en aduerbio ⁊ q mutata.n. in. - vt ecquis. Eculeus eſt genus toꝛmẽti ad modũ cruciſ diſpoſitũ. C. de male mathe.l. et ſi exce⸗ pta in ſi. =SðM npnro Edaculus.la.li.pe.coꝛ.i.aliquantulũ edax de dam. infec. vt. f. &Q oam. inſec.l. toꝛ ait t p⸗ voꝛaxa dĩ ab egar. Edictũ ſucceſſoꝛiũ eſt quo pnidet᷑ credito⸗ gerbi⸗ Edax.cis.oĩs g.q multü ⁊ aſſidue comedit nbo. ne eis longa moꝛa ſiit. ” W ⁊ cõparat. Inde edaater aduera ̊ edadd (dicilii.cij.n. s.ponoꝛ veloffici edilet o?ꝛ ſii tas.tatis. coꝛ. pmãin ntõ·⁊ in obliquis. ab eilis a quo etiam ędilitas.tatisillud mſi· Baoge Duidius de reme. Aumpꝑeliuoꝛ idem. dilicius. a. i. ires ptines ad ędilẽ i edax iam magnũ nomẽ habemus. Edilis lis m.t.pe. coꝛ..cuſtos ędis ꝗᷓ ciſto⸗ lci Eęen hebꝛaice r paradiſus terreſtris et diebat de oignitate officio grarui uł ca n iterpit vlitie. Del eden oꝛp eiden qo Petoliin vel vmna regis ſiueimpatonis ne B eſt videre.⁊ ſm hoc pot etiã cõuenire illi moꝛboſa aialia ut capꝛę vel poꝛci et hmöi nni loco. Eſt enibi viſus omnus quodamõꝰ iatraret vaere ibi comuperee. *“, delitioXs Eilis olim oicebat q nõ ſolũ cõſtituebat᷑ . Edentatus.a.ũ.i.extra dentes:qui dentiba a plebe acoc ut Beiſet edibo. hetiã gfuit i⸗ carrert. plebiſcitis.qͥ etiã ꝓdituus vicebata noie eſſn Egentulus.la.lũ.i.extra dentes qͥ dentibu/ ęęges ⁊ verbo tueoꝛq; tuebat᷑ ędes neĩ ci/ end⸗ caret Oñ greciſmus. DPente carẽs eden/ uitate eſſent domꝰ ruinoię vel inoꝛdina/ tulus eſt. ſed nat habere. Qui dẽtes ha⸗ te poſite in giudiciuũ reipublicę. “r”M Alm buit nec hʒ dentes nec habebit. Eſt elen /· Ciles curules ſunt ↄſututi poſte; placui/ Biir tatus/poꝛ eſt infans.vetus alter. ſſet plebi.qͥ etiã curãt de cdibo Patrum et unſs Edepol.i.ꝑ ędẽ pollucis aduer.iurãdi. negociationibo. vel etiã de ędendis ennz nah des ?dis.ft.i.domus.⁊ dꝛ ab edo·es eſt. habebat . vt no.ff. de offi.fec. vigi..i · wprji q; pᷣmo facta fuit ad edẽdũ. In euãgelio Eilis cerealis dꝛ a cerereq ſ̊fuit ãnone.i 1codr aut vꝛ de Zacharia ꝙ perijt inter altarez frumẽto oiſtribulddo. nas edẽ.⁊ di hic ędem.i.tempu. Ediſſa.ſę.vrbs meſopotamię:quã cõdidit wet Cdicula.lę.oiminutiuũ.i.parua ędes.⁊ẽ co. ANemroth:que antea victa eſt aretch. . cu. Oñ vlug.in. 2? libꝛo de ciui.dei. Ne Editio.onis.ſ.t.i.expoſitio: dꝛ ab edo.is. , eĩ malis quępcipue cauẽda ſũt moꝛes coꝛ Editus.a.u.pe.coꝛ.i.altus vel manifeſᷣ vel uoſec⸗ rumpent᷑ humani nulla ſacra edicula di/ natus.vel emiſſuscõpoſitus· expoſitus. Inũ putauert. AIituus uituo. idẽ eſt quod edilis ſcilic Scx Edictũ.ti.n.s.i.ceptiſine mandatũ.et pꝓ/⸗ auſtos edis. dꝛ ab ede⁊ tueoꝛ.quaſi edẽ? irüind DPpPiie regu imꝑatoꝝ. Oñ in Auca. Exijt tuẽs cuſtodiẽs Oñ bom poet? dicũtur gin edictũ a ceſare Auguſto. Qnq; idẽẽ qd editui:qꝛ ꝑ carmĩa ſuafoꝛtia facta viroꝛũ 1ms generale ſtatutũ pncipis.Oñ.Edicũt re/ cuſtodiut. SGon ges indicit feſta ſacerdos. Et differt a cõ Edom filius Eſau.a quo idumeęi.⁊ interb dicr ſtitutione·qꝛ cõſtitutio põt eſſe generalis tat terrenus ant ſanguineus. Ana uł ſpalis · vt. l.i. fl. de cõſti. pnci. Nñq; idẽ Edulis...t. hocle.i.habilis ad edẽd—in. eſt quod ſtatutũ vel mãdatũ ſtorſic oia Eduliũ.ii.n.s.i.cbo. oĩ ab edo.is Dñ di/ 4 ſtoꝛia edicta· vt edictũ de alto ſcenbendo cit Papias.Eduliũ ab edendo victũqᷓſi zmn ⁊ de in ius vocando.⁊ hmõi:de qbo vide hguſtiua comeſtio uł eſca.edulia abi ali/ unon ſpe. de act.ſeu.peti.ꝓponẽdis.S.poſtremo mẽta apta ad manducandau. w v.nũc dicamus de eleic. Edulus.iiii.eſtoꝛ uł uoꝛatoꝛ qͥ młtu cõedit RM Edictũ ꝓhibitoꝛiu eſt illud in quo regula/ ES gnte J pnia niter ois ꝑmittit᷑ qͥ nõ phibet· vti pcura⸗ — E e e ijey toꝛibo ? teſtibo. ff. de teſti. l. i. et de traſla. Effabilis. lis. ta hoc le.quod aptũ eſt vt Hla.c. inter coꝛcoꝛalia. Is loquar illuda cõponit cũ in dr hic dieb Edictu pmiſſoꝛiũ eſt illud quod regularit bec ineffabilis 1 bolle. S din eſt phibitonũ⸗ tñ in certcaſibo ꝑmittit · Effectiuus. a. . qui habet ul õt babere el / vrrt in.c.romana. ð fectũ· vt medicina effectiua ſanitatis. 1 Edictũ ędiliciũ eſt idẽ quod actio ędiliciaas. Effamen. inis.n. Cc.i· loquelalocnꝛtio. bong Nã actio edilicia ab edicto edilicio deſec·Effeminati vicũt ſacerdotes Cibelis. ꝗq dẽ ncl dit · vt. l. ei aũt.S.hęc actiones iuncto.S. mater oĩuʒ deoꝝ naturali actu. vt dicma * Alailicię.in.lꝑfi. de ędi.edic. giſter in hiſtoꝛijs ſup. ʒ Reg. Item gffe⸗ iace Edictũ ſtoꝛiũ eſt quod toꝛ edixitiubẽdo minati vicunt᷑ molles et eneuatiad fra mãdãdo·vel cõſtituẽdo·vt fecit in edicto gilitatẽ fanię deducti. Itẽ dicut᷑ caſtrati turpiter peccätes. Effanminatoꝛiu. rij. domus meretricũ. Efferratus.a.ũ.dꝛ mente ferina effect ſine ratione. . Efferus.ra.rũ.i.valde ferus:qudelis.⁊ im manſuetus. . Effeta. i. adapertio vel adapireſicut Mar⸗ ais euãgeliſta exponit.⁊ coꝛ.pe. Hñ Au⸗ roꝛa. Effeta ſic audit ſic hõ verba ſonat. Effetus.a. i.i.debilis · quaſi ſine fętu.i.ſine foꝛtitudine viriũ.⁊ dꝛ ab ex⁊ fętus.a. um. Sed ꝓpꝛie dꝛ de muliere effęto · quaſi ext fętũ poſita·ꝗ iam parere nõ põt. Et hinc ꝛſqminis turpit abutẽtes · velin ephetol facta eſt trãſlatio vt ille dicat effetus qui iam euacuatus eſt a viribo.⁊ p. . Efficax cacis.oĩs ge.i.potens:q nullã diffi⸗ cultatẽ habet in qualibet re faciẽda:ſ̊ eaʒ ad effectũ oucit. Oñ ⁊ eam medicinã di⸗ cimus efficacẽ·ꝗq efficit illud ꝓpter qð da ta eſt. ↄparat᷑. PHapias vicit: Efficax ef⸗ fectus capaxqͥ faule põt implẽ qð vult. Effigies.ei.f.p.i.imago. Effractoꝛes vicunt᷑ qͥ ſiue dumiuł noctur/ ni furadi cauſa ſolẽt vomos effringere · ut ff. de effrac. ⁊ expila.l.j.et. ij. vel qͥ carcereʒ ſeu aliqͥd frigunt ut eundut. Effraim ſilius Joſeph dictus eſt · qͥa auxit eum deus. Et ex eo vocabulo in linguam noſtrã tranſfert augment. Effrateus. tea. teũ. pe. p. vicit᷑ ab Effraim. ⁊ ſcqribitur per geminũ.ff.ſed ephꝛatęus ab ephꝛata per. pbh. Effrenatus.a.ũ.dĩ qꝛ ceps ⁊ ꝓnus ⁊ ſine freno rationis ſit. Effrenis. 9.ct. ⁊ hocne: effrenus.a.ũ.ĩ eodẽ ſenſu.i. ſine freno. Effrons. ontis · coĩs ge.i. inuerecũdus· ſine fronte.⁊ ſine verecũdia.⁊ dẽ ab ex ⁊ rõs. Effugiu. gij.i.fuga effectus fuge· vel locus refugij dr ab effugio. gis. Dñ Job xiꝛ Et effugiũ peribit ab eis. Effugns.a.ũ.pe. coꝛ.i.fugitiuꝰ vel extra fu⸗ giens · q ſcilʒ cõtinue ſęxe fugit. Ega grece · latine 3 capꝛa. Egens. ·entis.oĩs ge.i.nõ hñsuł opꝰhñs. 2 dẽ ab egeoges. er. gra. gruũ.i.triſtis vel infirmꝰ. ⁊ dicitur ab egeo. es · eo q egeat viribo vel letitia. Inde egntudo inis i miſticia vel infnni tas et hec ggrimonia.nię idẽ.⁊ ęgrot ta. tᷣ.i.egger · ſed eger pꝛie aĩo ęgrot coꝛpo re. Item ?ger.i.trutis et inſirmus ad tem R egrotus tm̃ infirm viu⁊ ſępe Oñ qͥdã. Ingemit ęgrotus qꝛ lãguet coꝛ⸗ poꝛe totus:ger langueſcit mẽtis vitiuʒ Egeſtas. ſtatis t. pauptas vel inopia· et gegeſtas ꝑeioꝛ q; pauꝑtas pauꝑtas eniʒ honeſta pot eſſe ſed egeſtas ſemꝑ eſt tur⸗ pis.Iñ egeſtuoſus.a.ũ.i.egeſtate ⁊ miſe⸗ rijs plenus Egeſtus.a.i.i euacnatus vel foꝛas per anũ miſſus ut vomitꝰ. Dñ qͥdã. Poſt res ege⸗ ſtas multos affligit egeſtas. Egeus egei pater ſuit Theſei poſtea deus marnis factus qñ in illud ſe ꝑcpitauit. Iñ egeus dictũ mare illud in qͥ ſe hcipua uit. Inde ęgeus.a.ũ.⁊ hic ęgeatoꝛ·torisi. hoꝛtatoꝛ nauis in mari. Egilopiũ. pij.n.s.⁊ hęc egilopa. pei vleul l caro g naſcit᷑ in angulis oculoꝛuʒ. VBñ Macer de viribo herbaꝑ. Egilopã curat ſi quis cõmaſticat illa. Inde egilopic.a. ũ.pꝑe.coꝛ.qͥ talẽ infirmitatẽ patit᷑ ul curat Egyptus.ti. .. eſt qꝗdã regio. Iñ ęgyptiuſ tia.tiũa interpᷣtãt ęgyptij lingua hebꝛai/ c(d affligẽtes ·q afflixerũt pplin dei · Puſq; vino auxilio liberaret᷑·Et ęgyptiac.a.ũ. pe.coꝛ. Vñ in quolibet meſe vicunt᷑ ouo mali dies ęgyptiaci·q; ab ęgyptijs fue⸗ runt deßhenli ᷣm quoſdã.In ęgypto vxo erant peritiſſimi aſtronomi iuenerũt q̃ſ- am cõſtellationes eſſe nociuas actibus hoĩuʒ in his dicho.i.in aliqua hoꝛa hoꝛuʒ vierũ.⁊ ideo notauerũt hos diesſ̊ nõ de bent obſeruari·quia ſancta mater eccdleſia ꝓhibet fidẽ talibo adhiberi. Cgloga.gę.di quaſi ęgaloga.⁊ eſt hᷣmo de capꝛis vel quaſi de ruſticds vel vilioꝛibo rebo · vel vĩ ęgloga.i.capꝛinus ſermo.vxl ꝓpᷣter feditate ⁊ turpitudinẽ materiei: vt apud ſatyricos · vel q; ibi ſmo habeat de capꝛis pcipne vt apud Dirgiliũ ĩ bucoł. ⁊coꝛ.pe.Vñ Birgili.Egloga verbenaſq; adole pingues maſcula thurg. Ego · onis. egona nę.i.ſeculũ · wel vt dicit Papias.Egones pe.pꝛo.ſunt ſacerdotes ruſticc. Cgoceron.ontis.quoddã aĩal ·qð alio no⸗ mine dꝛ capꝛicoꝛnus.Et xõt dici ꝓ eodeʒ alali ęgoceron vel ęggoceros: acuit᷑ ĩ fine HBñ quidaʒ.Eſt tibi ſaturne domus ęgo⸗ cerontis? vmę. Egomet.i.ego ⁊ nõ aliꝰ.vñ dic Pꝛiſcianꝰ ſipl oo“ ſann aigen 68 ſo gonſt ganin Egen ruin⸗ unte ſmns Pens Ggmmon 1de Eiulat ſtab Eiulet por Ciluno. Ceor⸗ rte tuit o⸗ Gam De Cate nee i 1 4 Cli an nie, lesn a adten dunſe cten⸗ whuct Menz Np⸗ Krerni Pperani tmege⸗ zades nut iehn mninr Npein lobi pian pe/ Ma Dptu ubn⸗ wipſqh naa⸗ nt duo nosfue⸗ Mpi imncitß us anbrs walouz bno de maleſu Cönod t umniN Mlute ijibucot. ntennſc R dotes Eiulatio.onis.idẽ eſt quod eiulatus in. izʒ? libꝛo de caſibo ꝓnoĩs. Dicẽdo: eggo dico · vel poſſũ⁊ ſolus⁊ cũ alio ĩtelligi.ſo/ let tñ met addita plerũq; ſignificãtiã vel diſcretionẽ oſtẽdere.Egomet.i.ego⁊ nõ aliꝰ. Necnõ egoipſe vel egometipſe· Et nota ꝙ ſyllabica adiectio imutat ſꝑeciẽ· non figuraʒ. DHñ egomet eſt ſpeciei deri uatiue ab ego . ſed fſigurę ſimplicess.ñ. Egregius.a.ũ.i.nobilis:maximusſcipu 7 dĩ ab e⁊ grex q̃i extra gregẽ alioꝝ.⁊ cõ parat᷑ egregius magis egregi egregijſ⸗ ſimus. Inde egregietas.tatis. talis pꝛo/ pꝛietas:ſcilʒ nobilias. CEgrimonia.nię.fſ.p.i.triſticia vel infirmitaſ dꝛ ab eger. E ante J Eiulath indię regio ſic dicta·Cco ꝙ poſſeſſa L ſit ab Eiuloth filio Jectan pꝰ oiluuiũ. Eiulatus.tus.tui.i.ploꝛatus vel clamoꝛ pᷣ doloꝛe cõfuſus. El eloi.⁊ eloe noĩa dei ſunt apud hebꝛęos. ⁊interpᷣtat᷑ el deus uł kiros qð eſt foꝛtis. Eſt aut el apud hebꝛęos pᷣmũ nomen dei . eloi ſecidũ:eloe tertiii. Eiamits pe.pꝛo.dicunt᷑ perſę ab Elam filio em. M Elatę ſunt palmanũ folia ꝗ ſurſũ eleuãtur nec pendẽet deoꝛſũ ſicut aliarũ arboꝝEla/ tę ⁊ palmarũ ſunt ꝓductioꝛes rami et erx celletioꝛes interdũ aurei colon criſpãtes: vl arcũſtãtes: ſemꝑ ad excelſa tedẽtes. nũq; viroꝛẽ amittũt.Quidã elatas abie tes dicũtita dicit Hapias.⁊ ſᷣm hoc oꝛ elata quaſi eleuata ab effero effers: pꝛso. la. Pñ quidã:Cant.s? vbi vꝛ:Comę eiuu ſicut elat palmarũ:pducũt ibi medi de elate ſed hocnõ videt᷑quia ibi glo.dici: Alia trãſlatio:Crines eius abietes.¶bi9/ es grece elates vocat Oñ ibi elatę uł ela tes nõ eſt latinũ ſed gręcũ videt᷑.⁊ iõ mul ti coꝛripiũt hanc ſyllabã.la.ad vifferẽtiã de elate ꝓ ramo palmę ꝓ ipſa palma.⁊ adiectiue elatus.a.ũa vt dicũt te eſt nomẽ arbon ſimilis palmẽ altitudine vel folijs. Elatus.a.ũ.i.extra lat.quaſi eleuatꝰ.ſup/ bus: dꝛ ab effero effers. Inde h̊ elatio.i. iactãtia:confidentia. Elbus a.i.ſiue elbidus.da.dum.eſt coloꝛ medius inter nigrũ albũ: dẽ ab albus. late eſt AInge elbde quaſi albde: dicunt᷑ vites vel vuę neq; purpureęneq; nigręneq; alb? quas quidã varias appellãt. Eleadaberim hebꝛaice·deuteronomiũ gre⸗ ce· quidã liber eſt. Elea car interptat dei adiutoꝛiũ. Electros dꝛ ab helios quod eſt ſol. Iñ hoc electꝑ tri.qdã ſpẽs metalli · eo ꝙ ad radiũ ſolis clarius auro argentoq; reluceat. Et ſunt tria genera electri Onũ gen eſt gũ/ mi:quod fbhiit ab arboꝛibo⁊ dureſcit ĩla/ pidẽ:quod⁊ ſucanũ dꝛ. Secũdũ genus electri ẽ· qð ex auro ⁊ argẽto fitauri ſalʒ tribo pertiboa argẽti vna.Certiũ eſt me- tallũ quod naturalit᷑ iuenit᷑ pᷣcio habet᷑. Pñ.Electrũ ſuccuselectrũ gẽma vocat᷑. Electrũ cũctis ſlucens dico metallu. Electuarin.rij.n.s.dꝛ ab electione rex qui / bus conficit. Electus.a.ũ.i.ſplẽdidus.excelſus.clarꝰ.ex alijs lectus. Inde electio. onis.cũ quis er multis eligit᷑. Electio eſt alicuiꝰ ꝑſonę idoneę ad vigni tatẽ vel fraternitatẽ ſiue ſocietatẽ ſeruatta foꝛma canonice facta vocatio. lefrons gręce d¶ mons. Elegans. tis. ois ge. o? valẽs excellẽs.no⸗/ bilis egregius · decẽs · pulcer. bonꝰ. Inde elegãtia.tię.Rſtãtia.excellẽtia:puleritudo valitudo. Inde etiã eleganter.i. vrbane nobiliter. Elegus. ga. gu.i.miſera dꝛ ab eleiſon qd miſereni. Oñ viri ſancti de miſeria dic=k elegi. Inde hęc elegia.gię.i.miſeria.⁊ ele/ giacus.a.ũ.i. miſer lte miſeria ↄpoſitꝰ. coꝛ.le. Vñ Boetiꝰ. Et veris elegi fleti⸗ bus oꝛa rigant. Et vt Papias vicit: Ele/ giacũ carmẽ dictũ ꝙ modulatio eiuſde,z carmis miſeris cõueniat quod metꝝ cõ/ ſtat p̊ vᷣſu heroico·ſecundo penthemimeri bma heroica· ſecunda dactylica. vt: Car/ mina qͥ quõdã ſtudio floꝛente ꝑegi. Fle/ bilis heu męſtos cogoꝛ inire modos. Elemẽtũ di quaſi ilimentuʒab ile:q; deus pꝛimo de nihilo creauit ilem· ex ile fecit elemẽtaa ex elemẽtis oĩa alia. Dł oꝛ ele mentũ quaſi elicimẽtũq; oĩa ex elemẽtis elicita ſunt⁊ extracta. DNel dꝛ elemẽtũ q̃ſi eleuamẽtũ.q; vnũ ſuꝑ aliud eſt eleuatum ſcilʒ aq̃ ſuꝑ terraʒ/aer ſuꝑ aquã/ignis ſup aerem. DVel elementũ quaſi alimẽtum · q oia aĩialia alunt᷑ in elementis. Et nota q; elemẽtũ quãdoq; dꝛ ipſũ elementatũ vt terra quã videmꝰ calcamꝰ. aqua quaʒ videmꝰa potamus. ſic ve alijs.qñq; eſt etiã ipſũ verũ elemẽtũ · cuius ꝗqlibet pars eſt eiuſdẽ genen cũ ipſo toto· vt elemẽtũ terra d illud coꝛpuscuius ꝗlibet parsẽ terra.⁊ ſic de cęteris·̊ hoc poto ad phᷣiam ꝑtinet. Inde hic⁊ hęc elemẽtaris⁊ hoc re i.xres elemẽti· vel quod ꝑtinet ad elemẽtũ Et qꝛ elemẽtũ ẽ pᷣma pars coꝛporin com⸗ poſitione. ⁊ vltima in reſolutione: indeẽ qꝙ quodaʒ modo loquẽdi qcqͥd eſt pars pma alicuius rei in cõpoſitiõg⁊ vltima in reſolutiõe dꝛ elemẽtũ.vt lĩs eſt elementũ vocis litteratę.⁊ dictio eſt elemẽtũ vociſ ſignificating· Elemon gręce·miſericoꝛslatine. Elemoſyna.ſynęcp.iimãdatũ miſeĩcoꝛdię vel munuſ oatũ ꝓpter deũa dꝛ ab elemo⸗ nia quod eſt miſericoꝛdiaa ſyna quod eſt mãdatũ · vel vꝛ ab eli quod eſt de ⁊ ſyna mãdatũ:quaſi mãdatu dei. Ipſe eni mã⸗/ oauit fieri eaam Oñ ĩ Anca. Hate elemo/ ſynã ⁊ ecce oĩa mũda ſunt vobis. Del dꝛ ab eli · et mo ys qqua:quaſi diuina aqua. BSicut enĩ aqua extinguit ignẽ ſic elemo/ ſyna extinguit peccatũ. Et nota ꝙ ſunt le/ ptem elemoſynę coꝛpoꝛales ꝗq ↄtinentur in hoc verſu. Miſito · poto cibo· redimo.te/ go colligo· cõdo· Itẽ ſeptẽ ſunt elemoſy/ nęſpuͦales:quę cõtinent᷑ in hoc verſu. Cõ/ ſule caſtiga · ſolare · remitte · ſer · oꝛa · Iñ hic elemoſynarius.rija heęc elemoſynania rię⸗ mobiliter elemoſynarius.a.ñ. Elenchus.chi. m. g.i.titulus libꝛi.eo ꝗtotũ opus illumiĩet. Dñ euageliũ Aucę ſic iti⸗ tulat᷑. Elenchus QAucę.i. titulus. Hinc etiã elenchos vocam p̃cioſos lapides in ſup/ cunq; cioſi lapides in loco notabili po/ nunt᷑ dicunt᷑ elenchi. ODñ Juuenal. Ruri/ bus extenſis magnos cõmiſit elenchos. Elenchus etiã vꝛ ĩ dialectica qdᷣdã genꝰ ficie oꝛnamẽti ·eo ꝙ illuminet illud. Et qͥ/ argumentationũſcilʒ ſyllogiſmus ↄtra/ dictionis. Et diffinit᷑ ſic. Elenchꝰ ẽ ſyllo⸗ giſmus cõtradictionis vnius⁊ eiuſdẽ nõ noĩs ſoluʒſed reia noisnõ ſynonimi ſed eiuſdẽ̊ ex his quę vata ſũt de neceſſita⸗ te accidere.nõ cõnumerato qð eratipn/ cipio m idẽa ad idẽ.ſiłra in eodẽ tẽpoꝛe Elephantus.ti.m.s.⁊ elephas qð habet.n. in obliquis elephantis.anti.ſᷣ non in ntõ eſt aĩal quod/apud Indos vocatur bar/ rhusvñ ⁊ eius vox barrhitus dꝛ: dꝛ ab elephon qð eſt mons a magnitudine ſui coꝛpoꝛis/eo ꝙ foꝛmã mõtis pferat.Et vt vꝛ mirę caſtitatis eſtita vt ſi ꝑdat coniu/ gẽ nulli copulet · int ſiluas ſolꝰ cõmoꝛat᷑. Biennio autẽ poꝛtat fętũ.nec amplius qᷓ; ſemel gignit nec plures ſᷣ vnũ tm. DNiuit autẽ trecẽtis annis. Elephantia.tię.F.ge.eſt ꝗqdã ſpecies lepꝛe.⁊ dr ab elephas.qꝛ ſicut elephas eſt maioꝛ oĩbo alijs aialibo· ita paſſionibo ceteris h. Eleſmot · liber eſt qui dꝛ exodus. Eliachim · interßtat reſurrectio vnſi. Elicon. conis.m.t.eſt vnuʒ de duobo cacu⸗ minibus parnaſi · in quo ſolebat eſſe olim ſtudiũ.⁊ dꝛ ab elicio.cis.qꝛ olim eliciebat inde ſapiẽtia. Inde eliconius.a.Xi. Eliconis eliconidis.ſit.dꝛ muſa.q ĩ parna/ ſo habitabat · vel femina illius loci.⁊ dici/ tur ab eliton. Elimas interpᷣtat magus.Et ſicoẽ nomen maleficoꝝ appꝛopꝛiatũ eſt elimę mago in actibo apłoꝛu.⁊ coꝛ.pe.Hñ RTuroꝛa. Ob⸗ ſtat eis Elimas mago vtẽs arte recenti. Elinguis.pↄ.t.⁊ hoc.gue.i.ſine lingua ułmu tus.⁊ dẽ ab e lingua. Elion quintũ apud hebꝛęos nomẽ dei: in/ terptat excelſlus. . Elypſis eſt queędã ſæcies methaplaſmi·et eſt quãdo in ſcanſiõe abijcit᷑ cõſonãs cuʒ cedẽte vocali:qñ ſequẽs dictio ĩcipit a vocalia hoc fit frequẽter in haclittera.m. vt apud Hꝛatiũ. DHibo hoc vitiũ eſt can⸗ toꝛibus inter amicos. Mñq; fit in haclr̃a s. vt apud Catonẽ. Gucceſſus indignos noli tu ferre moleſte. Mñcq; abijcit ſine vocaliiut apud Dꝛatiũ Reglopus ſteri/ lis oiu palus aptaq; remmis. Eliquus.qua.quũ.i.purus.liquidusuł li⸗ quoꝛe plenus. Eliſabeth. interpᷣtat dei mei ſaturitas: vel dei mei iuramẽétũ Elyſius.a.i.i.valde ſolutus.vel extra ſolu/ tionem poſitus. Oñ ⁊ elyſij in inferno di⸗ aiut᷑ campi vbi reqeſcunt aĩe beatoꝝ ſᷣm fabulas ppetaꝝ.Et dicũt illi campi elyſij quaſi ſolutoꝝ· vel quaſi extra ſolutioneʒ foſitoꝝ. Sũt enĩ ibi cõmoꝛantes beati· et ita nũqꝙ; patiunt᷑ diſſolution. Eliſus.a.ũ.pe,p.i.valde · vel extra· vel eui⸗ denter leſus· ⁊ dĩ ab elido. coquit Nixa enĩ aqua dẽ· eo ꝙ ſit ſoluta. Vñ mẽbꝛa loco mota lixa vicunt᷑. Elleboꝛus fluuius eſt. Itẽ bec elleboꝛus · et hoc elleboꝛu ẽ quedã herba · ꝗ circa fluuiũ fipn diat⸗ att nnice mmto ubai pn n⸗ dii diuunt numa nalau ous Gdian gieſi Koguu Cats ſepton (bi⸗ bos Elutne Elune inuni ler Enadti Evunliu tnunce aps ſien⸗ Enün ptit fblip 40 Cnen apt dus Enn Mr⸗ Paeee liumec On Wön Crans wls⸗ tnure kiblen am ſn len⸗ Cooent nphlugg m Hiun menen Wtnn Wgegs dii Mpata Neſeolin ndlacbet . hand Taa mnun GuLnun e izin puiniet isen ia balnmn. vickan kublt idgos 5 D 1 GemneSd lamlolt fenno d bentolf Canpieſſſ nſohwn uölte * tonge gflum ill plurimũ naſert᷑. Mãcromani veratrũ dicut· q; ſũptũ i otu mẽtẽ in inſaniã de/ ucit.Eſt aũt ellebo? pabulũ nocẽs eſca tamẽ coturnicũ: plerũq; temꝑat᷑ ad ſalu tem hoĩs: coꝛ.eñ Macer de viribus herbarũ. Qualiter elleboꝛus ſit nobis ac· cipiendus. Elogiũ.gij n. S.i. elo quin · půb in ? reſponſu viuinũ ignominia ⁊ oꝛdo⁊ ter? carmi -/ num: ꝓpꝛie maloꝛũ vel criminũ· vel text maloꝛu geſtoꝝ· vel deoꝝ myſteriũ. In h elogius verſiculus. Eludiani heretici quidaʒ ab Eludio dicti qui dicũt poſt natiuitatẽ chꝛiſti Mariaʒ alios filios de viro Joſeph peperiſſe. Elul nõ ebul ut quidã leguũtbᷣm SGedaʒ dẽꝛ ſeptember. vel ᷣm alios october. Elubis. bis. ..t. ⁊ hoc be i. debilis · qi extra lũbos.i.extra foꝛtitudinẽ. Elutus.a.ũ.pe p.i.mũdus:madidꝰ.iſipidꝰ. Eluuies.ei: H̊ eluuiũ.uij.⁊ hęc eluuio.onis i.nimia aquaꝑ iundãtia· vel deſtructio ex aquaꝝ abudãtiaſcilʒ diluuij. ½ [ Emadtas.tatis.:.t.i.emẽdi auiditas Emaculus.a.ũ.pe.coꝛ.i.aliquãtulũ emax. Emanceps.pis.m.t.qͥ cĩ pmo fuiſſet man/ ceps · iam ab üla ſeruitute ⁊ poteſtate eſt Emãcipatio hm co. eſt relaxatio patni? ptãtis coꝛã iudice facta. dꝛ quaſi ex ma/ nüũ.i.ptãtem patris poſitio:q; qñ filius eæ— manũ patris ponit᷑· tũc emancpat · vt in ti. C. de emanci. liber. Emancipatus vꝛ filius vel nexos·qͥ a iugo a ptãte vel manu patris vel auiẽ relaxa⸗/ tus.⁊ ſui iuris effectus. Emanſoꝛ dꝛ qͥ diu vagus fuit extra caſtra· tandẽ rediens ad caſtra: vt.ff. de re mili.l. iij. S. emanſoꝛ. Et wonit᷑ de pe. vil.j.S. pene Del vꝛ qͥ iminẽte lite fugit extra caſtra⁊ pace refoꝛmata reelgit. Emanuel hebꝛaice .qd in latino ſermone ſi⸗ gnificat nobiſcũ deus · ſclʒ qꝛ ꝑ virginem deus natus hoĩbo in came aparutt Emaus ꝓpꝛiũ nomẽ caſtelli· qð poſt nico/ polis dictu eſt. Emax.acis.i.emptoꝛ anidus.vel qð facile emit᷑. Inde emaciter aduerbiũ. Emblema. matis.n. t i eminẽs ſculpturanł oꝛmamẽetũ vaſoꝛũ: vel varietas pauimẽti ſiue viuerſitas coloꝝ in pauimento.qͥ dꝛ lithoſtratos:vel fruſtum auri wel argenti. Bñ Pꝛudentius in ſychomachia. Goꝛ⸗ dent argenti emblemata.⁊ ꝓducit ble. et coꝛripitim. W .m. 8. i. ſupaugmẽtu. JIñ h ⁊ hęc emboliſmalis hocle.i.ſupexcreſcẽs: ut annus emboliſmalis dꝛ quaſi ſupexere/ ſcens.qꝛ ſupat duos ãnos ſᷣcedẽtes vna lunatione. Mabet en annꝰ emboliſmalis tredecim lunationes ſcilʒ duodecim ſicit alij anni cões.⁊ illã tertiãdecimã ſuꝑad/ ditam.quę nullo menſi tribuit᷑. Emẽbꝛis c boc bꝛe. iſine mẽbꝛ0. ab eet mebꝛu· duaſiextra mẽbi i extra foꝛtitu⸗ ODineeiimim Ememoꝛ. 3 t. me. coꝛ i. oblitus. W Emenſus.a.ũ.quaſi extra mẽſus.vel euidẽ/ ter menſus. Emeras in terptat᷑ dleees. Emeritus.ta.tũ.i.iam extra meritũ poſitus q nõ poteſt iã mereri exercere officiũ ſuũ imo liberatus⁊ ſolutus eſt a laboꝛe ſui of/ fieij. Sicut miles olim poſt ſexagita ãnoſ non cogebat militare. ̊ ſoluebat᷑ a labo/ re ſolito dabat᷑ ei ager vexl villa ul aliud vnde viuereta tunc erat emeritus:quaſi extra meritũ poſitus qꝛ nihil xoſtea labo/ re ſolito merebat᷑. Inde h̊ emeritio.onis. talis ꝓpꝛietas uł talis liberatio. Itẽ eme/ riti mulites veteraniiqꝛ iaʒ ſoluti a militia ſunt. Emerita ciuitas quam poſtq; cſar edificauit- teranos ibi conſtituit · Del emeritus.i.valde meritts. Emigraneus. vermis capitis NHñ dicimuſ doloꝛẽ capitis emigranen eſſe. Emina.neę.f.p.quęda mẽeſura.mediũ ſexta⸗ riũ cõtinẽs ad emendũ vinũ vel ãnonam Eminẽs oĩs ge.i.excellẽsapparẽs. Iñ emi/⸗ nulus.i.aliquãtulũ emineees. Eminus.i cul.quaſi extra manu: oꝛ ab e 7 minus. BGed cõminus.i.ꝓpe a cõ⁊ minꝰ Vñ quida.Eminus ad longe ſ̊ cõminus ad ꝓpe ſpectat. Et ſunt aduerbia loci. Emiſſarius.a.ũ.i.valde ad mittẽdũ aptus ſicut ſunt curſſoꝛes regũ vel alioꝝ oinituʒ qui frequẽter emittunt᷑ ad nucia ferenda. Itẽ hircus apompeius diccbat᷑ emiſſari q; emittebat᷑ in deſertũ. Iꝑompeiꝰ grece emiſſarius latine. Itẽ hbic emiſſariꝰ.ſarij. dẽ equus ſoꝛtis⁊ velox.ꝗq extra alios eli⸗ git᷑ ad equas mittit᷑ ad coitũ. Idẽ ⁊ ad/ miſſarius dẽ. Itẽ emiſſarius dẽ percuſſoꝛ gladiato: vel flagicioꝝꝑ? luxurię ſatelles Dñ. Emiſſarius equus bire atq; ſatelleſ Emiſſicius.a.ũ.quod ſępe ⁊ cito in diuerſa 4 loca emittit vt oculus.⁊ vꝛ ab emitto. Emola.lę.ẽ vas coquinariuʒ ſicut caldaria vel coculuʒ. Cocula autẽ dicunt vaſa co⸗ quinę a coquendo dicta:oĩa nanq; vaſa cauſa coquedi parata cocula dicunt. Oñ Eldre.22 vbi nos dicim: Hoſtias coxe⸗ runt in emolis⁊ ollis.gręci hñt· Hoſtias coxerunt in eneis oll1l1liis. Emolimentũü.tin. Ss. ꝓpꝛie eſt luaũ molẽdi/ ni ſcilʒ quod habet ex molẽdino pꝛopter moliturã. ſ̊ ponit᷑ p quolibet lucro vł pꝛo qualibet cõmoditate. HDñ Malachie.ʒ Et quod emolimẽtũ q; cuſtodimus ꝑce/ pta eius: Mel emolimẽtũ capit᷑ p ſuſten/ tamento in diſpoſitione cõtẽto · et onere ſibi annexo· qꝛ ex emolimẽto regulat᷑ onꝰ vt oneris vel quolibet alio medio viſpo/ nente cõcluſum videt᷑,? materia ſubiecta patitur. Emoꝛrois.roidis.m.t.eſt ꝗdam infirmitas qñ aliqͥs patit᷑ fluxũ ſanguĩs:⁊ dicitur ab hbęmach quod ẽ ſanguis. Inde emoꝛroil-/ ſus.ſa.ſũ.qui talẽ infirmitatẽ patit᷑ · Dñ ĩ euãgelio oĩ:qꝛ oñs mulierẽ emoꝛroiſſaʒ ſanauit.i.fluxu ſanguinis patiẽtẽqð etiã emo:rogiꝰ oꝛ. Ite dꝛ qui ſanguine migit vrina. Itẽ emoꝛrois vꝛ qͥda ſerpens·q̃ſi ſanguinolẽta ·qꝛ eiꝰ quẽ moꝛdet totũ ſan inẽ effluere facit. Emphaſis eſt expſſio loquẽdi.⁊ fit cĩ vo⸗ lentes expmere aliqð accidẽs vtim̃ noĩe ſubſtantiuo ꝓ adiectiuo ſignte illud acci- dens ad maioꝛẽ expᷣſſionẽ vt ſi ponat᷑ ſce- lus ꝓ ſcelerato·virtus ꝓ virtuoſo. Emphyteoſis.oſis.f.t.i.melioꝛatio ſiue cõ/ tract melioꝛationis. Hñ cũ ꝗ dat agrũ alicui · vt excolat et melioꝛet illuʒ:iſte dat agrum in emphyteoſim. ⁊ille accipit in emphyteoſun. Et videt᷑ cõpoſituʒ ab en quod eſt in· phytos quod eſt fides: et theſis poſitio ·quaſi in fide poſitio. Inde hbic ⁊ H emphyteota uł emphyteotheca. q; rẽ accipit in ẽphyteoſim: ẽphyteotic ca. C. qð ꝑtinet ad emphyteoſim ẽphy teothecarius.ria.riũ idem qð emphyteo⸗ theca vel emphyteoticus. Emphyteomata vel emphyneumata bᷣm Ao.ſunt res melioꝛatę Mel melioꝛatio⸗ nes · quibo ager laboꝛe ſic retinẽtis melioꝛ efficeict. Enmpicus.m.s.di ſpuẽs ſanguinẽ:pducit tꝑe.: Bñ Macerð betonica. Empicos tuſ⸗ ſunq; iuuat ſuſpiria ſedat. Etiã bhm Pa⸗/⸗ piam:Empici dicunt illi quibo collecio ſacta eſt in pulmone vel toꝛace ⁊ cepue/ rit⁊ ſanauerit.Idẽ ſunt ſanioſi. Empyren.n. S.dꝛ quaſi intus ardẽs:ab en quod eſt in.⁊ pyr ignis quaſi int igneuʒ nõ ardoꝛe·ſ̊ ſpledoꝛe:⁊ eſt cęlũ ĩtellectua⸗ le vel ſpnñale. Empirici.pe.coꝛ.ſunt medici qͥ ſolã exꝑien/⸗ tioam ſiue pꝛacticã ſectant᷑ vel ſequunt᷑. Empl aſtrii.tri.n.sS.dꝛ ab en qð eſt in ⁊ pla ſtes foꝛma/eo ꝙ; ſuꝑ foꝛmã moꝛbi inducit Põt etiã dici implaſtu. Empos.tis.d.t.i.patiẽs emptoꝛ.Item em/ pos ppt eſſe cõpoſitũ ab en qð eſtin.⁊ po tis:quaſi nõ potens:cui adimitur ptãsq̃ſi adempta ptate:iminutus. Empticius.a. .i. emptus vel facił ad emẽé/ dum. Hñ ſerui empticij dicebant illi qui in ſeruitutẽ emebant. Emptoꝛii.rij.n. S.ilocus vbi emit᷑.quod hoc emptinũ dꝛ. VHñ Joſephusi.9: d poꝛtũ nauigare ad emptiria nequaq; ſ- ualuit. Et dꝛ emptoꝛiũ vbicũq; negocia/ tiones exercent᷑. Inuenit᷑ etiã hoc empo⸗/ riũ quod deriuat᷑ ab empo gręceqð lati⸗ ne dꝛ foꝛi vel mercatũ.Et vꝛ empoꝛiũp/ pꝛie locus iuxta mare vbi negociationes xel mercationes exercent. Inde empoꝛic 2a.h. quod ꝑtinet ad empoꝛiũ. Iñ empoꝛi/ cacharta oꝛ quoddaʒ genus charteę· qꝛ in ea merces iuoluunt · cuʒ ſit in ſciptun mi⸗ nus idona. Emulus.a.ũ.i.diligens vel inuidus vel ſe⸗ quax vel eiuſdẽ rei ſtudioſus. Emunetoꝛiii.rij.n. s.i.purgatoꝛiũ/ſcilʒ ferꝝ cũ quo candelã emuũgimꝰ dꝛ ab emũgo gis. Inde etiã emũctus.a.ũ.vel emunxus xa.xu.i.purgatus.Dñ Exo.25: Emücto⸗ ria q́z vbi ea quę emucta ſũt extinguũt᷑ Emunitas pſᷣm Goff. in ſũeſt libertas con-/ ceſſa eccleſijs vel eccliaſticis pſonis: rebo alijs ad eas ſpectãtibo. Pel eſt pᷣuilegiuʒ eccliaſticę libertatis vel ꝑſonarũ vel reru ad eã ꝑtinentiuʒ a dꝛ ab e qð eſt extra· et munia.i. officia · vel onera⸗a quibo ecdeſie funt imunes. E ante ₰D£ Ena. i. vnitas. Encauſtũ.ti.oꝛ ab en quod eſtina cnuſtos quaſi muſtũ /ſcilʒ tinctura ſqibendi.Ideʒ incauſtũ. Encenia.nioꝝ.dicunt᷑ tiationes vel initia ſiue noua feſta ſicut dedicatiões ecdeſia- ruma dꝛ ab en quod eſt in ⁊ cenon qð eſt oũ gnige lIuimne ſonlann uve Ghini ſotc cbindn gemant ſenmme Cicial ulet tüdn ſfentn ccendl Pteran Endeca quoch Chdec Eel luem. tohe ſq Mtot ſenain Ccuas 1lteni ſichee (d ſin liloe Cnckon lade batr ſtar dap yen Yeti eu, nd⸗ m lded Wet nuln Mnur mende on⸗ heten lnint Den Sen ſoyyn e 1onr , l nc'gnenr N gten nlinn Pünn Aahun. knm biindnt Amen Pcſna aptis Whutlle, Riantgon cbwig nu Nh igeun clati⸗ ianponi⸗ Gannones Nleenwwe D cmgin nlaponnd ih nüſihſer chenugo 1Wenus nazbiit⸗ nüt ami KRllns⁵α Sgbnunnih 10 iyulegin mi Mren Zeſtermne ll irſos aiſi linti galti Goneſi nouũ Mel vicunt᷑ illa dona vel fercula · ꝗᷓ amicus infert alteri cauſa honoꝛis vel re uerentię vel amoꝛis.⁊ pcipue in pncipio noui anni.Dñ.Eſt nouũ cenon ex hic en cenia dicas. Enchiridion.i.liber mãualis.⁊ vꝛ a chiros quod eſt manus.⁊ en quod eſt in. Itẽ en/ chiridion dꝛ inſtm medicoꝝſic dictum· qꝛ manu aſtringat᷑ oum plura contineat ferramenta. quod eſt inclinare. Inde endeticus.a.iũ.i. inclinatiuus · vt encletica cõiũctio vꝛ illa quęicdinat ſe ſub accẽtu ſcedẽtis dictio/ nis remittẽdo ſuũ accẽtũ in illam⁊ iclinat accẽtü illius ſupꝛa ſe · vt qi ſub accẽtu illi Endecas.cadis.ſt.i.vndecim.⁊ dĩ ab ena quod eſt vnitas⁊ deca. Endecaſyllabus·ba.bũ.i.vndecĩ ſyllabax. Engelicia. cię.f. p.fuit mater ſiches.i.aĩę.⁊ interp̃tat᷑ intima ętas. vel abſoluta ꝑfec/ tio. Nel endelicia ſᷣm calcidium perfecta tas · quaſi endos lechia.i.intima ętasbm AMWriſtotelex/ abſoluta ꝑfectio· bm Plato/ nemaia můdi. Endiadiseſt cũ ouo adiũgunt᷑ ſubſtãtiuna ⁊alterũ reſoluit᷑ ĩ adiectiuũ:· vt AXrma vi/ rũq; cano.i.armatũ virũ. Endogenia.i.natura. Inde endogenic.9. ii.i.naturalis, endogenice aduerbiũ Endoꝛ gręce.aries latine. loſa de arietinis pellibo facta:qua indue/ bant᷑ romani ↄ frigus.⁊ dẽ ab endoꝛ qð eſt aries Oł endromis dꝛ duplex veſtis vuplex palliũ foꝛte ⁊ villoſũ ⁊ hyemale Eneades.ę mal. ge.i.ſiliꝰ vel nepwos cnee ⁊etiã qͥ cũq; deſcẽderũt ab Cnea dicũtur eneadeſ ut romani: inde ſubtracta de ſyl laba dꝛ bec eneas eneadis ſilia vel nepti/½ gneę. Itẽ iuenit᷑ hic gneus enei.⁊ inde beꝑc enides de ſpᷣtracta de ſyllaba ab eo qð deberet vici eneides fit hęc egneis.vis.i.fi lia vel neptis enei · Sʒ iam hoc noie mag vtimur ꝓ hiſtoꝛia facta de ęnea.et coꝛ.pe. gneades. Mñ liber Hirgilij ſic intitulatur Incipit eneis Dirgilij coꝛri.pe.eneidis gtũs de eneishuiꝰ eneidis vel ęgneidos. Ceatoꝛ.toꝛis.i.coꝛnicẽcoꝛnicrepa ·liricen. liricinatoꝛ/ſailʒ ęre canens· vel in eneis in⸗ ſtrumentis canens. Energia eſt vis⁊ efficacia effectꝰ. Vñ Hie ronymus ĩ epła ad Paulinũ. Mabet ne⸗ ſcio quid latẽtis energię viuę vod actus ⁊c. Energia etiã oꝛ agilitas⁊ rerũ geſtaꝝ aut quaſi geſtarũ ſub oculis inductio.Pꝛ etiã aĩ anxietas. Oñ Fulgẽtius. Pęmões ꝑ energiã non cedimꝰillabi aĩę. Et nota ꝙ inuenitur inerguminus⁊ inergia ſcri⸗ ptũ ꝑ uia idẽ valet:q; tm̃ valet en apud gr ęcos quãtũ in apud latinos. DHñ hmõi noiĩa gręca ſiue nota.ꝗ ꝑdictã ſᷣoſitionẽ habent in ſui cõpoſitione pñt ſcribia ſcri- bunt indifferenter modo ꝑ en modo ꝑ in vt encauſtił: incanſtũ· enthymema? in/ thymema· emplaſtrũ ⁊ iplaſtruenergu⸗ minus ? inerguminus.· ſic de ſilibo. Del dꝛ energia interioꝛ laboꝛ vel interioꝛ ope/ ratio.ab en qð eſt in erge qð eſt oꝑatio vel laboꝛ. ðMMU Energuminus.i.vęmoniacꝰa demõe poſ/ ſeſſus? vexatus. vꝛ ab en quod eſt in· et erge quod eſt opus vel lawꝛ.⁊ mene qq eſt defectus vel luna:quaſi inefficax.non laboꝛãsnõ oꝑans ſ̊ in oꝑe deſiciẽs/uł oꝛ energuminꝰ·ab en.i.in.⁊ erge laboꝛ.⁊ me⸗ ne defectus · noys.i.mens/quaſi laboꝛans in coꝛpoꝛe · deſiciẽs in mente. Eneruis.uis.ↄ.ta hocue.i.ſine neruis ſolu⸗ tus · debilis. effeminatusab.e.quod ẽ ſine Z neruis ·q̃ſi ſine neruo.i.virtute. Engaddi:indedi.eſt locus vbi finit mare moꝛtuũ.⁊ interpꝛetat hebꝛaice fons.i.ba/ ptiſmus.vel oculus ceęli aut vitulo· Enigma.matis.n.t.eſt ſermo figuratus v obſcura locutio ſiue ſilitudo.vel ꝗqſtio oc culta vel obſcua.q difficile intelligit᷑ niſi aperiat·ut illud Judiq Pe comedẽte exi/ uit cibo. 2 de foꝛti egreſſa eſt dulcedo: ſi⸗ gniſicãs ex oꝛe leonis fauuʒ eſſe extractũ⸗ Iñ hic ⁊ hęc gnigmatiſta.ſtę.qͥ vel ꝗ ob/ ſcurę ⁊ figuraliter loquit᷑.Et gnigmaticuſ a.ũ.i.obſcurus ad exponẽduʒ·vel ꝗͥ ꝑꝑni gmata loquit. Enixa.i.conata.ad efficiẽdũ aliqͥd vel par/ tu liberata. MM Ennoian.i.in mẽte.i.accidẽs:quod ð eſſe in mẽteqꝛ nullo coꝛpoꝛeo ſenſu cõpꝛehen Dit᷑ · ̊ ſolo intellectu mẽtis. Iñ ennoima/ ticus.a.ũ.i.accidẽtalis. HPñ Iſidoꝛꝰ: acci / dentales diffinitiões vocat ennoian vel ennoimaticasqꝛ nõ ſubſtantialia ſ̊ acci/ Dentalia declarantur. Ennos · interpᷣtat᷑ habitatoꝛ vel ꝓfundũj. Ennoſigeus vĩ ab ennos qð interpᷣtatur habitatoꝛ.⁊ ſigeũ quod eſt qͥdã mõs iux troiã. vñ dict eſt Neptunꝰ ennoſigeus 4 ibabitatoꝛ ſigei illius pmontorij in quo habebat tẽplũ iuxta troiã. Olłennoſigeꝰ interptat pfũdũ ſilẽtiũ. Ennoſ eni ꝓfudũ d ·ſige ſiletiũ ul latibulũ: vocat Neptu nus ſic a pfunditate maris ⁊ a ſilẽtio qð ẽ in ꝓfundo maris. Del ennoſigeus vꝛ ab ennos quod eſt habitatoꝛ? ſiche qð ẽ ꝓ/ fundi·qſi ennoſicheus.i.habitatoꝛ ꝓfuũdi Enoch interptat ediſicatio. Ipſius enĩno mine ciuitatẽ ędificauit Cain filiꝰ Qdam Enodis.dis..t.⁊ hoc de. pe Ni.ſine nodo Enoꝛmis.mis..t.⁊ H̊ me.i.defoꝛmistur⸗ pis· inanisgrãdisirregularillitteratus- caſſus/ſine mẽſura vel foꝛma. Enos · leticię locus interpᷣtat. Ens entis oĩs ge. põt eſſe nomẽ vel partici piũ de ſum eseft. Enſatus.ta.tu.i.enſe arme us.⁊ dĩ ab ẽſis. Enſiciũ enſicij occiſio facta cũ enſe,et dꝛ ab enſis. Enſiculus.li.m.s.i.paruus enſis. ⸗ Enſifer.ra.rũ.pe.coꝛ.qui fert enſem. · Enſis.ſis.m.t.i.ſpata: oꝛ a ſecado. Enteria. rioꝝ.i.inteſtia. Entheca.cę.l.repoſitęrei copioſa ſubſtãtia quaſi ĩ theca repoſita. DHel entheca.cę.i.pe⸗ culiũ vel ꝓpꝛiũ. Inde enthecarius.ria.riũ. hic enthecarius.carij.i.negociatoꝛet pe. ꝓ.eſt theca ſicut ⁊ apotheca. Enthymema. n.t.eſt quoddã gen argumẽ tationis · ſcilʒ feſtinata cõcluſio.⁊ dicit a thymo quod eſt mẽs: en quod eſt in ·q̃ſi in mẽte vnicũ.qꝛ in entbymemate vnũ ex vno ĩfert. Mel vꝛ ab en ⁊ thymos ulthy⸗ me quod eſt mẽs: monos vnũquaſi in mente vnũ ·qꝛ vna ꝓpoſitio tacet᷑ in mẽte vel retinet᷑. Enthymema aũt eſt ſyllogiſ⸗ mus imꝑfectus.i.oꝛo in qua nõ oĩbo ꝓpo/ ſitionibo antepoſitis feſtinata infert᷑ con cluſio· vt oẽ alal currit · g̊ oĩs homo currit. In hac argumẽtatione ſubintelligit᷑ heęc Poſitio oĩs hõ eſt aĩal.⁊ non apponit ibi q; ſi aponeret eſſet ſyllogiſmus. Cnü.ni.n.S.dꝛ ab ęs. Iñ hoc enulü.li.dimi. i. paruũ eęnũ ·ſcilʒ caldariũ. E ante B Eos eoi. greęce vꝛ ſol vel oꝛiẽs · vel pꝛimus ſplẽdoꝛ aeris clareſcẽtis:qͥ auroꝛa dꝛ. Eous.eoi.pmus equus ſolis dedlinat᷑ etii adiectiue eous.a.ũ.i.oꝛiẽtalis.Et nota q; ſol quattuoꝛ equos habere dꝛ.ꝓpt᷑ quat/ tuoꝛ ꝓpꝛietates qᷓs in ſe habet oſtendit quotidie:Mam de mane dẽ oous.i.oleuſ vel rubeus·qꝛ; tũc eſt auroꝛa.Circa tertiaʒ vo pallet·q; tũc aſcẽdit aera.⁊ tunc dicit echons. qꝛ tuc apparet in aera ſiluis? mon tibus. In meridie vĩ pyrous tũc feruet Z ma xie circa hoꝛã nonaʒ.Sed hoꝛa veſpe roꝝ in occidẽtea tũc dĩ philogeusq tũc aopparet ſubire terrã. E gnte P Epacta eſt nũerus iuariabilis atus ãno ad ſciẽdũ quota ſit luna ĩ kaledis cuiuſli⸗ bet menſis dꝛ ab epi quod eſt ſupꝛaet gaucta qð eſt augmetũ.i.exceſſus ani ſola/ ris ſupꝛa lunare. „.„ 172 in pᷣncipio vyͥſus poſiti eiuſdẽ ĩ fine repeti/ tio vel replicatio ut Multa ſuꝑ VPꝛiamo rogitans ſuꝑ Hectoꝛe multa. Epoar . n. t. eſt inteſtinuũ aĩalis·ſcilʒ iecoꝛ vel ſicatũ:K dꝛ ab epi qð ẽ ſupꝛa/eo ꝙ ſupꝛa⸗/ poſitũ ſit. Iñ epatic.a.ũ.pe.coꝛ:qͥ patitur in epate. Et facit gtůs epatis pꝑ.t.pe.coꝛ. ſ̃m vſum tamẽ ſm Hug/lacit eparis vel Epatiarius.a.i.quod ꝑtinet ad epar. Oñ lautus.Cũu te moꝛbo agitat epatiarius Epentheſis eſt appoſitio ad media victio⸗ nem littere vel ſyllabe· vt Reliquias oa⸗ naũ/ ꝓ reliquas: induꝑatoꝛꝓ imꝑatoꝛ. Ephebia. bię.f.p.eſt pma pars adoleſcẽtię ſᷣm Papiãa. Ephebia etiã vꝛ iuuenũ emi nens pulcritudo vel collectio epheboꝛũ. 7dĩ a ephebus. Oł vt oicit Rlexander. Quo ꝓſtant pueri lo ẽ ephebia dict. et ſic ponit p epꝑpebian. Ephebian.f.ge.eſt locus ꝓſtitutionis vbi iuuenes meretricabant ? pſtituebãt.Oñ 2. Machab. 4 Supꝑ hoc ꝓmittebat et alia centũ quiquaginta ſi ptati ci ↄcede/ ret᷑ gymnaſiũ.⁊ ephebian ſibi cõſtituere Ephebus.m. S.i.valde lucidꝰſcilʒ iuuenis pulcer imberbis. Inde ephebiolus.li. oiminutiuũ.i.paruus ephebo. Et poteſt mobilit᷑ vedinari. ephebo. ba. bu ephe⸗ biolus. la. lũ.pe.coꝛ. Sʒ ephebo ꝓ.pe. Dñ QAucan'in tertio. Grãdeuoſq; ſenes mi⸗ xtis armauit ephebis. Epbi qd mẽſura eſt ſlz tnũ modiox Ephimera.rę.quidã piſeis·qͥ vno die oꝛit Zin eodẽ moꝛit. Inde dꝛ ephimera.rę.pe. coꝛ.febꝛis ſimplexa non moleſta ·queę in vno die affligit hoĩem. ⁊ eodem die perit quaſi ſupꝛa viẽ nõ excedes/q; vltra vnuũ Epanalepſis vel epinalepſis eſt ſermonis tulis Bſnt ſn⸗ Gnl ſoc Ch Ge enip my der u php⸗ s tu Peſ on en deie nen Po⸗ tyr Ct ans nn iisqninſi⸗ eſſupng⸗e nsiniſolg⸗ Ghernoni⸗ Kßmennn ninden r. bligeon epn Coan Bot. Lepang Wepe ji tepanunus ai dicne⸗ ignus d nomnon. Nudheiin ninmͤen vepbetonn ſcadcc⸗ wnwit ſbutriti minbu ma un Noöimen ſizuuen⸗ hcbiolusli. Eplelt Abinepte no lensd lintt nlgle Arquen diẽ non ſolet ourare.Et inde H ephimen idis· gen eſt biſtoꝛięſcilʒ vnius viei/oi/- geſtio·uł vniꝰ diei regulan abbꝛeuiatio cõputatio · calculatio. Ephimeris etiã vꝛ tabula manualis· vel liber in quo qͥtidia/ ni actus ſcribi ſolẽt. Et ſonat ephimeris apud nos diurnũ vel quotidianũ:Nam qð latini dicũt diurnũ·gręci dicũt ephi/ merida. Ołephimeris dꝛ ab epi.i.ſupꝛa ⁊męreo.es.quod ẽ dolere:Iñ ephimeriſ meridis vꝛ tabula vel liber in qͥbo vſura/ rij ſcrribũt denarios quos mutuo vãt ad pignoꝛa ꝗ recpiũtꝑ qð cognoſcu ſi lu/ crant᷑ vel nõa ſi dãniſicant · dolẽt ſuꝑ dã/ no quod ipſis creſft. Ephot indeclinabileẽ veſtis ſacerdotalis quod latine ĩterpᷣtat᷑ ſupꝑindumẽtũErat eni palliũ ſuꝑhũerale: quo tota ſacerdo/ talis ambitio tegebat. Et erat duo gene ra.vnũ linena ſimplex/quod ſacerdotes habebãt. Aliud ex diuerſis coloꝛibo auro gẽmiſq; ↄtextũ ·habens in vtroq; hume⸗/ ro lapides duos ſmaragdinos auro cõ/ cluſos · ĩ quibo ſculpta erãt noĩa patriar/ chaꝝ·quo olim põtifices vtebantur. Dñ. Peſtis ephot ꝓpꝛie dicat᷑ põtificalis. Ex auro mũdo filo q̃; texta quaterno. Ephꝛata. teę. pe. coꝛ. ciuitas eſt· quę dicta eſt Bethleem.⁊ non debet vltima accẽtuari in ephꝛata. Inde ephꝛatęus.tęa.tęũ.pe. pꝛoducta. Epi gręce latine dĩ ſup. Ephialtesẽ ꝗqdã ſpecies phãtaſmatis:quę cõtingit in ſomnijs oꝛ ab epiquod eſt ſup:a.⁊ altes quod ẽ pꝛemẽs:quaſi ſupꝛa pmẽs:q; ſuo pondoꝛe videt᷑ ſuffocare et grauare doꝛmientem. Epibata. te.p.t.pꝑe.coꝛ.gręce · qdð latine dĩ laicus.vel ſuꝑueniẽs hic nihil negocij ha bet in naui.̊ naulo vato in alias fras ire diſpõnit · ⁊ dꝛ ab epi qð eſt ſupꝛa:⁊ batõ quod eſt nauis. Epicauſtoꝛiũ.rij.n.S.eſt inſtrumẽtũ quod fit ſuꝑ ignẽ cauſa emittẽdi fumũ.⁊ dẽ ab epia cauſtos qð eſt incẽſum. Itẽ epicau/ ſtoꝛiũ d locus vnguentoꝝ:vbi ſe vnge/ bant ad ignem. vel vbi vnguẽta fiebant ad ignem. Epicauſtoꝛiũ etiã dꝛ loe dilſ⸗ cernendi cauſas. Et in qualibet iſtaruʒ ſi⸗ gnificationũ accipit᷑ cõpetẽter in paſſiõe fancti Thomę. Epicęnus.na.nũ.pe/ pii.ſupꝛa cõe.Dñ qdã noiĩa vicunt᷑ epicena ut aquila. Epicycdus.cli·pe /p.i.paru circulus poſituſ ſup maioꝛẽ circulũ·ita vt epicydi cẽtꝑ ſit in linea maioꝛis circadli· Epictaſis.ſis.fit.eſt adiectio lrę wel ſyllabeę ſuꝑ ſtatũ dictionis. Epicurus.ri.m. S. qdᷣdã genus phᷣoꝛũ qui curã ſuꝑ cutẽ coꝛpon habebãt. vĩ ab epi ⁊cura uł cutis. Dicebãt eni voluptatẽ eẽ ſuimũ bonũignoꝛantes ergo alia eſſe vo⸗ luptatem pꝛęter carnalẽ: dimiſſa aĩatm̃ coꝛpoꝛi curã impedebãt. Inde epicureus egeu⸗Dei epicurei victi ſunt ab Epi⸗ curo quodã philoſopho amatoꝛe volu/ ptatis ⁊ vanitatis:non ſapiẽtię quẽ ipſi phᷣi poꝛcũ noĩauerũt.quaſi voluptateqͥ vanitatis et voluptatis amatoꝛ non ſa⸗ pientię ſũmũ bonũ voluptatẽ coꝛpoꝛiſaſ⸗ ſerebat.cuius traditiões epicurei ſeque⸗ bantur. Oñ vicebũt den ex puidentia ni/ hil agere · In mũdo oĩa cõſtare ex coꝛpo/ ribo· Animã nihil aliud eẽ qᷓ; coꝛpꝰ. DPñ dixiſſe fertur:Non ero poſtq; moꝛtuuſ Epicus.a.i.i.laudabilis.⁊ dicit᷑ ab exos.i. laus. ODñ Martial. Epica vulgo liricaq; pagina ↄſonaret. DNidet᷑ tame hęc epica ponꝓ dactylico. Dactylus eni inuentus eſt ad deſcribendũ geſta heroũ:ex quibuſ conſecuti ſunt laudem. Del epicꝰ ꝛ ab.e. ⁊ pede.i pſaicus. Põt ergo ibi legi epica i. pꝛoſaica. HMM Epigdioceſis fit c ſupꝛadictũ in melioꝛem partẽ coꝛrigit vt Iſte eſt cert amãs:imo certioꝛimo certiſſimus. Epidromus.mi.pe.coꝛ.eſt quoddã genus nauis/ dꝛ ab epi.⁊ dꝛomos qð eſt nauiſ Et dꝛ epidromos vel epidromꝰ velũ ſe/ cundę amplitudinis:ſcilz ad pupim. Epiphoꝛa. rę.pe. coꝛ.i.lippitudo oculoꝝqñ ſcilʒ pellicula ſupꝑducit᷑ oculo.⁊ dꝛ ab epi. quod eſt ſupᷣet phoꝛos quod eſtferre Epigrãma ·tis.n.t.i.ſuꝑſcriptio /ſcilʒ titulꝰ vel bꝛeuis annotatio eoꝝ quę diffuſiꝰ di/ cunt᷑ in ſequẽti opere dicit᷑ ab epi quo eſt ſupꝛaet gramma quod ẽ linea vel lit- tera. Etiã epigramma dicit᷑ illa ſuꝑſcri/ ptio quę ſuꝑponit᷑ titulo.ſcilʒ epitaphiũ vel quęſupponit᷑ imagini alicuius · ad ſi/ gnãdũ euiꝰ imago ſit.vel ad ſignãdã ali/ quã ꝓpetatẽ illiꝰ cuius imago eæa pꝛodu/ cit penultimam. Dnde.Cheodolus. Grę⸗ coꝛũ pꝛimus veſtigat grãmata Cadmus. Epigrus epigri m.ge.i.dauus quo ligno lignum adheret. Et vicitur ab epi qð eſt ſupᷣ.⁊ agros qð eſt tractꝰqꝛ ſupertrahit᷑ oñä ss õä Epinirion · ſicut dicit gloſa. interlinearis. Epilema. mat i. emplaſtruz. 1 dꝛ ab epi et lema vel lemos qð ẽ voꝛago:qꝛ ſuꝑ lema * i. vulneris vel vlceris voꝛagine ponat. Epilenſia. ſig eſt qdã paſſio ſic victa quia mẽte aſpꝛehẽdẽs parit coꝛpꝰ poſſideat Greci enĩ appꝛehenſione epilenſiam vo⸗ cãt.Męc paſſio vꝛ caduca.⁊ alias lunatio ⁊moꝛbus comitialisq; apud gẽtiles cuʒ comitioꝝ dies cuidaʒ accidiſſet:comitia dimittebãt᷑. Cui taãta vis eſt vt hõ valẽs cõcidata ſpumet. Mos vulgus lunaticoſ vocat · eo ꝙ ꝑ lunę curſũ cõtingat eis. Iñ cepilenſiacus ca. ci. qͥ talẽ ifimitatẽ patit Et epilẽticus. ca. ci pe. coꝛ.in eodẽ ſenſu. Epilogus. ga. guidẽ eſt qd reuolutio vel ſuꝑlocutio alicuius rei · vel ſupꝛadictoꝛu,ʒ bꝛeuis recapitulatio. Epimelas vꝛ ci in cãdida gẽma ſuꝑingre⸗ ſcit coloꝛ. Onde ⁊ nomẽ accepit ab epiet melon quod eſt nigfru. Epunmenia. nio ꝝ. pluralis nũeri.i.expẽſę uł exenia vel tributa quę dantur ꝑ ſingulos meſes poſt defectũ lunę.i.poſt nouiluniũ. Epimone eſt tropus in theologia qñ dic/ tio repetit᷑ ad maioꝛẽ certitudinẽ vel deſi/ derij expſſionẽ vt vᷣtmen amẽ dico vob Alij oicũt ꝙ epimone fit qũ dictio nõ to ta repetit᷑ ̊ pnapiũ ⁊ finis variat᷑vt Ex⸗/⸗ pectans expectaui vñm. Canens canebat Aaudans laudao. Epinichia. oꝝ.r feſtiuitas graꝑ actio ꝓ victoꝛia ſhabita Dñ.2. Machab·e dẽ Et cũ epinichia agerent᷑ hiero ſolymiset dĩ ab epi quod eſt ſupꝛa:s nichos qð eſt victoꝛia. „ Paralypo.is? In cithar ꝓ octaua cane/ bãt epiniriõ ⁊ca ĩterpᷣtat᷑ victoꝛi do triũ/ phusa palma. Alia lra oicit epinichion quod vt vicũt interpᷣtat᷑ victoꝛi deo pal ma vel victoꝛis dei triiphu0us. Epiphania.nię.f.p.i.ſuꝑna apparitio.⁊ dẽ ab epi quod eſt ſupꝛaa phania qð ẽ ap/ paritio. Mel vicit᷑ ab epia phone ſonus. Inde epiphania quaſi ſuꝑnus ſonus vel viuinus ſonusqꝛ eo die vox pꝛis ſonuit de celo: Mic eſt filius meus vilectus. k plenius ?⁊ darius ſic põt dici:Epiphania quadruplici vocabulo nũcupat᷑· pm qð quadruplici miraculo iſta dies decoꝛat᷑. Hoc enim die magi chꝛiſtum adoꝛant. Cü enĩ chꝛiſtus eſſet tredecim dierũ ma/ gi ad eũ ſtella ouce venerũt.⁊ inde ꝓpꝛie dicit epiphania·ab epi quod eſt ſupꝛa ⸗ phanos quod eſt aparitio. Eadẽ etiam vie reuolutis vigintinouẽ annis: trede/ cim diebo.in ioꝛdane baptiſatus eſta ob h vocat᷑ teophania ·a theos qð ẽ deus phanos apparitio vel phonos ſonꝰ· qꝛ deus trinitas tũc aparuit:pater in voce. filius in carne.ſpuũſſanctus i colũbęſpecie Ipſo iteꝝ die ano reuoluto · cũ eſſet chꝛi⸗ ſtus annoꝛũ triginta⁊ treded dieꝑ/aquã in vinũ mutauit in nupiijs.⁊ ideo vocat bethphania · a betb qð ẽ domꝰ ꝓhanos apparitio · qꝛ miraculo facto ĩ dmo⸗veꝰ deus apparuit Ypſa inſupꝑ vie· reuoluto anno. ch eſſet chꝛiſtus annoꝝ trigitauniꝰ ⁊ tredecim vierũ·ſatiauit qnq;ʒ milia ho/ minũ de quinq; panibo.ſicut vicit Heda Et ob hoc vocat phagiphania a phage Vel phagin qð eſt bucca vel mãducare.⸗ phanos apparitio. Epiphia. oꝝ.ꝓlis numeri ge.neu.ſũt oꝛna⸗/ menta equoꝝvt frena vel ꝑctoꝛalia.Bñ Bꝛatius. Mptat epiphia bos pigerop/ tat arare caballus. Iſ epiphiare.i.equũ totaliter oꝛnnre.. Epiredin.ij.n.s⁊ epiredia in plurali oi/ cunt ꝓpꝛie parua minoꝛa vehicula. Epiſcopus.pi.i.pſul.⁊ dꝛ ab epi quod eſt ſupꝛa.⁊ ſcopim qð eſt intedere vel ſpecu⸗ lari:.quaſi ſuꝑſpeculatoꝛ⁊ ſuꝑintẽdẽs curã ſubditoꝝ gerẽs. Pł oꝛ ab epia copos qð eſt laboꝛ· quaſi ſuꝑlalboꝛãs·ſcilʒ ſuꝑ gregẽ ſuũ.⁊ eſt nomẽ operis onenis vt Papi⸗ as dicit· ſm illud apoſtoli: Qui ep̃atum deſideratbonũ opus deſiderat ſed nunc magis videt᷑ honoꝛis q; oneris. Jñ bicet hec eßalis ⁊ hoc le.⁊ aduerbiũ epalitet hᷣ epᷣ̃atus.us.uiqa hoc epiſcopiũ.pijii.digni tas vel o fficiũ epiſcopi. Epiſynallepha.ſ.p.i.cõcurſus Ouaꝝ voca liũ in eade ſyllaba ⁊ in eadẽ victiõe poſi/ tarũ cũ colliſione vtriuſq;.MWec alio noĩe di ſynereſis ſᷣm quoſdã. Oñ dicit Papi/ as: Epiſynallepha vel ſyn ereſis ẽ cõglu/ tinatio duarũ ſyllabarũ in vnã · vt Meri ꝓ nerer. . Epiſtiliin geſt capitellũ quod ſuꝑponit᷑ colũnę dẽ ab epia ſtilus:qꝛ ſuꝑponitur ſtilo colũnę. Bñ epiſtilia vicut q̃ſi ſuꝑer ſtilos.i.ſuꝑ colũnas.Et nota ꝙ tres ſunt partes colunę· ſcil baſis.i.fundamentũ- ſtilus ſcilz illud rectũ qð ſupbaſim erigit Epiſtiliũ vo vꝛ illud qd ſtilo ſupꝑponit᷑ Epiſtola.f.p.eſt legatio litteralis abſenti perſonę vel abſetibo mittẽtis plene ſigns vott nſon gitonn hiog uee ſole N cphto epiſti Nop Si otv⸗ Cptnun ſüiſp Ciusen (hihn Romdd 1ſcort laude⸗ chala wynn 79 ſarpa⸗ Cltil Ppthen Ehthmn Pſna nton Kam r epe ciet vin auton tuün⸗ Vcd eptch wvane (onn nuni n D cm Utoſen litnn Weſtnoh edas W. MNN deng tngituun⸗ en 1 Nnmade Noe oͦ . W wmns WWouCe. =èMD vprep⸗ ☚ hplundi K nigolct Wal⸗ 4 v Pe Qucaum u ſednunc. So is ur Fnuumh⸗ Hruo ole nutpapy⸗ itol/ gon Oen — deN . ate NS int MN 4 voluntatẽ.⁊ dĩ ab epi⸗ ſtolon quod eſft miſſio · quaſi ſup miſſto·q; ſupꝛa intẽtionẽ mittentis gerit officiũ nũcij· vel q; epiſto la ĩ dignitate ſeminet ſimplici miſſioni · Inge epiſtolaris.ↄ.ta hoc re.qð eſt epi⸗ ſtole · vel quod ꝑtinet ad epiſtolã· Et hoc epiſtolare ris.⁊ hoc epiſtolanium.i.liber epiſtolaDrnnnmm. Epitaphiü.uij.n.s.ẽ ſeiptura ſiue titulus in lapidibo ſepulcroꝝ ſcript dẽ ab eꝑi ⁊taphos quod eſt tumulũ vel ſepulcrüᷣ. Epithalamiũ.mij.i.cantus qͥ fit ſuꝑ thala⸗/ mũ.i.ſuꝑ ſponſuʒ ułſpſam. Inde epitha lamius.mia.min.ſᷣm Mug.Papias dic: Epithalamia ſunt carmina nuptiaꝝ:quę decantant᷑ a ſcholaſticis in honoꝛẽ ſponſi ſponſę. Moc pᷣmũ Salomon edidit in laudẽ chꝛiſti ⁊ ecdleſiex quo gẽtiles epi/ thalamiũ ſibi vendicauerunt. Oñ Hie⸗/ ronymus in epiſtola ad Paulinũ caplo 7 Salomon padſicus ⁊ amabilis oñi moꝛes coꝛrigit · naturã docet ecdliaʒ iñgit ⁊chꝛiſtũ ſanctarum nupniarũ vulce canit epithalamiij.“ Epithematicus.ca.cũ.i.ſuꝑpoſitus vel ap/ poſitus. Dñ· Ipſe ipſa ipſũ dicit᷑ epithe/ mateton.i.appoſitiuũ:quia agonit᷑i.iun/ git᷑ cim pꝛima ⁊ ſecũda tertia perſonis: ut AYopſe lego ipſe legis ipſe legit. Epithetũ.ti.ẽ adiectiuũ quodlibet:⁊ oꝛ ab epi.⁊ theſis·qꝛ ſupponit᷑. Bʒ pꝛie epithe/ tũ dẽ illud adiectiuũ qð cõuenit oi rei ali cuius maneriei ſed nõ ſoli .vt cygni ẽ epi thetũ albusa coꝛui niger. Itẽ epithetum d accidẽs quod eſt ꝓpꝛiũſed vifferũtqꝛ epithetũ eſt quod cõuenit oĩ rei alicuius maneriei · ſ̊ nõ ſoli:vt eſſe nigrũ cõuenit coꝛuo. ſ̊ nõ ſoli:Pꝛopꝛiñ ꝓ̈o oĩbo vnius maneriei rebus ſolis conuenit. Iñ epi/ theton d ꝗqdaʒ figura cũ tale accidẽs vel adiectiunʒ addit᷑ tali rei inediate. Epitoma.tis.n.t.ul epitome.mes.i.abbꝛe/ uiatio ſermonis oꝛ ab epi.⁊ tomus vel tomos diuiſio ·pciſio · q̃ſi gſectio ßmonis BHñ MHieronym oiẽ in epla ad Paulinũ Paralypomenõ liber ĩſtrumẽti veter epi tome tãtus actalis eſt ⁊c. Dicit᷑ aũt epito mia abbꝛeuiatio veteris teſtamẽti quod dꝛ inſtrjm· q; inſtituit in doctrina fidei et monꝑ:aponit᷑ hic abſolute ꝓ abbꝛeuiatiõe q bꝛeuit tãgit ſ̊miſſa. Iñ epitomaticis ca. ci. i. bꝛeuiter vicens vel dictuius Epithymũ.mi.i.flos thymi⸗ eſt tymbꝛęſi/ milis.⁊ dꝛ ab epi thymũ quod eſt flos. Equarius.rij.i.cuſtoſ equoꝝꝑ·et d q; ſolet ſuponi a medicis alijs adiutoꝛijs pcedẽtibo. Inde epitbymicus.ca.ci.i.cõ/ cupiſabile. Et epith ymũ etiã oĩ thuribu⸗ lum.quod alio noĩe d thymiamateriuʒ. a ſuꝑpoſitione thymioꝝ·qð alio noĩe oꝛ thuricremulũ. Oñ vĩ. Pone thymiama in thuricremulo. M Epiſenſis eſt eiuſdẽ verbi in eodẽ verſu ſi⸗ ne aliqua dulatione cõgemiatio · vt Me 4 me. Itẽ. Cõſurge conſunge. Epitrophiin.S.eſt domus in qua aluntur pauperes infantntes. Epos grece · latine vꝛ laus. Epto.onisi.memonluaugss. Epudoꝛatus.ta.tuũ.i.extra pudoꝛem poſitꝰ Epudoꝛus.a.ũ.i.extra pudoꝛẽ.i.verecũdiã impudẽs et dꝛ ab.e.et pudoꝛꝰ qð eſt pu/ doꝛe plenus. rs Epululi.n.ge.in ſingulari et hę epulę.arũ. iin plurali eſt eteroclitũ genere? dedina⸗ tione · dicit᷑ quaſi opulũ ab opulẽtia rerij Et dr bᷣm qͥſdã epulũ ꝓ coꝛpoꝛali · ̊ epulę aꝝ/p ſpũᷣali.i.p refectione ſcię vel virtut.. Bi Pblato in Chi. Deniſtis ad epulas beſterras. Epulonus.ni.m.s.i.gluto/epulis deditꝰqͥ aliter dꝛ hicepulo. onis Lñ TRug. ð ci uitate dei. Epulones etiam deos Jouis paraſitos eſſe derunt. Epulus ·i. lux. uabilis. lis. 9.t. ⁊ hoc le ſyncopã bic hbec ęqualisa hoc le.i.ſimilis in qualita/ teq dꝛ ab ęquo ęquas. Inde hęc ęquali/ tas.tatis.⁊ ęqualiter.⁊ pꝑer cõpoſitionem inęquabilis vel inequalis · in quale ine⸗ qualitas/inęqualiter · inequabilitas inę quabiliter. M Equanimis...t.et.hocme · et quanimꝰ.a.ũ i. ęqᷣ et patientis aĩ. Iñ ęquanimitas.tatj. i.ai ꝓquitas et patiẽtia. %D — ab equꝰ equi. Inde etiã equariane. Eques equitis.cois.tertię.i.miles.Iñ hec equitiſſa.fgmina eqͥtãs.⁊ coꝛ.e.ſicut equꝰ ſubſtãtiun.Dñ quidam. Et modo vadit eques qui ſolet ire peeleos. Equeſter..t.vel equeſtris ⁊ hoc equeſtre uł potiꝰ m modernos h̊ equeſter h̊ tris⸗ ſᷣ tre:qͥ vaditĩeqͥ: dĩ ab equꝰeqͥ Vñ.2. Machab xje Apparuit pcedẽs eos eque ſter. Equeſter etià bᷣm Papiã ſumit᷑ pꝛo illo q certaminibo medius ĩteruenit· per i2 gquem vtraq; pars equaʒ fidem ſectatur. ⁊tunc videtur dici ab ęquus equa quũ. Egueſtris etiã oignitas eratĩ bis qͥ romã cuſtodiebant: Namæ hi habent p abſen⸗ tibus reipublicę cauſa. Et vicit vccur. aliqͥ erant ſſidẽtesqꝛ ſimplex militia nõ erat oignitas. uidiũ quidij idẽ eſt ꝙ eqnoxii qſi e/ tas dieruũ cũ noctibo. Iñ hic ⁊ B eqͥdialis ⁊ hoc le.i.qͥnoxial1lis. Equiferus.ri.m.s.pe.coꝛ.i.ferus equꝰ⁊ ſilue ſtris. dĩ ab equus ferus. Cquimanuſ.na.nũ.q ę.qualit vtraq; manu ad gladiũ uł ad aliud tenẽdũ vtit᷑.⁊ dicit ab equus manununs. Cquinoctiũ.tij.i.ęqualitas noctiũ cũ die/ bus. fit bis in ano:ſcilʒ ĩ feſto ſanctęcru/ cisa idibo martij. Oñ⸗ Equa crucis feſtuʒ dDat tempoꝛa martis idus. Itẽ equinoc/ tiũ eſt maxima viei artificialis? nocſad/ ęquatio. Iñ h̊ ⁊ hęc eqͥ noctialis:⁊ hocle. 4 .„ coluro in quo fit eqnoctiin · Thic ęqͥnoctialis.lis.tã ꝓ paralello q;ᷓ ꝓ Eqᷣricia.cię.vel eqͥria eſt armentũ equoꝛũ vel vaccarũ/ dꝛ ab equus. Equiſtatiũ. ſtatij.n. . ſtabulũ vbi eq ſtãt 7 dĩ ab equus ⁊ ſto ſtas. = Cquitania.nię.qdã terraa dĩ ab ęqtateag cuiuſdã fluuij :qꝛ fere eam cingit: vel ꝑ cõ⸗/ trariũ/quia oblique eam cingit· vel vꝛ ab aqua.Inde eqͥtanicus.ca.cũ.ꝑe.coꝛ. de il⸗ la terra exiſtens. Equitatus.us.ui.i.actus eqtandi:vel mul/ titudo eqͥtũ. Oñ in Cant· Equitatui ĩ cur ribo Pharaonis aſſimilauatte. Cquiuocus.ca.cũ.quod vna voce plura ſi/ gniſicat. Et deſa ibit ſic: Equiuoca ſüt qꝝ ſolũ nomẽ eſt cõe⁊ ſm illud nomen ratio ſubſtãtig eſt oiuerſa. vt cuʒ aĩal ſignikicet aĩal veruũ ⁊ aĩal pictũ:nomẽ eſt eis cõe ſo/ luʒ. ratio ſubſtãtię vtriuſq; ſm illud no mẽ eſt viuerſa. Picimus eni de leone pi⸗ cto in pariete: Ecce terribile aial. de aĩa/ li vero quod eſt leo.idẽ dicimꝰ quocan/ do hoc nomẽ aial ad vtrũq;. Itẽ ꝓq̃uoca/ tio ſic deſcribit: Eſt eiuſgẽ dictionis vi⸗ nerſa itetio ſiue ſigtio. Ołſᷣm alios: Cq/ uocatio ẽ cũ viuerſę reꝝ rationes in eodẽ noiĩe ſimpliciter vniunt. uoꝛ.oꝛls.n.t.i.mare trãquillũ.⁊ dicit ab Aualitate. Vñ. Cu fremit eſſe fretũ · mare lcas cũ ſit amarũ.Pontus ponte caret · ſed ab quo dẽ ęquoꝛ. . Eaunleus leim s. p quodã toꝛmento fac 4 to ad modũ equi ſm ug Papias xo dicit: Eqnulus uł equuleus diminutiuũ ab equus.i.paruꝰ equꝰ.vel genꝰ toꝛmeti Equus.qui.m.S.i.caballus.⁊ oꝛ ab ꝓquus Aqua ęquũ.eo ꝙ; ęque currat.ł diat᷑ ab cuo. as. q; olim qñ equi quadrigis iun/ gebant quabant. Inde equa equę femi⸗ na equia equinus.na.nu.pꝑe ꝓ.i.res equi: vel ad equũ ꝑtinens. Et ſcibit ꝑ.e.ſolam cꝛripit bma.Sed ęquus ęꝓqua ęquum ſaribit ꝑ ae diphthongu, pducitpmam BPñ:Mon eſt oignus equo cui carioꝛ eſt equus ęquo· Miles pungit equũſed iu/ dex iudicat ęquũ. Et nota ꝙ noĩa equoꝝ 7 genera ſunt diuerſa: diuerſis de cauſis impoſita. Equus nãq; eſt generale nomẽ oiuʒ equoꝝ. Caballus dr quaſi cauallus. q; pede cauat terrã:uł q; pedẽ habet cauũ vt dextrarius. Del cabo oꝛ equꝰ caſtra⸗/ tus.quaſi cauoĩde caballus quaſi dimi/ nnutiuũ.i.vilis equꝰ. Dextraniꝰ vꝛ quia ꝑ dextrã vucit. Palefredus vꝛ a paſiu? le/ ni⁊ freno⁊ vucẽdo/qꝛ leni paſſu ꝑ frenuʒ ucit᷑a idẽ dꝛ gradarius a gradu.⁊ dicit ſic: Gradarius eſt equus mollis inceſſus ſine ſuccuſſura incedẽs. Itẽ põt dici mãnꝰ q; manu nitat᷑ ⁊ oncat᷑· vel qꝛ mãſuetudi⸗/ ne manuʒ ſequit᷑ Heredus oꝛ equus qui wehit redã. Gadius dꝛ equus q̃ſi vadius a vado.is.qꝛ foꝛtius vadit int cętera aĩa/ lia. Ipſe eſt etiã ſpadix quẽ frenaticũ vo cant. Et oꝛ ſpadix a coloꝛe palmę quã ſi⸗ culi ſpadicã vocãt: eſt glaucusqᷣ q̃ſi pi⸗ ctos habet oculos.⁊ quodã ſplẽdoꝛe per/ fuſos. Nam glaucon albũ gręci dicũt. Et ſcias ꝙ equi non coeunt cũ matribo ſicut Cquus ęqua eęquũ.i.rectus·iuſtus.Et vit. fert a iuſto/qꝛ iuſtus ex lege eſt quaſi ius cuſtodiẽs.Equꝰ ęqua ęquũ ex natura.Iñ eęquitas.tatis.⁊ eſt cõueniẽtia rerũ ꝗ cun⸗ cta coęquiparat.⁊ ĩ paribo rationibo pa/ ria iura · vel indicia deſiderat· vt. C. ad.l. falci.l.ti. vꝓᷣbigratia:Mutuaſti mihi cẽtũ aureos mutuo:modo ęquũ eſt vt iſti nu/ merationi conueniat ſolutio pm eandem qualitatẽ ⁊ quãtitatẽ· vt.ff.ſi cer.pe.l. mu/ tuũ · Item dedi tibi damnũ centũ aureo⸗/ rum.dignũ ęquũ⁊ iuſtũ eſt vt ſjm eandẽ quantitatẽ damnũ tibi reſartiã. Cquitas etiam dẽ ꝗqdã mitigatio temꝑerans iuris wonn D Pepisz, en ton diab uus Wcetb enntin, plnent⸗ peſen Sehricnin Mdtägnn laanor eſt miegnor sNalſs bgal din⸗ n gigl inpeſnle⸗ Mofmng nr diclt AUsinceſts htdaniß zmünendi niegnsqei titcnan din imi vulnppiſ⸗ vcſ pi läe ,· ialid ulußis mum mi lun/ tonbypa⸗ nCadl unbiceti Kyrlanw⸗ S Cra grelp.i pecũia ſiue monetaa dĩ ab es Cramentu.ti.n.s.eſt inſtrm de ere · ſicut fer⸗ ramentũ de ferroa dꝛ ab ęs. Erarius.rij.m.s.i.monetarius.⁊ bęc ęraria i.monetaria · vel grarius ſiue ęraria dici quicũq; vel quęcũq; oꝑat in ere. Atẽ gra⸗ nus.ria. riũ. qð ad ęs wel ad ęgrã ꝑtinet. EC regione.i.ex oppoſito · ſic vna regio op⸗ ponit alij · vt contra eam oiſtinguit. ⁊ eſt quędã irregularis vocũ cõgeries potius —w Ereus.a.ia eneus.a.ũ. in eodẽ ſenſu · ſalicʒ quod cõſtatexere. — ³ % Ergaſteriũ.rij.n. S.eſt locus vbi aliqð opꝰ fit· ⁊ dĩ ab erge quod eſt opus.⁊ſterion qð eſt ſtatio.qſi operaria·ſtatio. Et erga/ ſteriũ di magiſterni quod fit in tali loco⸗- Erxrgaſtulũ.li.n.S.i.carcer ruſticuſ.⁊ loc dã/ natoꝝ · ſcilʒ ad quẽ rei ligati mittebant᷑. ?7 ibi oꝑabant ſibi iicta.ODñ Exo. 6? de er gaſtulo ęgyptioꝝ dꝛ. Inuenit etiã qñiq; p carcere coꝛpoꝛis in quo aĩa in hac vita tenet᷑ quaſi incarcerata. Itẽ ergaſtula di⸗ cunt᷑ vincula? compedes quibo illi qͥ erãt in ergaſtulis ligabant. Oñ Lucanus . S· Vt pᷣmũ foꝛtũa redit bᷣuilia ſoluit· gmi na cõflato ſeuas ergaſtulo ferro exacuere Papias vo dicit: Ergaſtuluʒ carcer vel locus vbi oãnati marmoꝛa ſecant aut ali q d operant᷑. Itẽ ergaſtulũ· durũ opꝰ ali/ quod diddiid. Ergata.tę.O.p.i.oꝑatoꝛ vel vicnus. ⸗ Erga gręcelatine vꝛ opus. — Erica. ce.. p. vicitur ab vro · quaſi vrica.q Ericanus.a.ũ.pe.coꝛ.q canit cũ ge.⁊ dĩ ab ęs ęris ⁊ cano. Idẽ di ęriſonuus. Ericius vel iricius eſt aĩal ſpinis ſuis coo/ pertü.⁊ dẽ ab erigo.is.q; erigit ſe quãdo ſpinis dauditquibo vndiq; ꝓtectusẽ inſidias: Nam ſtatim cuʒ aliqd pᷣſenſerit pus ſe ſurrigit·⁊ in globũ cõuerſus ſe ĩſua recolligit arma. Muius qdã pꝛudẽtia eſt qꝛ vitẽ aſcẽdit⁊ vuã exaccinat ut acini ca/ Dãt ſuꝑ trãtũc ſpinis ſuis volutat ſe ſuꝑ illos ita vt acini figant in ſpinis ſuis.⁊ ſic poꝛtat eſcã filijs ſuis· Ideʒ aial ẽ erinatiꝰ ⁊irinacius.Quida tñ dicũt ꝙ ſunt diuer ſa aĩalia.Picunt enĩ ꝙerinacij ſunt aĩalia de cauernis petraꝑ aggregatim ꝓcedẽtia Erinacius figurã poꝛcelli lactãtis habet⸗ ſed defoꝛis ſpinoſus eſf. Eridanus.i.padus. Ennnys.nys. vel dis i. furia ĩferualis 7 dĩ b eris greęce quod latine dꝛ lis.qnaſi ad litem 2 diſcoꝛdiã nata. p.ri. Oñ quidã. Er geq; notat litẽ·ſignat erinnys idem. Mipes. dis. ge. oĩs. q habet pedes ereos. et iab gs ees. Eris grece latine dẽ lis. Itẽ eris eſt verbũ futurů indicatiui de ſum es eſt.⁊ coꝛ.mã Itẽ eris eſt gtũs huiꝰ noĩs ęs. p. pmam Hñ quidã.ONerbũ ſiet eris:gtũs vꝛ ęris. Eriſonus.na.nũ.pe.coꝛ.qui ſonat cum ęre.⸗ Erpica. cę..p.inſtr̃m ruſticoꝑ ad terendas glebas.et trahit᷑ a bobus.⁊ dã erpica q̃ſi arpica· ab arpe quod ẽraꝑe. Del q̃ſi ara peta.i.arata petẽs/pus eni terra arat po/ ſtea erpicat. Iñ erpicarius:qui erpicam facit vel trabit. ⁊ põt adiectiue declinari erpicarius.a.ũ. Inde erpico. sas. Erro.onis.m.t.i.quilibet vag ⁊ iſtabilis. dĩ ab ero.as.ODñ Dꝛatius in ſermõibo CTeq; ipſũ vitas fugitiuus ⁊ erro Oker⸗ ro eſt puſillus fugitiuus:qͥ non qͥdẽ fugit ex cõſuetudine quadã aberrare ſolet et frequẽter ſine cã vagat᷑ tẽpoꝛibuſq; ĩ re/ bus nugatoꝛijs cõſũptis tandeʒ licʒ ſero redit ad domũ.vt.:.ſi qs ſit fugitiuns.S. erroꝛem. ff. de edi. edil. Erroꝛ eſt qñ aliquid aliter ↄtingit uł aliud eſt q; qedit᷑ vel putat᷑. D Enoꝛalaieſterrgputatisis wteres eni cõputabãt ꝑ lapillos. qͥ calculi voca⸗ bant᷑/ ꝓ eo ꝙ pedibo aliqñ calcant. Erroꝛ itolerabilis eſt erroꝛ a iure repbatꝰ. Eruca.cę.f.p.eſt modicus vermis frondiũ 17 dĩ ab erodo.dis.quaſi eroda. Itẽ eru/ cꝗ eſt ꝗqdã herba.⁊ tũc oꝛ ab vro.is.quaſi vrica · eo e igner ſit virtutis: in cibo ſepe ſũpta veneris incẽdiũ ſępe moueat.⁊ coꝛ. pe. Dñ Duidius. Nõ te minꝰ erucas iu/ beo vitare ſolaces. MD Erugo. ginis i.ſanguiſuga. Itẽ erugo vi⸗ tiũ rodẽs ferrũa ſegetes ⁊ naſcit᷑ hęc coꝛ/ ruptio ex minutiſſima pluuia circa feſtũ ſancti Joãnis.Et ponit᷑ ſexe ꝓ amoꝛe pe⸗ cunię dĩ ab erodoeo ꝙ; erodat.Nel vꝛ ab es egris. ⁊ m hoc eſt ꝓpꝛie ęris. Dñ vꝛ erugo quaſi ęris rubigo· ſicut ferrugo fer ri rubigo. Iñ erugineus.nea.neu.i. eru/ gine exiſtens. 1 eruginoſus.ſa.ſũ.i.erugi/ ne plen.⁊ p.ru. DHnde Matthei. ö? Bbi nec erugo nec tinea demolit. Erũna.nę.f.p.i.miſeria/inopia· calamitas 7 dicit᷑ ab ea rumẽquaſi extra rumẽ.i.ci- bum. Inde erũnoſus.ſa.ſũ.imiſer paup · inops ·ſic oictus. q ꝑ inopiã miſer factuſ eſuriat.i ſitiat. Et erumno.nas.i.inopem Tmiſerũ face v Erutus:.ta.tũ/ e.coꝛ.i.ex raptus vel erept. aut euerſus. Onde Lacharię.52 Coꝛris erutus de ige. Es eris.n.t.dẽ ab aer.eo ꝙ ſit eiuſdẽ colon cñ aere. Inde hoc grariu.rij. locus vbi pe⸗ cunia publica reponit qꝛ olim pᷣus ibi ęs reponebat. Es eni pus olim fuit in vſu · au ro ⁊ argeto? ferro nõdũ iuentis ex qbus metallis q;uis poſtea facta fuiſſet pecũia· nomẽ tamẽ grarij ꝑmanſit ab eo metallo: vnde pecunia initium ſumpſit.⁊ quia ęs vtpote pᷣus iuentũ habebat in vſu cuiuſ⸗ libet metalli: inde eſt ꝙ iuenit᷑ p quolibet metallo generalit᷑ ſcibit᷑ ꝑ aae. Eſca. ſcę..p.ab edo es dꝛ.⁊ d eſca·eo ꝙ eã os capiat. ẽ etymologia. Iñ eſcoſus.ſa. ſu.i.elcis plenus:pinguis/craſſus. Eſcale.lis.n.t.icit᷑ quodlibet vaſ ad eſcas deferendas vel acapiẽdas aptũ. Eſcaria.rię.f. p.i.menſa eſcis plena. Eſcarius.rij.m.s.qͥdã piſcis ſic dictusqꝛ ſo lus eſcã ruminare ꝑhibet᷑: nam alij piſces non ruminant.. Eſchynes? Demoſthenes fuerũt ouo oꝛa/⸗ toꝛes. Eſchynes ĩpugnauit cauſa Ctheli ⸗/ fõtis: Demoſthenes defendit? pualuit · et coꝛ pe. De his facit metionẽ Mierony⸗ mus in eplła ad Paulinũ.2? caplo Eſculentus.ta.tũ.i.pinguis:vel eſcis plenꝰ Iñ eſculẽtia.tię.i pinguedo/craſſitudo. Eſculetũ.ti.pe.p.locus vbi multę creſcint eſculi.⁊ dẽ ab eſculus. Eſculus.li.f. S.eſt arboꝛ:cuius fructus eſca ẽ. ⁊ vt dicũt qͥ d ẽ ſoꝛbus vel neſperus ſᷣm Hug.Et bᷣm Papiã eſt arboꝛ glãdifera. Eſebon.interpᷣtat᷑ cingulũ triſticię vel cogi gitatio męrois. Eſquilię larũ plis nũeri qdã vic rome ubi erat vſtrina publica. Oñ Juuenal.Eſqͥ/ lias dictũ ꝗ petũt a vimine collẽ. QNui lo/ cus di hebꝛaice carnaniũ. Et dꝛ ille locus eſquilię q̃ſi alitũ eſcę qꝛ aues ibi comede/ bant hoiuʒz cadauera.Oñ qͥdã mons vici nus dictus eſt eſquilinuns. Eſſedũ.di.genus eſt vehiculi. Hñ Dꝛatiꝰ. Eſſeda feſtinant coꝛpe. Elſſentia.tię.f.p.i.ſubſtãtia.vel ꝓpꝛietas eſ⸗ ſendi: Iñ hic ⁊ hęc eſſentialis.⁊ hoc le. Inñ eſſentialit eſſentialitas hm Mug Pap. xo dicit:Eſſentia ſuba:natura. vxl eterni tas · eo ꝙ ſempꝑ eſt. Et viffert eſſetia ab eẽ qꝛ eſſe eſt actus eſſentię.Eſſentia autẽ dẽ cnius actus eſt eſſe. Subſiſtẽtia cuiꝰ act Eſubſiſtere. Subſtatia cuiꝰ actꝰ ẽbſtare Cſtas.ſtatis.f.t.eſt quarta ꝑs anni.⁊ eſt ca⸗ lida⁊ ſicca.Et ſunt quattuoꝛ tẽpoꝛa anni · ſalʒ hyemsver eęſtasautünus. Dñ. Bat Clemes byemẽ dat Petrꝰ ver cathedratꝰ ſtuat Hrbanusautũnat Bartholome Eſtacula.lę. diminutiuũ.i.parua ęſtas Cſtifer.fera.ferũ. pe. coꝛ.i. ferẽs eſtatẽ ul eſtu ⁊ di ab eſtas · vel eſtus ⁊ fer. Cſtiuus.ua.uũ.i.ad ęſtatẽ pertinẽs. Vnde. (Cſtiua.uoꝝ.plłaliter dicuut᷑ loca ĩnemo/ nbus vbi in eſtate beſtię ſub vmbꝛa mo/ rant᷑.vt vitẽt caloꝛẽ. Itẽ ab eſtas ułęſtiuꝰ dẽ hic ⁊ heęc ęſtiualis⁊ hoc le.i.ad ęſtatem vel ad ęſtiuũ ꝑtinens. Eſtoꝛ.oꝛis.i.voꝛatoꝛ:epulo:mãducꝰ.man/⸗ dDax ardelio dr ab edo.es. Eſtrix.cis.f.t.i.mulier guloſa. Eſtus.us.ui.d q̃ſi vſtus.i.caloꝛ/feruoꝛ.Iñ eęſtuoſus.ſa.ſũ.i.plenus ęſtu. Eſus.ſa.ſũ.i.comeſtus:coꝛroſus. CEtacula.lę.diminutiuũ.i.parua ętas. Ctas ętatis.ft.dꝛ ab ęuo.quaſi euitas.Ctaſ plerũq; ꝓ vno anno? ꝓ ſeptẽ ⁊ p cẽtum. p quouis tẽpvꝛe ſic dicta.qᷓi euitas·ſcllʒ ſilitudo ęui: Mã ęuũ ẽ ętas ꝑpetua · cuius nec initiũ nec finis extremus noſcit:quod gręci vocãt eonas· qð aliqñ apud eos ꝓ ſeculo·qñq; ꝓ ęterno ponit᷑ Bñ apud la/ tinos eſt deriuatiuũ ab euũ vel ab eſſe p⸗ pter eiꝰ vourabilitatẽ. Itẽ ętas dꝛ dnob⸗ modisaut mũdi aut hoĩs. Nũdo autem nõ aſſignant ętates q;tũ ad ſubam. qꝛ ſic imppetuũ ourabit . q;tũ ad ſtatũſic eni traſibit mudus. terit figura mudi ſᷣm apliin· Figura inqt nõ eſt ſubo. Et ſicmu/ vus antiquat ſeneſcit.⁊ ſᷣm hoc viſtin/ guunt mudi ętates methaphoꝛice adſiti/ tudinẽ ętatis vnius hoĩs. Oariant᷑ eni in hoie etates bm diuerſas notabiles varie/ iates in ſtatu ipſius. Bf pma gtas hois di infãtia vſcq; ad ſepteʒ annos. Exinde vſq; ad quattuoꝛdeci annosẽ ętas ſecũ/ a ·ſcilʒ pueritianecdũ ad generandum apta.DOñ puer vĩa puritate:q; purus ẽ necdũ lanuginẽ ⁊ floꝛem habet genarum Tertia etas eſt adoleſcẽtia ad gignendũ apta⁊ adulta/q/ pꝛogat᷑ vſq; ad viginti nlgn ſeuebii nn man s wiſſter , Anwam nsi) Water Bentplon⸗ ugts ſtuilſti nis Mrce daind⸗ dynband dchalkſ i 5 wen Fi iausſh Nemalg wlntod dens Vi Abhg Arilan ninidifn Ccſemi⸗ werſtmn vrndlk⸗ nntcinn tbleynd ma. gitl amnin nii Kanuun deto annos · tres etates cõputant qñq; p vna. Quarta ẽ iuuẽtus firmiſſima oĩuʒ aliarũ ętatũ finiẽs in nquageſimo anno Quinta eſt ſenioꝛis.i.grauitas.ꝗ eſt de⸗ clinatio a iuuẽtute in iuuẽtutẽ nonduʒ ſe/ nectus.ᷣ iam nõ iuuẽtus· q; ſenioꝛis ętas eſt· quã gręci pᷣbyten vocat:Nam ſenex apud gręcos nõ pᷣſbyter geron vꝛ. quę ctas a qnquageſimo anno inapiẽs · in ſe⸗ ptuageſimo anno terminat᷑. SBexta ętas eſt ſenectus· ꝗᷓ nullo annoꝝ termino finit ſed poſt illas qnq; ctates quãtũcũq; vi/ teeſt ſenectuti deputat᷑. Seniũ auteʒ eſt vltima pars ſenectutis· durãs vſq; ad fi- nem . oicta ſic· qꝛ terminus ſexte etat. Cta/ tes aut mũdi ſic diſtinguunt᷑ Nam pᷣma ctas mũdi fuit ab cdã vſq; ad Noe.in qᷓ fuit genen huani inſtitutio ⁊ lapſus. Se/ cũda a Moe vſq; ad bꝛaaʒ in qua fuit generis hüani deſtructio ꝑ viluum. re/ noustio. Certia fuit ab R&bꝛaam vſq; ad Danuid ·in qua fuit circũciſionis ⁊ leg in/ ſtitutio. Quarta a Dauid vſq; ad tranſ- migrationẽ Babylonis ſiue Judęi Ba/ byloniam in qua lex floꝛuit ſub regibus ꝓphetis. Quinta a trãſmigratiõe Gaby⸗/ lonis vſq; ad chꝛiſtuʒin qua fuit ꝓpli ca/ ptiuatio liberatio. Sexta a chꝛiſto vſq; ad finẽ mũdi:in qua eſt generis hũani re/ dẽpꝓtio. In ſeptima & tate ⁊ vltima ve/ nit chꝛiſtus. Oñ vicit apłs ad Cor/ Noſ ſumus in quos ſines ſeculoꝝ deuenerunt. Et nota ꝙ a pncipio mũdi vſq; ad ĩcar/ nationẽ chꝛiſti fluxerunt anni qͥnq; milia ducẽti vigintiocto · ſicut dicũt Pꝛoſper Euſebius ceſariẽſis 1 Hieronym ichꝛo/ nicis ſuis.Hꝛoſius aũt pᷣſbyter ſciłẽs ad Auguſtinũ vicit ſic: Sunt ab ⁊ldã pᷣmo hoie vſq; ad Ninũ magnũ vt dicunt re⸗ gem qñ natus eſt bꝛaã · anni tria milia centũ octogintaquattuoꝛ:qui ab oĩbus biſtoꝛiographis vel omiſſi vel ignoꝛati ſunt. W. Mino aũt vel ab Abꝛaã vſq; ad cęſarẽ TRuguſtũ.i.vſq; ad natiuitatẽ chꝛi/ ſti·quę fuit anno imperij cęſaris quadra/ geſimoſecũdo facta pace cũ parthis iam poꝛtę non clauſe ſunt ⁊ bella toto oꝛbe ceſ⸗ ſauerũtcolligut᷑ anni ouo milia qndecia ſic colligunt᷑ anni qnq; milia cctũ nona/ gintanouẽ a pncipio mũdi vſq; ad chꝛi⸗ cCtas legitima ſempꝑ intelligit᷑ de natali nõ de ea ꝗ ꝑ bᷣncipis bñſiciuʒ implet vt. C. de his ꝗᷣ ve eta. impe. l. vlt. Eternus.na.nũ.d Aungeli aĩe perpetuę ſut. ſempiterna. Cẽpoꝛalia ſunt hoies? hoiuʒ Etas pupillaris eſt minoꝛ.xiuij.annis ĩma ſculis · in femina. xij.ff.de vꝓ.ſig.l.pupillus Ctas pubertatis viuerſimode accipit᷑:. NQã in nuptijs cõtrahẽdis ętas pubertatſeſti maſculo.xiiij.ãnis ĩ femina.xij.annis · vt Inſtit. de nup.in pn. ci ibi no. Nõ auteʒ idẽ tẽpus reqͥrit ſ᷑̊ alimẽta reqͥrunt᷑ vſe ad pubertatẽ ꝗq debent᷑ maſculo ad x viij. annuʒ. fęminę aũt vſq; ad.xiiij.ff.de ali. ci.l.mela:ait in plin. Etatis venza eſt pᷣuilegiuʒ quod impetrat „ minoꝛ a pᷣncipe vt habeatp maioꝛe.Im/⸗ petrat aut eã maſculus maioꝛ.xx.annoꝛuʒ fęæmia autẽ maioꝛ x viij. vt. l. ij. C. de his ᷣ V· ꝑta. inpe. ernus. na. nu. vr ab gtas ſalz q caret ̈n cipio carebit fine/ſalʒ qð nõ habuit hᷣn cipiũ ſuę eſſentię nec habebit ſinẽqualis eſt ſolus deus. Iñ eteme aduerbiü. Etut dicit GBoeti in qnto libꝛo de cõſolatiõe: Cternitas eſt interminabilis vitę tota ſił Tꝑfecta poſſeſſio. Et nota ꝙ eternũ ẽ qð caret pncipioꝝ fine. Perpetuũ q ĩtẽpoꝛe incipit eſſe caret fine. Sempiternu eſt qð cũ tẽpoꝛe ĩcpit eẽ⁊ ĩ tẽpoꝛe veſinit eẽ. empoꝛale eſt qð in tẽpoꝛe incipit eẽ et in tẽpoꝛe deſinit eẽ. Solus ͤ de etern ẽ Lüd“ztépus facta. Itẽ ab etern. hic hec eternalis et hocle. Iñ ęrnalitas.tatis.⁊ ętnalit᷑ aduer. 1 eſt nomẽ grecũ. Iñ ethereus. a. uma hee ethꝛa ethꝛx.i. ſplẽdoꝛ etheris. Oñ illud in bymno. Quẽ terra pont ethꝛa colüt ad/ oꝛant ſᷣdicãt. Quidã tñ legũt ibi ęthera⸗ ita ꝙ ſit nti caſus oicimꝰ eni ętherẽ ul ethe ra. Inde hec ethera ethere · ſed ethꝛa bm Hug.debet vici. Cois tñ eccię vſus diẽ ethera. Itẽ ęther dꝛ ſuꝑioꝛ pars ageris. Eteroclitũ vꝛ dictionũ irregulariũ contra regulas artis gramaticę variatio. OHleſt ſigti vel cõſigti in vna ⁊ eadẽ parte oꝛo/ pis variatio d ab eteron qð eſt variũ ⁊ciſis declinatio.Etiã eteroclitũ eſt viũ/ ſitas viaruũ. Iteʒ eterocliſis eſt varia de⸗ clinatio·ꝗ habet fieri quattuoꝛ modis:ge nere. vt celuʒ. li. in ſingulari. In pli vo hi cęli.loꝝ.Cõparatiõe· vt bon melioꝛ opti mus. Declinatiõe.vt vas qð in ſingulari eſt tertię dedinatiõis ⁊ in płi ſecũdę.Sẽ⸗/ ſu ſiue ſigtione · vt ops opis · in ſingulari ꝓ auxilio.In plłliſcilz opes p viuitijs. G naturaruũ? dã ab eteros vel eteron.qd eſt diuerſũ.⁊ genꝰ qð eſt natura·vt patet in hoie qͥ eſt tot eterogeneꝰ.i.viuerſaꝝ na turarũ. Moc etiã patet ĩ partibo oꝛgani⸗ cis: vt in manu vel in pede·q; manꝰ⁊ pes ↄſtat ex rebo viuerſaꝝ naturaꝑ puta ex pelle · carne. neruis oſſiboæ venis. Sʒ alit ẽin homogeneisqꝛ ĩ homogeneis totũ ⁊ pars ſũt vnius natureſicut frumẽtũ/piꝑ· vinũ·argẽtũ:caroa oſſa:qꝛ ꝗlibet ꝑs fru/ mẽti frumẽtũ ẽ·⁊ ſic de alijs· Et vꝛ homo⸗ geniuʒ ab homos quod eſt vnu.⁊ genus natura quaſi vnius naturę. Ethicus.a.ũ.pe.coꝛ.i.moꝛalis:( d ab ethoſ qð eſt mos. Iñ ethica.cę.i.moꝛalitas.vel ꝓpꝛiuũ pᷣm Hug.tẽ vt dicit PHap. Ethi⸗ ca genus febꝛis eſtcuiꝰ tres ſũt ſpes· pᷣma ſecuda ⁊ tertia:⁊ habet eſſe in mebꝛis.De vma leuiter liberat aliqͥs de ſecunda vix de tertia nunqᷓ;. Etymologia eſt expoſitio vn vocabuli ꝑ aliud vocabulũ ·ſiue vnũ ſiue płla magis notũ vel magjnota ĩ eade lingua vel di/⸗ uerſis bm reruũ ꝓpꝛietatẽ vel lraꝝ ſilitudi⸗ nem · vt lapis qſi ledẽs pedẽ piger q̃ſi pe- dibus eger? dĩ ab etymos vel etymon Igrece qð eſt verũ latine.⁊ logos ſᷣmo. Iñ etymologicus.a.ũ.i.figuratu·vel qð ꝑ⸗ tinet ad etymologiã · vel qͥ etymologixat Itẽ etymologia eſt vna ſpẽs grãmaticę ſcię docẽs de ſigtis vel cõſigtis victionu: quarũ ſũt q̃ttuoꝛſalʒ oꝛtographia ety⸗/ mologia. viaſynthactica.? ꝓpſodia. Ethiopeia.peię..p.i.cõfirmatio moꝝ · in q̃ hoĩes ꝑſonã fingim p expmẽdis effecti⸗ bus etatil · ſtudij · foꝛtitudis.leticię·ſenſus męror-audacię ⁊ dꝛ ab ethos qð eſfttmos et ppio pois.i.ſingo.gis.pᷣm Hug. Ha/ pias dicit:Ethiopeia eſt cĩ ſermoneʒ ex aliena ꝑſona inducimꝰ vt cũ fingimꝰ ꝑſo nam mulieris vel vocẽ. Cthiops ꝑ.ps.ſcribitet coꝛ.ꝑe.tã in ntõ q; in obliquis. Et ethiopes dicti ſunt a filio Cham q vocatuſ eſt Chusa quo oꝛiginẽ traxerut. Chꝰ eni hebꝛaica lingua ethiopſ interptat. Iñ ęthiopia.pię.fę.ge.qð int᷑/ Htat᷑ tenebꝛę. Iñ ethiopicus.a.ũ.et ęthio pius.pia.piũ.ãbo.gẽtilia. Ethos grece. latine dꝛ mos. Etna. nę.eſt mons ſicilię ex igne et ſulphu⸗ Ethnicus.ca.cñ. e. coꝛ.i. gentilis. Ethnos grece · latine vʒ gens. Ethronus. na. nu. pe. coꝛ. nullũ habet thꝛo nũ · ſcilʒ qͥ nullã partẽ regni habet dĩ ab e. et thꝛonusq̃ſi extra tbꝛonũ. E ante B Eu grece · latine bonũ di Belbm Papiaʒ En vox rmñdẽtis.Eus vo aduerbiũ e vo⸗ cantis. Eua · interptat vita · ſiue calamitas · ſiue ve Vita · qꝛ oꝛigo fuit naſcẽdi. Calamitaſ⁊ vęqꝛ ꝓpt uaricationẽ cauſa extitit mo/ nẽdi.l! cadẽdo enĩ nomen aſſũpſit cala-. mitas.quaſi cadamitas. Euan. tis. m. t. ibacchus · dict ſic a voce ſa crificãtiũ ꝓclamantiũ euoe. DNel oꝛ ab eu qð eſt bonũ:quaſi bonꝰ deus. Euãgeliũ · bona annũciatio iterptat᷑. Gre⸗ ce enĩ eu bonũlatine angełꝰ nuici interpᷣ⸗ tat᷑ ſm Papiã. Mug.aut vicit:qꝙ angel dẽ ab agios qð ẽ ſanctꝰ inde h euãgeliũ i.ãnũciatio·qð cõponit ab eu qð ẽ bonuʒ v.vocali cõuerſa in cõſonãtẽ.⁊ fit euãge⸗ liñ.i.bonũ nũciũ. Iñ h̊ euãgeliſta.ſtę.qui euangeliũ cõpoſuit. RZUMD Eucharis.ris.vel charidisi.hõ bñ gratio/ ſus.⁊ coꝛ.cha.Dñ Ecdq.õe Et ligua eucha ris in bono hoĩe abũdabit. Euchariſtia. ſtię.i. bona gra vel graꝝ actio. 7 dĩ ab eu qð eſt bonũ chan gra. Pkłeu/⸗ chariſtia oꝛ ſacẽm panis? calicisſcilʒ ſa⸗/ qificiũ coꝛpoꝛis? ſanguis chꝛiſii. Euchius. chij.i.bacchus et vꝛ ab en qð eſt bonũ.⁊ chios filiusquaſi bon filiꝰ qͥ no/ mine eũ Jupit᷑ noĩauit ·cũ gigãtẽ int fecit Eudoxia xię.f.p.i.bona gloꝛia·claritas. Eudulia.lię.f.p.i.bonuʒ ſeruitiũ.⁊ dꝛ ab eu qð eſt bonũ⸗ vulia qð eſt ſeruitus Euẽtus.us.ui.i.caſus:finis:pncipiũ.Pnde Duidius.Exitus acta ꝓbat careat ſucceſ ſibuſopto.Quiſqs ab euẽtu facta notã⸗ da putatDe pᷣdictis tribo ſigtionibo di cit qdã. Euẽtus dic pncipiũ·finẽ qʒ caſũ. Eueus filius Chanaa:a quo dicti ſut euęi. qui ſupplices venerũt ad Joſue. Eufemia.mię.i.bona foꝛtunaab eu qð ẽ bo num. Iñ ꝗdã virgo dicta eſt eufemiaq̃ſi bene foꝛtunag. Eufoꝛtuniü.nij.i.bonũ ſoꝛtuniũ.⁊ dĩ ob eu quod eſt bonũ? foꝛtuniũ. „. * Euphꝛates huius euphꝛatis · vel euphꝛate maſ.gea hoceuphꝛate hui euphꝛates eſt fluuius meſopotamię de paradiſo exiens copioſiſſimus gemmis:qui per mediam Ipſe ſũta gabaonitę de ciuitate gabaon ba lcpt ſan P. ſo R.1. npehr, dün Mſten n, Mhpltat⸗ lerweſt Mdicben 5 nici tnitg cge ae⸗ laſn iguach 1r Dlen Pangd o⸗ Girfet Eun lul i⸗ nnhd niaſ. lteng. egden arinni ran⸗ ſeclan ihku balyoniã ĩfluit· hicab vbertatenomẽac cepit: NMum hebꝛaice euphꝛata fertilitas iterptat. Meſopotamia in quibuſdã lod ita irrigatſicut nilus alexandriaʒ. p.pe. Vñ Lucanꝰ. Cigris euphꝛates vno ſe fonte reſoluũt. Itẽ Turoꝛa. Frugifer eu/ phꝛates natat hic ꝙ plurima ꝓfert. Euphꝛateus. tea. teũ. dĩ ab euphꝛates flu⸗ uio. ſ effrateus ꝑ ouo. ſab effrata venit. Euphonia eſt pulcra locutio. vt meridies H pꝓ medidies. Et ſm quoſdã fit duplicter Del qñ ir̃a tranſponit᷑ · vt Nobiſcũ · ꝓ c’ů nobis. Mel ſcribit᷑ nõ ꝓfert᷑ vt Circeeeo circñamicto· ꝓpter malã conſonoꝛoſitatẽ 7 di ab eu quod eſt bonũ ⁊ phonosſon. . quaſi bona ſonoꝛitas vel bon ſom. Inde euphonicus. a. . i. bene ſonãs. Et excuſat cacephaton ᷣm doctrinale. Dñ. Cu reti⸗ ces ꝗ turpe ſonãt euphonia babet᷑. Eugenes pe.coꝛ. grea dicunt · qd nos inge⸗ nuos vel nobiles.i. boni generis dicimꝰ. Euictio bm AExo. in ſũ.ſic diffinit. Euictio 7 eſt rei emptę vel ex alia iuſta cauſa acce/ pta ꝑ ſniam iudicis abductio · vel ut xetat alio euĩcẽte omiſſio · Nec eni ſemꝑ eſt ne/ ceſſariũ rẽ abduci vt videt euicta · vt. ff. S euict. . j. Euidẽs. tis. oĩs ge.i. clarus vel aptꝰ. Iñ Hᷓ euidẽtia. tię.i.aptio vel daritas. Et cõpo nit cũ·in. 1 dꝛ ineuidẽs oĩs geobſenrſus vel inaꝑtus. Iñ ieuidẽtia tięi.obſcuritas Euilath filius Chus · a quo getuli.i.mauri Itẽ euilath vꝛ ꝓpꝛiũ terrę. — * . Euitatus.a.i.i. valde vitatus vel euidẽter yitatus. dr ab euito. tas. Bel põt cõpo⸗ ni ab e vita tũc euitat.i.vita puatus. Vnge dicit Hapias: Euitat· vita Pua⸗ tus.i.pterritus. 4 * * Eulo giu. gij.n. S. .ſ⸗ apiẽtia · vel bona fama. vel teſtimoniũ · vel cantus. Item eulogia vicunt᷑ laudes electę ſũmati collectę vt ſi q;s in imagine alicuiꝰ laudes ſcribat.eu-/ Euticiani qdã bęretici dicti ab Eutice cõ⸗ logia dicunt᷑. Itẽ eulogia.gię.fę.ge.dĩ ab eu ꝗqð eſt bonu.⁊ logus.⁊ ſũt elogię bene/ Dictiones ſalutationes et bong donatio⸗ nes. Oñ in decrei x vj. vil. ve eulogijs ad ſacra cõdlia cõſtitutis. Inde eulogic.a.ũ et eulogius.gia.gii.i. benedictus. Eumenis. dis.fę. ge.furia infernalis:quaſiĩ pono deficiẽsa d ab eu qð eſt bonu me menides q; deſicũt bonitate vocant. Eunuchus.chi.m. ge. gr cũ eſt i. ſpado. Et eunuchia. chie. ilacies. Sed eunuchie. aꝝ funt delitię. * Euocatio eſt victionũ diuerſarũ intrãſiti⸗ ua adiũctio·ita ꝙ vna trahat᷑ ad impꝛo/ piietatẽ alterius: vt ego Petrus lego Euphemiſmos ẽ bona verbip verbo muta tio · vt Exulta bit lingua mea iuſticiã tuã i. exultãdo ꝓnũciabit.⁊ dĩ ab eu qð ẽ bo/ num phemiſmos qð eſt mutatio.quaſi tona mutatio Dñ. Euphemiſmos erit verbo ponere verbũ. Exultat oñi vocem Eußpolis. t. pe. coꝛ. latine · eupoleos grece.i. bona ciuitas. dꝛ ab eu qð eſt bonũa po/ lis ciutas. Eupꝛepia.pię.i.pulcritudo· decoꝛ. Euripus.pi. m. s.i.maris eſtuatio. vel loc in mari periculoſus.⁊ dĩ ab eu qð eſt bo/ num. ⁊ ripa quaſi bona ripa:ꝑ contrariũ. Vñ Boetius.Eſtuãtis moꝛe fert᷑ euripi. 5Hᷣm Hug Papias dicit: Euripus eſt re⸗ ouctio maris vel aquaruʒqð fit 'm cre/ mentũ vel decremẽtũ lunę· Euroauſter.ſtri.eſt ventus collateralis et diab euro auſter · q; eſt inter eurũ ⁊ au/ ſftrũ. Inuenit etiã euroaquilo. Europa fuit filia Agenoꝛis regis libye · qua Jupiter ab africa raptã·cretã adue- xit.r ab ea tertiã partẽ mũdi europã vo cauit. Iñ europicus.ca. cũ. europiꝰ. pia piñ. Et nota ꝙ ſũt tres partes muũdiſcilʒ bec aſia. De quibo Qucanus ĩ 6: Europã mileri lib yã aſiãq; timere. Eurus. ri. m. s. eſt ventus flans ab oꝛiẽte · et dã ab eos eoi ·quaſi ab eoo rus. Euſebia. bie.i.pietas. Iñ euſebius.i.pius. cõponit᷑ ab eu quod eſt bonũ ſebes qð eſt pietasquaſi bona pietas. Minc etiaʒ Irece ciconia vꝛ euſebes.i. bonę pietatis 7„ auis Fert᷑ enĩ ꝙ ſicut alit᷑ a parentibo oũ parua ẽ ita poſimodũ ſenes parẽtes alat. Euſtochiũ.F. S.i.bene foꝛtunata.⁊ dꝛ ab eu qð ẽ bonũ: tuchis qdð interpᷣtat᷑ foꝛtuna. ſtantinopolitano abbate · chꝛiſtuʒ foſt bũanã aſſũptionẽ negauit exiſtereĩ oua bus naturis · ſolã dinã aſſeruit in eo eſſe naturam. Enũi.n. s. i.ſęculũ vel tẽpus vel ſpaciuz q cũ mũ do cępit eſſe vꝛ ab hoc infinitiuo eſſe. Euu etiã eſt ſentiarius ſtatus oĩuʒ. quę ſunt fuerut futura ſunt.i.in cuiꝰ p/ ſentia ſunt oĩa ſterita futura tãcq;ᷓ ſſen/ tia. Iñ guiternus. na. nu. guitaneus a. i. i. pdurabilis in euo. 15 E ante ZP Exactio.onis.ſ.t.iiniuſta petitio. Exactoꝛ.oꝛis.i.iniuſtus petitoꝛ. Exacx.a.ũ.i.ꝑfect ꝑquiſitus delectabilis. Exallage eſt mutatio quando ꝓ nũero płi ſingularis pponit. Examẽ.inis.i.ſilũ mediũ quo trutina⸗ ſta tera regit lances ęꝓquant. Dñ⁊ in lãceis amẽtũ vꝛ. Hel examẽ dr lingula ꝗ in fo⸗ ramine trutinę vertit᷑ huc ⁊ illuc· bᷣm quã cõſiderat᷑ qualitas ponderatoꝶ. Bnde⸗ examẽ vꝛ iudiciũ⸗viſcretio pbatio.inqᷣſi⸗ tio. Examẽ etiã oꝛ apũ cõgregatio.⁊ per trãſlationẽ hoiuuJyJyz. Exanguis.ↄ.t.⁊ hoc gue.i.extra ſanguineʒ l pallidus.⁊ dꝛ ab ex ⁊ ſanguis. Exanimatus.a.ñ.i.debilitatus ꝑterreſact conſternatus. Excedra.dꝛęab hydoꝛ vel hydro quodẽ aqua di hic hydrus vel hydra ſerpes aq̃/ ticꝰ. De hydra legit᷑ ꝙ fuit dꝛaco multo/ rum capituqualis fuit in leerna palude pꝓuintię archadię. Meęc latine excedra dĩ- qqʒ; vno ceſo tria capita exceſcebãt. Sʒ H fabuloſũ ẽ: Mam cõſtat hydrã locũ fuil/ ſe vomẽtẽ aquas vaſtãtes ciuitatẽ vici/ nam .in quo vno meatu dauſo multi erũ⸗ pebant. Q Mercules vidẽsloca illa cõ buſcit ſicaquę meatus clauſit vnde⁊ py Diꝛã di intfeciſſe. Et nota ꝙ ĩ aliqͥbo libꝛis ſcribit᷑ excedra ꝑ.d.⁊ tũc eſt etymologia excedra quod excelſa hydra. In aliqbus E· t. excetra q̃ſi excelſa tria. Et iſta littera coĩoꝛ eſta habet mediã naturalit᷑ ꝓductã Excetrę aũt cõparat Mieronymus ęmu/ lum ſuũ ꝓpter detractionis ſibilũ.vel foꝛ/ te q; quado aufert᷑ vna via detrahẽdiin- uenit detractoꝛ aliã viã vel plures Oñ in pꝓlogo Eſdre vicit. Itaq; licet excetra ſi/ bilet victoꝛq; Sinon icẽdia iactet. Sinõ aüt fuit q d ꝓditoꝛ. cuius inſidijs capta fuit troia. Et ideo dr victoꝛ cui comparat Bieronymus ęmulũ ſuũ detractiõis in/ cendia iacient. Excelſus.a.ũ.i.altus vel ſublimis. Iñ excel⸗/ ſitudo.inis.i.altitudo.ſublimitas. Exceptio eſt rei defenſioꝑ quã ſe defendit ⁊ tuet᷑ ab actoꝛe.Et bᷣm Axo. in ſü. C. eo. ti nq; ponit large ⁊ impꝛopꝛie ꝓp oĩ defen ſione put reo cõpetit etiam ſi nulla actoꝛi copꝑetit actio. Et tũc quidã vocãt eã exce-/ ptionẽ facti· vt qñ ſine actione qͥs calum⸗ nioſe ponit. s Exceptio dilatoꝛia eſt ꝗ canſaʒ viſtert. vt Inſtit.e. S. appellant. Exceptio ꝑemptoꝛia m ſpe. vocat᷑ ſic qa actionẽ vel intẽtionẽ agentis perimit. Exceptio perpetua ẽ ꝗ ꝑpetuũ habet effe⸗/ cuũ · vt cum petis a me debituʒ excipio q/ tu remiſiſti mibi. Mec exceptio perpetua dici põt. ⁊ ꝑpetuo compꝑetit qñciq; actoꝛ agit.q; exceptio non cõpetit niſi qs agat ff. de. excep. l. exceptio. Exceptio tẽpoꝛalis eſt q ad tẽpns vtilis ut cũ petis debitũ/exapio ꝙ feciſti pactũ mecũ ð nõ petẽdo. Hec exceptio vſq; ad annũ vtilis eſt · poſtes vo nõ· dequa de reſcrip.c.plerũcz. Exceptio anoꝛmala eſt ꝗ nõ ſequit᷑ noꝛmã aliaꝑ/q; poteſt oponi ante lit cõteſtat.⸗ poſt ⁊ infra litis cõteſtat vt exceptio ex⸗/ coĩcationis ⁊ alię·ſcilʒ de quibo dubitat an ſint perpetuę an tẽpoꝛales vt excep tio matnmonij.⁊ exceptio nõ nũeratę pecui2² niea non nuerate dotis vtno. Inſtit. de excep.S. appellang. . Exceptio rei iudicatęnõ oteſt opponi · qñ ſit ſup eadẽ re.⁊ qñ eſt ex eadẽ cauſa⁊ e dem perſona. Erceptoꝛiusa.ũ.dr ab excipio.pis. Exce/ ptoꝛia ſunt ꝗᷓ excipiunt᷑ vel debẽt excipi. Excidiũ.cidij.i.deſtructio vel euerſio ułca⸗ ſus. Iñ excidioſus.a.i.i.excidio plenus. Exciduus.oua.ouũ.qð facile cadit. Excipulũ.li.i.xenabulũ. d ab excipio.is eo ꝙ excipiat apꝛũ venientẽ. Excipuus.a.ij.i.cipuus⁊ melioꝛ.et dꝛ ab excipio.pis.q; melioꝛa ſolẽt excipi⁊ eli/ gi:quaſi extra alia. Exclamatio · eſt c frequẽter damat. vt D quantis ·o quibo · o qualibo es viduata. Erxrcluſoꝛ.oꝛis.qui ⁊ exduſariꝰ dꝛi.ianitoꝛ 4 qui foꝛas excludit hoĩes. Excolẽs.entis.ois ge.qui excolit vel pur⸗ 1 delicioſe? diligeter paratus: tũc com/ parat᷑ excolẽs.tioꝛ.tiſſimus. Oñ Joãnes caſſianus vicit. Excolẽtioꝛes cibi aienon adimũt puritatẽſi cĩ moderamie ſumãt. Ercolitus.ta · tu. i. bene cultus diligeter Excoĩcatio.F.t.eſt extra coĩonẽ ecclię ſepa ratio · vel cẽſura ecdeſiaſtica excludens a coĩone ſideliũ.xi.q.iij.c.nihil.et. S. euidẽt. VPl ẽ kterne moꝛtj vãnatio.xi.q.iij.nemo. epoꝛũa.c.nullã. Et excoĩcationis vuę ſũt ſpecies quę frequẽter vſitantde quibo.iij q.iiij. Engeldnudã. DHna quęmaioꝛ eſtet dꝛẽ anathema⸗ excdudit ab ingreſſu ecclie i vanm imnn wrci . N G muN R u wer⸗ iccon Pincs ignon init⸗ uſc nlun, ie 79 coĩone fideliũ aſ. acramẽtis. Alia mi⸗ noꝛ ꝗ ſolũ ſeꝑat a ſaramentoꝝ ꝑceptio/ ne . de qua in. c. Si celebꝛat · de cele. miſ. ex noſtis Exconſul eſt qͥ deſijt eſſe conſul. Excoꝛs. coꝛdis oĩs ge.i. iners· fatuusiſipi/ ens r ab ex ⁊ coꝛ · quaſi extra coꝛ. Et in eodẽ ſenſu ex. ea coꝛ. dẽ ecoꝛs.dis.ge.oĩs qſi ſine coꝛde. Hñ Oꝛatius in epi. Sub oña meretrice fuiſſet turpis excoꝛs. Excrementũẽ qð ſuꝑexcreſcitut in arboꝛi⸗ bus qð putat᷑ ſeu quod expuimus. Eccubię.aru.i.vigilię cuſtodięinſidię. Erxcuſatio eſt alicuius iuſtę cauſ. allegatio in defenſionẽ vel ſuppoꝛtationẽ alicuiꝰ.ne cogat᷑ cõparere in indicio · de q in.lij.ff. ſi quis cautionibus. . Excuſatoꝛ m Mo. eſt qui venit ad ꝓponẽ Dum cauſas abſentię alicui qui nõ potat ſimul ratione ſui vel cauſę pcuratoꝛe con/ ſtituere· vt in cauſis criminaliboin quibo lic; ꝓcuratoꝛ non interueniat tñ allegad cauſis abſentię· bene admittit· vt in.l. ab/ ſens.ff. de pcura. vel vocat erat ut ꝑſona/ liter cõpareret. .— Executoꝛ m ſpe.ẽ officalis. ꝑ quẽ litj exe/ cutio vel ipſius cauſę pꝛęparatio iubente iudice ſuo expedit᷑ Del m I¶co. pꝛie eſt ille qui viſcuſſam cauſam ⁊ ſentẽtiaʒ exe/ cutioni mandat:qui etiam in iure vocat apparitoꝛ Execratio.onis.ſt.i.maledictio uł deteſta/ tio. Iñ execrabilis.i.deteſtabilis. Execratus.a.ũ.i.maledictus vel excoĩcat. Exedra.ꝛę.i.cathedrathꝛonusſedes ſel⸗ la· ſuggeſtus. Del exedra ẽ camera ſecre/ –.nR8eGPCÿ0 ta· vl locus theſauri· vel loc ſubſelliop. i. abſida vel camera. vel locus quidã ſepa/ ratus modicũ a p̃toꝛio vela pallatio.ODł exedra genus eſt feneſtrę quęextenꝰ di⸗ latatur.ſed interius coartat Itẽ iuenitur exedra p gacophylatio⁊ etia p thalamo Exemplũ.pli.dꝛ ab amplus.pla.plũ.⸗ dr illud quod fit. Iñ exemplar. aris. ad cuiꝰ ſilitudinẽ fit. Oñ qͥdã. Exemplar geneſt erxẽplũ quod trabis inde. Del exemplar liber eſt· exẽplũ quod trahis inde.Et eſt exeplũ alicuius dicti ul facti pteriti ꝓpo/ ſitio · c certi autoꝛis noĩe vt DMẽs p ſuꝑ/ na patria laboꝛare debem ſicut fect apo⸗ ſtolus qui tot verbera paſſus eſt. Itẽ ex/ emplũ eſt qdã ſpecies argumẽtationis.7 bm hoc exemplũ eſtquãdo fit pceſſus ab vno particulari ad aliud/ vt athenienſes banos pugnare cõtra focẽſes eſt malum. Exemplans dꝛ illa ſubſtitutio ꝗᷓ fit filio fu rioſo ſeu mẽte capto in euẽtu moꝛij in fu/ roꝛe ſeu non ſana mene Erẽptus.· añ i ſubtract ſublatus. extractꝰ ⁊ dꝛ ab eximo. mis.qſi ex aliquo emptꝰ. 1. tractus. l Exẽptus vĩ iſte qͥ a ſuo iudice ſiue iuriſdi⸗ ctione oꝛdinarij ſubductuseft. Exemptio ꝓpꝛie eſt vbi aliqua cõuẽtualis eccleſia canonicoꝛuʒ ſecularium vl regu/ lariuʒ monachoꝛuʒ vel montalium imme⸗ diate ſubeſt papę Et eſt ouplex. ſalz vni uerſalis ⁊ particulanis Oniuerſalis equę cn vniuerſitate iunis ſctat ad papã. ita ꝙ metropolitano aut dioceſano nihil iu⸗/ ris manet in eadẽ. Darticularis eſt ꝗ pꝛo Parte in certis caſibo ab eoꝝ iuriſdictiõe eximita alias ꝑtinet ad eoſdẽ. Exeniiũ.nij.n.s munus paruũ⸗ꝛ quodcũq; munus mittit alicuia vrĩ ab exenos qd ẽ peregrinũ m Hug. Papias vicit: Exe⸗ nia pmia⸗ dona· muera. bñficia. Hñ Ecq. 20, Exenia dona excęcãt oculos iudicũ. aberx 2ſennuius. Exentera dicunt inteſtina · ꝗ ſic dicũt qſi pPugnare cõtra thebanos eſt malũ the⸗ Exequię arũ.plis nũeri fę ge.i.officiũ mo: tuoꝛũ. ⁊ obſeqͥa ꝗq fint circa ſepulturã. Iñ hic ⁊ hęc exequialis.⁊ hocle.i.ad exeqas ptinens· vel res exequiag.— Exercitoꝛ dꝛ is ad que quotidianꝰquęſtꝰ⸗ vtilitas nauis pertinet. Magiſter vo na uis dr cui tota nauis ⁊ ancoꝛa cõmiſſa ẽ Exercitus. us.ui.i.collectio hoiuʒ ĩ expedi/ kioen Exermis.ↄ.t.⁊ hocme.i.extra arma.⸗ exer/ mus.ma.mũ.idẽ. Exeſus.a.i.icoꝛroſusextra vel ualde eſus cõſumptuseuacuatus. Exhauſtus.ſta.ſtũ.icõſũptus. euacuatus extenuatus. r. Exhebenus.ni.s.qdã gẽma ſcioſa ⁊ can/ dida·qua aunifices aurũ politt. Exhęredatio eſt alicuiusa ſua ſubſtantia vel hęreditate excluſio. alterius ſeu alie⸗ ni inſtitutio · veluti cĩ parẽtes exhęredãt filios.? ſeibũt alienos heredes in teſta/ mẽto. Ita accipit᷑ Inſtit de exhere. libe. Exitii.tij.n.s.i. toꝛmẽtũ· vel moꝛs· clades. calamitas. caſus aduerſusexitus maus Inge exitioſus. a. hicx hec exitialis 2 oc lei periculoſũ · vel qs infert exitiũ Jñ exitiolũl· oiminutiuu a eud exitiũ. Exiguus. gua/guuũ.i.paruus. dꝛ ab exigo eſt oiuido⸗ quod enĩ exiguũ eſt al⸗ terus eget fuffragio hm Mug. BPapias vicit: Exiguus imbeallis· infirmus · m tum egẽs paruus. Erilis. is. coĩs.t. ⁊ hocle.i tenuis? macer.?⸗ dĩ ab exꝛ bilus· vel exilis quaſi ſine ilih. Nõ eni exilis videt habere ilia vel exilis diab exeo · q poſſit quaſit Inguſtu exi⸗ re. Iñ hec exilitas. tatis.i. tenuitas. Et ꝓ. pe. exilis videt᷑ eſſe aſpirãdũ qñ compo nit ab hilus alias nõ. Oñ Mꝛati in epi. Exilis domus eſt vbinõ multa ſupſunt. Erilium.li.i ꝑegrinatio· uel vãnatio quaſi extra ſoliũ eiectio. Eximius.i.maximus pdarus nobilisſub/ limis: di ab ex imus· quaſi extra imũ poſit. Et habet vim ſuꝑlatiui.vñ oſtruit cñ gtõ plurali· vt DPauid eximi ꝓphetaꝑ valde eminens. Iñ eximietas.· tathi. ſub mitas magnitudo nobilitas claritas. Exitus .tus tui. pla ſit: Nã exitus.i.finis· PHñjñ Ouidius epi. Exitus acta pbat ca/⸗ ret ſucceſſibo opto. Quiſqᷣs ab euẽtu fac- ta notãda putat. Itẽ exitus.i. moꝛs. Itey exitus.i. egreſſus. VDñ ꝓphᷣa. In exitu iſxx Erlex exlegis oĩs gei ſine lege extra legeʒ 7 dz ab ex lex. Erodiũ.ᷣoij/i.primus cãtus initiũ cãtilenę 2 dĩ ab ex. ⁊ oda qð eſt cantus. Iñ bic H exodiarius.rij i· cẽtoꝛqͥ cantũ incipit anñ alios. exodiarius ria.nii.ad exodiũ ·uł ad exodiariũ ꝑtinens. Erodus.i/pe coꝛ.m.S.i.exit.⁊ dĩ ab exet oda qd eſt via q̃ itus. viatio extra. Hi quida liber vꝛ exodus·qͥ cõtinet exitũ vel egreſſu ppli iſrael de ygypto. Eroletus.a.i.i. excetus· nutrit.vel adult DVDñ Plautus in Empidico. Pomi reliqᷣ virginẽ exoletã.i.grãdẽ dĩ ab ex⁊ oleo les. Itẽ exolet ta.i.valde.fetidꝰ.⁊ tũc dẽ ab ex. oletus.i fetidus eſt nomẽ. Exomnis.ↄ.ta hocne.iextra ſomnũet dĩ ab ex ſomnus. Exomologeſis.fe.g. grece · latine vꝛ feſſio wel ces·ſiue ſit laudis.vt cũ oꝛ Matth. xXj:Cõfiteoꝛ tibi pat cęli terrę ⁊c · ſiue ſit peccatoꝝ. Et differta letanijs · ꝗ interp⸗ tant rogationes q; exomologeſis ꝑ ſola Aleſſione peccatoꝝ agit᷑. Letanię ant ꝓpt rogandũ veum ⁊ impetrãdũ in aliqͥ malo miſericoꝛdiã eius fiũt. Etoꝛabilis ↄ.ta hocle.quod fadie poteſt exoꝛariſcilʒ ↄcedere rogata. Iñ exoꝛabi⸗ liter aduer. Et cõponit᷑ inexoꝛabilis.inõ exoꝛabilis. „ Eroꝛciſmus. mi. eſt increpatio vel cõiura/ tio aduerſus diabolũ ut recedatut ẽ illud Tacharie.5? Increpet in te oñs ſathan. IAnge hic hec exoꝛciſta.ſtęi.cõiuratoꝛ ul mepatoꝛ. Inuocat eni ſuꝑ cathecumios ⁊ſuꝑ eoſqͥ habent ſpm̃ imũdũ nomẽ oñi noſtri Jeſu chꝛiſti · adiurãs ꝑ eũ vt egre⸗ oviat abeoo Eroꝛdiũ. dij.n. .. inceptio. IAtem exoꝛ diũ dĩ pma pars oĩonis in rhetoꝛica: Qã bin Iſidoꝝ in libꝛo etymo. DParteſoꝛonis in rhetoꝛica arte ſunt quattuoꝛſcllʒi exoꝛdiũ narratio· argumẽtatio⸗ cõcluſio. Maruʒ —w Zma auditor aĩuz puocat. Secunda res geſtas explicat. Tertia fidẽ aſſertoꝛibus Pel oꝛ ab ex quod ẽ valde.⸗ = iAfacit. Quarta finẽ totius oꝛonis ↄplectit 4 Et vt dicit Papiaſ. Exoꝛdiũ dꝛ pncipiũ oionis · quod oꝛatoꝛ ĩſua cauſa facit·in q redqdit auditoꝛes beniuolos· ociles. ⁊ at/ tentos. Iñ exoꝛdiarius. ria.riũ.i.ad exoꝛ- diũ ꝑtinẽſ. Et hic exoꝛdiani rij. q incipit vel exoꝛdiũ faadlt. Exoꝛia rigf. p.i naſcentia.et dẽ ab exoꝛioꝛ· Exoꝛs.oꝛtis.O.t.i.extra ſoꝛtẽ.⁊⸗ abijcit. . ⸗ egenter Wn Sap.2 Nemo noſtg ſit exoꝛs luxurię noſtrę.i.alienꝰ uł extra ſoꝛtẽ Exoꝛſꝰ.a.ũ.i.locut·icept: dĩ ab exoꝛdioꝛ Exoſus.a.ũi. valde vel ꝑfecte odiẽs.⁊ con ſtruit cñ actõ · vt exoſus bella.i. odiẽs val de. Et bm Papiã: Exoſus eſt q aliquem ocit. Odioſus vo qͥ odit᷑. Expeditus.a. i.i exolutus liber pmptus. dꝛ ab expedio dis.qð idẽ eſt qð liberare· erxplicare · exoluere. Iẽ expedire.i.cõue/ nire vel pdeſſe vel vtilẽ eſſe bm hoc ſepe inuenit inꝑſonale expedit vt ibi: Expedit vobis ut vnus ho moꝛiat p pplo ne tota gens pereat. Exvpenſe ſunt ſumptus volũtarij Znon ne/ celſarij.1 di expenſa q̃ſi extra penſas⁊ de/ bitũ facta. Experectus.aũ.i ꝑ ſe vigilans Expers. pertis. 9·t. i· imunis · ſine parte. Iñ expertius.a.i.i. expers bm Hug. Papiaſ vo dicit: Expers.l. extra partẽ vel patriã aliemis extraneus. Iñ exꝑtia.i.extranea Expes oĩs ge. ⁊ deficit in obliquis.i.extra ſpem vel ſine ſpe · deſperatus. Oñ Perſius. niijni net Femdbt lsinz wWüng Lüruil rdiöſihn nnet atrmmnios nidii düwege⸗ enaüä Nice chad b vns plat ünignapi ſaun 5 lesld ia ann⸗ mächt attn nildbiets umnbet nibetor crdlis10 Wiohisi u. Eifplnn 4 d rhntocſei ntbictri ne ton Vonec deceptꝰ expes Et ẽquinte dei. Expilatoꝛes bᷣm Eco. in ſu. hi ſunt qͥ ex re/ bus vacantis bęreditaſj aliqͥd ſumipiunt ⁊ expilant · de pe.dil.j.aut facta. Expinis..t,.⁊ hoc ne.i.extra ſpinas.vel ſi⸗ ne ſpinis: dẽ ab ex.⁊ ſpina. GMDU Expiatio.onil.fiti.purgatio/pia actio· mũ atio.Expiamẽ.pe ꝓ.idem. Expiatus.a.i.i.purgatus Expletus, ta. tũ.i.finittus. Explicatio.onis.fit.eſt allegatio·q ſuppli⸗ cationẽ ĩfirmat.⁊ eſt actor ↄtra reũ. Dñ replicatio eſt allegatio cõtra exceptionẽ T adiuuat actoꝛẽ. Et ſupplicatio eſt allega tio ꝗᷓ replicationẽ infirmat? reũ adiuuat Explicitus.ta.tũi.extenſus:finitusułter⸗ minatus. ”MUM Exploſa.i.excluſa.c.inqͥſitionide ſen.excõ. Erxpolia. lię.fp.hda ſic dicta ab expoliãdo Erxpulſoꝛ. oꝛis.eſt aliqͥs expellẽs. Iñ expul tnix.tricis.młier expellẽs.⁊ foꝛmat᷑ ab ex/ pulſoꝛ.⁊ deberet dici expulſrix.ſᷣ mutat᷑ Expunctoꝛ dĩ ab expũgo. Et expuctoꝛes dicimus eos q expellũt alios ab hęredi⸗ tate delẽt noia eoꝝ de tabula teſtamẽti Del eos ſic dicimꝰqꝛ in ſignãdis erant teſtamẽtis:x eoꝝ inſerebãt pũctos qͥ erãt in hęreditate: vel eoꝝ quotiẽſexpediebat auferebant noĩa qͥᷣ erãt exbęredadi. Exqueſtoꝛ eſt qͥ publicę pecunię cõgregan de conſeruãdęa ꝗqrendę offici habebat. VBel dꝛ ille qͥ qſtoꝛis deponit admiſtrati/ onem. vt no. Inſtit. in phe. S. cõ d. Exta ſunt mediępecoꝝ partesinteſtina.fi/ bꝛębim Papiã. Scðm aũt Hug.dꝛ hoc extũ.ti.inteſtinũ.⁊ d ab exeois.vel ab exto. as. Pñ Excech. ꝛiꝰ Introgauit ido/ la exta cõſuluit. HMMV Erxtales ⁊ am idẽ ſunt.i.vięalui purgãdi. Pñ.i.Reg.s? Cõputreſcebãt ꝓminẽtes extales eoꝑ: Quod dicit Joſephus fac/ tuʒ fuiſſe ex violẽta paſſiõe viſinterięut putrefacta inteſtina egererẽt. Pñ mu/ res ebulliẽtes de agris comedebãt exta/ les eoꝝ. Et declinat hic extalis.lisa pdu Clt. ta. Extaſis.ſis.ſ.t.pe.coꝛ.i.exceſſus mẽtisſcilʒ cũ homo ponit᷑ extra ſtatu ſuę mẽtis.ſicut in articulo moꝛtis. dẽ ab ex ⁊ ſtaſis.qd eſt ſtatus Oel ſm Papiã: Extaſis ẽ ex⸗ ceſſus mẽtis ꝗ fit pauoꝛe mentis vel aliqᷓ reuelatione. Itẽ extaſis eſt ꝗdã ſpẽs me/ taplaſmi⸗ eſt extẽſio ſyllabę cõtra natu⸗ ram ybi. vt Italiã vado pfug:cĩ italia coꝛf. pꝛima ſyllaba vici debeat · que dia⸗ ſtole a qbuſdã di. Del extaſis ẽ pductio ſyllabe naturalit᷑ bꝛeuis: interptat extẽ⸗ ſio.⁊ ꝛ ab ex quod eſt extra.⁊ ſtaſis qd eſt ſtatus ·qi extra ꝓpꝛiũ ſtatũ Poſitio, Er oꝛ extẽſio ſyllabę.qꝛ bꝛeuitas extendit᷑in longitudine. Quidã tñ vicũt extheſis ab ex theſis poſitio:quaſi ex ſuã ppſition Exter.ra.ruũ.i.vltimus vel extraneus/exter- nus. 7 dĩ & exrrr. Externus.na. nii.i.alienus. Iñ externo. as. gre.i. alienare. H Exterus.ra. ru i. externus. ſpicit exta. Extollẽs.tis.oĩs · ge.i. ſupbo· elat· inſolens Inde extollẽtia.i.ſupbia. Extoꝛris.ↄ.t.i.expersvel extra terrã poſitꝰ exul: ꝓpꝛie expulſus de terra ſua vi.⁊ dẽ ab ex⁊ terra. Del põt cõponi ab ex toꝛr ⁊ dr extoꝛrnis.i.exul·ꝓpꝛie cui interdice/ bat ignis patrre. Extraduce ſunt duę partes.⁊ ex goſitio. traduce nomẽquod eſt caſus ablatiui de tradux.cis. ð Extraneus.nes.neũ.qᷓ exterraneus.i.extra terram ſuã poſitus dꝛ ab extra. Extraoꝛdinariũ remediũ eſt quod ob ali⸗ quã cauſam extra vel vltra curſu ſolitum alicni dar vt reſtitutio minoꝛi lęſoul ab⸗ ſenti cauſa iuſta neceſſaria vel ꝓbabili.ad quę remedia nunq; recurrẽdũ eſt q;diu remedio oꝛdinario locuſ eſt ad qð poteſt haberi recurſus. Ertraoꝛdinariũ iudiciũ eſt coꝛaʒ delegato vel q non pcedit in figura iudicijſed ex offido iudicis/in modu inquiſitionis wæl denüciationis · vide tex. incta glo.ic qm̃ contra · de pba. Extremus ulextimus ab extra exterioꝛ.a. uerbio.i.ſclarus ſcellẽs: nouiſſimꝰ Extricabilis.ↄ.t.⁊ hocle.i.explicabilis.ſo/ lubilis/ et ꝓducit tri. Oñ Pirgilius in. 6e gei. Vic laboꝛ ille domus ⁊ extricabilis erroꝛ. Exuberis.ↄ.t.⁊ hoc bere.dꝛ ab ex ⁊ vber ꝓ nãma. Et vicunt exuberes infantes qͥ ex-· tracti ſunt ab vbere. Exul. lis. .ge.i. extra ſolũ ꝓpꝛiũ poſit:a dẽ ab exulo. lis.remota. o. In exiliũ.lij. q̃i e? ſolũ ꝓpꝛiũ poſitio/extra ſminũ.⁊ exulariꝰ ria. nuqerullaeat. M Exultatio, onis.ſti, gaudiuz. Et viffert leticia· qꝛ exultatio eſt verboꝝ atq; mem⸗ biꝛ:oꝝ· Leticia vo mẽtis gaudiũ eſt. Erutus. a. i.i. ſpoliatus/extractexpulſus. Exuſtus. a. u. i. cõbuſtus de q́ nibil ſupeſt. Eruuię. aru.i ſpolia · veſtes · indumẽta · quia exuunt᷑. Exuuię ⁊ iduuię dicunt᷑ tunicę ſer pentũ quia induunt᷑ eruunt m Mug Papias vvo dicit: Exuuięſpolia cciſoꝑ poſtiũ vel tunicę ſerpentiũ. . Exechias · interptat foꝛ le oñs vel foꝛtitu/ Exechiel interptat foꝛtitudo dei · velimpe/ In latinis victionibo ponimꝰ fvt fama filiꝰ. In grecis vo vi/ cctionibo ph· vt oꝛphe. pheton. Scire tamẽ debes ꝙ nõ tã fixiſ labꝛis eſt pnuncianda.f.quõ ph.atq; hoc ſolũ intereſt·ſicut dic· Eꝛiſcianꝰ in pᷣmo libꝛo maioꝛis. S Faba fabe oꝛ quaſi faga· a lagin qð eſt co⸗ medere. Iñ fabariꝰ.ria. rnin. qð fit ð fabis vel quod ꝑtinet ad fabas. Et hic fabari⸗ i. cantoꝛ. Et dicebant᷑ apud gẽtiles cãto/ res fabarij ·qꝛ illo legumine maxime vte/ bant᷑ĩ cibo. Et ꝑ cõpoſitionẽ hec fabafre⸗/ ſa ſeę· q; eã hoĩes frẽdęẽt.i.frãgũt cũ molen/ do eã cõminuũt. Del ſũt duę partes.⁊ dĩ freſus. a. . 1.ractus a frendeo des. Fabella. le. diminutiuũ.i.parua fabula. Faber.bꝛi. dꝛ qſi facer a faciendo ferru. dĩ a facio.cis.qſi faciẽs fern. Mic etiã poſtea hboc verbũ traductũ eſt ad aliaꝝ reru arti⸗- fices ſcilz cũ adiectiõe vt faber lignanius faber carpentariꝰ. Iñ hic faberculus.li.di/ minutiuũ: hec fabꝛiſa. ſę. vxoꝛ fabꝛi. Iñ H̊ fabꝛilla. lę fabercula. lę. diminutiua. Jñ fabꝛica. cę.locus fabꝛicãdi. Itẽ faber cõ⸗/ ponit hic aurifaber. bꝛi. Itẽ a faber bꝛi · v faber. bꝛa.bꝛũ.i.ingenioſus:cautuſpulcer cõpoſitus. Inde fabꝛe aduerbiũ:qð com ponit᷑ fabꝛefact.cta. ctũ.i.artiſicioſe ⁊ in/ genioſe factus. Et cõponit᷑ faber. affaber bpꝛiꝛa. bꝛi.i.valde faber. etiaʒ infaber. bꝛa. bꝛũ i.non fabernõ pulcer.nec cõpoſitus Faber lignarius dꝛ non ſolũ qͥ ligna dolat ſed generaliter oĩs qͥ ędificat.ff. de vy. ſig.l fere. S. fabꝛos. “ — Fabꝛicẽſes dicebãt qͥ erãt deputati armis faciẽdisreparãdis:⸗ vendẽdisvt.l. C.e. ti.li.xi. Sed Jo· an · de ſen. excõ. ſi iudex. li. vi. dicit ꝙ fabꝛicenſis vicitur qͥ publi/ glibi.a dat pᷣmicerioꝛi ut reponatĩ pu ca arma fadct. ⁊ in publicis fabꝛicis ⁊ non cis armamentisquoꝛũ bꝛachia ſtign figuraban- “ Fabꝛateria. ri.i .oꝛnatus fabꝛoꝝ·vel locus vel dom vbi fabꝛice ſunt. Del fabꝛateria rię.eſt ciuitas capanię. nde fabꝛaternuſ na.nu. Moĩa eni deſinentia in teria faciũt oſſeſſiuũ in.nus.r.hcedẽte. Fabꝛilis. ↄ. t hocle.pe. p.i. ad fabꝛicã pti⸗ nens . vel a fabꝛo ꝑfectii · Abula. le.f. p.ires ꝗ nec vera eſt nec veri⸗ ſimilis. Et kabula illa eſt vera. g nihil we/ ritatis habet in ſe. Et illa falſa e⸗ꝗ aliquid Veritatis in ſe cõtinet admixtũ. Sic eniʒ eſt in amoꝛe modus nõ habuiſſe modũ: ſic eſt in fabula veritatis nõ babuiſſe ve⸗ ritatẽ dꝛ fabula a fando.q; in ſolo fatu cõſiſtit. Itẽ fabula quãdoq; vꝛ hiſtoꝛia ſiliter a ſando/q; eam famurquãdoq; lo cutio. Inde fabuloſus.ſa.ſũ.⁊ hic ⁊ bęcſa bularis hoc re.Et h̊ fabulo.lonisrecita/ toꝛ fabulaꝝ vel inuẽtoꝛ.⁊ fabuloꝛ. larli.fa bulas dicere vel falſa. Facetia.tięi.curialitas:vrbanitas elegan/ tia ſuauitas. ꝓpꝛie in fact᷑a di a facetus. Facetus.ta.tũ.i.curialis.vrbanus pꝛie de doctrina.: ꝓpꝛie in factisſcllicʒ qͥ iocos luſus geſtis.⁊ factis cõmodata cõparat᷑. Mꝛ: ant vꝛ facetus · quaſi fauẽs cgtui ety⸗ Facies.ei.dĩ a facio facis.q; facit noticiam hoiĩs · ul qꝛ facta ſit a natura.Eſt enĩ facies naturalis: certa ĩmutabilis oꝛis habit Pult F artiſicialis ⁊ varius ẽa hm affec tionẽ ai modo triſtis modo let. Vñ ſo/ let vici ꝙ facies facta ẽ.vult po fit. Dñ Conſiſtit facies · vultus ſepe mutat. Iñ faciecula. lę. viminutiuũ.i.parua facies. Facilis..t:. hoc le.quod de facili pot fieri vel ſine dvifficultate. Et vt vicit Greciſ⸗ mus. Pi id facile q nõ grauat ad faciẽ/ dum. Cui non pondus ineſt vꝛ eſſe leue. Oppoſitũ facili graue dico leui qʒ õdꝰ. Fadn facinor oꝛ a facio fad. Et differt a flagicio. Quidqͥd eni agit ĩdomita cupi ditas ad coꝛrũpendũ aĩuz flagiciũ vocat Bed quicqͥd agit ut alteri noceat. facin⸗ dr. Et hec ſunt ouo genera oiuʒ peccato/ rum. Sed flagicia peioꝛa ſunt/ꝗ cũ coꝛru/ perint aĩnz ad facinoꝛ a pſilit. Sunt eniʒ flagicia in dictis vel cogitationibo · kfa⸗ cinoꝛa in factis. Oñilla vicunt᷑ flagicia a flagitando facere qð ſibi noceat.vels llen ſota eſe gi uig ſici⸗ SSZ utipebt uſn NNWog Nenai Krdo vSN or nsclegn niihums. mäpnt. tweun Gtaibaes „ ſ. WE unian nadſfoc . NN Gnth tſ/ weun. opMrr. Facudus. oa. Dũ.i. diſertus: qui facile fani Poteſt quod intelligit. Inde hęc facũdia Dixę.⁊ facũditas.tatis.Et eſt facũdia:ma/ flagitãdo coꝛruptelã libidis. Sʒ hᷣ oicũt facinoꝛa a facti cõmiſſioneqꝛ facit quod alteri nocet. Inde facinoꝛoſus.ſa.ſum.Et nota ꝙ faanꝰaliqñ accipit᷑ ĩ bona ſigtio/ ne ſcilz ꝓ facto.qð fere ſemꝑ diſcemit᷑ ex adiũcto·vt pulcrũ facinꝰ.ſclarũ facinus. Focitergiũ. gij.i.to gilla · ſiue paruulũ gau⸗ ſape· ad tergendũ facim. Facticius.a.i.di a factus.Et oẽ nomẽ fac/ ticiũ:qð factũ eſt ad ſimilitudinẽ ſoni illiꝰ rei ꝗ noĩat᷑. Del facticiũ nomem eſt illud quod a ꝓpꝛietate ſonoꝝ iuentũ eſt ꝑ imi/ tatione. vt turt᷑taratantaratintinabulũ Factio.onis.f.t.i. ctꝰ faciẽdi·vel paſſio fi/ endi.Et factio d ficta actio. Cũ enĩ aliqͥs fingit ſe aliquid facere cauſa cõmodi ali/ auins: facit vt incõmodet illifactio ppe dꝛ. Oñ factio dꝛ pꝛoditio. Inde factio/ ſus.ſa.ſũ.i.ſicticioſus ·qͥ ſe fingit facere vt pꝓſit· fact tamen vt noceat.Iñ factioſus ꝛ/ ꝓditoꝛ. Factus.ctus.ctui.dẽ a facio:et hoc factũ.cti vel otius a fio eſt actus faciẽdi uł paſ-⸗ ſio fiẽdi.Factũ qð fit. Declinat᷑ etiã adie/ ctiue factus.cta. ceill. Facula.lę. diminutiuũ.i.parua fax. Iñ facu lo. las.i.fingere faces vel facere. Faculentus.ta.tũ.irlucidusclarus.et dicit᷑ a phos ⁊ lentos. Iñ faculẽet.i.plenus lu/ ce lucidus ⁊ oꝛnatus. Iñ faculeter aduer. Et hH̊ faculentia.tię.i.pplendoꝛ:decuſatio. Facultas.tatis.f.t.i.facilitas vel poſſibilitaſ Pñ⁊ facultas alicuius dꝛ ſcia illiꝰ.in qua ſKcxteris eſt facilis ⁊ potẽs ad reſpõdẽduʒ qð ꝗrit᷑ ſoluendũ.Facultas etiã vꝛ ꝗli/ bet ſcletia · eo ꝙ reddat eũ facilẽ ⁊ potentẽ ad ſdicta faciẽda.Itẽ facultas d copia gnũ dei donũ · oũ quis cõmode põt eloqᷣ Acõmode intelligit. Iñ facũdioſus.ſa.ſũ. et facũdatus.ta.tu.i.plenus facũdia.⁊ fa/ cundo. as.i. facũdũ facnrre. Fage vel fagin grece.i.comedere latine. Faginus.na.nũ.pe.coꝛ: fagineus.nea.neũ. in eodẽ ſenſu · qo ẽ de fago · vel qð ptinet ad fagũ.⁊ dẽ a fagus. Iñ hoc faginetũ.ti. locus vbi abũdãt fagg. Fagolydoꝛos gręce mãducãtes maledictũ latine. Fage eni comedere lydoꝛos male dictũ.⁊ acuit᷑ vltima.Dñ Mieronym in plogo ſup Egech diẽ. Sʒ vereor ne illud ceis eueniat · q grece ſigniliciti di ut vo cent᷑ fagolydoꝛos.hoce. mãducantes ſe- necas · quaſi diceret· vereoꝛ ne ipſis ſpoõ/ te legentibo? detrahentibo eueniat quod grece ſignantius vꝛ in deteſtationẽ taliũ qᷓ; latine:.q; apud gręcos verbũ vſitatũ ⁊ maxime detractionis expᷣſſiuũ:ut vocẽt fagolydoꝛos: i. maledicta comedentes 7 incoꝛpoꝛates ſibi eadẽ ꝗ pꝛꝰ maledixerũt etrabendo. Quidã vo exponũt fagoly doꝛos. i coonedétes maledictuũ vel male⸗ dictionẽ. Cales eni detractoꝛes nihil ali⸗ ud vident᷑ habere in oꝛe niſi maledictio/ nes vel detractiones maledictas. boc eſt apud nos mãducãtes ſenecias. Pꝛędicti apud gręcos emphatice vocant᷑ fagoly⸗ doꝛos. Bel m aliosſenecia grecuz eſt et latine dꝛ belua imũdũ aĩal. Hac VPhiſio⸗ logus dicit aliqñ marealiqñ ſęminam.⁊ FcKenl imũdu/ponit᷑ hic p immũdicia. Et eſt ſenſus mãducates ſenecias.i.quod vnus detrahẽdo euomit: alius audiẽdo deglutit: ita ĩhmõi imũdicijs delectant᷑ ſicut fam elici ĩ cbo. DHñ mãducãtes ſene⸗ cias.i, detractionũ imũdicias: delectabi lit manducãtes.i.incoꝛpoꝛãtes ſibi ·ſcilʒ in occulto ea de qbo ĩ publico maledicunt. Fagus.gi.eſt arboꝛ qda glãdifera: ⁊ dꝛ a fa gin quod eſt comedere. q; eius fruct oliĩ hoĩes comederũt ? eſcã habuerũt. Dnde ſope p agro ponit q olim pauit hotes ſi modo ager. Et ꝓducit faa ñ Mirgilius Citire tu patule recubãs ſe̊ tegmine fagi Falcanius.rij. qui falces facit.vel qͥ falce ſe⸗ cat.⁊ dDẽ a falx fals. Falcaſtru.ſtri.n. s. vꝛ inſtr̃m ferreũ curuuʒ cũ longo manubꝛio ad venſitatẽ veſpꝛiũ ſuccidendũ.⁊ vĩ a falx · q; recuruũ ẽ ad ſi⸗ militudinẽ falcis. IJdẽ⁊ runco:conis dꝛa runcando pꝛes. Fal cicula. lę.fᷣpi.parua falx. Falcidia lex dĩ a Falcidio tribuno plebiſ qWui ſub Octauiano ipſã adinuenit/ad Hᷣ wquis extraneo in teſtamento ſuo lega⸗ re non woſſet quin ad minus quarta panſ remaneret herędibus ꝙ ſi õ faceret:locũ non haberet. Et nota ꝙ ſi hereges ſüt fi⸗ lij.⁊ ſũt quattuoꝛ vel paucioꝛeslegitima oiuʒ eſt tertia pars hęreditat. Si vo ſũt quinq; vel plures:legitima oiuʒ erit me Dietas hęreditatj. Si aut ſunt extranei⸗ ſiue pauci ſiue miti:q̃rta pars heęreditai erit legitima. Et in quolibet iſtoꝝ caſuuʒ iſta legitima eſt inter ipſos heredes vbi plures ſunt equalit᷑ diuidẽda.Oñ quidã Quattuoꝛ aut infra vont natis iura triæ/ tem. Semiſſem vo vant natis quinq; uł Vvltra. Ilrbitriũ ſeqnit᷑ ſubſtatia cęta pꝛis Falco. onis. auis qdã eſt. dꝛa falx.cis. eo ꝙ vngues habeat recuruos ad ſilitudinẽ Falera.rę pe.coꝛ.eſt oꝛnamẽtu equoꝝ po/ nit qñq; ꝓ oꝛnatione aliarũ rerũ: vt vbo⸗ rum. Ite falera ĩuenit etiã ꝓ ſuꝑbia.⁊ ina⸗ ni iactatione. Et coꝛ. fa. Oñ di roꝛa. Dlu mę ſunt falerę Ciceronis picta poetę. In/ uenit etiã fallere infinitiuus de fallo. lis. pꝓducit pᷣmã poſitione. Oñ Ouidius epi. Fallere credetẽ non eſt operoſa puellã. Falernus.ni.mons eſt ĩ cĩpania vbi opti⸗ mũ abũdat vinũ.Ideo falernũ vi bonuʒ vinũ. Inde falernus.na.nũ.: falemic ca cũ.pe. coꝛa pᷣma/q; oĩa illa ſcribũt ꝑ vnũ.l Fallax.lacis.oĩs ge.i.deceptoꝛ.⁊ ꝛ a fallo lis· q; fado decipit. Inde fallacia. cigi. de/ ceptio. Et nota ꝙ fallax viffert ab eo qui mentit ·qi oĩis homo fallax id agit vel diẽ vnge quis fallat ſed nõ oĩs hõ vult falle⸗ re qͥ mentis vt ioculatoꝛes qͥ ſee mẽtinnt magis ſtudio delectandi q;ᷓ volũtate fal⸗ lendi. Oñ⁊ fallacia vꝛ apud vialecticos in argumẽtatione· Oel voce gliq ueert cũ quis vider aliud farii. vicere· vel ſigre q; ſigt. vnde? homo decipit. Falſarij.ſunt qui crimine falſi tenent. vel qͥ crimẽ falſarioꝝ admittũt · vt de cri.fal. ad ſolſarlii. Falſidicis.ca.c.i falſa oicens. coꝛ.di. Falſus.ſa.ſũ.ᷣm quoſdaʒ eſt ꝑticipiũ:⁊idẽ eſt qð deceptus. Scom vo qð eſt nomẽ falſus. eſt qͥ fallit· vel qͥ negat quod verũ ẽ Inde hoc falſũ.ſi.⁊ falſus.ſa.ſu.d qð ve- rum nõ eſt.qꝛ fallat. Inde falſe adu.Et H̊ falſitas.tatis.⁊ viffert a mẽdacio:q; falſi⸗ tas eſt negare qð verũ eſt. Mẽdaciũ eſt fingere quod verũ nõ eſt. Oñ qdam· SGi vera ſuppꝛimas falſus agnoſceris eſſe.Si falſa cõfingasſic mendax eſſe vider.. Itẽ falſũ viffert a ficto · qꝛ falſũ ad oꝛones ꝑ/ tinet vbi veritas ita ſepe videt· vt ꝗ facta ſint negent᷑. Sed fictũ ad poetas pertinet vbi g facta nõ ſunt facta dicunt᷑ Falſũ g eſt quod verũ non eſt. Fictuʒ qð veriſile efſt. Itẽ falſus.a.ũ.i.iiuſtusut falſo ꝗqrit ð ſua natura humanũ gen.i.iiuſte · ſic xeꝝ dꝛ iuſtũ. Et hinc denarius dẽ falſus·qͥ nõ habet iuſticiã ſuã. Peeſt eni ei xxlĩ pode/ re yel in foꝛma vel in ſuꝑſeriptione. Pñ moneta vi: q; monet ne qua fraus ⁊ iin/ Fahx.cis.eſt inſtrumẽtũ aptũ ſegetibo vi/ neis⁊ pꝛat..⁊ dꝛ a filice.qꝛ hac pmũ mili/ tes herba filicẽ abſcidere ſolebãt. Dnde⸗/ Falce puto vineã meto ſata tõdeo pꝛata Itẽ. Falx metit ⁊ ſcindit·fax vrit·fauxqʒ mandit. Fama.me.Ep.eſt ſine certo autoꝛe iuentus mumoꝛ:cui malignitas dedit initiũ · ſides dqgüut incremẽtũ · Del ẽ vebemẽs vulgi · vel maion pꝑtis opinio rei de qua querit᷑ cõ/ ſentiẽs vel conſonãs.⁊ dꝛ a famuloꝛ aris. ꝗᷓi famula·q; famulatnobis dũ ad modũ famuleę diſcurrẽdo rumoꝛes de nob poꝛ⸗/ tat ꝑ diuerſas terras · etiã nobis ignoꝛi⸗/ tibo · vel vꝛ a fando q; fando ꝑuagat᷑. Et eſt nomẽ bonaꝝ ⁊ malarũ rerũ.ſᷣ ſine ad/ iuncto ſeępius accipit᷑ in bono Dñ Fama volat tranſitq; modũ quocũq; ferat᷑. Iñ Famoſus. ſa.ſũ.de qͥ fama loquit· ſiue be/ ne ſiue male · Dñ qnq; accipit᷑ in bono · ſepius in maloſcilʒ ꝓ infami. Famoſũ carmẽ ſᷣm ¶Wſo. in ſu. C. de iniuf. ẽ dictamẽ.vel hiſtoꝛia cõpoſita ad alicuiꝰ infamida. Famoſus libellꝰ põt dici liber cõſcript ob alicuius infamiaʒ. vt. fl. de iniur. l. lex to⸗⸗ mentoꝝ. 5. ſi qͥs liberũ · Et imponit ei pe⸗ na capitis qui edidit libellũ vel qui iuẽtũ non coꝛrupit ſed alij manifeſtauit.⁊ qͥ eũ Dictauerit ſi nõ ꝓbauerit de calunia· capi taliter puniet᷑ 'm Wc. in ſů. Famelicus.ca.cu. i. eſuniẽs ieiun.⁊ dĩ a fa⸗ mes. coꝛ. pe Oñ. j. Reg.2? Et famelic ſaturati ſuntt. Famen. inis.n.t.i.locutio. Fames famis.fę.ge.qð antiqͥ fames famei ixerũt vnde adhuc ablatiuꝰ deſinit in e pꝓgducã ·q̃ſi ntę dedlinatiõis. Et ẽ fames appetit edẽdi cõtuſio faucis:quaſi phos meãs. ⁊ c etymologia. Iñ famelic.ca. ci. fameticus.ca.cũ.⁊ fameteus.tea.teu.in eodẽ ſenſu.i. eſuriẽs. Fameteus etiã dicit motꝛtifer. Et coꝛ. pmã famesſed fama eaʒ pꝓ. Mñ. Nil mage triſte fame · nil dare cõ⸗ paro famę. Almicus. cam. s pe cor loctalemap ĩvrte quẽ frequ entant ꝓpter famẽpellendam. Familia. lię.f.p.a femur vi. Et eſt familia li beri ex liberis legibo ſuſcepti: Nã familia pſeruis abuſiue· non ꝓpꝛie vꝛ. Et cõponit cuʒ pater.matfiliꝰ vt pat familias· mat⸗ familias:filiſſamilias.Et ofamilias gtus ingri mmänl, an Dege, * mn; Maumtc/ amlorans. 3dündnoc SNrd oy⸗ bue iuer wencw⸗ u. ingd nan apob mnillaw unplaße niſeurtji aub rnitſ⸗ 1 . ubinde njing Mun 1 i bos win . mun kun gandi⸗ grecus. Et incipit ſamilia a patre: termi nat in tritauo. ſtirps ex longa genen ſi⸗ gniſficatione vocat᷑. Itẽ familia.familias Freco moꝛe facit ꝓ familię. Dñ h̊ familia amilię vel familiis. Familiaris.ↄ.ta hocre.i.domeſticus amic de ꝓpꝛia familia.aſſuetus: vſitatus. Inue/ nit᷑ etiam ſubſtantiue poſituʒ · vt Iſte eſt nimis familiaris. Famulamẽ. inis.i.famulatus.ſeruitiũ uł ſer nitus.⁊ da famuloꝛ.aris. Famularis. o.t. ⁊ ho cre.dr a famulus⸗cõ/ parat. Iñ fſamulaniter aduer.⁊ G̊ famula⸗/ ritas.i.famuloꝝ ſemuitiũ vel ſeruitus. Famulitiũ.litij.i ſeruitiũ vel obedietia. Famululus.li.i.paruꝰ famulꝰ. Iñ famulula i. parua famula. Famulus li.dẽ a famuloꝛ.aril. Et ſunt ꝓpꝛie famuli qui ex ꝓpꝛia ſuoꝝ familia ſunt oꝛti. ⁊ dĩ famulus quaſi vnus de familia Sed ſeruus ex cõditione ſeruitutis. Iñ hęc fa/ mula.lęa famulus.la.lũ.adiectiue. Et ſüt plura noĩa idẽ ſigntia. Dñ. Maãcipiũ fa/ muluſq; cliẽs⁊ verna miſter. ITRtq; mini/ ſtratoꝛ puer aſſecdla vernula ſeruꝰ. Satra/ pa pᷣdictis cõiũgit᷑ atq; ſatelles. Necnon athleta hec vnuͤ ſignificabüt. Fandus. a. duᷣ. qd qͥs debet fari et dicita foꝛa cõponit᷑ infandus nefandus. Fans.tis.ois ge.i.loquẽs:⁊ põt eſſe nomen vel participiũ. Fantaſia.ſię.bõᷣm Papiã eſt imago alicuiuſ coꝛpoꝛis viſa cogitãdo ĩ aĩo poſtea figu rata. vtputa patris ſpẽs quam vidimus. Fantaſia woetica ẽ rei inalatę ſenſũ dare: ut mirãt᷑ arboꝛes. Fãtaſma vo ẽ quã nũqᷓ; vidimuſ ſpẽs aĩo figurata:vtputa ſpecies guis quã nũq; vidimꝰfantaſma viſio va na. Sʒ hm Hug-fãtaſma. d a phaſmos qð eſt apparitio hęc fantaſia.ſię.deʒ qð phaſma·ſ̊ phaſma ſꝑ ẽ oubia:/fataſma ulł fantaſia qñq;. Itẽ fataſia eſt de cognitis ſpẽs in aĩo figurata. Sed fãtaſma ẽ de in⸗ cognitis. Et hĩc tractũ eſt vt fallacia ĩ ar⸗ gumẽtatiõibo di fãtaſia · ca apparet aliud q; ſit · Iñ fantaſticus.ca.cũ.qdð ſic apparet el qð ꝑtinet ad fãtaſma.vel qð ĩ ſe ↄtiet fantaſia.Dñ cellula ꝗ ẽ in ãterioꝛi parte capitis/in qua eſt vis intelligendi dꝛ fan taſtica · q; ea hõ fantaſtice ⁊ imaginatoꝛie cõpᷣhenſa ꝑ intellectũ ꝑcipit. Et pꝛeędicta noĩa potiꝰ ſcribeda ſũt ꝑ phcũ ſint greca Far farris.n.t. dici᷑ quoddam genus an/ nonęa dicit᷑ a frãgo.gis. Generaliter tñ oia ſemina fugũ fara vicunt᷑a frãgẽdò q olim frãgebat in pila antec; vſus mo/ larũ eſſet. Iñ fane rea. rei..i.de farre exi⸗ ſtens vel facus. Farcimẽ. inis.nt.⁊ hoc farcimentũ ti.id eſt repletio extoꝝ wl ventnis icaro concifa 2 minutata.eo ꝙ ea ĩteſtina fartiant᷑i.re/ pleant᷑ cũ aliaꝑ rerũ cõmixtiõe⸗ dẽ a far/ tio.tis. Idẽ fartũ.ti.qð⁊ fertũ.ti.ĩuenit᷑ Farina. nę.f. p. dꝛ a far. farn eo qð ex eo ſi- at. Iñ hęcſarinula.lę.diminutiuũ.i.par⸗ na farina: farinaceus.ceacen.i.de farina factus: farinoſus.ſa.ſu.i.plenus farina. Farracum.ci.n.s.eſt puls ex farre facta vel Pin guis cibo generaliteræ dꝛ a far farris. Farrago.ginis.f.t.i.ſtramẽ vel glibet vilis annona/vel ꝗqlibet mixtura pabuloꝝ Dñ Perſius. In tenui farragine mendax. Et hinc facta trãſſatiõefarrago dr mititudo ſcholariũ quaſi deſpectiue · qꝛ ex diuerſis 2 vg rijs getibo ſit collecta. PNope tñ far/ rago eſt herba oꝛdeacea adhuc viridis et . granis ad maturitatẽ adhucnõ turgeſcẽ/ tbus. l Fartũ ti.vide.s.in farcimẽ. Itẽ fartũ eſt ſu⸗ pinũ de fartio. tis. Fas. i. licitũ. dĩ a facio. cs. Et viffert a iu⸗ re.q; fas eſt lex viĩna. Jus eſt lex humana Fas ẽꝑ alienũ agn trãſire. Nõ aũt ẽ ius. Faſcenia.nię.f.p.i.clauſibilis vallatio circa caſtraꝰ ciuitates·ꝗ ſolet fieri qbuſdã faſci bns ſtipularũ lignoꝝ: dĩ a faſ. Faſcia.ſcię.i.ligaturaſellʒ pannꝰquo ſtrin/ gitur pecł vel mãmillę mulieris.⁊ dr a fa/ ſcisq; ea tegit᷑ pectusa papillę cõpꝛimũt᷑ Del ligatura qua puer uoluit᷑ q imodũ .„ — faſciculi coꝛpus ligat. Faſciale.lis.n.t.i.faſcia. Et ꝓpꝛie faſciale eſt latũ cingulũ:quo puer circuͦligat᷑ĩ faſcijs. Faſcinus.ni.m.s.vel hoc faſcinũ.ni.i.iĩcãta⸗ tio: dẽ a faſcis vel faſcia:qꝛ in qͥbuſdã fa/ ſciculis vel faſcijs herbarũ ſoleat fieri. Fa/⸗ ſcinus etiã dĩ pꝛiapusqꝛ qᷣbuſdaʒ faſcijs ſolebat olim inuolui cũ carerent bꝛachis. IAtẽ faſcinus ſiue faſcinatio vꝛ etiã vulgo quę nocet infantibo.dicunt᷑ eni quoꝛũdã oculi viſu vrẽteſ.ꝙ ſi homo aliqͥs uł aliud aial ab eis ĩiſpectũ fuerit ex tali viſu emar/ ceſcit hinc eoꝛũ actus faſcinatio oꝛ. Faſciola. lę. diminutiuũ.i.parua faſciaqua vulnera ligant. Faſcis ſcis.m.t.ionus. Et plaliter hi faſces ciũ.i.inſignia honoꝑa qñq; ipſi honoꝛes dicũt faſces quaſia faſabo lignoꝛũ · quin – 5 S 4 3 4 7 7 4 4 2 „ granes ſunt põdere oignitatis? autoꝛita tis m Mug. Papias etiaʒ dicit: Faſces faſciũ oignitates cõſulares. Faſcis colli- gatio lignoꝛũ ad depoꝛtãdũ colligatoꝛnu. PBñ. Hondera ſunt faſces faſces vicunt᷑ honoꝛes. ☛sö Faſianus. ni. m. s pꝑe, p. qdã auis.⁊ dĩ a faſiſ ſis.vel faſidis quadã inſula gręcię.qꝛ inde bᷣmũ aſpoꝛtat ẽ· vel vꝛ a fagin qð ẽ come dere quaſi fagianus:q; eius caro ſuauis ẽ ad comedendu. „ Faſſio.onis.ſt.i.cõfeſſio⸗ dĩ a fateoꝛ. Faſſus.ſa.ſu.i.cõfeſſus.locut.⁊ ꝛ a fateoꝛ PBñ Ouidius in epi. Pa veniã faſſi mibi nõ tua munera tant. 2= Faſtigiũ.gij.i.ſũmitasaltitudo/honoꝛ. Iñ faſtigiolũ.li.iminutiſnu. Faſtuoſus.ſa.ſũ.i.ſuꝑbusX dꝛ a faſtꝰquod idẽ eſt quod ſuꝑbia. Inde faſtuoſe aduer biũ. Et laſtuoſitas.tatis.i.ſuꝑbia elegan⸗/ tia.elattiio. Faſtus.ſta.ſtu.i.licitus dẽ a fas vt faſtus Dies.i.licitus in quo licebat romanis ne/ gocia agerecauſas exercere· ul aliqd tale Nefaſtus vo dies vĩ quaſi illicitus:q il/ licitũ aut quaſi nefas erat in illo die pdi/ cta agere. q; in illo vie male cõtigerat ro/ manis dꝛ nefaſtus a nefas.Et binc qͥdã liber Ouidij in quo tractat᷑ de faſtis? ne⸗ faſtis diebo:a dignioꝛi intitulat᷑ liber fa/ ſtoꝛũ. Minc etiã annales libꝛi · in qbo ſcri⸗ bebant᷑ facta romanoꝝ totius ani ·ſiliter a dignioꝛi parte dicti ſunt aſti. Inuenitur etia hicfaſtus tus. quarte declinatiõis annali libꝛo OHñ Aucanus iu xꝰ An nimiſ andoxi vincet᷑ faſtibo annis.Sed magis ꝓpꝛie ꝓ libꝛo annali eſt ſecũdę declinatio/ nis: Nam faſtus ꝓ ſuꝑbia eſt quartę de/ dlinatiõiſ.DHñ. Feſta vies faſtus faſtuſq; ſupbia fert᷑. Faſtus.i.licitus.faſtos qͥʒ di⸗ tto libꝛos. Dat terrã faſtus oꝑi faſtuſq; nefaſtus. Fatatus.ta.tũ.i.fato deſtinatusX dꝛ a fato 98., are. “ Fatidicus.ca.ci.e. coꝛ.i fata dicens. Fatũ.ti.n.s.d a foꝛ faris: dicũt fatuʒ eſſe quicqͥd deus fat᷑. Del fatũ eſt tẽoꝛal ſuc⸗ ceſſio vel euẽtus rerũ a deo ꝓuiſamuʒ. Et fingũt tria ſata in colo ⁊ fuſo digit fila ex lana trahentibo ꝓpter trinã variationẽ rerũ. Queędã vo deſinũt eſſe:quędã inci/ Piunt eſſe · quegã pſeuerãt· vel ꝓpter tria tempoꝛa· ſalʒ ſᷣteritũ quod in fuſo iã ne/ tum inuoluti eſt Oꝛeſens q int vigi/ tos mentis trabitur. Futurũ qdð eſt inla/ na· ꝗ in colo implicita eſt.⁊ quod adhuc ꝑ digitos mẽtis ad fuſũ tanq; ſſens ad Rteritũ traijciẽdũ eſt.Et eſt idẽ fatũ⁊ foꝛ/ tuna. Sed in hoc differũt· q; foꝛtuna eſt in his quę foꝛtuitu veniũtnulla palã cau/ ſa. Fatu vo eſt appoſitũ ſingulis ⁊ ſtatu/ tum· ſed hoc alterius cõſiderationis eſt. Scdm oo Quitilianũ de cauſisſatũ dꝛ a facio vel fio Hñ ait. Quid eſt fatũ niſi quod fit ⁊ nõ habet cauſas: Boetius ꝓo in 4 libꝛo de ↄſolatiõe oicit. ꝛouiden/ tia eſt ipſa dĩna ratio in ſũmo oĩuʒ pnci⸗ pe cõſtituta·ꝗ cũcta diſponit.Itẽ fatũ eſt inberẽs rebo mobilibo diſpoſitio· ꝑ qua, ꝓuidęẽtia ſuis quęq; nectit oꝛdinibꝰ Fatus.ta.tũ.i.locutus.⁊ dẽ a foꝛ faris Fatalis dies hm Axo. in ſũ. C. de tem. et repa.appel.oꝛ ſpaciũ tẽpoꝛis infra qð ap llans debet appellationẽ pſequu. Fatuus.tua.tui.i.ſtultus.⁊ dꝛ a foꝛ fariſ:q; imperitiaʒ ſuã oſtẽdit fando quicqͥd latet in aiĩo·vel reſpõdedo ad interrogata· vel ideo dẽ fatuus a fando.q; quod nec ipſe fat᷑ nec qð alij dicũt intelligit. Et viffert a ſtulto · qꝛ ſtultus eſt qͥ ꝑ ſtupoꝛẽ nõ mo⸗/ uet᷑· iiuriã et ſeuitam ꝑfertnec vltus ẽ nec vllo ignominię cõmouet᷑ doloꝛe:q; ſtult eſt hebetioꝛ coꝛde Onde qͥdã. Ego ſtultũ me eſtimo fatuũ eſſe non opinoꝛ. Faudicus. . cũ. pe. coꝛ.eſt ille qͥ vera dicit. cui cũcti fauẽtet videt᷑ cõponi a faueo et dico.quia eius victis fauet · Fauilla. le. f..i.ſcntilla? dĩ a phos qð eſt ignis· Sed ſcintilla ꝓpꝛie dꝛ accẽſa · fauil⸗ la x extnicta? igne deſerta.qꝛ fauilla eſt extinctus ſcintille ignis vel ceinis. Fauillus.li.iminutiuũ.i.paruꝰ fauꝰ. Idẽ etiã fauulus.li.o=ꝛ: 2 Fauiſſoꝛ.ſoꝛis eſt piſcatoꝛ qͥ ſemꝑ rogat et fauet deo vt ſibi bñ eueniat· 1 vz a faueo· Fauius. a. n.i.leuis ⁊ impõderoſus.⁊ dẽa fauonius. nij.qͥ dẽ ventus lenis. Fauni dicti ſunt qdã dij ſiluan. a fando uł phonos·q; voce non ſignis oſtendebant futura in lucis cõſulti a paganis. Hi vul⸗ go incubi vel incubones a romanis vero fauniſicarij dicunt. . . Fauonius.nij lenis ventus qni ferbin⸗ ↄꝛ. Et vocat᷑ ſic quia eiꝰ fanoꝛe floꝛes ꝓ/ ꝓucunt᷑ terra germinat. Oñ Ouidius. Pſq; ſub aduentu ſpirantis leue fauoni⸗ Inde fanonius.nia.niũ.Et hoc fauoniuʒ nij. leue odiũ quod cito tranſit ⁊ cadit ad nod bonnrt tenann uono mott mnono ulcorn nonbl becſne Fuuſtis hu⸗ nouns, l tal an utaor 1wian wo ſsind ooh tioſis Fuulſu ſng gbqyn ras ſaattau Gindun rbd ensin prose laere come⸗ gubi ( die te⸗ miüt oſtie ſolee fayo. ſaup latei. ris lygte D faarhe Gefuat ons. 1ti Unis⸗ tno⸗ Pugtu Dine⸗ nen.. mgckn iſrieſn Riftieſt Wd ngiuer codneripe Agt roſſen 4 ü s⸗ e cutlnt nigrecd riuchin S 7. H i nfümgtch ois1dn glns⸗ araiol rsPinn Ginmmmz Kinlnchn moduʒ illius venti. Fauonij etiam dice/ bantnr ſpurij· qui ex patre incerto ⁊ ma/ tre vidua ſũt genitia oe iõ:qꝛ ꝗqdã aialia fauonio ſpũ hauſto cõciꝑe extunant᷑. Fauoꝛ.oꝛis.m.t.i.auxiliũ/lausaſſenſus. Iñ fauoꝛoſus.ſa.ſũ.i.fauoꝛe plenus.dem et fautoꝛius.ria.riũ.a fautoꝛe. Et hic ⁊ H̊ fa/ uoꝛabilisa hocle.Iñ fauoꝛabilit᷑ aduer⸗⸗ hec fauoꝛabilitas.tatis. Fauſtus ſta.ſtü.i.fęlix cui foꝛtũa fauet. JIñ aduũbiũ fauſtefęlicit ꝓſpe.Et h̊ fauſtitu/ do. dinis.i.ſęlicitas.Et fauſt cõponit᷑ in/ fauſtꝰ. ta. ti.i.iſeęlixcui foꝛtuna nõ fauet.ſᷣ ſpꝑ eſt aduerſa:⁊ ei non cõtingit niſi male. Fautoꝛ.or.m.t.i.laudatoꝛ cõſenſoꝛ in malo 7 ĩꝗ faueo.ues. Inde fautioonis.i.lauſ xel cõſenſus in malo:ſicut amicica cõſen/ ſus in bono. Nð eni eſt amicicia inter bo/ nos.hoc idẽ eſt fautio in᷑malos. Iñ fau/⸗ tioſus.ſa.ſij.i.in malo cõſentiens. Fauuſ.ui.mel eſt in cęra ſcilʒ bꝛiſcaa dicit᷑ a fagin gręce qð eſt comedere latineq̃ſi fa- gus:q; magis comedit᷑ qᷓ; bibit᷑. Faux.cis. m. t, d a phos quod eſt vox. Et ſunt fauces anguſtę fiſtulę gutturis quaſi phos.i.voces per quas vocalis ſpiritus ab intimo pectoꝛe exiliesſonũ voꝗ emit/ tit. Et vꝛ ſic vel a füdedis vocibo· vel qᷣa ꝑ eas famur voces. Del fances dicunt᷑a phos quod eſt aer:.quaſi phos capientes kaers el vicunt᷑ fauces a fagin quod ẽ comedere.⁊ ſᷣm hoc fauces dicũt᷑ maxillę quibus comedimus. Et ad ſilitudinẽ fau ciũ.dicunt᷑ fauces loca ſtricta anguſtaſi/ cut eſt adit viarũ inter altos mõtes.Si/ militer ad ſiłitudinẽ fauciũ dicunt᷑ fauces oſtia fluuioꝝ⁊ exitus in mare· qꝛ loc iſte ſolet eſſe ſtrictus anguſtus ad modum fauciũ:vel qꝛ; ꝑ illũ locũ aqa naues exeut ſicut ꝑ fauces voces. DHñ. Faux eſt faſq; licet reſecat falx fax qʒ lucet. S Fax facis.ſ.t.i.teda.et dĩ a phos quod eſt lux· qꝛ facit lucem. Iñ facula.lę.i.ꝑua fax ante E Febꝛis moꝛbus qͥdã.⁊ dꝛ a ferueo.ues.qͥa facit hoĩem feruere. PHel vĩa frigeo.ges. qꝛ facit hoĩem frigere.Et deſinit actüs ſin gularis in em vel ĩim vt febꝛẽ vel febrim Tablatiuus in.e.vel in.ia actũs plłis in es Vl in is vt febꝛes vel febeis. Febꝛua,. oꝛũ.n.S’ płis numeri.i.ſacrificia ⁊ purgationes.ꝗ olim ſolebãt fieri p aĩabo deſunctoꝝ. Iñ febꝛuatus.ta.tũ.i.purgat ta. tũ. Et h ſebꝛub febꝛni. i. Pluto. Febꝛui etiã dicũt᷑ manes:.qꝛ eis fiebãt hmõi pur gationes. Et a febꝛuus vel febꝛius vꝛ hic febꝛuarius.rij.quidã menſis dictus ſicq̃ſi ſacriſicatoꝛius vel purgatoꝛiꝰ ſiue purga tiuus:q in illo mẽſe olim pcipue fiebant febꝛua/p aiabo defũctoꝝ ipſi Blutoni. Fecialis.lis.m.t.quaſi fedialis.i.ſacerdos ꝑ quẽ fędera fiebãtułqͥ bella annuciabat qui potius dicebat᷑ ſcularis Onde olim feciales dicebant᷑ fędiales.qꝛ ꝑ eos fęde⸗/ ra fiebatſicut ꝑ ſeculares bella.Fecialis gꝗ pꝛie dicebat ile qui legatione vtebatur ꝙ federe ⁊ pace ᷑ᷣm HMug. Papias dicit: Feciales vicunt᷑ ꝑ quos ſedera⁊ bella in⸗ Dicebant᷑.i.ſacerdotes. ecinii.nij.n. S. vz a fex. Et dicunt ſecinia minuti acni⁊ durę cutis.q; plus fęcis fa- ciant q; alij acini. Fecula. lę. vliminutiuũ i.arua lex. Fęcula Fęcuñdus. Da. Dii.i. fertilis vel abũdansq̃ſi etiã vꝛ vua decocta vel pinguis. Feculentus. ta. tu. i. ſetidus.z oꝛ a fce ul fe⸗ cula.vel vꝛ a fęcea lẽtos qð eſt plenn. ꝗnñ feculetus.tca.tij.i.fce plenus vel fetidꝰ qñ bec fęculẽtia. tię.i.fetiditas. fętüdus.i.fſętu vndans vel q̃ſi fetũ vans. In fecuũditas.tatis. Iteʒ cõponu ſęcũdus infeęcudus. oa. Dũ.i.nõ fęcudus-ſterilis. Fedoſus.ſa.ſũ.i.fedus... Feędus feęderis.i.pactũ vel pax queę ſit inter Oumnicantes di a fedus. Oa. vu. Juit enĩ olim cõſuetudo ꝙ cũ aliqs vellet inire fę⸗ dus.quędã poꝛca ſacriſicaret in huc mo/ Pũ.maio: ex iſta parte.⁊ minoꝛ ex alia:ſi- ue eſſet imꝑatoꝛ:ſiue rexſiue aliꝰ pnceps tenebãt illa woꝛcã ipſam ꝑcutiebãt tur/ piter occidebãt:quaſi vicerẽtſic occidat᷑ lle qui a pace reſilierit:⁊ inde victũ ẽ fędꝰ q poꝛca feda⸗a turpiter occiſa:cuius moꝛs optabat᷑ ei quia pace reſilieret. Pł oicit fegus a fide. DPel dꝛ ab hirco ⁊ hedo.f.lra addita:vel potius poſita ꝓ.h. ꝗᷓ habetih noie hircus.⁊ dã fedus ſic/qꝛ hire' heduſ cui poꝛca imolabant in fędere faciendo. Et fędus puenit pacẽſed federis partes ſüůt inducię dictę:quaſi ĩ dies ocij· vel indu/ cta ociaa ſcibit᷑ ꝑ.oe.diphthogu. Inue/⸗ nit᷑ fedus.da.vu.qdiectiuũ.i.turpis de/ foꝛmis/ſoꝛdidus.⁊ dꝛ a fedo.as. Iñ fede. Dius.ſime aduer: hęc feditas.tatis.Xt ſcri bitur ꝑ.e.ſolaʒ pducit tñ pmã. DPñ. SGoꝛ didus eſt fedus ꝓ pacto dicito fdus Fel.lis.vꝛ a follis eo ꝙ ſit follicul geſtas humoꝛẽ qui vocat᷑ bilis. Et dicit fel tam folliculus q; ille humoꝛ.⁊ ſcribit᷑ ꝑ gemi/ nũ.l.in gtõ. Inde felleus.lea.leũ.i.de felle exiſtens vel amari. Felena.nę.f.p.qdã beſtia valde timida ·ſci- lic cerua. Et ꝓ eodẽ inuenit᷑ hec feles in⸗ xecli. Hñ Ouidius in. S? meta. Feles ſo⸗ roꝛ pheębi niuea ſaturina iacta. Felix.cis.oĩs ge.i beatus · foꝛtunatus · oiueſ Et dĩ fęlix.⁊ qui dat fęlicitatẽ.⁊ qͥ accipit x quod dat llicitas ut felix tẽpus · fglix locus. Inde fęliciter aduer.⁊ fęlicitas.tatᷣ Et ꝓducit fę Mñ Aucanus in.4* Fęlixqͥ potuit mũdi vitare ruinã. Quo iaceat iã ſcire loco ⁊c. . Femella.lę. diminutiuũ.i.parua fęmina. Fęmellarius.larij.i.mulierariꝰfemineis uł fęmineo operi deditus · vel femineos hbñs moꝛes · vel volũtati feminę deditus⁊ ob/ noxiusqͥ alio noĩe vꝛ vxoꝛarius. Femen.nis.n.t.di a femura ſunt illęparteſ femoꝛũ ·quibo in eqͥtando tergis equoꝛũ adheremus. Dñ⁊ ſliatoꝛes olim ſub fe⸗ minibo amiſiſſe equos dicebant᷑. DBel fe⸗ men. nis.eſt coxa femĩeę. Dñ Cant7? Et iũcturę feminũ tuoꝝ ſicut monilia. Inde hoc feminale.lis.bꝛachę fſeminarũeo ꝙ te gant femina. Et hinc femen dꝛ qñq; pin⸗ guedo illa ꝗ eſt in pube mulier. Et femur g eſt in pube viroꝛu. Hec tñ ꝓpꝛietas ſepe coꝛrũpit᷑ apud autoꝛes vtẽtes ſᷣdicij vo⸗ cabulis indifferenter. Femina.nę.f.p.dĩ a phos quod eſt ignis: quaſi ignita:qꝛ vehemẽtius viro ardet et cõcupiſcit. Del vꝛ a fetiditate:quaſi fęti/ da q; generat fetuũ. Inde hic ⁊ hęc femel/ la le: feminella lęææ fęminula.lę.oia vimi / nutiua.⁊ femine.nea.neũ.⁊ ſęmininꝰ.na. nũ.i.res fſęminę: vel ꝑtinens ad feminam. Atẽ femina põt eſſe pluralis nũeri p coxii/ mulierũ a femen. inis. Femur.or.n.t.pe. coꝛ. Et ſũt femoꝛa ab ĩgui ne vſq; ad genua · dicta a femina · quia ibi eſt viſtinctio eius ⁊ viri. Del femur eſt coxa virilis ꝓpꝛie. Iñ h̊ femoꝛale.lis.bꝛa⸗ chę viroꝛũ· eo ꝙ femoꝛa tegãt. Et ſcias ꝙ femur.⁊ genuset ſtirps di· Feęneratoꝛ.oꝛis.qͥ dat⁊ qui accipit ſæn.q̃ſi fęnoꝛis actto. Feneſtra. trę.f.p.dẽ a phoſ quod eſt luxqꝛ lucẽ ferat· vel qꝛ p eam videam foꝛis lucẽ BPñ ⁊ feneſtra dꝛ quaſi ferẽs nos ex Del feneſtra cõponit᷑a phos: miſtro:q; mini- ſtrat lucẽ domui. Et ſunt ꝓpꝛie feneſtre qᷣ⸗ bus exterioꝛ pars anguſta eſt· H intioꝛ dit fuſa · Iñ feneſtrella.lę.i.parua feneſtra.⁊ feneſtratus.ta. tůü. M Feniciũ.cij.eſt herba fullonũ ·q mgrã facit tincturã. Oñ Iſaię.S. Si fuerint peccata veſtra quaſi feniciũ. . Feniculuũ.li.pe. coꝛ.herba ꝗqdã.⁊ dꝛa fęnum qꝛ tirſus huius herbę radices acuũt viſũ Inde⁊ feniculũ di quaſi oculoꝝ fęnũ · vel oꝛ ſic. qꝛ hec herba eſt calida ⁊ ſicca. Fenũ.ni.n. s.v? a phos qð ẽignis · q; faci⸗ le igne accẽdit· vel eo flama facile nutrit. Aſcribit᷑ ꝑ oe vdiphthongũ. Fęnus fęnoꝛis.n.t.i.vſura/ſed vſura ẽ lucrũ de capitali acceptũ. Fęnus vo lucruʒ de vſura acceptũ. Del vſura eſt ſine derni⸗ nato tẽpoꝛe · ſicut qͥ aceõmodat duodedʒ denarios ꝓ vno denario quotqͥt mẽſibo occeptoꝛ voluerit. Fnus vvo eſt cũ tẽpo/ re determinato:ſicut qͥ accõmodat vigiti ꝓ triginta vſq; ad mẽſem. Dñ fenꝰ vocat᷑ auidũ:qꝛ qui ſic accõmodat ſemꝑ auet ut illud tẽpus veniat cto Oñ Lucanꝰ. Hic vſura voꝛax auide qð in tẽpoꝛe fenꝰ. In⸗ Differenter tñ vtimur pdictis vocabulis. Inge fenereus. rea. reũ. Fera ferę dr oĩs beſtia. et dꝛ a fero fers.eo ꝙ toto coꝛpoꝛe ferat᷑·vel qe vtat᷑ naturali libertate · deſiderio ſuo.⁊ volũtate ꝓpᷣa ferat᷑·ferę ſũt etiã ſi non ſeuiũt.Beſtię vo a vaſtando dictęſutq; moꝛſu vel vngui⸗ bus ſeuiüt:quaſi vaſtię. Iñ ferinus.na.nũ i. de fera exiſtens. Feraculus.la.iũ.i.aliquãtulũ ferax. Feralis.ↄ.t.⁊ h le.i.moꝛtalis lugubr.fune⸗/ bꝛis. dẽ a feron quod eſt moꝛs. Feratrũ.tri.n. s.dꝛ a fera.Et ſũt feratra tec/ ta ſiluarũ ſpiſſa. Ferax. cis.oĩs ge.i.fęcũdusabũdãs. Inde feraciter aduera hęc feracitas.tatis Ferculũ.li.n.S.i.miſſoꝛiũ. dicit᷑a fero fers. Ferculũ etiã dꝛ mẽſa ſuꝑ quã conũt᷑ fercu la/Itẽ ferculũ etiã dꝛ vaſtulũ in quo poꝛ/ tatur ferculum. Oñ in Cant.. Ferculũ fecit Salomon rex de lignis libani pm Hug Papias vo diat. Kerenlk⸗diſcho men⸗ ecẽtiũ · aut vaſculũ miſſoꝛiũ · in quo epulę ferunt᷑. Ferentarius. rij m. s.i. vexilliferul fũdibu⸗ lus vel ſagittarius·quia ferat arcim. Dñ Ambꝛoſius ſuꝑ Egiſippuũ. Sed vt ſolet in ferẽtanioꝝ lijs plura vulnera ꝙ;ᷓ neceſ inferebant. .. Feretrũ.trin.s. eſt quoddã inſtrumẽtũ cũ Pcn Hifre (ſennn Etet fanm ſiofen⸗ ceſluneꝛ nmel (nsel enind Aeneſtne rccg Wraihli efiit 1lca eid ſmeluan wlmn d We Nn dde cfät iwet Anpamenn lu h neſgt adbtli⸗ ſoſeed uemmurtl wünrpy rbte n iuammni nn. gtn nune W. itm ts wütfenu, nqno o fanlͤfeat niin Dug lvonni unng ilb⸗ m Hi hrtſolt nchen nii quo poꝛtãt᷑ coꝛpoꝛa moꝛtuoꝑ.⁊ dꝛa feron qð eſt moꝛseo ꝙ ferat moꝛtuũ. autẽ dĩ feretrũ q̃ſi ferẽs atrũ etymo.eſt. Qui/ dũ tñ volũt deriuari feretrum a fero fers. q; ferat moꝛtuoſ.llij vicũt feretꝑ dici·q ferat tetrũ.i.moꝛtuũ·ſ̊ potiꝰ eſt etymolo. Feria. rię.i.ceſſatio ab oꝑe ſeruili.⁊ dĩ a fe- rio feris. Oñ ⁊ feria vꝛ feſtiuꝰ viesĩ quo ceſſare debemꝰ ab oꝑibo ſeruilibo·in q̃ ſo/ la res dina dʒ geria oꝛ feria a ferẽdis vi/ ctimis et m h̊ ſoli feſtiui dies vicũt feri⸗ Apꝛie. qbo ſacrificia cipue ſolẽt fieri·Sʒ q; q̃libet die debem ceſſare a vitijs:inde eſt ꝙ qlibet oies pot dici feria. Scom S cõſuetudinẽ chꝛiſtianoꝝ ſic appellãdi ſunt dies.Dies ſolis pᷣma feria·ul dies dñica Et dies lunę ſecunda feria.Et dies mar ttia feria.Et dies mercurij q̃rta feria.Et Dies iouis qnta feria. Et vies veneris ſe/ xta feria. Et dies ſaturni ſeptia feria. Et ẽ Duplex ſenſus·q; vo dies ab initio babi tus eſt ferialis:iõ dies vñica nücupat᷑p/ ma feria:qꝛ pᷣmꝰ vies eſta feria.i.a ſabba to qð feriale ſolet eſſe. Dies lũę d ſecũda feria·q; ſecũdus a feria.i.a ſabbato· et ſic de ceter. Del dies oñic oꝛ pᷣma feria.q; eſt pmꝰ dies ſeptimanę ꝗ eſt feria: ſic de alijs. Itẽ ferie ſũt ꝗdã ſolenitates · in qbo cauſę tractari non debent. Feriat.ta.ti.i.feſtiuꝰ. ꝛope qͥdẽ dies fe/ riati dicũt᷑qbo res vĩna fit abſtinẽ etiã opoꝛtet hoĩem a litibo et opiby ſeruilibo. Ferinus.na.nũ.ẽ poſſeſſiuũ.⁊ oꝛ a fera· Et H̊ ferina.nę.i.venatio. Hñ Hirgiliꝰ. Im/ plent᷑ veteris bacchi pinguiſq; ferinę. Termentutneti ieanas dꝛ a ferueo.ues:qꝛ excreſcat. Iñ fermẽtatus.ta.tũ. Oñ qͥdaʒ panis dꝛ fermẽtat.i.fſermẽto coꝛruptus Et qꝛ parũ fermẽti totã maſſã paſtęcon/ rüpit:iõ qñq; ponit᷑ ꝓ geccato/qꝛ etiã ꝑuũ mõtale magnaã maſſa vᷣtutü moꝛtificat.qꝛ q ĩ vno offedit factꝰ ẽ oiuʒ reꝰteſte apło. Ferocia.cię.f.p.idẽẽ qdð ferocitas⁊ dꝛ a fe⸗ rox. Hñ Martialis. Oythagoꝛici edocu erũt ferociã aĩ cũ tibijs mollire.Etĩ hym⸗/ no martyrũ. Miꝓ te furias atqʒ ferocias. Feron gręcelatine vĩ moꝛs. Feronia.nię.qͥdã fons vel palꝰ.⁊ dĩ a fero fers:eo ꝙ cõferat vtilitatẽ bibẽtibo. Et H̊ ferocinia.nię:dẽ dea illius agꝗ vel fontis. Ferrarius.rij.qͥᷣ in ferro operatvel qͥ ferruʒ equi facit⁊ dꝛ a ferrũ. Ferriminatio eſt eiuſdẽ generis materiaꝑ ſolidatio cõiũctio· vt ſi cypho argenteo fundus ferreus apponat᷑de hoc no.in.l.in rem ff. ve rei ven. Ferrifodina.nę. loc vbi ferrũ foditur. Ferrugo.ginis.i.ferri rubigo. Itẽ ferrugo dꝛ qͥdã coloꝛ ſilis ferro.⁊ eſt purpuręſub nigrę fit in hiſpania. Inde ferrugineus nea.neũ.de ferrugine exiſtens.⁊ ferrugi⸗ noſus ſa.ſũ.i.plenus ferrugine. Ferrũ.ᷣ’ri.n.s.ẽ metallũ qdᷣdã.⁊ dꝛa far far⸗ ris· qꝛ farra.i.ſemĩa frugũ terręcõdit. Iñ ferreus.rea.reũ.i.de ferro exiſtens. Itẽ a „ „ „ ferrũ dꝛ hoc ferramẽtũ.ti.i.inſtr̃m ferreuʒ ⁊ accipit᷑ collectiue.⁊ hoc ferrũ ferriꝓ fer/ ro eqͥ :q; ex puro fit ferro. Et ĩ tali ſigtiõe ferrũ hʒ płalitatẽ. Et nõ ꝙ purgamenta ferri ſũt rubigo ⁊ ſcoꝛia.AItẽ reꝑit᷑ ̊ ferrũ ri.maſ.ge.p/ppᷣo noĩeq q̃litas vodeſſen tiã rei nõ mutatpõt tñ declinani.h ferrꝰ.ri. Fertilis. lis.ↄ.t.⁊ Hᷣ le.i:abũdãsmulta ferẽſ Fertilis ager eſt Fructuoſus vo quicũq; cõpendio eef. Ferti.ti.i.oblatio ꝗ altari offert.et poſtea a õᷣtificibo ſacrificat᷑ vꝛ a fero fers. Itẽ fertũ qñq; ponit᷑ ꝓ fartũ.vide.S.fartum Feruidus.a.oũ.i.calidus⁊ iracũdus.Iñ feruide aduer hec feruiditas. tatis Ferula. ę.f. p.pe. coꝛ.quoddã genꝰ herbę. et palmatoꝛiũ inde factũ dꝛ ferula: Dic eni Coꝛnut᷑ ꝙferula eſt gen feniculi qð cre/ ſcit in mõte gargano.⁊ inde affert a pere/ grinis in modũ retoꝛti baculi:qð ẽ tã cali / Osnature ꝙ cũ auſter flat qͥ ſilr eſt calidꝰ fit qqã ↄflictꝰ⁊ cõfractio int herbas illas inde pcreat᷑ ignis adeo magnꝰ:ꝙ qñq; cõburit᷑ tota regioa qua cõbuſtione be ata gatha ſiculos ⁊ romanos liberaſſe Ferulariũ.rij.loc vbi ferulę abũdat.⁊ dꝛ a ferula. Et p eodẽ inuenit᷑ hoc feruletũ.ti. Feruoꝛiũ.rij.i.caldariũ.⁊ dꝛ a ferueo. ues Ferꝰ feri. m. S.ꝛ a fero fers. Hñ ps. Sin/ gulan ferꝰ vepaſt'ẽ eaʒ. Et H fera ferg de ꝗ.sS. loco ſuo. Et a fera deriuat᷑ ferꝰ.ra. rũ. i.crudelis.onrusaſp. Iñ feritas.i.crudeli tas. Et h hec ⁊ hoc ferox.cis.i.crudelis immanſuetus. Iem a ferox vꝛ ferocitas tat. Et H̊ ferocia.cię.ĩ eodẽ ſẽſu. Et nota qꝙ; ferox ẽ aĩus:ferꝰ eſt leo. Itẽ ferocitas ſeępe laudi habet᷑ Eſt enĩ fero citas militũ.⁊ fe/ rox iuuetꝰ di. Sʒ feritas viri aĩ eſt. Et fe⸗ rox cõponit᷑ h̊⁊ ⁊ G̊ gferox.cis.Et coꝛ.fe. Vngde Aucanus in 4? Mõ ſonipes in bel⸗ la ferox non iret in quoꝛ. Feſcenia.nię.f. p.mulier ꝗ expellit faſcina. Feſcenini.noꝝ.malſ.ge.pluralis nũeri ſunt carmia ꝗᷓ dicit mulier qñ expellit faſcinũ. Et he faſcininę.naꝑ.carmia ꝗ mulier oicẽ mouẽedo cunas vt ſopiat pueꝝ.Et qñq; feſceninę dicũt᷑ laudes. Dñ habet in qͥdã 5ſmõe:ꝙ; angeli aſtãteſ oño nato ĩ ſepio canebat:Gloꝛia in excelſis deo.⁊ in terra pax hoĩbo bonę volũtatis ꝓ faſceninis q̃i loco feſceninaꝝ.i.tales feſcenias vicebãt circa eũ vt qi doꝛmiretſcilʒ glia ĩ excelſis deo ⁊c.⁊ ſic laudabãt eũ. Itẽ iuenit feſce/ ninꝰ. a.ũ.a feſcenino oppido. VPñ Mꝛati. Feſcenina ꝑ hunc iuenta licẽtia moꝛũ.ſm Hug . NPaß. etiã vicit: Feſceniĩa cãtica nu ptialia ꝗ in nuptijs cãtãt᷑.Feſceninꝰ.a.ũ.i nuptialis a feſcemo oppido q̃dã cãpanię. Feſſus.ſa.ſũ.d a findo.dis.q̃i fiſſus.i.diui ſus a ſanitate:nec iã integer ſalute.Et eſt generale nomẽad oĩa eni refert᷑. Picimuf vÿ feſſus aĩo/feſſus coꝛꝑeqð magłẽ pꝛo/ pꝛiñ.⁊ feſſus rerũ ad caſũ veniẽtiũ· q̃ſi in/ ops copiarũ.⁊ ſm hoc eſt nomẽ.ſᷣm xo ꝗqð eſt participiũ vꝛa fatiſcoꝛ.ſcer. Feſtialis.ↄ.t.hiuiꝰ feſtialis.i.ſacerdos vel oꝛatoꝛ: ꝑ quẽ belluʒ indicit᷑ ⁊ pax cõponit᷑ qui⁊ fecialis dꝛ. òôòM Feſtiuitacula.lę.imi.i.parua feſtiuitas Feſtiuus.ua.uũ.idẽ eſt qð feſtꝰ.Vñ ꝑ trãſ⸗ lationẽ vr hõ feſtiuꝰ.i.lt᷑ compt.ſuauis Inñ feſtiue adũ. Et h̊ ⁊ H feſtiualis.⁊ G le. Im feſtiualit.⁊ hęc feſtiualitas.tati.ſolẽ/ nitas uł ſuauitasdulcedo/oꝛnat᷑leticia Et doꝛ feſtiuitas q̃i feſtiditasa feſtis die/ bus. eſt etymologia. Feſtra. ſtrę. dẽ a feneſtra ꝑ ſyncopã.i.ꝑua feneſtra. ñ Macrobi de ſaturnalibus Feſtra qͥ dẽ eſt minuſculũ oſtiũ i ſacrario. Feſtuca cę.i.ſtips/ſcil,ʒ mimũ põdus ułpul uis. vel atomꝰ. Iñ effeſtucare.verbũ iuris i. abꝛenũciare. Feſtulũ.li.pe.coꝛ.i.paruũ feſtũ Feſtũ.ti.eſt illud lignũ in ſümitate domus. ad qð oĩa dirigunt᷑ tignaa in qͥ cõueniũt Iñ hoc feſtũ.ti/ p ſolẽnitate.Sicut eni ad feſtũ lignũ tigna domꝰ cõneniũt.ſic ad fe⸗ ſtu.i.ad ſolẽnitatẽ hoĩes cõueniũt.Vl fe/ ſtũ vꝛ a feria. q́i feriatũ. Iñ feſtꝰ.ta.tũ.vt feſtus dies· Et ſũt feſti dies tm̃ ocij⁊ reli⸗/ gionis·.qꝛ in eis ſola res vina ſit. Et nõ qꝙ; feſti dies dicũt᷑ ex cõſuetudine.ſᷣ̊ ſolẽnes q ad hoĩes ꝑtinẽt ut parẽtela ut cũ qs de/ icti officdia expleũit· oꝛ ſolẽnia ᷣſtitiſſe. Fetuletus.ta. tũ.i plenus fetoꝛe. Iñ fetulẽ⸗ tia. tię.i. fetiditas. Fetura. rę.i.łetus. partus.⁊ dẽ a fętus.a.ũ. Fetus. us ui. part natfili mulier ul pe/ Fiber bꝛi m. a.eſt qðdã aial.qdð cũ ven coꝛis. ꝓpꝛie adhuc exiſtẽs ĩ vtero/ſic oi/ ctus:qꝛ adhuc in vto foueat liq; ꝓ iã par to iueniat. Oñ fętus.ta.tũ.i.plenꝰx qñq; liberatus · vt Iſta mulier eſt feta. i. partu Vel filio plena vel iã liberata. Et ſilr ſi ine niat᷑ fęta partuii.liberata vel plena. Fętutina res.i.fetida inqͥnatiſſima acmu liebꝛis ſoꝛdida actio/ꝗᷓ ꝑ mulierẽ feętũ fa⸗/ cere põt hm Papiã. Feudũ.vi.eſt beneficium ⁊ beniuola actio tribuẽs gaudiũ capieti · capiẽſq; tribnẽ/ do in id qð facit.⁊ ſua ſpõte parata. Nel feudũ eſt illud bñficiũ qð ex beniuolẽtia alicui ita tradit᷑ alicui· vt ꝓpꝛietate rei ꝗ in feudũ dat᷑ penes vãtẽ remanente vſu/ fructũ eiuſdẽ rei ita ad accipiẽtẽ trãſferat vt ad eũ hęredeſq; ſuos maſculos⁊ fias ſi de eis noiatim victũ fuerit ⁊ imꝑ petuũ ptineat ad hoc vt ipſe ⁊ eiꝰ heredes fide/ lit ſeruiãt· oño ſiue illud ſeruitiũ noĩatim dictũ fuit a vño q̃le eſſe debeat.ſiue inde⸗ terminate pmiſſũ ſit. Pr aüt feudũ a ſide/ litate vel a fide· quã vaſallus oño ſ̊ſtare tenet. Nec enĩ debet aliq̃ inueſtitura fieri ei qͥ fidelitatẽ facere recuſat.niſi feudũ eo pacto ſit adqͥſitũ·vt de eo fidelitas nõ p/ ſtet · vt in ↄſtitutiõibo feu.ꝑ qͥs fiat iueſti · ⁊ quos recipit᷑.ibidẽ ĩ qͥbo cau.feu.amit. mci bn vſi.feu.no. Feudũ legiũ ſm ſpe.ẽ qñ cã occaſio homa gij ceꝑit a ño/ut qͥ baro dixit alicui pau peri militi ꝙ aliqua rẽ imobilẽ ſibi daret ſi ei faceret homagiũ.⁊ illã dedittalis res pyvocatur feudũ legiũ.⁊ talis vaſallus ho/⸗ molegius. Feudatarius eſt qͥ feudũ recipitqui etiim vaſallus doc. Fex. cis.f.t.ꝛ a figo.gis.q; ſe mergẽdo in fuũdo vaſigaffigit · vel vꝛ a ſedo.as. F oante 3 to/ res ſequũt᷑ ſe caſtrat.⁊ ſibi mẽtulã findit. vñ ⁊ alio noĩe dꝛ caſtoꝛ:qꝛ ipſe ſe caſtrat bm qͥſdã. Iñ fibꝛinus.na.nũ.⁊ hoc fibꝛinũ ni. lana illius aĩalis. Oñ hęc fibꝛina.nę. dẽ Veſtis · ꝗᷓ tramã de fibꝛi lana habet. Fibꝛa. bꝛę.f.p.idẽ eſt quod venaS oifferũt q; fibꝛa eſt ipſa choꝛdaſ-cilicʒ ipſe folliculꝰ ꝑ queʒ ſanguis viſcurrit. Mena ipſe ſan/ guinis curſus. DNel fibꝛę ſunt iecoꝛis extre mitates · ſic victęquia apud gentilesĩ ſa/ crificijs ad phębi aras ferebat᷑ ab ariolis vt ibi reſpoõſa acciperẽt Fibꝛę etiã dicunt᷑ venęinterioꝛes vel venę iecon vel viſcera Wn Pen lupt onat ſm U ut tus n nice⸗ glſt nich Nbid 1s n fi fie u 1e, vmn ei Pooſ tuli lötr buse uuſ cut onſen, S Upr Gpem rſü umumn ors t. 2e . w, inhemn varnta Ve lenuolin etateeig nenne va. Rewer ſalogifi⸗ müpin end Niocſtue ileudüeo luusnöè futineſt⸗ uhen amn. „ 7 NC n milaip Mant letusres i ato/ tlifinct. ſaſtnat walnmn veniſi⸗ lſan vsee. lesiſt nnols ni dian v vel mẽbꝛoꝛũ iũcturę. Iñ fibꝛoſus. ſa. ſũ. i. plenus fibꝛis· Oñi hymno ſãcti Yoãnis baptiſtę. Ot queãt laxis reſonare fibꝛis. Fibula.lę.f.p.vẽ illud quo pectus feminaꝝ ꝛmmata dꝛ a phibuli gręco· Otł fibula oꝛ ſurmatoꝛiũ · quo palliũ tenet᷑ in humeris Vel cingulũ in lũbis. Iñ hoc fibularii.rij. illud qð apponit᷑ in matello·vel ꝑ qð im/ mittunt fibulę ne viſſipẽt mãtellũ. Et po/ tius ſcribendũ eſt ꝑ ph. phibula. Ficarius.rij.ͥ colligit fic. Itẽ ficarius.rij. dꝛ qͥdã deus ſilueſtris:ſcilʒ pan vel faunꝰ l ſatyrus: di a fic. Oñ Mieremię. So. diĩ. Habitabũt dꝛacões ci fatuis ficarijs vbi dicit glo. interlinear.i.cũ hoĩbo ſilua/ nis. Alij dicũt ꝙ ficarij vicunt᷑ fauni ⁊ ſa- tyriqᷣ int᷑ ficus⁊ alias arboꝛes moꝛant᷑· qͥ Iſa.ð 4 onocẽtauria piloſi appellant. Ficatũ.ti.i.iecoꝛ:ſiue epara dꝛ a ficus. Ficedula.lę.pe.coꝛ.ꝗqdã auis a fieu dicta/qꝛ ficus magis edat.Heęc eadẽ ⁊ ficedulẽſis dꝛ. Quidam tñ vicũt ꝙ ficedulẽſes ſunt parui piſces. — . Ficetũ.ti.pe.p.loc vbi creſcũt arboꝛes fici. Ficoſus.ſa.ſũ.qñ deriuat᷑ a fic ꝓ moꝛbo· doꝛ tali ĩfirmitate plenus. Ficoſus.ſa.ſũ.etiaʒ põt dici a fico arboꝛe q̃ſi plenꝰ illis arboꝛi bus. Et a fico fructu: quaſi plen tali fruc/ tu · ſcilʒ ficuũñ. Ficticius.cia.ciũ: ficticioſus.ſa.ſũ.i.qͥ fin/ git · xl qð fingit᷑.Itẽ ficticij vel ficticioſi pꝛie ſunt falſi amici ſimulatoꝛij · ſcilicʒ qᷓ fingut ſacere aliqͥq ad ſeruitiũ amici ⁊ fa- ciũt vt ei incõmodũ pſtẽt. Hñ fictio dẽ falſa⁊ ficta amicitia ·qᷓi ficta actio ficticij vicunt᷑ ficte agentes. Fictilis.ↄ.ta H̊ le.pe.coꝛ.qð facile fingi põt vel qð iã fictũ eſt.⁊ dẽ a fingo.gis.Dñ et vaſa terrea fictilia vocant᷑· q̃ſi ficta ⁊ cõ/ oſita.vt aliquã foꝛmã habcant. Fictoꝛ.orm.t.qͥ ↄponit vel oꝛnat aliqͥd ſic q capillos mulierũ linit.⁊ ꝑtractat· vngit Zmitigat. Iñ fictoꝛiꝰ.ria.niũ.qᷣ fingit· vel qui fingit. Ficulnea.neę.eſt ꝑua ficus.⁊ dꝛaa fico arbo re. Iñ hoc ficulnetũ.ti.loc vbi creſcunt fi⸗ culneę q hoc ficetũ dẽ a fico. Et ficulneꝰ nea.neũ.de ficulnea exiſtẽs uł ad ficulneã ptinẽs · qð ⁊ ficeꝰcea.ceũ.et ficulnꝰ na.nũ di. Ficeus etiã põt deriuari a ficu fructu Ficus.ci.f.s, p arboꝛe. Oñ Lucę.iʒ? Arboꝛẽ fici habebat qdã. Et oĩ afſcnndngeto Z ſit fęcũdioꝛ⁊ feracioꝛ oĩbo alijs arboꝛibus qᷓ bis vel ter generat fructũ in ãnoa vno ⁊ ficticioſus.ſa.ſũ.i.qͥ fin- matureſcẽte alter oꝛit᷑. Dinc ⁊ carica dicit fructꝰ eiꝰ vel maſſa fructun eiꝰa copia.Jñ hec fic.us.ui/p fructu illiꝰ arbor q̃rtę de- clina: deſinit ablatiuus in vbo. Inuenit᷑ etiã ꝓ qᷓdã ĩſirmitate · ſilr fic. cus.q̃rtę de/ clina. ů̊ vifferunt qꝛ ficus ꝓ moꝛbo eſt ge. mal.̊ ficus ꝓ fructu eſt ge.fę. Ceciliantñ voluit ꝙ ficus pꝛo moꝛbo eſſet ſecudę de/ clinatiõis. Onñ Martialis coqi. Cu vi/ xi ficus:rides q̃ſi barbara verba.Et oixi ficos Ceciliane iubes. Dicem ficus qᷓs ſci- mus ĩ arboꝛe naſci· Dicemus ficos Cecili⸗/ ane tuos. Itẽ verſus. Ilrtboꝛe de fico ma/ turas collige fic. Sʒ tumidos ficos nul- lus m mittat amicꝰ. Inucnit᷑ etiã fic. ci. fę. ge. ſecũdę decli. ꝓ fructu Mieremie. 24 Et ecce duo calati pleni ficis. Itẽ Marci xj? Mõ enĩ erat tẽpus ficoꝝ. BEñ grecſin * Eſt ficus moꝛbo ẽ ficus fructus arboꝛ.Dz=z hic ficus pꝛo moꝛbo.ſ̊ pꝛo reliqͥs hęc. Fidecula.le.diminutiuu.i.parua ſides. Fidelia.lię.fF.p.i.olla dicta a fideliiquia ſit fidelis in ſeruido. Oñ Berſiꝰ. Aeſpõdet viridi nõ cocta fidelia luino.Fidelia etiaʒ tõt eẽ płis nũeria tũc dedinat᷑ h̊ ⁊ B fide/ lis h̊ leut in ps. Fidelia oĩa mãdata erꝰ. Fideliola.lę.dimi.i.parna fidelia ſiue olla Fidelis..ta hoc le.i.fidus.⁊ dicit᷑ fidelis ab eo ꝙ dicit vel ꝓmittit bonũ. Mñ qdã. Eſt vir ĩ obſequijs fidus ſermõe fidelis. Inñ fideliter adũ: hęc fidelitas. tatis. Fidelitas ſᷣm Moſti.nihil aliud eſt niſi iuſ- iurandu:qð a vaſallis pſtat oñnſo. Fides.dei.fſę.ge.eſt qua veradet᷑ credimus qð nequaqᷓ;ᷓ videre valemꝰ dꝛa fio fis. NMaã credere nõ poſſumꝰ qð videmꝰ. Et ẽ fides ſi in aĩo fiat qð victi eſt· vel ꝓmiſſũ vel placitũ int vtroſq;·q̃i int deũ hoĩem Pñ ⁊ cᷣlugꝰ oicit ꝙ ſides d ex h̊ ꝙ fiunt Dicta. Et nota ꝙ dvꝛ hec fidis.dis.p choꝛ/ da.⁊ coꝛ.pᷣmã.Itẽ iuenit᷑ hęc fides dis ꝓ virgine quadà coꝛ.etiã pmã a hęc fides dei.qð etiã coꝛ.bmã/ſ̊ fido.vis.vbũ ꝓd. pmam. Mñ Oꝛphea nulla fidis tangit ꝗ tangere fidis. Item. Dirgo fides fidis ẽ reſonat fidis in citharando. Jungit ami/ coꝛum coꝛda fides fidei.Ponit᷑ etiã fides ſfidei pꝛo credulitate ⁊ pꝛo articulo fidei. Hñ.Credulitaſq; fides articuluſq; fides Et nota ꝙ ſicut dicit Paulus.Fides eſt ſubſtantia ſperandarũ reru argumentum non apparẽtiũ · Et appellat hic fides ſuba nõ qʒ ſuba ſit in genere ſubſtantig b quia gquãdã ꝓpꝛietatẽ ha bet ſuſtatie leut en ſubſtatia ekfundamenti etbalis omnin alioꝝ entii ita fides eſt füdamentũ totiꝰ ſpũalis edificj. Et ꝑ hũcmodũ vꝛ etiã ꝙ lux eſt hypoſtaſis color.q in natura luciſ oés coloꝛes fundan. Fideicõmiſſũ eſt illud legatũ vel relictum· gqð cõmittit᷑ fidei hęredis alicui dãdũ ab eo cũ teſtatoꝛ dicit heres fidei tuę cõmit/ to vt des legata ⁊ cõmiſſa · vt bm co. in ſu. C. e.ti. S.ſequir. Fideicõmiſſarius eſt ille cuiꝰ fidei legatuʒ vel relictũ cõmitſit. Fideicõmiſſaria hęreditat petitio eſt q cõ/ petit ei cui fideiuſſoꝛia hęreditas reſtituit᷑ ex ſenatuſcõſulto trebelliano · vt qͥ habet agros cõfines ꝑ ipſam viuidant᷑ agri vel fundi. . Fideiuſſoꝛ eſt qͥ alienã obligationẽ in ſuaʒ recipit ułſuſcipit fidẽ·pncipali nihilomi/ nus manẽte obligatovidelicʒ qͥ ſe ꝓ alio obligat vt eo ſcilʒ pncipali debitoꝛe non ſatiſſaciẽte ipſe ſatiſfadet.Et dꝛ q̃ſi iuſſu altenius ponẽs fidẽ ſuã · vt Inſtit eo .ci. in pꝛin. et. ff. eadẽ.l.j.etiiij)j. ideiuſſoꝛ in rẽ ſuã dr qͥ fideiubet ꝓ aliqua re in ea cauſa q̃ res futura eſt eius Derbi/ gratia Pedi pcuratoꝛẽ ad defẽdẽdũ in cã mea- fideiuſſi ꝓ eo iudicatũ ſolui hoc ca/ ſu fideiuſſoꝛ in rẽ meã dicoꝛ · vt.l.ſi defũct᷑ Fideiuſſio ita fit. Si interroget᷑ fideiuſſoꝛ ſic· fide tua iubes ꝙ iſte debeat. Et ille re⸗ ſpondeat fideiubeo· vt Inſtit/e. ti. S.c ſti⸗ pulationibo. Hodie tñ ſᷣm Moſti.in ſu.e. ti. S. qliter vulgares vtunt᷑ hoc mõ es fi⸗ deiuſſoꝛ ꝓ tali ꝓmittis mihi p eo · et iſte reſpondet · ſic · vel ꝓmitto. Fidicen.cinis.pe.coꝛ.maſ.t.qͥ canit cuʒ fide ſiue choꝛda⸗ dẽ a fidis:choꝛda.⁊ cano.is. Fidicina.nę.pe.coꝛ.f.p.oithariſta ꝗ cũ fide canit dꝛ a fidicen. Fidicula.lę.fſ.p.di quoddã genꝰ toꝛmenti ſailʒ parua choꝛdula vnde ligabant᷑ manꝰ martyrũ.⁊ dẽ a fidischoꝛda.Oñ Pꝛudẽ/ tius in hymnis. Ignes⁊ fidiculę ſeuiãt. et tũc dꝛ a fides:qꝛ hoc genere toꝛmẽti rei in eculeo toꝛꝗqbant᷑ vt fides iueniret᷑. IJdem etiã vngula dẽ. Fidifragus.ga.gij.i.fidẽ frangens. Fidis.is.fę.ge.i.choꝛda citharę:⁊ oꝛ a fin/ do dis hᷣm Hug. Hlbm Papiã YFidis.i. choꝛda victa.q; ſibi fidẽ ſeruet ·ne alterius ſonos imitet᷑.⁊ coꝛ.fi.vide..in fides. Fiducia.cięf.p.dꝛ a fidus.Et ẽ fiducia ĩ bo nis rebo? in malis ·ſᷣſepiꝰ in bonis rebus. Iñ fiducialis.ↄ.t.⁊ hoc le.Et fiducialiter adu.⁊ hęc fiducialitas.tatis.Itẽ a fiducia ĩ fiduciariꝰ.ria.riu.i.fidꝰ. Itẽ fiducia eſt cũ res aliq̃ ſumendę pecũię mutuę gra · vel mãcipat · vel in iure credit᷑.⁊ hincnducia/ rius dr poſſeſſoꝛ:vel qͥ rẽ aliquã fiducialit accipit.i.in fiducia tuteal. Fidus.va.dũ.i.ſidelis:qð ⁊ fiſus d ſ non eſt in vſu:/ dꝛ a findo.dis.Et cõponit᷑ bi/ fidus da.duũ.trifidus· da.dũ.q̃drifidus. da.duũ. multifidus. da.dũ.qð eſt fiſſuʒ in duas vel tres vel q̃ttuoꝛ vel multas ꝑtes Itẽ fidus põt deriuari a fido.dis: tũc dẽ fidus qͥ fidit? in qͥ às fidit:x d fidꝰ amicꝰ ſidelis amic. Iñ fide.dv.ſime.aduũ. Iteʒ fidus cõponit᷑ infidus.da.dũ.i.nõ fidus. ⁊ ꝑfidus.da.dũ:X p.fi. Oñ Aucanus.In/ fid' pmis ducibo dubiuſq; poꝛi. Ite in/⸗ fidus põt cõponi ab ina fides: tũc coꝛ.fi. Vñ Dirgiliꝰ ĩ q̃dã libello. Infida me ce/ leri facta tuliſſe moꝛa. Siliter dic de ꝑfi⸗ us⁊ de cõſilibo:ꝙ ſi ↄponat᷑ a fidꝰ ꝓdu. pmã.vt ꝑfidus.i.valde fidꝰ.ſi aũt a nides coꝛ.fi. Oñ qͥdã. Perſidus eſt neq; pfidus coꝛde fidelis. Item. Mõ caret ille nide cui mẽtis gratia fidi. S= Figmẽ.minis.i.figmẽtũ.⁊ hic hoc ſigmẽtũ ti.i. õpoſitio · iuetio. Iñ figmẽtatus.ta.tũ i.fictus. Figulus.li.pꝑe. coꝛ.i.ollariꝰ luti cõpoſitoꝛ·qͥ lutũ cõfingit ⁊ redigit in aliquã foꝛmã: et dĩ a fingo. gis. — Figulina.nę.pe p.eſt foꝛnax in quo coquũt figuli vaſa terrea· ſcilʒ ollas. S Figura.rei.ſoꝛma vel ſiłitudo· Et ẽ figura hoĩs/foꝛma naturę. Itẽ figura ĩ grãmati⸗/ ca cẽ ex eodẽ vel diũſo ꝓueniẽs qdã diſ- poſitio dictiõis. Tres aũt ſũt figuręſcilʒ ſimplexcõpoſita? decõpoſita. Filatiſta. ↄ.p. vꝛ qͥ vel q p mercede filat. Filialis. 9.t. pe p. res filij vel filię· vel ptinẽſ ad filiũ vel filiã. Iñ filialit᷑ adu. Et ̊ filia/ litas.tatis: hęc filiatio.onis.in eodẽ ſeſu ſcilʒ ꝓpꝛietas qua q; dĩ filius vel filia. Filiaſter.ſtri.m. S.ͥ filiã habet vxoꝛẽ uł po Filiatus.ta. tũ.pe, p.i.curuat.⁊ dꝛ a filũqꝛ filu cito cuarue. “ Filica. ce.i. curialis.? dĩa phile qð ẽmlier. Filicarin. rij. locus vbi filix abũdatet dĩ a tfilix. cis. Fllicetüti pe, p. idem. — . . Filice.cea.ceũ de filice exiſtẽs uł ad filicẽ öfthns Kuſcian liolus. li. i. paruꝰ filius. vel quẽ de ſaco Filij ſpurij oicunt᷑ qͥ de adulterio ex ſolu/ icncneſt fonte leuamus.⁊ da a filius. Itẽ a filia di ta c nõ ſoluto vel ecõuerſo cõcepti ſunt. hec filiola.i.parua filia · vel etiã quam de Filiuſſaltus diĩ Dauid. Ofñ̃. 2. Regaj. o'. Wnlnce, ſacro fonte extrabimꝰ. s Tertiũ qʒ bellũ fuit in gob philiſteos Kilnale Filius.lij.m.S.dꝛ q̃ſi famulus a familia.Iñ in quo ꝑcuſſit adeodat filiuſſaltꝰ polymi 5B filia· lięa deſinut otũs ⁊ ablatiuus ĩ ab⸗ tarius bethleemites goliatb getbeůꝗ. idign vt filia filiabo ad differẽtiã maſculini.Et Filix.cis.m.t.qdã herba.oe cuiꝰ cinere fiũt öͤnth Dicũt filij ⁊ filię a familia · q; pᷣmi exiſtũtĩ vitra ⁊ dꝛ a filũ.q; ei folia qᷓi fila ſũt coꝛ inins oꝛdine naſcẽtiũ.Familia eni icipit a pꝛe⁊ pe.in gtõ. Dñ DHirgili in. 2? geoꝛg. Et fi⸗ leso, qua genen ſãguine vocat. Quidã tñ di/ Filtrü.tri n. s. vꝛ a filũ·q; ex filiſ.. pilis aĩa- rlirdi cunt ꝙ filius vĩa philos qð eſt amoꝛ: q; liũ fit. Inñ filtrat.ta.tu. Filtrũ etiã oĩ ꝗda icni ſit amoꝛ piis uł matris. Del dia filo gene herba venenoſa. Bñ ⁊ ſepe iuenit p vene/ d rationis. Eſt eni filius filũ generatiomns no acutiſſimo poſilll. iinöſin pcedẽdi in poſteris b vbi deeſt filiꝰ. fran/ Filii.li.n. s. vꝛ a philõ· ul dã fil q̃ſi pilũ.a D git filũ generationis/nec vltra ꝓcedi põt. ex pilis aĩaliũ fit. ßVRDMV di e Scom vo Aug.ſilius diq fit yt ille. i. Fimarius.rij. oĩ hõ vel equus qͥ poꝛtat fi- i vtpi bfoti eſt etymologia q; cõpoſitto mux oia fſiuuns. in ⁊ cuenit ꝓpꝛie filio dei·.q; ꝑ oĩa ſilis ẽ pꝛi Fimbꝛia. bꝛięf.p.dĩ extremitas veſtis.xel — Et nota ꝙ quadriꝑtitus eſt oꝛdo filioꝛũ · filuʒ quod appẽdit᷑ ad decoꝛẽ in extremi⸗ ſalz vnigenit pmo genit medius.⁊ no/ tate veſtis · ſicut fit in ſtolis ⁊ manipulis. “ uiſſim. DPꝛimo genit vꝛ ante quẽ nullus Itẽ finbꝛix dicunt ille ſciſſure vel lingule R—M Vnigenit vꝛ ante quẽ vel poſt quẽ null in tunicis ioculatoꝛũ ⁊ quoꝛũdã nobiliu Bn Eẽnatus. Mediꝰ intoẽs. Nouiſſimꝰ poſt quępoti viſſolutionis ſigna ſũt q; nobi/ D oẽs. Ideʒ ẽ mimus a monade Mouiſſi⸗ litat. Iñ fimbꝛiat᷑.a.ũ.i.ſimbꝛijs oꝛnat.· — mus aũt.qꝛ nouꝰ:Nã cęteri cedẽdo anti Fimꝰ.mi.m.s.i.ſtereꝰ qð ꝑ agros iacit᷑qð Nngne quioꝛes exiſtũt. Itẽ q̃ttuoꝛ modis dicũt᷑ vulgo letamẽ dĩ .qꝛ ſuo nutrimento lęta mshi filij· ſcilʒ natura· vt filij naturales. Imita⸗ facit arua. reddit pĩguia. Et coꝛripit b⸗ „ tione · vt iudęi cũ dicunt᷑ filij Abꝛaęipſiꝰ mã. Dnge qdã. Feętat vbiq; fimꝰ vitioſi olng fidẽ imitãtes ex gẽtibo. doptiõe.⁊ põt coꝛꝛe fins Mma adoptari qͥlibet tã maſculus q; femĩa on/ Finis nis.incerti ge.i.rminꝰ.⁊ dĩ a funis:qꝛ 3 modo ſit minon ętat pꝛe adoptiuo · ita ꝙ agroꝝ fineſ funiculis ſũt diuiſi. Oñ ꝓphᷣa t fil naturalis eiꝰ eſſe poſſit. Doctrinaſic Funes cęciderũt m ĩ pdaris. Mẽſurarũ . aplus appellat eos filios qͥbo euãgeliũ pſ̃/ enĩ lineę ĩ terraru partitione tẽdũt᷑ vt di - bin dicauit. Itẽ dicunt filij liberi ·qꝛ ſic̃ ſeruuſ menſionis ęqᷣtas teneat᷑. Et nota ꝙ finis rignn, eſt in ptate dñi ·ſic filius ẽ in ptate patris dẽ terminꝰcõſũmatio/moꝛs:patria.Dñ. isin Et inde etiã filio fit emãcipatio vt ſit lib Eſt finiſ patria moꝛs ↄſũmatio meta. Iñ ſr mi⸗ a patre ſicut ſeruo manumiſſio Oł oicũ/ hic⁊ hec finalis⁊ hoc le.In finalit. Et eſt 4 tur liberi ·q; ex libero ſint matrimõio oꝛti. finis cõſũmãs.⁊ eſt finis cõſumẽs. Vnde vckilt⸗ Nã filij ex libero ancilla oꝛti:ſeruilł ↄdi⸗ Finis cõſumẽs: conſumatio finis. In eo tionis ſut· ſemꝑ enĩ qͥ naſcit· deterioꝛẽ pa⸗ ꝙ cõſũmat ſiue ꝑficit habet nomẽ maris tinil rentis ſtatũ ſumit. D ſeu habet ſe ad modũ maris. In eo ꝙ cõ/⸗ Ethfiin Filiuſfamilias dẽ qͥ eſt in ptãte pꝛisułpa⸗ ſumit habet ſe ad modũ fęmię. DVnde cõ⸗ tiſcſl rentis · vt accipit in l.fi.ff. de his qͥ ſui vel uenienter eſt incerti ge.i.maſ.vel fſ. nn. alieni iurjſuntſicut filiꝰ emãcipat dĩ qui Finitimus.ma.mũ.i ꝓpinquus:vianus. Z ertm ptãtem patris eff. Finitus.ta.tũ. dꝛa finio. nis. Inde ſinitiuꝰ iun Filij naturales ̃m c! co. in ſu. C. eo.ti. ſunt ua.uũ.qð finit vel finit.⁊ cõponit inſfinit ni multiplices. Aliqͥ ſit naturaleſa legitimi ta.tũ.i.nõ finitusſcilʒ cuius menſura non 4 vtqᷣ naſaunt legitimũ thoꝛũ.Allij ſũt le⸗ habet finẽ. Et ifinitiuꝰ.ua.uũ.i.nõ finitiuꝰ igler gitimi tm̃ vt adoptiui. Mlij natales tm̃ Et hinc qͥdã modus verbi d infinitiuus ati⸗ vt nati ex cõcubina vnica ⁊ i domo indu- Firmaculũ.li pe. coꝛ. vel firmatoꝛiũ · eſt illud bitato affectu cõiũcta. Elij neq; natales quo aliqͥd firmatur. luuſii neq; legitimi · vt qui ex illicito ⁊ dãnato Firmamẽtü.ti.n.s.dẽ eo ꝙ nõ ſit iualidum k5 neq; remiſſũ · vel celũ in quo ſidera ſũtet vĩa firmo. mas.eo ꝙ firmum ſit nec caſui ſubiacens. Firmus.ma.mũi.valẽsſ̊ firm exnata·va lens vo ex pcipuis viribo· vt athleta · et d a foꝛmon qð eſt caloꝛ· q̃ſi cuʒ caloꝛe· et cõꝑat᷑. Iñ firme.miꝰ.ſime.adu.⁊ etiã fir- miter vicit. Et hec firmitas tatis.⁊ H fir/ mitudo. dinis. qua aliqd fumat. Fiſcella. lę.fp. dimi.i.parua fiſcina. Et hic fiſcellus.li.i.mollis caſei appetitoꝛ. Fiſcina.nę.f.p.i.vas vel coꝛbulus ex iunds vel vimine factĩ quo fit caſeuset coꝛ.pe. Vñ Mirgilius.Nuc facilis rubea ↄtexit fiſcina virga. Iñ fiſcinula.lę.pe. coꝛ. oimi. ſcus. ſci. m. s. i. ſace' vel burſa regubipu⸗ blicus cẽſus reponit᷑ Hel eſt ſacc regi in quẽ reducũt᷑ vel cui applicant᷑ bona bani/ toꝝ vel ꝓſaiptoꝝita accipit.ff. locati.l. ades S.ſiſeꝰ.· Moit᷑ tñ qñq; ꝓ qͥlibet ſacco Iñ hic bęc fiſcalis hoc le: hʒ fiſcale.lis. redditꝰ regalis. Dia eni publica dona Dicũt fiſcalia. Et ut vicit ug; auaros NMO nõ accipit chꝛiſtꝰ accipit fiſcus. Itez fiſcus etiã eſt pellis in qua teſticuli ſunt. Fiſſilis. lis.ↄ.t.et hoc le.qð facile findi vel frangi wõt. coꝛ. pe. J Fiſſus.ſa.ſũ.i.diuiſus vel ſciſſus.⁊ ꝛa fin/ do dis. Iñ H̊ fiſſura.rę.i.ſciſſuraa ſcribit ꝑ geminũ.S. ̊ fiſus.ſa.ſu.a fido.vis.ꝑ vnu. Pñ.⁊l fido fiſum ſ̊ findo vdat tibi fiſſum. Fiſtula.lę.f.p.eſt inſtrm ad canẽdũ ex can/ nulis cõpactũ.⁊ d a phos qð eſt vox et ſtolon qð eſt miſſioqꝛ vocẽ ul aerẽ emit/ tit. Oñ qdã. Fiſtula voulce canit volucrẽ ovui decipit auceps. Iña fiſtula vꝛ agdu/ ctus⁊ meatq; aqua fujdat⁊ emittat ſicut fiſtula inſtrm voces.Fiſtula etiã vꝛ ꝗqdã infirmitas. I fiſtulatꝰ.ta. tũ.⁊ fiſtuloſus ſa. ſũ.qͥ illã patit᷑ infirmitatẽ. Oñ. Fiſtula Oulce canit · eſt fiſtula moꝛbo dur.Fiſtu/ la etiã oꝛ aroma ſiue arbuſtula buis aro/ matica ꝗqͥ⁊ caſia di. Dñ Cani.. 4? Fiſtula cinnamomũ cũ vniũſis lignis libani. Fixula. lę.fF.pi.phibula ·ꝗᷓ ad firmãdũ pal Fixus xa. xi.i.ſtabilis firmꝰ: da figo.is. IAnuenit᷑ etiaʒ fiſſus.ſa.ſũ.a findoꝛ.veris. Dñ.¶Rfigoꝛ fixus a findoꝛ ſit tibi fiſſus ante P2 Flabellu.li.muſcariũ ·ſcilicʒ cũ quo muſcas abigimus flatũ facimꝰ.⁊ oꝛ a flabꝛũ. Flabꝛũ.bꝛi i. vent ut flat veti. dĩa flo. Flactus.cta. ctũ.i.marcidus a vĩa flacteo. Fllagitiũ.tij.n.s.i.dedec peccatũ dicit᷑ a flagito.tas. Iñ flagitioſus.ſa.ſin.i.vitio/ ſuslibidinoſus/turpis: criminoſusſic di ctus.q; frequẽter flagitet et appetat libi⸗ inẽ vel noceat ſibi.Inde flagitioſe.ſius ſime. adũu.et hęc flagitioſitas.tatis. Flagrũ.gri. n. S. dr a flo flas.et inde hoc fla gellü. i. vimi. Et ſunt flagra vel flagella vgule vel potiꝰ ſũmęꝑtes virgarũqꝛ cũ flatu et crepitu in coꝛpoꝛe ſonat.Mł ſümę pꝑtes arboꝝ dicũt᷑ flagella.q; crebꝛos ven toꝛũ flat ſuſtinẽt. Eadẽ rõne dicũt᷑ et fla/ gra. Itẽ q; flagrũ ꝑcutit et vrit dꝛ flagrũ qñiq; verberatio:quãdoc; ardoꝛ Flãma dꝛ radiꝰ flatus ignis: vel fumus ar⸗ densꝗ dia flo flas:q; flatu excitat. Inde Hlãmula.i. parua flamma Flamẽ.inis.m.t. dĩ ſacerdos Jouiset dĩ a filũ·q̃i filamẽ/qꝛ reliqᷣas a collo ꝑ fila pẽ⸗ vẽtes poꝛtet. DNel iõ vꝛ a filo·q; quicũq; erat ſacerdosin ſignũ ſacerdotij defere/ bat almutiũ/ſ̊ ingruẽte caloꝛecũ ex calon nimietate nõ poſſet id deferre ligabat ſi⸗ bi capillos quodã filo· uł flocouluũ lanęſi lo in vertice ligatũ deferebat · in ſignũ ſa⸗ cerdotij. Sʒ flamẽ a flo flas neu.ge.i.fla⸗ tusſpiramẽ vel vent. Oñ. Hoc flamen flatus.hic flamẽ pᷣſbyterat. Dũ cãtat fla⸗ men reſpõdet filius amlen. Flameũ.mei.n.s.ẽ vitta ſiue infula nupti/ arũ tenuis et rubea·qua vtebant᷑ nubetes ad deſignãdũ pudoꝛis leſionẽ.operiẽtes vultũ cũ ea ñ Aucan in. 22 Autea di / miſſos velarũt flamea vultꝰ. In flameo⸗ lũ.li.i. paruũ flamen Onde PHꝛiudẽti in ſychomachia. Flameolũ ſtrophiũ viade/ ma monile. l Flameus.mei.m.S.i.ſminiſter ſacoꝑ· Flamita.tę.i.ſacerdotiſſa.⁊ dꝛ a flamen. Flaminia idem. vel eſt filia ſacerdotis. Flamineũ.nei.n. ..i. ſacerdotiũ vel officiuʒ Flãmiger.ra.rũ.pe.coꝛ.i.gerẽs flammã. Flandria. dꝛię.pe.coꝛ.qdã ꝓuintia vel co⸗/ mitatus. Inde hicet h̊ fladrienſisnatus Vll nata de illa ꝓuintia uł illo comitatu. Flatus.us.ui.i.ventſpũs: vel ger. Flatilis.lis.pe.coꝛ.ↄ.t.et hocle.i.facilis ad flandũ. Inde flatilit᷑ aduet qᷣ flatilitas. Flauus.ua.uũ.ialbus vel rubeet dicitur a flaueo ues. ſed pꝛopꝛie flauus eſt qui vulgo dicit᷑ blundus.Flani etiã dicti ſũt iſac, ſüpio⸗ wdi Mldi ele ge in thos ataflu G. oct⸗ jadhn lobrſ⸗ Nhnn Dicd ems und Vine dulan peünmd ſrmx nen. s. goftau Gmni. mpe an gglici teutonici et flãdrienſes. Itẽ flaus eſt arena. Flana ẽ ſpica cum eſt matura. Iñ flaue.uius/ſiime.adu.⁊H̊ flauedo.nis. Et vt dicit greciſmꝰ. Flauꝰ eſt crinisſed fuluũ metalluũ. Oñ. Dic apte flaunz crinẽ fuluuũq; metallũ Fleuus. ua. uui.vanus. Flexibilis lis. .t. ? hocle. qd faale flectit Vel flecti põt. Iñ flexibilit adu.⁊ bec fle/ Aruucrerrz. lexuoſus. ſa. ſu. i. plen flexunõ rectus ul qᷣ nõ cedit recta via. Iſ flexuoſitas. tatj. Flocc.ci.m.S.i.parua maſſa lanę vel ninis 1 dĩ a ſlo flas:qꝛ leuit flatu unpellit᷑ huc⁊ illuc. Inde flocculus.i.diminutiuũ.i.par uus flocetcus. Floꝛa. rę.ſ.p.eſt dea floꝛu. Floꝛalis.lis.ↄ.t hocle.qð deã: vẽ a fioꝛa.rę, Et plit᷑ floꝛalia.liũ.vł floꝛalioꝝfeſta floꝛę:ꝗ ub antiqͥs celebꝛa⸗/ bꝛrꝛat. Ite iuenit ᷣ ⁊ Bᷓ floꝛalis.⁊ hoc le.q ptinet ad floꝛes. Et tũc oꝛ a flos. Ondez floꝛalia vicunt᷑ tẽpoꝛa floꝛũ. Floꝛariu rij.locus vbi floꝛes creſcunt · vel ubi reponunt. Floꝛetu.ti.locus vbi floꝛes abüdat. Floꝛuletus.ta.tũ.i.plenus floꝛibo.⁊ dicit᷑ a flos ⁊ letos qð ſigt plenitudinẽ Floꝛule/ ti ſunt cãpia pꝛata. SBed floꝛidęſüt arbo/ res ⁊ herbe. Flos fioꝛis.mal.t.ĩ a fluo fluis/qſi fluos ⁊ floꝛes q̃ſi fluoꝛes:qꝛ cito fluãt. Iñ floꝛe rea. reu.de floꝛibo totꝰ exiſtẽs vel floꝛibo plenus:vel ꝓcreandis floꝛido aptus. Floſculus.li.i.paruus flos.⁊ coꝛ.be. Flucticulus.li.i.paruus fluct⁊ coꝛ.pe. Fluctinagꝰ.ga.gũ.pe.coꝛ.i.vagãs ꝑ fluct᷑ꝰ. Fluidus.oa.u.i.madidus vel currẽs. Inñ fluiditas.i. madiditas decurſii. Flumẽ.inis.n.t.eſt aqua decurrẽs. Sʒ flu/ mineus.nea.neũu. Fluoꝛ.or.m.t.i.decurſio vel madiditas. Fluſtrũ.ſtri.iaqua vel vnda criſpãset diꝛ a fluo fluis. ꝛope fluſtra ſunt mar motꝰ ſine tẽpeſtate fluctuantis. Dñ qͥdã. Pa/ ſtabant in fluſtris · ac ſi diceret. In ſalo ⁊ in criſpantibo aquis. Flnuidus.da.vij.idẽ eſtq ð fluidus. VPñ ALucanus. Craxit iners telũ fiuidũ cõta/ Fluuiolus.li.viminutiuũ.i.paruꝰ fluuius. Fluuius.uij.m. S. eſt ipſe aqꝗ decurſus. Iñ fluuioſus/ſa.ſũ hic⁊ hęc fluuialis: h̊ le. S Foca p: ꝑtinet ad floꝛã uius· ipſe ag decurſus dꝛ. Et a flumeflu- 5 . „ . N * WS +–☚ 3 – 2 ☛. . D õ i nomẽ cęſaris· vel foca oĩ oꝛc Vl piſcis marinuunus. Focaciuscia.ciũ.a ſocus dĩ:⁊ di panis ſo caciꝰ in cinere coct. Ideæ ſubcineritiꝰ vꝛ. — Focaria oĩ coqnaria a foco. Hf.j. Regü⸗ 8e Filias q́y veſtras faciet ſibi vngueta⸗ rias ſocanas. Itẽ ſocaria or cõcubina. „ Focaris. 9.t.et hoc re.eſt aliquid hũs in ſe iogneẽ virtualit et oꝛ? a focus. Eñ focarem petram vulgus vocat. ferro pcuſſa ſcin tillam emittit. ”MMMM „ Focarii· rij. locus in quo ſitignis. 2 Focus.ci.d? ꝗ phos qð eſt ignis.⁊ colo.is. vel a foneo.nes.qꝛ fouet igne. gnis etiã eſt ipſa fiamaet quicqͥd ignẽ ſonet.focuſ vocat᷑· ſiue ſit araſine ſit illud in qͥ ignis fouert ſicut locus in quo ignis fit in vmi bus. ponit᷑ t qñq; ꝓ igne. Inde foculus „ li.i paruus ſocus. Fogine dicunt᷑ loca vel foueę vbi aliquid fogit᷑ oiſ xxj. clero. Foliobalſamu.mij.n.s.vẽ foliũ balſami.u liquoꝛ manãs de certis folijs illiꝰ.⁊ dicit᷑ a foliũ ⁊ balſamꝰ. Onde in greciſmo dr. Balſam eſt arto: folii folibalſama red/ Dit. Et m hoc dicẽdũ eſt folibalſamũ:ita nõ eſt.o. tertia ſyllaba · ſed bal . : poteſt dici ꝙ ibi eſt ſyncopa. ⸗ Foliu.lij.n. S. ðꝛ Q ſoneo.ues.qꝛ fouet floꝛẽ qñ pus pꝛumpit.vel dꝛ a fluo.is.q facile fimt. Et ige foliũ vꝛ qd berbaq ſine ra/⸗ Dice vlla inatat huc et üluc. Et vicunt ꝙ ꝓcedat de fontibo paradilſi:et colligit᷑ in litoꝛibo Indię et inde cõſicit᷑ ſcioſu vn/ guentũ·qð vocat᷑ foliatũ. Itẽ folia dicũt᷑ libꝛoꝝ ꝓpter ſilitudinẽ folioꝑ arboꝑ. vel qꝛ ex follibꝰ.i.ex pellibꝰ fiũt:quoꝝ partes pagine vicunt᷑ q ſibi inuice cõpingant i. cõiũgant᷑. Itẽ a foliũ vẽ foliat.ta.tũ.i. habẽs folia.vel abũdãs folijs.vel curua/ tus. Itẽ foliũ cõponit᷑ triſoliũ/quicq;foliũ et coꝛ fo. Onde allexãder. Oampin eſt foliũ vitis ramuſculus buuus. Follicia. cię.ul follẽtia.tię.i.vanitas.ſuper/ fFolliculus lii parmuus follis Folliculetii eſt theca frumẽti ĩ qua granũ ſeruat᷑ inte/ rius. Mic ſuꝑ ſpicã vallo inſtructa muni/ men pſtendit ne aniũ minoꝝ moꝛſibo ſpi/ ꝗ ſuis fructib⸗ exuat. vel weſtigijs ꝓtera/ tur. Et vbiciq; aliqd ita cõtinet᷑ pot etiã dici folliculus. Follis lis. m. t. mantibꝛũ fabꝛia vĩ follis qi fouis a fouẽdo:qꝛ fouet ignẽ flãdo. Et qꝛ folles inflant᷑ q̃ſi quadã re inani:inde ẽ ꝙ; follis oꝛ ſtultus:ſuꝑbo· vanusinflatus· Fomen.inis.n.t.i.nutrimẽtũ eſcaq fouet.⁊⸗ dꝛa foueo.uñnes.. Fomẽtũ.ti.n.S.i.nutrimẽtũ.eſfa. Fomes.itis.m.t.idẽ eſt qð fomẽxel fomẽ/ tũſcilʒ nutrimẽtũeſcaqͥ fonet. Fomites etiã dicunt᷑ ſcintille ꝗ ꝓſiliũt ex ferro can dente · ſicut aſtuleg cadũt ex aſſeribo cum volant. Itẽ fomes vꝛ radix im Papam. Vñ peccatũ oꝛiginale vꝛ fomes. Fonaſgũ vel fonaſgo.ĩdecli.dĩ qdã potio 7 dꝛ a phonos qð eſt ſonus: ge quod eſt terra. dꝛ ſicq; ceat vocẽ· MNaʒ tra ceat oĩa:qua potione vtebant᷑ woet? cũ recita/ re habebãt. Fons ſontis.m.t.vr quaſi füdẽs aquamet dꝛa fundoeo ꝙ aquã ex ſe effundat.Eſt enĩ oꝛigo naſcentis aque. Fontana.ne.idẽ eſt quod fons. 4 5 Fontanus.na.nũ.i.iuxta fontẽ habitãs· vel ad fontẽ ꝑtinens.⁊ dꝛa fons. Fonticulus.li.diminutiuũ.i.paruꝰ ſons. Fontoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ abundãs fontibo Foꝛago.ginis.ꝛ illud filũ alterius coloꝛis qð mulier ponit in capite vel in fine· vel i latere telę ad viſtinctionẽ vel oꝛnatũ fa/ Foꝛamen acus de quo Matthei.igꝰ Faci/ lius eſt camelũ ꝑ foꝛamẽ acus tranſire ⁊c. ſic exponit᷑ ĩ hiſtoꝛijs. Quidã vicũt ĩ hie/ ruſale fuiſſe woꝛtã·q dicebat᷑ acusad quã cũ veniebãt cameli ꝓ cõꝑẽdio vięcũ one⸗/ ribo ſuis nõ poterãt ꝑtraſire vel ſubire eã: exonerati ergo trãſibãt iterum receptis oneribo minabant᷑. Scom hoc ſilitudo vocat· nõ ĩpoſſibilitas. Opoꝛtet eniĩ aua rum amoꝛẽ opũ dimittere·ſi vult ad vitã iĩgredi eternã. Itẽ alia expoſitio. Facllius ſigt hic minus poſitiuo ſui contrarij.i.mi/⸗ nus difficile · q; minus impoſſibile. Hõt eni deus facere vt camelus ꝑ foꝛamẽ ac trãſeat nullo obſtãte ꝑiculo.Muarũ vo qͥ hic noĩe viuitis intelligit᷑ conere ĩ gloꝛia ſi põt de potẽtia nõ põt de iuſticia · Foꝛa⸗ men etiã di ꝑſpicuitas alicuius rei groſſę ſcilicy ligni. . Foꝛaneus ã qͥ foꝛi tenet vel de foꝛo venit j.q. vij. peregrina. ꝓgroꝛceps.picis.m.t.eſt inſtrumentũ fabꝛile ch quo tenert ferrũ ad fabꝛicãdũ. licʒ ãtiqᷓ poſuerũt hocnomẽ in fęge. Bñ Menius⸗ Signare opoꝛtet frontem calida foꝛcipe Et dꝛ a ferruʒ ⁊ capio.q̃ſi ferriceps:eo ferrũ candẽs capiat ⁊ teneat Del oꝛ foꝛ⸗ ceps quaſi foꝛmiceps:qꝛ cu eo aliqͥd foꝛ/ mũ capimꝰ tenemus: Mã foꝛmũ eſt ca/ lidũ. Itẽ fenũ oponit᷑ cũ filo oꝛ hᷣ foꝛfex cis:qua incidit filũ:quaſi ferrũ ſiloꝛum.i. aptatũ ad ſila incidenda. Del cõponit᷑a foꝛis ⁊ capio/qꝛ capiat qð foꝛis eſt in w ſte wel in panno. Et hm hoc ꝓpꝛie ẽ fullo/ num. Itẽ cõponit᷑ ferrũ cũ piloꝗ dꝛ H̊ foꝛ/ bex.cis. qua incidit᷑ pilusſcilʒ ferrũ pilo/ rum/ſcilʒ aptatũ ad pilos inadẽdos. Et ab iſtis tribꝰ noĩbo deſcẽdũt tria diminu⸗ tiua · ſcllʒ bec foꝛcicula: hęc foꝛficula et hec foꝛpicula. Hñ.Foꝛſice fila.pilũ cape foꝛ/ pice. foꝛcipe ferrũ. Itẽ Fex eſt filoꝝ ceps ferri pexq; piloꝝ. .. cedit filũ.c.ferru.p.q; capillũ. Olłſic. . reſecat filu.p.pilũceps q́z feum.e Foꝛculus.li.ꝑe.coꝛ.de qͥ ſeſt foꝛibo.vt eas cuſtodiata dĩ a foꝛes iinn. Foꝛenſis.ſis.oↄ.ti hoc ſe.i.in foꝛo vel in fo manẽs habitans. Oñ Dꝛatius. Ic we⸗/ lut innati triuijs peneq; foꝛenſes. Foꝛesriũ.fę.ge.pluraliti.coꝛtę oꝛ a foꝛis vel foꝛasqꝛ foꝛis ponunt⁊ foꝛis aperiunt ⁊ voluunt᷑. In ſin gulari tñ luenitgtũs fo ris.actũs foꝛẽablatiuꝰ foꝛe. 17 Foꝛica. cę.Fp.i.cloacaad quã publica ciui⸗ taſſtercoꝛa cõfluũt pijciũt᷑: Ma latrine dicunt᷑ a latendo/ſcilʒ cloacę puatę qĩ do mibo latẽt. Foꝛica etiã dicunt᷑ foſſa extra poꝛtã:ad quã cõfluũt iĩmũdicię dĩ ſic· qꝛ foꝛis eſt. Si vo ẽ intra poꝛtã:ꝛ latrina. Itẽ foꝛica dĩ qͥcqͥd ĩmũdũ foꝛas iacit᷑. Foꝛeſta· eſt locus vbi feręe inhabitãt vel in cdludunta vbi qͥs habet vſũ venandi ßm Ber. de dona. cu dilectus in glo. j. Foꝛinſecus.ca.cũ.i.extraneus· de foꝛis wni ens wel exiſtẽs. Et ponit foꝛinſecus qñe; adũ/ſicut ⁊ intrinſecꝰ extrinſec.⁊ coꝛ.pe. Foꝛma.mę.f.p.i.pulcritudo/pulcra diſxo/ ſitio.?⁊ dꝛ a foꝛmon qð eſt caloꝛ· ꝓpꝛie enĩ caloꝛ ſanguinẽ mouet? ſanguis pulcritu/ vinẽ. Inde foꝛmoſus.ſa.ſum.i.pulcer·cui calor ſãguĩs ex rubore pulcritudinẽ qeat Inde foꝛmoſe.ſius.ſime.⁊ hęc ſoꝛmoſitas tatis. Itẽ a foꝛma ꝑ ↄpoſitionẽ HBifoꝛmis trifoꝛmiscõfoꝛmis:defoꝛmis:viffoꝛmis infoꝛmis: vnifoꝛmis:multifoꝛmisa qbus aduerbia qualitatis noĩa ꝓpꝛietatitas. vt bifoꝛmiter.tas.confoꝛmiter.tas.defoꝛ⸗ miter tas. vnifoꝛmiter.tas. xc. Ge Foꝛmella·le.vꝛ paruus caſeus Oñ mgr in 4 biſtoꝛijs ſic expit illud qð ſcribit᷑.j.Reg i ixe Decẽ foꝛmellas caſei.i.decẽ caſeoſ par t uos? recẽtes. Oñ Alex.neq;. Caſeus exi/ hboc foꝛmũ.i.calida materia ferriſic extra⸗/ liſ, oꝛnax. cis.dꝛ a phos qð eſt ignis/quaſi phos vrna vel quaſi phos vrges. Item R guus dat quod foꝛmella figurat. Itẽ foꝛ/ foꝛnax cis. oicebat᷑ qdã dea apud gẽtileſ iin mella. lex foꝛmula oiminutiua ſunt a foꝛ Inge bec foꝛnacula.le. oiminutiui. 1boc Nir mDa: ſunt ꝓpꝛie inſtrumẽta alutarnioꝝ qbo foꝛnacalii.lij. vel foꝛnacale lis. Et dicinr Mäpt foꝛmant ſubtalares. M foꝛnacalia feſta illius deęapud ãtiquoes wün Foꝛmica vꝛ a fero qð eſt poꝛto.⁊ mica· eo Foꝛnacalia etiã dicunt᷑ ꝗdã iſtrumenta Kriah ꝙferat micas ãnonę Oñn Ouidiꝰ.Gmn⸗ d opus fomacis aptatg. brnizſn de opus exiguo foꝛmicas oꝛe gerẽtes. Iſf Fo:micatio. onis.f.t.ẽ cuiuſſibet illiciti coi⸗ tnio⸗ foꝛmicinus.na.nũ. foꝛmiceus.cea.ceũ: h tus genus qᷣ fit extra vxoꝛẽ legitimã ſpe/ nitze foꝛmicariu. rij. loc' foꝛmicarũq ⁊ foꝛmi· (aliter in vſu viduarũ:meretricũ · vel con BDnie cetũ di. Et dicit quidã ſapiẽs. Exemplũ „cubinarnm. nlahe ßbet nobis foꝛmica labons. De qua dieit Fomix.cis.m.t. oẽ arcus tnuphalis iuxta Ganſt Iſidoꝛus etymologiaꝑ.i2? Foꝛmicęſo ſuperbiã gentiliũ·in ſignũ victoꝛię erect. kinas lertia multa. Oouidet en in futurũeth Et ſicut oĩ ihiſtoꝛijs ſuꝑ.j. Reglise Fie⸗ ni pra t ęſtate quod comedat ĩbyeme. In bat de mixt vel palmis vel oliuis. Et ſi / ihgien meſſe aũt colligit triticũ. Oꝛdeu nõ tãgit cut dicũt ibi · depigebat ſeries belli? glo⸗ VDñ pluit ei ſuꝑ frumẽtũ totũ eijoeit. na triüphi.⁊ dicebat᷑ foꝛnix q̃ſi ſoꝛis ni- n Foꝛmicales.liũ.m. ge.pluralit.i.foꝛcipes fa tens ·i appares. qr in loco eminenti fiebat. baionꝑq; phoꝛma.i. calida ð foꝛnace exhũt vtab olbo poſſet videria coꝛ pe.in obliqſ Nuh Foꝛmicoleon.ontis.m.t.eſt aial paruũ ſoꝛ Dñ Dirgilius enei.S? Menia conſpicio W, micis ſatis infeſtũ · qð ſe ĩ puluere abſcõ/ atq; aduerſo foꝛnice poꝛtas. Olłfoꝛnix bꝛ Dit.⁊ foꝛmicas frumẽtũ geſtates int᷑ ſicit · arcus lapideus: dẽ a foꝛnax:q de coctu⸗ mitns 7 dĩa foꝛmica.⁊ leon qð eſt leo·quaſi foꝛ/ ra foꝛnaq extruit vel qꝛ curuat uł arcua/ * micarũ leo · vel certe foꝛmica pariter? leo tus ſit· vt foꝛnax. Et q; meretrices ſolent . ꝓĩde aũt foꝛmica⁊ leo vocat᷑.qꝛ alijs aĩa⸗/ meretricari in hmõi ſoꝛnicibo: ideo etiaaz libus vt foꝛmica ẽ/foꝛmicis aũt vt leo eſt. foꝛnix.ẽ lupanarſcilʒ domus meretricu. gblcan Foꝛmicula.le. viminutiuũ.i.parua foꝛmica VPVñ JInuenalis.Lenonũ pueri q cunq; in RK Foꝛmido.inis.ſ.p.i.pauoꝛ vel metus vel foꝛnice nati Itẽ greciſmꝰ Foꝛix lenonis ai timoꝛ differũt. q; foꝛmido obijcit᷑ ocuł locus eſt pariter meretricis. lſt arc mu⸗ m Wel gĩo ſine habita rationea maxme par/ ri dꝛ exterioꝛ · Itẽ Eſt arcus foꝛnix · b foꝛ/ riig uulis. Sed pauoꝛ cũ timiditate aĩi ſubi⸗/ noxſaxo peruiit. au ta eſt cõturbãs oculos qũñ tñ ſoluit rõne Foꝛs.fę.ge.i.euẽtus rerũ.⁊ vi a ſoꝛos. Dſi el tẽpoꝛe nõ conſtat. Metus eſt interio: ſexe iuenit᷑ woſitũ aduerbialit p aduerbio en motus aĩ ſubitus ſiue coꝛdis:fact ex aliq euẽt nec habet hoc nomẽ niſiiſtas duas dn triſti recoꝛdatione. Sed timoꝛ ẽ accidẽs voces:ntõ h̊ foꝛsablatiuo ab hac ſoꝛte. wmun doloꝛ mẽtis extrinſecus ex aliq̃ occaſione Foꝛtis.tis.ↄ.t.⁊ hoc te ·ᷣm Aabanũ vicit᷑ . accidẽti. Itẽ foꝛmidines etiã dicunt᷑ ꝑłnę a ferofers/eo ꝙ foꝛtiter ferat aduerſa ⁊ q/ ſagittę alligatę qͥbo venatoꝛes ceruos ca/ cunq; accidũt. Scom vo Iſidoꝝ a ferro uſſis pPiuntt. M qꝛ durus ſit ad flectẽdũ nec molliat᷑.Et ẽ M e. Foꝛmidolus.la.lũ.pe.coꝛ.qui habet foꝛmi/ foꝛtis ad ꝑicula. Inuict ad laboꝛes· O⸗ nmi, dinem. Inde foꝛmidoloſus/ſa.ſũ.ĩ eodẽ aũt dꝛ foꝛtis:quaſi phos vel phoꝛmon te/ memm. ſenſu.i.qͥ patit᷑ foꝛmidinẽ. Oonit᷑ tñ ipꝛo/ nens · etymolo gia eſt. Iñ foꝛtit.tiuſ.ſime. Nlan pꝛie p eo qͥ infert foꝛmidinẽ. Oñ Salu/ adũu. Et hęc foꝛtitudo.vinis.vna de q̃ttu/ an ſtius.Mõ aliena virtus ſemꝑ ẽ foꝛmido/ oꝛ cardinalibo virtutibo.Et eſt foꝛtitudo Micen loſa his.i.inferẽs foꝛmidinẽ.Iñ foꝛmido/ mentis quę adũſa ꝓquanimit᷑ toleratlicJ n loſe. ſiusſime aduerbiũ. Et foꝛmidoloſi⸗ quãdoq; dicat᷑ coꝛpoꝛis. Et deſcribit ſic: Bins tas. tatis. Foꝛtitudo gienlog zeſtdert ſuſceptio · no Foꝛmidus.da.dũ.pe.coꝛii.caliduset dĩ a ⁊laboꝛũ diut᷑na ꝑpeſſio·vt ſicnon timea/ ſs foꝛmus. M mus.⁊ ſic eſt foꝛtitudo cõtra timoꝛẽ. Itẽ Gen. Foꝛmon.i.caloꝛ vel ignis. Iñ foꝛmus.ma. foꝛtis cõponit᷑ q;foꝛtis tamfoꝛtis.i.valde seſHH mü.dixerũt antiqui calidus⁊ feruens.Et foꝛtis. 5 . Foꝛtuitus ta tũ id quod ſoꝛte cõtingit vt bona foꝛtunęꝛ tẽwoꝛalia. Iñ foꝛtuitu.adũ. euẽtus / p qͥ etiã qñq; iuenit foꝛtuito abla tinus poſitus aduerbialiter. 1 Foꝛtuna.nę.ſ.p. di quaſi foꝛte vna:qꝛ vi aut raro ꝑmanet eadẽ. Oñ depigit᷑ eius imago quali voluẽs rota ꝓpter ſui volu⸗ bilitatẽ. Et ſaibuntur ibi verſus: Gloꝛioꝛ elatus:deſcẽdo minoꝛiſicatus. Infim axe teroꝛ rurſus ad aſtra feroꝛ. De qua dicit Aſidoꝛꝰ etymo.: vbi loquit᷑ ð vijs gẽ/ tium. Foꝛtunã a foꝛtuitt nomẽ habere di⸗ cunt/quaſi deã quãdã res hũanas varijs caſibo ⁊ foꝛtuitis illudentẽ. Oñ eã cęcaʒ appellãt · eo ꝙ in quolibet paſſim incurrẽs ſine vllo examine meritoꝝ et ad bonos ⁊ ad malos venit. Sʒ h̊ dea aut nihil ẽ. aut eſt tempoꝛalis euẽtus rerũ a deo ꝓuiſarũ Scdm Papiã:Foꝛtuna dĩ fęlictas:euẽ/ tusexitus. Et licʒ foꝛtuna ſe habeat ad ꝓ/⸗ ſperitatẽ ⁊ ad adũſitatẽtñ ſine adiuncto ſemꝑ accipit᷑ in bono. Inde foꝛtunat.ta. tuũ.i.cui foꝛtuna fauet.⁊ ſemꝑ ẽ ꝓſpera· Et cõponit᷑ Infoꝛtunatus.ta.tũ.cui foꝛtuna ſemꝑ eſt aduerſa.⁊ vtrũqᷓ; cõparat᷑. Foꝛtuniũ.nij.n. s, pſper euẽétus. Foꝛulus.li.pe.coꝛ.i.burſa vel ſcriptoꝛiuʒ.et dĩa foꝛus ꝓ foꝛamineqꝛ crebꝛo ſit ꝑfoꝛa/ tum ad pennas.⁊ coꝛnua imponẽda. Del theca ułciſta libꝛoꝝ.Oñ Juuenalis. Mic libꝛos dabit h̊ foꝛulos mediãq; mĩeruã Foꝛũ.ri.n.s.vꝛ locus deputatus ad emẽdũ vel vendendũ.⁊ dẽa foꝛis ·qꝛ ſꝑ fit foꝛis. Foꝛũ etiã d locus vbi tractant᷑ cauſę et tũc dẽ a fando. Iñ hoc foꝛulũ.li.diminu/ tiuũ.i.paruũ ſoꝝ. Foꝛũapijqð Ipius ſenatoꝛ cõdidit. Foꝛus foꝛi.m. s.ad multa ꝓquiuocat᷑. Foꝛꝰ eni eſt exercedarũ litiũ locusa fando vi/ ctus. Del a Phoꝛonio rege qͥ p gręcis li⸗ teris legẽ dedit vt de x.ſig.c.foꝛus.⁊.vij. Diſ. Moyſes. Et cõſtat ex tribo·ſcilʒ cau- ſa.lege iudicio.Foꝛus etiã eſt locus vbi vna calcat· ſic dictus.q; pede calcantis fe/ riat.quod ⁊ calcatoꝛiũ dẽ. Itẽ foꝛus etiaʒ Di vbi res vendunt᷑a fando.vel q; foꝛis ẽ Et foꝛus eſt tabulariũ nauisa ferendo:qꝛ ferat iceſſũ hoĩuʒ· Foꝛus etiã dꝛ ſoꝛamẽ il lud in nani ꝑ quod remusĩimittit᷑·a foꝛan do. Vñ quidã vicũt.Cauſat᷑ venditq; fo/ rũ.ſigtq; foꝛamẽ. Inuenieſq; foꝛos datq; carina foꝛos. Foſſa ſe.. P.i.fouea Iñ foſſatü dictũ eo ꝙ multas loſſas habeat · Foſſoꝛ. ſoꝛis ille qui fodit terrã. Foſſoꝛiñ.rij.iligo cũ quo fodit᷑. Fotilis. lis. ↄ.ta hoc lei.nutribilis ul apt ad fouẽdn.⁊ coꝛbe. Fotiniani pe piqᷣdã hęreticia Fotinio gal lo greag ſmime epo victiq; hebionitaruʒ hbrereſim ſuſcitans: aſſeruit chꝛiſtũ a Ma⸗ ria ꝑ Joſeph nuptiali coitu fuiſſe ↄceptũ otio.onis.fę.ge.i.nutritio: dꝛ a foueo. Fotus.tus.tui: fotus.ta.tũ.i.nutrit.reſo/ allatus. refectus.⁊ vẽ a foueo. gante *ι Fractitius.tia.tin.qð facille frãgi poteſt. Fractillus.li.m.s.cauda vel fragmẽ panni fiſſi cauſa oꝛnatus pendẽs ex inferioꝛi ꝑte Fractillus etiã dꝛ villus in taꝑeto uł alia Veſte villo0a. Fractus.cta.ctũ.i.debilitatuslacerat diſ⸗ ſolutus. dꝛ a frãgo. Iñ bęc fractio.onis. 2H fractura. rę.? B fragmẽ fragmetũ.ti. Fraga.poma ſilueſtria vel genus rubicun/ odeherbeg terrę adheret: vꝛ camelia⸗vel loca mõtoſa. Iñ fragoſus.a. ũ. Fragidica.cęi.ſtilus: dĩa frango. Fagilis lis. ta hoclei debilis 2parat Iñ fragilitas.tatis fragilit aduerbiũ. Fragoꝛ.oꝛis.m.t.eſt tonitruũ vel aliꝰſonuſ 1 dĩ a frango.gis:qꝛ quęq; ſicca⁊ arida fa clle frãgit. Iñ fragoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ fra⸗/ goꝛe · vel aſper · vel ſpiſſus denſitate reruʒ ſactgkent ſunt loca in ſiluis vbi frequẽt᷑ fiunt fragoꝛes fractione ramoꝝ aridoꝛũ. Fragus.gi.m.s.pi.curuatio genuuũ·vel ipſũ genu.⁊ dẽ a frãgo/qꝛ videt᷑ ibi os fractũ: Framea.meę.ſ.p.eſt gladiꝰ ex vtraq; par/ te acutus.⁊ dĩ a ferrũ quaſi ferrea. Idem eſt ⁊ ſpata ⁊ rõphea. Sed machera ẽ gla dius longus ex vtraq; parte acutꝰ. Del hm alios framea dẽ quaſi fremea/a fremo mis.q; mẽticuloſos fremere facit. Dñ p/ pheta Erue a framea de aiam meã. Pñ Alex.neqᷓ;. Id qð dat gladius frameam ſignare memento. Item framea multas alias ſigtiones habet g poſſunt haberi ꝑ hos verſus. Framea vindicta rogꝰ enſis lancea dicta. Framea moꝛs aĩę deus hic defendat ab hac. ”MB Francigena.nę.O.p.aliqͥs vel aliqᷓ genitus vel genita a fraco·vel in frãcia.⁊ dia fran cus genero vel genitus. Franciſta.ſtę.dia fran. Et ſũt frãciſte in⸗ ſignia ꝗ ante cõſules ferebant· vt ſecures ſic dictęa cõſuetudine francoꝝ. Franaus.c..fuit qdã ouxfrancoꝝ. Inde H francia.cięaa francus.ca.c. Oel franci di/ cunt᷑ a fentate moꝝ. In victa ẽ frãcia.cię terra eoꝝ. binc francus.ca. cũ. gentile. Fratellũ. H.n.s.i.ſtillicidiũ ſtercoꝛis ułſter/ quilinin. .. Frater.tris.m.t.a fructu vi. aut dĩ frat quaſi fere alter etymologia eſt: ꝓpꝛie aũt ſres ſunt qui ſunt nati ex eodẽ pꝛeſ̊ diũ/ ſis matribo. Oñ ⁊ dicũt᷑ fratreseo ꝙ ſint de eodẽ fructu.i.ſemie nati. Sʒ germani ſunt qui ſũt ex eadẽ matre/ᷣ viuerſis pa/ tribo/ pcreati. Oña germani dicuntqua/ ſi ab eadẽ genitrice manãtes.non vt aliqͥ dicũt ex eodẽ germine qͥ tm̃ fres dicũtur Itẽ germani dicunt vterini:qꝛ ſũt ex di⸗ uerſis patribo⁊ vno vtero editi. Germa nę eti ĩtelligũt᷑ ut germani:⁊ ſoꝛoꝛ ut frat Et eſt ſoꝛoꝛ ex eodẽ ſemine dicta:q; ſola c(cCiũ fratribo in ſoꝛte co gnationis habetur. Si vyo habeãt eũdẽ piem ⁊ eãdẽ matrẽ: dicuut᷑ fratres germani. Et ſilit᷑ intellige de fęmineo ſexu. Quattuoꝛ aũt modis in ſcripturis ſacris fres dicunt᷑: Natura. vt Elau? Jacob. Petiꝰ ⁊ Andreas. Cogna tione qͥ ſunt de eadẽ familia ſiue parete/ la.ſiue cõſanguinitate· vt vᷣbꝛaã ⁊ Ioth. HDñ Geñ̃.iʒ?ꝰ dixit Nlbꝛaã ad nepotẽ ſuũ Loth. Non ſit nixa inter me? te.⁊ int᷑ pa⸗ ſtoꝛes meos⁊ tuos.fr̃es eni ſumꝰ. Gente vt oẽs indęi inter ſe fr̃es dicũt᷑ Oñ apls ad Ro. * Bptaba eni egoipſe anathe⸗ ma eſſe a chꝛiſto ꝓ fratribo meis qͥ ſũt cõo⸗ gnati mei ſᷣm camẽ qͥ ſunt iſraelitę.Affec⸗ tu etiã fratres dicunt᷑.⁊ hoc duplicit · ſcilʒ coiter ⁊ ſpãliter. Coĩter.ſcilʒ coĩ affectu ſicut oẽs hoĩes qui de eodẽ patre nati ſũt fratres vocãt᷑ pari germanitate adiui⸗ cem cõiũgunt. Oñ. Vicite his qͥ oderunt vos. fres noſtri vos eſtis. Spali affectu oẽs chꝛiſtiani fr̃es vocant᷑. Vñ ps. Ecce q; bonũ ⁊ q; iocundũ habitare fratres in vnũ. Et nota ꝙ; bm iura iuenit᷑ fratnitas ſpüũᷣalis ꝗᷓ attẽdit int᷑ illũ qͥ ſuſcipit᷑ de ſa⸗ qo fonte ⁊ filios⁊ ſilias carnales pĩis ſui ſpũalis ſiue patrini. De pᷣdictoꝛuʒ matri/ monio ſine aliq̃ dubitatiõe ita teneasq; oẽs filij duoꝝ cõpatp·ſine ante cõpater/ nitatẽ geniti ſint/ſiue poſtea pñt legitime matrimonialit copulariexcepta illa per- ſona qua mediãte cõpaternitas eſt con/ tracta: Mã illa pſona nunq; põt copulani alicui filioꝝ pꝛis ſui ſpũalis. Fratres cõſanguinei ſunt fres ex eo.dẽ pie ⁊eodẽ ſanguine genitiita exppnit tex. in §. ſunt aut cognati. Inſtit. de legi. ag. luc. et. L-itaq;. C. etteit. Fratres patrueles ſũt vuoꝑ fratrũ filij. arenntenzl muri j einſdẽ mamav Axꝑponit glo. quſtit.de legit.ag.ſuc.S. hoc belnit glo ii. de legit. ag. luc.S. Faterculus.li.dimi.i.paruus frater. Fraternusna. nu.i.res ffis vxl ad fres per/ tinẽs. In fraternitas. tatis. ⁊ H Bᷓ frater⸗ nalis.⁊ hoc lea fraternalitastatis. Fratriſſa.l. .·f. p. eſt vxoꝛ fratris. gatio.⁊ di a frater. Fratruus.trui.m.S.i.ſiliꝰfris. Inde ̊ fra/ trua.truę.i.filia vel vxoꝛ fratris. Inde hie ⁊hᷓ fratruelis. ⁊ hocle.qð ꝑtinet ad frem Vll res fratris. MHłfratruelis i.filiꝰ fratris Vel ſilia fratris ul fratrui.Et dẽ fratruelis Vl fratru q̃ſi frat alius:ſ̊ ẽ etymologia. Fratrueles etiã dicũt᷑ Onoꝝ fratrũ filij. Fraus.dis.ft.idolus.ſed dijferũt·q frauſ ẽcirca fidẽ mutuatã· Dolus ĩ aio. Inſidię vo loco vel telo. Inde fraudulẽtus.ta.tũ i. plenus fraude. Et hic⁊ hęca hoc fraudu lens.tis.in eodẽ ſenſu. Inde fraudulẽter aduerbiũ. RR Fraxineti ti e. p. loc vbi fraxini ceſcũt. Fraxinus.ni.pe. coꝛ.qdã arboꝛ.⸗ dẽa frag Fratria. rię.i.filia uł vxoꝛ fratris.vel ogre⸗ q magis in aſperis montanis loq ſolet naſci· ſicut ⁊ fragus Mel dꝛa frango.gis. ꝙ fadile frãgit. Inde fraxineus. nea. neũ. Frea freęi.ptãs vel mũdia a parente ſuo relicta.?⁊ dꝛ a fremo. mis. Dnde h̊ mũdiũ dij. vꝛ dominii. R Fremebũdus.a.vi.i.ſimilis fremẽti.xel qui cito fremit. Fren neu.ge.indecli.qdã exagitatio furon a cereb:o deſcẽdẽs⸗ dĩ a frfdeo. Freneſis.ſis.m.t.ipſa rabies dicita fren. Iñ freneticus.ca.cũ.qͥ freneſim habet. qꝛ dentes ↄcutiat. Del freneſis dꝛ ab ĩpedi / mẽto mẽtis:qꝛ gręci frenas mẽtẽ dicũt. Frenũ.ni.n. ge.in ſingulariſed in plłi iuenit ma.ge· ⁊ neu· ſcilʒ hi freni.⁊ H̊ͥ frena dicit a frẽdeo.des.quia dentibo eqͥ ſemꝑ cõcu/ tit᷑ impᷣmit᷑: Nam equi hoc ſemꝑ frẽdẽt i.impᷣmũt dentibo cõcutiũt moꝛdẽtvel di a fremo:q; facit equũ fremere.⁊ ꝓduẽ fre. Vnde Buidius.ꝛętoſitis frenis ſe⸗ pe repugnat equus. Inde frenulũ.li.pe- coꝛ.i.parun frenun. Frenuſculꝰ. li pe. coꝛ.dꝛ a frenũ Et ſunt fre⸗ nuſculi vlcera circa rictum oꝛis ſilia bis fiũt iumẽtis aſperitate frenox. Frequens. oĩs ge.i.multus vel aſſiduus ul q eber.qꝛ ſepe fruat curia. PHope qdẽ fre⸗ quens vꝛ qui aſſiduus eſt in curia. et ſepe fruit ea.i coꝛ.frre Oñ Huidius.Dt redit atq; frequẽs longũ foꝛmica ꝑ agmen. Frequẽtidicus.ca. cij q̊ frequeter dicit. vel frequẽs eſt in dicẽdo/ſicut eſt incãtatoꝛ.⁊? dẽa frequẽs⁊ dico. Freſus.ſa.ſ i.i.fract cõtnitus cõcuſſi us DHñ ⁊fabã freſam oicimꝰ.q; habet thecã moli/ tam.i.fractãcõcuſſam.⁊ cõtritam. Fretu.ti.n. S. dꝛ a ferneo.ueseo ꝙ ferueat · vel a fremẽdo.Et ẽ ꝓpꝛie fretũ ipſe feruoꝛ maris.ſed ponit᷑ ꝓ mari. Itẽ fretũ eſt ãgu⸗ ſtum. quaſi fluens mare/ab vndaꝝ fer/ noꝛe victũ · vt gadicanũ? ſiculũ. Et noĩat᷑ mare viuerſis noibo. DHñ. Cü fremit eſſe fretũ:mare vicas cũ ſit amarũ. Dont᷑ põ/ te caret · b̊ ab quo dꝛ equoꝛ. Fretus.ta.tu.i.fultustutus/imp auic 'α doS a fretũ·ꝑ cõtrariũ:qꝛ fretũ faut hoĩiem pa/ uidũ. Del oꝛ a feruoꝛe:q feruoꝛ⁊ ira red/ dit hoĩem impauidũ. Mel potiꝰ vꝛa fru/ oꝛ.eris. Fruitio eni nata ſolet rerũ cõfer/ re tutelã. Ille eni ẽ fretus qͥ auxilio alicuiꝰ fruit᷑. Mon aut fretus eſt participiũ ̊ᷣno/ men: ꝓducit fre.ſed fretu.ti.coꝛripit eam Pñ. Poſcit nauta fretũ · tu debilis apete fretũ Item. Intrat nauta fretuʒ· ventoꝑ turbine freus. Frigdoꝛ.doꝛis.m.t.i.frigus. — Frigidariũ rij ocus vbi aliqᷣd ponieneca loꝛe coꝛrüpat. Frigidus. oa. oũ. dẽ a frig cõpe rat᷑. Iñ frigide frigidiꝰ ſime.aduer.⁊ hęc frigiditas.tatis. = „ Fngilia ie peſt auis fnigoꝛe citat· rẽ a frigeo. ges. bꝛes . ꝗ faciũt hoĩem frigere. Frigoꝛoſus.ſa.ſũ.i.plenus frigoꝛe. Frigus.gor.m.t.i.gelu.⁊ dãa frigeo. Fritillũ.li.n.s.i.molinellũ ĩquo piper teri/ tur. dĩ a frango.gis.q; grana piper vel alia frangit: eſt ꝑfoꝛatuũ ab inferioꝛi ꝑte. Zinde piper tritũ recolligit. Ponit᷑ etiam ꝓ quoda vaſe ꝑfoꝛatoꝑ qð ſolẽt pijci ta xilli ne fiat ibi fraus. Oñ Juuenalis. DPar uoq; cadere monet arma fritillo. Friuolus.la. lu.pe. coꝛ.i. vanus inutilis mẽ/ daxcaducusincertus:dubiusſimulatuſ parui pcij. DHñ friuolũ quaſi fere valens obolũ. Inuenit qñq; ſenptũ p· b. mnbolul 9 frigeo. ges. cõpa⸗/ goꝛes.goꝝ. pluralis nũeri maſ.ge i. fe⸗ la. lũ. ů̊ antiqͥtas eſt. ꝓpꝛie autẽ friuola di cunt᷑ fictilia vaſa inutilia. Frixa.frixę.i.pi carbonella. ſcil parũ car nis que ſuꝑ carbones cito ſolet decoquiz dĩ e nigo. gis. Et hoc frixu xi. genus cibi dictũ a ſono quẽ facit q ardet in oleo uł ſagimine. Frixatura. re.f. pa heęc frixura rg in eodem ſenſu ·ſcilic coctura illatalis actio · vel qd frigit. Frixura vꝛ a frigo.gis. fnxatura a frixo·as.frequentiuo. Fr xoꝛiii rij n. s patella vrl ferg ſup quod coquit Oñ ꝓpheta: Cõfrixa ſũt oſſa mea tanq; in frixoꝛio. Itẽ fnxoꝛiu cõponit᷑ cũ con · vt cõfrixoꝛiũ.⁊ dꝛ patella·ſartago. Frondatoꝛ.orlm.t.qui frondes colligit ad paſtũ aĩaliũ. Oel ꝗ euellit frõdeſ a vitibo vt citius matureſcat. Oel qͥ canit fronde. Vel auis ꝗdã:ꝗ ex frondibo nidum facit Pñ Hirgili. Mic alta ſub rupe canet frõ Datoꝛ ad auras. Frondatus.ta.tũa frondeꝰ.dea.deũ fron doſus.ſa. ſũ.vifferũt.qꝛ frondeũ eſt qð de frondibo totũ eſt. Trondatũ vel frõdoſũ eſt qð frõdes habet ⁊ eis abũdatvt loc arboꝛũ ·ſicut gramineũ ⁊ graminoſũ. Frondicula.lę.vimi.pe.coꝛ.i.parua frons Fronitus.ta.tũi.pꝛudẽs vel ſapiẽs.⁊ Dꝛ? a phꝛonos uł phꝛonus.Et cõponit ifroni/ tus. ta. t.i.inſipiẽsinſulſus. Oñ Ecc. 232 lio irreuerẽti ⁊ infronito ne tradas me. Sed ibi coĩter legit᷑ infrunit. Frons frondis.ft.ĩ a foꝛos/quaſi foꝛons- quia ferat virgulta vel vmbꝛã. Del vicit a fluo fluis:qꝛ cito fluat. Iñ frondoſus.ſa ſũ.i.plenus frondibo. Inde frondoſitas tatis.abundãtia frondui. Et frons frõdis eſt arboꝛisſed frons frontis ẽ ꝑs capitis. PVYñ.Frons foliũ frondis/frons ẽi verti ce frontis. . Frontiſpiciũ.cij.n..i.inſpectio front. Oñ ⁊anterioꝛ pars eccleſię frontiſpiciñn oꝛ Fructuarius.ria.riũ.i.vtilis vel fructu abũ/ dans· vel ad fructũ ꝑtinens. Itẽ fructua/ rius eſt· qui rei dñs non eſt ut in. .vti·fru. ff.ſi vſufruc. peta. tñ in qbuſd caſibo pꝛo womino ha bet · ſcilʒ in ꝑcipiẽdis fructilbꝰ ff. de vſufruc.l. ſi Titij. S. i. Fructus.ctus/tui.dꝛ a fruoꝛ.Iñ fructuoſus ſa. ſũ: fructuoſe. ſius.ſime. ⁊ bęc fructuoſi/ tas · Itẽ fructus.cta.ctũ.eſt participiũ de fruoꝛ.frueris. Fructus icunt᷑ qͥ ſupſunt deductis expen- ſis ꝗ fiũt gra fructui arẽdoꝝ colligẽdoꝑ ogde⸗ i, r wcbi nchin Bnrnn ſpt olanen vontt. mo. Cryic wirfun tc Afons Gin mitioni ndse. N brs erirt s giapis . 1. NeANE WWN M n de manabü/ kefucna⸗ za Geſnen pi de lgeo⸗ ⁊cõſeruandoꝝquod locũ habet tã in bo/ neq; ĩmale fidei poſſeſſoꝛibo. ĩ hdoinbo vt. fl. peti ·here.l. ſi a te.S.fruct. Fructuũ auüt aln ſüt induſtriales· vt frumentũ· vi / num-oleu ⁊ ſilia·ſcilʒ lac⁊ lana.ꝗ ſine idu/ ſtria hoĩs nõ ꝓueniũt. &clij ſunt fruct na/ turales:qni ex ipſa natura ꝓueniunt .ſine magna induſtria hois vt poma/pirafic. Fructus ꝑcepti dicunt᷑qͥ aliquo modo ſut a ſolo ſeparati: in hoꝛreis reconditi Fructus pcipiedi dicunt᷑ qͥ imaturi ſũt qͥs verus oñs poſſiet. Frugalis.lis.ↄ.ta hoc le.i.vtilis:ſobꝛiꝰimo deratuscõtinens. Iñ frugaliter adũ. Et B frugalitas.tatis.i.vtilitas parſimonia- modeſtia· cõtinẽtia.tẽperãtia:parcitasſo bꝛietas. Eſt aut frugalitas virtꝰ int᷑ auani tiam ? ꝓdigalitatem. Frugena.rię.dea frugũ.⁊ dꝛ a fruge. Frugi.oĩs ge.indecli.ꝑ oẽs caſus.i.bonus vtilis valenstẽperatus: modeſtus Del ſm Pꝛiſcianũ:frugi eſt dtũs huius nois fruges: ſigurate itrãſitiue cõiũgit᷑ cũ oĩ caſu.cũ vtroq; numero:cũ quolibet gene⸗/ re. Oñ Ecq ʒiꝰ Homo frugi. Ideʒ dicas de nihili · coꝛdi:mãcipi:·nemancepi. Fugier.ra.ruũ.i.ferens frugẽ.i.vtilitatem vl fructu. Et hec frugifera.rę.i.terra et H frugikfer.i. ager. Frumen.inis.n.ti.ſũma eminẽs pars gu/ le vel gutturis ꝓxima pars gurgulioni ·q̃ cibus⁊ otio deuoꝛat᷑qua ſapoꝛ cibi po/ tus diſcernit᷑.⁊ qua fruimur cibis ⁊ veſci/ mur. Et eadẽ ructa? rum ẽ. Sed rumẽ in beſtia. Aucta vel rumen in hoĩe. Sed in greciſmo vr. Outturis eſt imũrumẽ fru/ men q́ͥʒz ſumũ. Frumentũ.ti.n.s.v a frumen vel fruoꝛ.qꝛ Ecipuũ eſt ad fruẽdũ. Iñ frumẽtoſus.ſa. ſũ.i.plenus abũdans frumento. Fruſtratus.ta.tũ.dẽ labor fructu euacuatꝰ illuſus, oĩ a fruſtroꝛ. aris. Fruſtũ.ſti.n. s.ſine. r. in vltima ſyllaba. ẽ ꝑti cula carnis vel panis. di a frumẽ qꝛ ca- pièa fumien. Frutex.cis.m.t.i.dẽſitas virgularũ ul par/ uarum arbo:ũ vel ſpinarũ.⁊ dꝛ a fruoꝛ.erl. uła fruge. Me aũt dĩ frutex q̃ſi frõde ter/ rã tegẽs etymolo ẽa coꝛ.frru. Oñ Ouidiꝰ de arte li.ʒ? Curpe pecꝰ mutilũ turpis ſi⸗ ne gramine campus.Et ſine frõde frutex ⁊ſine crine caput. Itẽ in epi. Mons fuit apparẽs frutices in vertice rari. Iñ frute⸗ tum ti loc vbi frutices creſcut. Oñ Mie⸗ remię xi? Et cõbuſta ſunt fruteta eius.· in vſu · ſm Hapiã dꝛ onni vtilitasalimo niacopia:cibaria:annona. Et ſunt frugeſ Frurx l uges gis e ge. ed ntüs deficit liquidę frumẽta vo arida ⁊ ſicca. Et ſunt frumẽta oĩs ꝗ habent ariſtas. fruges vo reliqua. Et nota ꝙ ſegetes dicunt᷑ oũ ſe⸗ runt a ſerendo.i.ſeminando. Meſſes oũ colligunt᷑.a meto.tis.fruges dũ fruũtur. a fruendo.i. veſcendo. — . . H . ð Fucatus.ta.tũ.i coloꝛatus u ſuco ſuppoſi⸗ tus. Et vt oicit Papias: Fucata:depicta tincta/adulterio ↄtaminataficta nõ vera i.. iuerſi colois. Fucoſus.ſa.ſũ.i.ſuꝑtinctus fuco.⁊ dꝛ a ſueᷣ Fucus.ci.eſt maioꝛ ape:minoꝛ ſcabꝛone.et di a fagin qð eſt comedere.q̃ſi fagus.eo qꝙ alienos laboꝛeſ edit:MNõ eni melliſicat ſed aliarũ mel comedit. Onde Dirgilius Ignauũ fucuspecus a ſᷣſepibo arcet. Et hinc hic fucus.ci.gen herbę vnde ſit ꝗdã tinctura:ꝗ ſiliter dicit᷑ fucus.? p quolibet coloꝛe naturali ſuꝑpoſito oꝛ fuc· q; alie/⸗ num mentit coloꝛe. Oñ Gaß. iʒe Rubi⸗ cundũ faciẽs fuco coloꝛẽ. Itẽ fucus ppnit q̃dã ſuitudine ꝓ deceptione ꝗ ſuꝑpponit᷑ Vritati celandę. Oñ Boetius de cõſola⸗ tione. Intelligo inquit multiplices fucos illius pdigij. Fuga fuge. poteſt ꝑtinere ad illũ qͥ fugit.et tuc deſcẽdit a fugio: vel ꝑtinere ad ilũ qͥ iuſequit᷑ fugiẽtẽ tũc vꝛ a fugo.gas DOn AE fugio fuga cũ venenit ſit tibi fugientis. Sed ſugo ſi caput illiꝰ ſolet eſſe ſugãtis. Fugax. gacis oĩs ge.i.aſſiduus.frequens in fuga? cõparat. Inde fugacit᷑.⁊ hęc fu/ JFugillus.li.m.s.ferrũ ·quo extrahit᷑ ignis de petraa videt᷑ dici a phos qð eſtignis. ⁊ gero/quaſi phos gerẽs. Iñ ſugillo.as.i. ignem de petra fugillo extrahere. Inde h fugillatoꝛ.orla hinc ꝑ figurã fugillatoꝛes dicunt᷑ vmbꝛę oeꝓmonũ qͥ ignẽ ferunt. Fugitiuus.ua.uũ.ꝛ a fuga.Et fugitiuꝰ re⸗ cte nemo vĩ niſi qͥ fugit oöñm: NHaã ſi par/ uulus puer a nutrice aut a ſchola viſceſſe / rit fugitiuus non eſt. Fulcimen. inisn. .i ſuſtẽtamẽtũfirmamẽ/ tum auxiliũ· Fulcimentũ. ti. idem. Fulcrũ.cri.n. S. ꝓpꝛie dꝛ ſponda ſiue pes le/ cti·⁊ dꝛ a fulciocisq;· fucit lectũ. Inuenit gqgfq; p oꝛnamẽto lecti. Inde fulcrat ta. ti.i.fſulcru habens. Fuls ethꝛa. thꝛe. lux g apparet ate tonitruñ 7 Se fulgeo vel fulgens ethꝛn · quaſi ful gens ethꝛa.· vel quaſi fulgoꝛ ethꝛe hoc gre⸗ ce vĩ caſina· vulgo geris poꝛticus. Et hoc ꝓpꝛie etiã vꝛ ſplendoꝛ ignis. Fulgetüti.i.fulgoꝛ:⁊ dꝛa fulgeo. . Fulgidus.va.dũ i.ſplendidus.⁊ cõponit ſfulgidus q;fulgiduſ ambo/p valde ful Fulgoꝛ.ori. m.t.i.ſplẽdoꝛ.⁊ dꝛ a fulgeo VPñ in euangelio. Sicut lucerna fulgoꝛis illu/ minabitte. . . . Fulgoꝛus.ra.rũ.i.ſplẽdidus ⁊ di a fulgoꝛo Fulgur. guris. eſt ictus cęleſtis iaculi: oꝛa fulgeo. Fulgus idem. Fulica.cę.ſ.p.vel fulex.cis.ꝗdaʒ auis⁊ dꝛ a fuligo. ginis. Ołſulica oꝛ quaſi fuliga · q; caro eius quaſi lexoꝛina ſapit. Lagos eni gręcelepꝰ oĩ latine. Oñ apud gręcos lagos vocat.⁊ eſt auis ſtagnẽſis.iiin ſta/ gnis ⁊ paludibo moꝛãs. Meęc habet nidũ in medio aquę vel in petrisquas aqᷓ crcũ ↄatmaritimoq; ſemꝑ delectat ꝓfudo · ꝗ Dum ßſſenſerit marl cõmotionẽ ſugiẽs in vado ludit ſᷣm Iſidoꝝ:i coꝛ.li Oñ Rlex. Cu fulid puppiſq; petut excelſa volando. Fuligo.ginis...t.inigredo illa ꝗ dependet de trabibo.⁊ ſit ab igne. aut vꝛ fuligo quaſi fumo ligata.etymologia eſt. Iñ fu⸗ ligineus.nea.neũ.i.niger · vel de fuligine exiſtens· vel ad fuliginẽ ꝑtinens. Item a fuligine fuliginatus.ta.tũ.i.fuligine veni/ gratus.quod põt eſſe participiu: fuligi/ noſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ fuligine.Et ꝓd.fuligo pe.nti · ſed pe.gti coꝛ. DHñ Juuenalis. Ille ſuꝑciliuʒ madida fuligine tinctum. Obli⸗ quo ꝓducit acu.ę KcKc. Fulina.nę.f.p.i.coquina. Iñ fulinari.rij.i. coquus? fulinarius.ria.riũ. Fullo.lonis.m.t.qͥ pannos parat ⁊ excan/ digdat:eos fulgere facit hm DHug. Gaß. Dicit:Fullo lauandariusdecoꝛatoꝛ. Fulmen.inis.n.t.ẽ ictus cęleſtis iaculi ⁊ dꝛ a fulgeo. ges. ꝗl· fulmineus.nea.neũ.Et nota ꝙ bm opinionem Hug.qñ vuo vel tres vel plures venti in gere interapiunt nubẽ aliquã:eam cõfringut: collidut⸗ ex illa colliſione fiat ſonus ĩ gere. ꝓcreatur ignis ⁊ ſonusille ꝓpꝛie vꝛ tonitruũ ·quaſi tonus.i.ſonuſ terres:qꝛ terreat. Spledoꝛ illius ignis ꝓpꝛie vꝛ fulgethꝛa vel fulgoꝛ Ignis ille ſiue iaculũ ex eo factũ vel ictuſ illius iacili ſpꝛie or fulgoꝛ vel fulgus del fulmen a ſulgẽdo-vel fulgus feniendo vel pcutiẽdo. Bed ꝓpꝛie dĩ ſulgur q; incẽdit ⁊vrit · Julgus:q tagit: ulmẽ. qa findit BSunt enĩ tnia genera fulmis. Bnü quod afflat ? tãgit·ita ꝙꝙ non vrit. Gecũdũ qð vrit. Certiü quod findit.⁊ ideo cũ tribus radijs depingit᷑ fulmẽ. Hincæ triſidã fli⸗ mam dꝛ habere:qñq; tñ pdicta noia con fundunt a vicunt eſſe noia vnius ⁊ eiul- dem re S Fultus.ta. tu.i.luſtẽtatusſubnixus. Fuluus.ua.un.i.rubeus aliquãtulũ.vel cuʒ nigro rubeus. õparat. Iñ fulue adu⸗et „ „ hec fuluedo. vinis. — —— .: Fumgrin.rij.i.caminus ꝑ quẽ exit ſumus. Fumidus.oa.duũ fumoſus.ſa.ſũ.idẽ ſcilʒ fumo plenus. SOM FJumus.mi.m.S.v? quaſi phos meãs.⁊ eſt· etymologia. Iñn fumoſus.ſa.ſũ.⁊ fumoſi/ tas.tatis. Inde Fumulus.li. viminutiuũ. Funalis. lis.ↄ.t. ⁊ hocle. ptinens ad funem. 7 dẽ a funis. Et hoc funale. lis.id quod fu/ mis. Et funale licinius ad candelã facicdã Pñ⁊ ſepe ponit᷑ ꝓ candela.Et vicunt᷑ fu/ nalia licinij a funibo inter cgrã quos ante vſum papyri cęra crcundatos habuere maioꝛees. Junambulus.li.pe.coꝛ.eſt ille ſup funem “ ambulat. vꝛ a fſunis ⁊ ambulo. Functoꝛiũ.rij.i.tranſitoꝛiũ hm Papiã Junctus.cta.ctu.i.vſus:⸗ vꝛ a fungoꝛ.ger. Hinc fũcti dicebat᷑quoddã gen ciuiũqͥ fungebant᷑ officio ⁊ honoꝛe aliquo. Funda fundę vꝛ a fundendis lapidibo· q; ex ea lapides fundant᷑i.mittant᷑. Itẽ ine⸗/ nit hec ſũda vę. genus piſcatoꝛieretis. q in fundu mittat. Ide iaculũa iacio tüc deriuat funda a fundus.di. Nr „ Ffjidamẽtũ.ti.or a füdo.as. oictuʒ ſic q ſit * —— fundus domui.⁊ ẽ etymo.Idẽ ⁊ cementũ aꝙq ceſo craſſo lapide ſurgat. Fundanus.ni.i.ruſticus ꝗ füdos colit. Fundibalũ.li.n. s. machina bellica · Bnde poſſunt dici fũdibalarij qui talibo machi nis pſunt: videt᷑ cõponi a fundaa balim quo d eſt iacere vel emittere Dñ.j. Ma⸗ chab. 6: vꝛ. Et ſtatuit illicbaliſtas? ma/⸗ chinas ⁊ ignis iacula: toꝛmenta ad lapi⸗ des iactãdos: ſpicula ? ſcoꝛpios ad mit⸗/ tendas ſagittasa fundibala. Fundibalus.li.m. Sa bic füdibalarius.rij hica hęc fũdibaliſta.ſtęin eodẽ ſenſu.i.cũ funda iaciens emittẽs: coꝛ⸗ba. punt⸗ Gs exed Pea hoee ing Mnan Husn isl 1 ln — . 1 4 . Lkmt he Wodo 44. Aos beſk 412 2 nn 4 mniani A zee „ R G „ æx ucli rlia⸗ ol ialipnnch ii mut nſud 4 4 e ð õsä 4 e . . Fundibunla.lę pe. coꝛ.i. fũda. M Fundatoꝛ.toꝛis.m.t.qͥ cũ fuda iacit. Fundula.lę.f.p.i.parua funda. Fũdulus.ii.iꝑuus füũdus. Itẽ füdulus di qdã piſcis paruꝰqͥ fundo adheęret. Fudus di.m.S.d/p fũdo aqꝗa/ agro/et pꝛie pꝛo allodioeo ꝙ; fundat aquas vel opes ſiue diuitias. Et vꝛ füdus tã in ceiui/ tate q; extra. Dñ fudus vꝛ vrbanũ ędiſi/ aũñ ruſticanũ ſᷣm HNug.. Multi dicũt qꝙ ꝓ füdo agꝗ d hoc fũdũ · E̊ ꝑ agro hic fun/ dus. ñ dicit Papias: Fudi ſut poſſeſ/ ſiones agricãpi·pdia/vici· Fuqũ/ima ꝑs agꝗfundu marlimu. Oñ gredq alllodiũ fu/ dus dicas fundũ maris imũ. Itẽ. Fũdus fundit opes diffũdit fũda lapilos.Fudũ cuʒ tenui murmure füdit aqᷓs. Et vic Iſi/ Toꝛus Füdus dictus eſt· qꝛ in eo fundat ⁊ſtabilitur patrimoniũ. 8 Fũdus eſt manſio alicuius cũ acceſſiõibo. Fudus dotalis eſt qͥ matrimonio cõtracto datus eſt ſponſo. Fũdus quaſi dotalis dꝛ qͥ tradit eſt ſvõſo nõdũ ſecuto matrimonio/pꝓ quoꝰ ſuꝑioꝛi Dicto facit. li ff. de füda. dota. Fundus inſtructus ẽ edificatus vel cultus. Fundus nigẽs ẽterra ꝗq modo nõ arat᷑ licʒ olim fuerit fertilis · alias quę modo arat᷑ liq olim fuerit ſterilis. Fuũdus limitatrophus alias militatrophꝰ dia trophus.i.deſcriptioa milite · quaſi deſcriptus ad vſũ militũ:qͥ imperiũ cuſto Diũt· vt. C. de fu. limitato.l.i.⁊.l.ſi accipit᷑ li.xiꝰ Kliter vꝛ fũdus limitoſus: vt ibidẽ de fun. limi pal. Fũdus ſaltuenſis eſt fũdus in qͥ eſt ſalt.C. de fun. ſaltu. li. xiꝰ Fũdus releuatus dꝛ qͥᷣ olim erat paluſtris nũc aũt factus eſt ſerenus alias terrenus C.de fũ.pa.l.fi.li.xiꝰ Fuũdũ viuidi in certas regiões eſt ipſũ di/ nidi in determinatas partes. Fungus.gi.i.boletus dꝛ a phos quod eſt ignis eo ꝙ fungi aridi ignẽ acceptũ cõci/ piant⁊ retineãt Mel dicunt᷑ fũgi a fũgoꝛ geris. ſm vocẽa defũgoꝛ ſm ſigtionẽ · ex eoꝝ genere qͥdam ſunt interemptoꝛij. Vnge ⁊ defũcti moꝛtui dicut DOñ quidã Boleti leti cauſa fuere tui. Inuenit᷑ etiam fungus ꝓ veteri panno. Funiculus.li.i.paruus funis. Funisnis.m.t.i.choꝛda. dĩ a phos qð eſt ignis.qꝛ funes ante vſum papyri olim in vſu luminis fuerũt circũdati cęra. Fumus.neris.n.t.i.cadauer.⁊ dicit᷑ funusa funibo accẽſis.i. cãdelis quos ante feretrũ ante papyrni vſũ cera circuũdatos fcrebãt. Inde funereus.rea.reu.⁊ funeſtus.ſta.ſtũ ⁊ hic ⁊ hęc funebꝛisa hoc funebꝛe.oĩa ĩ eo/ dem ſenſu · ſcilicʒ luctuoſus·moꝛtalis.¶ñ Differũt ſᷣm ꝓpꝛietatẽ.q; funebꝛe ẽ luctuo/ ſum. Et funereũ eſt quod ex funere ↄſtat. vel quod ad funus ꝑtinet. Funeſtum xpo quod funere eſt inqnatũ. Et funebꝛiſ coꝛ. pe. naturalit Oñ Mꝛati in epi. Ira truceſ inimicitias ⁊ funebꝛe bellü. Funuſculũ.li.i.paruũ funus. Fur ſuris.9.t. ꝓpꝛie eſt ille qͥ clam: plerũq; de nocte rẽ alienã amouet iuito vño gra lucrãdi Et ſubaudi:ſine armis· vtĩ Rut. ſ nouo iure.C. de fura ſer. coꝛ.Et vꝛ a fur/ nus.na.nũ.quod eſt nigꝝ:q; vt plurimuʒ in obſcuro furat᷑. Sed latro ꝛ q latet in ſiluis expoliat trãſentes. Dñ. Fur latetĩ rno.latro ſe fert obuius vltro.Et ꝓduẽ fu. in gtõ. ODñ Hꝛatius in epi. Et dominũ fallũt⁊ ꝓſunt furibo ergo. Inde furũculuſ li. diminutiuũ.i.paruus fur. Fur manifeſtus dĩ qͥ ĩ ipſo maleſicio ẽ de pꝛehenſus · vel in loco in quo cõmiſſuʒ eſt furtũ · vel poſt furtü factuʒ· vũ tñ de furto depꝛehẽdit᷑ anteq; depoꝛtauerit ad locuʒ ad quẽ deſtinauerit · Inſtit.eo.ti.S.mani/ Fur nõ manifeſtus vĩ qͥ cᷓ re furtiua ĩ ipſo actu furãdi nõ dep̃tendit᷑ · ſ iã depoꝛtaue/ rat ad locũ in que deſtinaueratmihilomi/ nus poſtea cõuincit᷑ de ſurt. Furabula.loꝝ.nũeri płis neu.ge.i.tenebꝛę q; furant᷑ nobis viſu viſcretionẽ rerũ · Furca.cę.F.p.dẽ a fur⁊ cilleo · q; ibi fures cil lent᷑.i.mouent᷑.⁊ habet minꝰ pęnę q;ᷓ crux q; ſtatim ſtrãgulat ? interfiat. Itẽ furca ẽ inſtr̃m quoddã ruſticoꝝ: ſᷣm hoc dicit᷑ a frumẽtũ cilleo·qꝛ cũ ea mouet᷑ frumentũ in area. Ołfurca dꝛ a fero fers ⁊ caputqꝛ ãtiqͥ ſolebãt deferre capita occiſoꝝ hoĩuʒ in ea. Inuenit᷑ etiã furca trãflatiue ꝓ q̃dã violẽtia. Dñ Oꝛatiꝰ ĩ epi .Qaturã expel/ lens furca tñ vſq; recurret. Iñ furcat.ta. tũ.quod cõponit᷑ bifurcatus.ta.tũ/trifur, catus.ta.tum. Furcella.lę.dimi.i.parua furas· Furcelles.liũ.F.t.ſunt ꝓpꝛie ille furcę ubi ſu/ ſpendunt᷑ fures⁊ latrones·qꝛ ibi dilent. Furcifer.ra.rũ.pe.coꝛ.i.ferẽs furcã ⁊ dicit᷑ a furca ⁊ fero.Furcifer etiã dicebat᷑ olim qᷣ ob leue delicũ cogebat a oñis igminię magis q ſuſplicij cauſa furcaʒ circa viam ſuetudinẽ abierit. 1 ferre·pdicans peccatũ ſuũ, monere cętos Fuſarius.rij.m. s. d qͥ facit fuſos. adiecti/ tr ne qͥd ſimile peccarẽt. Furcifer etiaʒ dice/ ue. fuſarius.ria.nũ.qdð ad fuſũ ꝑtinet. per bat homicida dãnatus ad furcaʒ.vel qui Fuſcina.nę.eſt quoddã inſtrm ferreũ⸗ tti· lich vignus erat furca.q; conſuetudo oli erat dens:·quo vtunt᷑ gladiatoꝛes ad ſe capiẽ/ t daãnatos ſua patibula poꝛtare ad locum dum-piſcatoꝛes ad piſces capiẽdoscoqͥ forn ſuſpẽſionis·ſicut le it᷑ chꝛiſtuʒ Jeſũ vñm ad carnes extrahẽdas de caldaria vel de ſort noſtrũ feciſſe. lebete vel de olla. coꝛ.pe. Oñ in TRluroꝛa. 6 Furcula.lę.dimi.i.parua furca. Carbones carnes foꝛceps vel fuſcina tol- Gu Furfur furis. mt. dicitur a farina vel fame lit. Inde fuſcinula.i.parua fuſceing. ſu⸗ ꝗꝛ eoꝝ purgamẽtũ eſt. Inde furfure.rea. Fuſilis.lisↄ.ta hoc le.qð tm̃ fuditſicut ou cf reũ.i.de furfure factꝰ.Et vide fur ſimplex ctile qð tm malleo ꝓducit m Papiam. ſun eſt latroſed fur gemiĩatũ.i.furfurẽ cibus Juſoꝛiii.rij.n. S. vas in quo aliqͥd infudit᷑. huus⸗ poꝛci. Oñ quidaʒ: Fur ſimplex ẽ latro· ge Fuſtis.ſtis.m.t.i.palus uł baculus ad ver ⸗ bie minatu fit cibus apꝛo. Et eſt ge. maſ. licet berandũu. Et vicunt pali fuſtes q̃i fixi ſta⸗ Oin qdã vixerũt eſſe ge.neu.cõtra quos dicit tes q; fixi in foſſis ſtant. i Furfura qui vixit ſꝑ de furfure vixit. Itẽ Fuſus.ſa.ſũ.i.ſugat vel ꝓſtrat.ſparſuset g furfur furis ẽ qdã auis ꝗͥ nõ paſcit niſi ſfu dia fundo. ois. Inde fuſio. onis. fuſim fure.hęc eadẽ dꝛ fufurio onis. aduer. Itẽ a füdo.is.hic fuſus.ſi.i.iſtrm 18 Furia.ᷣrię.f.p.i.inſania.⁊ dã a ferio.ris.quia filãdi:eo ꝙ ꝑ en fundat᷑ qð netum eſt. Iñ 6 ferit coꝛda hoĩuʒ. ⁊ ea reddit cõmota. Iñ fuſellus.i.paruus fuuus. u hica hęc furialis.⁊ hoc le. Iñ furialit adu. Futilis...ta hocle. qd cito faale decurrit in ⁊ hęc furialitas.tatis.Et furioſus.ſa.ſũ.qͥ vVl decurrere põt. DNel futilis dꝛ qð nihil ritu furiarũ fert ab eo furoꝛ nunq;ᷓ rece/ põt retinẽ quẽadmodũ nec illud vas qð un Dit. Et furiat.ta. tij · qͥ furit ex cauſa. Iteʒ vĩ futis. Oñ ꝓpe ſutilia vicunt᷑ vaſa illa furię.arũ.ſũt pęnę infernales eo ꝙ furere fictilia ꝗ caſſa⁊ rimoſa nõ tenẽt ea ꝗ imit⸗ ui facioaiiant. tunt᷑. Et hĩc facta trãſlatione futilis dicit l Furibundus.da.dũ.i.ſiłlis furenti. homo vanus ſupfluus · loquax.qui nihil * Furmus.ni.m.s.di a furfure:q; panis ex o ſaitt vexlare.nec audita poteſt retinere nec nd factus ibi coquit. Del dꝛ a phos quod ẽ D abſcondere. DOñ. Futile vas illud qd nul⸗ 1 ignis · inde fumus quaſi phos vrna. Iñ la receptio claudit.Sic hõ futilis eſt di/ 6il furnarius.ria.riũ.i.ad furnũ ꝑtinẽs et hic uulgans oẽ quod aundit. furnarius.rij a hęc furnariaqui velꝗ cu/ Futis.tis.o.t.quoddã vasĩtẽplo vbire/ ſtodit furnũ. Inde furnulus.li.i.paruus ponebat᷑ qð de ſacrificio reſtabat. Non dar furnus. eni licebat cuiq; manu tãgere vel effũde/ u Furo.onis.m.t.quoddã aĩal: d a furnus re Has aũt illud os babebat amplũ ⁊ la⸗ 1 Tenebꝛoſos enĩ occultos cuniculos ef/ tum · fundũ vo acutiſſimũ:adeo ꝙ inſtare 3 fodit: eijcit dã quam iuenit. nõ poſſet. Mñ ſtatiʒ ĩcdlinabat ita ꝙ illud Furtũ.ti.n.s.eſt alienę rei iuito oño cõtre/ ſacrificij qð intus erat effũdebat·qꝛ non d ctatio. Inde furtim adu. 2 furtiu. ua. uũ. licebat illud reſeman. 4 ⁊ ſurtuoſus.ſa.ſũ.i.plenus furto ·qͥ ſexe cõ/ Futurus.ra.ri ot eſſe participiũ de ſũ es mittit furtũ · vel quod ꝑtinet ad furtum. 6. de fio fis fit. Et ꝑ h̊ cognoſcit᷑ qẽ pti⸗ eun Furtuoſus etiã dẽ qͥ pugnat vbi merces. apiũ de ſuʒ · qñ expoĩt p ei futup · vt Dũ lu certa parat. Iñ etiaʒ furtulũ.i.puũ furti. futurus eps i ero eps·qñ aũt exponitur ꝑ N Furtũ cõceptũ eſt cũ qͥs pſᷣſentibꝰ teſtibſus futuriũ de ſio fis.tunc eſt ꝑticipiuʒ eius:ut m apug glignarem futinn grit inuenit · vt BGuũ futurus miles.i.ego fiã miles. i nſtid. de obli. ꝗᷓ ex delic.naſ. S. cõ cepi· α A A m⸗ “ 5 corehin „„ Inte ⅜⁵sö gale Furtũ oblatũ eſt cũ qͥs rẽ furtiuã alicui ob Apud latinos nullius ſyllabe Galn tulit vt potiꝰ penes eũ q; penes ſe ueniret eſt termialis· niſi cũ loco.v.vel an Furtũ phibitu oꝛ cũ quis volentẽ rẽ furti/ b. onit vt in ad vel ſub vel ob neod uañm grere phibuit · vt victo ti. de obli,er ßſpoſitiõe · vt agger· aggredio: ngle Vlic. . eſt etia vbi vꝛ ꝙ heactiesſuni ſugger. cõcepti oblati: phibiti.nõ phibitiĩ dii / Gabaon fuit quędaʒ ciuitas. Inde hichec i incien . Uleahi⸗ Milke Sl ſan rſiate 1Dpin. Cnfucr. inſi eaumt igdnbll ync N al anzinid dulsdilt urginb imann Portin⸗ br. n chce RH qe — tatm gipti Gi Twenr gagn nls We. Gch riin biche . gabaonita.tę.nomẽ patriũ.Et eadẽ ciui⸗ tas gabaa di. Gabelus.li.ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdam viri.Et ꝓdu.pe. Mñn Auroꝛa. Angelł implet opꝰ iãq; Gabelus adeſt. Gabꝛiel hebꝛaice. in nr̃a lingua interpᷣtatur foꝛtitudo dei Obi eni potentia vina vel foꝛtitudo manifeſtat᷑ Gabꝛiel mittit. Gaddir.ris.n.t.ciuitas eſt in hiſpania Gades.dis.f.t.ciuitas eſt gades.dis.in/⸗ ſula eſt in fine hiſpanię ꝗq dirimit europã ab africaĩ qua MHerculis colunę inferunt᷑ q de noie inſulę gades dictę ſunt. aius gai gaio ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã viri. Gala grece · latine dꝛ lac. r —— Galata.tę.coĩs ge.nomẽ pplłi .ad quem ſcri/ plſit beat᷑ Daulus. Et dꝛ a gallus. Item galata eſt nomẽ gẽtile.⁊ coꝛ.pe Oñ Alu⸗ roꝛa. Inde petit galatas phꝛygiã luſtrãs regionem. Galatia.tię. puintia galata,d. Galaticię.arũ.f.p.i.leticię· delitięlauticię ſcilʒ cibi delicati ꝓpꝛie ex lacte ⁊ inteſtinis facti. Iñ galaticioſus.ſa.ſũ.i.delitioſus. Galaxias uł galaxia xię.i.lacteꝰ circulus qͥ vulgo dvꝛ via ſaãcti Jacobi.Et ſcias ꝙ ga⸗ laxia ꝗ idẽ eſt qð via lactea ſiue alba: vel lacteus circulus·nihil aliud eſt niſi multę ſtelle paruę q̃ſi cõtiguę ĩ illo loco oꝛbisin quibo diffudit᷑ lumẽ ſolis.⁊ iõ videt᷑ cir- culus albeſcẽs quaſi fumus. Galbanũ.ni.n.s.eſt genus pigmẽti:uł ſuc/ cus ⁊ lac ferulę. Inde hoc galbanũ qͥdam coloꝛ inde factus. hic galbane. nea. neũ. et galbanũ.ni.quoddã genꝰ veſtiũ dic/ tũ a galbaneo coloꝛe.qͥ eſt ſublucidus et ſubalbus cũ palloꝛe ñ Lucanus in. 9 Hic ebulũ ſtridet ꝑegrinaq; galbana ſu⸗ Dant. Inuenit᷑ tamè in mal.ge. Ecq.24 Quaſi galbanus nõ inciſus.Et vt dicit Papias:Galbanũ eſt ſpecies multj apta medicaminibo. . Galea. leg.ſ.p.pe.coꝛ.i.caſſis. Sed caſſis ẽ de ferro et militũ. Galea ex coꝛio ⁊ ẽ pꝑedi/ tum. Iñ hoc galear.aris.i.galea.⁊ galeat ta. tũ.ꝗ galea habet. Inuenit᷑ etiã h̊ galea leę.pe.p.genꝰ nauigij. Oñ. Irmo caput galea:pelagus ꝑcurro gaMle. Galeron gręce. latine dꝛ coꝛiin. Galerus.ri: hoc galerũ.ri:a hoc galeriũ.rij in eodẽ ſenſu:ſcllʒ pilleus ex coꝛio·⁊ ꝓpꝛie ex pelle ceſę hoſtię factũ. Iñ galerat.ta.tũ i.galerũ habens vel galero oꝛnat᷑.et pꝛo. pe. Mñ Statius thebaidos. Obnubitq; comas tẽperot aſtra galeoe. Balicia.cig p.dĩ a gala q ẽ lac. eo ꝙ gi⸗ gnat hoĩes cãdidioꝛes reliqͥs hiſpanię po pulis. Iñ galicianꝰ.na.nũ. gẽtile. Hi gali dam gręcaʒ oꝛiginẽ ſibi aſſerũt.vñ ⁊ na⸗ turali ingenio callen. BGalilea. leęf.p.regio eſt paleſtinę. Iñ ga⸗ lileus.lea.len. Et galileus ĩterßtat volu⸗ bilis. ODñ ſepe iuenit: Galilei ſut. i. volubi les Et ẽ vuplex galilea· ſcilʒ ſupioꝛ infe/ rioꝛ:terra optima ⁊ ferax.⁊ coꝛ.pmã. ñ Auroꝛa. MHictãta frã galileã pace beauit Galla. lę.f.p.ẽ inſtr̃m cerdonũ q̃ coꝛia pur/ gant᷑ dealbant᷑. Galla etiã oꝛ qda berba ⁊ fruct qrcinũ.vñ fit q̃ſi puluis ad aptã⸗ a coꝛia:qͥ ſimilit᷑ galla vocat᷑.Galla etiã fuit nomẽ cuiuſdã mulier. Iñ h̊ gallanus. Et adiectiue declinat᷑ gallariꝰ. ria.riu.vel gallicarius.ria.riũ.qð ꝑtinet ad gallã. Gallus.li fluuiꝰ eſt phꝛygię· de qᷓ hoĩes po tãtes reddunt᷑ inſani eb:ij. Dnde ſacer⸗ dotes Cibeles dicti ſnnt galli:ab illo flu⸗ uio vbi colit Cibele · de q̊ potãtes ĩ ſacrifi⸗ cio nimietate furoꝛis agitabant᷑· q̃ſi vini nimietate.Del victi ſunt galli·q̃ſi gallina cij :qꝛ caſtrati ſunt.Et ꝑ cõpoſitionẽ archi⸗ galb.li.i. archiß byt ⁊ q̃ſi pnceps galloꝝ Galliacus.ca.cu.pe.coꝛ.i.gallieids. Galliciniũ.nij hic gallicãtus.tus.tui.iĩ eo/ dem ſenſu. ſalʒ cat galli nñ ꝗqdã pars noct vĩ galliciniũ uł gallicãt a catu galli. dallina ng.f. P. ta p vxoꝛe galli: ; p q̃daʒ Gallinacius.cia.ciũ.qð ad gallinã pertinet Gallinaciꝰ etiã di gallus.qꝛ vocẽ ⁊ fſoꝛmã gallinę expᷣmit. Gallinacius ctiã capꝰ vel capo di:qꝛ quaſi gallina eſt. Oñ gallina- cios dicimꝰ imbecilles molles ſiue vxo/ rarios hoĩes. Et nota ꝙ galluſ gallinaciꝰ dẽ qͥ quaſi gallina nutrit pullos:q; mulie⸗/ res ſolẽt ei deplumare vntrẽ.⁊ fricare cũ vrtica:qͥ talit vrticat libentiſſime cubat ſup pullos nutrit eos ſicut mat.⁊ gracil⸗ lat ſicut gallina. Iteʒ galluſ gallimacius repto cibo oat vocis ſignũ vt gallina. Gelae cnnnn . Gallinula.lę.imi.iĩidem. Gallio.onis.pꝛiũ nomen viri de q̊̊ habe⸗ tur c.iS./ pdu.pe.in obliquss Gallogrecus.ca:cũ.dĩ a gallo ⁊ gręc. Gal logreci idẽ ſunt qͥ ⁊ galatę.Inde h̊ gallo/ gręcia.cię eadem regio q⁊ galatia.Siq/ dem olim galli in anxiliu a rege bythinie enocati regnum cum eo peracta victoꝛia oiniſerũt ſicq; de eiſdẽ grecis admixti·p/ mũ gallogręci dicti ſunt.⁊ eoꝑ regio gal/ ⁊ eoꝝ regio galatia. Gallulus.li.oiminutiuũ.i.parus gallus. Gallus galli eſt auis ꝗdã.⁊ dꝛ gallꝰ.quaſi caſtrus vel caſtratusa caſtro.as.qꝛ inter aues bec ſola caſtrat᷑. Itẽ a gala greco vꝛ gallus. la. lu.tã p gẽte q;ᷓ ꝓ hoĩe illi gẽtis. 1 dicti ſunt galli a cãdoꝛe coꝛpor. Scom eni viuerſitatẽ cęlia facies hoiuʒ ⁊ coloꝛeſ ⁊coꝛpoꝝ qualitates.⁊ aĩoꝛũ diuerſitates exiſtũt. Et hinc romanos graues· gaios leues. afros vᷣſipelles · gallos natura fero ces acrioꝛes ingenio videmꝰqð natura climatũ facit. inquamnon neceſſitate ſed quadã inclinatione vel viſpoſitione. Dñ iuenit᷑ apud autoꝛes ꝙ ſdicta gẽtiũ noĩa deſignant ꝓpꝛietates hdictas. vt Iſte eſt aferq̃ſi malign verſipellis bm M ug. Et a gallus deriuat᷑ gallia· lię regio eoꝝꝑ. Et ſũt tres partes gallięſcilʒ comata· toga/⸗ ta.bꝛachata. Gallia comata eſt lombar/ dia·ſcilʒ ab alpibovſq; ad rubiconẽ. Gal lia togata eſt ab alpibo vſqʒ ad mare bꝛi tanicu. Gallia bꝛachata eſt ꝗᷓ rheno adia/ cet· vt pars burgũdię lotoꝛingiaflãdria colonia: terra ligoniẽſiũ.⁊ etiã qdaʒ alię regiones cõtinent in gallia bꝛachata · Et hinc gallus.la. lũ. gẽtile.⁊ gallicanꝰ.na.nũ Pꝛope tñ gallus qᷣ in gallia nat eſt dicit. gallicus ex gallia latus gallicanus qui ex gallia aliqͥd affert. Itẽ galli germani ſunt teutonic · ſ̊ galli ſenones ſũt frãci. Pap̃ᷣ. autẽ ſic vicit: Gallię ſunt tres. Cogata.i. lõbardia ad moꝛẽ romanoꝛũ. Comata.i. burgũdia. Bꝛachata.i. teutonica.a lõgis bꝛachis. Dñ. Süt ſpli galli · tenebꝛis vãt cantica galli. Gallus auis/ꝓpłsfluuius. bacchiq; ſacerdos. Gamaliel. interptat᷑ retributio dei. Gãma eſt tertia littera apud grecos. Gamo grece · nubo dꝛ latine.⁊ inde gamoſ i.nuptię vel vxoꝛ vel mulier. Et cõponit monogamꝰ· vnigamus · bigamus triga⸗ mus.q̃drigamuspentagamꝰſexagamus ſcilʒ qui vel ꝗ vni vel vuobo vel tribo vel quuattuoꝛ vel quinq; vel ſex nupſit. Inde hec monogamiavnigamiabigamia.tri/ gamia·q̃drigamia:pentagamiaſexaga⸗ mia ꝓpꝛietas qua qͥs ꝛĩ mono gamꝰvni/ gamus.⁊ ſic de ſingulis: coꝛ.ga. Ganegria. nięſ.p.itaberna: vĩ a ganea qð eſt leccacitas/qꝛ ibi multa inutilia ganiũt logręcia · nüc ex ãtiquo noĩe galatę vicũt Inde hic ganearius.i.tabernanius.⁊ hęc ganearia.i.tabemaria. Ganeo.onis.i.leccatoꝛ in ganea. Ganeũ.nei.dꝛ a ganio.nis.ſcilʒ loc in t᷑ra defoſſus ad quẽ ad ludẽdũ ſcoꝛtanduʒ cõfluebãt. Sed vbicũq; eſt leccacitasil- le loc poteſt vici ganeũ·qꝛ ibi multa ĩuti/ lia ganiunt. Inde hec ganes. neę. leccac⸗ tas ꝗ ĩ ganeo fit. Inuenit᷑ qñq; ganea pꝓp putana ·ſed hoc fit ꝓpter expᷣſſionẽ lecca⸗/ citatis. Inde bic ganeus.nei.i.luxurioſuſ leccatorꝛ. S Ganges. gis.m.t.q dã fluuius qui exiẽs de paradiſo pergit ad regiões indię. Hicet phiſon ꝛ.i.cateruaq; decẽ magnis flu/ minibo ſibi adiũctis implet efficit᷑ vnus Et dꝛ gaͤges a Gangari q fuit rex indię Garamas.mantis.m.t.quidã rex fuit axol⸗ linis filius. Inde hęc garama.mę. qddaʒ oppidũqð ille in africa condidit.⁊ ex ſuo nomie garamã appellauit. Et H Hᷣ gara⸗ masmantis:quidas ꝓplus africę locũ illũ inhabitãs Onde Lucanus. Nudi gara/- mantes aran. Garganus.ni.pe p.mõs in apulia.Sed ꝓp hoie coꝛ.pe. ñ. Mons eſt garganus ſed arganus incola montis. arrulus. la. li. oꝛ q̃ſi graculus dĩ ꝓpꝛie garrulus qui vulgo verboſus appellatur. accedẽte leticia nec volẽs nec valẽs tace/ re. Et eſt ſumptũ nomẽ a graculis auibo. q impoꝛtuna loquacitate ſemꝑ ſtrepunt nec vnq; qeſcũt. Iñ garrulitas.tat.i.ver⸗/ boſitas vel talis leticia. Gaſtaldus eſt maioꝛ dñs qui habet curaz exterioꝝ rerũ epᷣi. Gauata. te.f. p. eſt vas eſcariũ · q̃ſi cauata. g. poſita p.c. Et differt a concha· q H ca⸗ uata illa cõcaus. “ Gauſape.pis.n.t. i.mantile · Et iuenit q̃/ dam genere pallij. Et cũ deberet regula⸗ rit᷑ facẽ ablatiuũ in.j.frequẽs vſus habet vt faciat in.e. tm̃. Et ab iſto ablatino fit plurale gauſapa:nã a gauſapi gauſapia deberet eſſe 1 non gauſapa m Huguiß. Pꝛiſcianꝰ autẽ i. 4? li.ſic dicit. Nntiqſſimi ⁊ bęc gauſapes⁊ hec gauſapia ⁊ hoc gau⸗ ſape ·? plurale neu.hęc gauſapa: q̃ſi a ntõ gauſapñn ꝓtuliſſe iueniunt᷑. Idẽ in eodeʒ Ganſape facit ablatiuũ i.e. Dñ Oꝛatius 2 °ſermonu. Gauſape purpureo meſam pterſit alter. DHnde Herſius q̃ſi in.e.tin deſinẽte ſupᷣdicti noĩs ablatiuo gauſapa ſcen augni 4 Sent iſon dimlin Aner ang ann orilen Uulnmi guen ch hieet t „Ri. Juuera iriu li ah Augen uGi N rusſ VeM isna öne phnrut ami o õ inii rungl, nisbabet bnroft Do = niſn vſ⸗ SSS diait pluraliter.nõ gauſapia. Jachlamy⸗ des regü iam lutea gauſapa captis. BGaca. ce.f.p.lingua perſaru vicunt᷑ viuitię theſaurus. Iñ h gacetũ.ti.pe. p. i. gacar repoſitoꝛiũ ·q p ipſa gaea wit. Et hec gaca. ce. quędam ciuitas palęſtinęq ibi Cambiles rex perſarũ theſauros ſuos po/ ſuit cũ bellũ ęgyptijs intuliſſet. Inde hoc gagetum ti. vinũ inde latũꝗ. acρvvybacii. cij. n. s. arca vel locus vbi coĩis cenſus rexonebat. Hel vbiĩtemplo colligunt᷑ ea ꝗ in vſus indigẽtiũ paupeꝝ reſeruant᷑ hm DMug. In hiſtoꝛijs ant ſup euãgeliũ dꝛ ꝙ gaophilaciũ erat arca de ſuꝑ foꝛamẽ habẽs· poſita ad dextrã igre/ dientibo cõtra altare·in qua mittebat᷑ pe/ cunia offerẽtiũ ad ſartatecta tẽpli inſtau/ rãda ⁊ ſeruabat.In Ecechiele aut gao/ ri recondunt᷑. phyladca vicunt cellulę paruę vbi theſau Gacophylax. lacis llagj vtrũq; enĩ in/ ueñnit maſ.ge. OHñ Joſephus.Mõ ꝑmiſit vt qñ opus eſſet a gacophylage peteret eiſdẽ pontificẽ Hiſmaele⸗ Ekechiam ga⸗ ophylacẽ. Et vꝛ gacophylax q; pꝛeeſt brophylacto⸗at⸗ rot ulbuat illud Gaxula. le. oimi.i.parua gaça. gante E HGe gręce latine dꝛ terra. Inde h̊ geon flu⸗ uius de paradiſo exiẽs:a vniuerſã ęthio/ piam eingẽs · victus ſic.· qꝛ incremẽto ſueę mũdatiõis trã ęgypti irriget. Hic apud eęgyptios nilus vocat᷑ ꝓpt᷑ limũ quẽ tra/ hit qui efficit fecuũditate. Oñ ⁊ nilꝰ.q̃ſi ni- lon .. linũ trabhẽs Mã ãtea nilꝰ latine melo dicebat. ⁊ ſcribit᷑ geon ꝑ.e.non per.i.bᷣm Hug.. Papiam.vetiã m Iſidor:.iʒꝰ li. etymo. vbi agit de flumibo. Onde patet Geñ.2?22 Ecdq 24 dicẽdũ eſt geon. nõ gion. Gion eni eſt qdã locus in quo iun⸗ ctus eſt Galomon in regẽ de quo habet 5.Reg/pᷣ. Et poſuerüt int Galomoneʒ ſuꝑ mulã regis PHauidi adduxerũt eũ in „ . gion ⁊c. Gedeon interptat experimẽtũ iniqtatj eo/ ruma ꝓ.pe. gti. Oñ Rluroꝛa. Alngelꝰ acce dit ců Gedeone loquens. Gehennon·ẽ vallis qdã iuxta hieruſalẽ ꝗ fuit filioꝝ Hennon. ⁊ inde dicta eſt ge⸗ hennon quaſi terra Hennon vel filioꝛum eius. Et fuit hec vallis olim ↄſecrata ido/ lis:: ſcelere idolatrię plena.repleta cada/ ueribo moꝛtuoꝝ. Ibi eni hebꝛei filios ſuoſ imolabat oemonibo. Inde victa eſt ge⸗ henna.i.locus ignis: ſulphurisinfernus vel pena inferni. Futuri eni ſupplicij locuſ vbi peccatoꝛes ſunt cruciaudi:pdicti loci vocabulo deſignat· bom NHug.. — Gela.le.fluuius ſicilie.q fngiculeſt Inhe gdã auitas victa ẽ gela. Et bic gela. a. ü Helicidiũ.dij.i.gelu cades:dra gelu. Gelima.mę.F.p.i.garba vel coma legetis * di a genua ligo.gas:qꝛ cuʒ manu ligatur uper genu. Gello vel gillo. lonis. dꝛ ruſticus ineptqͥ aliter bacalis vel bacalaris vel lucalis dĩ. Gelonus.ni.qͥdaʒ pplus. q ſit frigidę one ꝓpinquus. ? dẽ a gelu. elos grece.latine dꝛ riſus. elu. neu. ge. indecli. ſingulari-ſed gelua geluũ ĩ pli.i. frig dẽ a ge quod ẽterra.⸗ ligo.as.eo ꝙ liget terrã.i.ſtringat. Inde gelidus. da. vna cõpa rat᷑. Inde gelide dius.ſime.aduer.⁊ h̊ geliditas.tatis· Et coꝛ.ge. OHn Ouidiꝰ epi. Quxq; micat ge⸗ lido ꝑaſis vrſa polo. Gemebũdus.da.vũ.i.ſilis gemetivel qui facile gemit: dĩ a gemo gemis. Gemellipera re pe.coꝛ.ꝗq geminos parit et à gigno.gnis. Inde gemini dicunt᷑ ouo dꝛꝗa gemellus.⁊ pario vel pariens. ſimul nati, non tm̃ ↄuo ſimul nati dicũt᷑ gemini:ſed etiã plures. DPe geminis vno aboꝛtiuo. alter qui legitime fuerit natus volpic dꝛ. Gemini etiã quãdoq; dicũt᷑ pares:ſimiles.ęquales. Inde gemell⸗. la. n. oimi. Itẽ Beniamin. qꝛ vtraq; manu eæq vtebat᷑ ꝓ dextrageminꝰ eſt oictuset eiꝰ ſilij geminei. Oñ.2. Aeg. 20. Dir ge/ mineus.⁊ videt᷑ ꝙ deberet vici· vir gemi⸗ nius. ita q.j.eſſet in pe.ſyllaba. ſi vſus nõ obſiſteret.qꝛ coĩter vꝛ gemineus ꝑ.e. Gẽma. mę.oĩ quaſi guma· q; inſtar gum traſflucet. ſcribit᷑ H duo.m.⁊ p.bma. Dff Duidius epi.MNec pᷣciũ ſtupꝛi gẽmas au rumq; coxoſci. Inde gẽmatus.ta.tũ.i.ge mis abũdãs.⁊ gẽmoſus.ſa.ſũ.i.plen gæ/ mis vel pulcer.⁊ gẽmoſe.ſius.ſime.adu. Senul er Dan gema. ena.nę.eſt locus lachꝛymarũ vel inferioꝛ pars oculoꝝ. illa pars vultus ꝗ eſt inter malas⁊ auriculaſ vnde barba inchoat · ſic dicta.qꝛ ibi barba gigni incipit. Gena etiã vꝛ palpebꝛa. Onde Cerentius. Ho/ die nõ compꝛeſſi genã. Et coꝛ.ge. Vnde Duidiuſ epi.Sꝭ Et ſecuni madidas vgue NM2 rigente genas. Item Ruroꝛa. Et ſteriles habuit? ſine floꝛe genas. —— - Genealogus.ga. gu. i. de geneſi lo quẽs · ſiẽ beatꝰ“ Mattheus. Inde hec genealo gia gie.i. generatio· vel ſermo de genere · ul li⸗ nea generationis. Genearcha. ..p.i.pnceps vel caput totiuſ eneris.⁊ dĩ a geneſisa archos. ener generi.i.maritus filię· et vꝛ a gyne quod eſt mulierq; ꝓpter mulierẽ habetur vel a genus.qꝛ ꝓpter augmentãdũ genus aſciſcit. Dñ. Sum ſocer eſq; gener tibiſi mea filia nupſit. . Generalis.p.t.⁊ hocle.i.vniuerſalis· et d a genus. Iñ generaliter. lius. ſime. adu.? generalitas.i.vniuerſalitas. Momẽ etiã generale dꝛ quod in viuerſas ſpecies põt iuidi · vt aĩal⁊ arboꝛ. . Generoſus.ſa.ſũ.i.nobilis:boni generiset dĩ a genus. Niq; enĩ ruſtici genus habeãt nõ tñ dicunt᷑ generoſi. Soli eni nobiles ſolẽt deſcribere ſuas genealogias. DHnde ipſi ſoli dicunt᷑ habere gen nõ ruſtici · licʒ genꝰ habeãt. VBñ ⁊ aboꝛigines vicũt · qſi ſine oꝛigine. Iñ generoſe.ſiꝰ. ſime. ⁊ B ge⸗ neroſitas.tatis.i.nobilitas pulcritudo. Genelar · eſt ſtagnũ ſiue lacus in iudęa am/ pliſſimus lõgitudine cẽtũ q̃draginta ſta/ dijs extẽdit᷑ latitudie qᷓ̃draginta diffun/ dit᷑. Nacꝰ etiã iſte oꝛ ſtagnu genecaretb. Geneſis.f.t.i.natura vel generatio.⁊ dicit a gigno.nis.ᷣm Mug. Mpotri bm alios a genos qð eſt natura. Inuenit etiã h̊ ge neſis gtõ hur geneſis vel ſeos.qdaʒ liber veteris teſtamẽti ·ſic victꝰqꝛ exoꝛdiũ mũ/⸗ Di · vel generatio in eo cõtinet. Geneſtra.ſtrę.parua arboꝛ vtilis mulieri/ bus · ꝓpter lanificiũ qð inde habet᷑ ſcom Mug. Mel vt vicit Mapias: Geneſtra genus virgulti amariſſimi. Genetaliacus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.mathematicꝰ. Genetaliaci qͥdã magi dicti ſũt ꝓpt cõſi/ deratiões naturaliũ dierũ :qꝛ geneſim ho minũ ꝑ duodecim ſigna cęli deſcribũt · ſi/ derũq; curſũ naſcẽtiũ moꝛes actus⁊ euẽ/ tus ſdicare conant᷑.i.quo ſigno fuerit na/ tus · aut queʒ effectü habeat viteqͥ naſci᷑. Hi ſunt qui vulgo mathematie vocant Inde hoc genetaliacũ.ci.i natiuitas. Geniatus.ta.tũ.i.gratus:delectabilis. Geniculũ.li.dimi.i.paruũ genu. Inde hic heęc genicularis et hocre.quod pertinet ad genu. Et hic geniculan gdam herba g ob repellẽdã vim ſcoꝛpionun ſubſternit. Genimen. inis.i. generatio vxel germẽ. ⁊ d a gigno.gnis.Ct coꝛ.pe.tã in ntõ q;ᷓ ĩ ob/ liqs. DHñ Matthei.24 Genimina vipe⸗ rarũ qs oſtẽdit vobis fugẽ a vetura ira: Genioſus/ſa.ſũ.i.plenus genio ſcilʒ genio deo · vel genio.i.ingenio. Geniſta. ſte. ↄ. p. dꝛ a genus.Et ſüt geniſte da heretici ſic victi q; de genere Elbꝛaę ſi eſſe gloꝛiãt᷑: Maa ĩbabyloniã cũ venil/ ſet pplus dei pleriq; relinquentes vxoꝛes ſuas· babylonijs mulieribo adheſerũt · ꝗ/ dam aüt iſraeliticis cõiugijs tm̃ contenti vel ex eis geniti · oum reuerſi eſſent de ba/ bylonia. diuiſerũt ſe ab oĩ ppulo⸗ aſſũ/ G erüt ſibi hoc nomẽ geniſtę iactantię cã⸗ Genitale lis.n.t.dẽ a genio deo· uła gignẽ do Et genitalia dicunt᷑ ꝗdã coꝛpor ꝑtes ſcilʒ ſexus virilis feminei ·Heęc⁊ puden/ da⁊ verẽda·a verecidia vicunt vnde et operiunt᷑.Hicunt᷑ eti iboneſta.q;ꝛ nõ ha/ bent ſpeciẽ decorſicut mẽbꝛa ꝗ in ꝓmptu —.—— ſuntidẽ quod veretru. Inde hic⁊ hͥ geni/ talis ⁊ hoc le.qð ſꝑectat vel ꝑtinet ad ge⸗ nitale vel ad geniturã m MWug. Papiaſ etiã dic· Genitalia vnde vir generat aut mulier parit. OGU Genitiuus. ua. uũ: qð ꝑtinet ad genituraʒ ſcil naturalis vt genitiua foꝛmauł ima/ go.i.in qua genitus eſt. Et hic genitiuus genitiui ꝓ quodã caſu.q; alios caſus ex ſe cũ dẽ hoc genus Pꝛami. gignit · vel q ꝑ ipſu gen ſignificamus ut Genitoꝛ.torm.t. vꝛ a gigno.nis.⁊ ẽ nomẽ naturę vel oꝛiginis. Dater vo dignitat et bonoꝛis Bñ ſenes patres dicimus. Genitura.rę.i.gnãtio vel ſeculi poſteritas. Genitus. ta. ti. dꝛ a gigno. gnis. Et hic ge⸗ nitus. ti p filio.⁊ hęc genita p filia. Et cõ/ ponit genitus Ingenitus.ca.tũ.i.nõ ge/ nitus pmo genitus. ta.tũ.⁊ vnigenit.ta. tũ. Mꝛimogenitusante queʒ nullusẽ ge/ nitus. Dnigenitus ante quem? poſt quẽ nullus eſt genitus. Genius. genij m. s. deus qui eſt nuptijs vel deus naturę dẽ a gigno.gnis.quia quaſi vim habeat oiuʒ reru gignẽdarum. VDel vĩ a gignẽdis liberis.ꝗnde h̊ genia/ lis.lis.ꝛ lectus qͥ in nuptijs ſtemit᷑·ſcilʒ in quo ſpõnſus ſponſa cubãt. Sed cubi/ le eſt cõcubinalis lectus:a cubandonõ a gignẽdo dictus. Inde hbic ⁊ hęc genialis ⁊ hoc le.i.naturalis vel nuptialis vel vo/ luptuoſus. hinc genialiter aduerbiuʒ.i. naturaliter yel nuptialit vel voluptuoſe pibei ſſtigen ucnunt gübone⸗ en Vog gut di atus⸗ cant⸗ nus Y gannhn ens ogent n Clecnon c naniös adqu⸗ notag tilimns ninn. 4 „ nuu Saiin walge benls tlesſpt bupne⸗ ce ſhonn bapt cid Gunl ls⸗ bend NI... Im . ghlch Kumm. he e e 3 „ * X ore e. 4 * 4 Ystonen cſent vb ppulorſi, Lwee 4DEe pe NAG 8 1 1& 9 e. Aintn, * unr an , „ 14 emerer N W 4 „ 7 4 eE 4 uNA3NN == „ U „ tegezes Asat „ AtNoNe ☛. zodignunt 1 s. „ . 5 . .₰σW 7 R 4. . 7 Vñ Ouidiꝰ xi: meta. Hoſpitis aduẽtu feſtu genialit gerit. Item genius ⁊ geniũ inueniunt᷑ in alqs ſignificationibus. Ge/ niũ honoꝛ pꝛiuatus.Geniꝰ honoꝛ public ſim Hug. Oapias vvo vic: Geniu honoꝛ aut dignitas.vigoꝛ oꝛdinatio. Genialis gratuspꝛopinquusaffinis. Geno:ꝛbadũ.oi.n.s.qð uus. DHñ quidã. Murileg bene ſcit cui genoꝛbada lambit. Genos gree latine vĩ barba vel natura. Gens gentis.ſit.eſt ab vno pꝛincipio oꝛta multitudo· vel ab alia natione ſᷣm ꝓpꝛiaʒ collectionẽ diſticta.vt Gręecię Eſie. Di/ cta gens ꝓpter generationes familiarũ/a * — gignẽdo.ſic natio a naſcẽdo. Gẽs gen ẽ natiõis vel familię · vt claudię. iulię Gens ad qualitatem refert᷑ vt pomipecoꝛis.Et nota ꝙ gens iuenit᷑ ĩ eodẽ ſenſu · in qͥ gen/ tilitas. DHñ in actibo aploꝝ.Ecce conuer/ timur ad gentes. Et in euangelio. In viã GGeneñn ne abierittites. = entilicus. ca. ci. pe. coꝛ. i. de gẽtibo exiſtẽs vel ad gẽtiles ꝑtinẽs:⁊ vꝛ a gentilis. Gentilis.lis.ↄ.t.⁊ ̊ le.vꝛ a ges.Et ſũt gẽè/ tiles ꝓpꝛie· qͥ nec circũcidunt᷑vt iudęi.nec bapticant᷑.vt chꝛiſtiani.Hñ⁊ gẽtiles oi/ cũt· q tales exiſtũt· vt ſut geniti · Bʒ chꝛi/ ſtiani nõ ita ſũt vt fuerũt geniti:quia ſunt baptiſati. Similit᷑ ⁊ iunde mutant· q; cir/ cũcidunt. Iñ gentilitas. tatis.i.collectio gentiliũ · vel ꝓpꝛietas qᷓ aliq dicitur gen/ tilis.?⁊ gentilicus.ca. ld. . Gentos.i.decẽa cõponit᷑ cũ bisa dicit᷑ vi/ inti · qi biginti.? cũ tris.⁊ dĩ triginta ⁊c. enu. neu. ge. in ſingulari ideclinabile · Rin plurali genua · genuü·nibo. Et ſunt genua cõmiſſiões femoꝝ ⁊ cruꝝ:dicta a gena.nę eo ꝙ in vtero ſint genis oppoſita.ꝗbi enĩ coherent ſibi:q; infans in vtero caput te/ net inclinatum inter genua. Genuin.na.nũ.i.naturalis.Et h̊ genuinꝰ ni.i, dens maxillar.. etiã qlibet dens põt dici genuin·a genio. uł a gigno.q; natu/ ralit᷑ gigni habet. Oñ Perſius. Et genui⸗ nuü fregit in illiis. — Genẽ. ner..n. t. plura ſigt.pᷣ enĩ ſiẽt pncipiũ generatiõis. vt Romulus fuit pꝛincipiũ romanoꝝ. Itẽ gen ſumit᷑ ꝓ multitudine ab vno pncipio deſcendente vt romani ſunt vnũ genus. Itẽ dꝛ loc naſcẽdi. Itẽ ſumit᷑ p parẽtela · vt Ile ẽ ð genere meo. Itẽ eſt oiſcretio ſexus. Itẽ ſigt mateniem vel eſt generalis cõditio ꝓpꝛietatł vt Iſte vulgo vĩ· gerino⸗ arboꝛes ſũt eiuſdẽ generis.Itẽ dicit᷑ vnũ de quĩq; vniuerſalibo. deſcribit᷑ ſic: Ge/ nus eſt· qð pdicat᷑ de pluribo vifferẽtibꝰ ſpecie in eo qð quid. Itẽ capit p accidẽte artiũoꝛationis. eographus.phi.m. ..i.terrę deſcriptoꝛaa dĩa geos.craa graphus.ſcriptoꝛ. Iñ hęc geographia.phię.i. terrę deſcriptio. eomatia. tię.f. p.i. diuinatio ꝗ fit in terra dĩ a geosqð eſt terra.⁊ mãtia diuina/ tio. Et nota ꝙ oemones expꝛeſſe iuocati aliqñ futura ꝑnũciãt ꝑ hoĩes vinos· ſicut Tarreptitijs patet.Et h̊ vĩnatio ſit ꝑ phi/ tones. Qñq; vo futura pnũciant ꝑ aliq̃s figuras vel ſigna/ꝗ ĩ rebus inaĩatis appa/ rent in aliqͥ coꝛpoꝛe terreſtri:· puta vngue vel ferro · aut lapide polito.⁊ vocat᷑ geo⸗ mantia· Si aũt in aqua.hydromãatia.Si aũt in aere: aeromãtia.Si at ĩigne py/⸗ romãtia. Si aũt in viſcerib aĩaliũ imo/ latoꝝ in aris demonũ:vocat᷑ auruſpiciũ. Geometer. vel geometra.i.terrę menſoꝛ. Geometria.trię.i.mẽſuratio terrę. Ge eniʒ terra:metron gręce menſura vicitur. Geoꝛgicus.ca.cũ.ꝑe.coꝛ.i.agricultoꝛ: uł de 8 6 cultura terrę tractãs. Oñ liber Dirgilij in titulat Liber geoꝛgicoꝑi.de cultura terr bᷣm Hug.. Papias vo dic: Geoꝛgia trę opa vel cultura. Jñ ⁊ geoꝛgicũ carmẽ· de terrę cultura factuʒ. Geoꝛgicusruſticus operarius terręruſticanuus. Gerara.rę.⁊ geraris ĩ plurali oꝛ Geñ.20. Et ẽ gerara pe. coꝛ puintia vbi Berſabee oppidũ cõſtat Oñ luroꝛa.Saphaciam gerarã quos liber iſte notat. Gergeſeus filiꝰ Chanaã. A quo gergelei. Gereon.onis.fuit rex hiſpanię tricoꝛpoꝛ · qð nihil aliud fuitniſi ꝙ fuerunt tres fra/ tres tantę concoꝛdię vt in tribo coꝛpoꝛibo· q̃ſi vna ala eſſet. Del quia ille habnit tria regna.Hꝛefuit enĩ H˙.alericę maioꝛi: Ba/ lericę minoꝛi.⁊ Ebuſo . ſcilʒ his tribo inſu⸗ lis: ⁊ ideo fictus eſt eſſe tricoꝛpoꝛ. Germania. nig.f. p. terra diues pplis ima/ nibus. dẽ a gigno immania.Oñ ꝓpter fęcũditatẽ gignendoꝝ pploꝝ imaniũoi/ cca ẽ germania. Et ſüt duę germani⸗. ſcilʒ ſuꝑioꝛ iuxta ſeptẽtrionalẽ oceanũ. Infe-⸗ rioꝛ circa rhenũ. Oel oꝛ germania qſi ge/ rens imania.qꝛ plurimũ abũdant ibi coꝛ/ poꝛa imania hoiuʒ.⁊ imanes nationes ſe⸗ uiſſimis ouratęfrigoꝛibo. Quę moꝛes ex ipſo cęli rigoꝛe traxerũt · Feroces aĩo ſũt ibi hoies.⁊ ſꝑ indomiti ·raptu venatuq; vinéẽtes. Moꝝ plime gẽtes varie armis diſcoꝛdes habitu-linguis oiſſone. oꝛi/ gine vocabuloꝝ incerte. Iñ german'.na. nuũq germanicusca. ci.i.de germania ex/ iſtens· vel natus. Et hinc germanicus.ci. quida cęſar.ꝗ germaniã deuicit vel q; eo anno nat c qͥ pater eiꝰ germaniã deuicit. Germanus.na.nu.vicit᷑ a genitrix.⁊ mano as.Hꝛope qͥdẽ germani vel germane di⸗ Ciit᷑ q vel g habet eandẽ matrẽ ſ̊ viuᷣſos atres. i. ab eadẽ genitrice manantes. Et hinc quoddã genus anatũ vicũt᷑ germa⸗ nęquia plus cęteris diligant? nutriant fratres. Germani etiã vicũt᷑ qui babent eundem patrẽ eandem matrem. Germen.inis.i.ſurculus pᷣgnãs/vel botrus qui exit a ramo: vel radice turgeſcendo.i. initiũ floꝛis.? dĩ a gigno. Et germẽ dicit ſemẽ. Del vdicit᷑ a gero.ger.. Jñ germine nea. neũ.de germine exiſtens vel ad ger⸗ men pertinens. Geron onij.vel geronta.tę.i.ſenex. Iñ ge/ ronteꝰ tea. teua gerõticus.ca. cu.i. ſenilis. Gerotecomiũ.mij.n.s.i.hoſpitale/loc' ve/ nerabilis · in quo paupes ꝓpt᷑ ſenectutẽ ſola infirmi hoĩes curant᷑i paſcunt. Gerra. rę.ſ.p.i.nuga uł ineptia⸗ dĩ a gero ris. Et gera eſt piſcis inſipidus: nullius ſapoꝛis. In plurali ꝓo adhuc aliud ſigt: Maã gerrę raꝝ vicũt᷑ ſepes ferreę circa al⸗ taria choꝛos. Inde gerratus.ta.tumi. gerris circũdatus ⁊ ſeptus. Eer a. ſe.f. P. i.baltea dẽ a gero.ris. Gerulus.la. lu.qͥ gerit.i.baiulus. poꝛtatoꝛ· ſomarius:iumentũ: dicitur a gero geris Gerula. nutrix.poꝛtatrixa iuenit᷑ H̊q nomẽ ſubſtantine poſitũ in quolibet genere. Gerundia vel gerundiua.oicunt᷑ quędam noĩa quę gerunt oĩmodã ſigtione ſuoꝛuʒ verboꝝ. Et inſupꝑ ſi veniũt a vbis actiuis vel colbus vtrãq; gerũt ſiãtionẽſcilʒ ac⸗ tiuã paſſinã:bm Bug. Iin dicũt ꝙ ge⸗ rundiũ deſcendita verbo actiuo/paſſiuo- ⁊ ĩpſonali.neutro cõi.⁊ deponẽti. Et ſi de/ ſcẽdit a ꝓbo actiuo/expoĩt᷑ ꝑ vbũ actiuũ. vt Magiſtꝝ legendũ eſt DHirgiliuʒ. Si yo deſcendit verbo paſſiuo . debet ex/ poni per paſſiuũ.vt Magiſtrũ honoꝛan/ du eſt g viſcipnlis.i.magiſtruũ dignũ eſt honoꝛari a diſcipulis. Geſa. ſe.l. p.eſt genus armoꝛuʒ. qð gallice Dicltur giſarma.vel ceſa.ſę. a cedendo. Et geſe · vel ceſe gallon. pila romanor ſariſſe mocedonrnun. Geſſemani interpꝛetat᷑ villa pingniſſima. Gelſen · loc egyhti in qͥ habitauit Jacob. Geſtatoꝛiũ.rij.illud in quo aliqͥd poꝛtat᷑ vt feretru: vicitur a geſto. ſtas. Geſtiuncula.culę.diminutiuũ.i.parua ge⸗ ſtio· vel res aliqua minung. Geſtoꝛiũ.rij.n. t.i ferculum.⁊ dẽ a gero. Geſtuoſus.ſa.ſũ.i.flexibilis.⁊ diuſis mo⸗ dis agitabilis. Iñ geſtuoſe· aduerbiiñ.i. agiliter. flexibiliter hęc geſtuoſitas.tat. Geſtus · ſta. ſtũ.i.factus.poꝛtatus.admini/⸗ ſtratus. Et h geſtus. tus. tui. iact': ul coꝛ⸗ poꝛis agitatio. Inuenit᷑ etiã hoc geſtum geſti. pꝛo actu. Getę.i. gothi · poſt getuli victi. Getulia. lię.F.p.ꝗdã tra. Minc getulus.ł . lũ.nomẽ gentile.a quo getulic.ca.cũ. Et er e piſcatoꝛes nõ habet. ante 3 Gibberus. ra.ru.qui ſarcinę nimis icubit. ſed ſuccũbit dicit a gibber. Gibbus.bi. m. s.ięſtruma. Sed ſtruma eſt tumoꝛ in pectoꝛe. Gibbus in poſterioꝛi· ſcilʒz ĩ doꝛſo. Hñ Juuenalis. SBStrumoſuʒ atq; vtero ꝑiter gibboq; tumentẽ. Inde gibboſus. ſa. ſü. q habet gibbu ſicut ſtru⸗ moſus·q habet ſtrumꝗ.⁊ cõꝑat᷑. Iñ gib/ boſe.ſius.ſime.adua hęc gibboſitas.tatis Itẽ a gibbus h gibber huiꝰ gibberi · qui habet gibbũ · vel potius ipſe tumoꝛ.ſcilicʒ idẽ qð gibbus Iñ gibberoſus.ſa. ſũ. qui habet gibben · qui pluribo tumoꝛibo one/ ratur. Quidã tamẽ ponũt vifferentiã int gibbus? gibber. Dñ. In doꝛſo gibbus. in pectoꝛe gibber habetur. Giganteus.tea.teũ.a gigas vꝛ.. Dñ Mu/ meri.ʒ. De genere giganteo. Et pdupe. Vnde Ouidius. Jãq; gigantes iniectã faucibus ętnã.Tranſierunt ?7c. Gigantimachia. chix.f.p. i. pugna gigan/ tiũ aduenſus deos.⁊ dicit᷑ a gigas.⁊ ma/⸗ chia.i. pugna. Gigas. gantis. ..t. vꝛz a ge. qdð eſt terra. et gigno. vel genitus.q̃ſi gegãtes.i.de tera geniti. Del dicunt᷑ gigantes ·qſi gegines i. terrigenes: qꝛ filij terrę fabuloſę dicunt᷑ fuiſſe. Ge enĩ terra· gignes genus dicit. Gillo. vide.S. gello. Gymnas.is.i.pugnaluctacurſus. Dĩ a gymnos.qð eſt nudus.qꝛ ſolent nudi ex/ erceri in talibusludis. Iñ hoc gymnaſiũ ſiji. gymnas· vel locus in qͥ fiebat. Ante eni in loco alieno certantes cincti erãt ne u ſrv u ſach akmun nns mign „ Nanehi 4 * Eoſn SA ₰ AArlle Kce . e AKNsl u⸗ ₰ Gnoda⸗ . 5 msind limmeſt en . X bammon, ni de latſu, 1 ng cit oar 5 1 NN W Ws urzt gon ns.AN/ Rtene Naur sN. ni 1 4 ud / mnii 1 Wr neratn nudaret poſtea relaxato cingulo repente pꝛoſtrat exaiatus eſt qͥda curſoꝛ:quare exoↄalij decreto archonipomenes vt nudi deinceps exercitarẽt᷑ ꝑmiſſum eſt.Ex illo deinceps gymnas ⁊ gymnaſiũ victũ eſt a nuditate· q; iuuenes nudi exercent᷑ ibi· vbi ſola tantũ verenda cooꝑiebant᷑.Et hinc facta tranſlatione ·ſtudiũ ſcholariũ. magiſtroꝝ vicit᷑ gymnas.⁊ locus ſtudij dicit᷑ gymnaſiũ. qñq; ipſum ſtudiũ·qꝛ ſicut in paleſtra coꝛpusſicĩ ſtudio animꝰ exercet. Et hinc accidit vt oiuʒ ppᷣe artiũ exercitiũ · vel loc exercitij gymnaſiũ di⸗ catur.vt ſchola.Et vt dicũt quidã·gym/ naſiũ grece · exercitiũ vocat᷑ latine. Et hiĩc gymnaſiũ oꝛ generalis loc exercitioꝛũ: ãa balneaa loca ſcholariũ curſoꝛũ ·et athletaꝝ·gymnaſia ſũt.quia ibi hoĩes in ſui artis ſtudio exerceantur. Gymnaſiarches.chis.pꝛincips in gymna/ ſio dẽ a gymnaſiũ.⁊ archos pꝛinceps. Gymnaſiolu.li.i.paruũ gymnaſiũuł puuſ locus ſtudij:vel paruũ ſtudiũ. Gynnaſiſta. te coĩs ge. luctatoꝛ paleſtri⸗ ſatoꝛ dicit᷑ a gymnas.vdois. Gymnia.nię.f.p.i.exercitiũ · quod fiebat in ymnaſio. Meęc gymnitia.nię.idem. Eywmnicug cared. dĩ a gymnas. vt Gym/ nicus ludus. Et eſt gymnic ludus velo/ citas viriũ gloꝛia. Cuiꝰ qͥnq; ſũt genera ſcilʒ·ſaltus/curſus/iactus:virt᷑ luctatio. Gymnos gręce latine dĩ nudusa vertit᷑ in latinũ.⁊ dicit᷑ gymnus.na.nũ. 7 „ Gymnoſophilſta.ſtę.ↄ.p.i.doctoꝛ· vel ma⸗ giſter ĩ gymnaſio dꝛ a gymos.⁊ ſophi⸗/ ſta. Et ide gymnoſophiſtę victi ſũt qdã philoſophi/qͥ nudi ꝑ opacas indię ſolitu dines ſolebãt philoſophari adhibentes tm̃ genitalibo tegmina ad modũ iuuenuʒ q nudi exercebant᷑ in campo. Hñ Miero/ nymus in epla ad Paulinũ capło.pᷣ. Ht gymnoſophiſtas⁊ famoſiſſima ſolis mẽ/ ſam videret in ſabulo. Gyne grece latine mulier vicitur. Gyn eceũ.pe. acuta · eſt locus vbi multę mu/ lieres ↄueniũt.vel eſt lupanar·vel textri/ nũ.qꝛ ibi multitudo feminaꝝ ad meretri/ candũ vel ad opus lanificij exercendi cõ/ neniũt. Iñ gyn cęarius.ria.riũ.qͥ vtit᷑ vel tzeſt gyn ceo · vel texoꝛ in gyn ceo. Gynecęarijſunt qͥ pannos imꝑiales texũt inſerendo·ſericum aurũ. Gyneceũ · etiã dꝛ locus vbi hec fiunt. vt. C de murileg. ⁊ gynecea. lixxj. Gingina ne· eſt caro vbi dentes gignũtur 1 dia gigno.gnis · eo e ibi vẽtes gignãt Iñ ginginari ria.riũ.qð ad gĩginã ꝑtiet Gion locus eſt· vbi Galomon fuit iunct. Gipſum.pſi.neu.ge.cognatũ eſt calcia eſt nomen grecũ. Iñ gipſeus.pſea.pſeuʒ.de gipſo exiſtens vel ad gipſũ ꝑtines.Et gi⸗/ pſo.ſas.i.gipſo linire. Inde gipſatus.i. gipſo linitus. Giraculũ. li. eſt illud c quo pueri ludunt. qð in ſumitate cannę vel baculi voluitur ⁊contra ventũ cum impetu defert. Girgillus li.m.S.dẽ inſirumentũ feminaꝝ. qð alio noĩe dꝛ volutoꝛiũ: dꝛ a girus.ri. q]ä vertendo in girũ inde fila deuoluũtur Filũ eni de colo vucit᷑ ĩ fuſũ ·a fuſo in ala⸗/ bꝛum vel traductoꝛium · ab alabꝛo in gir/ gillum vel deuolutoꝛiũ · a girgillo in glo⸗ micellũ.a glomicello· in pannũ · a panno in telã. Iteʒ girgillus eſt lignũ mobile ex quo funis in puteũ cum ſitula oimittit᷑ ad hauriendũ aquam. . Giroua gus.ga.gũ.i.erroneus inſtabilis· circũcirca vagans. Girus.giri.m.s.⁊ hoc girũ giriiuenitur.i. circuituscuruuscoꝛona.circulus. Git · eſt genus leguminis ſimile cimino in quãtitate. ſ̊ nigri coloꝛis.⁊ in pane dul/ coꝛando ſpargit᷑.vt vieit glo. Iſaię.27. Del vt dicũt medici: Git calidũ ſiccũ ẽ in ſecundo gradu.Et eſt git herba · ꝗᷓ inter frumentũ oꝛit᷑.⁊ ſemẽ nigrũ quaſi trian/ gulũ facitaliquantulã habens amaritu/ vinẽ ꝓtutẽ habet diſſoluẽdi cõſumẽdi. G ante A. Glabellus.la.lũ.i.nudꝰ.ſine pilis. Iñ H̊ gla bella. lę. gna capitq; nuda eſt ⁊ ſine pilis. Glaber . bꝛa.bꝛi.i.lenis facie·imberbis.ſine ilis curioſus:nudus vel timoꝛoſus. Oñ lug de ciui. dei. Glabꝛos inqͥt aut male barbatos videmua. Glabꝛio.bꝛionis.maſ.ge.i.caluꝰ.nł imber/ bis · vel timoꝛoſus/ K dicit᷑ a glaber. Glaciecula.lę.i.parua glacies. Glacies ei· oꝛ quaſi gelaquiesi gelata aqᷓ ⁊ dꝛ a gelua aqua. Iñ glacialis.⁊ hocle.i frigidus glacie plenꝰ. De glacie vic Do/ natus. Mater me genuiteadem mox gi/ gnitur ex me. “M Gladiatoꝛ.toꝛis.m.t.ĩ qͥ gladio dimicat. Et eſt nomen cuiuſdaʒ officij quod olim romę exercebat᷑ in arena. Iñ hbęc gladia/ tura.rę.qrs illa/uł ludꝰ lle Et glaangto W 2 ria. riũ. qð ptinet ad gladiatoꝛes xel q exerceta gladiatoꝛe. DOñ gladiatoꝛiꝰenſis i.enſis gladiatoꝛis.⁊ gladiatoꝛius ludus q exercetur a gladiatoꝛe. Gladius.ij.m. s.i.enſis pugio mucro vel ſpata. Gladiꝰ tñ generalit᷑ oꝛ. Enſis ĩ plio S8Sʒ enſis ferrũ tmẽ·gladiꝰ vo tot. Nꝛo⸗/ pꝛie aũt gladiꝰ oꝛ q̃ſi guladiꝰqꝛ gulã vi⸗ uidit. Ma cętera mebꝛa ſecuri magis ſolẽt truncari.̊ gladio collũ tma ad h̊ pꝛimuʒ factus eſta ẽ etymologia.Et ſcias ꝙ mu/ cro· enſis· ſpata·ſunt ſynonyma. Iñ gla⸗ iolus.li.paruus gladiꝰ.Oladiolus etiã dr ꝗdã herba·qꝛ ſit folijs gladio ſilis · tirſo cubitali:floꝛibus purpureis. Glandicula.lę.i.parua glans.Et coꝛ.e. Glandioſus.ſa.ſũ.i.glandibo abundãs. Glandula.lę.f.⁊ H̊ glandulũ.li.idẽ ſcilʒ pars inteſtinoꝝ· vel nodus qͥ ſub cute na/ ſcitur ex humoꝝ abundantia:⁊ coꝛ.pe. Glans.dis.f.t.eſt fructus quercuũ.Glan/ des etiã dicũt᷑ maſſę plũbeę factę ad mo/ dũ glandiũꝗq ꝓijciuntur cũ fundis. Glarea.reę.i.argilla/ſcilʒ terra humida.vel lapilli parni quos flunius trahit. VPnde a dnr ſuper glaream. Glaucoma.matis qð antiqͥ dicebant hęc glaucoma.mę.i.macula in oculo· ułnebu⸗ la.vel caligo oculoꝝ.⁊ obſcuritas.Dnde Plautus. Glaucomã oculis ſubijciemus eũq; ita faciemusut qð videt ne videat. Glancus.ci.m.s.dꝛ quidã piſcis.⁊ dicit᷑a glauci ·qð gręci dicũt albũeo ꝙ ſit albo. Iñ glaucus.ca.cũ.i.ſplendidus.vt oculi glauci.i.ſplendidiihabẽt enĩ candoꝛẽ ad/ mixtũ viroꝛi. Et glauc.ca.cũ.i.ſubniger. Eſt en glaucus coloꝛ ferrugine ſubniger Et glaucus viridis? flauus. Glaucus g albus.ſplendidusſubnigerrubeflanus viridis dicit᷑. e glauc dicit᷑ albus vel ſplendidus: vel flanustractũ eſt a gręco. vo glaucꝰ dicit᷑ viridis · vel ſůniger tractũ ẽ a Glauco · q dĩ deus maris. QDRã coloꝛ maris viridis ſubniger eſt. Inde laucitas. tatis. hęc glaucedo. dinis. leba. be.f. p.i. vurus ceſpes cũ herba.⁊ dẽ a globus . qꝛ ſit quaſi globꝰ. Iñ H̊ glebula le.⁊ H glebella.lę.oimi.a gleboſus.ſa.ſũ.⁊ inde gleboſitas. tatis. Item a gleba hie glebo bonis.i. ruſticusaratoꝛ. lyceriũ.ſ.s.ꝓpꝛiũ nomen mulieriscauſa adulationis ⁊ blandimenti:quadã dimi/ nutione impoſitũ· vt mea glyceriuʒquaſi mea dulcicula. dicitura glyi.· Glyci vel glycon grece· latine dicit᷑ oulce. Glirius.rin.riũ: gliricus.ca.ci.i.ſtupidus toꝛpẽs ·ſomnolẽtusqͥ multũ doꝛmit. Gli/ rius.ria. riiætiã dẽ de glire factus. vel ad lirem pertnens. Glis · gliris · quoddã gen muriũ/qð multũ doꝛmit.⁊ dicit᷑ ſic· quia ſomnꝰ facit glires pinguesa creſcere.Cota enĩ hyeme doꝛ⸗ miunt quaſi moꝛtui exiſtuntęſtate reui/ uiſcunt.⁊ dr a gliſco.ſcis. ¶quo etiã glis gliſſis icarduusq aliter vẽlapa. Stema gliſco. ſcis. dĩ ̊ glis.tis.tra argilloſa DPñ Glis aĩal · glis terra tenax · glis lapa vo⸗ cat᷑. Ris pꝛimũ ·glitis tenet altera·tertia gliſſis. Ais aĩal·tis fra tenaxſis lapa vo⸗ catur · Hic aĩal.hęc terra tenax· hoc lapa vocatur. Sic genus nomen cognoſcit ⁊ genitiuus. Itẽ a gliſco. ſcis. hec glis gli⸗ vis.i.mufa panis· vel vini. Gliſſoſus.ſa.ſũ.i.lapoſus:ułlapa:ſeu gliſſe plenus.⁊ dicitur a glis.gliſſis Gliteus.tea.teũ.i.terreus.⁊ d a glis tis. Glitoſus.ſa.ſũ.i.argilloſus.⁊ dr a glis.tis. Globus. bi. m.s.⁊ H̊ glomus.mi.⁊ hoc glo mus. meris.differunt. Glomus.mer eſt coadunatio? glomeratio filoꝝꝑ Glomus mi.illud idẽ· vel circulus. Globus vo eſt aliarũ rerũ coadunatio ⁊ cumulus.Camẽ ꝓpꝛie dẽ globo qðdlibet ſolidũ rotundũ: ſcilʒ ſolida rotunditas habens tres eq̃les vimẽſiones.vt mundus. Dñ mũdus dẽ Pꝓpe globoſus ul globat. Dñ Martialis Mundus genitus ex quattuoꝛ elemẽtis Idẽq; totus ĩ modũ ſpherę globat. Iſf̃ loboſus.ſa. ſũ.⁊ ↄꝑat᷑. Iñ globoſitas.tat § loꝛia.rię.i.frequens fama cũ laude.⁊ di a darus.quaſi claria a frequẽtia daritatis vel dicit᷑ gloꝛia·q̃ſi glaurea.i.gerenslau⸗ reã. eſt etymologia. Iñ gloꝛioſus.ſa·ſi. ⁊cõꝑat᷑. Iñ gloꝛioſitas.tatis.Et cõponit ingloꝛioſus.ſa.ſũ.qͥ eſt ſine gloꝛia.i.triũ/ his.⁊ ingloꝛioſus:imemo: gloꝛię. loꝛiola.lę.viminutiuũ.i.parua gloꝛia. putridũ. Onde. Glos ris flos eſt. b glos glotis fęmina fratris. Glos gloſſis lignũ vetus eſt de nocte ſerenum. Gloſa. ſe. d a gloſſa qð ẽ lingua Et viſtat inter cõmẽtũ · gloſam · trãſlationẽ. textũ Cõmẽtũ expoſitio ẽ ꝓboꝝ iũcturã nõ ↄſi/ derãs. btm̃ ſenſũ · deſeruit enĩ expoſitioni ſnię alicuius libꝛi ⁊ nõ cõſtructioni litterę Accipit tamen qñq; cõmentuʒ largius Glos glon..f.t.i.cognata · ſcllʒ vxoꝛ fratris ßglos gloꝛis.i.flos.ſ glos gloſſis.ẽ lignũ ſ ſnten uapſ nensl ſtmn rrſ ulen nseb Mpolt edenl lnics unt⸗ n Wiran ained Mſen⸗ en glu Uenem sahrd⸗ l a E iighats, liocgo⸗ Lanmneneſt Gos cbuspoſ misn notizſſt Mnis nchnins Wsr i en icpt uul ni⸗ i Nofuns ſeiſgin ßo Plulyn ſaom nilttent rgns * ſcilʒ p quolibet libꝛo tũc ſic viffinit᷑ Cõ/ mentũ eſt pluriuʒ ſtudio vel doctrina in mente habitoꝝ in vnũ collectio. Gloſa ẽ expoſitio littereę ipſius ſnię:quę nõ ſoluʒ ſentẽtiã · h etiã vᷣba attẽdit. Bel gloſa dꝛ expoſitio ſentẽtię litterã cõtinuãs ⁊ expo/ nens. Oñ vꝛ gloſa · quaſi gloſſa.i.lingua· qꝛ tanqᷓ; lingua doctoꝛis adeſſet ⁊ exxo/ neret · ſic litterg exponendę inſiſtit.⁊ ſenſũ enudleat. Crãſiatio/eſt expoſitio ſentẽtie aliã linguã.TCextus eſt liber ipſius do/ ctoꝛis cõtinẽs tractatũ ſine litterę vel ſnię expoſitione. Et a gloſa vꝛ H gloſula.lę.i. ꝑpua gloſa.⁊ gloſarius ria.riũ.qui gloſat· vel q; gloſatur. Gloſſa.ſę.illingua.⁊ ꝓduẽ pmã. OHñ. Vſſe caret gloſſa. ꝑ quã frangunt ⁊ oſſa.Inde gloſſula.i.parua gloſſa. 2 Gluten.tinis.n.t.eſt fra tenax vtilis ad cõ/ pages nauiũ alioꝝ vaſoꝝ:qð ⁊ bitumẽ- inis vẽ. Iñ glutineus.nea.neu.i.de gluti/ ne exiſtes · vel ad glutẽ ꝑtinẽs.⁊ glutino/ ſus. ſa.ſu.i.plenus glutine:vel tenax. Glutini.ni.n.s.dã quicqͥd cõiungit · ſcilicʒ vinculũ. Iñ hoc glutinariũ.rij.idẽ. Mꝛo/ pꝛie tamẽ glutinũ · ẽ illud tenax · qð fit de glutine ad aliqͥd liniendu.⁊ coꝛ.ti. DHnde in Turoꝛa. Inuiſcat limus ſic? ex glutino quodam. Gluto.onis.m.t.i.leccatoꝛ:vel deuoꝛatoꝛ. G ante Nuel D Gnarus.ra.ri.i.ſciens·peritus.doctus.ſcilʒ qiu ex arte ſcit qualiter aliquid fiat vel ſit faciendum · vel qualiter fieri debeat:ſiune illud faciatſiue nõ.⁊ dꝛ gnarus ꝓ narus. ⁊ apponit.g.per pꝛotheſim. Gnatus gnati.i.filius:quaſi generatus Et hec gnata.i.filia:quaſi generata. Gnauus.ua.uũ.vicit᷑ p nauus.⁊ apponit᷑ ibi. g. per pꝛotheſion. Gnidqus. oi. gnido inſula eſt. de qua ct. 27 Et vix deueniſſemus circa gnidum. Gnoſtici·quidã heretici qͥ ꝓpter excellẽtiã ſciẽtię ſe ita appellare voluerũt.Miam na/ turã dei eſſe finguntdeũ autẽ eſſe bonũ ⁊ malũ ſuis dogmatibus fingentes. Golgotha ſyrũ eſt:: interpᷣtat᷑ caluaria·nõ ob caput . vel caluitiũ Adę. qð mentiunt ibi ſepultũ. ̊ ob decollationẽ oãnatoꝛu. NVñ Joãnis.i ? Hebꝛaice golgotha. Goliardi·bufonesioculatoꝛesidem ſunt. Golias.lię.ppꝛiũ nomen cuiuſdã philiſtęi quẽ intfecit Pauid Oñ TRuroꝛa.Exigu⸗ magnũ vicit puer ille Goliam. Gomoꝛ menſura eſt antiq continẽs quiq; ſextarios. Goꝛgon · interpꝛetat᷑ terroꝛ. Goꝛgones.quas fingunt poetę meretrices fuiſſe crinitas ſerpẽtibo· ꝗ ſe aſpicietes cõ uertebat in lapidẽ habentes vnũ oculũ· quo iuicem vtebant᷑. Fuerũt vo tres ſo roꝛes·ſcilʒ Stennio· Euriale.? Meduſa vniꝰ pulcritudinis: Phoꝛcynis filię vniꝰ oculi:quo ita ſxectatoꝛes ſtupꝑefaciebant · vt etia vertere eos putarent in lapides. Goꝛgones dicte quaſi geoꝛge.i. tre cul⸗ trices: nam ge terra/oꝛge cultura dꝛ. G ante Gꝛabatü.ti.n. S.i· reclinati capit ſuſceptio. ⁊ videt᷑ cõponi ex gra qð eſt caput.⁊ ba/ tin· qð eſt gradus·ſcilʒ ad qð gradumur vt ibi caput reclinemus. Genus lecti ẽ.⁊⸗ ꝓdudi penł. Inuenit᷑ etiã hoc grabatũ.po. coꝛ/ p gremio. Dñ. Oꝛo gremio grabatũ · o lecto pone grabatũ. raculus.li.auis quędãvicit᷑ a garrio.is Eſt enĩ loquaciſſimũ genus aĩalis: voci/ bus inpoꝛtunũa coꝛ.cu. Gꝛadale.lis.dꝛ a gradus:q;ꝛ gradatim ca/ nitur poſt reſponſoꝛiũ·pᷣm Mug.. Quidi tamen dicunt graduale. lis. Gradarius.rij.i.palefredus: dꝛ a gradus Et ẽ equus mollis inceſſus ſine ſuccuſſa/ tura innitens incedens. Et gradarius· ria.riũ.quod fit gradatim. GOꝛadatiocoloꝛ rhetoꝛicus eſta ſit c dep/⸗ cedenti voce ſubſequẽs foꝛmat᷑quaſi ꝑer gradũ vocũ.vt Quid leuiꝰ fumo vel flã/ maflame·qͥd flamine· ventus/quid vento mulier.quid muliere· nihil. Gꝛadiuus.ui.i.mars:⁊ oꝛ a gradus:q gra datim incedit᷑ ad bellũ. Del gradiuus s gradin di/qð eſt vibꝛatio haſtę. Oel gra diuus dẽq̃ſi craton diuus i.potẽs deus. Gꝛadus.ous. oui. vẽ illud per qd aſcendit ad altare.vel ad pulpitũ:vel ad aliũ ſocũ Gꝛadus etiã eſt ſtatus.⁊ ꝓpꝛie dignitat. Et gradus ẽ iter oꝛdinatu. Iñ gradatim iꝑ gdus. Itẽ gradus 'm Goff.? Voſti. Iſũ.de conſan.⁊ affi.ẽ qdã habitudo ſiue diſtantia ꝑſonaꝝ ad iuicẽ conſanguitate T affinitate ſibi cõiunctaꝝfacta collatiõe ad cõem parentẽ. Del eſt vniꝰ pſonę vi/ ſtantia ad aliã in linea cõſan guinitat vt l.j. c ſe. S.vſq; ad.S. affinitatts. Gꝛãme. mes · grece latine vꝛ linen vſfi greel lI5 dicũt hoc grãma.tos i. littera Dñ Theo⸗/ dolus. Gꝛecoꝝ pꝛimus veſtigat grãmata Cadmus. Jñ grãmatus:qͥᷣ ſumit initiũ le/ endi· vel qui paginas legere poteſt. Brãmatica. cę. vel grãmatice. ces. oꝛ a grã/ ma · qð eſt littera·q̃ſi litteralis ſciẽtia ·non a pᷣma parte ſui.q; pᷣ tractat de lris.v p et/ fectũ · qꝛ efficit litteratũ. Dñ ſic deſcribit᷑: ꝓnũciandirecte conſtruendi gnara. vĩa genmio.nas.eo ꝙ germinet · ſicut ro⸗ bur oĩs lignicutis ⁊ ſꝑecies ·qꝛ ſit firmiſſi⸗ ma. Specialiter tame gramẽ eſt qdã her⸗ ba ꝗ naſcit᷑ ex humano ſanguine.Et etiaʒ qdã alia herba:ꝗ etiã moꝛtua recenti her/ ba renaſcit᷑.⁊ vulgo ita vocat.⁊ dĩ ſi qꝛ multũ germinãdo multiplicet᷑. Mel vꝛ a ſitu. ſcilʒ ab agro · q; plurimoꝝ agroꝝ ſit. PDñ ⁊ ipſũ gręci agreſte nuncupauerunt. Qñq; etiã iuẽit᷑ ꝓ radice talis herbę. Iñ gramineus.nea.neũ.qð totũ ẽ ex ꝗgmine· vl qð ad gramen ꝑtinet.⁊ ꝗninoſus.ſa. ſũ·quod gramine abundat vtlocus. Grandęuus.ua.ui.pe p.i.grandis euiſcilʒ ſenex? dĩ a grande.⁊ ęuũ.Nñ Innocẽtiꝰ lxxvij. viſ. QNuicũq; i ꝓbo grandęuꝰ zc. Grandiloquꝰ.qua.quũ.i.grãdia loquẽs. Grandis.dis.ↄ.t.⁊ h de.i.magnꝰ.Sʒ grã/ dis ad coꝛpus. Magnꝰ ad ainʒ refertur. ñ granditudo. oinis.⁊ H grãditas.taſj. t cõponit᷑ grãdis ꝑgrãdis:tamgrãdis qᷓ;grandis.i.valde grandis. Grandiſonus.na.nũ.i.grandia ſonans. Grandiuſculus.la.lũ.pe.coꝛ.i.aliquantulũ grandis. Grando.vinis.dĩ a granũ.ni.eo ꝙ ſimili/ tudinẽ grani habeat. Iñ grãdineus.nea. neũ grandinoſus.ſa.ſum. Granũ.ni.n.s.eſt generale nomẽ cuiuſlibet ſeminis dĩ a grandis:q creſcẽdo grãde efficit᷑. Per excellẽtiã tñ frumẽtũ oꝛ gra/ num Iñ h̊ gnuliũ.li: h̊ ꝗnellũ.li.vimi.Et H̊ granariũ.rij.locus vbi granũ reponit᷑. Gꝛaphia.phię.i.ſcriptura.⁊ dꝛ a graphos i. criptoꝛ. Itẽ gphius.phij h̊ graphiũ. phij.i.ſtilus cũ quo ſcribitur in cra. ꝛaſſatoꝛ. tor.m. t. qͥ mudeliter agit latro- pdatoꝛ:ſęuiens crudeliter.⁊ homicida. Gꝛates.tin.fę.ge.i.gratię. Sed grates deo agunt. Gꝛatia vο hoĩbus. Sed ſępe vnũ a alio ponitur. ꝛatia.tię.dĩ a gratis.Et eſt donũ.vel do⸗/ natioamoꝛ di gtia·q̃ſi gratis data. Iñ Grãmatica·eſt ſciẽtiarecte ſcribẽdi:recte ramen. inis.n.t.põt vici glibet herba. et beęc gratiola. lę.vimi.i.parua gratia. Iñ gratioſus.ſa.ſn.i.plenus gtia.Et dẽ ꝓpꝛie Klioſus ·qͥ plus vnicuiq; q; meret᷑ tribuit. Gꝛatuitus. ta.tũ.i.gratis datus.⁊ habit . Gꝛatus.ta.ti.tria ſigẽt. Naã gratus.i.ꝗtiaʒ ſeruãs·gratioſus/acceptabilis placitus. Et gratus.i.memoꝛ beneficij. Et gratus.i. remuneratꝰ. Et ꝓducit pᷣma. NDñ Dꝛatiꝰ. Gꝛata ſuꝑueniet quęnõ ſperabit᷑ hoꝛa. Gꝛauaſcellus.li.m. S.ialiquantulũ grauis. Gꝛauis.uis.ↄ.t:i̊ ue.dĩ a grãdis:quia q grandia ſut· guia ſolent eſſe. Et eſt graue de naturaᷣ guidũ de accidẽti.i.fcũditate vt Arboꝛ grauida pomis.⁊ mulier quida fętu. Itẽ graues dicimꝰ autenticos: vene⸗ rabiũes. Oñ cõtẽptibiles.leues dicimꝰ. Et ðꝛ grauis ꝓ cõſilio. cõſtantia:qꝛ non leui motu viſſilita fixa cõſtantię guitate conſiſtit. Iñ hęc guitas.tatis.i.firmitas venerabilitas maieſtas⸗ h̊ quedo.vinis. Gꝛauitas ex pondere aĩ ⁊ ſentẽtia cõſtat. Sʒ grauedo/vel guitudo coꝛpoꝛis ẽ.Itẽ quita hoĩs ętas ꝛ guitasꝗ eſt dedinatio a iuuẽtute in ſenectutẽ nec vũ ſenectusſᷣ iã nõ iuuẽtus.Ite grauis multa ſigt.Oñ. Pondus ꝑſona .vir.lectio·fſęmina pᷣgnãs Quodq; moleſtat᷑· dicit᷑ eſſe graue. Gꝛauiſonus.na.nũ. Gꝛauidicus.ca.cuʒ.⁊ Gꝛauiloquꝰ.q̃.quũ.i.ꝗuia ſonãsvicens: loquẽs.i.põderoſa:moleſtia:vehemẽtia. Gꝛecus.ci.fuit rex gręcię. Iñ hbec grecia. cig. ⁊ hinc gręcus.ca.cũ:⁊ gręculus.la.luʒ.Itẽ gręci diuiſi ſunt in quiq; partes. Quida dicũt᷑ attici·qͥdã boetes.qdã ęoles/quidã doꝛes· quidã iades. Hñ ⁊ linguę gręcoꝛũ . doꝛica.iadica. Gꝛemiũ.mij.n. s.i.ſinus.Iñ gremiolum.li. vimi: gremioſus.ſa.ſũ.⁊ gremiat.ta.tũ. qui habet gremii. 4 Gꝛeſſus.ſus.ſui.i.paſſus/vel pes.vel veſti⸗ giũ pedis dĩ a gradioꝛ. Iteʒ greſſus. ſa. ſu.participiũ. Giꝛeſſutus.ta.tũ pe. P. qᷓ magnos habet pe des. vel magnos facit greſſus. Gꝛex. gis.m.t.differt ab armẽto:q; armẽ/ tũ maioꝝ eſt aĩaliũ.vt equoꝝ·bon. Grex minoꝝ. vt capꝛaꝝouiũ. Gꝛillus.li.nomẽ habet a ſono vocis hic re/ tro ãbulat.terrã terebꝛatſtridet vociba. venatur eni foꝛmicã. Iñ hoc gnilletum. ti. locus vbi abundant grilli. Gꝛiphes.phis.maſ.ge.uł griphe.phes.eſt ciol qᷓdrupes. pennatũ. Süt eni griphe⸗ dicunt᷑ quĩq; ſcilicq · attica · boetica · eolica · i nan⸗ 4 un nla Ues Gln bin Wc Phe⸗ hale mkhh urdh ibe nlig Eckmn rid MWe nindcte zi i indnndo mmöns gn. „ mutau niol. Gae⸗ 5 „WV 6 . WNV, 4 „ nyyn glites ferę.⁊ ſunt in oibus leonibo ſimiles ſter alas ⁊ facies:qᷣbus aqͥlis cõueniũt.X⸗ multũ equos infeſtãt⁊ eis imicant᷑ adeo qꝙ; equitẽ armatũ cuʒ equo in ſublime ra/ piãt. Mlbm Remigiũ: Gꝛiphes ſt aialia terribilia? foꝛtia · ꝗ coꝛpꝰ habẽt leoninũ ·⸗ pedes aut ⁊ alas ⁊ roſtrũ vt aqla: iõq; ꝑ frã currũt vt leoneſ.ꝑ aera volãt vt aues Gꝛipus.pi.i.ſuꝑbꝰ.ceruicoſus. Vnde ca/ nes ſuꝑbos ignobiles gripos vocamꝰ. uia pꝛę cęteris ſuꝑbi ſunt. Golſus ſan i.i. rudis· villanꝰ. Iñ H groſſi⸗ tas. tatis: hęc groſſitudo.inis: H̊ groſſi/ cies.ei.Et hic groſſus.ſi.Et ſũt groſſi fic imaturę inhabiles ad comedendũ ꝓbe pꝛimitiuę·ꝗ ad pulſũ venti facile cadunt. Pñ Npod 6“. Sicut ficus mittit groſſos ſuos · c a vẽto magno mouet᷑. Gꝛucula.lę.diminutiuũ.i.parua grus. Gꝛuinus.na.nũ.qð pertinet ad gruem. Oꝛumus.mi.i.cumulus/aceruus:cõgeries. Iñ h̊ grumulus.i.in eodẽ ſenſu.Itẽ gru⸗ mus. vel grumul. oꝛ ager a tumoꝛe. Et H gruma. me. cruſta ꝗ fit iĩ lateribo dolij ꝓpt vinũ. In grumoſus. la. ſ.⁊ bęc grumoſi/ Sꝛũda.oę.f.p.i.inferioꝛ pars tecti capanę a qᷓ ſtillat aq̃. Iñ H̊ grudula.lę.dimi. Et H grudatoꝛin.rijidẽ qd grũda· uł qð ſtillat a grũda.vel ſuꝑ quod ſtillat. Et ꝑ cõpoſi / tionẽ · hec ſuggruda.vę.qð eſt int tectũ parietẽ· vel ipſa grunda. H Oꝛus · gruis.auis gdã.⁊ dĩ a ſono vocis. G ante B Guadia · debita cõſtitutio. Iñ guadiare.i. guadiã conſtituere:vel guadiã firmare. uardia feuda ſunt · quę cõſtituũt᷑ aliqb⸗ a cuſtodiã rei domini cõſtituentis. unardio:v ille cui talis cuſtodia eſt com miſſa Hl oꝛ guardianꝰ.qͥᷣ etiã ẽ ſuꝑioꝛ int fratres minoꝛes cuſtodiens conuentũ. Gubernio.onis.i.gubᷣnatoꝛ dꝛ a gubno· Guidagia · dicũt᷑ ꝗ dant᷑ p oucatu · vel cõ/ uctu ꝑ terrã alicuius:vt ſecurius vadat vSzʒ gabelle oant de ↄtractibo. vt de em⸗ ptione per emptoꝛem ⁊c. Gula. lę.ſ.p.i.anterioꝛ pars colli. Poſtioꝛ yo dꝛ ceruix.⁊oĩ a gala.qꝛ illa pars colli ſolet eſſe candida.vel dẽ a gutture. Inde guloſus.ſa.ſũ.i.leccatoꝛ.⁊ guloſitas.tatis Et coꝛ. gu. Oñ Auroꝛa. Cępas p manna turba guloſa petit. Gulo.onis.iK gulonusni ãbo /ꝓ leccatoꝛe. Gulus.li. genus nauigij pene rotundũ ad modũ gutturis Gumi.nen.ge.indecli.eſt lachꝛyma arboꝝꝑ · ꝗẽ qſi gutta.⁊ pᷣ gutta exit a ligno⸗ inde dureſt.⁊ fit gumi. Iñ gumoſus.ſa.ſũ. Gurdus.da.du.i.ĩept.ſtult᷑.iutilisiĩxoꝛ/ tunꝰa pcipue ĩ comeſationibo recipiẽdis Gurges.gitis.m.t ꝓpꝛie eſt locus altus et ꝓfũdus in flumine. Der tapinoſim tamẽ ponit᷑ ſeępe ꝓ mariiuł p loco ꝓfũdo ĩmari· quã tapinoſum ſolẽt etiã autoꝛes eleuare ꝑ adiũctionẽ epitheti iſtius: ſcilʒ magn T altus· vel vaſtus· vel cõſimilin.⁊ dicit gurges a guttur.qꝛ ẽ q̃ſi guttur fluminis Et coꝛ. pe.in gtõ Bnde Huidius de arte. Quo minime credis gurgite piſcis erit. Gurgulio. onis.f.t.quędaʒ pars in oꝛe · cui ꝓximũ ẽ rumen cuius meat ad os ⁊ na/ res ꝓtẽdit᷑habẽs viã quavox ad linguã tranſmittit᷑.vt poſſit verba collidere.ꝗtẽ gurgulio iuenit ꝓ quodã vermeqͥ come/ dit legumina·ſᷣ in hac ſigtione debet po⸗/ tius ſcribi per.c. Gurguſtiũ.ſtij.cella modica·uł dom pau/ peru· anguſta:ſecreta: tenebꝛoſa. DNel lo/ cus tabernaꝝ tenebꝛoſus vbi turpia con/ nuinia fiunt. Delvbi piſces mittuntur. vel rete piſcatoꝛiũ. ODñ Job. Jo. Nunquid implebis ſagenas pelle eius.⁊ gurguſtiũ piſciũ capite eius GBurgutinus.na.nũ.i.ad gurgitem ꝑtinẽs ⁊ dicitur a gurges.gitis.⁊ ꝓducit.ti. Guſt.ſtꝰ.ſtui.vnꝰ de qnq;ʒ ſenſibo coꝛꝑis. Gutta.tę.eſt aqua ꝗ ſtat ⁊ paꝝ fluit.Stil/ la vo ꝗ cadit·hinc ſtillicidiũ ·ſtilla cadẽs. Stiria eni gręcũ.i.gutta. Iñ dĩ ſtilla vi. Dü aut ſtat ⁊ pendet de teciᷣ vel arboꝛibo qᷓi glutinoſa gutta ẽ. Oñ gutta· q̃ſi glutta i. glutinoſa·a glutine· Dduʒ ceciderit ſtilla. Gutta etiã dꝛ qdã infirmitas Itẽ gutta eſt ꝗqdã ſpecies aromatica·ſuauis odoꝛis guſtus aut amariſſimi. vẽ alio noĩe aro/ mata Mñ. Eſt pluuie gutta ſpẽs vel aro⸗ matis extat. Dicit ſępe paſſio gutta foꝛe. Guttoſus. ſa. ſu.i. guttis plenus. Guttula. lę. diminutiuũ.i.parua gutta. Guttulus.li.quidã minutus piſcis. Guttur. turis.n.t.eſt pars colli.⁊ dĩ a gar/ rio. ris · quaſi garrur. q; inde garrit ꝓce/ dit: ꝓducit pꝛimã. Hñ Auroꝛa. MNuod guttur tranſit non cõperitur iii. utturna. nę. f. p.i.infirmitas gutturis.ꝗ ſolet cũ inflatione gutturis euenire. Iñ gutturnoſus.ſa.ſuũ.habẽs talẽ ifinnnate. 4 — * Wä Gutturniũ.nij.qdã vas aq̃tile ·ĩ inferioꝛi ꝑte ꝑfoꝛatũ:qð inferius deguttat aquã. Guttus.ti. m. s.genus vaſis vnguẽtarij ꝓ bꝛeuitate a gutta vict. Iñ h̊ guttũ.gutti vnguẽtũ ĩ eodẽ repoſitu.VDñ Juuenalis Mõ oppoſito pauid tegit ĩiguina gutto. Guua · vel guina.vas vitren·ulł cucurbita qð ventola dꝛ.⁊ videt᷑ dici a gula:quaſi guloſa in ſanguine accipiendo. Papias vo dicit: Guua vas vitreũ ꝗq a latinisa ſimilitudine cucurbitę vetoſa vocat quę aĩata ſpiritu ꝑ igniculũ in ſuꝑfſiciẽ trabit ſanguinem. H aonte 21 Abel · interßtat iuſtus· ulluctꝰ. b qũᷓᷓ noie ꝑfigurabat᷑ occidẽdus. Idẽ ⁊ vanitas· q cito ſolutus vel ſublatus eſt ſubtractus. Habena.nę.f.p.i.loꝛũ ⁊ retinaculuʒ freni.⁊ dꝛ ab habeo .qꝛ ea habemꝰ.i.retinem eqͥs Iñ habenatus.ta.tũ.i.habenã habens/uł habena oꝛnatus. S Habenula.lę.diminutiuũ.i.pua habena. Habilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.ad habendũ cõ/ modusaptꝰ.⁊ oꝓpoꝛtunꝰ.ogruæa cõꝑat᷑. Iñ habiliter. adu.⁊ ̊ habilitas.tatis.Et cõponitur iuhabilis.i,non habilis. Inde inhabilitas. tatis. Habitabilis. lis.ↄ.ta hᷣ le.qð habitari põt 7 dẽ ab habeo. Et cõponit inhabitabuis. i.nõ habitabilis. Et hoc habitaculũ.li. Habitus. tus.tui.i.q̃litas coꝛpon ꝑ appli/ cationẽ adueniẽs:difficile mobilis. Ma/ bit ille nihil aliud ẽ.qᷓ; habilitas ad actũ Itẽ habit ẽ veſtimẽtu. vt Iſte monach½ babitũ gerit monachalẽ. Itẽ habiti. ſla⸗ tus.ul volũtas.uł appetit. vel actus ſiue paſſio habeẽdi. Itẽ habit᷑ ẽ particpiũ ð habeo. Itẽ habit.ta. tu. ponit p pingui. Inñ habitudo.vinis.i.cõpoſitio coꝛoꝛis. vel moles· vel pinguedo. Mel habitudo dẽ aptitudo:uł ꝓpetas habẽdi:uł cõue⸗ nientia. Iñ habitudinariuſ.ria. riũ/qͥ aliq̃ habitudine ſe habet ad aliqͥd vel quod ꝑtinet ad habitudinem. Haerianiquidã heretici ab Haerio victi ſunt. Mi offerre officiũ · vel ſacrificiũ pꝛo deſunctis ſpernunt. dalitus. tus. i. odoxuł ſpũs. pd. ha. Pñ Halitus eſt flatus alitus nutritus habet᷑. Hamis.tis. m.t.i.fuſtis ancupabilis.ſcilicʒ virgula quę ſuſtinet rete qͥ capiũt᷑ ferę:ul quęleuat rete · in quo capiunt aues. Ham'. mi. m. s.ẽ ferrũ recuruũcñ qͥ capiũt piſcesa ꝓpd.pꝛimãſᷣ̊ amoas.eã coꝛ. Nñ. Dnã ſꝑ amo ciiꝰnõ ſoluoꝛ ab hamo.Ha mus etiã ẽ macula loꝛicę. ꝓduẽ pmã. Iñ bamatus. ta.tũ.i.curuatꝰ ad modũ hami vel vncinis circũdatus:vel ſquamis con/ textus. Hñ.j. Regi7e Et loꝛica hamata. Diĩ eni hamꝰ aſſer cõclauis:qͥ ſubtegit᷑ trę in vineis ſub arboꝛibus defendendis.vel in domo circa ſcrinia ⁊ theſauros.vt ſi ali⸗ quando fur ingrediat᷑eius pedibꝰ ĩfigat᷑ ⁊ ita fur depᷣhendat᷑.⁊ ſic coꝛ.pꝛima. Hara.rę.qñ ponit᷑ ꝓ ſtabulo poꝛcoꝝ aſpi⸗/ ratur coꝛ.bmã./p altari ꝓducit pꝛima⸗ non aſpiratur.vide.S.in ara. Haſta.ſtę.f.p.ab aſtu dicitqꝛ aſtutũ qri oñm in ea vtenda. Haſtifer.ra.rũ.qui fert haſtam. Haſtiger.ra.ru.i.haſtam gerens. Haſtile lis n. t.e p. onit p ligno lancee ? ꝓ ꝑte cãdelabꝛia ſtipite virecte pcedęete. Haſtiludiũ.dij.qͥdã ludus militũ cũ haft. ſcilʒ qñ eqtes currũt ⁊ frangũt haſtas. Hauſtus. tus. tui.i. attractio· euacuatio⸗ uł bibitio. Itẽ hauſtusẽ ius hauniẽdi aquã de puteo vicini cui eo inuito iure ſeruita/ tis aſcribitur. Hauritoꝛiũ:vel hauſoꝛiũ.n. S.dẽ loc de qͥ l vbi haurit᷑· vel inſtrumetũ hauriedi. Paurkat rhrii. qð ꝑtiet ad hauriẽdũ. auſtra.ſtrę.f.p.qð ⁊ hauſtruʒ inuenit.i. rota hauritoꝛiaab bauriendo aq uas qð etiaʒ h girgillus vicit· q; in girum verti. H ante Hebdoas.adis.pe.coꝛ.ẽ ſpaciũ ſeptẽ dieꝝ dĩ ab hepta · qð eſt ſeptẽ.⁊ doas·qð eſt Dies.Et ſimilit᷑ vꝛ hic ogdoas.adis.ſpa⸗ ciũ octo dieꝑ.⁊ vicitur ab octo ⁊ doas. Hebdomas. vis.⁊ GB hebdomada.vę.ꝛ ab hepta grece · qð latine dꝛ ſeptẽ. q̃ſi he⸗ ptomada:a nũero ſeptẽ dieꝝ·qrũ reꝑeti/ tione menſes: annia ſecula ꝑagũt᷑.Hñ Danielis. ? Hebdomas vna⸗ coꝛri.do. Iñ hebdomadari.ria.riũ.qð ꝑtinet ad hebdomadã. Et h hebdomadarius. rij.ꝗ ꝑ hebdomadã curã gerit ꝓ ſocijs ſuꝑ ck⸗ barijs · vel in choꝛo officiũ facit. Et vt viẽ Napias: Mebdomada deberet ſcibiꝑ p.:nã deriuat ab hepta gręco.i.ſeptẽ la/ tine q; apud latinos.p.ante.o.nõ repit tranſit.p.in.b.Itẽ hebdomades etiã ſunt cõceptiones quę fiunt in mẽte·quę ꝑtun note ſunt oĩbus/ vt Si de qualibo eqlia . , ** ſapyi⸗ ia Hi⸗ , . Ahm ſnnn , mcn gnige Wstſi gec 4 rab iſgr vami or Wpaner 1. ain —„ H lu enti icibſt biſ. nno⸗l Neſeutn tnt! N de ſiten⸗ iti gond. MS uEna i lunt en cu demas · que relinquũt᷑ ſũt ęꝓqualia:partim nota ſapietibo tm.vt incoꝛpoꝛea ĩ loco nõ eſſe. Et declinat ̊ hebdomas.adis.⁊ plu-⸗- ralit.hebdomades.haꝝ hebdomadum. Heber fuit ꝓnepos Sem.ꝛinterpᷣtat᷑ trã itus. Et hiterßtatio eſt myſtica · eo ꝙ ab eiꝰ ſtirpe trãſiret deusnec ꝑſeuerareti eis trãſlata ad gẽtes gra. Ex ipſo eni oꝛti ſũt hebꝛei. AUb heber hebꝛeus. bꝛeü. bꝛeũ. quocd interptat tranſiẽs · vel traſitus· vel tranſi / toꝛ ꝓpter ᷣdictã cauſam. Dñ hebꝛei dicti ſũt q dã hęreticiq̃ſi tranſitoꝛesqͥ noĩe ad/ monent.vt de peioꝛibus ad melioꝛa trã/ eanta pꝛiſtinos erroꝛes relinquant. Hebenus.ni.pe.pꝛo.ſę ge.arboꝛ ꝗ ceęſa du / reſcit in lapidẽ · cuiꝰ lignũ nigꝝ ẽ.⁊ diĩ he / benũ. Iñ hebenin na. nũ. ð hebeno exiſtẽs Hebes.bet.i.pigertardus/obtuſus:ſtupi dus amens. Hebeo.onis.vel hebeon.onis.i.pauꝑ. Iñ hebeonei. vel hebeonite dicti ſũt qͥdã hęre⸗ tici ·q̃ſia pauꝑtate intelligẽtię. Chꝛiſtum enĩ ꝑ ꝓuentũ ſolũ viꝑ iuſtũ putãt effectũ Hiſemiiudęi ſunt: ita tenent euangeliũ vt legem camalit ſeruent. Iñ hebeoneus neęa.nęũa hebeonicus.ca.ců. Hebetudo.inis.ſ.i.pigritia:fatuitas:ob/⸗ tuſio · tarditas.Et iuenit᷑ ſcriptũ ꝑ bi.qͥdã tamen vo lunt ꝙ ſcribatur ꝑ.be. Hectheca.cę.ꝛ ſolariũ. Oñ dicit glo.ſuꝑ illud Exech. 4i? Hecthecas ex vtraq; ꝑte c. Mecthecas quas romę vocãt ſolaria. de cgnaculoꝝ ꝑpietibus eminẽtia · velm/ nialia ab eo qui ea pꝛimo ĩuenit. Hectoꝛ.tor.pe.gti coꝛ.ſicut gręca ꝓpꝛiaĩ oꝛ. vt Ilctoꝛ.oꝛis. Mectoꝛ.oꝛs. Oñ DOuidiꝰ Hectoꝛa donauit Pꝛiamo/pꝛece motus Achilles. Hedera.derępe. coꝛ. gen⸗ berb ‚qð arbo⸗/ ribꝰ adhẽt. ⁊ dꝛ ab hęreo.res.q̃ſi arboꝛibo rependo adhęreat. Iñ hederinꝰ.na.nũ. Hedus. di.m.s.eſt fętus capellę. Iñ hedu/ lus.li.diminutiuũ.i.paruus hedus. Helchana · interßtat dei gelus. vel dei poſ/ ſeſſio.⁊ coꝛ.pe.DPñ ANuroꝛa. Melchana qͥ dñm poſſeſſio dicitur illos. Heleiſon · vel potius eleiſon.eſt quoddam verbũ grecuũa idẽ eſt quod miſerere. Pñ oꝛ Chuſſte eleiſon.i.chꝛiſte miſerere. Helena.nę.pe.coꝛ.ꝓpꝛiũ nomen cuiuſdam Heliades.oę.maſ.ge.filius vel nepos ſolis dĩ ab helios·qð eſt ſol.Et ſubtracta de ſyllaba ab heliades.dꝛ ̊ͥ helias heliadis. filia vel neptis ſolis. Helias ꝓpꝛiũ nomẽ.⁊ intepᷣtat᷑ oñs deus. Heli vel potius eli lama eſabthaniidẽ qð deus me'. deus me vt qͥd dereliqͥſti me. Heliodoi ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã viri.⁊ iue/ nit᷑ pe ꝓ. Dñ.Dꝛati. Hoſpitio modico recto comes Heliodoꝛus. Inuenit᷑ etiaz ⁊coꝛrepta ñ Hantheon.Coꝛpus He⸗/ liodoꝛi fodiũt abeũtq; latent· Sicut eni CTheodoꝛus coꝛ.pe.ſᷣm cõem vſum · ita et Heliodoꝛus.licʒ aliqñ iueniat pe ꝓ.DNDñ Juuenalis. Lautoꝝ pueros artẽ dicens heodoꝛus/qð autoꝛitati aſcribimus. Helios gręce·latine dicitur ſol. Heliotropia.pię.qdã gẽma valde dara ꝑſpicua ꝗ coloꝛes mutat ſᷣm variationẽ coloꝝ in ſole.vñ rubea apparet in mane ⁊ veſpere.⁊ d ab helios:qð ẽ ſol.⁊ tropos · qð eſt cõuerſio. Oel oꝛ ſic·qꝛ poſita in la/ bꝛis eneisradios ſolis mutat ſanguineo coloꝛe reꝑcuſſosſ̊ extra aquã ĩ modũ ſpe culi ſolẽ accipit. Inuenit᷑ etiã heliotropiꝰ pij pꝛo eodem lapide. Heliotropiũ.pij.eſt ꝗdã herba: dicit᷑ ab helios.qð ẽ ſol.⁊ tropos conuerſio · quia ſolis motibus folia circumacta conuertit. Dñ ⁊ a latinis ſolſequiũ dꝛ. Nam ⁊ ſole oꝛiẽte · floꝛes ſuos aperit · ſero claudit cum ſol occubuerit. Ipſa eſt quã latini incubũ ſiluaticũ vocant. HMæc⁊ verrucaria dicit· quia extinguit verrrucas. Hiliſeusinterpᷣtat᷑ oñi ſalus:quia multas virtutes fecit.⁊ famẽ pellens:populuma moꝛte liberauit: ſaluaunuit. Hema grece · ſanguis interptat latine. Hemathia.i.ſanguinolẽta ꝓpt᷑ mita bella. Hemicyclus.cycli.i.dimidiꝰ circulus.⁊ oꝛ ab hemis? cyclus. Dñ hemicyclus qñq; dr ſedes dimidiũ circulũ habens.i.arcũ. Hemma.mę.ꝗdã menſura mediũ ſextariũ cõtinensa dꝛ ab hemis.qð ẽ dimidiũ. Hemiolius.lia.liũ.i.cõtinens totũ⁊ oimi⸗/ dietatẽ. Inde hemiolicus.ca.cũ. Hemis dicunt greci vimidiũ. . Hemiſpheriũ.ſpherij.i.oimidiũ ſphere. Et ſunt duo hemupheria · ſcilʒ ſupius et inferiꝰ. Supꝑius colimus nos ⁊ antei nr̃i Inferius colũt antipedes noſtri eoꝛum antei · ſi tamẽ verũ eſt iſtos pplos eſſe. Hemiſtichiũ .chij. vꝛ vimidius vſusa oꝛ ab hemis · qð eſt dimidiũ.⁊ ſtichos·qH eſt weſus. Hemitheos.thei.i.vimidiꝰ deꝰ.ſcilʒ qͥ ex ꝑte pꝛis uł matris eſt tm̃ deꝰ ᷣm wetgs. ——N=W Hemitogium. gij. n. .i. oimidia togaa dẽ ab hemis. ⁊ toga · qo eſt veſtis. Hemitriceus.tricei.i.febꝛis acuta· Et ſunt tres hemitricei:minoꝛ:medius.⁊ maioꝛ. Venatini ·gigãtes ·ſiue robuſti:ſiue poten/ tes qaut humiles cõſurgẽtes. .V Hẽnon · vallis triſticięuł vallis int᷑fectiõiſ Heęnophoꝝ.ri.vas vinariũ aptũ ad ferẽ/ vũ vinũ dꝛ ab hęnon·quod eſt vinu⁊ phoꝛos/quod eſt ferre. gnon grece · vinũ vicit᷑ latine. Heęnomelilu.li.i.vini:vel mulſi ⁊ mellis cõ/ fectio·⁊ dꝛ ab hęnon.qð eſt vinũ: mel. Hepta greęece· latine vicitur ſeptem. epthemimeris · eſt qdã ſpẽs ceſurę · q̃ ſe⸗ ptuma ſyllaba naturalit᷑ coꝛrepta ꝓducit᷑. Septima vicoreſpectu triũ ſpondeicoꝝ pedu:vt h: Cantalus⁊ ſene perijt iniuria mẽſe.Et fit in pꝛincipio quarti pedis/ſiue ſuper ſeptimã ſyllabem. Herba. bę.vꝛ ab aruo.Jacto enĩ ſemine in aruũ·nõ longo tẽpoꝛe poſt ipſũ pullulat ĩ herbã.vel qꝛ terrę ſixis radicibo adheęret. Iñ h̊ herbariũ.rij.i.locꝰ vbi herbę creſcũt vel abũdant. Iñ herbeꝰ.bea.beũ.de her/ ba factus:uł ad herbã ꝑtinẽs:vel viridis. Et herboſus.ſa. ſũ.i.plenꝰ⁊ abundãs her/ bis. Et herbidus. da.vũ.pe.coꝛ.i.herba plenus·herboſus . vel qͥ habet herbã. Inde hecherbiditas.tatis. Herbilis.ↄ.t hᷣ le.pe.coꝛ.i.hęrba abũdãs Herbilis etiã vocat anſer herba paſtus. Herbula. lę.pe. coꝛ.i.parua herba. Hercules · d q̃ſi heris cleos i.lite gloꝛio/ ſus · ab heris · qd eſt lis deos glia:vel q̃ſi heros gloꝛioſus/ab heros⁊ ceos.vel q̃ſi herę.i.oñęſcilʒ Junonis gloꝛia·ab hera⸗ deos. Iñ hercule lea.leũ.⁊ herculinꝰ.a.ũ Herebus. bi.i.infernus.⁊ dꝛ ab hęreo:q; nimis adheęret illi quẽ capit. Et ẽ hereb⸗ ꝓpᷣe tartarus:ſcilʒ ꝓfundiſſimꝰ loc infe/ roꝛũ. Et coꝛ.pe. Vnde Aucanus in.22 vtinã cęliq; deis herebiq; liceret. Peredicapa.pę.ↄ.p.qui hęreditatem al/ terius capit. Heredipeta.tę.9.p.qui alterius hęredita/ tem petit · vel cupit. Heęrediſcinda · Oę.9.p.qͥ alterius heredi/ tatem ſcindit-vel aufert. greditacula.lę.imi.i.pua beęreditas. HPereditalis.lis.O.t.⸗ Hᷣ le.⁊ hęreditarius. ria.rin.ĩ eodẽ ſenſu/ſcilʒ ad hęreditatẽ ꝑti/ nẽs · uł qͥ hẽditatẽ accipit. uł accipe debet. Pereditas ·eſt ſucceſſio ĩ vniuerſũ ius. qo defunctus habuit. vt. ff. de xᷣ. ſigni. l. nihil aliud eſt hęreditas.et.l.bonoꝝ.e.t. HPereditas addita· eſt illa de qua heres ſe intromiſit autoꝛitate ſtoꝛis:imo autoꝛi/ tas pꝛętoꝛis nõ eſt neceſſaria/ſed ſolavo/ lutas ſufficit.vt Inſtit. de here.qua⸗ vif. S· Itẽ extraneus. Secus in petitione bo⸗ noꝛum pſſeſſionis. vt ibi no. Hereditatus.tus.tui.i.hęreditas, Heredii. ij.i.pdiũ hęreditatis. Heremico la. lg. .p.i.heremu colens. eremipeta.tę.ↄ.p.qui heremũ petit. eremita. tę.ↄ.p. dẽ ab heremꝰ. quaſi ab aſpectu hoĩuʒ remotus. Moꝛat᷑ eni in he/ remo ſolitarius.dẽ ⁊ anachoꝛeta. Inde heremiticus.ca.cu.a ꝓducit mi. Heremiũ.mij i. heremus. Heremus.mi.f.s.dꝛ ab hęreo.res.ꝑ pᷣriũ. qꝛ nũqᷓ; uł raro fit ibi mãſio. Del beremꝰ icit᷑ iuia ſolitudo:vbi nunq; habitatuʒ eſt. Sed delertũ ·vbi aliquãdo habitatũ eſt. nũc derelictũ ẽ. Iñ heremitic.ca.cũ. Heres.is.ↄ.t.dicit᷑ ꝓprie filiuſ hęri:quia hero ſuccedere debet in hęreditate.licʒ et heredes vicant alij·qui in hereditatẽ ſuc/ cedunt. Del beęres eſtille·qui ſuccedit in vniuerſuʒ ius defuncti.l.cum heres. ff. de viuera temp.ſᷣſcip. Velẽ vñs hęredi - tatis · qui fit a dicione in volũtanijs.S.ſi. Inſtit. de here. q̃.⁊ dif. Sʒ in neceſſarijs defertur ipſo iure hęreditas. Heredẽ inſtituereẽ aliquẽ poſt moꝛtẽ ſuã loco ſuiĩ oĩbus bonis ſuis oñʒ ↄſtituere. Heres abinteſtato.ẽ ille qui ſucceditĩ ius defuncti ſine oĩ teſtamento · vt Inſtit. de bere. quę abinteſta. deferunt. PHeres fideicõmiſſariuseſt cui ex fideicõo⸗ miſſo relicta eſt hęreditas danda illi cui teſtatoꝛ oiſpoſuit· dicendo ſic: Fidei tuę cõmitto · vt hoc des illi. Hereslegatariꝰ.ẽ ille qͥ legatũ accip it. vel cui legatu factũ ẽ.vt.l.qtiẽs.C. hẽ.inſti. Veres legitimus eſt qui ex legexij.tabu/ larũ · aut ex iurj conſti.etiã ſine teſtamẽto ſuccedit defuncto.vt ſunt agnati pximi. Inſtit.de legit. ag.ſuc. in ptin. Veres neceſſariusẽ ſeruus hęres ĩſtitutus in teſtamento vñi ſui· ab eo qͥ facultates ſuas habet ſuſpectas · ne poſſit ex ipſis ſa⸗ tiſffieri qeditoꝛibusqbus eſt obligatus. adeo ꝙ nõ credit alienũ hęreditatẽ ſuam adire.ſi hęredẽ eũ ĩſtitueritqͥ puus bęres factus: ideo neceſſarius dꝛ hęres · q; ſiue Velit · ſiue nolit· cogit᷑ ſuã hereditatẽ adire Nti hgeg⸗ hnof iwe Pres leo⸗ eniſiu wocr Hyut lehge ge ſeſech a ſeonn ſide Pee⸗ legi non lnix lupn hnret⸗ hett⸗ Hyt giant guled Kkanndbe⸗ a. d o been hnn raa. mrliga umntir ncedtu uſen ſemer. AMins 4 „ ..,, r He beuſt. nch⸗ Ceni ngo. giſnutr gfue indn⸗ vt ſatiſſaciat creditoꝛibus.vt Inſtit. de Heres ſuus · vꝛ filius qͥ eſt in ptãte patris tẽpoꝛe moꝛtis ipſius patris. 4— - — Veres domeſticus. dꝛ qẽ in ptate moꝛiẽt tepoꝛe moꝛt · voũ eũ alius nõ pcedit Filio enĩ ſuꝑſtite ⁊ in ptãte patris exiſtẽte · ne/ pos ex eo qᷣ in ptãte aui eſtſuus hęres nõ eſt. Inſtit. de here. qᷓ dif. S.ſui. PVeres ſubſtitut oꝛ qͥ alij hęredi iſtituto ſbᷣſtituit.vᷣbigratia.Si teſtatoꝛ ita dicat ille heres eſto ·qͥ ſi nõ velit · vel non poſſit eſſe heres · iſte eſto ei ſubſtitutus: Et hoc ſiue ſecũdo ·tertio · vel quarto loco alio in locũ inſtituto deficiẽte ſubſtituat᷑: Nam ſecundus dꝛ oĩsqͥ poſt pꝛimũ ſequit ·etiã ſi decimus ſit. ff. de vul. ſubſti. inpꝛin. Heredes ſui ⁊ legitimi· ſjm cco. de ſuis legitimis hęredibus appellant᷑ qͥ in ptãte moꝛiẽtis fuerũtut filiusfilia·nexos nepi ex nepote natus· ex filio ꝓnatuspꝛonata ſeu ꝓnepos ꝓneptislegitimi? naturales vel etiã legitimi tm̃ vt adoptiui. Heredes teſtamentarij:vicunt᷑ qͥ ex teſta/ mento hęredes ſcripti ſunt. Heredes tutoꝝlicqʒ nõ ſint tutoꝛes:tenent tñ in qbuſdã q̃ſi tutoꝛes inchoatiõisſcil,- ꝑ defectũ omiſſũ.vt.ff.de here. inſti.l. . Hereſiarcha.chę.ↄ.p.i.hęreb pnceps.ſcilʒ à falſam de fide opinionẽ gignitułpmo iuenitſicut AXrrianus.⁊ alij conſimiles. Pereſis.ſis.vel ſeos.f.t.ab electione vicit- eo ꝙ quicũq; vnã opinionẽ hęreticã · vel Diſciplinã ſibi elegerit· putat eã eſſe me/ lioꝛem. vt xxiiij.quij. hęreſis. Del hereſis interpꝛetatur diuiſio.⁊ eſt greum,. Vereticus · oꝛ errans in fide. NHñ quicũq; in fide vubitauerit friuola adheſione· be⸗ reticus cenſet.vt.c.j.de here.Etiã p here⸗ tico habet · qͥ ſcienter hęreticũ nõ reuocat vt eo.ti.c.ij. Et ᷣm lug. Mereticꝰ dicit qui certaʒ opinionẽ nouã ⁊ ꝑuerſam gi⸗ gnit vel ſequit᷑. gratia alicuius tẽpoꝛalis cõmodi .vel alicuiꝰ gloꝛię:vel pncipatus. * ectoꝛ.xxiiij.q.iij.hereſis. Itẽ oĩs excoĩca/ tus.iiiij.q.j.qð aũt. Item romanę ecdeſię publicus ũiuriatoꝛ xxij.diſ.oĩs. tem qui aliter ſentit de articulis fidei ꝙ; romana ecdeſia xxiiij.q.i.hęc eſt fides. eretic. ca. cñ.i.oiuiſus ab vnitate fidei eligẽdo qð ſibi melius videtur. Sʒ ſciſ⸗ matici ſũt · q ab alijs ſũt ſegregati. Solo Itẽ qͥ pꝑuertit ſacra ecdeſię · ſic ſymoniac ler. eos. Itẽ ſacrę ſcripturę ꝑuerſus ĩtel enĩ cõgregatiõis gaudẽt diſcidio · qꝛ eo/ deẽ cultu eodẽ ritu ĩcedũt vt cęti.⁊ qᷓiea// dẽ opinãt.heretici vo penit alia opinãt᷑ Herilis.lis.ↄ.t: hocle.res heri ·vel ꝑtinẽs ad herũ d ab herus. Iñ h̊ herilitas.tat Meritudo.dinis.f.t.i.dominatio. NHoermaphꝛodit ti. m. s. ⁊ Ppęchermaphꝛo Dita · Dicitur qui vel quę vtrũq; ſexũ ha⸗/ bet dꝛ ab herma:qð ẽ maſculus phꝛo/ di ·qð fęmina nucupat. Hic alio noĩe dẽ androgenus.hi dextram mãmillã virilẽ ſiniſtrã muliebꝛẽ habeteſ.viciſſim coeũdo ⁊ gignũt ⁊ pariunt.Et qꝛ talis homo nec vir. nec mulier videt᷑a vtꝑq; videt᷑ideo quadã ſimilitudine hermaphꝛoditus dĩ caſtratus:quia nec vir:nec mulier vidert᷑. VDel hermaphꝛoditus:dꝛ ab hermesqð eſt mercurius.⁊ phꝛodita:quod eſt venꝰ. i.filius veneris ⁊ mercurij · qui cõmixtus ex illis vtrũq; ſexũ habuit: Ideo ab illo dicit hermaphꝛoditus ⁊ hermaphꝛodita in quo vterq; ſexus apparet. Hoermagedocõſurrectio in poꝛa · ſiue mõs globoſus interpꝛetatur. Hermenia. nię.dicit᷑ intpꝛetatio.Et ſcom gręcã declinationẽ hermenias facit gtm̃· gqgð cõponit cũ peria dĩ perihermenias. Hermeneuma.matis.i.interpꝛetatio.⁊ dꝛ ab hermenia. Iñ hermeneumatio herme⸗ neumaticas.i.interpꝛetari. UMD Hermeneuticus.ca. cu. i. interpꝛetatiuus. 12 dicitur ab hermenia.nię.quod eſt int⸗ pꝛetatio. Inde quoddã genus loquendi dicit᷑ hermeneuticũ.i.interpᷣtatiuũ:quo ſcilʒ aliquã rem ĩterpᷣtamur.i.exponimꝰ vel enarramus. vt in rhetoꝛica oꝛatione Vel in vulgari ſermone. Sunt autem tria pꝛincipalia genera loquendi:ſcilicʒ oꝛa/ gmaticũ · didaſcalicum · hermeneuticum ſiue enarratiuũ. Pꝛagmaticum eſtquod inter interrogantem ⁊ reſpondentem fit ſiue verſaturquod ſcilicʒ deciſum eſt fre/ qjuenti interrogatione ⁊ reſponſione.vt in dialectico tumultu. Et dicit᷑ dꝛagma/ ticuʒ· quaſi interrogatiuũ:a dꝛagma.tis. quod eſt interrogatio. Didaſcalicumeſt quod conſiſtit inter doctoꝛem ⁊ viſcipu/ lum. Et dicitur didaſcalicũ· quaſi doctri⸗ nale·a didaſcalo:quod ẽ doctoꝛ velmꝗr. Hermenenticũ.vel enarratiuũ eſt·quod conſiſtit inter cõtinuã oꝛationẽ decurren/⸗ tem⁊ audientem vbi vnus continue lo/ quitur · alter vel alteni tacent⁊ audiũt. Et iffert a didaſcalico in hoc·quia illud -⸗ fit cũ doctrina. illud ο mime ẽdoctrinale Hermes.me.mal.ge.vel h̊ hermes.mis.uł hermetis.i.interpᷣtatiuus.⁊ dꝛ ab herme/ nia. Iñ ⁊ mercuriꝰ victus eſt hermes:qꝛ ẽ interpꝛes dei ⁊ hoiuʒ. Iñ h herma.meę. et Hͥ hermula lę.oimi. vꝛ imago mercurij et ſtatua. MHinc etiã tractũ eſt vt ꝗlibet ſta/ tua ⁊ ſcipue ſine manibo dicat᷑ herma ul hermula.le. Similit᷑ oꝛ capitellũ colunę ſuꝑius⁊ inferiꝰ.ſcilʒ qð ſuꝑpꝑonit᷑ ⁊ ſupo/ nit᷑ colünę dꝛ herma. Herma etiã apud grecos maſculus dicitur. „ . Hermogenes.nis.pe.coꝛ.ppᷣuʒ nomẽ viri. Hermon.monis.mons elit. Herne lingua ſabina ·ſaxa vocan Hernia.nię.eſt tumoꝛ· vel defluxio inteſti/ noꝛũ in mentulã. Inde hemioſus.ſa.ſum. talẽ tumoꝛẽ inteſtinoꝛũ patiens. . Vernicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.ſaxoſus vel mõti⸗/ culoſus. vel qͥ habitat in locis ſaxoſis uł mõticuloſis.⁊ dꝛ ab herne. Hñ Nirgiliꝰ Et roſidarius hernica ſaxa colunt. Herodes · interpᷣtat pelliceꝰ. ulł gloꝛioſus · clarꝰ.⁊ ẽ etymologia.Et nõ ꝙ tres fuerüt Herodes. Hꝛimꝰ fuit Herodes aſcalo/ nita filiꝰ Antipatr-qͥ pmalienigena reg/ uit in iudęa pꝰ DHircanũ. Iſte totũ regnũ obtinuit dolo. Iſte Herodes pueros in/ terfecit bethleemitas a bimatu. infra. Fuit alius Herodes antipasqͥ fuit filiꝰ iſtius. ſub qͥ paſſus ẽ vñs. vt habet Qud. 2)3 Qui etiã decapitauit Joannem ba/ ptiſtã. vt habet Matthei.ꝗ. Iſte etiaʒ idẽ Merodes adiudicãte Cęſare ĩpatoꝛe ſucceſſit pꝛi in galileaa frat᷑er Archelaus in iudęa. Fuit tertius Herodes qͥ dictꝰ eſt êgrippa·nepos magni Herodis· a q̊ Jacobo frat᷑ Joãnisocciſꝰ ẽ gladio.vt bꝛ AWctj. i*. Pꝛimꝰ g& Herodes vict eſt Alſcalonita. Secũdus Elntipas.Certiꝰ Agrippa. MHñ. Aſcalonita necat pueros Vntipa Joãnem. Ilgrippa Jacobũ · clau dens in carcere Petrum. . Herodias.diadis.⁊ hͥ herodiꝰ.ij.iuenit ꝓ eodẽ.⁊.j.gti mutata in.a.⁊ aſſũpta.des fit h herodiadeſ herodiade:nomẽ patro nymicum.i.filius vel nepos Herodis.⁊⸗ hinc ſubtracta. de.ſyllaba.fit ͥ herodias. dis.i.ſilia vel neptis Herodxiis. Herodiꝰ.dij.idẽẽ qd herodes. Itẽ hero⸗ dius eſt rapaciſſima auisoiuʒ volatiliũ maioꝛ. ⁊ adlã vincit. Ita dic glo.ſuꝑ illud ps. Merodij domus voux ẽ eoꝝ. Mlia lra bʒ. Fulice dom. Itẽ Veut: i ſup illug. HVec aũt ne comedatij:lccipitrẽ iu gen ſuu.herodiũ ⁊c. PVic glo· intlinear. Hul⸗ go grifalco vĩ·qͥ aquilã rapit. Herodion onii.idẽ ẽ qð herodiꝰ NPap.vo diẽ: Me⸗/ rodiꝰ gręce fulica.ĩ plaſmo ardea putat. Heroid.ca.cu.dꝛ ab heros Mñ oꝛ Hocẽ heroicũ carmẽ. Meroica geſta ꝗ ſt᷑ de ma/ gnis viris heroiq Et heroicus iĩuenit ꝓ dactylicus · quia geſta heroũ dactylico metro ſolent deſcnibi. Herois.idis.fę.ge.i.baroniſſa:ſciliʒ vxoꝛ herois · Iñ intitulat eſt lib Ouidij epłaꝝ Incipit liber heroidũ · q; fere oẽs epłę in eo ↄtẽtę ſũt miſſę ab heroidibo ad viros. Et ſi aliq̃ ibi ẽ miſſa a viro ad mulierẽnõ fuit de pꝛopoſito autor. Heronicus.ca.cñ. i. heroic. vel antiquus. Heros herois.maſ.ge.i.baro/uł vir foꝛtis ⁊ ſapiẽs⁊ potẽs: q̃ſi vir herus.⁊ q̃ſi dñs tręa dꝛ ab herułheros. Nel dꝛ heros·q̃ſi ęthereꝰqꝛ/ ꝓ ſapia⁊ foꝛtitudie cęlo dignꝰ ẽ. Pꝛopꝛie qͥdẽ heroes vicũt·qͥ olim poſt moꝛtẽ credebant᷑ deificari ob ſua merita: vt Hercules Cneas⁊ ↄſiles.Et ẽ q̊ nomẽ tractũ a Junone. Gręece enĩ Juno dicta ẽ hera. Mñ qͥdã eius filiusheros victus ẽ. Herus.ri.maſ.ge.i.dñs terrę.Inde h̊ hera i. domina: coꝛ.he.Oñ Cſopus. DNtiliter ſeruit nemo vuobus heris. Heſdras.dꝛęinterpꝛetatur adiutoꝛ. Heſperia.rię.i.hiſpania⸗ dicit᷑ ab heſpero ſtella · ꝗ in ea parte lucet.Et h heſperia re/ ſpectu italię · ꝗ vĩ ſiliter heſperia. Siqͥdẽ heſperꝰ fuit frat᷑ Ntlãt·pulſus a germano · italiã tenuit· eãq; ð ſuo noĩe uł noĩe pſtinę regionis quã reliqrat heſperiã appellauit. Sig vicas heſperiã ſine additamẽto·it liã ſigt. Si addis aliqͥd-ſm diuſa addita põt ſigre:nũc hiſpaniã.vt ſivicas vltimã uł aliqd tale:MNunc italiã. vt ſi dicas ma/ gnã.vel cõſile. Iñ heſperius. ria.riũ.i.hiſ/ panꝰ.ułitalicꝰ. Et q̊ heſperes.ridis.italia ułhbiſpaĩa. Iñ filię Ttlãt dictę ſũt heſpe ⸗ rideſuł ab hiſpania uł a patruo heſperõ. Heſpera. rę. dicunt gręci.i. hoꝛa quę eſt int diem ⁊ noctẽ · vel econuerſo:inter noctẽ diẽ. Oñ h heſperus.ri.ſtella oceidentalis ꝗ in veſpere poſt ſolẽ aparet. Hecetiaʒ vicit᷑ vperus ⁊ veſper coꝛ.pe. Heſter · indecli.quędã mulier futt. Heſtem.na.nũ.oꝛ ab heri/ p herin cã alt⸗/ nitatj vitãdę.Meſternꝰ vies.i.heri⸗ heſt/ nus cibo.i.heni coct. ſcilʒ ab heri ſeruat᷑. Herx. dicunt greci ſex. Hon. gooden Hamm ſheens i wenn Venp iplan Cinnea mnütl oo Pih gut nupe Ca Wn Per 700 iny nate . Rd inpe Cthr⸗ diee Cons dne nenh, Dendon Ndihe, gianut ind gkden nhin ſg ncheptn yros. Ammgn hngj niy⸗ ſint unenn. tibnone no dni dici ehhen RH Peſen mure, Bie Pnmo pann nipn inaden vniini oſna/ nüib⸗ isipin ſuune wen, len Hexameron.i. liber ſex dierũ.⁊ dꝛ ab hex/ „7 quod eſt ſex.⁊ emera:qð eſt dies. Hexameter.tra.trũ.i.verſus cõſtans ex ſex metris ul pꝑedibo.Et coꝛ.pe:naturalit. Vñ qdã.Fügit᷑ hexametrũ pedibo ſex mobile merrim. Hexaploiſ.dꝛ ab hex.qð ẽ ſexa plois:qð ẽ plica:qᷓi ſex hñs plicas.i.ſex colũnellas. Et hm qͥſdqã debet pferri hexaplis·qð eſt trin ſyllabaꝝ. Dy enĩ diphthong gręca quę ſonat.j.tã apud nos q; apud gręcos: VSVñ Mieronym in ꝓlogo Joſue. Dt ꝓ gręcoꝝ hexaplois quę ⁊ ſumptuꝰ laboꝛe maximo indigẽt: editionẽ nr̃aʒ habeant· Et ponit hexaplois h̊ ꝓ ſex exemplaribo vel interpꝛetationibus Herxaptot᷑.ta.tũ.ẽ nomẽ ſex caſus habẽs coꝛ.pꝑe.Mñ illa noia dicũt᷑ hexaptota.ꝗ in vno nũero ⁊ genere ſex oiſas termi⸗ nationes habẽt i diuerſis caſibo· vt vn⸗ Hante J Hyacinthꝰ.ti·fuit qdã puer vſus ĩ floꝛem ſim woetas. Oñ ⁊ ille flos·ſilit᷑ oict ẽ hya cinthus: ẽ purpure. Et hic qͥ d lapis ẽ dicx᷑ hya cinthꝰ hñs purpureũ ceruleũ coloꝛẽ· ad modũ illius floꝛis. Dñ· Flos ẽ byacinthus lapis ẽ hyacinthꝰ homoq;. õä hbyacinthinus na.nu. qð eſt de coloꝛe h yacinthi. Hyas.adis.f ge.ẽ quoddã ſignũ ceęleſte. Et glibet ſtella illiꝰ ſigni põt oici hyas.⁊ H̊ᷣ ſignũ ẽ in frõte tauri.Et dicũt hyades ab hyados gręce:qð ẽ pluuia latieq; oꝛtu ſuo efficiit pluuias.ñ ⁊ latini ſucculas illas appellant. Del vicũt᷑ hyades ab by/ doꝛ · qð ẽ aq̃ ⁊ coꝛ.pe.Pñ Ruroꝛa.Gꝛeęce dicunt᷑ hyades guttę pluuiax.· Hialin gręce·latine dꝛ vitrũ. Iñ H̊ hialũ. li.quoddam genus puriſſimi vitri. Inde bialinus.na.nũ.i.vitreus. Hiat᷑.tus.tui.i.fiſſura.aꝑtio tręp̃ruptio terrę pfũda ·q̃ſi itus. Sʒ ꝓpꝛie hiat ẽ oꝛis hoĩs aꝑtio. Itẽ hiat ẽ quoddã vitii qð dtinet᷑ ſub barbariſmo. Dñ dic Donat iũt autẽ barbariſmi ꝑ hiatꝰ.Et dicun hiat᷑ qtiens duęuł plures vocales pnũ/ ciant᷑ ſi.vt muſa amabit. uł muſę aonideſ Hibernꝰ.na.nũ.dꝛ ab hyems. VPñ hyber⸗ nũ tẽpus ẽ inthyemẽ ⁊ verquaſi hyeme wernu ·qð tẽpus plerũq; a ꝑte totã hymẽ ſignat. Onde.2. Meſdrę.q“. Multitudo magna eſt ⁊ tẽpꝰ hibernũ. Iñ H̊ hibernũ. ni.⁊ hoc hibernaculũ.li p eodẽſcilʒ domꝰ in ᷓ hyemamin expeditione. Etpᷣ hiber nia.nię.ꝓuitia ꝗdã:qꝛ ibi eſt hyems pſᷣci- pue oura. Iñ hibernus.na.nũ: hiberinc ca. cũ.⁊ BZ ⁊ BZ hibernenſisa h̊ ſe· gentilia. Hiberus.ri.maſ.ge.fluuiꝰ hiſpanię.Iñ hec hiberia. rię.dicta eſt hiſpania. Et hiberuus ra. ru. gentile. Et nota ꝙ hiberus gentile deſignat gẽtẽ hiſpanię ·⁊ quẽlibet de illa gente. Et cã vifferentię ad nomen fluuij apocopat᷑ ab autoꝛibo ntüs tm̃a dĩ hiber ra.rũ.⁊ hiber.beri.Et hĩc hiber.berlnomẽ glteri gẽtis ab hiberis ꝓfectę g eſt vltra armeniã. Di tñ hiber hiberi:/p hiſpania T hiber. beris · qñ de illa gẽte loqmur. ꝗ eſt vltra armenios.⁊ hiberus.ri.ſuuius.Oñ Aucan in. 4? Qui pꝛeſtat terris tibi no/ men aufert hiberus. Hydoꝛ: vel hydro gręce.latine dĩ aqua. Mygdra.vꝛę.uł hydꝰ.dꝛi.vide.S.iĩ excedra Hygdria.ꝛię.ẽ quoddã vas aquatile.⁊ dẽ ab hydoꝛ: vel hydro gręce:quod eſt aqua latine. Et coꝛ. pe. ð Hygdrius.dꝛij.i.aquariꝰ.⁊ d ab hydro. Hygdrophoba.bę.i.aꝗᷓ meatus. Huc moꝛ/ bu latini ab ag meatu lymphaticũ vocãt Et fit ex canis rabidi moꝛſu· uł ex eiꝰ ſpu⸗ ma quã ſi hõ uł beſtia tetigerit:aut demẽ/ tia replet aut i rabiẽ vertet᷑. Et dẽ ab hy⸗ dꝛoi phobos.quod gręci timoꝛẽ uł mea/ tum diaontt. Hydromalũ.li.pe.pꝛo.i.vnguentuʒ qð fit * ex aqua ⁊ malis macianis. Hydromãtia.tię.ẽ diuinatio ꝗ fit in aq̃.⁊ dꝛ ab hydro mãtia:qð ẽ viuinatio.Eſt eni/ ppe hydromãtia ĩ aquęiſpectiõe vm/ bꝛas oęmonũ euocare.⁊ imagies ⁊ ludifi/ catiões coꝝ vidẽ:⁊ ab eis aliq̃ ibi audire vbi adhibito ſanguine etiã infas phibet ſuſcitari ·qð genꝰ oiuinatiõis a perſis ſert illatũ. Iñ hydromãtiꝰ. tia.tin.uł hydro/ mãtic.ca.cũ.qͥᷣ talẽ artẽ exercet diuinãdi. Hycdlꝛomellũ.li.n.S.eſt aqua mellita·ꝗ cõ/ ſtat ex aq̃ cocta melle.⁊ cõponit᷑ ab hy/ doꝛ. aq̃:⁊ mel. Idẽ ⁊ medo dꝛ. Sʒ mulſũ eſt quod fit ex aqua cruda? melle. Hygdropis.piſis.ułhydrops.pis.i.aqͥſus humoꝛ. Eſt eni humoꝛ ſuccutaneuſ cũ ifla/ tione ⁊ anhelitu fetido. ꝗIñ hydropic' ca. cũ.pe.coꝛ.q talẽ ĩfirmitatẽ patit. Et h by⸗ dropiſis.idem qð ydropis.⁊ coꝛ.pe. Hyems.mis.ĩ ab hemysqð ẽ dimidiũ. qꝛ tũc h̊uioꝛi ⁊ diminuto vſq; ad medie/ tatẽ vel vltra ſol vᷣtit᷑ circulo· uł potiꝰ ab hyein · qð ẽ pluere.Et eſt hyems frigida bumida. Iñn hic⁊ hec hyemalis. ⁊ H le. Pien grece· latine dꝛ ſacrũ· vel ſanctũ. ierapigra · vel hierapitagravĩ a hiera · qð ẽ ſacꝑa pigraqð ẽ medicina· q̃i ſaca vel ſancta medicina ꝓpt eiꝰ vtilitatẽ. Eſt enĩ optima medicina. Hierarcha.che.i.ſacer pncepsſicut eps.⁊ oꝛ a hiera.⁊ archosqð ẽ pnceps. Iñ hie/ rarchia chię.ei ptãs/uł ſacer bncipat. Et ſũt tres hierarchięaĩ q̃libet ſũt tres oꝛdi/ nes angeloꝝ. Inñ hierarchicca. cũ.i. ſacer uł ſacrat. uł ad hierarchiã ꝑtinẽs.vt actꝰ bierarchici.i.ad hierarchiam ꝑtinentes. Hierapolis.pe.coꝛ.quędã ciuitas. Hieremas · ĩtertat᷑ excelſus vñi ·:qꝛ dictũ eſt ei: Ecce cõſtitui te ſuꝑ gẽtes ⁊ regna. Hieroboã · ſterpᷣtat᷑ ſupiꝰ oiiudicãs:vel cã ppri · aut viuiſio ppli·ſiue viſcernẽs ꝓplłm q; in regno eius diuiſus fuit ꝓpls iſrael· et ſciſus a regno ſtirpis Hauid. Hieronym iterpᷣtat᷑ ſacra lex.Fuit enĩ ſan ctus.i.fimꝰa mũdusuł ſanguine tinctus vel ſacro vſui deputatꝰ· ſic vaſa tẽpli di/ cebãt᷑ ſacra:q; ſacro vſui deputata. Et nõ q; cũ olim in ecdleſia vnuſqͥſq; caneret qð volebat:Cheodoſi imꝑatoꝛ Hamaſum papũã roganit ·vt alicui viro docto eccle/ ſiaſticũ officiũ cõmitteret oꝛdinãdũ.ꝗpᷣe igit᷑ ciens Mieronymũ in lingua latina: gręca. hebꝛaica ꝑfectũ.⁊ in oĩ ſca ſůmũ: eidẽ pᷣdictũ officin cõmiſit. Mieronymus S pſalteriũ ꝑ ferias diſtinxit.⁊ vnicuiq; ferię nocturnum ꝓpꝛiũ aſſiguitac:Gloꝛia patri ⁊c.in fine cuiuſlibet pſalmi dicẽdũ inſtituit. DPeinde epłas euãgelia:pꝑ anni circulũ decãtandascęteraq; ad officiũ p/ tinẽtia/pᷣter cantũ rationabilit᷑oꝛdinauit. Miſitq; idẽ de Bethleẽ ad ſũmũ põtifi ccẽ̃.⁊ tã a papa qᷓ;ᷓ a cardinalibo fuit valde appꝛobatũ.⁊ ꝑpetuo autenticatũ.Candẽ aut in oꝛe ſpeluncę.vbi oñs iacuit:monu/ gintaocto ãnis ⁊ mẽſibo ſex ſepult fuit. Hieroſolymipeta tę.pe. coꝛ.ↄ.p.peregrinꝰ qui petit hieruſalem. Hieruſalẽ grece · latine pacifica· vel viſio pacis interpᷣtat. Itẽ Piebe ſpun nomẽ fuit cuiuſdam viri. Iñ hiebuſeus.ſea.ſeũ. Hiebuſei edificauerũt hiericho Onde⁊ dicta eſt hiericho · quaſi hiebico · qꝛ Hie⸗ bus hieruſalẽ ãpliauit: ideo hieruſalem dicta eſt hiebus. Siqͥdẽ hieruſalẽ bmo dicta eſt ſalẽa cõditoꝛe·ꝗͥ dicebat᷑ ſalem Poſtea victa ẽ hiebus · ab ampliatoꝛe qͥ vocatus eſt HMiebus. vel a hiebuſeis ha ⸗ bitatoꝛibus. Poſtea illis duobo noĩbus cõiunctis ꝑ cõpoſitionẽ ſcilʒ hiebo ſalẽ dicta ẽ hieruſalẽq̃ſi hiebuſalẽ.⁊ videtur ꝓferendũ eſſe ꝑ geminũ.s.ſ̊ dic ꝙ in cõ/ poſitione vnũ.s.abijcitur. Heęc poſtea a SBalomone dicta eſt hieroſolyma:quaſi hieroſalomonia. Et nota ꝙ iuenit· h hie⸗ roſolyma.mę.⁊ hę hieroſolymę.marũet hieroſolymis indedlinabile:in eodẽ ſenſu ſcilʒ pꝛo illa ciuitate.Et hęc etiam coꝛu/ pte a poeijᷣ ſolyma dicta ẽ. Et poſtea ab helio hadriano vocata eſt helia. In ipſa eſt ſion · quę hebꝛaice ſpeculatio interpꝛe/ tatur.quia in ſublimi conſtructa de lon/ ge venientia contemplat᷑.Et nota ꝙ hie⸗ ruſalẽ hiſtoꝛice eſt nomẽ ciuitatis cuiuſdã Tropologice eſt typus aie ſidelis.Rllle/ goꝛice figura eſt eccdleſię militantis. ?lna/ go gice typuz gerit ecdeſię triſphantis. Itẽ ſcias ꝙ hieruſalẽ ciuitas euerſa eſta MNabuchodonoſoꝛreſtituta ẽ a Neemia Jeſu ſũmo ſacerdote. Euerſa vᷣo eſt a romanisreſtituta eſt ab helio hadriano. ſed non in eodẽ loconec in pꝛiſtinũ ſtatũ vt dicit glo. ſuꝑ illud Jſa.2 5. Poſuiſti ciuitatẽ in tumultũ · vꝛbẽ foꝛtẽ in ruinam Meꝛ aüt in alio loco ſit modo hieruſalem qᷓ; eſſet cũ fuit oñs crucifixus:patet ex hᷣ qꝛ loc in qͥ crnciſixus ẽ oñs ⁊ hoꝛtus in q ſepultus eſtmodo ſunt in medio ciuitat ⁊ tunc erant extra. Dñ apłs ad Hebiʒ? Pꝛopt᷑ qð ⁊ Jeſus vt ſanctificaret ppm ſuũ ſanguinẽextra poꝛtã paſſus eſt. ieu ꝓpꝛiũ nomẽ viri.⁊ interpᷣtat᷑ patiẽs vel faciẽs · ſiue cõmotus · vel cõmotio. Hilaramen. minis.n. t.i. leticia xel gaudiũ 7 dicitur ab hilaro.as. Hilarius.rij.quidã ſanctus dictus ab hi laro· as:qꝛ ſemꝑ fuit hilaris i dei ſeruitio. Et binc Milario. onis.pꝛo alio ſancto. Hylas· eſt fluuius Aſie. Itẽ hylas ul hyla fuit quida armiger vel amaſius Hercu/ lisqᷣ fuit raptꝰ a nymphiscũ exhauriret aquã de qdã fonte· ſm fabulas poetarũ. NℳVyle hyles.fę.ge.interpꝛetatur ſilua.⁊ di/ cta ẽ ſic pꝛimoꝛdialis materia· quã qͥdaʒ vocauerũt ſiluã:qͥdã poſſibilitatẽ:quidã int᷑ aliqͥd⁊ nihilq dã int᷑ aliquã nullam ſubſtantiã. quidam receptaculum oĩum foꝛmarũquidam coꝛpus incoꝛpoꝛeuma alijs adhuc noibus phi eam vocauerũt. Si queres vtꝝ byle ſit aliqd uł nihil.Qõ hoc cõcedim eſt inter aliqͥd ⁊ nihil. DPe bodiit biviͤ nnhe ſelignn iſfome ngtelig gigls⸗ elemente Poln Nnete lnogo Pennn Aupen ſeman foma⸗ go conag Pywe font⸗ taunt ur n r ſonig nna hynnd Pmg w. Pfonn Pynn no. bym Pynn Wmin n. Mapohe nennie Eipoſtuib Lwacbe rnnsi vanhakt Ama uwea Umiſtuti . Poſu Knpunamn 51nmon Mebqz: iun pin amul vano. oo. lontbyit Peru, hiſ⸗ gtmmd zbi N hoc dicit Calcidius ſuꝑ latonẽ. Sicut nibil vidẽdo videmꝰ tenebꝛasa nihil au/ diendo audim ſilẽtiũ · ſic nihil ĩtelligẽdo ĩitelligimꝰ hylem. DHñ Rug. Cũ aliquid infoꝛme cõcipio · pꝛius nihil intelligo q; in telligã. Et ab hyle vic ẽ hyleus qda, gigas ꝓpter cõfuſionẽ ⁊ magnitudinem elementoꝛum. Hilus.li.m.s:⁊ hilũ.li.granũ/putamen qð adhbęret fabęvel medulla pennyſcilʒ illud tenue· qð eſt in medio pennę. ymen. nis maſ. ge.eſt mẽbꝛanula illa in qua puer ĩuoluit᷑ in vtero matris.ꝗ alio noie matrix dicit᷑. In qua ſũt ſeptẽ cellulę foꝛma humana impꝛeſſę nec plures. Vñ nõ cõtingit plures q; ſeptẽ pueros ſimul concipi a muliere. Hymeneus.nei.deus nuptiaꝑ · liqñ aũt nit ꝓ nuptijs:qñq; ꝓ coitu.⁊ interpꝛe/ larur anen Etpanns pe. VHñ Duidiꝰ. Maioꝛ hymeneus adeſt nõ illi gratia le⸗/ ctoꝛ. Item Ouidius.Ecce vocant hyme/ neo ⁊ ignibus atria fumant. Hymnicanus.ni.qui canit hymnos. Hymnidicus.ca.cu.qui dicithbymnos. Hymnigraphꝰ.pha.phũ.i.hymnoꝝ ſcri/ ptoꝛ. Inde hbęc hymnigraphia.phię a. bymnoꝝ deſciptoo.ẽ Hymniloquus.qua.quũ.qͥ loqt᷑ de bym/ no. Itẽ ꝓ eodẽ hymnilog.ga.gũ. Inde hymnilogia.gię.i.mo uł laus de hymno Hymniſta. ſtę.o. ge.qͥ facuł cãtat hymnos Hymnus.ni.maſ.ge.i.laus dei cũ cantico. Propꝛie enĩ hymnus eſt cõtinens laudẽ dei. Si ergo ſit laus⸗ nõ ſit dei nõ ẽ hym nus. Si ſit laus.⁊ ſit dei.⁊ nõ cantet᷑· non hymnus eſt. Si ergo in laude dei dicit cantat tunc eſt hymnus. Cui cõtrariũ eſt thꝛena·.q eſt canticũ lamenti funeris. Hin·queędã menſura eſtſcilʒ ſextarius. VHinnitus.tus.tui.ꝑ geminũ.n.clamoꝛ eſt equoꝛũ.Et ꝓducit.ni. Dñ Job. 3: Aut circũdabis collo eius hinnitumꝛ Ninnulus.li.dicit᷑ filiꝰ ceruoꝝ.Iñ hinnu⸗ linus.na.nũᷣ.⁊ hinnuleus.lea.leũ.in eodẽ ſenſua hic hinnuleꝰ.lei.idẽ qð hinnulus. Vñ Cant.2. Similis eſt dilectus meus capꝛeę hinnuloq; ceruouum. NPypailage· ſᷣm Iſidoꝝ fit quotiẽs ꝑ cõ/ traniũ ꝓèba ĩtelligut. vt Date claſſibo v⸗ tos.cũ ecõtrario:daſſes vent.⁊ nõ vẽtos daſſibus demus. Item Derflauit fiſtula buccas. Del ẽ cõuerſio caſuũ: vel conſtru/ ctionũ.vel qñq; totius ſnię dꝛ ab hypo qð eſt tranſ.⁊ allage:qð ẽ mutatio: inde bypallage.i.tranſinutatio. HPHypaton · dicũt gręci iecur. Iñ bypatic. ca. cuʒ. qui patit in iecoꝛe· vel ꝑtinens ad iecoꝛ.Et coꝛ.ti. Pyper grece. i. ſuꝑ latine. Hypaſpiſtes gręce· idẽ qð ꝓtectoꝛ latine. V Hieronym in plogo Geñ. Ariſtes eiuſdẽ Otolemęi hyꝑaſpiſtes. Hyobaton. eſt gdã trãſcenſio vᷣboꝝ oꝛdi⸗ nẽ turbãs. Oel ẽ longa⁊ ſuꝑgrediens cõ/ ſtructionis vel ſnię trãſcẽſio · ſcilʒ cũ vꝓᷣbũ aut ſnia oꝛdine cõmutat᷑.Cuiꝰ quĩq; ſunt ſpecies · ſclʒ hyſterologia·:vel hyſteron/ ꝓteronanaſtrophe· parentheſis · temeſis · Hygbole ·ẽ dictio fidẽ excedẽſ augẽdi mi⸗ nuendive cã. Augẽdi.vt Iſte ẽ niue can/ Didioꝛ/aquilis velocioꝛ leonibus foꝛtioꝛ. Minuendi ve.vt Terrebit te ſonit᷑ folij volantis.⁊ VBenigrata eſt ſuꝑ carbones facies eoꝛum. Pyperbolicus. ca. ci.i. excedens veritatem. elatus.⁊ didtur ab hyperbole. Hyꝑ boꝛeus.rea.reũ.i.ſuꝑ qð boꝛeas flat ⸗ dꝛ ab hyꝑ ⁊ boꝛeas.VDñ ⁊ qͥd mõtesdi/ cuũtur bypboꝛeiſuꝑ quos⁊ a qbus boꝛeas flat · qui ⁊ hyꝑbata.batę.dicunt᷑. Hyꝑcatalecticus.vide.S. in Catalecticus. Pyperdulia.vide.S. in Dulia. Hyꝑphan.na.nũ.i.ſuꝑbo vꝛ ab byper: phanus:qð eſt apparitio.ꝗñ h̊ byppha⸗ nia.nię.i.ſuꝑbia/ſcilʒ cũ aliquis vult appa rere ſuꝑ illud quod eſt. Hypenion. onis.i.ſuꝑ oĩa: dicit᷑ab byp. on.qð eſt totũulłoẽqð qñq; d de Joue q ſuꝑ oĩa ẽ.qñq; de ſole · ᷣ ſuß faciẽ toti rerre in circnitu fert᷑.qñq; de qdã gigãte· qui ſuꝑ omnes alios fſuit. Hyꝑlidꝰꝰ dꝛ ab hyꝑ⁊ lidiꝰ.qð oꝛ acut ſo/ nus in muſica.⁊ ẽ hyꝑlidiꝰ.idẽ qð lidius: ſcilʒ acutus ſonus in muſica. Hypſintelicon i. pluſq; ꝑfectũ ·qd ſteritũ apud gręcos deſit rẽ multo añ p̃teritãz d ab bypꝑ.⁊ ſintelicon:qð eſt ꝑfectũ. Hypꝑſophia.phię.i.ſuꝑgrediẽs ſapiẽtia. Hyphen · interpꝛetatur copulatio.Eſt eni byphen.modus pꝛonunciandi qui con/ ſiſtit ĩ cõtinua ꝓlatiõe dictionũ ſine vlla viſtinctione.vt h: Populus gẽtiũ ⁊c. Et dicit᷑ ſicquia vna dictio ſub.i.poſt aliaʒ ſine diſtinctione copulatim pꝛofertur. Hippocentaurus.ri.idẽ eſt qd centaurus ſcilʒ monſtꝝ ex ꝑte homo.⁊ exꝑte equus R ſicut onocentaurus monſtrũ ex ꝑte aſinꝰ. ex ꝑte homo.Mã onos aſinus dꝛ.Et dẽ ab hippos.qð eſt equus.⁊ centaurus. Pypocrita.tę.O.p.dꝛ fictoꝛ:ſimulatoꝛ.⁊ re/ Bſentatoꝛ altiꝰ ꝑpſone. Simulat eni ſe eſſe R id qð nõ ẽ. Et dꝛ ab hypoa criſis.qð ẽ iu/ iciũ·qꝛ dũ intus malus ſit·bonũ ſe palã oſtẽdit: ideo de eo habet᷑ falſum iudiciũ vũ falſo vultu incedit: ſimulat quod nõ et᷑. Inde hypocriſis.ſis.i.ſimulatio. Hypodiaconus/vel hypodiacon gręce · dꝛ ſubdiaconus latine. . Hippodromus.mi.m.S.i.ſtabulũ equoꝛiũ · vel toꝛmentũ factũ ad modũ vel ad ſimi/ litudinẽ equi: dẽ ab hippos/qð cẽ equus. 7 dꝛomosqð ẽ curuitas. Del hypodro/ mus.mi.dicitur locus obſcurusa domus declinandi ad neceſſitatẽ· vel locus ſupꝛa Vel citra ·q ſũt arcus deambulatoꝛij·ſuꝑer quos hoĩes ambulãt.Et hᷣm H̊ hypodro/ mus ↄꝑonit᷑ ab hypo· qð ẽ ſub dꝛomos quod eſt curuitas. Oel ab hyper:quodẽ ſupꝛa.⁊ dꝛomos/qð eſt curſus.qꝛ deſuper hoies currunt ⁊ ambulant. Mñ in legeda beati Sebaſtiani vr · Cũc iuſſit eũ in by⸗ podromo palatij tamdiu fuſtigari:q; diu ſpiritũ exalaret. Et coꝛ.ꝛo. Mñn. Mypo/ vꝛomiq; decus par ſit loc his duodenꝰ. Hypophoꝛa · eſt obiectio quę põt fieri ab adquerſario.⁊ dicit᷑ ab hypo· qð eſt ſub.et zoanod eſt fero.i.dico. ippogabus.gabi.maſ.ge.i.nauis q̃ equi trahunt.⁊ diet᷑ ab hippos.qð eſt equus. PHypogeũ.gei.i.ſub terris cõſtructũ ędiſi/ cin · qð nos antrũ. vel ſpelucã dicimus.et diꝛab hypo.? ge · q eſt terra. Sed h̊ by/ cogeus maſ.ge. dꝛ ſol.qꝛ ſub terris vadit in nocte. DHel hypogeus oꝛ ab hyp·quod eſt ſuꝑ.⁊ gę· qð eſt terra.q in die ſuꝑ t᷑rã ferat. Onde ⁊luroꝛa.Dulpibo hypogeis aſſociandus abis. Pypolidius·vij grauis ſonus in muſica. q ⁊ ſublidius vꝛ/ab hypo.⁊ lidius. Pippomanes.nis.m.t.q̃ſi velox ad modũ equi.vñ ꝓpter ſuã velocitatẽ oicit᷑ ſuꝑaſſe Ttlante curſu. Sed hoc hippomanes in⸗ declina. neu. ge. eſt qdã herba ꝗ ſe come- dentes facit ſurere. Del potius bippoma/ nes · eſt virus qð ſtillat ab inguine equę ex nimia luxunia oñ amoꝛis rabie fertur. Et vicit ab hippos·qð eſt equus mano nas.q; ab inguine equę diſtillat. Mocno uerce maleficę ſolẽt colligere.⁊ potionẽ moꝛtifer inde facere.qð venenũ ſimiliter dicitur hyppomanes. Hypopyrgii.gij.n. s. dicit᷑ illud ferreum inſtrumẽtũ. qð retinet ? ſuſtinet ligna in igne.⁊ dĩ ab hypo⁊ pyr ⁊ gero ·q̃ſi ſubtꝰ ignem gerens. Hypo.i.ſub. Sed hippos.i.equus. Hypoſtaſis. ſis it.i. ſubſtãtia itellecta ſine foꝛma .ſcilʒ pꝛimoꝛdialis materia.⁊ dꝛ ab hypo · q eſt ſub ſtaſis.qð eſt ſtatus vel ſtans quaſi ſubſtãs: quia habet ſubſtare oĩbus accidentibus.⁊ in ſe oĩia accidẽtia recipit.nullo tñ infoꝛmat᷑ Iñ hypoſtatic ca. ci. Et nota ꝙ greci vtunt eodẽ modo H noĩe hypoſtaſis·ſicut nos vtim h̊ noĩe pſona. Vñ põt vici ꝙ tres ꝑſonęſunt in diuinis· vel hypoſtaſes.i.tres ſubſiſtẽtes. Hippotam.mi.i.equus fluuialisſcilʒ qͥdã pilſcis ſic dictus: q; ſit equo ſimilis:doꝛſo. iubahinnitu:roſtro reſupinato a pꝛimis vẽtibo·cauda toꝛtuoſa.vngulis binis.die in aquis cõmoꝛat nocte ſegetes depaſcit. Hypotheca. cę.f.p.eſt cũ res cõmodat᷑ ſine viſpoſitione pignoꝛis:pacto vel cautiõe ſola interueniente. Et viffert a pignoꝛe · quia pignus eſt quod ꝓpter rem creditã obligat. Item fiducia viffert ab vtroq;. Eſt autẽ fiducia cum res aliqua ſumendę mutuę pecunię gratia · vel macipat vel in iure cedit᷑. Item hypotheca vicit ideʒ ꝙ apotheca. In hypotecarius.ria.riũ.qð ad bypothecã ꝑtinet. Et hic hypothecanius.i. apothecarius.vel qui rem noĩe hypotheck Hypotheſis. dĩ canſa vbi auʒ certa ꝑſona controuerſia eſt. Et bypotheſis ẽ ſubſta⸗ tia· vel viſputatio ↄditio·ul ſuppoſitio vel conſenſus. Iñ hypothetic.ca. c. i.cõ/ itionalis: vel ſupoſitiuꝰ.⁊ dꝛ ab hypo· qð eſt ſub.⁊ theſis:qð eſt poſitio. Iñ hy⸗ theſis.i.ſuppoſitio. ypoſenſis.e vbi diuerſa verba ſingulis qbuſq; danſul/ ppe ſbiũgũt.vt Sic regẽ adijt.⁊ regi memoꝛat:nomẽq; genuſqʒ. Hir. vigil interpꝛetat. Myrcania.nię.vꝛ quędã ſilua quę ſubiacet ſcythię. Ju bec hyrcania. nię.quedam re⸗ gio illi ſiluę adiacẽs. Iñ hyrcanus.na.nũ pe. pꝛo. Oñ vᷣluroꝛa. Poſt annos plures hyrcanus ſurripit yununun. Hircinus.na.nũ.pe.pꝛo: hircoſus.ſa.ſũ.in eodẽ ſenſu:q eſt fetidus inſtar hirciq̃ſi q ſudoꝛe coꝛpoꝛis fetido fetet. Hircin etia eſt coſſeſſiuũ de hircus. Hircus.ci.vide.j.in hirquus: A. e el cihe 1 Wukln, nye N e koi l Nibywkn Niogenodo SDbndie Songſun, apali. vPWante mpige⸗ EM. teſnguls Ncnege atiun ma iuqſi an' en⸗ Hirquub. li.dimi.malſ.ge.puer libidino/ ſus ⁊ laſciuus vt hircus.⁊ qͥ oculos ſemꝑ retoꝛquet ad angulos ex nimia laſciua. Hirquus.qui.maſ.ge.bᷣm Suetoniuʒ· eſt oculoꝝ angulus vbi putredo colligitur. Et qꝛ ex nimia laſciuia: luxunia ſolet qdã retoꝛquẽ oculos ad hirquos: Inde di h̊ bircus.ci.caper/ſcilʒ aĩal laſciuũ ⁊ petulcũ feruens ſemꝑ ad coitũ.Cuiꝰ oculi ad li/ bidinẽ in trãſuerſũ aſpiciũta ad hirquos retoꝛquent᷑.⁊ inde dictus eſt hirc. DNicit enĩ in naturali hiſtoꝛia: hircos ita eſſe li / bidinoſos. vt indignentur ſi videant ali/ quos coeũtesvt in eos impetũ faciãt. Iñ hirculus li.⁊ hircio lus.li.diminutiua. Hirſutus.ta.tũ.i.aſper pilis.vel piloſus ut hircus. Iñ hirtus.ta.tũ.ꝑ ſyncopam pio hirſutus.ta.tũ Dñ de ſancto Joanne dꝛ. PHꝛeębuit hirtũ tegimẽ camelus. Pꝛopꝛie quidẽ eſt hirſutus·cuiꝰ pili erecti extant. Pirudo.vinis.i.ſanguiſuga: dicit᷑ ab hę⸗ reo · eo ꝙ carni adhęreat. Et ꝓdu.ru. Dñ Dꝛatius. Non miſſura cutem niſi plena quoꝛis hirudo. Iñ hirudine .nea.neũ.⁊ hirudinꝰ.na.nu.i eodẽ ſenſu. Inuenit᷑ hec hirundo.oinis ꝑ.n.ꝓ quadãa aue. Iñ hi⸗ rundininꝰ.na.nu.⁊ hirundineus.nes.neũ. in eodẽ ſenſu. Miruũdininus etiã dĩ paruꝰ filius hirũdinis. Dñ.les hiruũdo volat nat hirudoagitat᷑ arundo. Del ſic. Can⸗ tat hirũdo/ſugit hirudocreſcit arundo. Pyſchiros gręcelatine dicit᷑ foꝛtis. Hiſpanus.ni.fuit quidã rex conditoꝛ hiſ/ Panie ande dicta ẽ hiſpania. nię Et binc iſpanus.na.nũ. gentile poſſeſſiuũa bic ⁊ hęc hiſpanienſis.⁊ hoc ſe gentile.Et ha⸗ bet ſex pꝛouintias ·ſcilʒ terraconẽſem/car/⸗ taginẽſem · luſitaniã · galiciam · beticam · et tranſ fretũ in regione africę tingitaniam. ſeptentrionali plaga a pirenio vſq; ad cartaginẽ poꝛrigit᷑. Olterioꝛ quę in meri/ die a celtiberis vſq; ad gadicanũ fretum extendit᷑ Citerioꝛ aũt⁊ vlterioꝛ dicta eſt/ quaſi citra vel vltra. Sʒ citra · quaſi citra terras.⁊ vltra vel quod vltra ſit. vel quia non ſit poſt hanc vlla⁊ alia terra. Niſpidus.da.dũ.i.aſper·fetoſus: piloſus hirſutusſqualidus. Et coꝛ.pe. Hiſter.ſtri.maſ.ge.fluuius eſt qͥ ⁊ Danu/ bius dicitur. Onde hiſtri dicti ſunt: Si quidẽ de colcho inſula quidaʒ miſſi ad ꝑ/ ſequẽdos argonautasa ponto ĩtrauerũt biſtrum fluui.⁊ indea vocabulo amnis quo a mani receſſerunt · hiſtri victi ſunt. Inde hęc hiſtria.ſtrię.dicta eſt terra quã incoluerunt. Inde hiſter.ſtra.ſtrũ.gẽtile. Et hec hiſtrix.cis.quoddã aĩal q̃drupes ſpinoſũ ·quia in terra illa abundat. Biſtoꝛia · dicit᷑ ab hiſtoꝛin:qð interpꝛeta videre· vel cognoſcere. Antiquitus enim nullus ſcribebat hiſtoꝛiã ·niſi qꝛ interfuiſ/ ſet. ⁊ ea quę ſcribẽda eſſent vidiſſet. Del iqeo didtur ab biſtoꝛin · quia diu pꝛete- rita ad noſtrã memoꝛiam ⁊ noticiã redu- cit. Eſt autẽ hiſtoꝛia res geſta a memoꝛia hoĩuʒ. ꝓpter vetuſtatẽ remota. In noſtro tamen vſu ⁊ ſi nuꝑ vel aliquãtulũ res re/ tro geſta ſit· tamẽ dicitur hiſtoꝛia. Inde biſtoꝛiola.lę. diminutium. Hiſtoꝛic.ci.qui biſtoꝛiã deſcribit.vel nar/ rat.⁊ coꝛ.ri.⁊ poteſt adiectiue decdinari. Hiſtoꝛiographus.phi.i.deſcriptoꝛ hiſto⸗ riarũ. Iñ hiſtoꝛiographia. phię.biſtoꝛię deſaiptio. Hyſterologia · vel hyſteronpꝛoteron · eſt ſententięcu verbis oꝛdo mutat. vt Coꝛ⸗ rere parant flãmis. frangere ſaxa. NS ſic intelligas. Hyſterologia·eſt mutatus oꝛdo ſentẽtię cũ verbis.vt in pᷣdicto exẽ/ plo.Toꝛrere parãt ⁊c.pᷣ enĩ ſolenti mola frangi triticũ.⁊ poſtea toꝛreri.i.flãmis co/ ui. Ergo ⁊ ſenſus verba cõfũdunt᷑.Itẽ irgilius. Moꝛiamur ⁊ in arma ruamꝰ. Itẽ Nutrit ⁊ pꝑeꝑit. Itẽ vomit potat. iſtrio. onis.m.t.i.geſticulatoꝛioculatoꝛ qͥ diũſos geſtꝰ ⁊ habit hoiuʒ ſcit reßſen⸗ tare.⁊ dꝛ ab hiſterion · qð ẽ geſticulariq̃i hiſterio. Oñ hiſtriões dicebant᷑ retjſen- tatoꝛes comędiaꝝqͥ i recitatõe laruas ſuę faciei apponẽtes reßſentabant habitus geſtus diuerſonꝛꝝ. HW Hiulcus.ca.ci.i.hians.fiſſus:rimoſus.⁊ dẽ ab hio. as. In eſtate tra ẽ hiulca · cñ ẽ fiſſa ⁊ rimoſa caloꝛe ſolis.Et cõponit᷑ ſemibi / ulcᷣ. ca. c. i.aliquãtulũ hiansaꝑtex ꝑte. H ante OD Holigopomenon · ſub paucis vbis mul⸗/ toꝝ ↄphenſio.vt h̊ Orit amoꝛ PHaridem Vel bic. Moꝛs mala.moꝛs intus:malus actus.moꝛs foꝛis vſus. Cumba. puella; puer· axarusiſta notrnt. Holocarpaniũ.nij.n.s.dꝛ ab holon/qð eſt totum. carpos/qð eſt fructusquaſi totꝰ fructus. Et coꝛ. po. Holocauſtoma.atis.n.t.idẽ eſt quod ho⸗/ locauſtũ./p.pe.nti·ᷣ pe.gti coꝛnipit. Holocauſtu.ti.n.S.i.ſacrificiũ quod olim fiebat de aĩalibo bꝛutis dꝛ ab holon:q eſt totũa cauſtos.qð eſt incenſũ·qſi totũ incenſum/q; totũ incendebat combure/ bat: non comedebatur. Holofernes oꝛ ab holon · qð eſt totum.et fero fersa necisquaſi ferens oĩbus necẽ. vnde bene diabolũ ſigniſicat. Holographũ.phi.i.teſtamẽtũ manu au/⸗ toꝛis totu ſcriptũ: vicit᷑ ab holon/qð eſt totũ, graphia ſcriptura. Holon grece.latine dicitur totum. Holoſericus.ca.cũ.i.totus ex ſerico dicit᷑ ab holon · qð eſt totũ.⁊ ſericus· Iñ h̊ ho⸗ loſerica.ceę.qdã veſtis tota ex ſerico facta. Homagiũiqẽ eſt qð fidelitas:tñ ſpe.e.ti.i li.de feu. ponit illã vifferẽtiã · ꝙ homagiũ eſt de his ꝗ ad tẽpoꝛalia ꝑtinent. Et ideo ꝓ ſpũᷣalibus indignũ eſt vt qͥs homagiũ facẽe ↄpellat᷑ Fidelitaſtñ ꝓ ſpualibo ſtat᷑ qu Rlati bene pſtant fidelitatẽ. vt in.c.an/ tiqua.de puile Mel põt ſic deſcribi:Ho/ magiũ· eſt ꝗqdaʒ aſtrictio ſeruitutis liberi hoĩs facta dño ſuo ꝑ pactionẽ · vel peti⸗ tionẽ ſiue ſtipulatione pmittente libero hoĩie dñio ſuo fidelitatẽ.⁊ conſtituente ſe hoĩeʒ vel vaſallũ ſuũ. Et in aliqbo ꝑtib⸗ fit hoc modoille qui facit homagiũ coꝛã ſio ſuo flectit genua:tenens man ſuas cõiunctas ſimplicit᷑ inter manus vñi:iuſ/ iurãdũ de fidelitate eᷣſtans. Et mutuo ſe in ſignũ fidelitatis oſculantur. Homagiũ decretale tale eſt: Mam beres hoĩs mei · qͥ cũ de cõſuetudine poſſit ifeu/ Dari.⁊ ꝑ cõſequẽs in homagiũ ſuccedere debet infra certu tẽpus me in vñm agno⸗ ſcere: fidelitatẽ mihi eᷣſtare ego teneo: eũ ratiõe talis feudi ĩ hoĩeʒ recipe in re cipiẽdo videoꝛ ſibi ius feudi decernẽ. ꝓot qð dici poteſt homagiũ decretale. Homagiũ edictale ſiue hẽditariũ· ſm ſpe. eſt qð aliqs habet eoipſo ꝙ ẽ heres. NMã eoipſo qð adit hęreditatẽ hoĩs mei/pſo/ nã eius repſentat.⁊ videt hoĩs homagiũ ſubiſſe. Homagiũ legiũ ſᷣm ſpe.ẽ qð fit imꝑatoꝛi uł regi nulli alteriꝰ fidelitate ſalua. Jllud aũt qʒd fit alijs.nõ oꝛ legiũ.q; fit uł iurat ſalua impatoꝛia.vel regia fidelitate. omagiũ nõ legiũeſt qñ aliqͥd excipit᷑ Puta.facio tibi homagiũ excepta fideli/ tate quaʒ oño tali legio teneoꝛ.vel ſaluo ꝙoſſũ cũ voluero oñʒ legiũ m cõſtituẽ. Vel ſaluo · qꝛ nolo tibi contra talẽ iurare. Pomeęoſis eſt min notęrei p ſimilitudinẽ eiꝰ ꝗ mag nota eſt demõſtratio.⸗ interp/⸗ tatur ſimilitudo. Huius tres ſunt ſæcies. Icon ꝑabola·paradigma.i.imagocõpa tio · exemplũ · vide locdis ſuis. Homęoptoton. eſt cñ in ſiles caſus exeũt v̈ba viuerſa. Sicut apud Enniũ iuenit Merẽtes · flẽtes lachꝛymãtes.⁊ miſeran/ tes· m Donatũ. Bel hm Bedã Homęo ptoton ·eſt cũ diuerſis caſibo variatoꝛo. vt ait apłus Ro.xi.Quoniã ex ipſo.⁊ ꝑ ipſũ.⁊ĩ ipſo ſunt oĩa·ipſi gloꝛia in ſecula. omęoteleutonẽ ci ſitli modo dictiones plurimęfiniũt᷑.vt Eos reduci:q;ᷓ relinqui deuehi. q; deſeri malui.Et fit ꝓpꝛie ĩ bis vt Albijt · abceſſit · enaſit· erupit. Homerocẽtonas virgiliocẽtonasexcer⸗ ptiões ꝗqdã ſũt de libꝛis Momeri Dir/ gilij in duobo libꝛis redactęin qbo multi ꝓ̈ſus pᷣter dictoꝛũ autoꝛũ intentionẽ ad/ aptat chꝛiſto. Pñ Mieronymꝰĩ epla ad Paulinũ.õe Quaſi nõ legerimus home/ rocẽtonas⁊ virgiliocentonas.i.opuſcula de vᷣſibo Homeri Wirgilij cõpoſita. Et ꝓdu.to. Quidã ſane excerptoꝛes libꝛoꝛũ Homeri Virgilij traſcurretes · vbicũq; iuenerũt aliqͥd qð ſuę materiępoſſent ad/ aptare · pũcto ſiguerũt.vt qñ cõpilarent ꝓmptius iueniret.⁊ ab hmõi punctatiõe centones vicũt᷑ ſcipta ex vᷣſibo cõpilata hinc inde collect.⁊ pᷣm materiã cõtinuat. Cento eni vt dicũteſt ꝓbũ gręcũidẽ qð piũgo. Iñ vĩ cento.onis.idẽ qð pũctꝰ Et declinat᷑ h v̈giliocẽto.tonis.h̊ homero/ cento.tonis.Dñ virgiliocentonas ⁊ ho/ merocentonas ſunt acti plurales gręci. Homicida dę.pe p.i.hoieʒ cędẽs.ioccidẽs Homicidiũ.dij.dicit᷑ hoĩs occiſio·ab ho⸗ mine facta. Hominiũ quod homagiũu. S Homo.inis.ↄ.t. ab humꝰ.q̃ſi humo.q; ex humo ẽ effect. Iñ q̃ttuoꝛ diminutiua ſcilʒ homũculꝰhomũcio ·homullus ho⸗ mullulus. Mã vt dic Mꝛiſcian in ʒᷣ libꝛio ꝗ geminãt.l.ante.us.uł.a.vel.u.ĩ vlus vla vlũ faciũt iteꝝ ouminutiua.ut homullus· homulluluspauxillus pauxillulus.Et põt dici ꝙ homo quattuoꝛ viminutiua habuit ꝓpter eiꝰ quattuoꝛ trãſgreſſiones Pꝛima fuit in paradiſo. Secunda legis naturalis. Tertia legis moſaicę. Quar/ ta legis euangelicę. Diminutus eſt etia,ʒ homo in tempoꝛibus· quia antiquiſſimi nij. in. .i. hois ſeruitiũ · vel ẽ idẽ H vponon 1onn nsinſt Ponopt pbagne Honxe vaer. Hononmn. mn duaſsi Fitbone b nücke⸗ Punsrn Fape pepos loꝛum⸗ Ponop en . niliug Pydeqn Ponopde 7 fatda⸗ Rand Pene Hono ſlſti Genn Niſ Noin Pond iſcl Hon ninn r⸗ ns nlns ehe Cacbe uen g ſacn glian ſo⸗ kopee nat Pom Gon N Nininci mmnnz Winng W . lalngi biin zenn te, n pon Souinfl Gchdicnyng Michtlmi eh. inm rih mhoe⸗ sloplſale pemrolbai epſaru⸗ nccluen wöpmanir ſ iiidid ipru Et Gnnnst Geesint mnimk. Ibmno q ommmmunn ulugtbo⸗ mkupih e Ougn/ ſenn vt oicit Mꝛiſcianus in. 6? li. declinabant hõ homonis& mutata eſt.o/pdu.in.j.coꝛ. dicimus homo hoĩs. Hñ Enni. Vul/ turis in ſiluis miſeꝝ mandebat homonẽ. Homophagia.gię.f.p.vna vel ſimilis co/ meſtio.⁊ vicitur ab homos.qð eſt vnũ⸗ phagin:quod eſt comedere. . Homogeneus.nea.neũn.i.vniꝰ naturę.vi/ de. S.etero geneus. Homonymus.ma.mũu.i.ꝓquocus/ſm dia/ lecticos· ſcilʒ vnũ nomẽ pꝛincipaliter er diuerſis ĩpoſitionibus plura ſigniſicans. Iñ h̊ homonyma.mę.i.ęquiuocatio· ſᷣm Hug Del vt Miſcanus dicit: Homo/ nymũ eſt vnũ nomẽ plura ſians. bocin ꝓpꝛijs? appellatiuis. In ꝓpꝛijs vt Pirrhꝰ filius Tchillis.? Dirrbus rex epirotarũ. In apellatiuis: vt Mepos:filius filij. et neposluxurioſus. Item acies ferni ocu⸗/ loꝛum militum. Momopaſia. eſt attri alteri. vt Lingua mea meditabit᷑ iuſticiã tuã. Linguę enĩ eſt loq coꝛdis meditari. Vngde quod coꝛdis eſt. attribuit᷑ linguę. Homophoſiseſt expoſitio ignoti ꝑ cque l magis ignotũ.vt qͥd eſt palmito.tas ſtaxo.as.Del qñ ꝑ gręcũ exponit᷑ latinũ. vt quid eſt homoIntrotxs. Homos gręce · latine dicitur vnñn. Homonſion ul homouſ os.i.vniꝰ eiuſdẽ ſubſtatię vel aſſimilatio.⁊ dĩ ab homos: qð ẽ vnũ ⁊ vſia:qdð ẽ eſſentia.uł ſubſtãtia PBñ ꝗeſus chꝛiſtꝰ oñs noſter:dict᷑ ẽ ho/ mouſius.i.vnius eſſentię vel ſubſtãtię cũ patre. Oñ ipſe vic Joãniſ.iõꝰ. Egoꝰ pat vnũ ſumꝰ. Itẽ bm Hapiã: Homouſion i. ſilis ſubſtãtię qꝛ q̃lis detalis imago eiꝰ Momoteuſis· interptat᷑ ſimilitudo·ꝑ quã minus notęrei ꝑ ſimilitudinẽ eiuſꝗ mag eſt nota pandit᷑ demõſtratio · pm Hug. Honeſtus.ſta.ſtũ.qui nihil habet turpi/ tudinis:quaſi ſtatũ honoꝛis conſeruans. Inde honeſtas.ſtatis.i.ꝑpetuus honoꝛ: quaſi honoꝛis ſtatus. Honoꝛ vel honos · ᷣm Hapiã ẽ gratia di/ grnitatis. collatio in rebꝰ vel oictis · pᷣm ũ ſacrificiũ:vignitas aliq̃. Oel ẽ reuerentia galicui exhibita.⁊ ẽ ĩ honoꝛãte.Et attẽdit᷑ nõ ſolũ in reuerẽtia/ſ̊ etiã in adminiſtra⸗ tione eoꝝ ꝗ ſunt coꝛpoꝛi neceſſaria. Et vt dicit phs in. vꝰ ethicoꝝ: Mirtutis pᷣmiũ bonoꝛ eſt.⁊ attribuit᷑ bonis. Honoꝛculus.li.pe.coꝛ.i.paruus honoꝛ. NHoꝛa.rę, cũ.h.eſt dieru.⁊ eſt ſpaciũ in quo butio ꝓpꝛietat vniꝰ medietas alicuius ſigni oꝛitur in oꝛẽte· et medietas alteri occidit in occidẽte. Itẽ oꝛa rę.ſine.h.ẽ regionũ.uł finiũ· uł veſtiũ. Cũ enĩ regionẽvel finẽ· vel extremitatem veſtimẽtoꝝ deſignare volumus ꝑ h̊ no/ mẽ ſcribendũ ẽ ſine b. Itẽ aliqñ ẽ pluralis numeri. de os oꝛis oꝛa. Oñ. Hꝛas mũdus habet · nox horagchlamd oꝛas.vlſpiras hoꝛã vbi tempus ſignificabit. Hoꝛdeaceus.cea.ceũ.vel hoꝛdeiceus.cea. ceũ.quod fit de hoꝛdeo vel eff. Hoꝛdeolũ.li.diminutiuũ.i.paruũ boꝛdeũ Inde hic hoꝛdeolus.li.dimi.paruiſſuna collectio in pilis palpebꝛarũ ĩ medio lata hoꝛdei granũ ſimilans. Hoꝛdeũ.dei.eſt quoddã genus frumeuti. 7 eſt frigidum humidum. Hoꝛno aduerbiũ tẽpoꝛis.i.hocanno.⁊ dꝛ ab hoca ãnus. Inde hoꝛnus.na.nũ:⁊ hoꝛ⸗/ notinus.na.nũ.pe.coꝛ.in eodẽ ſenſu.i.huiꝰ anni. deſigt tamẽ qñq; tẽpꝰ indet᷑miate. Hoꝛologicus.ca.cũ.pe.coꝛ.qui in hoꝛolo/ gio colligit hoꝛas.vel qð pertinet ad ho/ Hoꝛologiũ.gij.n.s.vbihoꝛę legunt.i.col⸗ liguntur. vel intelligunt. . Hoꝛoſcopus.pi.m.S.i.hoꝛaꝝ inſpectoꝛ.et vicit᷑ ab hoꝛa.⁊ copos:quod eſt laboꝛ:ulł intentio· q̃ſi in cognitione hoꝛaꝝ intẽdẽs Vel laboꝛans· ul dꝛ ab hoꝛaa ſcopimqð eſt ſpeculari:qꝛ ꝑ hoꝛas natiuitates hoiuʒ ſpeculatur diſſimili.? diuerſo fato. Inde hoc hoꝛoſcopiũ.pij.i.hoꝛaꝝ ſpeculatio. Hoꝛrei.rei.eſt locus vbi reponit᷑ hoꝛdeũ 7 dĩ ab hoꝛdeũ.dei.q̃ſi hoꝛdeũ.Genera⸗ liter tamẽ locus vbi reponit᷑ ãnona quæ⸗ libet vicitur hoꝛreuʒ.vel dicit᷑ ab hoꝛreo res.quia ſpicis hoꝛret. J Hoꝛridulus.la.li.diminutiun.i.aliquan/ tulum hoꝛridus. J Hoꝛridus.da.dũ.i.terribilis· aboĩabilis· frigoꝛoſus tremens. Porfipilatio o nis.eſt quãdo pili capitis pꝛę boꝛrore erigunt᷑. M Hoꝛtolon.ni.m.S.i.cultoꝛ hoꝛti.Et nõ ꝙ; ãtiq dicebãt hoꝛtulan p.v.ĩ ſecũda ſylla⸗ ba. Sʒ moderni dicũt hoꝛtolanus ꝑ o. Hoꝛt᷑ ti.m.s.i.ager amenꝰoleribo abũdãs uł ꝑadiſus. Iñ hoꝛtułꝰ. li.dimi.i.puꝰhoꝛt Hoꝛula.lę.oimi.i.parua tẽpoꝛis hoꝛa. Hoꝛus.ri.qui pꝛimus hoꝛas iuenit. Hoꝛuſpex.cis.vel hoꝛiſpex.cis.ille qͥ iſpicit hoꝛas. Et hic hoꝛuſpicus.pici.i.hoꝛarum inſpectoꝛ:qui etiã hoꝛoſcopus dicitur. Hoſpes.ſpitis..t.qͥ recipit qͥ recipitur? dꝛ ab hoſtiũ. peto· quaſi hoſtipes.i.hol⸗ tiũ petens· q̃ſi hoſtio pedem inferat. An/ tiquit enĩ hoſpites:qͥ recipiebãta quire/ capiebant᷑ veniebãt ad hoſtium.⁊ pone/ bant ꝑedẽ in eo.⁊ firmabãt:ꝙ vn nõ de⸗ ciperet aliũ.Dñ qͥ recipit qͥ recipit᷑·hoſ/ pes dĩ. Oterq; eni ppnẽdo pedẽ in hoſtio amicitię pactu firmabat. Hñ qͥdã. Eſt qᷣ ſuſcipit: ⁊ qui me ſuſcipit hoſpes. Hoſpitiariꝰ. rij.⁊ H̊ hoſpitiaria.rię.cuſtoſ hoſpitij.⁊ dicitur ab hoſpitii. Hoſpitiolũ.li.dimi.i.paruũ hoſpitiũ. Hoſpitiũ.tij.n.s.vbi qͥs ad tẽpus hoſpi/ tati iure ihabitat.⁊ inde tranſiẽs migrat. Hoſpitiũ vo ſcholariuʒ eſt· SK domus eſt burgenſis·qui eam locat. Hoſpita.tę.f.p.in ſingulari:qᷓ recipit ułre⸗ cipit᷑ in hoſpitiũ · ſcilʒ peregrina. aduena- H i plurali ẽ ge.neu.habẽs tm̃.ntm̃/actm̃. vtm̃.⁊ ſic ẽ eteroclitũ. Dñ pluralit ntõ H hoſpita.actõ h̊ hoſpita.vtõ o hoſpita. tat · vel qͥ ẽ oignusut recipiat᷑ĩ hoſpitiũ. SPoſpitalis.ↄ.t.⁊ hoc le.pe p.qui benignꝰ pnus eſt ad hoſpitandũ.tẽ hoſpitale lis.neu. ge.ẽ vbi peregrini recpiüt᷑ in hoſ/ pitio. Inde hic hoſpitalarius.rij.cuſtos hoſpitalis · ul qͥ eſt de hoſpitali. Et h hoſ⸗ pitalaria.rię.in eodem ſenſu. Boſtia.hoſtię.fſ.p.dicit᷑ ab hoſtis. Moſtię aũt erant ſacrificia · ꝗ fiebãt anteqᷓ; ꝑge/ rent ad hoſtesq̃ſi ꝓ hoſtibo deuincendis facta. Sʒ victimę erant ſacriſicia· ꝗq poſt victoꝛiã victis hoſtibo imolabãt᷑. Et erãt victimę maioꝛa ſacrificia q; hoſtię Mnde Pictima ꝓ vicij dat.hoſtia ꝓ ſuꝑandis. Hoſtiatoꝛ.toꝛis.m.t.i.viatoꝛ.qͥ ⁊ hoſtiariꝰ dẽ quia cuſtodit hoſtiũ.Et inde hoſtiariꝰ dꝛ in eccdleſia ab officio · qꝛ pſit hoſtijs tẽ/ pli. Ipſe eni tenẽs clauẽoĩa intus⁊ exte/ rius cuſtodit.⁊ int᷑tonos ⁊ malos habes iudiciũ/fideles recipita infideles reſpuit Et hec hoſtiaria. rię.quę cuſtodit hoſtiuʒ Et hoſtiarius.ria.niũ.qð pꝑtinet ad hoſtiũ Hoſticapa.pę.ↄ.t.qui vel ꝗ capit hoſtẽ. Hoſticida.vę.O.p.qͥ vel quę cędit hoſtem. Hoſticinda.ↄ.p.qui vel ꝗ ſcindit hoſtem. oſticus.ca.cu.i.hoſtilis· vel iimicus. vel hoſtis.⁊ coꝛ.ſti. Vñ in Turoꝛa.Moſtica ſunt eius colla ſubacta manu. oſtilis. lis. 9.t.⁊ hocle.qð ꝑtinet ad ho/ ſtem. pducit pe. Inde hoſtiliter aduer.2 hec hoſtilitas.tatis.i.iimicitia. Hoſtimentũ.ti.n.S.i..quamentũeqlitas. welillud ð qð pondus exęquat in libꝛa. Hoſtiolũ.li.dimi.i.paruũ hoſtiũ. Hoſtis.ſtis.9.t.dꝛ ab hoſtio.ſtis.quod ẽ equare/q; equa fronte eat ab bellũ. Pꝛo/ pꝛie quidẽ hoſtes dicunt᷑ qͥ ęquales ſunt ꝗqualit᷑ ſibi iuicẽ debentquaſi qui nihil ſibi debent· nec vnus magis tenet alteri qᷓ; ecõtrario. VHñ hoſtes ꝓpꝛie nõ poſſũt eſſe chꝛiſtiani inter ſe · nec hoſtile gliũ inr eos · quia chꝛiſtiani ſemper debẽt ſibi iui / cem aliqᷣd ſalteʒ cauſa chꝛiſtianitatisſed chꝛiſtiani ⁊ ſarraceni · ꝓpꝛie dicut᷑ hoſtes q; nihil ſibi iuicẽ debent. Si enĩ viliſſunꝰ ſarracenꝰ caꝑet regẽ frãcię tãtũ deberet il/ li :quãtũ rex francię deberet illi ſi eũ capet BDel hoſtes dicũt᷑ ab hoſtiẽdo.i.ęquaãdo menia victoꝑ. Solent en hoſtes victo⸗ res męnia victoꝛũ hoſtiũ adęq̃re.i.cũ tra gqua facere.i.deſtruere ⁊ deijcere ꝑ terrã. Hoſtiũ.ſtij.n.s.i.ntroitus domusſcilʒ ia nua. vꝛ ab hoſte · quia hoſtes arcet. ſic aſpiratur in pꝛincipio. Nel potiꝰ icitur ab obſtando.⁊ ſicnõ aſpirat᷑ ſimilit᷑ oſa que veniũt ab eo· nõ aſpirant᷑ · Hinc etiã hoſtia vicũt᷑ fluuioꝛũ exitus in mareſcilzʒ loca vbiitrant mare·qꝛ hoſtibo illuc ſole/ mus occunẽ.⁊ nos eis ibi opponere. Hel icunt loca illa oſtia:qꝛ ꝑ illa loca tanq; oſtia in domũ. intrãt flumina mare · vel res expoꝛtãt᷑ vel ĩpoꝛtat᷑ ꝑ loca illa·tanqᷓ; oſtia. Del q; hoĩes ꝑ loca illa tanq; per oſtia egrediunt᷑ ingrediunt᷑ fluuiu· vel terrã ſuamquaſi domũ. Hoſtoꝛiũ.rij.n. Ss.dicit᷑ lignũ cuʒ quo mo/ iusvel ſextarius adęquat᷑illud videlʒ lignũ quod vucit᷑ ſuꝑ menſurãvt ſi quid ibi eſt ſuꝑflui amoueatur.⁊ ſi quid deeſt ſuppleatur. H ugnte Huiuſcemodieſt cois ge.⁊ indeclinabile ab huius.⁊ modi.⁊ intponit᷑ ce.ſyllabica dagiectio/ deſignat iſte gtũs modi quali/ tatẽ.vt Muiuſcemodi·id eſt talis. Human na. nũ.qð habet hũanitatẽ.ulq ꝑtiuet ad hoĩeʒ. Itẽ humanꝰ benignꝰmã ſuetus:miſericoꝛs:qͥ circa hoĩes hʒ amoꝛẽ ⁊ miſerationis affectũ.Et ꝓdu.pmã.Vñ Dꝛatiꝰ. Muano capiti ceruice pictoꝛ eq/ nã. Juũgẽ ſivelit varijs ĩducẽ plumas.Iñ hũanitas.tat.⁊ ẽ ppetas q̃ qs dꝛ homo. Et huanitas.i.manſuetudo/miſericoꝛdia quędã affectio qua nos iuicẽ tuemur. Punoan Punern Neios lodicg Hice Humen Pumen yteit⸗ Vaihla hunerol es Nund esvu e MWn Etop 1 matan nusc NiS Hunoꝛo humnool pnäben Rbum ghune Penus ſon nom bu cngi Heste rt unnätt urtnn ſi. keſan Micguie Alſlzü rNtiſbi ſämnnzi vedlariyſts Vaninliſn Nii Ae Wg rimgerptn vblin manimetrli Nia'diar ntſoltoi me Drn msnnurſ biopomnc mmern u itunß urtigdne 5 nurinble teeñlubie 1nodi de. pinnnnin 4 nlvishyint ucm, ainodd zivonun. — Humectuscta.ctũ.i.humidus. Humeralis.lis.O.t h le.qð ꝑtinet ad hu/⸗ meros.⁊ dꝛ ab humerus.Et h̊ humerale lis.dꝛ qdðdã palliũ·qð⁊ ſuꝑhumerale dĩ VDñ Ecq.4S.Et humerale poſuit ei. Humenilllus.li.qͥ extremitati axis infigit᷑. Humerus.ri.m.s.dꝛ ab armus.q̃ſi armerꝰ vt eẽt diſtinctio hoĩuʒ·quoꝝ ſũt humeri aa aialia qdrupꝑedia:quoꝝ ſunt armi. Iñ huvuyqmeroſus.ſa.ſũj.i.foꝛt.⁊ magnos habẽs bumero.. —w DHumidus. a.vuũ.qð iteri habet humoꝛr- Sed vuidu: qð exterius habet humoꝛẽ. Inge bheęc humiditas.tatis. HBumilis.lis.ↄ.t: hoc le.i.abiect᷑·ignotus vel mitis.⁊ dĩ ab humꝰ. q̃i humi accliuis Et cõꝑat᷑ humilis.lioꝛ.illimꝰ MHñ Daniel 4² Bumillimũ hoĩeʒ. Et ſcribit puo.l. ſuꝑlatiuꝰ.licʒ humilis ſcribat᷑ ꝑ vnũ.l.Foꝛ mat᷑ enĩ ab hũilis· remota.is.⁊ addita li/ mus.Et ſt qͥnq; ſuꝑlatiua ꝗͥ deſinũtĩlimꝰ Vñ. In limus qͥnq; dat fag cętera linq. Haoumoꝛ.or.m.t.vꝛ ab humeo.mes. Inde humoꝛoſus.ſa.ſũ.i.humoꝛe plenꝰ.Et ꝓd. pmã humoꝛ nomẽ ſ̊ humoꝛ man paſſiuũ de humo.as.coꝛ.eaʒ. Dñ qͥdã. Me terret ꝙꝙ bhumoꝛ nõ terret quod ſonat humoꝛ. Humus.mu.ł.s.i.terrai pꝛopꝛie humida ⁊ inferioꝛ. Et nota ꝙ humus eſt quaſi ꝓpꝛiũ nomẽ trę. Dñ ⁊ caret pluralitate.Et coꝛ. hu. VHnde Mꝛatius epi. Quxuriat frigido ſanguine pinguis humus. Hus terra eſt in finibus idumęę.⁊ interp/ tatur feſtinans/vel co Zaonte eſt nomẽ oñi· m qð eſt iui/ ſibilis ex quo⁊ allelu:quod eſt laus vel laudare· componit᷑ alle luia. i. laus iuiſibilis/ ul laudate inuiſibilem. M Jabel · interpꝛetatur aſcenſio. Jabin · interßtatur ſapiens · vel ſenſus · ſiue pꝛudentia. Jach. chi. mal. ge.i.bacchꝰ. DVñ Virgiliꝰ. Nopulus alcide gratiſſima vitis Jacho. gacob · interptat᷑ ſuplantatoꝛqꝛ ĩ oꝛtu ſuo plantã naſcentis fratris appᷣhenditułqꝛ poſtea fratrem arte decepit. ſiam ſancti Jacobi. Jacobipeta. te.ↄ.p. qui vel quę petit ecdle⸗ Jeacobus cebedęia patre cognoĩatus eſt quẽ cũ Joãne relinquẽs.veꝝ patrẽ ſecuti ſũt.Mi ſũt filij tonitrui ·q etiã bbanerges beniamin. ᷣͦ;ð. gJañmnes · interßtat marinus · ſiue vbi eſt ſi⸗ Janiculũ.litemplum Jani.⁊ dꝛ a Janus. ex infirmitate? magnitudine fidei noĩati ſut. HNic ẽ Jacobo fi cebedei:frat Joaniſ q poſt aſcenſionẽ dñi ab Herode occiſus eſt. Et interpᷣtat ſupplantatoꝛ. quia curaʒ carnis ſupplantauit oño vocãte.⁊ ipſam coarnẽ Merode cruciãte cõtempſit. Inde iacobitanꝰ.na.nu: h̊ ⁊ H iacobẽſisa h̊ ſe. gJactantia.tię.i.arrogãtiaſuꝑbia:vanitas. Jactura.rę.f.p.i.iactus. Jactura dꝛ etiam doanũu. ꝓpꝛie qð nautę patiũt᷑ cũ ĩminẽte ⁊ingraueſcente tẽpeſtate:res ſuas ĩ mare ailiaduunt ſcilʒ ·panevinũ:paãanos.⁊ genera/ lit᷑ qcqͥd habet qñq; ne ipſa nauis nimio pongere reꝑ ſubmergat᷑. Iñ h iactariꝰ.rij d ſfrequent᷑ oãnũ patitur. ꝓpꝛie qui ita res ſuas iactat. Et iactuariꝰ.ria.riũ.i.oã/ noſus · patiens · vel inferens vãnuũ. Inter oãnũ aũt ⁊ iacturã ẽ differẽtia:qꝛ iacturã ſciẽtes⁊ vltro patimur. DHamnũ vvo inſo/ lito ⁊ nobis neſciẽtibꝰ. Itẽ iactura aliqñ capitpꝓ quocũq; dãno alicui ꝑ violẽtiaz illato vndecũq; ꝓueniat. Del vꝛ leſio fa/ cta cum lapide vel ligno. Jaculũ.li.n.S.i.miſſile:⁊ dꝛ a iacio.cis.eo ꝙ; iacit᷑ mittit᷑ ĩpetuoſe. Itẽ iaculũ dꝛ qðdã rete piſcatoꝛiũ. Iñ iaculatoꝛ.or. qͥ iaculũ iacit vel facit. ” Jaculus.li.m.s.qdã ſerpens volatilis:a ia/ ciẽdo dictus·qꝛ de arboꝛibus ſe iacit ſuꝑ dialia ea pimit Oñ Lucanus in. ꝗ“. Et natrix violatoꝛ aquę iaculiq; volucres. Jair · interpᷣtat᷑ vigilãsſiue iluminss. Jairus iairi · ꝓpꝛiũ nomẽ cniuſdã viri:cuiꝰ filiã dñs ſuſcitauitut habet᷑ Marda. S? Et interpᷣtat illuminãs:ſiue illuminatio· ſeu vigilię· aut vigilãtius: ꝓducit pe.Onde in Auroꝛa. Menſa leui ſplendet curatur nnata Jairi. Jambus.bi.eſt quidã pes metricus cõſtãs ex bꝛeui longa.Et vꝛ a iãbuſim ·q; ẽ re/ piꝛehẽdere· vel detrahere venenu/ qꝛ iuen⸗ tus fuit ad de ſcribedũ venenũ irę⸗ repꝛe henſiones. detractiones. OHñ NHꝛatius. Vrchilocũ ꝓpᷣo rabies armauit iãbo. Iñ liambeus. bea. beũ. iãbicusca. cuʒ. Et eſt biſſyllabũ iambus · q;uis in pdicto verſu ſit triſſyllabũ p dięreſim iamto. FJYanmin.i.dextra⸗ cõponit᷑ cũ ben.⁊ dicitur 7„ gnũ eius. Ceſſit enĩ defecit ſignũ eiꝰ coꝛã ſignis Moyſi. Vñ vixerunt magi. Hic oigitus dei eſt. m aniculũ etiã dici᷑ oppidũ quoddã italię thic ianiculus mons apud Romã qꝛ ibi olim colebatur Janus. . Janitoꝛ.toꝛis.qͥ ⁊ ianuatoꝛ dẽ.i.cuſtos ia/ nug ſcilʒ qͥ obſeruat ianuã.⁊ dẽ a ianua. Janitrix.trid.f.t.dꝛ illa ꝗq obſeruat ianuã. Et ianitrices dicũt᷑ vxoꝛes duoꝝ fratrũ· quaſi eandẽ ianuã terẽtes: vel ꝑ eandem ianuamiter habentes. . 2dẽ Jantaculũ.li.n.s.dꝛ cibꝰquo ſoluit᷑ ieiuniũ ante pꝛandiũ. Janua.nuę.f.p.dicit ꝓpꝛie pꝛim ingreſſi ug pꝛimus introitusſelʒ poꝛta.⁊ dꝛa Jan. qꝛ Janus eſt de pncipioꝑ· cui antiq oẽʒ introitũ exitum ſacriſicabãt. Del ianug vꝛ oſtiũ ꝑfoꝛatũqle videmus in cellarijs ꝑ qð videri põt intus ⁊ extraſicut Janꝰ videt ãte⁊ retro. Itẽ a ianua poꝛta dicta eſt Janua ꝗqdã ciuitas iuxta mare ſita.⁊ ẽ quaſi introitus ⁊ poꝛta lombardię· tuſcię ꝓuintię. Iñ h̊ ⁊ H ianuẽſis ⁊ hoc ſe.patriũ I ianuinus.na.nũ.poſſeſſiuũ. Januari.mẽſis qͥda:⁊ dẽ a ianuaq; ianua ẽ⁊ introitꝰ anni. Del oꝛa Jano · qꝛ ianu⸗ arius ẽ pncipiũlanni ſicẽ Janus ẽ pᷣncipiũ oĩuʒ opeꝝ.Et inde iinuarius.ria.riũ. Hic alio noie iuuoniꝰ d· q; oĩuʒ mẽſiũ ẽ pat᷑. Janus.ni.a paganis vict᷑ eſt deus pᷣnci/ pioꝝ. Et dꝛ bifrõs.i.habere duas frõtes ſcilʒ ãte ⁊ retro. Et ſᷣm h̊ dꝛ Janꝰ mũdus ułcęlũ:qð habet duas facies.i.duas poꝛ/⸗ tasſcilʒ oꝛientẽ ⁊ occidentẽ· vel cancrũ et capꝛicoꝛnũ.Sʒ cũ Janus dĩ quadrifrõs hoc refert᷑ ad q̃ttuoꝛ mũdi partes:vel ad qᷓttuoꝛ elemẽta · vel ad q̃ttuoꝛ ãni tẽpoꝛa. Japhet · interßtat latitudo.Ex eo eni ppłs gentiũ natus eſt. Et q; lata eſt ex gentibo multitudo credentium · ab illa latitudine Japhet victus eſt. as· viride Oicitur. . gaſpis. dis.f.t. quędã gẽma pcioſa ẽ ⁊ vi/ ridis. Jas eni viride:pinaſim gẽma dẽ. JI ante Ibex. cis.f.t. genus eſt q̃drupedalis aĩalis. ſcilʒ capꝛea:ꝗᷓ alio noĩe vꝛ doꝛcas. Et di / cũt᷑ ibices·q̃ auices · qꝛ ĩſtar auiũ ardua⁊ excelſa teneãt in ſublimi inhabitantita vt de ſublimitate vix humanis obtutibo cemi poſſunt. Meę ſiqñ aduerſitatẽ aĩaliũ vel hoiuʒ pᷣſenſennt · de culminibo ſaxoꝛũ altiſſimis ſeſe pcipitãtes ſuiſq; ſe coꝛnibo „ illeſas ſuſcipiut. m apiã. Et declinat HGB ibex huiꝰ ibicis.⁊ coꝛ.bi ĩ obliquis. Hñnñ Job.39: Qunqͥd noſti tẽpus part ibiciũ ĩpetris: Oñ.Coꝛnua fert ibex · Job teſtis ⁊ ibicis inde. . Ibis.bis.vel bidis.ſt.eſt ciconia·ſcilʒ auis imũda·qꝛ nunq; ꝓijcit ſe ad volandũ niſi pꝛiꝰ potet aquã ·qꝛ roſtro poſterioꝛa pur/ gat. Et q; auis eſt imunda:ideo Duidiꝰ vocauit ibim aduerſariũ ſuũa coꝛriualẽ qͥ cũ vxoꝛe ſua męchabat.⁊ libꝝ quẽ in euʒ ſcripſit ſic intitulauit: Ouidius in ibim.i. contra ibim. Onde ſic dicit. IJbidis inte/ rea tu quoq; nomen habe. Ibix. cis.ft.auis ẽ aq̃tica.ſerpẽtibꝰ ũmica vt dicit glo. ſuꝑ illud Iſa. 342 Poſſide⸗ bunt eü onocrocalus: ericius.⁊ ibix. Jtẽ Iſidoꝛ etymo.i⁊? Ibices aues meridia/ na plaga vocat · ꝗ nili fluẽta inhabitant. Vnde. Ibixibias auis ẽ. niliq; fluentis Et ꝓquat penultimã genitiui. Jante Icarus ri. fuit filius Hędali.Iñ icariꝰ.ria. riũ. Et hinc mare victũ eſt icariũ·in que ſubmerſus eſt. Et hec icaria. rię. inſula iux quã ſubmerſus eſt. Ichthyophaguſ.ga.gũ.i.piſces comedẽs dẽ ab ichthyus.qð ẽ pilq.⁊ phagin.qð eſt comedere. Iñ ichthyophagi ſũt q da ppli·qꝛ venãdo in man valeãt: piſcibus tm alantur. =JèG Ichthyus. thyi ·quidã piſcis eſt. Ion . eſt pſonaꝑ inter ſe vel eoꝝ ꝗꝑſonis accidunt cõꝑatio.vt Pidimus gloꝛiã eiꝰ gloꝛiã quaſi vnigeniti a parte. Icon.conis.⁊ H̊ iconia.nię.⁊ hęcicona.nę. i. imago vel ſignũ· pm %ng. Ionomus.vel poti ęconomꝰ pe.coꝛ.eſt tã pecunię qᷓ; frugũ⁊ oĩuʒ ꝗ poſſident᷑ diſpẽ/ ſatoꝛ. Iñ ęconomicus.ca.cũ.xenofontis pulcer liber eſt·qͥ nõ gubernationẽ ville.· diſpenſationem vniuerſe domus Cullio interpꝛetante deſignat. J ante DO) IJdaliũ li uedã ſilua in cypꝛo inſula in colit᷑ venus. Dñ ⁊ ipſa venꝰ ⁊ ꝗdã tra ei adiacẽs dicta eſt idalia.lię.vel idalis.lis. vel idis. Inde idalius.lia.liũ. Idea.veę.pe.acutaexcmplar vel foꝛma.⁊ dĩ ab idosqd eſt foꝛma.Iñ hͥ H̊ igealis ⁊ le.i.foꝛmalis:imaginarius. Idẽ ↄponit᷑ ex is demũ ·q̃ſi is demũ.h eſt iteꝑ isa eiꝰ ſemininũ ẽ eadẽ.⁊ neutꝝ idẽj coꝛrepta.ꝗ in maſculino ꝓducit᷑. Dnde. N Aurnci Cigemm Gusenila Merpre (ammablue inuri onnn Puironn Cuorani hnſcſße Popgttet opahn Ndoked ooge diotit⸗ piens⸗ Geiln Vi Cultm iibuman men⸗ Uloiacn⸗ um Cbrige wiinpe dm inponh cli oolun Plcoie Wocht Ko Wwn ine potr iimn lunh⸗ gicoß homm Nüli lriſ Mmnas Vis) bbic⸗ HAohue⸗ ſtug lonatt unen Ken Mgr Nd henhi Abrke N Piarr nsnbn Dl din boſce⸗ ennn nun. 1 Fim i möngo niiani onedies kngichu l vrans gmnic⸗ 1. N rnſ Aenhns u Clio Gtkrnd i. ruiN1 iheiis Neutp curtat idẽ ſed mas ꝓducit᷑ idem. Et geminatur cõpoſitio in neu.ge. Dici/ mus enĩ idẽtidem.i.idem idem. Idida.oę.pe.coꝛ.nomẽ eſt Salomonis.⁊ interpꝛetatur dilectus vñi ꝓpter veũ⸗ uł gamabilis oñi ꝓpter omemß̃. Idin·interpꝛetatur vider. Idioma.tis.neu.ge.eſt ꝓpꝛietas loquendi in qualibet lingua.? dꝛ ab idios· quod ẽ ꝓpꝛiũ: omũ:qð eſt ſermo vel modulatio. Muot eni ſunt linguę· tot ſũt ⁊ idiomata Vnuſqſq; enĩ ſuo idiomate loquifr. Idiopathe.thes.gręca declinatione.⁊ hęc idiopathia.thię.i. ꝓpꝛia paſſio ꝗ aliunde nõ infertur/ſᷣ intrinſecus naſcitur. Idios gręce.latine dicit᷑ ꝓpꝛiũ. Idiota.tę.O.p.iillitteratusindoct.⁊ inſi · piens.⁊ dẽ ab idus qdð eſt diuiſio.⁊ iota · qð ẽ littera·q̃ſi diuiſus a litterl. Et ꝓd.pe. VPñ. Mir bene veſtit ĩ veſtibo eſſe perit Creditur a mille q;uis idiota ſit ille. Idithuminterpᷣtat tranſiliens eos vel ſal/ tans. Onde. Saltatoꝛ eſt idithũ⸗̊ ama/ bilis idida conſtat. Idolatra.trę.pe.coꝛ.i.cultoꝛ idoloꝛũ ·ſcilʒ qͥ culturã quã debet ipendere deo ſuo crea-/ toꝛi.impẽdit idolo. Iñ hęcidolatria. trię i. cultura idoloꝝſcilʒ quã idolatra idolo Idoliũ ·lij.oꝛ locus vbi idolatrę venerant ⁊colunt idolũ.ſᷣm Papiã.Dñ.j.Cor..Sx. In idolio recũbentem ⁊c. Idolothitũ.ti.n.s.ↄponit᷑ ab idolũ theoſ qð eſt deus:quaſi idolo deificatũ.i.ſacri⸗ ficatũ.i.illud qð idolo cõſecrat⁊ offertur. Et bm cõpoſitionẽ penultima deberet coꝛ/ ripiquam quidã cõſueuerãt ꝓducere.Et põt vici ꝙ eſt ſimplex:⁊deriuat᷑ ab idolũ ⁊ſic ꝓdu.pe.ſicut hmõi noĩa a noĩibus de/ riuata. Dñ quidã. Eſt locus idoliũ qð ibi dat᷑ idolothitũ. Rnde.j.Cor.d: Idolo/ thitum manducant. M Igdolũ.li.i ſimulacrũ·qð humana effigie fa ctũ ⁊ cõſecratũ ẽ.⁊ dꝛ ab idosqð ẽ foĩa. Idoneus.neũ.neũ i.irrephenſibilisaptus vtilis · oueniẽs · q̃ſi cõfoꝛmis cuilibet.⁊ oĩ ab idos · qdð eſt foꝛma. Iñ idoneitas.tatj. i. conuenientia/aptitudovtilitas. Idos greęce · latine vꝛ foꝛma. Iñ ides.deę. i. foꝛmalis. Z Idumęa.męę.quędaʒ regio indię. Iñ idu/ meus.męa.męũ.pe. acuta. Et interßtatur rufa vel rubea ſeu terrena aut ſanguinea. Idus.iduũ.idibus.fę.ge.quarte dedli.plu/ ralis nũer. i.diuiſio. Oñ qͥdã dies mẽſis dict᷑ ẽ idus q̃i viuiſio ·qꝛ tũc diuidebãt a nuũdinis· q durabãt a nonis vſq; ad idꝰ. Delqꝛ tuc diuidit menſis:nõ q; in idibꝰ ſit medietas cuiuſlibet meſis· qꝛ in idibꝰ eſt diuiſio menſis q;tũ ad appellationem dieꝑ. vlb idibus eni menſis nõ cõputat niſi ꝑ kalendas ſequentis menſis. 3 onte Jecur.oꝛis.i.epar:ſiue ficatũ.⁊ dicit᷑ iecur q́ſi iapyr.qꝛ ignis ibi iaceat.⁊ ibi habeat ſedem.qui in cerebꝛũ ſubuolat.⁊ inde ad oculos⁊ ad alia mẽbꝛa viffundit᷑ caloꝛe ſuo ſuccum ex cibo tractum vertit in ſan/ guinem.Et nota ꝙ antiqͥ vicebãt h̊ iecoꝛ oꝛis.vel iecus.oꝛis ꝓ quo nos dicimus ᷣ iecur.on. Et cõſiſtit in iecoꝛe ↄcupiſcẽtia: Bicut enĩ coꝛde ſapimusita iecoꝛe ama/ mus.⁊ coꝛri.pe.in gtõ Mñ. Splen ridere facit · cogit amare iecur. Jeiuniũ.nij.dicit᷑ quoddã inteſtinũ tenue ſemꝑ vacuũ. Iñ vꝛ ieiuniũ · qꝛ ſui inedia viſcera vacua ⁊ exinanita exiſtunt. Et eſt ieiuniũ parſimonia victus.⁊ abſtinentia ciboꝝ. Qñ auũt ieiunia quattuoꝛ tẽcoꝛibo anni agant᷑ his verſibꝰ habet᷑. DPult qux Lucia ·cinis· chariſmata dia · e det vo⸗ ta pia ·quarta ſequens feria. Jepte · interpꝛetat aperiens vel apertus. Jeſſe · interptat᷑ in ſole ſacrificiũ· vel incẽſũ ułincẽdẽs/ſiue incendiũ.⁊ fuit pꝛ Dauid. Jeſus hebꝛaice· grece ſoter.latine autẽ ſa/ lutaris ·ſiue ſaluatoꝛ interpᷣtat· q; cunctis gentibus ſalutifer venit. Jetro · cognitoꝛ veritatis interpꝛetat. J onte Ignarus.ra.rũ.i.inſcius:rudis.⁊ dꝛ ab in⁊⸗ narus. vel ab in.? naris. Et qͥ ignoꝛat ⁊ qͥ ignoꝛat᷑ ſic appellat. Et dꝛ ꝓpꝛie ignarus qui eſt oblitus.⁊ ꝑdidit memoꝛiã/q̃ſi ſine naribus. Olfeciſſe eni veteres ſciſſe vice/ bant. Et nõ qꝙ. g. apponit᷑ huic noĩ gnarus ptheſim.⁊ oibus ab eo deriuat. Nuidã tamen vicũt ꝙ ſit ibi naturalit.⁊ in com⸗ poſitione.n. nõ tranſit in.g. ſᷣ ſubtrahitur. Et ꝓducit.pe. Oñ quidã.Dandit⁊ ignar quęſtio certa frequens. Ignauus.ua.uũi.inefficax/piger.inſipiẽs ſtultus. Iñ ignauia.uięi.pigritia · tardi⸗ . tas .ſtulticia.⁊ eſt coꝛpoꝛis. Isnearius.ria.nũ.iignẽ continens.Inde hoc igneariũ.rij.ifocariũ. m 2 Igneus nes. neũ.i. ad ignẽ ꝑtinens· vel de igne exiſtẽs· vel reſplendẽs: vel ardens.⁊⸗ ꝛ ab igniſ.Iñ igneolus.la.li.pe.coꝛ.Oñ Hꝛudentius in libꝛo hymnoꝛum. Digoꝛ igneolus non vritur. Ignibulu.li.i.thuribulũ.⁊ d ab igne. Ignicremus.ma.mũ.pe.coꝛ.i.igne cremat Vel igne cemans. Jsniculus.li.diminutiuũ.i.paruus ignis. Junis.nis.m.t.ꝛ ab in: gigno/quaſi non gignens · qꝛ nihil ab eo gigni põt · cõſu⸗ mit cuncta ꝗ rapit.⁊ eſt ꝓpꝛie ignis ipſa flãma. M aut fouet igne foc' eſt. Et ſüt tres ſpecies ignisſcilʒ lux·flama · carbo. Et nota ꝙ ignis in ſua ſphęra nõ lucetquia ſic tegeret coꝛpoꝛa cęleſtia. JIonniti ſerpentes in Numen vicebant. qꝛ minumi⁊ veloces erãt ad modũ ſcintilla⸗ ruʒ. Del quia tactu veneno inflãmabant vſq; ad tumoꝛẽ ⁊ ruboꝛẽ igneũ · ita dicit in hiſtoꝛijs. Isniuomus.ma.mũ.pe.coꝛ.i.ignẽ vomẽs. dꝛ ab ignis.⁊ vomo.mis. Isgnobilis..t.⁊ h le.i.nõ nobilisobſcurꝰ. cõtemptus:qui fere nõ cognoſcit· cuius⸗ nomen? genus ignoꝛatur. . Ignominia. nię.i.infamia·q̃ſi cõtra nomẽ. ignominia ĩponit᷑ ptãte alicuius· Sʒ infamia fit multoꝝ ↄſentiẽte ſermone Iñ ignominioſus.ſa.ſũ.i.infamis:vituꝑatus Et vt dicit Iſidoꝛus in.S etymo.octo penaꝝ genera in legibus cõtineri Tulliꝰ ſcribitſcllʒ dãnũ:vincula. vbera.talionẽ ignominiã ·exiliũ ·ſeruitutẽ: moꝛtẽ. Inue nitur etiã ignominiũ.nij. Oñ vicit Paß. Ignominiñ victuʒ · eo ꝙ deſinat habere nomẽ is qui in aliquo crimine depꝛeben⸗ dit᷑quaſi ſine nomine. Ignoꝛans.antis.oĩs.ge.dꝛ/neſciens·negli/ 89 obliuioſus. Iñ ignoꝛãtia.i.obliuio negligentia ignauia. Jgno tus. ta. tu. i.obſcurꝰ. nulli not. igno „ bilis/ incertus. = oante † Jle.ilis.tertie dedi.⁊ in ſingulari ⁊ in plu/ rali: vel tm̃ pluralis numeri.Oñ Rlexan/ der. Ilia declinat tibi ttia ̊ nõ niſi plura. Et ſunt ilia inteſtina parna ⁊ rotũda cir/ ca renes aialiũ. Et dicunt᷑ ab ilios qð eſt obuoluere. q; ibi nos obuoluimꝰ. VHnde Aucan in. 42 Alligat ⁊ mediũ cõ pꝛeſſis ilibus artat. Et ̃m quoſdã ↄponit᷑ exilis quaſi extra ilia. Alex ialt. elnquedi arto gandiſers. et ꝛ ilex.quaſi elexab eligendo·ſiuc eligo. gis · q; huius arboꝛis fructũ/pꝛimũ hoies elegerunt. ſenbit᷑ ꝑ vnũ.lx pducit pᷣmã Bnde in Turoꝛa dꝛ. Cres inuenes vidit ſtantes inde ſub ilice mambꝛę. Iñ iliceus cea. cen.i. de ilice exiſtẽs uł ad ilicẽ ꝑtinẽs Ilios gręcelatine vꝛ obuoluere. Iñ ilios velilionobuolutio⸗ dr doloꝛ inteſtinoꝝ an inteſtina ſepe p doloꝛe obuoluunt. Iñ iliacus.ca.cũ.qͥ talẽ infirmitatẽ patit. Hi toꝛminoſi dicũt᷑ ob inteſtinoꝝ toꝛmẽta Ilus fuit qͥdaʒ rex troianus.Rnde Croia Dicta eſt iliũ. Et nota ꝙ troia victa eſt re/ gio aſię. Jliũ vᷣo eſt ciuitas troię. Qñq; tamen troia accipit᷑ ꝓ illa ciuitate.⁊ tunc iliũ accipit p quadã eminentiſſima turri ilius ciuitatis. Et inde iuenitur hocilion iĩdecli.⁊ Gᷣ iliu ilij⁊ h ilios ilioy.⁊ hĩc põt dici h ilius ilij. Iñ h̊ ⁊ H ilienſis.⁊ hoc ſe. Et iliacus.ca.cũ.i.troianus.⁊ hic iliades. dis. troian.⁊ ſubtracta· de/ ſyllaba. dicit ilias.dis.ſęmina troaang. Illecebꝛa. bꝛę.ſ.p.i.carnalis delectatio qu hoĩem iüllicit licʒ ⁊ p alia delectatione iue/ niat᷑. Iſi illecebꝛoſus.ſa.ſũ.i.delectabilis illecebꝛis plenusfallax inſidioſus. Inde illecebꝛoſitas.tatis. Illectus.cta.ctũ.i.lllaqueatus ſeductusin lico poſit. Vñ Jacobi. p.di. Albſtrac 7* illect us Xc. — „ „ a „ . . 3 Illepidus.da.ũ.i.inſuauis inſipidus. Illex.cis.oĩs.ge.qͥ aliquẽ ducit ĩ fraudem. etiã abſolute ꝓ fraudulẽto dia dece⸗ ptoꝛe.Hnde Plautus.Eſca eſt meretrix ⁊ pectus illex. Illibatus.ta.tũ.i.intactus. Illiberalis.lis.o.t.⁊ h̊ le.i.non liberalis. Illicitus.ta.tũ.i.non licitus. Illiria. rię.Fp.regio ẽ iuxta mare adriatich dĩ ſchlauonia. Iñ illiris.dis.⁊ illiricus. ca. ci. pe. coꝛ. Oñ Ro. i. Oſq; ad illiricũ ⁊c. Et illiris oꝛ idẽ qð illiria. Et h̊ illirica cę.herba quędã quę in illinia abundat. Illitteratus.ta.tu.i.ſine litteris: non litte/ ratus·idiota. Illotus.ta.tũ.pe,p.i.nõ lotus:imundus. IAllunis.nis.ↄ.t.⁊ h̊ ne.i.ſine lũa/ul obſcurꝰ. Illuſtris.tr. o.t.?· Hſtre.icdlarus pſpica· nobilis ·qui valde illuſtratur. Illuuies.illuuiei.ſę.ge.oꝛ ſqualoꝛ:vel imũ/ dicia moꝛbus · vel ſoꝛdes: dr ab illuo.is. qð eſt maculare.q; deturpat maculat rẽ in qᷓ eſt. Hñ Mirgilius enei., Keſpicinꝰ Inbe is V pus we G Inenr int n nnan Pas auline penihn les utmn Buantll bwputf tuupent) kwrtmnin deheſtſe, GnDc lrpdid⸗ wnnog unumrine nmls 4 ii 14 upilis Cifucen. wrid⸗ achnmen 8 Ali wiN anlinas zullini gomic .,ℳ dira illuuies immiſſaq; barba. Et Deut?⸗ 28. Buper filij 1filię carnibus et illuuie ſecũdinarũ.i.ſuꝑ illuuioſis ⁊ putridis ſe cundinis.vt fiat Endiadis. J ante M Imagiatio.onis.ſt.vis aię q̃ qs cõpꝛe hendit foꝛmas cũ materia re abſente. Sʒ h̊ aut eſt recoꝛdatiõis/aut imitatiõis/aut cõſictiõis.Recoꝛdatiõis:cũ rẽ imaginanim ꝗ pꝛius fuit ſubiecta noſtro ſenſui. Imi/ tationiscũ rẽ ſimilẽ nõ eandẽ.Cõfictiõis qñ cõfoꝛmam' aliqͥd in mente qð in rerũ numero nata nõ patit᷑ iueniri ut chimera ex capite leonis · pectoꝛe hoĩs · vetre aſini · cauda ſerpẽtis. Pꝛima imaginatio nobis coĩs ẽ cũ beluis: ſecũda ⁊ ttia ẽ ꝓpa hoĩs. Imago.ginis.fę.ge.repſentatio alicui rei. ⁊dẽ ab imitoꝛ ·arquaſi imitago:qꝛ imitat rem cuius eſt in coꝛpoꝛalibo lineamẽetis ⁊ diſpoſitione partii. Iñ imaginarniꝰ.ria. riũ.qð ꝑtinet ad imaginẽ vel qð ꝑcipit vmbꝛatilit᷑ ⁊ quadã imaginatione. Imbecillus.la.lũ.⁊ H⁊ h imbecillis: hocle. in eodẽ ſenſu.i.ſine baculo.i.ſuſtẽtamẽto viriũ.i. debilis · fragilis. Imbellia. lię.i.debilitas·fragilitas. Imbellis · lis. .ta hoc le.ieneruis ·fragilis · debilis. ₰ Imber. bꝛis.m.t. pluuię vis repentina· ad nubes vel pluuia ꝑtinẽs · ſic dictus:quia terrã inebꝛiet ad genminandũ. SM Imbꝛiciũ.cij.n.s.ꝑ qð aq̃ elicitſcilic laua/ riũ · fluariu · vel canalis:qð alit᷑ vꝛ imbꝛex cis.⁊ coꝛ.pe.gti. Oñ Nꝛudentius. Imbꝛi/ cibus ruptis vndantis deſuꝑ auxi. Im/ bꝛices etiã dicũt᷑ tegulę/q; capiũt inbꝛes Imbꝛiculus.li.oiminutiuu.i.paruꝰ imber. Imbꝛicus.ca.oũ.pe.coꝛ.⁊ imbꝛicoſus.ſa.ſũ. i.pluuioſus. dicitur ab imber. Imbulus.buli.maſ.ge.pe.coꝛ.poꝛticus lata ⁊ſpacioſa. Et dꝛ imbulusq̃ſi inambulus locus ad ambulãdũ ſpacioſus bm Mug. Papias vvo dicit: Imbuli dicti · vel quia ſub volumine ſüt · vel qꝛ ſub his ãbulamꝰ. Sunt enim platearum poꝛticus. Imeon · vel imon grece · dictur ceruix. Imitatoꝛius.ria.riũ.i.dignus imitatione vel qui aliquem imitatur. Immanis.nis.ↄ.t.⁊ ̊ ne.qui nõ ẽ bonus ſᷣ crudelis · tribilis effer.⁊ dꝛ ab ina mani · qð eſt bonũ ·q̃ſi ſine manu.i.bono.Scom Papᷣ:Immanis di:ingens infoꝛmis.hiſ⸗ pidus.⁊ hoꝛrendus. Itẽ imanes ſunt qui- electis cogitationibo ſe extollunt. Ita ex⸗ ponit Gꝛeg in moꝛalibus illud ꝗob.ʒ62 Immanibus abſcondit lucẽ. Idem aliter exponit In manibo. vt ſint duę dictiões VDtrãq; expoſitionẽ iuenies in moꝛalibo. Immaturus.ra.rũ.i.nõ maturus/acerbus. VDñ Iſa. i: Ante meſſẽ eni tot effloꝛebit ⁊ imatura ꝑfectio germinabit. Iñ h̊ ima/ turitas.tat.i.non maturaacerba. mma⸗/ tunitas etiã d noctumũ tẽpus ·qdð nõ eſt maturũ.i.opoꝛtunuʒ vt aliqͥd agat᷑ vigi/ lando:quod etiam vulgo dici ſolet·hoꝛa impoꝛtuna. Immemoꝛ.oꝛis.qͥ oblitus ẽ.⁊ coꝛ.me. Vñ qdã. Imnmemoꝛ accepti nõ timet eẽ boni. Immemo:atio.onis.fę.ge.i.obliuio:ĩgra⸗ titudo· nõ recognitio. Pñ Sapß.iꝗ: BDo⸗ noꝛum dñi imemoꝛatio. — Immitis..t.⁊ hoc te.i.nõ mitis. Immot.ta.tũ.põt eſſe participiũ de imo⸗ ueoꝛ · Del poteſt eſſe nomen cõpoſitũ ab in.⁊ motus:quaſi non motus. * =— Immũdus.da.dũ.i.purꝰ. Inde ĩmundi⸗/ cia.cię.i.impuritas. Immunis.nis.9.t.⁊ h ne.i.ſine munio.i.tri buto · ſalʒ liber · ͥ nulli ẽ tributarꝰ. NHñ 2 ſepe imunis v expers · alienus.ſine parte. Itẽ ĩmunis.i.nõ muniſicus ·q̃i ſine munio i.munere. DHñ ĩ ꝓůbio veteri vꝛ: Immu/ nes ciues odoꝛe ſui. Itẽ ĩmunis dꝛ quinõ facit munia.i.officio nõ fungit᷑. Eſt enĩ oĩ pꝛiuilegio vacuus ⁊ dono· ſcilʒ vitioſus piger · ventri ĩdulgẽs. Iñ ̊ imunitas.tatj. Impar.imparis.oĩs.ge.i.ſine pare nõ par infimus inqualis. Impatiens.entis.oĩs gei.nõ patiensſine freno. Iñ ĩpatient᷑ada h̊ ipatientia.tię. Inmpedatura.turę.f.p.dẽ pedę menſura· vel impꝛeſſio· uł iueſtigatio. PHeda aũt dicit veſtigiũ hominis. Impendiũ.dij.n.S.⁊ H̊ͥ impenſa.ſę.ambo/p expenſa · vel viſpenſa. Inuenit etiã impen / viũ ꝓ ſtudio ⁊ ſedulitate.Iñ ĩpendioſus ſa.ſu.i.ſedulus/intẽtus.⁊ ipendioſitas.tat Impenetrabile.i. inacceſſibile · ßm Hapiã. Impęgnitẽs.tis.oĩs ge.i.non pęnitens. Imperatoꝛ.toꝛis.m.t.qð oĩ aliqñ induꝑa⸗/ toꝛ. du. ſyllaba intpoſita cauſa metri⸗ tũc opoꝛtet.m.mutari i.n.añ.d. IJñ imꝑatrix tricis.⁊ imꝑatoꝛius.ria.riũ.Et h̊ imperin 6⁶ % gnitate plenus. Iñ imperioſe. ſius.ſime- m 5 rij.i. poteſtas. iuſſio · ppetuũ regnu. Iñhbz Hͥ imꝑialis: h̊ lea imperioſus.ſa.ſũ.i.alt. nobilis.⁊ autenticus:imꝑio ⁊ ptãte ⁊ di/ aduᷣ.⁊ beęc imperioſitastatis.i.maieſtas. Imperitus.ta.tũ.i.nõ peritusnõ inſtruct. non doctus. Inde inperitia. tię. * Impers.ipertis.i.expers:ſine parte. Vnde oẽs implicabunt · nec erit noſtra vlla re/ gio veſtri impers decoꝛis. . Impetigo.ginis.ft.i.ſicca ſcabies ꝓueniẽs cuz aſperitate rotunditate ſoꝛmę. Inde impetiginoſus.ſa. ſũ.i.ſcabioſus. Inde hᷣ impetiginoſitas. tatis.i.ſcabioſitas. Impetus.tus.tui h̊ ipes.tis in eodẽ ſenſu: aĩ feruoꝛ· incurſusipſſio. Iñ iĩpetuoſus.ſa. ſu.i.furibuũduscũ impetu omnia faciens. Impiger.gra.grũ.pe.coꝛ.i.non piger. Impius.pia.piuʒ.qui ſine pietate eſt. Et ponit p infideli iniquo · quia nõ eſt ęꝓquꝰ. ſed inęqualis ⁊ pꝛauis oꝑibus maculatꝰ. 7 oĩs impius eſt iniquus.ſᷣnõ ecõuerſo. Implumis.ↄ.t.⁊ hoc me.i.ſine pluma.ſine barba. pducit plu.OVñ Ouidius. Im/ plumes calue puer cetuſq; fuerunt. mpluuiũ. uij.i.lauariũ. guttatoꝛiũ · ꝑ qð decidit pluuia in domũ. Impolitus.ta.tũ.dꝛ inoꝛnatus:nõ natus non ſculptus. Impomentũ.ti.n.s.eſt id qð extremius in cęna ponit᷑· ſicut ſunt nuces? poma. cõpla⸗ Impoꝛcitoꝛ.oꝛis.maſ.ge.qui poꝛcas facit.i ſulcos in agro· Mota poꝛca dꝛ terra emi/ nens inter ouos ſulcos. Impoꝛtunus.na.nũ.i.infeſtuspꝛoteruus. inquietus.⁊ dĩ ab ina poꝛtunus· quia nõ habet poꝛtũ.i.quieteʒ ſine opoꝛtuno.Oñ Impoꝛtuni dicũt· qͥ in naufragiũ cito fe/ runt. Inde hęc impoꝛtunitas.tatis.i.infe/ ſtatio · inquietudo. Impoꝛtuoſus.ſa.ſũ.locus vacuꝰ poꝛtubꝰ. Inde hęc impoꝛtuoſitas.tatis. Impos.itis.coĩs ge.i.impotẽsqͥ votũ ſuũ ad effectũ deducere nõ põtpuſillanimis. Impoſtoꝛ.oꝛis.maſ.t.i.deceptoꝛ:qui male agit. Iñ impoſtoꝛius.ria.riũ.i.deceptoꝛiꝰ ria.rin. Et impoſtus. ta. tuz. in eodẽ ſenſu. ſcilʒ deceptoꝛius:malus.ꝑuerſus. VPnde Statius thebaidos.Mens cũctis ĩpoſta manet. Et bec ĩwoſtura. re i. deceptio · do/ lus. NHñ. DNecipit impoſtoꝛ · dolus impo/⸗ ſtura vocatur. mpꝛecatio. onis.f.t.dꝛ optatio mali. mpꝛobus.ba.bũ.i.nõ ꝓbus. vel inſacia/ bilisimpoꝛtunus ꝑſeuerans. Pñ. Laboꝛ impꝛobus oĩa vincit. Et oꝛ impꝛobꝰ. q̃ſi inſtans phibenti · eſt etymologia. Dñĩ Ambꝛoſius ſuꝑ Egeſippuũ. Deſtro pꝛęlio greciſ. Impꝛobo eſt aliqs verbis factiſq; pꝛoteruus. Iñ impꝛobulus.la.lũ.pe.coꝛ. aliquantulu impꝛobus. Impꝛoperii.rij.n.S.i.cõuitiũ dedecusiiu⸗ ria · deriſio. Oñ in pᷣs. Impꝛoperia ĩpꝛo⸗ rantiũ tibi ceciderũt ſup me. pꝛouiſus.ſa.ſũ.i.nõ pꝛouiſusa dꝛ ab in ꝓuiſus. Et eſt ipꝛouiſũ qð nõ ꝓuidetur ſed ſubito accidit quod fit. Impꝛudens.tis.oĩs ge.i.non pꝛudens vel valde pꝛudens.in quo ſenſu raro iuenit. Vñ Virgilius in geoꝛg. Nunq;ᷓ impꝛu/ dentibus imber offuit. Impubes.vel impuber. uł impubis.ber..i. puer qui nõdũ habet barbã · vel qͥ nõduʒ generare poteſt. Impudens.dentis.i.nõ pudens nõ vere/ cundus.cui pudoꝛ⁊ pudicitia pculẽ Dñ Danielis.S*. Cõſurget rex impudens fa/ cie. Et coꝛ.pu. NPñ Ouidius de arte. Si doctus videare rudi petulanſve pudenti. Impudicus.ca.ci.i.adulter· obſcenꝰ.libi⸗/ vinoſus·coꝛruptoꝛa dĩ ab ina pudicus. Muidã tamen dicũt ꝙ cõponat ab in. et dvinem infert. Impulſus.ſa.ſũ.i.valde pulſus.vel intus pulſus. dẽ ab ipello lis.⁊ h̊ ipulſus.ſus. Impunis.nis.ↄ.t.⁊ hoc ne.⁊ impunus.na. nũ.in eodẽ ſenſu.i.nõ punitusſine pęna. Et qñq; impunis dꝛ imunis.Iñ ipune- impunit᷑ adu. Et hęc ĩpunitas.tatis. Et ẽ impune ſine pena · liber· ſine vindicta. vt Impune nõ cedit.i.nõ habet ſucceſſũ · vel non accidit ſine peęna. Impunit .ta. tũ.i.nõ punitꝰ. qͥ penã euaſit Impurus.ra.rũ.i.nõ purus·coinqu pollutusturpis·fedus. Imus. ma.mũ.i.depꝛeſſusiufimus. Jante £ naffabilis.lis. ↄ.t.⁊ hoc le.i.inſuauis: au/ — ſterus ad loquendu. Inanis.nis.O.t hoc ne.dĩ ab in.⁊ vanus. quaſi iuanus.i.valde vanus.⁊ vim nullã habens. Iñ inanitastatis.Et inanio.nis. niui.i. inanẽ facere. adnihilare· euacuare · depꝛimere⸗ ꝓducit. a Oñ Cato. Hoc ſa⸗ ciunt ſtulti quos gloꝛia vexat inanis. Inauris.ris.i.anulus qͥ in aure ꝑfoꝛata ge/ ſtatur. Itẽ inaures vicũt philateria ido/ loꝛũ · ſicut vicit glo.ſuꝑ Geñ.25. — * Incãtatoꝛ ton artẽ incãtdi vᷣbis pagit odice·qꝛ podicẽ.i.fetoꝛẽ dicit qͥ turpitu/ whsfinn ü Plögucer npuldn unwin Mp ari Winödn Asö mpalih ur mirguln Mr ai⸗ rpudag u binet ianpin⸗ Nüts ilisſis mmpmann sinepn. gans lii mcyt tſü randt ina Incaſtratura.rę.f.p.dꝛ incauatura lignoꝑ quã mutuo ſibi copulantſicut patet in extremitatibus aſſerum cõtinuatoꝛuʒ.et dĩ incaſtratura·qꝛ in ea q̃ſi in caſtro vni/ untur ligna ⁊ muniun. Incauſtumvide.s.encauſtũ. Incęnat᷑.ta.tũ.i.nõ cęnatꝰ.Oñ Daniel.6: Et abijt rex i domũ ſuã.⁊ doꝛmiuit icęnatꝰ Incendiarius eſt qui ob ũimicitiã·aut pꝛęt᷑ gratiã:ędesarboꝛes/ſiue ſegetes incendit vt.ff. de pęnis.l.capitaliũ.S.incendiariꝰ. Incęnis.nis.p.t.⁊ hoc ne.quaſi ſine cęna.i. ieiunus.⁊ dicitur ab in cnna. Incenſum.ſi.ithus· vel dicit᷑ holocauſtuʒ· eo ꝙ ab igne cõburatur ⁊ cõſumatur oũ offert vicitur ab incendo.dis. Incentiuꝰ.ua.uũ.⁊ hoc incentiuũ.ui.quod incendit.vt ęſtus libidinis:deſideriũ car/ nis ſtimulus:irritamentũa ꝓduc ꝑe. Incentoꝛ.or..ſᷣm Iſidoꝝ vꝛ ab eo q icen/ dat atq; inflãmet.Et addit: Incentoꝛ eſt qqui pꝛaua ſuggeſtione coꝛ alioꝝ ſuccedit. T ꝑſuadendo inflãmat. —— * Incertus.ta.tũ.i.d ubius nõ cert.ob ſe cur. Inceſſus.ſus.ſui.i.itio.⁊ dꝛ ab incedo.vis. Inceſtus.ta.tũ.q̃ſi ĩcaſtꝰ.qͥ cũ moniali:cõ/ ſanguinea uł vgine concubit. Iñ h iceſtü ti.Et inceſtus.tus.tui.taus coit᷑ illicitus. Inceſtuoſus di:qui cognatã:vel affinem· vel etiã ſanctimoniale nefario amoꝛe vel coitu violat ſeu maculat.ſiue in matrimo/ nioſiue ſine matrimonio. Incinctus.ta.tũ.i.nõ cinctus. Itẽ incincta te.fę.ge.i.pꝛegnãs·q̃i ſine cinctu:q; cingi foꝛtiter vterus nõ ꝑmittit. . Incircũſqiptus.pta.ptũ.i.termino carẽs qui arcududi nequit. Inciſiuus.ua.uũ.i.non in tẽpoꝛe ſectus vel imaturꝰ.vel ſuꝑfluus.Dñ Mꝛatiꝰin odis PBt gaudet inciſiua decerpens pira.Et h inciſiuũ.ui.ſubſtantiue:põt vici ſuꝑfluuʒ illud quod inciditur de aliqua materia Incitamentü.ti.i.inflãmatiopuocamẽtũ. Inciti dicũt calculi qͥ in ludo ſcaquoꝝ oĩo moueri nõ poſſunt. Inde⁊ hoĩes egentes inciti vocant᷑ quibus ſpes vltra pcedẽdi i pficiendi nulla reſtat. Inclemẽs.tis/oĩs ge.i.inexoꝛabilis:crudel · imiſericoꝛsimpius. Iñ inclementia.tię.⁊ ꝓdu.cle. Oñ Auroꝛa. DPonec honoꝛet eas „ ſũmi dementia regMis. Inclyt.ta.tũ.i.gloꝛioſus · iĩuictusilluſtris. Induſoꝛ.oꝛis.m.t.⁊ h̊ incluſoꝛius.rij.dicit ille qͥ vicinoꝝ claudit pecoꝛa ꝓ foꝛefacto/ — ſm Hug.· Induſoꝛ etiã põt iciqᷓ aliqd includit·ſicut aurifaberq includit gẽmaʒ in anulo.⁊ ꝓdu.pe.tã in ntõ q; in gtõö. Incola. lę.ↄ.p.pe.coꝛ.dẽ qͥ in aliquã regio/ nem domidliũ cõtulit vel cõtrahit· quaſi ſedẽ ibi poſiturus· vel mãſionẽita ꝙ traſ⸗ actis decem annis domiciliũ retinuit. lichʒ etiam cauſa ſtudij ibidem ſteterit.vt.f. de x. ſig.l. pupillus.X.l.incola.vel qͥ ꝓꝑpꝛiã terrã colit. Itẽ ĩcola.i.aduẽticius. Incola eni nõ indigenſed aduenam deſignat. Incolatus.tus.tui.i.inhabitatio/uł mãſio. VDñ ꝓpha. Meu mihi quia incolat᷑ meus ꝓlongatus eſt.i.inhabitatioperegrina⸗ tio manſio. H lumis Et e ibi.i.nõ pᷣuatiuũ·ſᷣ intẽtiuũ·q̃ſi valde erectus.foꝛtisſtabilis/alacer. Iñ h̊ icolumitas.tatis.i.ſanitas/alacritudo. Incõmodũ.i.i.diſpendiũ:damnũ. Incõmutabilis.lis.ↄ.ta hocle.i.nõ muta / bilis. vt deus qͥ ſꝑ idẽ ꝑmanet:nec mutat᷑ Incõpetens.tent.oĩs.ge.i.incõueniẽs. Iñ hec incõpetentia.i.inconuenientia. Incõplexus.xa xũ.i.nõ cõplexus. Ondea ialecticis terminus complexus dꝛqͥ cõ/ ſtat ex pluribꝰ dictionibo.vt homo albꝰ. Terminus vo incõplexus dĩ ille qͥ vnica dictione contentus eſt. vt homo. Inconcinnus.na.nũ.i.incõgruus.nulli cõo/ coꝛsin quo diſcoꝛdant moꝛes inter ſe · et ab alijs. Jude incõcinnitas. tatis. Inconditus.ta.tũ.i.incõpoſitusiĩoꝛdinat impolitus· rudis. Inconiugus.ga.gij.i.diſſimilisnõ eiuſdẽ coniugij. ꝛ ab in ⁊ cõiugus· Inconiultus.ta.tũ.dẽ ab eo ꝙ nõ accipiat conſilium.⁊ dꝛ ab in ⁊ cõſultuRs. Inconſutilis.lis.o.t.⁊ Hᷣ le.i.cũ paucis ſu/⸗ turis.⁊ coꝛ.pe. VPñ Joãnis.io: Erat autẽ tunica ĩcõſutilis.i.cũ paucis ſuturut eſſet minon ſũptus. Hauperes eni ſolent q;to minus poſſũt pãnos diuiderea paucas partes facere· vt foꝛtioꝛa ſint indumenta ⁊ minoꝛis ſũpt. Quidã vo ſicexponũt. Incõſutilis.i.ſine ſutura acꝰ. ſ̊ reticulato opere facta: ideo apte ſendi nõ poterat Sʒ non eſt veriſimile· ꝙ iſta tunica tanteę eſſet art cum chꝛiſtus pauꝑ eſſet ſummę bhumilis. Incõtaminatus.ta.tũ.i.impollutꝰ.iĩcoꝛru⸗/ tus nõ deturpatus/nõ cõtaminatus. hec incontinentia · tię.i.non cõtinentia. Incolumis.mis.ↄ.t.⁊ H me.ideʒ eſt qð co⸗ Incuba. be. coĩs ge. pe. coꝛ.qͥ vel quęſemꝑ tempus in quo cõſimilia tnbuta ꝑſolue-⸗ ud incumbit vel incubat. bant᷑ romanis ·ſcilʒ ſpaciũ quiq; annoꝛũ. agen Incubi vel incubones · idẽ qð piloſi:qͥdaʒ Etnota ꝗꝙᷣ indictiões iĩuentę ſũt ad deno/ wloo⸗ oꝑmones ſũt qui aſſumũt coꝛpoꝛa ad op/ tãdũ quo tẽpoꝛe aliqͥd actũ ſit. Et ioleuit eige pꝛimendas mulieres · vel ſuponentes ſe talis conſuetudo a romanis. talis ap/ nncige viris · quia ſunt ſpiritus multũ luxurioſi. pellationis ratio ab eis ſumpſit exoꝛdiũ. ig ncudineus. nea.neũ.qð ꝑtinet ad icudẽ. Komani eni debellato oꝛbe ſibi tribu/ nage nennabſiun infantis pꝛimoꝛdia. tario facto·triplicẽ oꝛdinem tẽpoꝑad tri la0 Incuria.rię.f.p.i.negligentia·ab eo ꝙ curę plex genus tributoꝝ ꝑſoluẽdũ ꝑſcripſe/ mnmmi non ſit. vm Hapis. (tudine. runt. Erat eni edictũ in vniuerſos dicioni ojdia Incurioſus.ſa.ſu.qui eſt ſine cura ⁊ ſollici/ eoꝑ ſubditos: vt ſꝑ infra quidecm qnos ſuſue⸗ Incus.is.i inſtrumentũ ferreũ ſuꝑ qð auro vel argento. gre· ferro⸗ ſoluerent tri/ wege fabꝛicat dꝛ ab ĩ cundo.vis.q; ĩ ea cudit buta. Et Hᷣ tali oꝛdine:vt pᷣmo quiquẽnio Lende. aliqᷣd.i.feriendo ꝓducit᷑ Oeteres eni non ſolueret auꝝ ⁊ argẽtũ ad ſuſtẽtãdã rẽpu/ Unen: incudẽſ̊ intudẽ vocabant·q; in ea metal/ blicã. Et ita üli quiq; anni oicebãt᷑ pᷣma (un lum tundat.i. tẽdat᷑. Onde intudis vicit᷑ ĩdictio. DPeinde ĩ alio qnquẽnio.i.in alijs n malleusa tundendo.i.tendendo. quiq; ãnis ſolueret᷑ ęsa hmõi metallũ ad Indago.ginis.f.t.i.iueſtigatio · inquiſitio. faciendas imagines üluſtribo vin q pme/ us Indecoꝛ.oꝛis.iinhonoꝛus.vide.S.decoꝛ. ruerant.⁊ ad depingẽda foꝛtia facta eoꝝ Indefeſſus.ſa.ſũ.i.ifatigabilis/uł ideficiẽs vt eſſent in memoꝛia. DNDñ finitis pꝛimis un Indemnis.nis.ↄ.ta hocne.i.ſine dãno vel quiq; annisiĩ pꝛincipio ſexti anni fiebat d dãnatione/ſcilʒ nõ dãnatus.Dñ Pꝛoſp. edictũut veiceps ſolueret᷑ ęs. Etiſti qnq; en Indẽnis ꝓpꝛiũ ſeruat ſapientia cenſum. anni oicebant᷑ ſecũda indictio. In tertia e⸗ 1 Ingemutabilis. 9.t. le.i.incõmutabilis indictione ſoluebat᷑ ferrũex quo fiebant UMD Ingdeptus.ta.tũ.i.acquiſitus. arma ad debellandos hoſtes. Oñ finita 4 Indetonſus.ſa.ſũ.i.non detonſus. ſecũda indictionein pꝛincipio vndecimi unin Index.cis.oĩs.ge.qͥ indicat. Iñ h̊ indiciuʒ unni fiebat edictũ:vt in illis quiq; annis AM cij. Index etiã dꝛ penultim vigitusſcilʒ ſolueret᷑ ferrũ. Oltra aũt numerũ quĩdeci hin collateralis pollici· quia eo indicamus.et annoꝝ nõ ꝓcedebãt.Et apellatũ eſt hoc Munn tunc eſt tm̃ maſ.ge.⁊ coꝛripit.di.in gtõ. tempus quindecim annoꝛũindictio vna dn India.dię.quęda tegio indus.da.dũ Vel indictionũ vnus cyclus:in qͥ plenane nin ⁊indicus.ca.cũ.gẽtile.Pñ ⁊ quoddã ge/ mundus expleuit·qð a romanis indictũ mn nus coloꝛis dictũ eſt indicũ.q; in indicis erat. Sicut aũt romani actiones ſuas no/ ”ðJJ”ZG calamis ĩuenit᷑ ſpuma adheęrente limo ⁊c tabiles ꝑ indictiones ãnotauerũt· ſic ec/ u color cianei mixturã purpurei ceruleiq; deſia romana adhuc ſpiritualia ꝑſoluss mirabilẽ reddens. Et indicus.ci.quidam tributa notabilia facta ꝑ indictiones cõ/ u⸗ lapis albus. Vnde Job.28. Mõ cõfer/ ſueuit annotare. Item indictio reperit᷑ in retur tinctis indię coloꝛibus. Et nota ꝙ alijs ſitionibꝰ a pdictis. Pñ.. Reg.Se. I indię tres ab hiſtoꝛiographis aſſerunt᷑. vbi dꝛ. Et erat indictio triginta milia vi/ lun NPꝛima eſt ꝗ ad ęthiopiã mittit. Secũda roꝛũ.i.ſũma eoꝝ quibus indicebat. Del Qgad medos. Certia ꝗ finẽ facit. In banc ſicut exponit in biſtoꝛijs. Indictio eſt ibi nmn ingreſſus eſt Bartholomeus apoſtolus. determiata hoiuʒ collectio · ſicut ẽ cohoꝛs lu⸗ Indictio.onis.eſt numerꝰ annoꝝ cõſiſtẽs Vll legio. Itẽ indictio ꝓ exactione velp/ ine ex tribꝰ luſtris. Eſt aũt luſtrũ quiquẽniũ. cepto qui ⁊ ĩtolerabili ponit᷑. 2. Heſdrę inun Itẽ indictio.i.edictio: vel annuciatio ſiue 8: vbi dꝛ.Nec vlla alia indictio irroger Pen edictũ. Itẽ idictio ſolet appellari indictio/ 2c. Inuenit᷑ etiam indicio caſus ablatiui U nũ cydus.i.quideciʒ annoꝝ tẽpꝰut patet hulius noĩs indiciũ.cij.ᷣ̊ tunc coꝛ.antexe. inn QOnq; etiã indictio appellat᷑ qᷣlibet annꝰ Dñ Ouidius epi. Eminet indicio ꝓdita S illius tẽpoꝛis· vt pꝛimus annus dicatur Hamaſoo. inch pꝛima indictio/ſecundus ſecunda:tertius Indictus.cta.ct.i.pᷣceptũ vel annũciatũ. inr. tertia.⁊ ita ꝑ ſingulos annos. Sic vſq; Vnde.2. DHeſdrę. 4*. Sed nec indicto.i. n ad qntũdecimũ annũĩdictiões venietes nondũ imꝑato vel annũciato. ls rurſus ad pꝛimũ anni pꝛincipiũ reuoluũt᷑ Indifferẽs.entis.oĩs ge.i.nõ vifferẽs· ſine u nq; etiam dicebat olim indictio illud oifferentia.iidẽ vel ſilis. Iñ H idifferẽtia Ni nhole Bmnoi. o, Kile lusr, ramti tinbe ugap⸗ 68 n lunän nemn c thn dns uli ulnen e lic ntan. ſbant jinnt oamm zumnss jaͤwe io um idni lo⸗ ſce⸗ s⸗ tn tin/ thi bors Aß⸗ Nd ngt owen 1Antee oe ſnt gens tię.i.idẽtitas vel expꝛeſſa ſimilitudo. Indigena.nę.ↄ.p.dꝛ q̃i inde genit᷑ułq̃ſiiĩ eo loco natus in qͥ habitat.ſᷣm Jſidoꝝ. Indigens.gentis.oĩs ge.pauꝑegens.Iñ indigentia.tię.i.pauꝑtasegeſtas. Indiges.getis.i.deificatus. Hꝛopꝛie qͥdẽ indigetes dicut᷑ de hoĩbo facti deia imoꝛ/ tales. Et vicunt indigetes ab indigeo p ptrariũ · q; nulliꝰ rei indigẽt. Oñ ⁊ qᷣlibet dij dicunt᷑ qñq; indigetes·ᷣ impꝛopꝛie deos agentes.i.cõuerſantes·vel quaſi de dDie in diem agẽtes.i pficientes:vel quaſi numen dien augetes · vel q̃ſi inde geniti i. ex terra. Ge eniʒ terra vꝛ. Del indiges ſm quoſdã vꝛ ab indigito.tas.Et dice/ bant᷑ indigetesindigetei: apud atiquos quos noĩare non audebanant. Indigeſtus.ſta.ſtũ.i.inoꝛdinatus.nõ con/⸗ ſumptus · vel nõ cõfectus. Iñ indigeſtio- onis.qñ cibus nõ digeritur.i.nõ cõficit᷑. Indignus.na.nuũ.i.non dignus·inhabilis · Indiguus.a.ũ.i.pauꝑegenus:indigẽs. Indiſcretus.ta.tũ.i.inſipiens·nõ facũdus non eloquens. Indiſertus.ta.tũ.i.ineloquens. Inditus.ta.tũ.i.impoſitus· imiſſus inſert. Indiuidiꝰ.dua.duũ.qð nõ diuidituł nõ diuidit᷑. Iñ indiuiduitas.tatj.Et nota ꝙ; indiuiduũ vr tribus modis. vel carentia partiũ.vt atomꝰ. vel vuritia/ut adamas. vel qꝛ ꝑ ĩferioꝛa ſuę naturę philoſophice diuidi non poteſt.vt Socrates. Indocilis.lis.ↄ.t⁊ hᷣ le.pe.coꝛ.i.nõ docilis · qui nibil viſcere poteſi. Sed indoct᷑.cta ctũ dĩqͥ nõdũ diſcit·ſed tñ diſcere põt. Indoles.lis.f.t.pe.cCoꝛ · q̃ſi ſine dolo.i.etas iuuenilis · igeniũ· oꝛigo pgenies. õm MHug Scom vo Papiã: Indoles eſt oꝛigoiu incremẽtũ ſobolis:nobilitas gener pge/ nies · ꝓpago · Scdðm autẽ Iſidoꝛuʒ in.xꝰ etymo. Indoles ꝓpꝛie eſt imago qdã vel ſignum vel initium futurę ꝓbitatis · ſicut apparet in multis pueris. Indomitus.ta.tũ.iiuincibilis effrenatus impudeus. Inducię.arũ.ſũt partes ſęderis.⁊ dicit᷑ ab induco.cis. quaſi inducta ocia. vel dĩ ab in.⁊ dies⁊ ociũ.vñ inducię/quaſi in dies ocia. Iñ induciarius.ria.rii⸗ h̊ q̊ indu/ cialis.⁊ hoc le.vt Hoc eſt tẽpꝰ induciale. i.in qͥ habent᷑ vel debent haberi inducię. Inductio.onis.ſ.t.eſt quędã ſpecies argu/ mmDentationis apud logicũ. Et bm hoc ſic deſcribit᷑: Inductio · eſt oꝛatio ꝑ quã fit p/ greſſio a ꝑticularibo ad vniuerſale.vt hic Soꝛtes currit. Plato currit.⁊ ſic de ſingu lis.gᷓ oĩs homo currit. Inducula.lę.pe.coꝛ.i.ĩdumẽtũ:ꝛ ab ĩduo Indumen.inis.n.t.quicqͥd indquimus. Dñ Joſephus in.i . Quado ciuitatẽ intra/ bat pꝛiuatis induminibus vtebat᷑. Iñ h indumentum. ti. Induperatoꝛ aliquando ẽ imperatoꝛint⸗/ Pſita.du.cauſa metri.qꝛ ĩ heroico carmĩe imꝑatoꝛ ſtare nõ poteſt.⁊ ibi ẽ eꝑẽtheſis. Induſtrius.ſtria.ſtrin.⁊ H̊ ⁊ B iduſtris. H ſtre ꝓ eodẽ dꝛ.i.ſtudioſus:agilis:vigilãs uitasſtudiũ:cupiditas:ardoꝛauiditas ꝑſeuerantia ·ſollertia vigilantia. Induuię.aꝝ.pluralis numeri.i.indumenta gpꝛie tunicę ſerpentũ.Eędẽ exuuięquia exuũtur:ſicut induuię induũf. Inedia.dię.f.p.i.pauꝑtas quę eſt in ęde.i. in re familiari.⁊ dẽ inędia · quaſi ſine eſu. Vñ Job.id: Inędia inadat coſtas illiꝰ. Ineffabilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.qð qͥs nõ põt loqui.vel qð quis põt loqui cũ difficul⸗ tate. Oñ ⁊ deus ẽ ieffabilis:nõ q; dic nõ põt ·̊ q; finiri ſẽſu⁊ ĩtellectu humano nul latenus põt. Et qꝛ de eo nihil digne dici poõöt:ideo ineffabilis dꝛ. Similiter? eadẽ ratione quoddã nomẽ dei.vꝛ ineffabile. Inefficax.cis.oĩs.ge.i.nõ efficaxſcilʒ qͥ nõ põt deducere ad effectũ qð intendit. Et pboᷣm Pap: Inefficaxignauꝰ.inerspiger. Inenarrabilis.ↄ.ta hoc le.pe.coꝛ.qð enar/ rari nõ põtułqð cũ difficultate narrat᷑. Inenodabilis.ↄ.t h̊ le.pe.coꝛ.quod ſolui non poteſt. M Ineptiola.le.pe.coꝛ.imi.i.pua ineptia. Ineptus.pta.ptũ.i.apto cõtrarius. q̃i nõ aptus.i.ſtult· ſᷣm Papiã. HMug.vo dic: Inep tus.ta.tũ.i.indiſcretus:qui adqᷣrit: ſed non habet modũ in expendendo. Inergia.idẽ qð energia.vide.s.energia. Inerguminus.idem quod energuminus. Inermis.mis..t.⁊ Hͥ me.⁊ Inermus.ma. muũ.in eodẽ ſenſu.i.ſine armisſine viribꝰ. Vñ Virgilius. Cũc ſtudio effuſę matres ⁊ vulgus inerrlu. Iners.tis.oĩs.ge.q̃ſi ſine arte.qͥ ad nihiluʒ faciendũ vel patiendũ eſtaptus. Inde hᷣ inertia.tię.i.hebetudo/qua quis neſcit qͥd facere debeat ex nimis pigritia. Inerticula.le.f.p.i.vitis nigra:quam gręci m § efficax pſeueransimpiger-ſollers. Inde induſtrie.adu.⁊ hęc induſtria.ſtrię.i.aſſi/ amaranon vocant boni vini lenis. ODñ Tſic dẽ · qꝛ iers intpellãdis neruis habeat᷑. Inerticus.ca.cũ.igrauis ignarꝰ.·remiſſus. Inexoꝛabilis.P.t hᷣ le.i.nõ exoꝛabilis in/ Alexibilis· ĩplacabilis.⁊ imiſericoꝛsqͥ nul/ lius pcibus flectit᷑. Hinc etiã dĩ Inexoꝛa/ bile odiũ inter eos eſt.i.tale qð pacificari vel exoꝛari ad pacem non poteſt. Inexpiabilis.ↄ.t.⁊ G le.quod nõ purgat᷑. vel quod expiari non poteſt. Infaber. bꝛa. bꝛu.i.inartificioſus · inoꝛnat. Inge infabꝛeaduerbiuʒ.i inoꝛnate. Oñnñ Hꝛatiꝰ in li.ſermo. Quid ſculptũ infabꝛe · quid fuſũ vurius eſſet: . Infamis.ↄ.t.⁊ hoc me.ſine bono noĩe · vel malę famę. Iñ infamia.q̃ſi nõ bona fama. Infandus.a.dũn.i.execrandus.ſceleſtus: nec noiandusquaſi qð nõ debet noĩari. nec aliqͥs de eo ſari.Et in eodem ſenſu v-⸗ neſandus.va.vum. Inſans.tis.oĩs ge.i.nõ loquens: cõꝑatur infans.tioꝛ.tiſſimus. Hnde Mꝛudentius ĩlibꝛo hymnoꝑ. Qargite mihbi carmẽ iſan tiſſimo. Dicit᷑ etiã infans ꝓ puero.⁊ tunc eſt ge. coĩs tm̃. Et ẽ infans vſq; ad ſeptẽ/ niũ.⁊ dicit᷑ infans·:quia neſciat fari.i.non expedite et diſtincte loqui·cũ nõ habeat adhuc bene oꝛdinatos dentes. Iñ infan/ tia.tię. ętas infantis. Infantulis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.res infantis vel ꝑtinẽs ad infantẽ. Iñ infantilitadũ. Infantioſus.ſa.ſũ.i.plen ifantia.i.ifãtilis. Inſfantulus.li.⁊ infanticulus.li.⁊ infantio/ lus. li.⁊ infantillus.li.per geminum.l.oia ꝓ paruo inſane. Infauſtus.ſta.ſtũ.i.infęlix:cui foꝛtuna non fauet · ̊ ſemꝑ eſt aduerſa.⁊ ei nõ cõtingit niſi male. Infectus.ta.tũ.i.nõ factus.Hñ dr. Quod eſt ꝓ infecto haberi non poteſt:⁊ dicit᷑ ab ina factus. ñ Dirgilius. Et parit᷑ facta atq; ĩfecta canebat. Poteſt etiã eſſe par/ ticipiũ de inficioꝛ.ceris. S Infenſus.ſa.ſũi.iratus:offenſus·:cõmotus · moleſtus. Inferię.riaꝝ.pluralis nñeri.ſũt ſacrificia fa cta inferis ꝓ moꝛtuis.⁊ dĩ ab inferus.ri. Infernas.nat.coĩs ge.i.de inferno exiſtẽs vel qui infernum colitſicut ſuꝑnas:natis dꝛ qui eſt ſuꝑnusvel qui colit ſuꝑna. Infernꝰ.ni.maſ.ge.in ſingulari.ſᷣ in plurali neutri tm̃· hęc infema. noꝝ. Et vꝛ infern ab infra· quia ſub terra dicit᷑ eſſe. Sicut enĩ coꝛ eſt in medio hoĩs · ita infernus in medio terrę credit᷑ eſſe· DHel infernꝰ vicit ab infero. fers· qꝛ aĩę reoꝛũ illuc inferãtur. Inde hic⁊ hęc infernalis·⁊ hoc le.⁊ infer/ nus.na.ni.i.infernalis.vel imus.ułinfer/ no ſuppoſitus. — Infertũ.ti.n.s.vinũ quod altari offert᷑vel libatur. dicitur ab in.⁊ fertũ· qð eſt ob/ latio ꝗqdã · vel deriuat᷑ tm̃ ab infero.infers Inferus ri.maſ.ge ꝓ inferno · ul ꝓ deo ĩfer⸗/ nali · ſcilʒ ꝓ deo moꝛtuoꝝ vel pꝛo manibo ſicut ſuper p deo ceęleſti· uł p deo viuoꝝ. Infeſſus.ſa.ſu.i.nõ faſſus:negans. Infeſtus. ſti.idem eſt qð iratus:infenſus cõtrarius:moleſtus/inquietus⁊ dẽ ab in ⁊ feſtus:quaſi nõ feſtus nõ feſtiuus. Inficię.arũ.pluralis numeri.i.negationes mendacia. Infidus. oicẽ qui caret fide h inſidelis qui caret ſirmitate.vide.. in fidus. Infimas.atis..t.ꝛ ab infimus.Et dicũt infimates.infimiæ mioꝛes in populo. e auũt infimi vel infimateſ dicunt q̃ſi in fine oſiti · etymologia eſt. Inſimus.ma.mũi.i.imus/ſed differũt.Dñ in greciſmo dã. Infim oꝛdine fit imus at ille loco. Et ponit᷑ etiã infimus ꝓ deiecto vel infra woſto. Inſinitus.ta.tũ.i.non finitus:ſcilʒ cuꝰ men ſura non habet finem. Inlſinitiuus.ua.uñn.i.nõ finitiuus.Et hinc quidaʒ modus verbi dẽ hic infinitiuꝰ. ui. ⁊B infinitiuũ.ui.qꝛ ꝑſonã xybi nõ definit. Inſirmus.ma.mũ.i.non firmus:quaſi ſine foꝛmo.i.calole. Infoꝛmis.ↄ..t.⁊ hoc meii.turpis: dicit ab in. ⁊ foꝛma.quaſi ſine foꝛmitate· non quia oĩo careat foꝛmaſed quia careat pulcra ⁊ pꝛęcipna foꝛma. Infoꝛtuniũ.nij.i.aduerſitas:mala foꝛtuna infęlicitas miſeria. Infrenis.ↄ.t.⁊ hocne.⁊ infrenus.na.hi.i. ſine freno indomitus·q frenis nõ regit. Infrequens.ent..i.nõ frequensrarus:non aſſiduus. Inde infrequetia. tię.i.raritas. Infrunitus.ta.tũ.pe.pꝛo.idẽ eſt qð infro⸗ nitus.i.non frunitus.i.ſtultus inſipiens indiſcretus:ſine freno rationis.⁊ dicit᷑ ab in.⁊ frumẽqð eſt pars guttun vbi cbus ſapit. Inde infrunitus:quaſi ſine frumine i. ſine ſapoꝛe ſapientię. Dñ Ecq 2. Rio infrunito irreuerẽti ne tradas me. Inue uitur etiam ibidem Infronito. Zntunſerſtfanioſe iognn fuco. nfula. le eſt faſciola ſacerdotalis capitis z/on nr⸗ nun glae⸗ e alba imodũ diadematisa qua vitte ab vtraq; parte dependent .ꝗ infulã vinciat. vnde ⁊ vittę dictę ſunt · quia vinciant. Sed iſula plerũq; lata eratplerũq; toꝛ/ tilis de albo ? croco. Infuſoꝛiũ.rij.n.sS.vas ĩ quo eſt oleũ· quod onit in lucernis. Item infuſoꝛiũ dicitur ꝑ quod pꝛoijcitur ablutio calicis. Ingeniculans.antis.oĩs.ge.i.genu vel ge nua flectens:vel indinans. Ingeniũ.nij.eſt interioꝛ vis aĩ qͥ ſepe iue nimus quęab alijs nõ didicimus. dictuʒ quaſi intus genitũ/ſalʒ a natura. Iñ hoc ingenioluʒ.li.duminutiuũ.⁊ ingenioſus. ſa.ſũ. Et ingenioſitas.tatis.i.aſtutia·calli-/ ditaspꝛudentia ſubtilitas. Ingenu.ua.uiũ.i.nobilis·qͥ in genere ba⸗ bet libertatẽ cum ſacto·ſicut libertus. Vñ greci ingenuoseugenes vocant ·quia ſũt boni gener. Iñ h̊ ingenuitas.tatis.i.no/ bilitas Et coꝛ.ge. DPnde Ouidiꝰ de arte. Dedecet ingenuos tedia ferre ſui. Ingloꝛioſus.ſa.ſũ.i.imemoꝛ gloꝛię vel qui eſt ſine gloꝛia.i.triumphis. Ingloꝛius.ria.riuʒ.i.ſine gloꝛia ·abſq; ho/ noꝛe. Idem qð ingloꝛoſus. Vnde qͥdã. Mec quęras gloꝛia⁊ nõ dolebis cũ inglo/ rius eris. “H́”ͦ́YZVMZGM Ingluuies.ei.fę.ge.i.voꝛacitas.⁊ dicit᷑ ab inglutio.tis.vel vr ab in.⁊ gulaquaſi in gulã veniẽs. Iñ igluuioſus.ſa.ſũ.i.voꝛax Ingratus.ta.tuũ.tria ſigt. Naʒ ingratus.i. nõ gratusnõ acceptabilis. Et ingratus.i imemoꝛ beneficij. Et ingratus.i.irremn/ neratus.Et dicit᷑ ingratus·q̃ſi ſine gratia Vngde. Dicit᷑ ingratus acceptoꝛ ĩimemoꝛ oĩs bñficij. Et cuius merita ſequit᷑ retri/ butio nulla. Et cui vicendi deeſt gratia vel faciendi. Inde ingratitudo vinis. Inguen. inis.neu.ge.pars coꝛpor circa pu/ denda.ſic victa ab vnguo.gis. Inhabilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.nõ habilis. Inbibitoꝛ.tor.m.t.i.pedellus:qͥ⁊ angariꝰ ⁊ exactoꝛ dĩqa dicit᷑ ab inbibeo.bes.q; ni/ mis petendo ⁊ üiuſte ferẽdo inbibet hoĩes vel quia inhibet lites inter eos. Inbhumanus.na.nũ.i.nõ humanus.ſcilicʒ effrenisefferus.⁊ crudelis.⁊ ĩmiſericoꝛs. Iñ inhumanitas.tatis.i.feritas: qudeli/ tas.impietas. Itẽ inbuman põt dici ſtu dens totus deditus ſtudio:qͥ raro cõöuer- ſlat᷑ ci hoĩbꝰ. Vñ Dꝛatiꝰ. Surge ⁊ inhu/⸗ maneſenii vponecameng.. Initiiũ.tij.n.s.⁊ eſt initiũ rei a qua aliquis incipit.vt fundamẽtũ domus ſ pᷣncipiũ verboꝛũ eſt exoꝛdium. Inimicus.ci.quaſi non amicus·contrarius infidelis. Iñ h ⁊ ͥ inimicalis ⁊ hocle. Ininterpᷣtabilis.lis.ↄ.ta hocle.qð intpꝛe/ tari non oteſt. vel non habile ad int᷑pꝛe/ tandũ. Vnde Heb. Se Ininterpꝛetabi/ lis ad vicendum. Iniquus.qua.quũ.i.nõ ęꝓquus. Iñ iniqͥtas tatis. Et coꝛ.pꝛimã. DHnde Hamphilus. BSemꝑ ũiquoꝛũ ſcelus ĩpedit acta bonoꝝ. Initus.ta.tũ.pe.coꝛ.i.inceptus. Iniurius.ria.rii.i.toꝛtuoſus:nõ ſeruãs ius dĩ ab in.⁊ ius:quaſi ſine iure.Inde heęc iniuria. rię.i.iniuſticia· quaſi ſine iure· vel cõtra iusquando ſcilicʒ fit aliqͥd contra oꝛdinẽ iuris. Iñ iniurioſus.ſa.ſu.i.conui⸗- ciatoꝛ: inſectatoꝛ: iniurius.vel potiꝰ ille qͥ patit᷑ iuriam ab aliq;. Iñ ſiurioſitas.taſj. Iniunx. iugis.ↄ.t.dicitur ab in.⁊ iugum. Et ſunt iniuges boues nõdũ iugo cõiũcti Igdem vicunt᷑ ſeiuges:quaſi ſeoꝛſũ a iugo Vngde in greciſmo.dꝛ Bos nõdũ domi/ tus a multis dicit᷑ iniunx. Innocens.tis.oĩs.ge.i.nulli nocens. Innocuꝰ.cua.cuii.i.inocẽs.⁊ cui nõ nocet᷑ Innoxiusxia.xiũ.quaſi ſine noxa. Inno/ xius ꝓpꝛie dicitur cui quiſq; non nocere nouit · nec ipſe alij. Innuba.bę.i.inupta·quę adhuc nulli nu⸗ pſit ⁊ quęadhuc vultum ſuũ non velat. Et coꝛripit.nu.ſicut ꝓnuba.liq; nubo.bis. pꝛoducat eam. Inofficioſũ teſtamentũ dicit.qð factũ eſt contra officiũ pietatis.vt.l.ij.ff.de inoffi. teſta.quo ſcilʒ extraneus heęres inſcribit᷑ · alias ĩſtituit᷑ Idẽ ſi nõ extraneꝰ.Filiꝰ xo Pꝛiꝰ aut pteritaut ũique exhęredat᷑.hoc eſt qñ pat᷑ vel mat᷑ fecit teſtamentũ. Idẽ ſi filius in teſtamẽto patrẽ ſine caula ex heredat. Etiam ſi fratrẽ frater exhęredat tribus ꝑſonis inſtitutis in duobꝰcaſibus Item officiũ inter patrẽ ⁊ filiũ dicit᷑ pie/ tas. Inter patronũ⁊ libertuʒ dicitur ob/ ſequiũ. Inter deum ⁊ hoĩemreligio. Int᷑ hominem? hoĩem ſtat in noĩe generali:ut quod debet homo homini ex natura.ff. de ſer. expoꝛ.lł.ſeruus. Inofficioſa donatio · dicitur quę contra officiũ pietatis facta eſt et fit ad ſimilitu/ vinem inofficioſi teſtamenti.vt. C. eo.ti. l.j.et per totum tituluʒ ſequẽtẽ quia pene liberi vel parentes excluduntur a bonoꝛũ ſubſidio·vel ex pꝛopoſito vonantis: vel 5 re ipſa ꝙp ſe ſufficit ad reuocationẽ do/ nationis· liq; ꝓpoſitum vel conſilium do/ nantis non interueniat. vt no.in glo.in. l. ſiliqueat. C. etttiit. Inops.pis.oĩs.ge.i.ſine opibus/pauper: 7 d ab in.⁊ ops qð eſt diues fęcundus. opulentus. Sʒ differũt inops ⁊ pauper Inops ꝓpꝛie vꝛ.qͥ nihil habet:q nec ſibi ſufficere põt:nec alijs largiri. Sed pauꝑ di. qᷣ licʒ alijs largiri nõ poſſit · ſibijpſi tñ ſufficit. vñ copulationèe recipiũt · vt ibi: Ego ſum paup ⁊ inops.Et alibi. Hauꝑi inopi ·tu eris adiutoꝛ. Mel inops di ab in ops.pis/ꝓ tra ·q̃ſi ſine tra.i.inſepult q ſcilʒ caret ſepultura. Iñ hęc inopia.pię. ſᷣm Hug. Mñ in greciſmo vicit᷑. Qullius coſſeſſoꝛ inops homo dicitur eſſe. Inquilinus.li.i.aduena:q̃ſi incolẽs aliena. NMon eni ꝓpꝛiã ſedem· ſed in terra aliena inhabitat: vicit᷑ ab incolo.lis. Sʒ viffe/ rentia ẽ inter inqlinũ.⁊ aduena uł incolã. NMam indqlini ſunt qͥ emigrãt ⁊ nõ ꝑpetuo ppmanẽét. duenę vel incolę aduẽticij ſunt ſed ꝑmanẽtes. Idem accolę. Peregrini xo dicunt᷑q; parentes eoꝝ ignoꝛantur. Sũt eni de lõginqua regione. Indigenę vxo ſunt.inde geniti.⁊ in eodem loco nati vbi habitant. Del inqᷣlinus vicit᷑ ab in. culina·ſcilʒ vilis ciuis⁊ aduẽtici pm qſdã Inquiſitio · onis.i.ꝑſcrutatio · Del eſt ali/ cui criminis ꝑ ſuꝑioꝛem reſpectu inferioꝝ ſuoꝛũ ĩueſtigatio.vt in ti.de accu.⁊ inqui. Inſana. nę.f. p.eſt gens herbequęſi edatur inſaniam facit. Inſanus.na.ni.i.nõ ſanus:amẽs vel furio/ ſus. Inde inſania.i.furoꝛ:amentia. Inſcitia. tię.f. p.i.ignoꝛãtia. DPñ Dꝛatiꝰ in epi. Sed turpeʒ putat inſcitię metuitq; litura. Item Saß.ig? Aliam aſſũpſerũt ſibi cogitationẽ inſcitię. Item Saß.i4 Sůʒ in magno viuẽtes inſcitię bello. Et nota ꝙ inſcitia foꝛmat ab inſciti genitiuo de inſcitus.ta.tũ.addita.a.quia regula eſt J.ante.cia.bꝛeuiat᷑ in denoĩatiuis. ꝗ foꝛ/ mant᷑ addita.cia.vt iuſtus.ti.iuſticia.Sʒ inſcitia nõ foꝛmat᷑ addita.cia.ſed addita a. vt inſcit. ti. addita. a. fit inſcitia. iõ nõ ꝓduct᷑..añ.tia. Hña ſcribit᷑ ꝑ.t.in penut. ſyllaba. Itẽ iſcitia ẽ ſine doctrina. Inſciẽ/ tia vo ſine ſcientia. . Inſcius.a.ũ.quaſi ſine ſcientia dꝛ ab in.⁊ ſcius:quod eſt ſciens. Inſcriptio· ẽ quidã libellus quẽ accuſatoꝛ offert iudicei ſub hac foꝛma: Ego. M. coꝛã vel apud.N. pꝛętoꝛẽ. vel iudicem refero talem reuʒ legis iulię· de adulterio quod cõmiſit cum. S. dum eſſet cum ea menſe tali ·:in domo tali · cõſule tali regnante. Et oꝑat᷑ inſcriptio ꝙ accuſatoꝛ ſi crimen nõ ꝓbauerit qð ipoſuit ad talionẽ obligat. Inſenſis.ſis...t.⁊ G ſe.i.ſine ſenſu. Inſidię.arũ.pluralis nũeri.fę.ge.dicit᷑ ab inſideo.des.Et fiunt inſidięloco vel telo· fraus circa fidem mutuataʒ · dolus in aĩo. Inde inſidioſus.ſa.ſum. Inſignis.gnis..t.⁊ G ne.i.ſclarus/oꝛnatꝰ. noblilis · gloꝛioſus:magn ſamę.q̃i habẽs eminens ſignũ ſᷣ alijs. n h inſigne.gnis. ſubſtantiue.i.oꝛnamentũ. Inſipidus.da.dũ.pe.coꝛ.i.nõ ſapidus.Iñ inſipiditas.tatis. Inſipiens.entis.oĩs ge.i.nõ ſapiens.⁊ dĩ ab in.⁊ ſapiens.q̃ſi ſine ſaxoꝛe ⁊ ſapiẽtia. Inge heęc inſipientia. ti.. Inſitio.onis.F.t.i.idẽ eſtqð plãtatio. Del inſitio dꝛ cuʒ fiſſo trũco ſurculus induct᷑. Etiã inſitio eſt tempus ſerendi aliqͥd· vel actio qua ſerit᷑ Oñ Ouidiꝰ de reme. De/ nerat inſitio facramũ:ramos adaptet. Inſolens.ent.oĩs ge.i.ſuꝑbus/fatuus.mo,⸗bb ribus nõ cõueniẽs. Inde inſolentia.tię.i. ſuꝑbiafatuitas. Inſomnis.nis.ↄ.t.⁊ hocne.i.ſine ſomno. ꝑuigil·q doꝛmire nõ põt.Inde h̊ inſõnia nie..i.vigilia · vel vigilãtia.Et hoc inſom⸗/ niũ· quod videt᷑ ꝑ ſomnũ.Et eſt quędaʒ ſpecies ſomnij.vide.j.in ſomniũ. Inſons.ſontis.oĩs ge.i.inocensinnoxius. VBnde Cſopꝰ. Inſontis aĩos floꝛida lin/ gua polit. Iñ H inſontia.tię.i.inocentia. Inſtans.tis. dicitur tẽpus ſimplex. Et ſic deſcribit᷑qð cũ ſit finis pteriti.⁊ pncipiũ futuri· vel cũ incipit. ſtati eſſe deſinit. Del inſtans eſt bꝛeuiſſima pars tempoꝛis quę nõ expectat ſucceſſionẽ. Itẽ põt eſſe par / ticipiũ de inſto. ſtas. Inſtantia. tię. eſt tẽpus qͥ indiciũ diſcutit᷑ finiri debet.c.venerabilis.de iudi. Inſtar neu. ge.indecli.i.ſimilitudovel po/ tius ad ſimilitudinẽ. Habet enĩ in ſe vim huius pᷣpoſitionis ad. Pñ nõ debet reci- pere pᷣpoſitionẽ ad· niſi in expoſitiõe. Pñ dicendũ eſt· Hoc eſt inſtar illius.i.ad ſi/ militudinẽ illius. Rliquãdo tamẽ iuenit᷑ adinſtar.ſed tunc ſ̃poſitio abundat. Inſtinct. cta.ctũ.i.inſtigatio · pſuaſio · ſti⸗ mulatio/incitatio. S — ſtut d. 1 puen uhr anes ſton qluiſt Pi ſenenm⸗ lpfo ſſmn iſ 1al n. formaen tiinp hinſt inſttu pune lltunn ageat. Ntonu⸗ Puno orn nlee M ſchch fuſp nn enn ſeto⸗ Mrn Dat prbl xeſ eni len ſmme nton irlu tiſche Rc ſdtin Zula Pin uiln. Ntlunt Uulis Eenl ſichne An ten 4 naddl lamen; KNke wlsni onmat. qbees gs „ penn eipiu o Vel snchat⸗ li mee⸗ wte. RZ nnbn tnccs, Uücenm 1iinpi tinHel loque ſe par⸗ dlatt ⸗ ninſen imm 8 nenl ſoſ Inſtita.te.fp.eſt quedã veſtis talaris:quę ⁊ ſtola dꝛ. Inſtita etiã latũ cingulũ dꝛcũ quo puer ligatur in cuna. Inſtitę etiã vt dicit Papias:ſunt paruęlinteolęꝗqᷓ moꝛ tuũ inuoluũt. Dñ Joannis.xj? Ligatus manus ⁊ pedes inſtitisa coꝛripit ſti. Inſtitoꝛ.tor.i.mercatoꝛa di ab inſto.ſtas quia inſtat mercibꝰ emẽdis. VDnde Job 28. Filij inſtitoꝛũ zc. Hnde. Qui vedit merces mercatoꝛ dꝛ ille. Inſtitoꝛ ẽ inſtat quip pᷣcio minuendo. Mercatoꝛ vendit inſtitoꝛ illud emit. Inſtitoꝛ eſt ille qui tabernisvinis veden/ dis· vel alicui alteri negocio ẽ ſpoſitus.l. inſtitoꝛ pꝛima.ff. de inſti.acci. H Inſtitutũ.ti.n.s.⁊ H̊ iſtitutio.nis.iimoꝝ ni/ foꝛmatio.Sʒ poĩt᷑ etiã ꝓ qͥdã libꝛo legali tm̃ in plurali/hę inſtitutiõesinſtitutionũ h inſtituta/hoꝝ ĩſtitutoꝝ dĩꝛ.Et dẽ liber inſtitutionũ. quaſi inſtructionũ · q; in hoc pꝛimis legũ eᷣceptis inſtruimur. vel quia in ſtatum humani vel romani iuris nos erigit ut dicit IRccurlin glo.in pꝛin.inſti/ tutionũ:vel inſtitutoꝛum. Inſtitutio· eſt pꝛimus gradus oĩum inſti/ tutoꝝ.vt no.C. de libe. pꝛęte.l.j. Etiam ſi mille eſſent ᷣm leges. Sed ſᷣm canones Inſtitutio · eſt eccleſię vel eccleſiaſtici be⸗/ neficij collatio·quaſi ius habẽtẽ ad bene/ ficiũ ꝑ ꝑñtationẽ int uł ĩ bñficiũ ſtatuẽs. Inſtrumentũ artisd ꝑ qð ipſa ars oꝑat᷑. Inſtrumentũ in iure: dicit᷑ quicqͥd cauſam inſtruit. Del inſtrumentũ.ẽ ſcriptura ad aſſertionẽ ſeu ꝓbationẽ aliceuiꝰ rei facta. Inſtrumentũ publicũ ·eſt ſolẽnis ⁊ rite oꝛ/ oinata ſcriptura ꝑ autenticęꝑſonę manũ pꝓublice facta cauſa memoꝛię.c.ſcriptura. Inſtrumẽtũ pꝛiuatũeſt qͥ ꝑ manũ puatã confectũ eſt.vel a tabellione· nõ tamen in ſoꝛma publica ſcriptũ. vt quia necnomẽ imꝑatoꝛis/nec cõſulis:nec papę appoſuit Inſubulus.li.quoddã inſtrumẽtũ ĩ texẽdo telãſcilz circa qð pannꝰ vel ſtamẽ iuoluit 17 dĩ ab iſubulo. las.q; ĩſubulat᷑i.ꝑfoꝛat᷑ut xoſſit iuolui ⁊ retineri ꝓ volũtate texent. Inſula.le.dr terra mari vndiq; circũſepta. vñ inſula dĩ.qꝛ in ſolo ſit ſita.i. in mari. Inſularij ſerui ſunt qui in inſula retinẽtur. vt l. in lege. ff. de ꝓ. ſig. Inſulſus.ſa.ſũ.i.nõ ſalſus·quaſi ſine ſapoꝛe ſalis vel ſapiẽtię. Vñ Job. 6õe Nut pote⸗ rit comedi inſulſũ qð nõ eſt ſale conditũ: Inſultus.tuſ.tui.maſ.ge.iauaſio·aggreſſio quaſi ſaltus in aliũ impetuoſe factus. Integer. gra.gru.i.incoꝛruptincolumis. plenꝰ. Iñ ĩtegritas.i.religioſitas:caſtitas Intellectus. intelligentia.⁊ intelligibilitas differunt. Nopꝛie quidẽ ĩtellectusẽ vis aĩę cõpꝛehenſiua incoꝛpoꝛeaꝝ ſubſtãtiaꝝ foꝛmis ſubtractaꝝ vel foꝛmarũ circa eas. Intelligentia vo eſt vis aĩę quę aſpirat vt aliquid circa diuinã ſubſtantiã cõpꝛe/ hendat. Intelligibilitas vo eſt quędã uis aĩe oiuʒ foꝛmaꝝ ĩ quadã ſimplicitate cõ/ plicatiua abſq; oꝛdine naturali vel tẽpo/ rali:⁊ tali modo deus cõpꝛehendit resq; eas oẽs vno intuitu abſq; oĩ ſucceſſione dicitur compꝛehendere. Intemerata.incoꝛruptaintacta.⁊ nulla te/ meritate violata. Intemperies.riei.⁊ hoc intemperiũ.rij.vbi nulla ſecuritas ⁊ nullũ temperamentũ eſt. Intempeſtiuus.ua.uũ.i.incõgruus ⁊ incõ/ ueniẽs· nõ in ſuo tẽpoꝛe veniẽs· vt añ vel poſt. Onde Boetius in pᷣ̊ de cõſolatione. Intempeſtiui fundunt᷑ vertice cani. Intempeſtus.ta.tũ.i.incõgruus · iutilis· q̃ſi ſine tẽpoꝛe.i.actu.Oñ nox dꝛ intempeſta. quaſi incõgrua:q; nõ habet idoneũ tẽpꝰ gerendis rebus. Et nota ꝙ quędaʒ pars noctis ꝛ intẽpeſtũ.vide.sS.in crepuſculũ. Interalſile· oꝛ interpolatücelatura plano Planuʒz eni inter celaturas quaſi raſũ vi/ det declinat᷑ h̊ ⁊ h̊ intaſilis: hᷣ le.pe.coꝛ. Del ſᷣm Papiã: Intaſilis ẽ anaglypha ſculptura. Rlexandervo dicit: Qð nunc ſculpturis:nũc plancie variat᷑. Hoc ⁊ nõ aliud opus interaſilie dicas. Intercalaris.ris.ↄ.t.⁊ hoc re.i.intoſitiuũ. vel interpoſitũ · ſcilicʒ qð interponitur.vt VYerſus intercalaris oꝛ qͥ ſęꝑ interponit᷑. Inde h̊ intcalaritas.tatis.i.interpoſitio. Intercapedo.inis.i.diſtantia localis· vt inter vuos parietes. Interceſſoꝛ · dicit᷑ q p alio pᷣces facit ułfun/ Dit. Itẽ dicim intceſſoꝛẽ illũ · qͥ intcedit Tinterponit ſe inter debitoꝛeʒ⁊ creditoꝛẽ ad hoc ꝙ ei pecunia mutuet᷑.⁊ eſt quaſi fi/ deiuſſoꝛ ⁊ conſtitutoꝛ. Intercilin. lij. i. paciũ qð eſt int duo ſup/ cilia · quod ſine pilis eſt. Intercolumniũ.nij.dꝛ illud quod eſt inter ouas colũnas·vel ſpaciũ diuidens eas:⸗ vicit᷑ ab inter⁊ colũna:quaſi int᷑ colũnas exiſtens. Oñ.ʒ. Reg. 7? Media interco/ lumnia quadrata:non rotunda. Interconfinii.nij.i.terminus.vel loc inter NR. . duos fines exiſtens. . — Intercus.cutis.oĩs.ge.i.illa res quã pati / mur inter carnẽ ⁊ cutem· ſicut eſt infirmi/⸗ tas ul malus humoꝛuł aliud huiuſmodi. Iñ intercuticus.ca.cũ.⁊ intercutane nea neũ.⁊ intercutanꝰ.na.nũ.oĩa ꝓ eo qð eſt inter cutem ⁊ carnem. Interdictucti.n. S.ꝛ ab interdico.cis.q̃ſi interim victũ ſcilicʒ qdð interim ãnunciat᷑ a iudicenon ꝙ ꝑpetuo maneat · q̃ſi q;diu dictũ ⁊ ſtatutu eſta iudice. Mõ hic ꝙ in generali interdicto debent iſta cõferri ab eccleſia ·ſalʒ·baptiſmus paruulop pęni⸗ tentię moꝛiẽtiũ. Sõt etiꝗ epũs paruulos baptiſatos confirmare. Itẽ ſemel ĩ menſe vel ſeptimana populũ interdictũ etiam excoĩcatum ad eccleſiã aliquã conuocare ⁊ ei pꝛedicare· Item poteſt euchariſtia in moꝛte vere pęnuẽtibus dari. Dñ decre⸗ talis noua.DPermittimus ecdeſiarũ mini⸗ ſtris ſemel in hebdomada tẽpoꝛe inter Dicti·nõ pulſatis cãpanis·voce ſubmiſſa ianuis clauſis:excoĩcatis⁊ interdictis ex/ duſis miſſaꝑꝝ ſolennia celebꝛare.cauſa cõ/ ficiendi coꝛpus vñi:quod decedentibo in pęnitentia nõ denegat᷑. Item ꝑmittit᷑ ꝙ derici decedentes qͥ pene ſeruauerũt int᷑- Dictũ · in cemiterio eccleſię/ſine cãpanaruʒ pulſatione · ceſſantibus ſolẽnitatibꝰ oibo cũ ſilentio tumulent᷑. Item concedit᷑ ꝙ in cõuentualibo ecdeſijs.bini⁊ bini uł ſunul tres hoꝛas canonicasvaleãt legere potiꝰ qᷓ; cantareianuis clauſis·interdictis⁊ ex/ coĩcat excluſisvoce ita dimiſſa ꝙ exteri nõ poſſint audiri. Per qð patet ꝙ inter/ dicti.⁊ multo foꝛtius excoĩcati nõ debent auſcultare hoꝛas canonicas. Itẽ peregri/ nis accipientibo ſignũ crucis ob reueren⸗ tiam crucifixi·nõ eſt pęnitẽtia denegãda. quod etiã alijs peregrinis põt miſericoꝛ diter indulgeri. Itẽ nõ ꝙ extrema vnctio nõ debet vari alicui ꝑſonęlaicouł clerico vel etiam religioſo in loco generali inter- dicto ſuppoſito · niſi ſuꝑ hoc habeant pꝛi⸗ nilegiũ ſpeciale. Interdictũ olim erat quędã foꝛmata ⁊ ſo/ lennis conceptio verboꝛũ·quibus pꝛętoꝛ aliqͥd fieri iubebat vel ꝓhibebat · qð tunc maxime faciebat cũ de poſſeſſione uł q̃ſi Poſſeſſione inter aliquos cõtendebat᷑.vt nſti. de interdic. circa pꝛin. ⁊.ff.e. ti. Interdictum de aqqua quotidiana ęſtiua dat᷑ habenti ius aquę quotidianęuł etiã ſtiuę ducendę ad pꝛędia ſua· cuʒ aliquis ducere ꝓhibet. vt. ff. e.ti.l.i.in pꝛin. Interdictuũ de aqᷓ de caſtello ducenda.dat᷑ habenti ius vucẽdi aquã de cãnali vel ca ſtello ad irrigandum. M Interdictũ de arboꝛibo cędendis.dat᷑ ↄtra hos q habent arboꝛes quaꝝ folia pendẽt ſuꝑ ędificia vicinoꝝ uł agrũ:ita ꝙ eis dã/ nũ inferant.⁊ cõſulit᷑ eis ꝙ hmõi arboꝛes ſuccidant.⁊ ligna tollant eas deglobent a terra vſq; ad quidecim pedes. qdẽ eſt ſ ꝑ radices minat᷑ ꝑiculi.vt.l.i.C. de inter/ dic. Et hoc interdictũ ꝓhibitoꝛiũ eſt. Interdictũ de cloacis pꝛiuatis reficiẽdis. Bi volens qͥs ſuã cloacã pꝛiuatã · ul etiã publicã · vel fiſtulas vel meatus reficere · vel purgare ul de nouo facere· ab alio p/ hibet · tunc ꝓuiſũ eſt ei de ĩterdicto cloaqᷣ q ẽ interdictũ publice deputatũ.⁊ pꝛi/ uatũ de pꝛiuatis cloacis.⁊ ẽ ꝓhibitoꝛiũ. Etiã eſt aliud reſtitutoꝛiũſcllʒ qd datur cõtra initiẽtẽ in cloacã meã vel publicam Vel qð imiſſũ ĩ doacã ipedit.vel quo iubet auferri qð imiſſu eſt.vt.ff. de cloacis.l.i.S. i.et. S. deinde.et. S. doacę.l. fi. e. ti. Interdictũ de aqua pluuiali arcẽda:vel de aqua pluuia: Si facis opus aliquod in fundo tuo ꝓpter qð aq̃ pluuialis nocere põt fundo vicini tui:datur cõtra te actio pluuię arcendęꝑ qu tuis expenſis opus teneris deſtruereX dãnũ cõtingẽs emen/ dare.Si v poſſideas opus ab alio fa ctum teneris patiẽtiã ꝑſtare vt deſtruat ar.l. . et. ij. S.iij. in. fi. et.l.ſi tertius colonꝰ.S celſꝰ ſcribit. v.ſiqͥdẽ aliꝰ.ff.e.ti.et.ſpe.ibidẽ Interdictũ de fonte eſt qð dat᷑ eiqͥ dvuxit aquã de fonte h̊ anno/nec vi nec damnec pcario de alterius fonte.vel lacu·puteo piſcina· foſſa · ſtagno. vt. ff. e. ti.l. . in pꝛin. Interdictũ fraudatoꝛiũeſt qͥ tutoꝛiſ credi/ toꝛ pupillo tenet · vt ſi eũ cõſilio fraudis participaſſe cõſtabit vt fraudaret.vt.ff. de ſolu.l.pupilli· circa pꝛin. Moc intdicto tenet᷑ ͥ fraudẽ ꝑticipãdo emit a cditoꝛe qͥ; ſit ſoluẽdo· meliꝰ ſoꝛte dicẽt᷑ a debitoꝛꝛe. Interdictü de glande legẽda uł alios fru ctus dat᷑ ei cuius glans vel aliꝰ fruct in fundũ alienũ ceciderit· vt ſingulo uo vie legere⁊ expoꝛtare liceat. Et glandis noſie oes fructus cõtinent.vt.l.vnica.ff. e. ti. . Interdictũ de itinere actuq; pꝛiuato reſti/ tuẽdo ꝓhibitoꝛiũ ad tuẽdas tmmodo ru ſticas buitutes· dat᷑ ꝓhibetes aliquẽ vti ßuitute ſua.vt.ff.e. ti.l.i.S.i. Et vat cõfeſ/⸗ ſoꝛia cõtra negantẽ ſeruitutẽ.vt.l.ſi foꝛte es rohen Aa ſhi 4Ci lonich ſis mti lenj Wrchcce⸗ dd wowulr 4 cde Uigod n usnoccre ämeno mwisdhs Nstbaloß⸗ 7 maſmut 005 aſebide Maidunt ntyif S 1iceqj mbtoꝛe. osbin⸗ Abincn crder nanfen, pun 71 . tcofeſ/ llfon §. ſciẽdũ.ff.ſi ſeruitꝰ wdi. Et etiã aduenſus euʒ qͥ aliũ ũiuſte ꝓhibet ſua vti ſeruitute· imo etiã tunc dat᷑ confeſſoꝛia.vt dicto.S. ſciendum.l.Rall. S Interdictũ de libero hoĩe exhibendo·com/ petit vnicuiq; de pꝑło ad petendũ in pu/ blicũ hoĩem liben contra ⁊ aduerſus eũ qͥ liberũ hoĩem ĩuitum captũ dolo malo de⸗ tinet in ſeruitute. Interdictũ de liberis exhibẽdis ſeu dedu/ cendis dat patribus vel parẽtibo cõtra eos qui liberos vel nepotes in ptãte eoꝝ exiſtetes ſine eoꝛũ volũtate detinẽt.vñ.l. Iff.e.ti. ait pꝛetoꝛ. Qui ꝗ ve ĩ ptãte Lucij Citij eſt ſi isea ve apud teẽ· dolo ve tuo factuʒ eſtquo minus apud eſſetita eum eam ve exhileas. Interdictũ de migrando dat᷑ inquilino vt ipſe libere cum rebus ſuis poſſit de habi/ tatiõe migrareſi tamẽ locatoꝛi ſatiſfaciat de penſione totius tẽpoꝛis · vt. ff. e. ti. l. j. S.q ſi penſio. . Interdictũ de moꝛtuo inferendo habet lo/ cum. vt quis nõ ꝓhibeat᷑ moꝛtuũ inferre ⁊ ſepelire quo licet ei inferre ⁊ ſepelire.vt ff. e.ti.l. i.ein pꝛin. vt ſi via ꝓhibeat · vel ſe⸗ pulcrũ ędificare:vel lapides ad ędifican/ dum ꝑ fundũ vucere.vt.ff.e.l.i.S.Rtoꝛ ait 7.5S. ſi iter mihi. S. vim habere. et. S.fi. Interdictũ momẽtaneę poſſeſſionisẽ quo agitur de poſſeſſione retinenda · ſicut vti poſſidetis. vt.ff. vti poſſi.l.i..i.vel quo agitur de poſſeſſione adipiſcenda · vt eſt quoꝝ bonoꝝquoꝝ legatoꝝ· vel quo agit te poſſeſſiõe recuꝑãda.vt vñ vi.ff. e. ti. S.· Interdictũ ne quid in loco ſacro fiat.⁊ oĩa ſequentia hmõi dant᷑ cuilibet ex pppulo ad exhibendũ ne fiatↄtra quã phibitio⸗ nem ſi quid factũ fuerit interdicto qð vi aut clam ſuis ſumptibo vel deſtruere co/ getur oẽ quod factũ fuerit aut in pꝛiſtinũ ſats a eteclage tenet. vt. ff. ne quid in lo.pu.lʒ.ij.S. ait toꝛ ꝙ in via. Interdictũ ne grnch fiat in loco publico uł itinere. Moc intdictũ ꝓhibitoꝛiũ ẽ. Et tã publicis vtilitatibus q; pꝛiuatoꝝ ꝑ hoc ꝓpſpicit· oca enĩ publica vtiq; pꝛiuatoꝝ ns deſeruiũt iure ſcripto ciuitatis.vt N. 90 Interdictũ neqͥd fiat in mari vel flumine publico ripave eius qͥ peius nauigaret aut in via publica quo peius eatur. Hoc intdictũ dat᷑ ppetuo oĩbus.⁊ĩ oẽs habet cõdemnationẽ in id qð actorinterat. vt l.i.ĩfi ff. via publi itinẽ pub. reficiẽdo Interdictũ ne quid fiat in flumie publico. vt aliter fluat q;ᷓ pꝛioꝛi ęſtate fluxit.i. vt qqua fiat altioꝛ· depꝛeſſioꝛ· rapidioꝛ cum incõmodo euellẽtiuũ. vt.ff.ne qͥd ĩ flu. pub. l.i. in pꝛin.S. non autem omne. Interdictũ de noui oꝑis nüciatione datur ei q ꝓhibet᷑ ędificare poſtq; ſatiſdederit. vt. ff. e.ti. l. Htoꝛ ait. S. hoc aut interdictuʒ. Interdictũ de loco publico fruendo ẽ pu/ blice vtilitatj cauſa ꝓpoſitũ :qꝛ tuet᷑ vecti/ galia publica qͥ phibet᷑ qs vim facere ei ſocio ve eiꝰ qͥ cõduxit locu publicũ fruen/ dũ ab eo qͥ locandi ius habuit qͥ minus loco publico ſibi frui liceat ex.l.locatiõis vVel cõductionis.⁊ hęc habent in.l.õi.S.i. et in pꝛin. ff. de lo. pu.fru. Interdictũ de pcario· quod reſtitutoꝛiũ ẽ atur ei qͥ pᷣcario rogauit⁊ pᷣcario habet imo etiã ſinõ rogauit oũ tamen poſſidet. Vvt. ff. e. ti. l. in rebꝰ. S.i.⁊ ꝑ totã legẽ pcariũ videt᷑ rogare⁊ habere ſi rogauit pꝛo ſe et habet ꝓ ſuo.vel ſi rogauit ꝓcuratoꝛ ſuus l negocioꝝ geſtoꝛ ⁊ ipſe ratu habet.vt ff. e.ti.l. certe. S. i. dũ tamen accipiat in ꝑ/ ſonã ſuã contractũaliter nõ.vt.ff.de acq· poſſ.. poſſeſſio. . ſi. Interdictũ qð viaut clamdat᷑ aduerſus eũ qui in loco alteriꝰ aliqð opꝰ cõſtruxit · vel deſtruxitoũ tamẽ ſit factũ in ſolo.ff.e ti.l. . S. hoc ĩterdictũ. Et etiã ſi vii. ꝑ vio⸗/ lentiaaut clam.i.occulte ſine notiſicatiõe alteri facta fecit cũ timeret ne ſi ſaret ſibi ꝓhiberetur. vt.ff. e. ti.l. i. Interdictũ quoꝑ bonoꝝ a pꝛętoꝛe iuentuʒ eſt.⁊ dat᷑ filio emãcipato aduſus hęredẽ vel ſoſſeſſoꝛẽ.vel ↄtra illũ qͥ ꝓ hęrede vel poſſeſſoꝛe poſſidet·ad vniuſa bona adi/ piſcẽda.nõ ad ſingulas res.Et ẽ duplex · ſalʒ directũ ⁊ vtile.Directũ dat ei qͥ ẽ bo noꝝ poſſeſſoꝛ. DNtile dat ei · qͥ ſuccedit in re ciuili ex teſtamento vel abinteſtato. Interdictũ quoꝝ legatoꝝ cõpetit heęredi ad repetendũ legata ꝗ ſine voluntate eiꝰ legatarius occupauitrepetet itaq; hęres vävt deducat faladiãalioquin ſi rexteret ſtatim repetiturus exceptione doli pote⸗ rit remoueii. Interdictũ de riuis eſt vtiliſſimũ:qꝛ riuos ſpec⁊ ſepta reficere ⁊ purgare pſtoꝛ aquę ducendę cauſa ꝑmittitdum tamen non aliter aquã oucat q; pꝛioꝛe ęſtate fluxit. vt in. l.i.in pꝛin.ff. de rinuiis. Interdictuʒ ſaluianũ competit oño fundi aduerſus colonũ in ſua domo habitantẽ. eius hęredes de rebus coloni tacite pi-⸗ gneratis ꝓ mercedibꝰ q̃s colon infüduʒ Interdictũ de ſepulcro edificando locum habet. vt qͥs nõ ꝓhibeat᷑ edificare ſepul/ crum . quo licet moꝛtuũ inferre. Interdictũ de tabulis exhibedis:dat᷑ oibo quibus aliqͥd eſt aſcniptũ in tabulis · vel pure· vel in viem/vel ſub conditione·ſiue ſint hęredes ·ſiue legatarij·ſiue ↄmiſſarij. Interdictũ de ripa muniẽda merito ꝓpo/ ſitum fuit: Nam nppas fluminũ publicoꝝ reficerea munire vtiliſſimum eſt ne ob id omiſſum nauigatio deterioꝛ fiat.vt in.:. vnica. S. 3.ff. de ripa munienga. Interdictu vt in flumine publico nauiga/ re liceat eſt quo ꝓſpicit᷑ ne quis in flumie publico nauigare· nauim ratem ve agere vl in ripa onerare ꝓhibeat. Sʒ vt ꝑ la⸗ cum. foſſamſtagnũ publicũ nauigareli/ ceat. vt.l.vnica.S.ja i pꝛin.ff. e.ti.vbi ſub/ vit. Dulpianus:Lac' ẽ qui ꝑpetuã habet aquã. Stagnũ vo· qð tẽpoꝛalẽ continet aquã ibidẽ ſtagnãtẽquę qdẽ aq̃ plerũq; byeme colligit᷑. Foſſa ẽ receptaculũ aquę 5 manufactum. Interdictũ vnde vi ·locũ habet cũ qs poſ/ ſeſſionẽ ſoli ꝑ vim amiſit. Et dat᷑ directe contra deiectoꝛẽ illi qui vi de poſſeſſione alicuiꝰ rei imobilis deiect᷑ eſt ſine oĩ cã vt reſtituat᷑ poſſeſſio de q̃ deiectꝰ ẽ.⁊ oĩa ab/ lata.imo dato ꝙ ibidẽe eſſent aliq̃ ꝗͥ pꝑenes violentũ fuerint moꝛtua:vel aliquę res ꝗ caſu foꝛtuito ꝑierunt·nõ ꝓpter hoclibera/ bitur· ſed in totum cõdemnabit᷑ ad earuʒ extimationem.qꝛ nec moꝛtalisnec foꝛtui/ tus caſus liberat deiectoꝛem. Interdictũ de vi⁊ vi armata cũ interdict vngde vi/at᷑ ꝓponitur ei qui deiectus ẽ ◻ Fuit eni quiſſimũ vi deiecto ſubuenini · ad recuperãdũ poſſeſſionẽ hoc interdictũ iuentũ ẽ · Ne qͥq enĩ ꝑ viʒ amittatlegibo ꝓſpicitur publicoꝝ⁊ pꝛiuatoꝝ:necnõ cõ/ ſtitutionibus pꝛincipũ·vt.l...ff. e.ti. S. hoc interdictum.et.S.ſe. Interdictũ vti poſſidetis/locũ habet in re/ bus imobilibus · ſcilʒ ſi de fundi vel ęediuʒ poſſeſſione cõtendit᷑. Inſti.e.ti.S.᷑̊ inter⸗ dictũ. Habet etiã locũ in coꝛpoꝛalibꝰ vt in quaſi poſſeſſione.⁊ dat poſſidenti ciui⸗/ liter? naturaliter. vel etiam quaſi poſſi/ denti gratia retinendę poſſeſſionis.Et p/ ponitur qtiens inter litigatoꝛes cõtentio eſt vtrũ poſſideantquia alteruter magis ſe poſſidere affirmat. Interdictũ vtrobiq; idẽ eſt cũ interdicto vti poſſidetis:niſi ꝙ in hoc differũt.quia illud locũ habet cũ quęſtio ẽ de retinẽda poſſeſſione reꝑ mobiliu. ut.ff. vtrobiq;.l. vnica. S. hoc interdictũ.Sʒ vti poſſidetis lociũ habet · cum queſtio eſt de retinenda poſſeſſione rerum imobiliũ. dat᷑ marito aduerſus eũ qui dolo eã ob/ tinet ſine volũtate manitiliq; ipſa volẽte ⁊cõtinuus. Inuenit᷑ etiã ꝑdius:dia.diũ. in eodem ſenſu. Interdictum de vxoꝛe deducenda manito Interdiu·cõponit᷑ ab inter diu.i.interim vũ dies eſt. Iñ interdiꝰ.dia.diũ.i.iugis Interduca.cę.i. Juno: dĩ ab inter ⁊ duco cis · eo ꝙ intererat qñ puellę maritabant. vel q; eas introducebat vel q; interiʒ dũ erãt i itinere eas vucebat.Eſt eni ꝓnuba quęctiam domiduca dicebat · quia vſq; in domũ puellas maritatas introducere credebatur.? ꝓduc.penlł. Inteſſe · H vbũ cũ ꝓnoie neut᷑li ppĩt᷑ qñq; ſigt dãnuʒ·qð euenit · qñq; lucru amiſſũ. Panũ qð accidit. vꝓᷣbigra. Derſuaſiſti fa- milig mee · ꝓ de domo vel poſſeſſiõe cedẽt qͥ facto dãnũ mihi euenit tu tener ad int/ eſſe mibi eᷣſtandũ.i.dãnũ qð paſſus ſum reſartiẽdu. Itẽ de lucro amiſſo conit᷑ er/ emplũ. DVebuiſti m ſoluere centu aureos Romę tu ſoluere deſideras Baſileę· exti⸗ mãdũ ẽ quãtũ ĩterfuerit mea pecuniã ſuo loco mihi ſolutã fuiſſe.i.lucrũ qð ex mea negociatiõe ex eo loco facẽ potuiſſem. Et ſ actio ꝑ quã hᷣ fit dꝛ arbitraria loc. Del inteſſe ẽ dãnũ emergens: vel lucꝑ ceſſans ſuꝑ eo qð vani vel fieni omiſſũ ẽ. ᷣbigr̃a⸗ In Papia dare mihi pecuniã pꝛomiſiſti tali die⁊ nõ feciſti· ̊ oãni⁊ lucni ratio eſt habenda. DPãni ·qꝛ in moꝛa fuiſti ⁊ nõ ſol/ uiſti die tali ſicut ꝓmiſiſti· non habui vt ſoluerẽ quare penã incurri dãnũ/qð nõ incurriſſem ſi mihi loco ⁊ termino pᷣſixis ſoluiſſes nec dãnũ h̊ paſſus eſſem. Qucri loco⁊ tnino debit ſoluiſſes:mercimonia cõparaſſem multa lucratus fuiſſem. Eſt euenit · vel lucri qð ceſſat ex eo ꝙ aliquid tibi nõ detur.vel nõ fiet vt debet. Intereſſe cõuentũ eſt ſcilʒ cũ non facis qð ꝓmiſiſti mibi · vel cũñ nõ fecero qð ꝓmiſi etiã cõſideratio habenda eſtqꝛ ſi mibi in ergo intereſſe extimatio vãni qð taliter biclu is dan lid erſpea⸗ ndenn Ptemu⸗ enn nuutw tenec Pugln enno⸗ umsd Yalpen mmibn⸗ netne nennst Inctin Tetart ſtem n pluli Ppus. ſelutn Hloneue ngu icin Pma alaſal 1bi mors zn la “ nd! niack ſen bes⸗ Ym lo, ſocl⸗ N D mmi Uferde nüan Tyten Pem no⸗ hp⸗ dlü P Dien mie dſkien edmin Uymog wpſiin⸗ inmmt unn wheiob⸗/ Payolite sdandi. tden vammzi Gingnd⸗ au Nmdcucee dknſch mimiſi. iuſſtife⸗ umeund pusn RK miunws alerern⸗ mmnſo inane nlnt gmual R Gingi imlſi innoeſt moſob tibi. NRliud ĩtereſſe eſt cõe ſcilʒ extimatio coĩs damni vel lucri qð euenit wel ceſſat. Vliud ſingulare.ſcilʒ extimatio ꝗ euenit ex ſpeciali caſu vel vtilitate.vide de hᷣ ſpe. ti. de fruc. intereſſe. —R’r Interia qð ⁊ enteria etiã dicit᷑i.inteſtina. Inde interici dicunt᷑ qͥ diſſolutionẽ pa/ tiunt᷑ ventris.⁊ pꝛoducit.ri. Interiectio · quędã parſoꝛationis indecli. apud latinos.⁊ dꝛ ab interiaceo ces. Interitio.onis.ft.i.moꝛs. VPñ ꝓph̊a.Eri/ puit eos de intenitionibus eoꝛum. Interlinear. ↄ.t.⁊ ̊ re.qð eſt inter lineas. ⁊ dꝛ ab int᷑ ⁊ linear. Mñ ꝗqdã gloſeę dicũt᷑ interlineares ꝗᷣ ſũt int lineas. Oel interli⸗ nearis poteſt deriuari ab interliniu.nij. Interluniũ·nij.i.ſpaciũ tempoꝛis quod vi/ detur inter defectũ lunę cremẽtũ eiuſdẽ. Interminus.na.nũ.i.ſine termino exiſtens Vñ in hymno ſanctę trinitatj oꝛ. In ſim/ plici ſubſtãtia virtus manẽs intermina. Papias vpo dicit: Interminainternüũcia mediatrixinſeꝑpabili termino carens. Internecio.onis.fę.ge.quaſi quędam hoĩs magna nectio·moꝛs.ulł pęna.Interneciũ dẽ bellũ in qͥ oẽs perierũt nullo remanẽte. Internicida.oę.idẽ qð homicida·. q̃ſi eni/ cida.ſcilzx qͥ falſũ teſtimoniũ fecit⁊ cõmiſit ⁊ ob id hoĩem occidit. Iñ h̊ intnicies.ciei moꝛs ab illo factaa. Internicidiũ.vij.vel interniciũ.i.moꝛs/oc/ ciſio.quã internicida cõmittit. Et interni/ cidiũ · vel intniciũ · quaſi quędã hoĩs ene/ catio.Et iudiciũ intnicidij dabat᷑ in int/ nicidã ⁊ accuſatoꝛẽ eius poſſeſſio bonoꝛũ ſequebat᷑.Interniciũ etiã di bellũ in qu oẽs perierunt nullo remanente. Internodiũ.dvij.ſpacium inter nodos:vel illud groſſũ os · qð eſt in genu. Et dꝛ int⸗ nodiũ.qꝛ inodat ſimul crus ⁊ coxã int᷑ſe. Pñ Duidiin.Sꝰ.meta.Mollia nodoſuſ facit internodia poplex. Internũcius.cij.⁊ H̊ͥ internũcia.cię.qͥ vel ꝗ inter duas partes aliqͥd nũciat.uł nũciũ poꝛtat. Iñ h̊ internũciũ.cij.id quod inter/ nũcius nunciat vel poꝛtat. Internus.na.nũ.i.interioꝛ.⁊ dꝛ ab intus. Interpola. le.eſt quędã veſtisꝗ dũ ſit vet ad nouã ſpeciẽ reducit᷑⁊ fit quaſi noua. Interpꝛes.pꝛetis.ↄ.t.dꝛ qͥ oiuerſa genera linguaꝑ nouit.ſalʒ ꝗͥ vnã linguã exponit p aliã.vel vnã lingua trãſfert in aliã.⁊ dꝛ ab intera pꝛes ·qð eſt diues:qꝛ int᷑pꝛetes Ditant loquelaʒ ·trãſferẽtes vocabula de vna loquela in aliã. NMel oĩ a pars part. quia interpꝛes eſt medius duaꝝ linguaꝝ ci tranſfert vel exponit vnã ꝑ aliam. Interſcalare.ris · eſt lignũ ex tranſuerſo in ſcala poſitũ. Inde intſcalarl.ↄ.t.⁊ H re.d intpoſitiuus. Oñ. ꝓᷣſus intſcalan dẽ qͥ nõ cõtinue intonit᷑ ad modũ ſcalariũ ĩ ſcala Interſcapulu.li.n.s.eſt ſpaciũ qð eſt inter 7 ſcapulas.⁊ coꝛripit.pu. Interſignũ.gni.vel interſigniũ.gnij.quod eſt inter duo ſigna. vel ſignũ qð eſt inter agliq́s · ſicut aliqd ſolet mitti de vno loco ad aliũ cauſa ſigni⁊ noticię. Interſticiũ.cij.i.interuallũ:ſpaciũ intaliq̃ᷓ. 7 dicitur ab inter.⁊ ſto.ſtas. Intuallũ. li.n.s.ᷣi.ppaciũ int capita valloꝛũ 1.ſtipitũ qͥbus vallũ fit. Oñ ⁊ cętera ſpa⸗ cia qñq; dicũt᷑ interualla. Sʒ mag ꝓpꝛie interuallũ oꝛ ſpaciũ tempoꝑ· Intcapedo vo localis diſtãtia ꝓpꝛie appellat. Iñ H interuallulũ.li.diminutiuũ. Interuentus.tus.tui.i.interceſſio. Interula. le.f.p.i.camiſia.⁊ dꝛ ab intus.qꝛ intꝰ iu carnẽ induit. Iñ ĩterulat᷑.ta.tũ.i. interula ſiue camiſia indut. Itẽ ab inte- rula oꝛ interulus.la. l.i.ĩterioꝛ. Et coꝛ. pe. Dñ Martialis capel. Quin etiã interu- los gaudẽs viſſoluere nexus. Inteſtata bęreditaseſt ꝗᷓ teſtimonio ſcri · ta nõ ẽ.aut ſi ſcripta ſitiure tñ ñ ẽ edita. nteſtabilis. lis. .t.⁊ H le.qͥ nõ ẽ dignꝰ vt in teſtẽ recipiat᷑uł vt teſtamentũ faciat. Inteſtat d·qͥ oĩo nõ fecit teſtamẽtũ·ułſi fecit ⁊ nõ rite? poſtea rupit ex certi cauſis ubł ſi ex iſto teſtam̃to nemo ſit bęres. Inſt. de here. que ab inteſta. deferunt᷑ in pꝛin. Inteſtinus.na.nũ.i.intrinſecus.ca.ci.⁊ dẽ ab intꝰ. Iñ H inteſtinũ.ni. Et dicũt᷑ inte/ ſtina ĩterioꝛa· q; in interioꝛi parte coꝛpor cohibent · ꝗ ideo longis nexibꝰ ad modũ circuloꝝ oꝛdinata ſũt: vt ſuſceptas eſcis paulatim egerãt ⁊ ſuꝑadditis cibis non impediant᷑ Mel inteſtinꝰ oꝛ ab in.⁊ teſta. Ißñ bellü oꝛ inteſtinũ · qð eſt inter teſtas.i muros ciuitatis.Et inteſtina· interioꝛa·qꝛ quaſi in teſta recondita ſunt. Inthaoniſatio.onis.ẽ alicuiꝰ ĩ ſuã dignita-⸗ tẽ uł ſuũ thꝛonũ ĩtro ductio.uł iueſtitura. Intimas.atis.ↄ.t.i.interius habitans vel ſecretarius · vel cõſiliarius creditarius.qͥ ſcit ſecreta? intima coꝛdis:vel domus. Intolerabilis.lis.ↄ.ta h le.quod nõ valet nec debet tolerani.⁊ ſcribitur ꝑ vnũll Intonſus.ſa.ſũ.i.non tonſus. “ð Introneus. nea. neũ.i. interioꝛ.? ꝓpꝛie qui quadaʒ impoꝛtunitate ſe ingerit intro vt comeggdao Introꝛſus.ſa.ſũ.iiintrinſecus.Sʒ frequẽtiꝰ introꝛſum ĩuenit᷑ in vi aduerbij. Inualitudinarius.i.languensſine valitu/ dine · m Papiam. Inualitudo.dinis.fę ge.i.debilitas:imbe/ cillitas infirmitas. Inuectiuus.ua.uũ.i.detractoꝛius.malign 7 dẽ ab inueho. bis. Et h iuectiuñ. uia bec iuectiua.uę.ipſa ĩuectio · detractio · vltupe⸗ ratio ñ ⁊ quidã liber Ciceronis victꝰ ẽ Inuectiuę.uaꝝ. ꝓpter iuectiuas factas ibi in cantilenas. ðè Inueſtitura·ẽ alicuiꝰin ſuũ ius introductio ⁊ẽ ꝓpꝛie poſſeſſio.vel poſſeſſiõis traditio. Inuentarius.ria.riũ.i.facilis adiueniendũ Atẽ iuentaniũ in iure d libellus quidãin quo oĩa bona hęreditaria ꝗq apud aliquẽ iueniunt᷑cõſcribunt᷑. Et oĩa in illo libello cõtinent · vt ſciat quãtũ eo tẽpoꝛe vel die qͥ ſeibebat᷑ in bonis ſuis cõtinebat. Inuidentia.tię.iuidia:x oꝛ ab iuidẽs. Hñ ugꝰ.Mõ eſſet iuidentia·ſi eſſet concoꝛs Inuidus.da.dũ.qͥ inuidet. Iñ hęc inuidia Dię. Et ẽ iuidia odiũ alienę felicitat. DNel iuidia ẽ ex aliena feęlicitate ĩ aio cuiuſcũq; inata triſticia. Iñ iuidioſus.ſa.ſũ.cui iui/ det᷑ ⁊ raro qͥ iuidet. Mñ. Inuidioſus ego nõ iuidus eſſe laboꝛo. Et vt dicit Mꝛatiꝰ. Inuidia ſiculi nõ iuenẽ tyrãni Coꝛmẽtũ maius ⁊c.NPꝛiſcianus dicit: Inuidus qui habet inuidiam. Inuiolatus.ta.ti.i.ĩtact ĩteger·pᷣm Hap. Inuitus.ta.tũ.i.nõ volens:q̃ſi contra vitã i. voluntatem. dĩ ab in ⁊ vita. Inuius.a.ũ.i.nõ patẽs vię · vbi nõ eſt via extra viam/⁊ dicit᷑ ab in? via. Inuolutrũ.tri.n.s.i.inolutio cuiuſlibet rei qð fit cũ in noſtris dictis aliud iuoluitur q;ᷓ dici videat᷑.ᷣm Mug. Papias vo di/ cit: Inuolutrũ/abſconſũ·occultũ oictum ſic ꝙ in ſe habeat aliud inuolutuʒ. NVnde Ecech. 272 Ynuolutris h yacinthinis. Inuoluulus.li.mal.ge.pe.coꝛ.quędã beſtia gliquaͤre. Joab · inte ptat ſpirans. vel vñi roboꝛ. J0 as · iterßtat᷑ vbiẽ icẽſũ oñi. Nopa ety/⸗ mologia ẽ noĩs: Iſte ẽ qͥ ſilacra cõbuſſit. quę vt hoĩes fadilius decipiat inuoluit ſe Joathan · interptat᷑ ꝑfect pulcer. Etymo/ logia noĩs ẽ. Fecit eni rationẽ in cõſpectu vñi.⁊ poꝛtã dñi ędiſicauit excelſam. Job interpꝛetatur dolens. ꝓpter ꝑcuſſionẽ carnis.⁊ paſſionem doloꝛum. Jociſta.tę.ↄ.ge.qui vel ꝗq iocis ſꝑ intẽdit. quaſi in iocis ſtans. Jocoſus.ſa.ſũ.i.vſus iocisvel plen iocis. Joculus.li.diminutiuũ.i.paruus iocus. Jo cũdus.da.dũ.i.leęt hilar.i dĩ a ioc.q; ſemꝑ iocis ſit apt hilaritati frequẽtioꝛ. Inge iocunditas.tatis. 1 Joc.Ci.maſ.ge.in ſingulari:ſᷣ i plurali maſ. 7 neu.hi ioci⁊ h ioca.i.lepos.vrbanitas.fe ſtiuitas· ridiculus.Et ẽ ioc ppe in vbis. Jonas · vel ionaterpᷣtat᷑ coluba· ul doles. Colüba p gemitu . qñ ĩ ventre ceti tiduo fuit. Doles ꝓpt᷑ triſticiã quã de ſalute ha/ buit niniuitaꝝ· ul ꝓpt᷑ hederã ſubito are⸗ ſcentẽcuiꝰ umbꝛa tegebat᷑ õ ſolis ardoꝛẽ. Jonathan. interpꝛetat columba oñi. Jo nic'. dꝛ qdã ꝑes metrie ab iuentoꝛe . vel ꝓpt nueroꝝułſyllabaꝑ iequalẽ ſonũ. Jo/⸗ nos eniĩ gręce iq̃le dꝛ. Habet eni qᷓttuoꝛ ſyllabas· ouas bꝛenes.⁊? Duss lõgas. Et ionic duplex/ſcilʒ maioꝛ ⁊ minoꝛ:· vela maioꝛi uła mioꝛi.ꝗonic maioꝛ vel a ma/ ioꝛi ↄſtat ex vuabo lõg ſᷣceqẽtibo: oua/ bus bꝛeuibo ſequẽtibo.vt vᷣlcerrimꝰ. Jo⸗ nic mioꝛ uła mioꝛi cõſtat ex ousbo pinis bꝛeuibo: duabo ſequẽtibo lõgis: ut Per⸗/ amabas. Dñ. Lõgat bmoꝛesa curtat po/ ſterioꝛes. Oes ionic maioꝛ obui huicq; mĩoꝛ. Itẽ ionica ẽ vna ex linguis gręcoꝝ. Joppe ioppes · ioppen · ioppe · oppiduʒ pale⸗ leſtine maritimu. Inde ioppita.te.. Joꝛdanis.nis.maſ.ge.iudęę fluuiꝰ.a duo⸗ bus fontibo noĩatꝰquoꝝ vnꝰioralt dan di. Mi copulati ioꝛdanẽ faciũt: Maſcitq; ſub libano mõte.⁊ viuidit iudęãz arabiã qᷣ pꝰ multos circnit iux hiericho in mare moꝛtuũ fluit. Et interptat᷑ riuus iudicij. Joſaphat · interpꝛetat᷑ iudiciũ dñi. Joſeph.·q; mater aliũ ſibi addi optauerat vocauit augmẽtũ. Huũc Pharao ſapha/ net appellauit. qð bebꝛaice abſconditoꝝ reptoꝛ ſonat.qꝛ obſcura ſõnia reuelauit⸗ dixit ſterilitatẽ. Intpꝛetat᷑ eni ſaphanet egyptio ſermone. ſaluatoꝛ mũdi:q; oꝛbẽ terrę ab iminente famis liberauit excidio. Joſuę · interpꝛetatur ſaluatoꝛ. Ipſe enim in figura chꝛiſti· plin a deſerto liberauit in terram ꝓmiſſionis induxit. Et dict ſun I Heeron 1elnfi nun diat Potugpn minore lten V usoet aſnua ☚ Paſnse lumiſt ode ninf⸗ lttend lotupn vnüer ſpiſus⸗ Pumil⸗ Ppotude 1rir ſo da fntlan Toinun (din lörrn intib⸗ Pon henänen taclin Whaſ⸗ Wlnii * Wporigas 7 Mage⸗ lplunlima, Vantngſe enps vmeannmer imuew. ner Ne aem, MaA/ eiambii nnare dich. W. NVA Deatdn . 4 unuli eſt Joſue bennun · vel bentheleon. i. filius Qun. Itẽ dict ẽ Jeſus filiꝰ naue. Onde Hieronym in ꝓlogo Reg. Et inapiunt a Jeſu filio naueqͥ apud eos Joſue ben- nun dicitur. Jota. ꝓpꝛie dr G̊ littera.j.apud gręcos.⁊ ẽ minoꝛ cęter litteris· qꝛ vno vuctu fit· ſᷣm Aug. Sʒ qñq; ponit᷑ ſimplicit p q̃tibet littera. ODñ in Mattheo. Jota vnuʒ · aut vnus apex nõ pꝛeteribit a lege. Jotaciſmus.mi.ẽ vbi.j.plurimũ ſonat.vt ſi dicas. Juno Jouis iure iraſcit. Mel io⸗ taciſmus eſt cũ vᷣboꝝ coniũctio in huius j litterę aſſiduitate collidit᷑ut ĩp̃dicto exẽ/ plo patet. Oł bᷣm Hug. Jotaciſmꝰ.ẽ vo caliu lr̃an exilis ꝓnũciatio. Del qñ ĩiota littera ẽ duplicatꝰ ſonus · ſcilʒ qñ ꝓ vno iota ꝓnũciant᷑ duo/vel econuerſo.vel qñ vnũ exilius · duo ſpiſſius ſonãt. QNã vnũ ſpiſſius · ouo exilius ꝓferri debent. Jouenſiles coĩs ge.i.dij ad nũcia pferẽda deputati:quaſi Joui.i.ceatoꝛi ſaltatoꝛes 7 dẽa Joue ⁊ ſalio. Et coꝛ.ſi. Dñ Mar/ ciał capel. Lymphe dijq; iouenſiles. el ſm aliam litteram nouenſiles. Jouinianiſtę:quidã hęretici a Jouiniano quodã monacho dicti·aſſerentes nullam nubetiũ ⁊ virginũ eſſe diſtãtiãnulliuſq; int᷑ abſtinẽtes⁊ ſiłr epulãtes eẽ diſqimẽe. Jante P Jouoni.i.ianuariꝰ.q; oĩuʒ menſiũ ẽ pat᷑. Ipapanti indedi.i obuiatio vel occurſus. dꝛ a ipa gręce · qð latine oꝛ ire anti:qð eſt cõtra. Dñ repᷣſentatio vñi in tẽplo.i. feſtũ purificationis beatę virginis dicit ipapanti ·q; tũc Gymeon chꝛiſto occur⸗ rit.⁊ obuiauita/molnis ſuis accepit eum Tin tẽplo reʒeta ꝛit. m Mug. Dapias etiaʒ dicit: Ipananti gręce·obuiatio oẽ Symeonis ſcilʒ ⁊ Tlnnę ⁊ cęteroꝝ.⁊ ſcri⸗ bitur per a. antepenul.ſyllaba. . Ipſe · ipſa · ipſũ · põt iungi cũ pᷣma ⁊ ſecũda ⁊ tertia ꝑſona · vt Ipſe lego · ipſe leg ipſe legit. Sʒ cũ pꝛima⁊ ſecũda figuratiuecũ tertia ſine figura· Et ẽ. p.ð ſecda ſyllaba Et vt dicit Vꝛiſcian in. xijꝛ li.de pnoĩb. Illud attẽdẽdũ . qꝙ cũ ille illud iſte iſtud. is id/faciũt neutra·ipſe ſolũ qð ⁊ ipſus in uenit᷑ a vetuſtiſſimis platũ:neutrũ ĩũ. de⸗ ſinẽs fecit. Hñ Ceret in andria. Ipſus mihbi Dauus.qͥ intimus eſt eoꝝ conſiliſs. Ipſa enĩ ꝗ qͥbuſdaʒ viſa ẽ ratio/nõ adeo ſirma videt᷑: iõ in.ũ.facit neutrũ·q; inus “”õä deſinit maſculinũ: Nam alius cum inus terminet.aliud tamen neutrũ facit. Juonte HD Ir neu. ge.indecli.i palma manꝰ. Mñ. Si vis mnã vir na · dabit᷑ tibi naniin ir mna Ira.rę.ſ.p.eſt furoꝛ recens cito tranſiens/qᷓ ſic diffinit᷑: Ira eſt repentina aĩ motio ex qua nõ ꝓuenit odiũ. DNelira ẽ ſanguinis accenſio circa coꝛ. hm ph̊m. Et eſt ira bꝛe/ uis furoꝛ. ſ̊ iracũdia vel odiũ qð idẽ ẽ in / ueterata ira de vltione ſꝑ cogitãs. Itẽ ira eſt ᷣſens cõmotio aĩ.⁊ ex cauſa naſcitur. Iracũdiaeſt vitiũ naturale⁊ ꝑpetuũ. Et ſic iratus eſt pꝓ tẽpoꝛe ↄcitatus.Jracũdus frequenter iratus? leuiter. UM Iris.iris.ułiridis.maſ.ge.ẽ arcus cęleſtisa⸗ dĩ ab acre · qſi aeris· eo ꝙ ab aere deſcen⸗ dat ad terrã. Sʒ arcus ꝓpꝛie eſt via ipſiꝰ der · Iris ipſa dea. Et dẽ iris · quaſi eris · qð latine dꝛ lis.·qꝛ raro mittit᷑ niſi ad litẽ diſcoꝛdiã cõcitandã. Et eſt nuncia ⁊ p.⸗/ diſſeq̃ Junonis. Et nõ ꝙ iris nihil aliud ẽ qᷓ; nubes ſoli oppoſitaradijs ſolis mul/ tipliciter infoꝛmata. Ea enim eſt natura luminoſi coꝛpor.vt ſemꝑ in oppoſitã ꝑtẽ radios dirigat. Sol eni cũ ſit luminoſuʒ coꝛpꝰ.radios ſuos mittit in partẽ oppoſi- taʒ in q̃ qñq; nubẽ iuenit · ꝗ in vna parte ſui eſt denſa. in alia dẽſioꝛin alia denſiſſi/ ma. Itẽ in alia ſui parte eſt rara.⁊ in alia rarioꝛ.⁊ ĩ alia rariſſima. In illa ꝗ ẽ denſa ſolares radij quaſi in vitro induſi ruben coloꝛẽ faciũt· in denſioꝛi:ceruleũin dẽſiſſi/ ma nigrũ. Itẽ in rara parte faciũt viridẽ in rarioꝛi:croceũin rariſſimaalbã. Et ita ſim maioꝛẽ denſitatẽ illius nubis:maglac⸗ cedit ad coloꝛeſ nigredini affines· Scom maioꝛẽ raritatẽ magis accedit ad coloꝛes albedini affines. Hꝛeętea nubes illa qddã coꝛpus eſt cõpoſitũ ex quattuoꝛ elemẽtis ⁊ aquoſuʒ.ꝗᷓ ſolis radio accenſa a q̃ttuoꝛ elemẽtis qᷓdriꝑtitũ cõtrahit coloꝛẽ. Con⸗ trahit ab igne rubeũab aere ceruleũ ſiue lucidũ vel purpureũ.ab aqua viridem.a terra nigru. Hinc eſt · ꝙ ſi videat᷑ iris in mane · videt᷑ in occidente. ſ̊ in veſpere vi/ detur in oꝛiente. Si in meridie:videt᷑ in ſeptẽtrione. In meridie videri nüq; põt cũ ſol in opoſita parte nunq; poſſit eſſe. Et hinc ꝓpt᷑ varietatẽ coloꝑ.iris di ꝗdaʒ gẽma.⁊ etiã quędã herba:qꝛ eius flos co/ loꝑ varietate cęleſtẽ arcũ imitet Oñ. Cir culus eſt iris· lapis eſt· herbaq; dicit iris. Irinos. eſt ſeries oꝛationis vel cõſtructio tenoꝛẽ ſuũ vſq; ad vltimũ ſuãs.vt apud Nirgiliũ. In pꝛincipio cęlũ acterras ca/ poſq; liquẽtes.Lucẽtẽq; globũ lunętita/ miaq; aſtra Spũus int alit· 'm Donatu. Beda vo dic: Irinos.i.ↄueniẽtia vꝛ qñ ſeries oꝛatiõis tenoꝛẽ ſuũ vſq; ad vltimũ ſeruat · nulla videlicʒ alia cã uł ꝑſona mu/ tata. vt in pᷣs. Deus in noĩe tuo ſaluũ me fac ⁊c. vſq; vũ ait. Et nõ ꝓpoſuerũt deũ ⁊c Jronia: eſt tropus ꝑ cõtrariũ qð conatur oſtendẽs.i.tropus oſtẽdẽs id ꝑ cõtrarin qð conat · id eſt · q;u vult. vt ĩ libꝛo Reg. lamate voce maioꝛi: Deꝰ eni Haal foꝛ⸗ ſitan loquit᷑ · vel diuerſoꝛio ẽ · aut doꝛmit· vt excitet. Mac niſi Suitas ꝓnũciationis inuerit · ↄfiteri videbit᷑qð negare ↄtẽdit bm Donatũ. Mugleni vicit: Jronia eſt ſnia ꝓnũciationi cõtrariũ habes ĩtellectũ ſcilʒ ſic:Laudãs.vt vituperare intelligat᷑. Irrefragabilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.iuincibilis cui reſiſti vel inſtari non poteſt. Irregularitaseſt quędã nota ſiue impedi/ mentũ canonicũ ex facto ſiue de facto ꝓ/ ueniẽs · q; qs ad eccleſiaſticos oꝛdines ꝓ/ moueri⸗ iã ꝓmot in eis miſtrare phibet degradari ſiue deponi qñq; meret᷑. Irreuerẽs. entis.i.nõ reuerẽs· iuerecũdus Inde irreuerentia.tię. Irriguus.gua.guũ.i.madidusvel fertilis vel fecundus · vel ſtercoꝛat᷑a dꝛ ab irrigo gas. Oñ Mꝛatius in ſermonibꝰ. Irriguo nihil eſt elucius hoꝛto. Et H irriguuʒ. gui. Vñ Judidpᷣ.Irriguũ ſuperius ⁊c. ante B IJs.ea. id.ſcribit᷑ ſine.h. Dñ in plurali.ij. et ee.et. ijs. ſin e. h. debent ſcribi ꝑ geminũ.j Sʒ hi. he. his. debent aſpiraria p vnu.⁊ ꝑ vnũ.e.ſcribi.Et nota q- id eſta hᷣ eſtſũt Duyue partes.vt cũ dꝛ. Marecid eſt.Cul/ lius.vel Marcus hoc eſt · Tullius.· Id eſt vel hocẽ· nõ põt eſſe vna dictio cõpoſita q; cõſtat ex ntõ⁊ verbo.Etiã nõ ſunt con/ iunctiones expoſitiue vt q d putauerũt q; nec etiã talis ſpecies ↄiũctionũ iuẽta ẽ. Sũt gᷓoꝛatiões expoſitiue.Et illud ꝓno/ men hoc venit demõſtratiue.⁊ Hꝓnomẽ id relatiue.⁊ reſpicit intellectũ ſᷣcedentis termini nõ ſuppoſitũ.⁊ ideo ſumit᷑ ĩ neu/ tro generea in ſingulari numero. IAſaacinterpꝛetatur riſus·pᷣm MHapiam. Aſachar· interptat᷑ merces.Et coꝛ.pe. Bñĩ Turoꝛa. Eſt aſinus foꝛtis JIſachar recu⸗ 3 bans pꝛopemetas. Iſagoga.:gę.i.inſtructi inſtructio. vel introductio. ñ apud dialecticos introductiões ad artẽ dialecticã iſagogę dicũt᷑. Et etiã lib PHoꝛphirij· oꝛ JIagoga·q; introductoꝛiꝰ E ad libꝝ pᷣdicamentoꝝ. Inde biciſago/ gus.gi. introductoꝛ litteraruũ. Ilboſeth. vir confuſionie interpꝛetat. W Aſcaliduſ.da.dũ.ꝛ ab excolo.lis.vt ager iſcalidus quaſi excolidus. qꝛ iã a cultura exierit· ſiẽ excõſulqꝛ a cõſulatu viſceſſerit Iſis.idis.p.t.eſt dea lanificumſm fabulas ꝓgyptioꝛũ ·quę habuit duos fratres/ſcilʒ oſirim? tiphonẽ.Et ipſa dea Iſis nupſit oſirim ꝓ marito . qð alter frater dolens eũ occiditq ꝓpt᷑ oſirim cũ filio ſuo oꝛo fugit in biblũ ſyrię querẽdo occiſũ oſirim ama/ riſſime lamentãdo·donec oꝛus creuit · qui interfecit tiphonẽ patruuʒ ſuũ/ſui patris occiſoꝛem ⁊ fratrem/ac ſuũ auũculum. Iſopus.pi.ẽ herba pulmonibo apta pur/ gandis. Iſopus etiã or ſparſoꝛiũ agq· in q buſda locis fit ex illa herba.vel vꝛ ſic Apr ſimilitudinẽ purgationis. Et ẽ ge. fe. bᷣm Hug. Inuenit tñ in neu.ge.H iſopu. Vñ Macer de viribo herbaru. Et iſopũ ſiccũ · calidũ quoq; terti illi Eſt ĩ vtroq; gradus ⁊c. Et ſm aliqs coꝛ.penł᷑. Dndeĩ luroꝛa:Oecton humoꝛesiſopi decoctio mũdat. Itẽ alius dict. Iſopus eſt herba purgãs ð pectoꝛe phlegma.¶lij dicũt ꝙ; iſopꝰ ſit gręcũ pdu.pe.NDñ Bemardus ait. NPector herba cauas rupes iĩſedit iſopo Ite aliꝰ. Ad pulmonis opus cõfert me/ dicamẽ iſo pus. Itẽ. Jus ſinapis cerebꝛũ ſed purgat pectus iopus. Iſpalis · eſt quedã ciuitas hiſpanię. Inde iſpalienſis.ſis.9.t.⁊ hocle. Iſrael.maſ.ge.indecli.⁊ etiã decliabile ĩue/ nit ̊ iſrael: huius iſraelis: Jacob dictus fuit iſrael interpᷣtat᷑ vir videns deũ· Js enĩ dꝛ vir.ra:vidẽsel:deꝰ.Cũcenĩ nomẽ HGaccepit · qñ tota nocte luctat vicit an / gelũ in certamine: oꝛiẽte lucifero bñdictꝰ . inde ꝓpt᷑ viſionẽ deiiſrael appellat e. Sicut ⁊ ipſe ait:Nidi vñʒ ſacie ad facẽ. Et ex hinc duodedc tribo ſilioꝝ iſrael vo/ cabulũ ſoꝛtitę ſũt. Oñ Exo. i4? Fugiamꝰ iſraelẽ. Iñ h⁊ G iſraelita.tępe. p.⁊ iſraeli/ tic. ca. ci. pe. coꝛ. Et ſolet qdã in h noie iſr tacere. S. qꝛ. .. ante.r. ĩ eadẽ ſyllaba ſonare nõ põt in latinis dictionibo·ſᷣ errãt. Mõ enĩ iſrael eſt latina dictio uł gręca.ſ bar/ bara.⁊ ĩ barbarj ictiõibo in multis licet mnim aign, itbi Makhrien “ n wolsy ndſn nfinbii sfuntsſch a iemp m Di idl g Wmpn ha udiſi iget ablopi. m biopi nirno Sid Taing enmnhus iedrio 8me, Pihr 2 nittüͤt⸗ obi wni Ninvn ni nlat a, mbſclic uma⸗ wwenſie ie RMM pſn mit. 1 bb lltis il barbaricare. Nõ enĩ barbaries uł lingus hebꝛęa artat᷑ regulis artis gramaticę. J ante C Ytalia. lię· victa eſt ab Italo rege.Et nota ꝙ italia oli a gręcis occupata:maona grę ga victa eſt. Iñ italicus. ca. cu. italus.la. luũ. Sʒ h magis oꝛ ab Italo rege. Et coꝛ. bmã italia · lic aliqñ iueniat᷑ longa per ex/ taſun. vt YIaliã ꝓfug ⁊c. vt dic. Donat Iter.iteris.neu.ge.⁊ H itiner.neris.⁊ h itio onis h itus.tus.oĩa ab eo is ·bᷣ differũt · Sʒ iter itiner viuerſam habet ſigtionẽ Iter eni eſt locus trãſitu faciis. OPn euʒ appellam aditũ. Itiner aũt · eſt iter longe nias. I¶ccipiũt᷑ tñ qñq; in eadẽ ſigtione. Et bᷣm h̊ ex iſtis duobus noĩbo·ſalʒ iter⁊ viea igſelal ambulãadi ·vt q̃ velis ꝑue/ qn itus ẽ via qᷓ in ab hoie quaq; vᷣſũ pöt itiner effectũ eſt vnũ H̊ modo: Iſte noiꝛa/ tiuus iter eſt in vſuſᷣ eius obliqui nõ ſunt in vſu. Item iſti obliqͥ iinerisitineri.iti/ nere.ſunt in vſu.ſ̊ eoꝛũ ntũs obleuit.⁊ ſic factũ ẽ vt ex iſtis obliqͥs ⁊ ex illo ntõ iter efficeret᷑ vnũ nomẽ: dedlinat᷑ hᷣ iter·-nen. Itinerache dicut iiner cuſtodes.ab eos archos gręce.ipꝛinceps hocnomentra/ hẽtes · q; ad ꝓuĩtiaꝝ tutelã ꝑ ſingula loca pacis ⁊ quietis facuũt ſtare cuſtodiaʒ. vt in.l. j. C. de cuſto. reoꝝ. ante B Juba. bę.f. P.eſt crinis equoꝝ ⁊ etiã alioꝛũ aĩaliũ irrationabiliũ.⁊ dicit᷑ a iubeo. bes. Juba etiã dꝛ criſta · ꝗ galeę ſuꝑponit · vel ꝓpt᷑ noticiãuł ꝓpt᷑ fruſtratione ictiuũ. Iñ iubatus. ta. tũ.i.crinitus· vel criſtat.⁊ iu/ boſus.ſa.ſũ.i.iubis abundans. Jubar. iuban.i.ſplendoꝛ wel itiũ oꝛt᷑ ſolts vVl ſol · vel lucifer. ⁊ vꝛ a iuba. be. qꝛ Pter radios qdðlibet iſtoꝛũ videt᷑ iubatũ. quia dirigit radios ad modũ iubanis. Et coꝛ. bma. Oñ. Exẽplũ q̃i ſol collaterale iubar Jubileus lęi.m.S.i.ann reqͥetionis:gaudij Z leticię ⁊ remiſſiõis ·qͥ ſerui liberati dona-/ bankt · debita relaxabankt · captiui abſolue bant· poſſeſſiones gratis reſtituebãt᷑. Ita dicit Hug. In hiſtoꝛijs aut ſuꝑ Gen. iʒ? dĩ. vlb hac victoꝛia Ilbꝛaę tradũt iubileũ habuiſſe ütiũ ꝓ hac remiſſione captiuog Jobel enĩ remiſſio vel ũtiũ oꝛ. Iñ iubile Lremiſſiuus· vel mitians. Ob hoc autem cõſtitur eſt qᷣnqgeſim. q; tuc erat Lotb vt dicũt quidã qnq̃ginta annoꝝ.vel tũc ria moꝛtis.q; nõ repente ꝑſuaſusſᷣ diut Judei · dicũ erat qnq̃geſim annus exqͥ oñs deus lo/ cut erat lbꝛaę in via. vel ex qᷣ egreſſus ẽ de tairam. Et nota ꝙ ſi iubileus deriugt a iubilo.las.tũc vicendũ eſt iubilę ꝑ.j.in antepenul. ſyllaba. Si ant a Jobel tuc vi cendũ eſt iubelęus ꝑ.e.in añpenulł.ſyllaba In pma aũt ſyllaba cauſa euphonię ſcri⸗ bitur per. ua non per.o. Jubilus.li.i.argutus:ſonoꝛ.⁊ lętabũdus cantus. Mopꝛie quidã iubilus ẽ vox cõ/ fuſa ̊ gaudio. Mel ſᷣm quoſdã: Jubilus eſt gaudiũ qð verbis explicari nõ poteſt nec tñ penit reticeri. Oel iubilus eſt cum tanta lęticia coꝛde cõcipit᷑quãta hmonis efficacia nõ explet.vt dicit Papias. Oñ in greciſmo oꝛ. Fert᷑ inexpleta iubilus lę⸗ ticia mentis. Juda filius Jacob · cõfeſſio ĩterptat. Nñ eni eũ peꝑit Aia· laudẽ oño retulit dicẽs: Miũc ſuꝑ h̊ dñio cõfiteboꝛ.Et nota ꝙ pꝛo filio Jacob iuenit᷑ Judas ul Juda qudę. 7 Inda ĩdeclinabilc. Iñ iuda.vę.uł iuda indeclinabile· tã ꝓ plo q; ꝓ tra iudęoꝝ Et qñ eſt indeclinabile debet accẽtuari in fine.iuda cauſa vifferenti bm Hug. Dñ Alcx. Cũ decdlinat᷑ demittit᷑ vltima iuda. Cum manet imota ipſius poſtrema leuat᷑ Et a iuda wei iudęa dẽ iudaicus.ca.cũ. Judas Jacobi qui appellat alibi lebe· fi⸗ guratũ nomen habet a coꝛdeqð nos di/ minutiue coꝛculũ poſſum appellare Jpſe ĩ alio euãgelio Caddęus dꝛquẽ ecdeſia/ ſtica hiſtoꝛia tradit miſſum Ediſſam ad Abagarum regem. Judas ſcariothuł ſcariothis.vel a vico in quo natus eſt· vel a tribu Iachar voca⸗ bulũ ſũpſit·quodam pᷣſagio futuni in cõ/ demnatione ſui:· Iſachar eniĩ interpᷣtatur merces.vt ſignaret᷑ pciũ ꝑditiõis:qͥ ven/ didit oñm. Scarioth· intpꝛetat᷑ memo⸗ i meditatus ꝑegit ſcelus. .Dicũt q moſaicã legẽ ad litterã ĩmi/ tantes tenent circũcidendo ? alia legalia facieno. Judeęus.ęa.vęũ.dẽ a Juda filio Jacob · qð nomẽ ſciſſura decẽ tribuũ hebꝛeis ipo/ ſuit. Maã ante hebꝛei · vel iſrael victi ſunt. exquo in ouo regna ꝓplłs dei viuiſus eſt: tũc duę tribus ꝗ de ſtirpe inda reges ha/ bebantiudęoꝝ nomẽ ſoꝛtitę ſut.Reliqua pars decẽ tribnũ ·quę in ſamaria regẽ ſibi cõſtituitob ppłi magnitudinem pꝛiſtinũ nomẽ obtinuit iſrael. Et iterpᷣtat iudęus n . cõſeſſoꝛ ſiue confitens. Nomẽ vo modo nõdũ eis cõuenit interpᷣtatio aũt eiꝰ.ab eis longe abſentat᷑.Mõ enivo noĩe nunc dicunt cõfeſſoꝛesſᷣ diffeſſoꝛes potius. Judex.vicisoꝛ quaſi ius dicens ꝓplo · vel iure viſceptãs.⁊ ẽ etymologia. Jure aũt viſceptare· eſt iuſte iudicare.Mõ eniʒ eſt iudex.ſi nõ eſt in eo iuſticia.vt in.c.foꝛus q ex iuriſdictione ꝓpꝛia · aut ſibi delegata cõmiſſa ius habet ſuꝑ cauſas litigioꝛuʒ * vel litigatoꝛum cognoſceniu. Judex oꝛdinariuseſt ille qͥ habet ptatem iudicandi a ſe iure ſuo hocipſo ꝙ eſt talis vt epũs baliu pᷣſes ꝓuintię.⁊ cõſimiles. Judex delegatus eſt ille qͥ habet ptatẽ de cauſa aliqua cognoſcẽdi ab aliqͥ ſibi com miſſam.ꝗ etiã dicit᷑ iudex eroꝛdinarius. Judex cõpetẽs · dꝛ qͥ cauſę iuriſdictionẽ hʒ cũ exercitio vato ·qð ꝑ exceptionẽ poſſit elidi ·ſiue exceptio cõtingat ꝑſonã: vt qꝛ ſuſpect. ſiue iuriſdictionẽ. vt q; reſcriptu ſurrepticiũ.ut ĩ glo cle.cũ lite. ut lite pen. Judex incõpetens. eſt in quẽ liq; conſenſe/⸗ rimꝰ. vel qꝛ ipſe null iuriſdictionẽ habe/ bat · vel qꝛ interuenit erroꝛ in adducendo vel adeundo ipſuʒ· vel quia vi cõpulſus ſum in eum conſentire. Judex cõpꝛomiſſari.ẽ ille qͥ ex cõpmiſſo i.ex cõſenſu ꝑtiũ ⁊ ex litigantiũ electione de cã cognoſcit · nullã habet iurdictionẽ ꝓpꝛiã ſeu delegatã.ff. de arbi.l.i. Judices pedanei · dicũt᷑ illi quoꝝ officiũ ẽ de minutis cauſis? infimis cognoſcere.⁊ inutilibus vel vilibus · licʒ ſint oꝛdinarij. Judices cartularij · erãt olim qͥ ab ipatoꝛe pꝛiuilegiati erãt·vt qͥ vellent coꝛã eis liti⸗ gare poſſeẽt · Hipſi nõ poterãt cogẽ aliquẽ ad litigandũ coꝛã eis.Et dicũt᷑ etiã hodie iudices oꝛdinarij creati a comite palati⸗ no.qͥ nõ habẽt admiſtrationẽ niſi habitu vt no.in.lʒjj.ff.de iudi:ꝛ.l.fi.O.vbi apud quos reſti.agen.ſit. Zuaic⸗ domeſtici.vide.S.domeſtici. udicẽ delegare· eſt vice ſua aliũ de cauſa cogniturũ conſtituere. Judiciũ. Hec dictio multipliciter ſigt. ö. modo idẽ eſt qð caſus foꝛtuitus.vt dicit᷑ Hoc de meo indicio venit.2ẽ diſcretio vt dicendo. In pueris nõ ẽ iudiciũ.facit Inſti. qui. non eſt pmilſ.fa.teſta.S.terea. 5· eſt actio.vt cũ dꝛ. Judiciũ familię ber/ ciſcũdę.ff. de iudi.l. in familię. 4 vltima volũtas teſtatoꝛis. Sꝰ eſt indicin vel ſnia iudid. l.i.ff. de re iudi.ũe ponit᷑ ꝓpexami/ natione uł veliberatiõe. 72 autoꝛitate. lcij. oil.c. ij. 8: qñiq; pgna.. dil.cexpur⸗ gabat. capit p inſtãtia vel oꝛdinatiõe cauſeę viſcutiẽdę in iure coꝛã iudice.ſicſu mitur in ti. de iudi.⁊ ĩ.. ꝓperãdũ.S.i. C. d iudi. et. ff.e.ti.lponebat. Et i hacſigtõöe Diffinit᷑ ſic. Judiciũ/eſt act legitimꝰ triũ tꝑzſonaꝑ·ſcilʒ iudicis/actor..⁊ rei.ſup eade Aſtioneaut ſuꝑ eodẽ iudicio cõtract.de v.ſig.c foꝛ.in glo. Et vꝛ iudiaũ q̃ſi iunij/ Dictio⁊ oſtẽſio.Et ẽ iudiciũ oũ diſcemit. Cauſa cũ ꝓponit᷑.Juſticia cũ finit. Et a in diciũ dꝛ h iudiciolũ.li.oimi.⁊ iudicianꝰ. ria.riũ.q ꝑtinet ad iudiciũ.⁊ h̊ ⁊ Jͥ iundi cialis.⁊ hoc le.in eodem ſenſu. Judiciũ cõtradictoꝛiũ dĩſi vicerẽ hoc eſſe cõſuetudinẽa tu aduerſar meus viceres nõ eſſe ↄſuetudinẽ.vt in.c abbate in glo. fi. de x.ig. Judicia capitalia/ſunt qͥbus caput eximit a ciuitate moꝛteułexilio.ð hiſ vide Inſti⸗ de pub.iudi.in.S.publicoꝝ.,: Judicia publica ſunt de publicis canſis.. dicunt᷑ quaſi populica ·qꝛ cuilibet de pplo cõmiſſa eſt executio · vt cõtra crimen leſe maieſtatis in quo oẽs de pplo poſſũt ac⸗ cuſare. Qñq; iudiciũ publicũ· vꝛ eſſe iu/ Diciũ qð intendit᷑ a cimine.de hoc Inſti. Judicia pꝛiuata·ſunt quę ciuiliter tractant ſiue intentantur. Judith vidua laudandaꝗ interfecit Ho/ lofernẽa liberauit iſrael de manu hoſtisa interptat laudans uł iudęa/uł cõfitens. Jugabilis.lis.ↄ.t⁊ H̊ le.qð etiã.h⁊ H̊ iugal ⁊ B̊ iugale iuenit᷑ ꝑ ſyncopã.i.iungibilis vel iugo habilis. Jugalis. lis...t.. h leiiugo aſſuetus· ſub iugo poſitqſi domit. Itẽ iuenit᷑ iugalis iiungibilis.⁊ oꝛ tüc a iugabilis ꝑ ſynco/ pam. Mñ. 2. Aeg. 8: Gubneruauit oẽs iugales curruun. 7 Juger.ri·ſm ꝙ coĩter accipit᷑·ẽ ſpaciũ rg. qu vnũ aratrũ põt arare in die. Et inue/ nitur h iuger iugerl in eadẽ ſigtione. Ii⸗ doꝛus diẽ in libꝛo etymologiarũ.Jugeꝝ cõſtat longitudine pedũ oucentoꝝ qua/ dꝛagintalatitudine centũ viginti. Jugis.gis..t.⁊ h̊ ge.i.aſſiduusotinuꝰ.ꝑ/⸗ ſeuerãs:. ꝓducit pᷣmã.ſᷣ iugũ eã coꝛ.DPñ. Expers eſſe iugi veneris neqᷓo pꝛece iugi. Jgotarie ci iduitas pſeuerantia uglans dis. dig Joue ? glãs. Et dicunt glun ſin enti wun mar Iun ug füch nun ſia ⸗ An Iun . in W „A. 4 Nan 4 Audine ⸗, Nic Al INNN X e? 5 E*: AN g N 171 4 . hninin in WA oR 1 1Den 4 „ noen gunn . „ LE. Ledwegs ud V n⸗ igi⸗ ſ⸗ üct bion *L iuglandes caſtaneę quaſi iouis glandes . q; ſt ↄſecrate eiułqꝛ ſũt ebo Joue vige ucanus in. 22 Mis dabit hic pacẽ iugu/ lus finẽq; maloꝛum. Jugulũ.li.viminutiuũ.i.paruũ iugum. Jugũ.gi.n.s.eſt cacumẽ mõtis.⁊ di a iũgo iũgis. q; ꝓpinqͥtate iugoꝝ colles iungat. In iugoſus.ſa.ſũ.i.cacuminoſus/ul mon/ tuoſus. Dicit᷑ etiã iugũ illud ligneũ ĩiſtru/ mentũ cum quo boues iungunt᷑. Oñ q̃dã ſimilitudine iuguʒ dĩ ſeruitus.⁊ inde hic ingulus. Et coꝛ.pmã iugũ. Dñ NPꝛoſper. Mon ſeruile grauat libere coꝛda iugu. Julianus.na.nu.ẽ nomẽ poſſeſſiuũ de Ju/ lius cęſar. Inde Julianus.ni.icit᷑ ꝓpꝛiuʒ nomen cuiuſdã viri. ” Julus.li.fuit filius Eneę.⁊ ẽ biſſyllabũ.licʒ qñq; cã metri ponat triſſyllabũ. Et hinc cęſar dictus eſt Juliꝰq; de eiuſdẽ ꝓgenie ꝓceſſit. DOñ illud. Juli a magno vimiſſũ nomen Julo. Iñ iulius.lia.liũ.nomẽ poſ⸗ ſeſſiuũ. Et h iulia. lię.quędã colüna romęĩ cuius ſũmitate eſt vrna · in q̃ poſita fuerũt oſſa ⁊ cinis coꝛpor cęſaris.⁊ hinc dicta eſt iulia. Itẽ a Julio imꝑatoꝛe dictus eſt hic iulius.lij.q d menſis:qͥ pꝛimo vocabat᷑ qntilis/ b̊ poſtea in honoꝛẽ Julij cęſaris q eo mẽſe nat eſt· vel qꝛ in eo aliquã victo/ niã obtinuit dict᷑ ẽ iuliꝰ.Iñ iulius.lia.ii. Julos:ꝓpꝛie dꝛ pma barba·ſcilʒ lanugo. Jumentũ.ti.dꝛ a iuuo.uas.vel a iuuamẽtũ ꝑ ſyncopã ·bos · vel equꝰ. vel aſinꝰ. ⁊ vicũt hmõi aialia iumenta ·qꝛ noſtrũ laboꝛẽ vel onus ſuo adiutoꝛio ſubuectando⁊ arãdo iuuent.Nã carpenta trahit bos.⁊ vuriſſi⸗ mas terrę glebas vomere euertit. Equus Taſinus poꝛtãt onera⸗a hoĩuʒ in gradiẽdo laboꝛeʒ tẽperant.vñ ⁊ iumenta appellant· qꝛ iuuant hoĩes. Eadẽ q̃ʒ dicunt᷑ armẽta Iñ iumentarius.ria.riũ.qð ꝑtinet ad iu/ mentũ hic iumentarius.rija hęc iumen/ taria. rię. cuſtos iumenti. Juncata.tę.ẽ lac cõcretũ: in iũcis ĩuolutuʒ * . ⁊ dicitur a iuncus.ci. Z Juncus.oi.i.ſcirpus vel papyrus.⁊ dicit᷑a iungo.gis:q; eo aliqͥd iũgit᷑⁊ ligat.ułqꝛ inctiſ radicibo hęreat. Iñ h̊ inculus.li.oi/ minutiuũ⁊ h̊ iuncetuʒ.ti.locus vbi iunci abũdant.⁊ iũceus.a.u.i.de iũcis exiſtens Vl ad iũcos ꝑtinẽs.vel macerulł ſubtilis ad modũ iunci. — IJunipyꝰ ri. qdã arboꝛ cuiꝰ cineres pleno Jügibilis lis .t. ⁊ le. apt ad iſgendũ. anno ſeruant ignẽa dĩ quaſi gignipyrus i.gignẽs pyr.i.ignẽ:qꝛ cõtectu diu teneat igne· adeo vt ſi pꝛunę eius cinere fuerint cooꝑtę vſq; ad annũ ꝑueniũt · vel qꝛ ab amplo vſq; in acutũ finit vt ignis. Junius.nij.menſis quidã.vide.j.maius. Junix.cis.fę.t.eſt idẽ qð iuuẽcula.i.parua bos · m Mug. DNapias vyo dicit: Junces boues inuenes.Et ꝓdu.pe.gti.Oñ Perſꝰ Tot tibi in flãmis iunic omẽta liqueſcũt Juno Junonis.ſfę.ge.dẽ a iuuo.uas:quaſi iuuas nouos.Eſt enĩ Juno viuia bonitaſ ꝗ nouos iuuatqꝛ creata gratia ſua nutrit Eſt etiã aer qͥ ſimilit᷑ iuuat nouos:q; infa/ tes a calido ⁊ humido vtero venientes.⁊ ſimiliũ qualitatũ bñficia poſcẽtes recipit fouẽs humoꝛe ⁊ caloꝛe:qꝛ ipſe ſolus inter elementa calidus ẽ ⁊ humidus. HMeęc etiã eſſe dꝛ Lucina.i.dea part. Nel Juno dꝛ qᷓi iano a ianua.i.ianua ꝓpagatiõis fęĩiaꝝ q; quaſi poꝛtas matronaꝝ pandit. natu/ ras nubentiũ maritis. Eſt eni dea partu/ rientiũ nubentiũ. Iñ iunoniꝰ.nia.niũ.i. res ꝑtinẽtes ad iunonẽuł res iunonis ſicẽ pauo qͥ dꝛ auis iunonia.ODñ Duidi de arte. audatas oñdit auiſ iunonia pẽnaſ. Jupiter iouiseſt vnus de ſeptem plane⸗/ tis erraticis · in ſuis qualitatibo temꝑatꝰ calidus ⁊ humidus. Malitiã qñq; Sa⸗ turni tẽperat. Curſũ ſuũ in duodeciʒ ãnis cõplet. Itẽ m fabulas oetaꝝ fert alioꝝ deoꝝ pat᷑.⁊ dia iuuo vel iuuãs.⁊ pat᷑.Et ꝓducit pꝛima poſitione. Oñ Ouidius in epi. Jüpiter eſſe piu ſtatuit qcunq; iu- uaret. Et iuenit᷑ in ntõ Jupiter vel ionis⸗ vt dicit Pꝛiſcianꝰ: Camẽ moderni vtunt᷑ tm̃ h̊ͥ ntõ Jupiter. Huglaũt dic: A. iuuo as. dꝛ h̊ iouis huiꝰ iouis.⁊ h iupiter.ten. vel iupitr. Antiqͥtus enĩ ita dedinaban oĩa iſta·̊ poſtea obliqͥ iſtꝰ noĩs iupiter⸗ iſte ntũs iouis aboliti ſunt. Oñ poſtea ex obliquis iſtius nti iouis.⁊ iſto noĩe iupi facta eſt quędã cõmixtio.⁊ redacta ſũt q̃i in vnũ nomen . ſcilʒ h̊ iupiter huius iouis Inde hic ⁊ hęc iouialis.⁊ hocle. Juramentuʒ.ti.eſt affirmatio vel negatio ſacrę rei aſſertiõe uł atteſtatione firmata ſim Goff. ukadhibita religione· pm Pla. Juramentũ aſſertoꝛiũ · eſt cũ iurat᷑ de ꝑñti vel de pterito ſic eſſe vel nõ eſſe · fuiſſe vel nõ fuiſſe. Sʒ iuramentũ ꝓmiſſoꝛiũ ·eſt qñ iurat᷑ de futuro aliqͥd datuꝝ· vel facturũ. Aliquãdo etiã iurat᷑ ꝑ execrationẽ.ut SÖi hoc non fecerohoc accidat mihi vel filiſs meisaut huiuſmoddd. Juramentũ calũnięeſt cũ qͥs iurat ſe bona fide.⁊ nõ aĩo caliniandi agere vel reſto/ dere · nec egiſſe vel reſpondiſſe.vñ illud iuretur ꝙ ſibi lis iuſta videt.Et ſi qretur verũ·nõ inficiet.Nihil pmittet· nec falſa ꝓbatio det᷑vt lis tardet·dilatio nulla pe/ ℳ tetur. c.j. de iura. calü. in glo. iij. Juratus.ta.tũ.ꝛ a iuro.as.⁊ ponit᷑ actiue vel paſſiue. OPñ Duidiꝰ. Cu mihi iurat᷑ per numina matris aquoſę. actiue dixit · Et alter. Jurata numina non reducũt te· paſſiue dixit. Jurgiũ.gij.i.litigatio· vel verberatio.⁊ dẽꝛ a iurgo.gas· quaſi iun garriũ· ułq̃ſi iunis actio· hm HMug. Bel hm Papiã: Jurgiũ dꝛ cõuitiũ:caſualis cõtentio. Ide iurga/ men. inis. — Juridicialis.lis.9.t.⁊ h le.qͥ de iure tractat Dñ ⁊ quędã cõſtitutio in arte rhetoꝛica Dẽ iuridicialis:q; de iure tractat. Juridicus.ca.cũ.i.rectus:qui vicit ius. Jung conſultus.i.iuriſperitus. ſm Papiã. Juriſdicio · eſt ptas de publico ĩtroducta ciũ neceſſitate iuris dicendi vel quitatis ſtatuẽdę bm v¶. Et vicit a ius.⁊ dicio onis:quod eſt põᷣteſtas. Juriſpꝛudentia ·eſt diuinaꝑ ⁊ humanarũ rerũ noticia · iuſti atq; iuſti ſcientia · iuſti ſcilʒ ad faciendũ.iiuſti ad euitandũqꝛ; nõ ſufficit ſcire·qͥd ſit iuſtũaut iniuſtũ ·niſi et ipſaꝝ reꝝ cõtrariarũ uł coꝛpoꝛaliũ habeat qs noticiã· ſᷣm quã ſᷣm varias ↄditiones varia iura ſũt ſtatuenda.Inſti · de iuſti.et iure.in pꝛin. Jus iuris dꝛ a iubeo.bes.q; iubet.Etẽ ius lex diuina.Fas lex bumana. CTrãſire aũt ꝑ agrũ alienũ·fas eſt. Jus vo nõ eſt. Itẽ ius dr eſſe lexſcripta. Itẽ leges humanę ſüt · Jura viuina ſũt. Itẽ ius generale eſt Lerx ei ſpecies. Et caret h nomẽ ius gtõ vtõ ⁊ ablatiuo pluralibo ᷣm vſũ.Et nõ⸗ ꝙ ius reꝑit᷑i alijs ſiẽtionibo. Dñ.Jus aq̃ ius rectũ/ius v eſſe ptãs. Itẽ ius ꝓphanũ dĩ bꝛodiũ ułaqua in qua coquũt᷑ carnes poꝛcinę. ꝗq ꝓphanę ſũt iudęis.Et vt dicũt quidã. Jus iuris p lege.vel ptãte vel ra⸗ tione ꝑ nis. Sʒ ius iutis ꝑ.t.ꝓ aqua vel bꝛodio. Hñ. Jus iutis mado/lus iuris inn agmine pando. Juſiurandi.di.neu.ge.i.iuriſiuratio. Jus naturale eſt. qdð eſt cõe oĩ nationieo ꝙ vbiq; inſtinctu naturę habet· non aliqᷓ cõſtitutiõe facta ab hoie · ab ipſo natur cõditoꝛe.vt maris ⁊ feminę cõiũctio.libe/ roꝝ ſucceſſio.⁊ pueroꝝ educatio. Itẽ ius naturale vꝛ ꝓqᷣſſimũ · veluti.qdð tibinõ vis irrogari:alijs nõ irroges. Iñ dicut etiaʒ tinent. vt Non męechaberis zc. Ius ciuile iuenit᷑ accipi diſimode.vt diſ. pc.ius naturale.Ono modo ẽ qð quiſq; ſpls vel quęq; ciuitas ſibi ꝓpꝛiuʒ diuina huanaq; cauſa cõſtituit·ſm Iſidoꝝꝑ li.S: 2˙ vꝛ ius ciuile.l.xij. tabulaꝑ.3 dĩ· qd ex legibus · plebiſcitcõſtitutionibo·ſenatul⸗ cõſultis.pꝛincipũ decretis: vel autoꝛitate pꝛudẽtiũ iuenit᷑.ꝗ dꝛ ius:qð nõ ẽ gtoꝛũ 5ꝰ dr diſputatio pꝛudęẽtũ ·ꝗ fuit facta ſub lege xij.tabulaꝝ.ꝛ quicqͥd habemſci/ ptũ de iure.⁊: quicqͥd iure natali uł iure gentiũ ſubtrahit · vel qð nõ eſt ius natale nec gentiũ. Et ſic accipiẽdo/ius canonicũ dr ius ciuile. Et ita ſumit.j.oiſ. ius auteʒ· aut naturale.vt in glo.j.no.in fi. Jus gentiũ eſt ſedin.i.hoſtiliũ occupatio. mũitio · bella:captiuitates · buitutes poſt/ liminia.fędera pacis/inducięlegatoꝝ nõ vetandoꝝ vel violãdoꝝreligiocõnubia int᷑ alienigenas ꝓhibita. Et vꝛ ius gẽtiũ · q; eo oẽs fere gẽtes vtũt᷑.c.iuſ gẽtiũ.j.diſ Jus aureoꝝ anuloꝝ·ſᷣm quoſdã di/qð olĩ liberti anulos aureos ferre nõ poterant. Sʒ ᷣm Ao. eſt pꝛiuilegiũ qð ↄcedebat᷑ libert in ſignü ſemiplenę ĩgenuitat. Di/ uebãt eni ut ĩgenui.ſ̊ moꝛiebãt᷑ vt liberti. Ius militare. eſt belli inferendi ſolẽnitas fęderis faciẽdi nexꝰ.ſigno oato egreſſio ĩhoſtesa pugnę ↄmiſſio.Itẽ ſigno dato receptio. Itẽ flagicij militaris diſciplina ſilocus deferat᷑. Et ᷣm canones·qui fugit in bello publico infamis ẽ.vi.q/i.ſffames. Et bm leges capite puniũt.ff. de re mili. l.cauſeę.S. quę in acie. Juſ poſcendi eſt ex babitatione domiallij ⁊ cotatis. DMU IJIus patronat eſt autoꝛitas ſiue foteſtas na patronus habet in libertu. Alit bm off. eſt autoꝛitas ſiue ptãs ꝓpueniẽs ex bfficijs añ cõſecrationẽ ecdeſę collat. Et ꝓuenit ex tribo · ſcllz füdatione · dotatiõe⸗ edificatiõe· aut ſola collatiõe· vt. xvi. q. vi filijs. .c.qcñq;. xviij.q. ij. abbates. Dñ. Patronũ fauit· dos:ędificatio fundus. Juſpublicũ · eſt qð generalit: alias pꝛinci/ Ealir ae gublic ſeuie l ſe t gaſtoh até veluti · ne ĩ poꝛtis vel muris ciuitar Zalijs ſacris iudicibꝰ vel ſacerdotibꝰ vel nug Ntlit ſipti D tdin wiehn iguig Anig Amnene eimi uhnſh dinſh 4 tpne opt “ tüjol Hnd pam mrr lenn binns RHK d SRid runil miol, pteſus mmise ln votit mngn Gpinch rvi, giuitt i magiſtratiby alid cõmittat᷑ vel inferat. Ius pꝛiuatuʒ· oꝛ qð ſpecialit᷑ ad ſingularẽ vtilitatẽ ꝑtinetſecũdario tamẽ etiam ad rẽpublicã.vt in pactis ⁊ cõuẽtiõibo mu/⸗ tuis pꝛiuatoꝝ ſpecialiter initis cõſpicitur Inſti.de iuſti. et iu. S. ij. Jus quaſi naturaleeſt qð oñs vel patro/ nus habet in ſeruũ vel libertum. . Jus quiritũ·dꝛ a quirino.i.a romulo.Etẽ pꝛie romanoꝛũqꝛ nulli tenent h̊ ius niſi ꝗqrites.i.romani/ſm Iſidoꝝ li.Sꝰ etymo. Jus ſibi facere vel vicere · eſt aliqͥd facẽ qð manifeſte ſpectat ad iudid officiũ:ſcilʒ qð a iudice faciendũ ſit.veluti/qͥs rẽ ſuã ꝓpa rapuit autoꝛitate putãs ſibi hᷣ licere ĩ iure confitet᷑ ſe ̊ feciſſe.de qͥ ꝗrit᷑ vtro q; caſu ipſe facit. vñ debet ſuſtinere cõtrariũ cal-⸗ culũ.i.cõtrariã ſententiã.ut ꝓ debito quo teneris alicui/is pignꝰ tuũ capit te inuito ius qð ſibi iure cõpetebat amittit. Jus ꝑtoꝛiũ · eſt qð ſtoꝛes induxerũt adi⸗ mendiſupplendi.vel coꝛrigẽdi iurj ciuilis gra.vt.ff.de iuſti: iu.l.ius aũt.MHoc etiaʒ ius dꝛ honoꝛariũ:q; qͥ honoꝛes gerũt . ſcilʒ magiſtratusautoꝛitatẽ huic iuri dederũt vt Inſt.ð iu.na.gẽ.:iK ciui.S.ſᷣtor; edicta Jus ſuccedendi habet hęres. Itẽ patronꝰ in bonis libertt. JIus verſutum . dicũtur · pꝛeſtigia · veſtigia · ſiue captiones verboꝝ/quibus obũbꝛant delicta. Et dicebãt vſuta hm o. q; qͥs repellebat᷑ ab actione ꝑ quaſdã verſutias i. machinationes verboꝛum. Jun auſpiciũ.i.exoꝛdiũ litis.vt in.c.paſto ralis.de cau.pol.et. C.de excep.l.penułet de codicillis.l.vltima.j.reſponſo. Juris ſcepta tria ſunt.ſcilʒ honeſte viuere alteru nõ leędẽ· a ius ſuũ vnicuiq; tribuẽ. Jus canonicũ diuidit᷑ ĩ decretũ ⁊ decreta/ les· quaꝝ volumẽ dẽ exuagans in quĩq; libꝛis maxime reſpectu iun ciuilis.Nuoꝝ libꝛoꝝ materia bis habet vſibus. Pars pꝛioꝛ officia. creat ecdeſięq; miſtros.¶l/ tera dat teſtes.⁊ cętera iudicioꝝ.Certia de rebo vita pᷣſbyteroꝝ. Dãs thoꝝ q̃rta mulienꝝ qͥ docet ea. Oltima de vitijs pę/⸗ nis tractat eoꝛum. Oel ſic. Judexiudiciũ derus.ſponſaliacrimen. „* 4 * Jus vyo ciuile viuidit᷑ in q̃ttuoꝛ libios pn-/ cipales · ſcilʒ·ff. C. Inſt aut. uibo ad/ dit᷑ collatio decima · ſeu liber feudoꝝ ꝛc. Juſta iuſtoꝛũ ·pluralis nũeri.i.exeqͥę moꝛ⸗/ tuoꝝ· qꝛ iuſtũ eſt· vt hõ hoĩeʒ· cinis anerẽ ſepeliat.Oñ Ouidiꝰ. Iniuſta iuſta ꝑegi. Juſticia.cię.f.p.eſt cõſtans ⁊ ppetua volũᷣ/ tas reddẽs vnicuiq; qð ſuũ eſt. Et diffe⸗ rnt ius⁊ iuſticia·q; ius eſt ars ęqͥ ⁊ boni · h iuſticia eſt cõſtans ⁊ ꝑpetua voluntas- Wl eſt virtus tribuens vnicuiq; qð ſuũ ẽ Itẽ oẽ ius eſt iuſticia· ſ̊ nõ ecõuerſo. Itẽ ius dꝛ in re.ſ̊ iuſticia in actu⁊ exercitio uł opꝑatione. Dñ⁊ dẽ iuſticia: q̃ſi iuris ſtat Vel ſtatio · qꝛ ꝑ iuſticiã ſtat ius.i.exercet. Juſtitiũ.tij.i.taciturnitas iuris ⁊ ceſſatio⸗ dꝛ a ius.⁊ taceo/ul ẽ a ius⁊ ſtatio:quaſi iuris ſtatio.i.iuris ceſſatio. Cuc enim ius ſtat. i. ceſſat cũ non exercet᷑ Oñ Lncanꝰ in 20. Ferale per vrbem iuſtitiũ. Juſtus.ſta.ſtũ.dꝛ a insq̃ſi ius tuens ułte/ nens.cilʒ qͥ ius cuſtodit⁊ ſᷣm legem vinit Et differt iuſtus ab ęquo:qꝛ iuſtłꝰ ex lege eſt:quaſi ius cuſtodies. Cquꝰ ex naturaẽ Jutus.ta.tu.i.adiut:ꝑticipiũ de iuuoꝛ.ar Junenalis.lis. .t.⁊ hoc le.qð ꝑtinet ad iu⸗/ uenẽ vel laſciuus ſiue ſtultus ⁊ fatuus ad modũ iuuenis. Inuenit᷑ etiã hic⁊ G̊ iuue/ nilis.⁊ hoc le.in eodẽ ſenſu. DHñ Dꝛatius ĩepi.NRlta iuuenales tardat arena pedes. Inuẽit᷑ etiã H̊ Juuenalis.lis.ꝓpꝛiũ nomẽ viri ·⁊ deſinit ablatiuus in.e.tm. Juuenculus.li.dimi.i.paruus iuuẽcus.Jñ H iuuẽcula.lę.ꝗᷓ alio noĩe dꝛ iunir. Juuencᷣ.ci.m.s.i.bos nouellus cũ a vitulo Diſcdit inuare incipit hoĩs vſus terraʒ excolẽdo. Iñ h̊ iuuenca.cę. Et coꝛ. pꝛimã. Dñ Ouidiꝰ epi. male inęquales ve/ mniüt ad aratra iuuent. Juuenis.nis.coĩs ge.dꝛ a iuuo.as.qꝛ iuua⸗ re poſſe incipit.Et eſt iuuenis in ipſo etat incremẽto poſitus ⁊ ad auxiliãdũ parat. Et nota ꝙ antiqͥ dicebãt h̊⁊ q̊ iuuenis.⁊ hocne cõꝑabat᷑·iuuenis/iuuenioꝛ:ſimus ſed modo iuuenis coꝑat᷑ tm̃ ꝑ ouo gene⸗/ ra.⁊ caret ſuꝑlatiuo.⁊ habet cõꝑatiuũ ir/ regulareſcilʒ ⁊ Gᷓ̊ iunioꝛa h̊ iuniꝰ.Et hic dꝛ h̊ iuni.nij.qdaʒ menſis/ſic maiꝰ a ma/ ioꝛibo. Iñ iuniꝰ.nia.niũ.vt Junię kalẽdę. Juueutus.tutis.ſ.t.eſt collectio iuuenum:X⸗ etas plurimoꝝ iuuenũ. Sʒ inuẽta.tę. etaſ vnius iuuenis. Et eſt iuueẽtus vel inuenta a viceſimooctauo anno vſq; ad qͥnqua- geſimũ. Itẽ iuuẽtus etiã dꝛ dea iuuẽtut.. Irxion.ixionis.maſ.ge.pat᷑ fuit centauroꝛũ qui iunonẽ de cõcubitu ĩterpellauit. int⸗ pꝛetat᷑ dignitas. Oñ dꝛ ixion q̃ianxion qð ẽ dignitas vel quaſi anxion ab ango gisq; dignitas reddit hoĩeʒ anxiũ. Inde ixioneus.nea.neũ⸗ hic ixionidesixonidę. nz filius ułnepos ixionis ſubtracta. de. ſyl⸗/ laba.vꝛ hͥ xxionishuiꝰ ixionidis.filia vel nept ixionis.Et ẽ ixion.onis.auis de ge⸗ nere vulturalba minoꝛ q; vultur. Pñ ante A Et. q. q;uis figura ⁊ noĩe vide/ K ankt aliquã habere vifferentiaʒ cii.c.tñ eandẽ tã in ſono vocuʒ⸗ q; in metro cõtinẽt ptãtẽ.Et.x quidẽ penitus ſuꝑuacua eſt. Qulla eni vi/ detur ratio cur ſequẽte.a. debeat ſcribi.. Cartago eni caput ſiue ꝑ.c.ſiue.ꝑ.R.ſcri/ bant᷑nullã faciũt nec in ſono/nec in ptãte eiuſde cõſonantis differentiã.ſicut dicit NPꝛiſcianꝰĩpᷣ̊ maior. Et vt vicit Hapias Dia gręca qualicũq; ſequẽte vocali/ꝑ.K. ſcribeuda ſũtſ̊ hoc a ſcriptoꝛibo nõ ſeruat Hugl. vo dicit· ꝙ hbec figura.k. ſuperfluit apud nos.ſ̊ nequaq;ᷓ apud gręcos. DHbi eni nos ſcribimꝰ.c.gręci ſcribũt.ꝭa vocat apud eos Rappa. In nullis latinis dic/ tionibo debet ſcribi.. ſ̊ tm̃ ĩ gred. In no/ this vᷣo ĩdifferent᷑ põt ſcribi tã.c.q;.R.qꝛ enĩ reductę ſũt ad latinitatẽ poſſũt ſcribi ꝑc.Sed qꝛ agręcis habẽt oꝛiginẽ poſſũt Kalo gręcelatine laxa dicit᷑. ¶ſcribiꝑ Kk Kalendariũ.rij.liber ẽ vbi kalendę viſtin/ ctęſunt: dicitur a kalendę.darũ. Kalendę. aꝑ.i.pꝛimus dies menſis.⁊oꝛ a kalo.qð eſt voco ·q; eo die ſolebat põ/ tifex aſcendere turrim de cõſuetudine ro/ manoꝛũ.⁊volẽs nũciare quota eſſet luna eo die · vel pꝛincipiũ menſis dicebat plu ries Ralo.kalo:quaſi voco vos· venite. audite ętatẽ lunę vel pꝛincipiũ menſis.et ideo menſis ille dictus eſt kalendęquaſi vocationes. DNel alit᷑ ve cõſuetudine ro/ manon eratq i pᷣncipio cuiuſlibet mẽſis celebꝛarent nudinas eas incipiebant in nonis.· qꝛ venturi neſciebant pꝛincipiuʒ menſis:ideo ſemꝑ in pꝛima die co turri aſcendebat.⁊ totiẽs vocabat kalo· quaſi voco vos ad nũdinas:qͥt dies reſtabant yſq; ad oiẽ in quo volebãt inciꝑe foꝝ· vt ſi quarto vie.quat᷑ dicebat kalo .ſi ĩſexto ſexies. vñ ⁊ ille menſis habet quattuoꝛ nonas:iſte vo ſex nonas qð ideo ſic di/ uiſerunt · vt latrones neſcirent qñ deberet eſſe foꝝ·q; abſcõdebãt᷑ in ſiluis? veniẽteſ ad foꝝ occidebãta pᷣdabãt. Ołkalẽdę di cñt q̃ſi colẽdę.qꝛ pᷣma dies cuiuſſibet mẽ/ ſis colebat᷑ antiqtus in honoꝛe Junonis Deut: S Arion ꝓ aue ĩ qͥdquſdã libn dꝛ P ñili.fauſtoꝑ Bedicat auſonias iuno⸗ nis cura kalẽdas Hlł oicũt᷑ kaledę a kalõ. qð ẽ bonũ:qꝛ ĩpᷣ die meſ ſolebat ſibi iuicẽ muũuſcula mittẽ ? dare.⁊ ex illo bonã foꝛ/ tunã ꝑ totũ menſem ſibi ſperabãt euẽturã Nonę aũt vicebant᷑ a nudinisqa ꝑ tot Dies durabant nũdinęquot ſunt nonę. Del dicebant none.qꝛ in iſtis diebo nul⸗ lus deus habuit feſtũ.q; ꝑ tales dies du/ rabãat ſola feſta nũdinaꝑ ⁊ nõ deoꝛiũ Dñ DOuidi. Nonanꝝ tutela deo caret.i. nonę cgrent tutele deiut fiat hypallage. Adus vo dicunt᷑ quaſi diuiſionesab iduo.qð eſt diuido.quia fere quemlibet menſem diuidunt in ouas parte ęquales.velqꝛ tũc ꝓpłs oiuidebat᷑ a nũdinis. vlb iſtis ꝗ tribus diebus appoſitis dictionibus nu/ meralibo· ceęteri oẽs denoiant᷑: vt.iõ.Rale⸗/ Das.ʒ.iqus.ꝗ.nonas ⁊c.vt patet in kale⸗ Dario. Et in oib iſtis ſubintelligenda eſt hec dictio ante · vt ſit ſenſus.J.nonas.i.4 Die ante nonas.j6.Ral.i.j6õ.ie ante kal. Xc. Ei nota ꝙ vbi ponit᷑ numerꝰ binarius circa ſdictanõ debet ꝓferri ſic ſecũdo kał ſecũdo nonas ·vel ſecũdo idusquia hęc dictio ſecũdus:dꝛ a ſequoꝛ.eris talis aut Dies nõ ſequit᷑ diẽ kalendaꝑ: nonaꝑ.vel iduũ̊ ſcedit.Hñ debet vici· pꝛidie kał. pdie nonas.ułidus.i.pꝛiori die ante kał. nonas. wel idus. ꝗtẽ nota ꝙ feſta quę oc/ currunt in kalendis:nonis.⁊ idibo· debẽt in ablatiuo ꝓnũciari. ſalʒ Ralẽdis:nonis idibus apꝛilis luna tali.Et ẽ ſenſus:Luna eſt in kalendisnonis vel idibuſ. Quãdo vpo feſta ſᷣcedũt:debent ꝓnũciari in actõ: Et ẽ ſenſus: Luna ẽ talis tali die ante ka⸗ lendasnonasułidus. Dñ. De kalo liue colo nos vicimus eſſe kalendaas. Kalo.lonis.m.t.iille qͥ fert ligna dia ka/ lon quod eſtlignuũ. RKalones etiã dicunt galee militũ. Katerina.nę. ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdam ſancte virginis.⁊ dꝛ a cata/qð ẽ vniũſuʒ ⁊ ruina quaſi vniuerſalis ruina.Oẽ enĩ ędifſicium diaboli in ea vniuer ſalit coꝛruit.Nã in ea ruit ędificiũ ſupꝑbię ꝑ humilitatẽ quã ha/ buit. Carnalis cõcupiſcẽtię p virginitatẽ quã ſeruauit. Cupiditatis mũdanęquia oĩa mundana deſtexit. Ayriosp vnum.ri. oñs. Ayrrosꝑ vuo.r i.poꝛcus ſiue ſus. Kyrieleiſon.i.oñe miſerẽ. Et ſüt dueptes ⁊non dictio cõpoſita. Mam Kyrii/ oñe. Eleiſon.i. miſerere, Mwii lins unenſem s: ru he. buumus ücofa- btllszit A utinds unluc S. Anaun Kne igiſn motn ioſe⸗ auro fit ⁊ lapidibus pꝛęcioſis in vexillü ſanctę crucis trãſfoꝛ/ bant.Hoc ſignũ ⁊ adoꝛationẽ eius Con/ ſtantinus fieni iuſſit. Labdaciſmuseſt vbi.l.plurimũ ſic ſonat⸗ vt ſol⁊ luna luce lucẽt. Labdaciſm etiã ẽ vel ſiꝓ vno.l.duo ꝓnũdant · vel quotiẽs vnũ.l.exiliꝰ.duo largius ſonãt.Nã vnũ largius · duo exilius ꝓferri debent. AQabecula. le. oiminutiuũ i. parua labes. Labellũ.li. oiminutiuũ.i.puũ labꝛũ. Iñ la⸗/ bellulũ.li. aliud diminutiuuuu. Aabeo. onis. m.t. i.tabernarius vel leccatoꝛ ꝛ a laboꝛ.beris. Et labeo fuit quidà le/ giſperitus.et etiã quidã vilis ppeta. Laberintus.tii.pplexũ ędiſiciũ/qualę erat apud cretà factũ a DHędalo.⁊ dꝛ hiclabe/⸗ rintus.qꝛ nemo poſſet inde labi.vel quia erratilis eſta ad labendũ facilis.⁊ dicit᷑ a laboꝛ. beris. Oel dꝛ laboꝛintus ꝑ oa laboꝛ oꝛis ⁊ intus:qꝛ habet intus laboꝛem. Labes.bis.i.t.iputredoꝑnides:ruina.mi/ ſeria. dicitur a laboꝛ. beris. Labilis. lis. 9.t. ⁊ hocle.qð cito labit᷑ vel in quo quis facile labitur. Aabiolũ.li.oiminutiuũ.i.puũ labiũ. QIabina.nę.f.p.terra aquoſa ⁊ mobilis⁊ la bilis in qua quis facile labitur. Qabioſus.ſa.ſu.qui groſſa babet labia. Laboꝛ.vel labos.oꝛis.i.ſtudiũ ·cura·vigilię miſeria:calamitas.conatus dicitur a la/ vꝛ0. a8. Iñ laboꝛoſus: labdꝛioſus.ſa.ſi.i. plenus laboꝛe·qͥ patit᷑ laboꝛẽ.⁊ qui exigit laboꝛem vt fiat. H Tabꝛoſus.ſa.ſũ.i.groſſa labia habens. H Aabꝛucetũ.ceti.locꝰ vbi labꝛuſtę abũdãt. Labꝛũ.bꝛi: h̊ labiũ.bij.ambo alambo.bis. Differũt · q labiũ dꝛ ſuꝑius labꝛũ inferiꝰ. Del labiñ mulieꝝ labꝛũ viroꝝ ꝓpt pilos. quaʒ aſpitatẽ ſigt hęc littera.ᷣr. poſita in H̊ noie labꝛũ. Mñ. Labꝛa ſunt viroꝝ· ſ labia ſunt mulierũ. Del labꝛũ eſt vaſis labium xo oꝛis.Dñ⁊ labꝛũ iuenit᷑ p ipſo vaſe in quo pedes lauant᷑a tũclabꝝ di alauãdo quaſi lauũ:qꝛ lauatio ſiue lotio infantiũ ĩ eo fieri ſolet. IJdem dicitur ? aluuu2s. Labꝛuſta. teę. . p.vitis ſilueſt · ſic dicta·qeĩ labꝛis.i.extremitatibo terrę vel agroꝛũ fi⸗ nibus ⁊ marginibꝰ naſcit. Et ponit qñq; Aante 1l Abarũ.ri.i.ſignũ bellicũ qð ex Mmatü ·inter alia bellica ſigna R/ doſius erat:qð imꝑatoꝛ ⁊ cõſules adoꝛa/ Lacertulus.li.⁊ ̊ lacertellus i. p fructu illius vitis Bñ Ilaie. 5e Et expe ctauit vt faceret vnas ⁊ fecit labꝛuſtas. Labꝛuſtetũ.ti.i.locꝰ vbi labꝛuſtę abudãt. QLabꝛuſtoſus.ſa.ſũ.i.plenus labꝛuſtis— Zac lactis.n. t. a coloꝛe noĩat᷑ eo ꝙ ſit albus liquoꝛ. Leucos em gręci albũ dicũt. Cuiꝰ natura ex ſanguie ꝓcreat᷑:Nã poſt partũ ſi qd ſanguinis nõdũ fuerit veteri nutri/ mẽto cõſũptũ · naturali meatu fluit ĩ mã/ mas. eaꝑ virtute albeſcẽs lactis accipit qualitatẽ. Et a lac dꝛ hęclactis.tis.qdam pars inteſtinoꝝ.Et lactiſ eſt id qͥ lac coa⸗ gulat.et vt dicit illud inteſtinũ eſt ꝗdaʒ bellicula in qua lac in qbuſdã locis coagu latur. Dñ Berſius. Pulmone ⁊ lactibus iũctis. Lactis etiã eſt genitiuus de lac. LZacer.ra.ru.ilacerat. Inde laceroſus.ſa. ſũ.in eodem ſenſu. Lacerua.uæ.f.p.eſt palliũ fimbꝛiarũqͥ oliʒ ſoli milites vtebant᷑a dẽ lacerua. quia ſit laceratis.i.amputatis capitibꝰfſimbꝛiarũ neq; ita laxis vt ſũt penulaꝝ.i.pallioꝛuʒ. VDñ Juuenalis.Criſpinus tyrias bumere reuocante laceruas. Iñ laceruatus.ta. tũ. i.illo pallio indut.Hñ Juuenalis. Ipſe laceruatę tũ ſe iactaret amicę. Lacertoſus.i.foꝛt:qͥ magnos habet lacer/ tosa dẽ a lacert᷑. Dñ Duidiꝰ in xjꝰ meta. Dura lacertoſi fodiebãt arua coloni. Itẽ lacertoſus.i.plenus lacertis.⁊ dẽ a lacert Vel a lacerta reptili. certus. Itẽ lacertulus: dꝛ etiã auis gdaʒ. Lacertula.lę.⁊ lacertella.lę. dimi.a lacerta. Lacertus.ti.m.s.dꝛ bꝛachiũ.⁊ d a lacero ꝙ; ſit ad lacerandũ habilis.vel q; a coꝛꝑe vidert᷑ laceratꝰ. Et eſt ꝓpꝛie lacert᷑ ſuꝑioꝛ pars bꝛachij vel muſculus.Et hinc deri⸗/ uatur lacerta.tę.⁊ hͥ lacertus.ti.quoddaʒ reptile · ſic victũ ·qꝛ bꝛachia habeat. Olqꝛ lacerta in hoꝛto ſolet moꝛari:iõ qñq; po/ nitur ꝓ hoꝛtulo.Et lacert᷑ ſiue lacerta· eſt cõplexꝰ bꝛachioꝝ·ſcilʒ tãtũ ſpaciũ⸗quãtũ aliqs bꝛachijs põt ͤͤlecn Et coꝛ.pꝛimã lacert. Oñ Ouidius epi. Eſt aliud collũ ſolitis tetigiſſe lacertis. Lacheſis · jm poetas vna eſtde tribus par/ Is ·quę trahit filũ.i.pducit vitã.⁊ interpᷣ/ tatur ſoꝛs vel alteratio quã recipimus in hac vitaa dꝛ lacheſis.quaſi lactis cheſisi. ꝛoductio vit..· Nacinia. nię. eſt veſtis lacerata vel oꝛa ſiue extremitas veſtimenti. Iñ launioſus.ſa. ſũi.i.laceratus vel pannoſus. 94 õ —H Aachꝛyma.mę.f. p.i.gutta fluens de oculis 7 Oi a lacero.as. qꝛ lacerat mente. Onde Mente triſtamur.qñ oculis lachꝛymam̃. Iñ lachꝛymoſus.ſa.ſi.i.plenꝰ lachꝛymis· vel lachꝛ ymas conferens. Lachꝛymabilis...t:⁊ H lei flebilis uktriſt. . Lachꝛymula.lę.oimi.i.parua lachꝛyma. Lactans.antis.quę lac pꝛebetᷣ lactens cui actatũ.ti. cibus qui fit ex lacte· vt ex lacte amygdaloꝛum. — . Lacteolus.la. lũ pe. coꝛ.idem qð lacteus. Aacteus.tea.teũ.de lacte exiſtẽs.vel ad lac ptinens· vel albũ vt lac. Iñ hic lacte vel ß lactea qdã circulus ĩ cęlo·ſcilʒ galaxias. Lactuca.cę.f.p.herba queędã:ꝛ dicitur a lac eo ꝙ ex abundãtia lactis exuberet vel f⸗ minas lacte nutriẽtes impleat. Mec etiã in viris veneris vſũ coercet. Iñ hoc lactu cetũ.tia hoc lactucariũ.carij.locus vbi la⸗ ctucę creſcunt abũdant.⁊ lactucariꝰ.ria. rü. Et vt dicit Macer. Frigida lactucę vis conſtet ⁊ humida valde. Lacturnus.ni.de qͥ Reſt ſegeti lactenti. Lacula le. p.quedã veſtis quę quoſdã la us quadratos cũ pictura habet intextos acuna.nę.quę alio noĩe dicit᷑ lacus.⁊ eſt foſſa vbi remanent aquę poſt effuſionem imbꝛiũ.vel ad quã cõfluũt ĩmundicię.Et eſt ꝓpꝛie intra foꝛes·ſicut foꝛica extra. Et quadaʒ ſimilitudine lacuna dicit᷑ venter vel foſſa ventris. Iñ h̊ lacunar naris.qð quãdoq; idem eſt qð lacuna. Lacunar.naris.n.t.i.teſtudo qqueę ſolet eſſe in cameris ⁊ in domibꝰ arcuata ⁊ cõcana ad modũ lacunę. IAlntiqͥtus en fiebãt te/ ſtudines curuę ⁊ cõcauę in domibꝰ.⁊ ideo lacunar dꝛ a lacuna· vel a lacu· q; teſtudo quoſdam lacus rotũdos.vel quadratos gipſo. uł alijs coloꝛibus habet depictos cu ſignis intmicãtibus. Dñ etiaʒ ipſa te⸗ ſtudo ſepe dĩ lacus. Oñ Lucili.Reſultãt ędeſq; lacuſq;. Et inde h̊ lacunariũ rij.ꝓ eodeʒ. Itẽ lacunar eſt cõiunctio trabiũ/a lacu · q; ſicut plures riuuli in vno lacuita trabin capita lignoꝝ in vno loco cõue/ niũt. Itẽ lacunar ideʒ eſt qð lacuna.Etla cunar dĩ ſupellex domꝰ uł locus vbi tota ſupellex dom reponit. Itẽ lacunar· dicit lampas ardens in gere.⁊ tũc d a luce.et ger·quia lucem pꝛębeat aeeir. ac'. qus. cui. maſ. ge. etiã h lac.ci. ſecũdę xeclinationis ĩuenit᷑ i cuppa in qua vinuz decurnit. foſſa quę alio noĩe vicit᷑ lacuina Tc receptaculũ aqru. Et differt a ſtagno ⁊piſcina. Gagni eni eſt aq̃ ſtas artiſicoo ⁊ bhabẽs piſces. Piſcina ẽ aq ſtãs artiſicio carens piſcibus. DHnde ⁊ vꝛa piſce ꝑ cõ/ trariũ.Lacus eſt aqua ſtans naturalit vel parũ fluens:ſiue habeat piſcesſiuenon. Laganũ.ni.n.s.eſt quoddã genus cibiqð pꝛiuſ in aqua coquit᷑ poſtea in oleo frigit Et fiut lagana de paſta:quaſi quędã mẽ/ bꝛanule·ꝗq qñq; ſtatim in oleo friguntur. ⁊ poſtea melle cõdiũt᷑: quãdoq; pꝛius in aqua coquũtnrpoſtea in oleo friguntur. Alla vo in vulgo dicunt᷑ quſtella⸗iſta la⸗ ſania. Et coꝛ. ga. Dñ in Nuro:a. Aagana lata notant ⁊ fratris hoſtis amoꝛẽ. Lagena. nę.f.p.eſt vas vinariũ ꝓpꝛie licʒ etiã aq̃tile iueniat᷑. Oñ in euangelio. Ite in ciuitatẽ⁊ occurret vobis homo lagenã ag baiulans ꝓdu.pe. Dñ Auroꝛa. Coꝛ⸗ poꝛa ſubdentes moꝛti fregere lagenas. Aagois.fę.ge.quędã auis habens lexoꝛinã carnẽ.⁊ dꝛ a lagosqð eſt lepus. Et etiaʒ lagois vicit᷑ piſcis quidã eade ratione. agos grece. oꝛ curſus vel velocitas. Dñ apud grecos lepꝰ vocat lagos ułlageos eo ꝙ velociter currat. Et inide quędã vit di lageos grece. lepoꝛina latine· q; velo⸗ cius currat ad maturitatem vt lepusvel quia vinũ eius venas hoĩuʒ cito tranſit. Laguncula.lę.dimi.i.parua lagena. Vnde IJlaię.Sꝰ. DPecẽ eni iugera vinearũ facient lagunculam vnam. Laicus.ca.cũi.popularis.⁊ di a laos·qð eſt populus·qdð dꝛ alaas:quod eſt lapis: inde laicusquia durus extraneus eſta ſcientia litterarũ. Iñ hᷣ ⁊ H laicalis.⁊Ble. Iñ laicaliter: aduer.⁊laicalitas.tatis.p/ pꝛietates qua quis dicitur laicus· vel la/ coꝛum congregato. Lama.mę.f.p.eſt lo cus voꝛaginoſus ulla⸗ pis in via abꝛutus vel obꝛutus.⁊ dicitur alema vel lemos Lemos eni vel lema vĩ voꝛago. Iñ h lema.mę.loc ulł via aſpera· uł voꝛaginoſa. Iñ lamoſus.ſa.ſũ.i.voꝛa/ ginoſus plenus lamis. Itẽ lama.i.fruſtũ ſatü auri vel argenti vel alterius metalli. ⁊tunc vĩ a latus.ta.tũ.eo ꝙ lata ſit ſpa⸗ cioſa bhm HMug Papias aut dicit: Lame dicunt᷑ cõfractiones viaꝝ quę fieri ſolent pluuia ĩterueniẽte. Qamę facturę cuiuſli bet metalli ſunt. Lama ęſebthani Matthei.27.. Eli eli la⸗ „ ma eſebthani hoc eſt deus meus de meꝰ vt quid dereliquiſti me. ſf bi⸗ Pocnen uusv uninn anch⸗ us ial com truanr ſ⸗ nifuc uance ⸗ Gnand Pumu bꝛay⸗ Zummin igch ſhott Ponn luprs oto Feun ensa Dche i mmpe n age ſmnel diti⸗ fune K un dis lan Lne lunti lunge lorſt ſſsſa ſyt lnaid p lunn Dunin ntur lonan nien ni G fümd umt machigr ncloohg niggin wR n. gpeüsi pu cluilo⸗ gm mohhnun gliai More, lns Pi lgeos g Wo, hs . iun s upes mmnasckt. sN 1Matn lamd’ iſenn⸗ giihſc altap dar , 4 vu oſtendere videt᷑. Onde Aamech. interpꝛetat᷑ ꝑcutiẽsqꝛ ꝑcuſſit et interfecit Cain.qð ⁊ ipſe poſtea ꝑꝑetraſſe vxoꝛibus conſitetur. Lamentatio.onis.i.lachꝛymę·gemitꝰ. fle/ tus:vlulatio. tẽ lametabilis.i.ſebilis. Lamia.mię.f.p.i.ſtria oꝛ quaſi laniaa la⸗ niando pueros:quia fabulant᷑ vetulęla/ mias ianuis dauſis domositrareinfan/ tes coꝛrumpere aclaniare poſtea viuos reſtituere.⁊ habent facies hoĩs ⁊ coꝛpus beſtiam. Guꝑ illud aũt Chreñ.4. Sʒ ? lamię nudauerunt mãmas.dicit glo. La/ mia crudelioꝛ ſuis fętibus qᷓ; cęterę beſtię dĩ. NHñ lamia/q̃i lania di:q; catulos ſuos laniare fertur. Item ꝗſaię Ʒ4. dicit glo. Lamia pedes habet equinoscętera mẽ/ bꝛa vt fgmina. Lamina.nę.dicit᷑ parua lama. VPnde Job i9? Quis mihi vet vt exarentur in libꝛo ſtilo ferreo.⁊ plubi lamina.vel celte ſcul⸗/ pantur in ſilice: ́”ÿMU Aampas.padis.f.ta hęclampada. vę.dĩ vas quoddã quod ecdeſiã illuminat. Et ꝓpꝛie lampaseſt vas vel flãma in vertice lucens:⁊ dicit᷑ a lambo.b lãbent mo/ ax candela dicitur lampas. Et facit actus ſingularis lampadem vellampada. H Lana.nę.i.vellus.⁊ dicit᷑ a lanio·q; laniat᷑ cuzʒ carpit᷑. Del q; olim lanę pꝛius lania/ rent.i.euellerẽtnõ tonderẽt. Oñn⁊ vellus dictũ eſta vellendo. Iñ lanoſus.ſa.ſum. ⁊ lanutus.ta.tũ.i.lanam habens.vel lana abũdãs.⁊ lane.nea.neũ.de lana exiſtẽs. Lancea.ceę.eſt ꝓpꝛie haſta habens in me dio amẽtũa dicit a lance ꝓ libꝛa·qꝛ ꝓqua lance.i.quali amẽto põderata vibꝛet. ALanceola.lę.vimi.i.ꝑua lancea:uł herba ẽ. Landula.lę.i.alaudagenus auis eſft. angoꝛ.goꝛis.maſ.ge.i.doloꝛ:infirmitas laboꝛ:· ſtupoꝛ · pigritia · defect. Iñ lango/⸗ roſus.ſa.ſũ.i.plenus langoꝛe Et ſcribitur ſine. v. tã in ntõ e;ᷓ in gtõ. 7„ Languidus.da.u.i.infirmusvel excoꝛs ſtupidus/vel deficiens. Laniarius.rij.i.retiarius.⁊ dĩ a lana. Laniatoꝛiuʒ.rij.i.macellũ vbi carnes lani/ antur.⁊ dicitur a lanio.as. Lanicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.laneus.⁊ da lana. Zaniena.nę.f. p. domus medicoꝛũ vbi la⸗ niãt᷑ infirmi. Dñ Hꝛudẽtiꝰ in libꝛo hym/ noꝛũ. Laniena qñ ſęuit hypocrita. Lanifex.ficis..t.qui vel quęlanã facit· vel qui vel quęex lana oꝑat᷑. Aaniger.ra.rũ.i.gerens lanã.vt ouis. Aanio.onis.mal.ge.qͥ laniatqͥ etã laniſta. ſtę dicta lanius.nij. Laniones ⁊ laniſtę lanij vicunt᷑ carnifices 1 bomicidę ⁊ ma/ cellatoꝛes a laniando ſcilʒ carnes. Aaniſcus.ſci.faſciola:ex lana facta. HZ Zanoculus.la.lũ.qͥ frequent᷑ lanã adhibet ad infimos oculos tergendos. Lanugino ſus.ſa.ſi.i.plenus lanugine. QAanusgo. ginis.f.t.i.lana ſuꝑ poma.uł flos tribuli ·q poſtq; bene ſiccat᷑ eſt.leui flatu effert᷑ in aerẽ.⁊ dĩ a lana.qꝛ coloꝛẽ lanę bʒ ⁊ẽ leuis ad ſimilitudinẽ lanę. Vñ Gap. § Spes impij tanq; lanugo ẽg a vento tollit᷑. Item lanugo eſt pꝛima barbaa ſimilitudinẽ lanę.⁊ ꝓdu.nu· Lanus.ni.maſ.ge.quidaʒ fluuius eſt vltra Danubi. HM Lanx.lancis.fę.ge.eſt latꝰ viſcus.⁊ dicit᷑ a latus.ta. tů. Sʒ ꝓpꝛie lances ſunt ſcutellę delibꝛa pendentes. Et hinc lanx onitur qñq; pꝛo libꝛa.Dñ Momerus.Suſtinet auratas ęquali pondere lances. Et m H componit᷑·hic bilanx.cis.libꝛa vel ſtatera duas quaſi habens lances. lis tribus. Laas gręce · latine dꝛ lapis. Iñ apud gre/ cos/laos vicitur ppłs.quaſi lapideus: vel vurusquia non ſequitur ration.. Zapa.pę.f.p.gen ẽtribuliherba ſpinoſa. ſic victa · eo ꝙ habeat igentẽ caule ꝑ terrã diſpoſitũ. Hec herba a greq philãtropus dĩ.Et ꝓducit pᷣmã.Quidã tamẽ vicũt ꝙ; eminet᷑ ibi.p.⁊ ſic eſt ibi poſitio. apas.patis.bᷣm magiſtrũ in hiſtoꝛijs:eſt cibꝰ ex oleribo cõfect.Ita vꝛ ĩli · Judith. Laodicda ·ciuitas aſię. ⁊ interpᷣtat᷑ amabi/ Lapatica. cę.f. p.quędã herba ꝗᷓ in cibo ſũ/ pta ſtomachũ cõfoꝛtat: venerẽ repꝛimit· vrinam ꝓuocatructum excitat. Lapenę · ſtelle fulgentes. (tine. apes gręece · ignoꝛãtia · vel turpitudo la/ apetũ.ti.pe.pꝛo.locus vbilapę abundãt vel creſcunt. “ð/ apicędina.nę.pe p.locus vel domus vbi lapides cędunt:qð ⁊ lapicidina diciur. apicida.vę.pe.pꝛo.i.lapidis cęſo. Aapideus. dea. deũ. i. de lapide exiſtens. Aapidicędius. dij.icęſoꝛ lapidiis. Qapidoſus.ſa.ſũ.i.plenus lapidibus. QZapillus.li.dimi.i.paruus lapis. Lapis.idis.dicit᷑ ᷑m Hug .a laas.qð eſt lapis· Del a ledo. dis.q; ledit pede. e ant dꝛlapisq̃ſi ledẽs pedẽ etymolo.eſt. S eſt lapis mollis.Hetra vo dura⁊ aſpe/ ra. Saxa aut hęrẽt: de mõtibus excidut᷑ PHetra gręcũ ẽi dꝛ ꝓpꝛie de vurła petros qð eſt ouꝝ vel ſirmu. Silex lapis vmus qui ⁊ focaris oĩccic. Lapiſta.ſtęſ.p.eſt genus vaſis lapidei et aquarij/⁊ dicit a lapis. = Aappates ſm glo. Judith.xe dicit cibo ex oleribus cõfectus. Oñ quidã. Aappates cibus eſta olus cõponit eundẽ. Hug.vo dicit: Aappates caricę ſicus ſiccæ. aquear. aris.n.t.i.cõiunctio trabiũ in ſũ/ mitate domus. vĩ a laque Del laqaria ſunt ꝗ ſuꝑ tigna ponũt᷑ ipſis tignis illa/ queant᷑. Itẽ laqaria ſũt ꝗᷓ camera ſpᷣtegut ⁊oꝛnãt. Sʒ laquear ipſa teſtudo camerę ĩ ĩſtar laquei curuati facta·qð alio noie teſtudo ⁊ lacinar. Iñ h̊ laqueariũ.rij. idẽ qð laquear. Iñ laqueari ria.rii. ñ Joſephus in. S: PBe lignis celatis opere laqueario auroq; veſtitis. Laqueat᷑.ta.tũ.dꝛ laquearibo oꝛnatũ·vel teſtudinatumad modũ laquei curuatuʒ. BPñ Aggeipᷣ.vbi nos vicim: In domibo laqueat: Septuaginta interptes dicũt. In domibus cõcauis. tẽ laqueat dicit laqueis captus vel ligatus. Aaqueolus.li.dimi.i.paruus laqueus. Laquetiſmꝰ.mi.maſ.ge.i.tendicula: dici᷑ laquetiſmus:quaſi laqueus tenſus. Aaqueus.quei.i.vinculũ vel retiaculũ⸗ dĩ a liciũ ·quia de filo ſolet fiein. Zar laris.maſ.ge.i.domus:K dꝛ a lagioꝛ.ijj vel a largꝰ.gi.qꝛ inde ꝓcedit largitas.Et hic lar.laris.icit᷑ ignis.Oñ in antiquoꝝ ꝓuerbio vꝛ. DPidi larẽ ĩ laribus.i.ignẽ in domibo. Itẽ lar laris oꝛ gdã nympha ꝗ p ꝓpt garrulitatẽ ſuã victa ẽ larlarq̃ſi · la- trans. ̊ ꝓpter turpẽ ſonũ abſciſa eſt vna ſyllaba.⁊ dicta ẽ lar. Et ꝓducit pꝛimãla/ res Mñ Aucanꝰ in 5e D vitętua facultas paupꝑis anguſti lares. Omunera nondũ intellecta deũ. Itẽ lar fuit quidã rexᷣ tũc facit gtm̃ lartis iterpoſita.t.cã differẽtię. Honit etiã lar pꝛo loco vbi fit ignis. Aardariũ.rij.loc vbi lardũ buat retinet᷑. Aarduʒ.i.nen.ge.eſt pinguedo poꝛci ad/ herẽs cuti.⁊ vꝛ a lar:qð eſt ignis uł domꝰ eo ꝙ in igne cõſumat᷑.vel qꝑ ĩlare.i. domo repoſitũ:cõſeruat᷑. Oel vꝛ lardũ · q̃ſi large aridũ · vel potius eſt etymologia. Iñ lar/ Oulũ li. vimi. Et lardoſus.ſa. ſũ.i. plenus lardo. Et lardo. das.i.lardo ipinguare⸗ Vel guttatim lardo aſſare ułlardatũ facẽ. Aargifluus.flua.flu.i.larg. I largiſue. aduerbiu.i. affluenter. Aargitoꝛ.oꝛis.mal.ge.i.donatoꝛ. I largi/ trix ſę ge. pep. cã ĩntõ q; ĩ gtõ.i.donatrx.· Aargitio. onis.i ret᷑ butio donatio ac abi⸗ tiõisᷣ largitudouł largitas ẽ huanitat. Aargiuſculus.la.lũ.i.aliquãtulũ largioꝛ. argus. ga.gu.i.abüdans.aftlues.⁊ qui li/ benter dat. Et cõponit plargus · q;larg. Dilargus oia ꝓ valde largus. Aarua.uę.ẽ ſimulacrũ qð terretqð vulgo ſolet dici maſcara. q; apponitur faciei ad terrendũ pueros. Itẽ larua dꝛ maleficus incantatoꝛ. vmbꝛa oęmonũ: uł oęmon. Dicũt enĩ laruas eſſe voęmones factos ex hoĩbo.q meriti mali fuerunt:quoꝝ natura dẽ eſſe terrere ꝑuulos.⁊ĩ angulis garrire tenebꝛoſis Dñ in bymno aploꝝꝑ Hetri Hauli: Laruas repellunt oęmonũ vltra „ mũdi limites. Et inde tractu eſt illud qð apponit᷑ faciei:ne quis cognoſcat Mel ad froꝛẽ dicit᷑ larua:q videt᷑ eſſe imago oeę/ monis ſm Hug. Papias etiã vic: Lar- ug/noxię vmbꝛę danatoꝝ aĩe. Aarua ima⸗ go. quã qᷣs poꝛtat ante vultũ. Iñ laruula le. vimi.i. parua larua. Larus.ri.vt dicit glo. Leuitxje aial eſttaʒ in terra q;ᷓ in aquis habitãs.volat enim natat. Itez Deute iꝗ? dicit glo. DHt auis volat.ut aq̃tile natatparua auis cẽut fert nigra ⁊ pinguisſemꝑ habitãs iuxta aq̃s nec põt longe volare. Oñ agiles hoĩes frequenter eam capiunt. „ Aaſauus.ua.uũ.ꝛ q̃ſi laxiuusqꝛ ſit laxus i. ſolutus⁊ van.⁊ dꝛ a luxus.xa.xu. Mꝛo/ pꝛie laſciuus eſtq ꝓpt᷑ luxuriã eſt ſolutus ⁊ vanusqð vulgant᷑ ventoſus ułpetulãs di. Inde laſciuia.uię.i.luxuria. Aaſcmoſus.ſa.ſũ.i.luxurioſus.plen laſc⸗ uia· qui multũ? petulanter ludit. * Aatebꝛa. bꝛę.fFp.i.obſcuritas. In latebꝛo/ ſus. ſa. ſi. i. plenus latebꝛa: vel obſcurus. Zateralis.O.t.⁊ h le.ia latere exiſtens. Laterculus.li.dimi.i.paruus later. Later.teris.m.t.ẽ gleba cocta vñ fit murꝰ. Et vicũt lateres a lat.ca.tũ.q; latia ſpa/ cioſi foꝛmant᷑.Et nota hanc naturã later· ꝙ quãto plus abluit᷑ tanto plus exaſpe/ raſcita deterioꝛ fit.VPñ qͥ dã volens ſigre ſeruire ſe ĩutiliter cuidã a quo nuq; remu/ nerationẽ cõſequi deberetinterrogat a quodã ·qͥd ageret: ꝓuͦbialit᷑ oixit: Lauo laterẽ: quaſi iutiliter ſeruio · ſicut iutiliter laboꝛat qui laterem lauat. eene Ptermn ent died cerde⸗ lotel uun Leer. jrigl lamn. tbace leeni ſoor. Kap lii itale Hhun nns. mor: lugen Pan⸗ Muntn o⸗ or ſor lo⸗ Iun ſn el cben lan 9t nn ⸗ len⸗ wan ile N⸗ e en lon⸗ ⸗ len ge, Mit dei D Nlinz, ld „ . 9 r.. 1 „ 5 68 Kgon ⸗ G r ingleians np, udenon. nooſ. * Gncher Vcklluceh A M = = Hmuin Fhnua ichg tounnns lulpiss *“ „ Ke . gpr / 2 Fiurkro⸗ bſaus. ens. w. Ktnſgn pat güimm/ no ialuen Latericius cia.ciũi.de latere exiſtens. Zaterna.nę.ſ.p.dꝛ a lateo.tes.q ibi intus lateat cãdela. Oñ dic apias: Laterna dã eo ꝙ ignis in ea luceat⁊ lateat.vas lu/ cernę eſt coꝛ.bpmã. Onde. Quo candela latet · tibi ſit locus ille laterna. Aaternula.le.vimi.i.parua laterna. QAatex. ticis.m.t.pꝛie ẽ aqua ſubterranea 7 dĩ a lateo.tes:qꝛ latet in venis t᷑rę. Qui⸗ libet tñ liqͥr vꝛ latex.ᷣ detmĩate ꝑ adiũctũ vt bacchic' latex. uł aq̃ticus latex.⁊ ſilia. Latomia.mię.f.p.eſt lapidis cęſio. Latomꝰ.mi.i.ceſoꝛ lapiduũ.⁊ dꝛa laasqð eſt lapis: tomos:quod ẽ vinuiſio · ſectio Vel inciſio · q; incidit lapides ⁊ diuidit. Latibulũ.li.pe.coꝛ.i.latebꝛa vel obſcuritas Aaticoſus.ſa.ſi.i.aq̃tic uł aqͥſuſ.ułliq̃roſuſ Latinꝰ.na.nũ.pe p.Et pꝛie latini victi ſꝗĩr italici:a latio uła latino patre laninię. Sʒ poſtea etiã latini dicti ſunt ⁊ alij ex italiã⸗ H nõ niſi litterati ꝓpꝛie·qͥ litteras habẽt la⸗ tinas. Iñ h latinitas.tat.i.multitudo la/ tinoꝝ: ꝓpꝛietas qua quis dꝛ latinusvel lingua latina. Latini dicebãt᷑ olim qͥdã qͥ ita erãt a dñis manumiſſi vt erãt in vita liberi: gaude/ rent plenaria libertate ĩ bonis ſuis · ſed in moꝛte ſerui erant .q̃re poſt obitũ eoꝛũ non poterant ſuccedere hęredes eoꝝſed bona eoꝝ tanq;ᷓ ſeruoꝝ ad vños deuoluebãt᷑. QLatiũ.tij.ponit᷑ ꝓ Roma. Et vt dicũt hi⸗ ſtoꝛię Saturn e gręcia Jouẽ filiũ fugiẽs circa fines vbi nunc Roma eſt latuit et ab eius latebꝛa. latiũ eſt appellata. Vnde Aucanus in p̊. Gentib iuiſio latiũ pᷣbere cruoꝛẽ. Et latiũ põt ibi poni adiectiue.vt latiũ cruoꝛẽi.romanũ cruoꝛẽ. Iñ latialis. Sn Hᷣ le Mñ idẽ ĩ eodẽ Mercuſſit latiale atratus/eſt vox canũ. (caput. Aatria.trię,eſt ſeruitus:ꝗ ſoli deo debet ex/ hiberi ⁊ exhibet. Et eſt latria quędã virt½ cardinalis.⁊ reducit᷑ ad iuſticiã. Conſiſtit eniĩ latria ĩ eo ꝙ reddit᷑ deo qð ſibi debet᷑. I ꝓpter h̊ ad iuſticiã reducitnõ q̃ſi ſpecies ad genus·̊ ſicut virtus annexa ad pꝛinci⸗ pale. quę particpat modũ pꝛincipalis. atrienſis. 9. t. B ſe. qui latriã impendit. Latrina.nę.pe.p.eſt pꝛiuatus ſeceſſus ·ſcilʒ doaca quę latet in domo in loco pꝛiuato- vñ ⁊ pꝛiuata di. auteʒ ðĩ latrina q̃ſi latratus ani.qꝛ ibi anus latratetymolo/ gia ẽ. Sup illud aũt. 4. Reg x: Deſtru⸗ xerũt ędem Haal. fecerũt ꝓ ea latrinas. dicit magiſter in hiſtoꝛijs.i.ſubtraneos cuniculos ad mudandas vias vrbis. tro. tronis.coĩs ge.vĩa latus. Et dicũt᷑ latrones·latellites magnatũqͥ circũdant latera eoꝝqᷓi latrones. Item latro vꝛ vi / ſpilio q; ĩ ſiluis latet expoliat trãſeũtes. 7 tũc di a lateo.tes.Iñ latrociniũ.nij. Latrũculus.li.diminutiuũ.i.puus latro. Latumia.mię.eſt vinculũ:catenacarcer·u cuſtodia carceris. Jatus.lateris.n.t.eſt pars coꝛpoꝛis hnani Vyel alterius rei dĩ a lateo.tes.q; nobis iacẽtibo latetᷣ latus.ta.tũ.i.amplus.pa/ tulus.ſpacioſus a lato.taſ.Dñ.Eſt ãplus latus · eti latus eſt hoĩs pars. Eſtq; pon in.j. genitiuus. in eriſq; ſecundi. Zatuſculũ.li.imi.i.paruũ latus. Lauacrũ.cri.n.S.i.lotio·ablutio.Et coꝛ.pe. naturalit᷑ licʒ in vꝓſu poſitione poſſit eam ꝓducẽ. Onde Muroꝛa. Illud de lauacro gallica lingua tenet. Lauatio.onis.i.baptiſmꝰ.ablutio. Pnde Ecd.ʒ4? Qui baptiſat a moꝛtuo.⁊ iteꝝ tangit moꝛtuũ · quid ꝓficit lauatio eius? Laudabilis.9.t: hᷣ le.qͥ dignꝰ ẽ vt laudet᷑. Aaudũ· eſt ſententia arbitri. Lauerna.nę.eſt dea latronũ furu. Aaurus.ri.fę.gea h̊ laurus.rus.rui:a ̊ lau/ rea.reę.ꝗdã arboꝛ ꝗ nunqᷓ; viriditatẽ de/ ponit· q̃ſlaudus uł laudea/vñ a laus di q; olim cũ laudibo ea victoꝝ capita coꝛo/ nabãt᷑. Mñ laudea dicebat᷑· ̊ poſtea mu/ tata c..in. ra dẽ laurea: inde laureꝰ.rea reũ.i.de lauro exiſtẽs·vel ad lauꝑ ꝑtinẽs Et h laurea. reę.i. victoꝛia· vel coꝛona de lauro Iñ laureat.ta.tũ.i.laurea coꝛonat Itẽ a laurea vꝛ hoclaureu.rei. Iñ hᷣ lau⸗ reolũ.li. Laureũ etiã dꝛ remũeratio ꝗ cõ/ ſeqbat᷑ ex ludo.ꝓ q; laurea coꝛona victo/ res remunerabãt Laureolũ vo dĩ ludus ille. Et oicüt dã ꝙ ludus ille ẽ viſc' vel virga g ſupponit virge ⁊ ibi voluit᷑. Oñ Juunenalis. Laureoluʒz velox etiam bene lentulus exit · MUV Iaus.is.ſ.t.eſt ipſa virtus innitensquę etiã ſine celebꝛatione conſtat. Item laus cdaritas oꝛnamentuʒ· decus.gloꝛia nomẽ Itẽ laudatio eſt ipſa laudantis oꝛatio. Lauſans.i.laudãs.Lauſantes.i.laudãtes. Lauticia.ticię.⁊ H̊ͥ laucia.cię.i.epulaꝑ ma/ gnificẽtia. Mꝛopꝛie laucię vel lauticię oi/ cunt᷑ delitioſi delicati cibi vel mundicię Iñ lauticioſus.ſa.ũ.⁊ laucioſus.ſa.ſũ.i. delitioſus. Iñ lauticioſitas.tatis, G̊ lau/ cioſitas. tatis.i.delitioſitas. Lautus.ta.tũ.i.lauatus.ta.tum.ſiue lotus. 7 dicitur a lauo.uas.vel lauoꝛ.aris. Item lautus accipit᷑ actiue ſᷣm ꝙ eſt nomen ·⸗ tũc tãtũ valet laut quatũ ſe bene ꝓcurãs quaſi mũde ⁊ delitioſe ſe ꝓcurãas. OVnde Oꝛegoꝛi.Lautioꝛes cibos qñq; ſine cul/ a ſumim.i.cioſioꝛes · vel delicatioꝛes. açarus.interpꝛetat᷑ adiut.eo ꝙ a moꝛte a dño fuerit reſuſcitatus. A.ante E Lea. leę. vel leena.nę.oꝛ vxoꝛ leonis. Vñ Job. 4? Vox leenę ⁊ vẽtes catuloꝝ leo/ nu contriti ſunt. Lebes.betis.maſ.ge.paruus cacabus coqͥ/ nalis.⁊ facit actus ſingularis lebetẽ uł le/ beta. Inde ſumit᷑ hęc lebeta.tę. ꝓ eodem. ñ lebetas:inuenit᷑ in plurali numero in veteri teſtamẽto.ut patet Exo. 272 Et p/ ucit pent.gti. Pnde Euroꝛa. Pignos p̃ᷣſbyteros credo ſignare lebetas.Et nota ; ꝓpꝛie cacabus appellatur vas eneũ. Le/ bes vο vas lapideũ. Aebeus. oictus eſt Judas Jacobi. Qecca. cę eſt ꝓpꝛietas lingendi.⁊ vicit a lin⸗ go.gis. Iñ hęc leccacitas.tatis.⁊ hic lec- catoꝛ.oꝛis.⁊ hęc leccatrix.cis. Nam taliuʒ eſt lingere · Lechi.i.maxilla·ſicut habet᷑ Judidi5?ꝛ. Lechitus.ti.maſ.ge.vas eſtſalʒ ampulla de aurichalco · hm DHug. Pap. vᷣo dvicit: Lechitus in regnoꝝ libꝛo/ampulla olea/ ria. Et ꝓducit penł. Oñ in doctrinali dicit᷑ Et ꝓducunt᷑ lechitus hermaphꝛoditus ectica.cę.i.currus in q̃ defert lectus: dẽ a lectus.Mel eſt coꝛtina circa lectũ. vel etiã ipſe lectus di tũclectica·pm quoſdaʒa lectis herbis: eſt idẽ qð thoꝛ.ſᷣm Hug.. Hapias vo vicit:Lectica dicitur lectus imꝑatoꝝ. Et ꝓd.pe. Oñ Ouidiꝰ. Lecticã oñę viſſimulant᷑ abi. Itẽ Yſa. 66: In le⸗/ cucis ⁊ in mulis⁊ in carruq. Iñ lecticariꝰ. rij. qui vucit currũ· vel qui facit lectulos: vel q in lectulo iacẽs poꝛtat᷑.Et lecticaniꝰ. ria. rin. mobilit i eodẽ ſẽſu. uł qͥ ꝑtinet ad lecticãa ̊⁊ Hͥ lecticalisa h̊ le.i eodẽ ſenſu. Aectio. onis.ft. id quod legitur. . Lectiſterniũ.nij.i.lectus ſtratus. ſpatus. Bel locus in quo lectuli ſtemũt᷑i.pant᷑. Hel panni ⁊ ſtramẽta lectoꝝ. Nel loois in quo hoies ſedere ułiacere cõſueuerũt. ectuicula.e.dimi.i.parua lectio. Ect:. oꝛis.m.t.dicit᷑ a legẽdo.i.pcurrẽdo 7 HPñ⁊ nauis dicitur legerequicqͥd ꝑtran⸗ ſit· DHel a legedo.i.colligendo oĩa ꝗ legit quaſi collectoꝛ. Del a legendoii.figurarũ ſonos ꝓnũciãdo. Et viffert a participio quia nõ cõueniũt alicui ex eadem cauſa. DParticpiũ enim cõnenit alicui ex actu uł paſſiõeᷣ̊ nomẽ ꝓybale cõuẽit alicui nõ ex actu uł paſſioneᷣ ex frequẽtia uł aſſidui / tate vel induſtria.Pi eni aliqͥs lectoꝛvel quia ſcientia.vel etiaʒ ꝑiti habet legẽdi l quia aſſidue· vel quia frequent legit. Vnde ⁊ ab officio vicũt᷑ in eccleſia lecto/ res ·a legendo frequent ſicut pſalmiſtęa pſalmis canendis. ectoꝛius.ria.riũ.quod ꝑtinet ad legendi vel ad lectoꝛem. Lectrũ.tri: H̊ legiũ.gij ꝓ eodẽſcilʒ p pul⸗ Eitor dicunt a lego legis. . 1 ₰ ectus.ti.dicit᷑ a legendo·qꝛ antiqͥ ſolebãt legere in lectis.q⁊ circa lectulos habebãt pietes illitos cera · vt ſi aliqd dignu me/ moꝛia occurreretanimis eoꝝ ſtatim gra/ phio i illa cera illud deſignaret:ne poſſet tradẽ obliuioni. Inde lectulus.li.vimi. Et nota ꝙ exterioꝛ pars lecti vicit᷑ ſpõda interioꝛ pluteũ. Item lectus.ta. tũͥ. mobi⸗ liter declinat᷑ tuc ẽ ꝑticipiũ de legoꝛ.er: QIedo.ledonis.ę.ge.imar exũdatio ·ſicut malma eſt eiuſdem retractio. . Legatio.onis.ſ.t.i.miſſio⸗ dꝛ a legatus. Aegati.ti.eſt donatio quędã in teſtamẽto 4 a teſtatoꝛe relicta. Inſti.de lega.S.i.et.ff. ð lega.ij.l.legatũ.Et viffert a caduco:qð ſcilʒ cum filius deeſt cadit ſuꝑ nepotẽ vel aliũ de cognatione · ̊ legatum extraneo dimittit. Dñ Juuenalis. Legatũ oẽ ca/ pisnecnõ⁊ dulce caducũ. Iñ legatarius ⁊ hęc legataria · cui aliquid legatu eſt vel qui vel quę legatum accipit. egatus. ti.m. S.⁊ hęc legata.tę.i.miſſus. ſiue miſſa. vel nũcius:ſiue nucia.⁊ dicitur a lego. gas ꝓ mittere. Oñ. Aegat᷑ miſſus legatum moꝛte relictũ. Aegatus eſt ille cui certa patria vel ꝓuin/ cia cõmittit᷑ gubernãda. vt in.c.nouit.de appel. Hõt etiã dici legatus quicũq; ab aliqͥ ad aliquos eſt miſſus. lit᷑ legatos dicmꝰ eoſdẽ qͥs aduocatos uł patronos cauſaꝝ qͥ ĩ foꝛeſibo negocijs ſeminetibo· litigãtibo ſuũ ꝑbent patrociniũ.Et nõ ꝙ; ſũt tria genera legatoꝝ.uidã de latere oſi papę mittunturut cardinalesquos appellat fratres. Et tales poſſunt abloluẽ hoĩes ſuę ⁊ alterius ꝓuincię in ꝓuincia extraa ęquiꝑant᷑ pconſulibo.Clij ſunt nõ nuiegt AAm iprnne den A nerm Miianzi unl Dahriit Npeneſe taiulen Plaluſe Wegndi ihop oggin rlungn Gll dani. duatſpöce aünobe⸗ Vegole. Gnmdſn inicſana ud medRe id lgäckr utoudn ujniſis 1Woum, No.d wͤchin 4 Cnnnnmn atole nar Pbor⸗ de latere · b datiui. Illiſimplicit in lega⸗ tionẽ mittũtvt plati qui tm̃ abſoluũt p/ uinciales in ꝓuincia· nõ extra conſtitu/ tos. Et ęquiꝑantur pꝛęſidibo ꝓuinciaꝑ. Tertij ſũt natiui qͥ ſuaꝝ ecdeſiaꝝꝑ ſᷣtextu legatione fungunt᷑ vt archiepũs cantua/ rienſis · de quo in. c.j. de offi. dele. no. li. vj. Et ſunt quattuoꝛ. ſcilʒ archiepũs Eboꝛa⸗/ cenſis· Cantuariẽſis Remenſis.? Diſanꝰ vt no.in al.c.i.eo.ti.li.vj. „ Legatus ꝓconſulis · eſt cni pconſul poſtq; ₰ puĩciã eſt ingreſſus mãdat iuriſdictionẽę detminatã ⁊aſſignatãaut qñq; in itinẽ moꝛã paſſus vel neceſſariã trahens. vt in l. aliquando. de offi pconſul.⁊ lega. Legia. gie peſt parna nauis. dia lego gis. eo ꝙ legat.i. pcurrat ꝑtranſeat aqs. Legibilis.9.t.⁊ hoc le.aptus ad legendũ. S⸗ — Legifer.ra.ru.ilegẽ dans vel ferens. Aegio. onis.ᷣ fę. ge. dẽ a lego. gis. q; lege/ . „ bat i.eligebant qͥ deberẽt eſſe de legione. VBel vicit a lex legis · qꝛ lege in caſtris ſe habebãt · vel lege in legione diſpoſiti eraͤt Pꝛopꝛie qͥdẽ lingua macedonuʒ didtur phalanx vel phalanga: Galloßꝑ caterua⸗ noſtra legio. Et ſunt in legione ſex milia ſexcenti ſexagintaſex homies. In coboꝛte quĩgenti.ꝗn manipulo.·d ucenti. In cen⸗ turia centu. In turma uł ala triginta. Vʒ turmaeſt peditũ. IEla militũ.In decania decem bm Mugj. Legionarius.ria.riũ.de legione exiſtẽs · ul QLegiſtia.ſtę. coĩs ge. qui docet legẽ · vel qui ad legionem ꝑtinens. vacat legibus. egitimꝰ. ma. mũi.bonus ſm legẽ habit vel factus. coꝛ.aſipent. Oñ Ouidius de arte. Legitimuʒ finẽ flãma virilis babet. Legumen. nis. or a lego. gis.q; legiticol · ligit manu. HPñ legumẽ. q̃ſi lectů manu dr.ẽ etymologia. Del legumẽa legẽdo i eligendo Deteres enim queq; melioꝛa erant .· ſcilʒ fabam piſam.⁊ leuticulã lege/ bant. i. eligebant. Del qꝛ melioꝛa eligunt ꝓ ſemine ꝓducit pʒernt. Aeguminariusrij.⁊ hecleguminaria.rię.qᷓ xel quę cuſtodit vel vendit legumina. Et adiectiue leguminariꝰ. ria. riu. q fit de le, gumine . vel qð ꝑtinet ad legumen. Lelex.lelegis.ↄ.t.quidã pplłs eſt qui pꝛimo dicebat lex legis· poſtea cauſa vifferẽtie ammnali eſt ſyllaba. Iñ lelegigia. giũ. ema vel lemos grece · latine dvꝛ voꝛago. Aemanus.ni,quidã fluuius in alemania. Lembus.bi.malſ.ge.i.parua nauicula.⁊ dĩ alego. gis. Iñ lebulus.li.dimi. Iclio noĩe dĩ linter.i.carabus:qua naue in fluuijs et paludibus vtuntur. Leminas · in libya tradunt trũcos ſine ca/ pite naſcia os ⁊ oculos habere in pectoꝛe Ita dicit ꝗAſidoꝛus.xj? etymologiaꝝ. TLemur.lemuris.mal.ge.fuit frat᷑ Ahomuli Vñ lemur ·q̃ſi remur. Lemures dictęſunt ꝓpꝛie fantaſticę apparitiões ⁊ noctumę ꝗ apparebãt Rhbomulo poſt moꝛtẽ Abemi quuẽ interfecerat · vel interſici fecerat. Et iõ dicti ſunt lemures quaſi remures. Quę/ libet tñ fantaſtice aparitiões noctumne icũt᷑ lemures. Oñ Dꝛati epi.Nocknos lemures poꝛtẽtaq; theſalaride. ena. nę.i.leccatrix vel conſiliatrix ſtupꝛi. Qena etiã iucnit p quodaʒ genere pallij. Vñ Perſius.Cui circa humeros hyacin/ thina lena. W Lendex.cis.fę.ge.i.tarmus· vᷣmis in lardo Lendiculus.li.dimi.i.paruus lens. Lendoſus.ſa.ſũ.lendibus plenus.⁊ dicit᷑ a lens. lendis. Aeneus.nei.mal.ge.i.bacchus.⁊ dicit᷑ a le/ nio.nis.qꝛ leniat curas · vel q; ſit lenis ad poꝛtanduũ. DNel leneus alenoy· qð eſt lac vel cuppa in quẽ wel in quã vinũ decurrit expꝛeſſũ.Et etiã bacchus vicit᷑ ꝓpducere lacũ:inde leneus.nea.neũ.i.bacchicus. Lenimen.inis.i.lenimentũ. Lenipes.pedis.oĩs ge.i.lenes habẽs pedeſ ⁊coꝛ.penulł.tam noĩatiui q; genitiui. Leno.nonis.mal.ge.eſt qui pᷣcũ ꝓ ↄpato ſtupꝛo accipit · vel oãnataʒ de adulterio Ouxit vel qui eam adulterio ſubijcit. vel adulterũ ſe facit· vel quęſtũ de adulterio vxoꝛis accipit.vel qͥ mancipia queſtiaria habet · ſclʒ qui tabernę vel alicui negocia/ tioni ꝓponit meretrices vt plus lucretur. Et h eſt infamis · vel qui vxoꝛẽ deßhenſaʒ in adulterio ĩ matrimonio retinuit.vt. C. ad.l.iuliã. de adul.l. crimen lenocinij. Lens.dis.ſę.ge.eſt fetus ſextupedis. Sed lens. tis. eſt quodda genus legumĩs. ODñ quidã. Qens lendis capiti:lens lentis cõ/ uenit oꝛi. Item alius. ¶ens moꝛdet per. o moꝛdet ſi capiat.t. Itẽ. Lens aĩal lendis. lens pꝛo legumine lentis. Aẽticula lę.oimi/quoddã legumẽ igẽqc lens lentis. Item lenticula pua ⁊ rotũda macula in came ad ſimilitudinẽlentj. Iñ lenticuloſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ lenticulis.Et in his ſigẽtionibus lenticula dvꝛg lens lentis. Item lenticula dicit᷑ vasoleariũ ex auro ⁊argento ꝓpꝛie.⁊ tunc dꝛ aliniendoquia reges ⁊ ſacerdotes inde liniebant᷑ inun / gebantur. „. ₰ Aentigo. ginis ft.i· veſtigiũ guulaꝑ macu⸗ larũ in coꝛpoꝛe · ſcil lenticula pd.ti. Pñ quidã. Eſt bona lens comedi.nõ lentigo faciei. Iñ lẽtiginoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ lẽtigĩe. Aentiſc.ſci.ę.ge.quędã arboꝛ icta a lent q; cuſpis eiꝰ lenta ſit.i.mollis ⁊ flexibilis. Lentos gręce · dĩ plenus vel plenitudo la⸗ tine. Et hinc ↄponũt᷑ deſinentia in lentus vt vinolentusſomnolentus. Lentus. ta.tũ.i.fſexibilis.vt lenta ſalix. Et lentꝰ.i.ocioſus.Et lentus.i.piger⁊ tarduſ Et lentus.i. mollisnõ foꝛtis.vt arcꝰ lentꝰ Et lentus.i.nõ bene ſiccꝰ. vt Frumẽtũ eſt lentũ cũ nõ ſit bene ſiccũ. e aũt quidaʒ dicũt lentus.i.plenus ꝓpter hęc cõpoſita vinolent.ſomnolentus: ſimilia· friuolũ eſt. Muq; eni lentus iuenit᷑ in tali ſigtiõe nec pdicta noĩa cõponũt᷑ a lentus.ſ a len- tos gręco qð ſigt plenitudinẽ· pm Mug. PHapias vicit: Lentus.itardusſegnis. inefficax languidus/ocioſus. enulus.li.diminutiuũ.i.paruus leno. Nenũculus.li.diminutiuu.i.paruus leno. Leo. a leon abiecta.n. dicimus nos latini h leo. dnis. Et vt viẽ Iſidoꝛꝰiꝛe etymolo. Leo grece · iterptat rex latine· eo e ſit n⸗ ceps oĩuʒ beſtiarũ. Dirtus eoꝝ in pectoꝛe eſt. Firmitas in capite. Cũ doꝛmiũt vigi⸗/ lãt oculi.Cũ ambulãt cauda ſua cooꝑiũt Veſtigia ſua ne eos venatoꝛ inueniat.Cũ genuerint catulos· tribus diebo tribus noctibo catulus doꝛmire fert᷑.tunc deinde patris rugitu vel fremitu veluti tremefa/ ctus cubilis locus ſuſcitare dr catulũ doꝛ/ mientẽ. Circa hoĩes enĩ eoꝝ natura eſt· vt niſi leſi nequeãt iraſci. Patet eni eoꝝꝑ mi/ ſericoꝛdia exẽplis aſſiduis. Pꝛoſtraij enĩ pParcũt.captiuoſ obuioſrepatriare ꝑmit/ tũt · hoĩeʒ nõ niſi in magna fame intimũt. Leuchꝛyſis.m. t. gẽma ẽ coloꝛe aureo.vena candida interueniẽte.⁊ dicit a leucos.qð eſt album. chꝛyſos:quod eſt aurum. Leoninus.na.nũ.pe.pꝛo.i.res leonis:nład leonem pertinegns. Leontophonus.phoni.fę.ge. eſt quędam beſtia modica.⁊ dꝛ a leon· qð eſt leoqꝛ ſi capiat᷑ ⁊ exurata eius cinere cames aſpſe Fonat ꝑ vias.leones necãt ſi quãtulũcũq; Eexrillis ſumpſerint. Aeopardus.leoꝑdi.maſ.geq& regulanius clinaret᷑. Et naſet᷑ leoꝑdus ex adulterio leenę ⁊ pardi.vel pardę⁊ leonis. Et binc leoparda.vę.bᷣm Hugj. Zeos apud gręcos eqͥuocũ eſt. eos i.płs Et leos.i.pnceps vel rex DHñ greci dicuůt leon qddã aial.q; pnceps ſit oiuʒ beſtiaꝑꝝ. epidus. da. vũ. i. ſale ſapietię conditus. ſuauis· curialis· mollis: dulcis. Iñ lepidi⸗ tas. tatis.⁊ lepidulus.vula.vulum.i.ali- quãtulũ lepidus. Et hęclepida.vęi.an/ tiquoꝛũ patrũ imago.Et greciſmus facit vifferentiã inter lepidus⁊ facet. Vnde. Sʒ verbis lepidus aliqͥs factiſq; facetꝰ. epos.oꝛis.maſ.ge.eſt dulcedo ⁊ ſuauitas in verbis dicit᷑ a lepusqꝛ lexoꝛina caro ſuauis eſt.⁊ ꝓducit penłgti.̊ lepus.oꝛis. eam coꝛ. Dñ. Gilua tenet lexoꝛe ſapiẽtis lingua lexoꝛẽ. Lepos etiam interßtat vr⸗ banitas.⁊ fit qñ vnus vel ad vnuʒ fit lo/ cutio pluralit vt Moſtis bone ꝑſul. epꝛa.pꝛę.ẽ aſperitas:cutis ſquamoſa ciũ pꝛuritu:? dẽ a lepida herba au ẽ ſimilis in aſperitate? in ſquamoſitate. Iñ lepꝛoſus. epus. oꝛis. maſ.ge.eſt aĩal timidn dicit᷑ a leuis ⁊ pes·q̃ſi leuis pes:.qꝛ leues habet pedes ⁊ velocit currit. Iñ lepoꝛinꝰ.na.nũ. pe.pdu.⁊ lepoꝛius.ria.riũ.pe.coꝛ. Itẽ hec lepoꝛia.rię.dꝛ quędã vitis:quę cito tendit ad maturitatem. Lepuſculus.li.dimi.i.paruus lepus. Dñ KKo o⸗ Aepuſeulus plebs inualida. Aęſibilis.ↄ.t.⁊ hᷣ le.idem qdð lędibilis. Veſio.onis.i.lęſura. Aelſus.ſa.ſũ.i.afflictus:offenſus. Agtalis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.moꝛtalis. gtamen. inis.n.t.i.fimus/ſic dictus · eo ꝙ ſuo nutrimento lęta reddat gramina. Letania.nię.i.rogatio vel iuocatio.⁊ ꝓpꝛie ꝓ moꝛtuis facta.⁊ da lętũ.ti.ſᷣm Mug. Papias vyo vicit: Aetanię grece · latine oicunt᷑ rogatiões quę inducũt ꝓpter ro/ gandum deum ? impetrandũ. Lethargus.gi. maſ.ge. moꝛbus obliuionẽ afferens ſomnũ.⁊ dꝛ a lethe · qð interp/ tatur obliuio. Onde in Boetiophiloſo⸗ phia inquit. Letharguʒ patit· ſcilʒ cõem moꝛbũ illuſaꝑ metin. Inñ lethargicus.ca cũ.pe. coꝛ.i.obliuioſus.vel qͥ lethargũ pa/ titur. Et hec letargia. gię. penl.acuta:ipſa obliuionis infirmitas.ſciliʒ oppꝛeſſio ce/ rebꝛi cum obliuione ⁊ ſomno iugi. Lętatus ta.ti.i.moꝛtuus vel moꝛtiſicatus. 7 dꝛa lętũ.lti. Oñ Ouidius meta. Quo ſuulin ſchlep tenül püi ſitmihr ſcutlc lettrtr ern ſnu cbluuone ſufnp ſſennls⸗ nisp Cluone n lu ſettesl ſtatuse lethes 1dibl yur. vnne. Ganno 0 ſcsg Uuuſned g⸗ necisr Bemed Andlen D Bigni iiga onei aſin almni diln di mſingin er⸗ Du lqz fiee an Nüchien Ni, vnfl⸗ ri hunphecj iinlisn fiepols. nirdiat ewbiet Nni, ahr manw glyu N 8 Ns NM. Ng n unr pterlo⸗ ciuon⸗ nopo ſatin. huges u ſ u Aethe. ches.i. palus infernalis⸗ dia leo.les Lethes.fę.ge.quędãa arboꝛ cui ſimul ĩtrauit lętata quoq; coꝛpa vidit. Et ſcribit᷑ ꝑ oe diphthongũ ·ſicut lętũ. Inue nit᷑ etiã letatus.ta.tũ.a letoꝛ.letarn.partici/ piũ. Oñ in pᷣs. Letatus ſuʒ in his ꝗ dicta ſũt mihi. Et tũc ſcribit ꝑ ae viphthongũ ſicut lętoꝛ.aris. q; delet memoꝛiã Mñ interptat᷑ obliuio q; ex quo aĩę bibũt de aqua illius patiũt obliuionẽ peccatoꝝ· ſm poetas · vel futu⸗ roꝛũ ·m ph̊os. Inde letheus.thea.theũ.i. infernalis:vel ꝑtinẽs ad lethem· vel obli/ uioſus. Oñ ⁊lethea papauera dicimꝰ.q obliuionẽ mandentibo conferũt. Et acuit pent.· Dñ Lucanus in.? meta.Mõ letheę cõiunx obliuio npę. arboꝛ cuius ſuccus gu⸗ ſtatus confert obliuionẽ.⁊ vĩ a lethe. Itẽ lethes cõponit᷑ cũ phaginqð ẽ comedere 7 dĩ h̊ lethophagꝰ.gi.fructus illiꝰ arboꝛis q valet ad irritandũ amoꝛẽ. Dñ Ouidiꝰ de reme. Illo letophagosillo ſerenos in antro Eſſe puta ⁊c. Vel legit᷑ ibi leto⸗/ hagos ꝑ oe diphthongũ in pᷣma ſylla⸗ ba:ſine.h.in ſecunda ſyllaba. Eſt aut le⸗ tophagus vermis coꝛpoꝛa moꝛtuoꝝ co-/ medẽs: dĩ a lętũ.ti.qð ẽ moꝛsa phagin. quod eſt comedere. »„* — lętũ.⁊ fero.Del letifer.ra.rũ.i.ferẽs lęticiã ⁊ dicit᷑ a letus vel lęticia.⁊ fero.fers. ALctü.ti.i moꝛs.⁊ ſcribit ꝑ oea di aleo.les. qð ĩ ſimplid nõ ẽ in vſu. leen res ipſa a delet vitã. DHñ quidã. Ninque metum leti nam ſtultũ eſt tempoꝛe omni. Letus.ta.tũ.ꝑ ae ſcribit᷑i.hilaris·gaudens 7 dẽ a latus qꝛ lataʒ ⁊ extẽſam habet faciẽ Solẽt eni leti faciẽ diſtendere:ecõtra tri ſtes coꝛrugare. Itẽ a letꝰ.ti.addita.cia.fit leticia.cięquaſi laticia.Et eſt leticia vult gaudiuʒ mentis.exultatio vᷣo verboꝛũ ⁊z- tamlętus.i.valde lętus. mẽbꝛoꝛu. Itẽ lenene ꝑletus · q;letꝰ. ge Leua.uę fę. ge.i.ſiniſtra.⁊ dĩ a leuo.as.q; aptioꝛ eſt ad leuandn poꝛtandũ aliquid Ipſa enĩ poꝛtat cypeum ⁊ enſem ⁊ cętera vt dextra expeditioꝛ ſit ad agendu. Inde leuꝰ.ua.uũ.i.ſiniſter:ułmalus:uł ꝑuerſus. 6⁶% natur aliquid. Leuatoꝛiũ.rij.locus in quo leuat᷑ vel pla/ Leucos gręci dicunt albũ. Zeucothoe. leucothoes fę. gen.i. alba dea. ſcilicʒ auroꝛa·vel ino mater poꝛtuũ.⁊ dꝛa leucos.qð eſt albũ theos de bᷣm Hug. NLeuis..ta H Papias etiã dicit:eucothoe vel leuco/ thea.i.alba dea. quę eſt auroꝛa. Aeuca.cę.f.p.finit paſſibo mille qngentis. Leucas galli vocat. Greęci ſtadia:nos mi/ liaria·bm Papiam. Aeui:interpᷣtat᷑ additus: vel aſſumptus. Aeuialeuięquędã mẽſura terręꝗ quigẽtis paſſibus finitur: dicit᷑ a leuo.as. Jeniatbameſt ſerpens toꝛtuoſus in aquis. ſcilʒ diabolus in mundoq in huius ſęculi mari volubili verſat᷑ aſtutia.⁊ interptat additamentũ eoꝑ. quoꝛũ ſcilʒ niſi hoĩuʒ · quibus in paradiſo ſemel culpã puarica/ tionis intulit.⁊ hãc vſq; ad ęternã moꝛtẽ qtidie peſſimis ſuggeſtionibextẽditqbo dum reatũ fęnoꝛe peccati multiplicat · pe/ nas ꝓculdubio ſine ceſſatione coaceruat. Leuidenſis.maſ.ge.quędã veſtis dicta·qꝛ charo filo ⁊ leuiter denſata ſit.⁊ videt᷑ cõ/ poni a leuis ꝓ nõ ponderoſo.⁊ denſus. Leuiga.gę.inſtrumentũ leuigandi:qð etiã cõplanatoꝛiũ dicitur. Leuipes. dis.oĩs ge.pe.coꝛ.i.leues habens pedes·ſcilicʒ planos ⁊ agiles. Leuir leuiri.maſ.ge.i.cognatus·ſcilʒ mariti xel vxoꝛis ·quaſi leuus vir. 5ue. habet ouo ſigta. Leue enĩ i.agile ⁊ nõ ponderoſũ.Et leue.i.planuʒ: ſcilʒ qð pilis ⁊ aſperitate caret.Et ſᷣm hoc etiã eſt differentia in tẽpoꝛe.Oñ quidaʒ. Pꝛo plano leuis p leuitate lenis. LZeuita.tę.pe.pꝛo.i.diaconꝰ.⁊ dicit᷑a eui filio Jacob. De leui enĩ leuitę exoꝛti ſunt a quibus in tẽplo dei myſtici ſaccamenti miniſteria explebãt᷑. Mi grece diacones latine miniſtri dicũt᷑q ſicut in ſacerdote cõſecratio ·ita in diacono miſterij viſpen/ ſatio habetur. Iñ leuiticus.ca.cuũ.pe.coꝛ. res leuitęuł ꝑtinẽs ad leuitã.Dñ quidaʒ liber appellat᷑ Leuiticus.ci.eo ꝙ leuitarũ miniſteria: viũſitates victimaꝝtotuſq; in eo oꝛdo leuiticus annotet᷑. Zeuitiſſa.ſe.i. vxoꝛ leuite · vel ꝗ habet illud officium. Leuitonariũ.narij.i.collobiũ lineũ ſine ma nicis.i.dalmatica·quali ęgyptij monachi vtunt. Hoc leuitę olim vtebant. Leunculus.li.diminutiuũ.i.paruusleo. Lex leg.t.ẽ ius ſcriptũ ·aſciſcens honeſtũ- pꝓhibẽs griũ. Ołlexẽ ſcriptuꝓpło ꝓmul/ gatũ · magiſtrato ꝗrẽte.⁊ pplo reſpõdẽte. Solebat enimgr̃cauitatᷣ cuʒ aliquã legẽ vellet ↄſtituẽ · aſcẽdere pulpitũ in media contione ꝗrere a populo ſi vellet illud „ õ ratuʒ eſſe accepta reſponſione a populo veinceps p lege babebat. Itẽ lex eſt con / ſtitutio ꝓpłi qua maioꝛes natu ſimul cim plebibo aliqͥd ſanxerũt· ſᷣm Iſidoꝝ.li.v. ⁊ dil.j.lex eſt. Et vicit glo.ꝙ olim ꝓplus ſtatuit leges. Sed hodie tranſtulit hanc poteſtatẽ in imꝑatoꝛẽ. Inſti.de iu.na.gẽ. ⁊aui.S.ſed quod pꝛincipi. Qex aquilia loquit᷑ ĩ eo caſu cũ quis culpa ſua alicui dãnũ dederit.veluti equũ ·ſeruũ uł aliud aĩal occiderituł vulnerauerit ſeu veſtẽ ſuã ſciderit · aut in illis rebb damnũ dederit·talis tenet᷑ ad damnũ reſtituẽdũ ſiue pecus tradere in extimatione. Lex cõmiſſaria:ꝓpe nõ ẽ lex neq; ſenatuſ/ conſultũſed potius pactũ. Et habet locũ cũ ita venditoꝛ cõuenit cũ emptoꝛe vt ſi nõ fuerit ſolutũ pᷣciũ totũ ul pars cũ qdãa poꝛtio ſtatim ſoluta eſt. vt in tali die vel tẽpoꝛe ſit res iempta vel inendita ſi dictũ ſit vt redeat poſſeſſio uł dominiũ ad ven/ itoꝛẽ.Cale aũt pactũ nõ habet locuʒ in pigneribus:ſ̊ in emptionibo. vt. ff. de le. cõmil.l.vlt.et.l.ſi.fundus. Lex coꝛnelia de falſis pęnã irrogat his qui falſum teſtimoniũ vixerũt. vel falſum te- ſtamẽtũ uł aliud qdðlibet iſtr̃m ſcripſerũt aut ſigillauerüt·aut alias falſũ cõmiſeruũt · puta in moneta vel mẽſura. Et dꝛ coꝛne/ lia a Coꝛnelio inuentoꝛe.Dicit᷑ etiã teſta/ mentaria. Aex coꝛnelia de ſiccarijs· loquit᷑ de his qui hoĩem dolo malo interficiũt · ſcilʒ telo vel iactu furtiuo.⁊ hmõi. Del etiã d lex coꝛ/ nelia de veneficijs a veneno · puta qñ qͥs aliũ interficit veneno aut magicis ſuſuri vel incantationibus/vel qꝛ mala medica/ menta publice vendidit. Lex ouodeci tabulaꝝfuit oꝛigo totiꝰiuris ciuiliſ.ᷣm glo. Inſti.de.iu.na.gen..ciui.S exnõ ſcripto.i.v.oꝛigo.ff.de oꝛigi.iur.l.ij. §.i. Et vꝛ lex ſcripta i xij.tabulis:q̃ꝝ decẽ a ciuitatibo atheniẽſin ⁊ lacedemonioꝝ a decẽ viris fuerũt allatę.Et duę ad illaruʒ declarationẽ per eoſdẽdecẽ viros poſtea additę.vt dicit glo.in.vᷣ. decem viros.S. deinde.c. Moyſes. diſ. vij. Nex falcidia. diſ.ij.c. quedã.in fi phibet ne quis in teſtamẽto plus extraneis legare Poſſit q;vt quarta pars ſit heredibꝰ oata Dicit᷑ aũt falcidia a Falcidio tribuno au toꝛe. Oel ſᷣm Io. oicta eſt a fabꝛi falce i. oiminutione.quia iã in pᷣmo ſingularibo relictis reſecat legatisvt falce reſecantur Aex fauia de plagiarijs · eos pſequitur qui liberos aut ſuos ułfilios alienoſab vrbe vel de vna ꝓuitia ad aliã ſubducũt eos vendunt fraudulent inſcijs oñis ⁊ patri⸗ bus ſuis. vt.ff.ad.l.fa. de pla.l.i et. l.. lege. Zex fuſia alias ſuſia vel ſuffia canina:nõ ꝑ/ mit ebat in teſtamento manumiſſiones fieri niſi vſq; ad certuʒ modũ vel numeꝝ ſeruoꝑ·liq; inter viuos ſit. Sʒ hodie iſta ſublata ẽ.⁊ multomagis hoc liceret in vl/ tima voluntate. Et dꝛ canina foꝛte a q̃dã inducta qui canis vocabatur. . Lex heliaſcentia deditioꝝ· eſt de lata liber tate· de qua Inſti.qui⁊ qui.mo.mãumit. non poſ. S. eadeʒ lege heliaſcentia · qᷓ oño minoꝛi viginti annis nõ aliter manumit/ tere ꝑmittitqᷓ; ſi vindicta.i.virga ſtoꝛis apud conſiliũ.i.apud locũ cõſilij ſuꝑ hoc iuſta cauſa manumiſſionis appꝛobata fue rint manumiſſi.vt ibidẽ tex inquit. Lex iulia de adulterijs ⁊ ſtupꝛo ꝑpſequitur adulteros eos qui ſine vi virginesvi/ duas aut honeſtas aut honeſte viuentes coꝛrũpũtaut violãt.Et non ſolũ temera/ tores aliaꝝ nuptiarũ:gladio punitᷣ etiã eos qui cũ maſculis nefandã libidinẽ ex/ ercere audẽt ſiue nõ verent.nſti.de pu/ bli.iudi.S.item lex iulia.de adulteriiss. Lex iulia de ambitupunit eos qͥ ꝑ ambituũ ſeu ambitionẽ muneribo datis ad hono/ res:ad officia publica accedunt ſeu ſucce/ vũt · de quo Inſti. de publi. iudi.in. S. ſũt pꝛeterea · in glo. „ Lex iulia leſe mai niſi ꝑ pꝛincipẽ diſpenſet cum eis. “””’ Ler iulia repetundaꝑloquitde his plectẽ/ dis qui tẽpoꝛe admiſtrationis aliqd ac/ ceperint vt iudicarẽt vel nõ iudicarent uł aliquẽ in vincula deicerent velnon. Lex iulia de reſiduis:punit eos qui officii publicũ aut adminiſtrationẽ habuerunt ⁊tempoꝛe admiſtrationis ſuę publicã pe/ cuniã quã acceperũt in qdcũq; negocuʒ erogandã retinuerũt nõ erogauerũt· u qui rẽpublicã quã acceperũt tradendin coĩ ęrario nõ repoſuerũt ibidẽ ſed penes ſe furtiue ⁊ doloſe retinuerunt.vt.ff. ad.l. iul. pec.l. ij.et. l.ij. S.kleegee. xiulia de vi publica punit eos qᷓ viʒ cũ eſtatis eos punit qui in pꝛincipẽ·aut in rem publicaʒ aliquid cõ/ mittunt machinant.Et eſt contra tales ſtatuta pęna capitalis. Item ꝙ vſq; ad quartã ꝓgeniẽ non ſuccedunt nati ab eis nunn hliale anng 1 5 mnſon Nnne Cleenn, Nlergg Khrlben Wrn, Pnit , vglun eynnantes ütenen, unbeni t r ce nght * ida Lonmntel N. Ggitkn inpibli 7 armis fecerũt vel intulerũt. Et ẽ pena de⸗ poꝛtationũ.vt Inſti.de pub.iudi.S.item lex iulia. Lex iulia de vi pᷣuata punit eos qͥ ſine ar/⸗ mis inferũt in publicatione ttie partj bo/ noꝝ.Si aũt vi rapt virginis:viduę· vel ſanctimõtialis/aut alias fiatfacicteſa opẽ flagitio dãtes·pęna capitj puniũt᷑. Inſti. de pub. iudi.S.itẽ lex iulia · de vi pꝛiuata. Lex iulia noꝛbana loqᷣt᷑ de latina libertate vt Inſti. de liber. . libertinog autt. Lex iulia de anona · ↄpetit cõtra illũ qͥ facit uł/ pcurat ãnonã fieri charioꝛẽ·q; ĩ ̊ ledit reſpublica.vt.ff. ad.l.iul.de ãno.l.ij. Lex iulia peculat᷑ cõpetit ↄtra illos qͥ pecu/ niã vel republicã · vel ſacrã · vel religioſaʒ furãtur. vt Inſi.de pub. iudi.S.lex iulia. Lex iulia miſtellia alias viſtellia habet lo⸗/ c quando maritus relinquit vxoꝛi in te/ ſtamẽto aliqͥd ſub certa cõditiõe ſi alteri nõ nupſerit cõditione nõ ſeruata · nõ te/ netur heres dare relictũ ꝑ iſtam legem. Lex oꝛtenſia lata.i.facta ⁊ a rege nomẽ ſoꝛ⸗ tita ẽqͥ eã ſtatuit⁊ fecit·ꝗᷓ ↄcoꝛdauit inter plebẽ pplm ⁊ pꝛincipẽ q̃ cõſtituit᷑ vt nõ minaut pluſ valet plebiſcita q;ᷓ lex pplłi S q̃ InitjSð iu na.gẽ:⁊ciui.S.ᷣꝛ plebiſcita Lex papia patrũ cõtinet pᷣmia ꝓ ſuſcipiẽ/ dis liberis. Et dĩ a Papio autoꝛe alias papiniana a Papiniano autoꝛe.vide de hoc Inſti.ꝑ quasꝑſo.no·ius acqui.in.S. ſanatum eteni. Lex pompeia de patricidijsalias panici / dijs:punit eos qͥ patri·aut matri:aut auo pꝛoauo.aut alteri de conſanguineis · aut arentibus ſuis moꝛtẽ infligunt. . r pli antomaſtici· dꝛ lex ꝑ excellentiiã. Lex publiciana dicta eſt a publicano pꝛę/ toꝛe anteer. Zex rodia de iactu ſbuenit bis quoꝑ mer/ ces cauſa coĩs periculi euitandi eiectę ſunt ꝓpt᷑ iactũ nauis ſalua facta eſt. Nuibus datur actio cõtra magiſtrũ nauis: ułeos quoꝝ merces ſũt ſaluę. Et dicit᷑ rodia ab inſula rodo· alias rodiſis · in qua antiqt plurimũ fuit vſus mercato. Lex ſatymeſt que de plunbus ſimul lod? rebꝰ. victa ſic a copia reꝝ: q̃i a ſaturitate Lex attilia loquit᷑ de cõmiſſione tutelę in puintijs pꝛo pᷣſidibꝰ eaꝑ Romęſcario vrbani ⁊ maioꝛi parte tribunoꝛũ plebis. de quo Inſti. de attilia.etu. Zex vitellia loquit᷑de liberto appetẽte ea ꝗ ingenuis tm̃ cõpetũt · puta honoꝛes ⁊ di⸗ gnitates · aſſerendo ſe ingenuũ eſſe. Aex viarũ · dꝛ ſolitaria excellentia. Lex municipalis · dr quã aliq̃ cuitas con/ ſtituit ſibi.⁊ eſt ius auile. Inſti.de iu.na· gen: ciui.S.i.in tex: in glo. Lex canonica appellat᷑ viuina.c.nimis.de iureiur.et.c.i.de iura·calũ.Et lex ciuilis diꝛ lex humana.c.ij. S pſcrip.li.vi. Põt tamẽæ ius canonicuʒ vici lex humana:q ſunt in eo multa ab hoĩbus ſtatuta · licet reſpectu alioꝛũ iuriũ ciuiliũ dicat᷑ lex diuina. Si/ militer lex ciuilis·põt dici diuina aliquo reſpectu·imo ſacra dꝛ.⁊ per ipſam qͥs reli/ gioſus efficit. ut. C. de legi cõſti. l. leges. Lexis · interpꝛetat᷑ pauſatio vel ſermo. Et ide barbarolexis· pm Hug. Daß. vo dic Lexis gręce latine locutio.i.quęelibet ſyl/ laba vel vox quę ſcribi debet vel pot. A. gnte ꝗ Lia · interpꝛetat᷑ laboꝛioſa. Dticq; fuit labo/ rioſa in generãdo. Plures eni doloꝛes qᷓ; Kachel fęcunditate pariendi ꝑpeſſa vel experta eſt. Aibamen.inis.neu.ge.i.ſacrificũ vel cibus 7 dĩa libo.as.⁊ ꝓduc̃.ba. Et ſcias ꝙ ſicut dꝛ in hiſtoꝛijs in pꝛincipio Leuittriplex eon ꝗ offerebant᷑ occumit oiſcretio. Aut eni erat oblatio de aĩalibus· et ſacrificiuʒ vicebat᷑· nec ante octauũ diẽ natiuitatis põterat offerri·nec eadẽ die mater ⁊ fęt eiꝰ. Tut de ſicca matia · ut de ſimila pane. thure ꝓpe dicebat᷑ oblatio. Tut de liqͥ/ vis.vt de vino ⁊ oleo ·qð ꝓpꝛie libamen vVel libatio dicebatur.licʒ his nominibꝰ ſcriptura qñq; indifferent᷑ vtat᷑. Itẽ alibi oi libamẽ? libamẽtũ erat ſimila oleo glu tinata.⁊ vinũ/ꝗ cũ hoſtia adolebãt᷑.vt q̃ſi vinũ ⁊ panis ⁊ caro vño offeran-. Iibanus.bani.mal.ge.mõs pheęnicũ altiſ/ ſimus. dictus ſic ꝓpt᷑ thus qð ibi colligit vnge ſit libatio·bᷣm Hug. Del vt Papß. dicit: Libanꝰ eſt phęnicuʒ mons ·in quo cedri ſunt altiſſimę. ERlter libanꝰ eſt mõos arabię· vbi colligit thus. Sʒ h̊ liban ar⸗ boꝛ ẽ arabię ĩmẽſa atq; ramoſa ſuccũ aro/ maticũ fũdẽs.Et dꝛ ppᷣe h libanꝰp mõte H̊ libanꝰ ꝓ arboꝛe·hoc libanũ ꝓ thure. Me aũt oꝛ Ecq.242 Quaſiliban nõ inciſus ĩ maſ.ge.autoꝛitati aſcribimꝰ. Itẽ libanꝰ ponit p tẽplo Jſaię.ʒ? Confuſus ẽ libanꝰ 7 obſurduit.vbi dicit glo. Cõfuſus eſt li⸗ ban.i.templũ.⁊ obſurduitne ibi audiãt᷑ pꝛeces a oño · ſicut ante. Libaſius ·ſij.mal.ge.i.bacchꝰa dãa lilo.as. Aibatoꝛiu.rij.locus vbi ſacriſicat᷑. Aibat.ta.tu.i.ſacrificatus:ułparũꝑ degu/ ſtatus. Et ↄponit illibatta. tu.i·nõ tact. Aibella. le..parua libꝛꝛa. Libellulus.li.dimi.i.paruus libellus. Aibellus.li.pluribo modis accipit᷑pᷣ ẽ par nus liber vel codicillusvel cedula in qua actoꝛ cauſam ⁊ actionẽ exbᷣmit. Et ẽ ou/ plex.qdã accuſatiõis.⁊ ille in criminalibo locu habet. Et q dã cõuentiõis:xille in ci/ uilibus. Et debent plura ↄtineri in libello vt in his verſibns cõtinet᷑. Quis·qᷣdcoꝛã q̃quo iure petat.⁊ a quo. Recte cõpoſit quiſq; libellꝰ habet.2 conit᷑ ꝓ pane aci/ mo ſeu ſuccinericio. vt. C. de epiſ. audien. l.iudices.vbi tex.inqͥt ꝙ incarceraſj debet victualis ſubſtantia miſtrari vel tradi li- bellis vuobo aut tribus viurnis.Et dicit glo. ibi.i.panibus:a libũ.bi.vel a liba.bę. q eſt panis albus wl ſuccinenicius. 3 capit᷑ ꝑ pᷣcibꝰ pncipi oblatis.C.qñ libel. pꝛin.ob. fa. lit. cõteſ. iudice delegato ff. de offi. cõſul. l.nec quiſq;. ꝓp ſcriptura demãdatoꝛis. 6e ꝓ ſciptura recuſatiõis. 7 % ſcriptura quã vir dat vxoꝛi quã re/ pudiat.⁊ illa dꝛ libellus repudij.S ꝓ ſcri ptura appellationis.ff. de appel. l.j. ο pꝛo ſcriptura quã iudex dat appellanti · ſcilʒ aplis · de appel. c. coꝛdi.li.vj. DHecimo pꝛo ſcriptura iſamatoꝛia.ꝗᷓ dꝛ libellꝰ famoſus quã nullus debet ſcribere nec dictare ſub pena capit ſm leges. Pꝛopꝛie tñ libellus eſt ſcriptura agẽtis qſtionẽ cõtinẽs ⁊ fu- turam actionem depꝛomens. . voluntate volensa dicit a libeo.bes. Aiber.ra.ru.d qͥ nõ ſubiacet iugo ſeruitut. dꝛ a libero.as.ñ libertas.tatis.ꝗtem a libero.as.dꝛ h̊ liber:qð ĩ q̃ttuoꝛ ſigtiõib iuenit᷑.Maã liber.i.coꝛtex/uł codex/bacchꝰ wel igenuns · eſt differẽtia in gtõ. Nã p baccho vel ingenuo facit gtm̃ liber liberi. SBʒ /p codice vel coꝛtice liber.libꝛi Onde iber ẽ bacchus vel vir ſine cõpede nat. Acliber ẽ codex ·vel rapt ab arboꝛe coꝛ/ tex. Liber. beri. oꝛ filiꝰ igenuꝰq ex libero matrimonio ſit natꝰ uł oꝛtꝰ. Mã filij ex li/ bero ⁊ ancilla oꝛti ſeruilis cõditionis ſũt. Sp enẽqͥ naſcit detioꝛẽ ſtatũ pentũ ſeqᷣt Aiber. beri.d bacchꝰ.q; liberat hoĩiem a cur.. vel q; mares in coeũdo ꝑ erꝰ bñficiũ emiſſis ſemibo liberant. Iteʒ liber mulie/ bꝛi delicato carne depigit qꝛ dicũt mu 2 bens. entis. o 18 ge.i.volũtariꝰ. ſiplena lieres ei attuliſſe vinũ ꝓpt᷑ exatãdã luru-· niã uł libidinẽ.vñ ⁊ frons eiꝰ pãpino cin git ·biõ coꝛonã vitreã coꝛnu habʒ. qn cũ grate? moderate vinũ bibit᷑ leticia pſtat cũ vltra modũ:excitat lites ⁊ quaſi coꝛnu addit.DPñ illud. Cũ venere ⁊ baccho lisẽ Hiuncta voluptas. Dñ Duidius. Dina harant animuʒ veneni ſi plurima ſumas. iber. bꝛi.eſt iterioꝛ tunica uł pars coꝛtid a ligno adhęret oꝛ a libero.as.q liberat 17 defendit interi lignũ. vel q; iſte interioꝛ coꝛtex defendit᷑ ab exterioꝛi.vel vꝛ libera liberato coꝛtice.i.ablato, Eſt eni mediuʒ quoddã int᷑ lignũ⁊ coꝛticẽ. Iñ liber dĩ in q̃ legim.q; an vſũ chartę uł mẽbꝛanęg de libꝛis arboꝝ fiebãt volumia ⁊ cõpagine⸗ bãt. Vñ ⁊ ſciptoꝛes a libꝛis arboꝝ libꝛa/ rij vocat. Et ige victi ſüt biblioxoleꝛ ãti ⸗ q̃rij. Sʒ libꝛarij ſũt qͥ noua ſcibũt ⁊ wte⸗/ ra. Tntiq̃rij qͥ tm wetera vñ z dicti ſunt. ſolis liberis ſtudiũ legendi vabat᷑. benign. ſcilʒ qͥ libet᷑ donat ⁊ nõ mĩmurat. Iñ liberalitas.tatis.i.largitas.hũanitas benignitas: ꝓ libertate iuenitRpꝛie li/ bertas ẽ ↄditõisliberalitas vo bñnſicẽtię ⁊largitat. tẽ liberalis dꝛ qð ad liberuꝝ ꝑtinet. MHñ ꝗqdã artes vicit liberales. q; nõ niſi liben licebat eas addiſcere vel qꝛ volũt libeꝑ ab oi cura ſollicitudine.Oñ pauperes ſtudẽ nõ poſſũt·q; nõ ſũt liberi ab oi cura ꝓpter defectũ rerũ tempoꝛalii’6. Libertas·ẽ naturalis facultas eiꝰ qdð cuiq; facẽ libet·niſi qð vi aut iure ꝓhibet᷑. Inſt. de iure ꝑſo.in pn. Et h̊ facultas q;uis late pateattñ ei qñq; reſiſtit᷑ de facto. vtqn nõ poſſumꝰ qð deſideramꝰ. uł de iure. vt qñ nõ facere furtũ aut rapinã phibemur. Libertas latina fuit libᷣtas qᷓ habebatqRd ſi moꝛeret᷑ ille cui dabat᷑ libertas/tuucte/ nuit · ᷣ ſi ſuꝑuixit tũc nõ tenuit. Sʒ hodie eſt coꝛrecta ꝑ.l.j.C.de lati.liber.tol. Libertas fideicõmiſſaria/ẽ quã teſtatoꝛdi recte voluit cõpetẽ·ſ̊ ꝑ mãumiſſionẽ altiꝰ cuiꝰ fidei h̊ cõmiſit· ſcilz vt manumiteret. Libertas teſtamẽtaria·ẽ ꝗ ex ipſo teſtõ dNi recte cõpetit.vt. C. de teſta.ma. pᷣn.iglo. Iibertas vindicta eſt ꝗ fit ꝑ vindictã. C. de vindi.liber.in pꝛin.glo. Libertus.ti eſt qui ex ſeruo factus eſt liber q̃ſi liberatus a iugo ſeruitut. Iñ liberta · te quę de ancilla facta eſt libera. Et hic libertinus.ni.filiꝰ liberti.⁊ H̊ libertinain. Awil Ranmun ilbgdin nen niruin in Phunnus nsbams ie rnöſtlemn Canh Pot ſi⸗ 7 4 74 vNo NNRN u N . . 4 W ANENI „en H ben, . . Wc 69 0 u Glm tmnol nürcſtord⸗ 2. 5 tommmten 4., = 7 0, n . ſilia liberti · q̃ſi de liberto natus vel nata. Et libertin.na.nũ.ad libertũ ꝑtinẽs. I᷑tẽ libertus cõponitcollibertusuł colliberta qͥ uł ꝗ cũ alio ẽ libert᷑ uł liberta· uł fit. Eſt ᷓoꝛdo ſeruꝰ libert᷑ qͥde ſeruo fit liber. Itẽ collibertꝰ vel manumiſſuslibertinus filiꝰ liberti filius libertini ſimplicit᷑ iam liber. Vñ.Libert pꝛimꝰ libertinuſq; ſecãdus. Tertius eſt liber poſteritaſq; ſua. In le-/ gibus autẽ ꝓ eodẽ habent᷑ libertus colli / bertus libertinus.ſcilʒ ꝓ illo qͥ ex iuſta cã a ſeruitute manumiſſus ẽ. Magiſter aũt in hiſtoꝛijs ſuꝑ illud actuũ. Surrexerunt aũt qͥdã de ſynagoga libertinoꝝ ſic vicit. Libertini a regione ſic dicti· vel libertini. i manumiſſi ·ͥ cũ pꝛius fuiſſent ſerui poſtaea fuerunt libertati donatia ſic fuerũt de ſer uili ↄditione qui pꝛimo fidei reſtiterunt. ibertus aboꝛtiuus eſtqͥ in teſtamẽto eiꝰ q aboꝛtus eſt.i.moꝛtuus:manumittit᷑. Qibertus aſſignaticꝰ. eſt quẽ patronꝰ eius ex liberis ſuis eſſe velit:ipſũ aſſignauit. Libya.byeę.filia fuit Epaſi· ꝗ regnuʒ libye poſſeditex cuius noie terra ülla dicta eſt libya. Iñ libycus.ca.cũ.⁊ H⁊ h̊ libes ułli/ bys.i.libycus.Et h̊ libycus ventus flans a libya. qͥ aliter dĩ afric. Et libyus. bya. byũ.i.libycus.⁊ hi⁊ hęlibyes: indeclina. q̃daʒ ppłi libye. Vñ Ecech. 27: Perſe lydij ⁊ libyes.Et dicit᷑ libya tertia pars oꝛbis. Oñ Aucanus in. 6e? Enropa miſeri libyam aſiãq; timere. Libyana.nę.quoddã genꝰ chartę·ſic victa ad honoꝛẽ libyea libyan.na.nũ.i.libycꝰ. bido.inis.·ſ.t.i.voluptas/uł luxurioſa volũtas: dĩ a libetuła libero·qͥ puellaꝝ coꝛtoꝛe depingit᷑. Iñ libidinoſus.ſa.ſuʒ. voluptari.vel luxurioſus:qꝛ facit qu.ecd libet. Et libidine.nea.neũ.Et hm HPap: Libido cupiditas aĩ ẽ. Sũt aũt multę va rieq; libidines · ſic vlciſcẽdi:ꝗqᷓ ira voca᷑ vel habendi pecuniã:ꝗ auaritia noĩaturzæ ceteręCũ igit᷑nõ addit᷑ cuius libido:non ſolet aĩo occurrere · niſi illa ꝗ in came illa coꝛruptibili plus oĩbꝰ ſeuit. Hec aũt ſibi nõ ſolũmodo coꝛpus· ven etiã intrinſec totũ cõmouet ⁊ vendicat boiem. Qibitina.nę.dea libidinis· qdð etiaʒ ꝓ fere⸗ tro ⁊ moꝛte accipitur. Aibitus.ta.tũ.pe.coꝛ.dĩ a libet.⸗ componit illibitus.ta.tũ.i.non libitus.Et hiclibitꝰ. tus.tui.⁊ hoc libitum.ii. Libꝛa. bꝛęf.p.pficit᷑ouodeci vncijs. inde habet pfecti põderis genus q; tot cõſtat vncijs ·qͥt menſibo annꝰa dẽ libꝛa:quia ſit libera ⁊ cuncta in ſe pondera pcedẽtia vel minoꝛa cõcludat. Et nota ꝙ libꝛa.dicunt viginti ſolidi.qꝛ tãtũ ſolẽt põderare.Itẽ libꝛa dꝛ qðdã ſignũ in cęlo.qð ſol intrati ſeptẽbꝛi.?⁊ dẽ libꝛa:q; tunc dies ⁊ noctes equant᷑. Et cõponit᷑ libꝛa· H⁊ hH̊ bilibꝛis.et H bꝛe.i. duaꝑ libꝛaꝑ pondus vel menſura Tſic trilibꝛis ⁊ q̃drilibꝛis: ꝓducũt li.ſicut ⁊libꝛa naturalit᷑ ꝓducit li· ſᷣ liber.bꝛi.coꝛ. li. Dñ. Dꝛo cẽtũ libꝛis nolo carere libꝛis. Libramentũ.ti.i.quamentũn. Qibꝛarius.ria.ri.qð ad libꝛã ꝑtinet. Item Libꝛilla. le. eſt baculus cũ erig libꝛarius vel libꝛaria vꝛ qui vel ꝗ in libꝛa apponẽdo põdera canſas reꝝ detminat l dẽ tenẽs libꝛã. Itẽ libꝛariꝰ ułlibꝛaria/ ẽ ſeruus vel ancilla/qꝛ ad libꝛã.i.ad men ſurã cibũ accipiãt. Ite libꝛariꝰ ułlibꝛaria ſcriptoꝛ vel ſcriptrix. qͥ vel ꝗ ſcribit librũ Wl libꝛos vendes vel cuſtodies. ꝓdu. li Dñ Heſter. Se Gcribis ⁊ libꝛarijs reg.. Libꝛellũ.li.quidã flos.⁊ dẽ a libꝛo.bꝛasq; creſcendo cito ſurſum libꝛetur. . Liburnia.nię.quędã regio ce agiles.⁊ ad currendũ habiles ⁊ veloces. .₰ a plũbata ad libꝛandũ carnes. Et libꝛil ſtra:ſcil, manganus. — * — Qibꝛipꝑẽs.dis.dꝛ tenẽs libꝛã:q; de manu eiꝰ pendeat libꝛa · vel q; libꝛã pendentẽ ſuſti/ neat. Hñ Nenius. Qui libꝛã tenet appel⸗/ latur libꝛipens. 7 — catur vel offert᷑ alio noĩe vĩ placẽta. Vñ Numeri. 282 Pꝛeter holocauſtü ſempi/ ternum? liba eus. .% „ „ „ — regio cuius holes ſüt Inñ liburn. na.nũ.gẽtile. Et qꝛ liburni ſũt veloces: ideo parua nauis ⁊ habilis ad currendũ vicit᷑.hęcliburna.nę. Et qꝛ ſilit illi liburni ſũt adeo agiles veloces:ideo ab ülis dꝛ H̊ liburnus:.quoddã genꝰ cur/ rus velociſſimi.Oñ Juuenalis. Diues et ingẽti curret ſuꝑ ara liburno.Et ab eadẽ ratiõe dẽ h̊ liburnus.ni.pᷣco uł diſcurſoꝛ. Bñ Juuenalis. Pꝛimꝰ clamãte liburno. Licentia.tię. pꝛie ẽ abuſio ⁊ ipꝛobetas cũ aliqs de cõceſſione coĩ uł aliqͥ facit qð nõ debet wel cõtra artẽ. Oñ licẽtia autor doi - cimuscũ coꝛripiũt ꝓductas.vel ꝓducuit coꝛreptas dꝛ a liceo.ces.vel a licet·qð ẽ licitũ: inde licens.entis.ti. addita.a. fit li⸗ Atem licẽtia vꝛ cõmeatusqð vulgariter * mes. Et libꝛilla oꝛ inſtru/ mmentũ libꝛandi.i.ꝑcutiẽdi lapides in c⸗ õ dicit᷑ cõmeatio. Inde licentioſus.ſa.ſuʒ.i. teria · eſð eſt inteſtina. q̃ſi molle inteſtinũ olriis laſciuus· vel cui omnia licent. q; cibũ tanq; ꝑ aliena inteſtina nullis ob/ iblus ALycia. cig regio eſt. Iñ lycius.cia.ciũ. pe. co: ſtantib fact ꝑlabi qualẽcũq; eni ebu ac/ unbusb Pñ Ouidi epi.Sãguine tricolomilyciã cepit incoctũ egenit. Iñ lienteric.ca.cij.ꝗ (coucſt tepefecerat haſtã. vlutoꝛes tñ qñq; poeti/ talem infirmitate patit᷑. l tfliga⸗ ca licentia peni.iſtius noĩs pducũt. Lyeus.lyxi.maſ.ge.i.bacchul vinu. dictũ mnnſeas Liciatoꝛiũ.nij.lignũ in quo liciũ iuoluit᷑. ab eo ꝙ curã ſoluat Iñ lyeus. a. gij.i.bac/ d7 Lychnos grece · latine vicit᷑ lux·vel lumen · chicus Et ꝓducit pe. Hn Ouidi de arte. lzone ułlucerna. Iñ h̊ lychnus.ni.uł lychinꝰ.ni. Turpe iacẽs młier multo madefacta lyei. EsCnu in eodẽ ſenſu/ſcilʒ funis candelę qui ardet Lignu.ni dꝛ a lychnos gręco · eo ꝙ inceſũ AYoN in candelavel cincẽdela lucernę. Et vicut conutat᷑ in lumẽ/uł qꝛ cõuᷣſũ in ignẽ lumẽ Cnnuo ſic· q; dent lumẽ: ponũt᷑ qñq; ꝓ ipſis ca/ faciat · vel qꝛ aptũ eſt flãmis ⁊ luminibus ipte delis. vel lucernis. Bñ Birgili in pᷣ enei. Iñ ligneꝰ.nea.neun.de ligno exiſtẽsuł ad eWni Fit ſtrepidus tectis voceſq; perampla ugnũ ꝑtinẽs.Et h̊ lignarii.rij.loc ligno⸗ ſuͤperg volutant. Etria dependent lychini. rum vel lignoꝝ aceruus. Itẽ h lignarius Pimenir QLiciniũ.nij.genus veſtis· dictũ a ligo.gas. generaliter opifex lignoꝑ appellaẽ. ot qꝛ textura eius ligata eſt ꝑ totũqſi lignun Ligo. gonis.malſ.ge.iſarpa quoddã iſtru/ RZD eſt. c.poſita pꝛo.g. S mentũ ruſticanũad fodiendũ aptũ.⁊ di nanſue Lycyſc.ſci.⁊ hęc lycyſca.ſcę.dẽ a lycosqð a leuo.as:q; leuat terrã. Oñ ligo·q̃ſileuo lmnitesi eſt lupus.⁊ cynos:qð ẽ canis.Et vt vicit ⁊ ligones:quaſi leuones.Et ꝓducit pe.gti Jübth Plini. Lycylci uł lycyſcę dicũt᷑ canes natit ligonisligones:nomẽ gẽtile eã coꝛnpit Errn ex lupis ⁊ canibo· cũ ſoꝛte int᷑ ſe cõmiſcent Ligula.lę.i.parna faſcia vel coꝛrigia ctum nazmin Nicitatio.onis.fę.ge.eſt ꝓpꝛie qñ aliqͥd ven qua aliquid ligat. Iñ ligulatꝰ.ta. li.i.li⸗ (Gginr ditura emptoꝛes ſuꝑ ſe augmẽtũ vel di/ gulis ligatus vel plenus.Et h̊ ligulatꝰ.ti (nn minutionẽ faciũt· vel ſponſionẽ· vel ꝓmil⸗ i. coquꝰ cui multę igulę ſut neceſſarie ꝓpt᷑ had ſionẽ. Oñ ſepe licitatio vꝛ ſponſio vel p/ veteres pannos quos indqut. ani⸗ miſſio·Eᷣ ꝓpꝛie pᷣdicto modo faca. Liguria.rię.quędã ꝓuitia in qua ſũt velle eded, . Licitarij vicunt᷑ qͥ emẽdo· vendẽdo · ułcõ/ nouaria· mediolanu.papia · dicta ſic ab ne ucendo rẽ aliquã · vel negocãdo aliqð abundãtia legumis. Iñ hic ⁊ hęc ligurus * aliud/plus offeredo alter alten contendit vel ligus.guns.gentile. ⸗ ſuperare. Ligurius.rij.maſ.ge.quidã lapis pᷣciolſus ſilin H Aiaum.cij.filum innodatũ telęꝑ quod ſta/ dict a linx. qꝛ ſit ex vnina linas tempoꝛe zöͤfn men trahitur ⁊ licitur. indurata. ODn Exo. 5ʒ9*. Liguni achates. lntel Nicon ulłpoti glycõ grece · latine d oulce. Liguſtic.ca.cij e.coꝛ.dꝛ a liguria. Onde lünc ycos gręce· latine vꝛ lupus · ab auiditate· Juuenał.Naã ſi ꝓcubuit q ſaxa liguſtica *R vel rapacitate·quia rabie rapacitatj quę poꝛtat. Itẽ hoc liguſticũ.c. quęda herba Nn inuenit trucidat. a liguria dicta.qꝛ abũdat in liguria. arl Lictoꝛ.oꝛis.maſ.ge.qͥ de officio poꝛtat gla/ Liguſtrü.ᷣtri.qͥdã flos dict a liqueo.ques. il diũ⁊ ſecurim ante regẽ vel ĩꝑatoꝛẽ· vt ad ꝛcito liquet ⁊ marceſcit. Oñ Nirgilius. Tnit puniẽdos reos ſſto ſit.⁊ dꝛa lito.tas.q̃ſi lba liguſtra cadut vaccinia nig legunt ſem. litoꝛ.qꝛ litat interficit reos. Dñ⁊ q cũq; Liliũ.lij.ꝛ flos lacteꝰ.⁊ qdã herba lactei üpin regi· vel iudici · vel alicui ᷣſidi obſequent᷑ coloꝛis· ſimilit vꝛ liliũ·a lacte.qſi lacteũ.⁊ n u ad puniẽ̃dos reos/lictoꝛes dicunt. Item lilia qſi lactea· quoꝛũ candoꝛ eſt in foliss. “M lictoꝛ dꝛ poꝛtitoꝛ cadauerũ · ſcilʒ qͥ poꝛtat Lima. mę.f. p. eſt inſtrmetů fabꝛile 7 ferren cadauera ad buſtũ vel ſepulturã. Itẽ lic/ qͥ metalla rodut· poliuũt᷑. minuũt. pur / ins. toꝛ põt dici leccatoꝛ · vel qͥ lingit.⁊ tũc dĩ ata dẽ a lim. q; limũ aufert de metallis. “ a lingo. gis. . imaca. cę.f. p. limax. cis. ꝓeodẽ rme 8 Lydia.ię.regio ẽ. Iñlydꝰ.da.dũa lydiꝰ. q; in limo moꝛat᷑. vel de limo naſcit · ulq; Ne h dia. diũ. DHñ Excech. ʒo. Ethiopia liby. totus eſt imuũdus limoſus. Sl zlydij. Limarius.rijiretiarius. dia linus. D Lien. lienis.maſ.ge. ꝑ.jiid eſt ſplen. ̊ lyen Limas.atis.fę.ge.veſtis ꝗ/ ꝓtẽdit᷑ ab vm/ nes p. y.id eſt. venus. bprilico vſq; ad pedes. dĩ a limus:q; infe,. ſiul ienon. i. eue. rius in extremo ſui habet limbũ limum.i. ſnp Lienteria.rię.dĩ a lienon.qdð eſt leue.⁊ en/ obliquũa eadem veſtis dicitur limus. mngl ſ Aieſtiß Kati maii l nulcnf nnigiin 81luminbr⸗ eſbats nbolgo⸗ mah RKrZ onun Mrlii. blglat Nuſmne de . Gaſl Nn 111 84 NNAl wNrt meicars. nn ree Nn rollu aak bs, ir timnen nmitaß ximu W Hac publice vtebant᷑ ſerui ⁊ coqui. Aimbellus.li.dimi.paruus limbus. Aimbulus.li.dimi.i.paruus limbus. Ambus. bi. quã nos oꝛnaturã dicimus.fa/ ſciola eſt ꝗ ambit extremitatẽ veſtiũ · aut ex filis· aut ex auro cõtexta· aſſũptaq; ex- trinſecus in extrema parte veſtimẽti vel chlamydis. DHicit᷑ tñ lunbꝰ vndecũq; fiat talis oꝛnatura. Dicit᷑ etiã linbꝰ qñq; ar/ cũitus cuiuſſibet rei.vel oꝛa marisuł veſt vl chlamydis. Iñ limboſus.ſa.ſũ.limbo oꝛnatus vel plenus. Ite limbo ponit᷑ pꝛo qᷓdã parte inferni. Quattuoꝛ eniĩ ſũt loca inferni · ſcilz infern danatoꝝ limbꝰ pue/ roꝛũ·purgatoꝛiũ.⁊ limbus patru. „ — Limen. inis.eſt terminꝰ domus vellignuʒ in foꝛibus domoꝝ ꝑ qð intrat oictu a li mes: Mã limina oſtioꝝ dicut a limes:q; tranſuerſa vt limites ſunta ꝑ ea ſicut per limites in agrosĩ domũ ĩtroeat᷑ vel exeat Iñ h⁊ G̊ liminar.⁊ Hᷣ re.ad limitẽ ꝑtinẽs. Et hoc liminare.ris.idem qð limen. Limes.mitis.maſ.ge.icallis.⁊ dĩa limus. q; ꝑtraſuerſũ duct⁊ extra viã. Olł limes eſt terminus agris poſitus vel pꝛatis ſeu campis.vel etiã dici᷑ meta. Itẽ lunes eſt regionũ vel finiũ. Limen vᷣo ędin.Et li/ mes coꝛ.penłgti. DPñ DPꝛoſper. Anguſto virtus limite cella petit. Luninarche· dicũt pꝛinci qͥ cõfinia oppida vel ciuitates tenent traſ lumitẽ locoaam. ANiminiſcus.ci.virgula inter duos pũctos iacens.⁊ dĩ a limo.as.i.obliquoquia ex tranſuerſo iacet. Et ponit᷑ in his locis · que ſacrę ſcripturę interpꝛetes eodem ſenſu· SD viuerſis ſermonibus tranſtulerunt. Liminiũ nij.n.S.i.captiuitasexiliũ· expul⸗ ſio extra limen vel extra domũ. Et cõpo⸗ nit poſtliminiũ.nij.i.reuerſio de exilio ad iura ꝗᷓ amiſerat · vel ius qð quis vendicat ſibi ſuꝑ rebꝰ ſuis poſt reuerſionẽ de exilio INimis.mis.9.t.⁊ Hͥ mea limꝰ.ma.mũ.i.ob/⸗ liquus ·vel diſtoꝛquẽs oculoſ.ſcilʒ ſtrabo Iñ hic limes.mitis.i.callisa inde ↄponit᷑ hic⁊a hęc ſublimisa hocme. Limitanus.ni.deus qui peſt limiti qͥ etiam terminus vicitur. dicitur a limes.itis. Aimoſus.ſa.ſũ.i.plenus limo. * — QAympha.phę.i.aqua:iK dĩ a nympha⸗mu⸗ Jympha eti oĩ qdaz bumoꝛ tata.n. in.l. 7 pes locoꝑ · in by ſunt diuerſaꝑ ꝓuinciaꝑaut regnoꝝ diu/ ſoꝛũ limites ⁊ termini. Iñ colliminarche vel ſpuma in fronte canuʒ qua viſꝑſa prr caput iſaniũt ⁊ ĩrabiẽ vertut᷑.⁊ dĩ a lym/ pha liquoꝛe· q; ad modũ illius viſcurrit. uł qꝛ patiẽtes h̊ vitiũ vitãt ⁊ timẽt aquã Lymphaticus.ca.cii.i.inſanꝰ: ꝛ ſiceo ꝙ; aquã timeatquẽ gręci hydrophobã di ⸗ cunt. Et vꝛ ꝓpꝛie lymphaticus qͥ vitiũ ex aqua contrahitcuius vitiũ eſt huc ⁊ illu curſu ire·ſumpto vitio a fluoꝛe ad.Sʒ iã poetę vſurpat nomẽ h̊ gnãlit᷑ ꝓ furioſus VDñ lymphatic ꝓpꝛie dꝛ canis:a lympha quã habet.⁊ hinc tranſlatũ eſt ad alia. Aunmpidus.oa.vu.i.purus:lucidusclarus manikfeſtus· qᷓſi linphidus. Et cõꝑat. lim/ pidꝰ. ioꝛ. diſſim. Oñ Ecech. 242 Duꝑ limpidiſſimã petrã effudit illud. Zimula.lę.dimi.i.parua lima. Aimus.mi.ſę.ge.terra huida ⁊ cenoſa ·ſicut ꝗ eſt in ꝓfundo ag.⁊ dꝛ a leuis. Itẽ adie/ ctiue declinat᷑ limus.ma. mũ.i.obliquꝰ uł diſtoꝛquẽs oculos/ſaellʒ ſtrabo. Iinarius.rij.i.retiarius⸗ d a linũ. Et lina⸗/ rius.ria.riũ.⁊ ̊ linariũ.i.locus vbi abun/ dat linũ vel ſemen lini. H Linea.neę.ẽ choꝛda cũ q̃ aliqͥd dirigit᷑.⁊ di alinũ.ni.eo ꝙ fiat ð lino. Et ſi nõ fiat etiã de lino tñ linea dꝛ. Et etiã ſignũ qð per li/ neã fit dẽ linea· vt ĩ ſcriptura. Et linea etiã longitudo vĩ ſine latitudine. Item linea eſt collectio ꝑſonarũ ab eo dẽſtipite de/ ſcendentiũ:diuerſos gradus continens⁊ numeros viſtinguẽs. Itẽ in veteri teſta⸗/ mento appellat᷑ linea ſtricta · camiſia totũ coꝛpꝰ oꝑiens ·ꝗ ita ſtrictis manicis adhę/ rebat coꝛpoꝛiut nulla ineſſet ruga.⁊ deſcẽ/ debat vſq; ad pedes.vñ gręce poderis.i. talaris dicebatur. ””M Ainearis.ↄ.t.⁊ hoc re.qð ꝑtinet ad lineã. cõponitur interlinearis.ris.⁊ hocrre. ineus.nea. neü. de lino exiſtẽs · ul ad linũ pertinens.⁊ dicitur a linum. H NVingua. uę.dĩ a linguo.gis:q; ea lingimus vel dĩ a ligo.gas.qꝛ ligat verba ⁊ voces ꝑ articulatos ſonos.vel dꝛa lędo.dis.q· dentibꝰ illidit᷑. Sicut eni plectrũ choꝛdis ita lingua illidit᷑ dentibus⁊ vocalẽ efficit ſonũ. Iñ linguoſus.ſa.ſũ.i.loquela plenꝰ abundãs ·ſcilʒ loquax.Et linguat.ta.tũ qͥ magnã habet linguã uł in lingua potts Itẽ lingua ponit᷑ ꝓ liguagio.Vñ.j.Con. iʒ? Siue linguę ceſſabũt. Süt autẽ tres linguę ſacre · ſcilʒ hebꝛaica · greęca.⁊ latina quę maxime toto oꝛbe colunt᷑. Et his lin/ guis titulus ſuꝑ crucẽ dñi fuit ſcriptus: ut ₰ habet᷑ Joannis.i9? Itẽ lingua ẽ equocu. Pñ. Eſt inſtrumetu modꝰ ac idioma lo/ gquẽdi. Examẽq; libꝛęlingua vocari ſolet inguax. cis.oĩs ge.i.multũ loqx. aſſidue loquẽs:copioſus linguę. Iñ linguacitas. Ainguilata.tę.ſ.piſcis qͥ foꝛmã bʒ linguę vel auguratrix ſiue incantatrix mulier. Aingula. lei. parua lingua. liniamenti ti i. oiſpoſitio · ſimilitudo. vel figura ſimilitudinis. . Ainifex. ficis. pe. coꝛ. tam in ntõ qᷓ; in gtõ·qͥᷣ vel quę facit vel oꝑat᷑ lind. Ainificiu.ficij. eſt ipſa lini operatio. Linipes.pedis.maſ.ge.⁊ h̊ linipediũ.dij.in eodẽ ſenſu:ſcilʒ lineũ calciamentũ. Liniſtema. matis.eſt veſtis ex lino ⁊ lana cõtexta.⁊ vꝛ a linũ ⁊ ſtamẽqꝛ in ſtamine linũ.⁊ in trama lanã habet.⁊ ꝓducit ſte · AQinna. nę.f. p.i.ſagũ q̃drũ⁊ molle⸗ eſt gal/ loꝝ. Quibuſdaʒ eni nationibo ſua cuiq; ꝓpꝛia veſtis eſt. vt parthis · ſarabere· gal⸗ ges/ ſardismaſtrucę. Et a linnalinnatus ta.tũ.i.linna indutus. Ainoſis.ſis..t. moꝛbus ſplenis.⁊ dã a lien. q eſt ſplen. Et hinc linoſus.ſa. ſũ: lieno/ ſus.ſa.ſũ.i.ſpleneticꝰ qͥ patit᷑ ĩ ſplene.Vñ Plautus.Coꝛ vt opinoꝛ lienoſum habet. Ainter.terlf.t.i pua nauicula dicta a linio/ q; vadit currit ſuꝑ aquã/quaſi liniendo ⁊ coꝛ xenul. genitiui. Linten. tei.i.velii qd in lectulo ſternit.vel mantile.⁊ dẽ a linn.ni. Inde hᷣ linteamen minis.qð in lectulo ſternit᷑:: pducit penł. nti. Et a linten dicit hoc linteolũ.li.vimi. VDñ Ecech. ʒo. Faſciretur linteolis. Linũ.ni.d a lenis·q; ſit molle ⁊ lene. Del gIgręci dicũt linatin: ide nos dicimꝰ linũ. Lynx.cis.genenicerti.⁊ G̊ lynca.cę.ꝓ eodẽ a lycosqꝛ ĩ luoꝝ genere numerat᷑ ẽ eis ſimdmilis. Et vꝛ lynx oculos habere tã acu/ tos vt etiã viſu pietes penetret. Iñ dicit lynceuscea.ceũ. Et h̊ lynceus.cei.dictus uit dã habẽs oculos tã claros ⁊ tã acu/ tos ꝙ exiſtes i ſicilia vidit naues exeũtes de africa.vt dꝛ. Itẽ lynceꝰ cei.qͥdã mons archadis· dictus ſic ab abundãtia lupoꝝ. QLynxa. xe.victa eſt dea beſtiarũ. Hec dea ſplendoꝛ vel vinacitas viſus intelligit᷑. Pĩ aũt h̊ dea mag dea beſtiaꝑꝝ q; hoiuzʒ· q; acutiꝰ vidẽet bꝛuta aialia q; hoies. Dſ nocte habet ſuiviſus contẽpamẽetũq tũc aliq̃ iueniũt obſtacula· de oie aũt qʒ nulla lislinnę germãis renones.hiſpanis · ſtri ⸗ aĩali·qð vulgo vꝛ lupus ceruarius.⁊ dẽ inueniunt.fere nibil vident. ipperꝰ.pera. pep.i.tenermollis. delicatus. 2 5 „ oculi. dicitur a lippus.pi. ippus.pa.pũ.ꝑ geminu.p. oꝛ qui habet ochlos lachꝛymates quodã marcoꝛe ple/ nos.⁊ dẽ a pus.i.putredo.i.a putredine oculoꝑ. ut deriuatio ſumat᷑ ab vltima ſyl⸗ laba. N aũt vꝛ lippꝰ.q̃ſi liquoꝛẽ putnidũ odos emittẽs poti ẽ etymo.q; ↄpoſitõ ipſanũ. ni.gręcu eſt: eſt ge. neu. Mopꝛie lipſana dicut reliqe ꝗqᷓ remanẽt.pm Mug Inuenit etiã lipſanuũ ut qͥdã dicũt p vaſe in qͥ ponũt᷑ oſſa ſanctoꝝ. Dapias etiã dic Lipſana reliquię. Joanes epuũs in qdam ſermone de aãnüciatione onica dicit: Ba⸗ leſtina lipſanũ Abꝛag habʒ Joſeph oſſa Aippitudo. oinis. lachꝛymatio uł putredo vynũ amplectit᷑ ſepulcrũ Moyſiunec iue/ nitur ſepulcruum. Aiquamen. iniſ.n.ta Gᷣ liqmentũ.ti p eodẽ Aiquamen ꝓpꝛie dicit piſciũ· q; ſoluti in ſalſamentũ piſciculi eudẽ humoꝛẽ liquãt. Cuiuſmodi liqͥr vꝛ ſalſugo vel muriaſed Ap:ie muria vꝛ aqᷓ ſale cõmixta ⁊ effecta guſtu in modum maris. Aqueſcentia.tię.f. p.i.apparentia.vel defe⸗ ctus. vel liq ditas vꝛ a liqueſcens. tis. Ziquidus.da.ũ.i.fluidus:maifeſtꝰ. clarꝰ. ꝑſpicuus:⁊ dꝛ a liqueo.ques. Aiquoꝛ.or.m.t.aq̃: humoꝛſoluta puritas. Ayra.rę.ſp.di quoddã inſtrumẽtũ canedi ⁊ dꝛa lyrin:q̃i a varietate vocũ:q;ꝛ viuſos ſonos efficit.⁊ coꝛ.pmã. Itẽlira vꝛ ſulcus Ppꝛie aratria ꝓd.bmã.Nnde.Hollice tango lyrã· facio cũ vomere liram. Ayricen. cinis· maſ.ge.i.cñ lyra canens. Ayricina.nę. mulier quę cum lyra canit. yricus.ca. cũ.i.Oulcis ⁊ ſuauis⸗ dꝛa lyra. Vñ carmina Oratij oicunt᷑ lyrica:q; cuʒ lyra catabant᷑.vel a lyrin oꝛ lyricca.ci. . vanꝰ vyl viuſus. Et hinc carmia Dꝛatij dicũt᷑ lyrica a varietate carminũ ꝗ in eis cõtinẽt. Et lyrici woete· qg lyrica ſenbebãt Itẽ lyricꝰ coponit᷑ ꝑlyricus.ca.cũ.i.duld 1 delectabilis ſuꝑ alios ul ſuꝑ cantũ lyrę. QAyrin gręcelatine dꝛ oiũſitas uł varietal. int᷑ ouos: moꝛa finit Rixa int multos.⸗ iiuria cõſtat. Et vilis 9 cõtẽtione limitſ agros viuidit Oñ Limes erat poſit litẽ vt diſcerneret agri.Et pducitj.añ.t.Vñ qdã. IFbſenij partẽ ſtudeas in lite tueri. Et ſcribit litii gtũs pluralis ꝑ.t etiã re tinet ſoni.t. li; pynat᷑ int᷑ ouas vocales Nnaih Mpusenid oNarr nigblen Wmunaſ nn 1eſſecn u ss, s e ⸗ vbupen „ „ migru mwilas Nirpolie mugnes nuſmirbi uͤl du A u . unntmnd 6R /, 4 , / „ tenu, — 6 ⁊hoc ad differentiam de liciũ.cij. Et facit actũs pluralis es ułis.DOñ Cicero in fru⸗ mẽtaria. Sedaſti inquit etiã litis illoꝝ. Litẽ pedereeſt lit cõteſtationẽ eſſe · ul litẽ ĩ certo eſſe cuz tñ abiguus ſit eius exitus ⁊ euentus:Mam litis ⁊ iudicioꝝ euẽtus eſt incertus.ff.de peculio.l.quod debetur. Aitẽ cõteſtari di q actoꝛ ꝓponit ĩtẽtionẽ ſuã ⁊ actionẽ coꝛa iudice ↄtra aliquẽ ille ſtati negat.tũc ẽ lis cõteſtata ⁊ dꝛ ꝑeẽdere: nã in ſuſpenſo ſunt oĩa donec lis ſopiat.i. tminet ulł ad ſuꝑioꝛẽ negociũ trãſmittat᷑. Litis conteſtatio eſt negocij pᷣncipalis ab actoꝛe ⁊ reo hinc inde facta narratio/quã narrationẽ ſcedẽ debet libellus · niſi fſoꝛte de conſenſu partiũ remittat᷑. Aitigioſa res ẽ ſuꝑ q̃ lis mouet᷑ ułmota ẽ. Auitis q̃ſi cõteſtatio·ẽ qñ aliqͥs cõuent ĩ in/ Dicio ſuꝑ rebo mobilibo q̊s poſſidet noie alieno/noĩat vñʒ in iudicioa accipit ĩdu/ cias ad denũciãdũ oño vt ad iudicẽ v/ niat uł mittatſi ipſe vñs nõ ↄparet ĩ ter/ mio ſibi vato·tuc lis ẽ q̃ſi cõteſtata cõtra ñm . ſiue habet p cõteſtata ad intrüpen/ dũ lõgi tẽporpᷣſcriptionẽ.vt in.c.qm̃ fre/ quẽt.S.in alijs.x.ꝙ ſi ſuꝑ.vt lite nõ ↄteſ. Lila wel liſan hebꝛaice di apoſtolus grece · miſſus latine· m Papiam. Liſciuiũ.uij.d a lixen·qð eſt aqua:q fit ex aqua mixta cineri. Lyſis interpꝛetat ſolutio. Aiſtrimosẽ cũ plures ſeſusĩ vnũ locũ bꝛe/ uit᷑ expeditos coaceruat.⁊ cũ q̃dã feſtina/ tiõe decurrit.vt Cicero rẽpublicã ꝗqritãs vitãq; hoiuʒ cõiuges liberos· pm Papiã Aithargyriũ.gyrij.purgamẽtũ argẽti qð ſpuma argẽti vocata ſit ex argẽto⁊ plũ/ bo. 7 vꝛ a lithos.qð ẽ lapisa argyros qð eſt argẽtũ. Idẽ ⁊ hoc lithargyꝝ.gyri.dẽ. Iñ lithargyricus.ca.cũ.qð ſit de litbar/ gyro · vel quod pertinet ad lithargyrum. Attera.rę.ſ.p.ſic viffinit᷑: Eſt mima pars cõpoſitę voq vel ẽ vox idiuidua ꝗ ſcribi põta dꝛ a lego.⁊ iter uł itero·q̃ſi legitera q; legẽdi pbet iterułq; legẽdo iterat᷑.Iñ H ⁊ Bᷓ alis.⁊ hocle.vt Sciẽtia litteralis que de litter tractat.vel ꝗ litteratũ efficit. Itẽ a littera dicit᷑ hic litteratus.ti.et hic litteratoꝛ.ton ⁊ litterat.ta.tũ. Litteratoꝛ el litteratꝰ.nõ dĩ ille qui habet multos libꝛos: inſpicit ⁊ reuoluitvt monachꝰ qᷣ ꝓpꝛie põt dici antiq̃rius:q; antiq̃s hiſto⸗ rias habet ad manũ·ſᷣ ille vicit᷑ litteratoꝛ Vel litterat qͥ ex arte de rudi voce ſcit foꝛ/ mare lras ⁊ cõiũgẽ in ſyllabisa ſyllabas ĩ dictiõibo⸗ dictiões ĩ oꝛonibꝰ.⁊ oĩones ſic cõgrue ꝓferre ⁊ accentnare. VPñ Hie/ ronymus ſuper Mattheu. Aitteratoꝛ in/ quit erat qui gramatus gręce vicitur. Aitteratoꝛius.ria. riũ.qð pꝑtinet ad lr̃as:ul ad litteratoꝛẽ · vel qð tractat de litterł vel qð efficit litteratoꝛe vel litteratũ. Aitterariꝰ.ria.riũ.idẽ qð litteratoꝛiꝰ.ułlris plenus. Oñ lug de cini. dei. Cu quidaʒ litterarius DHarronis oꝑa pdicaret. Aitterula.lę.dimi.i.parua littera. Lithimos.i.impatiẽtia calcata· vel crude/ litate irriſa.⁊ dicitur a lithos. Lithos gręce.latine dicitur lapis. Lithoſtratũ.ti.n.Sa h̊ lithoſtrata.tę.i.pictu ra arte elaboꝛata:i dĩ a lithos:qð ẽlapis. ⁊ſtratos qð ẽ variatio.Fit aũt ꝑuulis cri/ ſtis ac taxillis.i.qᷓdratis lapillis tinctj in varios coloꝛes. Idẽ dꝛ lithoſtratos: hic lithoſtrat. Oñ Joanis.i9? In loco qͥ dĩ lithoſtratos. Eſt g lithoſtratos variatio coloꝝ in pauimẽto. cõgeries viuerſoꝛũ lapidũ vinerſoꝝ coloꝝ:uł pauimentũ:uł opus mirifice factũ/uł etiã aliud opꝰ oũ/ taxat ſit lapidũ varioꝝ coloꝝ. Et nota ꝙ glo. intlinear Joanis.i? dic: Lithoſtra/ tos gręce.i.iudiciũ vel iudiciale latine. LZiticen.cinis.i.canẽs cũ lituo.⁊ dꝛ a lituꝰ.⁊⸗ cano. Iñ ̊ liticina.nę.pe.coꝛ.mulier ꝗ cuʒ coꝛnu cantat. Aitote.tes.vel litota.tę.vt ait greciſmꝰ ſub ſcemateĩterpᷣtat᷑ min dicẽs⁊ plus ſigns ut NMõ nouus/imo ver. aſte nõ ẽ iſipiẽs · ͤ ſapiẽs · Gen ſpecies nõ vidẽt᷑ ſimpli / citer vici:imo multiplicit. Et munera nõ ſpernas,/p libent᷑ ſuſcpias.Del ecõuerſo· ch plus vicit ⁊ minſigt· vt dic Dapias. Et ut viẽ wrainale⸗ Bet ſub ea firmãdo negatio bina.Et ſiclitote ſit cĩ duęnega tiões vnã faciũt affirmationẽ ut Gedeo necnõ⁊ ſcribo dꝛa liton qð ẽ diſſolutio quia duę partes reſoluũt in vrnrã. Luura.rę..deletio · vel feditasnõ q̃liſcũq; ſed maxime litteram̃. . Litus.toꝛis.neu.ge.eſt terra aquę vel mani vicina:r a ledo.ois.q fluctu elidat᷑ vel illidat᷑. Del oꝛa lito.tas.qd ẽ ſacrificare · q; marinarij ꝑiculis marinis liberatiin li/ toꝛe ſolẽt dijs marinis litare. Oñ Dona/⸗ tus dicit in cõmẽto ſuꝑ Dirgiliũ·ꝙ litus dr locus iux altare vbi litatio⁊ mactatio beſtiaꝝ fiebat. Seruius aũt cõtradicit ei dicẽs H̊ nõ valere:q;ꝛ pᷣma hui noĩs litus 02 ꝓducit. DHñ Duidiꝰ epi. Mõ ꝓſectur lito/ ra bobo arat. Sʒ pma hui ꝓybi lito coꝛri/ pit.h eñ mag friuolũ eſt. q; ſepe ſyllaba g ꝓducit᷑ ĩ pᷣmitiuo:coꝛripit᷑ i deriuatiuo:uł ecõuſo. Oł litꝰ oĩ a ligo. gas.qꝛ ligat frã. Iñ litoꝛe.rea.reu.⁊ h̊ ⁊ ;̊ litoꝛalis.⁊ hᷣ le. IAnuenit᷑ etià lit.ta.tũ.a lino.nis:K coꝛ.li. Nituus. tui.m.s.i.coꝛnu gracile.⁊ dẽ a lito tas./qꝛ eo cõuocabant ad litandu. Lituus etiaʒ dꝛ baculus curuꝰ qͥ augures vtebãt᷑ Vel paſtoꝛes.⁊ tunc eſt ge.. Aiuens. entis.i.niger.liuidusiuidus. Aiuidus. va.vũ.i.nigerſubnigeriratus iuidus: icit᷑ a liueo⸗-ues. Aiuoꝛ.or.m.t.i.liuiditas vel inuidia:doloꝛ⸗ uł vuln bm Mug Pap. oic: Aiuoꝛ ẽma/ cula nigra:nigredo uł iuidia. ꝛope autẽ liuoꝛ ẽ plaga virgapꝑinſflatio vulnerſcum palloꝛe.Et ꝓd.pma. Pñ Duidiꝰ. Paſcit in imis liuoꝛ poſt facta quieſcit. Aixa. xę.m. p.i.mercẽnariusputa qͥᷣ ſequit exercitũ in expeditione.⁊ poꝛtat aqua ad opus exercitus in caſtris. ixabudus da. vũ.q latis incedit paſſibꝰ ad modum lixę· vel limilis lixanti. Aixen.i.qq dꝛ a luxos:q̃i luxẽ q ſit ſoluta ALixiuiũ.uij.i.liſciuin.⁊ dicit a lixen. Qixoꝛ.oꝛis.m.t.i.poꝛtitoꝛ aquę. ixus.xa xũ.i.in qqua coctus. Aante O Locatoꝛ.ofleſt ille qͥ rẽ aliquã certo pᷣcio vel certa mercede alicui vtẽdã cõcedituł aliũ re ſua mercede ſibi cõuenta vti ꝑmit/ tit.vt cũ loco tibi domũ meã ad habitan dũ in ea· ego vicoꝛ locatoꝛ.Cu vo qui ſic vtenſeu advſũ recipis ↄductoꝛ nücupar vt in. c.j.de lo⸗? condu. Loculus.li.oimi.a loc.vñ ⁊ locellus aliu oimi. Eſt aũt loculus.pe. coꝛ.paruus loc Itẽ loculus ẽ burſa Hñ Joãnis.i2? Fur erat? loculos habensea ꝗ mittebãt᷑ coꝛ/ tabat. Itẽ eſt feretru ñ Auq. 7e Et teti ⸗ git loculũ.i.feretrũ. Locuples.plet.oĩs ge .i. oiues. vĩa loc'2 plenꝰ.q̃ſi loq plenꝰ.⁊ plurimaꝝ poſſeſſio/ num poſſeſſoꝛ. S Locus.cinomẽ eteroclitũ ẽ. Nã in ſingu⸗ lani ẽ ge.maſ.̊ loc. ̊ in plurali ẽ ge.maſ. T neu.hi locia h̊ loca.Et oꝛ loc tã ſba q; quatitas qᷓ aliqͥ locale circũſcribit᷑. Jtẽ locus vꝛ maxima ꝓpoſitio vel habitudo vñ trahit᷑ argumẽtu·tã in dialectica q; in rhetoꝛica. Iñ h ⁊ B̊ localis.⁊ le. qdð loco cõtinet᷑ ułcircuſenbit᷑. Iñ localit:adu.G localitas.tai. Enõ ꝙ loc ꝓpecẽ quãtitas circuſcribens coꝛpꝰ. Bʒ Hloca. coꝝ. pꝛie c his vicut᷑ i bo paſſiones habet᷑ oci aut ad logicos ꝑtinet. Et ſic talis fit oiui/ ſio locoꝑ: alij itrinſecialij medij. Itẽ loc eſedes argumenti: vel id exqͥ ad ꝓpoſitã aſtionẽ ↄuenies trahit᷑ argumẽtu. Item locus vꝛ facultas:copia/ptãscõditiotẽ/ pusoccaſio/opoꝛtunitas/dignitasanto ritas.honoꝛ:magnitudo:maiſtas.faſtigi/ um:ſplẽdoꝛ:gradus glia. Et vt greciſmꝰ dic. SFlrgumẽta locos:hoĩes loca vid bĩe. ocuſta. ſte.ẽ ꝑpuũ aial vẽte noxiua pluſq; cętera aĩalia frugibo nocet.⁊ dẽ a lõgus2 haſta·eo ꝙ pedibus ſit long velut haſta. Kaban ant ſup Matthen. oic: In dict Arnulphi galliaꝝ epi repim mimũ genꝰ locuſtaꝑ fuiſſe ĩ veſerto iudęę q; paſtusẽ baptiſta vſq; hodie aparet ꝙ coꝛpuſ/ culis in modũ digiti manus exiliho? bꝛe/⸗ uibꝰ in herbis facille capiũt᷑coctęq; i oleo paupeꝝ pbẽt victü. Chꝛyſoſtomꝰ v vic Iſte locuſtęſut volatilia ꝗdam mũda.ꝑᷣ pParua.⁊ nõ ſatis in altũ volãtia.ocuſta etiã iuenit ꝓ quodam genere herbaz. Locut ta.tu. participiũ ſcribit᷑ p.c. licʒ ſuũ ꝓbũ ·ſciʒ loqr ſeibat᷑ ꝑ q. Dicit eni Lꝛi⸗ ſcianus ꝙ deponẽtia deſinẽtia ĩ quoꝛ mu/ tãt eã in cu.⁊ ſumẽtia tũ/faciũt ſupinũ.vt loquoꝛ locutũſequoꝛ ſecutum ⁊c. Lodix.oicis.maſ.ge.quicqͥd in lectulo ſup onit.? ꝓpꝛie pãnus villoſus.Et pdu.pe. gti. Oñ ꝗuuenalis.Magneęmẽetis opus nec de lodice paratt. “ Aogicus.ca.ci.i.ſermocinalis ułrationaliſ dẽa logos:qð ẽ ſermo vel ratio. Oñlo⸗ gica dꝛ triuiũ qͥt ſmocinalis/.qꝛ oſiſtit ĩſer monibo.⁊ excellẽt vialectica vꝛ triuiũ/qꝛ H alijs artibo triuij cõſiſtit in ſermonibꝰ Et iuenit grece declinari p eodeh̊ logice . ces. Mñ logici vicũt᷑ triuiales uł vialectici Itẽ logica oꝛ quędã ſpecies megicine.ira tionalis. Oñn logici vicunt᷑ q d mediciqͥ viſcuſſis ętatũ/regionũuł ęgritudinũ qli/ tatibo/art curã rõnabilit᷑ ſcrutãt᷑.Et a logi ca ſᷣm quãalibet ei ſigtionẽ.h⁊ G̊ͥ logicalis le. Iñ logicalit: adu, h logicalitas. tatj QLogiſma.mę.f.p.i.cogitatio ul ſermo ułrõ bm Hug· Pap. vo vic logiſm cogitatio Logiſtricus.ᷣca.cum.pe.coꝛ.i.ſermocinalis vVel rationalisvel cogitabilis. ogiũ. gij.n. .. rationabile reſpoſũ.i. ſine j uolutroa dĩ a logosqð ẽ rõ. Itẽ h logiũ lie Ngent⸗ Pfiſigi 9 geaſn; wa bie. din. gplole aſ . eN NA mns⸗ int eena Gnrin Lrlog mo 1 ytn gi · di manuale ſcilʒ exiguꝰ pãnus ⁊ ou/ plexauro⁊ gẽmis.⁊ q̃ttuoꝛ cõtext᷑ colo/ ribus.habẽs magnitudinẽ palmi ꝑ q̃drũ cui intexti erãt duodecim Rcioſi lapides. HPic pann etiã rationale di.⁊ ſuꝑhume⸗ rali circa pectus pontificis ãnectebat. Zogographus.i.ſciptoꝛ publicę rationis 7 v; a logosqð ẽrõa gphos ſcriptura. Zogos.i.ſermo ułratio bᷣm Mug. Oel ſᷣm Hieronymũ ĩ epła ad Paulinũ. In pn/ cipio inqᷣt erat ꝓbũa vbũ erat apud deũ deus erat vᷣbũ. Logos grece multa ſigt Mã ⁊ verbũ ẽa ratio ſupputatio⸗ cauſa vniuſcuiuſq; rei ꝑ quaʒ ſut ſingula ꝗ ſub/ ſiſtüt· ꝗ vniuerſa recte itelligimꝰin chꝛiſto q; videlʒ chꝛiſtus dꝛ ꝓᷣbũ:q;tũ ad patris Dicẽtis mãifeſtationẽ. Cauſa q;tũ ad reꝑ creationẽ. Ratio q;tuʒ ad creatarũ oꝛdi/ nationẽ. Supputatio q;tũ ad oꝛdinatoꝝ dDiſtinctionem. Zogotheca. ce.ↄ.p.qͥ vel quęſermonẽ facit in copulo. Mel qui edictũ imꝑatoꝛis vel alicuius pꝛincipis populo nũciat. Loligo.ginis.ſt.qͥdaʒ piſq vt dicũt ſepia q habet ſtrumà nigerrimi colon amariſ⸗/ ſimi ſapon plenã.Hñ ponit᷑ qñq; ꝓ nimia gamaritudine. DPonit᷑ etiã loligo ꝓ herba amara. Iñ loligine. nea. nea. ad loliginẽ ptinẽs.uł de loligine exiſtẽs.Et loligino/ ſus ſa.ſũ.plenus⁊ abundãs loliginibus. Loliiũ.lij.n. s.illa mala herba ꝗ creſcit inter ſegetes · malũ ſemen facit qð ſimiliter dẽ loliũ.Iñ lolioſus.ſa.ſũ.i.plenus lolio. Longanimus.ma.mũa h bęclõgaminis· h me.ꝓ eodẽ·ſcilʒ qͥ nullis paſſiõibo ꝑ/ turbatᷣ ad vniũᷣla ſuſtinẽda patieus eſt. Aongeuus. ua. uũ.i.longi ęui.ſcilʒ ſenex. Iñ B lõ geuitas.tat.i.longi ęui vita vel etas. onginquꝰ.q̃.quũ.i.remotꝰ Iñ lõginqͥtas QNongiturnꝰ.na.nũ.i.diuturnꝰlõge durãs. Iñ lõgit᷑nitas.i.viut᷑nitas MHñ Baruth. 4* In longiturnis diebo. Et. ʒ? Mt ſcias ſimul vbi ſit longiturnitas vite. Del ßm alia litterã. Obi ſit longiturna vita. Nongus.ga.gun.dẽ a lieneo ꝙ ſic poꝛrectuʒ ad modũ lienis. Et ↄpaturlõg gioꝛ.ſimꝰ Iñ lõge.giꝰ.ſime⸗ h̊ lõgitudo.vinis.Et cõponit᷑ · longus. bilõgusoblõgus ſemi⸗ long. Itẽ talõgq;longꝰ.i.valde longꝰ. Aopbos.vel potiꝰ laphos gręce.iceruus. oqculus.la.lũ.pe.coꝛ.i.aliquãtulũ loquax loquax. cis. oĩs ge.i. aſſiduabũdãs i locu tiõe. Iñ h loq̃ctas.tat.i.abũdãs locutio Loquela.leę.ꝑ vnũ.l.pe p.⁊ d a loquoꝛ. Loꝛamẽtũ.ti.d a loꝝ.⁊ dicunt loꝛamenta plura loꝛa. vel laqaria. vel in parietibus tabule · vel aliqua ligna que mittunt. oꝛar. ria.riũ. qð ad loꝑ ꝑtinet ul toꝛtuſ ſolutus:vel ligat h loꝛariꝰ. rij.i. toꝛtoꝛ. oꝛeus.rea.reũ.i.toꝛtus:vel ſolutus. vel li/ nl ad loꝛũ ꝑtinens. oꝛica. cę. pe. p. r a loꝝ.ri.q; lor caret. So lis eni circulis ferreis cõtexit᷑. Iñ loꝛicat. ta.tũ.qͥ habet loꝛicãvel loꝛica indutus. NLoꝛipes. dis.coĩs ge.i.claudusqͥ bʒ pedes toꝛtos ad ſimilitudinẽ loꝛi. Mel qͥ bʒ pedẽ ligneũ qbuſdã lor religatũ. Et coꝛ. pe. taʒ in ntõ q; ĩgtõ. Vñ Juuenalis.Aoꝛipedẽ rectus derideat ęthiopem albus. Aoꝛu. ri.i coꝛrigiauł coꝛiũ:ułhabena freni. Et ꝓd.lo.On Oꝛatiꝰ in epi.Seruus ha⸗ bens pꝛeciũ loꝛis non vteris aio. Notb.· interpᷣtat declinãs:uł inictus:q; facij ſodomoꝝ nõ cõſenſitᷣ eoꝝ illicita carnis incendia declinauit. Lotio.onis.i.ablutio.vel lauatio. Lotiiũ.tij.ẽ lixiuiũ cũ q̊ veſtes abluũt᷑. Mel lotiũ dꝛ vrina. Et vt dicit Mrinas hoiuʒ ſed lotia vic aſinoꝝ. Aotus.ta ci.i.ablutus.⁊ dẽ a lauo.as. . ante B Aubꝛicus.ca.cñ.i.labilis.⁊ dꝛ a laboꝛ beris. Pꝛope lubꝛicũ ẽ illudqð quãto mag te⸗/ net · tanto mag labit vt anguilla. Et etiã illud vꝛ lubꝛicũ in qͥ quis labit vt via lu⸗ toſa.⁊ aqᷣſa: glacies. Dñ in pᷣs. Fiat via illoꝝ tenebꝛę ⁊ lubꝛici. Et vt dicit Pap: Qubꝛicus differt a labili·.qꝛ labile ẽ qð la bit · ſicut fluuiꝰ. Lubꝛicũpo nõ d ꝓpꝛie qꝛ labit· h in qͥ q labit᷑. Itẽ lubꝛicꝰ oꝛ qͥcqͥd labit᷑ oũ tenet.vt piſcis ⁊ ſerpens. Onde Labilis ẽ fluuiꝰ.dicat lubꝛic anguis. Itẽ lubꝛicus aliqñ dꝛ leuis:vitioſus.vanus⸗ friuolusĩeptꝰlaſciuꝰ.luxurioſus. defluẽs Aucanar.nar.n.t. fonea in luco.⁊ dẽ a luc'. QAucanica.cę.qðdã genꝰ cibia vt vicũt. ſal⸗ cicia⸗ d a lucania:qꝛ pᷣ in lucania ẽ facta. Aucaniſta.ſteę.ↄ.p.qͥ legit lucanũ ułimitat Aucanꝰ.ni.qͥdã woeta⸗ oꝛ a luxqꝛ int cętoſ foetas eluxit: vt dilucide tractaretlon/ gu conſtructionis hyꝑbaton ſp euitauit. Itẽ lucanꝰ.na.nũ.adiectiue põt eſſe pa/ triũ vel gẽtile. Itẽ h lucanis ꝓuĩcia vltra Komã. Item iuenit᷑ hec Luca cequedã ciuitas· Iñ lucanꝰ.na.nu.patriũ: h ⁊ hęc lucẽſis.⁊ H ſe.Itẽ inẽit᷑ h̊ lucan.ni.i.ſplẽ/ doꝛ matutinꝰ.⁊ tũc cõponit᷑ añlucanꝰ.ni.i. 05 2ð õäl eruptio auroꝛe ante lucẽ canẽs.i.albẽs. adiectiue añlucanꝰ. na.nu.i.añ lucẽ ſurgẽſ Aucar.canln. t cecunia vel pciũ ex luco col/ lectum. qð vulgo di ſiluaticu: foꝛeſtage gallicea dr a lucus.ci ꝓdu.pe. gti. Item luenit᷑ h̊ lucar.car. maſ.ge p q̃dã aue quę pulcre⁊ dulcit᷑ canit pᷣ mane quando lux emanat. ⁊ tunc vicit᷑ a luce.⁊ coꝛ.pe.gti. Aucas interptat᷑ ipſe cõſurgẽs ul iple ele⸗ uans. 7 a luce. Jpſe eni fuit cõſurgens a müdanoꝝ amoꝛeeleuds ſe in amoꝛe den per contemplationẽ. Aucellum.li.i.paruũ lucrum. Aucerna.nę.d a luciniũ ula luce. q̃ſi itra ſe lucẽ arcẽs. Eit tñ bꝛeuis H̊ ſyllaba. lu. Oñ Perſiꝰ. Biſponite pinguẽ nebulã doꝛmire lucernã. In ſ lucernula.lę.dimi.i.ꝑua lu⸗ cerna. Et lucernariũ. narij.i. cãdelabꝛũ⸗ q ſuſtinet lucemã. lucemoſuſ.ſa.ſũ.i.ple nus lucernis lucernariria. rin.qð ꝑtinet ad lucernã. Et hic lucernari. narij. ꝗᷣ facit lucemas:a hęclucernaria. rię. vxoꝛ eiꝰ. vel etiã mulier faciens lucernas. Aucibilis. ↄ.ta hᷣ le· qð aptũ eſt vt luceat. Aucidarius.darij.quidã liber ĩ quo multa elucidantur: dicitur a lucidus. Qucidulus.la.lũ.pe.coꝛ.aliquãtulũ lucidꝰ. Aucidus. da.on.i.ſplẽdidus. Et viffert a lucibili.q lucidũ ẽ qð aliũde illu miat. Au cibile vοc:qðS ꝑ ſe lucet. ꝗñ luciditas.tat Aucifer. ra.ru.pe. coꝛ.i.lucẽ ferẽs. Itẽ h̊ lua/⸗ fer ri.i.ven vel ſol. Et H luciſera. re.i.luna⸗ q; R alijs ſtellis iſte feruũt lucẽ. Aucifer aũt ſolẽ ꝑcedẽs mane nũciãs tenebꝛas noct lumine ſui fulgo: is aſpergit. Aucifer etiã metaphoꝛice or quiqã angelus malus. Auciferani hęretici a Lucifero ſmirnę eßo oꝛti · ͥ ep̃os catholicos ·ͥ inſtãti ꝑſecutõe pſidię arrianoꝝ cõſentietes erãt poſtea coꝛrecti in cathedrã redire delegerũt·oã/ nates qð pus crediderunt. ſiue qð credi/ iſſe diſſimulauerũt·q̃s eccleſia catholica matno recepit ſinn tanq; Petꝝ poſt fletũ negationis hãc illi matrchanitatẽ ſuꝑbe accipiẽtes eos reciꝑe uolẽtes ab eccleſię coiĩone receſſerunt. c ipſo Aucifero au⸗ toꝛe ſuo qͥ mane oꝛiebat᷑ cadere meruerũt. Auafuga.gę.coĩs ge.lucẽ fugiẽs.⁊ dꝛa lux ⁊ fugio.gis. Itẽ hęclucifuga.ge.di qdam auis ꝗ ſemꝑ fugit aſpectũ viei. Aucigena. nę.cois ge. uce genit · ul genita. Audna.nę.dea part.ſcilʒ Juno uł Hallas · IZiana·⁊ vicit᷑ a lux eo ꝙ naſcentibus Rbeat lucẽ·vel q; ſit i luce naſcẽtiboa eos recipit ⁊ fouet.vt fingũt poetę.Et dẽpta media ſyllaba dẽ hęc luna.Et ꝓdu.pet.ſic glia denolatiua deſinẽtia in naſicut vult Pꝛiſcianꝰ. Et in greciſmo vꝛ. Ipſaq; ca/ ſtrenſis ſimul eſt lucina curialis. Aucinia.nig auis ꝗqdã ẽ ꝗ mane canẽ ĩcipit. 7 dꝛa luce·q; catu ſuo ſignat oꝛtũ dieiqᷓi lucidia. Meęc eadẽ vꝛ acredula. Meęc vul/ go dꝛ roſmolꝰ.i.philomena. Oñ Dꝛatiꝰĩ b̈mo. Lucinias ſoliti ĩpẽſa pꝛãdẽ cocptas. Aucinii.nij.cincẽdela lucernęq; dat lumẽ Aucratiuus.ua.uu.i.adqͥſitus:qð aliqs lu/ cratur. vel ꝑ qd q lucrat. dicit a lucrũ. Qucrinus.numaſ.ge. quidã lacus dictus a lucrũ ·quia olim ꝑ copiã piſciũ vectigalia magna pſtabat. Inde lucrinus.na.nu. Lucrun.cri.i.adᷣſitiouł ex negocio ĩcremẽ/ tum. Inde lucroſus.ſa.ſũ.i.plenus lucro. Aucta.tęi.pugna.⁊ dr a latus.teris.i.a cõ/ 8 plexu lateꝑ:qbꝰ cõminꝰ certãtes initũtq greca appellatione athletę vocant. Auctificus.ca.cũ.pe.coꝛ.qui.facit vel deſigt luctũ.vel de quo habetur luctus. Auctuoſus.ſa.ſũ.i.plenus luctu. Auctus.tus.tui.i.ploꝛatus.⁊ d a lugeo. Aucublandus. da.dũ.i.lucẽs blande. Aucubꝛatio.onis.ſ.t.nocturna vigilia. Iñ lucubratiũcula. lę. dimi.i.vna modica vi/ gilia · ſcilz ſtudin vigilantia vnius noct· vl minumũ de luce. Aucubꝝ. bꝛi.i.modicũ lumẽ ułmodic igniſ qᷣ ſolet ex ſtuppa cęra fieri · ̊ vndecũq; fiat ſic dicita fit in vmbꝛa. dẽ⁊ lucubꝛa. Aucubꝛatus.ta.tũ.i.parũ lucens. Luculentus.ta.tũ.i.plenluce.i.clarusaꝑt⸗ ſplendidus. ⁊ oĩ a luce ⁊lentos.quod eſt plenũ Oñ ⁊ homo vĩ luculẽt/q ẽ lingua darus:i ſermone ſplẽdidus. Iñ luculẽtia tię.i.daritas lucis plenitudo. Auculeũ .lei.genꝰẽ albi marmori naſcit in chio inſula: cui Aucullꝰ cõſul nomẽ dedit delectatus in illo·pmũ Romã uxit vel aduexit. ſolũq; pene q̊ marmoꝛ ab ama-⸗ toꝛe nomen accepit. Auculus.li.i.paruus lucus. ATucus.ci.mal.ge.i.denſitas arboꝝ ſoli lucẽ detrahens.i. nemus adeo denſũ ꝙ ſol ibi lucẽ nõ põt. DNDñ ꝑ ↄriũ dẽ luc a lucẽdo. Audibilis.⁊ Hᷣ le.apt ludovel ad ludẽdũ. QLudibꝛiũ.bꝛij.i.deriſio.⁊ qdð illudit.⁊ dꝛ a ludo.dis Mel ludibꝛiũ·ẽ res aliqᷓ ꝗ ludo ⁊cõtemptui haberi digna ẽ. Dñ 2 Ma⸗ chab. 82 Audibꝛio habitę ciuitatiniuriã. Audibũdus a.n.i.ludo plena ſilis ludẽti. — l u la ult plen ſaſi * Nl n Nnt D DMB nG M f⸗ gui Tud ge⸗ nun e giſn lucree dig ln ſn i in Audicrũ.cri.n.s.i.ludꝰ.⁊ dꝛ a ludo.dis.Et ſ̊ luna in cęlo dꝛ.diana in ſiluispſerpina li ludicrus.cra.crũ.⁊ H̊ ⁊ B ludicr.a H̊ crea in Iifernis. Iñ lunat.ta.tũ.i.curuat ad mo/ —M plurali ludicresludicra.⁊ nõ ludicria.vt vũ lunęiã dimidię.Et lunatio.onis.itẽ/⸗ D vult Pꝛiſcianꝰi ſũt ĩ eodẽ ſenſuſcilʒ ludo pus in q; luna recedit a ſolea poſtea cõſe/ . plenus uł qð ludis gerit᷑. Iñ ludicroſus. quit᷑ eũdẽ. Itẽ lunatio.i.curuatioa tũc dꝛ eicl ſa.ſü.i.plen ludicruł ludibiliſ.õm Mugj. a luno. nas. Itẽ iuenit᷑ ̊ luna.nę ꝓ quadã Nf NPHaßpß.vo dicit. Audicra ſüt ludoꝝ carmia ciuitate oli ędificata ad modũ lunę iã vi/ Brn ułturpia ihoneſta:uł certamia ꝗ ĩ ludis midię/ſed modo deſtructa eſt. Inde hic Nn gerũt. Et coꝛ.di Onde ⁊ᷣluroꝛa.Audicra hec lunenſisa hocſe. . Sie dicturus ocis noſtra noceos. Aunatic.ca cũ.qᷣ ſingulis lunatiõibo vexat DAtltmi Audius.ij.malſ.ge.iioculatoꝛ. Iñ h ludia T mẽte laboꝛat.⁊ ꝛ a luna: q; ſingulis lu/⸗ estv die.i. ioculanrr. nationibo cõtingit.cũ luna e plena. Hos kaluan. Qudix.cis.x.ge.quędã veſtis ẽa dĩ aludo etiã lunaticos vulgꝗ vocat. q; ꝑ lunę curſũ na dis. Et dicut ludices veſtes a ludiſthea/ ccomitãt eos iſidie oemonu. Et nõ qer Nn tri. Cu eni egrediebant᷑ de ludi ꝓſtibulo vitio lunę nõ patiũt lunatici·bᷣ oemones nn. iuuenes han velamẽto tegebat caput et eos his vexant tẽpoꝛibus.vt ꝑ lunã infa/ Nwi faciẽ ne cognoſcerent·q; ſolebat erubeſcẽ ment lunę creatoꝛem. .⸗ Wür quilupanar intrautt. V Aunula le. dimui pua luna. Del ẽ quoddã xo QAudulus.li ꝑe.coꝛ.dimi.i.paruus ludus. genꝰ moniliũ. Hopꝛie lunulę ſunt aureę *— Auecula.lę.viminutiuũ.i.parua lues. bullule dependẽtes i ſilitudinẽ luneę facte. „ Aues. uis.f.t.i.ms cula· ſoꝛdes· ul peſti lẽtia VBñ Ila. In die illa auferet vñs oꝛna/⸗ urla moꝛbo⸗ repẽtinꝰa dẽ a luo.is,p deturpare mẽtũ calciamẽtoꝝ lunulas.? toꝛq̃s. Iñ vag. vel dẽ a labe · vel a luctu.qꝛ luctũ facit.Eſt lunulatꝰ.ta.tu.i.moniliatlunulis oꝛnat. enĩ repẽtinꝰ langoꝛ ſimul cũ moꝛte veniẽs. Aupa.pę.vxoꝛ lupi.Et etiã meretrix dicit Augubꝛis.ↄ.t.⁊ R̊ bꝛe.i.flebilMiis. lupa ꝓpter ſimilitudinẽ rapacitatis. n. Auidus.da.dũ.i.maculoſusvel lue.i.tabe Aupanar.nar.i.pſtibulũ.dom meretricũ. d. fluẽs: dꝛ a lues. Itẽ liuidꝰ reꝑit p eodẽ. Auparius.parij.⁊ Hͥ luparia:dẽ canis qͥᷣ lu⸗/ u Aumbago.ginis.jt.i.lumboꝝ debilitas. os ꝑpſequit᷑.⁊ ad h̊ officiũ eſt cipuus. an Aumbare.ris.n.t.qð ⁊ H lumbarbar/oĩ ꝑ upatũ.ti.n.S.qdᷣ dã gen aſperoꝝ frenoꝛũ mon apoco pã.i.cingulũ circa lũbos:⁊oꝛa lũbꝰ factũ ad modũ detin lupoꝝ·qͥ in q̃les ſũt ů“. qꝛ eo lubi religant· vel q; lübis inhereat. Silit᷑ lupatũ ineqle eſt? graui moꝛdet nain Idẽ dꝛ coxale bꝛachariũ⸗ renale.Sʒ vllij vicũt ꝙ lupatũ eſt molinellũ ipſius nauig ꝓpꝛie renale·eſt quod renibꝰ alligat· ſicut freni. ꝓducit pa. Aaben ventrale crca ventrem cingulum. Auꝑcus.ci.i.pan. Vel ſacerdos panis.⁊ dẽ „ Aumbatoꝛiũ.rij.idem quod lumbare. luꝑcꝰ.q̃ſi lupos arcẽs a pecoꝛibo:q; pan.i. e Aumbitfragiũ . gij.n.S.i.ractio lumboꝛum. deus paſtoꝝ lupos arcet. Iñ hᷣ luꝑcal.cal vidd Aumbꝛic.ci.pe.pꝛo. vmis inteſtinoꝝ⁊ trę. pe. ꝓ.feſtũ uł tẽplũ panis· vel foſſa paſto/ aeng 7 dĩ alubꝛicus.vel lũbus.q̃ſi lubꝛicqꝛ la⸗ raliũ ludoꝝ in luco q̃ſi theatrũ facta. B ſKiand bit vel q; in lübis ſit. Iñ lumbꝛicoſus.ſa. Aupillus.li.oimi.i.paruus lupus. .— ſu.i. plenus lumbꝛicis. Aupinariũrij.⁊ lupinetũ.ti.in eodẽ ſenſu · intetn QAumbulus.li.dimi.i.paruuslumbus. iocus vbi creſcũt vel abũdant lupini. lronin . Aumbo. bi. ob libidinis laſciuiã dictus eſt · IJupinꝰ.ni.m.s.pe p.qddã gen legumĩs.⸗ ninn Aꝓꝓq in viri coꝛoꝛe voluptat cauſa in lÜõbis dꝛa lupus· q; ſonitu ſuo terret lupos. Cũ ebuns eſt · ſicut in vmbilico in feminis. enĩ lupꝰ lupinos ĩtrat · ipſi folliculi ſonat. . Aumẽ inis dĩ a luo.is.q luit.i.purgat⁊ de Tita ille terret. Atẽ lupinꝰ.na.nũ.adiectm̃ let tenebꝛas. Iñ lumineꝰ.nea.neu. de luĩe i.res ꝑtinẽs ad lupũ:vel de lupo exiſtens divi exiſtẽs · vel ad lumẽ ꝑtinẽs:uł clarꝰ. Et lu⸗ Iupus.pi.eſt beſtia voꝛax q̊ᷓ valde ĩſidiat S minoſus.ſa.ſũ.i.clareo ꝙ exſe habeat lu⸗ ouibus.⁊ dĩ a lycos gręce · qd oꝛ lupꝰ la⸗ an itn mẽ. Sʒ luiatũ ẽ.qð alinde lumẽ accepit. tine. Oel dĩ lupus:q̃ſi leopus:qꝛ q̃ leoni l Aumiare.ris.n.t.i.lumẽ ułqð lumen facit:⁊⸗ ita ſit illi virtus in pedibo. Oñ qcd pede aei oĩa lumẽ. Et h̊ ⁊ B luiar.⁊ G re.adiectiuũ. Hſſerit nõ viuit. Rccipit᷑ etiã lupꝰp lupa/⸗ icna⸗ Auna.nę.l.p.dicta Eiq̃ſi lucina · q; luce lucet to Mñ Ouidiꝰ triſtiũ. Et placide duros Gal Alliena. AQumẽ enĩa ſole accipit.⁊ acceptũ accipit oꝛe lupos.i.frenos. Itẽ lupus oꝛ HeruG reddit. Et ẽ eadẽlunadiana.⁊ pſerpina etiã qͥ dã piſcis ad ſimilitudinẽ lupi:quia sncn A4 — etiz impꝛoba voꝛacitate piſces alios ꝑ/ ſequit᷑. Lupus etiã vꝛ ferreus arpax qᷣ et canicula dꝛ. Et vĩ ſic qꝛ ſiqͥd ĩ puteũ ceci/ derit · rapit: extrahit.tẽ lupus etiaʒ dr moꝛbus:qͥ vt plurimũ in qͥlibet diuite dẽ mnaſci.Et vꝛ ſic qꝛ rodit carnẽ hoĩs ·ſic lupꝰ niſi remediuũ aliquod fiat .ſcilʒ gallina vel aliud aĩal loco dolenti ſupponat. Aura.rę.F.p.i.os ventris vel cullei. Aurco.conis.maſ.ge.i.auidus ⁊ immũdus deuoꝛatoꝛ/qͥ multũ turpiter comedit. Auridus.a.dũ.i.palliqus:obſcutꝰ.tene/ bꝛoſus/ſoꝛdidus: dꝛ a lura. Sʒ ꝓpꝛie lu/ ridꝰ coloꝛ.vẽ coloꝛ moꝛtui. Del luridꝰ dẽ a loꝛo:qꝛ hmõi habeat cutẽſcilʒ pallidã. Auſcicio.onis.ipſum oculoꝝ vitin. Auſcilioſus.ſa.ſũ.qqͥ⁊ luſticioſus.ſa.ſũ.vjr.i. qᷣ veſpere nil videt.⁊ dẽ a luſcus vel luce. QAuſcus.ſca.ſcũ.qͥ tm̃ habet vnũ oculũ.⁊ al/ tero caret.⁊ dꝛ a luce⁊ carẽs:qꝛ luſcꝰ paꝝ lucis habet · vel q; caret luce.⁊ nõ lucibus Del dðꝛ a luce⁊ cuſtosquaſi lucis cuſtos ſcilʒ oculi nõ oculoꝝ. Auſoꝛ.oꝛis.m.t.d a ludo.vis.⁊ luſoꝛiꝰ.ria. riũ.⁊ hoc luſoꝛiũ.ᷣrij.locus vbi ludi᷑. Auſtralis.lis.ↄ.t h̊ le.dẽq;⁊ luſtrabilis bile.i.qð facille põt luſtrari. Itẽ luſtralis: q luſtrat· vel qð aptũ eſt ad luſtrandũ.i urgandũ circũdandũ · vel luminandũ. Aſttameneihlomt purgatio · vel circu/ itio · vel luminatio. ſtricus.ci.pꝑe.coꝛ.i.nouus dies naſcẽtiũ. dĩa luſtro.as.qʒuia foꝛte in talidie puer purgabat᷑ apud gentiles. uſtro. tronis.maſ.ge.vẽ ille q vagus eſt nihil aliud agit.niſi ꝙ foꝛas luſtrat. ſtrũ.ſtri.dꝛ ſpaciũ quiq; annoꝝ.⁊ dĩa luſtro.ſtras:qꝛ oliʒ ſemꝑ in fine qͥnquẽnij ſolebãt luſtrare ciuitatẽ.⁊ purgare.faciẽ/ do ĩ circũitu eiꝰ amburbale. Similit cir/ ca agros faciebãt. Dñ in hbymno. Auſtra ſex qͥ iam ꝑacta ⁊c. Itẽ luſtrũ oꝛ obſcurũᷣ latibulũ ferarũ.i.cubile ferarũ. Et luſtruʒ d lupanar meretricũ.Et ĩ vtraq;ʒ ſigtiõe dãa luſtro.as.ꝑ ↄtrariũ/q; parũ illuſtrat i.illuminat. Oñ. Auſtra cubile fere quin/ quẽnia luſtra fuere. DNel ſic. Auſtrum cir⸗ cñitus · ſpaciũ · purgatio ſilua. Quſus.ſus.ſui.i.iocus:a ludendo dictus. utatꝰ.ta.tũ.i.iunctus ⁊ luto obuolutus.⁊ dã a lutũ/p cęno.⁊ eſt tractũ a poꝛcis:qͥ ſe luto obuoluut. Et põt eſſe participiũ de lutoꝛ taris. paſſino. Quter.terisiconcha. vel cantarus aq̃rius Aux.lucis.ſt. lucis:? dẽ a luceo.ces.pᷣm Mug. ſim Hug. Aut᷑ etiã dꝛ lauatoꝛiũa qdcũq; vas purgãdis ſoꝛdibꝰ deputatũ. Vnde quidã. DPic luteres vaſa purgãdis ſoꝛdi⸗ bus apta. Auteus.tea.ten.i.croceus· vel qſi rube xel roſeus. dꝛ ꝗ lutus ꝓ coloꝛe.ñ luteolus. la.lũ. Itẽ a lutũ ꝓ ceno.dĩ luteus.tea.teũ. i.ſoꝛdidus.vel luto plenus.Itẽ luteus dĩ e luto eriſtens · vel ad lutũ ꝑtinens. Autoſus.ſa.ſii.luto plenus vel ſoꝛdidus. dicit᷑ a lutũ pꝛo ceno. Autulentus.ta.tũ.i.ſoꝛdidus.fetidusluto plenꝰ dꝛ a lutũ lentos.qð ẽ plenũ.Iñ lutulẽtia.tię.i.fetuletia/fetiditalſ.ſoꝛdidatõ Auti.ti.i ſoꝛdes terręcenũ: dꝛ a luo ꝓ tur⸗ pare:uł maculare.Hel lutũ dꝛ/quaſi lotũ E cõtrarii · q; nõ ſit lotũ.i.munduũ.Etnõ ꝙ iuenit᷑ hic lutus.ti.p quodã coloꝛe cro/ ceo⸗ q̃ſi rubeo.Et differũt in tẽpoꝛe·quia lutus ꝓ coloꝛe pᷣmã ꝓduat ·ſed lutũ cę⸗ no eaʒ coꝛripitlicʒ qñq; gratia metri hęc diſtinctio cõfundat᷑.Itẽ lutũ eſt ſupinuʒ de luo.isX tũc ꝓducit pꝛimã.Dñ.Cellus vnda lutũ faciũt a luo lutũ. Item. Cęnũ dico lutũ·croce coloꝛ ſit tibi lutus. Das luteü fragile · toga lutea tegmen herile. Auuio.onis.i.tabes.fluxꝰ.fetiditas:ſoꝛdes. ułturpis voꝛacitas. Oñ in hymno. Mẽ/ tibus pulſa luuionei.tabe vitioꝝ · vel fe⸗ Ditate. ppꝛie eſt ipſa ſubſtantia.B lu/ men qð a luce manat.i.candoꝛ Penae⸗ 93 Pꝛi/ ſcianꝰ videt᷑ velle. qꝙ luceo deriuet᷑ a lux. Auxos gręce· latine vicit᷑ ſolutio. xus.xus.i.ſolutio libidinis:· voluptas. delectatio · oiſſolutio· abũdantia·licʒ etiã ponat᷑ ꝓ qualibet ſuꝑfluitate magniſi- centia.⁊ dꝛ a luxos.Et luxꝰ.a.ij.i.libidine ſolutus.Hñ mẽebꝛa loco mota dicuntur luxa.i.ſoluta. Iñ luxuria.rię.idẽ qð luxꝰ. ſcilz ſolutio libidinis ꝓpe. Sʒ modo am pliata ẽ appellatio.vt luxuria vicat᷑ ſup/ fluitas in coitu: in cibo⸗ in veſtitu. etiã in alijs rebus. Iñ luxurioſus.ſa.ſũ.i.ſolu⸗ tus in voluptatibꝰ in libidine ꝓmptus Sʒ ꝓdigus eſt ſũptuoſus· qui oĩa poꝛro agit ⁊ qi pijcit. Itẽ a luxus dꝛ ̊ luxuries rieiideʒ qð luxuria Sʒ luxuria ꝓpꝛieẽ in coitu. Luxuries ĩ alijs attẽdit᷑. Et viffert luxuria ułluxuries a libidine. ñ. Factũ luxuries notat affectũq; libido. Qluxus pꝛimũ vic a libet eſſe ſecindum. Auta interpꝛetatnux vll amygdalum. »“* uegag uühi⸗ Rägſog,, Blnorg nsteed. Nhmnsi s hrcig. nihg lt dhdaro ndpe⸗ wce mmnnh Mildlus ns Das ue. nnsſades NIN V G uc lu. anee Wecn . e mug uiibu auna Nwcaln nurtſup/ Gio⸗ vepods gidaſn n meen nt . Mante TIm Liittera obſcuꝑ in extremitate m dictionũ ſonũ habʒ. vt TẽplũD Aptũ in pᷣncipio.vt Magn'. Mediocẽ imedio.ut MHmbꝛa Itẽ ſola h̊ ſemiuocalis poſt.s.wonit᷑quod mutaꝝ ẽ. vt Gmaragdus. ante liq dam vt Ramnꝰ.⁊ añ.s.poſita in ſinali ſyllaba noĩs · moꝛe mutę interpoſita.j.facit gtm̃ ut Hyems·hyemis:velut inopsinopis:ce/ lebs.libis. ꝗtẽ.m.trãſit in.n.et maxie.d.c. q.t.ſequẽtibo. Docali qͥʒ ſequẽte intipit b. vt Combuſtꝰ cõburo.Finalis dictiõis ſubtrahit᷑.m.in metro/plerũq; ſi a vocali incipiat ſequẽs dictio.vt Illu expirantẽ tranſfixo pectoꝛe flämas. Hetuſtiſſimi tũñ nõ eã ſꝑ ſtrahebãt.Enniꝰ i.x?aĩaliũ. In/ ſignita fere cũ milia miliũ octo. AXnceps etiã vel liquida vꝛ:qꝛ poſt muta poſita ſic l.r. n. in eadẽ ſyllaba cõem facit ſyllabaã. Macedo.donis.fuit qͥdã rex.OVñ ꝗqdã tra dicta eſt macedonia. Jñ macedoniꝰ.nia. niuũ. ⁊ B ⁊ B macedo.inis.⁊ h̊ ⁊ B macetes tis. gentilia. Et coꝛ.ce. ODñ Lucanus. In macedũ terras miſcẽs aduerſa ſecundis. Atem Auroꝛa. Paulo vir macedo poſt hoc in troiade paDꝛret. Macedoniani hęretici a. Macedonio epo dicti ſũt· negãtes deũ eſſe ſpiritũ ſanctũ. Maocellũ.li.n. S. dꝛ a macto.tas:q; ibi ma/ ctant᷑ pecoꝛa. Iñ macelluluʒ.li.dimi.Et H macellio.onis: h̊ macellariꝰ.xij.qͥ pecoꝛa mactata carnes vendit. Oel macellũ dẽ a macero.ras.qꝛ ibi carnes macerantur. Macer.cra.cru.i.tenuis ⁊ ſubtilis. Iñ ma/ critudo.dinis.⁊ hęc macies.ciei.i.exilitas coꝛpoꝛis. Macer etiã eſt ꝓpꝛiũ nomen. Macera.rę.i.macellũ. Inde hic macerariꝰ i.macellarius. Maceria.rię.f.p.ꝛ a macros.Et macerię dicũt᷑ longi ꝑietes:qbus vineę vel alind claudut᷑. Ite maceria dꝛ mẽbꝛanula ſecũ/ vinaꝝ·qua iuoluũt᷑ pueri in vtero·ꝗ vi/ uidit᷑ in partu ⁊ ſequit᷑ puerũ. Dñ ſuper Geñ.ʒ8: Quare viuiſa eſt ꝓpt᷑ te mace/ ria? dic vna glo. Secũdinaꝝ mẽbꝛanula quã rupit cn manũ emiit. Macerio.onis.i.maceriarũ conſtructoꝛ. Machera.rę. f.p.pe.ꝓ.i.gladius longꝰ ex vna ꝑte acut: dꝛ a machia:qð ẽ pugna. Machia gręce.latine dicitur pugna. Machileſt tunica talan tota hyacinthina pñns ad pꝑedes ſeptuagitaduo tintinabu/ la · totidẽq; ĩmixta ac dependentia mala punica.⁊ acuitur in fine. Machina.nę.f.p.oẽ qdð igenio ꝑat᷑ vt ma/ nualis baliſta. ſilia:et ꝓpe illa q ad pu/ gnã parant᷑.licʒ etiã ꝗlibet artificioſa cõ/ coſitio· ul ↄſtructio vicat᷑ qñq; machina. Et iuenit᷑ etià machina ꝓ iſidijs.⁊ coꝛ.pe. Machinis.nis.dꝛ a machina.Et ſunt ma⸗ chines inſtra ęꝗdificioꝝ·ſic victa a machi⸗ nis·qbus inſiſtũt ꝓpt᷑ altitudinẽ parietũ. Machinoſus.ſa.ſũi.plenus machinis:vel argumẽtoſus ingenioſus ad machinas faciendas. vel inſidioſus. Machinula.lę.dimi.i.parua machina. Macia.cioꝝ.pluralis nũeri.i.tteſtina ·ſcilʒ ꝗ ſoꝛdes eliciũt. Inuenit᷑ etiã macia.cię p quadãa ſpecie valde darnra. Maciecula.lę.imi.i.parua macies. Macilentus.ta.ti.i.macer.macie plenus. Iñ macilentia.tię.i.macies. „*½ Macoꝛ.oꝛis.i.macies.⁊ d a maceo ces. Macredo.vinis.i.macies. Dnde Ruroꝛa Moꝛtalis maculę nulla macredine fuſca. Macrobiꝰ.bij.longeuꝰ interp̃tat᷑ eſtno/ mẽ phi platonici latini? dẽ a macros/qð ẽlongu.⁊ bios · qð ẽ vita. q̃ſi longę vitę. Macrobij etiã victi ſunt quidam in india ouodecim pedũ ſtaturã habentes. Macrocoſmus.mi.i.maioꝛ mundus.⁊ dꝛ a macrosqð eſt longũ coſmꝰ mundus. Vnge greciſmus.Sʒ ſignas mundũ ma/ ioꝛẽ ꝑ macrocoſmũ. Mic alio noĩe dicitur megacoſmus. Macrologia·eſt longa ſentẽtia:res nõ ne ceſſarias cõphendẽs · vt Legati nõ impe/ trata pace retro vnde venerant domum reuerſi ſunt. Macros vel macron gręce. latine vꝛ lõgũ Mactus.cta.ctũ.i.magis auctus.i.plenus gloꝛia · ſcilʒ bonus:valens⸗ dĩ a magad uerbio auctus. Inuenit᷑ etiazʒ mactus ꝓ mactatus: tucdꝛ a mactoꝛ.ar..Et nota ꝙ nulla termĩatio iſtius noĩs mact.cta.ctũ. eſt in vſu · niſi terminatio vti·ſcilʒ macte · qᷓ terminatione vtimur tã ꝓ ntõ q; ꝓ vtõ. Machla.lę.i.nota:vitiũ turpitudo. Ma/ cula etiã dĩ ſquama loꝛicę a filũ retis. Maculatꝰ.ta.tũ.i.cõtaminat. deturpatꝰ. coꝛruptusinqͥnatusa dẽ a maculo.as. Madian ⁊ epha regiões ſũt vbi habitãt oꝛomedarij. l Madiditas.tatis.idẽ eſt qð mador.dor. Madidulus.la.lũ.i.aliquãtuluʒ madidus Madidus.da.vũ.i.hũidus:K dꝛ a madeo 05 Maadius dij.ſᷣm Papiã menſis quidã ſic dicx. eo ꝙ; tũc fra madeatq ⁊ maius vꝛ. Madoꝛ.doꝛis.m.t.i.pluuia.humiditas. Madula.lę.vas ad vrinã recppiendaʒqð etiam hoc madellũ vicitur. Magale.lis.n.t.vicit᷑ a magar.quaſi ma/ gare.l. poſita pꝛo.r. Et ſunt magalia calę paſtoꝛales.vel caſe afroꝝ viles.Eadem⸗ mapalia·ſed in magalia pᷣma/ꝓducit᷑ in mapalia coꝛripitur. Magal.lingua punica noua villa dicitur. Maggdalu.li.quoddã oppidũ fuit.ñ ma/ gdalenus.na.nuũ. Minc victa eſt Maria magdalena. Et H magdalene. nes. grece acuit᷑ in fine.⁊ interpᷣtat᷑ turr·bm Hug eſt. g. eiuſdẽ ſyllabę cũ.d.Et nota ꝙ cuʒ addit᷑ Maria·debet dic Maria magda lena.licʒ hoc nomen magdalena ꝑ quãdã noticiã ſumat᷑ ꝓ Maria peccatrce. Põt etiam dia magdalenę ſi magdalenę po/ natur expoſitoꝛie. Magiſter.ſtri.i.autoꝛ:didaſcalus:erudi⸗/ toꝛ. Inde hęc magiſtra. ſirę. ⁊ hic magi/ ſterculus.li.i. paruus magiſter in ꝑſona vel potius in ſcientia. Iñ magiſtercula. lę. Itẽ a magiſter.tri.ꝛ magiſter.ſtra.ſtrũ. adiectiue.Et hoc magiſteriũ.rij.honoꝛ ul vignitas· vel officiũ magiſtri.⁊ hic ⁊ hęc magiſtralis.⁊ hͥ le. ꝓtem magiſtri dicunt mailoꝛes ciuitatis· vel ſenatoꝛes · cõſules iudices. Iñ hic magiſtratus.tus.tui.eoꝛũ vignitas. Et ſepe magiſtratus ĩuenit col/ lectiue/ꝓ ipſis.ſcilʒ qͥ magiſtratũ habent Et magiſtrat eſt vᷣbale huiꝰ vᷣbi magi/ ſtro. as. Itẽ magiſter cõponit᷑ cũ gtõ mi⸗/ lituʒ.⁊ dꝛ magiſtermilitũ.huiꝰ magiſtri/ militũ.⁊ tũc notat dignitatẽ magnã quã q̃ͥs habebatĩ vrbe romana.⁊ is modo oẽ mareſcalcus. Sʒ quãdo ſunt duę partes poteſt fieri ſuppoſitio ꝓ quocũq; aliquos milites magiſtrate. Magmas · loc qdã ẽ ð qͥ habet᷑.j. Reg·iʒ: Magnamenti.ti.i.diuinamentũ. Et ꝑ ſyn copamhoc magmentũ.ti.quoddaʒ pin/ guiſſimũ extũ vel ſecũdũ pſectũ. Papias etiã dicit: Magmentũ alij pinguiſſumuʒ inteſtinũ·alij ſecũda pſecta. Coꝛnutus vo ulcquid mactaturi oiſtmbinn. agnalis. lis.ð.ta hoc le.magnus· vel j magna facit. Onde illud. Loquebantur varijs linguis apoſtoli magnalia dei. a gnanimus. ma. mu. pe. coꝛ. 7 hic ⁊ bee * magnanimisa hoc me.in eodẽ ſenſu.i.au/ axfoꝛt/ magni aĩ ad vifficlia incipiẽda T patiẽda Oñ Judiq Se Magnanimoꝝ reꝑta eſt cõtẽtio. Iñ magnammitas.tat ſcilʒ ſpontanea reꝝ vifficiliũ aggreſſio. Magnas.natis.ↄ.t.qui magn eſt in ppło potens.Et ꝓ eodẽ dĩ magnat.ta.tu.pe. pꝛod. Dñ Ecq. 20. Dir pꝛudẽs placebit magnatis. Magnes.netis.m.t.quidã lapis ſcioſus indicusferru ad ſe trahens.⁊ ꝓd.pe.gti. Magnificus.ca.cũ.i.ſublimis:generoſus. gloꝛioſus/qͥ magna facit. Iñ magnificen/ tia. tig. ſpontanea reꝝ vifficiliiũ ↄfſũmatio. Magniloquus.qua.quũ.qͥ magna loquit Iñ h̊ magniloqͥũ. quij.i.magna locuno. nagnus. na. nu. cõpat᷑ irregularit᷑ maioꝛ maxumꝰ. Et cõponit᷑ ꝑmagnus.pᷣmagnꝰ. tãmagnusq;magnꝰ.oĩa ꝓ valde magnꝰ. Magog gog ſunt gentes ferociſſimę int caſpios montes ⁊ mare caſpiuũ ·a magno Alexandro indluſe bę ſunt exiturę crca finẽ mũdi.⁊ magnã ſtragẽ hoibo illaturę. Maguderis.mal.ge.vel maguder ꝑ apo/ copam.Et eſt maguderis ſecidus caulis qui naſcit᷑ in tirſo abſciſo · vel ipſe tirſus abſciſus. Oñ Vꝛiſcianus dicit:q ſiãt fru/ gem.i.genus caulis qui naſcit ex ea parte cuius radix ſirpis auellit᷑. Del vt alij di/ cũt ſaliginc. Et facit actm̃ in im ablatiuũ in j.tm. Onde. Im tm̃ faciunt hęc quartru noĩa caſum. Dim burim tuſſim magude/ rimq; ſitimq;. Magus.gi.maſ.ge: ut d ĩ hiſtoꝛijs:magi Dicunt᷑ a magnitudine ſcẽtię. Nuos eniʒ greci phos · perſe magos appellant · iudei ſcqribas.latini magiſtros· pm Hug. Pap̃. vicit:Magi olim ſtellaꝝ interpꝛetes di/ cebantur .ſcilʒ qui pᷣdiuinabant qualit᷑ ſe haberet quiſq; cũ naſceret:ſicut de his le⸗ git᷑ in euangelio qui natũ chꝛiſtũ ãnũcia ,/ uerũt. Cuius artis ſciẽtia vſq; ad euãge/ liũ fuit conceſſa:ut edito chꝛiſto nemo de- inde natiuitatẽ alicuius de cętero interp/ taret. Hoſtea magi etiam dicti ſunt qui vulgo incantatoꝛes⁊ malefici ob facinoꝝ magnitudine nucupant. Hi elemẽta cõ/ cutiũt:mẽtes turbat hoĩuʒ.⁊ ſine vllo ve/ neni hauſtu violẽtia tm̃ carmis ĩterimũt Inde magicus.ca.cũ.Et nota qꝙ oꝛienta⸗ les ſolẽt pnalere ĩ arte magica. Oñ qñq; oẽs oꝛiẽtales dicut᷑ magi.Et diuidit᷑ ars magica in ſᷣſtigiũ ⁊ maleſiciũ. Hꝛeſtigiuʒ eſt ſenſuũ humanoꝝ illuſio · vm hoc incre/⸗ dibiles reru mutationes vident᷑ fieri· vt ſcilʒ tre cumulus videat᷑ caſtꝑlapillꝰ ta/ wT⸗ ſtni Cona aiet Auune ſCon uiͤe ſchzi fes. meſe noi Mu Nenun Gci Pulian Auu wotud zwee w enin tic Nt⸗ ſnns ſtte 6 gi vo N ti⸗ twar ſcre⸗ non ne M M M. mnale We Mahe nde ir hini hnnsnt c GKnp nii Gplcd maoſs ncen, fimdo. nogui⸗ Wimu inuge⸗ G 1 4 Menaa 4 alek euſs fiitfn tapen ng eng rud uthuir ai no ** gute/ üntqein honof cnend⸗ edlo nsienn a Nici co, Gnahad inin 9 lẽtũ·ſeges cohoꝛs militũ galeata. Male/ ficiũ aut cũ gnãalit᷑ poſſet dici qdᷣlibet ma/ lefactũ:hic tñ ſpedaliter illud dĩ qͥ nobis ita dęmones ſubijcim vt nobis pareant miſſatica nra deferẽtes. Oñ qͥdã. Dir ma/ gusẽ magnꝰ.magꝰ ẽ ci fit lupus agnus. Maialis.lis.m.t.poꝛcꝰ domeſticus et pin/ guis carens teſticulis. Maieſtas.ſtatis.f.i.honoꝛ: dignitasſplẽ doꝛ.⁊ dẽ a maioꝛ/q̃ſi maioꝛ ptãs. Jñ ma⸗/ ieſtatiuus.ua.uũ.i.poteſtatiuus Maioꝛica ⁊ minoꝛica inſulę ſunt hiſpanię maioꝛ ⁊ minoꝛ.ꝗ⁊ baleares dicunt. Maius maij.qͥdã mẽſis dict a maioꝛibuſ ſic iuniꝰ a iunioꝛibo.Cũ enĩ Ahomul iſti / tuiſſet rẽpublicã diuiſit płm ĩ duas ꝑteſ ſcilʒ ĩ ſenes ⁊ ĩ iuuenes.i.ĩ maioꝛes ⁊ mio/⸗ res.⁊ ad honoꝛẽ ꝑtiũ/ab illis ꝑtibꝰ duos mẽſes noĩauit ſellʒ a maioꝛibo maiũ ·a iu/ nioꝛibo iuniũ ·ſiẽ habet᷑ in Ouidio faſtoꝝ Maius dĩ a maieſtate·vel a maia matre mercurij.⁊ iuniꝰa iunone·vel iuuentute · l a cõiunctione romanoꝝ ? ſabinoꝛũ. Maniſculꝰ.la.lũ.pe.coꝛ.i.aliquatulũ maioꝛ Mala.lę.f.p.i.maxilla dꝛ a malon:qð eſt rotũdũ.q; rotũda ẽ Oeloĩ mala:qᷓi mola a molo.lis.uła mãdo.is.Et ẽ mala ſuꝑioꝛ mãdibula vᷣo ĩferioꝛ. Pꝛope aũt malęſũt eminẽtes ꝑtes ſub oculis ſic dictę ꝓpt᷑ ro/ tũditatẽ. Itẽ a malon·dꝛ h̊ malus.li.qdã arboꝛ.qꝛ fruct eiꝰ oĩuʒ pomoꝝ ſit rotũdiſ-/ ſimus. Oñ ⁊ illa ſũt vera malaꝗq vehemẽt ſũt rotũda. Iñ h̊ malũ.li.rruct ill arbon. Et h malus.li.arboꝛ nauis di:qꝛ rotůdus ẽ ad modũ mali.vel d malus. q̃ſi malleꝰ. uoꝛũ qꝛ q̃ſi qbuſdã ligneis malleolis ſit. volubilitate vela facilius eleuant. Dnde Jſa.ʒo. Ponec relinquamĩ q̃i malꝰ naniſ. Et pducit pᷣmã mala ꝓ maxilla.⁊ malus pꝛo arboꝛe, malum ꝓ fructua malus pꝛo arboꝛe nauis.⁊ hi mali.loꝑꝝ.ꝓ dentibus.⁊ malo verbũ.i.magvolo.Sʒ malus.la.lũ ⁊ſ̊ malũ.li.i.peccatũ coꝛripiũt pᷣmã. Dñ. Mala mali malo mala ↄtulit oĩia mũdo. In rate triſti malũ cũ fragit nauita malũ. Malo carere malis q; mala mãdẽ malis Mala etiaʒ d ouis alba.⁊ inde cõponi malonomus. Malach hebꝛaice · latine rex. interpꝛetat. Malachiasinterpᷣtat᷑ angelus oni.i.nũciꝰ Quicqͥd enĩ loquebat᷑· quaſi a dño eſſet mandatũ ita cqedebat. Malachim.i.regũ:qͥ ftio ⁊ q̃rto regnoꝛuʒ volumie ↄtinet᷑. Meliuſq; ẽ multo mala/ chim.i.regũ:q; malachod.i.regnoꝛũ dicẽ. MNõ enĩ multaꝝ gentiũ regna deſcibit · D vniꝰ iſraelitiei pſi qͥ tribubo duodeci c2 tinet · ſic dicẽ Mieronym in ꝓlogo reguYu. Malagma.matis.n.t.qddã medicametũu. dĩa malus.la.lũ. Oel malagma di:quia ſine igne marcet.i.cõterit᷑. Sine igne oꝛ⸗ q; herbęulł ſpecies ex qbꝰ fit·nõ decoquũt ſed macerant᷑.i.cõterunt᷑.Et dĩ malagma ſicq̃ſi molagma.qꝛ molẽdo.i.terẽdo agit Del põt dici malagma/quaſi malũ agẽs i. educens curando. Hñ Saß.iõ? Eteni neq; herba neq; malagma ſanauit illos. Maledicus.ca.cũ.i.maledicens: coꝛri.pe. Iteʒ maledicus eſt qͥ obloquit᷑ hoĩ ei de/ trahendo.⁊ eũ obloquijs depꝛimẽdo.vt c.j. de de. male. Maleficus.ca.cñ.pe.coꝛ.i.malefaciẽs:incãa tatoꝛ. Inde hoc maleficiũ.cij. Malefidus.da.dũ.quando ẽ vna dictio poſita ex male? fidesſigt illũ qͥ leuitatẽ abet. ⁊ nõ ſeruat fidẽ. Sed qñ ſunt duę partes ſigt illũ cui non ſeruatur ſides.vt Iſte eſt fidus male inter hoſtes. Malicia.cię.f.p.dẽ cogitatio pᷣuę mentis. Malicioſus.ſa.ſũ.i.detioꝛ malo.qꝛ frequẽt᷑ maluscallidus/aſtut.verſut.ſubdolus inſidioſus. Iñ hęc malicioſitas.tatis. Malignus.na.nũ.i.malusrixoſuſ.Et ꝓpe diqͥ malicię votũ ⁊ opus ꝑagit. Iñ ma/ lignitas.tat/i.malicię opus vel voti. Maliuolus.la.lũ.dꝛ a malus ⁊ volo.vis. Iñ maliuolens.entis. Iñ maliuolent.tiꝰ. ſime.aduerbiũ.Et h̊ maliuolentia.tię. Malleatoꝛ toꝛis.maſ.ge.dĩ faber ferrariꝰ. Malleolus.li.dimi.i.paruꝰ malleus. Itẽ malleolus.pe.coꝛ.dꝛ nouellus palmes in/ natus pꝛioꝛis anni flagello · victus ſic · ob ſimilitudinẽ rei · q; ĩ ea parte qua decidit ex veteri ſarmẽto ꝓminẽs:vtriuſq; mallei ſpeciem pᷣbet. In glo. aũt DPanieł.ʒ? oicũt malleoli vimina vel ſarmenta arentia. Et coꝛ.o. Vnde quidã. Malleoli ſarmenta notantatq; viminia ſicca. Malleus.lei.eſt inſtrumentũ fabꝛi.⁊ dicit a mollio.lis·q̃ſi molleus:qꝛ mollit ferrum vel qꝛ dũ calet molle eſt/cędit ꝓducit illud. Inde malleolus.li.vimi. Hr Malluuiũ.uij.vas ad abluẽdas manusↄ⸗ ad ſoꝛdes manuũ recolligẽdas aptu. Iñ malluuianꝰ.na.nũ.vt malluianę ſoꝛdes.i. ſoꝛdes manuũ in malluuio collecte. Malo.lonis.mal.ge.dꝛ a malon/quod eſt rotundũ. Malonem gręci comã capitis vicuntquẽ nos cirrũ vocamus. Malobatrũ.tri n.s.quoddã vngnentũ·a malis lauandis ſic dictum. Malogranat᷑.ti.qdaʒ arboꝛ:cuiꝰ fructꝰ dĩ malognatũti. qꝛ habeat grana interius. Idẽa malũpunicũ:Et nota ꝙ ſepe iuenit malugranatu ꝓ malogranatu.i malagra nata pꝛo malogranata. „ Malomellü.li.genꝰ pomi 7 dꝛ ꝗ malũ ⁊ mel.qꝛ fructus eiꝰ habet ſa/ poꝛẽ mellis · vel qꝛ in melle ſeruetur. Malon gręce latine vicit᷑rotundũ. Malonomus.mi.paſtoꝛ ouiũ. Mala enĩ dicit᷑ ouis alba:·nomos paſtoꝛ.⁊ coꝛ.pe. Malua. uę. dẽ qdã herba.⁊ dꝛa mollio.lis q̃ſi mollia·q; vẽtrẽ molliat. Iñ maluaceꝰ cea.ceũ. res maluę: vel ꝑtinẽs ad maluaʒ. Maluaceetiã dꝛ vilis nõ bonꝰ vt malua Maluicia.cię.quędã veſtis dicta a malua· q; ex maluaꝝ ſtamie ↄficitquã alij malo/ cinam alij maluellã vocant. Malũ.li.i.pomũ.Et dꝛ malũ mult modis. Eſt enĩ malũ armenicũ· vel armeniacũ ·qꝛ ab armenia pmũ ſit aduectũ.Et ẽ malũ ci/ doniũ dictũ ab oppido cretęex cuiꝰ pomo cidonicũ ↄficit᷑.Et ẽ malũ macianũ a loco victũ vñ pᷣmũ aduectũ ẽ.Et ẽ malũ ame⸗/ rinũ.qꝛ amari ſit ſapoꝛis.Et ẽ malũ ꝑſicũ · q; eã arboꝛẽ ĩ ęgypto inbuit. Perſiꝰ. Hec arboꝛ ĩ ꝑſida fructũ ſiccũ gnãt interfecto/ riũ. Qpud nos vo rotũdũ? ſuaue.Et eſt malũpunicũ dictũ ſicq; ex punica regio/ ne ſit aduectũ.vel qꝛ gna habeat rubea · q̃i punicea. Idẽa maligranatũ ·q; int coꝛtiq rotũditatẽ granoꝛũ cõtineat multitudi/ nem. Itẽ ut vicit Hap. Mala oulcia vix egerunt᷑phelegma nutriũt·fellis ardoꝛeʒ mouẽt · iflationes faciũtq; ſunt frigida humida. Mala vo acida matura.oĩib⸗ cõmoda ſũta bñ digerunt᷑. Sunt agre/ ſtia mala.ſtridunt cocta bene digerũtur. Malus.la.lũ.oꝛ a melan.qð ẽ nigꝝqꝛ ni/ ger ſit ⁊ ꝑPũſus.⁊ cõꝑat᷑ anoꝛmale:malus peioꝛ· peſſimꝰ. Iñ male peius peſſime adũ. hęc malicia.cięa hoc malũ.li.ſubſtãtiue. Mambꝛes:ĩtertat᷑ mare pelliceũ: uł mare ĩ capite. Et fuit ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã. Dñ ꝗdã ciuitas dicta fuit màbꝛe a noie illiꝰ. Maãma.mę.f.p.dꝛ a mala.lłę.qꝛ rotũda eſt vt mala. Iñ mãmilla.le.vimi.Et ſũt mã/ mę mulieꝑ:mãmille viroꝝ· vbera pecoꝛũ. Papille vo ſũt capita mãmaꝝ ꝗ ſugẽtes cõpꝛehẽdũt.Et coꝛ.pmã mamilla.Hnde Juuenalis. Et nuſq; viſis triginta clara mamillis. Licʒ ĩ illo vᷣſu pᷣma ponat᷑lõga Mãaãmillas vir hʒ pec' vber.feia mamas. melliflui doulq Maãmona interpᷣtat᷑ oiuitię.⁊ ẽ nomẽ dę⸗/ monis/q eſt oiuitijs.et dĩ a mãmon.nõ q; ĩ eꝰ dicione ſint oiuitię q; eis vtit᷑ ad ccipiedũ·irretiendo laqueis viuitiaru. Mãaãmotrephus.phi.puer qͥ lac viu ſugit. Man.i.videre. Del vt dicit Hap: Man qð ẽ mãnainterpᷣtat᷑ qͥd ẽ h. Cü eni deus bus plueret mana filijs iſrael. qᷓt mirãtes dixerũt. Manhu . eſt · quid eſt hoc: Manaa·iterpᷣtat᷑ munꝰ.uł ſacrificiũ.ułho⸗/ locauſtũ·uł cõſolatio.Oñ Barnth. ᷣ. De quibo emite holocauſtomata thus: fa/ cite manaa. vbi aliqͥ libꝛi habẽt miſericoꝛ dias· vel mãna. Sʒ manaa eſt vera lra. Manaſſes hebꝛaice· oꝛ obliuio latine Bñ dictus eſt manaſſes·q̃ſi obliuioſus eo ꝙ; pater eius Jacob ſit oblit᷑ laboꝝ ſuoꝛu. Manceps.cipit.m.t.i.ſᷣuus.⁊ di maceps. qᷓi manu capt.qꝛ maxie illi ̊ noĩe ceſebãt q i bello capiebãt᷑.⁊ ĩſeruitutẽ redigebat᷑ Iñ h̊ mãcipiũ.pij.in eodẽ ſenſu.̊D modo apliata ẽ appellatio huiꝰ nois mãcepsuł macipiũ.vt oicat᷑ filiꝰ uł filia nõduũ ema/ cpata a pꝛe. Et inde qcqd manu capi et ſubdi põtdi mãcipiũ.vt hõ/equus:ouis Vec enĩ aĩalia ſtati vt nata ſũt:mancipia eẽ putãt᷑.Nã⁊ ea ꝗ de nuero beſtiaꝝ ſunt tũc vidẽt᷑ mãcipia eſſe:qñ capi uł domari cęperint. Itẽ maãceps ↄpoĩt᷑ cũ e.vt eman cepsa cũ ne:ut nemãceps.Et ut vic PHap Mancipiũ nõ ſexũ/ᷣ cõditionẽ ſigt. Mancinus.na.nũi.q vtit ſiniſtra manu ꝓp dextra · vel ecõuerſo· pducit pe. Mancipi.indecli.quicqd manu põtcapi. Mancus.ca.ci.dicit᷑quaſi manu carens. Manc etiã dꝛ cui aliqͥd deeſt ad ꝑfectio/ nem. Iñ mãcatus.ta.tũ.i.manu truncat. Manqdatela. lę.i. mandatum. Mandatũ.ti.n.s.qð mittit Oel mãdatuʒ i.ceptũ. Mñ oñs in euãgelio Joannis. Mandatum nouũ do vobis. Del man/ datũ ſᷣim Mo.eſt officiũ ab eo qͥ gratuitũ gratis ſuſcipit exhibendũ. Mandatoꝛ vꝛ ille qͥ aliqͥd mãdat alicui ut ſibi vel alij aliquid faciat. Mãdatari c q mãdatũ ſuſcipit ad iplẽdũ Miãdibula.lę.i ferioꝛ maxilla.⁊ dẽ a mãdo dis. Oñ Judid.is? Inuẽtãq; maxillaʒ.l. mãdibula aſini. Et. infra. In maxilla aſini ⁊in mãdibula pulli aſinaꝝ deleui eos. Mando.donis.m.t.qͥ multũ mandit· ſcilʒ leccatoꝛ: ardelio gulo:comedo auidus- eluo epulo. Et in eodẽſenſu h̊ ⁊ hc ⁊ B mandax. dvacis. ꝓdu.pe.gti. ca Ne⸗ gta t iest ſun non nin ift s Tud upe En bün nede 1 .: Wllbo, wöde drszfa, Win. undi nuswa nünpol ubonts pi üdnn dcnaa pi nnan, „ . nhap. Meitn Sns aly/ gunutn ulluint tupin M nin Sten⸗ S Mandra. dꝛę.maſ.ge.i.bubulcus⸗ dicit᷑a bobus ſibi cõmendatis.vel q; noĩa boum mããdat memoꝛię. Del mandros di ouis. Inge mandra/paſtoꝛ ouiũ Mandragoꝛa.goꝛę. pe.coꝛ.eſt genus pomi ſimilis paruo peponi · odoꝛe ⁊ ſapoꝛe vel ſpecie· vel qꝛ habeat mala ſuaue redolen/ tia in magnitudine mali maciani.vnde ⁊ eam etiã latini vocant malũ terrę. Hanc wetę antropoꝛeos appellant eo ꝙ habeat radicẽ foꝛmã hoĩs ſimilãtẽ. I¶Xntropos enĩ gręce.latine vꝛ homo: Cuius coꝛtex vino mixtusad bibendũ dat illis quoꝝ coꝛpꝰ pcurã ſecandũ ẽ·vt ſopoꝛati doloꝛẽ nõ ſentiãt. Huiꝰ ſpecies ouęſũt.Fhmina fo/ lijs lactucę ſimilibo.mala generãas in ſimi/ litudinẽ pꝛunoꝝ. Maſculus folijs bethę ſimilibo. De h̊ aũt pomi genere qͥdã opi/ nant᷑ ꝙ acceptũ in eſcã feminis ſterilibus fecũditatẽ pariat. Oñ Geñ.ʒo. Egreſſus Auben tẽpoꝛe meſſis triticeęĩ agro repe rit mãdragoꝛas q̃s matri Lię detulit. Et infra. Voꝛmiat tecũ hac nocte ꝓ madra/ goꝛis filij tui virtuus. Manducus.ci.pe.pꝛo.i.ioculatoꝛ:oꝛe hiãs turpiter mandens. Mane.nomen indeclinabile eſt· vel aduer binñ tẽpor.⁊ dẽ a manũ/qð ẽ bonũ. Quid enĩ melius mane.qñ de tenebꝛis deuenit ad lucem: M Mane ·tetkel · phares exponit in textu Da nielis.S Vñ. Mane thetelqʒ phares vi/⸗ gili ſi mente notares. Rapta reſignares melioꝛa dares. Manes.niũ.nibus.actõ manesuł manis mal.ge.i.dij infernales · ⁊ aĩę infernales.⁊ dicũt᷑a manũ ·qð eſt bonũ ꝑ cõtrariũ · qꝛ nõ ſũt boni.ᷣ efferi? crudeleſ. Hel manes Dicũt᷑ a mano.nas.qꝛ late manãt ꝑ auras Et ꝓducit pᷣmã. NHñ DHꝛatiꝰ epi.Carmiĩe Dij ſuperi placant carmine manes. Mango.gonis.m.t.i.mercatoꝛ.⁊ ꝓpꝛie vxe/ ditoꝛ equoꝝi dicit᷑ a manus eo ꝙmanu agat equos. Et etiã qͥlibet mercatoꝛ põt dici mangoquia res ſuas manu agat. Mania.nię.ẽ ſanę mentis alienatiofuroꝛ dicta ſic ab inſania:quã gręci mãniã vo/ cant. Del dĩ a mantin.qð eſt viuinare/qꝛ hec amẽtes ⁊ inſanos facit:quon alij effi⸗ ciũtur leętialij triſtes · alij furioſi. Mania etiã dicitur quędã furia infernalis. Manica. cę.pe. coꝛ. eſt catena wel vinculũ qͥ captiuoꝛũ manus ligant. dicit᷑ a manꝰ. qſi manũ capiens. Oñ ꝓphᷣa. Et nobiles eoꝝ in manicis ferreil.Itẽ manica eſtilla pars tunicę· ꝗqͥ ẽ ab humero vſq; ad ma/ nuᷣ. Oñ vicit Papias: Manicę ſunt vin/ cula qbus manus vinculant. licʒ etiã tu⸗ nicarũ ſint. Iñ manicatus.ta.tũ. Manichei · heretici a q̃dã perſa extiterunt q̃ vocatus ẽ Manes:Mic duas naturas 7 duas ſubſtãtias introduxit.i.bonam et malã: aĩas ex deo·.q̃ſi ex aliquo fõte ma/ nare aſſeruit· Ceſtamẽtũ vetus reſpuũt nouũ ex parte recpiũt. Manikfeſtus.ſta.ſtu.i.aꝑtꝰ.claruscertus et dicitur a manus ⁊ feſtus:quaſi ad ma/ num poſitus pmptusMaʒ maniſeſtus exꝑoni ſolet ⁊ nõ abſcõdi.Hñ etiã dꝛ ma nifeſtus:q̃ſi manẽs feſtusa ẽ etymologia Itẽ in feſto oĩa debẽt extrahi pulcrioꝛa ⁊in aꝑto poni.vñ⁊ dĩ manifeſtus.i.ꝓm/ ptus.apꝑt.⁊ palã poſit. Iñ manifeſtariꝰ. ria.riũ.qͥ manifeſtatuł manifeſtat᷑:uł ma⸗/ nifeſte? aꝑte aliqͥd faciẽs. Itẽ manifeſtũ ẽpublica⁊ famoſa ꝓclamatio ex certa ſcia ⁊ cerij autoꝛitatibo ꝓueniẽs.Et põt mãi/ feſtũ ꝓbari ꝑ multoſteſtes uł autoꝛes nõ tñ ꝑ tot qð fiat notoꝛiũ.vide glo.iij.ni.c. coõſtitutionũ.de xᷣ.ſig.li.vj.et.vj.q.ij.pla/ cuit. Spe.ti.ð noto.crimine.S.ſeqt ð ma/ nifeſto circa pn. v. dẽ. Manikeſtu eſt· qð patet pluribus.ſed nõ oĩbꝰ. Sʒ notoꝛiũ omnibus publice patet. Mantin gręce.i.diuinare. Manipularis.ↄ.ta ̊ re.⁊ manipularius. ria. rin.ad manipulũ ꝑtinens ul de mani/ pulo exiſtẽs:ut manipulares milites:qui ſũt de manipulo. Manipulares etiã di/ cimus eos qui ſigna ante regẽ woꝛtãt.Et cõponit᷑ cõmanipularis.ris. Manipulus.li.ẽ tantũ ſegetquãtũ manꝰ caꝑe põt.⁊ dĩ a manus.qſi manũ inplẽs Zeſt etymologia. Itẽ manipulus vꝛ ſo/ cietas ducentoꝛuʒ militũ:qꝛ anteq;ᷓ ſigna eſſentmanipulos.i.ſaſciculos ſtipulę vel alicuiꝰ herbe ſibi p ſignis faciebantuł qꝛ oli bellũ manibꝰ incipiebãt. Inuenit᷑ etiã maniplus ꝑ ſyncopã. Hñ Aucanus.Cõ/ uocat armatos extemplo ad ſigna mani/ plos.Itẽ manipulus dẽ oꝛnamentũ ſini/ ſtrę manus ſacerdotis. Manna .indeclia hoc manna.natis.pe.coꝛ. dicit᷑ quidaʒ cibus qualis de cęlo cecidit filijs iſrael.⁊ vicit᷑ a manũ quod eſt bonũ quia bonũ erat.Cuiuſcũq; eni rei ſapoꝛem exigebat qui manna comedebat/talem habebat. VHnde Sap.jõ Paratũ panẽ de celo ᷣſtitiſti illis ſine laboꝛe oẽ delecta⸗/ mẽtũ in ſe habentẽ.⁊ oĩs ſaxor ſuauitatẽ. Vel mãma dictũ eſt a manbu aduerbio admirãtis apud hebꝛosq̃ſi quod ſignũ ẽ hoc·vel quid eſt hoc. Et inde a manbu.i ab admiratione quã ĩ mane habuerũt cũ pmũ mãna reppererũt.dictũ eſt mãna Cũ enĩ in mane pᷣ vidiſſent mãnaadmirãtes cęꝓperũt vicere mahu · q̃ſi vicerẽt qͥd eſt h q; bonũ·qᷓ; dulce. Inuenit᷑ etiã H̊ manna nę.neu.ge.ſicut ⁊ paſca.ce. ̊ videt᷑ eſſe regulas Hꝛiſciani:q; nullũ nomẽ neutꝝi bma declinatiõe ułqͥnta iuenit. Sʒ põt dici ꝙ Pꝛiſcianꝰ ĩtelligit de noĩbo latinis Mannus.ni.i.palefredꝰ.⁊ dꝛ a manſuet᷑ eo ꝙ mãſuetudinẽ manuũ ſeq̃t.vel qꝛ mã⸗/ ſuetꝰ ſit· vel a manꝰ qꝛ manu nitat vucat Manſionarius.ria.riũ.i.manẽs.·vxl ad mã ſionem pertinens.⁊ dicitur a maneo.nes. Manſiũcula.lę.vimi.i.parua manſio. Manſucius.cij.i.edax/ad mandẽdũ ꝑat᷑. Manſuet.ta.tũ.i.mitnulli iiuriã facics:ulł domitus. q̃ſi manu vl manui aſſuetus. Manſus.ſa.ſi.i.comeſtus: dẽ a mãdo diſ Itẽ mãſus.ſa.ſũ.i.mãſuetꝰ tũcoꝛ a man/ ſueo.ſues.ᷣm Hug. tẽ manſus põt de/ riuari a maneo.nes.Vñ dicẽ Pap:Maãſa comeſtamãſueta:mãſus dict a manẽdo q; integꝝ ſit duodec iugeribo. Itẽ maſus bm vulgare italicoꝝ dꝛ pars tręg duob⸗ bobus ſufficit in anno ad laboꝛandum. Mantia.tię.i.diuinatio. dꝛ a mãtos.Et ab eo cõponit᷑ necromãtia: pyromantia aeromãtia·hydromãtiageomãtiachiro/ mãtia.oꝛnicomãtia. de qbo vide lodſuis. Mantica.cę.F.p.i.ſarcina/ſcilʒ mola.⁊ di a manus. Inde mãticatus.ta.tũ.i.mantica oneratus: coꝛripit ti. Manticula.lę.duminutiuũ.i.parua mãtica Manticula ctiã dẽ pera paſto:alis. Manticulus.li.dimi.i.paruus mãtellus. Mantile. lis.pe.pꝛo.⁊ h̊ mãtele,.lis.i.vela⸗ men mẽſeul mapa.⁊ vĩ a mando dis·q̃ſi mãdele.ułmãdile. Dlłmãtile:ſiue mãtele q̃ſi manu tergile.et hᷣm hoc ꝓpꝛie ſic dicit gauſape · qꝛ ĩ tergẽdis manibus ſᷣbet · vñ 7 ðr mãtile: vel mãtele:quaſi manus tela. Mantos.i.diuinatio⸗ dꝛ a mantin quod eſt diuinare. Itẽ hoc mante. tes. illud idẽ ſcilicʒ diuinatio·ſcilʒ viſio poſitoꝛũid eſt Ruiſoꝝ a deo. Et hinc filia Cireſię dicta ẽ mantes.qſi diuinatrix. Mel mãtes dicta eſt taʒ diuinatio q; filia Cireſiea manes tueonquia manes tuaatur. Mantua.tuę.quędã ciuitas lombardię de ic fuit Hirgilius. MHn Ouidius. Nantua Dirgilio gaudet Derona Ca⸗- tullo.Heligneę genti gloꝛia dicar ego. Iñ mantuanꝰ.na.nũ.gentile vel pattuũu. Mantus.ti.eſt bꝛeuis amict.⁊ dꝛ a manꝰ quia manus tegattm̃. Manualis.lis.ↄ.ta h le. ad manũ ꝑtinens Et hoc manuale.lis ꝓ quod libꝛo qui q̃i ad manũ ſemꝑ habetur. Manubig.biaꝝ.i. excubięg ꝑ ſpacia noct vigilata dẽ a manꝰq; ꝑ manꝰ.i.cateruas fit. Manubisę etiã vicũt᷑ ſpolia · exuuit· victis extrahunt · ſic dictę · qꝛ manibꝰ vi⸗ ctoꝛũ extrahũt᷑ m Mug. Papß. vo vicit: Manubis.ſpolia. rapingres de eᷣda mau collectę. Manubię dictęſũt:qꝛ manibus detrahũt.i.veſtes moꝛtuoꝝ. Hñ Ecech. 38. Et viripies manubias infinitas. Manubꝛiũ.bꝛij.oẽ manica nł manicũ cuiꝰ/ libet ferri.⁊ dꝛ a manus:qꝛ manu tenetur. Iñ manubꝛiatus.ta.tũ.Et videt᷑ ↄpoſitũ a manu:a bꝛia/qð eſt menſura:qꝛ ita com/ mẽſurat᷑ ꝙ poſſit tenerni in manu·ſicut pa/ tet in cultello ⁊ ſecuri. Manulea. leę.i.manica.⁊ dĩ a manus. Iñ manuleatus.ta. tũ.i.manicatus. Manũ gręce.latine dicit᷑ bonũ. Manumiſſio. onis.eſt datio libertatis ff. de acq.re.domi.l.adeo.S.cũ quis.in fi.Et manumiſſus vẽ qͥ eſt lieratus a manu et ptãte oñi.⁊ dẽ ſic quaſi extra manũ.i.po teſtatem oñi ſui miſus. Manupiariũ.rij.i.gauſapeq̃i manꝰ piãs. Manus.nus.nui.f.ge.vĩ a munus · eo ꝙ ſit totius coꝛponl munꝰ. Apſa enĩ oꝛi cbũ miniſtrat. facit:ꝛ diſpenſat·oĩa dat. ? ac/ cipit. Oñ ab Ariſtotele· manus aſpellat oꝛganũ oꝛganoꝝ.Inde manutus.ta.tũj.i. magnas bñs man. Et coꝛ. bᷣmã. Mñ ꝓpuᷣ. x? Man in manu nõ enit inocẽs malus. Manutgiũ.gij.ẽ togilla cũ q̃ tergit᷑ manꝰ. Maner cenis.maſ.ge.i.filiꝰſcoꝛtiuł adul/ terinuůs Deut? 23² Mõ ingredietur manęer. ẽ de ſcoꝛto natus in eccleſiã oñi vſq; ad decimã generationẽ.Iñ macen⸗/ nus.na.nuũ.i. adulterinus. Mapa.pę.i. togilla.⁊ di a manus.qſi ma/ an „ nupia.i.manũ.pians. Iñ H̊ mapella.lę.uł mapula.lę.ul mapellula.le.v imi. Mapa eciam dicit᷑ pictura vel foꝛma ludoꝛum Vnge diciturmapa müdi. Mapalia.paſtoꝛalia tabemacula. Maranatha vt dicit ꝗdã glo.ſuꝑ illud.j. 440 Gt ane tatul Mn We Mn ſnt n . etn P⸗ Amea Enan W ſton ſeaun tan . ihris ad Cor. ié6e Sit anathema maranatha. Et dꝛ moꝛtuũ vt dicit Iidoꝛus.ꝓpt᷑ h̊ q ankn Sit anathema.i.ſeꝑata deo uł cõdẽnat᷑ nihil gignit viuũ · nihil recpit ex genere n Maranatha i.donec veniat dñs · vel in viuẽtiũ:Nã neq; piſces habʒneq; aſſue bani aduentu dñi. Maranatha em interpꝛe/ tas aquis⁊ lętas mergedi vſu patit᷑ aues 1Did tatur dominus venit. ſ ꝗqcũq; viuẽtia mergẽda tẽtauerqᷓcũqʒ Maratron gręce.i.fenicuul. arte demerſa ſtati reſiliẽt: q;uis æhemet minn Marceſcibilis. ↄ.ta H le.i.putreſebilis. illiſa· ſtatim excutiũt. Hoc mare ſauna/ lgiz Marcha · oꝛ comitatus terrę alicuiꝰ. Vñ riũ vocaturquod eſt in iudeęa. . marchio vicit᷑ pnceps vel oñs marcheę. Margarita. tę.f. p. eſt qꝗdã gẽma pꝛęcioſa Pprlundc Mircha etiã vicit᷑ quoddã pondus · ſclʒ cãdida:a mani dicta. DHñ oic̃ Iſidoꝛ.i⸗ atmts media libꝛa. vt dicit· marcha argẽti. etymo. Margarits bᷣma cididaꝑ gema/ enul Marciaton. neu. ge. genus vnguenti. ru:qua inde marganta aiũt vo catãq; in unhy Marcidulus.la.ln.i.aliquatulu marcidus cõchulis mar h̊ genus lapidis iueniatur. Rriar Marcidus. oa. dũᷣ.i. utridus · areſcẽs lan Ineſt eni in carne cochlee calculus nat. Nhnin guens. Inde bęc marciditas. tatis. ſicut in cerebꝛo piſcis lapulus. Gignitur — Marconiſtqdam hereticia Marcione autẽ de cgleſti roꝛe · quẽ certo anm tẽpoꝛe Dites ſtoico phᷣo appellati· Cerdonis dogma co chlee hauniüt. Itẽ iuenit᷑ Hh margarituʒ iiiin ſecutalten bonũalten inſtu ñʒ aſſeruit ti. Pꝛou. 25 Inauris aurea marganitu lnrniin tanq; duo pncipia creationis. bonitat. fulgens qͥ arguit ſapientẽ. Inuenit etiaʒ ãũü Marcoꝛ. co rli. marciditas macies. defect hec margarita. tę. ꝓ quadaʒ virgine glo⸗ rmiif q̃dã. Iñ marcoꝛoſus.ſ 2.ſu.i.ple marcoꝛe rioſa·a margarita gẽma dicts. gun, Marculus. li.i. puſillus malic. ⁊ eſt oimi. Margo.ginis.incerti ge.licʒ qdã vixerint i a marcusqð martellus vicitur. ꝙ ſit coĩseſt litus maris. dia giro. 48. utbe⸗ Marc.ci.? malleus: eſt marcꝰ maioꝛ q;ᷓ mare. q̃ſi girãs mare. Cranſfert᷑ etiã hoc malleus. dĩ a mollio.lis.ſicut ⁊ malleus nomen margo · vt dicat᷑ qoᷣlibet litus vel emh uł q; maioꝛ ẽ ⁊ ſoꝛtioꝛ ad c.dẽdũ. Mare'è limbꝰ. generalit extremitas ul extrema etia dĩ qͥdã euãge iſta iterpᷣtat excelſus pars cuiuſlibet rei. Iñ margineꝰ. nea. neñ. 5 mandato. Excelſus vtiq; pr euãgeliñ al hica hęc marginalis h̊ le.qð ꝑtinet ad mnns tiſſ mi qd ſdicauit. Deil ſbumis mãdato marginem. vel quod eſt in margine. Onñ örit dẽ rone ꝑfectiõis ĩ vita:q nõ ſolũ ſuauit gloſę dicunt᷑ marginales ꝗ ſunt ĩ margi/ wN mãdata coĩa.ſ̊ etiã ſhᷣlimiaſic ſũt cõſilia. nibo libꝛuad vifferentiã interlineaꝝ glo/ nunllo, Et vt dꝛ in q̃dã chꝛonica. Clandiꝰinꝑat. ſan · que ſunt inter lineas textus. “ Marec euãgeliſta ſcribit:apli ꝑ oꝛbẽ di/ Maria. ri.ſ.ꝓ.mater oñi ꝓpt daritatem. pis uidũt᷑. Marc'alexãdrię martyriũ ↄꝑleuit PHñ ⁊ Maria illumiĩatrix ſiue ſtella mar ns Mare.ris.n.t.põt dici aquarũ gnalis col/ interpꝛetat᷑ · qꝛ genuit lumen mundi. Pe Naidnan lectio.⁊ dẽ a meo.as.q̃ſi meare· q; ſꝑ eſtĩ viris ⁊ filjs duaruʒ mariaꝝ ſoꝛoꝛũ beatę adut motu. Dis enĩ aq̃n collectio. ſiue ſalſa ſit · Marię matris dñi.vide.s.Cleophas. nunslen ſiue vulcis abuſiue dĩ mare. Oñ Geñ.p̃. Mariſan.octauus menſis eſt. unatili Coõgregationes aquaꝝ appellauit mana. Miniſca. cc·f. p.dĩ ꝓpe veſica ꝗᷓ circa podi riMii Sʒ ꝓpꝛie mare cĩ cui ag amarę ſũt. Idẽ cem mariũ ex nimio fricatu ex vſu agẽdi önu? dẽ quoꝛ/pelagus.fretũ:pontusoceanus opꝰ ſodomiticũ ſolet eructare. ñ Juue⸗ mimcf. abyſſus. Iñ marin.na. nũ. Et marinariꝰ. nał. Si podice leni:Scindũt᷑ tumidęme/ Galudul⸗ ria. rniũ. qᷓ iu mare exiſtẽs. Itẽ iuẽit᷑ mare Dico ridente mariſcę. V tñ qñq; mariſca Gedetur tiberiadis.⁊ ẽ idẽ qð lac tiberiadis. Itẽ quęlibet weſica quę ex aſſiduo carnis fri/ lcidii iuenit᷑ mare rubꝝ.Et vt vꝛ ĩ hiſtoꝛijs ſuꝑ catu naſicitu. — Fugt Exo. Mare rubꝝ nõ ẽ aqua rubea · H oĩs Maritellus.li.m. s.oimi.i.ꝑiui maritus. et terra circũſtas rubeg ẽ · ex qvitiat᷑ gurges ſ maritella.lę. pua vxoꝛ: ul marita. mnsdit⸗ T inficit᷑ᷣ.vnde miniũ acutiſſimũ decerpit. Maritimus. ma. mũ.q̃ iuxta mare exiſtẽs Muicqd etiã ad eſũ ĩ fructibo ẽ in hũc co/ Iñ hec maritima.mę.i tis quę iux mare Pp loꝛẽ cadit. Ob h gẽme ibidẽ rubeę iueniũt᷑ eſt. Pel maritima vicunt᷑ loca mari vici/ n ſn bumo ĩuolutęa int᷑ arenas attritę terre na.ſic victa:quaſi maris intima. M coloꝛẽ ⁊ mar habẽt. Et vbinos dicimus Maritus.ti.maſ. gc.i.vir qͥ coniugẽ habet rubꝛũ · hebꝛeus habet cãnoſũ · eo ꝙ cannę 7 a mas. Iñ bec marita. te. i. vxoꝛ. Et lun ĩ litoꝛib abudãt. Itẽ iuenit᷑ mare moꝛtuũ maritus.ta.tu.pertinens ad maritum vel maritã· vel maritatus ta. tuʒ. Et hic. bec maritalis. hoc le. Mars mart vꝛ deus belli. Et p ipſo bello iuenita dẽ a mas marq; mariũ eſt mars. Ad h̊ eni ꝙ ſit mars.i.bellũ/ꝑ viros pugt maxie apud nos vbi ſoli mares pugnat. Marſia.ſię.ꝗda ſra ẽ. Iñ marſus.ia.ſu. Ol marſi ſũt dicti:qᷓi martẽ ſciẽtes: ułſitiẽtes q; bellicoſi ſut. Et q; marſi multu valent in incantatiõe ſerpentũ: ideo qñq; iuenit marſus ꝓ incãtatoꝛe ſerpentũ. Nñq; ge/ neraliter pꝛo incantatoꝛꝛeꝛ. . Pardlu. lię. quędã puicia eſtſiue regnũ. Aarſupiũ. pij.ſacculus pecunię ſiue burſa dĩ a marſuꝑon gręcoqð gręci ſic vocãt. Martellus.li.imi.mediocris malleus. Martyr. tyris. ge.cois grece latine vĩ teſt. n teſtimonia/gręce martyria vicunt. Iñ martyr teſtis dꝛ.q; ꝓpter teſtimoniũ chꝛiſti paſſiões ſuſtinuit:? vſq; ad moꝛtẽ ꝓ vitate certauit. Et inde hͥ martyniũ.rij. crudiatus martyris/vel locus vel templũ martyr-qꝛ in mẽoꝛia martyr ſit cõſtructũ Vl q; ſepulcra ibi ſunt ſanctoꝝ martyrũ. Martiꝰ.tia. ti.i.ad martẽ ꝑtines · uł belli⸗ coſus:Kda a mars.Et h̊ martius.tij.qͥdaʒ mẽſis · ſic dict ꝓpt Martẽ romanę gẽtis auctoꝛẽ.Fuit eni pꝛ Ahomuli.Et iõ Rho mulus in honoꝛẽ patris:pmũ menſem ab eius noĩe martin vocauit. Deliõ martiꝰ dẽ a marteqꝛ ĩ eo ẽ feſtũ martis.⁊ ei cõſe/ cratꝰ ẽ menſis ille·qꝛ eo tẽpoꝛe cũcta aĩan/ tia ad martẽ agũt cõcubedi volũtate.Et idẽ dꝛ menſis nouoꝝ·q; martiꝰ olim erat initiũ anni. Et inde martius.tia. tin. Mas mar.maſ.ge.i.maſculus.vel maritus ⁊coꝛ.ma. Mñ. Jllibata timet foſſoꝛẽ gle/ ba timeſcit. Ad maris acceſſũ virginita/ tis honoꝛ. Maſculus.la.lũ.i.maſculini ſexus.ułfoꝛtig uł baro/uł vir.⁊ dĩ a mas.Et hinc maſcu/ linꝰ.na.nũ. Et cõponit᷑ cũ con: dꝛ cõmaſ- culus.la.lum. Im Nugj. Et hm Papiam Man culus eſt vimi. de mas. Maſloth.liber ẽ qͥ dꝛ puũbia Salomonis. Maſpiter maſpiter.ul maſpitris. maſ.ge. i.martis pat. dꝛa mars ⁊ pat. Mel maſ⸗ piter vꝛ mar pi.⁊ tũc ↄponit a masa pĩ. Maſſa.i.villaułcaſula.ul maſſa apud he/ bꝛeos gue põdus di. phe metalli alicuiꝰ Iñ h̊ maſſari rij.cui cõmiſſa ẽ cura totiꝰ familie. Et hec maſſaria. rig. Item maſſa palatarũ iuenit᷑.⁊ or̃ põdus ſicuũ. TFicus eni inter palas opꝛeſſę· oicũt palatę. VWñ magiſter ĩ hiſtoꝛijs. 2. Reg. j6: Onerati maſſis palataꝑ.i.ficuũqꝛ int tabulas qs palas vicimus pꝛeſſę compingunt. Maſſageta· vel maſſagetes vi a maſſa J8 eſt ondus graue.⁊ geta. qð eſt gothus. Et ſüt maſſagete vt vꝛ gentes habitãtes inter ſcythas albanos.Et coꝛpe. nde ucan in. 2 Tgmina maſſagetẽ ſcythi⸗ nõ alliget iſte. ꝗtẽ Mieronymus in epla adq Paulinũ p̊.capło Pertraſiuit caucaſũ albanos ſcythas maſſagetas. Maſſicus.ci.mons eſt vbi optimũ vinuʒ abüdat. Et ponit᷑ qñq; p vino. Iñ maſſi- cus.cq.cũ maſſicu.ci p optimo vino. Maſtigia. gię.9.p. malusa nequã ſeruus. vel ancilla.⁊ di a mano. nas.quaſi aſtige manãs. Itẽ maſtigia põt deriuari a ma/ ico.cas tũc eſt ge.fę.⁊ ẽ coꝛrigia baltei vel qua matellus cõglutinat᷑ ante.Et po⸗ nitur quandoq; pꝛo flagello. Maſtix.cis.maſ.ge.genꝰ colorjeſt.2 ut dĩ lentiſci arboꝛis gutta ẽ. Iñ hęcmaſticina nę.quędã veſtis.qꝛ coloꝛẽ maſticis babet ſm Mug.Et vt fertur. maſtix eſt gen gu⸗ mi conſolidans dentes. Maſtruca. cę.l.p. veſtis ſ. ardoꝝ ex pellibuſ feraꝝa dꝛ a monſtꝝqᷓi mõſtruoſaqꝛ qui eavtit· q̃ſi in feraꝑ habitũ trãſfoꝛmat᷑. Iñ maſtrucatus.ta.tu.i.maſtruca indutus. Mater.tris.vꝛ a meter gręce.qð idem eſt qð mater. autẽ dẽ materq̃ſi mamas tnitas habẽs ułqᷓ mãmas geresetymo/ logia ẽ. In matcula.lę.dimi.pua mat᷑: vel in ſtatura:vel in viuitijs. Et maternꝰ.na. nũ. Et h ⁊ hec maternalis: ſ̊ le. Et ꝓduẽ pꝛimã mat᷑ naturalit᷑. Oñ Ouidius epi. Mater eris tauro ſenioꝛ ipſe truci. Inde materſamilias:materfamilię vel materfa miliarũ fę.ge.i.mater ſuꝑ familiã.vel que ꝑ quãdã iuris ſolẽnitate in familiã tranſit mariti. Cabulę eni matrimoniales inſtru mẽta fiũt ſuę emptionis. Nel materfami/ lias eſt illa ꝗ plures enixa ẽ/qꝛ familia ex vↄuobo eſſe incipit. Materia.rię.dꝛ a mater · q̃ſi mater rei. Iñ materiola.lę.dimi.Et ẽ materia invoclbo ⁊ ſcietijs· E̊ materies in alijs rebus. Itẽa materia materiatus.ta.tũ.qð ex materia conſtat. Et materio. as i.materiã cõſtruẽe. Et hic ⁊ hęc materialis.⁊ H le.ad materiã ptinẽs/uł ex matia cõſtãs ułin ſua matia deſignãda poſit i Dicit materialit coſitũ:qð ponit᷑ ad deſignãdũ materiã ſuã.i.ſeipſũ.⁊ qlitatẽ ſunpſius. *Bñz B vocabulũ vicit Mtt iſe AVn Vr nine to⸗⸗ n lig duuma wan zact dent g ihic ſud. din did eib . phni Wonn Nnn W wr en nat Pet Pen nl hn o N. lni l Mn Mre lle gſe he ſbn texoꝛ Inſ dypi Ohobe llbi⸗ gt tne⸗ ſoͤdt V. hore. 14 ee Mawe N Mo⸗ koc n⸗ . (d . aee — 3 ne Aten 3 Penäpi innſß wynd. üns aſtn NWu 4 4 S Gitmen fußbebe obul OndN 1Cint o/ gum umn. bi ginae miimit unfim nmluet mner Panmn Mum id . P „ Matertera.re. eſt ſoꝛoꝛ matris.⁊ dẽ a mat * Il ſi altera mater.ſicut amita dr ſoꝛoꝛ pꝛis. Matelis.ſis.pe.coꝛ.i.vanitts. Mateſis.ſis.pe.p.⁊ ſine aſpiratione.i.di/ uinatio. Iñ matematicus.ca. cũ.i.diuina/ toꝛ. VPñ Juuenalis. Memo matematic geninuʒ indenatus habebit. Matheſis.p.coꝛ.cũ aſpiratiõe.i.doctrina ſcilʒ qdruuiũ.Nñ.Scire facit matheſis.R Diuinare mateſis. Iñ mathematicꝰ.ca. cñ. i. doctrinalis/q drunialis. Et H̊ mathema/ tica.cę.i.ſcia q̃druuialis ſiue qᷓdruuiũ ·q̃ſi doctrinalis ſcia.ułqꝛ ꝑ illã venitad theo/ logiã:ꝗ ẽ doctrina doctrinaꝑ.⁊ ſcia ſciaꝝ· vel q; maioꝛ doctrina ſit in mathematica ꝙ; ĩ alijs. Et cñ ĩalijs artibo ſolo ſermone ſit doctrina· in hac etiã viſu fit. q qð vᷣbo dia ratione ſbᷣ figun oculis oſtendit Mel dꝛ doctrinalis:q; circa oſterioꝛa cõſiſtit· qꝛ ibi fit doctrina de coꝛpoꝛibo ꝑ ea ꝗ circa coꝛꝑa ſũt. DPñ mathematica vat initium pPhyſica ꝓſectũ:theologia ↄſũmat ipfectũ Matheſicentrũ.tri.n.S.i.viſciplinalis vel doctrinalis punctus circuli.⁊ dꝛa matho l matheſis.⁊ centrũ.qð eſt punctus. Mat ho grece.i. diſco latne. Matricida.dę.ↄ.p.pe.ꝓ.qui vel ꝗg occidit matrẽ. Inde h ⁊ BᷓB matricidalis.⁊ Hᷣ le. res matricidę:vel ꝑtinẽs ad matricidã.⁊ hoc matricidii. vij. Matricula.lę.pe.coꝛẽ dimi.de matrix.cis: qð etiã ꝓ cartula iuenit᷑.et ꝓpꝛie ꝓ cartula pꝓpmiſſiõis. Oñ in vita beati Gilueſtri le/ git᷑ qRhabebat noĩa viduaꝑ oꝛphanoꝝ in matricula ſua ſcripta.hoc eſt in ꝓmiſſi/ onis cartula. Matrimes.mis...t.qͥ vel ꝗᷣ viuit ſupſtes defücta matre. Del matrimes dicit᷑ puer ſimilis matri.Oñ⁊ dici᷑ tunc matrimes quaſi matrem imitans. Matrimoniũ.nij.idẽ ẽ qð nuptięæ dicita mater ſic viffinit᷑: Matrimoniũ eſt viri ⁊ mulierᷣlegitima cõiũctiodiuiduã vitę conſuetudinẽ retinẽs.xxvij.q.ij.S.j.et de Eſũp.c.illud.de cõuer.infideli.exlris.Et ſubaudi h̊ ſcilʒ ad ꝓpoſitũ in qͥ debẽt eſſe tẽxoꝛe qͥ nubũt vel matrimoniũ cõtrabuũt Inſti.de pa.o.in pꝛin. Et matrimoniũ ẽ duplex. ſcilʒ veru ⁊ pſũptũ. Nerũ quod ↄtrahit᷑ int ꝑſonas legitimas ꝑvba apta nullo ĩpedimẽto ſubliſtente. Peęſumptũ dꝛqñ inter ꝑſonas legitimas interuenit tractatꝰ de ↄtrahẽdo/uł vba apta i euẽtũ tñ cõditionis vel arbitrij alieni: ſuccedit copula camalis. vt inqt Goff. Etnota ꝙ nõ dꝛ patrimoniuũ.licq; a dignioꝛi debeat fien denoĩatio.⁊ tantu votuũ habeat pi ĩ liberosſicut mater.qꝛ mat᷑ maiꝰ exercitiũ vel officiũ exercet circa liberos qᷓ; patq; añ partũ oneroſa.in ꝑtu doloꝛoſa.⁊ poſt pPartum laboꝛioſaigit᷑ ad honoꝛẽ eius oẽ matrimoniũ.vt de cõuer. inſide.c.ex lr̃is Et nõ ꝙ matrimonij ſüt tria ſubſtatialia ꝗ dicut᷑ bona eius.ſcilʒ/fides:plesa ſacra/ mentũ. Et ſi aponit᷑ cõditio cõtra aliqð iſtoꝝ· nullũ erit matrimonin. Exẽplũ de p. Si vico. Cõtraho tecũ ſi te pꝛo queſtu adulterãda expoſueris nõ eſt mrimoniũ. qꝛ eſt cõtra bonũ fidei:qð cõſiſtit in eo.; alter cõiugũ ſuũ coꝛpusqð ſuũ nõ eſt.ſᷣ ſoꝛtis ſui nõ exponat uł det alteri:alias E aqulter.fur.⁊ fidei fractoꝛ. Exemplũ de ſecũdo.vt ſi dico.Cõtraho teciſi gene/ rationẽ ꝓlis euitesſi venenũ ſterilitatis accipias:nõ ẽ mrimoniũ:q; õ ſecidũ bo⸗ nũ ·ſcilʒ bonũ ꝓlis ꝓpt quã multiplicandã fuit matrimoniũ a deo inſtitutu.Exẽplũ ctij. Si dico. Cõtraho tecũ donec ditioꝛẽ Vel pulcrioꝛẽ habebonõ tenet mrimoniũ q; eſt cõtra ſacramẽtũ indiuiduitatis· qꝛ nullü debet eſſe diuoꝛtiũ inter cõiuges. Matrina.nę.f.p.quę aliquẽ de ſacro fonte leuat.· vel in ecdeſiam introducit.IJtẽ ma⸗ trina.i.nonerca.⁊ ꝓducit pe. Matrix. cis.ł.t. eſt locus cõceptionis.vel pellicula qua puer iuoluit᷑ in vtero matr- ⁊ dꝛa mat᷑ᷣ q; fętus in ea generat᷑. Semẽ enĩ receptũ matris cõfonetcõfotũ coꝛpo/ rat/coꝛpoꝛatũ in mẽbꝛa viſtinguit. Matrona.nę.f.p.quę iã nupſit ⁊ genuit.⸗ dẽ ꝗ mater.q̃ſi mater nati · vel qꝛ põt ſieri mater. Inde hic ⁊ hęc matronalis.⁊ ̊ le. Matros uł potiꝰ met᷑ grecelatine oꝛ mat᷑. Matruelis.lis.fit.idẽ qd mat᷑tera. Itẽ hic BB matruelis h̊ le. ptinẽs ad materterã. Matrneles etiã dicũt᷑ filij matterę ułfilię Mattheus in hebꝛeo donat exbmit. IJdẽ? etiã appellat᷑ leui ex tribn a q̃ oꝛt eſt. In latino autẽ ex oꝑe publicani nomẽ acce/ pit.qꝛ ex publicanis fuit electusa in axo/ ſtolatũ tranſlatus.Et ſcribit᷑ ꝑ vuplex.t. ſicut? Matthias. Matthias q int aplos ſine cognomento ſolus habetĩterptat᷑ donat. vt ſh̊audiat᷑ ꝓ Auda. Iſte eni iloco ꝗudę elect᷑ eſt ab apłiscũ ꝓ ouobo ſoꝛs mittet᷑. Oñ⸗ Mat thias põt dici a manũ:qð ẽ bonũ theſis foſitio · qi bonũ poſitũ pmalo .ſcilʒ p iunda Maturus. ra.rũ.dĩ quaſi mandurus.i.ad mãdendũ apt. Itẽ matur.ra.rmũ.i.feſtin Matuſalẽ.intpꝛetat᷑ moꝛtuꝰ ẽ. Euides ety/⸗ mologia ẽ noĩs. Quidã eni eũ cũ pꝛe traſ/ latũ fuiſſe diluuiũ ſteriſſe putauerũt.ſ ideo h̊ noĩe dict᷑ ẽ vt ſigniſicet᷑ nõ vixiſſe eũ poſt diluuiũ̊ in eodẽ catacliſmo fuiſſe defũctũ. Mixit eni Matuſalẽ filiꝰ Enoch nongẽſexagitanouẽ ãnis.vt oĩ. Geñ. Matuta. te.pe. p.i.quroꝛanl dea g heſt ulli hoꝛęſcilʒ ꝗ ẽ int noctẽ? viẽa vꝛa mae.ñ matutin na.nũ: H̊ matutinũ.ni.tã ꝓ ipſo officio· qᷓ; ꝓ ipſa hoꝛa in qua canit᷑ uł pul/ ſat᷑. Sʒ plali matutini.noꝝ.ipſa officia. Inde hica hęc matutinalis hocle. Manoꝛs.tis.m.t.i.mars. Iñ mauoꝛti.tia tiũ. ꝑtinẽs ad mauoꝛtẽ· vel bellicoſus. Pĩ etiã mauoꝛs matronale oꝑimẽtũqᷓi mas uł qſi mars.Signũ eni ẽ maritaliſ oigni/ tatis.⁊ ptãtis eſt caput in qͥ ẽ. Caput eni mulieris vir eſt Oña ſuꝑ caput mulieris eſt. Idem ? ſtola vicitur. Mauricius.cij. d a mauron. qð eſt nigrũ Fuit eni niger ꝓpt᷑ ſui deſpectionẽ.⁊ mũdi cõtemptũ. Maurici martyr vir inclytus Tin ſanctiſſima legione ꝗ thebęa dr. dux extitiſſe phibet᷑. Et debet ſcribi ꝑ c. Dñ. Picere mauriti multi voluere periti. Sʒ puto maurici iubet ars ⁊ regula dici. Mauruſia.ſię. eadẽ terra ẽ quę maunita/ nia. dẽ a mauron vel maurus. Iñ mau/ ruſius.ſia.ſii. adiectiue. . Mauron gręce·latine vicit᷑ nigrum. Maur. ra. rn. v q dã ppłs a mauron qð ẽ nigrũ· q; hoĩes illiꝰ ppli nigri ſũt. Eſtifero qe caloꝛe afflati:ſpeciẽ acri colon trahũt Iñ mauritania.nię.terra quã oſſidebãt. Et hic mauritanꝰ.na.nũ.⁊ maurꝰ.ra.rũ.q/ cũq; eſt de tia illa:ſine ſit nigerſiue non. Bel maurus dictus eſt a medisq̃i medꝰ Medi eni in africa trãſfretauerũt mixti ſunt cũ libyis:quoꝝ nomẽ libyes paulati coꝛrũꝑe cęperũt barbara lingua mauros pꝛo medos appellantes. Mauſolęũ.lei.vi ſũptuoſuʒ monumẽtũ a Mauſoleo rege ſic dictũ Oñ dic ꝗIſido/ rus etymo.is? Mauſolęa ſunt ſepulcra regũ ſiue monumẽta:vca ſic a Mauſolęo rege ęgyptioꝝ. Mã eo deſuncto vxoꝛ eiꝰ mirę magnitudinis extruxit ei ſepulcruʒ: intantũ vt vſq; hodie oĩa monumẽta pᷣ/ cioſa ex noĩe ei mauſolęa nücupet᷑.Et ꝓd. pe. Mñ Aucanꝰ. Pyramides dlaudũt idi/ gnacq; mauſolęa.Itẽ quidã. Qui mauſo/ leum ꝓnunciat aut canopęũ ant telonęau; haud reoꝛ eſſe reum. Maxilla le. oimi.a mala Jñ Ba hͥ moxillan 7H re.⁊ h̊ maxillaris.ris. dens molaris. 3 . 6⁶ . . X Meandꝰ.ꝛi.mal.ge.uł hͥ męander. dꝛiii. flexuoſitas cuiuſſibet amnis:qð etiã gnã/ lit ꝓ q̃libʒ toꝛtuoſitate? deceptiõe inenit Pñn LNꝛudenti ĩ libꝛio hymnoꝝ.Coꝛtuoſe ſerpes qui mille per męandros fraudeſe flexuoſas agitas qeta coꝛda. Et inde etia dẽ męander vel męandrus quidã amnis aſię flexuoſus.ſic dictus:qꝛ ſit flexuoſus ⁊ nunq; currat rectus. Meapte ꝓnomẽ ẽi.mea cã.Et ẽ ſpeciei de riuatiuęa mea. Et figure ſimplic. Et pte ẽ ſyllabica adiectio.Nã vt dic Pꝛiſcianꝰ in 122 li. Mec ſyllabica adiectio pte addit᷑ qñq; ablatis feinis poſſeſſiuoꝛu ꝓnoiuʒ. vt meapte · tuapte· ſuapte· noſtrapte· ve/ ſtrapte. Et vt exponit Paßmeapte tua/ vel meapte.i.meo vſu vel moꝛe. Meatus.tus.tui.i.tranſitus:decurſus. Jẽ . cõductus ꝑ quẽ aliqͥd tranſit vꝛ meatus. Meęchanic.ca.cu.i.adultinꝰ.⁊ dꝛ a męchꝰ. Vñ artes dicut᷑ męchanicę. qᷓi adulterinę reſpectu liberaliũ· etiã quẽcũq; remouen=t defectũ ↄferãt cõmoditatẽ uł vtilitatt. Iñ h̊ męchania nię.i.ſcientia humandꝛi operũ neceſſitati coꝛpoꝛũ obſequentii. Mechia.chię.i.adulterin⸗ di a męchus. Mech. chi.i. adult᷑. Etiᷣ męcha.i.adult᷑a. Mechus.cha. chũ. adiectiue.i.adult.ra.ru. Megela.le.pe. p.i.medicatio ſiue medica,⸗ Medianus. na. nũ imedius. (mentü. Mediarcitus. ta.tũ.i.in medio ſtatutus ꝰ artatus. d a medius ? arceo. K. Mediatoꝛ.toꝛis.m.t.qͥ cõiũgit.⸗ int aliis eſt medius vt eos coniungat ? paciccte. Vñ Jeſus chꝛiſtꝰ dĩ mediatoꝛ dei hoĩuʒ qꝛ int deũ hoĩeʒ cõſtitut eſt medius.vt “ homines ad deum ꝑduceret. Medica.cę.qðdã gen legumis. dĩ a me “ dia puĩcia:.qꝛ a medis ẽ trãſlata in greciã tẽpoꝛe q́ eã xerxes rex ꝑſarũ inuaſit. Hoc ”MUM genus legumis ſemel ſeritur decẽ annis permanet. quater vel ſexies per annuzʒ poteſt reſcinch. Et hec herba abüdat ve/ netijs. eſt triũ folioꝝ ſemper vireſct. Muidã dicunt ꝙ ſit ilud legumen quod vulgo dꝛ triſicn. Itẽ medica ẽ qdã arboꝛ bmũ aſpoꝛtata a medis.vñ dicta E. Mãc Aleonene. l nngeſ tundeeni däanni dng bipien .2 ſne opee mnn nnsie 09 gpiee neppirnn, mangch enencauaa nnig ubangi Meenai. 8 o We N d e „ 1 „ , eW. 70 S A nürllis ſpranect nedins mng innuſt iN . ilt Grnieſat Mngſie ihtün ni M greci hydromellã latini atu ul citriKõ voꝝ) (ꝗt: q; eius poma ⁊ ſolia citri odoꝛẽ refe⸗ runt.malũ e ẽ ũmicũ venenis. Hec arboꝛ pene oĩ tẽpoꝛe plena eſt mis:parti ma turis:partiʒ acerbis/ paret adhuc in floeꝛ woſitis·qð ĩ alijs arboꝛibo ran ẽ. Et vicũt ꝙ reuera h̊ artboꝛ ẽ citrus ſ̊ ANpuleiꝰ h̊ ne/ gat. Ite iuenit᷑ ̊ medic.ci.i.phyſicus.Et bęc medica. cæ adiectiue medicus. ca. cũ. Ztunc deriuat᷑ a medeoꝛ:deris. Medicina.nę.ĩ q̃i modicina:qꝛ cũ modo debet exhiberi. Iñ hic⁊ hęc medicinalis. ⁊ hoc le.ad medicinã ꝑtinens. Medieſtinus.na.nũ.i.in medio ſtans.vel medi tenẽs. dr a mediꝰ.⁊ ſto ſtas:te/ neo. Ite medieſtinꝰ.na.nũ.ii medio ciui/ — trigen ts rüctwnia medi aaſns ꝗqð ẽ cuitas.Hñ Hꝛatiꝰi epi.Tu medie/ ſtinꝰ tacita pce rura petebas. Iteʒ medie⸗ ſtinus vꝛ balneatoꝛ. Ideʒ ⁊ mediuſtinꝰ. Mediminus.ni.m. s, d? a mina vel emina Iſi media mina:ul mẽſura qͥnqʒ modioꝛũ ſic victa q; mediet᷑ qͥnq; modijsqͥ ſũt ꝑ/ fecti nũeri medietaſ.Et iuenit᷑ mediminũ ꝓ mediminoꝝ ꝑ ſyncopã. Oñ Cicero in ex niphonis oꝛationibo tollit. Medimi/ * ingerũ p ingeroꝛn. Mediocris. 9.t. H cre. cui mediu qͥd ſuffi/ cit·qſi qͥ excedẽ nõ vult vltra uł citra·B in medio.i.in virtute conſiſtere. Iñ medio/ criter aduerbiũ.⁊ mediocritas. tatis. Mediocricułꝰ. la. lũ.i.aliquãtulũ mediocr. Mediolanũ.ni.ciuitas eſt ĩ lõbardia.⁊ dẽ ꝗ mediꝰ lana.q; ſus media lanea fuit iuẽ/ ta in eiꝰ ędificatione. Et fuit factũ medio⸗ lanũ a gallis illuc olim veniẽtibo expulſis indigenis. Iñ h̊ ⁊ B mediolaneſis.⁊ h̊ ſe. Medioxim. ma. muũ.q ẽ int᷑ mediũ ex/ tremũ. vt ouę habitabiles gonę· ꝗ ſüt int extremas toꝛridã.ꝗ media eſt medioxie ſüt. Et dij qᷣ ſũt int aereos terreſtres.uł int aereos celeſtesmedioximi ſunt Onñ Plaut. Atq; ita medij deiq; ſuperi iferi⸗ medioximi. Et Martialis capel. Quos greci vęmones/latini medioximos vocãt. Meditatiũcula.lę.dimi.i.pua meditatio. Mediterrane nea.neu.oꝛ q̃i in medio tę habitãsuł mediũ t᷑rętenẽs.Oñ.2. Ma⸗/ chab. 8. DPer mediterraneã fugiens. Meditatio. onis.Ft.i. exco gitatio.velibe/ ratio ⁊ oĩ a meditoꝛ.tar..:l quo etiã me⸗/ ditatiuus.uauũ.Oñ ꝓba vdicũt᷑ medita/ nũ ꝓ mediminoꝝ ꝑ ſyncopã poſuit ſicut Me Me mellis. n. t. grecę appellatõis ẽ.qð ab tiua quę deſignt meditationẽ. dio ẽ vt in ouo vitellus quicqͥd eminet in medio roteę dicit᷑ meditullii. eminẽs locus in medio campo. Megdius.dij.ᷣm Papiã dĩ intnunciꝰ. pa/ cificatoꝛactoꝛ ↄcoꝛdię. Itẽ mediꝰ.a. n. ad iectiue. Iñ medietaſ.tatis. Et medio as⸗⸗ coꝛ.pmãa. Itẽ medꝰ dr qͥ diuidit ſeq̃ſtrat NMediatoꝛ vo qͥ cõiũgit ⁊ pacificat. Itẽ mediꝰ cõponit᷑ cũ fidus.⁊ d mediuſfidiꝰ adu.iuraãdi.i.p mercuriũ:qui mediatoꝛ eſt fidius interpꝛes deoꝝ ⁊ hoiuʒz. Mel me⸗/ iuſfidius componitur a medius ⁊ fides quaſi mediante fiel. Mediuſtinus.ni.i.balneatoꝛ.qſi in media vſtione poſitus. Idem vicit᷑ medieſtinꝰ. Medo. onis.potio melle mixta oꝛ a mel- q̃ſi melo. Idẽ ⁊ medus:quaſi melus:q; ex melle ſit· ſicut calamitas ꝓ cadamitas dẽ Igẽa mullſi·q̃ſi melſũ:vel a mulceo. Sʒ mulſũ ex aqua cruda vel vino. Sʒ medo vl medus ex aqua decocta fit. Medulla.lę.f.p. ꝓpꝛie oꝛ illud molle qð eſt in cõcauitate oſſis ĩteri a dẽ a mediꝰ.qꝛ ĩ medio ẽ. Itẽ medulla qñq; large ſumit p iĩtimis lignoꝝꝑ· ꝓ adipe frugu bmõi.Hñ 1 diĩ medulla cedri.⁊ medulla tritici. Iñ medullinus.na.nũ.pe.pd.i.ad medullam ꝑtinẽsuł de medulla exiſtẽs.Sed h̊ me/ dullina.linę pꝛiũ nomẽ ẽ cniuſdã feminę Medus.i.qdã rexa qͥ dca ẽ media regio ul ꝓuidia. M.Nq̃ medꝰ oa. vũ. getile. Et pd. bmã medus media ab eo deſcẽdẽs.Vñ Daniel. Se Dariꝰ medus ſucceſſit ĩ regnũ. Meduſa ppꝛiũ nome filie phoꝛcynis.⁊ int/ p̃ßtat᷑ obliuio·quę oẽs aſpiciẽtes ſe icta eſt in ſaxa cõöuertreer. (ne. Mega vel megalon grece. dꝛ magnũ lati/ Megacoſmus.mi.i.maioꝛ mundus.⁊ vꝛa mega vel megalon coſmus qð eſt mun/ Dus. Itẽ alio noĩe dꝛ macrocoſmus. pꝛetatur magna contentio. ſtus.i.maximus. apibo nomẽ habere pbat. NMã apiſ grece meliſt e dẽ. Iñ melleꝰ. lea.len.⁊ mellinꝰ na nũ mellic ca.cũ. Et dic Nuicẽna vbi lo⸗ Meditullin. li.i. medietas.ſcilz id q ime- Megera.reę.queędã furia infernalis:⁊ inter · quit᷑ de ſinplicibo medicinisſic dicẽs. mel eſt occult ros cadẽs ſuꝑ floꝛes alias plãtas ſuꝑ lapides qð apes recolligũt. Et aliqñ ẽ ros manifeſt ꝙ poſſut colligẽ hoĩes. In idẽ eni redit gnãtio manatis:qꝛ mãna ſᷣm ATuiceẽnã ẽ rosaẽ de gnẽ mellis in terris calidis cadẽs ſpiſſius melle cõi. PBñ⁊ exiccat.⁊ multã virtutẽ cõtrahit ab eo ſuper quod cadit. Mel ſilueſtre · oꝛ mel ĩ ſilua reꝑtũ·bᷣm Hie ronymũ. Cũ qͥ videt᷑ cõcoꝛdare Iſidoꝛ etymo. 20. dicẽs. Cana de roꝛe mel gerit iuenit᷑q; in arũdinũ folijs. ODñ ⁊ Dirgili⸗ Hacten aerij mellis cęleſtia dona. Siqᷣ/ dem hucuſq; in iudęa ⁊ arabia colligatũ repit᷑ ramis inbęrẽs in ſimilitudinẽ ſalis. Arnulphꝰ aut qͥdã expoſitoꝛ ſic oicit.In deſerto iudęę ſunt arboꝛes folia lata ⁊ ro/ tunda habetes lactei coloꝛis ⁊ mellici ſa- poꝛis ꝗ natura fragilia manibo cõfricant ⁊edunt᷑.Chꝛyſoſtom aũt ſic dic. Mel ſil⸗ ueſtre iueniebat᷑ in trucis ſiue arũdinibo. Sũt enĩ quędã aruüdines plenę melle na/ turaliter de quo fit euccarum. Mela.lę.quędam veſtisa melan victa· eo ꝙ ſit nigro coloꝛe. Melan grece · latine vicitur nigrü. Melancholia. lię.f. p.eſt nigri ſanguinis cũ felle mixtio.⁊ eſt peſſima cõplexio.⁊ dẽ a melan · qð eſt nigrũ.ꝛ chole · qð ẽ fel · eo ꝙ ſit ex nigri ſanguinis fęce admixta abun/ vantia fellis. Iñ melancholic.ca.cũ.in q; melancholia oñat᷑. Melancholici etiã cõ/ uerſationẽ hũanã refugiũt· eo ꝙ gaudiũ cũ alijs habere nõ poſſunt. Et eſt melan/ cholia frigida ⁊ ſicca. Melanurus.ri.qͥdã piſcis: dictus a melan qð ẽ nigrũ.qꝛ nigrã habet caudãa nigras ennas.⁊ in coꝛpoꝛe lineas nigras. elchiſedech iterp̃tat rex iuſtus. Rex.qꝛ imꝑauit ſalẽ. Juſtus:q; diſcernens ſacra/ mẽta leg et euãgelij·nõ pecudũ victimas ſ oblationẽ pãis⁊ calidi ſacrifſicũ obtulit Melchiſedechiani dicti ſũt qͥdã hęretici pꝓ eo ꝙ Melchiſedech ſacerdotẽ vñi nõ hoieʒ fuiſſe · ſed virtutẽ dei eſſe arbitrant. Melchon · q; ſonat rex eoꝑ:idoluʒ ẽ ãmo⸗ nitarũ.de quo vicit. glo.2. Reg.i22 Melculũ.li.vimi.i.paruũ mel.⁊ coꝛ.pe. Meliſſe grece · vicunt apes. Melibę. eſt ꝓpꝛiũ nomẽ ruſticũ bucolicũ paſtoꝛale. ñ Dirgiliꝰin bucolł. O meli⸗ bee deus nobis hec ocia fecit. Melioꝛ.oꝛis.ↄ.t: hoc melius:oꝛ a mollioꝛ ins.quaſi mollioꝛ ⁊ non durus. Melipepo.ponis.qddã gen peponi meloa pepo.⁊ ꝓd.pe.tã in ntõ qᷓ; in gtõ. Meliuſculus.la.lu.i.paꝝ vel aliquantulũ melius.⁊ eſt dimi.a melus. 8a di a Mella.le.quã gręci latio vocantꝗ vulgo ꝓpt᷑ foꝛmã ⁊ coloꝛẽ faba ſyriaca dꝛ. ¶rboꝛ eni ẽ magna.fructü feres⁊ comeſtibilem⸗ guſtu dulcẽ.vñ ⁊ mella victa eſt. Pe qua in laudẽ ſapiẽtię vi. Et ſuꝑ mellã vulcis eſt. Atẽ iuenit·H̊ mella.le ꝓ quodã fluuio. Et cõponit᷑ cũ a.vt amella.le. * Mellantes.tis.m.t.quidã lapis melleü et oulcẽ ſuccum emittens. vicitura mello. Mellariũ.ᷣrij.n.S.vas in qͥ mel cõſeruat· ulł in quo vinũ ponit· vel vuęecalcant. Mellicratu.ti. cõfectio cõſtans ex aqua et melle· quã latini mulſum vocant. Mellifluus.flua.fluũ.i.ſluẽs.⁊ abundans melle vel dulcedine. Mello ĩdecli.erat hcipitiũa qᷓi ꝗdã pfüda voꝛago vallis.⁊ poſtea ipſa cuitas vo/ cata ẽ mello. Ita vꝛ ĩ hiſtoꝛijs. Andreas yo qͥdã expoſitoꝛ ſuꝑ illũ textu.ʒ. Reg. xjꝰ Salomon ?ędiſicauit mello ⁊ coęq̃uit voꝛaginẽ ciuitat ⁊zc.ſic dicit. Idẽ eſt vo/ raginẽ coęq̃re ⁊ mello edificare·pcedeni eni expoſitio eſt. ꝙ autẽ ſupponit᷑ p idẽ accipi debet mõs ſion ĩ qͥ arx eratciuitas Hauid dicebat᷑. Int᷑ mõtẽ ⁊ ciuitatẽ erat ꝗdã vaſta ꝓfüditas ⁊ voꝛago mello noĩe hanc repleri ⁊ reliquo ſolo co?ꝓquani con⸗ ſtituit Galomon. . Meloſflos.fę.ge.arboꝛ qdaʒ in africa· eo habeat floꝛẽ in ſiłlitudinẽ maloꝛuʒ.vel di ſiclingua punica. Ex hac ꝓfluit lent ſuc/ cus:qui a loco armoniacus dicitur. Melon grece · rotundũ dicit᷑ latine. Melopeus.pei.i. dulcis cantus vel cantus fictoꝛa dẽ a melosa pęo·quod eſt fingo. Melos.tę.ge.qdã inſula ex nũero cycladũ oĩuz rotudiſſima dia melon.qð eſt ro/ tunduʒ. Iñ ̊ melinu.lini.gen coloꝛis qꝛ eiuſdẽ metalli ferax ſit melos. Itẽ melos põt deriuari a mel. Et dedlinat h melos odis.vel h̊ melos indecli.i.dulcis cantus vulcis modulatio. Iñ hęcmelodia.dię. ⁊hocmelodiama.atis.in eodem ſenſu. Meloſonus.na.nũ.pe.coꝛ.q dulcit ſonat. Melota.tę.f.p.vel melus.li.uł melo.lonis — quoddã aial:ſcilʒ taxus.⁊ d a mel· eo ꝓ fauos mellis petat? aſſidue mella captet. Melo etiã oli victus ẽ nilus.Et a melo di h melotes.tis h̊ melota.tę.qdã veſtis ꝰ pilis vel de pellibo illiꝰ gialis factaa collo pendẽs vſq; ad lũbos ·qᷓ monachi vtunt. Et iſte habit e neceſſarius ꝓpꝛie ad opxpis exercitiũ. Eadẽ⸗ pera ut vicut. Oñ Heb xi? Circuierũt ĩ meloa ĩ pelibꝰ capꝛinis 6167 Nenon onun Mn won Ven Mnſan eni h⸗ nſ tumit Cpms, n Mone ng ten üdu Näf nleie rinelo, 1. tne dancans pin aaumgn l Nick Nroetnt Arpe umternt Niloneie utbr i⸗ . SWanns NAaf. finsr rbhy Aus l.die⸗ ſi oktſonat. do lonn clnpe . , . Ia-⸗ bice Quidã vicunt ꝙ melota ſit veſtis aſpera de pilis cameloꝝ factaa ꝓducit pe. Onde Hic ſi ꝑcedat ⁊ idem melota vocatur. Melus.la.ii.i.vulcisvel dulcit᷑ſonãsvel ꝑtinẽs ad melodiasvel qð cõſiſtit in me/ lodijs vel qð tractat de melodijs. Inde melicus.ca.cũ.pꝛo eodem. M Membꝛana.nę.F.p.illa pellis tenuiſſima ꝗ eſt i alis wſꝑtilionis. Dicit᷑ etiãẽ mẽbꝛana chartauł ꝑgamenũ:q; ex membuis aiĩaliũ excoꝛticet᷑. Et ſic ſumit.2. Cimotj.4 At⸗/ fer tecũ.⁊ libꝛos:maxime aũt membꝛanas Membꝛanula.le. dimi.i.parua mebꝛana. Membꝛulũ.li.dimi.i.paruũ mebꝝ. Membꝛũ.bꝛi.n.s.ꝑs coꝛpor. Iñ mẽbꝛatus ta.tũ.magna bñs mẽbꝛa.Et mẽebꝛoſus ſa. ſũ.idẽ.vel mẽbꝛis plenus. Iñ mẽbꝛoſitas tatis:mẽbꝛoꝝ magnitudo:vel plenitudo. abundantia. Itẽ mẽbꝛũ cõponit · hic ⁊ B vnimẽbꝛis.⁊ hoc bꝛe.bimẽbꝛis.bꝛe.trimẽ/ bꝛis.bꝛe.quadrimẽbꝛis.bꝛe.ſeximẽbr.bꝛe. Memere.i.triſtis. (emẽbr. bꝛe. Memeris idem quod meris.i.diuiſio vel pars.? coꝛ.pe. Memon grece · latine vicit᷑ memoꝛia vel monimentum.e Memoꝛ.oꝛis.qui memoꝛa tenet.⁊ qͥ me-/ moꝛa tenetur.⁊ ðꝛ a memoꝛo.ras. Memoꝛia.rię.F.p.eſt firma cõpꝛehenſoꝛuʒ moꝛa in mente.Inde memoꝛioſus.ſa.ſuʒZ. qui bonę eſt memoꝛis. Memphis.i. ęgypt. Et dicit ęgypt mẽ/ phis a mẽphi auitate ęgypti:quaʒ ediſi/ cauit Mẽph' filius Jouis. vt oicit Ii/ doꝛ. Et declinat · Hhmephis · huiꝰ mephis vel mẽpheos. Vnde Hieremię. 2? Filij thaneos ⁊ mẽpheos. Iñ mẽphiticꝰ.ca.cũ Bñ Hieronymus in epla ad Haulinuʒ. Sic pythagoꝛas adijt mẽphiticos va/ tes.i. gyptios philoſophos.⁊ coꝛ.be. ena. nę. ꝗqdã piſcis ·qͥ cu luna creſcit? de/ creſcita dꝛ a mene.qð eſt luna vel defectꝰ Menãdriani:quidã hęretici·q mũdũ nõ a deo ſ̃ ab angelis factu eſſe aſſerüt: dicũt a Menãdro mago.diſcipulo Simonis. Menal.menadis.fg.ge.·ſacerdotiſſa bac. Meẽceps.pitis.oĩs ge.i.mẽte capt (chi. inſanus. dꝛ a mẽte captus. Quotiens enĩ captus cõponit᷑ vel iũgit᷑ cũ dictione deſignante membꝛũ · ſemꝑ deſignat car= tiam iſtius mẽbꝛi. vt Menceps.i.mente captus. Oculiceps.i.captus oculis.?c. Menda.oę.f.pa hoc mendũ.vi.i.macula. maxime illa que ſolet eſſe in libꝛis nondũ emẽdatis.ſ̊ mendũ in alijs rebo.Et ponit qñq; ꝓ mẽdacio · vel culpa coꝛpoꝛis. Et a menda dẽ mẽqus.oa.ou.i.ſoꝛdidus:ma/ culoſus. Oñ Ouidius de reme.Cunc aĩo ſigna qðcũq; in coꝛpoꝛe mendũ eſt. Mendaciolũ.li.vimi.i.paruũ mendaciũ. Mendaciũ.cij.bᷣm Iug.ẽ falla ſiẽtio voq cu intentione fallendi. Et nota ꝙ vt vicit Augi libꝛo de mẽdacio·octo ſut genera mendacio ꝝ Mꝛimũ eſt qð fit in doctrina religionis. vt chꝛiſtũ nõ eſſe natũ de vir/ gine · vel nõ eſſe paſſũ. vel ſimile cõtra ar/ ticulos fidei. Secũdũ.vt aliquẽ ledat in/ iuſte · qð tale eſt vt nulli ꝓſita obſit alicui vt eſt mendaciũ detractioniset falſus te/ ſtis in cã crimiali. Certiũ :qð alicui ꝓdeſt ita vt obſit alicui · q;uis nõ ad imundiciã coꝛpoꝛalẽ.vt mẽdaciũ teſtis in cã pecunia/ ria. Quartũ.qð fit ſola metiẽdi fallẽdiq; libidineſine cauſa ⁊ vtilitate·quod mirũ mẽdaciũ ẽ. Quiĩtũ.quod fit ſola placẽdi cupiditate· ut mẽdaciũ adulator. Sextũ qð nulli obeſt ⁊ pdeſt alicui ad vitandũ piculũ pecunię vt ſi qͥs pecuniã alicuꝰ uiu/ ſte tolledã a fure ułdone vbi ſit neſcire ſe mentiat᷑. Septimũ:quod nulli obeſt.⸗ ꝓdeſt alicui ad euitandu ꝑiculũ ꝑſonę.vt ſi qs mẽtiat᷑ nolens ꝓdere hoĩeʒ ꝗſitũ ad moꝛtẽ. Octauũ eſt· qð nulli obeſt ad h ꝓdeſt vt ab ĩmundidia coꝛpoꝛali aliquaʒ tueat᷑.vt ſi volente coꝛrũꝑe virginẽ men tiatur eam eſſe cõiugatam. Mẽdacubłꝰ.la.lũ.dimi.i.aliquãtulũ mẽdax Mendax.vacis.qͥ mẽtẽ alterius fallit.Et eſt differẽtia int mendacẽ ⁊ vanũ·qꝛ mẽ/ dax dẽ·qͥ gratia ⁊ ſpꝑe lucri vel voluntate decipiendi mentit᷑. Sʒ van.qᷣ ſine cã vel vtilitate mentit᷑. Iñ mendacitas.tat.. Itẽ mendax.i.fragilis⁊ mutabilis. VHñ ꝓphᷣa Dmnis homo mendax. Mendiculus.la.lũ.i.paupertenuis. Mendic.ca.cũ.ex toto pauꝑ.⁊ dꝛ a manꝰ dico vel duco · q̃ſi mãdicus·quia mos erat antiqͥtus egenũ os daudere ⁊ manũ extendereq̃ſi manu vucerevel q̃ſi manũ oucere. Inde hic ⁊ hęc mendicitas.tatis. Mendoſus.ſa.ſuʒ.i.maculoſusſoꝛdidus ſpurcus/turpis in factis.ſᷣ̊ mẽdax in vᷣbis Iñ mẽdoſeadũi.maculoſe.turpit᷑.men/ dacit᷑ Dñ Dꝛatius in epi. Falſus honos iuuat mendax infamia terret. Quẽ niſi mendoſum ⁊c. Mene.i.defectus. Oñ apud gręcos luna dr mene · eo ꝙg ſingulis mẽſibo deficiat. Et P ſic mene.i. luna. vel defectus. Menia niũ.nibo.ſũt ꝓpꝛie muri ciuitatisa munionis ·q̃ſi munia.qꝛ muniãt ciuitatẽ. Sʒ abuſiue vicunt᷑ męnia oĩa ędificia ci/ nitatis.⁊ ſcribit᷑ ꝑ oe diphthongũ. Menianũ.ni.n. ..i.ſolariu.⁊ dꝛ a męnia·qꝛ męnibꝰ ſolet addi.Mel Meęnian collega Craſſi ĩ foꝛo ꝓiecit macerias ut eſſent loca in qbus ſpectãtes inſiſterẽt:ꝗ ex noĩe eius meęenia appellata ſut. Męc ⁊ ſolaria dicũt᷑. q; patet ſoli.Et inde inoleuit poſtea con/ ſuetudo.vt męniana domibus adiacerẽt. Iñ męnianat.ta.tũ.i.menianis oꝛnat ⁊ ꝛeęparatus. — Whiatus tatil imenibus circũdatus/uł conſtructus: vel abundans. Mennon fuit filius auroꝛę rex oꝛientalis Iñ mennoniꝰnia.niũ.Micĩtroiano bello perijt· cuius filię mutatę ſunt in aues ꝗq ab eo dictę ſunt mennonides. Męcateruatiĩ ex ęgypto ad iliũ volare dicũt᷑ iu Me/ nonis ſepulcrũ.⁊ inde iliẽſes mẽnonides eas vocãt. Quito aũt ãno ad iliũ veniũt ⁊cũ biduo circũuolauerint ·ttia die ineũ/ tes pugnã viciſſim ſe vnguibo dilacerãt. Mens.entis.eſt pars aĩę gdã/ꝑ quã oĩſrõ intelligẽtiaq; pcipit᷑ mens vocata · eo ꝙ; emineat in ala · ᷣm Vapiã. Delẽ ipſa aia dñũ memit ſeſibilia ad memoꝛiã reducit. Menla.ſę.eſt tabnla ſuꝑ quã comedit᷑.⁊ ẽ ꝓpꝛie paupeꝝ.⁊ dẽa mene:qð eſt defectꝰ. multa eni ibi ſolent deficere. Sed tabula iuitũ ẽ.q̃ſi tenabula:qꝛ tenet multa.Dł menſa dꝛq̃ſi mẽſurata.qꝛ mẽſuratim res ibi miniſtrant Oel mẽſa:q̃ſi comeſa:a co/ medo.dis. Iñ h̊⁊ H̊ mẽſalis: H̊ le.ad mẽ/ ſam ꝑtinẽs.Et h̊ menſale.lis.i.mantile. Menſiculus.li.imi.i.paruus menſis. Menſis.ſis.maſ.ge.dꝛ a meneqð eſt luna q; ſᷣm lunationes mẽſes olim fuerunt di/ ſtincti. autẽ vꝛ menſis.i.mene ſaltus. etymologia eſt. Qnot autẽ dies qᷣlibet mẽſis habeathis verſibo dedarat᷑. Juniꝰ apꝛilis ſeptẽq; nouẽq; tricenos. Plus vnũ reliqui·ᷣ habet febꝛuꝰ octo vicenos. Cui ſibi ſextus fuerit ſupaddit᷑ vnus.Et nota ꝙ mẽſis nouoꝝ dꝛ martiusqꝛ anni initiũ hic mẽſis eſt apud hebꝛęos·qͥ olim erat apud romanos. Menſoꝛ.ſor.maſ.ge.qͥ mẽſurat. Oñ Za/ chanię. 22 In manu eiꝰ funiculus mẽſoꝝ. Menſoꝛiũ.rij.n.s.quod ẽ in menſa:vt mã/ tile.⁊ vas eſcariũ. Menſtruuʒ. ſtrui n. s. dẽ qð ſolet euenire ſale curat. ſim menſem · vel hm circnitũ lunę. ſic doloꝛ capitis.⁊ ꝓfluuiũ ſanguinis mulier..⁊ dĩ a menſe.ꝛopꝛie mẽſtrua ſũt ſuꝑfluꝰ ſan/ guis mulieris: dicta a circitu menſis vel lunę qͥ ſolet hoc ꝓuenire ꝓfluuiũ. Hec et muliebꝛia vicũt᷑q; ſola mulier aĩial men/ ſtruale eſt. Cuius cruor ↄtactufruges nõ germinant.aceſcũt muſta:moꝛiunt᷑ herbę amittũt arboꝛes fętꝰ ferꝝ rubigine coꝛru/ pit · nigreſtũt ęra. Si qͥ canes ide ederint in rabiem efferunt · glutinũ aſfalti:qð nec ferro nec aquis viſſoluitcruoꝛe ipſo pol/ lutũ · ſpõte diſpergit. Iñ h̊ ⁊ ̊ meſtrualis H̊ le.qð patit᷑ menſtruũ· vel ꝑtinens ad mẽſtruũ.Et mẽſtruoſus.ſa.ſũ.⁊ mẽſtrua/ tus.ta.tũ.i.mẽſtruis pollutvel menſtrua Lenſula. le. vimi.i. parua menſa. enſura.rę.fF.p.i.res aliqua ſuo modo uł tẽpoꝛe circũſcripta · DHel menſura ẽ qᷣcqͥd ponderecapacitatelõgitudinealtitudie · latitudine aĩioq; finit᷑. Heęc aũt eſt ꝑs coꝛ/ poꝛis · ant tẽor.Coꝛporłvt hoiuʒ·lignoꝛ colunaꝝ: ſimiliũ longitudouł bꝛeuitas. Tẽpoꝛis.vt hoꝛaꝝ · diep· annoꝝ. Hope aut meuſura ꝛqꝛ ea metiamur aliqͥd.vt vrna vel amphoꝛa. Iſidoꝛus etiaʒ dicit: PHꝛopꝛie aũt mẽſura vocata eſt· q; ea fru/ ges mẽſurãt᷑ atq; frumẽtũ.i.hũida⁊ ſicca. Menſurnus.na.nũ.i.mẽſtru dẽ a mẽſis. Menſus.ſa.ſũ.vide.j.in metioꝛ.tiris. Menta. teę.f.p.eſt herba odoꝛifera · de qua acer. Trita canis moꝛſũ ſuꝑaddita cũ Mentula. le. dz vga virilis ul vas vitren vel deus hircoꝝ. DHñ. Mentula vas vi/⸗ treü deus hircoꝑq; pꝛiapus. Mentü.ti.dĩ q̃ſi mouẽtũ:a moueo.ues:q ſemp eſt in motu. Del vꝛ mentũ:qꝛ inde mandibulę oꝛiãt:vel qꝛ ibi iſgant᷑. Inde mentoſus.ſa. ſũ. Et mentatus.ta.tũ.i.ha/ bens magnũ mentũ. Meraca. cęg.fF.p.ꝗdaʒ potio de vino ad vi/ tiatũ cerebꝛuũ purgandũ facta. Iſ merac ca. cu.i. purgatoꝛius ꝓd.e. Oñ Perſiꝰ. Antichiras melius ſoꝛbere meracas. Meraculus.la.li.aliquãtulũ merax.⁊ dẽa merax. Et H̊ meraculi.li.quędã potio de vino facta:idem quod meraca. Merax.cis.ge.oĩs.i.purꝰ.clarus. defecat. Et cõpatmerax.tioꝛ.ſimꝰ.Oñ DHeut: ʒ2 Et ſanguinẽ vue biberũt meraciſſimũ. Iñ meracitas.tatis.i.puritas:claritgsgss. Mercatus.tus.tui.cętus multoꝛũ vedẽtiũ Ae P mere 7en ſu⸗ qu Von tn/ won Lace Caren Gotn lvub Ce Loo dat Ner Ven loqn Mmn upe Lran nen⸗ nonn Eaan ere woie⸗ Ciit oub. dime iad done Cr dit lin dlus nllun. Alran neneoi Ans n⸗ dn neden emnitn tone ühe ideeen repho wensad . Wn Wnaſnn R RNDNR , 1oRc NeA kat ilgor eemas. A.ꝑ1 . ope mdyt * 1minmiß mmdeqin gundi muglu r l atilba⸗ wulvi⸗ Fimcrac . nend pn 2„ onr, De Glni⸗ Wan 9 7 Bidee vel ementiũ · vel locus vbi vendit᷑: emit᷑. VDñ Ecech. 27: Et auro qð ꝓpoſuerũt in mercatu tuo.Et h̊ mercatu.ti.res ꝗ vedit ⁊ emit᷑.Et ponit᷑ qñq; ꝓ mercatu. Mercedanus.varij.m.s.ſeruus vel alius qui viſtribuit pecuniã ſub oño ſuo. Mercedonius.nij.q p laboꝛe ſuo impenſo dat mercedẽſcilicʒ dñs qͥ ſoluit mercedẽ operarijs ſuis.⁊ dicit᷑ a merces.⁊ dono. Mercedula.lę.dimi.i.parua merces. Mercẽnarius.rij.i.pᷣcio cõduct᷑ſcilʒ qͥ acͤ/ apit mercedẽ. Idem ⁊ baro/q; foꝛtis ẽ in laboꝛibus · a bari · qð eſt grauis.i.foꝛtcui contrarius eſt leuis.i.infirmus. Merces.cedis.i.pᷣmiũ vel pciũa dꝛ a mer/⸗ coꝛ· vel merx.cis.Sed pᷣaũ cũ par ꝓ pari dat. Merces cum minus. Mercula lę.iminutiuũ.i.parua merx. Mercidius.dij.i ꝓpter mercedẽ dicẽs vel loquẽs.⁊ dĩ a merx.cis⁊ dico. Mercimoniũ.nij.idẽ qð merx.ułres ꝗ¶ de vna patria poꝛtat᷑ ad aliã vt char vedat Mercurialis.lis: hoc le.i.res mercurij ·vel ꝑtinens ad mercuriũ. Inuenitur etiã hic mercurialis ꝓ ꝓpꝛio noĩe cuiuſdã viri. Mercurius.rij deus mercatoꝝſic dict q̃i mercatoꝝ kyrios. Mercurius eni nepos Atlãtis:multarũ artiũ perit claruitqᷓs ⁊ hoĩes docuit. vñ pꝰmoꝛtẽ deũ eẽ voluef̃t Et ĩterptat᷑ hmo uł eloquẽtia:Nã merca toꝛibo maxie neceſſaria ẽ affabilitas.Del dẽ mercuriꝰ.q̃ſi meratoꝝ chęre.i.aue. Illi enĩ ad reꝑ venaliũ coẽptionẽ pace ſaluta tionis alliciũt. Oel mercuriꝰ d q̃i mediꝰ currẽs co ꝙ ſermo medius currat int au-/ ditoꝛẽ ⁊ loquentẽ.vñ ⁊ hermes grece dꝛ i. intpꝛes. Et hm h̊ bene vꝛ de mercatoꝝ q; int ementes ⁊ vendẽtes ſermo eſt me dius:ideo fingitur habere pennas:qꝛ cito diſcurritqᷓ;cito exit ab oꝛe loquẽtis⸗ re/ plet aures audiẽtis.Nũcius dꝛ:qꝛ ꝑ ſer-⸗ monẽ oĩa cogitata enũciant. Merda.oęa h̊ merdũ.vi.dĩ a merꝰ.ra.rYi. b ↄtrariũq; nõ ẽ mera. Del dꝛ a mer.qð eſt diuiſio · vel pars:qꝛ ſterc in digeſtio⸗ ne diuidit᷑ ab eo qð ĩcoꝛpoꝛat᷑.⁊ ꝑ ſeceſſũ emittit. Iñ merdula.le.dimi.Et ꝑ cõpoſi tionẽ merdifer.ra.rũ.pe.coꝛ.i.merdã ferẽs. Merenda.ę.dẽ cibus qᷣ in nona ſumitur. Idẽ ⁊ antecenia⸗ d a merusa edendus qi mere edẽda·qꝛ tũc purꝰ panis dat᷑ de ↄſuetudine. Olł oꝛ a meridies edẽda ·q̃i pꝰ meridiẽ edẽda. Iñ h̊ merẽdula.lę.di. Meretricula.lę.oimi.i.parua meretrix. Meretrix.tridᷣfſę. ge.i.ſcoꝛtũ.⁊ di a merces trico.cas.q̃ſiꝓ mercede hoĩeʒ tricans.i. impediens· vel decipiẽs. Oel dĩ a mercoꝛ aris · q; mercat᷑ pcin libidinis. Iſñ meretri cius.cia.ciũ. Et h̊ meretriciũ.oj.domꝰ me/ retricũ · vel turpis actus eaꝑ vel officiũ. Merga. gę.fg. ge.i.furca cũ qua ſegetes vel fęnuũ ſuꝑ currũ leuat uł cona ſegetj poꝛtat᷑. Merges.tis.maſ.ge.i.garba ſegetisſcilicʒ gononus/ſiue cona· vel manipulus.⁊ dꝛ a mergo.gis.q; ligatus mergit᷑ in terra. Mergulus.li.maſ.ge.pe.coꝛ.ẽ dimi.de mer gus.Et eſt ęꝓqͥuocũ ad ferrũ qð mergit᷑ in lampade ⁊ ad tenendũ papyrũ.⁊ ad auẽ mergum. ð Mergus.gi.maſ.ge.qdã auis · dicta ſic ab aſſiduitate mergendi. puteo trahit᷑a dꝛ a mergo.gis. Meridies.diei ·dr q̃ſi medidies.i.medius dies. aũt dꝛ meridiesq̃ſi merꝰ dies: Mergus. gor.neu.ge.ſitula cnʒ qᷓ aqua de q; tũc merꝰ vies eſt.i.purioꝛetymologia eſt. Inde meridianus.na.nũ. Meringa. ge.f. p. ẽ pellicula in aure vbi fit auditus. Meris.i.diuiſio vel pars. Meriſcę dicti ſũt qͥ dã hęretici · qꝛ ſeꝑerant ſcripturas ⁊ partiũt᷑.nõ credẽtes ĩ oĩbus ꝓPphet.dicẽtes alijs ⁊ alijs ſpiritib ꝓphe/ taſſe. Et vicũt᷑ a merłqð ẽ diuiſio · ułꝑs. Meritoꝛiuʒ.rij. domuncula vbi ciues res ſuas faciũt: vel vendũt.⁊ vbicũq; merci/ monia tenent᷑vel taberna:vel locus tene/ bꝛoſus vbi patrant᷑ adulteria.⁊ foꝛnica⸗/ tiones vꝛ meritoꝛiũ. Iñ h meritoꝛia dicit meretrix.ſic etiaʒ caupona · ta ꝓ loco · qᷓ; ꝓ fęmina.Eadẽ dꝛ ⁊ meraria·vel a merẽdo.· vel a mero.i.vino. Itẽ meritoꝛius.ria.riũ quod meret᷑vel qð oignũ eſt merito · vel remuneratione. Meritũ.ti.n. s.eſt bñficioꝝ pᷣmiũ qð qͥſq; meret᷑. Itẽ meritus.ta.tũ.adiectiue.⁊ cõ/⸗ ponit᷑ emeritus.ta.tũ.⁊ ĩmeritus.ta.tciũ. Merops.pis.oꝛ qdã auis viridis coloꝛis ꝗ etiã apiaſter oꝛ·q; libenter apes come/ Dit. Et etiã gallus ꝛ merops.pis.Me⸗ rops etiã fuit ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã hois. Meroſus.ſa.ſũ.i.vinoſus.⁊ dicit a meruʒ. Meroſũ vicimꝰ vinũ. Meracã potionẽ· dia · ul repoſitoꝛin. Iñ h̊ merothecari.rij. i. vini cuſtos · vel etiã repoſitoꝛ. Inde bec merothecaria. rię. Merulus.lia H̊ͥ merula.lę.auis nigra.⁊ oꝛ P52 a merus.ra.rũ.q̃ſi mera volans/ul merus q; mere cantat. Del merula dꝛq̃i modula eo ꝙ modulet᷑. Oñ ⁊ olim dicebat᷑ medu la. Inde merulinus.na.nũ.pe.pꝛo. Merũ.ri.n.s.i.vinũ: ꝓpꝛie bonũ.⁊ clarũ.⸗ a fce ſegregatũa di a meris.qð ẽ diuiſio vel pars. nñ merus.ra.rũ.i.purus:clarus manifeſtus. Iñ meritas.tat.i.puritascla ritas hm Hug. Hapias vo vicit: Meꝝ vinũ purũ ſigt. Ma meꝝ dicimus:qcqd puꝝ e/ſic aq̃ meranulli vtiq; rei niecta/uł admixta.⁊ coꝛ.me. Dnde uroꝛa.Mãq; meꝝ reddit coꝛ leętũ:ſphęraq; figurat.Et Duidius de reme. Non ſtupeant multo coꝛda ſepulta mero. Merx.mercis.eſt ipſa res ꝗͥ venditſᷣ ntũs nõ eſt in vſu.Oñ oqie Merces eoꝝ nemo emet amplius:mercẽ auri ⁊ argẽti. Meſpila.lę.arboꝛ ſpinoſa. fructũ in ſilitu/ vinẽ maloꝝ facies:ſᷣ paulo bꝛeuioꝛẽ.⁊ dĩ a malũ ⁊ pila:qꝛ pillulę foꝛmam habeant eius poma. Meſopotamia/ꝓuicia eſt grecig dicta ſic· qꝛ ambiat᷑ fluminibo tigride? euphrate. Meſſias hebꝛaice· grece chꝛiſtlatie üct dꝛ eſſicula. lę. imi.i.pua meſſis.⁊ coꝛ.pe. eſſio.onis.fę.ge.oꝛ a meto.d. Dñ Job 29 Et ros moꝛabit in meſſione mea. Meſſis.ſis.fę.ge.i.ſeges.Sʒ ſeges a ſeren do dũ ſemiat᷑. Meſſis a metẽdo dũ ma/ tura colligit᷑. Meſſis etiã dꝛ tempus vel actus metendi. Deſ oꝛis.malſ.ge.qui metit. eſſoꝛiũ.ᷣrij.i.vas eſcariũ.⁊ dẽ a mẽſa ·q̃ſi Meſſoꝛiꝰria.riũ.apt ad metẽdũ.( mẽſoꝛiũ Meſſulus.la.lũ.i.maturus ad meſſem. Meſtus.ta.tũ.i.triſtis.⁊ dĩ a meręo.res.⁊ eſt tm̃ nomẽnon participiũ. vt qͥdã vo/ luerũt.Et eſt meſtꝰ naturalit᷑. Criſtis xo caſu. Idẽ męrẽs.Itẽ męſtus vel męrens aĩo.riſtis aſpectu. Iñ h̊ męſticia.cię.⁊ H męſtitudo. dinis. Et eſt męſticia coꝛdis. Triſticia ꝓo vultus. Itẽ triſticia ipſius ſpiritus eſt.⁊ fit qñq; ex aliquo accidenti doloꝛe ·b meſticia vitiũ naturale ꝑpetuũ ẽ Meta.tę.f.p.i.circũitus:uł alicuiꝰ rei finis vel terminus. Meta etiã dꝛ ꝓmiſſio · vel conoſigio.i.obligatio in die nuptiarum. Itẽ meta eſt pᷣpoſitio greca.⁊ valet tãtũ uãtũ tranſ.vel de· vel iuxta. etaciſmꝰ.mi.ẽ.m.lreꝑ ſcanſionẽ colliſio tẽ.o.ſecũda lra·ſicut videt᷑ velle Hugł tẽ DHapias vicit: Motaciſmusẽ qtiẽs m.lr̃am vocalis ſequit᷑. Sʒ metaciſmus ẽ quotiẽs vocalis ſequit᷑.m. ut bonoꝝ aurũ Et ita vult ꝙ ſecũda lra ſit.o.in vno loco. In alio v loco ꝙ ſit. e. Sʒ coiter in do⸗ nato in capło de barbariſmo in fineſcri/ bit᷑ ꝑ.e.in ſecũda littera.vbi dꝛ. Sũt etiã malę cõpoſitiones.i.cacoſyntheton:quas nõnulli barbariſmos putat· in qbus ſunt metaciſmi:labdaciſmi.⁊ iotaciſmi:⁊ hoc magis placet. Metaleſisẽ dictio gdatiʒ ꝑgẽs ad id qð oſtẽdit.⁊ ab eo qð pcedit id qð ſeqͥt᷑ ĩſi⸗ nuãs. vt Laboꝛes fructuũ tuoꝝ mãduca/ bis. Laboꝛes eni poſuit ꝓ his ꝗ laboꝛãdo adqͥrunt hoĩes:bᷣm Bedã. Del metalẽſis eſt diſtinctio gradatimn ꝑgens adid qð oſtẽdit·ſcilʒ de cauſa euenire ad cauſatuʒ per multa media.vt Boſt aliquot mea regna vidẽs mirabar ariſtas. Mic enim gradati ꝑgit victio uł diſtictio ad id qð oñditq; ꝑ ariſtas ſegetes:ꝑ ſegetes ęſta/ tes ꝑ ęſtates ãnos ĩtelligere debemus. Metallũ.li.n.S.dẽ a metallon.qð iterpᷣtat ſpes · qꝛ natura eiꝰ ea eſt. vt vbi vna vena apparueit ·ibi ſit ſpes iueniẽdi aliã. Septẽ aut ſunt gnã metalloꝝ·Auꝑargentũ· es · electꝑ· plubũ qð domat oia ferrũ.Spe⸗/ cialiter tñ h̊ noĩe diĩ quoddã metallũ.qñ metallic.ca.cũ. Et nõ ꝙ qñq; hmõi noia cõplexiua.ut ęs metallũſũt noĩa gnalia qñq; ſpãlia. Hꝛout ſũt gnãlia in vtroq; nuũero declinãt·qꝛ multę ſũt ſecies ęris metalloꝝ. Hꝛout ſunt ſpecialia· declinant᷑ in ſingulari tm̃.vt aurũ.⁊ ferrũ c. Metamoꝛphoſis.phoſis ul phoſeoſ.i.trãſ mutatio⸗ vẽ a meta·qð ẽ trãſ.⁊ moꝛpho/ ſis·qð e mutatio a ppe ſube.Pñ ĩ titulo Duidiano dẽ: Incipit liber metamoꝛpho ſeos.Doſſũt tñ ibi eẽ duępartes ꝑ appo/ ſitionem. vt Incipit liber meta moꝛpho/ ſeos.i.de mutatione ſubſtãtię.Gręci eniʒ carẽtes ablatiuo·gtm̃ ponũt ꝓ eo cõſtru/ ctum cũ ſpoſitione ad modũ ablatiui. Metaphoꝛa. re. eſt rex vboꝛũqʒ trãſlatio· 1 dĩa meta· qð eſt tranſ.uł iux.⁊ phoꝛos. qð eſt ferre. Mec aũt fit quattuoꝛ modis ſcilʒ ab aĩali ad aiale.vt Chiphin aurigã celeres fecere carinę. Ab inaiali ad ĩaiale vt Pelagus tenuere rates. Ab aĩali ad inaiale.vt Exiccat ẽ vertex carmeli. IRb inaĩali ad aĩale.vt Ruferã avobis coꝛ la/ Metaplaſmꝰ.eſt trãmutatio (pideũ. quędã recti ſolitiq; ſermonis in alteram ſpeciẽ metri:oꝛnatus neceſſitatj ve cauſa:⸗ dꝛa metaqð ẽtrãſ.⁊ plaſma· qð ẽ foꝛma Gltra il fſto aſ oge ſ Phe⸗ husn Ram Pu enul ybuict Drain ſon Lerd Pen ſen lata Net Ven ſil nien Genu⸗ s Gucbi Gunn D QKnt di. toyn ſecau Natw nip⸗ ad .* r tenn Babi D üͤbet Wprt Pnn dof e⸗ Wr t Vtt Hhee leg d ntr ſbae e! druni unco Oanh, nfmn dün tohn Ncbusin inz ve idd dſageiſi⸗ miduca, umädo Anenläs anm gnote 1. Dean Mtoadi SS vns wücint m wne Ngenti ſmi Dr nenli F BNönna iagg u wdnun Gweninil füanapd⸗ deVäinu aummpn N bietu. Htiſalo apwos. mmmdds C gialindiu⸗ Piüi⸗ ranmni rbolni⸗ ar ilnn urain ciſonn Metarpus.pi.maſ.ge.i.caſtroꝝ metatoꝛ. Metatheſis:ẽ trãſſatio lraꝝ ĩ alienũ locũ· qſi trãffoꝛmatio/qꝛ lra vel ſyllaba. vel ei⸗ accidẽtia de ꝓpꝛia poſitione in aliã ſpeciẽ trãſfoꝛmat᷑. Cu ſᷣm Vonatũ ſũt q̃ttuoꝛ/ decĩ ſpecies · ſcilʒ ꝓtheſis · epẽtheſis· para/ goge · afereſis. yncopa·apocopa· extaſis· ſyſtole. vięreſis. ſynereſis vel epiſynallę⸗ pha ·elipſis· antitheſis: metatheſis.de qu / bus vide locis ſuis. „ ꝑte nulla tñ ex dictiõe ſblata.vt Euãdre ꝓ Euãder.⁊ G̊ fit cauſa neceſſitatis.nde Buidius. A¶gnoſcẽs in me frat᷑ meleagre ſoꝛoꝛẽ. MNã ſi dixiſſet:meleager.nõ fuiſſet Metatoꝛ. orlmal.ge. caſtra deſigt. pſus Metaxarius.rij.malſ.ge.qui foꝛo imponit rebo quę vendunt᷑ metã pcij. Idem etiam licitatoꝛ.⁊ taxatoꝛ Dicitur. H Metellus.li.mal.ge. mercẽnarius qͥ metit. Meticulus.Ia. lũ. pe. coꝛ.?⁊ meticuloſus.ſa. ſũ.i.foꝛmidoloſuts. Metis. itis. ſg ge. oĩ qlibet locus de ſe fe/ toꝛẽ emittẽs.⁊ dĩ a mitto tis. Pel vt dic Seruiuſ. Metis eſt ꝓpꝛie fetoꝛ terrę q ex aquis ſulphureis naſcit.⁊ in ſiluis pluri / mu abũdat ꝓ dẽſitate arboꝝ. Oñ Perſiꝰ Gutture ſulphureas lẽte exalẽte metites Metodica.cę.ꝗdã ſpẽs medice qᷓ remedia ſectat᷑ ⁊ carmia⸗ vĩ a metodꝰ.qð ẽ reme/ diũ. Iñ metodici· dicunt᷑ hi qͥ nec elemẽ/ toꝝ rationẽ obſuãtnec tẽpoꝛa/nec ętates nec cauſas̊ ſolas moꝛboꝝ ſubſtãtias. Methodus.di.i.via · vel potiꝰ finalis ter/ minꝰ.⁊ dĩ a metaqð ẽtranſ.⁊ odos qð ẽ via · qi traãſitiuũ.i.bꝛeuis via. Oñ ARriſto⸗ teles in pᷣncipio topicoꝝ diẽ̃: Pꝛopoſitũ qͥdeʒ negocij eſt methodũ iuenirea qͥ po- terimꝰ ſyllogiſare de oĩ pbleumate ex ꝓ/ babilibus. Iñ vialectica tranſũptiue dꝛ methodꝰqꝛ ad oĩuʒ methodoꝝ pꝛincipia viã habet. Sola enĩ vialectica ꝓbabilit diſputat de pꝛincipijs oĩuʒ artiũ. Metonomia · eſt veluti qdã tranſnoĩatio. Huiꝰ ſũt multę ſpecies:aut enĩ continens ponit ꝓ cõtẽto.vt Fũdite hydriaſ.ivinũ el aquã q ẽ in bydrijs. Ilut cõtentũ pꝛo cõtinẽte.vt Dimittite arcã ire.⁊ aſpicieſ. vt habet.j. Regxj? Mõ enĩ arca.vt dicit Heda ·bᷣ plauſtruũ qͥ cõtinebat᷑ arca uł bo/ ues ire poterant ut iuentoꝛ ꝓ iuento.vt Bine cerere baccho venus friget. Ceres bm poetas ĩ fuiſſe dea ⁊ iuẽtnx frumẽti. bacchꝰ iuẽtoꝛ vini.Mer iſtos ergo iuen/ toꝛes ſignt᷑ iuẽtiões ſiue iuẽta. Der venerẽ caſtroꝝ metatoꝛ. itelligit cõcubit. vt ſit ſenſus. Sine cerẽ T bacho friget ven.i.ſine pane ⁊ vino de/ ficit voluptas. Iut ecõuerſo iuẽtũ iuẽ⸗/ toꝛe.vt PHinũ pᷣcam̃.i.bacchũ vini iuẽtoꝛẽ Itẽ efficiẽte effectus.vt Frig pigrũ.i. efficiẽs pigritiã. Aut ecõuerſo effectus ꝓ efficiẽte. vt Gpumãtia frena.i.equꝰ. Fit etiã cũ materia ponit᷑ ꝑ materiato · ut vlc/⸗ cinct ferro.i.gladio.Del cõſequẽs ꝓ añ/ cedẽte.vt Pallet.i.timet.Et dẽ a meta/qð eſt de.⁊ onoma.qð eſt noĩatio· vel nomẽ q̃ſi denoĩatio:q;ꝛ vnũ ꝓ alio noĩat᷑.DHñ et hic tropus a Cullio vocat᷑ denoĩatio. Metreta. tęqdã mẽſura eſt liq doꝝ.⁊ ĩ a metioꝛ.tinl ula metron greco/.qð ẽ mẽſura Et lic; vrna ⁊ amphoꝛa.⁊ qͥcqͥd plus vel —— minus capit . ſic bñ poſſet dici metreta:tñ ideo h̊ ſpecialit᷑ ſibi SR nomẽ aſſũpſiteo ; ſit menſura ꝑfecti numeri.i.denarij. Dñ Joannis 2 Capientes ſingulę metretas binas vel ternas. Eadem dicit᷑ metron. Metric'ca. ci. vꝛ a metrũ. VHñ ars metrica dĩ ꝗ ẽ ułtractat de metrłułꝑtinẽs ad me/ tra.Et cõponit᷑ bimetric. ca.cũ.trimetric. ca.cñ.qᷓdrimetric.ca.cũ.iãbimetric.ca.cũ. Metron ulmetros grece · latine oꝛ mẽſura Metropolis.lis.ciuitas ad cuiꝰmẽſurã alię ciuitates diſponũt᷑ſcilʒ vbi ẽ archiepũs. 7 dĩ a metros/qð ẽ mẽſura⸗ polis ciuitas Iñ metropolitanus.na.nũ.⁊ ̊ metropo/ litanus.ni.archiepiſcopus illius ciuitad. Metrũ.tri.n.s.qð cõſtat ex vno pede.Dñ ille vſus dꝛ hexameter vbi ſüt ſex pedes. Itẽ metrũ dicit᷑ legitima pedũ cõiunctio bm h̊ metrũ qñq; dꝛ vᷣſus qñ cõſtat ex ouobho iambis. Itẽ metrũ·dẽ qͥcqͥd men-/ ſura ſyllabaꝑ pficit. vt in rytbmis.Et bm quãlibet e ſigtionẽ cõpetẽt᷑ dĩ a metros q; mẽſur pedũ uł ſyllabaꝝ fit.i.mẽſurãdo ſyllabas lõgas ⁊ bꝛeues · vel numen ſylla⸗ ban in cõſtructione e.Et cõponit᷑ metrũ bimet.tra.trũ.trimet.tra.trũ.tetramettra trũ.pẽtamet.tra.trũ.iãbimet᷑ tra.trũ.hexa/ meter. tra.trũ.vbi ſunt:duo/tria· qᷓttuoꝛ · quĩq; xvel ſex metra. Et coꝛ. pꝛimã metg. Vñ. AWNmbulat in tenebꝛis errãdo dernic oĩs. Qui ſine metroꝝ lege legẽda legit. Metus.tus.tui.eſt mot aĩ interioꝛ ſubituſ factus ex aliqua triſti recoꝛdatione. Del bm iuriſtas. Metus eſt inſtantis vel fu/ turi periculi mentis te Mica. cę. fp. reliquie panis· vel qð cadit pz ð pane vũ frãgit᷑i comedita di a minutꝰ ta. tũ.quaſi minutatim cadẽs. Ii micatꝰ ta. tũ.i.otrit᷑ ĩmicas diminutꝰ ↄfractꝰ. Mica etiã ponit᷑ p pane modico · ꝗᷣ fit in curijs magnatoꝝ ułi monaſterijſ.Et ꝓd. pma mica nome ſ̊ mica vbũ eã coꝛ. DPñ. hare phebe mica dabit᷑ tibi cũ ſale mica Michael.elis. vel michael⸗indedi.iterpᷣtat qs vt deus. Et quoties mirę vtuij aliqᷣd agitur Michael mitti ꝑhibet · vt ex ipſo actu ⁊ noie det itelligi · ꝙ nullus põt facẽ qð facere pnalet de.vt dic btũs Greg. Michanemites.tis.maſ.ge.i.michanatoꝛ: ułpnceps michanatoꝝ. vĩ a michania. Michania. nię.i.ingemioſitas. Iñ micha⸗ nicus.ca. c.i.ingenioſus. Micheas · iterßtat᷑ qͥs hiułqͥs iſte· qm̃ mi⸗/ nat᷑ ſamarię ob cãʒ ſimulacroꝝ illo modo qͥ vꝛ de Heliu: Muisèẽ iſte iuoluens ſen/ tentias ſermonibus imperitis. Micon · interpꝛ etatur celſum. Microcoſmus.mi.i.minoꝛ mũdusſcilʒ hõ qͥ dĩ minoꝛ mũdus. Minoꝛ.qꝛ nõ conſtat ex q̃ttuo: elemẽtis integralit ſicut maioꝛ muũdus. Mundus vo dĩ ꝓpt᷑ expꝛeſſam ſumilitudinẽ quã habet cũ maioꝛi müdo. dicit᷑ a micron:qð eſt minoꝛ uł bꝛeuis.⸗ coſmos:quod eſt mundus. Micrologꝰ.gi.maſ.ge.qͥ bꝛeuit loqͥtvel qᷣ magnã rẽe anullare cupiẽs·q̃i paruã deſpi ciendo narrat. Iñ h̊ micrologiũ.gij.i.bꝛe/ uiloquũ.⁊ coꝛ.lo. Micros uł micron · ĩterpᷣtat mĩoꝛ ul bꝛeuis Micropſych. chi.mal. ge.i.puſillanimis ⁊ dẽ a micros.i.minoꝛ.⁊ pſyche· qð ẽ aĩa. Migale.lis.pe.coꝛ.aĩal eſt natũ ad deridẽ/ oum · voloſũ · rapax ingluuioſũ. Migma. mat.n.t.eſt oꝛdeuʒ cũ palea. Hñ Iſaię.ʒo. Et pulli aſinoꝝ qͥ oꝑant᷑ trã cõ/ mixtũ migma comedẽtſic ĩ area vetilatũ eſt. Et nõ ꝙ Haniel.j22 Migma ẽ oꝛdeũ cũ palea vnde faciũt mulieres decoctio/ nẽ. foꝛte ad nitoꝛẽ faciei. Nuidã tñ dicũt ibi ſmigma ꝑ.s.vide.j.ſimigma. Milago grece· piſcis dictus/qꝛ euolat ſuꝑ aqua/qͥ quotiẽs cemit᷑ tẽpeſtas ſiẽtur. Miles.itis.v a mille:qꝛ in vno nũero erãt olim mille. utxote ꝑ millenariũ viſtincti. Bel qꝛ vix vnus de mille erat electus vt militiã exerceret. Iñ h⁊ hęc militan. hoc re. Et debet miles ſcribi ꝑ vnũ.l.ꝓduẽc tñ bmã. Dñ quidã. Miles pũgit equũſed iudex iudicat ęquũ. Et nõ ꝙ mileſiuſticię noſtro tẽpoꝛe põt eſſe vna dictio ↄpoſita ⁊tũc ꝑtinet ad quoddã officiũ reddendi iuſticiã. Sʒ quado ſũt duę partes:miles iuſticię dꝛ quicũq; eſt miles iuſtus. Miletũ.ti.quidaʒ locus ẽde quo habetur Acij.20./ pducit penuł. Pnñ in Euroꝛa. Leti ci Paulo ꝑuenimus vſq; miletũ. Miliariu.rij.vel miliare.ris.ſpaciuʒ mille paſſuũ/uł mille equitũ.⁊ dꝛ a mille:quaſi millenariũ. Menſuras viaꝝ nos oicimꝰ miliaria.̊ gręci ſtadia/galli leucas. Militia. tię eſt officiũ militis.⁊ oꝛ a miles Dñ qñ vnus miles pꝑcutit aliuʒ ⁊ deijcit · Dẽ militiã facere.Et militia.ꝛ expeditio. Et etiã quidã locus Aomęſic vocatusẽ vbiolim milites poſt militiã ſolebant re/ quieſcere⁊ curari. Militaris.ris.⁊ hoc re.ires militisvel qð ꝑtinet ad militem. Milito. tonis.maſ.ge.i.miles:x vꝛ a miles. Miliũ.lij.n. s.eſt genꝰ ſemis minuti a mul/ titudine fructus dictũ · qꝛ vt dꝛ:qui vnũ granũ milij ſeminat/poſtea facit mille. Iñ mileus.lea.leũa milinus.na.nũ: miliace Mille ge.oĩs pluralis numeri (cea. ceũ. indecli.dẽ a mult q̃ſi multe. Oñ plalit᷑ ᷣ milia · hoꝑ miliũ. Et ↄponit᷑ vuomilia.tria milia·qᷓttuoꝛmilia.⁊ ſic de alijs. Et differt mille a milia. Mã mille copulat millena/ riũ. Milia vo plures millenarios copu/ lat ĩdet᷑mĩate.vñ recipit h̊ adiũcta·duo/ milia. triamilia. Et etiã põt eſſe oꝛo.⁊ ſic conſtruit᷑ duo milia hoiuʒ currüt.Et põt eſſe vna dictio⸗ tũc ſic ↄſtruit· duomilia hoies currũt · licʒ ſit tm neu.ge. Jungit tñ imediate intrãſitiue cũ maſculino:fęmi⸗ nino.⁊ neutro genere.vt duomilia hoĩes vuomilia mulieresuomilia aĩalia. Et ſcribit᷑ mille ꝑ duplex.l.milia vo ꝑ vnũ.:l. Millenus.na.nũ.oꝛ a mille. Iñ millenariꝰ ria. riũ. Milleſimꝰma.mũ.i H̊ millenariũ. Milleus.lei.maſ.ge.i.calciamẽtũ. Et ꝓpꝛie calaꝰ regis dẽ mille ꝓpt᷑ viuſos ei puũc/ Millus.li.i.collare circa collũ canis. ( tos Miluus.ui.eſt auis rapaciſſima.⁊ q̃ſi ſẽꝑ domeſticis auibo inſidiat᷑.⁊ d a mollis. q̃ſi mollis:qꝛ auis mollis eſt.⁊ viribus.⸗ volatu. Inde miluinus.na.nũ. Mimilogus.gi.pꝑe.coꝛ.qͥ mimos docet · vel alloqͥt· vel mimis loquẽs. Iñ mimilogiũ gij.i. locutio mimi. Mimus.mi.malſ.ge.i.ioculatoꝛ. ꝓpꝛie reꝝ humanaꝝꝑ imitatoꝛ/ſicut olim erãt in rea/ tatione comędiaꝑꝝ·qꝛ qð verbo recitatoꝛ vicebat mimi motu coꝛpoꝛis expꝛimebãt wel fab inſ ln V t En Zin Eng Acg⸗ ire nr NA n W nn cie l pe g Mn daä i c H n⸗ nih, uynl Negeu 180ldn . jamles 1deiit Nedttio, datust⸗ ne⸗ lnsi nigini nlle i nulace cn cei. plalth Krdfen mnenn⸗ dsbe ardo⸗ nipot 6wvommu lonnu ice gal pu is tos aſiſeg mols⸗ wirdus 1wart ninien Inde hęc mima.mę.i.ioculattirx. Mina.nę.F.p.dĩ libꝛa vna vel talentũ ·ſicut diẽ Dapias: Et ſubdit. Mna grece ap⸗/ pellat. habet. õo.ſiclos qͥ faciunt obolos mille. 200. MHug autẽ vicit ſic: Mina in ponderibo dꝛachma · ul vuęlibꝛe ſemis extumac᷑. Mna aliud ponduſẽ qð appen/ itur centũ dꝛachmis. Item minas alti⸗ tudines muroꝛũ dicimus. Minax.cis.oĩs ge.i.iracundus ⁊ feruidus Iñ minacit adũ.Et hͥ minacitas.tatis. Minera. rę.f.p.di herbavel radixulł vena terreę. Iñ mineralia.i.coꝛꝑa in venis terrę generata. vt plubũ · vel aliud metallũ. Minerua.uę.apud gręcos athena di.i. fę⸗ mina Apud latinos aut vocata q̃ſi deaa multan artiũñ ĩuentrix.ſcilʒ laniſici · oliut fabꝛicę. Eadẽ dicta ẽ⁊ Ballas a pallone inſula thracię vbi nutrita fuit uł quia pal lantem gigantem occidit. Miniatoꝛ.tor..q minio deſcribit.vel ppa/ rat minium. ⁊ dꝛ a minio as. Miniogphbꝰ.phi.mal.ge.qͥ minio ſcribit. Iñ mimogphia.phię.ſcriptura ci minio Miniſter.ſtri.i.qi minoꝛ ĩ ſtatione. (facta vel qꝛ officũ debitũ manibo exeqͥt. qñ h miniſtra. ſtręæ miſter. ſtra. ſtru h 7 B mi/ niſtrał hᷣ le.res miſtri ułꝑtinẽſad miſty Miniſterculus.la.iũ.i.paruus miniſter. Miniſteriarches.i.pnceps miniſterij.⁊ dꝛ a miniſter: archosqð eſt pꝛinceꝑs. Miniſteriũ.rij.i.ſeruitiũ· vel officiũ miſtri. Miniu.nij.n. s.genus eſt coloꝛis rubei oĩ a minuo.is.eo ꝙ minuat᷑ anteq; coloꝛ ĩde efficiat. Itẽ minius.nij. dꝛ qͥdã ſluuiꝰ ga/ licię. Et Hᷣ ⁊ hęc minia.nię.qͥdã populus. Minoꝛculus.la.lũ.i.parũ minoꝛ. Minotaurus.ri.mõſtrũ dictũ:q; ex hoĩe.i. paſiꝑhe ⁊ tauro nat᷑ fuitcaput taurinũ- cętera mẽbꝛa homo fuit. Minſabilis.p.t.⁊ h le.qð facile mingit᷑. uł qð cito emingimusſicut nimis aquoſũ.⁊. parũ coctũ.⁊ dꝛ a minſo.ſas. Minſatoꝛiũ.rij.loc' uł vas ad mingendũ · ſcilʒ qð recipit vrinã. Minſateriu idem. Minutia.tię.i.minima cuiuſſibet rei xoꝛtio VPñ legit᷑ in paſſione beati Oincẽtij mar/ tyris. Sales ignibus ſparſi cepitantibꝰ minutijs ꝑ mẽbꝛa viſſiliũt. Minurritio.onis.i.cãtilena minutiſſimaꝝ Minuſculus.la.lũ.i.paꝑ minoꝛ.(auiculaꝝ Minutal.talis.n.t.i.minutũ fruſtũ.vel ge/ nus cibi ·ſic victũ a minuo.is.eo ꝙ fiat de pilſcboa micis.⁊ minut oleribo minutati cõciſis. Oñ Juuenalis. Heſternũ ſolitus medio ſeruare minutal. Minutulus.la. li.i.aliquãtulũ minutus. Minutu.ti.qddaʒ pondus·ſcilʒ media ꝑs quadrãtis. Onde pauꝑ vidua miſit ouo minuta.i.quadrantẽ. Oñ in alio euãgelio diq miſit in coꝛbonã vnũ quadrãtẽ. tẽ minutus.ta. tũ. adiectiue declinatur. Mioparo.ronis.ẽ nauicula ułſcapha pi/ ratarũ ex vimine ⁊ crudo coꝛio contexta. Vñ legit᷑ in biſtoꝛijs. Gens ſaxonũ mio/ paronibo nõ viribus vtũt · fuge pot qᷓ; bello parati.Et ꝓducit pa. Onde.Barca celox paro dent᷑ muſculus mioparo. Mueabilis. is..t.⁊ H le.dꝛ a miroꝛ.arl.qð idẽ eſt qð ꝓſpicere uł laudareuł ꝓ miro hĩe. Iñ mirabilit adu.⁊ mirabilitas.taſ.. Miraculi.li.n. S.ꝰꝛ a miroꝛ.an:v licʒ multa naturalia ꝗ qͥtidie fiunt.aliqñ dicunt᷑ mi/ racula:ppe tñ dꝛ miraculũ qð fit ↄ ↄſuetũ curſũ natę ut partꝰ vgisreſuſcitatio moꝛ/ tui ↄſiłia. S miraculoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ Mirica.cę.ſ.p.nomẽ eſt arbor (miraculis ꝗ geneſtra dꝛ. ⁊ dꝛ ab amarꝰ.quia valde amara c.⁊ naſcit᷑ ĩ deſerto.⁊ in ſaxoſa hu/⸗ mo. DVñ Mieremię. i7? Quaſi miriceę in deſerto Et ꝓd.pe. Oñ Duidiꝰmeta. Per/ petuoq; virens buxus tenueſq; miricę. Minidicus.ca.cũ.i.mira dicens. Mirificus.ca.cũ.q facit mira.Itẽ mirificẽs entis idem. Iñ hęc mirificentia.tię. Myrmex gręce latine dĩ foꝛmic. MNMyrmica. cę.i.foꝛmica.⁊ d a myrmicon ułmyrmex. Iñ myrmiceꝰ. cea. cen.i.foꝛmi/ ceꝰ. Et H̊ myrmicea.ceę.i.verruca coꝛpor. Myrmicites.tis.maſ.ge.quędã gẽma ·quę foꝛmicę reptantis effigiem imitat᷑. Myrmicoleon. onis.maſ.ge.idẽ ẽ qð foꝛ/ micoleõ Mñ Job. 4: Tigiperijt eo ꝙnõ habẽt ᷣdã. Oñ pᷣm aliã lraʒ myrmicoleon Myrmicoleon qpe ꝑpuũ aial ẽ valde foꝛ/ midaduſũ·qð ſe ĩ puluẽ abſcõdit foꝛmi/ cas frumẽta geſtates int᷑ ficit· int fectaſq; cõſumit. Myrmicoleon aũt latine dã· vel foꝛmicaꝝ leo · ulł certe expᷣſſ foꝛmica parit leo. Recte aũt foꝛmica leo noĩat᷑·q ſiue volatilibo.ſiue qbuſdã alijſ minut aialib⸗ foꝛmica eſt: Ipſis autẽ foꝛmicis leo. Has eniʒ vt leo deuoꝛat · ſᷣ ab illis quaſi foꝛmi/ ca deuoꝛatur. Myrmidonel· gẽs greca · dolipes · dicti ꝓpt aſtutiã · quaſi myrmicę.i.foꝛmicę. Miro.ronis.maſ.ge.i.miratoꝛ.⁊ dicitur a miroꝛ.ar.. Itẽ miro.onis.i.vnguẽtarius. P4 tũc oꝛ a mirõ gręce qð latine dĩ vnguẽtũ eſt vnguentũ de balano factũ:qᷓi redoles balanu:q; ex glande balani odoꝛata fit. Mirocopus. pi.i.vnguẽtariuſ qui laboꝛat circa vngueta facieda vel vendẽda. 7 dẽ a miron: qð eſt vnguentũ.⁊ copos laboꝛ. Et idem vꝛ chirocopus. Miron gręce latine vꝛ vnguentũ. Miropola. le.qᷣ vel quę vendit vnguenta. ⁊ dꝛ a miron.⁊ pole:qð eſt vendere.Inde hH miropoliu.lij.i.domus vnguẽtaria· vbi vendut᷑ vngueta. Eadẽ domꝰ oꝛ ꝓpola polg.a ꝓpa pole q ẽ vendere ·qᷓi ꝓ vedere facta. Moc etiã noĩe põt dici glibet domꝰ ad vendendũ aliquid facta.? pd.o. Mirotheca.cę.i.vnguẽtoꝛũ repoſitoꝛiũ. Mirrha. rheę.l. p. arboꝛ ẽ ꝗq gręce ſmirnia dẽ cuius virgulta arabes exurunt vt melius cxudent⁊ fructiſicent.ſicut dꝛ in hiſtoꝛijs. Itẽ mirtha. eſt gumi illius arboꝛis oicit mirrha.q̃ſi amara.Hñ Iſidoꝛꝰ. Mirrha ẽ arboꝛ arabię altitudinis quiq; cubitoꝛũ ſins ſpinęcuiꝰgutta viridis ẽ⁊ amara· vñ nomẽ accepit.Et mirrha gutta ei ſpõte manãs hcioſioꝛ eſt·elicita coꝛtiq vulnere vilioꝛ iudicat᷑.⁊ ſic patet: ꝙ; mirrha dicit tam arboꝛ qᷓ;ᷓ gutta illius. Mirrhũ.rhi.ũguẽctũ ẽ odoꝛifeꝝ ex mirrha factũ. DHnde ꝗudithx? Vnxit ſe mirrbo Myrtetũ.teti. loc' vbi myrt᷑ creſcit. (optio Myrteus.tea.teũ.i.de myrto exiſtens. xel ad myrtum ꝑtinens. Myrtus.ti.eſt quędã arboꝛ ꝗ in litoꝛe man abundata dẽ a mari.Pñ a grecis myre/ ne dꝛ. Del vꝛ myrtuseo ꝙ mire redoleaat Iñ myrtoſus.ſa.ſi.i.plenus myrtis. Miſach. interptat᷑ gaudiũ vel riſus. Idẽa Miſael.qui interpꝛetat᷑ pł oñi. Miſcelio.onis.mal.ge.qͥ nouit artẽ miſcẽ/ di diũſos cibos vel pot.⁊ di a miſceo.ces Miſcelaneus.nea.neũ.⁊ miſcelanuſ.na.nij. in eodẽ ſenſu.i.mixt᷑. Iñ hoc miſcelaneũ.i cõmixtũ.vt cbo gladiatoꝝ. Del miſcela- neũ dicit᷑ vas in quo pꝛandia gladiatoꝝ miſcebantur. Mnde ꝗuuenalis. Fictile ſic weniüt ad miſcelanea ludi/ iſ ellus.la. lu.vimi.paꝝ miſer. Iñ miſel/⸗ ulus.la.lũ.ſimiliter dimi.pe.coꝛ. Miſer.ra.ru.bᷣm vocẽ dꝛ a mitto.tis.ſᷣ pᷣm ſigtione ab amitto.tis. Et ꝓpꝛie miſer oꝛ q oem felicitatẽ amiſit. Miſer etiaʒ dici᷑ tnſtis. Iñ miſeria. rię. eruna vbi nulla eſt fęlicitas. Mirobalanũ.ni.oꝛĩ a miron.⁊ balann·qdᷣ Miſericoꝛs.coꝛdis.oĩs ge.vi a miſerũ. vel potiꝰ a miſerãsa coꝛ:qi miſeruułmiſerãs coꝛ habẽs ſuꝑ aliquẽ afflictũ cõpatiẽdo. Iñ miſericoꝛdia.dię.qꝛ miſerũ uł miſerãs facit coꝛ dolentis aliena miſeria. In deo tamen ẽ miſericoꝛdia ſine vlla coꝛdis mi⸗/ ſeria. Et viffert a miſeratione · qꝛ bñ velle miſericoꝛdia eſt.⁊ bene facẽ miſerationis. Eſt eni miſeratio miſericoꝛdię actio:q; mi ſericoꝛdia tm̃ affect coꝛdis ẽ·qͥ cõpellim ut miſer ſbᷣueniamꝰuł cõpatiam̃ ſi ſuccurrẽ nõ valemꝰ. ſ̊ miſeratio ex oꝑe cõpꝛobat᷑ Miſſus.ſa.ſũ.dꝛ a mitto.tis.⁊ H̊ miſſus.ſi.i nũciꝰ.Et H̊ miſſa.i.nũcia.Et hincĩ ecdleſia dẽ miſſa:q; pᷣces noſtras ferat mittat ad deũ. Bʒ miſſa ꝓpꝛie vꝛ in tẽwoꝛe ſacrificij qñ cathecumini foꝛas mittũt᷑clamante le/ uita: Si qͥs remãſerit cathecuminꝰ.exeat foꝛas.Et inde miſſa:qꝛ ſacramẽetis altaris inteſſe nõ poſſũt:qꝛ nõdũ regnãti noſcut᷑. Miſſalis. lis. o.t. ⁊ ̊ le. ad miſſam ꝑtinẽs 7 dẽa miſſa. Et h̊ miſſale.lis.ꝓ qͥdã libꝛo vbi cõtinet᷑ myſteriü miſſę. ꝓpducit.ſa. Miſſaticus.ca.cũ.pe.coꝛ.qͥ frequet᷑ mittit᷑a dicit᷑ a miſſo.ſas.Et hic miſſatic.i.nũciꝰ. Et hec miſſatica.i.nũcia.⁊ hoc miſſatici.i. nũciuũ.qð ꝑ miſſatici mandamꝰ. Itẽ iue/ nitur hic miſſaticus.ci.qͥ rrequenter canit miſſam.⁊ tunc deriuat᷑ a miſia. Miſſia.ſię.quędam /ꝓuincia.⁊ vꝛa meſſis. quaſi meſſia a meſſiuʒ pꝛouentu. Bnde⸗ eã veteres cereris boꝛreũ appellabãt. Inñ miſſius.ſia.ſiũ.⁊ coꝛ.ſi. Miſſilis.lis.O.t:⁊ hoc le.i.ad mittendũ ha⸗ bilis.HPñ ⁊ quoddã iaculũ hoc miſſile dĩ Et coꝛ.pe. Hnde Pꝛudẽtius. Miſſile de multis quę fruſtra miſerat vnũ. Miſſilia.alias miſſalia dicunt᷑ donalia.vl quędã pᷣſtationes quas nouꝰ ſtoꝛ cceat mittebat in vulgus · vt qð quiſq; appꝛe/ hẽgeret eius fieret.vt ĩ coꝛonatiõe papę ul imꝑatoꝛis fieri ſolet.vt ꝑ h̊ ᷣſſura mi/ nuat. de q́ glo.i.S. H apliꝰ. Inſt.ð re. diui. Miſſicius.cia.cin.ad mittendũ aptus vel qui militiã exhibet.⁊ vꝛ a mitto tis. Miſſoꝛiũ.rij.concha modica vbi aliquid liquoꝛis ĩmittit᷑.⁊ dꝛ a mitto tis. Myſta. ſtę.coĩs.ge.i.ſecretariꝰulł myſterij auctoꝛ dicit᷑ a myſtis gręco:quod latine dicit᷑ myſterium. . Myſteriü.rij.n. S.i.ſecretũ.diuinũ.⁊ ſigu/ ratiuũ:ſeu occultũ.⁊ dꝛ a myſtis: vel my/ ſticen. Iñ myſticus.ca.cũ.i.ſacer.diuinus occultus: figuratiuus/eo ꝙ in ſe ſecretã ⁊ ud, Mlei 1 Dl hinl. ns ni lmnt ume obat ugſli aeſia anad ahan mmntele pemn Waln ninoſie iho th. nttitz nüch. ucci. Nine⸗ rnit ameſis Mroe: bi Wedi Wede nuis 1 e, pepe nami⸗ 5l 3 licpid nſſten dban ig⸗ wny⸗ iuinus geti reco nditã habeat intelligentiã. ſ⸗ cilicz cuʒ aliud dicit᷑ ⁊ aliud intelligit᷑. Et hoc my⸗ ſteriũ.ð rij.i.ſacramentũ ſacrũ· vel abſcon/ Ditũ · vel ꝑfiguratio occulta. vel occultuʒ ſecretũ ·quia ſecretã? recõdità habet dil/ putationẽ: intelligentiã. Et oiffert a mi/ niſteriũ · quia miniſteriũ in tempoꝛalibus attendit᷑. Sed myſteriũ in ſpiritualibo: vt fuit incarnatio Jeſu chꝛiſti.⁊ ſicut eſt conſecratio panis ⁊ vini in altari.⁊ ſimi/ lia· que ſecretã in ſe cõtinent intelligentiã ꝓpꝛie myſteria oicũt᷑. Hnde apls.j.Cor. Ise Ecce myſteriũ vobis dico: DHes dẽ reſurgemus. ſed nõ oẽs imutabimur. Et ꝓducit᷑.e.ĩ myſterin. Dñ Mꝛatius.Han⸗ oim interdu doctis myſteria regu. Aicʒ ĩlibꝛo ſacrificioꝝ coꝛripiat. DOñ. Myſte/ rin fert᷑ cinuiſſe cruci.Sʒ foꝛte hoc ꝓpter neceſſitatẽ metri accidit. Psis ul myſticẽ gręce latine vꝛ ſecretũ. yſtrũ.ſtri.ilatens odiũ.⁊ dĩ a myſtis. Mitia.tię.fp.i.manſuetudo.Itẽ mitia eſt plurale neutrũ de mitis. Mitilena.nę. quidam locus.de quo habet MWc.28: Et pdu.pe. Oñ in Ruroꝛa. Poſt tantas clades nos inſula quę mitilena. Mitis tis.ↄ.t.⁊ hoc te.i.humilis/mollis⸗ benignusnõ durus maturus Hñ poma dicunt᷑ mitia:matura mollia. Et ꝓducit mi. Oñ Duidiꝰ de arte. Sʒ caret inſidijs hoĩuʒ ·quia mitis hirundo.Et nota ꝙ lic mitis⁊ mãſuetꝰ. vel mititas ⁊ mãſuetudo idẽ videant in eſſentia. differũt tñ in effi/ catia · qꝛ mititas attẽdit᷑ in affectu. Nitis eni vt diẽ glo. ſuꝑ illud Matth. 5F. Beati mites ⁊c. Mitis inqꝛt eſt quẽ mẽtis aſpe/ ritas/ſeu amaritudo nõ afficit·ſed ſimpli/ citas ad oẽʒ ũuriã ſuſtinẽdã patiet iſtruit Mitis eſt quẽ nec rancoꝛnec ira afficit · oia ęquanimiter ſuſtinet. Manſuetudo vpo attendit᷑ in effectu. DHPñ vicit Caſſio/ doꝛus ſup pſalten. Manſueti ·q̃ſi manu ſueti.i.tolerãtes iuriasnõ malũ ꝓ malo reddentes. Mythos grece· fabula dr latine ·bm Paßpß. Mitra. trę.f.p.pilleũ phꝛygiũ caput ꝑcin/ gens:quale eſt oꝛnamentũ capitis deuo/ tarũ ſęmĩaꝝ. Sed pilleũ viroꝝ eſt· mitra feminarum. Mitra etiã eſt epicopoꝝ. Et mitra funis eſt quo media nauis vincit᷑. Mitridatesrex ponti vicit᷑ fuiſſe: coꝛ.pe. Vnge in ¶uroꝛa. I¶.ntonius Marcus⁊ andaen id in aurẽ. . Nythus/thi.malſ.ge.i,fabuloſusiocoſus. Trelatu vulcis.⁊ dĩ a mythos. i ante Moab Ilmmon fili Loth·aqbus moa/ bite. ãmonitę victi ſunt. Mobilis.lis.ↄ.t.⁊ ̊ le.i.motioni habilis. Mogerat᷑.ta.tũ.i.tẽperatꝰ.Et ẽ moderat᷑ Qnec plusnec minus facit qᷓ; debeat. Mogernus.na.nũi.iſtius tempoꝛis dĩ a modus Iñ q̊ modernitas.tatis. Mogeſtus.ta.tũ.i.tẽperatus.⁊ diſcretus: nec plus quicquaʒ:nec minus agens nec etiã iraſcens. Iñ modeſtia. ſtię.i.manſue/ tudo/verecũdia. Et eſt modeſtia in facto ſed modus in dicto vel cõcupiſcentia. Mogdicus.ca. cũ.i.rationalis menſuratus: mogerat. Et modicus.i.paruꝰ.ſᷣ ipꝛopᷣe ⁊abuſiue dĩ. Iñ modiceadũ.Et hęc mo/ icitas. tatis. Et cõponit᷑ modicus:imo/ dicus.ca.cũ.i.intẽperatusimenſuratus. Mogdiolus.li.oimii.paruus modius.ſᷣm Hug.· Dicitur etiã modiolus pe.coꝛ.illud groſſũ lignũ ĩ rota ꝑ qð caput axis ĩmit/ titurin quo radij in circuitu infixi ſũt. Et dicit᷑ tũc modiolus a modioq; in modũ modij capax eſt concauus. Mogdius.ij.eſt mẽſura libꝛaꝝ q̃dragita/ qttuoꝛ.i.ſextarioꝝ vigintiduoꝝ dicit᷑ a modus:qꝛ in ſuo modo ꝑfectus ẽ: Cuius numeri cauſa inde tracta eſt qꝛ i pᷣncipio de vigintiduo oꝑa fecit:Nã pma die ſe/ ptẽ oꝑa fecit.i.materiã infoꝛmẽ angelos lucẽſupioꝛes cęlosfrã aquã.⁊ gere. De/ aunda die firmamentũ ſoluʒ. Certia die q̃ttuoꝛ/ſcilʒ maria/ſemiĩa·ſationes: plan/ taria. Quarta vieſolem-lunax. ⁊ ſtellas. Muita die tria .ſcilʒ piſces.⁊ reptilia aq rũa volatilia. Sexta aũt die qᷓttuoꝛſcilʒ beſtias pecudes· reptilia terrę.⁊ hoĩeʒ. Et facta ſũt oĩa vigitiduo genera in diebus ſex. Et vigintiduę generationes ſunt · ab Abꝛaã vſq; ad Jacob·ex cuiꝰ ſemie nata eſt oĩs gens iſrael. Et vigintiduo libꝛi ſũt veten teſtamenti vſq; ad Heſter. Et vi⸗ gitiduo ſut litteraꝝ elemẽta· qbus cõſtat diuinę legis doctrina. Mis igit᷑ exemplis modius vigitiduoꝝ ſextarioꝝ a Moyſe FSm ſacręlegis doctrinã effect ẽ. Et q;uis viuerſę gentes huic menſurępondus vel adijciãt ignoꝛant· vel detrahãt. tñ apud hebꝛęos cõſtitutione diuina tali ratione ſeruat. Itẽ modiẽ cui arboꝛ nauis inſiſtit ob ſimilitudinẽ mẽſuralis vaſis ſic ict. Modulamẽ.inis.i.cãtatio vuld⁊ mollch. P Mogulus.li.dimii. paruꝰ modus. Iteʒ h̊ modulus. li.i.tropus:cantus qͥ Reinit in Warps miſſe· vel matutini. vel veſperag. odus.di.m.S.i.c᷑minus:finis:uł mẽſura Vel maneriesuł cõditio· vel temꝑamẽtũ. Et ponit otũs ablatiuus huiꝰ noĩs ·ſcilʒ modoaduerbaliter: p nũcvel aliquando vel pauloante · vel tm̃modo.Et cõponit᷑ Amodo.i.deiceps.Cm̃modo:ſolumodo poſtmodũ.i.poſtea.et admodũ.i.valde Itẽ iſte gtũs modi cõponit᷑ Iſtiuſmodi. illiuſmodi. aliuſmodi.huiuſmodi. huiuſ/ cemodi:noĩa indeclinabilia.⁊ omnis ge. Modus etiam eſt accidens verbi. Mo ys gręce.latine vicitur aqua. Moyſaicus.ca. ci.pe. coꝛ.res Moyſi ulad Moyſen ꝑtinẽs.⁊ dꝛ a Moyſes.⁊ tacet pmũü.y.in ꝓnũciatione· licʒ ſcribat᷑. Moyles.ſi.i.aquaticus:⁊ dĩa moys·qð ẽ aqua.q; in aqua fuit inuentus.⁊ ex aqua ſumptus. Hñ Moyſes:ĩterpᷣtat ſumptꝰ ex aqua. Inuenit eni eum ad ripaʒ flunij expoſitũ ſilia Pharaonis:quem colligẽs adoptauit ſibi ⁊ vocauit eum Moyſen. quia de aqua ſumpliſſet eũ. Mola. lę.F. p. dꝛ lapis lat rotũdus·in qͥ molit᷑ acuit᷑ ferꝝa dĩa molo.lis.Et mo/ la. lę. d puls ex farina: aq̃a ſale.q̃ oli vi/ cctimeę int coꝛnua pfüdebãt᷑.Et ſi patiẽtes erãt. bonę erãt ſi recalcitrabãt:malę erãt ⁊ reijdebant᷑. Iñ ꝑ cõpoſitonẽ d imolo. las.i.ſacrificare/qᷓi molã infũdẽ. Itẽ mola. lę. vĩ lapis ĩ qͥ frumẽtũ molit᷑⁊ terit᷑.⁊ dẽ a molendo. Hel ᷣm Iſidoꝝ dẽ mola. q̃ſi mala.a malon.i.a rotunditate ſui. Mola aſinaria dẽ.qꝛ cũ ea molit aſinus.qꝛĩ qui / buſdã molẽdinis aſinꝰ voluit rotã cũ mo/ la. Del mola aſinaria vĩ grauis ⁊ põde⸗/ roſa vt aſinus:q; onerat aſinũ.⁊ coꝛ.mo. Molaris.ris.ↄ.ta h̊ re.ad molã ꝑtinens. 7 dicit᷑ a mola.Et hic molarislapis molę vel vnde fiunt molę:vwel magnꝰ ad modũ molę. Et hic molaris dens maxillans. qꝛ cibũ illis dentibus quaſi mola molimus. Molendinũ.ni.n.s. domus vbi molit᷑ fa⸗ rina ⁊ terit᷑. Inde hic molendinarius.rij. ⁊heęc molendinaria. ri. Moles. lis.fę.ge.i.difficultas:magnitudo magnũ pondus.Et ꝓducit pꝛimaſ̊ molo lis.⁊ mola.l coꝛ.mo. Oñ. Quęfrumenta molit mola/ſit moles tibi pondus.Nõ le/ uitate mole ſed aquę currit rota molę. Moleſtus.ſta. ſtũ.i. gaer. triſtis· turbatus. ⁊ dicit᷑ a moles:quaſi a mole turbationis. Et moleſtus etiã dicit᷑ moleſtiã inferens. inquietans. Inde hęc moleſtia. tię. Inde moleſtioſus.ſa.ſũi.moleſtiã inferens. Molimen. mĩs.n.t.i.conamẽ: vꝛ a molio: liris. DPõt etiã habẽ ſigtiones de molioꝛ. Molimẽetũ.ti.n.S.i.conamẽ.⁊⸗ dẽ a molioꝛ. Molitoꝛ. oꝛis. m.Ct. artiſex fabꝛicatoꝛ.⁊ p/ ducit li Oñ Ouidiꝰ in.x? meta.DꝛimęqB ratis molitoꝛ Jaſon. Et vꝛ a molioꝛ liris. Molleſtra.ſtrę.pellis ouina: vꝛ a mollio. Mollicia.cię.⁊ ̊ molliciel.ei.in eodẽ ſenſu ſcilʒ fragilitas: eneruatio:mitigatio. Molliculus.la.li.i.aliquãtulũ mollis. Mollis.lis.ↄ.t.⁊ hᷣ le.i.fragilis:tener.tẽpe/ rat᷑.blãdusiocũdus.placit. vbis leniiſ- effęmĩiatꝰ.⁊ vꝛ a mollio.lis:q; vigoꝛẽ ſexꝰ eneruati coꝛpoꝛis dedecoꝛet ⁊ q̃ſi mulier emolliat᷑. Et cõponit᷑ ꝑmollis.q;mollis. Et inenit᷑ mollis nomẽ verbũ.⁊ vtrüq; pꝛimã:ꝓd.poſitione. Dñ qͥdã. Cu vbis mollis. me blandis fęmina mollis. Moloth·quodqã idolũ fuit. Moloſus.ſi.imagnus canisa dicit᷑a mo⸗ lo. lis.quaſi ad molendũ aptꝰ ſeu parat. Vel moloſus fuit pat᷑ DPirrhi. Inde oi/ cta eſt moloſia:quędaʒ terraſcilʒ epirus: vel pars epiri. Iñ moloſus.ſa.ſn. molo/ ſius.ſia.ſiũ.Et h̊ moloſus.ſi.qͥdã pes ↄſtãſ ex tribꝰ long dict a ſaltatione moloſoꝛũ quã exercuerũt armati. Et h̊ moloſus.ſi:p cane.qꝛ ibi optimi? magni abũdãt canes Py moloſic.ca.cũ.i.moꝛdaxułᷣ rapax Dinc etiã videt᷑ dici h moloſius quidaʒ lapis viridis ⁊ grandis.⁊ ꝓducit lo. Molucrũ.cri.di illud cũ quo mola vertit᷑. Et molucrũ.i.tumoꝛ ventris⸗ dẽ a mola. Momen. inis.n.t.i.momentũtã pꝛo motu q; ꝓ ſpacio tẽpoꝛis.⁊ coꝛ. pe.gti. . . Momentũ. ti. minimũ tẽpa motu ſiderũ dictũ qᷓ̃ſi monimẽtũ . qꝛ cito ⁊ in tranſitu mouet᷑ tã bꝛeue ſpaciũ tẽpon. Momẽtů etiã vĩ ſtilus ĩ qͥ momẽta colligũt᷑q; cito ad modũ momẽti indinat᷑. Itẽ momẽtũ ſtaterę Jſaię.Jo. d ſtilus vel lingula in tranſuerſali ligno poſitaꝑ quã vinoſcit vtp lances in trutina eqlit᷑põderent.Et nota ꝙ hoꝛa eſt viceſimaq̃rta pars diei naturalis. Punctũ eſt quarta pars hoꝛę. Momẽtũ eſt decima pars puncti. vel q/ dꝛageſima pars hoꝛę. In momẽtaneus. nea.neũ: momẽtarius.ria.riũ.i.trãſitoꝛiꝰ cito tranſiens parũ durans. Monachus. chi. grece.i.ſin gulan latine. et dv a monaſ.qð ẽ ſingularitaseo ꝙ ſingu⸗ t o ſat chu Et bitt M lubt phen Cans⸗ Pore. Won 6 Gr⸗ Wn P ape Nor ame won ma Euus Ghnun ſuaſ gin) nora Ko 1dit ſngt aſaat lline 1bon Mue⸗ rd mon Mor es wre niuni o luk Uenon Mn no M Mon mule urn nnite ten freet llnhel nans S n lo⸗ wolg. Wolo ., 1, n Nlns. lio. ſenſ tie⸗ Ronck mi 5 luno/ nt⸗ dede⸗ pins⸗ molo⸗ W hſnslg gitanes Anp gch t. W. unda. ponn „ Nℳ i Imiin niti gun Met lan oſok n r. ns die Alsbo⸗ w tmas niton nne.et fſng lan ſit ⁊ ſolitariꝰq monachi a ſecularibo actibo ⁊ vita ſegregati ·qᷓiſoli moꝛãt. Si ſolitariꝰiterptat᷑vocabulũ monachi⸗qͥd facit in turba qͥ ſolus ẽ? & aũt dꝛ mona/ chus · q̃i vnius aię cuſtosetymologia ẽ. Et ſunt plura gnã monachoꝛũ. ſcilʒ ceno⸗ bite·qͥs in coĩ viuẽtes poſſumꝰ appellare Anachoꝛetę. Idẽa heremitę ⁊c. Et a mo/ nachus vĩ.;̊ monacha. che facit vtũs ⁊ ablatiuꝰ plis monachabo. Et h B mona chalis. HB̊ le, hic ⁊ hęc monachilis B̊ le Monar.i.ſtultꝰ. (⁊ monaſticus.ca.cũ. Monarcha.chę.i.pꝛinceps vnius ciuita/ tis· vel ſingularis pꝛinceps.ſcilʒ quia ſin/ gularẽ poſſidet pᷣncipatũſicut ellexan/ der apud gręcos.⁊ Juliꝰ apud romanos Inde hęc monarchia.chie.i.ſingulan Pn/⸗ cipatus vel poteſtas. Monarſiculus.li.i.ſtultus:iracundus: dĩ a moneo.nes ardeouł ardoꝛequia cito monet᷑ ad irã. Oñ Plautꝰ.Nuid tu mo/ narſicule pᷣſumis ⁊c. Et coꝛ.pe. Monas.monadis.i.ſingularitas:pncipiũ ſcilz numeri qͥ vĩ vnꝰ ul vnitas.i.ſingula/ ritas. Iñ h⁊ H̊ monalis:iſ̊ le.i.vnialisſin gular. Iñ monalitas. taſ i.ſingularitas: monalit aduerbiũ.i.vnialit:ſingulariter. Monaſteriũ.rij.n. S.habitatio monachoꝝ dĩ a monos.⁊ ſterion · qð eſt ſtatio · q̃ſi ſingular ſolitaria ſtatio:qꝛ ibi habitateſ a ſęcularibus ſegregati actibus⁊ vitaq̃ſi ſoli moꝛãt᷑. Iñ hoc monaſteriolũ li.vimi. ⁊ hic⁊ hęc monaſterialis.⁊ hocle. Monedula.lę.f.p.ẽ auis qdaʒ.⁊ dĩ a mo/ neta·q̃ſi monetula.qꝛ cũ aurũ vel aliquaʒ monetã ĩuenit:aufert⁊ occultat.⁊ coꝛ.pe. Moneta. tę.f.p.i.nomiſma.⁊ da moneo. nes·qꝛ monet ne q̃ fraus ĩ metallo uł põ/ dere ſit. Iñ h monetari.rija monetarius ria.riũ. Et H̊ monetariũ.rij.locus monetę q etiã oĩ ̊ monetũ. Itẽ moneta dicta eſt Juno.qꝛ monuit romanos ꝑ anſerẽ. NPñ Aucanꝰ. Numina caſtrẽſis miſcebis flã/ ma monete. Monialis.lis.ſ.t.pe.p.i.monacha. Iñ h̊ et H̊ monialis.⁊ ̊ lea cõpõit᷑ ſanctimoniatł. Monibilis.lis.⁊ Hᷓ le.qð cito monet᷑. Monile.lis.n.t.quoddã oꝛnamẽtũ pecton mulier.⁊ dicit᷑a munio.nis.eo ꝙ muniat pect᷑ mulier ne leccatoꝛes poſſint manũ imittere in ſinũ eiꝰ. Nel a monẽdo:q; ca/ ſtitatẽ monet. Monet enĩ vidẽtes eã/ab/ ſtinere ab ea · tãq; viro cõiũctaqꝛ ſolma ritatę oli ferebãt monilia.Del dꝛ monile a munere.qꝛ ꝓ munere ſolebat dari.NDñĩ 20. etymo. dicit Iſidoꝛꝰ. Monile oꝛna/ mentũ ex gẽmis eſt.qð ſolet ex feminarũ bengere collo· victũ a munere. Hoc etiaʒ ſerpẽtũ dꝛ:·q; cõſtat ex amphoꝛulis qͥbuſ- dã aureis varijs gẽmis ĩ modũ facturę ſerpentj. Plerũq; etiã ꝑ monile oĩa oꝛna/ menta mulieꝝ ſignant.⁊ ꝓducit ni. Monimen.inis.n.t.⁊ H̊ monimentũ.ti.per q ad aliqͥd monem̃ nobis aliqͥd redu⸗/ ci᷑ ad memoꝛiã. OHñ hiſtoꝛię dicunt mo/ nimenta. quia pterita ãmonent.⁊ ad me/ moꝛiã reducũt.Et etiã indicia amor: ſcilʒ quę nobis relinquũt᷑ ĩſignũ amor ⁊ me/ moꝛiã:monimenta vicũt᷑.Et vicit᷑ moni/ mentũ:quaſi monẽs mentẽ.Oñ greciſmꝰ* Momẽtũ dicaſtẽpꝰmonimẽ monimẽtũ Monitoꝛii.rij.locus monẽdiſicut ſchola vbi viſcipulos docemꝰ monemꝰ.nue/ nitur etiã monitoꝛiũ ꝓ monimen. Monocentaurus.ri.maſ.ge.i.monſtrũ ca/ ut habens bouis. Nonoceros. rontis. maſ.ge.i. vnicoꝛnis. dicit᷑ a monos:qð eſt vnũ.⁊ ceros qð ẽ coꝛnu·eo ꝙ ĩ media frõte habeat vnũ coꝛ/ nu.Et ẽ idẽ aĩal qð rhinoceros.Põt etiã declinari latie·monocerꝰria rhinocer. ri. Monocolos qð hʒ vnaʒ metri varietatẽ 2 da monos.i.vnũ.⁊ colon/qð ẽ mẽbꝝ. Monocoſmꝰ.mi.genꝰ vehiculi qð ab vno iumento trahit᷑.Et q̊ monocoſmũ.i.carrꝰ vnũ tm̃ poꝛtans.⁊ dꝛ a monos.⁊ coſmus. Monoculus.li.i.qð vnũ habet oculũ tm̃. Monogam.mi.pe.coꝛ.qͥ vni tm̃ vxoꝛi nu/ pſit. Iñ monogama.vxoꝛ vnius viri. Monopolis.lis.fę.ge.ciuitas ſub ſe habẽs ciuitatẽ vnã · vel q̃ſi vnica ⁊ ſingularciui/ tas · ſcilʒ quę reliquis ĩ aliqua regione me/ lioꝛ ſit ⁊ liberioꝛ coꝛ.po. Monopoliũ.polij.eſt ſtatio vbi vna res vendit᷑.⁊ dici᷑ a monos:qð eſt vnũa po/ le ·quod eſt vendere. Pel monopoliũ eſt alicuiꝰ negociationis· aut officij ſuꝑioꝛis vnica exercitatio cũ ſaogatiua⁊ ſingulari ſito pacto. vᷣbigr̃a. Cã negociatiõis aliq inter ſe paciſcunt᷑ ne poſſeſſio aliqua pᷣcio minoꝛi vendat᷑ q́; ipſi inter ſe cõſtituerũt Del venditoꝛes panis vel cuiuſcũq; ne/ gociationis inter ſe pacti ſt vt rẽ aliquã venalem vtilem ⁊ neceſſariam reipublicę non debent ꝓ minoꝛi pᷣcio q; conuenerũt Veere.vel ne aliqs inſtruãt ĩ arte ſua.niſi filios uł nepotes ut ipſi ſoli cõmodũ ari uł negociationis faciat ⁊ habeãt. Iſti eni dicunt᷑ monopoliũ exercere.Et guiſſime ta.tũ.⁊ coꝛ pꝛimꝗ.ſᷣ qñ derniuat᷑ a mos ꝓd. No puniẽdi ſũt· qꝛ directe hmõi cõuẽtiones pꝛimã. Itẽ iuenit etiã h moꝛus.ri p q̃daʒ bin ſut pncipẽ.Itẽ monopolus ẽqͥ vult eẽ arboꝛe hͥ moꝝ ri: pluraliter hęc moꝛa p wor ſolꝰ in ciuitate vẽditoꝛ ·ſcilʒ is qͥ iĩpetrat q; fructua ꝓducit mo. Onde-Sunt matura No ſibi ſoli liceat in ciuitate aliq̃ ſpalia vede · moꝛa.pira:perſicacoctana:moꝛa. Nl emẽ/ vel facere. Itẽ monopoliſüt qͥ impe/ Moꝛacia.cię.f.p.i.nux dura:viu ſeruata. ſtrn trant ꝙ ipſis ſolis liceat hmõi facere · etiã Moꝛalis.lis.⸗.ta ᷣ le.qð ꝑtinet ad moꝛes vn in vendedis rebo certũ ciũ ſtatuerecon/ vVel qð hʒ moꝛesułqͥ tractat de moꝛibus. un tra quod nemini licet vendere. Iñ h̊ moꝛale.lis.ꝓ qͥdã libꝛo qͥ tractat de nan Monoptotus.ta.tũ.i.vnũ caſũ habens. moꝛibus. Et heęc moꝛalia.liũ/p eodẽ libꝛo (Au Monos gręcelatine vꝛ vnũ⸗vel ſingular. Et h̊ moꝛalitas.tatj.Et nõ ꝙ moꝛale vᷣbũ Monoſtichon vel monoſtichiuʒ neu. ge. ſiue imitatiuũ oꝛ ꝓbũ ſignãs moꝛẽ ſui rei n i.opus vnius verſus.⁊ acuit᷑ in fine. Spmitiui.vt patrico.i.moꝛẽ patris gero. “ Monoſtrophus di oda illa quętm̃ vnaʒ Moꝛatus.ta.tũ.i.moꝛibo inſtruct⁊ infoꝛ/ l metri varietatẽ habet. matus bonos habẽs moꝛes.Itẽ moꝛat 69 Mons.montis.mal.ge.altus terrętumoꝛ. i.ſequẽs moꝛes. Itẽ moꝛatus.i.bᷣm moꝛes AV Et viuidit᷑ in tria.ſcilʒ radicẽlat.⁊ iugũ deſcriptus.i.ſᷣm ꝓpꝛietates. Et ꝓdu.pᷣmã gn qð ẽ ſũmitas mõtis. Idẽ ⁊ collis.Et dꝛ a Bñ Hꝛatiꝰ ĩ poetria. Intdũ ſpecioſa iod vil moueo.ues.eo ꝙ a tra q̃ſi in altĩ moueat moꝛataq; recte. Itẽ moꝛat.ta.tũ.põt de/ ſt Bel ꝑ ↄꝓtrariũ dꝛ mõs a moueo/q; mime riuari a moꝛa. Eſt etiã participiũ de mo/ ni mouet᷑ de loco ad locũ Mel a munio.nis. roꝛ.rar. tũc coꝛ.bmã.ñ. Mos me mo/ min qꝛ munit nos. Hel ab emineo eo ꝙ emi/ ratũ:moꝛa me facit eſſe moꝛatui. ſen neat.Nã ſᷣm Iſidoꝛũ.Moõtes ſũt tumo/ Moꝛbus.bi.m.s.ði.infirmitas.⁊ vꝛ a moꝛte ir res terraꝝ altiſſimi/dicti:qꝛ ſũt eminẽtes. eo ꝙ inferat moꝛtẽ.Iñ moꝛbidus.da.dũ “ auũt oꝛ mons. q̃ſi moles oppoſita ſoli i.infirmꝰ. uł inſanus. Et moꝛboſus.ſa.ſũ.i. hii naſcẽti.etymolo.ẽ. Iñ mõtanꝰ.na.nu.ñ plenꝰ moꝛbo? aſſuet᷑.ułqꝛ ſua coꝛruptiõe ſone, qdã. Pꝛo vanis vbis montanis vtimur moꝛbuʒ infert. ñ poꝛci.⁊ capꝛę.⁊ hmõi Pri herbis. Montanꝰ.ni.maſ.ge.etiã dictus aaialia oicũt᷑ moꝛbida·qꝛ coꝛrũpendo aerẽ Roe eſt qͥdã vir ꝓpꝛio noĩe.tẽ a mõs dꝛ mõ/ moꝛbũ inferũt. Inde moꝛboſitas.tatis. tana.noꝝ.tm in plurali numero.i.mõtes. Moꝛdax.dacis.oĩs ge.dẽ a moꝛdeo.des. l ꝓpꝛie mõtes magni.ñ Aucę.pᷣ. Abijt ⁊cõꝑat᷑. Jñ moꝛdacit᷑ aduũ.⁊ hęc moꝛda⸗/ m in montana cũ feſtinatione. citas tatis. Et cõponit᷑ ꝑmoꝛdax.i.valde in Montani victi ſũt qͥdã hęretici qͥ tempoꝛe moꝛdax. Et ꝓduc. pe. gti. Et a moꝛdax dẽ .*R pſecutiõis ĩ mõtibo latuerũtq̃ occaſione moꝛdaculus la.li.i.aliq;tulũ moꝛdax. s ſe a catholicę ecdleſię coꝛpoꝛe diuiſerũt. Moꝛibũduſ.da.dũ.i.ſilis moꝛiẽtiiuł moꝛi d Monticulus.li.dimi.i.paruus mons.ñ icipiẽs. Hmõi enĩ noĩa in bũdꝰ deſinẽtia 4 monticuloſus.ſa.ſũ.⁊ mõticuloſitas.tatj ſignt ſilitudinẽ.uł aptitudinẽ. Oñ.Oſus Montuꝰ.tua.tuũ.⁊ hĩc mõtuoſus.ſa.ſũ.in plena notatbundus ſimilat.bilis aptat. S eodẽ ſenſu.i.aridus/aſper:macerincultus Moꝛiger.ra.rũ.i.obediẽs: dĩ a moꝛigeroꝛ 3 plenus mõtibus. Iñ montuoſitas.tatis. Moꝛio.onis.ſᷣm Pap.i.amẽs.⁊ dꝛ a moꝛ/ g Moõſtrũ.ſtri.n.s.ut ait Papᷣ.ẽ qð er natu/ te. eo ꝙ nõ vigeat intellectu. Moꝛiones in rã naſcit/uł nimis grãdeuł nimis bꝛeue.⁊ vulgo dicunt fatui:nõ multũ a pecoꝛibus dĩa mõſtro.ſtras.qꝛ mõſtrat aliqͥd futuꝝ diſtantes. ꝓducit mo. ñ quidã.Non nga Et ſicut dicit Hug. Monſtruʒ ꝓpꝛie eſt eſt vngendus.furioſus moꝛio/paruns. Pr qð ſtatim monſtrat quid apareat. Moꝛoſus.ſa.ſũ.i.laſciuus:faſtidioſustar/ ſch Monumẽtũ.ti.n.s.ẽ ſepulcrũ moꝛtuoꝝ et dusſuperbus vel nobilis.⁊ dicit᷑ a mos lun dꝛ a moneo.nes.qꝛ monet trãſeuntiũ mẽ/ Camen moꝛoſus potius ponitur in mala 4 tes vt cogitent de moꝛte. Iteʒ monet ad ſigniſicatione q; ĩbona:quaſi malos ha/ bin memoꝛiã defuncti ⁊ ad ſui contẽptꝗ. bens moꝛes.Et ꝓd.pꝛima.Iteʒ moꝛoſus m Moꝛa. ręf.p.i.iĩpedimẽtũ ·tarditas. Moꝛa põt deriuari a moꝛa.⁊ tũc coꝛ.bᷣmã. Vñ. na aunt ẽ ꝗ iedit tarditas ꝗ ipedit. Itẽ moꝛa Mos me moꝛoſũmoꝛa me fac eẽ moꝛoſiũ ſe in retarditas ĩ hoĩe. Jñ moꝛula.lę.vimi. Moꝛphea. pheę.quędã infirmitasſcilʒ qñ v Et moꝛoſus.ſa.ſũ.i.tardus⸗ H̊ moꝛoſitas aliqͥs mutat᷑ in aliũ coloꝛca dĩ a moꝛpbe uin tatis. Et coꝛ. pᷣmã. Et a moꝛa dꝛ moꝛatus quod eſt mutatio. z edn Moꝛphoſis.ſis.i.mutatio ꝓpꝛie ſubſtatię. oſis. ſis. i. ſemina ĩ puluerẽ redacta? moꝛtua ↄdiãt᷑. Nn Et nit᷑ ſimplicit p mutatione.⁊ vicit a Bel cõponit᷑ a moꝛte.⁊ tero.ris.quia ibi ENon moꝛphe⸗a vſios:quod eſt ſubſtantia. quicqͥd teritur:moꝛitur. Inde hoc moꝛta/ u Moꝛs.moꝛtis.ſ.t.diſſolutio coꝛpoꝛis ⁊ aĩę. riolũ.li.diminutiuũ. lnn Vl pꝛiuatio vitę. Et ponit ꝓ qualibet de/ Moꝛticinꝰ.na.nũ.pe. p.i.moꝛte cęſus.⁊ int⸗ dnn ſtructiõe ⁊ coꝛruptiõea dꝛ a moꝛdeo des fect.⁊ dĩ a moꝛs.⁊ cędo.dis.⁊ ꝓd.pe. Itẽ oubig q;ꝛ moꝛs moꝛdet. Hela moꝛſu pꝛimi hoĩs moꝛticinus.na.nũ.vicit᷑a moꝛs ⁊ cado.i. mtde qui vetitę arboꝛis pymũ moꝛdens/moꝛtẽ moꝛte cadensſicut quãdo eſt moꝛtalitas Gelbeo incurrit. Del vẽ moꝛsquaſi amaroꝛ/quia aĩaliũ. tunc coꝛ.pe. Mnde. De cado moꝛ⸗ leybi ſit amara. Et ſüt tria genera moꝛtis. ſcilʒ ticinũ · de ce.do moꝛticinũ.Iteʒ.moꝛticina kſuire acerbaiĩmatura: menita. IEccerba infãtiũ· ferro cadũtmoꝛticina moꝛte. Moꝛticina gerd⸗ ſimatura iuuenũ · merita.i.naturalis ſenũ. de cedo comedunt. Moꝛticina de cado ainto, Item aliter ſm ternariũ diſtiguit᷑ moꝛs. comedi nõ debent. Moꝛticinũ nõ eſt no/ nenb lia eſt naturalisalia fatalis alia caſua/ men niſi moꝛtuoꝝ.Sed moꝛtalia nomen znndes lis. Naturalis eſt· q de natura contingit · eſt viuentiũ coꝛpoꝝ. Et inde hoc moꝛtici/ hhe aui vltra centũ uiginti annos nõ ẽ cõceſſũ niũ.nij.talis moꝛtalitas:ul moꝛticinũ. Et R q; naturaliter centũ viginti annis põt hõ nota ꝙ moꝛticina Aaię. ꝗc vbi di. Moꝛ ien viuere. Fatalis eſt· quę contingit fato.i. ticina eoꝝ ⁊c.pꝛoducit penł: q; dicit glo. WR/ cõſtellatione. ¶ali eni cõſtellatione põt Moꝛticina eoꝝ ꝓſtrata a romanis. Itẽ Psnent quis naſci vel diſponi ꝙ viuit plus vel moꝛticina Hieremię.7: pꝛoducit penł. Et minus fato nonagita annis/ſi tres curſus erit moꝛticinũ ꝓpłi huius in cibũ. iminm ſaturni exitiux creatniſi foꝛte benignitas Moꝛtuariũ.rij.oꝛ quod qs reliquit ĩmoꝛ⸗ EE aliaꝝ ſtellarũ ſuparet curſum. Caſualis.i. te. vt in.c. cõquerẽte · de offi.iudi.oꝛdi. uldn accidentalis·eſt quę cõtingit vel cõtingẽ oꝛtuus.tua.tuũ.ẽ participiũ de moꝛioꝛ liſt, põt aliquo accideti · ſcilʒ ꝑ occiſioneʒ. vel reris. Et cõponit ſemimoꝛtuus.tua.tuũ i. Wbrne ſubmerſionem.vel ruina.⁊ huiuſmodi. ex parte moꝛtuus. Immoꝛtuꝰ.tua.tuũ.i. idnit Moꝛſilis.lis. ↄ.ta hocle.qð eſt aptum ad non moꝛtuus vel valde moꝛtuus. aioi moꝛdendũ. Iñ moꝛliliter.adu.⁊ coꝛ.ſi. Moꝛus.ri.quędã arboꝛ.⁊ deriuat᷑ a gręco s Moꝛſus.ſus.lui.actus vel paſſio moꝛdẽdi mauronqð latine dẽ nigrũeo ꝙ fructus nondr xel vulnꝰ qð fit moꝛdendo:vel bolus.Jñ eius ſit niger. Iñ hoc moꝝ.ri.fructus eius nach moꝛſellus.li.oimi. Item moꝛſus.ſa.ſũ.iue Hãc arboꝛẽ latini rubũ vel celſaʒ appellãt in nitur in actiua ſigtione:qui moꝛdet ⁊ co/ guia fructus eius vel virgultũ rubaat. ardi meditquaſi nõ ieiunꝰ. Iñ cõponit᷑ ĩmoꝛ/ Mos.moꝛis.maſ.ge.i. ſuetudo/ut Calis d. ſus.ſa.ſũ.i.ieiunuſqͥ nibhil momoꝛdit.Pñ mos eſt in partibus noſtris.i.talis cõſue/ nlnon Nꝛatius ĩ ſermo. Flagitat imoꝛſus refici. tudo.⁊ Iſte ſequit᷑moꝛẽ patrię ſuę.i.con/ nin Inuenit᷑ etiaʒ moꝛſus.ſa.ſij.in paſſiua ſi/ ſuetudinẽ. Sed vifferunt·quia mos eſt Dibi⸗ gnificatione:a moꝛdeoꝛ.deris. qð fecit moꝛã. Vnde ⁊ ſic diffinit᷑.: Mos blopel Moꝛtalis.lisa h̊ le.i.moꝛti ſubiacẽs QNuę/ eſt quedã longa conſuetudo de moꝛibus wuimn cũq; ſunt a luna inferiusſunt moꝛtalia.i. tracta tmmodo. Del ſic:Mos eſt quędã rnive, moꝛti⁊ coꝛruptioni ſubiacentia. Iñ moꝛ/ lex viuẽdi:nullo vinculo aſtricta.ſine lex ies taliter adu. Et hęc moꝛtalitas.tatis.Et hᷣ nõ ſcripta/ſᷣ tm̃ vſu ęui retenta. DHel mos wubus ⁊bęc moꝛtalis ſubſtantiue.i.homo in oĩ eſt vetuſta? ꝓbata cõſuetudo/ſiue lexnõ Non genere. Et q;uis multa alia ſint moꝛtalia: ſcripta. Sʒ ↄſuetudo ẽ qddã ius moꝛibꝰ mus, dĩ tamẽ hõ moꝛtalis ꝑ excellentiam miſe- inſtitutũ⸗qð ꝓ lege ſuſcipit᷑ cũ lex deficit. tur⸗ rię anguſtię. Oluribus eni moꝛtibꝰ.pal/ Itẽ mos.i.vᷣtus hoĩsR ꝓpꝛie ĩ plurali ha/ tanos ſionibuſ anguſtijs· miſerijs· tribulationi/ bet hanc ſiãtionem.vt Iſte habet bonos untu bus · doloꝛibus. infirmitatibus ſubiacet moꝛes. ꝓpe vꝛ de bono ·. ſic viti ð malo uoste miſer hõ· ;ᷓ aliqᷓ alia res. Dñ cũ iuenitur Iñ moꝛoſus ſa.ſũ. pdu.bhmã mos mon. RKZlZ moꝛtalis poſitũ ſubſtãtiue in maſ.ge.vel Moſculus.li.vimi.a mos moꝛis.i.paruꝰ iN fe.ge. vel in co genere · ſp deſigt hoieʒ. Et mos. Inde moſcillus li.aliud dimi. ivevſi cõponith⁊ hęc ĩmoꝛtalis: hᷣ le.ñ ĩmoꝛ/ Mot. tus.vꝛ a moueo.Et mot.ta.tũ.ad/ lzg talitas.tat· Et ĩimoꝛtalis etiã ponit ꝓ deo iectie. Et vt oiẽ Ariſtoteles ĩßdicamẽt. noßbe p excellẽtiã ĩmoꝛtalitat incoꝛruptionis. ſex ſũt gnã mot.ſcilʒ gnãtio/ coꝛruptio- Moꝛtariü.ᷣrij.n.sS.dꝛ a moꝛteeo ꝙ ibiiam augmẽtatio. diminutio/altatio·ſᷣm locũ mutatio. Sex ergo modis mouetur res ſcilʒ generãdouł coꝛrũpẽdo/ułaugmẽtã/ douł oiminuẽdouł alterãdo/ułſᷣm locũ mutãdo. Et nõ ꝙ gnãtio ẽ exit a nõ eſſe in eſſe. Coꝛruptio e ꝓgreſſus ab eẽ ad nõ eſſe. ugmẽtũ ẽ pexiſtetj quãtitatᷣ addi/ tamẽtũ. Niminutio eſt pexiſtẽtis quãti/ tatis minoꝛa mẽtũ. Alteratio·ẽ mutatio a cõtraria q̃litate ad cõtrariã vel in mediã vt cũ qͥs mutat᷑ ab albedine in nigredinẽ vel in medios coloꝛes. Motus autẽ hᷣm locum.eſt mutatio ab vno loco in alteꝝ. Motus ßm loc · ſex ſut ſpecies ſiue viffe/ rẽtię ſcilʒ ſurſũ· deoꝛſũ:ante ·retro· dextri· ſiniſtru. Ild oẽs eni has partes fit mot. Motina. nę.l. p.genꝰ ẽ repoſitoꝛij: dicit modus:.quaſi modina..pꝛo.d.ſicut anti/ quiſſimi ſolebãt vicere hogie pꝛo hodie. MW ante B Mucidꝰva.ũ.dẽ a muc. Et dꝛ mucddus panis qᷣ hʒ mufã uł mucũ. DPñ Juuenal. HBix fractu ſolidę iã mucida fruſta farinę. Mucxro.cronis.i.cuiuſiſibet rei acumẽ.⁊ dꝛ a macros.qð eſt longuũ. Vñ ſepe iuenit ꝓ gladio.Et ſunt iſta ſynonyma·enlis gla⸗ dius.mucro:ſpata-rumphea. Mucus. ci. maſ. ge.ẽ lanugo qdaʒ: vel pu/ tredo in pane ex vetuſtate ꝓueniẽs.⁊ vꝛ a marceo.ces:q̃i marcus. Iñ h̊ mucoꝛ.on. idẽ. Sʒ ꝓpꝛie mu ĩ pane·mucoꝛ in vino ⁊ aq̃ſalʒ mufa vini.ñ mucoꝛoſus.ſa.ſũ. Itẽ muc põt deriuani a mũgo.gis.⁊ tũc mucẽ putredo ꝗ de naſo exhit᷑ ⁊ ꝓijcit᷑. Inñ muculentus.ta.tũ.i.ſoꝛqidus:plenus muco Iñ hęc muculentia.tię.i.abũdantia plenitudo muci. = Mufſa.fę.idem eſt qð mucus.vel mucoꝛ. Mugil.liis.qͥdã pilcis velociſſimꝰ dicit᷑ a multũ ⁊ agilis·eo ꝙ ſit multũ agilis in fu/ giẽdo retia piſcatoꝝ:Mã vbi viſpoſitas ſenſerit iſidias:cõſeſtiʒ retroꝛſũ rediẽs ita trãſilit rete. vt volare videat᷑a coꝛ.pe.gti. Mugitus.tus.tui.pe p.i.vox boũſtridoꝛ. Mulcebr. brl...t. H̊ bꝛe.i.ſuauis (doloꝛ. delectabiis:mulcibilis.⁊ dꝛ a mulceo.ceſ Itẽ hęc mulcedo.vinis.i.ſuauitas. Mulcibilis.lis.⁊ Hᷣ le.i.ſuauisdelectabilis Mulcifer.feri.maſ.ge.dicit᷑᷑a mulceo.ces: ferꝑ.Et h̊ mulciber.beri.uł bꝛi.dꝛ a mulceo ces. imber. Et vtroq; hoꝝ noiuʒ vocat Bulcan. Eſt eni faber Jouis. 1 iõ dictꝰẽ mulciler.i.mulcens ferru. Adẽ mulciber. q; mulcet imbꝛẽ.i.aquã:temꝑando ferrũ. Del qꝛ mulcet ferrũ imbꝛe.i.aqua. Mulctrale.lis.⁊ H̊ mulctrũ.ctri.⁊ hęc mul⸗ ctra.ctrę.vas in qͥ intus mulget.i.lactat᷑. Mulctrũ etiã vel mulctra dꝛ hoꝛa mulgẽ di Et hoc mulganü. Et h mulcu· idẽ· ſcilʒ vas ĩqͥ mulget᷑. Hel mulcrũ dꝛ nouũ lac. Muliebꝛia.bꝛiũ.pluralit.dicũt᷑ mẽſtrua: q mulier ſolũ aial mẽſtruale eſt. Et vicit magiſter ĩ hiſtoꝛijs ſuper illud Geñ. Pe⸗/ ſierãt. Sarę muliebꝛia.i.menſtrua.quibꝰ deficiẽtibus · deficit vis pariendi. Mulier.eris.F.t.ꝛ a mollisq̃ſi mollier.qꝛ mollis ẽ⁊ debilis reſpectu viri: Jdeo t viri eſt maioꝛa mulien minoꝛ:vt patiens viro eſſet · ſcilʒ ne fęminis repugnãtibus libido cogeret viros alias appetere.vel ĩ aliũ ſexu ꝓruere. Dicitur g mulier bm fe⸗ mineũ ſexũ:nõ ſᷣm coꝛruptionẽ ĩſtegritat. 1]B ex ſacra ſcriptura:Mã Eua ſtati facta de latere viri.nõdũ cõtacta a viro/mulier Dicta ẽ.ibi. Et foꝛmauit eã in mulierẽ. auũt dicit᷑ mulier. q̃ſi mulcens viꝑ: vel q̃ſi mollies viꝑ· etymologia eſt. Et ꝓdu.pe. in obliqs ñn Stati. Si qᷓ deu ſoboles ſi qua mulier oꝛigo. Iñ h̊ ⁊ hęc muliebꝛis h bꝛe.res mulierpuł ad mulierẽ ꝑtinens Iñ muliebꝛitas.tatis: muliebꝛit adubiũ Mulierarius.rij.mal.ge.trequẽs mulieruʒ appetitoꝛ. vel voluptati mulieris dedit. Muliercula.lę. imi.i.parua mulier. Mulio.onis.muloꝝ cuſtos. vel ſeſſoꝛ· vel Ouctoꝛa dẽ a mulus.Et h̊ mulius.lij.pꝛo eodẽ. Et a mulio:mulionicus.ca.cũ. Mulleꝰ.lei.maſ.ge.ẽ gen calciamẽtoꝝ.Et dicti ſũt mullei a mullo picce · ſiue a coloꝛe rubꝛo q̃lis ẽ coloꝛ mulli piſq.ꝭtẽ adiectĩe oĩ mulle lea leu. q ptinet ad mullũ piſcI Mullſa. ſe.f.p.potio qda ex vino.vel exaqᷓ melle facta.⁊ di q mulceo.Eadeʒ dꝛ ⁊ mulſiũſimilit᷑ a mulceo · vel a melle⸗:quaſi melſu. Inuenit᷑ etiã qͥ mulſũp nouo vino Meemię. 8 Comedite pinguia. bibite mulſũ.i.vinũ nouũ.Pel pᷣm glo. Mulſü eſt vinũ melle dulcoꝛatũ. Itẽ mulſũ idẽẽ qð medo. PBonit᷑ etiã mulſũ ĩ alia ſigtiõe in greciſmo.i. ꝓ lacte a mulgeo.ges. Vñ dꝛ. In qͥ mulget lac tẽpus mulctra vocat Das ẽ mulctrale:mulſũ quod defluit ĩde. Item mulſũ etiam eſt ſupinũ de mulceo ces.⁊ mulgeo.ges. Multa.tę.i.vidicta.pęna.Dñ.Reg.232 Impoſuit multã tre centũ talenta argẽti. Multa.tę.eſt aiaduerſio ul pęna pecunia/ ria arbitrio iudid inflicta ad coꝛrectionẽ gnor glege gſch fuge Lult Mul⸗ Mun ſtenii ſ lſ ncyea Ktlbel⸗ Nneſ Cllcenr ſoun Mue ulr Fue mero tatua MWuli iin ctuni ulctan iminst Plchad Mti⸗ aſor worat tnion jbion Pnton licpt Wontt den Ahrt noröe Mſtnn Einin N De, aub⸗ lenq leopt uuens Nünbs WwWi afn iünt ſtuäta Womle nlere w pol e oboles bliebris gunens kaddbi ulhen, nSi, ue. ſe uahy 1e rhecd nee ol ai N. Almuſ vonmno blbite Nuiſi ſcde Vi myvoc Nflitic enie⸗ 12) mgetn eunun, fechone maloꝝ moꝝ. Oena eſt aũt certa impoſita a lege·quã quiſq; euitare põt.vt no.in.:ʒ. qñcũq;.in glo.ſuꝑ v.vel tertio.C. de ſer. fugi. et in.l.multa.ff. de cõdi.?ẽ demon. Multatus.ta.tũ.i.vᷣberatpunit.oãnat. Multatio.onis.i.vᷣberatio/punitio:dam/ Multiciũ.cij. Et ſunt multicia vxe/ (natio. ſtes ſubtiles ⁊ lucidiſſimęfactę de nobili ſerico.vel molliſſima lana:vel lino. Et di/ cunt᷑ ſic a multitudine coloꝝ vel a multi/ tudine cõtexionis filoꝝ. Quo enĩ veſtis eſt ſbᷣtilioꝛ:eo plura fila in ea cõtexũt᷑. Oł dicunt᷑ ſic q; ſua lenitate coꝛpus hoĩs de/ mulceant ſuauit. Dñ ꝗJuuenalis. Quid faciunt alij·cũ tu multicia ſumas. Multicoloꝛ.lorli.multoꝝ coloꝝ.⁊ dicit᷑ſa multus.⁊ coloꝛ.oꝛis.Et ẽ ge.coĩsX coꝛ.co. Inuenit tñ aliqñ in neu.ge.in plurali nu/ mero. Oñ Ecech. io? Et ſũpſi ti veſtimẽ/ ta tua multicoloꝛia.⁊ operuiſti illa. Multifarius.ria.riũ.i.multũ vel multa lo/ quẽs.⁊ varijs modis. Iñ multifarie adũ. Et iuenit᷑ actũs qñq; aduerbialit᷑ oſitus multifariã ꝓ multifarie. Et eſt multifarie imultis modis:multiplici ſermone. Multifidus.da.du.i.fiſſus ĩ multas ꝑtes. Multifoꝛmis.ↄ.t.⁊ H me.ꝛ a multus.ta. tũa foꝛma·Cũ qͥ cõponit᷑ etiã bis·trisq̃t/ tuoꝛa ſeptẽ.⁊ di h̊ ⁊ B bifoꝛmisa hoc me. trifoꝛmis.⁊ H̊ me.⁊ abijcit.s.de bis⁊ tris ĩbifoꝛmis ⁊ trifoꝛmis q̃dnifoꝛmisme.ſe/ ptifoꝛmis.me.i.duaꝑ · vel triũ· vel q̃ttuoꝛ ułſeptẽ. ul multarũ foꝛmaꝝ.Et hinc mul/ tifoꝛmit᷑ bifoꝛmittriſoꝛmiter ⁊c.Et mul/ tifoꝛmitas.tatis.biſoꝛmitas tatis.xc Multiloquus.qua.quũ.qͥ multa loquitur Iñ h̊ multiloquiũ.quij.i.multa locutio. Multipedes.dis.mai.ge.i.vermis capitis multos habens pedes: coꝛ.ti. Multiplica.cę.lę.ge.i.veſtis multaſ plicaſ habens.⁊ dĩ a multus ⁊ plica.⁊ coꝛ.pli. Multiuolus.la.lũ.dꝛ a multusX volo.las q̃ſi ꝑ diuerſa volãs. Oñ mulier oĩ multi/ uola quęꝑ diuerſa loca volat. Itẽ multi⸗ nolus.la.lũ.i.multa volẽsX tũc cõponit᷑ a multus.⁊ volo.vis.⁊ coꝛ.vo.ſemꝑ. Multus.ta. tũ. vꝛ a moles. QNð eni multũ eſt· molẽ facit. DPñ vꝛ multus.ta.tũ.q̃ſi molẽ tenẽs vel tuens.⁊ eſt etymologia. Mulus.li.a mola dẽ:.qꝛ molẽdo tarde du/ cat molas in girũ. DPel mulus eſtnomen grecũ. Induſtria qpe buana diuſũ aial in coitũ coegitſicq; adulterina ꝑmixtiõe genus aliud repperit. Iñ hęcmula.lę. ⁊ fa/ cit dtũs ⁊ ablatiuus pluralis mulabus. Mulus ⁊ mula ſpecies aĩaliũab equo et aſino generant᷑.nec generant. (dus Muidiũ.ij.neu.ge.i.dominiũ.⁊ dĩ a mũ/ Mundus.da.di.i.purꝰ.integer. ſine ma/ cula. Et cõꝑat᷑ mũqꝰ.vioꝛ.ſimꝰ. Jñ mũde dius.ſime.Et ̊ mũdicia. Et ̊ mũdũ.di. i. mũdicię pᷣciũułqð facit mũdiciã. DPñĩ libꝛo Heſter. lccpiãt mundũ muliebꝛẽ quę ad vſũ neceſſaria ſũt.i.vnguenta ⁊ pigmenta.⁊ cętera q bus mulieres mun/ vioꝛes⁊ oꝛnatioꝛes habent. Mundus.di.bᷣm Iſidoꝛũ in.iʒ? etymo.dĩ a mouẽdo·q ſemꝑ in motu eſt: QNulla enĩ requies ei elemẽtis ↄceſſa eſt. Idẽ in.iꝗ Muiũdus eſt celua terra.⁊ mare.⁊ ꝗᷓ in eis ſunt oꝑa dei.Müdus latine a phᷣis dictꝰ eo ꝙ in ſempitno motu ſit. Greci po de oꝛnamẽto nomẽ mũdo ipoſuerũt.⁊ ꝓpter iũſitatẽ elemẽtoꝝ. pulcritudinẽ ſideꝝ. Appellat enĩ apud illos coſmosqð ſigt oꝛnamentuʒ. Mihil enĩ mundo pulcrius aſpicimus oculis carnis. Et nõ ꝙ mũdus qñq; dꝛ vniũſitas creaturaꝝꝑ· ſcilʒ qð cõ/ ſtat ex qᷓttuoꝛ elemẽt totis.qñq; mũdus dĩ architypꝰ.qñq; hõ.vñ ⁊ micocoſmꝰ dĩ.qñq; ſuꝑioꝛ ⁊ dignioꝛ ꝑs magni mũ/ i · ſcilʒ fimamẽtũ ꝑ excellẽtiã:q gcipue ẽ in motua q; ſcipue puꝑ⁊ mũdũ ẽ nihil habẽs trenę fecis ⁊ grauitat᷑. Muũdi etiã noĩe amatoꝛes mũdi deſignant᷑. Oñ Jo⸗ annis.pᷣ.Mũdus ꝑ ipſũ fact ẽ ⁊ mũdus eũ nõ cognouit.In pᷣ loco deſiãt hũc mũ ũ.In ſecũdo amatoꝛes mũdi.Iñ mun/ danus.na.nũa hͥ hęc mũdialisa hocle. Et ꝑ cõpoſitionẽ müdiuagus.ga.gu. Munerari.rij.qͥ munera dat: dĩ a munꝰ Et müũeroſus.ſa.ſũ.i.largꝰul munẽ dignꝰ Muniacus.ca.cũ.ꝛ a muniũ.Et muniaci dicunt᷑ regis cõſiliarij·vel q munia.i.offi/ cia ſua adimplẽt · vel tributarij. vel largi. Municeps.apis.⁊ h̊ ⁊ hęc municipalis.⁊⸗ H lea municipariꝰ.ria.riũ/oĩa ĩ eodẽ ſenſu Hoc enĩ noie cẽſent᷑ caſtellani in munici/ pio nati ꝑmanentes.⁊ etiaʒ milites ſti/ pendiarij qͥ ꝑ cuſtodiaʒ municipij mune/ ra capiũt.Et etiã oꝛiginales ciues: in lo/ co officiũ gerentes vicunt᷑ ſic. Et etiã qð/ oã genus romanoꝝ ciuiũ olim dicebat᷑ ſic. Dñ ci. 2j? Paulus cũ depᷣhenderet dixit:Ego ſũ Haulus tarſenſis nõ ignotę ciuitatis municeps·volẽs eis ſignificare ꝙ eſſet ciuis romanus: ſtatim eũ dimiſe rũt. Itẽ municipalis.le.⁊ municipialis.le —— ⁊ municipiarius· vel municipari ria.riũ. poteſt dici qð ꝑtinet ad municipiũ. Municipiũ.pij.n.ſ.Oð a munin capio.Et ẽ municipiũ qð manẽte ſtatu ciuitatᷣ ius aliqð maiorn ulł minorlofficij a pncipe ĩxe/ trat. Et vꝛ municipiũ a munijs.i.officijs: qꝛ tm̃ munia.i.tributa debita vel munera reddit. Mã liberales ⁊ famoſiſſimę cauſę g ex pᷣncipꝑe ꝓficiſcũturibi nõ agut. Vę eni ad dignitatẽ ciuitatj ꝑtinẽt. Hel mu/ nicipiũ dꝛ caſtꝝ munitiſſimũ.⁊ ꝓpᷣeĩcõ/ finio regionũ vbi ſolẽt moꝛari ſtipẽdiarij milites ꝓ cuſtodia. DHñ ⁊ dẽ municipiũ. qᷓi capiẽſ munia.i.mũera ꝓpt᷑ ſtipẽdiarios milites ibi ꝓ cuſtodia manẽtes⁊ munera Municiũ.cij.n.S.i.obſidio. Dñ (capiẽtes 4. Reg 19: vr. Mex aſſyrioꝝ non ingre/ dDiet᷑ vrbẽ hãc nec circdabit eã municio. Munificẽs.cẽt:.oĩs ge.⁊B̊ ⁊ B ⁊ FR munifex in eodẽ ſenſu.i.munificus.Et cõꝑat᷑ mu/ nificẽs.tioꝛ.ſimꝰ. Iñ munificet.tius.ſime. adũ.Et h̊ munificẽtia.tię.i.largitaſ.Et nõ q poſitinũ munificẽs nõ eſt in vſu:ſ̊ loco eius ſubit munific.⁊ fit cõꝑatio anoꝛma/ la.munificus:muniſicentioꝛ.ſimus· Muniſid.ca.cũ.i.larg q̃ſi munera faciẽs nułqͥ muniũ.i.officiũ qð debetadiplethpᷣm Hug· DBaß.etiã dic: Munifſic·honoꝛili/ cus·largitoꝛ: liberalis largus copioſus Munimen.inis.i.defenſio fir/ (abundãs. mamentũ auxilium.⁊ pꝛoduc.pe.nti. Munimẽtũ.ti.n.ſ.i.tirmamẽtũ:defẽſio/au/ Munitiũcula.leę.vimi.i.pua mũicio.(xiliũ ⁴* * Munitoꝛii.rij.locus in qͥ fiunt munimẽta vel ipſum munimentũ. Munii.nij .i.debitũ·officiũ/ ultributuũ. vel munꝰao? muniũ:qꝛ manu ſit factũ. Pñ ð̊ beato Martino vꝛ. Munia tua deuotus implebo. „* Munus.ner.n.t.i.donũ. Et dat᷑ munusex merito. Sʒ donũ cõfert᷑ ex gra. Oñ qͥdã. Dat meritũ munns·ſᷣ cõfert gratia donũ. Muũuſculũ.li.vimi.i.puũ munꝰ.ñ mũuſ/ culari ria.riũ.qͥ ꝓ mũere buitułq munus Murale.lis.n.t.idẽ eſt qð murus. ( dat. Murena.nę.f.p. dẽ a mus.qð ẽ terra.⁊ eſt ãdã gẽma quã humoꝛẽ ſub terra putant denſatũ coloꝛe.vnde ⁊ nomen aſſumpſit. Murena etiã eſt quidaʒ piſcis ſimilis an/ guille. Oñ vicit Iſidoꝛ etymo.i22 Mu⸗/ renã gręci iſmyrenã vocãt ·eo ꝙ cõplicat ſe ĩ crculos.Hãc fęminini tm̃ ſex eſſe tra Dut.⁊ cõciꝑe a ſerpente.Db ida piſcato/ ribus tanq; a ſerpente ſibilo euocat᷑.⁊ ca/ pit᷑. Itu aũt fuſtis vifficult᷑ interimit᷑fe/ rula aũt ꝓtinꝰ. Miaʒ habere ĩ cauda certũ eſt:Mã capite ꝑcuſſa vix intimit: cauda aũt ꝑcuſſa exaĩat᷑. Iñ murenula.lę.dimi. Murenula etiã dꝛ quoddã oꝛnamentuʒ mulieꝝ ·qð ſcilʒ auri metallo in virgulas lateſcente quadã flexuoſi oꝛdinis catena cõtexit in ſimilitudinẽ murenęſerpẽtis ꝗ ad collũ oꝛnãdũ aptat᷑. Hoc intdũ auri 2 argẽti cõtexit᷑ gulis. Oñ Cãtiq. pᷣ. Mu⸗/ renulas aureas faciemꝰ tibi miculatas Murex. cis.fę.ge.i.eminẽs:acu/ (argẽto. tũ ⁊ ruptũ⸗ exeſũ ſaxũ:uł cacumẽ mon Dñ ⁊ murex ·dꝛ frutex· uł virgultũ aſperũ in acut.⁊ pꝛupijmõtibo.Et inde h̊ͥ murex dẽ qͥdã piſcis ſcilʒ cochlea marſic dicta ab acumie ?⁊ aſperitate · ꝗ alio noĩe cõchi/ lũ:uł concha dꝛ. Hel qꝛ circũciſa ferro la/ chꝛymas purpurei colorlemittitex qbus purpura tingit᷑. Hñ ⁊ oſtꝝ appellatu eſt. q; H̊ͥ tinctura ex teſtę humoꝛe elicit.Et hĩc murex ſepe iuenit᷑ ꝓ ipſa tinctura.⁊ ſepeꝓp ipſa purpura. Et coꝛ.pe. in obliqs nde Duidiꝰ epi. Scilicʒ ipſa gerã ſaturatas murice veſtes. Itẽ ide de arte. Cõſule de gẽmis de tincta murice lana. Murgiſſoꝛ.ſorli. callidꝰ ⁊ fallax m̃murato: Muria.rię.f.p.ſuꝑioꝛ fex olei:i dẽ a murus eo ꝙ ſit oleo quaſi ꝓ muro/qꝛ naturalius retinet liquoꝛẽ qᷓ; ſi eſſet ſine fece. Muricida.oę.pe,/p.qͥ mures intficit⁊ ceędit Munilegus. gi.maſ.ge.⁊ H̊ͥ murilega. ge.i. catt uł catta·. qꝛ legit.i.colligit mureſ.Oñ q̃dã. Murileg bene ſcit cuꝰ genoꝛbada Murinus.na.nu.res mur-velad (labit. murem ꝑtinens pꝛoducit ri. Muriſcidus.di.maſ.ge.homo ignauꝰ⁊ re⸗ miſſus.⁊ piger.ad nihil aliud vtilis niſi ad mures ſcidẽdos.i.excoꝛiãdos: coꝛ.ſcei. Murmur. munr.neu.ge. ſᷣm modernoſ.In/ uenit tamẽ in maſ.ge.Hñ Joanis. 7: Et murmur mult erat de eo in turba. Murtetũ.ti.n.s.i.qq̃ calida de tra manãs: ſcilz halneũ:⁊oꝛ a moꝛioꝛ/q̃ſi moꝛitetũ·eo q ibi moꝛbi moꝛiat᷑ pereãt.Mel q̃ſi moꝛ/ tuetũ:q; a moꝛtuis.i.ab inferis tradit᷑ ve/ nire. Oñ Dꝛatius in epi. Sane murteta reliqui Aegit᷑ ̊ ⁊ B murteta.⁊ ponit᷑ pꝛo balneis myrtis obſitits. Murꝰ ri. m.ſ.o? a munio.nis.eo ꝙ; muniat dẽ mur.q̃ſi muniẽs robur.⁊ ẽ etymolo. ◻ Iñ h̊ murułꝰ.li.vimi.Et h̊⁊ H muralła h le. qð ꝑtinet ad muꝑ.Et murat.ta.tũ.i.mu/⸗ ro oꝛnat. Itẽ h̊ muratoꝛ.tor.i.faciẽs muꝝꝑ umn Mtank hen. uneng Ea is fun 5M, alatas geto. Enont uſperi dmmer d cüſnh⸗ Pelrrich lurtthi nn⸗ Drde mmntas iſlede mund Uumunn n Vi nobe W dnn m rtne l 7Ec hana tetired iſimo⸗ GKN enunn npn mumt. mmolo⸗ lable ſm ionl⸗ Mus idem eſt quod tera. Inde hbic mus muris quoddã aĩalqꝛ ſub terra facit ſuuʒ cubile.· bm Hug. Dapias vo dic̃:. Mus cra. Mus puſillũ aial.i.ſoꝛex. ERlij vicũt muresqꝛ ex humoꝛe tręnaſcant᷑. Oñ vi/ cit Baſilius in nona omel.hexameron. Mures⁊ ranas ex tra gnãri videmꝰ. De/ niq; ĩ ęgyptiad thebis ſi pluuias largio/ res ęſtiuo tẽpoꝛe fuderitmox infinitj mu/ ribus regio tota replet᷑. Muſa. ſe.F.p.dꝛ a moysqð eſt aqᷓ. Et hm hos ſũt nouẽ muſę.i.nouẽ inſtrumenta oquẽdi ſcilʒ duo labiaqᷓttuoꝛ dẽtes pᷣn/ cipales ·plectrũ linguęarteria guttur· cõ/ cauitas pulmõis.Et h̊ iſtr̃a dicũt᷑ muſęa moys . qð ẽ aq̃· qꝛ ſine humectatiõe iſtoꝝ nõ põt naſci vox.Itẽ muſa d qñq; cãti/ lena.qñq; ſapia. Et a muſa vĩ muſicus.ca cũ.⁊ muſaicus·ca.cn. ITſtrologi vo nouẽ muſas dicũt nouẽ ſonos qͥ cęleſtẽ armo/ niã faciũt.:Hꝛimi ſeptẽ/ſũt ſeptẽ planeta/ rũ. Octauus eſt firmamẽti.Nonũ quidẽ aſſignat trg· ꝗ liq; nõ moueat᷑ ꝑ ſe ·mouet᷑ tñ circũactione aliaꝝ ſphęraꝝ circa ipſaʒ Et adeo ſonũ habet raucũ vt vix euã cõ/ utetur inter alios ſonos. Puſach ernt archa in qua reponebãt do⸗ naria reguʒ vel pncipũ ad reficienda ſar/ tatecta tẽpli. DPñ.ꝗ? Regl.jõ?ꝛ Muſach q̃ʒ ſabbati qð ędificaueratĩ templo.⁊ in/ greſſũ regis exteriꝰ cõuertit in teplũ dñi. Muſca.ſcę.ẽ aĩal paruũ volatile ⁊ debile ⁊ dẽ a mus ꝓ terra vel ꝓ ſoꝛice · q̃ſi muris eſca.⁊ eſt etymologia. Muſcetũ.tia h̊ muſculetũ.ti.loc vbi abũ/ dãt muſcę. Et h̊ muſcariũ.rij.Et q̊ muſcu/ lariũ.rij ꝓ eodẽ loco:uł multitudine mu/ carũ.vel ꝓ flabello qͥ muſcas abigimus. Muſceraneus.nei.eſt aĩal exiguuʒ aranei foꝛma ⁊ murisqð ⁊ ſolifuga dĩqꝛ diem fugiat.Et dĩ muſceraneus:q; eius moꝛſu aranea interimitur. Muſcio.onis.maſ.ge,v q̃i muſtioq; mu/ ſtũ bibat dẽ a muſtũ· Idẽ ⁊ bibio.onis. Muſcipula.lę.f.p.deceptio ad mures ca/ piẽdos.ſic muſtriculaa dĩ a muſqa capio Et ponit᷑ gnãlit᷑ p q̃libet deceptione. Iñ muſcipulatoꝛ.torni.deceptoꝛ. Itẽ muſci/ pula ponit᷑ p pedica.ilaqo qͥ pedes ligãt᷑. Muſco.onis.i.magna muſca.⁊ dꝛ a muſca Et muſcoſus.ſa.ſu.i.plenꝰ⁊ abũdãs muſqͥᷣ Iñ h̊ muſcoſitas.tat..i.abundãtia ⁊ ple/ nitudo muſcaꝛꝝ. Muſcula.leę.dimi.i.parua muſca. Muſculoſus.ſa.ſũ.i.foꝛtislacertoſusple/ nus muſculis. Iñ muſculoſitas.tatis.i.foꝛ titudo/plenitudo muſculoꝝ. Muſculus.li.pe.coꝛ.i.ꝑuꝰ mus.Et muſculꝰ etiã dꝛ curuũ gen nauigij. Et muſculi di⸗ cunt᷑ capita neruoꝝ ex ſanguine ⁊ neruis copulata · ſcilʒ illa nodoſa caro ꝗͥ ẽĩtihijſ Tbꝛachijs. Et vꝛ muſculꝰa muriũ ſilitudie q; lateat in mẽbri.ſicut mures ſub tra.vel qꝛ diſpoſita eſt ad ſilitudinẽ mur.Idẽdĩ ⁊ lacertus. In hac ſigtione iuenit᷑ a Pal/ ladio poſituũ vbi docet eligẽ bonos equoſ dicẽs ·ꝙ pulcritudo boni eqͥ ĩ his cogno/ ſcit᷑: Si coꝛpꝰ eiꝰ ẽ vaſtũ ⁊ ſolidũlat lõ/ giſſimũclunes rotũdę.⁊ maxie pectꝰ late patẽsa totũ coꝛpꝰmuſculoꝝ dẽſitate no/ doſũ/pes ſicc.coꝛnu ↄcauũ· altiꝰ calciatꝰ. Itẽ muſculi ſũt cochleę· de qjrũ lacte cõci/ piunt᷑ oſtreę.Et dicut᷑ muſculi:q̃i maſculi ſunt maſculi oſtreana etiam balenaꝑ. oꝝ eni coitu cõciꝑe balenę ꝑhibẽt. Itẽ mulſculus dr bellicu machinamẽtũ ſimile cuniculo quo murus ciuitatis ꝑfoditur ⁊ Diſſoluit᷑.⁊ tũc d a murꝰ q̃ſi muruſculus. Muſcus.ſci.ꝗdã herba·vel lanugo in fon/ tibꝰ ⁊ circa arboꝛes creſcẽs. Iñ muſcoſus. ſa.ſũ.muſco plenus⁊ cooꝑtus.Hñ Dir/ giliꝰ. Muſcoſi fontes ⁊ ſono mollioꝛ her⸗/ ba. Inde muſcoſitas.tatis. Muſica. cę.ẽ vna de ſeptẽ artibo liberalibꝰ dĩa moys:qð ẽ aq̃ qꝛ tractat de vocibo uł de ꝓpoꝛtionibo vocia ſine humor bñ/ ficio nulla cãtilenę vel vodſtat uł ſbᷣſiſtit delectatio. Iñ muſi.ci.qͥ tractat de mu/ ſica· vel qͥ docet eã.⁊ muſicus.cacũ.⁊ h̊ ⁊ Hͥ muſicalis.⁊ h̊ le.in eodẽ ſenſu. Itẽ mu/ ſica.i.ſapĩa.⁊ tũc derinat᷑ a muſis· ꝗᷓ ſũt cã ſapiĩę. uł inſtrumẽta ſapiẽtię ⁊ eloquẽti· Muſcino·vocat᷑ aĩal qð ex capꝛa ⁊ ariete naſcit. Eſt aũt oux gregis. Muſcino mõ/ ſtrũ ſimile ſimię õm Bapiam. Muſio.onis.dꝛ a mus:eo ꝙ muribo ĩfeſtꝰ ſit. Hunc vulgus cattũ a captura vocat. Vlij dicunt ꝙ captat.i.videt. Nã tanto acute cernit.vt fulgoꝛe luminis noctis te/ nebꝛas ſuꝑet. Mel muſio vꝛ fatuus. Muſiũ.ſij.i.nidus muris: dẽ a mus. Muſtaciũ.cij.n.s.votus qui ex muſto fit alijs potionibꝰ DHnde Juuenalis. Cauſa nec eſt quare cęnam muſtacia ꝑdas. Muſtela.lę.quoddã aĩal dicitura mus. telon:quod eſt longũ:q̃ſi longus mus. Et ſüt ouo gnã muſtelaꝝ. Onũ e ſilueſtre diſtans magnitudine. Ilteꝝ ĩ domibus . oberrãs. Męcĩgenio ſdola ĩ domibo vbi nutrit catulos ſuos trãffert.mutatq; ſedẽY ſerpẽtes etiã mureſ ꝑſeqͥ;t.Falſo aut opi nãt qͥ vicũt muſtelã oꝛe ↄciꝑeaure partũ effũdere. Iñ muſtelinꝰ.na.nu.pe ꝓd.i.ꝑti- nẽs ad muſtelã/ułð muſtela exiſtes. Et Hᷣ muſtelani.rij.fouea muſtelę.q muſteliũ Muſtricula.lę.iſtrumẽtũ ad mu/ (dicit᷑. res capiẽdos· dicta ſic qꝛ ſtringit mures. Muſtu.ſti.eſt vinũ nouũ ex ſᷣlo ſtati ſbla⸗ tũ: dꝛ a mus.qð ẽ fraeo ꝙ cedit᷑ ĩ ſe hꝛe trã. limũ mixtu. Iñ muſt᷑.ſta.ſtũ.i.nouũ DBel põt deriuari muſtũ ·a mulceo.ces.eo ꝙ mulſum ſit.i.ſuaue ad bibendũ. utatoꝛiũ.rij.veſtis ſcioſa ꝓ q̃ ſumenda alia mutat.⁊ oẽ a muto.tas. Bñ legit.4. Reg.Se de Maaman. Qui cũ tuliſſet de⸗ cem mutatoꝛia veſtimẽtoꝝ detulit litte⸗/ ras ad regem iſrael. Mutilꝰ la.lũ.i.minutꝰtrũcatꝰ.ſine coꝛnib⸗ uł alia ꝑte. Et a mutilꝰ victi ſũt mutili qᷓ/ dꝛãguli qͥ minꝰ hñt. Et mutili vicũt᷑ capi ta trabiũ: quia mutilata ſũt.⁊ coꝛ.pe. Vñ Duidiꝰ. Curpe pecus mutilüũ/turpis ſine gramine campus. Mut.ta.tũ.dꝛ a mugio.gis.eo ꝙ; mugiat ⁊nõ loquat᷑. Mox eni eius non eſt ſermo niſi mugitus. Docaleẽ quaſi mugiens emittit. Mutuus.tua.tuũ.i.mutuo dat uł accept dĩ a muto.tas. Iñ hoc mutuũ:qꝛ mutuo dat᷑ ⁊ accipit᷑. aũt dꝛ mutuũ ·q̃ſi men tuũ ·q; id qdð a me tibi dat᷑ex meo tuũ fit etymologia eſt. 2=ðJZ Nante A Abal ſtultꝰ iterptat uliſipiẽs. tnabũdꝰ*. va. vũ.i.facilis ad nandũ.vel ſimilis nanti. Mablum. li. hebꝛaice . grece pſalteriũ·latine oꝛganũ vi ſm Papß. Honit tñ differẽtia inter pſalteriũ nablũ:qꝛ pſalteriũ eſt ca/ noꝛa cithara decẽ choꝛdis coaptata q ꝑ/ cutitur cũ plectro. Mablũ vo duodecim ſonos habens vigitis tangit. Mabulũ.li.imerces nautica oꝛĩ a no.nas. eo ꝙ; natare videat᷑ cũ ꝑ mare tranſfert. actus.cta. ctũi.i.iuenies/adqᷣſit adeptꝰ. ↄſecutus. Oñ 2. Machabiꝗ? Cempus aut oppoꝛtunũ dementię ſuę nactus. Maides ſunt deę aquaru. wel nympharũ. vel nymphe pluuiaꝑ ⁊ fontiũ. tus. ODocalẽ eni ſpiritũ ꝑ nares abilis. lis. o. t. ? H le. pe. coꝛ.i. d nandũ habilis.? d? no. nas Nanea.neę.me.pꝛo.dẽ dea foꝛtunęvel oꝛ⸗ viana · de qua.2. Machab.õ. NMNaos gręce. latine vꝛ templum. Maophylax gręce.cuſtos templi vi. Napea · eſt dea floꝛum. Mapocaulis. lis. maſ.ge. genus olen. q; cuʒ ſit ſapoꝛis ſimilis napo/nõ in radiceſed in tirſum cõdeſceditvt caulis. NMapta.tę.f.p.vt in Paniele legit᷑ genus ẽ ſomitapud perſas:qͥ maxime nutriut᷑ in- ccdia. lij oſſa oliuaꝝ ꝗ ꝓijciut cĩ amur ca arefacta naptam eſſe dicũt.ſᷣm Hug.. Napta etiã ſᷣm Pap.oꝛ purgamẽtũ lini uł cuiuſſibet rei. Oliniꝰ auũt vicit: Naptã circa babyloniã modo liqͥdi bituminis p/ fluere.⁊ nutriẽdis ignibo amicã eẽ:vt etiã lõge admota ignẽ cõcipiat.DPñ.IJgnem napta fouet:manatq; bituminis inſtar. Oſſa ꝑ hanc olei reꝑta vocant᷑ amurca. NMapus.pi.dꝛ a rapa·.q̃ſi rapꝰ.⁊ dẽ ſic ad ſilitudinẽ rapę niſi ꝙ folijſẽ latioꝛ: radiq guſtu ſbᷣacrioꝛ.MNois aut affinitas ẽ inde ꝙ vtriuſq; ſemẽ in alteꝝ viciſſim mutat᷑: Naã rapa in alio ſolovt dẽ ꝑ biẽniũ mu/ tat ĩ napi. In alio vo ſolo napus trãaſit ĩ Mar.nar.qͥdã fluuius qͥ hʒ duos (rapã. meatus ad modum nariũ.vel qꝛ; ꝑ nares grei tauri exit. Iñ narinus.na.nuũ.pe, pd. Marciſſus gen herbęodoꝛiferę purpureę. fabuloſe dicta a puero eiuſdẽ noĩs:cuius mẽbꝛa dicunt in hunc floꝛem tranſiſſe. Mardus.i.ę.ge.herba eſt ſpicoſa.⁊ aro⸗/ matica· fragili radice.ᷣ nigra⸗ folijs dẽſa q̃ꝝ ſũmitates cõſurgũt in ſpicas. Iñ hoc nardu.di.di vnguetũ. Mel ↄfectio exea facta nardũpiſticũ dꝛ.i.ſidelepuꝑſine oĩ ipoſita ⁊ cõmixtura cõpoſitũnõ adulta/ tũ alijs herbis. DPiſtis eni gręce · latine oꝛ fides. Mardũſpicatũ oꝛqꝛ ſpecies nardi ĩ eo ſit.vel q; ſpiq ⁊ folijs nardi ẽ cõfectũ. Maricia cię.qdã regio. Iñ nariciꝰ cia.ciũ. Maricus.ci.i.bꝛuc cuius nares ſp ſtillant. Maris.ris.fę. ge.dẽ a narus.ra.rũ.Et oicũt᷑ nares · q̃ſi gnaresqꝛ ꝑ eas cognoſcimꝰ et ſcimus aliqd odoꝛare. Oel nares dicunt a mano. nas.q; per eas manat odoꝛ ⁊ ſpi/ ritus. Et ſunt in eis tria officia. vnũ oncẽ/ di ſpiritum· aliud capiendi odoꝛem· ter/ tiũ ducendi purgamẽtũ cerebꝛi.Et pꝛio⸗ ducit pꝛimã.Dnde Ouidiꝰ de arte.Fer,⸗ re nouę nares tauroꝝ terga recuſant. Marratio.onis.fę.ge.icit᷑ a narro.ras.Et eſt ᷣm Culliũ Marratio rerum geſtaru,ʒ aut quaſi geſtaꝑ expoſitio.łliqñ eni res Nſtt an⸗ narra g eſpe wr ingt hi. o Xrhus wok Wn Nro⸗ urm⸗ ſn ſats fien glig l bel s un nch ke ſong M ſel Pn lyt ln oco⸗ pum dib lo⸗ tii Lut n men r⸗ r lin A n 10 eo⸗ de lbi nite ſoel bise Aun ſue 1. r.d y ega ſan ennse lamur⸗ n Woti ni Eumun. 7diſn ene mutat: nümn⸗ rüſti npi. omns d porpon isans ni. mo/ nsdeſn Fe cdere No Adhir lirn unn, ai,. Fllant. icit ſndet dicnt ornſp⸗ hnii dnn orenl⸗ . lipo⸗/ r fer/ nt⸗ nsEt Eſung ftenlnes geſtas exponim.aliqñ nõ geſtas · tñ ſůt ad narratiõis officiũ q̃ſi geſtę. Nebet aũt narratio eẽ bꝛeuis-lucida⁊ viſilis.Hꝛeuis Sqñ nõ niſi neceſſaria cõpꝛehẽdit· habito reſpectu ad materię quãtitatẽ. Lucida eẽ debet.i.ĩtelligibilis? aꝑta ſᷣm capacitatẽ ingenij auditoꝑ nihil habens ambiguũ. nihil toꝛtũ ·nihil curuũ:nõ ſumẽs pᷣncipiũ a remotynec nimis lõge materiã ꝓſeques. de his aũt ꝗ ꝑtinẽt pncipalit nibil omit/ tens. Deriſilłis ẽ narratio ſi rebo ⁊ ꝑſonis debitas circũſtãtias aſſignemꝰ narrãtes · vt mos ⁊ opinio ⁊ mat᷑ia videbit᷑ poſtu/ Marratiũcula.lę.i.i.pua narratio.(lare Narus.ra.rũ.i.ſciẽs/peritus· ſcilʒ qͥ ex arte ſcit q̃lit aliqͥd fiat· vel ſit ad faciendũ vel fieri debeat · ſiue illud faciat · ſiue non. Et aliqñ.g.apponit᷑ ꝑ ꝓtheſim.⁊ dĩ gnarus. Naſilis.lis.ↄ.t.⁊ h le.ad naſũ ꝑtinẽsꝓd. pe. Et hoc nalile/lis quod naſum ꝓtegat. Maſo.ſonis.dictus eſt Ouidiꝰ qꝛ magnũ habuit naſũ. Oñ Cato. Naſonẽ petito ⁊c Maſſa.ſę.quoddã inſtrumẽtũ ex vimibus tanq; rete cõtextũ ad capiendos piſces. Maſtale. lis.n.t.cingulũ.vel fibula · qð re/ ſtringit palliũ circa collum. Maſturciũ.cij.quędaʒ herba· ꝗ acrimonia ſui naſũ toꝛquet.⁊ dicit᷑a naſus.⁊ toꝛq̃o. Meſus.ſi.maſ.ge.eſt id ꝑ qdð odoꝛ intratet exita eſt pars faciei.⁊ dꝛ a narus.ra.rũ.q̃i narus.qꝛ ſapiens eſt in diſcernendo res odoꝛe. Del dĩ a nãdo:q; ſemꝑ nat.i.fluit putredinẽ Ołnaſus vꝛ elatio.Et a naſus dĩ h̊ naſellus.li.⁊ naſiculus li.⁊ naſitellus li.oĩa dimi.Et naſoſus.ſa.ſũ.⁊ naſutus.ta tũ.in eodẽ ſenſu.i.magnũ habens naſũ. Matale.lis.n.t ? ̊ natalis.lis.in eodẽ ſenſu i.natiuitas. DHñ Duidiꝰ de arte. Parcite natales timidi numerare deoꝝ. Cęſaribo virtꝰ ↄtigit ante diẽ. In kalẽdario tñ vt diẽ Mug. ifferũt natale.lis.⁊ natiuitas q; ibi natiuitas appellat᷑ a matre in terra: vt Natiuitaſ chꝛiſti:ſanctę Marię/ſancti Joannis baptiſtę. Et nõ ꝙ beata virgo ⁊ ſanct᷑ Joãnes baptiſta· in vtero in no/ uo teſtamẽto ſanctificati ſũt: Inde eſt q; eoꝝ natiuitatẽ ex vtero pᷣ alijs ſanctis ec/ deſia celebꝛat.Sed natale ull natalis oꝛ obit᷑ vel dies obit ſanctoꝝ:qꝛ eoꝝ obit in terrafuit natiuitas in cao. Cüuc enĩ de nõ eſſe ad eſſe·de moꝛte ad vitã ·de tene/ bꝛis ad lucẽde exilio ad regnũ tranſierũt. Matalicius.cia.ciũ.i.natalis · vel ad natalẽ ſiue natiuitatẽ ꝑtinẽs:vꝛ a natalisa hoc nataliciũ.cij.i.natiuitas. Natatoꝛiũ.rij.i.loc in aq̃ vbi frequẽt᷑na/ tat.⁊ ĩa nato.tas. DVr etiã h̊ natatoꝛia. rię. Oñ ĩ hiſtoꝛia ſuꝑ illud. Jo. ? Dade laua ĩ natatoꝛia ſiloe ⁊c.dĩ.Siloe fons ẽ ad radicẽ montſſion.qͥ nõ iugibo aquisRᷣ incert hoꝛis ebullitcuiꝰ aquę vt exciperẽt q̃ſi ſtagnũ nõ lõge a fonte cõſtructũ erat quã collectionẽ modo natatoꝛiã.modo piſcinã ſcriptura vocat. Del hm qͥſdã dꝛ natatoꝛia a nato.tas.ꝑ ãtifraſiʒ·qꝛ ibi nul lus natabat.ſic ⁊ piſcina·q; piſcibo caret. Nates.tis.fę.ge.dꝛ illa ꝑs inferioꝛ mollis circa poſterioꝛa/ſcilʒ clunis dꝛ a nitendo qꝛ in natibo nitimur vũ ſedemꝰ.Oñ ⁊ cõ/ globata eſt in eis caro· ne pᷣmẽtis coꝛpor mole vel faſce oſſa dolerẽt. Raro tñ inue/ nit᷑ in ſingulari.Et ꝓdu.bmã.ſᷣ nato.tas. eã coꝛripit Oñ qͥdã. Quãuis arte nates tñ apparent tibi nates. NMathan. interpᷣtat · dedit · ſiue vantis. Nathanael · interpᷣtat᷑ donuʒ dei · qꝛ dolus i. ſimulatio dono dei in eo nõ fuit. Mathinei hebꝛaice · Hypodiaconi grece · ſb⸗ iaconi latine dicũt᷑.Et dicũt᷑ nathinei.i. in humilitate deo ſeruientes. Matica.cę.i.nates. Iñ naticoſus.ſa.ſũ.ma/ gnas habens nates. Maticula.lę.dimi.i.parua nates. Matio.onis.fę.ge.i.ꝓpꝛietas naſcendi:ſcil,ʒ actus vel paſſio naſcendi. ꝛopꝛie natio dꝛ gẽs ſᷣm ꝓpꝛiã cognationẽ ⁊ collectio/ nẽ ab alia diſtincta.vt gręciiitalici·franci Et natio ꝓuincia eoꝝ eſt. Et natio qñqʒ; regio · vel terra paꝝ uł nihil habitata dẽ. Matiũcula.lę.oimi.i.parua natio. Natiuus.ua.uũ.i.naturalis vel genitiuus. Matrix.tricis.fę.ge.mulier ꝗͥ natat. Iteʒ h natrix oꝛ qͥdã ſerpẽs qͥ veneno ſuo inficit aquas in qbus fuerit. Onde Aucanꝰ. Eſt natrix violatoꝛ aquę iaculiq; volucres. Del pᷣm quoſdã ẽ ge.ſęe̊ Aucanꝰ mal.ge. ſcilʒ violatoꝛ retulit ad ſerpentẽ· egitur in quibuſdã libꝛis rinatrix. Matura.rę.fę.ge.dẽ a naſcoꝛ.⁊ idẽ ẽ qð na/ tiuitas. Et natura dẽ de. q; oĩa creanit naſci fec. Et nata vꝛ ꝗlibʒ creata. Et nata d cõplexio. Et nata vꝛ gdaʒ vis natalit rebo ĩſita· de ſiłlibo ſilia ꝓcreãs.Nata etiã dẽ ꝗqdã ſigtio vocabuli:cã eſt q̃re voca⸗/ bulũ naſcat᷑.i.ĩponat᷑.Natura etiã dꝛ ĩpo/ ſitio vel ĩuentio vocabuli · qꝛ vocabuluʒ naſci nihil aliud ẽ·qᷓ; virtus naturalis ex pꝓpo beneplacito ipſũ iueniri vel imponi. Naturalis.is:ixG̊ le.i.ad naturã ꝑtinẽs· ul de natura ꝓcedens. DHñ naturales dicũt᷑ filij cõeubinaꝝ:quos ſola natura genuit nõ honeſtas cõiugij.⁊ ꝓducit.ra. Matꝰ.tus.tui.i.natiuitas.⁊ dꝛ a naſcoꝛ.cer. Et natus.ta.tũ · Et h̊ natus.ti.i.filiuſ.Et h nata.i.filia.Et ſępe ſolent iueniri ꝑ.g.ꝑ / theſim.i.poſitionẽ.vt gnata:gnatę:gnatꝰ. vel ſine. g. Eſt eni de naturali integritate iſtaꝑ dictionũ:qꝛ dꝛ gnatus·qᷓi generat᷑. ⁊ gnata:quaſi generata. J Naualis.is...t.⁊ Hᷓ le.i.ad nauẽ ꝑtinens. Bñ ⁊ᷣlniſtoteles. MNeceſſe ẽ nauale belluʒ foꝛe vel nõ foꝛe.Itẽ h̊ nauale.lis.locꝰ vbi naues ſtantſcilʒ poꝛtus.vel locus vbi fa/ bꝛicant᷑. Hoca textrinũ vocata ꝓdu.va. Nauarchus.chi.i.pꝛinceps nauis. Mauargus.gi.i.magiſter nauis.⁊ dꝛ a na- uis ⁊ argus ᷣm PHapiam. Mauciindecli.neu.ge.i.putamẽ nucis vel exterioꝛ coꝛtex nucis · vel id qð eſt intra nucleü nucis q̃ſi in medio qð eſt nigruʒ qñ nux deſiccat᷑· vel illud in quo voluitur nucleꝰ. qð quidẽ nihil valet. Et iõ nauci onitur pꝛo nihilll. Mauclerus.ri. vel nauclerius.rij.qui nauẽ in ſoꝛte⁊ ptãte habet dẽa nauis⁊ cerus Et ꝓducit dle.Oñ Act.27.· Cẽturio autẽ magis credebat gubematoꝛi nauclero. Nauſragiñ.gij.n.S.i.nauis fractio/quod nauſragum gi. dicitur. Maufragus.ga.gi.i.nauẽ frangẽs · vel qui patit᷑ naufragiuũ peridlitatus. Mauicula.lę.oimi.i.parua nauis. Itẽ na/ uicilla. lę. aliud vimi.idem. Mauiculari. rij.i.nauis cuſtosul nauifex. Nauigabilis. 9.t.⁊ B le.qð aptũ natũ ẽad nauigandũ.i.vt nauiget/ſicut homo.vel vt nauigeturſicut mre. Nauigiñ. gij.i.actio nauis/ſcilʒ nauigatio vel nauis:vel multitudo nauiũ. Nauis.nauis.fę.ge.Gręci vicũt nays:ĩde nos dicimꝰ nauis interpoſita.v.cõſonãte. vel vꝛ a no nas·vel nauis vꝛqꝛ gnaruʒ.i. peritũ rectoꝛẽ quęrat.Et fit actuſ pluralis in es.vel in. is.vt has naues vel nauis.Et actũs ſingularis in em. vel in.im. vt hanc nauc vel nauim ablatiuus in.e.vel in.j. Naulũ.li.n.s.dꝛ pᷣciũ ꝓ trãſmeatione datũ ſiue qð dat᷑ p his quę ꝑoꝛtant᷑ in naui et dicit᷑ naulũ:quaſi nauis lucrum. Naum. interptat᷑ germen. ſiue conſolatoꝛ oꝛbis. Increpat eni ciuitatẽ ſanguinuʒ.2 poſt euerſionẽ illius cõſolatur ſion dicẽs Nautea. teę.aqᷓ fetidain q coꝛia macerant Nauticus. ca. ci. dẽ a nautaſicut nauiticus Ecce ſuꝑ montẽ pedes euangelicantis et annunciantis pacem.⁊ acuitur in fine. Naumachia.chię.i.naualis pugna.⁊ dicit a nauis⁊ machia/quod eſt pugna. Naupicus.(i.nauis pater.i.oñs vel ſacto: 7 dia nauis ? patera coꝛ.Pbbi. Mauplus pater fuit Palamedisa qͥ nau/ plia dictus eſt qͥ da ludus ab eo iuentus el in honoꝛẽ illius pmo celebꝛatus circa eius ſepulturã. Et fit de quattuoꝛ pomis duobus in aerẽ miſſis. Pñ Duidius de arte. Piſce etiã duplici genitalia nauplia palma Bertere ⁊c. Nauſea.ſeę.i.vomit in naui ex turbatiõe cerebri ꝓpt᷑ aquã vel fetoꝛem. DPel potius nauſea eſt voluntas vomẽdi ſine effectu ꝓpꝛie in naui. Inde nauſeola.lę.vimi. Nauſtrologus.gi.nauis diſpenſatoꝛ:uł al locutoꝛ:· vel exhoꝛtatoꝛ.⁊ coꝛ.pe. auta. tę.maſ.ge.quicũq; ducit nauẽ vel nauigando laboꝛatvel maioꝛ in naue.Iñ h̊ nauita.tę p eodẽ. Moc frequentiꝰ vte/ bant᷑ antiqui q; nos. ca.cu.a nauita.i.naualis.⁊ coꝛ.ti. Nauus.ug.uũ.i.doctus:ſapiẽs·ſtudioſus iuigilãs·ſtrenuꝰ.agilis.impiger. Iñ naue vel nauit᷑ adu. Et h̊ nauia.uię.i.ſapientia. ſtrenuitas: iuigilantia. Et aliqñ apponit g.p.ꝓtheſim vicitur gnauus.ua.uũ. NMaxareth:qͥdã vicus eſt vel ciuitas ĩ qua vñns noſter ꝗeſus chꝛiſtus conceptus eſt 7 nutritus.Et interpᷣtat᷑ flos ſiue germen ſiue mũdus.Iñ nagarenus.na.nu.Et na/ careus. rga. reu. Et hinc qͥdã hęretici dicti ſunt naxaręi:.qꝛ cũ chꝛiſtũ qͥ a loco dictus eſt nagarenus· filiuʒ dei confiteanturoĩa tamẽe veteris legis cuſtodiunt mandata. NacLareus etiã dĩ ſanctus vel mundus a merito. Maxaręus olim vicebat᷑ q ſacti/ moni nutriebat.⁊ nihil cõtamiatũ acci/ piebat abſtinẽs ſe a vino oiĩ ſicera ꝗqͥ mẽ tẽ ab integra ſanitate puᷣtit. Etiã naxarę interpᷣtat᷑ ſanctus dei ᷑ᷣm Mug. Itẽ nota iꝙ dicebant᷑ nacaręi quidaʒ ꝗᷣ ex voto ſe obligabãt ſanciimonię vſq; ad determi/ natũ tẽpus.vel iugiter· vt GBamuel. 1 cõ⸗ ſecrabant ſe vnoꝗ quaſi ſeparabant ſea coĩ vita hoĩium.ſicut quis modo ꝑ vnum annũ uł ouos buit in hoſpitali hieruſalẽ. ante E Mea gręci vicunt nouem. eapo eſtno⸗ gone o t⸗ lvl⸗ aucl nwrt Obis Cul huncer ſitGi zcaad tegere iodſo limo geſur ſunus Nebit vnnu Nueſe⸗ gtlin ſicſt⸗ Glvt rdin logne Pat Fine Vtlls ſius⸗ ctop wle hni ſtit neceſ Neceſ benta eſi⸗ fnit⸗ m ſolng angl sef cloni inig eleſſn eiſin ſopott enlg 1nec ron nge os. q ẽmoꝛ- 5. Aafnete Rabg tꝑ moꝛtuũa ſ Eimoriot reſuſci/ ue rsrnergf Reramanfiar rodta etondere, incan d intr cadaueris b ſe Da mmcan re. ad intr. ni cadaue icunt . kagajſ oabon ſul tati oiticosbn ſteeiromdeen . 18 aui za neos. q 5 a /½ d qu t: Maʒz a ꝛotiẽs ne inis eſt nouẽ⸗ Kneh one denan dn Biin nſarnin vrcolo Pn Gche Nunine nouecuna 8.q̃ſi li ODemones uemilce oma . uita 1 H̊ neapo . 29 Et. AIñ necr ant 1 us. na. nů.6 8 ciuitati fit lius puocẽt in latine. .— no litan us üÜlin — batur facil atius. tia de ꝛtuus . *vinn u * ep tos net lancta que ĩidue etooprererien⸗ el onleis li an⸗ Sti⸗/ leinte i. plan ii ecros gre eu. ge. i. ñi Aucar. Iñ — Mebel da oe.f. p es ulcen M . iS. n ti. N llas. . oag Nebꝛi ſacriſicij. 5 ellis lyn ĩvalles Me - tu.⁊ coꝛ. at nect . e. 20 * En e⸗E pe lant eni 8 meta . iſtent . 1. würntn⸗ tempo⸗ bꝛidis.fę.g Eralant. nube Pig ulci diſte. ſt oim Ae 8. S detes t79 n. 28‧76 mnsn =èð i aictenn ten⸗ ureuatennn ner mods. veſ 5tat mn Mebu ge nehlang ubes nls aaln i ban ſit in n Rras le tar udus de umgenehu znebula ſus.ſa. ſũ. Me licʒ nex ſiẽ Meſ. turi· noĩa iüt. Su Ale ldinebt buloſus re- enex. öſe latoꝛ. ſagio futun oꝛiu nmupli fiüt. terrã. e . Iñ ne tẽ in gre⸗ de nen 8 cõſolat ĩpꝛeſagi adiut Fra. 8. J / emia odã en ut eni ad ad pa- 3 eꝛ tegu ebula pl bule de liſ⸗ qiutoꝛ. ti ſũt. Fu redeunti mu/ dmnde tece fus. qſinel bes nebul ſubtil aaln 5ſoꝛtiti ſüt. lo pplo re. erũt Meppn iob . Aeris en⸗ nebn iſta lationẽõ ni rexdil auerut. ſntan iſmo dĩ. cpanis 2 cõſo tẽplũ oj 1 ſtaur vt fari. l⸗ eſurg , dꝛaneb tria. M u opu⸗ Juis nõ 7 D2 9 zin W egeen r RReee mo Khmat 1 42 ato .ineuite fandus. . i. n ta ec ebulo tnebuls. bile. i. tis. qꝛ Nelan a. rin.1 re vi gqus · nee 2. 8 eſt v ideclina Za necto.c 94 farius.ri ibi genere v efan ius. i anu e. gecl 1 nect tẽ ne/ Mefa guo ci us.l. n farius.i. nmi Lereſſe reſtersolg pot. Itene. far. qu Inefarin lnefa . eceſſe ſſe nõ p iſſolui p u. O ne. 2f e ris De ennae D „ liter e — ec Dl re deu. tabat. foꝛ fa 4 q8a irmü. nec vi ſt oꝛa o/ ſuſteẽt. a ne: non fas.i. pre 4 u eſt? fir ceſſe e ſſe. etym 1 dus 8. lle⸗ſi non II⸗ . eſt? Ne elſe. i. icen efas, le·qᷓ illi⸗ nexut tile. vt nõ ceſſans . 8 epi usa nefe linabi e· qꝛ .7 10 cellan uidiu leſtus indedi p ſceler eſſe.i. vt eſſe. q̃ſin — D eſſe e. ſce 2 34 E.in nict ꝓp ſtus. mucenunt e i nec Pmã. re nec . fas · neu. ge. ſiq; ponit lſcelel j Muunacus . a eſt. ij tibime! itabil II⸗ itü. M fe⸗ rius. ri 5l cebat ic* 01 nt alij a. riu. i. inen c“. dome⸗/ illic Iñ ne a ĩiqbo nõ li domeſtic . Pt culpe ius. ria. ri . .ami dũ tũ eſt. . erãt ĩqᷣ ,oꝛc cũt ius. 3.1. gmnn ſſan cit ies era ſ. ge.i. xo ð vicũ 8Rrdoofus ñ neceſſari ceſſariu 0οCe a faſti d 1.m G hꝛen. q 65 f / Pen lis. Et hicneceſſ uon us ãbo De dus. d a nephꝛe nõ N vti otidia , ;nec ã hocne Nep teſticulis. . frẽdeo. d ialis · ꝗͥ Alpeng ſticus· quo eceſſari nit etiã ſub/ ares tel Ploĩa le dʒ mar ome/ litnn ponit ꝑn us. Inuenit ſiti . renes Dt lio noie eſtri? dome hien Et cõpo ſſarius. lvtili · po 210 rea rene Hica ſilu Edis ecellan li⸗· xe eſſe · p JJ tibo. apꝛo ephꝛ auu valde ne euitabili. vel v Tnec t detib tus ex ap been 8 eo . — agrio . De I8 Dinꝗ 1.-5 7 uc lactẽ squs r in neceſſea ‚ turis O nc D huc — t * ðð ato Erb⸗ = uene ſſarie Eneceſſit⸗ cogit 1s. woꝛculu i. nihil. neppeen 38 MeN nece tas. tatf.t. d fieri c ctus- dis. o deat. ratione ,cõcutien ltas.t aliqᷣ , · affect ihil fren eadẽ ra Edes.i.cõc 2 62 niinrnn Neceſſit eceſſitas a. oilecti inqtat mihi! t. Et eade frẽdẽs. ephꝛẽ NN it. qꝛ neceſſ̃ ncitia · di lũ ꝓpinqᷣ Yn muat. Et Etibo fre Etan i enad ferũt.q 1. amicin vincu Min lepe 2 com qi nõ dẽt Etibo. Edinꝰ. na. nuũ. locdi neceln inqta d hec ꝓp . riꝗ rin. Dꝛ in lcõminu or nep hꝛendin * d . ltas. ꝓp 1.* Se 1 ari FI * e d. ve Edis dĩ 4 nep er⸗ mnere affini⸗ l filius. itudin lz ab/ aliqᷣ hꝛẽ cia. cin. vt inde hocn 4 0oꝛz * neceſſi tas. ſcilʒ vlneph lus. cia. . Et in — d muntt vt vx t Et binc ſt neceſſi ltri⸗/ dus wl dicius. ci⸗ lü. E butuquo fundit Et h neceſiu⸗ ſſe. ve M hꝛẽdiciu fercu butũ.q̃ . mucls cõfundi triplex elt ſt deũ e e ceſſi Et nep hꝛẽdinũ .,Anuale tri lalio ta q ſſariũ e Alia ne o nepl Dicij. i. an luitatez we ui 164,¹ ſicu 8 angulo⸗ eſſitas . endici ſis circa etia qð pa utüace⸗ ſoluta · bere tres an⸗ dꝛ neceſſi ſitiõe phen 1s oñis re. Ete it Düta angm angu efficiete itas ex o dzʒ ru iſolẽ bus app inuean tas eſt Terti⸗ neo ſi qꝛ vno modo in tẽboꝛe nliſns doctoꝛi Aͦro ionis. ouplex.c ot oſernaniin ſcipuli lin Gie Ethereſt. Kcnbetoſen dan avort finis. ſine q́ lichi. llion e eẽ⸗ ſici Uam Kceniii⸗ ctu nar ad bene eẽ wwaren no po mnn initas, dian lis.quędã cinitas:⸗ lis. 8. Meapol lenti lare vo i neceſſanius ambu 8 d2 equu 3 ‧ We t carneü ·ſcilz poꝛcellu Earſire viuat. o ſane dicina ad hoc ꝙ hom dicine 7 me — llz doloꝛ ãmoꝛby. ſallz do s. fg. ge. quidã moꝛb Mephbꝛeſis. e. NWep 1 tię.i.diuinatio mo matia. tię. Mecrom icũt renes. icut re zane renuii Iñ nephꝛetic. (a.ch.e.coꝛ. q̃ talẽ doloꝛẽ patit᷑. Et coꝛ. pe. HPñ Macer de viribus perbaꝝ. Idẽ nephꝛetid elixu ſumere iuſſit MNegatio.onis. eſt enunciatio alicuius ab aliquo. vt HMomo non eſtlapis. Megatiũcula. le. vimi.i.parua negatio. Megligẽtia. tig. e qʒ ſieri debet vel põt Megocita. tę. coĩs ge.pe. pꝛo.i. (omiſſio. negociatoꝛ inſtitoꝛ opifex mercenarius. Megociũ.cij.n. s.i mercat· vel act alicuius rei:cui cõtrariũ eſt ociũ: dꝛ a nego.8. et ocin· qᷓ negãs ociũ. Del negociũ· q̃ſinec ociñ. ſine ocio. Modo etiã negocuũ ſigt actionẽ modũ cauſe· q ẽ iurgiu lit; Eſt ergo negociũ in cauſis. Megociatio ĩ co/ mercijs: vbi aliquid datur vt maioꝛa 48 lucret. Iñ negocioluʒ.li.dimi.Et nego/ cioſus.ſa.ſũ.i.vtilis:ul plenus negocio.⁊ rebus agendis intentus. Nemanceps.cipis.i.emãceps.⁊ vĩa ne.⁊ manceps.qſi qͥ iã nõ ẽ maceps. Itẽa mã⸗ ceps nemãceps dꝛ mãcipi nemancipi noĩa indecli.⁊ oĩs ge. Hel pᷣm Puſcianũ poti ſũt datiui dictoꝝ noĩuʒ figuratiue cõiuncti cũ qlibet gnẽ. cũ q̃libet nũero.⁊ cũ qᷣlibet caſu intraſitiue. Pel macipiẽ cõ poſitũ a manu: capio. qd vlteriꝰ vↄponit c ne. ⁊ dĩ nemãcipi. Et ſũt noĩa indecdli/ —— nabilia oĩs ge. Res mãcipi dĩ ꝗ cñ alie nat᷑ i. ꝗᷓ cũ ptate vendẽtis tranſit in ptãtẽ emẽtis ꝙmanu capi põt. vt Equus. Sʒ res nemancipi vĩ quę cum ̊miſſo modo alienat· manu capi nõ põt. vt AEger. Memo · ſiue ſit ex nõ? hõ cõpolitũ · ut abul⸗ . — dã videt·ſiue nõ· coĩs ge.eſt ⁊.o.mutata I j. addita. nis. fit gtus neminis.⁊ dẽ non ſolũ de hoĩbus ſed etiã de dNi3zzs. Memus.or.neu.ge.i.ſilua: dꝛ a numen· qᷓi munꝰ.a muminibꝰ ibi ſacrificatj⁊ cult. Iñ nemoꝛoſus. ſa. ſũ. Et hinc nemoꝛoſe adu Et hec nemoꝛoſitas.tatis.Et coꝛ.ne. Oñ. Honat ligna nemꝰꝗ coꝛde numine nemꝰ. Menia. nię.eſt funebi cantus · ſe cilʒ catilena quęfit ſup moꝛtuũ.Et onit᷑ qñq; ꝓ can⸗ tilena pueroꝝ·q; pueroꝝ eſt flere facile mouent᷑ ad flet. Itẽ nenię dicut᷑ viles? vane fabule. Oñ Hieronymus in ꝓlogo petateuci. Et hiberas nenias libr autẽtid FBtferũt. Miberas nenias aſpellat fabulas ab hiberis.i. hiſpanis iuẽtas ul ap ud eos vulgatas. Itẽ vt qͥdã vicũt:nenia dĩ can tilena ꝗᷓ fit ſupꝑ moꝛtuo· vel ſuꝑ cunis pue/ roꝝ. vt doꝛmiãt. Item nenię fabuleę viles. Itẽ nenię.inuge. Bnde. Menia nutricis Neophicus.ci. grece. i Nephi.i purificanov0. “ Nepos. porj mal. ge. .liliꝰ filij vel filie. dẽ dictus quaſi cantus inanis. Quẽ canit in/ fanti ſonũ ſicreꝑat uli. ꝗtẽ in greciſino v Menia ſũt nugę funebꝛia carmia nenę.o nene · qꝛ neni? nõ potuit in vᷣſu poni. Et ẽ nenia nomẽ onomatop iu. vel ficticium q̃ſi fictũ a ſono.vt ne· ne· ne.? maxiĩe q;tũ ad cãtilenã quę fit ſup cunis pueroꝑ. NHeomenia. nię. quoddã feſtũ iudęoꝛũ:qᷣ faciũt in nouilunioa dĩ aneos:qð ẽnouũ mene qð ẽ lunaqinoua luna/uł nouilu⸗/ niũ Mñ neomenia ſonat inouatio lunę. q; iudei ĩ legitimis ſuis lunationes ꝓ mè/ ſibo habebant ex lege:ideo viẽ nouę lung vocabant kalendas legales. erat dies ſolennis apud eos. Et nõ ꝙ ſeptem ſolẽ⸗ nitates legales erãt· ſabbatũ · neomenia · phaſe · pẽtecoſtes · feſtũ dangorfeſtũ ꝓpi⸗ tiationis·ſcenoplxægia. AMlias feſtiuitates adiecerũt his hebꝛęi ꝓpt᷑ varios euentus ſicut encenia ⁊ phurim.i.feſtum Heſter· htnõ dicunt᷑ legales. i. lege inſtitute. rudis fidelis/ vel nuꝑ renatus: dicitura neos.qð eſt nonũ. phicos ·qð eſt fides. Vela neos ⁊ phico ·qð ẽ quęro q̃ſi noiꝰ Aſitoꝛ. Qui enĩ ad fidẽ nuꝑ cõ uerſus eſt de fide queęrere ſolet. MHeos grece · nouũ dicit latine. — Neotencus.ca cũ.pe·coꝛ.ĩ a neo 8. Et ſunt neoterici hoies huius tẽpoꝛis nouicij· re/ centes vel cõmunes. Mepa.pę.fę.ge.qͥdã ſerpens 4 natos ſuos cõſumit · excepto eo q in doꝛſo er iſea ederit wel inbeſerit . poſtea ipſe qͥ ſeruatus ẽ cõſu mit patrẽ. Et vꝛ nepa·qſi necas partus.. necãs filios ułnepa qſi necãs part i fili qꝛ necat patrẽ. Et hinc tractu eſt ꝙ hoies qui bona parentũ ꝑ luxuriã cõſumüt ne⸗ potes dicũturi luxurioſi. pdigi. a naſcoꝛ. ſceris· qᷓſi nat poſt· ſcilʒ poſt filiũ vel filiã. Iñ nepotuł.li. dimi. Etiã nepos capit᷑ ꝓ filio fratris.cij. de arbi.c. füdamẽ/ ta. de elec.li. vj. Et nepos.potpuũ ẍgultũ q; de pomo qſi de filio naſcit. Iteʒ nexos cõponit᷑ h̊ ꝓpnepos · ſilius nepotis · qſi pe nepotẽ · Mic abnepos· filius ꝓnepotis. q; abiũgit ab nepote. Hic atnepos · fili ab/ nepotis. Trinepos·filius atnepotis · qi te⸗ tranepos.i.q̃rtus poſt nepotẽ. Itẽ nepos d luxurioſusconſũptoꝛ:victus a nepta quodã genere ſcoꝛpionũ qð natos ſuos . ↄſumi nouellus nouicius tut. 5. dictuũ eſt· in nepaa tũc eſt ge. 6s. pt par⸗ p pticl nept Nyt Mn. garek Pnis ſoraa Cnk tenn⸗ Ani Nd cin lru eſen Oey Conm ſph⸗ eunot punne⸗ ſenns⸗ Aeoe ſeant fand Penn Sd luofi Plü Aenn d⸗ tt Go yñe Etne ſobun ſmnoe u⸗ pe⸗ ipein Mre ſtinne MWn mceg ſetden meq donnſi Arg ſenan pl⸗ ntn, ibi gi r. wli inoni onuln, olune pmi⸗ dmlune udies donſd None ſſtum un De wuidus Natur ſſces⸗ dinor? erusc nwpſios iesent bic̃il ti jöma le ooſfi cnünepe Küdan dg⸗ guznis coĩis. Inde nepotatio. onis.i.luxuria. Neptalim.latitudo. vel dilatatio.vel cõ⸗/ paratio·interpꝛetatur. Nept.tis.fę.ge. filia filij ni filię. Iñ ne⸗ pticula.lę.dimi.Et cõponit pneptis ab/ neptis atneptis trineptis. Neptun.tuni.de mar- ułipſũ mare.⁊ dĩ a nein.i.marea ptai.i.volareq̃ſi volans mare.Del dẽ a nubes tono.nas.:q̃i nube tonãs. Mare eni vapoꝛalit᷑ erectũ·nubes facita contrario ventoꝛuʒ pulſu tonitrua creat. Del dꝛ a nubo.bis.qꝛ nubit⁊ tegit terram. Iñ neptunius.nie. niu. ꝓdu.pe. NMequã ois ge. ? indecli..malus. Sʒ mal⸗ vt dicunt naturalit᷑. Nequã vo qͥ neqͥt ſe cõtinẽ a ſceleribo. Itẽ nequã dẽ luxurioſꝰ c incõtinẽs c. Iñ nequicia.cię.i.malicia ⁊ luxuria.Oñ qͥdã. Neqᷣcia ẽꝗ te non ſinit eẽ ſenẽ. Iñ neqᷣciola.lę.dimi. (nõ aliqs. Neqᷣs:neq̃ neqdð nł neqd- dr a ne. ⁊ qͥs.qſi Mereus.nerei.maſ.ge.vi de mar. Er poit ꝓ ipſo mari. Et iterptatmotꝰ. qꝛ mare ſp ein motu. Iñ h̊ nereis nereidis.nympha marina · qſi nerei ſilia. Et ͥ nerina.nę. Et nerinis. nis. dicit᷑ filia nerei. Nero onis ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdãtyranni ꝑ/ ſecuton eccleſię. Itẽ nerones romani im/ peratoꝛes poſt nguſtũ victi ſunt. Meruiceus.cea.ceu.i.de neruo exiſtẽs Bn Judiq.iõ: Si ſeptẽ neruiceis funibꝰ liga tus fuero. Oł hm aliã laʒ neruid. Et tuc ẽ abltũs plar de neruic.ca.ci.qð idẽẽ qð Neruus.ui.ẽ vinculũ mẽbꝛoꝝ (neruice. dict a greco. Gꝛeci eni neruos neura vo/ cãt. Alnj latine vocari neruos putanteo artuũ cõiunctiones ſibi iuicẽ inhereant: vñ dicũt᷑ ab ĩbęrẽdo. Iñ neruuł li.dimi. Et neruoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ neruis:ułſoꝛtis robuſtꝰfirm. Et qñq; ſic dĩ ſupbo. Inde neruoſitas.tatj. Et neruat.ta. tũ. Et nerun loſus. ſa.ſũ. idẽ qd neruoſus. Item neruꝰ wit᷑ p cipo qͥda pedu toꝛmẽto. Hñ Job iʒ? Voſuiſti in neruo pedem meũ. Neſtoꝛiani qͥdaʒ hęretici a Neſtoꝛio con/ ſtãtinopolitano epo nũcupati ·qͥ beatam Mariayginẽ nõ deiß hois tmmodo ge/ tricẽ aſſeruitut aliã ꝑſonã carniſaliã face ret deitatis · nec vnũ chꝛiſtũ in verbo dei carne credidit/̊ ſepatim atq; ſeiuctim al/ terum filiũ dei:alteꝝ filiũ hois ſ̃dicauit. Netus.ta.tũ.i.ſilat.⁊ dꝛ a neo nes.Et hĩc netus.tus.tui.i.filamen. Dñ Martialig capel. Ex candentis byſſi netibꝰ ludebat᷑ Neuma mainen.gea h̊ neuma męi/vociũ emiſſio·modulatio. Iñ neumatic. ca. cii modulatoꝛ oulcis ſuauis cõſonans.Et coꝛ pe.in ttia decli. Gñ ĩ turoꝛa. Chꝛiſtus mons viteci ſancti neumatis igne Neuter.tra.tru.gtõ neutrius.i.nec iſte- nec ille.nullus. Et nõ ꝙ ãtiq oicebũt neut tra tru. gtõ neutri.trę.tri.vtõ neutro. trę. tro. Vñ adhbuc vicimus:Cuius gener. neutri Eſt en neutri genitiui caſus. Meutrobi.i.in neutra parte.ſcilz in neutro loco.qð etiã vẽ neutrobiq; ñ Glaut. Neutrobiq; habeo ſtabile ſtabulũ. Meuus.neui.mal.ge.i.macula ꝗ nalſcit in coꝛpoꝛe hoĩs. Et wonit᷑ qñq; p culpa. ulof fenſa. Iñ neuulus.li.imi.i.ꝑuꝰ neuꝰ. Et neuoſus. ſa.ſũ.i.plenus neuis. Iñ neuoſe aduer. Et hͥ neuoſitas.taſ. nñ BGernardꝰ in Cant. mone. 7i? dic: Si in ↄſcia neuꝰ fuerit.nec qð ex ea ꝓdierit carebit neuo. Nex necis.i.moꝛa.nł ſupplicũ.⁊ dẽ a neco. cas. ̊ntũs nõ ẽ in vſnquẽ tñ AXmbꝛoſius ſuꝑ Egeſippũ poſuit dices. Et erit nex moꝛ Mexibilis. is.ↄ.ta hᷣ le. (tuoꝝ plurima. qð ⁊ 7 Hᷓ nexilis. Hᷣ le iuenit. Et Enexi⸗ bilis vel nexilis. qð põt necti· vel quod multis nexibus eſt nexũ. vt rete. Mexus.a.ij.i.ligat.cõiicłaĩ a necto.tis Et nexus. xus. cniuſlibet rei ligatura. Iñ nexuoſus.ſa.ſũ.i.nexibus plenus. Mibatus.ta.tũ.i.ſplẽdidus.? oꝛ a niue.E Hᷓ nibata.tę.aqua ex nubibꝰ. uł ex niuibo. Nice uł nicos gręce latine d victoꝛia vel NMicea.ceę.qdã ciuitas.⁊ vtĩ a (victus. nice.quaſi victoꝛialis.quam clexander condidit in India poſt victoꝛiam. Acepolis. olis. pe. coꝛ. ꝗdaʒ ciuitas Hãc aluguſtus fecit.⁊ a victoꝛia ſic appellauit boſtq; deuicit ð ntonii. · Niceteriũ.rij. ꝛ a nice vel nicos.Et dicũt᷑ niceteria philateria ꝗqᷓ geſtabãt athletefa cta de ſüũmitatibꝰ armoꝛũ ꝗᷓ a victis acce/ — . — . —— 0⏑ — perãt.⁊ ea collo ſuo ſuſpẽſa gerebãt.qtiẽs victoꝛes extiterãt:quaſi ſigna victoꝛię. Michanoꝛ.non. ꝓbũ nomẽ de qͥ dꝛ in Ru⸗ roꝛa. Enſe metut dextrã linguaq; Nicha⸗ Micodemus.mi.pe.pꝛo. (noꝛis hoſtes. innomen cuiuſdã viri eſt. i colaite dicti ſũt qͥda heęretici a qdã Mi⸗ colao viacono ecclięhieroſolymarũ.qͥ cũ Btephano? ceęteris ↄſtitutẽ a Hetro.qᷣ ꝓpt᷑ pulcritudinẽ reliquẽs vxoꝛẽ dixit· vt qcũq; vellet vtẽt ea · poſtea vŸſa ẽ ĩſtupꝝ 32 talis cõſuetudo ut ĩuicẽ ↄiugia cdĩcarent᷑ Nicolaꝰ. ai. ꝓpuũ nomẽ⁊ iterptat᷑ victo/ ria ppli.i. vicioꝝ ꝗ ſut popularia vilia. dĩ a nice · qð eit victoꝛia ⁊ laos ppłs. Dñ greciſmꝰ. laos ẽpls mõſtrat ve Mi/ NHyctages beretici a ſono nüů/ colaus. cupati· ꝙ vigilias noctis reſpuãt ſuꝑſti/ tionẽ eſſe dicẽtes iura temerari viuina qꝗᷣ noctem ad requiẽ tribuit. ⸗ Nyctalin lini.i. qdã paſſio q̃ ꝑ diẽ viſus 2 denegat᷑ patẽtibo oculisa noct᷑nis irruẽ/ tibus tenebꝛis reddit᷑. Del ecõuerſo die reddit᷑ nocte denegata dĩa nyctosqð ẽ nox. Iñ nyctalinic .ca. cñ. q ui talẽ moꝛbũ Myctamen · inis. n. t. . vigilamẽ. (patit. Myctico: ax. ad.a qbuſdà noctua qͥ bubo appellat. Quidã aũt dicũt eſſe oꝛiẽtalem auẽ qͥ noctum coꝛuꝰ dĩa dĩ a nyctos:qð eſt nox coꝛax·qð eſt coꝛuus/q̃i coꝛuꝰ no/ ct.q; de nocte volat uł q; ð nocte vigilat Myctilius lia.lin.i.nocturna dẽ a nyctos· qð eſt nox. Et h nyctilius. lij. i. bacch'⸗q xe nocte ei ſacriſcabant ·vel de nocte po/ tationi vacabant ? inebꝛiabant. Myctimene nyctimenes · fe. ge.i. noctua. Nyx huius nyctos grece · latine vicit nox. Mycx tus.i. vigilamẽ vel mot palpebꝛaꝝ Midoꝛ. don mal. ge.i.odoꝛ:e aſſatoꝝ. Nidulus.li.pe. coꝛ.i. paruus nidus. Bnde Job.ʒo. In nidulo iam moꝛiar. Midus. di. ꝓpꝛie habitatio volucꝑ· ex di/ uerſis virgultis cõtexta. Migellus. la. lu.i.aliquãtulũ niger. Iñni gellulus. la. lũ. aliud diminutiuũ. Miger.gra.grũ.dicit qᷓ nubiger.inubẽ et obſcuritatẽ gerens.vñ ⁊ a nubes dꝛ:quia nõ eſt ſerenus bᷣ fuſco opertus vider elſe cõpoſitio. Iteʒ niger cõponit · ſubniger .i. aliquantnlũ niger. coꝛ. ni. Hihili. li.neu. ge. iuenit. ꝑ apocopã dẽ.Hᷣ nihil indecli. quo ꝑ ſyncopaʒ. B nil in/ dedlinabile. Et dꝛ nibilu . q̃ſi nõ hilũ.i.nõ aliqd: Mã h̊ hilus vel h̊ hilũ· oĩ illud te/ nue qð ẽ in penna·qð nulli valoꝛis ẽ. Itẽ ſuenit᷑ hꝛ H aſ̊ nihili indecli.vel pot bm Hug.eſt gtũs.ꝛ ſiguratiue cõſtruit cũ qͥ/ libet caſu: gnẽ cũ vtroq; nüero in tran/ ſitiue · ut nihili ho · nihili hoĩs · nihili hoĩ Ec. i. nullius vtilitatis ul pcij · vel valoꝛis hõ. Et debent pꝛędicta ſcribi ꝑ.h.⁊ ſine.. Niliac. ca. cñ. ꝑtinẽs ad nilũ- ułeęgyptiac 7 dĩa nilus. Et nilotic ca.c in eodẽ ſenſu Vngde Aucanus in 9: Rege ſub impuro nilotica regna tenente. * Hiligena. nę. coĩs ge.pe. coꝛ. genitus a nilo vel in ęggypto. . . Nilotis.tidis.ęgyptiacus vĩ a nilus. Milus.li.maſ.ge.i.ſuui ęgyptiſic dict q̃ nilion.i.limũ trahens qͥ fęcuditatẽ efficit. Nimbus.bi.mai.ge.i.venſitas nubis in tẽ/ peſtate obſcura: vr a nubes. Et ſũt nimbi repentine pluuig. Sʒ pluuias vocamus lentas ⁊ iuges:qi fluuiasvel q̃i fluentes. Im nimboſus. ſa. ſi.i. tẽpeſtuoſus.nubilo/ ſus. Et hinc nimbus· vent aquę mixtus. Itẽ nimbus eſt faſciola trãſuerſa ex auro inſuta in linteo · q eſt in frõte femiaꝝ. Iñ niboſus.ſa.ſi ułnibat.ta.tũ.i.nibo oꝛnat Nummarus.i.maritus: cuius vxoꝛ męchat᷑ ipſe tacet. MNympha. phey.ſe. ge. eſt dea aqᷓʒ.⁊ ſpalit fontiii.⁊ oꝛ a nubes:qꝛ a nubibo aquę ve/ niunt habent oꝛginẽ. Et vicũt nymphę eędẽ ꝗͥ ⁊ muſęnec imerito: Mã aꝗ motus muſam efficit. Iẽ nympha dĩ ipſa aqua Vñ nympha dꝛ ſpõſa in nuptijsſicdicta pꝛo offido lauationis/qð etiã ad nomen nubet alludit. Oñ Muidi epi. Gꝛata fe/ rũt nymphis ꝓ ſaluis dona marit. Et cõ⸗ pit cũ para·q ẽ iux.⁊ dĩ paranympha Aingidus.a.oũ.i.niuecãdid.⁊ coꝛ. gi. Muſus. ſus. ſui.i. conamẽ. dz a nitoꝛ.tenis. Et niſus. ſa. ſũ. participin. Itẽ h niſus miſi ꝓ q̃dã aue·ꝗ alio noie vꝛ alietus⸗ dicit a Aiſo rege magarẽſiũ·q in illã auẽ ſm fa/ bulas poetaꝝ mutat fuit. pduc pᷣmã. Atẽ niſi ẽ cõiũctio⸗ tũc coꝛ pmã. DOñ qd Hoõ ſüt qnq; niſi vño vare vulnera niſi. Mõ eſt tuta niſi ſine niſo filia niiſ. Mitedula.lę pe.coꝛ.quoddã aĩal q̃ſi ignisĩ nocte lucens.⁊ vicit᷑ a niteo nites. Nitella.le. fę.ge.i.paruus nitoꝛ. Mitens.ent/ ois ge.participiũ ð niteo.tes i.lucẽs micãsſplendẽs:coꝛ pmã. ꝗItẽ ni/ tens participiũ de nitoꝛ. ter.i.incũbens. labvꝛasa tũc pd.pmã. Dñenitẽs ·renitẽs 9ſilia pñt pe.coꝛ.? pducere diuerſis re/⸗ ſpectibus Dñ. Rex byſſo renitẽs aſinus ſit dune renitẽs. Itẽ. Eſt virgo renitens ad amantũ verba renitens. Nitidus.da.dũ.i.ſplẽdidusclarus.oꝛna/ tus· cultus ꝓbus. dẽ a niteo. tes. quaſi nitoꝛi datus. Inde nitiditas. tatis. Hitoꝛ.onlmaſ.ge.i.plẽdoꝛ cãdoꝛ· ⁊ dicit a niteo. tes. 7 coꝛ pmã. pduẽ pꝑe. gti h nitoꝛ ter. verbũ eam pdudt. Bñ. Res elt pul⸗ cra nitoꝛ in quẽ ſuꝑ oĩa nito. Mitrũ.tri.n.s.qdã ſpedes tię ſilis minuto tlnt ſene; Mtiefil huben⸗ kütun Waus entes uubilo⸗ nirus erauro rini Wonmnd Wnd jnon pbnn gſwian nomen baaſe⸗ coo/ mndd haang. mardi nipnni Hiai rcnnii . ſomn ni in mirm Gfenites erſiol⸗ 8 ſn Pentm⸗ g l iinn geſtp oso . Bommnt ſabulo · cui ſi aqua infundit fumigatexqᷓ medicinę fint. ſoꝛdes veſtiũ.⁊ coꝛpoꝝ la/ uant. Oñ ⁊ dꝛa niteo/vel a nitẽdo ·qꝛ res nitidas fac. Oł dꝛa nitria regione:uł op/ pido vbi naſcit· nata eiꝰ nõ multũ diſtat a ſale. Habet enĩ vtutẽ ſalis.⁊ ſilit᷑ oꝛit᷑ in litoꝛibus caneſcentibo ſiccitate hm Mug.. Pap.vo dicit: Qitrum ſpẽs ſalis ex aq̃ ⁊ terra factũ ĩuenit in ęgypto.Qitrũ de aq̃ʒ fit ex nimio ſolis coloꝛe in paleſtina.Pñ ꝓuᷣ.252 Acetũ in nitro. Ite Hieremię.22 Si laueris te nitro ⁊c. LQiuoſus.ſa.ſũ.i.niue plenus.⁊ dĩ a nix. Nix. uis.fę.ge.dĩ a nubes:qꝛ a nube venit. Iñ niue.uea.ueu.i.cãdidꝰ.Et h̊⁊ H̊ niua/ lis.⁊ H lea coꝛ.ni ·nixuis.⁊ ab eo veniẽtia Nixus xus.xui.i.partuł conat.⁊ dꝛ a ni/ toꝛ.ter.. Itẽ dꝛ mobilit nix xa.xu.ꝑticpiũ Wante ₰B Nobilis. lis.eta h le. iĩgenuꝰ generoſus · ſdarus/feſtiuus · venuſtꝰ.⁊ vicit᷑ nobilis q̃ſi notabilis:eo ꝙ facile notat ·ſcilʒ cuius nomen ⁊ genus cognoſcitur. Nocticoꝛax.racis.vel nycticoꝛax·ipa eſt ⁊ noctua·q; noctẽ amat. Eſt eni lucifuga.⁊ ſolem videre nõ patit᷑.⁊ coꝛ.co. Nocticula.lę.pe.coꝛ.dimi.de nox.i.parua nox. Item nocticula.i.luna. Noctiluca.cę.q dã vermis nocte lucẽs.⁊ dĩ a luceo luces : vel a luxa ꝓducitlu. Noctipugn.na.nũ.i.obſcurꝰ.⁊ dĩ a nox.⁊ ugno.q; q̃i noctibo cõpugt uł cõpugt. Noctiũ. ctij. dixerũt ãtiq qͥ cõponit᷑ tri/ noctiũ · qdrinoctiũ·qnqnoctiũ eqnoctiũ. Itẽ hm qͥſdã noctiũ eſt gtũs plis de nox. Noctua ·tuę.G⁊ nyctimene dia dĩ anoxꝓ eo ꝙ de nocte circũuolata ꝑ viẽ nõ poſſit vidẽ.Nã exoꝛto ſplẽdoꝛe ſolis · viſus illiꝰ hebetat. Manc aũt ſola inſula cretẽſis nõ habeta ſi veniat aliũdeſtatĩ moꝛit᷑.Noc- tua autẽ nõ eſt bubo· nã bubo maioꝛ eſt. Noctumus.na.nũa h̊ ⁊ B nocturnalis.⁊ h le res noctis:vel ꝑtinẽs ad noctẽ. Nocuus.cua.cuũ.i.nocens: uł cui nocetur. componit᷑ Innocnus. (nodus. Nodelbᷣ.li.⁊ nodułꝰ.li.ãbo dimi.i.paruus Nogdus.di.mal.ge.i.ligatura.ĩuolutio.Et dẽ nodꝰ ĩ exercitu dẽſa peditũ multitudo ꝓ difficultate dictqꝛ vix poſſit ſolui. Iñ nodoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ nodis.Et cõponit Enodistrinodis/q̃drinodis.Et hinc tri/ nodiũq̃drinodiũ.Et ꝓd.no.Oñ Duidiꝰ epi.Oſſa mei fraticlaua ꝑfracta trinodi. Idẽ Duidius in meta. Mollia nodoſus. facit intemodia poplex. Noe · interßtat requies. q; ſub illo oĩa ve/ tera oꝑa qeuerũt ꝑ diluuin.Dñ ⁊ cũ pat ei vocaret nomẽ eiꝰ Noe · vixit: Iſte re/ qeſcere nos faciet ab oibo oꝑibo noſtris. Moemi interpᷣtat᷑ cõſolata.qꝛ maritoꝰ li⸗ beris perege moꝛtuis: Ruth moabitideʒ ni cõſolatione ſua tenuit. Noetiani heęretici a qͥdã Noeto vocati:qͥ dicebãt chꝛiſtũ eũdẽ eẽ ⁊ patrẽ ⁊ ſpiritũ ſanctũipſamq; trinitatẽ ĩ officioꝝ noĩb⸗ nõ ꝑſonis accipiunt. NHñ patnpaſſiani vocantquia patrem paſſum dicunt. Noys.i.mens vel ratio· ſũma ꝑs aĩę. Iteʒ noys· volũtas deiuł mẽs ꝗ ꝓuidẽtia dꝛ. Nola.lę.fę.ge.ꝗdã ciuitas cãpanię. Itẽ h nola.lę.illud tintinabulũ qð appẽdit᷑ colł canũ· uł pedibꝰ auiũ.vel aliud qð appẽdit frenis ⁊ pectoꝛibo eqͥꝝ.vt cum qͥdã ſonitu ĩcedãt eqͥ. Et dꝛ a nola ciuitate·qꝛ ibipᷣmũ fuit factũ iuentũ tale iſtrumẽtũ. Et am/ pliato noĩe· inuenit᷑ nola ꝓ q̃lihet ꝑua cã/ pana.vel ꝓ cãpanella refectoꝛij.⁊ coꝛ.no. Vñ nolis pluralis nũeri caſus ablti coꝛri. no·ᷣ nolis vꝓᷣbũ ꝓdu.no.Dñ qͥ dã. Cuius colla nolis reſonãt hęc tangere nolis. Noma foꝛte apud grecos nõ ẽ in vſu·ſᷣ ap ponit᷑.o.⁊ dicit᷑ onoma idẽ quod nomẽ⸗ dĩ a nemin vᷣbo greco · quod eſt tribuere. quaſi tribuens · quia tribuit vnicuiq; rei qualitatem. Et cõponitur cũ dis. tris.et tetras.⁊ dꝛ H̊ dionymũ/trionymũ tetra/ onymũ.Itẽ cũ polyſa dꝛ polyonymũ.di/ onyma.trionymatetraonyma.polyony⸗/ maſũt duo/vel triaułq̃ttuoꝛ:uł plła noĩa idẽ ſigntia appellatiua. Iñ dionymus. ma.mũ.trionymꝰ.ma.mũ.tetraonymꝰ ma mũpoylonymꝰ.ma.mũ.ĩ eodẽ ſenſu ·ſcilʒ ille ꝗͥ hʒ duo/ułtriauł q̃ttuoꝛ/ul plła noĩa Nomen noĩs · dĩ ab onoma greco.qð idẽ eſt qdð nomẽ·ſicut dicit Oꝛiſcianꝰ. Del vt alij dicũt a notamiĩe.q̃i notamẽqꝛ ꝑ ipſũ ſhᷣam ⁊ q̃litatẽ alicuiꝰ notamus.MNomen etiã dĩ fama ulłopinio. Iñ noĩoſus.ſa.ſũ. i.famoſus. Itẽ a nomẽ cõponit ̊ binomẽ nis.i.uo noĩa.̊ trinomẽ.nis.qᷓdrinomẽ inis.i. tria uł qᷓ̃ttuoꝛ noĩa. Iñ h⁊ h bino/ mis.⁊ ̊ me.trinomis.⁊ ̊ me.q̃drinomis ⁊H̊ me.Et binomiꝰ.mia.miũ.⁊ trinomiꝰ. mia.miũ.q̃drinomiꝰ.mia.miũ.qͥ duo vel tria uł q̃ttuoꝛ noĩa hʒ. Et ut oicẽ Oꝛiſcianꝰ ꝓpꝛiũ noĩsẽ ſigre ſᷣam ⁊ q̃litatẽ.NQoiuʒ aliud ꝓpũ ·aliud apellatiuũ.Pꝛopũ no/ mẽẽ illud qð pᷣuatã ſbaʒ ⁊ puatã q̃litatẽ 5 ſigt.vt Joãnes.llatm̃ nomẽ ẽ illud q naturalit᷑ cõe ẽ multoꝝqͥs eadẽ ſuba uł qᷓlitas gnalis ul ſpãlis iũgit.gnãlis ut aĩal. ſpalis vt hõ. Gpẽs ꝓpoꝛũ noĩuʒ tm̃ ſũt q̃ttuoꝛ:ſcilʒ nome:pᷣnomẽ cognomen agnomẽ.MNomẽ ẽ ꝓpꝛie ꝓpꝛiũ qð iponi᷑ alicui non habenti nomen. vt Socrates. Pꝛeęnomẽ qð ipõit᷑ alicui cã oifferetię. vt Auciꝰ catilina. Cognomẽ eſt cõe totiꝰ co/ gnationis nomẽ.vt Scipio. ITgnomen qð imponit᷑ aliquo euẽtu. vt ab africa oi ctus ẽ Gcipio africanꝰ. q; deuicit africã⸗ Momia vel nomos grce.i.lex. Nomiſma.mat..n.t.i.igura uł imago ꝗ fit in numis. vel etiã idẽ eſt qð numus: coꝛꝛ. pmã.Dñ Mꝛatius in epla. Retulit acce/ ptos regale nomiſma philippos. Momius.mia.mii.i.legalis.⁊ dꝛ a nomos uł nomia. Itẽ hͥ nomiꝰ.i.paſtoꝛ:a nomeoſ i.a paſcius ſic dictꝰ. Iñ nomiꝰ.mia.mii.i paſtoꝛalis. ñ apollo victus ẽ nomius.i paſtoꝛalis · vel legalis a lege choꝛdarum. Nomos gręce.dicit᷑ paſtoꝛ latine. Monaginta.di a nouẽa gẽtos:qð eſt decz qi nonies decẽ. ꝗñ nonagen.na.nu.: no/ nagenariꝰ.ria.riũ. nonageſimꝰ.ma.mũ. Nonaria.rię.i.meretrix.⁊ di a nona:q;ꝛ ate nonã nõ licebat ei exire de ꝓſtibulo.Cõ/ ſuetudo eni erat olim apud romanos vt vſq; ad nonã hoꝛã de cõmodo reipublicę diſputarẽtneq; alicui delectationi añ no nã vacarẽt. Mñ meretrices dictę ſũtnona rięqꝛ ad hoꝛã nonã⁊ nõ añ de ꝓſtibułex/ ibãt ne ſi pꝛ egrederẽt᷑ iuuenes ĩpediret. NMonarius.ria.rii.dꝛ a nouẽ.Et nouenus. na. nu. Et nouenus. ni. Et nouenarius. rij. Monę· nonaꝑ:qͥdqã dies mẽſisſcilʒ quitus Vl ſeptimus:q; tũc incipiebãt nundinę. Iñ hic⁊ hęc nonalis.⁊ hoc le. Mongẽti.tę.tCa.i.nonies centũ.⁊ dĩ a nou centũa mutat᷑.c.in.g.añcedẽte.n.ſic etiã in q̃driĩgentiqngẽti:ſeptingẽti:octingẽti In alijs aüt noĩ bus retinẽt.c. vt tricenti · ucenti · ſeſcenti · vel ſexeenti. Nonus.na.nũ.di a nouẽ. Et heęcnona. nex· pꝛo quadà hoꝛa diei. Moꝛis.fę.ge.ꝗqdã ciuitas ẽ. Iñ noꝛic.ca.cũ vt Noꝛii enſis.q; ibi optimi fiũt enſes. Noꝛma gręce.i.regula latine.Et inde dicit noꝛma cemẽtarioꝝ.ad quã opoꝛtet rñide ſtructurã parietũ er quã nihil rectuʒ fieri põt.tẽa noꝛma cõponit᷑. abnoꝛmisde/ noꝛmis.enoꝛmis:inoꝛmis.oia ĩ eodẽ ſenſu ſcilʒ defoꝛmis:turpis:inanis.⸗. grãdis ir- regularillitteratuscraſſus. Iñ ̊ͥ abnoꝛ- mitas. denoꝛmitas:enoꝛmitas.inoꝛmitas Pñ. Auſticꝰ abnoꝛmis ſapiens craſſaq; Mota.tę.fę.ge.i.macula:uł cul/ (minerua. pa·ułſignu qð aliqͥd notat.vt litẽ ułreb.D henſionẽ. In hęc notula.lę.⁊ H notella.lę. aãbo dimi.Et ẽ notula bꝛeuis lucida apta traditio eoꝝ ꝗ ſũt alibi viſfuſiꝰ ꝑtractata Itẽa nota dꝛ h̊ notarius.rij.qͥ notas fac. vt in chant publiq Et adiectiue notarius ria. rii.qð ad notariũ:uł notas ꝑtiet Oñ ars notoꝛia dicta ẽ ꝗ oli ↄſiſtebat ĩ ſolis notulis. Itẽ notę oicut᷑ argumẽta ſig· ra⸗ tiõesiudicia:teſtimoniacõiecturę.ſuſpi⸗/ cationes. Et coꝛ. pᷣmã nota. not ta. tũ. ea ꝓdñ.Eſtĩ frõte nõ furti ꝓ crimie nota Mothus.thi.maſ.ge.⁊ hͥ notha.thę.qͥ ułꝗ natus uł nata ẽ de nobili patre ignobili matre · ſicut de cõcubina. Et dꝛ nothꝰ· qu 55 nat ſit de nota.i.de ĩfamia culpa.Huic orius ẽ ſpuriꝰ q ſcilʒ nat ẽ de nobili ma/ tre ⁊ ignobili patre. Iñ nothus.tha.thũ adiectiue. Vñ noĩia a gręcis i ꝑte detoꝛta dicũt᷑ notha/qꝛ nobilẽ hñt pꝛeʒ.i.pncipiũ ſcllʒ gręciſmũ ignobilẽ matre.i.inẽſcilʒ latinitatẽ. Süt g latina noia ꝗ pncipiũu finẽ habent latinũ.vt albus. Gꝛeca ſüt ꝗ gręcũ hñt pncipiũ ⁊ finẽ.vt agios. No⸗/ tha vvo ſunt ꝗ grecũ habẽt pnapiũ. b la/ tinũ finẽ.vt pat᷑. Ex affinitate tñ pᷣncipij notha vicũt᷑ qñq; gręca. Sed ex affini- tate finis qñq; vicutur latina hm Mugj.. Notoꝛius.ria.riũ.i.maniſeſtus.Et bᷣm iu/ riſtas:notoꝛiũ multiplicit᷑ oꝛ uł oiſtiguit Maã aliud eſt notoꝛiũ iurłaliud facti.No toꝛiũ iurleſt de qͥ qͥ eſt canonice ↄdẽnat Vll in iure cõfeſſus vel ꝑ legitimas ꝓpba/ tiones cõuictus.Motoꝛiũ vo facti ẽ· cuiꝰ teſtis eſt ppłsa diſſimulationi ſiue iuſtiſi cationi nõ eſt locus. Et intelligit pols eſſe teſtis ſiue ſit cimẽ oibuſ notũ qͥ ſut i loco illo ſiue maioꝛi ꝑti. Itẽ in notoꝛio iurſex/ igit᷑ qñꝙ; ꝓbatio cõtra negatẽ. In noto/ rio vo facti nõ reqͥrit᷑ oꝛdo iurꝗᷣ eſt alis regularit obſeruãdus. Euidentia eni pa/ trati ſcelen clamoꝛe nõ idiget accuſatiõis. Et ſi foꝛte iudex velit talit deliquẽtẽ bpᷣm ꝙ; ius poſtulat coꝛrigẽ ul punire.⁊ ille appel latnõ ẽ apellationi huiꝰmodi deferẽdu. Itẽ notonũ facti ſbᷣdiuidit᷑.qꝛ aliud ẽ no/ toꝛiũ facti pmanẽt actu.vt cũ qͥ publice tenet adulterã ił ↄcubinã ĩ domo. liud eſt notoꝛiũ facti trãſeũtis actu. vt ſi aliqs in publico intſicit hoieʒułfecit ſacrilegiũ Wl aliqᷣq ſile.⁊lliud eſt notoꝛiũ facti pꝛe⸗ ſumpti.vt ſi aliqs publice habit ẽ ꝓ filio D innß noichi⸗ unm Dan onnsfe linus it vi Niſolis Wend 1. - wes N WMog. » 3 mpehn Nobil atbuti aau. Gnapui pii dſitg . ⸗ ibir dam Efnun * mupdn inreuſt zpok Riw noto/ ſtalus ipe los⸗ gihng lepe Neidi luden⸗ uhle ſalis ipe⸗ ipni cõſanguineo vel affini alicuius. Et hoca Abuſdã d notoꝛiũ pſũptũ.DPicũt ant qð ẽnotoꝛiũ iurpnotoꝛiũ facti.⁊ notoꝛiũ pᷣſũ/ ptũ. Et eſt notoꝛiũ pſũptu.vt ſi aliRs pu⸗ blice habit ẽ ꝓ filio alicuius vbi nõ ſeqͥt᷑ alia pbatio neq; reqrit᷑. eni aliqs ſit filius iſtiusnõ põt ve ꝓbari. Jdeʒ dicůõt IfoꝛnicatiõcSi eni cleric' iuuenis⁊ cupi/ dus ſecũ habeat euident᷑ ĩ domo iuuẽculã ſuſpectã/nõ eſt notoꝛia foꝛnicatio/ ſſum/ pta. Nã vt dicit Ouidiꝰ epi.ẽl iuuene ⁊ cupido credat᷑ reddita virgo. Notria.·trig. fg. ge.i. pinna. Motus notiqͥdã ventus/ſcilʒ auſter.⁊ coꝛ. pmã .ſ̊ not.ta.tũ.ꝓ cognit᷑ ꝓducit pᷣmã. Dñ quidaʒ. Derflat ſũma notus ·crebꝛo mihi flãmine notus. —ðͤ Motus ta.tũ.i.cognit dĩ a noſco.ſcis. Nouacula.lę.fę. ge.i.raſoꝛiuʒ.⁊ dĩ a nouo. uas.q; nouat hoĩeʒ. Dñ Judiq.iʒ? No/⸗ uacula nõ aſcendet ſuꝑ caput eius. Etp̃ᷣs. Quaſi nouacula acuta feciſti dolũ. Mo/⸗ uacula etiam vicitur ferreuʒ inſtrumentũ quo ſolet radi ⁊ parari ꝑgamenũ. Mouale.lis.neu.ge.⁊ H̊ noualis.lis.ĩ eodẽ ſenſu. i. ager qͥ ſingulis ãnis renouat᷑ arã/- do.vel qͥ pmũ nouus ſᷣſcindit᷑ ⁊ arat᷑.vel qjalternis ãnis vacat:nouãdaꝝ ſibi viriũ ca.⁊ dĩ a nouo.uas. Oñ Dirgiliꝰ ĩbucol. Impÿꝰ h̊ tã culta noualia miles habebit. Ecce in neu.ge.poſuit. Idẽ in geoꝛ. Altiꝰ ſi tu tonſas patiare nouales.ecce in fę.ge. Et hic ⁊ hęc nonalis iuenit᷑ in eodẽ ſenſu bm Hug Hapias vero dicit:Nouales Dicimus ſiluas vel campos nuꝑ ſatos. Nouatiani heretici a NMouatio romę vrb ſſbytero exoꝛti:qͥ aduũſus Coꝛneliũ cathe⸗ rã ſacerdotalẽ conatus ĩuadere bęreſim inſtituit:noluit apoſtatas ſuſciꝑe.⁊ reba/ ptiꝑans bapticattos. Mouatioeſt ponvebiti a pon obligatiõis ꝑptibo h̊ volẽtiboexp̃ſſe in aliã obligatio/ nẽ trãſſuſio.ułtranſactio.vᷣbigr̃a. Hebui tibi centũ aureos ſub conditione ſi nauis Veerit ex aſia:placuit inter nos nouare obligationẽ ut illud quod debui tibi ſub cõditione pure ⁊ ſine cõditione debeã. Nouellus. la. lũ.vĩ a nouus. Itẽnouella.lę dẽ ramus arboꝛistener nouus.DPñ pᷣ̃s. Filij tui ſicut nouellę oliuaꝝ. 7 ℳ— Houẽ nomen numerale płis nüeri oĩs ge. indedia dẽ a nea gręcoqð eſt nouẽ. Nouẽbermẽſis qͥdã dict a nouẽ et imber · q; non a martio pᷣ meſe tũc imbꝛes abũ Mouẽnis.nis.9.t.⁊ H ne.i-nouẽ (dant 7„ ãnoꝑ dĩ a nouẽ.⁊ annus. Inde h̊ nouẽ/ niũ.nij.ſpaciũ nouẽ annoꝛũ. Nousliles · plis nũericoĩs ge. qdaʒ dij ſic dicti a nouc.⁊ ſalio:q; nouẽ ĩſultibo nauẽ infeſtãt. DHñ dicũt ꝙ ſi euaſerit nanis de/ cimũ inſultũ nõ deinceps timet Oñ Lu canꝰ i. Hoc fatũ decimꝰ ouctu mirabi⸗ le fluc In valida tũc puppe leuat. DHap. etiã vic: Nouenſiles.i.ſaltatoꝛes Jouis. Nouerca. cę.f. p.patris vxoꝛ ſecũda·dicta ab eo ꝙ noua ſuꝑducat᷑.⁊ coꝛ.pꝛimã. Dñ quidã Gaudet in afflictos ſeuire nouercę ptãs. Iñ nouercalis.ↄ.t.⁊ G̊ le.i.ad nouer cam ꝑtinens. wel malus uł peſſimus:quia nouerca ſolet eſſe mala pꝛeuignis. Mouicius.cia.ciũ.i.nouit᷑ cõuerſus.⁊ dĩ a nouꝰ.q̃ſi ad noua parat.Et coꝛ.j.ante.c. Juuenalis tñ neceſſitate cõpulſus eã ꝓd. dicẽſ. Jã ſedet ĩ ripa tetq; nouici hoꝛret Noniluniũ.nij.tepus qñ luna noua eſt.i. cũ incipit illuminari a ſole. Nouus.ua. ui.i.recẽs · nõ vetuſt ſcilʒ ĩpn⸗ apio ſui.⁊ dĩ a neos:vel neonqð ẽ nouũ Et nõ ꝙ nouꝰ v qñq; iuſitat·qñq; ma/ gnus. Itẽ nouiſſimꝰ ẽ ſuplatiuus de nonꝰ ⁊tñ mutat erꝰ ſigẽtionẽ. HVĩ enĩ nouiſſimꝰ.i vltimul. Et raro iuenit᷑ in ea ſigtione quẽã debet habere ſuꝑlatiu iſtius poſitiunino/ uus. ua. uũ. Oñ Matth. 20. Bic erũt no/ uiſſimi pꝛimi.⁊ pꝛimi nouiſſimi.i.vltimi. Mox nociqð gręce dẽ nyx nyctos: eſt ſo/ lis abſentia q;diu ab occaſu ad oꝛtũ rur/ ſus aſcẽdat. Inde hęcnocticula. le.dimi. Noctis partes ſunt ſeptẽ · ſcilʒ veſperum crepuſculũ ⁊c.vide.S.in crepuſculũ. Noxa.· xę.ſ.p.i.culpa · delictu.⁊ dꝛ a noceo. Moxius xia.xiũ.i.nocuus. culpabilis · ma⸗ lus: dẽ a noxa. Iñ hic ⁊ hęc noxialis.⁊ h le.idem quod noxius. ante B Aubes bis. ſe ge. bm Iſidoꝝ in.jʒ?etymo. dꝛ a nubo.bis.i.tego/qꝛ nubit.i.tegit cęlũ. Inñ nuptę·qꝛ vult ſuos velẽt.Et neptu/ nus eo ꝙ nubat. i. mare ⁊ trã tegat. Nu/ bes aũt aeris denſitas facit· Oẽti eni aerẽ cõglobãtnubẽq; faciũt. Iñ nubecula.lę. vimi.i.parua nubes.⁊ ꝓducit nu. Mubidus.da.dũ.i.obſcurus.⁊ dẽ a nubes quaſi nubi datus.⁊ coꝛ.bi. HM Mubilis. lis.ↄ.t.⁊ ᷣ le.i.ad nubẽdũ habil. Mubifer. ra.ru.i.ferẽs nubẽ.⁊ coꝛ.pe. Mubiger. ra.rũ.pe.coꝛ.gerens nubem. Nubilũ.li.i.nubes vel obſcuritasa oicit᷑ a q4 . . nubes. Iñ nubilla. lu. i. obſcurꝰ. ſpiſſus. Bñ Ouidi triſtiũ.Cũ fuenj fęlix multos numerabis amicos.Cepoꝛa ſi fuerint nu/ bila ſolus eris. Inde nubiloſus.ſa.ſũ. Nucicula.lę.dimi.i.parua nur. Mucilla.lę.i.amygada.ſcilʒ minoꝛ nux. Nucleari rij.fę.ge.arboꝛ ꝗ fert nuces.⁊ dĩ a nux. Iñ nudlearii.rij.idẽuł loc vbi nu/ Mucleus.clei.id qð latet intra (ces creſcũt teſtã nud.⁊ di a nux.vel nudeꝰ dꝛ a nubo bis eo ꝙ duro coꝛio ſit nupt.i.tectꝰ. Iñ Mucula.ig. vimi.i.pua nux. (nucleolꝰli.di. Mudipes. vis.fę.ge.i.nudis pedibo. Jũ h̊ nudipedalia. lię.i.nuditas.⁊ ꝓpꝛie pedij. Mudulus.la.lũ.pe.coꝛ.i.ex toto nudus. Mudus.da.n.i.expoliatus:ſiue veſtibus exutus. Inde hęc nuditas.tatis. Muga. ge. . ge.i.beffa · deriſio· mendaciuʒ. turpitudo·macula.⁊ dẽ a nugoꝛ.ar. Iñ ſᷣ nugula. leęa H̊ nugella.lę.ãbo dimi.Et nu/ goſus.ſa.ſũ.i.plenus nug.. Iñ nugoſitas tat. Itẽ H ⁊ hec⁊ H er⸗ece, van.fa⸗ tuus qͥ aſſidue nug ĩtedit. Iñ nugacitas. NQugaculus.la.lu.i.aliquãtulũ nugax. Qugican.na.nũ.pe. coꝛ.i.canens nugas. Nugidicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.nugas dicens. Nugiger. ra.ru.i.nugas gerens. toꝛ.⁊ turpis nũcius. Nugiparus.ra.rũ.pꝑe.coꝛ.i.nugas pariẽs. Nugas.oĩs ge.iudecli. ſingulari.⁊ in pli. idẽe eſt qð nugax. Et vt vicũt· nomẽ ehe⸗ bꝛeũ. Pñ Sophonię.ʒ? Nugas qͥ a lege receſſerãt ↄgregabo.Qugas.i.vanosuł q ad nullã vtilitatẽ ptinẽt· Dicit qdã ex/ poſitio vt noſſe poſſumꝰ hebꝛaicã linguã oĩuʒ linguaꝝ eſſe matrem. Nullatenus · vel eſt victio compoſita. xel potius ꝗqdaʒ irregularis vocũ congeries loco vnius victionis Roſitt. Nullus.la. lũ. vẽ a nõ vllus. Et fac gtũs nullius· m modernoset otũs nulli. Cñ antiqᷣ dixerunt · gtõ nulli nulle· nulli. vtõ nullo.nullęnullo. VPñ Mieremię jʒ? Lũ⸗/ bare qð nullo vſui aptum eſt. R Numa.rex romanoꝝ qͥ poſt Ahomulũ ſe/ cuũdꝰ reguit.h̊ pᷣmꝰ romanis ſacra iſtituit Mumanus. rij. mal. ge. v? anumꝰ. (deox. Et oicebãt᷑ numarj qͥdã ciues qͥ publicũ numũ ęrario inferebant. Itẽ a numus di hęc numaria. rię. lex ve numis. Mumat ta. ti.. plen mumis. Mñ Mꝛati* epi. c bñ numatũ decoꝛatſuadela x2 Mumella. lg. qudã genus catenaꝑ (nuſqq ꝗqrupedes ligat: imunerlmaculis cõte/ xtũ. Iñ numellat.ta.tũ.i.numella ligat. Numẽ.inis.neu.ge.i.diuinitas:ul ipſe de vel dei ptãas. vel maieſtas. Et coꝛ.pe.gti. Iñ numinoſus.ſa.ſu.i.plenus numinibo. Numeraria.rię.fſ.ge.dea numeri. Numerus.ri.mal.ge.ꝛ a Numa ĩpatoꝛe romano:q p repeit nüeꝑ apud romanoſ Et ẽ nüerus collectio vnitatũ:ſiue aceruꝰ ex vnitate pfuſus. Et hm H̊ tm̃ pluralitas dẽ nůerus · ſcilʒ binariusułternariusvel maioꝛ nuerus. Itẽ nüerus vꝛ qñq; ſingu/ laritas.i.vnitas.Mumerꝰ etiã dꝛ accidẽs partinoꝛonis·ſcilʒ qdã modus deſignãdi ꝗ dictioni ineſt · ex eo ꝙ ꝑ ipſu fit hmo. uł tanq; de vno · vel tanq;ᷓ de pluribo. qð ꝑ detiminationẽ diſcern᷑ uł cõſtructionem eius. Iñ numeroſus.ſa.ſũ.i:multus:nũero abundãs. Et numeroſitas. tatis.i.multi/ tudo. Et numerarius.ria. ri‚’. Numida.vę.ligua numidaꝝ· vage ⁊icer⸗ te ſedes dicũt᷑. Iñ h̊ ⁊ hę numida..pe. coꝛ.i.vagãs:ĩcert.incõſtãs:ifidelis.Et qꝛ olinumidę vagabãt᷑ huc? illud nõ hñtes certaʒ mãſione:iõ dicti ſũt numidę.Jñ hG̊ numidia.dię.ctra eoꝑ. Et hic modo ſumit Hͥ hęcnumida.vę.qͥ eſt de tra illa ·ſiue ſit inſtabilisſiue nõ.⁊ numidicus.ca.cũ.idẽ. Numillus.li.i.paruus numus. MNumiſma.atil.n.t.idẽ qd numꝰ.Et numil⸗ ma.i.numi ꝑcuſſura:figura:imago ꝗq ĩmu/ nis fit· Ide⁊ denariꝰ di Oñ vꝛ numiſma q̃ſi numi imago. VHñ Matth.22 Oſtẽé/ dite m numiſma cenſus.at illi obtulerũt Numoſus.ſa.ſũ.i.numis (ei denarin. plenus. Inde hęc numoſitas.tatis. Numularius.rij.imonetariꝰ.mẽſarius:cã/ pſoꝛ.negociatoꝛ.Dñ Mathᷣ.25 Opoꝛ· tuit g te ↄmittẽ pecuniã meã numularijs. Numulꝰlia numillꝰli.ãlo oimi.i.pu numꝰ Numus.mi.i.denariꝰa d qᷓi nom a noĩe q; noĩat᷑ ulqꝛ noĩbo pᷣncipu numi effigiãt ꝛ vo qͥdaʒ dicũt ꝙ; a numa pompilio. uła nũero dicatnõ ꝓceditcũ numꝰ pᷣmãꝗ lõgã habeata numa ułnũer pmã bꝛeuẽ: glit neceſſariũ eſſet ꝙ numus ꝑ vuplex· m ſcriberet᷑ꝙ tñ antiqꝝ autoꝛitati? vſui re pugnat. MHnde Juuenalis. Creſcit amoꝛ numi.q;tũ pecunia creſcit. Itẽ Oꝛatius in epi. Et bene numatũ decoꝛat ſuadela ve nuſq;. Itẽ Cato. Diues habet numũſed numꝰ nõ habet ipſũ.Et oli numꝰ oiceba argyrus:q; fiebãt numi pmũ de argento qð gręce argyros vr. Et tria grũt᷑i numo ſcilʒ metalluʒ.figura.i pondus.⁊ ſi aliq iſtoꝛũ defuerit:numus nõ erit. liuge vonanol Eeacen lns ngn⸗ lades miii Gwo MNNNN onin n gli ürs J66 ſueſt aide⸗ Eunungh wogin⸗ nlinn G . muin ℳ ſyit glio⸗ pni neue: eynn Vure⸗ t tüsn nttnt ento uno 1 lic Nuncius.cij.malſ.ge.⁊ ̊ nũcia.cię.qͥ vel ꝗ nũciat.Et h̊ nũciu.cij.qð nũciat᷑.Cõfũdit tamẽ hęc ꝓpꝛietas. Inde nuciolus.lia hęc nũciola.lę.⁊ H̊ nuũciolũ.li.vimi.Et coꝛ.o. Nuũdinę.naꝝ.plis nũeri: In ſingulari aũt raro iueit᷑. Et ſũt nũdię mercãtiũ publicꝰ cõuent᷑ ad merces emẽdasvel vedẽdas. MNuũquis cõponit᷑ ex nũ.⁊ qͥs.⁊ mutat᷑.m.in n. ſequẽte.q.Cũ qui aũt nũqᷓ; cõonit᷑ nu. Nuperꝰ. ra. ru. dicebãt ãtiqͥ.i.nouꝰ.nouiciꝰ a nuꝑ adubio. Sʒ nuper oĩ q̃ſi nuꝑ we/ niens ̊ nouicius qſi ad noua ꝑatus. MHñ Plaut. Po ſtulaſti hoĩeʒ nupeꝑ atq; no/ uiciũ. Iñ nupere adua q;ᷓ; nuperitas.tatis. Nuptię.aꝝ.viri⁊ mulienlegitima ↄiũctio ĩdiuiduã vitę cõſuetudinẽ cõtinẽs.Et di/ cunt᷑ a nubo.bis.eo ꝙ nubentiũ capita in ſolẽni bñdictione velabãt᷑⁊ q̃ſi nube co/ operiebant᷑. Iñ hęnuptiolę.aꝝ.i.puęnu/ is hic ⁊ hęc nuptialis.⁊ hoc le. uptięſecũdę dicũt᷑ oẽs ꝗ ſequũt᷑ hmas licʒ ſint ttięq̃rteę· vel qntę ⁊c.vt ſi aliquis nubit p pmas nuptias.C. ee.ti. ſiqs.S.tale Nuptoꝛiũ.rij.ułnuptatoꝛiũ.rij. domus uł locus vbi fiut nuptię· vel vbi nubüt. Nuptus.pti.i.marit.Et hęc nupta.ptę.i. vxoꝛa⁊ dicũt᷑ a nubo.biſi.tego.eo ꝙ vultꝰ ſuos nubãtuł velẽt.i.tegãt. Iñ nupt.a.ũ. Nurus.rus.ui.fę.ge.ẽ vxoꝛ filijſic dicta a nouꝰ.ua.uũ.q; nouella⁊ iuuẽcula ẽ. Mña ꝓ iuuẽcula ſępe ponit᷑.⁊ coꝛ.nu.Hnde.lc vxoꝛ nati di eſſe nurus.Et cõponit᷑ c pz drẽ ꝓnurus.rus.i.vxoꝛ filij filij.i.nepotis 7 dꝛʒ ꝓnurus/quaſi ꝓpe nurũ. Nus.i.ſenſus. Inde cõponit᷑ anus q̃ſi ſine nus.i.ſine ſenſu:idem eſt quod vetula. Qutabundus.oa.dũ.i.dubiusa incertus nutanti ſimilis.? dꝛẽ a nuto tas. Nutio.onis.fę.ge.i.cõſenſio: pmiſſio. Nutricius.cia.ũ ·qͥ nutrit ul nutrit.⁊ dĩ a nutrio.tris.Et hͥ nutricius.cij.qͥ nutrit· vel nutrit · Et hec nutricia. cig. in eodẽ ſenſu. QNutricula.lę.dimi.i.parua nutrix. Nutritoꝛ.orłmal.ge.r q̃i nutu eruditoꝛ ꝓduc.pe.tã in ntõ qᷓ; in gtõ.ᷣ pᷣmaʒ habet coẽʒ in vꝓᷣſu. Iñ nutrix.triq. fę.ge.dꝛ cã eu/ phonię. Deberet eni dici ̃ᷣm foꝛationẽHᷣ nutritrix.trid.hᷣ cã euphonięſiue altnitat mediam ſyllabã cõcidit.⁊ ꝓducit pe.gti. MNutritoꝛius.ria.riũ.qͥ nutrit vel nutrit᷑ Nutus.tus.tui.i.voluntas:conſenſus:vel eſtus · vel ſignü. ꝓpꝛie oculo. ux nucis.fę ge.ablatiuo nuce.e.in.ũ.fit nucuʒ gtũs pluralis.⁊ d a noceo.ces.eo ꝙ vmbꝛa ul ſtillicidiũ folioꝝ e pximis arboꝛibꝰ noceat. Mãc alio noiĩe iugland? vocantq̃i iouis glandẽ. Fuit enĩ ̊ arboꝛ bm wetas ↄſecrata Joui.Et vicũt᷑ nuces gnãlit oĩa poma tecta coꝛio durioꝛeut pi/ neę · nucescaſtaneęauellanę/glãdeſ.amy gdali.Mic ⁊ nuclei dicti ſuntqꝛ ſũt ouro coꝛio nupti.i.tecti. It econtra oĩa poma exteriꝰ mollia.i.mollẽ coꝛticẽ hñtia dicũt᷑ ꝓꝛie poma vel mala.ſᷣ cũ adiectiõe traꝝ ĩ qbo ãtea nata ſũt.vt perſica·punica· maci ana· cidonia ⁊c. Et coꝛ.pmã nux ĩ gtõ Mñ Auroꝛa.ẽlrida vga nuces ĩteg vᷣgo deũ. D gnte Momsẽ eſt littere. ⁊ eſt ge.neu. o indecdli. Et vt vic Pꝛiſciam. o. pla ſigt. DHñ. O ſtupet · o oubi⸗ tat·vocat·indignat᷑adoptat. Clamitatↄquerit᷑ velut exemplis reꝑit᷑. VPel ſic.Dsdoleto clamat:vocitat:mirat᷑ ⁊optat.h ddedignat᷑ ſe noĩat vt ꝓhibet. Hbab. interpꝛetatur ſpes. Obba. bę. genus eſt calicis. Hbductus.cta.ctũ.i.ſecretus ułobuelatus uł oꝑtus.⁊ dꝛ ab obduco.cis. Vñ ⁊ cica/ trix dĩ obducta qñ ex oꝑtiõe labioꝝ vul ner ſibi adhęrẽtiũ apparet caro integra. Silit᷑ cicatrix ꝑieqobducta dꝛ qñ ſciſſura ułrimulę operiũt᷑. Iñ h̊ obductio.onis.i. obducta actio · oꝑtio·deletio· obuelatio. Et obduct.tus.in eadẽ ſigtione.Dbdu/ ctio etiã dꝛ moꝛs:quia in moꝛte palpebꝛę obducũt᷑i.oↄtra ſe vucũt᷑ in dauſione ocu loꝝ. Et ſimilit᷑ labia in clauſione oꝛis. Obeditio.onis.fę.ge.i.obediẽtia. Oñ Ro. 6? Siue obeditionis ad iuſticiã. ODbeblꝰ.li.pe p. dĩ qꝗdã v'gula iacẽs ſic facta ꝗ apponit᷑ in ꝓbis:uł ſentẽtijs ſuꝑ/ flue iterat.vel ĩ his lodvbi lectio aliq̃ fal/ lacia ułfalſitate notata ẽ. vt q̃i ſagitta iu/ gulet ſuꝑflua.⁊ falſa ↄfodiet.Obelos eniĩ ſagitta dꝛ. Iſteriſcus ẽ alia vgula ſic fa/ cta ⁊ ponit᷑ in his de quibus dubitat an tolli debeant vel poni. Oberat.ta.tũ.i.ęre cõduct᷑. NPñĩ vita btĩ Martini. Oberatos hʒ meos ſcriptoꝛes. Vbeſus.ſa. ſu.pe. p.i.pinguis:imo plus qᷓ; pĩguis.Mꝛope qde · obeſus· piguis ⁊ ro/ tundus vndiq;qſi circũquaq; eſſet eſus. Et eſt obeſus · foꝛinſec. Craſſus/intrinſec VDñ Geñ. Aie Obeſis camibus. Obex. biq. maſ.ge.i.obſtaculuʒ qð obijcit. Inuenit᷑ eti ni fę.ge.apud autoꝛes. Bbitus.tus.i.moꝛs/trãſitus.⁊ dꝛ ab obeo. 5 obis. Et differt a moꝛte · quia obit᷑ per/ tinet ad bonos hoies. Moꝛs bonis ma/ lis. etiam beſtijs cöuenit. Oblatiucula. le. vimi.i.parua oblatio. Vbligatio eſt iuris vinculum quo neceſſi⸗ tate aſtringimur mutuo cõtrahentes · vt Inſti. de obli. in pꝛin. Et eſt ouplex · ciui/ lis ⁊ ꝑtoꝛia.Ciuilis ꝗ aut legibo conſtitu/ ta· aut certo iure ciuili cõpꝛobata ẽ. Sed Etoꝛia ẽ·quã ptoꝛ ex ſua iuriſdictione cõ/ ſtituit:quęetiã oneraria vocat. Nblitꝰ.ta.tũ.ẽ ꝑticipiũ de obliuiſcoꝛ.ſcer⸗a tũc ꝓduc. pe. Itẽ eſt ꝑticipiũ de oblinoꝛ ner.⁊ tuc coꝛ.pe. Hñ. Ammemoꝛ oblitus manet oblit atq; linitus. Del ſᷣm gręciſ. Immemoꝛ oblit notat oblit᷑ imaculat. Minc obliuiſcoꝛ eſtillius obliuio caput. Bblongus. ga. gu. vꝛ ab oba long'. Et il lud vĩ oblongu:qð in medio vilatatſed in capitibus reſtningit᷑.vt nauis ⁊ ouũ. Dbmnxꝰ xa xũ.i.õᷣ conat᷑ uł ſbiect/hũilis. DObnoxiusxia.xiũ.i.ſhᷣditus: di ab ob·et noxius.Mel obnoxius vꝛ ab ob.⁊ noxa. Nꝛopꝛie qͥdẽ obnoxius alicui oꝛqͥ ꝓpter noxã.i.culpã.vel ꝓpt᷑ offenſam aliqua illi Eſuppoſit· debitusvel obligatus.Et po/ nit᷑ ꝓ ſbiecto · vel ſuppoſito qcũq; modo. Obolus.li.pe.coꝛ.i.vimidiꝰ ſcrupulus:·qͥ pẽ ſat ſiliq̃s tres·hñs cerates duos:chalcos q̃ttuoꝛ. Et fiebat oli ex ęre adinſtar ſagit/ teę. MWñ etiã a grecis nomẽ habet. Dicit enĩ ab obelus · qd eſt ſagitta. Hbolus etiã dĩ medalia ſiue medietas denari. DObꝛixü.rixi.i.gurũ dictũ ſic quia obꝛadiet ſplendoꝛẽ. Eſt enĩ coloroptimi qð hebꝛęi offon · greci chiron vocant. Del obꝛicũ vꝛ q̃ſi obrude aurũ.⁊ eſt etymolo.Et ꝓduc. ſtione efet duplex cõſonas. bſcęnus.na.nũ. dr ab oba cenũ. HDel ab ob ⁊ cena · q̃i ð cęnã. MNã obſcena ſũt cenę ↄtraria: ĩterponit᷑.s.QNã vt vicit Mꝛiſci/ anus ĩ.22 maio. Ob qʒ ẽ qñ aſſumit.s.cũ cõpõit᷑ cũ victiõe incipiẽte a.cvt obſcurꝰ obſcęnus. BWel obſcen põt ↄponi ab obs ⁊canẽdo. Bñ dic Mꝛiſq.in. ? li. Ynuenit᷑ obs · a qͥ cõpõit᷑ obſcęnꝰ. Obſcen eni/ pbe dẽ de voce. Hox eni obſceęna dꝛ.i.duraa turpis/licʒ de alia re imũda: turpi dicat DBbſcurꝰ. ra.ru.pe.ꝓ.vꝛ ab ob.⁊ cura.⁊ int⸗ ponit. s. Et ẽPpe obſcurus ·qᷣ eſt ob curã. i. cõtra curã hoiuʒ.i.de qͥ nõ curant hoĩes. Itẽ obſcuru.i.obuelatũ·tectũ·tenebꝛoſũ. Itẽ obſcura dicebant᷑ ſacriſicia ꝗᷓ de no/ cte fiebãt ꝓſerpinęuł alij ĩ loco obſcuro. Iñ obſcure adu.Et hęc obſcuritas.tatis. Obſes.obſidis.coĩs ge.i.vas vadis.⁊ coꝛ. pe. gtia dĩ ab obſideo.des.Et dicũt᷑ ppᷣe obſides:qͥ ab obſeſſis vant᷑.vel qͥ dari ſo lent.⁊ cum honoꝛe cuſtodiri. NEbſoniũ.nij.n.S.i.ꝑuꝰ cibo ⁊ delicat qͥ pꝰ cgnã ↄtra ſõnũ ſumit᷑. Itẽ qlibet modic'⸗ delicatꝰ cibo int᷑ alios ſũpt dꝛ obſoniũ qð vulgo cõpanaticũ vꝛ. Iñ obſonatus tus.act obſonãdi:uł ipſa cena · vel obſõ/ niũul ſũpt qͥ expedit᷑ ĩ cena ſiue obſonio. Obſtetrix. tridqfę. ge.me.coꝛ.i.femia ꝗᷓ ſterã tractat ·ſcilʒ ꝗ colligit pueꝝ de vẽtre ꝓce/ dentẽ.⁊ vꝛ ab ob.⁊ ſtera · Bel ab obſto. ſtas.q; obſtat parturienti. Obſtinat᷑.ta.tũ.i.ĩ malo ĩiduratoffirma/ tus.vel intẽtus. Inuenit᷑ etiã obſtinat in bona ꝑte.i.ĩ bono ꝓpoſito firmꝰ ſtabilis. Bñ Ruth p; Mides ꝙ obſtiato eſſet aĩo VBbſtipꝰ. pa.piñ.i.ĩclinat.⁊ dĩ ab ob.⁊ ſti pus:qꝛ qᷣ petit ſtipẽ⁊ accipit.caput iclinat Bel ↄpõit᷑ ab ob ſtipes·q̃ᷓi õ ſtipẽ ĩcliat Pbſtrigillus. li. maſ. ge. qdda genꝰ calcia/ mẽti.⁊ dꝛ ab obſtrigo.gis.Et ſũt obſtrĩ/ gilli ·ᷣ ꝑ plantaſ ↄſuti ſuta ex ſuꝑioꝛi pꝑpte coꝛrigia ↄtrabũt᷑ vt ſtrigãt᷑ vñ ⁊ noĩant. Pbſtructus.ta.tu.i.ſdluſus/oppilatus. Vbſtruſus.ſa.ſũ.i.incluſus abſconditus. DObtentus tus.i.impetratio/adqͥ ſitio. Vbtrectatio.onis..detractio · ĩuidialiuoꝛ emulatio. . Obtuſus. ſa. ſ. ſtolidus hebes ſtultus. Obtutus. tus.i.intuitus: viſusaſpect·fa⸗ cies ĩmobilis intentio oculoꝛꝝ-. D ante E— Dcca. ce quoddã iſirm ad frã ſcindẽdã · ſi᷑ ccatoꝛ.tor.i.inſitoꝛ arboꝝułſbrũ/cxraſtꝑ cinatoꝛſatoꝛ:uł actoꝛ:aratoꝛ. Hos omnel agricolę pagani deos habuerũt. Occaſio.onis.fę. ge i. facultas.copia/ptãs cõditiotẽpꝰloccaſus.foꝛtũa: etiã cõit Occaſus.ſus.ſui.i.occidẽs.ab occi/ ( ꝓ cã. dente ibi ſole. Rñ ꝓphᷣa. Aſolis oꝛtuvſq; ad occaſũ. Itẽ occaſus dꝛ obitus:euerſio occiſio/ul dies ſußma: oĩ ab occido.dis DOcean.ni. vꝛ ab ocys.i.velox ·q; veloxẽ uł oceanꝰ dẽ a cęlo.vt deriuatio ſumat᷑ a media ſyllaba.qꝛ oceanũ.i.mare·magnã ſilitudinẽ hʒ cũ cęlo ĩ coloꝛe.Iñ oceanꝰna nũ. Et h̊ oceanides.vę.i.filius vel nepos oceani. Iñ H̊ oceanis.nidis.ſiliaułneptii/ oceani·vm Hug.Del m Pap. Oceann gręci ⁊ latini ideo noĩant·q; in circuli mõ dbiat oꝛbẽ.ſiue a celeritate ꝙ ocy currat Et coꝛ.pe. Mñ Cheodołꝰ. Sol petit ocea⸗/ Mifn ſariu⸗ ptio terre Naae t1l tinet Da ſton gapi, Pin ns en nin mi heu Pn epi Oca dich dich ſei / lre Peten vufor Holl ſiner Denn abe Dor ſinue bito hic dio Dat mae Dai 1 ſuung iull ii n ſde hui nil del umm 96 ſſci 00 Nee ihe end 1 4 node boni⸗ l no. hſteri epee/ dbſto. WKrnn⸗ Rmen 1mbls weſei⸗ vatn ritir au, obſni⸗ nlpte vunt, s. wo. . NoN i „ ts nyſc, neſſo ds eM oan Nnn Non imd 9urnt iton nũ frigus ſuccedit opacũ. Et nõ ꝙᷓomnia maria ↄtinuant᷑ ad oceanũ. Et m deſcri/ ptionẽe factã ſᷣ Julio cęſare maria medi/ terranea toto oꝛbe habitabili ſũt trigita. DOcadens.dent.maſ.ge.vbi ſol occidit.Iñ hq̊ ⁊ B occdẽtalis: hᷣ le.res occidẽtvel ꝑ/ tinẽs ad occidẽtẽ ſm Hug Pap. vo dic Occidẽs dictus:q: diẽ fac occidẽ. Albſcõ vit enĩ lumẽ mũdo.⁊ tenebꝛas ſuꝑinduc. ODcciput. pitis.poſterioꝛ pars capitis dꝛ. Pñ in greciſmo vicit᷑. Sinciput ãterioꝛ pars capitis dicit᷑ eſſe Occiput acpartẽ deſignat poſterioꝛeʒ. Inde hoc occipitiũ. - „ — Hõ quod occiput. ccult.ta. tu.i.abſcõſustectꝰ. dauſus.Et ꝓducit pᷣmã poſitione. Vñ Dꝛatiꝰ ĩ pma epi.Occultũ viſus decurrit piſdad hamũ Occupatio eſt coloꝛ rhetoꝛic.⁊ fit quãdo vicimus nos pterireaut neſcire aut nolle icẽ heęc ꝗ maxiĩe dicimꝰ.q̊ modo.Quid referã q;tis tua ſit maculata inuẽtus fla/ gicijs. Et greciſmus vicit. Occupat bic coloꝛ cũ quid trãſire parabat.nec tranſit. NPꝛetereo ceędes ꝑiuria furta rapinas.Tę dia foꝛte darẽ ſi verba iſta referrẽ. Ocellus.li.oimi.i.paruꝰ oculus.⁊ coꝛ.pꝛi mã. DHnde in Auroꝛa. Spõſa colübinis ſine felle potit᷑ ocellis. Pcyma.mę.icit᷑ vehiculuũ veloxa dicitur ab ocys/ ꝓpducit.cy. Ocys grece · oꝛ welox latie.Et ↄpat᷑ ocyoꝛ. ſimus. Et nõ qut vicit Mug.antiqͥ dice/ bãt ocus.oca.ocũ.i.velox· ab ocys gręco Et ĩde ocyoꝛ ocyſſimꝰ.ſᷣ̊ ocus modo nõ ẽ in vſu: iõ ocys gręcũ ſubit loco poſitiui⸗ dẽ ocys.cyoꝛ.ſimꝰ.Iñ ocy ocyſſime adũ. Ocitabulũ.li.qdᷣdã põdus eſt hñs dꝛach/ mas ſedecimſcrupulos qᷓdragintaqͥᷣnq;. DOaci.cij.n. s.i.quies.ſecuritas. Sʒ ociũ coꝛ poꝛis ẽ. Nuies aĩ. Iñ ocioſus.ſa.ſũ.i.qet ſecurusocio vacãs/ocio plenꝰ.nil ogpans iutiliſ. ODñ vᷣbũ dꝛ ocioſũqð ſine vtilita/ te ⁊ ca pfert᷑. Iñ ocioſitas.tatis. Itẽ ociũ philoſophicu ẽ ſtudiũ:qꝛ phᷣus ociat᷑ qñ ſtudet.Sʒ ociũ vulgare qñ vacat᷑ ab oxpꝑe buili. Et nõ ꝙ tłplex ẽ ociũ·ſcilʒ deſtituto/ riũ qð ẽ ribaldoꝝ· q apud athenas ſuſp debat᷑. de h dẽ ꝙ ocioſitas a voluptas arma ſut hoſijatiꝗ ad miſeras aias capiẽé das.de renũ.niſi c pdẽ.S.veꝝ ſiꝓpt᷑. vSe/⸗ cũdũ ẽ reſtitutoꝛiũ qñ qͥs ceſſauit a labo/ reæ iten accedit ad opus. Tertiũ retribu/ toꝛiũ qð dat᷑ emerit ſenibo.Iñ ociolũ.li i.paruũ ociũ. Item ociabũdus.a. dũ.i. ocioſus ułſumilis odãti.⁊/ ꝓduc.o.ante.c. Oaq ea.creę.dĩ a qus. Et ſũt ocreg tibialia calciamẽta ꝗ ſuras tegũt ·ſicictę:qꝛ crura tegãt. Iñ ocreatus.ta.ti.qͥ ocreas hʒ. Et ſunt ocreę ſiue de ferro:ſiue de coꝛio ſint. Dctai.ua. ui.ꝛ ab octo. Iñ h̊ͥ octaua. uę. i. octauꝰ vies alicuiꝰ feſtiuitatj. Et octen. na.nũ.⁊ octonariꝰ.ria.riũ: h̊ octonanꝰ.rij Vctingẽti.tę.ta.i.octies centũ d ab octo centũ.⁊ mutat᷑.c.in.g.antecedente.n. Dcto:nomẽ numerale indeclinablie. Octoginta/oĩs ge.nũeri płis.i.octies decẽ. Dctuber. octubꝛis.quidaʒ menſisab octo ⁊ imber dictꝰ. Eſt eni octauꝰ a martio qͥ ẽ pncipiũ ãni. Iñn h̊ ⁊ ̊ octubr.⁊ h̊ bꝛę. Et vt dicũt qͥ dã ·debet ſcribi ꝑ.o.i ſecida ſyl/⸗ laba ·q; cõponit᷑ ab octo.allij dicũt ꝙ vʒ ſcribi ꝑ.v.q; mutat᷑.o.in.v.ĩ ↄpoſitiõe cã Octuſſis.ſis.maſ.ge.i.octo aſſes ( euphõię uł pᷣciũ octo aſſiu. DPñ DNꝛatius in ſermo. Quãto eteni ꝑuo quãti ꝙ octuſſibꝰ heu. DOculatꝰ.ta.tũ/ oculoſus.ſa.ſũ⸗ oculelea. leü.iĩ eodẽ ſẽeſu · ſcilʒ plenꝰoculis.Et cõꝑat᷑ oculoſus.ſioꝛ.ſimꝰ.ꝗtẽ iuenit᷑ oculiſſimus ma.mũ.qᷣ plen ẽ oculisuł qð frequẽt in/ ſpicit᷑ ab ocułſic̃ dicũt qͥdã: Oſtiũ amicę tuę oculiſſimũ ẽ·eo ꝙ oculi tui ſꝑ aſpiciũt ĩillud. Oñ Plaut Hic ꝓximũ illud oſtiũ oculiſſimũ ſalue. Itẽ oculat iuenit᷑ in alio ſenſu · ſalʒ manifeſtꝰ aꝑt·acut.vt Fides oculata.i.mãifeſta aꝑta·ſcilʒ ꝗ oculis hĩ. Oculus.li.maſ.ge.videt᷑ ici ab occulo.lis. ꝗ8 ẽ abſcõdo. Oñ dic̃ Iſidoꝛ xjꝛetymo. culi dicti ſũt:qꝛ eoſcilioꝝ tegmia occul/ tãt · ne q̃ incidẽtj ſurię offenſiõe ledat᷑ſiue qꝛ occultũ lumẽ habẽt.i.ſecretũ· vel intus repoſitũ. Mi int᷑ oẽs ſenſus vicinioꝛes aĩę exiſtũt. In oculis eniĩ oẽ mẽtis iudiciũ eſt vel aĩ ꝑturbatio· uł hilaritas in oculis ap paret. Et coꝛ.pꝛimã ab eo deriuata. DPñ Huidiepi. Inuitjocuł hͥ mea vba leges Dda gręce-latine dꝛ laus.Et oda vꝛ cantꝰ. Et oda finis.Et odos via. Mic qͥ da liber Nꝛatij intitulat᷑ liber odaꝑ.i.cantuũ. vel laudũ.qꝛ ibi laudare intẽdit.Et alibet eiꝰ iſtinctio dꝛ oda/q̃ſi laus vel cantus. Odenta.dicitur deens. Ddepoꝛicus.ca. ci.i.itinerarius vel viato/ rius. Sʒ odepoꝛiũ · dẽ laus cantilenę · Odibilis.lis.ↄ.ta hᷣ le.i.odio habitusvel Hdiũ.ij.i.iueterata ũmicitia · de (habilis vltione cogitas. Iñ odioſus.ſa.ſũ.i.odio lenus odio habitus.⁊ qñq; dꝛ ſic odio babes. Ekin eodẽ ſenſu odioſicus.ca.cũ. Odioli.li.vimi.i.paruũ odiũ. Hgdolla.collę.quidam locus eſt. DDdoꝛ ułodos malſ.ge.dꝛ ab aere:qꝛ tractu geris ſentit᷑. Et oꝛ odoꝛ ppe de bono. Iñ odoꝛꝰ.ra.rũ.i.odoꝛe plenus/ſcilʒ qð ex ſe mittit odoꝛẽ.vt floſthꝰpomũ. Iñ odoꝛe adu. Et cõponit᷑ odoꝛ.odoꝛifer.ra.ru. qd odoꝛẽ fert. Et odoꝛiſequ.q̃.quũ.pe.coꝛ.q odoꝛẽ ſeqͥt ut canis.Et liq; ̊ noĩa/odoꝛũ. odoꝛiferũ odoꝛatũ.⁊ odoꝛiſequ ita diſti guant᷑.vt odoꝛum dicat᷑ · qð ex ſe emittit odoꝛẽ.vt flos. Idẽ⁊ odoꝛiferũ:Odoꝛatũ qðò odoꝛe receptũ ẽ· vel qð odoꝛẽ ꝑcipit · vel odoꝛẽ aliũde accepit:Et odoꝛiſequũ qð odoꝛẽ ſeqͥt᷑. vt canis:cõfundũt᷑ tñ hęc vocabula apud autoꝛes.⁊ ſepe ꝓ ſe inuicẽ poſita iueniũt᷑. Et nõ ꝙ ſüt q̃ttuoꝛ noĩa ꝗ faciũt ntm in oꝛ: vel in os. Bñ. Bis duo ſunt oꝛ⁊ os caſus retinẽtia rectos.vlrboꝛ odoꝛq; laboꝛ his ſociat honoꝛ. doꝛabil.lis: h̊ le.qð aptũ ẽ ad odoꝛãdũ Nadoꝛculus.li.vimi.i.paruus odoꝛ. VPgdo:ia.rię.dea ꝗq odoꝛibo putabat᷑ ſeſſe. Et ꝓ ipſo odoꝛe iuenit᷑. VHñ laut ĩ am/ phitrione.Ddoꝛia afficit plures filios. Deſtrũ.tri.neu.ge.qddã genꝰ muſcaꝝſcilʒ aſilus ul cabanus.Et vꝛ grece a ſono quẽ facit.⁊ ita oeſtrũ nomẽ grecũ ẽ ⁊ ficticiu. Heſtꝑ ponit᷑ qñq; ꝓ ſapiẽtia vel ſpiritu poetico ·qꝛ ſicut oeſtrũ aialia mouet: pũ/ git · ita? ſpiritus poetã. Oñ Statius the/ baidos.Cempus erit cum laurigero tua foꝛtioꝛ oeſtro facta canã. OD ante ꝓ Offella.lę.dimi.de offa.i.ꝑua offa.Et ſub/ trabit᷑ ab offella vnũ.f. qñq; in metro vt poſſit pma bꝛeuiari ·ſicut diẽ Mug. Et ſic videt᷑ velle Hug.ꝙ offella debeat ſcnbi tꝑ geminũ.f. licʒ vnũ aliqñ ſbᷣtrahat᷑ c me/⸗ tri. Itẽ vicit Pap. Offa geminat.f. facit tñ dimi.non gemiata.f. ofella.qꝛ in dimi⸗/ nutione multa mutant᷑. DHnde qͥdã. HMeęc eſt excepta quã guſto libenter ofella. Offa.fę.rruſtu panis hũectati.⁊ dꝛ ab ob. ⁊ fans · q̃ſi obfans.i.õ fantẽ eo ꝙ noceat fanti·q; os implet. Mñ VBaniel.i4 Bffa picis. Oñ. Offa nocet fanti. b pdeſt eſu/ rienti. Iñ h̊ offariꝰ.rij.i.coquꝰ. Et offati.i. particulati. Et offatus.ta. tu.i.pticulatus e tee vt dicũt: differẽtia eſt int᷑ A⸗ vibi Dipa nipdͤelrivino. Bn dʒ qi panis ĩ vino. Offa ĩ alijs liq́ Pffendix.cis. maſ.ge.i.nodus:- Cnbus pꝓpe qͥ reſtrigit᷑ remittit᷑· vel qͥ liber ligat Offenſa. ſe.i. culpa fſoꝛefactũ. Nffenſaculũ.li.i.ſcandalu.uł ira.vel impe/ oimentũ dꝛ ab offenſo. ſas. Offendiculuʒ.li.i.culpa.vel id ad qð pedẽ offendimus· vel obex · vel impedimentũ. Hffenſio.onis.fg.ge.i.culpa:foꝛefactũ. Pffenſiũcula. ę. dimi.i.parua offenſio. Pffenſus.ſa.ſi.i.leſus:vel cõmotus ad irã. PHffereda.oę.i.antiphona ꝗ canit᷑ cũ obla⸗ tio debet celebꝛari.⁊ dicit᷑ ab offero.fers. Itẽ offerendus.da.ũ.i.dignus offerri. Hffertoꝛin.rij.i.oblatio q̃i fertũ·qꝛ pᷣmo loco fit oblatio.⁊ poſtea ſacificiũ.Et of⸗ fertoꝛiũ dꝛ locus vbi rexonũt᷑:uł vbi ſiũt oblationes.⁊ dꝛ ab oba fertũ.ti.quod ẽ oblatio qꝗdã. Oł põt deriuari ab offero. OBfficina.nę.f.p.oꝛ locus vbi fiũt officia.et ꝓducit fi. Hel officina eſt quaſi tuguriũ vl tegmẽ qñ videlʒ paleę.i.ſtramia po/ nũt᷑ ſupꝛa arboꝛes vt paſtoꝛes ſubtus ex/ iſtentes ab imbꝛibus ptegant. Officiũ.cij. vꝛ mult modis.p̊ miſteriũ.2 obſequiũ.ʒꝰ actus ꝑſonę coꝛrigẽt xxi.q.i. monach'. 4? plebania·ð ſta.monach.qð dei. Itẽ aliqñ ſumit᷑ ꝓ dignitate vel ꝑſo/ natu.de pᷣben. ad h.de dle.nõ reſi.qꝛ.de cõ/ ceſ.ſben. c.ij. S.j. Rliqñ ꝓ litigio.xxi.q.i. de Pſentiũ.i fl.vbi litigates dicũt᷑ officiũ exercere. Itẽ is cui cõmiſſa ẽ diſpenſatio habet officiũ. Itẽ is qͥ hʒ ptãtẽ ſeculare⁊ tabellionatũ. Ite oꝛ ppoſitura. Bed ꝓpe ẽ aliud a dignitate⁊ a ꝑſonatu.Et dꝛ ſim plex officiũ qñ qͥs bʒ admiſtrationẽ ali/ q̃rũ rerũ ſine aliq̃ ſ̃rogatiua in choꝛo vl capitulo vltra alios ſui oꝛdis rõne hmõi officij ſic habet on anexũ ſine honoꝛe u progatiua honor.vt ſyndici pcuratoꝛes gaſtaldi.i.q.iij.ſaluatoꝛ.v.ĩ noĩe.Itẽ vi/ cedñs qͥ hʒ epatũ viſponẽ vꝛ hĩe officiũ. 99. dil. S. o fficiũ. i.q.i.ſi qs eps.j.reſpõᷣſo. Atẽ officiũ ſᷣm cardinaleeſt ptãs exiſtẽẽs in iudice exercẽdi oĩa ea ꝗᷓ ꝑtinẽt ad eius iuriſdictionẽ.⁊ capit᷑ h̊ iuriſdictio gnãlit᷑ vt includat oĩa ꝑtinẽtia ad merũ ⁊ mixtũ imperiũ. Itẽ officiũ ꝓpbe dꝛ qð hõ debet loi ex nata.vt in.c.cu in officijs.de teſta. Hfficiũ iudicis ſm Goff. eſt ptãs iudicis a iure aſſũpta. Et habet locum tam in his q ante iudiciũ fiunt q;ᷓ in his ꝗ in iudicio occurrut facicda. Et iploꝛat loco pᷣncipał actiõis · cũ alia oꝛdiaria actio deficit.vt ĩ c.ſi. de offi.iudi. Et ẽ vuplex.ſcilʒ nobile⁊ mercẽnariũ.Nobile iõ appellat.qꝛ a ſeißo intponit᷑nec iure actiõisſeu obligatiõis. vtputa ſi minoꝛ petit ſe reſtitui in integrũ kn höͤfin offan iiu enii mutui gac⸗ Offon ſofs itpi giu⸗ üp Ofiale nn r oppe Ppbi ſpete phag ctui mute Eybiro⸗ Panus dil leben mgann OPppin eſerp ſenin ſapen lcq ſepes g⸗ dumi voli ſw⸗ Pphrr Pfuin uhaln s g N Pyr Dage⸗ ogd nog or⸗ 6pe⸗ ſnen Gi ld olin⸗ 8 ſenn Müni oſſenie Nonggg id . boſinſen mmgn n Cto⸗ lpbiſiit ncode dden niſni⸗ im vnnch rewph/ ⸗ o Nig Wtofc idigien⸗ iſenun n Sum⸗ mariin mwne H ndo iͤwni⸗ aganms iwi in inſßd, Numnſis tudeus vguͤlt üim 3töre⸗ giisincß nunibs n ici⸗ myt Hycblen lgoros inmntegn D gante hoc nõ cõpetit iure obligationis:q; iudex nõ fuit obligatus:nec iure actiõis·ſᷣ̊ iudidq officin miſericoꝛdit᷑ iploꝛet ⁊c. Mercẽna/ riũ iudiq officiũ ẽſeu ſic appellat·qꝛ debuit actiõi ĩtẽtatę.Duta peto a te vigiti actõe mutuiiudidofficin deſuit m hac actione · qꝛ cõdẽnat te vt reſtituas mihi viginti. Officioſus.ſa.ſũ.i.ſedulus/officio ĩtet.Iñ H officioſitas.tat. Iẽ officioſa dicũt᷑ ꝗ cõ tinẽt pietatẽꝗᷓ nulli obſũt ⁊ alicui pſunt. Siẽ a nio teſtamẽtũ ꝛ ĩofficioſũ qð ẽ ʒ officiũ pietatᷣ viſ.ix.ſi ad ſcriptas:i glo.. DOffula.le.vimi.i.parua offa. HW Hpbimachchi.pe. coꝛ ẽ qdᷣdã aial qð pu/ gnat ð ſerẽtẽ. PBe qͥ bꝛ Leuitxje Et oꝛ ab ophisqð ẽ ſerpẽs.⁊ machia:qð eſt pug. DOphiophagitę pars ęthiopum victa ꝙꝙ bpẽtes comedat. Dphis eni gręe bᷣpes · pha gin comedere ſm Papß. ꝓducit gi. Dphis vel ophi gręcelatine vĩ ſerpens. Pphitęqͥdã hęretici a colubꝛo noĩati·di/ cẽtes ipſũ colubꝛũ in paradiſũ induxiſſe veritatis cognitiornrnrnr. Ophites.tis.qͥdã paruus ſerpẽs multas ⁊ paruas hñs maculas. Et vt vicũt ſtellio =. VPñ Aucanꝰ. O paruis pict᷑ maculis thebanꝰ ophiteſ. OPñ qͥdã lapisſerpẽtũ maculis ſimilis · dictus eſt ophites. Ophiulcus.ci.i.ſerpẽtinus.i d a ophiqð ẽſerpẽs. Sic dict ẽ Eſculapius qᷣ ĩ ſpecie ſerpetis colebat᷑ apud romanosa cnctus ſerpẽte · trãſlatus fuit in cęlũ· vñ vꝛ ophi⸗/ ulc.q̃ſi ſerpẽt cuſtos.vel ophiule dĩ q̃ſi ſerpẽs loquẽs. Aegit en ĩ fabulis poetag q dã ſerpẽs locut ẽ cũ Ope vxoꝛe Sa⸗/ turni.⁊ eã docuit vſũ ſeminadi.Et ꝑ hunc volũt qdã ĩtelligẽ ſerpẽtẽ ͥ Euã decepit q; poſtq; peccauit ſine agricultura viuere Ophix grece latine diĩ aug. (nõ potuit. Ofni interptat᷑ viſcalciatus. Fuit eniʒ fili / us Heli · electus in miniſteriuʒ ſacerdotij cnius amiſſionẽ ſuo expꝛeſſit vocghulo. Guel . DOg· interpᷣtat᷑ cõcdluſio· rex baſan fuit. Oggdo dicunt gręci octo. Iñ hęcogdoas ogdoadis.i.octo· vel octonarꝰ.Et apud nos hi ⁊ hę ⁊ octo ĩdecdli.ct.poſi/pgd. Dlax.acis.oĩs ge.i.olidus:qͥ aſſidue olet.? cõꝑat᷑· olax.cioꝛ.ſimus. Inde olacit.cius. ſimeaduerbiũ⸗ heęc olacitas.tatis. lda.interptat᷑ diſtinctio ·ſiue viuticulũ. Dlea oleę.dẽ fructus oliuę. vel ipſa arboꝛ oliuę. Mel bm Iſidoꝛũ: Olea ipſa arboꝛ eſt.fructus oliua/ſuccus oleũ. Dleaginus.na.nũ.i.de olea exiſtensuład oleã ꝑtinens.⁊ coꝛ. gi. Dleani.rij.vas vbi oleũ rexonit᷑. Dleaſter. ſtri.maſ.ge.i.ſilueſtris oliua vel olea. Et vt diẽ̃ Iſidoꝛus. Oleaſter dicit quia ſit folijs oliuę ſilis.ſ̊ latioꝛiboarboꝛ inculta.⁊ ſilueſtris:amara atq; ifructuoſa cui inſert᷑ oliuę ramusvim mutat radid ⁊ vertit in ꝓpꝛiam qualitatem. Hleomella.lę.qdã arboꝛa dꝛ ab oleaa mel eo ꝙ ex eius trunco oleũ defluat in craſſi/ tudine mellis ſapoꝛe ſuaui Dlerinus.na.nũ.pe/p.i.olꝰ ul de olẽ exiſtẽs Dletũ.ti.i.fetoꝛ vel locꝰ vbi frequẽt᷑ migit᷑ q guit fetet.⁊ dẽ ab oleo.les. Ponit᷑ etiaʒ ꝓ q̃libet re fetida. Inuenit᷑ etiã oletus.ta. tũ.i.fetidus. Et cõponit᷑ exoletus.ta.tũ. DOleü ułoliuũ pᷣm Hug.ꝓ eodẽ accipit᷑i. ꝓ liqre oliuę. Et vt dicũt. Oleũ ſiqͥs inter aq̃s merſusex oꝛe emiſerit·dlarioꝛa fac ea ꝗꝓfũdi tegunt᷑ occulto. Mã eius natura habet vt cibos cõdiat lumini fomentũ p/ beat: laſſũ longo itinere coꝛpus dum eo vnctũ fuerit/pſtinę ſanitati reſtituaat. Dlfatoꝛiũ.rij. d ab olfacio.cis. Inde hoc olfatoꝛiolũ.l.dimi.vas vnguetariũ mu/ liebꝛe· in quo odoꝛamẽta geſtantur. Dlfatus.ta.tũ.i.odoꝛatus.ta.tũ:⸗ d ab ol/ facio.cis.Et h̊ olfatus.tus.tui.p odoꝛatu. Olidus.da.dũ.i.fetidus.⁊ dẽ ab oleo.les. Dlibanus.pe.coꝛ.i.albũ incenſum.⁊ coꝛ.pe. Dlympias.adis.⁊ h̊ olympica.cę.in eodẽ ſenſu· ſeſtũ ułſolẽnis ludus/qð uł qͥ fiebat ad honoꝛẽ Jouis ſemel ꝑ qᷣnquẽniũ:ne ſi vlterius ꝓtenderet᷑in negligentiã.⁊ obli uionẽ coꝛrueret.uł᷑ ſi citra ꝑ qͥnquẽniũ ce/ lebꝛaret᷑expenſę nimietas eos grauaret. In ipſa celebꝛatõe lex talis erat ꝙ q cũq; victoꝛ exiſteret ibiĩ aliquo ludo haberet qðcũq; munus vellet reqͥrere. Onde iue⸗ nit in rhetoꝛica. ut q cũq; tyrãnũ int᷑ſiceret olympicaruʒ pᷣmiũ acciꝑet. Inde olym/ icus.ca.cũ.⁊ olympiacus.ca.cũ.pe.coꝛ. Blympze piezds; mõs macedoniętãtę al/ titudinis vt ĩ eius cacumienec vent᷑ ſen⸗ tiat᷑ nec nubes ſe colligant.q excedit iſtũ aerẽ hũidũ in quo aues cęli volitantq ab eis ꝓditũ eſt qͥ ſolebant neſcio quoꝛũ ſacrificioꝝ cauſa memoꝛatũ montẽ aſcẽdẽ ⁊aliq̃s notas in puluẽ ſcribebãtq̃s ꝓ alio ãano integras iueniebãt.qð fieri nõ poſſet ſi loc ille ventj aut pluuia pateret᷑ Heide tanta ẽ tenuitas illius aer ut nõ ſuſpirare ourarent.Illuc eniʒ ire non poterant niſi ſpũgias hũectatas naribo applicarent.vñ gaſſioꝛẽ ↄſuetũ ſpm̃ ducerẽt. Hi gĩdi⸗ cauerũt etia nullã auẽ ĩ loco illo aliqñ vi⸗ diſſe.Et dẽ ab holon · qð ẽ totũ⸗·⁊ phos · gqgð ẽ lux·qᷓi totꝰ lucẽs:q; ẽ q̃i cclũ altitudie ſua.vñ ⁊ ſepe ponit᷑ ꝓ cęlo. Iñ olympius pia.piũ.⁊ olympic.ca.cũ.Et H̊ olympũu pi.i.mons vel oppidũ. Iñ h̊ olympica.cę. OPligopomenon ·ẽ ſub pauqꝗ vbis multoꝝ comphenſio. vt hica Pꝛit amoꝛ Parideʒ. nuptã rapit armat atridẽvltro pugnat · fit machina· troia crematur. . Dlitoꝛ.tor.i.oꝛtolanus/ſcilʒ cuſtos olerũ⸗ dꝛab olus.Mlitoꝛ etiã oꝛ fimarius qͥ poꝛ/ tat fimũ: coꝛ.li. S Dliua. uę.oꝛ ab oleõ · qð gręci dicũt oliuã Inñ h̊ olea oleę.Et ab iſtis. B oliuũ uł ole⸗ uũ. Oliua arboꝛolea fruct᷑oleũiuł oliuũ liqr·bacca fructꝰ. Sʒ hęc ꝓpꝛietas cõfun/ dit᷑ ſęꝑe. QNuidã dicũt olea ułoliua arboꝛ. AVb oliua dꝛ h̊ oliuetũ.ti.Et hoc oliuariũ. rij.locꝰ vbi oliuęcreſcũt. Et h̊ ⁊ B oliuari. hoc read oliuã ꝑtinens.⁊/pdu.li.oliua. Dliniker.ra.rũ.pe.coꝛ.i.ferens oliagsg. Plla. le.fę.ge. vas ad coquẽdũ aptũ⸗q dẽ a bullio. lis·q̃ſi bolla· eo ꝙ bulliat ĩ ea aqua igne ſuppoſito. Del vꝛ ab oleo. les. eo ꝙ iu ſeruet imiſſũ odoꝛẽ. Iñ h̊ ollanꝰ rij.ꝗ Vllifer.ra.rũ.qͥ fert ollaſulł poꝛtat.(fac ollaſ Ollula.lę.diminutiuũ.i.parua olla. OPloꝛ olor/ auis qdã · ſcilʒ cygn. LVñ Dui/ dius epi.ld vada menadri cõcinit albꝰ oloꝛ. Iñ oloꝛinus.na.nũ. Itẽ iuenitur hic oloꝛ.lor.i.fetoꝛ.⁊ tũc deriuat᷑ ab oleo.les. Dlus. ler..quędaʒ herba oꝛtolana.⁊ dꝛ ab alẽdo·quia pꝛimũ hoĩes alebant᷑ de olere anteq; fruges vel carnes ederent. Olus etiã dꝛ cibꝰ inde fact.⁊ ſũmitas herbaꝝ. OPluſculũ.li.dimi.i.paruũ olus. DO ante MW z. Pmaſus.ſi. mal. ge.i. tnipa vel vetriculus qͥ cõtinet alia viſcera dĩ ab omen.qꝛ ĩ ipᷣo reꝝ cuẽt iſpiciebãt: ꝓdu.ma.Hñ Dꝛa/ tius in epi Patinas cenabãt omaſi. Itẽ aliꝰ. Moſcit᷑ ꝑ naſũ mulier ꝗ vẽdit omaſũ O mega di ab. o.qð ẽ apud gręcos nomẽ iſtius elemẽti.o.⁊ mega vel megalon qð eſt magnũquo noĩe vocãt h̊ elementũ.o cñ ꝓducit᷑. Cui vo bꝛeuiat᷑ vocãt iſtud ele/ mentuʒ. ⁊ illius repſentatiuã figurã omi/ cron· q̃ſi bꝛeuis vel minoꝛ.o.a microsqð eſt bꝛeuis ſiue minoꝛ.â. Bmelia lie. grece latine vꝛ ſermo .· ul collo⸗/ quiuʒ. dicit ab omelein.i. colloqui. Del omelia vꝛ popularis ſermo⸗ vel cant po⸗ ularis· vel dulcis cantus.i.tractus. men. inis.i.quguriũ ul auſpiciũ.⁊ dꝛ ab oꝛe.q̃ſi oꝛimẽ q; fit oꝛe auguriũ. In omi⸗ noſus.ſa.ſũ.i.plen auguno/vel foꝛtunat᷑ VDñ Quitilianus de cauſis. Senex omi/ noſus moꝛte filij mei viuo. Iñ ominoſe aduer.i.foꝛtunate.⁊ coꝛ.pe.gti omẽ. ñ.ʒ. Aeg.20. Qð acceperũt viri p omine. Dmentũ.ti.n.s.mapa vẽtn· ſcilʒ mẽbꝛana ꝗ cõtinet maioꝛẽ partẽ inteſtinoꝝ: dicit ab omẽ. Et qñq; dicut᷑ omẽta inteſtina. Dmnebonũ.boni. ꝓpꝛiũ nomẽ.mal.ge.ẽ·qꝛ qlitas vodeſſentiã rei nõ mutat. Et inde licʒ omnebonũ cõponat᷑ ex duobꝰ rectis nõ declinat᷑ tñ ex vtraq; parte recti · Rᷣ tim̃ in fine.vt omnebonũ·omneboni c. Dmnimoꝛbia.bię.qdam herba ſicvictaeo qꝙ multis moꝛbis ſubueniat. . Hmnipotẽs.tis.maſ.ge.qͥ oĩa põt ·ſcilʒ deꝰ VDere eni deus oĩpotẽs eſt.qꝛ põt quicqͥd vult fieri. vel qꝛ põt qͥcqͥd poſſe eſt potẽ/ tig. Ex q̊ patet ꝙ deus nõ poteſt peccare mętiri. vinci. vel moꝛi:qꝛ dicta? ↄſimilia coſſe · nõ eſt potẽtie· b defectus ⁊ ipotẽtię. Iteʒ oĩpotens poteſt declinari adiectiue bic ⁊ B ⁊ BR oĩpotens. Iñ hęc oĩpotentia. Dis.9.t. B; oẽ· ẽnomè diſtributiuũ.⁊ fac actm̃ pluralẽ in es · vel in is. ut oẽs vel ois Et differt a totũ:q; oẽ ꝑtinet ad multitu/ Dinẽ.Cotuʒ ad magnitudinẽ.Dẽ.ſingu/ laria cõtenta ſub noĩe cõpꝛehẽdit cui ad/ iungit᷑ diſtribuẽdo. Sʒ totũ/partes ſin/ gulares contentas ſub noie cui adiungit cõpꝛehendit.vt totꝰ hõ.i.totalit᷑ accept ſcilʒ cũ oĩbꝰ ſuis ꝑtibꝰ ſcilʒ hõ ⁊ glibet ps Dmnitenẽs.neni.maſ.ge.i.deus qͥ (hoĩs. oĩa tenet.Itẽ põt dedinari adiectiue·hᷣ hbec 1 ̊ oĩtenens.entis. Iñ hęc oĩtenẽtia. ODuonte N Vn grece · oz ens. Et hinc etiã deus dictus eſt on./qꝛ ſuꝑ oĩa eſta in oĩbus eſt. Hnager.gri.maſ.ge.pe.coꝛ.i.ſilueſtris ⁊ fe/ rus aſinus dẽ ab onosquod eſt aſinus. TZ ager vel agriosqð eſt ferũ wel agreſte. Oneſimus.mi.pe.coꝛ ꝓpꝛiũ nomẽ viri eſt. VOneſiphoꝛus.pe.coꝛ. ꝓpꝛiũ nomen viri. Vnias onię ꝓpꝛiũ nomẽ viri.⁊ acuit penl. Vn yca · herba aromatica ẽ hm Pap̃. Okut dicit᷑ in hiſtoꝛijs. Onyca dꝛ oſtreola pua ſuaue redolẽs:magnitudine humani vn/ uis nde⸗ onyca.qꝛ onyx gręce · vnguis atine dꝛz. Oſtreola aũt eſt quidam piſcis Item Alexader neq; dicit. Ongula dat nobisquod ⁊ onyca ſigt ⁊ onyx. 27 hnan Kim kuct ecin ſuui Hnya⸗ y ſucog ſnlunn guyn Clugpe Pant. onm Ktünm ſs Onooe 7di9 aſini. Velo dine ſouum Ponag Mhomate ſchonoi ncd Orome getĩ onone nines⸗ lmn gioſie ſctiaſ bechy don tuban leons lusſen leg coõ ſewnit Wrleen Desgen Wenn f⸗ onn 4 Ppaan ditate Dorlo⸗ Uerfen puoffer Hne⸗ müatgr ounei nas i mü un ð Bann Nonm noniPi, Enihean er diat nteſtun, t Etinde uad rectis Knabe wi. aſcrigze 4 upörſihr ſeck t⸗ uſt enane mynili 8tiwtni⸗. nudiecine weenn. bamiaite ndisWß andnrlan tiomnoſin aindunge nit cht nudrtun, iwoitni wobctus t Enis e⸗/ caünus, wuger wenn 1uuuteen peiin onmnpa niV eVNO lunpiic vglin⸗ N Onycinus.ni.mal.ge.pe.coꝛ.genꝰ ẽ lapidis ve metalli ̃m Pap. Et eſt appoſitiua cõ ſtructio cũ di: lapis onycinus.Põt etiaz dedinari:mobilit onycinus.na.nũ.poſſeſ/ ſiuũ de onyx.⁊ tũc ꝓducit penultimã. Hnyculus.li.pe. coꝛ.idem lapis qͥ onixr. Dunyx onycisquędã gẽma appellat · dicta ſic eo ꝙ habeat in ſe ꝑmixtu candoꝛem in ſimilitudinẽ vnguis hũani. Onyca enim greci · vngnẽ dicut. Iñ h onycus vel ony/⸗ culus pꝓ eodẽ lapide.⁊ coꝛ.pꝑe.gti onycis. DOnocentaurus.ri.mal.ge.homo mixtus aſino· natura agreſtis.⁊ dꝛ ab onosqð eſt aſinus: cẽtaurus eo ꝙ ſuꝑioꝛ pars ſit ſilis hoĩ poſterioꝛ ꝓo aſino vt diẽ Pap. Onocrocalus.li.uł onocrocalon.qdã auis. dĩ ab onos:qð ẽ alinꝰ.eo ꝙ faciẽ gerat aſini. NMã ſic oꝛ ſculpta facies ⁊ obducta. Vel onocrocalos gręcelatine lõgũ roſtꝝ dꝛ eſt auis ſimilis cygno.Et coꝛ.pe.Dñ in TMuroꝛa di. DPar onocrocalus cygno ſonitũ dat in vndis. Onoma grece · latine vicitur nomen. Hnomatopęia.pęię.i.cõfirmatio vel con/ fictio noĩs.vt ĩ noĩe ficticio.⁊ d ab ono/ ma/qð eſt nomen.⁊ pęo/quod eſt fingo. DOnomatopęia tñ qñq; ita large ſumitur ꝙ etiã cõphendit vᷣbi cõfirmationes. Iñ onomatopęius.a.ũ.ad onomatopęiã ꝑ/ tinẽs· vl ꝓlatũ· vel ficti ꝑ onomatopęiã bᷣm Hug. Bonat aũt in tractatu de tro/ pis ſic dicit: Onomatopęion eſtnomen fictũ a ſono.vt tinit᷑ ęris:clãgoꝛq; tubaꝝ Heda vo dic. Onomatopęion eſtnomẽ de ſono factu:ut cymbalũ tinniẽs clãgoꝛ tubaꝝ. Et ſilit ꝓpꝛietas aialiũ.vt rugitus leonisbalat ouisruditus aſinoꝛũſibi/ lus ſerpentũlatratꝰ canũcęteroꝛũq; vo/ ces cõfuſę aĩantiũ/ꝗᷓ in ſcripturlſancij ſepe reperiũt.vt in Job. 4 Kugitus leonis ? vox leenę. Et feruẽs⁊ frẽdes ſoꝛbet terri.· Dnos gręce · latine dꝛ aſinus. Vnus. er.neu.ge.i.ſarcina·põdus:i coꝛ.pe. gti. Iñ H̊ onuſculũ.li.Et onuſtus.ſta.ſtũ. i.ſarcinat Et oneroſꝰ.ſa. ſi.i. põderoſus. Opacus.ca. cũ.pe. pꝛo.i.obſcurus vel viri - ditate condenſus. Iñ h̊ opacitas.tatis. Opalia:ſũt opis deę feſta·q⁊ fautia diq; fauet frugibo.⁊ faria etiam vocat᷑qꝛ tunc puer fari pᷣmũ⁊ loqͥ incipit cũ eã attigit. Opella. lę. ſe. ge. vimi.i.parua oꝑa: vel do/ mũcula vbi opes vendunt·vel vbi officia agunt᷑ in foꝛo. Opera.rę.fę.ge.dẽ in rebꝰ agẽdis ſedulitas VWl ſtudiũ:intentio· vel latoꝛ· vel auxili’ꝗ. Operepꝛeciũ.pcij.i.vtilitasvel neceſſitas bm Hug. Bel ᷣm Papiã: Operepꝛecin eſt neceſſariũ · vtile· vel magne opere. Operimẽ.inis.neu.ge.i.tegimena ꝓdu.ri. Operoſus.ſa.ſi.i.laboꝛioſusintẽtſtudio ſus.⁊ di ab opera. Del operoſus dicit᷑ ab opere.i.vtilisvel operibus plenus. Opicus.ca. cũ.i.coꝛrodens.⁊ d ab opico. cas.Hñ Juuenal.Et dina opici rodebͤtt carmina mures.Et hinc opici dicũt᷑ bal/ butiẽtes.⁊ ꝓba q̊ͥdamodo diminuẽtes. DOpicꝰ etiã d qͥ alteri liguę genꝰ coꝛrũpit. DOpikfer.a.ũ.i.opẽ ferẽs: dꝛ ab opisa fero Opitex.fid. pe.coꝛ.coĩs geii.opẽ faciẽs.vel ferẽsa dꝛ ab opis facio wel fero. Atem opifex.cis.i.artifex:pitus:ſcilʒ opꝰ facies. DOpilio · onis:cuſtos:uł paſtoꝛ ouiu⸗ vicit ab oue· qᷓi ouilio eſt idẽ qð ouilio. NMõ vᷣ̈ſus differentiales de greciſmmo. Man/ go caballoꝛũ ſit· ꝛcoꝛuq; ſubulcus.ſt aſini paſtoꝛ agaſoboũq; bubule'. Mn/ lio muloꝝ· dux ennoicuſq; capꝛaꝝ.Nam caper eſt ennos:ouiũq; ſit opilio vux.Et ꝓdu.o.opilio.Dñ VDirgili ĩbucol. Me⸗/ nit?⁊ opilio tarde venere bubulci. Rlexã/ der vᷣ dic:Dux ẽ opilio cui nomẽ ouile Opimat᷑.ta.tũ.i.opulẽtus (miniſtrat. fęcũdatusa dꝛ ab opimo.mas.Et cõꝑat opimatus.ctioꝛ.tiſſimus.· Hñ Judith.22 Ciuitatem opimatiſſimã.i.opulẽtiſſimã. Quidã tñ legũt ibiopinatiſſimã.i.famo DOpimꝰ.ma.mũ.i.opuletus.di/ (ſiſſimã. ues abundãs/pinguis/pfluẽs:fertilis:cã/ peſtris. pducit pe. Oñ Mꝛatius in epi. Inuidus alterius marceſcit rebꝰopimis. Opinatus. ta.tũ.i.opinione ꝑceptus.vel manifeſtus.Et cõꝑat:opinatns.tioꝛ.tiſſi/ mus. Inde opinate.tius.ſime. aqduer. Opinax.nar.coĩs geii.frequent᷑ opinatus vel manifeſtus:ſicut dicimus leccatoꝛem opinacẽ eſſe.i.manifeſtũ olbus DOpinio.onis.ſit.i.putamẽ ·vel ſuſpico:ul famaa ꝓpᷣe dẽ vubia.Et eſt opinio qdã extranea poſitio.vt vult Triſtoteles ĩ 2: topicoꝛũ · Hap.vᷣo dicit:Opinio·rumo: famanomenaura populaoris. Opinoſus.ſa.ſũ.i.opinione plenꝰꝑcept vel pereipiens. “’MMMW Opiparꝰra.rũ.i.elegãs/uł abũdãs Iñ opi pare adu.i.elegantul abũdant᷑.⁊ coꝛ.pa. Hpiter opiti vel opiter.i. Jupit᷑q̃ſi opis pat.i.auxilij · vel ill dey ſcilʒ tre. vel opũ pat.⁊ tũc ↄponit᷑ ab opis.⁊ pat.vel opit dĩẽ q̃i obiter.i.puer qͥ natus ẽ poſt obituʒ patr. Idẽ ⁊ poſthumꝰ. Del dꝛ opit puer cui auo viuo pater eſt moꝛtuusañq; ille puer naſceret. Et vĩ opiter ·quaſi obpat · quia auus in loco eſt patris. Opobalſamũ.mi.i.inaſio/vel cauerna· vel coꝛtex balſami · vel liquoꝛ manãs de cõci ſione coꝛticis balſami ꝑ cauernas.Coꝛtex vxo illius ligni ꝑciſſus virgulis ferreris ꝑ cauernas eximij odon viſtillat guttas. Dpoꝛtunus. na.nuũ.i.vtilis:cõueniẽs:uł ne/ ceſſariꝰ. Iñ opoꝛtunitas.tatis.i.facultas copia · vtilitas. Opos. vꝛ inciſio · vel cauerna · vel coꝛtex. Bpigdanus.na.nuũ.i.caſtellanus.in oppido manens. pducit da. Opidulũ.li.vimi.i.paruũ oppidũ. DOppidũ.di.dꝛ ꝗlibet ciuitas ſter Romã. Et oppidũ dꝛ caſtꝝ.⁊ ꝓpe magnũ caſtrũ. Et ꝓducit pᷣmã.Bñ Lucan in. 4 Erue/ rent nulli vallarent oppida muri. Dppꝛobꝛii. bꝛij.n. S.i. vituperiũ· dedec. de/ riſio. Inde hoc opobꝛiolũ.li.imi. Ops.pis.fę.ge.⁊ plłr.hę opes/opũ.ſᷣ ntũs ſingulan deſicit ſm vſu.Et ẽ nomẽ diuſi/ cliniũ.i.aliud ſigt ĩ ſingulari: aliud in płi Hpis.opi.opẽ.ope.i.auxiliuʒ ·tutela·ſtu/ Diũ · niſus. Sʒ opes ĩ plłi.i.viuitię. Inue/ nit᷑ tñ qñq; ĩ ſingulani ꝓ diuitijs.⁊ in płi ꝓ auxilio. Et hinch̊ opis.opis:qdaʒ dea putabat᷑ opib peſſea coꝛo. Bñ. Que/ rit pauꝑ opẽ:quęrit auarus opes. Et nõ qꝙ ops terra habet ntm̃ in vſu.⁊ ĩterpo/ ſita.].facit gtm̃ opis.⁊ eſt pmitiuũ.Et oꝛ ops terra· eo q opẽ ferat frugibo · ꝗ alio noĩe vꝛ cybele. Iteʒ ops antiqt dicebat᷑ in oĩ gnẽ.i.diues.fęcũdus:opulentus.Et inde põt cõponi:inops.i.pauꝑ. Pptatius.tia.tiũ.⁊ ĩterpoſita.v.cõſonãte frequẽtius dẽoptatiuus.ua.uũ.i.deſide⸗ ratiuus. Iñ hic optatiuus.tiui.qͥ dã mo/ ous verbi ·.qꝛ deſigt optationem. DOptimas.matiſ.coĩs ge.d ab optimꝰ.Et ſũt optimates optimi ⁊ maioꝛes ⁊ hono/ rabilioꝛes ĩ ppło. Et etiã milites electi vi/ cũtur optimates. pducit⸗ma. Optatio.onis.fę.gea ꝑ ſyncopã̊ optio. onis.i.deſideriũ:vel electio. Et optiones etiã dicti ſũt quidã milites :q; ſunt electi. Bpulentus.ta.tũ.⁊ hic hęc ⁊ B opulens. tis. in eodẽ ſenſu.i.viues vel opibo abũ/ dans/ plenus: vtrũq; cõꝑat᷑. Opus.perln.t.vꝛ ab ops opis.qð ẽtra.⁊ ẽid qð fit·ſ᷑ů oꝑatio ipſa rei actio ẽ. Et ab opus dꝛ hoc opuſculũ.lii.ꝑuũ opus.Et operari.ria. riũ.ad opus ꝑtinẽs.vel qui facit opus.Et hͥ operarius.rij ꝓ eodẽ.Et operoſus.ſa.ſij.i.vtilis:vel oꝑibus plenꝰ. D ante B½ Dꝛa. rę.ſine aſpiratiõe ſiꝗt finẽ uł extremi/ tatẽ reꝑ·ſcipue regionũ:uł veſtiũ. Oñ.j. Aeg.·24 Daunid oꝛã pᷣſcidit chlamydis Saulis.Qñq; eſt plis nueri de osor ⁊a ſic etiã nõ aſpirat᷑. qñ ſigt tẽpꝰ aſpirat. Dꝛaculũ.li.i.diuinũ reſxõſũ dĩ ab os or qꝛ oꝛe petit᷑.⁊ oꝛe dat᷑.Et oꝛaculũ ẽ locus vbi vat᷑ reſpõſũ.⁊ ſic accipit᷑ oꝛaculuʒ bᷣm Hug · Oap.etiã dicit:Hꝛaculũ cęleſte re⸗/ ſponſũ · vel ipſü delubꝛũ. Et bm q̊ſdaʒ di ab oꝛo. oꝛas. Oñ in hiſtoꝛijs dꝛ· Reſpõſũ iuinũ oꝛaculũ diq; oꝛantibus dat᷑. Nꝛanii.rij.ꝛ limbo qͥ appõit᷑ oꝛę.i.margini extremitati alicui veſtimẽti cã oꝛnatꝰ.⸗ vꝛ ab oꝛa oꝛęp extremitate veſtiũ. Item oꝛariũ põt vicdi ab os oꝛis. Et tũc oꝛariũ dr peplũ ·ſcilʒ infula illa ꝗ iuoluit⁊ operit oꝛa.i.vultꝰ.ꝛariũ etiã dĩ ſtola ſacerdo eo ꝙ oꝛationes⁊ ꝗlibet ſacramẽta eccleſię ſine eo fieri non debent. Dꝛatio.onis.fę.ge.dĩ q̃i orlrõ:MNã oꝛare ẽ loqͥ ⁊ dicere. Eſt aũt oꝛo cõtext vboꝝ cũ ſenſu. Cõtext᷑ aũt ſine ſenſu nõ eſt oꝛo · q; nõ ẽ oꝛis rõ. Itẽ oꝛo petitio ẽ ·q; oꝛare idẽ ẽ qð petere.Ita dicit Paß.Itẽ oꝛo copu lata⁊ ligata ẽ in metris:abſoluta ĩ ꝓſaal/ locutiua in eplis.diſputatiua ĩ dialectid relatiua in hiſtoꝛijs. Itẽ oꝛonũalia per/ fecta.alia ĩpfecta. Perfecta ẽ illa ꝗ ꝑfectũ ſenſũ gnãt ĩ aio auditor.vt hõ currit. Ptł oꝛo ꝑfecta eſt oꝛdinatio dictionũ ↄgruã pfectãq; ſniaʒ demõſtrãs. Imꝑfecta oĩo eſtilla ꝗ imꝑfectũ ſenſũ generat in aĩo au Ditoꝛis.vt albus homo. Dꝛatiũcula.lę. oimi.i.parua oꝛatio. Oꝛatoꝛ.oꝛis.i.actoꝛ: defenſoꝛ:patronꝰ.can⸗ ſidicus aduocatus bm HPapiam. Dꝛatoꝛiũ.rij.i.locus oꝛãdi:tm oꝛationi cõ/ ſecratus· in qͥ nemo aliqͥd aliud agẽ debet niſi ad qð factũ eſt· vnde⁊ nomẽ accepit. Diꝛbis oꝛbis maſ.ge.i.rotunditas circuli. etiã cniuſlibet rei.⁊ dꝛ a rota·qꝛ q̃i rota c̃. Itẽ oꝛbis dꝛ arculꝰ ſeptimanę.Dñ Job pᷣ.Cũq; ĩ oꝛbẽ trãſiſſent dies cõuiuij.Itẽ oꝛbis dꝛ mũdus ułcirculus terrę ꝓpt᷑ ro/ tũditatẽ. Iñ h̊ oꝛbiculuſ.li.ꝰimi.Et oꝛbi/ culus oĩ etiã ꝗqlibet bꝛeuis rotella.Et ↄpo nit᷑ oꝛbis cũ tręułcraꝑ.⁊ dẽ hͥ oꝛbiſtrę. vel oꝛbiſterraꝑ malſ.ge. qd dinoſcit᷑ ex ſui pn cipio · ſic qſq; q; ſcilʒ oꝛbis ẽ maſ.ge.⁊ qͥs. poi6 buſ ickenn ketäh 4 unt⸗ nddson phnt dicboso alicloag analozfn ücſeſtere niſigri Nifi Gbsd karine nandng ewſi n Ctuironi wlbunann ubamot nineglele Kanei evd nochendg digom Fice ntupen ichioken Nii r Pien m umn an, n. Naronic⸗ lagẽdebe meaccepe⸗ ngannl vcriſng di cu ”l Hꝛbita.tę.e.coꝛi. veſtigiũ cami uł rot ab ſ△ oꝛbe rota dicta·ſcilʒ act qͥ pec agi ſolet · Et dꝛ oꝛbita · qſi oꝛbis iter vel via. Oꝛbiũuei cõponit᷑ ex itegi diuſoꝝ geneꝝ TZnũeroꝝ. Et videt᷑ mirabilis cõpoſitio. Et decliat᷑ oꝛbiũuei. gtõ oꝛbijueoꝛũ. vtõ oꝛbioueis ⁊c. Ciuitas enĩ ẽꝗ vocat oꝛbiũ — 7 vocat᷑ vei· ̊ coꝛupto nole nũc dĩ oꝛbe/ uetus. inde ꝓpꝛie vicebant᷑ ciues oꝛbiti · ſiue viẽtani. Del cõiunctim oꝛbitiuiẽtani qui nuc dicũt᷑ oꝛbenetan. Dꝛbo. ba. bũi.puat· cc· Sʒ oꝛbo q filios amiſit cecus qͥ oculos ꝑdiditvſ⸗ epe vnũ ponit᷑ p reliqͥ. Iñ hec oꝛbitas.tat.i.amiſ/ ſio oculoꝝuł etiã filioꝑ. Iẽ oꝛbus oicit ſine parẽtib bm Vug. Itẽ greciſm õit talẽ differetiã. Wñ. Cecus ĩutilit gerit in ſtrumẽta vidẽdi. Aumĩe pꝛiuat violent ĩ oꝛbus. Pꝛ oꝛbatus cęcatus ul viduat. Pꝛca.cę.vas oleiuł ſpẽs amphoꝛęmagnę. vꝛ ab oꝛce · qu ẽreciꝑe. Et h̊ oꝛce.cei. q̃i vꝛce p eodẽ vaſe. Iñ h oꝛceo lus.li.dimi. Pꝛcas.cadis.qddã gen oliusꝑ:⁊ vĩ ab oꝛ/ ce. qð ẽreciꝑe. q; multũ liqͥn ꝑcipit. Bel oꝛce etiã dꝛ grece rotũdũ. Iñ oꝛci apud grecos dicit teſticuli ꝓpt᷑ rotũditatẽ. Et inde gdã oliuę oicũt᷑ oꝛcades ·q̃ſi teſticu/ lares· q; ĩ modũ teſticuloꝝ crelcũt. ⁊ coꝛ. PHꝛce grece latine vĩ recipe (pe. oꝛcades. Pel oꝛce grece etiã rotũdũ latine. Nꝛceſtra. trę.i.pulpitũ uł cathedra nobiliũ 7 dĩ ab oꝛcequia eos ſepatim a pplo reci/ piebat. Et oꝛceſtra dicebat locus ſeꝑat in cena vbi nobiles ſedebat. Vnde ſeępe ponit᷑ p nobilibo. Dñ Juuenalis. Nuos repoꝛtãdis poſita ẽ oꝛceſtra cathedris. Dꝛcula.lę.pe.coꝛ.dimi.i.parna oꝛca. Hiꝛcus.ci.maſ. ge.i. infernus.⁊ vi ab oꝛce- qð eſt recꝑe· q;ꝛ ſy parat ẽrecpe. el qꝛ multa recipiat. Onñ Oꝛatiꝰ in epi. Quid vici pſũt aut hoꝛrea ſi metit oꝛeus. Hꝛan/ Dia cũ paruis nõ exoꝛabilis auro. Nꝛdinarius eſt·qͥ iure ſuo vel pᷣncipis bñ/ ficio vniuerſalit iuriſdictione exercẽ põt vbilibet. Itẽ eſt is cui vniuᷣſitas cauſarũ cõmiſſa eſt Onde hm ſpe.officiales eßoꝝ oꝛdinarij vocãt᷑. Itẽ hm Goff. oꝛdinari iudex ẽ qͥ a collegio eligit.⁊ a ſuꝑioꝛe cõ/ firmat ut elect ĩ rectoꝛẽqͥ ꝑ cõfirmatiõeʒ ſoꝛtit᷑ iuriſdictionẽſic ⁊ epũs in oĩbo·pꝛer ea ꝗᷓ maioꝛẽ diſcutionẽ exigũt.Itẽ oꝛdi- narius miles eſt qui ꝑ integrum oꝛdinem militat. ꝗᷓ alio noie dꝛ gregarius.i.hũilis Oꝛdinarij locoꝝ ſũt nõ tm epi· etiã qcũq; fferioꝛes qͥ hñt ĩſtitutionẽ ⁊ deſtitutionẽ. c.cñ ab eccleſiarũ.de offi.oꝛdi.et. ciij.. in conferendis.e. ti.li.vj. Nꝛdinarnia onera ſũt illa ꝗᷓ ex cõſtitutione vel cõſuetudine pᷣſtant᷑· vt ꝙ qlibet talis fũdus uł dom qͥlibet ãno tatũ debeat pᷣ/ ſtare vño ſuo:uł pncipi. Sʒ exoꝛdinaria onera ſunt ꝗᷓ e curſũ ⁊ moꝛẽ ex ĩopinato euẽtu ułcaſu ſeu neceſſitate emergẽte ĩdu cunt᷑. vt ſi ñs velit maritare fili ſuã· vel guerreĩmineãt: iõ a ſuis ſdit exigat ali Hꝛdinatus.ta.tũ.i.diſpoſitelectꝰ. (qͥd. Dꝛdo.inis.mal.ge.i.viſpoſitio:uł gdꝰa oꝛ ab oꝛdioꝛ. din. Iñ oꝛdiari. ria. riu.i.oꝛdie ſtatutꝰ. factus ułelectꝰ. Et h BH oꝛdialis. le. Itẽ oꝛdo ẽ vnü ſacamẽtũ de ſeptẽ. Dꝛea. reę.imons.⁊ dꝛ ab oꝛos q ẽ viſio. Iñ h̊ oꝛeas.adis.i.nymphaułdea mõ tiũ Hꝛexis xis.i.vomit᷑ exiens ab oꝛea dĩ ab os. or. Iñ H oꝛexia xię poliphagia. i. mul ta comeſtionimiũ deſideri comedendi. Et cõtigit hec inſirmitas cũ extra naturã comedimus. ꝛganic.ca.cũ.pe.coꝛ.i.ad oꝛganũ ꝑtinẽs. Hꝛganũ.ni. pe. coꝛ.ẽ gnale nomẽ oĩuʒ iſtiu mẽtoꝝ vel vaſoꝝ muſicoꝝ. Di etiã ſpãlit pꝓqᷣ dã iſtrumẽto. Oꝛganu etiã vĩ modu/ latio ꝗᷓ fitĩ cãtilena.⁊ ꝓpe cũ talibo iſtru/ mẽtis vel vaſis. Iñ h 1 5 oꝛganiſta· ſtę. vel quę in tali inſtrumento canit. Diꝛge grece · dicitur ira. ä Hꝛgia.oꝛũ.plłis nũeri tm̃· ſacra bacchi mi/ niſteria/ ułſacrificia· oicta a ſaltationibꝰ. Hꝛia.oꝛię.i.frenũ qð oꝛi iponita dvĩ ab os. Dꝛic.ca.cũ.pe. coꝛ.i loquax.⁊ dĩ ab oso. NHꝛidicus.ca. cũ.pe.coꝛ.i.oꝛe dicens. PSiꝛidurus. ra. ru. i.aſpere loquẽs · vel qͥ non vult aꝑire os.⁊ ꝓdudit vu. . Dꝛiẽs.ent.maſ.ge. ꝓ oꝛiẽtali plaga mũdi. Ha hęcoꝛiẽtalis: H̊ le. Põt etiã ec.ge. ꝛificiũ. cij. n. .i.foꝛamẽ ife/(oĩs ꝑticipiũ rius dã ab os.orla facio:Hõit᷑ etiã p qli⸗ bet foꝛamĩe. Et vt diẽ Ambꝛoꝰ Detr ouo Hꝛiganũi.ni. qdã herba calida. (ſit oꝛificia Hꝛigenes ꝓpꝛiũ nomẽ doctoꝛis de quo oꝛ. Pbicucq; Dꝛigenes bene poſuit nullus eo melius. vbi male nullus eo peius. Hiꝛigeniani heretici ab DHꝛigene autoꝛe ex oꝛti ſũt· dicẽtes q; nõ poſſit videre filius pĩeʒ· nec ſpũs ſcs filin. Tias q́; ni pna/ pio mũdi peccaſſe dicũt. p viuſitate pec catoꝝ de cglis vſq; ad t᷑rã diuᷣſa coꝛꝑa q̃i vincula menuiſſe eaq; cã factũ eſſe mũdũ. iiginarius.xij.i.vernaculus. Hꝛiginorij dicũt aſcripticijſcillʒ litones ſic Dicti · eo ꝙ ita glebe ſüt aſtricti krã ſine voluũtate oñi ſui nõ poſſũt dimittẽ · dicti oꝛiginarij· q; ad frã talẽ ipſa oꝛigine pꝛis aui ꝓaui ad ſeruitutẽ tenet.⁊ hi ̃m leges ſerui glebę vocanturqui ſm vulgus ma/ nentes a manendo dicunt᷑. Dꝛigo.ginis.fę.ge.i.genusſtirps pᷣncipiũ Iñ oꝛigine.nea.nenah H oꝛigialis.⁊ H le. Iñ oꝛiginalit adu. Oñ oꝛiginale pecca/ i vꝛ qdð ab oꝛigine natiuitatis cõtrahit᷑. Nꝛion.onis.maſ.ge.di quoddã aſtrũ ante tauni weſtigia fulgẽs. Et d oꝛion·q̃i vriõ ab vnna. i. ab iundatiõe aq̃ꝝ. Cẽpoꝛe enĩ byemis oꝛita mare⁊ cras aqͥs ac tẽpeſta/ tibo turbat· õm Baß. Et pd. pmã ſyllabã mediã oꝛion. Pñ Duidp.Hbſtitit oꝛiõ lacona nitẽtibꝰ aſtris. Itẽ oꝛion iuenit p q̃dã ctharedo: tũc pd.pe. ̊ pmã coꝛ Eñ HBurgili. Oꝛphe inſiluit int delphinas oꝛion hicſumit p ctharedo. Et nõ ꝙ bm Aucanũ:Oꝛion pdu.pe.in gtõ. Rñ vicin „ g. Enſiferi nimiuʒ fulget latus oꝛionis. Idẽ in. 9? f. Ceſte tulit cęlo decus ⁊ victi oꝛionis. Sʒ ouidius in meta. iʒ? coꝛripit Dicẽs. Diuerſaſq; vrbes nitidũq; oꝛionis enſeʒ. Olurimũ vſus ſeqͥ Ouidiũ qᷓ; Au/ conu. Dñ ĩ vocabulis in qbo autoꝛes ſibi griãtſꝑ tenẽda ẽ cõſuetudo lociĩ qͥ legit᷑. HBꝛiundus.va.dũ.nomẽ.i.natus vel naſce-/ Diꝛix vt dicit glo. Iſaię. Si? aĩal eſt imũdũ dus. ⁊ regit gtm. Mñ in Boetio. Si re/ miniſcaris cuius patrię ſis oꝛiundus. nec ſaqificijs aptũ. Et vt dicũt quidam. Pili ſunt reflexi vᷣſus caput 3 naturã oĩuʒ aialiü. Alij vicũt ; ſit mus aq̃tic q cũ ca⸗ ptẽ ꝓijcit ĩ vijs ſiue in cõpitj. Alij oicũt ꝙoꝛx ẽ aial ſile muri qð nos dicimꝰglirẽ Et declinar h̊ oꝛix oꝛig-oꝛigi oꝛigẽ c. Ve q br Deut: iꝗ? Oꝛigẽ camelopardulum. Moĩa eni deſinẽtia in x.faciũt gtm̃ ĩ cis.uł in gis. exceptis nixnox. ſenex.⁊ ſupellex. Dꝛiga. e.maneries ẽ pulmẽti: ut dicũt de Dꝛigoñn. contis.maſ.ge.media (hoꝛdeo. ſobgra apparẽs ſuꝑ terrã. bm Papisam. ꝛnia.ĩterpᷣtat᷑ anathema:uł anathemati⸗ Dꝛmnix ẽ gallina ſilueſtr. OMl vt diẽ (Latio. Pap. DOꝛnix ẽ gallina africa pinguiſſima Dꝛniomãtia.tig.i.dinatio ꝗ fit ĩ pectoꝛe uł 10tu uti guſtu pulloꝑ. dr ab oꝛnix q8 lterßtat gallina ſilueſtr! mãtia· qð ẽ di⸗ ꝛoma.viſio ſterßtat᷑ hm Hap. (uinatio Dꝛos oꝛontis ꝓpꝛin nomẽ cuiuſdã montis Hinc videt᷑ dici·h̊ Oꝛontes. ontis. dux licioꝑ·quia magnus fuit. S Hꝛphanotrophiũ.phij.i. hoſpitale uk aliꝰ locus venerabilis in quo oꝛphani cõuer/ ſant. wel paſcunt᷑. Iñ hͥ ⁊ B;ͥ oꝛphanotro⸗ phita.tę.q ułquę eſt cuſtos oꝛphanotro⸗/ hij·ſiue oñs ſiue vña talisloli. Wpbamegmand, idẽ ẽqð pupillus. Sʒ illud greęcũ nomen eſt: hoclatinũ. Mñ in pſalmo vbi legitur:. Dupillo tu eris adiu toꝛ grecus habet oꝛphano. Dꝛſum.ſi.i.pꝛincipiũ loquendi vel lo cutio „ 7 dicit᷑ ab oꝛdioꝛ oꝛdiris. Di:ſus.ſa.ſi..i.inceptus:K dr ab oꝛdioꝛ. dir. Et h oꝛſus.ſus.ſui.i.actus oꝛdinandi telã. Vel locutio· vel pꝛincipiũ locutionis. Mꝛticola.lę.pe. coꝛ.i.oꝛtolanꝰæ dẽ ab oꝛtus, ⁊ colo.quaſi oꝛtũ colens. PBitygiao. gię.quędã inſulaſcilʒ delos. tigometra · trę.q dam auis. vt oicũt eſt *☛ Dꝛix ẽ aial qdã ĩ heremo ſile capꝛę· cuiuſ coturnix. ꝗ gregẽ vucit terrę eã appꝛopin quãtẽ accipit vidẽs:rapit m MHug SHa pias etiã vicit:Oꝛtigometragenus auiũ i. coturnices. q̃s vteres veſci intdixerũt. Soluü eni hoc aial.ſicut homo moꝛbũ ca⸗ ducũ habet. Et ꝓdu.penłab Alexandro Vñ. Pic cotumices deſiqre oꝛtigometra. Dꝛtilio.lionis.maſ.ge.idẽ qd oꝛtolanus. HPꝛtix oꝛtig.fę.ge.gręcelatine dꝛ coturmnix. Nꝛthodoxus. xi.malſ.ge.i.vir recte gloꝛię ſcilʒ recte credẽs.⁊ vt credit viuẽsX dicit ab oꝛthos qð eſt rectũ⸗ doxa glia. Quo noĩe nõ põt vocan qui aliter viuit q; cre/ dit. Iñ hęc oꝛthodoxa.xę.i.femina recte gloꝛię. Et H oꝛthodoxia xig.i. recta gloꝛia Et põt dedlinari adiectiue/oꝛthodoxus xa. xũ.ſᷣm Hug. Pap.vo vicit. Dꝛtho⸗ doxus grece. nie catholic hõ dẽ fide rectꝰ ⁊ vita ꝓbabilis · qui latine vir recte gloꝛię dicit pducit penuł.poſitione. Hꝛthogomenus.na. nu.i.recte accentuatꝰ. 7 di ab oꝛthos · qꝗd eſt rectũ. ⁊ gomenos. ð eſt accentus·qſi nõ encleticꝛatus. Nꝛthogonus.na.ni.i.recte angnlat.⁊ d ab oꝛthos? gonos.qð eſt angulus.Et hᷣ oꝛthogoniũ.nij.i.rectus angulus.figura plana. Eſt eni triangulanis habet angu/⸗ lum rectum: coꝛgo. . . Hꝛthograpbia.phię. pe. acuta. i. recta ſcri- ptura litterarũ ⁊ ſyllabaꝑ. dꝛ ab oꝛthos qð eſt rectũ.⁊ graphia ſcriptura. Dꝛtolanus.ni.i.culto: oꝛti dẽ ab oꝛtus.ti. Dꝛthoneumenꝰ. na. nũ.i.recte modulat. d ab oꝛthos.qð ẽ rectũ: neuma.Oñ qda — — — —— apden, 4 ahen glol gig mihii, Denszdi Nbans Mnmüti, wons. Nicbot VNG itd canpn Nnh nusanii Müreit. nobich⸗ aundhe ncowen dans ricger⸗ ui,idr mqhce⸗ mund, ſengen tweons mant, ſenos⸗ 86 4t.1di nsEd 1hn leng ſat gel V ꝓnoĩa apud grecos ſcilʒ diſ. cretiua oicũt oꝛthoneumenaqᷓſi recte modulata.i.recte gccentuata-ad differentiã illoꝝ quę ſunt inclinatius. ⸗ r Dꝛthonoycusͥ tãtũ emittit quãtũ recipit 7 ĩ ab oꝛthos· q eſtrectũ: noycus.Inn oꝛthonoycusqui ęquo modo reepit et emittit coꝛ.pe. Dꝛthos grece latine vicit rectũ. bic oꝛtus. tus.tui. i.natiuitas. Et h oꝛtti. Hꝛtus ta. tũ participiũ ab oꝛioꝛ oꝛiris. Et ſecũdę decli. qꝛ ſp ibi aliqͥd oꝛiat.⁊ nunq; ſit ſine fructu .vm Mug. Papias vo dic: DHꝛtus. ta. tu. natus · genitus · ſubito viſus Hꝛtus v̈. tus tui natiuitas genituraſu⸗ bita apparitio ꝓceſſus. Dꝛt vo oꝛtioꝛto · ager amenus olerib⸗ abundãs vel para/ oiſus. Dꝛtus oleꝝ inde vict q; ſemꝑ ibi aliqd oꝛiat: Mã cũ alia terra ſemel in ano aliquid creet oꝛtus nunqᷓ; ſine fructu eſt. Iñ oꝛtulus.li.dimi.i.paruus oꝛtus. Hs on neu .ge. dꝛ ab oſtiũ · quaſt i oſtiũ · qꝛ p ipſũ q̃i ꝑ oſtiũ cibos ĩtromittim⸗ ſpiritũ foꝛas eicimꝰ· vel qꝛ ꝑ os cgrediant᷑ vba ingrediant᷑ cibi.Et ꝓducit os oꝛis ſed os oſſis coꝛripit᷑ Oñ. Os oꝛislo qᷣt᷑.coꝛio xeſtit᷑ os oſſis. IRlb os oꝛis. vĩ H osoſſis. qð antiqui dicebat hoc oſſũ: hoc oſſu.et inde gtũs pluralis oſſuũ · nũc dicimus osyoſſis · olſe · oſſiũ p.j. in penultia ſyllaba gti pluralis. Et dicutur oſſa ab oꝛe. eo ꝙ pateãt ĩ oꝛe aꝑtius q;ᷓ alibi·imo ĩ alia ꝑte coꝛpoꝛis nõ patẽt. Nã vbiq; cute viſce/ ribus obtecta celant. Del vicunt᷑ oſſa ab vro. ris.quaſi vſta:q; olim cremabãtur. Ola.ſę.fę.ge.qddã gen calciamẽti. dĩ ab os oſſis · qi pᷣ de coꝛijs bo oſe facte ſunt. quãuis nũc ex alio gnẽ fiãt· pſtinũ tñ no/⸗ — mẽ retinẽt. Iñ oſat .ta.tũ.i.oſas habens. Oſanna hebꝛeu eſt? accẽtuat in fine. Et vt Dicit Mieronym in. 27: pſalmo q ma⸗ nifeſte de aduẽtu ſaluatoꝛis ſcript eſt · ꝓ eo ꝙ in ſeptuaginta habet ĩterpꝛetibus: D dñe ſaluũ me fac. In hebꝛeo legimus: Inna. adonai/oſanna:quod manifeſtius Symmach interßtat ẽ· dicẽs Obſecro ofie ſaluũ me fac obſecro. Nemo q̊ putet ex duobus v̈bis · greco videlicʒ ⁊ hebꝛeo ſermone oſanna eſſe cõpoſitũ · h totu he/ bꝛaicũ ſigre ꝙ aduent chꝛiſti ſal mũdi ſit necnõ ꝑ H ꝙ ſubiñgit: Oſanna.i ſalus in excelſis pſpicue oſtendit· ꝙ aduentus chꝛiſti nõ tm̃ hoĩuʒ ſalusſed totius mũdi ſit terrena iñgens cęleſtibus.vt oẽ genu ei flectat · celeſtiũ terreſtriu. ⁊ infernoꝛuʒ. Eſt aüt vt dicit Remigius: Oſanna cõ/ poſitũ ex ĩtegro conupto. Oſi en latine Dicit ſalua ·ſiue ſaluifica. Enna v apud illos intiectio obſecrãtis. Mã apud iullos ab obſecrante dꝛ annaſicut apud nos la- tinos a dolente vꝛ heu. Et bm hoc deberet dici itegre oſianna·ſᷣ coꝛrupte di oſanna dẽpta.j.vocali.Et ĩterßtat oſanna ſalua xl ſaluifica· obſecro· q; ſicut dictũ eſt · oſi · interptat᷑ ſalua vel ſaluifica anna eſt int⸗/ iectio obſecrantis apud hebꝛęos.Et ſub⸗/ audit Oopulũ tuũ· vel totũ mũdũ·hoiĩes ⁊ angelos ipſoꝝ ruinã ex hoĩbꝰ reparãdo Quidã vicunt ꝙ oſanna interpᷣtat᷑ ſalus q̃i vicat: Dñe tibi debet ſalus mũdi.vlu/ guſtinus vᷣo dic:q oſanna eſt vox obſe⸗/ crãtis· magis affectũ indicãs q;ᷓ rẽ aliq uã ſiqns· ſicut ſũt ĩ lingua latina intiectiões. Et igeo oſanna in aliaʒ linguã tranfferri non potuit . ſicut necracha. . Hſaureü.rei.dictus eſt Chꝛyſoſtomus. et cedinat tm̃ in finelicʒ cõponat ex ouobo rectisſicut ⁊ omnebonũ. JUðð Oſcen.oſcinis.mal.ge.qͥ oꝛe canit ul folijs xl alio modo vt decpiat aues.⁊ vꝛ ab os.⁊ cano.Dicũt᷑ etiã oſcines glibet aues oꝛe canẽtes.i.cantu auguriũ faciẽtes ſᷣm Hug. Et Bapias etia vicit: Oſcinesoꝛe canetes aues dicũt᷑ quarũ auguriũ voce capit vt coꝛui. coꝛ. pe. oſcines. Hſallũ.li.quoddã genꝰ ludi ·ſcilʒ cũ funis ſuſpendit᷑ de trabe· in quo pueri puelle ſedentes ĩpellũt᷑ huca illuc.⁊ oꝛ ab os or. T alleo·eo ꝙ ibi oꝛa cilleãt᷑.i.moueãt hue Tilluc. Itẽ oſcillũ.li.i.paruũ oſculũ.⸗ tũc eſt oimi. de oſculum. eſt ſimplex. Oſculũ.li.foꝛmat᷑ ab os·addita culũ·ſicut a mas maſculus.⁊ a flos floſculus.⁊ a mus muſculus. Et eſt oſculuʒ dimi. de os oꝛis quãtũ ad vocẽ. Et q; aliã habuit ſigtionẽ a ſuo pꝛimitiuo: ideo os fecit aliud oimi. ex ſe · ſcilz oſcillu.i. paruũ os ut viẽ Pꝛiſd. Et viffert oſculũ a baſio · qꝛ oſculũ eſt re⸗ ligionis Oñ dĩ: Recepit eũ ĩoſculũ pad Baſiũ vo eſt amoꝛis. Suauiũ luxurig et libidinis Oñ. Baſia cõiugibus h oſe cula dant᷑ amicis. Suauia laſciuis miſcentur grata puellis. Itẽ oſ⸗. culũ filijs. Oacẽ ami ds. Gaſiũ vxoꝛibus. Suauinũ ſcoꝛtis. Itẽ oſculum charitatis. Haſium blandiciei. BSuauiñ voluptatis. Hſoꝛ.orlmaſ.ge.i.oditoꝛ.⁊ dr ab ododi⸗ ſti. Oñ Plautꝰ in ãphitrione.Scito illũ madidũ⁊ incõtinẽtẽ atq; oſoꝛẽ vxon ſux bm Hug. Dapß.autẽ dicit: Oſoꝛ.oꝛis.ab odio.dis· ict.i.iimic qͥ aliñ odio habet Dſſeus.ſea.ſeũn.pe.coꝛ.i.de oſſibus exiſtens vel factꝰ ulł ad oſſa ꝑtinẽs:ułoſſibo plenꝰ. Inuenit etiã hoſei. ſei . p burſa iteſtino/ rum. Hñ. Muicẽna. Cu inteſtina deſcẽdũt in oſei ⁊c.⁊ tũc.ꝓdu.pea ſcribit᷑ ꝑ vnũ.s. Dſſiculũ.li.dimi.i.parnũ os. DOſſifragiu. gij.i.oſſiũ fractio. ſicut vicimꝰ aliquẽ feciſſe oſſifragiũ·qꝛ oſſa alicꝰ fregit DOſſifragus.ga. gu.i.oſſa frãgẽs.⁊ coꝛ.fra. DOſſiulu.li.vimi.i.paruũ os. Oſſoſus.ſa.ſũ.i.oſſibus plenus. Dſſuli.li.dimi.i.paruũ oo. Oſtẽtũ.ti.dꝛ mõſtꝝſiue res admirationẽ faciẽs:q; ꝓpoſita ad oculũ põt oſtendi. Dſtentus.tus.tui.oꝛ irriſio.⁊ maxime fit cñ aliqͥ ſigno notabili:qͥ irriſus oſtendit᷑ Vnde MBeb. 6 Crucifigentes ſiliũ dei 7 oſtentui habentes. Dſtentaculi.li.i. demonſtratio. Vſtia. ſtię.eſt quędã ciuitas. Iñ oſtienſis vt epiſcopus oſtienſis. Dſtra greęce latine dꝛ teſta. Iñ H oſtra. ſtre teſta cuiuſdã piſq. Et hinc.Bᷓ oſtreũ oſtrei ⁊ hęc oſtrea oſtreęqͥdã piſcis qͥ ĩ oſtra la/ titat. Sʒ oſtrea.oꝑꝝ.ꝓ ipſis piſcibus oꝛi neu. ge. Bʒ oſtreę.arũ.in fę.ge.ſũt carnes eoꝑ.Iñ h̊ oſtrearius.rij.qͥ piſcẽ illũ vxædit wel capit.Et h̊ oſtruʒ.oſtri.i.purpura. qꝛ oſtroꝝ ſanguie tingit᷑. Iñ oſtre trea.tren i.purpure . Et oſtreatus. ta. tũ. i. purpu/ ratus. Et h oſtrearius.rij.qui in purpura oꝑat.vel qui eã facitvel tingit·bᷣm Dug. Papias dic: Oſtrea aĩalia marina.dicta a teſta.q; mollicies carnis interioꝛ mutat vel minuit᷑. Gꝛęce eni teſta oſtra dicit᷑ Oſtratites.tis.mal.ge.qͥdã lapis qͥ ſimili⸗ tudinẽ teſtęhabet.? vſus eſt ꝓ punice. DOſtratus.ti.maſ.ge.i.pauimentũ teſtaceũ dictũ ab oſtra.q; qͥbuſdã minutis ⁊ fract teſtis uł lapidibꝰcalce admixto fiat. Iñ h oſtratarius.tarij.q oſtratũ facit. Et oſtra/ tarius. ria. nin. ad oſtratariũ ꝑtinẽs. Dſus.ſa.ſũ.i.odiẽſ.⁊ dĩ ab odiodiſtiq ha/ .„ bet vim participij. vnde cõſtruit᷑ cũ actõ „ „ ad modũ participij. . Ota grece. latine vĩ auris. Inde bęcota⸗ gia otagię· doloꝛ auricularũu. . D ante T uel DOuale. lis.n.t. coꝛona quę pt᷑ pugnã dat victoꝛibus.⁊ dꝛ ab ouo uas. Duatio.onis.i.leticia.uł᷑ exultatio victo ſcilʒ quę exhibet q̃i triphꝰ victoꝛibus. uicula.lę. dimi.i.parua ouis. Duile.lis.n.t.i.caula ouiũ.Et ꝓd.pe.Dnde qdã.DPux ẽ opilio cui nomẽ ouilemiſtrat uilio. onis. ipilio. dicitur ab one. Duilla.lę.dimi.i.parua ouis. DOuinus.na.nũ.pe ꝓd.i.res ouis:vel de oue exiſtens. vt carnes ouinę. Buis ouis.fę. ge. d qſi oblauis ab oblati/ one/eo ꝙ antiqᷣtꝰ ĩ initio nõ tauri:ſ᷑ oues ſacrificarẽtur. ſeu in ſacrificio mactarẽtur. NHꝛiſcianus vo dicit ꝙ deſcendit a gręco Gꝛeci eni dicũt oyos.⁊ nos cauſa vitadi hiatũouis dicimꝰ. Ex his ſ. cilʒ ouibꝰqdã dicũt᷑ bidẽtes:q; int dẽtes ſuos.ouos al/ tioꝛes habẽt . c qᷣbo vicũt naſci· qs getileſ maxie in ſacrificijs offerebãt. coꝛn. pmã ouis· ᷣ ouũ ui.ꝓdu. Vñ. Nuę male fetet ouis:nõ eſt melioꝛ tnbus ouis. Itẽ. Nõ eſt vilis ouis centum mihi chanoꝛ ouis. Duiſpex.ſpiciscois. ge.qui vel quę viſce/ ra ouiũ inſpicit coꝛ.ſpi. Duum oui.icunt gręcioum:interpoſita v. cõſonante.inde nos dicmꝰ.H̊ ouũ ouni. Hel oꝛ ouũ ·q̃i vuũab vua· eo ꝗ ſithu⸗ midũ ſicut vua:q; ſicut vua exteniꝰ ſicca ẽ ⁊interius vuida ułhũidaſic ouũ exteriꝰ ſiccũ ẽ.⁊ interius hũidu. Iñ hocouulũ.li. dimi.⁊ H̊ ouiculũ.ᷣi.ſilit dimi.bᷣm HMug. Et ꝓdu.pmã.ᷣouo.uas.eã coꝛ Dñ Pꝛu/ dens frat oua · cũ oãt tibi ſepi oug. Pa/ pias vo dicit: Oua dictaq; ſunt vuida ab eo ꝙ itrinſec' humoꝛe ſint plena. Mã humidũ eſt· qð exterius humoꝛẽ habet. vuidũ:quod interius. ante Vxea oxeę. wl oxia· eſt acut moꝛbus vel veloxa dꝛ ab oxi.qdð eſt acutũ.vel vlox. qꝛ cito tranſit vel necat.vt freneſis.Et hec oxea vel oxia· acutus accentus. SBüt enĩ decẽ figurę accẽtuũ · quea grecis ꝓuᷣbioꝑ viſtinctionibus apponũt᷑. xi apud grecos⸗ acutũ⸗ welocẽ ſigt. ñn oxus xa.xu.i.acutus vel volox Hñ ⁊ qð/ dã gen teli acuti vꝛ hicoxusxi. Etmoꝛ⸗ boꝛũ quidã dicunt oxiqͥdã chꝛonici.Oxi ſunt qui ceito interficiũt vel trãſeũt Chꝛo/ nici aut ſũt qui viu languere faciũt Item ab oxi qð ẽ acutũ ·ꝛ apud gręcos acetu oxi · eo ꝙ ſit acutũ. Iteʒ ab oxi qð ẽ acutũ Popt bolin vua At ſita. Vno⸗ igle ln zolob nhin nosone n Nelis h Pol ie h lip⸗ e Pe Pgie⸗ G6 lln dhh is. Plah Wnide mpar schoblan n bones mami. allapii, Ar . 04 „ N „ NN MWous Ae „ . Dipr⸗ . B “ WAEPAE1 . M Wor. Erbee Giteni pr Mins n E nuhi ilho/ in s len * ocgima neruo. e vel velox · dicitur oxi:quędã medicina. Oxiphalus.li.genus eſt mẽſuręſcilʒ acita/ bulũ:vel ocitabulũ, ꝓpꝛie ad acetũ feren vũ.vnde ⁊ dꝛ oxiphalus: q̃ſi oxiphoꝛus vel dĩ a phalon . qð eſt lignuũeo ꝙ ligne ſit. ⁊ coꝛ. pha. . Oxigaros.maſ.ge.vel hic oxigarus.gari. i. acetũ cum liquamiine. xigoniũ.nij.i quo tres anguli ſunt acuti ⁊ dꝛ ab oxi · qdð eſt acutũ.⁊ gonosqð eſt angulus. Et oxigonus.na.nũ.i.habens tres angulos acutoo. Nrximel.neu.ge.vel oximellũ.li.eſt aceti et mellis ꝑmixtio · id ẽ/ duas partes habẽs aceti.⁊ tertiã mellisvnde talis confectio ulcedinem retinet acoꝛeem. Oximentũ.ti.acetũ cũ vino mixtũ. Dg. ge. pꝛiũ nomẽ cuiuſdã viri. De quo hbabet. 2. Aeg.“. Jratus eſt oñs indig/ tione cõtra Ma. Ct.. Et vocatü ẽnomẽ loci illiꝰ ꝑcuſſiõ Oxcę. Et nõ debet accẽtu/⸗ ari iĩ fine ci ſit decli. Et interpᷣtat᷑ Oca ro⸗ bur. vel viſio · ſiue vidẽs · vel robuſtus. Ntias.oca. vel ogi.interpᷣtatur robur. Dñ Dtias dicx' eſt· q; interpꝛetatur foꝛtitudo ñi.Ipſe eſt ꝗͥ ⁊ ¶arias · ouplici noĩe· Iſte ẽ qͥ illicitũ ſibi ſacerdotiũ vendicare conatus eſt lepꝛa in fronte ꝑcuſſus eſt.vt dicit᷑ 2 DHaralipo. 262 JItẽ. 4. Reg. 5 Oęimũ.mi.dꝛ ab oca vel interptat rõbur. Et ocima inteſtina boũ vicũt · ſcilʒ tripeę · q; in eis conſiſtit foꝛtitudo. DPnde Perſius. Cum bene diſtincto cantauerit ante A Littera apud hebꝛęos nõ ha/ p betur ⸗nec vllũ nomẽ eſt apud eos qð hoc elemẽtũ ſonet. Ab⸗ uſiue igit᷑ accipienda ſunt noĩa hebꝛea qñ ꝑ.p.iueniũt᷑ apud nos ſcripta. Pabulũ.li.a paſcendo vꝛ/ſcilʒ paſtus vel paſcua. Inde pabnloſus.ſa.ſũ.i.pabulis plenus. ”M Pacalis·lis.ↄ.t.⁊ H̊ le.i.pacẽ deſignas vel ad pacẽ ꝑtinẽs. Dñ Ouidiꝰ in.õe meta. Circũit extremas oleis pacalibus hoꝛas. Pacat᷑.ta.tũ.i.paciſicatus dĩ a paco.cas q̃ᷓi pacẽ tenẽs· Et cõꝑat᷑ hm ꝙ eſt nomen pacatus.tioꝛ.ſimꝰ On ad Heb.j2: Fru/⸗ ctũ pacatiſſimũ exercitatꝑ eã reddet iu/ Pacifica·dicebat᷑ oblatio ꝗ fiebat (ſticię· pꝛo pace ad deum.vel ad hoĩes.vel q; ad bonũ pacis fiebat .ſicut ſalutaria ſacrilicia ꝓ ſalute oata. vxl danda vel reſeruanda offerebantur.ſicut d in hiſtoꝛijs. Hactio ·nis.fę.ge.i.ↄuẽtio·ↄditio pmiſſio Pactoꝛius.ria.rin.i.ad pactũ ꝑtinẽs.⁊ dẽ a pactũ. Et hoc pactoꝛiuʒrij.idem quod pact i · l locus vbi fit pactũ. Hactũ.cti.eſt int᷑ partes ex pace cõueniẽs ſcriptura·legibo ac moꝛibus cõpꝛobata. de x.ſig.c. pactũ. Del pactũ.eſt cõſenſus vuoꝝ vel pluriũ in idem placitũ ·ſcilʒ ad dandũ vel faciẽdũ aliqd alteri ab altero eoꝝ.ff. de pac.l.i.S.i.Et dꝛ a paciſcoꝛ.ſcer. q̃ſi de pace factũ· vel pacis actũ. Itẽ bᷣm quoſdã pactũ eſt cõtractus:qꝛ paciſcẽdo iuerſas in idẽ cõtrahimus voluntates. Et capit᷑ qñq; late ꝓ eo qð nõ tranſit in cõtractũ noĩatũ.vt venditio ⁊c. Et ſic oẽ pactũ põt dici cõtract᷑ inoĩatus.vt trãſ⸗/ actio · do vt des ⁊c. Nñq; ſtricte pꝛo ſim/ plici pacto gratis facto.vt pꝛomitto tibi dvecẽ⁊c. Et ſica trãſactione⁊ pollicitatiõe Differt · qꝛ pollicitatio eſt ſolius offerẽtis. Et aſſignat vifferẽtia int pactũ ? tranſa/ ctionẽ· qꝛ pactũ ẽ de re certa ⁊ nõ litigio/ ſa ⁊ gratuita. Trãſactio vvo de re incerta litigioſa⁊ nõ gratuita. NHactũ cõuentũ dẽ:qð ſub certis ꝓbis ⁊ ſᷣ certa foꝛma factũ expᷣſſũ ⁊ redactũ eſt. Pactũ tacitũ dã:qdð in vᷣitate nõ eſt expᷣſſe factũ · ſ̊ ex aliq̃ lege ſpeciali ac ſi fieret ſta/ tutũ ex caſu habere iubet. vᷣbigr̃a. Con/ ouxi domũ a Seio.⁊ res meas intuli ·i hᷣ caſu res meęillatę p mercede domꝰ debẽt᷑ Sein iure ſ̊ ſtatuẽte vel iubente lege pi⸗ gneri ita eſſe obligatę⸗ ac ſi ſpecialit᷑ ⁊ ex/ pꝛeſſe int᷑ nos cõcoꝛdatũ eſſet ⁊ cõuentũ: dato tñ ꝙ nõ ↄueniemꝰ⁊ ſuꝑ h̊ dixerimꝰ. Pactũ adiectionis in diẽ talẽ eſt.vt vẽdo tibi domũ.⁊ ſi potero habere maius pᷣciũ vſq; ad mẽſemego repeto ipſam domũ. Pactuʒ legis cõmiſſarię eſt. vt vendo tibi domũu.⁊ſi nõ ſoluer infra mẽſem· volo ꝙ; ſit inempta.vt.C. de pac.int emp.⁊ ven. Hactũ ꝑlonale eſt:qð nõ gnãũlit fit · h tm̃ p vna ꝑſonauł duabꝰ. Et vꝛ ꝓ tãto ꝑſona/ le · qꝛ fit ꝑſonę ſoli · ſic ꝙ tali ⁊ non alti ꝓ/ deſſe poſſit.vtſi paciſcoꝛ pecuniam a tem debitam non petiturũ a te ha tuo hęrede- tũc illud pactũ tm̃ ꝑſonã tuam tueta non heredem tuũu. Pactũ reale vel in rẽ eſt gnãle nõ cõtinet ſpecialit᷑ vnã ouas vel plures ꝑſonas. v r gnũlit cõplectit᷑ oẽs ad q́s illa res ꝑtinet vel prinere põt. vt cũ debitũ meñ oio re/ mitto tam tibi q;ᷓ hęredibus tuis ita vt oẽs liberemini tu? hęredes ⁊ ſideiuſſoꝛes nullus mihi reſeruet᷑ regreſſus ad pecu- niã vel ad rem petendam. NPactũ nuduʒ dici põt qð ab oĩbus iuris ſolẽnitatibus eſt deſtitutu.i.iuris ſoleni/ tatibꝰ eget ·ſalʒ qñ nec chirographũnec inſtrumentu interuenit qͥ pactũ cõfirmet vel roboꝛet᷑. Et oꝛ nudũ a cauſa ꝗ ſufficere põt ad ꝑfectaʒ obligationẽ.vt do vt fa⸗ cias facio vt des ⁊c. Cuiuſmodi conuen/ tiones dicũt᷑ cõtractus inoiati. Item dĩ nudũ a foꝛo negocij · vt qñ negociuʒ non icidit in certũ nomẽ cõtractus/vt in noĩe emptionis:venditionislocatiõis: ſiłiũ. Ite nudũ vꝛ a rei ſteruentu vt tali nõ int⸗ cedat res ꝗ poſſet ſuo interuẽtu ꝑfectam reddere cauſam obligationis:ſicut ĩ mu/ tui datione. Itẽ dicet᷑ nudũ a cõtinentia qm̃ ſi incõtinẽti poſt cõtractũ adijciat pa ctum. ex ſcedẽti obligatione vires göbit vt videat᷑ ineſſe ↄtractui.⁊ cauſaʒ veſtire vt pactũ qñ ſemel factũ ẽa poſt traditio/ nẽ intercedit res ſi veſtit interuẽtu rei. NHactũ veſtitũ dĩ ſex modis ſᷣm ꝙ ſex mo/ dis veſtit · ſcilʒ re · verbis · litteris cõſenſu · contractu:cohęrentia rei interuentu ßm Goff. Inſti. de v. obli. SHadus.oi.fluuius lombardięſic dict᷑ ab vno triũ fontiũ·ex qͥbus habet oꝛiginem q padus dĩ. Itẽ fluuius padus victus ẽ eridanus a phętonte in en ſbᷣmerſo qͥ eri/ vanus vicebat᷑. Iñ padanꝰ.na.nũ.pe pd. Paganiſmus.mi.i.ritus mos paganoꝝ. Haganus.na.nũ.i.villanus.vel incultus.⁊ dꝛ a pagꝰ.qð ẽ villa.Et qͥ cũqʒ habitat in villa vꝛ paganus. MHꝛęterea qcũq; eſt ex ciuitatẽ dei.i.eccleſiã dꝛ paganusq̃ſi vil/ lanus: nõ habitãs in ciuitate dei.i.eccle/ ſia.̊ longe eſt in pago ſm Mug.Scvm mienſiũ vbi oꝛti ſunt. ꝗbi eni ĩlocis agre/ ſtibo⁊ pagis:getiles lucos⁊ idola ſtatue/ runt.⁊ a tali initio pagani vocabulũ ſoꝛ/ titi ſũt.· Iñ paganic.ca.cũ.Et h̊ pagani/ tas. tat.i.multitudo collectio paganoꝝ vel ꝓpꝛietas q pagani dicũt᷑ vel tra eoꝝ. Haganicũ aduetiaucẽ peculiũ qð ex ꝓſpa foꝛtuna aduenit. Veluti ex teſtamento co/ gnatoꝛũ veletiam agnatoꝛũ. Hagella.eę. vimi.i.parua pagina. Vnde Bieremię. 36 Cüq; legiſſet tres Pagel⸗ las · vel qttuoꝛ/ſcidit illud ſcalpello ſeibę. PHagina.nę.fę.ge.i.pars folioꝝ libꝛoꝝ d a pango.gis/ꝓp ingere· vel ipellere. q pa/ gine ſibi iuicem cõpingũt· vel q; folia ibi ingut. Bagina etia vꝛ qñq; charta.qñq; liber.qñq; ſciptura.Vnde cõſueuit dic: Hoc iuenit᷑ in viuina pagina. Inde bęc paginula.le.v imi.i.parua pagina. Pagulus.li.i.Paruus pagus. Pagus. gi.i. villa: di a pigequod apud gręcos ſonat fonsquia iuxta fontes villę ſolent ędificari. Et ꝓducit pꝛimã. Pala.lę.eſt inſtrumetũ qͥ ventilat᷑ rrumẽtũ vt a palea purget᷑.vide.j.in pale. PHalefredus.di.pe.pꝛo.eſt genus eqͥ qͥ alio noĩe dꝛ manus.⁊ gradarius.⁊ dĩ a paſſu leni: frenoa oucendo:q; leni paſſu prr frenũ ducit᷑. M Halans.antis.oĩs ge.qͥ nunq; in aliqͥ loco habet certã manſione.⁊ dꝛ a palo.las.nñ palant᷑.i.manifeſte vel vagant.Et pala/ bundus.va.duũ.i.errabũdus:vagabüdꝰ· bm Hug.. Lñ Judidq 9? Dug aut turme palantes ꝑ cãpù aduerſarios ꝑſequebat᷑ Pap.vo dic Malates gaudẽtespalã vja gãtes · diſpſi. Palant.iicõolite · ul oiſpyſe Halanteũ.tei.neu.ge.qðddã oppidũ in pa/ latino mõte:vbi modo eſt Roma.Etqꝛ palanteũn altuʒ erat: ideo palanteũ dic᷑ murus altus. vel faſtigiũ. PHalata.tę.pe.pꝛo.maſſa ꝗ fit de palis. Et palatę ſunt maſſę ꝗᷓ de recentibus ficub cõpingi ſolent quas inter palas ad ſolẽ ſiccant. Et ſic ſumitur. 2. Reg.is. SHalatinus.na.nũ.pe. ꝓd.i.de palatio exi - ſtẽs. Et tũc vꝛ a palatiũ. Ołpalatinꝰ.na. nũ.i.ptinẽs ad palatua tũc vĩ a palatũ. Halatinus comes vĩ.qᷣ curã gerebat hci/ puã vt miſſis notarijs ſuis negligentiaʒ iudicũ argueret. C. de offi. recto.l.xnullã. SHalatii.tij. ampla dom ĩ q̃ multi vagari poſſunt. Iñ palatinus.na.nũ.pe. pꝛo.i. de palatio exiſtens. Oel hic Oalans.tis.rex fuit archadięin cuius honoꝛe regina aulã ipſius noĩe conditam palatium vocaue/ rat. Sic g appellauerut a Palãte H pala/ latiũ. Et coꝛ. pa. ODñ Aucanus in. ʒ Dix odiſſe vacat phgbea palatia cõplet. Halatũ.ti.di a palatiũ:eo ꝙ; magnũ ſit et ãplũ.vel qꝛ ſit q̃ſi palatiũ oꝛis: vel linguę vel dĩ a palo.las.q; ibi lingua vagatur. Vel palatũ oĩ.q̃i polenũ a olo.q ibi pꝛo ſui concauitate celi habet ſimilitudinem. VDñ ⁊ greci palatü vranon vocãt. Inde „c. . S 154 rpad wl „ * na Efumcti . i n aRe 4 . lx 25 0 Blnhe 1Deo A n vrehe tutn Esulſli olunde Ndam'n ldi ngen de Ptone alli WNR iubpl zngph Gple, gili uln maſu. en mcinen⸗ 1 S getiles cererẽ palatinus.na.nũ.i.ad palatiũ ꝑtinẽs. Hale.laꝝ.fę.ge.płlis numeri.i.doꝛſi dextra leuaq; eminẽtia mẽbꝛa.⁊ dicunt᷑ a palin- qð eſt motusvel lucta · qꝛ in luctãdo eas pꝛęmimus. qð ſcilʒ luctari vel luctã grec icũt palin. Inuenit᷑ etiã in ſingulari.ſᷣ in alio ſenſu· ql ſcllʒ pala vꝛ vẽtilabꝛũ ⁊ latũ inſtrumentũ ferreũ ad opus ignis. Pala etiã dꝛ ille concauus locus in anulo/ĩ quo ponitur lapis Rᷣcioſus. Halea.leę.ſicut vic Aſidoꝛꝰ in.j⁊? etymo. dĩa pala:eo ꝙ pala ventilet.vt frumeta purgẽt᷑. Del a Pale frugũ inuẽtrice · quã Seſſe volunt. Be q̃ Dirgili Te qͥʒ magna pales:i te memoꝛãda cane/ mus. Oelvicit᷑ a pabulo· eo ꝙ palea ſola paſcẽdis aĩalibus pꝛimũ ſbebat᷑.Cuius natura ex contrario frigida eſt intantum vt obꝛutas niues fluere non ſinat. deo calida ut matureſcere poma compellat.vt diẽ Aug de ciuitate dei. Et coꝛ.pa. Pñ in ̈luroꝛa. Mõ vult nudari paleis donec ſit aduſta. Inde hęc paleola.lę. oimi. Haleare.ris.n.t.⁊ H̊ paleariu.rij.locus vbi paleę reponũt. oicit᷑ a palea. Et etiaʒ ſic dꝛ pellis ꝗ ſub collo bouis fluitat huc⁊ il⸗ luc ad modũ paleę. Iñ h hęc palearis.⸗ E re. Del a pelle deriuat᷑ hoc paleare.ris. vel paleariu.rij. pellicula quę pendet ante pectus bouis/q̃ſi pellearin. Del ſic vicit a palo.las.quia vagat᷑ huc ⁊ illuca fluitat. Iñ palearia dicũt᷑ qdã partes iugi ꝗ̊ ſub illa pelle colligãt. Et coꝛ. pa. Oñ Duidi meta xj? Colla toꝛi extant aruis palearia Hales.fę.ge.indecdli.vel pales.lis. (ꝑẽdẽt. eſt dea pabuloꝝ. Iñ hᷣ palatualiseiꝰ ſa/ cerdos.Et płr h̊ palilia·hoꝛũ paliliuʒ vel palilioꝝ ·illius deę feſta. Oñ Verſiꝰ. Fu/ moſa palilia feno. Et palilioſus.ſa.ſuũ.i.fu moſus a feſto palis:in qͥ fenũ cõburebat᷑. Paleſtina·a philiſtim vrbe oĩs regio circa eã dicta eſt paleſtina. Iñ palęſtinꝰna.nũ Paleſtra.ſtrę.dꝛ lucta · vel loc (gentile. luctationis:7 ꝛ a palin. qͥ eſt lucta · vel motusqꝛ ibi frequẽter ſe moueãt. Dł oꝛ a pale dea paſtoꝝ· in cuius honoꝛẽ pᷣmo fuit celebꝛata. Hel a palude qᷓ vngebant luctaturi ãteq; haberẽt oleü. Iñ paleſtri⸗ cus.ca. cũ. Et h palęſtrica. cę.q in paleſtra luctat᷑. Et qꝛ ad palęſtrã foꝛtes vocabat᷑: ideo palęſtrica qñq; pꝛo foꝛti ponit᷑ ᷣm Hug. Papias vvo dvicit: Halęſtra gręce lucta. vbi athletę exercẽt ſe: Auctatio ꝗ fit iu gymnaſio.Et coꝛ.mã. Dñ Duidi in j6e epi. Aut fera nos retinent aut vncta dona paleſtrę. Palimbachius. bachij. idẽ eſt qð antiba/⸗ chius ·ſcilʒ pes cõtrarius bachio. Conſtat eni ex pmis vuabo longis. tertia bꝛeui. vige.S. in antibachius. Palin.i.iteꝑ.Itẽ palin.i.motus:vel mobi/ litas. Item palin.i.lucts. DPalinodiũ.dij.dẽ a palin.qð ẽ iteꝝ.⁊ oda qð eſt cantus.vel laus.Et palinodia di/ cunt᷑ laudes iteratę vel cantus iterati. Iñ palinodius.dia.din.i.iterũ cantatus vel laudatus. Et h palinodicus.Ci.qͥ palino/ dia facit· vel dicit. Haliſcus.ci.dẽ a palin.i.iterũ:quaſi iteruʒ veniẽs · vel qſi iteru nat. Oñ paliſci victi ſũt duo filij Jouis Etnęq̃ſi bis editi:qꝛ ſemel de matre. poſtea iterũ de terra.bm poetas Hñ Ouidi in. Se meta. Stagna paliſcoꝛũ rupta feruetia terra. Paliſma.mat.locus luctęi vꝛ a palęſtra. Haliurus.ri.carduus eſt ſpinoſus.⁊ aſpri mus. De qͥ habet᷑ Iſa.ʒ3 42 Papias etiaʒ dicit Oaliurꝰ herba aſꝑrima ſpinoſa.Et ꝓd.ꝑe.MHñ Virgili in bucol.Carduus ⁊ ſꝓinis ſurgit paliurus acutis. Palla.lę.fę.ge.quadrũ palliũ mulierũ de/ uctũ vſq; ad veſtigia:affixis in oꝛdine gẽmis · dicta ſic a palin.i.a mobilitate ꝗ circa finẽ eſt huiꝰ indumẽti. Hel qꝛ vᷣgis vibꝛãtibus ſinuata criſpet᷑ Oel oꝛ pãnus quadrus qͥ tegit᷑ oꝛnat altare. Pallas.dis.fę.ge.dea belli ẽ.⁊ dĩ a palin.i. a motu? excuſſione haſtę. Del oꝛ pallas a pallone inſula thꝛacię vbi nutrita fuit. Bel q pallantẽ gigantẽ occidit·ꝗq ⁊ mi/ nerua d· q̃ſi moꝛtalis· vel q̃ſi minus va/ riarũ artiũ · qꝛ fuit iuẽtrix multoꝝ ĩgenio/ rũ.vt dicũt.Et a pallas h̊ palladiũ.dij. imago vel ſimulacrũ palladis. Et palla/ dius.dia.diũ.ad palladẽ ꝑtinens. Hallex.icis.coĩs ge.i.adulter vel inuenis. Pallidus da.dũ.qͥ habet palloꝛem · defoꝛ/ matus abiectus vultu. oiuerſi colon vĩ a palleo. les. Iñ h̊ palliditas. tat. Et ẽ ſi⸗ gnũ amon palliditas. ODñ qͥdã. DPallida furtiuũ facdes maniſfeſtat amoꝛ. PHalliũ.lij.dẽ a palla.qð eſt pallinʒ. Et eſt palliũ qͥ miſtrãtiũ ſcapulę tegũt᷑.⁊ vt vũ miſtrant expedite diſcurrãt. Oñ Plautꝰ. Siqͥd facturꝰ es appende ĩ humen palliũ ⁊ꝑgas q;tuũ valet tuoꝝ pedũ ꝓmptitas. VBel oꝛ palliũ a pellibus vñ fiebat pᷣmũ. Sʒ modo dĩ palliũ quoddã gen panni r 2 exſerico. Et qlibet mãtellus. Iñ palliolũ li.dimi.i.paruuʒ palliũ.Et palliatꝰ.ta.tũ i.palliũ habẽs· vel pallio indutus. PHõt etiã palliatus deriuari a pallio.as. Et tũc palliatus.i.pallio tectus:ul occultus·co/ opꝑtus.vt Iſte habet ꝓ̈ba palliata.i.oc/ cultacoopta. Et pqucit pmã palliu. Oñ ARuianꝰ. Exiguo ꝑu circũdãs pallia collo Halloꝛ.lor.mal.ge.i.defoꝛmitas/timoꝛ. Palma.mę.oꝛ a pando.dis.quaſi panſa.⸗⸗ extenſa. Eſt eni palma · manus extẽſa ·ſcilʒ extenſis ſiue expaſſis vigitis explicat. Cui cõtrarius e pugnusſcilʒ man digit cõtractis ⁊ claulis.Eſt g& palma extenſa. Pugnus vvo claulſus. Ite a palma manu dẽ hęc palma.mędã arboꝛq; ad manus victoꝛs oꝛnata e.vel q;ꝛ oppaſſis ẽ ramis ĩmodũ palmę hoĩs: Eſt eni arboꝛ ĩſignis victoꝛię ꝓcero decoꝛoq; vꝓᷣgulto:viutur⸗/ nis etia veſtita frõdibꝰ folia ſua ſine vl/ la ſucceſſione conſeruãs. Mãc gręci phę/ nicẽ appellant.q; viu vurat:ex noie auis illius arabię ꝗ multis annis vinere ꝑhi/⸗ bet. Quę vu in multis locis naſcat᷑nõ tñ in oibus fruct pſicit maturitatẽ. Frequẽt᷑ autem in egypto ⁊ ſynia. Bola hec arboꝛ vulgo fulmiari mime credit᷑. Fructus aut eiꝰ actyli dicũt᷑ad vigitoꝛũ ſilitudinẽ. Itẽ palma dꝛ victoꝛia:q; palma arboꝛe victoꝛes coꝛonabat᷑. Iñ ha hęc palmalis Thoc le.Et palmoſus.ſa.ſũ.i.victoꝛioſus triũphalis/aĩoſus.Et h̊ palmariũ.rij.pal mępᷣmii.Et dẽ palma·q̃ſi pacis almaqꝛ a victoꝛibus ferebatur.⁊ eſt etymologia. pugnus ·ſicut dicit ꝗdã glo. Jſa.ao. Iſi palmulus.li.maſ.ge.vimi.i.puus palmꝰ. Palpebꝛa. bꝛę.fę.ge.i.ſinus oculoꝛũ.⁊ dẽa palpo.pas.q;ꝛ palgebꝛęſꝑ mouent᷑ pilis in oꝛdine aſtãtibꝰ ad eoꝝ munitione. Et cõcurruũt ideo iuicẽ·vt aſſiduo motu reſi⸗ clant intuitũ. Iñ palpebꝛoſus.ſa.ſij.i.ma⸗ gnas habens palpꝑebꝛas.⁊ coꝛ.pe. Halpo.ponis.qui palpatvt cæcꝰ.· Hel pal ſo dꝛ adulatoꝛ. Hnde.Palpo manu tra- ctans.⁊ palpo vocat᷑ qdulans. Paludamentũ.ti.n.s.qdã veſtis regum ⁊ imꝑatoꝝ.qᷓ vtebatur rex vel imꝑatoꝛ ad oſtendẽdũ bellũ in ꝓximo eſſe futun oꝛ a palã:q; tũc oĩbus fiebat etiã palã ⁊ ma nifeſtũ bellü in ꝓximo eſſe futurũ.ñ pa/ ludatus.ta.tũ.⁊ paludamẽtatus. ta.tũ.i. paludamẽto idutuł paludamẽtũ hñs. Halüũbes.bis.maſ.ge.i.ſilueſtris columba ꝗ in arboubus nidiſicat. SGʒ coluba quęĩ domibus. Et dicũt palubes a pabuluũ/q: ſüt foꝛtes pabulo. eaut vicut᷑ palũbes Iſi parcentes lubis/ſicut colũbęcolentes lubos · etymologia ẽ. Inuenit᷑ etiaʒ h̊ pa/ lubus.bi ꝓ pullo palubis. HPñ Perſius. Aut cur nõ potius teneroq; palũbo. Iñ palumbinus.na.nu. m Hug. Halus. paludis. Ig. ge. v a pales dea pa⸗ buli.q; paleã.i.pabulũ nutriat iumẽtoꝛũ. Inde paludoſus.ſa.ſũ.Et hic ⁊ hęc palu/ exiſtẽs al creſcẽs. Et paludanus.na.nũ. ſtris ⁊ ̊ trę.ſimilis Fipaudn in palude paludi imixtus.vel in palude moꝛãs.Et ꝓdudit lu. DPñ Aucanus. Cuta fruge tri/ ☛ 2½ conos addit nil leſa palnude. Halus.li.dꝛ ſudes ułlignũ qð terręinfigit in vineis.⁊ dꝛ a palã ·q; in aꝑto ſigit᷑. Iñ paxillus li.vimi.i.paruꝰ palus vineag. Pñ.alma manꝰ.palma ẽ arboꝛ:victoꝛia palma. Dalma notat laudẽ.belli victoꝛia NHPalmes.mitis.maſ.ge.dẽ ramus (fin. vitis vbi vua naſcit᷑.⁊ dꝛ a palma ꝓpter S fęcunditatẽ coꝛ.mi.in obliquis. Palmetũ.ti.locus vbi palmęabundant⁊ creſcunt. Palmula.lę.dimi.eſt a palma.Et palmula etiã eſt extrema latitudo remi.qꝛ extẽſacẽc ad modũ palmę.Et palmula ẽ inſtrume/ tũ ruſticoꝝ in area ci tribo vel q̃ttuoꝛ vel etiã pluribus ramiseo ꝙ habeat ramos extenſosſicut palma digitos pm Hug. Et ap.oic Malmula extrema latitudo remi:qua mare ĩpellit᷑. Oalmula guberna/ culi pars ima. Palmus.mi.mal.ge.q̃dã mẽſuraſcilʒ pal/ mę.⁊ vꝛ a palma ꝓ manu. Et eſt palmꝰ a pollice vſq; ad minimũ vigitum extenta manus. Bugillus ꝓo eſt cõtiactis digii 2 Hamphilus.li. interpᷣtat᷑ totuſ amoꝛ.⁊ coꝛ. pe Bñ.Hamphile tolle manusmale nũc offendis amicam. Jac; redit anus Pam/ pPhile tolle manus. . . Hampinus.ni.foliũ vitis.⁊ dia palmes. eo ꝙ a palmite dependeat. Iñ pãpineus nea. nen.qð totũ ẽ de pãpinis.Et pãpi/ noſus.ſa.ſũ.qð eſt plenũ pãpinis.Et coꝛ. pi Onde Huidius. Mõ hic pampineis amittit᷑ vitibus vlmus. Han gręece. latine vꝛ oẽ. Iñ h̊ pan panos dictus eſt qͥdã deus paſtoꝝ:quẽ in ſilitu/ dinẽ naturę ſoꝛmauerũt.q; volũt eũ rex⁊ totiꝰ nate deũ eſſe. vñ pan q̃ſi oĩa dicũt. PHanates · herba eſt ex qua ꝓfluit ſuccusq 7 panatus vicitur. — ——. J- ue non,! usain, dumnkls honee 4 1 Pahel Manntn, egm orad md ä pobuli tpali; nipe, esdenßn uſiugen, munnti ulul nugin/ ipames piphhens Crpipr pen d iien ſou dialt, tſucws Pancelenos dĩ a pan/qð eſt oẽ.⁊ celenos qð eſt lucens.⁊ di pancelenos:quo noĩe ꝛ luna in plenitudineq̃ſi tota lucens. Pancrariu.rij.n.s.genus eſt ſpectaculi.vt fieri ſolet ab his qͥ cũ beſtijs congrediunt᷑ ferociſſimis.⁊ dĩ a pancracioꝛ.ar.. DPancra.crę.i.rapina. Pancraciũ.cij.i.toꝛmẽtũ ·ułflagellũuł qͥdã ludus qͥ fit ſubtrahendo aliqͥd de manu in manũ. HNel pancraciuʒ eſt colluctatio cũ fuſtibus.vel locus lignis circũdatusin qͥ certo oꝛdine ſtãt pugnãtes.vt i pugilibꝰ videmus. Glo.eſt in.l.qua actione.S. ſi quis in colluctatione.ff. ad.l.aquil. Pancrus.cri.lapis varius:pene ex oĩbus coloꝛibus cõſtans.⁊ dꝛ a panqð eſt oẽ. OPandecta.ctę.tę.ge.liber ola ferens ⁊ cõti/ nens · ſicut totũ coꝛpus legis:vel vetus ⁊ nouũ teſtamentũ bhm Mug. Papias vi⸗/ detur dicere: Pandecter. Sandicularius.rij.maſ.ge.homo hians et toto coꝛpoꝛe oſcitans.⁊ dꝛ a pando vis. Handona.nę.quędã poꝛta apud Romãgꝗ ſemꝑ pandebata dicit᷑a pando dis. Pandox.cis.i.ebꝛioſus·vel guloſuslecca⸗/ toꝛ qͥ ſo pandit oꝛa ꝓpr᷑ eſcas.⁊ di a pãdo dis. Iñn pãdociũ.cij.i.leccacitasulł ebꝛio/ ſitas · taberna · vel caupona. PHanduca.cę.fę.ge.genus eſt oꝛgani. SHandus.da.dũ.i.curuꝰ. ⁊ dꝛ a pãdo.dis. Sʒ pandũ ꝓpꝛie eſt qð virigit capita in inferioꝛẽ partẽ. Curuũ qð in ſuꝑioꝛẽ. Dẽ tñ curuũ põt eſſe pandũ.⁊ ecõuerſo·diu/ ſis eſtertihug. g pandulus.la.liũi.i.ali/ quãtulũ curuꝰ. Et ↄponit᷑ repãdułꝰ.la.li. Hanegyriſta.coĩs ge.i.laudis decãtatoꝛ. Panegyricus.ca.cu.i.laudãdo decãtatus. Iñ panegyrice.i.laudantlaudabilit.· Et Hᷣ panegyriciũ.ci.ſcilʒ licẽcioſũ laſciuioſũ genꝰ oicediĩlaudibꝰalicuiꝰ. In cui ſpecie 7ↄpoſitiõe hoĩes multmẽdacijs adulat᷑. Paneta.tę.ↄ.p.qui vel quęfacit panem. Sanphagius.gia.giũ.dꝛ q̃i oĩꝛa comedẽs 7 dẽ a pan. qð eſt oẽ.⁊ phagin/qð eſt co/ medere Oñ ⁊ panphagi dicti ſũt quidã hoĩes in ethiopia ·qᷣbus eſt ceibo oẽ quod mãdi põt.⁊ oĩa foꝛtuitu gignętia. PHangitoꝛiũ.rij.n.s.locus vbi multi ſimul canũtſcilʒ choꝛus. PHaniceus.cei.maſ.ge.⁊ H̊ panicea.ceę.qͥ uł ꝗ facit panẽ.⁊ dꝛ a panis.Et paniceꝰ.cea ceũ.ad panẽ ꝑtinẽsuł de pane exiſtẽs · ſic dicimꝰ paniceas mẽſas:quę ad panẽ co/ medendũ parantvel quę fit de pane. Haniciũ.cij.qddã gen ãnonęa dẽ a panis q; in qbuſda locis eo hoĩes ſuſtentat᷑ vice panis.vnde ⁊ dicitur panicicũq̃ſi panis viciũ qꝛ vice panis fungit ſm quoldam. Paniculus.li.dimi.i.paruus panis. Panifex.cis.coĩs ge.qͥ ułꝗ facit panẽ.Idẽ 7 paniſic. ca. cũ Ba.Aegi6 Filias q́ʒ Veſtras faciet ſibi vnguentarias.⁊ foca/ rias ⁊ panificas. HH Panificii.cij. locus vbi panis fit·uł factio panis.vel artificiũ piſtor d a panifico Panisſicina.nę.ſilr dꝛ locus vbi fit panis. PHanis.panis.maſ.ge.dꝛ a pan.qð ẽ oẽq; cũ oĩ cibo apponit᷑ ulłqꝛ oẽ alal eũ appetit. Itẽut dꝛ in hiſtoꝛijs ſuꝑ Exodũ.Hanes ꝓoſitiõis vocant᷑ duodeci panes acimi de ſimila mũdi valde:qͥ ponebãt᷑ ſuꝑ mẽ/ ſam ſeni altrinſecus.⁊ cõſtabãat ſinguli de duabꝰ decimis ephi.⁊ ſingulis ſuppone/ bat᷑ p atena aureaa ſuꝑ patenã pugillus thuris. Joſephus dicit:hialas aureas ſuperpoſitas plenas thure. In diluculo ſabbati recẽtes et calidi panes ĩxonebãt᷑ menſę.⁊ erãt ibi imoti vſq; ad ſabbatum ſequẽes.Cũc illis ſublatis ⁊ thure incenſo ſuꝑ altare· noui cũ alio thure ſbᷣſtituebãt. Sublatos vvo ſoli ſacerdotes comede/ bant· vñ ſacerdotales vicebant᷑ Mel etiã ideo q; ut ait Joſephꝰ oñs ſceꝑat ꝙ ſoli ſacerdotes panes illos foꝛmarent.⁊ coq;/ renta ponerẽt in mẽſa: tollerẽt. Picebat᷑ etiã panes ꝓpoſitiõis:qꝛ poſiti erãt coꝛã vño ĩ memoꝛiaʒ ſempiternã vuodedc tri/ buũ filioꝛũ iſrael.vel poꝛro poſiti.i.a lõgo tẽpoꝛe poſiti:quia ꝑ totã hebdomadãvel inęternũ ꝑ ſucceſſionẽ ponendi. Pannoſus.ſa.ſũ.i.cincinoſus:vilibꝰ pãnis indutus. Itẽ pãnoſus põt dici plenus ⁊ abundãs pãnis.Iñ hęc pãnoſitas.tatis. PHanucius.cia.ciũ.i.pãnoſus· vilibꝰ pãnis indutus dẽ a pãnus.Et hęc pãnucia.cię dꝛĩ gda veſtq; ſit ð diuũſis pãnis abſciſſa Pannꝰ.ni.maſ.ge.vꝛ a pan·qð ẽoẽ· qꝛ ab oĩ hoĩe appetit᷑. Iñ panniculus.li.imi.i. Hanociꝰ.cia.ciũ.oꝛ a pan.qd (ꝑuꝰ pãnꝰ eſt oẽa ota vel oti:qð eſt auris.Et ſut pa nocij m qͥdãapud ſcythas quidã hoĩes menſtruoſi ci diffuſa magnitudine auriũ vt oẽ coꝛpus ex eis contegant. anſelenos.i.tota lux noctj ſcilʒ luna ple/ na vel pleniluniũ. dicit᷑ a pan.quod eſt totũ ⁊ ſelenos:quod dicitur lux noctis. Panſus.ſa.ſũ.i.aꝑtus.extenſus. diffuſus· ſcilʒ qui ambulat nudis pedibus. r 3 Pantapoles grece · vꝛ negociatoꝛ qͥ multa venditqui latine ſeplaſſarius dicitur. Hanther.theris.actõ pantherẽ vel ra. Et H panthera.rę.pe.pꝛo.genꝰ lupi.⁊ d a pan. qð eſt oẽ· eo ꝙ oiuʒ aĩaliũ ſit amicus niſi ꝛaconis.uł q; in ſui genen ſocietate gau/ deat: ad eandẽ ſilitudinẽ qͥcdqͥd accipit Pantheus.thei.deus in ſe oia re/ (reddit. Eſentãs.⁊ vꝛ ꝗa pan/qð ẽ oẽ ⁊ theos deus. qſi oiuʒ deus. Idẽ qͥ ⁊ pan. Et h pãtheuʒ vel pantheon . tẽplũ illius dei · vel tẽplum oĩbo vijs ↄſecratũ·ſicut ẽ tẽplũ oĩuʒ ſcõꝝ Et ut fert. romani cũ vniuſo oꝛbi vñarẽt · qddã tẽplũ maximũ ↄſtruxerũt · in cuius medio ſuũ idolũ collocãtesoiuz ꝓuiciaꝝ ſimulacra ꝑ circũitũ ſtatuerũtreſpicieẽtia rectj vultibo idolũ romanoꝝ.Si qñ autẽ aliq; ꝓuicia rebellaretↄtinuo arte diabo/ lica üliꝰ ꝓuĩcię ſimulacrũ idolo romanoꝝ poſterioꝛa voluebattãq; inuens ꝙ ab er dominio receſſiſſet. Cõcitati g̊ romani ad ipſam ꝓuinciãcopioſũ exercitũ deſtina/ bãt.⁊ ipſaʒ ſuo dominio ſbᷣiugabãt. Deꝝ nõ ſuffecit romanis:ꝙ oĩuʒ ꝓuiciaꝝ ſimu/ lacra in vrbe ſua haberẽt · qͥnpotiꝰ fere ſin/ gulis dijs tẽpla ſingula cõſtruxerũt· tãq; q eos oiuʒ ꝓuiciaꝝ victoꝛes⁊ dñios effe/ llſſſent:ſed qꝛ oĩa idola tẽpluʒ ibi habere nõ poterãt: ad maioꝛẽ ſuę veſanię oſtẽta/ tionẽ· vnũ tẽplũ cęteris mirabilius ⁊ ſub/ limius in honoꝛẽ deoꝝ oiuʒ erexerũta pã theon qð ſonat oĩ dei nũcupauerũt.Pon/ tifices eni idoloꝝ ad maioꝛẽ populi dece - ptionẽ finxerũt/ ſibi a Cybele ·quã oĩuʒ deoꝛũ matrẽ appellabãt fuit imꝑatũ.vt ſi Papas.pantis.i.gnartio·q;ꝛ circa culinas papando incedit. DPel papas dꝛ pęda/ ogus cui infantis viſciplina cõmittit᷑. ñ Juuenalis.Cimidus pᷣguſtat pocula papas. Sʒ h̊ papas.atis.dꝛ gręce qdã genus lini candidiſſimi molliſſimi. Papauer.ueris.neu.ge.herba eſt ſõnifera. De q̃ dicit Hirgiliꝰ. Qetheo ꝑfuſa papa/ uera ſõno. Soꝑoꝛẽ eniʒ languẽtibo facit. Et alia eſt vſualis alia agreſtis·ex q̃ fluit ſuccꝰqui apion appellat᷑. Et Pap.addit: PHapauer ſiluaticiũ.i.agreſte cũ aceto tri/ tů.⁊ fronti iĩpoſitũ·ſedat doloꝛcẽ. Succus vxo eius ſi frontẽ ex eo ꝑungas ei q vigi/ lias patit᷑· ſõnũ cũ ſopoꝛe adducit. Paphus.fę.ge.inſula eſt veneri cõſecrata. Iñ paphius.phia.phiũ.q ſępe inuenit᷑ ꝓ venereus.rea.ren. Et inde quędã oliuę dicunt paphię Hapia. fę.ge.admirabilis ciuitas: dicit᷑a pape. Iñ ha bec papiẽſis.⁊ ſe. Et vicit FPopiaecipanpinnaie golſoiſehet Hapias.pię.nomẽ cuiuſdã auton (ticinũu. ⁊ cõſequenter libꝛi ſui:ſiue voluminis. Papilio.onis.fę.ge.auicula ꝗdaʒ ꝗ in ſuo aduẽtu meret᷑ admirationẽ. Pe qua dicit Aſidoꝛus.j⁊etymo.Dapiliones auicule ſunt q maxime abũdat floꝛeẽtibus maluis faciut naſci vermiculos de ſtercoꝛe ſuo q́ᷓ ſimili noĩe nũcupant᷑. Et addit Papias: Paeęauiculę lumie accẽſo cõueniũt⁊ circũ/ uolitantes · ab igne ꝓximo interire cogũt᷑ papiliones dicut᷑ tentoꝛia ad ſimili⸗ idine illius auis volantis. Papilla.le.fę.ge.eſt caput mãmillea dicit te oibus gẽtib vellẽt victoꝛiã obtinere: a papo. pas. q; pueri eã quaſi papãt duũ filijs ſuis templũ magnificũ fabꝛicarent. lactent. Mamilla enim eſt oĩs eminentia Pantomimus.i.pꝑ oĩa ioculatoꝛa dꝛ a pan vberis. Sʒ papilla eſt illud bꝛeue vnde vel panton.i.oẽ.⁊ mimus. Panꝰ.ni.maſ.ge.virgula illa circa quã tra⸗ ma ĩuoluit᷑a vꝛ a pannus·quia eo pannꝰ texitur Idẽ ⁊ cannellus dꝛq; ⁊ de cannis ſit ĩ buſdã locis. Onde Aucilius. Inten/ tus monſtret rectus ſub tegmine panus. Inde h̊ panucula.lę.dimi.nauicula tex/ tricũ·q; eius diſcurſu panni texuntur. NPapa papę.i.admirabilis:maioꝛ pater ⁊ cuſtos: dꝛ a pape.qð eſt interiectio ad/ mirantis:quia vices dei gerit in terris.Et vicarius illius eſt:cuius eſt terra ⁊ pleni -/ tudo eius. ctua. de deci.et. ix. q.iij. cuncta ꝑ mundũ. e aũt vꝛ papa·q̃ᷓi pat᷑ patrũ etymologia eſt. Iñ h H̊ papalis.⁊ H̊ le. T hoc papale.lis.Et h̊ papatus.tus,.tui. lac trahitur. Et coꝛ.pa. Onde Dirgilius. Haſta ſubexertã tonet plata papillã. Hapyno.onis.ẽ loc in qͥ creſcut papyri. Pap yrus.ri.fę.ge.pe.pꝛo.quędã herba vxel — * — genus iñci. vt dicũt. Et dꝛ papyrus· q̃ſi parãs pyr.i.ignẽeo ꝙ in cęreis? lampa/ dibus ponit᷑ ad ardendũ. Dicit᷑ etia hec papyr charta bombicinata · ſiue bombi⸗ cina. Iñ papyrꝰ. ra.ru.ad papyrũ ꝑtinẽs vel de papyro exiſtẽs.z etiã papyrius ria. riũ. ꝓ eodẽ. Mñ Jſa. 3e Queę mittit ĩ mare legatos.⁊ ĩ vaſis papyrijs· vel pa/ pyri ſuꝑ aquas.In vaſis papynijs... in nauibꝰ de papyris.i.incis:qͥ papyri tan/ te ſunt magnitudinis ſm hiſtoꝛam Alle⸗ xandri vt naues ſiãt ex eis. Hel in vaſis 2- — — —8,.— — E= — — — — S = Peead papyrijs.i in chari de papyris factis.qᷓs egyptij ꝑ legatos mittebat ouobꝰ tribu/ bus eütes ſuꝑ aq̃s. DHel ĩ vaſis papyrijs i pyxidibus de papyro factis· in quibus continebantur vel deferebant epte miſſe ab egyptijs ꝑ legatos ad exhoꝛtanduʒ et animandũ ouarum tribuũ iudęos. Papula.lę.ſicut dicit Iſidoꝛusẽ ꝑuiſſima cutjerectio circidata ruboꝛe: ⁊ iõ papula icta ẽq̃i papilla. Hug.aũt dic. Papu/ la ẽ carbuculꝰ. Süt eni papulęminutiſſi⸗ ma vlcera ꝗ naſcũt᷑ alicui in cute.⁊ doloꝛẽ afferũt ſcabiẽa ardoꝛẽ. Dñ Pirgiliꝰ in geoꝛ. Ardẽtes papulę atq; imũdis olẽtia ſudoꝛ Mhẽbꝛa ſeq̃tur ⁊c. Jñ papuloſus. ſa. ſ.i.papulis plenus. Iñ papuloſitas. tatis.i.pler itudo ⁊ abũdãtia papularuʒ. Et papulẽtuſ.ta.tũ.in eodẽ ſenſu.Iñ hęc papulẽtia.tię.idẽ qð papuloſitas. Par.par.deriuat᷑a paro.raſ.q;tũ ad vocẽ Hq;tũ ad ſigtionẽ a cõparo.ras.Dꝛopꝛie eni pares ſut qͥ int ſe cõparari poſſũt. Jã parit᷑ adua h paritas.tat. Et cõwoit᷑ par: Cõpar.pari.coeqlis· cõſilis.Diſpar.ris. i. diſſilis. Impar. rli.nõ ſilis nõ par. De/ par. ris.i.ſeoꝛiũ a pari.i.diſſitis. Suppar ris.i.ſubiectᷣ pari. Iñ diſparitas cõpa/ ritasĩparitas ſeparitas.ſupparitas. Et ẽ par.oĩs ge.cũ ſuis cõpoſitj.⁊ coꝛ.pa. Dñ Duidiꝰ epi.Si qᷓ̃ voles apte nubẽ nube pari. Inuenit᷑ etià h̊ par par tm̃ ĩneu.ge. vt vnũ par boũ ·duo paria caligarũ. Para ·ppoſitio gręca eſt.i.iuxta vel apud l re · vel pꝛeter. vel tranſ. Parabola · ſicut dicit Donatus ·ẽ rerũ gnẽ Diſſiłiũ cõpatioa dĩ a para:qð eſt iuxta. ⁊ bole · q eſt ſnĩa ·q̃i ſiitudo ſiue cõꝑatio ex diſſilibus ſũpta iuxta ſniaʒ.vt cũ ſemẽ ponit᷑ p euãgelio · leo ꝓ chꝛiſto. Semẽ eſt bũ dei. DNicit leo de tribu Juda ⁊c. Iñ parabolicus.ca. cũ.i.ſimilitudinarius· vel parabolis vtẽs. Itẽ diẽ Haß: Baraboleę grece· latine puerbia vocant · eo i ipſis ſub cõparatiua ſilitudine figurę verboꝛuzʒ imagines veritatis oſtendunt᷑. Parabolaniſũt medici qͥ ad curandũ ęgra mẽbꝛa vel coꝛpoꝛa debiliũ deputãt᷑· victi parabolani:a parabola ·qꝛ plura ꝓmittũt hoĩbo q; faciat.⁊ q; ſepiꝰ vtunt᷑ pabolis. vt. C. de epia de.l.ꝑabolani.vbitex.pa/ Paradeſis gręc · (rabolani qui ꝛc. latine dꝛ aduocatio vel cõſolatio. Paracdletꝰ.ti.maſ.ge.i.cõſolatoꝛ.⁊ dĩ ꝗ pa/ radleſis:qdẽ ↄſolatio.Et ſᷣm h̊ ſpũſſancx dĩ paradlet.i.cõſolatoꝛ:qꝛ ↄſolat᷑ nos in oĩbus anguſtijs noſtris. Itẽ paraclet.i. aduocatus.⁊ dꝛ a paracdleſis· qð ẽ aduo/ catio. Et ſm h̊ cõuenit filio· q; ipſe ꝓ no/ bis interpellat apud patrẽ.Hõt etiã ſpi⸗ rituſſanct' cõgrue vici paraclet᷑.i.aduo⸗ cata cõſolatoꝛq; ꝓ nobis aduocata nos Haradigma·eſt ꝓpoſitio vel (conſolat. enarratio exẽpli hoꝛtãtis:aut deterrentis Hoꝛtantis · ut Helias hõ erat ſilis nobis paſſibilis.⁊ oꝛatiõe oꝛauit vt nõ plueret ſuꝑ trãa nõ pluit.Deterrentis.vt In illa hoꝛa q fuerit in tecto ⁊ vaſa eius indomo nõ deſcẽdat tollere illa ⁊c.⁊ dꝛ a para:qð eſt iuxta.⁊ digma.qð eſt dignitasulno/ men · vel decus laus:⁊ gloꝛia. Paradiſus.ſi.maſ.ge.eſt locus in oꝛientis partibꝰ cõſtitutcuiꝰ vocabulũ ex gręco in latinũ vvᷣtit·hoꝛtꝰ. Doꝛro hebꝛaice eden dẽ qð ĩ noſtra lingua delitię ĩterptat᷑·qð vtrũq; iñctũ facit·hoꝛtũ delitiaꝑ.Eſt eniʒ oĩ genere ligni pomiferarũ arboꝝ cõſit · hbñs etiã lignũ vitę·nõ ibi frigusnõ eſtus E ꝑpetua aen tẽperies. Ex cui medio fons ꝓrũpens · totuʒ nemus irrigat: diuidit᷑in q̃ttuoꝛ naſcẽtia flumia. Cuius loci aditus poſt peccatũ hoĩs intercluſus eſt. Haradoxusxi.i.admirabilis dꝛ a paro as.vel para pᷣoſitionẽ gręca:qð ẽ advel iux doxa gloꝛia·q̃ſi ꝑat ad vanã gloꝛiã huiꝰ mũdi. Iñ h̊ paradoxa.doxę.mulier talis. Et adiectiue põt dedinari parado/ xus.xa xũ.Dñ qͥdã liber Cullij intitulat᷑: Tullius de paradoxis:q in eo tractat de paradoxis. Et dicũt᷑ ibi paradoxa dicta vel ſnię ad mũdanã gloꝛiã ꝑtinẽtesquaſi laudes gloꝛioſęułparatę. Iñ h̊ parado/ xia.xię.talis gloꝛia vel laus. Harafernalia bona uł res parafernales di cũt᷑ res qᷓs mulieres iuxta dotẽ inferũt in domũ viri:a para·qð eſt iuxtaa ferna.qð eſt dos · vel donatio. Iñ parafernale vicit qcqͥd mulier habet vltra dotẽ vndecũq;. Et ſi ẽ ↄſuetudo põt talia retinere pꝛo ſe· nec maritus debet ſe de his intromittere muliere iuita · vom Hoſti. de do dong ꝓpt PHaraphꝛaſtes.tis.mal.gc.i.loquax.(nup. 7 dĩ a para.qð eſt iuxta.uła paro.ras.⁊ phꝛaſis ·q̃ſi iux loq̃lã·vel locutionẽ ulpa ratus.i ꝓpmptus ad loquẽdũ. Hel para/ phꝛaſtes dꝛ ꝓpe nõ dilertoꝛ.nõ bonus. malus interpꝛes. Hel ſᷣm qͥſdã dãqͥ minꝰ bene interpᷣtat᷑qͥ ſcilʒ nõ traſfert litterã ex littera ·Sſenſũ ex ſenſu. Oñ paraphꝛaſtes locutoꝛ iuxta ſenſũ: ſᷣ nõ iuxta litterã. Pñ Hieronymꝰ in ꝓlogo reguũ. Del intpꝛetẽ me exiſtimato ſi grat es.vel paraphꝛaſtẽ ſi ingratus:q; ꝙᷓ; mihi oĩo cõſcius non ſim mutaſſe me qdpiã de hebꝛaica veritate. Paragoge eſt apoſitio gda ĩ fine victio/ nis lrę vel ſyllabę. vt magis p magi. po/ teſtur pꝛo poteſt.⁊ amariter pꝛo amarni. Hanc alij ꝓparaleſim appellant. Haragãda·oꝛnamẽtũ pallijuł veſtis qdã. Paragoꝛia.rię.i.mitigatio.Et paragoꝛia· oꝛ quędã medicina·quia lenit. NPHaragraph.phi. vel h paragraphũ. phi nota ſic ſacta.S. ꝗ apponit᷑ ad ſeparandas res a rebꝰ.ꝗ in cõnexu occurrũt.⁊ coꝛ.gra. Haragus.gi.auis mali ominis: vt dicunt. BHPHarakimenon. vẽ a para:qð ẽad.⁊ kime/ non. qð eſt iacens.⁊ di parakimenon.i. adiacẽs:qͥ noĩe vocat᷑ apud grecos Rteri⸗ tũ ĩꝑfectũ:qð deſigt rẽ pauloañ ꝑfectãq̃i adiacẽs tẽpꝰ Ol põt vici paraqmenon. Paralella.lę.dꝛ a para.q eſt iuxta.Et ſũt paralellę/lineę ęque viſtãtesqᷓ quis ĩ in-/ finitũ ducantnuq;ᷓ cõcurrũt:qð nõ fieret ſi vna linearũ ad aliaʒ plus ex vna ꝑte qᷓ; ex alia accederet.Et h̊ paralellus.li.⁊ hoc aralellũ.li.circulus ęque viſtãs ab alio. Et ſüt circuli illi qᷣnq; ĩ ſphera qͥ paralelli vocant·q̃ſi .que diſtãtes:non qꝛ eq̃lis ſit diſtãtia int quoſſibet ſibi pꝛoximosᷣ qꝛ qlibet paralellus a ſibi pꝛoximo ſm oẽs ſuas partes ęqualiter diſtat. Paralipomenon gręce dꝛ:quod nos dere⸗/ lictoꝝ ul pᷣtermiſſoꝝ dicere poſſumꝰ: qui/ dã liber eſt veteris teſtamneti ·ſic dictus eo ea quę in lege vel libꝛis regum ßter⸗ miſſa vel nõ plene relata ſũtin ipſo ſum / mati ⁊ bꝛeuit explicant᷑. Et vꝛa para.qð eſt de · vel hter. ⁊ licomenon.i.relictuʒ. Et acuitur in penul. Oñ Hieronym' in epła ad DHaulinũ.7? capło. Paralipomenon liber inſtrumenti veteris epitome talis ac tantus eſt.vt abſq; illo ſi quis ſcientiã ſcripturaꝝ ſibi voluenit arrogare· ſeipſũ irrideat. DMer ſingula quippe noĩa iunctu/ raſq; vꝓᷣboꝑꝝ ⁊ ſtermiſſeę in libꝛis regũ tan/ gunt᷑ hiſtoꝛię.⁊ inumerabiles explicant euãgelij quęſtiones. „ Paralyſis.ſis.fę.ge.i.reſolutio·ſcilʒ moꝛbꝰ quo mẽbꝛa viſſoluunta dꝛ a para.qð eſt „ rea lyſis ſolutio. Iñ paralyticus.ca. cũ.ꝗ patit᷑ talẽ infirmitate. Paralogiſmus.mi.maſ.ge.i.ſophiſtica ar⸗ gumetatio/⁊ vꝛa para:qð eſt iuxta.⁊ lo/ gos ratio.q̃ſi iu rationẽ vel oiffinitionẽ ſyllogiſmi. Inde paralogiſticus.ca.cůũ. Paranympha.phę.i.pnuba.ꝗ viro nym/ phaã iugit.⁊ vꝛa para.qð eſt iuxtaa nym pha ſponſa. Et hinc paranymphus phi. i.internuncius inter ſponſum ⁊ ſponſam- ſcilʒ qui viro nympham cõiungit. Paranomaſiaeit qͥtiẽſcũq; de noie efficit᷑ aliud nomẽ veluti ꝗq da denoĩatio.ut Ce⸗/⸗ rentius in comędia. Mõ inceptio ẽ amã/ tiũ·̊ amentiũ.bm Donatũ. Haranomeon. eſt cũ ab eiſdẽlitten multa ichoãt ꝓba ul finiut. vt O Cite tu te tate tibitanta tyranne tuliſti.vt talis ſit oꝛdo OCite tante tyrane tuliſti tu te.i.tuipſe Parapſis.ſidis.tᷣę.ge.i.diſcus. (tãta tibi. 7 a par. ⁊ abſida.qð ẽ lat.⁊ mutat.b. in.p.⁊ ſcribit᷑ ꝑ ps. Oñ Juuenalis. Qui multa magnaq; parapſide cęnat. Et dꝛ parapſis vas quadrangulũ.⁊ quadrila/ triũ ·quaſi paribus abſidis.i.latenibus. NParaſceue.ues.neu.ge.i.patio cenę.Hoc noie dicebat᷑ feria lexta ſabbati:i q̃ ppa/ rabant᷑ neceſſania ſabbati hm Hugl. In biſtoꝛijs aũt dꝛ. Haraſceue gręce latine ſꝑatio. Sic dicebãat feriã ſextã.q ĩ ea p/ parabãt᷑ neceſſaria ſabbato/ſicut ⁊ in de/ ſerto duplex colligebat᷑ mana. Greq enĩ admixti iudęi.gręq coutebat᷑ vocabulis. Paraſitus.ti. vꝛ a parapſis. ſitus quaſiĩ parapſide ſitus.i.leccatoꝛ.Hel paraſitus cõponit᷑ a paro.ras.⁊ ſitus.tus.q̃ſi parĩs i.reꝑñtãs ſitus.i.cõxoſitiões ⁊ geſtꝰ diu/ ſoꝛu.i.ioculatoꝛ:ulł leccatoꝛ qͥ ſcit ſuo geſtu repſentare geſtus ⁊ cõpoſitiões multoꝛũ. Bel vꝛ a para.i.iuxta⁊ ſitus veter.q̃i iux Vtrẽ. Del a para.i.iux.vel apud ſitos.i. frumentũ.q̃ſi ad aliquẽ frumẽtatus.i.nu/ tritus: paſtus. Mñ ſitoꝛiũ dicit᷑ vas vbi cibus de frumẽto ſolet reponi. Et a para/ ſitus h̊ paraſitulus.li. imi. Et h paraſi/ taſter. tri. Et hic ⁊ hęc paraſita.tę. Et pa⸗ raſitula.le. oOimi. Paraſtata.tę.dicit᷑ a par.⁊ ſto ſtas.Et ſũt paraſtatę ſtipites pares ſtantes quibus arboꝛ nauis ſuſtinetur. HPHarca. cę.fę. ge.i.furia infernalis. Et vicunt parcęa parcendo·ꝑ contrariũ :q; minime parcũt. Quas tres eſſe voluerũt. Vnã ꝗ vitaʒ hoĩbus oꝛdinet. Allterã ꝗq contexat. Tertiã ꝗ rupat. Inapimus eni vũ naſci mur. Sum cuñ viuim. Deſinim cu inte⸗/ rimus. Iñ h H parcalis G̊ le.vm Mugl. Paßpß.vero vicit Marcę·fata dicta ſunt a 1 — — — +☛ã Non g Nmin netite ſtocdo a ns m e ipy⸗ lune and Orgai mtins n o ncari. wiui dſte uN mun ni/ ſape⸗ Etlͤt guhis wiu nn M, nunt. inſe⸗ jnte⸗ Dg ſrt paganisqueę qͥdeʒs tria eſſe dict: dotbo · lacheſis atropos.victa cata antifraſim·q; nemini parcut. Onde. Clotho colũ baiu/ lat lacheſis trabitatropos occat. HPHarcopollex. cis.i.tramelluʒ.⁊ dꝛ a parco cis.⁊ pollex:qꝛ parcit pollici. Parcus.ca.cũ.dꝛ a parco.cisa qñq; deſigt auarũ/qñq; int᷑ auaꝝ pdigũ/plus tñ ac/ cedit auaro qᷓ; ꝓdigo:/ſicut ecõtrariolar/ gus plus accedit ꝓdigo q; auaro.Dnde qdã. ꝛodigus eſt aĩ vitio retinẽda ꝓfũ/ dẽs.Nargꝰq ſũptus facit ex ratione libẽt Harcus q retinet qͥcqͥd nõ poſtulat vſus. Ma retinet cupide:qð res depoſcit auarꝰ. Et cõꝑatur/parc.cioꝛ.ſimꝰ. Iñ parce.oꝰ. ſime.adũ.Et cõponit᷑ q;parcꝑparcus.i. valde parcus hm Hug. Pap.vo dicit: PHarcc honeſte· moderate:non nimium. Harcus.i.frugi:qð ẽ moderatoꝛ/ſuatoꝛ.:⁊⸗ abſtinẽs alieno/ſuo cõtentꝰ. Pare nimis Pardus.i.beſtia varia ẽ (tenaxſoꝛdidꝰ. 2 velociſſima. Iñ cõponit᷑ leopardus vi. Paręeneticus,.ca.cu.i.monitoꝛius. Vñ ꝗqdã odę Mꝛatij ĩtitulãt᷑ paręneticę.i.monito/ Parens.tis.duũ generũ.i.pata mat᷑. (rię. Et facit gtũs plalis parẽtũ. Inuenit᷑ etiã parentiu:q8 ꝓbat᷑ ꝑ actm̃ pluralẽ qͥ deſi/ nit in. es. vel in.is.qͥ ꝓpꝛius eſt in iũ termi/ nãtiũ gtm̃.Et dicũt᷑ pꝛ ⁊ mat᷑ parentesa pariẽdo.⁊ nõ a parẽdoqð patetq; pa/ reo pmã ꝓducitſ̊ parens ĩ pdicta ſigni/ ficatione pꝛimã coꝛ MParẽs etiã accipit᷑ p cõſanguineo · vel affine. Iñ H̊ parẽtela.lłę. i. cognatio/cõſanguinitas:cõgermanitas cõtribulitas. Et H̊ ⁊ hęc parẽtalis.⁊ ſ̊ le. Iñ parẽtalit᷑ adu.Et hęc parẽtalitas.tatj i. cõſanguinitas. Inuenit᷑ etiã parens.tis oĩs ge.iobediẽs:a pareo.res:i tuncꝓdu. pꝛimã.Mñ.Nõ ſum pꝛole parens/nõ ſuʒ niſi pareo parens. Parentalis.ↄ.t.⁊ G̊ le.dꝛ a parẽs.Et h̊ pa/ rentalia.liu.vellioꝛuʒ.vies feſtus paga/ noꝛũ cũ ſacriſicabant aiabus parẽtũ·ſm PHug Hap.vo dicit: Parẽtalia · dies fe⸗ ſti paganoꝛũ ꝓpinquitas. Parentheſis· eſt int᷑oſita ratiocinatio di/ uſę ſnĩe·. Ot Cneas ( neq; eni patri cõſiſtẽ mentẽ Paſſus amoꝛ) rapidum ad naues ſmittit vᷣlchatẽ·bᷣm Monatũ·qͥtiens ſnĩa inchoateiq; interponit᷑ ꝗlibet ratiocina/ tio parẽtheſis eſt.vt in ᷣdicto exemplo. Vebuit enĩ vicere. Eneas rapidũ Tccha⸗ tem pmittit ad naues.Et ſic demũ ſubiũ/ gere. Meq; enĩ patrius amoꝛ paſſus eſt õü cõſiſtere mentẽ. Mel parentheſis eſt ſnie intpoſitio qua ex medio remota.integer ſermo perdurat.vt.Dij ceptis (nam nos mutaſtis ⁊ illas) Ilſpirate meis. Parẽticida.vę.pe.pd.qͥ vel quę parentem occidit. di a parẽsa cedo.dis. Iñ h⁊ H parẽticidalis: hocle.Et hoc parẽticidiũ Dij.i.occiſio parentũ. Haries.et.maſ.ge.dꝛ a par.q; ſꝑ ſũt duo parietes ulł a latere/uł a frõte qͥ ↄſpiciũt ſe· alit᷑ ſtructura deſoꝛmis eſſet: coꝛ.pe.in Parietina.nę.pe,p.ẽ parietũ (ntõa gtõ. ruina.ſcilʒ vbi panietes ſtant ſine tectoa habitantibus. Oñ Ecech. 3õꝛ Mõtiboꝛ collibus vallibuſq; ⁊ deſertis parietinis. Harietulus.li.dimi.i.paruus paries. Parilis.lis.o.ta H̊ le.i.ęꝓqlis.ñ parilitas. tatis.i.’qualitasſimilitudo. Paris paris vel paridis fuit fili Nnami qui Helenã rapuit.Et coꝛ.pe.paridis. NPariſcus.ſci.mal.ge.quęſtoꝛ qui clamat in foꝛo. dicit᷑ a paro.ras. Haritonus.ni.pe.coꝛ.i.cantoꝛ qui parit to/ nos. dẽ a pario.⁊ tonus. Harius.rij. dꝛ a paros inſula.Et q; in illa inſula marmoꝛ abũdat:ideo qñq; pariuſ ponit᷑ p marmoꝛeus. Qñq; etiaʒ parius planus uł albus ad modũ marmoꝛis dĩ. Vñ iuenit᷑j.ꝑalipo.292 Marmoꝛ pariũ. Et Heſter p̊. DHario ſtratũ lapidde. Parma.me.ę.ge.leue ſcutũrotũdũ· oꝛna/ mentũ militare.⁊ dꝛ a paruusqſi parua. Et glibet leuia arma poſſunt dici parmęęꝭ q̃ſi paruę. Itẽ parma· dict' ẽ qdã fluuiꝰ a paruitate. qͥ ciuitas adiacẽs dẽ h̊ par/ ma. mę. Et ẽ ꝓ fluuio ge.maſ.Eᷣp ciuitate ge. ę. Iñ hic? hęc parmenſis hocſe. PHarmeus.mei.i.partus means. Parnaſſus.ſi.maſ.ge.qͥdaʒ mons theſſalię cuiꝰ ouo ſũt iuga·Circa ⁊ Niſa qbo ſin/ gulis. lLpollo ⁊. Liber colebãt. Mec iuga a vuobo fribo Citherone Elicone appel/ Haro.onis.maſ.ge,nauis pirataꝝ. (lant᷑. Parochia. chię.i.adiacens domus dei · vel incolatus. vel vioceſis Oel parochig eſt locus in qͥ degit ppłs alicuius ecdeſi? de/ putat ſjm Goff. in ſů. eti. Et parochiarũ Oiuiſio ĩcepit a Dionyſioxiij.q.j.c.j. Cõ/ ſiſtit aũt ius parochiale in h̊ ßm Goff. in ſü. e.ti. ꝙ oẽs parochiani in viebꝰ vñicis ⁊feſtiuis miſſam audiãt in ecdeſijsin q̃ꝝ parochijs habitãt. vt. c. .e. ti. de cõſe. viſ. I‚ſiqs. Etiã cõſiſtit in decimis ꝑſonalibus ꝗeccdeſię parochiali debent᷑.xvj.q.j.ſiqᷣs 15 laicus.Et i oblationibꝰ ꝗ dãdę ſũt ſacer/ doti parochiali q ꝓ ppło oꝛare debet x.q. j.qꝛ ſacerdotes. Et a parochia.d paro/ chianꝰ.na. nuũ.i.ð parochia exiſtẽs. Daro/ chiani etiãa parochij oli vicebãt᷑ qͥ legat reipublicę iter faciẽtibo neceſſaria ꝑbebãt Paroemia·ẽ accõmodatũ rebo tẽoꝛiboq; uͦbin. Rebꝰ ut IRduſus ſtimulu calcitra u.ſupbis reſiſte. Cẽpoꝛibo· vt Lupꝰẽ in fa/ bula.i. tace. Fert᷑ qʒ ꝙ hõ ſi a lupo pᷣus vi⸗ deat amittit loqla. Oñ lupꝰ ẽifabula/oꝛ cij aliqs i media locutione tacet.Et ut di/ cũt aliq natales: Lupus ẽ aĩal venenoſũ:: inficit aerẽ aer vo infect veniẽs ad hoĩeʒ ipſius arterias igredit᷑ vñ loq̃laʒ aufert. Sʒ ſi homo pꝛius videt lupũ naturaliter confoꝛtata ideo non inficitur. Parophoniſta.tę.i.cãtatoꝛ:⁊ dꝛ a paro.as ⁊ phonos/qð ẽ ſonꝰ.q̃i parãs.iicipiẽs cãt᷑ PHarotida.dę.globo qͥ naſcit in aure dĩa para.i.iux.⁊ ota:qð ẽ aur.. Iñ parotidus va.dũ.qͥ globos hʒ ĩ aure.⁊ coꝛ.ti.( nꝰ rei. Paroximiu.i.cõmotio febr.vel etiã alte/ Parricida.ę.di a parenticida.⁊ abijciut e,et.n. ⁊ mutat.t.in.r.vel dꝛ a patre.vel a pari⸗vel a patria:ſcilʒ qͥ occidit patrẽ.vel parẽ· ul porpalt i B ᷓ parricidalł. ⁊B lea ̊ parricidiũ.Et h̊ parricidia.dię. lex de parricidio.ꝗᷓ ⁊ parenticidia ꝛ pᷣm SVug. Et vt dicit Pꝛiſcianus parricida ſiue a pari:/ſiue a pꝛeſiue a parente cõpo/ natur:icẽdũ ẽ parricida ꝑ geminũ.r. Et Pap.oicit: Parricida ꝓpꝛie dꝛ qͥ parẽtẽ occidit: quẽ quidẽ veteres parẽticidam dixerũtqm̃ parricidiũ in qcũq; intelligi foſſit· cuʒ ſint hoĩes hoĩbus pares.Etnõ antiqͥ vixerunt patricida dę qͥ patrezʒ occidit.Hñ.j.Cimopᷣ.inuenit᷑ Gatrici/ Dis⸗ matricidis. Map etiã vicit MHatrici/ Daa parricida qͥ parẽtes occidit.Et h̊ eſt veñrũ bm antiquos: Nã bᷣm VPꝛiſcianuʒ modernos dicẽdũ ẽ parricida/ſiue a pari ſiue a patre · ſiue a parente cõonatur. Pars parijfę.ge.vꝛ a partioꝛ.tin. MHñ.Si fuerqꝝ oiuiſoꝛ ꝑticulaꝝ.Mãc diſcas ar/ tẽ maioꝛẽ ſuſcipe ꝑtẽ. Iñ partiʒ adu. Et a es H⁊ hęc ꝑtialisa h̊ le. Iñ ꝑtialitas.tat. ⁊ ꝑtialit᷑adũ.Et ↄponit᷑ pars.Cõpers.tis Xpers. tis. Impers. tis. oia oĩs ge. arſimonia. nię.g. ge.i. abſtinẽtia· ſcilʒ mẽ ſurã refectiõis nò excedẽs. Et ẽ 9tus hm Hug· Pap. vo oic: Harſimonia fruga/ litas·tẽperãtia· pcitas/pietas:modica cõ/ Hartha. the.ẽ dã puicia. Iñ (tinẽtia ct. 2 Darthi 1 medi elamitę. PHarticeps.cipil.oĩs ge.i.capiẽs partẽcõ/ ſoꝛscõſcius: adiutoꝛ:ſocius. DHñ ꝓpheta. Particeps ego ſum oĩuʒ timẽtiũ te.⁊ coꝛ/ ripit penultimã.tam in ntõ q; in gtõ. BParticipiũ.pij.n. Ss.? a particeps: q̃ſi ꝑti capiũ:.qꝛ ꝑtẽ ſuoꝝ accidetiũ capit a vxbo⸗ partẽ a noĩe. Iñ h̊⁊ participialis h̊ le. Et dꝛ nomẽ participiale illud qð a par⸗/ ticipio deſcendit.vt amans. amatoꝛtrix. amatus. Iñ amatio/ſm Pꝛiſcianũ. Harticula.lę.oimi.i.parua pars. JIñ h⁊ H particular.⁊ Hᷣ re. Iñ particulariter adu. beęc particularitas.tatis. Particus.ci.maſ.ge.i.negociatoꝛ: particu/ las vendens: dicit᷑ a pars. Partus.tus.tui.act uł paſſio pariedi.⁊id qð panit᷑i.puer.fetſoboles/pgenies.Et deſinit vtus ⁊ abltũs plłalis i ubo ad diſ⸗/ ferẽtiã oti ablti de pars part ptibo. Itẽ part᷑.ta.tũ.qdiectiue.i.acqſit᷑. Vñ Dui⸗/ dius. Nõ mioꝛ ẽ ꝓtus q;ᷓ qrere ꝑta tueri. Harũculus.li.i.parua nauicula pirataruʒ. et eſt vimi.de paro.ronis. .ℳP— » Paruus.ua.uũ.i.exiguus:modic:inaliduſ Et cõꝑatur ꝑuꝰ mĩoꝛ mim irregularit᷑.uł paruꝰ.puioꝛ: ꝑuiſſimꝰ. regularit. Iñ ꝑue adũ. Et H̊ paruitas.tat. Et paruulꝰ.la. lu. Et dꝛ paru.q̃ſi paꝑ valens⸗ eſt etymo. HPHaſca.cę.hebꝛęũ eſta interpᷣtat᷑ tranſitus⸗ dr a phalſe · qſi phaſca.Cũc eni oñs noſt a moꝛte traãſiuit ad vitã.de mũdo ad pĩeʒ Paſca eni fuit qñ iudęi ęgyptũ exeuntes mare rubꝝ trãſierũt.⁊ poſt tranſitũ leticię canticũ cecinerũt.Et paſca tũc pᷣmũ cele⸗/ bꝛatũ ẽ. Iñ h̊ ⁊ hęc paſcalis.⁊ h̊ le.Et nõ ꝙpaſca dedlinat᷑ irregularit᷑ pᷣm genꝰ. vel hm declinationẽ. Cũ enĩ ſit pᷣmę declina/ tionis ĩ.a.deſinẽs:nõ deberet eſſe neu.ge. Item cũ ſit neu.ge.nõ deberet eſſe pꝛimę veclinatiõis.cũ deſinat in.a.ꝗ deberet re/ gulariter declinari.hoc paſca paſcatis.vel hec paſca.cę.̊ modo declinat᷑ cõtra regu/ lã·Hᷣ paſca.cę. Del foꝛte hebꝛea eſt declina⸗ tio. Itẽ paſcha bm aliqs ſcribit᷑ ꝑ.ch. per oss caſus:Nã apud gręcos ꝑ chi litteraʒ ſcribit᷑.cuius loco nos vtimur ch. Scom xo hebꝛęeos ſine.h.videt᷑ ſcribi:cũ a ppaſe qð eſt tranſitus latine·nomen hoc eſſe vi/ deatur. vt dictum eff. Paſcilis.lis.malſ.ge.aĩal ul auis ꝗͥ in manu aſcit.⁊ coꝛcd. aſcua.cuę.in ſingulari eſt ge.ę. Pñipᷣs. arthus. tha. thu. ? parthicus. ca. ci. Onñ E☛ — = = = = 5 ign iren . Pöi nyp⸗ be menr. i. ibeb nadi, Nth Hibe en. ung iiicl Umink mmios upig nt üen üch S Nen ſung Emun, mute⸗ W DWR Nn/ cf Hiltten innt M munud ißs In loco paſcuę ibi me collocauit. Sed in pli ẽ ge.neu.ſclʒ paſcua.cuoꝝ. Oñ Exech 34² Moõne ſatis erat vobis paſcua bona depaſci: Inuenit etiaʒ in fęge. beę paſcue aꝝ.Oñ idẽ ꝓpha in eodẽ capło. Inſuꝑ ⁊ reliqas paſcuaꝝ veſtrarũ cõculcaſtis pe/ dibꝰ veſtris. Idẽ in eodẽ caplo. In mõ/ tibus excelſis iſrael erũt paſcuę earũ. Paſiphe fingit᷑ a wetis fuiſſe ꝗqdã ſolis fi/ lia.ꝗ cũ tauri amoꝛe fureret Dędalo operã dãtelignea vacca ĩcluſaad nefariũ iuita/ ta eſt· ex q̃ natus eſt minotaurus. Haſſer. ſer. auis qdã minuta.⁊ dĩa paruꝰ· q; paruus ẽ. Iñ h̊ paſſerulus.li.dimi.Et paſſerinꝰ.na.nũ.Et h̊ paſſerinꝰ.ni.ꝓ filio paſſer. el oĩ paſſer a patiedo libidinẽ- qꝛ petulcũ.i.luxurioſũ aial eſt. Paſſio.onis.fę.ge.dĩ extaſis eſt paſſio.i.infirmitas. Del vꝛ q̃/ litas nata imutare ſenſũ cito recedens.vt ira:v ſic capit᷑ in dicamẽto q̃litatjcũ dꝛ. Tertia ſpes ẽ paſſio uł paſſibilis q̃litas. Vel vꝛ mor᷑ in ipſo paſſo.ſicut dicimus calefactio eſt paſſio calefacti. DNel vicit᷑ ꝓpꝛietas · vt riſibile eſt paſſio hoĩis. BHaſſionariũ.rij liber continens paſſiones ſanctoꝛũ. vel paſſiones.i.moꝛbos. Paſſiũcula.le.dimi.i.parua paſſio. Haſſus.ſa.ſũ.i.ſparſus:diffuſus/patẽs:ex/⸗ Paſſus.ſus.ſui.ſpaciũ ſeu lõgitudo (teſus qͥnq; pedũ. Et Mercules inuenit paſſus⸗ dicit᷑ a pateo.tes:quia patet ĩ itinere.Iñ paſſutus.ta.tũ.i.habẽs magnospaſſus. Paſtus.tus.dicit᷑ a paſco.ſcis.Et h paſta te. Inde paſtillus.i.imi.quidã paruus p aſtus ex paſta vbi piſcis vel caro vel alius cibus indudit Hñ Dꝛatiꝰ. Haſtil/⸗ lus rufillus olet goꝛgonius hircũ. NPHaſtinaca.cę.fę.ge.quędã herba cuius ra/ Dix fit cipuus paſtus hoĩis.⁊ dĩ a paſco ſas. Inde paſtinaceus.cea ceũ. Haſtophoꝛiũ rij. grece cellula latine . tba/ lamus dicitur. vel atriũ templi · vel gaco⸗ phylaciũ · vel paruũ ſacrariũ ãte templũ Et videtur dici paſtophoꝛiũ·quaſi foꝛis ſit oſituʒ. Gloſa autẽ ſuper.j.Machab. ʒꝰ Dicit: Poſtophoꝛia gręcelatine vicũt᷑ thalami vel cubilia in quibus leuitęexcu/ babãt in atrijs domus dñi:quoꝛũ cõme/ moꝛatio fit ĩ vltima viſione Danielis p/ phetę. In hiſtoꝛijs aũt ſuꝑ.2. Reg..9? vĩ In poꝛticibus laterũ erant paſtophoꝛia i.loca ſeparata ad comedendũ.in quibus ſacrificantes de partibus ſacrificioꝛũ quę infirmitas/ſic vicimꝰ eos contingebant veſcebantur coꝛã oño. Iteʒ paſtophoꝛia ð łmos pᷣ̊.dicũturloca paſtoꝝ paſcendis aialibus apta. Haſtoꝛ.ſtoꝛis.i.magiſter pecorcuſtos.et icitur a paſcoſcis. Inde paſtoꝛculus.li. imi.i. paruus paſtoꝛ. Et paſtoꝛius.ria. riũ. Et paſtoꝛicus.ca. cũ. Et hic? hec pa⸗ ſtoꝛalis hoc le.in eodem ſenſu. PBaſtos gręce.i.ſpaciũ. VMU Patagiu.gij.i.gula ad ſũmũ tunicę vel ma telli aſſuta: dicit᷑ a pateo.tes. Mel palliũ auro.vel argento purpuraq; variatũ. Patena.nę.i.operculũ calicis.⁊ dicit᷑ a pa/ teo.tes.eo ꝙ ſit patens ⁊ diffuſa.Et vi⸗ detur ꝙ deberet pꝛoferri pe.coꝛ.ſed vſus hoc nõ redpit ·ſed oĩio repugnat.vnde eã ꝛoducas. PHatenula. lę.dimi.i.parua patena. Pater.tris.gręci dicunt patir: inde nos di cimus pater.i.genitoꝛ. e autẽ dicit᷑ pa/ ter:quaſi panthotir.i.ſeruans oĩa:a pan· quod eſt omne.⁊ thotirquod eſt ſeruãs⸗ etymologia eſt. Et vicitur pater multis modis. Dicitur eniʒ pater natura. Item ſimilitudine curę. Ite pater foꝛmalis· vel doctrinalis. Item pater ętate. Itẽ pater reuerentia ⁊ dignitate. Pater naturalis dẽ qui generat. Pater ſimilitudine curę dicit᷑qui qualẽ curaʒ pater gerit filijitalẽ ille gerit alterius.⁊ qualem curam pater impendit filio·talem impendit ille alteri. PHater foꝛmalis vel doctrinalis dicit᷑ma/ giſter qui infoꝛmat diſcipulũ bonis mo/ ribꝰ⁊ diſciplinis. Pater ętateſenex.Ta/ les enim patres appellare ſolemus. Hat᷑ reuerentia vel dignitate dicitur quẽ re/ ueremur: Nam cui honoꝛẽ ⁊ reuerentiaʒ impendimus.ſępe patrẽ vocare ſolemus. Iñ patculꝰ.li.vimi.i.paruꝰ pꝛ.Et patnꝰ na.nuũ.Et h̊ͥ⁊ H̊ pat᷑nalis.⁊ h le. Iñ patni/ tas.tat᷑..Et H̊ paternalitas.tat. Del dic ꝙ; pater in ſacra ſcriptura qͥnq; modis dꝛ: ſcilʒ naturaimitatiõe:adoptiõe/doctrina ⁊ etiã ꝓ honoꝛereuerẽtia: ętate.Natura vt Abꝛaã fuit pꝛ Iſaac. Imitatione.vtĩ euangelio vñs dic. Si filij ANbꝛaę eſſetis oꝑa ebꝛaę faceret:imitãdo ſcilz ſidẽ eius Itẽ Dos ex patre viabolo eſtis ⁊ deſide ria pꝛis veſtri vultis facere· ſcilʒ imitãdo eius maliciã. doptiõe·ſicut cũ aliqs hin mana cõſuetudine adoptat aliquẽ ĩ filiũ. Et ſicut nos deo · nõ natura.᷑̊ adoptione dicimus: Pater noſter qui es ĩ cclis Ho/ ctrina· ſicut apłlus ad Gal.ait. Filioli mei quos iterũ parturio donec foꝛmet᷑ chꝛiſt in vobis. Itẽ ꝓ honoꝛe · reuerẽtia? etate · ſicut. 4. Reg..S? Seruiad Naamam vi/ xerũt.Datera ſi rem grandẽ dixiſſet tibi ꝓpha · certe facere debueras. Oñ greciſmꝰ Eſt pater hic cura:/pat eſt alius genitura. Hic pater ętate· pater ille vocat honoꝛe. cſũmũ regeʒ vocat ipſa creatio patrẽ. Et nõ ꝙ qñ latinũ eſt ꝓꝛſus eiuſdẽ ſigtio/ nis cuz greco noĩe vel hebꝛeo nulla eſt ibi Deriuatio· ſolumodo ꝗqdã detoꝛſio vniꝰ linguęad alterã. vt Jacob· inde Jacobꝰ. Et ideo ꝓpꝛie loquẽdo · deus nõ deriuat a theos.nec pater a patir nec mata metir: q; idẽ ſunt · nec differũt in ſigtione:nec in modo ſignificãdi. Itẽ pater cõponit cum h gtõ gręco familias.⁊ acuit᷑ ĩ fine·h̊ pat⸗/ familias.huiꝰ patriſfamilias.Et vꝛ pꝛfa/ miliasis ꝗ eſt ſui iuris ptãtis ꝓpꝛięcuiꝰ⸗ cũq; ſit ętatis. Del vꝛ pꝛfamilias: qꝛ oibo in familia ſua poſitis tã ſeruis qᷓ; filijs pꝛ pari deuotione cõſulit. Sed qͥcũq; oñat᷑ ſeruis·H̊ noĩe nõ debet appellari.Et ĩeodẽ ſenſu iuenit᷑ pifamiliaꝝ· vel paterfamilię ſ̃m Mug.Et nõ ꝙ ppꝛie pifamilias qñ ẽ vna dictio ſigt illu qͥ eſt oñs hęreditatis de iure· etiã ſi nõ eſſet nat.oũmodo eſſet viuus in vtero matris.Sed qñ ſunt·ouę ꝑptes · ſigt illũ cuius ꝓles iã ẽ vna familia. Hatres conſcripti dicebant᷑quoꝝ noĩa in tabulis aureis ſcibebant. Patera.terę. fę.ge.i.magnꝰ ⁊ patẽs cyphꝰ ⁊ dẽ a pateo.tes.bᷣm Mug. Pap.vᷣo vic PHaterę phialę ſunt dictę·qꝛ iĩ ipſis potare ſolemus.vel qꝛ patentes ſint ·diſpaſſiſq; labꝛis. Et coꝛ. pe. DPñ qͥ dã. In fundo pa/ terę ſcio turpia multa patere. Paterniani quidaʒ hęretici a Paterno ſũt exoꝛti · qͥ inferioꝛes coꝛpoꝛis partes a dia/ bolo factas opinant. Patibulũi.li.toꝛmentuʒ: ꝓpꝛie furca⸗ dĩa patioꝛ. Et eſt patibuli mioꝛ pęna q; cruq quia patibulũ ſtatim exanimat appenſũ· ſed crux affixos diu crudata coꝛ.bu. Pathic.ca.ci.i.ſodomita:ihoneſta.⁊ tur/ pia patiens.⁊ dẽ a patioꝛ.ter. bm Hug. Pap. vo dic Mathici patiẽtes libidinẽ. Maã pathos gręce/paſſio r.⁊ coꝛ.thi. BHatiens.ent.oĩs ge.eſt ꝑticipiũ de patioꝛ ten. Et põt eẽ nomẽ⸗ ſm h̊ cõꝑat patiẽs tioꝛ.ſim. Iñ patiẽter.tiꝰ.ſime.adu.Et hᷣ Patietia.tię. Et ẽ patiẽtia aĩ vigoꝛ adũſi/ tates foꝛtunę vᷣboꝝ aſperitates eqᷓnimit poꝛtans. Pꝛopꝛie tamen patietia coꝛpon eſt · Colerantia o amini. Patina.nę.fę.ge.ſartago vel ſcutella⸗a dꝛa pateo.tes.q ſit pates.ñ hęc patella.lę. dimi. Et coꝛ.pe. patina.Oñ Perſius. Pvz grandes patinę. Patinarius.ria.rin.ad patinaʒ ꝑtinẽs:vel in patina coctus. ⁊ dꝛ a patina. Et pati⸗ narius rij.qui facit patinogs· Hatinula.lę.dimi.parua patina.i.patella Pathos gręece · latine vꝛ delect· vel paſſio. Patratio.onis.fę.ge.eſt oꝑis venerei con/ ſũmatio.⁊ dicit᷑ a patro.tras. Patreus.trei.i.vitricus.⁊ d a pater. Et h patrinus.⁊ hic patriaſter ꝓ eodẽ. Patrius.tria.triu. d a pater. Et H̊ patria trię.eſt locus in q̊ qs natus eſt.Et eſt ppe patria ciuitas vel villa.licʒ qñq; ponat p regione vel ꝓuĩcia. Oñ Patrius honoꝛ.i. honoꝛ patnis.vel honoꝛ patrię. Itẽ nomẽ patriũ eſt qð a ꝓpꝛio noie loci deriuatur vt a Paſilea baſiliennis. Patria poteſtas bᷣm ?¶cCo. in ſu. C.e.ti. ius quoddã qð habẽt hiqͥ ſunt de imꝑio ro/ mano in liberos natales ⁊ legitimosqð ius alij nõ habẽt. vt Inſti. de pa. poteſ. Patriarcha.chę.i.ſũmus ⁊ pꝛinceps patꝝ 7 dꝛĩ a pater.⁊ archos.qð eſt pꝛinceps:q; pmũ.h eſt. apoſtolicũ retinet locuʒſic ro/ manus. antiochenus alexandrinus. JIñhᷣ patriarchatus.tus.tui.eius dignitas.vel eiꝰ diſtricł. Et h ⁊ B patriarchalis:ꝛ Hᷣ le. bm Hug. Baß. aüt vic. Matriarcha gre⸗ ce·ſũmus patrũ pater interpᷣtat᷑.q pmuʒ i.apoſtolicij tenet locũ·ſicut romanus/an/ tiochenus.⁊ alexandrinꝰ. Sunt enĩ auto/ ritate beati Metri apoſtoli iſtituti.ꝛima qdẽ DHetri apłi ſedes romana. Secunda apud alexãdriã beati DHetri noie a Mar co eiꝰ diſcipulo ⁊ euãgeliſta conſecrata. Tertia apud ãtiochiã beatiſſimi Petri hĩ honoꝛabil:eo ꝙ illic puſq; romã veniſſet fuit: illic pmũ nomẽ chꝛiſtianoꝝ nouellę gentis exoꝛtũ eſt. Quanuis autẽ ꝑ oꝛbem Diffuſeę eccleſię catholice vnus thalamus chꝛiſtus ſit: ſancta tamen romana ecdeſia nullis iudicibus conſtitutis · cęteris ecde/ ſijs pꝛęlata eſt. liter ſumunt quidaʒ no/ men patriarche dicũt ꝙ patnarche ſüt minoꝛes papa:maioꝛes auteʒ metropo/ litanis. Et dicut ꝙ ̊ noĩa patriarcha· P/ mas ꝓ eodẽ ſupponũt.Mã int patriarchã pmatẽ nõ eſt realis differẽtia.ᷣ vocalis Bel ꝓpꝛie vicũt᷑ patriarchę q̃ttuoꝛ ᷣnci/ pales ſcilʒ Cõſtãtinopolitanalexãdrinꝰ ne oe wr an el 1a⸗ mu net C.,A. baͤg S Aüs oſo⸗ w n gpnn, de ün Mi ſnilet Mouclt voln amus ndein Nis chi 1, pN C pwu Datrimus.mi. oꝛ ille q antiochen hieroſolymitan. Alij vyo di/ cũt᷑ ꝓpꝛie pmates ſicut aqlegienſis gran/ dẽſis · bituriceſis·licʒ ⁊ iſti qñq; noient ſe Patriciani/ſũt qͥdã hęretici (patriarchas aq̃dã Patricio victi ·eo ꝙ ſbſtatiã huanę carnis a diabolo condita dicit. Patriciꝰ.cia.ciũ.i.nobilis.⁊ de genẽ patꝝ natus. Itẽ patriciꝰẽ is quẽ imꝑatoꝛ ſibi elegit ĩ patrẽ.vt Inſti.qui.mo.iul.pa.xo. ſol. S. filiuſfamilias.et:C. de cõſoꝛ.eiuſdẽ li.l. n. Mel patricij dicũt᷑ qͥ ꝓuidẽt reipu/ blicę·ſicut pat᷑ filio. Oel patricij ſũt qͥdaʒ nobiles de ciuitate. ⁊ olim dicebãt᷑ pꝛes pꝛincipũ·ſcilʒ ad cõſilia pᷣſtanda. NPatricus.ca.c.i.paternus:X dĩa pater. Patrimes.mis.i.puer ſuperſtes defuncto patre. HMel patrimes dꝛ puer patri ſilis. Et cõponit᷑ a pꝛe⁊ imitoꝛq̃ſi pꝛeʒ imitãs. Patrimoniũ.nij.vꝛ hẽditaſ pꝛis⁊ oꝛ a pie lle qui cũ ſit pater habet auũ viuũ pducit tri. Patrinꝰ ulł patrina dĩ filiꝰ vel filia ſpũalis cõpatrũ vel cõmatꝝ matn vel patris quẽ? vel quaʒ qͥs de ſacro fonte leuauit.vel ad ſacramentũ cõfirmationis tenuit. Patripaſſiani ſunt quidã hęretici q dicũt deũ patrẽ fuiſſe paſſum. Oñ dicit beatus Aug.Erubeſcãt ſabelliani · qͥ dicũt ipſuʒ patrẽ eſſe qͥ eſt filius cõfundeẽtes ꝑſonas qui⁊ dicti ſunt patripaſſiani qui dicunt patrem fuiſſe paſſum ꝓducit pe. Hatrociniũ.nij.i.auxiliũ/ptectiodefenſio Hatronymicũ dꝛ nomẽ.a noĩe patris de/ riuatũ. Mã noĩa patronymica dicunteo q; trahunt᷑ a noibus patruʒ ſᷣm Iſidoꝛũ. vt Cneades Eneę filius q;nis etiaʒ a ma/ tribus dicantur ⁊ ab auis. Patronus.ni.i.cauſidicꝰaduocat. vel de/ fenſoꝛ:qͥ talẽ affectũ cliẽtibo.uł alijs exhi/ bet · ut qi pꝛ illos regat. Iñ ̊ patrona.nę. Et patroniſſa.ſę. Et H̊ patronat᷑ tuſ.tui Patronus ſᷣm canones dꝛ ille qͥ habet ius ſſentandi aliquẽ ad beneficiũ ecdeſiſticũ Sʒ hm leges eſt · qͥ manumiſit ſeruũ ſuuʒ ſpõte · qui ſeruus dꝛ libertus eius. Patruelis.lis.ↄ.t.⁊ H le. ad patruũ ꝑtinẽs 7 dẽ a patruus.Et h⁊ ̊ patruelis.huius lis.filiꝰ vel filia patrui.Filij onon fratrũ ſunt patrueles inter ſe hm Hug. Vnde Hieremię.ʒ22 Datruelis meus filius pa trui mei. Et ſm Iſidoꝝ etymolo.S: Pa/ trueles ſunt dicn· eo ꝙ patres eoꝛu ger/ mani fratres fuerunt inter ſe. Conſobꝛini xpo vocati · qͥ aut ex ſoꝛoꝛe fratre/aut ex duabꝰ ſoꝛoꝛibꝰ ſunt nati/q̃ᷓi cõſoꝛini. So/ bꝛini·cõſobꝛinoꝝ filij: pd.penł.patruelis Hatruus.trui.maſ.ge.frat᷑ patrłqſi pꝛ aliꝰ. vñ⁊ moꝛiete pꝛe/pupillũ pꝛioꝛ patru ſul⸗ cipit.⁊ q̃ſi filiũ lege tuet᷑.vt oic Iſidoꝛ. Patulus.la.lij.pe.coꝛ.i.viffuſus patẽs.Sʒ ꝓpꝛie patulũ eſt qð ſemꝑ patetut auris- naſusnaris/arboꝛ.⁊ ſilua. Sʒ patens qð ad hoꝛã pateta ad hoꝛã nõ patet ̊ occul/ tat.vt oculus.Et cõponit᷑ ꝓpatulus.la.lũ. i.valde patulus ⁊ aꝑtus. Paucedo.inisa hęc paucitudo.dinis.in eodem ſenſu.i.paucitas. Haucus.ca.cuʒ.dẽ reſpectu multi.vt multi hoĩes · pauci hoĩes.Et cõꝑat᷑.paucꝰ.cioꝛ. ſimus. Iñ paucc.oꝰ.ſime.Et h̊ paucitas. tatis. Et pauculus.la.lũ.vimi.Et pauc cõponit᷑ ꝑpaucꝰ.ca.cũ.q;paucus.ca.ci.i. valde paucus. Itẽ a paucus dꝛ pauciẽs entis.ols ge.i.paucusrarus.⁊ noĩatiuus qñq; ponit᷑ aduerbialiterꝓ raro. Pauia.uię.vel pauſiaeſt quoddaʒ genus oliuęquã coꝛrupte ruſtici puſiam vocãt. viridi oleoꝰ ſuaui/ſic dicta a pauioeo q; pauiatur.i.tundat᷑. M Hauidus.da.dũ.quem vexat trepidatio mentis. Mabet eni coꝛdis pulſationẽ. Iñ pauiditas.tat.Et oꝛ pauidus qͥ ſꝑ pauet Pea ad tempus pauet ex cã.⁊ coꝛ. be. Dñ Hampbilus.Mõ mare tranſiſſet pauidus ſi nauta fuiſſe.. PHauimẽtũ.ti.neu.ge.i.elaloꝛatũ ſolũ ecde/ ſię vel palatij·uł vici dẽ a pauio.uis.qð eſt ferire · pcutere·qꝛ ſeꝑe pede ferit᷑.vel qꝛ lapidibꝰ minutiʒ ceſis ſit factu. Jñ paui/ mẽtat.ta.tũ.i.pauimẽto oꝛnatꝰ.Et h̊ ⁊K⸗ pauimẽtalis.⁊ hᷣ le.ad pauimẽtũ ꝑtinẽs. Pauliani:quidaʒ hęretici a quodã Paulo exoꝛti · qui dixit chꝛiſtum nõ ſemꝑ fuiſſe· ſed a Maria ſumpſiſſe iitiũ. NPHaulus.la.lu.i.paruus modicus.Iñ pau/ lulus.la. lj. dimi. Et vt vicit Pꝛiſcianus in.ʒ? li. Paulus nõ geminat.l.in diminu/ tiuo· nec mirũ · cũ au viphthongus poſt ſe geminari ↄſonantẽ phibeat. Facit igitur paulus paululus.⁊ ex h̊ pauxillus. pau xillulus. Quas foꝛmas ſeruãt fęmininũ ⁊ neutꝝ·paula.paululapauxillapauxilln/ laa ſimiliter neutrũ.Et ponũt᷑ qñq; adu/ bialiter iſta noĩa·pauliũ/paululũ: paulo PHaulus·interpᷣtat᷑ mirabilis:uł requiesuł miles ex tribu beniamin apoſtolus gẽtin ſecũdo anno poſt paſſionẽ dñi baptiſat ſub Merone romę eodẽ die quo Hetrus decollatus eſt. Pauo.onis.auis ꝗdaʒ oculaſpẽnis nomẽ de ſono voqhabet. aũt dꝛ pauo q̃ſi pauoꝛẽ vehẽs oꝛe· etymologia ẽ. Habet enĩ hoꝛribilẽ vocẽ.⁊ ſeꝑe incutit audienti pauoꝛẽ.Atẽ habet pulcras pẽnasa turpel pedesa binc eſt ꝙ libẽt᷑ extẽdit⁊ reſpicit caudax. ? alas. reſpiciẽdo pedes:tnſtat. ñn Buidius de arte. AQaudatas oſtẽdit guis iunonia penas. Inuenit᷑ etiã ·h̊ pauuſ ui. in eodẽ ſenſu. Iñ H̊ paua.uę.ꝓ fęmina. Bñ.ʒ. Acgj x: d ꝙ claſſis Salomonis defſerebat aurũ ⁊ argentũ · dẽtes elephã/ toꝛuzſimias ? pauos. Et vt refert ꝛlugꝰ j9: de cui.dei.Laro pauonis tã vura eſt vt vix putredinẽ ſentiatnec facile deco/ qiut᷑.qꝛ inqͥt: Cu icredibile videret᷑ euenit vt apud cartaginẽ nobis apponẽt᷑ cocta H auis.de cuiꝰ pectoꝛe pulpaꝝ quãtũ viſũ eſt · diſcretũ ſeruari iuſſt imꝰ.qð poſt vierũ tãtũ ſpaciũ quantũ alia caro qcũq; cocta putreſcẽt ꝓlatu atq; oblatũ nihil noſtrũ offendit olfatum. Jõq; rexoſitum ꝑ dies ãplius qᷓ; trigita idẽ quod erat:iuẽtũ eſt. Idẽq; poſt anũ·niſi ꝙ aliquãtulũ coꝛpu/ letię artioꝛis fuit⁊ cõtractioꝛis. Hauoꝛ.oꝛis.maſ.ge.dꝛ a pauio.uis.eo q; mentẽ hoĩs feriat ⁊ cędat. Haupꝑ.pꝑer.dꝛ q̃ſi paꝑ potẽs·uł paꝑꝝ putas uł parũ imperãs.⁊ eſt etymo. Iñ h̊ pau/ perculus.li. Et hęc pauꝑcula.lę.dimi. Et pauꝑculus.la.lu.Et pauperus.ra.ru.Et Hh pauperies.rei. Et hęc pauꝑtas.tatj. Sed pauperies eſt dãnũ. Pauꝑtas vo ↄditio Et ↄponit · pauꝑ · ppauꝑ·qᷓ;pauꝑ.i.valde pauꝑ.Et vt dicit Pap· Pauꝑ di qͥ aliqͥd habet · lic; paꝑ. Inops xo:qͥ nihil habet. Itẽ nõ ꝙ pauꝑ eſt ge.coĩs dedlinatione Hoĩs ↄſtructiõe. DPñ põt dici Pauꝑ hõ. fęmia regnũ. Silr ⁊ viues. Hñ Duidius AYFlddidit heſterno marmoꝛe viues opus. Et hoc intelligas niſi ĩ terminatione tem vl tes. Hñ. Cem vel tes neutrũ fugiunt ſed cętera ſumunt. . Pauperies ·ẽ dãnũ ſine ñiuria faciẽtis ipſũ datu ·ut ab aĩali qð ſenſu caret factũ.vt ſi equus tuꝰ ſegetẽ meaʒ pauit · vel aliter m dãnũu dedit:Mõ enĩ põt dici iiuriã feciſſe cũ ſenſu careat. Inſti.ſi qua.pau. fe.di.S. pauperies · vbi vicit glo.ꝙ eſt mirabilis expoſitio ⁊ legalis. Hauſa. ſ.fę.ge.i.requies:quãdo paululuʒ intermittif laboꝛ. Pauxillꝰ.li.dimi.a paululłꝰ.vide.s.ĩ paulꝰ NHau xillus.li.etiã nomẽ menſurę eſt. Hax pacis·ſᷣm Goff. eſt oiſcoꝛdię finis.ut in.c.j.de treu pace· in glo.j. Ite pax eſt vinculũ charitatis.vt in.c.nouit.S.ᷣ foꝛ/ ſan. de iudi. Et ſi ut ſex cauſę ꝓpter qs nõ ẽ pax int᷑ hoies Hꝛima q; nõ puniũt male⸗ ficia. Secũda abũdatia tẽpoꝛaliũ Certia q; nõ pugnamꝰcõtra vęmones.Quarta q non conſideramus vana litis vbi di/ uitiascoꝛpus ⁊ alaʒ pdiuus.Quĩta du/ bius euẽt belli qͥ nõ cõſiderat. Sexta qͥꝛ nõ ſeruamꝰ pcepta dei:nec ſolimꝰ decimaſ ⁊ ſic qð nõ capit chꝛiſtus tollit fiſcusxvij q.vij.maioꝛes. Mec ẽ glo.no.de.re iudi. li.vj.ad apoſtolicę.Et ꝓduẽ pa.pax.Nñ Hꝛoſper Moꝛibo in ſanctis pulcra eſt cõ/ „ coꝛdia pacis Paxillus li.ẽ paruꝰ palus vineaꝑ.vel pa/ xillus· genꝰ ferramenti.⁊ vt dicũt cultrüũ. Paonte E Pean·mal.ge.dictus ẽ ſol.a phos:qð ẽ lux q́i phoan:q; luceat. Del pęan:q̃i phian·a phitone quẽ intfecit. Oñ ⁊ pęan pęanis dĩ qñq; laus. ꝓpꝛie ANpollinis· licʒ ⁊ pꝛo laude generalit cuiuſlibet iueniat᷑.Et ꝓd. pe. gti. Oñ Dirgilius in x? Cnei. Concla/ mant ſocj letu pęana ſecuuii. Heccatoꝛ.tor..dꝛ a pecco.cas.⁊ antiqͥtus h̊ nomẽ tm̃ flagicioſus.i libidinoſus ſigni⸗/ ficabat: ſed poſtea trãſijt in appellationẽ oĩuʒ iniq̃ꝝ ⁊ dꝛ peccatoꝛ:quaſi pellicatoꝛ. NPeccatũ.ti.dꝛ a pecco.cas.Et ẽ peccatũ ſᷣm TFug..ſpꝛeto ĩcõmutabili bono · bono cõ/ mutabili adhęrere. Del ſic Peccatuʒ eſt oẽ dictũ · vel factũ · vel concupitũ · qo fit ꝰ legẽ dei Mel peccatũ ẽ volũtas retinendi ułcõſequẽdi qð iuſticia vetat.Et nota ꝙ peccata moꝛtalia ſũt ſeptẽ·ꝗ in h̊ verſu cõ tinẽt Luxus. guſtusauet triſtis · furitĩui/ detambit. Auxꝰ.i. peccatũ luxurię. Guſt. i.peccatũ gulę. Auet. i. peccatum auaritię. ⸗Eriſtis.i peccatũ triſticiſeu acidię.Furit i. peccatu irę. Inuidet.i.peccatum inuidię. Ambit. i. peccatũ ſupbię. PHecten.inis.mal.ge.inſtrumentũ pectendi Vel texendi:plectrũ citharęiferioꝛ pubes viri vel mulier/raſtꝑ·qͥ dã piſcisagmẽu choꝛea.Hñ. Oecten agit telas laudes tra hit os ſubit aures Mulcet? eſt pubes pe cten oꝛdo ſimul. Depᷣ dic Ouidiꝰ meta. 6 Percuſſi feriuũt inſerti pectine dentes. De. 2? vicit᷑ in. ?eiuſdem. Seępe cithari⸗ ſta deducit pectine crines. De ʒꝰ Dꝛatius Pee glo eſt cli Pee irg u wigi⸗ WIn Uülen A nend, Seng wunt d Neinch Amnd⸗ Naitart . vmdeli ipbian peatis gpo aibip⸗ Cn muitee Plrnn dd⸗ Nun ntbng ubwi ptnu Ci umni⸗ ehn nmuais ügon unge 90. p .mts ihn Pectinibo patulis iactat ſe molle tarẽtũ. De 4? dĩ in Theolodo. CTraitius vates cõmouit pectine manes.Pe Sꝰ Juuenalis Inguina tradũt᷑ medicis cũ pectine nigro . Pꝛo choꝛea ponit᷑ in Statio vbi vicitur: Pectine amaonio qͥ ↄcitat oꝛbe lacenas Hꝛo roſtro ponit Ouidius vicẽs.Raro pectine vertit humũ. Hecticus.ca.cũ.i.vigeſtibilis.⁊ d a pect. Pectinariũ.rij.locus vbi pecten ponit. Hectinarius.rij.⁊ hęc pectinaria.rię.qᷣ vel quę facit pꝑectines. „ –— Pectoꝛalis.lis.ꝰ.t:⁊ ̊ᷣ le.ad pectus ꝑtinẽs. Et h pectoꝛale.lis. cona circa pectus eqͥ ul mulierisuł alteriꝰ aĩalis. Oñ MHieremię. 2 Faſcię pectoꝛalis.ſuę pducitra. Pectus.tor.dẽ a pecto.ctis.q; mulieres in pectoꝛe ſolẽt ſibi pectere capillos. Del oꝛ pect a plecto.ctis:qð ẽ flecto/eo ꝙ ſit fle⸗ xũ int eminẽtes mãmillaꝝ ꝑtes.Del vꝛa ſpecio.cis. Alia qdẽ aĩalia pectꝰ habẽt ad terrã oppꝛeſſũ: ab aſpectu remotũ ·ſ hoĩeſ patẽs⁊ erectũ.vtpote plenũ ratione.⁊ iõ nõ decebat latere. e aũt dꝛ pect q̃i pec- cati thoꝛusetymolo.ẽ. In pectoꝛeus.rea. reũ.⁊ pectoꝛoſus.ſa.ſũ.magnũ hñs pect᷑. Hectuſculũ.li.dimi.paruũ pect coꝛ.ſcu. Hecudari.rij.mal.ge.i.paſtoꝛ.⁊ dĩ a pecꝰ Dis. Et pecudariꝰ.a.ũ.ad pecudes ꝑtinẽs. Hecauliũ.lij.eſt puſilla ſubſtãtia uł pecunia ſeꝑata a rebo⁊ ratiocinijs patris vel oñi data uł ꝓmiſſa filio vel ſeruo.ff. de pecu... depoliti. S. peculiũ. Itẽ peculiũ dĩ res pa/ rafernalis.ff. de iure do.l. ſi ego. S. do. Itẽ peculiũ ponit᷑ p hẽditate uł pꝛimonio.C. S epia de.lʒ.ſi qͥs pᷣſbytff.ad trebel.lcogi. Peculiũ caſtreſeẽ qð miles adqᷣrit oũ mi/ litat in caſtris.⁊ illud ẽ filij pleno iure·ta,ʒ quo ad ꝓpꝛietatẽqᷓ; quo ad vſufructum. Peculiũ q̃i caſtrẽſe oꝛ illud qð aduocatus adqrit ſtando cliẽtulis ſuis patrociniũ lcauſis. Del quod magiſter grãmaticus/ logicus vel rhetoꝛic in ſcholis ſuo lucrat exercitio.in.l.fi. C. de inoffi.teſte. Pechuliũ palatinoꝛũ vꝛ etiã caſtrenſe. ſcilʒ militũ palatij qͥ pncipẽ ſequuũt᷑ m Ecun C.eo.ti.lixijꝰ in rub. Heculiũ aduẽtioũ eſt qð filio aduenit ab auo patno vel matno vel ab altero/ ut ex ꝓſpera foꝛtuna.⁊ ex teſtamẽto agnatoꝛũ. vel cognatoꝝ.⁊ qð ſic ſilio aquenit ·ipſi eſt q̊ ad ꝓpꝛietatẽ.patris vo qͥ ad vſufru/ ctuʒ. Et oꝛ alio noie paganicũ aduẽticiũ. NHeculiũ ꝓuẽticiũ · vꝛ illud qð de rebo pat/ nis vel oñiq pficiſcita filio vel ſeruo dat vt in eo negociet᷑.Et illud eſt patris qͥ ad ꝛietatẽ· h filij vel ſerui qͥ ad vſufructũ.⸗ etiã alias dꝛ paganicũ ꝓuecticiũ. Pecauliũ clericoꝝ:eſt patrimoniũ clericoꝝ. Maã peculiuʒ pꝛimoniũ appellat᷑.ff.ad tre- bel. l. cogi.ĩ pn. Dñ illud qð a clerico velut ꝓpᷣũ poſſidet ·eiꝰ peculiũ di.ſecũdo modo tñ ⁊ vſualit᷑ peculiũ vici ſolet filioꝛũ ⁊ ſer/ uoꝝ patrimoniũ·quod eis a dño vel pꝛe 4 datur. vt.ff.e.ti.ꝑ to. Heculiũ dericoꝛũ ꝓuecticiũ ẽ.·qð de bonis eccłię pceditułqð eccłię ↄtẽplatiõe acqᷣrit Heculiũ aduẽticiũ eoꝛudẽ eſt·qð acqritur ex oꝑa eoꝝ vel alias ꝓuenit ex intuitu ꝑ/ ſonę.⁊ hoc no. Goff. in ſij.e. ti. Heculiaris.ↄ.ta Hᷣ rei.ad peculiũ ꝑtinens: vel ꝓpꝛius:pꝛiuatus:vel familianis. Heculatoꝛ.oꝛis.reipublicę defraudatoꝛ ⁊ Peculatus.tus.tui.ſurtũ de ( (furatoꝛ. coĩ pecoꝛe.⁊ generaliter de coĩre. Hecularius.rij.i.armentarius qui cuſtodit So vel ad pecua ꝑtinens. ecunia. nię. ę.ge. dꝛ a pecus · q̃ſi pecudia qꝛ oli de coꝛio pecudũ numi ĩcidebãt᷑ ⁊ ſi- gnificabãt᷑. Nel q; oĩs ſubſtãtia ãtiquoꝝ ĩpecoꝛib vel pecudibo erat.vñ ⁊ ꝓpꝛie dꝛ q cõſiſtit ĩ hmõi aĩalibo. Sʒ iã appellatio iſtius noĩs ãpliata ẽ ad alia. Iñ pecunio/ ſus.ſa.ſũ.i.pecunia plenꝰ. q̃ſi pecudioſus. Pꝛope qͥdẽ oli ſic diceb at᷑qͥ plurimã ha/ bebat pecuniaʒ.i.pecoꝛa·ſ̊ modo ad aliud trãſfert᷑. Iñ pecunioſitas.tat..Itẽ a pecũia d h̊ ꝑecuniariũ.rij.loc vbi pecunia rexo/ nit᷑. Et coꝛ pꝛimã. Oñ Oꝛatius in epi.Et genus⁊ foꝛmã regia pecunia donat. Hecus.corl neu.gea h̊ pec..cudis.fę.ge.⁊ h pecu · indecli. ſingulari · ſᷣ in plłi hęc pecua pecuoꝑułpecuũ:deriuanta paſco.ſcis.Et dicim pecꝰ oẽ aĩal qð hũana effigie caret hũana lingua.Sʒ ꝓpe nomẽ pecoꝝ his aĩalibꝰ accõmodari ſolet ꝗ ad vſũ hoĩuʒ aliq̊ modo ſpectãt·ſic ꝗͥ ſũt ad veſcendum apta. vt oues ⁊ ſues. Rut in vſũ hoiuʒ cõ/ moda.vt eqͥ boues. Et olim pecoꝛa gnãlit᷑ ꝓ oĩbꝰ aĩalibꝰ Pecudes vo tm̃ illa aialia quę eduntur.quaſi veſcudes. Sed modo pecoꝛa vicimꝰ maioꝛa.vt boues eqͥs· aſi/ nos Decudes vᷣo mioꝛaut ouescapꝛas oꝛcos Hecua vo dicimuſ coĩa aialia. Et coꝛ.pmã pec. Dñ Onidi de arte. Turpe pecus mutilũ · turpis ſine gramine cãpus. Heda.dę.dꝛ veſtigiũ humanũ.⁊ dĩ a pes. NPHedagia vicunt᷑ ꝗq ant᷑ a tranſeſtibus in .ꝗMẽ locũ cõſtitutũ a pᷣncipe.Et capiẽs peda/ giñ debet vare ſaluũ cõductu:iterritoꝛiũ eius tenere ſecurũ/adeo ꝙ ſi aliqͥs ſpoliet tenet᷑ ei dñs tręrapinã reſartire hm Bal. ĩvſi.feu.ð pa.iura.firma.in.S.cõuẽticulas Pedagogus.gi.pe.pꝛo.qͥ ſꝑʒ pueꝝ ſtudẽtẽ Oucit.ſcilʒ cui ꝑuulus aſſignat᷑.⁊ dꝛ a pęs płędos.qð ẽ puer.⁊ ago.agis.eo ꝙ agat ⁊ vucat pueꝝ.vt laſciuiẽtẽ refrenet ętatẽ. Iñ h̊ pędagogiũ.gij.i.magiſteriũ·uł offi luũ pedagogi circa pueꝝ ul loc vbi puer erudit᷑ a pędagogo. ad Gal.ʒ? Lex pedagogus noſter ſuit in chꝛiſto Yeſu vt ex fide iuſtificemur ⁊c. Pedalis.lis.ↄ.ta hᷣ le.pe.pd.ad pedẽ ꝑti/ nens. tẽ pedalis.i.mẽſurã pedis habẽs. Et in hac ſigtione ponitur Hieremię.sjꝰ. vbi dĩ · Nenit finis tuꝰ.pedalis ſciſionis tug.q̃ſi dicẽt. Ita ſᷣcidet᷑ regnũ tuũ ꝙ nec paſſus pedis de terra remanebit tibi. Et componitur ſemipedalis bipedalis. ñ Mꝛati.Cot moduli bipedalis ⁊c. Pap. dicit: Pedalis:quaſi menſura pedis. Pegdana.nę.fę.ge.i.catena circa pedes/ſcilʒ cõpes.Itẽ pedana dẽ pedules nouusuł de veteri panno factꝰ.qͥ caligę veti aſſuit᷑. Pedarius.ria.riũ.i.nudis pedibꝰ ãbulãs. Hedellus.li.dimi.i.paruus pes. . Pedes.peditis.coĩs ge.i.pedeſterpedibo ꝓ equo vtẽs. DPñ qͥdam. Et modo vadit eques qui ſolet ire pedes.⁊ coꝛ.pe.gti. Pedeſter.ↄ.t.vel pedeſtrisa hoc ſtre.i.pe/ dvibus ambulãs hᷣm Hug. Paß. v dic: ſ pedeſtera hęc pedeſtris⸗ h̊ ſtre.Et illud magis tenent moderni. Pedica. cę.pe.coꝛ. catena pedũ:vel q daʒ inſtrumentũ capiẽdi pedes aĩaliũ.vel la-/ queus. 7 dẽ a pes.⁊ capio · q̃ſi capiẽs pe/ des. DVnde Job.id: Abſcõdita ẽ it᷑ra pe/ ica eiꝰ. Iñ pedicat᷑ ta.tũ.i.catenat·vel pedica captus. Pnde Duidiꝰ meta.is? Kenie cũ pedidlaqueos arteſq; doloſas. ollite · nec volucrẽ viſcata fallite virga. Pediculus.li.pe.coꝛ.dicit᷑illud qð ſuſtinet fructũ ad ramũ vĩ a pes.Etiaʒ pediculꝰ Dẽ vꝓᷣmis cutiseo ꝙ mimos multos ha/ beat pedes. Iñ pediculoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ pediculis. Iñ pediculoſe adu. Et h̊ pedi/ culoſitas.tat.i.pediculoꝝ plẽitudo⁊ abũ/ Datia.Pediculi etiã dicũt᷑ qdã argentea ſuſtẽtacula/a qbus vaſa vel res glibet ve⸗ lut pedibus ſuſtẽtãt᷑. Ita ponit᷑ in.l.pedi/ culis argẽteis.ff. de auro 2 argen.le. SPedicuus.cua.cuũ pedoꝛoſus.ſa.ſuʒ.qui ſoꝛdidos habet pedes.⁊ dĩ a pedoꝛ doꝛis Pediſſequꝰ.qua.quũ.qͥ ſeqͥt pedes oñi ſui. Et h pediſſeqᷓ.quę p ipſa famula ułãcilla. Et etiã h pediſſequꝰ ꝓ bᷣuo uł famulo Hñ 5 Reg. 20. d?. Der pediſſeqͥs pncipũ p/ uĩciaꝝ. Et ſcribit᷑ vltima ſyllaba ꝑ.q.nõ ꝑ c. Di eni ſcriberet ꝑ.c.dicet pediſſecusq̃i ſecãs pedes:a ſeco.cas.⁊ nõ a ſeqͥr. ris.cõ/ Pegditatus.tus.tui.i.peditũ mul/ (ꝓonẽt᷑. titudo.vel ꝓpꝛietas ꝑeditandi. Pedo.donis.i.pedes uił pediculꝰa dĩ a pꝑes Iñ h̊ pedũculus.li.vimi. Itẽ h̊ ꝑedo.oniſ q pedit uł fac bombũ tüc dĩ a pedo.dis Pedoꝛ.or.maſ.ge.i.pedũ fetoꝛ ułſqualoꝛ. dĩ a pes ñ Aucanꝰ. Aõguſq; in carcẽ Pedoꝛa.rę.fę.ge.płis nũeri.i.pe/ (ꝓedoꝛ. dum vel auriũ ſoꝛdes. Pes pedos gręce/latine puer dicitur. NPedules.lis.maſ.ge.pars caligaꝝ ꝗ pedẽ capit. Pedulus.lia h pedellꝰ.li.dimi.i.ꝑuꝰpes. edũ.di.neu.ge.i.baculꝰpaſtoꝝ recuruꝰ. 7 dẽ a peseo ꝙ eo coercẽt᷑ pedes aĩialiũ. VDñ Birgili i bucołEt tu ſume pedũ ⁊c Pedux.cis.videt᷑ cõponi a pede.⁊ capio. Et ſüt peduces laqiqͥbo pedes illaqueãt᷑ PHegina.nę.fę.ge.i.baculus cũ maſſa plũbi iĩſumitate pedẽte. Et dꝛ pegina . q̃ſippu/ gna .qð ãtiqͥ dicebãt. Oñ Juuenalis.Et pegina ⁊ iã ad velaria raptos. Et vt viẽ Coꝛnutus.CT ali baculo ſcenici ludebant. Pelagaris.ris. .t.⁊ hoc re.⁊ hęc pelagian ris.i.magna nauis pelago apta.⁊ dicit᷑ a pelagusa ꝓducit ga. Selagiani:qͥd hęretici a Pelagio mona/ cho exoꝛti. Hi libeꝝ arbitriũ diuinę gra⸗ tię anteponũt · dicẽtes ſufficere volũtatẽ ad implenda iuſſa diuina. Helagininterpꝛetat latitudo. Pelagus.gi.interpᷣtat latitudo. Iñ h̊ pe⸗ lagus.gi.latũ ⁊ ꝓfüdũ mare.vel latitudo man ſſine poꝛtu? litoꝛe.Et ẽ neu.ge.in ſin/ gulari · ̊ in plurali eſt ge.maſ.hi pelagi. Et coꝛ.pᷣmã.Oñ in gręciſmo dĩ. Qð pe⸗/ nitꝰ lateat pelagꝰ.mare cũ ſit amarũ.n/ uenit᷑ etiã pelagꝰ gi.maſ.ge.apudãtiqͥs. Pelaſgus.ga.gn.i.gręc.Et ſũt greęci dicti pelaſgi a pelago:qꝛ ꝑ pelagus p̃ vt dicit Darrxro ad italiã applicuerunt.vl ſic dicti ſunt a pelaſgo Jouis ⁊ Aariſſę filio. Iñ hec pelaſgias/pelaſgiadis.i.gręcia. Pellex. lid.i.ↄcubina.⁊ ꝛ a pellicio.cis.eo ꝙ pelliciat.i. decipiat. Hel pellex oꝛ a pel lo.lis.qꝛ ante vxoꝛẽ pellex tenet᷑.⁊ poſtes wi les mniln led di⸗ Pan Per e Mr A 3 th wleriſ imi, dggn uls dAd Wanig Babn 1pec nrS hſaualen chnen er n Glanrzo . wage mi rnun riilij nepelü le rapio⸗ eglacrei⸗ inuſapt niſ Iunmist wolni mitnulin. urnet Gadnon 4 e⸗ Wnmdo geinſin bpeug. ie. mnani⸗, cpudinß ſtgonn a oe dinß⸗ n Vniente vxoꝛe de domo pellit. Hel pel lex dꝛ ula ꝑ quaʒ vxoꝛ de domo pellit· ſi/ milit᷑ a pello.lis. Niaũt vꝛ pellex:q̃i pe le decipiẽs · etymolo.eſt hm Mug. Que⸗/ Dã glo.2. NPetri.22 dic: Nellices dicunt meretrices a pollutione.vel a pellis foꝛ/ moſitate.q̃ incautos alliciſt.Et ꝓduc.pe. Bñ Duidius ĩ qͥnta epi.Et mihip dira pellice blanda fuiſti. Itẽ in ſexta epi. Ilr/ goꝛicas timui nocuit m barbara pellex. Helicanus.ni.vt vicit Iſidoꝛꝰ etymo.iꝛ eſt auis ęgyptiaca habitãs in ſolitudine nili flumimis.vñ nomẽ ſumpſit.Nam ⁊⸗ canopos ęgyptus diĩ. Fert᷑ ſi ven eſt/eam occidere natos ſuoseoſq; ꝑ triduũ lugẽ deinde ſeipſũ vulnerare ⁊ aſperſione ſui ſanguis viuificare filios ſuos. Nug etiã hoc narrat.⁊ additq; ut di roſtro occidit filios: roſtro ſanguinẽ ſuũ ſuꝑ eos fũdit ⁊ vinificat.Et eſt auis nimię maciei· quę habitat in ſolitudine. HPellicat.tus.tui.i.cõcubinatusſcilʒ pec/ catũ qð cũ pellice cõmittit᷑.⁊ dĩ a pellex. Itẽ pellicatus.ia.tũ.i.luxurioſus:pellici deditus· vm Hug . Daß. vo dicit Pelli⸗ catuslocus cõcubinęcõcubinatus. PBellacia.cię.i.fallacia/pellis deceptio. Hellax.cis.oĩs ge.i.deceptoꝛ:fallaxfrau/⸗ oulentus.⁊ vicitur a pelle.i.a vultu.Fo/ ris eni vt fallat arridet:ſ̊ intus nequiciã gerit · ut doloſus. N aũt dꝛ pellaxquaſi pelle fallax· etymologia eſt. PHellicea.ceę.qdã indumentũ qͥʒð de pel/ libus fit.⁊ dꝛa pellis. Iñ pelliceatꝰ.ta.tũ i. pellicea indutus. Ite a pellis · vꝛ pelli/ ceus.cea.ceũ.i.pellibus indutus: vel ma/ gnaʒ vel groſſam babens pellẽ. Inuenit etiã pellicia.cięa pellicius.cia.cin.⁊ pelli⸗ ciatus.ta.tũ.in eodem ſenſu. Helliparius.rij.mal.ge.qͥ parat.i.pᷣparat pelles.⁊ dicit a pellis.⁊ paro.ras. Helliriſ.ris.fę.ge.i.galea ex coꝛio vel pelle. SDellis.lis.fę.ge.i.cutis.⁊ dẽ a pello.lis.qꝛ externas nurias coꝛpoꝛis tegendo pellit. Iñ bec pellicula.le.dimi.i.parua pellis. Pelluuin. uij. n. 8. vas ad pedes abluẽdos 1 ſoꝛdes pedũ recolligendas aptum ſeu paratũ. Iñ pelluuianus.na.nu. Helta.tę.fę.ge.ẽ ſcutũ bꝛeuiſſimũ in modũ lunę vimidięfactũquo amacones vtunt maxime. Mñ. 5. Regx? Fecit Galomon ꝓucenta ſcuta de auro puro.⁊ trecentas peltas de auro ꝓbato. dicit a pello.lis. 1 Pñ qͥdã. A pello pelta·qꝛ pellit foꝛtitictꝰ. Peluis.uis.fę.ge.vas vbi pedes lauantur. ſcllʒ concha · wel aliud vas hm Hugl. Et Hapias vicit:Deluisvocat᷑q ibi pe/des lauant᷑. aũt dr peluisqᷓi pedũ lanan/⸗ doꝝ vas.etymo.ẽ. Et facit actm̃ ſingularẽ ĩem.vel ĩ im. ñ i euãgelio Joãnis.Ho⸗ ſuit aquã in peluim. Et ablem ĩ.e. vel in.j. Et a pelui addita.ũ.fit gtũs plłlis peluiũ. Et actm̃ pluralẽ in.es.vel in.is. (mũ. PH eluſiũ.ſij.ẽ oppidũ alexandrinuʒ foꝛtiſſi⸗ Pena.nę.i.ſuppliciũ:uł eſt delictoꝝ debita coertio uł ſatiſſactio ꝗqͥ a lege uła miſtris legis iponit᷑⁊ vꝛ a pendo.dis.q;ꝛ penam q̃ᷓi debitũ pẽdimꝰ.i.ſoluimꝰa ſuſtinemꝰ/p foꝛefacto. Et ſüt octo gnã pęnaꝑ ilegibo· ſcilicʒ vincula:verberatalio· danũ:igno/ minia:ſeruitus:exiliũ moꝛs. Itẽ pęna ⁊ ſuppliciũ vifferut. Oena ſine ſanguine eſſe pot. Sʒ ſuppliciũ nõ niſi cu ſanguine.Vl ſuppliciũ dꝛ ꝓpꝛie cũ qͥs ita vanat᷑ vt eius bona cõfiſcent᷑.⁊ in publicũ redigant᷑. Iñ Hᷓ B penalisa h̊ le. Iñ pęnalit᷑ adu.Et h̊ pęnalitas.tat. Et ſcrnibit ꝑ oe diphthõgũ Henarius.rij.i.cellerarius: dicit᷑ a penus. Et penarius.ria.riũ.ad penũ ꝑtines. Penates penatũ ·maſ.ge. pluralis nũeri.i. dom interioꝛes ꝓpꝛie vel domeſtici? pꝛi⸗ uati oij domibus ᷣſidẽtes:qͥs antiqͥ i do/ mibus colebat.⁊ eoꝝ imagines in domo habebãt. Wñ ⁊ dicti ſt penatesq̃i penes nos nati.X eſt etymologia. ꝓducitna. Pẽdul.la.lũ.pe.coꝛ.qð pẽdetaẽ eleuatũ. Henetralil.lis.ↄ.t:⁊ H̊ le.oꝛ a penetro.tras 7B penetrale.lis.Et h ⁊ HB penetrabilis.? E le. Et dꝛ penetrale qð pꝑenetrat uł aptuʒ eſt penetrare. Penetrabile vo qs pene/ trat· vel aptũẽ penetrari. Nñq; tñ ponit᷑ vnũ ꝓ altero· vt Frig penetrabile.i.aptũ penetrare. Et h penetrale lis. vel h̊ pene⸗ tral.lis.ẽ ſecreta camera:ſecretus interio: locus in domo vel in tẽplo vbi vabant᷑ oꝛacula.Et põit᷑ qñq; ꝓ domo.In gręciſ/ mo tales ponũt᷑ vᷣſus.d leuit penetrari põt penetrabile vices. ð dom ĩterioꝛ capit h̊ penetrale vocabis. Hap · aut dic NHenetralia:interioꝛa ſec eta domoꝝ· di⸗/ cta ab eo qð ẽ penit᷑.i.pene ĩtus ſecreta. Et bm h̊ videt᷑ ꝙ debeat dici in pſalmo. In penetralibo regũ ipſoꝝ. Et in Amos e et. 6? Et Matth. 24? In penetralib⸗ ⁊nõ in penetrabilibꝰ.Et h maxie ſᷣm mo/ demos. Dicũt eti qͥdã ꝙ penetrale ſiue penetral ẽ qð penetrat. Hñ vicit Paß. Penetrale quod penetrat. DPenetrabils , 4 x qð penetrat᷑.Et hᷣm h̊ ↄſueuit oici. Eſt penet al penetrãſ penetrabile qð penetrat Penicillũ.li,a h̊ peniculu.li.⁊ H penicilla.lę. i. molle genus ſpungię ad tergendos hu/ moꝛes: ſcuteilas:a pendeo.des. Peniculus.li.quidã panniculus de qͥ diſci tergunt.⁊ dẽ a pannus. Penis. nis. ſę. ge. cauda eqͥna.⁊ dĩ a pꝑẽdeo des. eo ꝙ pedeat: ſuſpenla ferat᷑.Et h̊ pe/ nis.nis.i.pꝛiapusſceilʒ virile mẽbꝝ eo ꝙ pendeat·vel q; ſuſpenſus ferat. Nel penis diꝛ a penetro.tras.qð eſt officiũ eius crca iuncturã humani generis. õm Hug. Penitentia. tię. vĩ q̃ſi punitẽtia · eo ꝙ hõ ĩ ſe puniat pęnitẽdo qð male admiſit. Dł pęnitẽtia dꝛ q̃ſi pęnę tentio.⁊ eſt etymo/ logia. Et ſcribit ꝑ oe diphthongů. Et eſt penitẽtia vᷣaa ꝑfecta.mala pterita deplã gerea plangẽda iteꝝ nõ cõmittere.i.ꝓpo ſitum cõmittendi nõ habere. Penitudo. dinis.fę.ge.i.pęnitẽtia. Hñ.j. Meg.is? Peęnitudine nõ flectet᷑. Penitus.ta.tu.i.ſecretus/interioꝛ:intimus dicit᷑ a penitus aduerhio.q̃i pene intus. vl potius quaſi pan intus.i.totus intus. PHenna.nę.fę.ge.d a pendeo.des.eo ꝙ pe/ deat.i.voletqꝛ auxilio pennaꝑ mouent aues ⁊ volant. Del penna dꝛa pennũ qð eſt acutuʒ·eo ꝙ ſit acuta. Iñ pennoſus.ſa. ſũ.⁊ pennatus.ta.tũ. Hennula.lę.dimi.i.parua penna.⁊ dicit᷑ a penna. Itẽ pennula.lę.i.ſũma pars aunis. ⁊tũc dꝛ a pẽnũ qð idẽ eſt quod acumen. Pennũ.ni.dicebãt antiqͥ acutũ.Iñ h̊ penũ dẽ acumen · vel extremitas ferri acuti. Penſationes.i.pꝛeciũ:exolutio/tributa.li/ bꝛationes. Mñ.2. paralipo.22 Deditq; eis pat ſuus multa munera auri argenti penſationes. Penſilis.lis⁊ hᷣ le.pe.coꝛ.i.leuis.Recipꝛo/ ca eni ſunt penſilis⁊ leuis.i.vnũ ponit᷑ pꝛo alio viciſſim. Inde penſilit᷑ aduerbiũ.i.le/ uiter. Et hec penſilitas.tatis.i.leuitas.Et cõponit᷑ ꝑpenſilis.le.i.valde leuis. Penſio.onis.fę.ge.i.libꝛatioęquatio vel põderis ęqualitas.Et penſio ·pcij ſolutio vel ipſũ tributũ.vel pᷣciũ qð dat᷑p agro ad penſionẽ cõducto. Iñ penſionariꝰ. ria. riũ.ad peſionẽ ꝑtinẽsułqͥ ꝑẽſionẽ reddit PHenſitationes publicę ſm ⁊lco. in. ſi. C.ſi WPter pub.pꝑen.ven.dicunt᷑ ãnuę exactio/ nes tributoꝝ. vel veſtiũ auri. vel argenti a certis ꝑſonis ſſtabant᷑ ſiſco. Sʒ pẽ/ ſiones publicę oicunt᷑ quęad viarnʒ vel pontiũ refectionẽ ſſtanda ſunt a poſſidẽ/ tibus· ut ſic fiat oiuʒ vatoꝝ qdã collatio. Et ſic penſitatio eſt q̃ſi penſionis ſolutio. Penſũi.ſi.n.s.i.deliberatiocogitatio ·cõſi⸗ liũ.⁊ vĩ a pendeo.des.qꝛ vũ aliqͥd delibe/ ramꝰ. pendemꝰ.i.ĩ pendulo dubio ſum Itẽ h penſu.ſi.oꝛ mulieꝝ.ſcilʒ lana ułlinũ ad opus vatũ:vel filatura.⁊ dĩ a pendeo vel pondusq; ad põdus⁊ mẽſurã vabat᷑. Penſus.ſa.ſũ..perſolutvel ſuſpenſusvel ponderatus.vel libꝛatus:ęquatus.⁊ dꝛ ꝗ pendo.dis. Et ſᷣm h cõꝑat᷑peſus.ſioꝛ.ſimꝰ Iñ penſe. ſius.ſime.aduer. Onde in eplła Fęlicis papę.In epiſcopio poſiti ſunt in cęleſti militia:q penſius ponderanda eſt. Hente gręce· latine vicit᷑ quĩq;. Pentacontarchus.chi.pnceps ⁊ magiſter ſuꝑ qnq; hoĩies. Wñ. j. Machab. ʒ: Con/ ſtituit Judas duces ꝓpli cẽturiones⁊ pe/ tacõtarchos · Mel vt qͥdã dicũtpentacõ/ tarchꝰ dꝛ qͥ qnquaginta regit. Sʒ petar/ cha:qui qͥnq;. Bñ in gręciſmo di. Quin/ q̃ginta reges pentacõtarcha vocat Pen tarcha dices qͥ ſibi qͥnq; tenet. Et tũc põt cõponi/pentacõtarchus a pẽta:qð ẽ qnq; T coſte decẽ.⁊ archos pᷣnceps:q̃ſi pnceps ſupꝛa qͥnq̃ginta.DPetarcha vyo a pẽta qð eſt qnq; archos pnceps: quaſi pnceps Hentagamus.ma.mũ.pe.coꝛ. (ſuꝑ qͥnq;. dqdułꝗ cũ qnq; nupſit. Iñ h̊ pentagamia mięi.qͥnq; nuptię· vl ꝓpꝛietas q̃ aliquis dicitur pentagamus. Hentameter. tra.trũ.pe. coꝛ.i verſus cõſtãs ex qnq; pedibus. Pñ illud Ouidij. Nil mihi reſcribas attamen ipſe weni. Pentangulus.la.lũ.i.qͥnq; ãgulos habẽs. Inde pẽtangulatus.ta. tu. Et ſubſtãtiue hic pẽtangulus.li p tali ſigung. Hentaphilon/herba a nuero folioꝝ dicta: Hanc latini qͥnq;ʒſoliũ vocant. Dentapolis.lis.i.ge.pe.coꝛ.cinitas habẽs ſub ſe qnq; ciuitates· vel regio in ſe con/ tinẽs qͥnq; regiões.Et hinc ſpeciali᷑ qdã regio in cõfinio arabię ⁊ palęſtinę ſita di cta ẽ pentapolis a qͥnq; auitatibo iĩpioꝛũ: quęcęleſti igne conſũptęſunt.i.ſodoma: gomo:ra:adamaceboim.⁊ bale.ipſaẽ ſegoꝛ. Eſt ⁊ alia peniapolis in libya ſilit dicta a qͥnq; ciuitatibus.Eadẽ etiã cauſa regio ꝗqdã victa ẽ tripolis a tribo ciuita/ Pentaptotus.ta.tũ.pe.coꝛ.nomẽ tibus. habens qͥnq; terminationes.vt domin. 7 dẽ a pente.qð eſt qͥnq;. ⁊ ptotus caſus. Hentarcha· pnceps habẽs ſub ſeqͥnq;. ⸗ limſi⸗ on ndln 1do hlun ninnt inidbe inis ns 1d4 inlainf Mienepin Wümntin nd wNiui⸗ war en tuncpot Sgſaps npen qdnna 2 n 5 , . . iglobes nſeco ri ſneſtn d nr rinn binivnl inin 1Naut tvonin. Cnsciſt oleaſcch Hentateucus.ci.liber diſtinctus in quiq; voluĩibus. vt ſut qnq; libꝛi Moyſi.⁊ vĩa pente. qnq;. teucos volumẽ: inde pen/ tateucus.pe pdu.i.quinq; volumina· vel liber diſtinctus in qnq; voluminibus. Pentecoſte.ſtes.ułpentecoſten indecli.ꝛ a pente · q ẽ qnq;: coſte decẽq̃ſi qnꝗes decem. qꝛ quinquaginta dies ſut a reſur/ rectione oñi vſq; ad pentecoſten vtrocq; Die ĩduſo: acuit in fine.Et ſonat qnqua/ gita· ul eſt ipſa nquagena dien· qbo cõ/ pletis vltima dies dicebat feſtuʒ pente/ coſtes.i cõpletina qͥnquaginta dierũ. Et fiebat in memoꝛiã oatę legis:ꝗ in qͥnqge/ ſima die ab exitu filioꝝ iſił de egypto eſt data: Nũc aũt ĩ memoꝛiã ſanctiſpiritus dati diſcipulis. qð qͥnqgeſima die poſt reſurrectionẽ oñi fiebat. Et ſic łẽtecoſte ẽ eqͥuocũ ad qnq̃genã ad ſolẽnitatẽ ſeptẽ diebo ꝓtelatã. DHñ in actibus aplłoꝝ.Cũ cõplerent᷑ dies pẽtecoſtes.i.qͥnq̃geſimę. Illa eni dies erat qͥnq̃geſima a reſurrec/ tione. Et cũ inchoarent dies pẽtecoſtes.i. illius ſolẽnitatisſeptẽ oiebus ꝓtelandę erãt oẽs viſcipuli in eodẽ loco in qͥ facta eſt electio Matthieę ſcilʒ in cnaculo. Hen ter grece. latine ſocer. Petera vo ſo⸗ Penthemimer.fę.ge.i.media diui/ crus. ſio. vel media ꝑs vᷣſus pentametri q̃ſi ſe/ miqͥnaria oiniſio vel pars: di a pẽte qð eſt qnq;.⁊ hemisqð eſt vimidiũ. Item penthemimer/ vr ꝗqdã ſpecies ceſuręꝑ quã poſt duos diuerſos pedes in pncipio ttij pedis ſyllaba naturalit᷑ coꝛrepta ꝓducit: vt patet in exẽplo: Qui petit excelſa de/ bet vitare ruinã. Ecce h̊ ſyllaba · ſa. pducit cũ ſit naturalit᷑ bꝛeuisa q̃ſi ſubleuat᷑ q̃daʒ ꝓductione.⁊ fit ad oſtendendũ ꝙ licʒ ille dDueę ſyllabelcilʒ. ſla. 7.de. efficiãt vnũ pedẽ tñ nõ ſũt eiuſdẽ dictionis. Et dꝛ pẽthemi/ meris·qͥſi diuiſio ſuꝑ qͥntã ſyllabã.qð oꝛ reſpectu ouoꝝ ſpondeicoꝝ pedũq; ſi vuo ſpondei pcedũtq̃ttuoꝛ ſyllabęſcedent.⁊⸗ erit diuiſio ſuꝑ qntã ſyllabã⸗ ſi duo va/ ctyli· vel dactylus.⁊ ſpondeus ſcedãtſp ꝓ duobus ſpondeis reputant᷑. Henula. lę.i.palliũ quoddã.⁊ ꝓpꝛie c lon/ gis fimbꝛijs. vĩ a pendeo. des. vel vĩ a gnis pplis· q; maxime tali veſte vtunt᷑a apud quos ũitiũ habuit. DPñ Juuenalis Et multo ſtillaret penula nimbo. Iñ pe⸗ nulatus.ta.tũ.illo pallio indutus uł illud palliũ habẽs bm Mug. Dñ.2. Timot.· icit apłus. Denulã quã reliqui troade apud Carpũ veniens affer tecũ ⁊ libꝛos. Pbilic vꝛ ĩ ↄtinuo Mec penula bhm Mai/⸗ monẽ data fuit patri Hauli in inſignea romanis qñ ſuſceptus eſt in ſociũ ⁊ ciueʒ romanũ. DHñ ⁊ Daulus ſe ciuẽ romanum appellat. Penula enĩ erat veſtis cõſularis qͥ induebat᷑ cõſules romani ingredientes curia. Mac aut penulam ſiue veſtẽ Haul⸗ poſt moitẽ patris ob recoꝛdationem ſibi retinuit lpenula vꝛ volumẽ legis. ñ Hieronym. Dolumẽ hebꝛeũ replico.qð SPHaulus iux qͥſdã penulã vocat.⁊ coꝛ.nu. Penultimus.ma.mũ.i.pene vltimusſcilʒ qui eſt in ſecundo loco ante vltimũ. Penuria.rię.ſę.ge.i.inopia/egeſtas:pauꝑ/⸗ tas.⁊ ꝓpꝛie ꝗ ẽ in penoꝛe.⁊ dĩa penus hᷣm Hug.Et nõ ꝙ penus coꝛ.pmã. ̊ penuria eã ꝓduc. Vñ Wirgiliꝰ enei. 6e Exiguã in cererẽ penuria adegit edẽdi. Et iõ videt qbuſdã ꝙ penuria dicat:quaſi penurgia:a pena ⁊ vrgeo.vel a pena vro. q̃ſi pęna vrẽs vel vrgẽs. h potius ſüt etymologię. Penus.ni.maſ.ge.et h̊ penus.ni.et h̊ penũ peni.⁊ Hͥ penus.nus.nui.⁊ G̊ penu indecii. B penus.nor..oĩa ĩ eodẽ ſenſu.i.cellariũ. 7 dicũt᷑ a peno gręco.qð vꝛ nutrio:qꝛ ĩ eo rexonũt᷑ ea vñ hoĩes nutriunt᷑.Et nota ꝙ penoꝛa etiã vicũt᷑ res neceſſarię ad nutri/ mentũ. vel victũ quotidianũ bm HMug.. Et coꝛ. pᷣmã penus.⁊ penũ. Sʒ penus pꝛo cartaginẽſi pło ꝓducit pᷣmã. VHnde.Eſt plus pęnus ſernat edenda penus.Et vt dvicit Papias: Oeęnus.i.afer:ꝑ oe ſcribit ſed penus p cellario ꝑ ſimplex.e. OPeęon medicuſ qͥdã fuit:⁊l qͥ pęonia herba ꝑgbibet eẽ iuẽta. Itẽ peon fuit qͥdã auto⸗ a qͥ quidã pes iuentus victus eſt pęon.⁊ conſtat ex quattuoꝛ ſyllabis qlibet pęon. Sũt eni q̃ttuoꝛ pęones:iſũt õrij epitriꝗ Peon pmus cõſtat ex pᷣma longa tribꝰ bꝛeuibꝰ. vt legitimꝰ. Neon ſecũdus ex ſe/ cuda lõga.⁊ ceten bꝛeuibus.vt amabilis. Peon tertius cõſtat ex t᷑tia lõga.⁊ reliqᷣs biꝛeuibus. vt habitatoꝛ. Peon quart cõ/ ſtat ex quarta longa: p̃cedẽtibꝰ bꝛeuibꝰ. vt habilitas.hũilitas.Item a pęon dicit pęonius.nia.niũ: pęonicus.ca.olj. Peplũ.li.ẽ matronale palliũ ex purpura ſigtũcuius ſimbꝛię aurei ſtamĩs ſũmitate reſplendẽt. Et vt dicũt ꝓpꝛie capitis eſt. Pepo.ponis.idẽ ẽ qð melo.onis.m Mug Et vt diẽ Paß.· Bepo grecũ ẽ. ⁊ oꝛigo ei⸗ latinis iĩcerta.cuiꝰ nata nimiũ frigida· if⸗ ficile digerit᷑. creſcit ĩ ſititudie cucurbit⸗ Pera. re fę.ge.i.ſacculus qͥ taſca vulgo dꝛ. 7 dĩ a pen· qð eſt circuʒ· eo ꝙ lata ſit? ſi⸗ nuoſa bᷣm Mug. Del ut dicit Pap. Dera eſt pellis a collo pendens pcincta vſq; ad lũbos.Eſt aũt habitus ꝓpꝛie neceſſariꝰad oꝑis exercitiũ. Hec etiã melotis vꝛ. Itẽ pera ſpoꝛtella.ſacculꝰ paſtoꝛalis.i.mãtica Del vt vꝛ in hiſtoꝛijs ſuꝑ.j.Reglix: Pe ra eſt vas in qͥ mulget᷑ vel panis poꝛtat Herangaria:ẽ ſeruit᷑ ꝑſonaꝝ⁊ reꝑ:⁊ v q̃ſi ꝑfecta? magna angaria. Eſt aũt angaria buit ꝑſonaꝝ.⁊ nõ rerũ. Itẽ ꝑanganię vi/ cũt᷑ exactiões.⁊ pſtatiões patrimonioꝝ ſcilʒ onera ꝗqdã ꝗ ſdio incũbũt uł impo/ nũt. Et erãt foꝛte exactiões eqͥrũ vel vec/ turarũ ad poꝛtandũ qnonã militibus. vt colligit᷑ C. de curſu pub.an.in rub.li xij. Percitus.ta.tu.i.valde velox. Herculſus.ſa.ſũ.i.qĩo cõmotusꝑterritus turbatus.⁊ dicit᷑ a ꝑcello. lis. Pergditio.onil.fę. ge.i.amiſſio. Oñ Auroꝛa Sint tua ꝑditio nobis ꝗ dona paraſti. Pergdius, dia. diũ.i. iugis cõtinuus.⁊ dã a per. diu coꝛ. di. Perdix.cis.epicęni ge.de voce nomen hʒ: guis doloſa atq; imundanã maſculus in maſculũ inſurgit.⁊ obliuiſcit᷑ ſexũ libido ceps.Ldeo aũt fraudulẽta eſtvt alteri ꝑdici oua diripiẽs foueat.̊ fraus fructũ nõ habet:Nã cũ pullivocẽ ꝓpꝛię genitrid audierintnaturali quodã inſtrnictu hãc ꝗ fouet relinquũt.⁊ ad eandẽ quę genuit reuertunt. Dicit᷑ aſt ꝑdix a ꝑdo.dis.qð eſt amittere · delere · deſtruere. DVicit enim Hugꝑ ſi maſculus nidũ ſuę ↄiugis iue/ nit · deſtruit.⁊ oua abſoꝛbet. Del vꝛ a per/ dẽdo· eo ꝙ amittit oua ſua ⁊ alta foueat xyelq deſtruat niduʒ. Del dꝛ a Perdice nepote Pędali quem fabulę vicũt in illã auẽ mutatũ fuiſſe. Et ꝓducit pe.gtĩ. Et nõ pꝓ aue declinat ̊ perdix. Oñ Duidius. Ganula ramoſa ꝓſpexit ab ilice perdix. Herdix.cis.ſoꝛoꝛis Deędali filius vicit᷑ iue/ niſſe ſerram ? crcinũ. PHerduellio.onis.eſt qͥ in ſuos ciues cõiu/ rationẽ exercet. Perduellis.lis.i.hoſtis. Heredia.i.i.edendi ſuꝑfluitasſicut bi/ bula bibendi.⁊ dꝛẽa per ⁊ edax. eregrinus.na.nũ.vꝛ a peregreq̃i ꝑgens longꝰ. Dñ peregrini large dicut᷑ oẽs qͥ; a loco ſui domicilij ꝓficiſcut. Hꝛope aũt Dicunt᷑ romipetę apłoꝝ ⁊ alioꝝ ſanctoꝛũ lmia 7 oꝛatoꝛia vilitates. Ocregrini etiã dicunt᷑ oẽs qui non ſunt de epᷣatuoꝛdinꝗ tis· ſiue ſint clerici:ſiue laici hm Goffi ſi. de (de.peregri. . Peremptus.ta.tũ.i.occiſus.⁊ d a pimo. Peremptoꝛiũ·oꝛ a perimẽdo/co ꝙ oĩo pe/ rimat. vt terminus ꝑeptoꝛiusvltra quẽ nõ dãt᷑ vlterioꝛes dilationes.Similiter exceptio dꝛ ꝑemptoꝛia ꝗ ꝑimit actionẽ. Etiã citatio ꝛ pꝑemptoꝛia:quia oẽs alias citationes abbꝛeuiat accelerat. Perennis.ↄ.ta h̊ ne.i.iugis: dꝛ a ꝑa annꝰ cõuerſa.a.in.e. Iñ ꝑennitaduũ.⁊ H̊ ꝑenni⸗/ tas.tatis.i.iugitas.ppetuitas hm Mug. Pap̃.vo dicit:Herenisq̃i ꝑpetuꝰ ãnus. Perfidus.a.on.iꝑdens ſide.⁊ vꝛ a ꝑ.et fides. 7 coꝛ. fi. Et eſt mercatoꝝ: ppᷣe cau/ ponũ. Inde hęc ꝑfidia. vię. Et ꝑfidioſus ſa.ſũ.i.plenus ꝑſidia.Itẽ ꝑfidus.i.valde fidelis:vel ſidus.⁊ tũc dict᷑ a ꝑ⁊ fidus.X ꝓduc.fi. Oñ.Perſidus eſt nequã/ꝑfidus coꝛde fidelis. . Perfuga.ge.coĩs ge.qui de vno exercito fugit ad aliũ.⁊ dꝛ a ꝑfugio gis.⁊ coꝛ.fu. Derfugiũ.gij.i. tuta latepꝛalocus refugij. Perfuctoꝛius.ria.riũ.i.ad ꝑfügẽdũ aptus Vel deſtructoꝛius.leuis: tranſitoꝛius vel imaginarius. Mñ in Platone iuenit᷑ per/ fũctoꝛia foꝛma mũdi.i.deſtructoꝛia ⁊ trãſ itoꝛia dꝛ a pꝑfungoꝛ.geris. Pergama·moꝛũſunt ędiſicia troiana.⁊ dẽ a pyr quod eſt ignis gamos.qð eſt mu lier·q̃i ꝑ ignẽ⁊ mulierẽ deſtructa Hela ꝑ gamos. Iñ pergameus.mea.meũ.i.tro/ ianus. Et qꝛ pergama altiſſima erat:ideo olim oia alta ędificia vocabant᷑ ꝑgama. DPergamenũ.ni.pe.ꝓ.iicharta.⁊ d a ꝑga/ mo ciuitate qꝛ ibi pꝛimo excogitatũ fuit T iuentũ. Itẽ põt declinari adiectiue per/ gamenus.na.nũ.i.res de pergameno. Hergamũ.mi.quędaʒ ciuitas. Inde ꝑga/ meus.mea.meu. Et ꝑgamenus.na.nuũ. Et hbica becpergamenſis hocſe. Pergulũ.i.i.paruũ tuguriũ in alto poſitũ 1 dꝛ a ꝑgo.gis. Et hec ꝑgula. le.i.famula qꝛ ad diuerſa ꝑgat officia.⁊ coꝛ.gu. Heri.i.circũ vel de acuit᷑ in fine. Periarchon greęce latine vꝛ de pꝛincipibꝰ 1 pꝛincipatibus. IAUrchos eni gręci vicũt pꝛinceps: Libꝛi ſunt ſic dicti. Heribolus.li.maſ.ge.⁊ h̊ ꝑibolũ.li.i.deam/ bulatoꝛiũ· deãbulacrũ.ſpaciatoꝛiũpam/ bulatoꝛiũ. dꝛ a peria ãbulo. Itẽ Ecech. 42 ſigt murũ qᷣ erat exterioꝛ ad deambu landũ.⁊ cingebat gacophylaciũũ cantoꝛũ . d * C GHnr , Lrboen nD dine Mappee⸗ nezges wa Neinenter wa:n 4 Nggoefn umtiltro, uartider nemi, nn, luC „ Aopo . rpmnet. 1 ie E, fetid. cuſtodientiũ altare:? coꝛboo. Perichelis.lidis.fſę ge.oꝛnamentũ mulieꝝ circa bꝛachia. vel potius circa crura/quo greſſus eaꝝꝑ oꝛnata v a peri.qð eſt circũ. ⁊chele .qu eſt curuũ · m HMug. Dap̃.etiaʒ Dicit: DHeriſcelides armille pedũ mulieꝝ Periſcelides dicũt᷑ q bus noſter greſſus oꝛnat· Et ſcribit Pap. periſcelides ꝑ.ſc.ſic ãtiqͥ ↄſueuerũt ſcribere. Sʒ moderni ſcri/ büt perichelides ꝑ.ch. In gręciſmo ſic dẽ. AVtq; perichelides exoꝛnãt bꝛachia nym/ Periculũ.li.neu.ge.i.experimentũ. (phis. Vnde Cerẽti in eunucho. Fac periculũ in litteris: fac in paleſtra.⁊ d a perio.ris. Itẽ H̊ periculu.li.⁊ qñq; ſyncoꝑat᷑ ⁊ dꝛ hᷣ periclũ.li.i.viſcrimen vel damnũ. Iñ peri/ dloſus.ſa.ſũ.ᷣm Mug. Dap̃. vo diẽ: Pe⸗/ riculũ a perio peris :qꝛ pene perire faciat.i. diſcrimen: vel experimentũ. Periphꝛaſis · ẽ deſcriptio vel circũlocutio cũ vna res plłibo vbis deſigt᷑ deſcribit ꝓpt᷑ veritatẽ ſplẽdide ꝓducẽdãvel veri/ tatẽ circiũtu euitãdã. Iñ periphꝛaſic. ca. cũ· ut Iſte loqͥt᷑ periphꝛaſice.i.ꝑ periphꝛa/ ſim. Et periphꝛaſtic. ca.cũ.in eodẽ ſeuſu. Heri hermenias ſũt duęꝑtes.Neri enĩ gre ca ſpoſitio ẽa valet tatuʒ qtũ de herme⸗ nias eſt grecus gtũs a noĩe gręco herme⸗/ nia ·:qð latine ſonat interpᷣtatio · qui gtũs hermenias ponit᷑ intitulatione illiꝰ libꝛi Vriſtotelis:vbi habet᷑: Incipit liber peri hermenias. Et ẽ ſenſus: Liber peri herme⸗ nias.i.de ĩterpᷣtatione. Gręci enĩ carẽtes ablatiuo ·cõſtruüt ſuas ſpoſitiones cum gtis loco ablatiuoꝝ. Quidã tamen minꝰ intelligẽtes vtunt᷑ hoc q̃ſi noĩe cõpoſito. NHerimetrũ.tri.i.linea circũcirca mẽſurans. dicit᷑ a peri.i.circũ.⁊ metros:menſura.⁊ coꝛ.me naturalieeier. Periodica.cę.dẽ a peri:circuma ddos via. Heriodicę febꝛes ſunt .q̃s quotidianas tertianas/quartanas vocant · ſic dicte· eo qꝙ certo tẽpoꝛis circulo moueant᷑.⁊ nõ cõ/ tinue aftligant.⁊ coꝛ.di. Periodus.di.pe.coꝛ.dꝛ quaſi circũitus/vel ambitus · vel q̃ſi circa finẽ.⁊ d aperi qð ẽ circũ.⁊ odosqð ẽ via vel finis. Del peri⸗/ odus.i.clauſura.Itẽ ſm Papᷣ. Neriodus vltima diſtinctio ꝗ totã ſentẽtiã daudit. Cuius ꝑtes ſunt colum ⁊ coma. Peripateticus · dꝛ a peri.qð eſt circũ:⁊ pa/⸗ tos:qð eſt calcãs:vel ambulans ·q̃ſi circũ/ calcans. vel ambulans. Del peripatetici ſunt quidã phi ab ambulatione ·q̃ſi circũ calcantes· vel ambulãtes.qꝛ Triſtoteles autoꝛ eoꝝ deambalãs viſputare ſolitus erat. Oł q; ꝑambulãt de ſchola ad ſcholã diſputãtes ⁊ inqͥrentes qͥd meliꝰ ſuęſnię poſſent acqͥrere vel adiũgere.⁊ coꝛ.ti. Peripetaſma·matis.neu.ge.i.velũ vel ten/ toꝛiũ. vel coꝛtina. vel potius ꝗlibet adie/ ctio eius in circũitu facta.⁊ dꝛ a peri.⁊ pe/ taſma ·qð eſt velũ· vel tentoꝛiũ· uł coꝛtina Pñ ꝓpꝛie peripetaſma dꝛ ſuꝑioꝛ pars in coꝛtinis ꝗ depicta eſt. Inpꝛopꝛie tñ dꝛ beripetaſma qñq; limbus. alntiqͥ dicebãt hoc peripetaſmatũ.ti. Peripecio · inciſio ſcipturarũ:vel capitulũ vel ſnia · hm Papᷣa acuit᷑ in fine. PHeripneumonia.nię.i.vitiũ pulmonis cũ doloꝛe dꝛ a peri ⁊ pneumonia. Peripſima.matis.n.t.i.purgamentuʒ qð eijcit᷑ ð tritico qñ vetilat᷑.vel purgamen/ tũ pomoꝝ.⁊ raſura.⁊ limatura cuiuſlibet reiqua circũcirca res ſemat᷑.i.diminuata ꝛ a peri:qð ẽ circũa ſimus.ma.mũ.qð eſt curuus.vel ſemus qð ẽ ĩꝑfectus:vel ſeco cas.pᷣm Mug. Oeripſima dĩ etiaʒ queli/ bet domoꝝ quiſquilia Hñ. ð purgas ð re dic eſſe peripſima vere.DNt ſuber po/ mi quiſquiliaſq; domi.i.purgamentũ:ulł ſoꝛdes. Dñ Iplus.i.Con.ꝗ? Diuʒ peri/⸗ pſima factus ſum. Periſſologia·eſt ſuꝑuacua vᷣboꝝ adiectio ſine vlla vi rex. vt YJbant quo poterant. quo nõ poterant nõ ibant. NPHeritomũ.mi.i.circũciſio.⁊ d a ꝑeriqð ẽ circũ: tomos:.qð eſt viuiſio vel inciſio. Peritus.ta.tuũ.i.doctus/inſtructus:ſapiẽs. ⁊ dẽ a perio.ris.Et cõꝑat᷑perit᷑ tioꝛ.ſimus Iñ perite.tius.ſime.adũ.Et hęc peritia.tię i.diſcretio. Et peritus põt eſſe participiũ de pereo.ris: tunc coꝛ.pꝑe.ſ̊ peritus a perio ris ꝓducit pe.Hñ Dꝛatiꝰ in epi. Diuere ſi recte neſcis diſce de peritis.Et qͥdã dic̃. NMe tendas peritũ/poſt chꝛiſtũ tende peri- tũ.MNõ vadit peritũ ·qͥ vult audire peritũ. Periurus.ra.ruʒ.pe.coꝛ.dẽ a ꝑiuro.ras.q̃ſi perdens · vel ꝓdens ius. Iñ h̊ ꝑiuriũ.rij. PHeriuriũ ꝓpꝛie dꝛ qñ aliqͥs iurat cõtra ca/ nonica ſtatuta vel temerarie. Et dꝛ multi⸗ liciter. .i.falſa iuratio ꝗᷓ ſi ignoꝛant ad/ hibita oĩ diligẽtia facta fuenit · ſic nullum peccatũ ẽ xxij.q.ij.hoĩes.2 dẽ trſgreſſio liciti iuramentia ſic eſt moꝛtale.vj.q.j.qͥ⸗ cũq; · Illicitũ aũt ſciẽter iurãs peccat· nõ cõtraueniens. ꝰ dꝛ indiſcretũ iuramentũ et eſt veniale xxvi.vil.S.criminis in me. H 4 dz mendaciũ inramento firmatũ. efſf! ſꝑ moꝛtale. xxij.q/ij. qd ait. Et eſt crimen adeo magnũ ꝙ dericus ꝑiurusab officio beneficio ſuſpendi debet. c. puenit. de fi / deiul.c. inter vilectos.de excelſ.Rla. et.c./ relã. de iureinn. DPericoma.mat.neu.ge.ẽ qdã veſtis hoĩiuz gntiqᷣſſima.i.ſuccictoꝛin femoꝛale·qͥ tm ge nitalia ↄtegũt. Alij oicũt ꝙ ſit tunica fo/ lijs conſuta/q̃lẽ oñs fecit Rdępoſt lapſũ. Ita viẽ Hug tamẽ Geñ.ʒ? ſcribit. Jecit q̃; dñs deꝰ ðldę ⁊ vxoꝛi eiꝰ tunicas pelli/ ceas.i.de pellibo moꝛtuoꝝ aĩaliũ· vt ſignũ ſuę moꝛtalitatj ſecũ ferret. In hiſtoꝛijs aũt dꝛ ſic. Fecerũt ſibi picomata.i.ſi uccictoꝛia quaſi bꝛachas bꝛeues. Et ꝓd.pe.nti.ſᷣ coꝛ. Perliſus.ſa.ſũ.pe/pd.i.valde leſus. (pe.gti Perlitoꝛ.toꝛis.maſ.ge.i.occiſoꝛ. Perna.nę.i.petaſo· ſcilʒ baconus:vel baffa poꝛci. DPñ Pap.vicit: Mema vulgo quę baffa vicit. DPñ qͥ dã. Eſſe vbi perna retur nec foꝛſan toꝛquis habet᷑. . Pernicies.ciei.ſę.ge.i.moꝛs vel interitus.⁊⸗ iĩ a ꝑneco cas. Iñ ꝑnicioſus.ſa.ſũ.i.moꝛ/ tifer.lętalis. Iñ ꝑnicioſitas.tatj.Iteʒ ꝑni/ cies..velocitas pedũ: dĩ a pernix.i.velox PHernix.cis.oĩs ge.pe.coꝛ.i.pernicioſusde/ ſtructoꝛ.⁊ dicitur a ꝑneco.cas. Inde ̊ ꝑ/ nicitas.tatis.Et hęc ꝑnicioſitas.i.deſtru/ ctio · interitus. Itẽ ꝑnix.cis oĩs ge.pe ꝓ.ĩ obliqs.i.pſeuerãs in conatibo⸗vel velox ꝓpꝛie ĩ pedibus.⁊ d a ꝑnitoꝛ.ter. Iñ ꝑni/ citas.tatis.i.velocitas·celeritas.Et eſt ꝑ/ nicitas pedũ.Sʒ celeritas ⁊ velocitas pẽ/ naꝝ vel veloꝝ. DHñ. Nꝛo pernice citũ · pꝛo pernice dico nociuũ. Dernitoꝛ pᷣmũꝑne/ co dat reliquũ. Qui necat ẽ ꝑnix·feſtinat currere ꝑnix. PHernox nocij oĩs ge. i vigilãs.? pꝛie noc⸗ te. DPñ de beato Domĩco cãtat. Pernox cũ chꝛiſto ꝓpꝛiũ nõ poſſidebat lectulũ ⁊c. Pero.ronis.maſ.ge.qðdã calciamẽtũ ru/ ſticoꝝ ãplũ ⁊ altũ·qð alio noĩe dꝛ culxo/ neus.Et vꝛ a peri.qð eſt circũ.qꝛ pſ̊ nimia ãplitudine circũcirca vagat᷑. Iñ peronatꝰ ta.tũ.i.peronibus calciatus.Hñ Perſius Nauiũ ſi poſcat ſibi peronatus aratoꝛ. Perpauci.ca.cũ.i.valde paue. Vñ Meb⸗· ʒ Eteni ꝑpaucis ſcripſi vobis ⁊c. Perpꝑẽdiculu.li.inſtrumẽtũ eſt cemẽtarioꝝ plubatum qð alio noie vicit᷑ amuſſisqð ipſi demittũt ad ppẽdẽqũ eqlitatẽ muri. Iñ h ⁊ ̊ ꝑpẽdiculan..⁊ ſH̊ re. Illa linea dꝛ ꝑpẽdiculanis.q ſurſũ vel deoꝛi recte viri git Itẽ ppendiculi li oĩ ilud vñ lebetes ferunt᷑.⁊ ſuſpendũt᷑. Et in iſta ſiẽtione oꝛ ꝑpendiculũ a ꝑpendeo,. des.q; ĩ eo lebetes ꝑpẽdẽt.ꝛo inſtrumẽto aũt cemẽtarioꝝ vr ꝑpendiculũ a ꝑpendo.dis.qð eſt itel⸗ lige·cõſiderare.aiaduᷣtẽ pꝑciꝑe.trutinare. Perpenſilis.lis.pꝑe.coꝛ.i.valde lenis. Perperus.ra.rũ.i.puerſus:pꝛauꝰ.nõ rect᷑. Iñ ppere adui.puerſe:male:pꝛauenõ re/ cte ꝓ quo ſeępe ponit᷑ ꝑperã:qð non debet acui in fine·ſicut nec multifaria:nec palaʒ. Vñ Alpius.j. Coꝝ.jʒ? Nõ agit ꝑperj. Perpes. pet.oĩs ge.i.ppetuus.⁊ coꝛ.pe.gti. Perpeſſiuus.ua.ui.q frequet aliqͥd patit. Per peſſus.ſa.ſũ.i.valde vel diu paſſus.⁊ dẽ a ppetioꝛ.ter. Oñ Marci.S? Et fuerat multa ꝑpeſſa a cõpluribus medicis. Perpetuus.tua.tuũ.qð nũq; habebit finẽ ſᷣ habuit pncipin.vt aięa angeli.Jnde h̊ ꝑpetuitas.tatis.ſtatus vitę quã habet res . aliqua ex eo ꝙ; habuit pꝛincipiũ · non ſit habitura finen. Perplexus.xa.xiũ.i.implicitus. irretitus. inuolut᷑· colligatus:obſcurus. Inde hęc Perplexitas eſt cõſtringens ⁊ ieuitabilis neceſſitas peccandi:ꝗ ꝓuenit ex erronea volũtate.vt.c.j.et.in ſũ.diſ.xiij.vbi glo. Perpꝛoperus.ra.rũ.i.valde ꝓperus. (bo Perſepolis.lis.pe.coꝛ.quędã ciuitas quaem Herſus condidit. PHerſeuerantia.tię.i.aſſiduitas/cura/ptina. cia. Sed ꝑſeuerantia ẽ in vitute. Perti/ natia vo in vitio. Herſicus.ꝗdã arboꝛ.⁊ dĩ a Perſo rege qͥ ĩ eggypto p̃ inſeruit illã. Iñ hᷣ perſicũ.ci.rru/ ctus illiꝰ arbor. Et h̊ perſicetũ.ti.loc vbi perſici creſcũt. Item adiectiue declinatur pſicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.perſeus:ſiue de per/ ſide exiſtens. Perſis. ſidis. mulier de perſida. m Paß. PHerſolens.entis.oĩs ge.i.aſſiduus.ñ hęc pſolentia tię.i.aſſiquitas. Herſolus.la.lũ.i.aſſiduꝰa dĩ a ꝑſoleo.les. 7 coꝛ.ſo. Oñ Plaut. Ebꝛioſe pſolęnuge BGi aũt iueniat᷑ ꝑſolus cõpoſitũ a ꝑ ⁊ ſolꝰ tunc pꝛoductſo. Perſona.nę.fę.ge.eſt rationabilis creaturę indiuidua eſſentia.⁊ pᷣm hoc dꝛ ꝑſona·q̃ſi ſe vna.⁊ eſt etymologia.Et ſᷣm q̊ ꝑſona videt᷑ ſpectare ad deitatẽ. Itẽ ꝑſona dꝛ hiſtrio · repſentatoꝛ comędiarũ·qꝛ diũſis modis pſonat· diuerſas pꝑſonas repꝛęſen tãdo. Et hinc ꝑſona vꝛ in grãmatica ipſũ ſuppoſituʒ· qñq; ꝓpꝛietas ſuppoſiti · qñq; neo K Dordr MMerpis remi Uepan wpaſts. Gfe s ei⸗ wüibeen vüüßt Nn ebe kunblis aonde Gäa mnhen np us lt ſbolos Nenuge uns lscun, l n ſin tiin ꝓpꝛietas vocis qñq; voxipſaquãdoq; moduſſignificandi:a qñq; pſonalis pꝛo/ pꝛietas. Iẽ ꝑſona dꝛ in eccleſia:qͥ digni/ tatẽ habet ceteris. Et hᷣ ab hiſtrione ſũ/ ptũ eſt.q diuerſas ꝑſonas repſentãdo·di uerſos ſolet accipe oꝛnatus.⁊ ſᷣm vigni/ tatem ꝑſonęquã habebat repᷣſentare. Et hĩctractũ ẽ vt ꝑſona dicat᷑ iĩ eccleſia. Nã ſim diuerſos gradus vignitaſj ꝑſonę di/ ſtinguũt᷑ ĩ eccleſia. Et hinc etiã tractũ ẽ vt in grãmatica vna ꝑſona dicat᷑ pma · alia ſecũda ·alia tertia·qð fit ratione dignitat Et deberet ꝑſona · penl·coꝛrepta vici.ſᷣ ad differentiã huiuſ imꝑatiui ꝑſona ꝑſonet qð coꝛripit penł.dr penł pducta. Hñ dã Pauꝑ ꝑſona · nõ eſt mea ꝑſona regi.NM. aũt oꝛ ꝑſona·q̃ ꝑ ſe ſonãsetymologia ẽ. Iñ h bęc ꝑſonalisa h̊ le. Iñ ꝑſonaliter adu.⁊ hęc ꝑſonalitas.tatj. Itẽ a ꝑſona dẽ ꝑſonatus.ta. tũ. Et H ꝑſonat.tus.tui.di/ gnitas vel officiũ pſonę bm Hug. Perſpicuus.cua.cuũ.i.claruslucidusper/ ſpicui peruius.⁊ dꝛ a ꝑſpicio.is. Perſpicax.cacis.oĩs ge.i.claruſſubtilis:ul ꝑfecte ⁊ plura videns.⁊ di a ꝑſpicio.cis. Perſus DNerſi q dã rex fuit qͥ quandã terrã debellauit.⁊ eꝰ noĩe dicta eſt perſia.ſię⁊ hec ꝑſis.idis.⁊ hęc ꝑſida.vę. Iñ perſeus. ſea.ſeũ.⁊ perſicus.ca.cũ.Et h̊ ⁊ H̊ perſa.ſę. ditus Oñ Macrobi. Derteſus neceſſi/ tatis vixit·⁊ dꝛ a tedet. Pertinax.nacis.pe.coꝛ.in ntõ.ſed ꝓdĩgtõ oĩs geii.valde vel ipudent tenẽs:durꝰ ꝑ/⸗ ſeuerãs· impudẽs cõſtãs irreuocabilis indocilis· obſtinatus. Iñ ꝑtinacitas.tatj. i.aſſiduitas/pſeuerãtia·impudẽtia. Idẽ⸗ ꝑtinacia.cię. Et hm Pap. Perſeuerantia eſt in virtute.Pertinacia vᷣo in malo. Pertuſus.ſa.ſũ.i.ꝑfecte cõfractus.⁊ ꝓd.tu. Vñ Aggei pᷣ.In ſacculum pertuſum. Heruicax.cadi.ĩpꝛobꝰ pteruꝰmalicioſus. ipoꝛtunusa dĩ a ꝑa viceqꝛ vicẽ ſuã obti⸗ nere vult. vel qꝛ ꝑuertit vices reꝝ:quod bonũ ẽ iudicãdo malũ · vel ecõuerſo. Nel dĩ a ꝑa vicio.as.eo q ĩ vicio ꝑſiſtat. Hel aꝑ⁊ vicioa cadẽsq̃i ꝑ viciũ cadẽs. Hel aꝑ ⁊ viribus.⁊ cadẽs·q̃i ꝑ ſuas vires ca/ dẽs. Mel ↄponit a ꝑ⁊ vicia quã antiqͥ vi/ ctoꝛiã dicebãt:inde ꝑuicax ꝓpe vi qui in ꝓpoſito ſuo ad victoꝛiã ꝑſeuerat.Iñ pui/ cacia.cię. Et peruicacitas.tatis.ᷣm Mug. Pap.vo dic: DPeruicax.i.pſeueras cõtu/ max· obſtinat· ourꝰ.imobilis. Et coꝛ.pe. ntĩ. pducit penuł gtĩi. Peruigil.i.valde vigilans. Peruigiliũ.lij.i.vigilatio:⁊ dꝛ a ꝑuigil. Peruius.nia.uiũ.per qð via patet. Perula.lę.dimi.i.parua pera.⁊ coꝛ.pe. Peruſiũ/oſpidũ ĩ italia. Iñ peruſinꝰ.na.nũ Pes pedis malſ.ge.dicit᷑ a pos podis gręco qð idẽ eſt qð pes.Et accipit triplicit · ſcilʒ ꝓ mẽbꝛo ch qͥ ãabulamꝰ. Mel ꝓ metroꝝ pe/ de. Mel ꝓ meſura. VHes in metro eſt ſylla⸗ barũ ⁊ tẽpoꝝ certa dinumeratio. Pes in mẽſurlagroꝝ:digitoſ qͥndec hʒ palmos qᷓttuoꝛ. Itẽ pedes dicunt᷑ extremi anguli veloꝝ.vel potius illi duo in naui funes qͥ extremos veloꝝ angulos tenẽt. Itẽ pes ↄponit᷑ h̊ ⁊ B ⁊ B bipes.dis.tripes.dis:q̃/ vꝛupes.dis.i.habẽs vel aptũ natũ habẽ vuos vel tres vel q̃ttuoꝛ pedes. Iñ bipe/ vius.dia.diũ hic ⁊ hęc bipedalisa hoc lea hęc bipedalitas.tat.Cripedius.via. Diũ.⁊ h̊ ⁊ ᷓ̊ tripedalis h̊ le.⁊ hęc tripe/ alitas.tat.uadrupedius.via.diu.et H ⁊ hęc q̃drupedalis hoc lea hęc q̃dru/ pedalitas.tatis.⁊ q̃drupedãs.dãtis.oĩs ge.i.qᷓdrupes. Itẽ pes aĩę ĩtelligit᷑ amoꝛ q itur addelectationẽ. ꝗ eſt loc aĩę quia amoꝛ cũ pꝛauꝰẽdẽ cupiditas:vel libido· cñ v rectus eſt ſeu bonus dĩ charitas. Peſſariũ.rij.eſt genus medicamĩs.⁊ dꝛa peſſũ·eo ꝙ intus ũtiat᷑· vel intromittat᷑. Peſſulũ.li.⁊ hoc peſſelluʒ.li.i.ſera lignea · q̃ firmat᷑ oſtiũ.⁊ dꝛ a pello.lis.qꝛ pellit᷑ ⁊ re pellit. Et coꝛ. ſu. Oñ Cant.?Deſſulũ oſtij mei vtr de diẽ: Heſſulũ.i.oſtiũ a pede dictũ. Mabet enĩ ĩferioꝛẽ cardinẽ quaſi pedem. Heſti gręce latine humoꝛ vr̃.⁊ acuit᷑ĩ fine. Heſticula.lę.oimi.i.parua peſtis: coꝛ.pe. PHeſticus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.peſte plenus. Peſtilens.tis.oĩs gea peſtilentus.ta.tũ.i. plenus peſte. Iñ peſtilẽtia.tięa eſt idem qð peſtis. Sʒ ꝓpꝛie peſtis eſt nomẽ ipſi moꝛbi. Peſtilẽtia vo ẽ id qð ex ſe efficit moꝛbũ.Iſidoꝛus vo dic Meſtilẽtia ẽ cõo⸗ tagiũ qð dũ vnũ appᷣhendit ·celeriter ad ples trãſit · Gignit᷑ autẽ ex coꝛrupto aere ⁊ viſceribus penetrãdo ĩnitit. Dicit᷑ autẽ peſtiletia · q̃i paſtulẽtia· eo ꝙ veluti ĩcen⸗ viũ depaſcatdũ deſcẽdit ꝑ totũ coꝛpus. Et ſüt tres modi peſtilentięaut exterra aut ex aqua ·aut ex aere·m PHapiam. Peſtis.ſtis.fę.ge.dꝛ quidã moꝛbo.qñ ſcil,ʒ mẽbꝛa viſſoluũt᷑ ⁊ putreſcũt.⁊ dꝛ a peſti qð eſt humoꝛ.vel dꝛ peſtis q̃ſi poſtis 4 2 paſcendo · q; veluti incendiũ depaſcit oñ deſcẽdit ꝑ totũ coꝛpꝰa gignit᷑ ex coꝛrupto aere. Et eademcontagiũ oĩa contagioa cõtingendo·qꝛ quẽ cõtigerit polluitulq; tactu vni deſcendit ꝑ oẽs.Ipſa ⁊ ingui/ na ab inguinuʒ pcuſſione. Eadẽ ⁊ lues a labe vel luctu.vel luendo victa· ꝗ̃ tãto eſt acuta· ꝙ non habeat ſpaciũ tẽporlin qͥ vel vita ſperet᷑:ul moꝛs.ſᷣ repẽtinus moꝛbo ſu cũ moꝛte venit. ⁊c q̃ſi idẽ qð peſtilentia. Peſtuoſus.ſa.ſũ.i.peſte plenus.ñ hęc pe/ Petalũ.li.i.oꝛma marmo/ (ſtuoſitas.tatj rea ĩſtar teſſere q̃drata.vñ pauimẽta ſter/ nebãt Oñ Joſeph' in. Se Strauit auteʒ pauimẽtũ tepli petalis aureis. Itẽ petalũ ẽ lamina aurea ĩ frõte uł in pectoꝛe põtiſid q̃ ulud nomẽ dei ieffabile tetragrãmaton qttuoꝛ litteris hebꝛaice habebat ſcriptũ. Petaſo.ſonis.i.pema poꝛci:ſcilʒ bacon ſiue baffa. Iñ h petaſũculus.li.vimi.⁊ foꝛat᷑ a petaſo.o.mutato in vnculus/ułi.vn/⁊ ad/ Petaſus.ſi.mal.ge⸗ q̊ͥ petaſũ (dita culus. taſi ·in eodẽ ſenſu:qddã calciamẽtũ Mer⸗/ curij ad volãdũa dꝛ a peto vbo gręco/qð eſt volare. Oñ Martial coquꝰ. Netaſo aut a talaribo ↄcitat cępit pire Mercuriꝰ. Petaurus.ri.maſ.ge.qdã ludus qñ hoies A tapetibꝰ mittũt᷑ ĩi aurasa vẽ a peto⁊ au- ra·qᷓi petẽs auras. Del dĩ petaurus.q̃i pe/ tens taurꝰ. In africa enĩ ſũt qͥdã tauri ita edocti ꝙ cũ coꝛnibo emittũt hoĩes ĩ aurã:⸗ illeſũ int coꝛnua recipiũt. Et vicũt᷑ petauri qᷓi petentes tauri. Oel petaurus dia peto gręco.qð eſt volare.⁊ aura· q; cũ hõ ĩtali ludo emittit/videt᷑ ꝑ aurã volare. DPnde Juuenał.In magis oblectãt aiuʒ iacta/ Peticus.ca.cũ peticiꝰ.cia.ciũ.(ta petauro qui petit·vel qui amat aliqͥd pꝑetere. Petilius.lia.liũ qͥ ſupᷣ petit.⁊ dꝛ a peto.tis. Petitio.onis.ę.ge.i.quęſtio uł poſtulatio Petitiũcula.lę.i.parua petitio. Petitoꝛ.oꝛis.mal.ge.i.poſtulatoꝛ vel quę⸗ ſtoꝛ. dĩ a peto.tis.⁊ ꝓducit ti. . Petitus a.ti.i.poſtulatus:⸗ dꝛ a peto.tis. Et h̊ petitus.tus.tui.i.poſtulatio.⁊ ꝓd.ti. Petoꝛicũ.ci.qðdã genꝰ currꝰ.⁊ d a peto.t NPetra.trę.gręcũ c.i.lapis: dĩa petrosqð eſt vuꝝ· qꝛ vura eſt. e aũt dẽ petra · q̃ſi pedibho trita· etymologia eſt. Iñ petrinus. na.nu.⁊ petroſus.ſa.ſum. Petrella.lę.imi.i.parua petra. Petro.onis.maſ.ge.dꝛa petra. Sunt autẽ betrones particulęgꝗ abſcindũt᷑ de petris ſicut quiſquilias dicimns iutilẽ materiaʒ quę abradit᷑ de lignis quando dolant. Petros gręcelatine dicit᷑ durũ. Petroſelinũ.ni.eſt ꝗqdã herba ſilis apio.et dꝛ a petros.⁊ ſelinũ·qð eſt apiũ· eo ꝙ ſit ſilis apio.⁊ naſet᷑ i petris ⁊ ĩ mõtibo pru/ ptisqð nos petrapiũ dicẽ poſſumꝰ. Se⸗/ linü eni grece · apin vꝛ latine. Et eſt gen⸗ apij.vlliud eſt genus hypoſelinũ.Certiũ oleoſelinũ.⁊ ꝓducit li. Perrus aplus dictus eſt a petra.q; durꝰ ⸗ firmꝰ fuit i fide. Del petrꝰ victꝰ ẽ a petra.i. a chꝛiſto · ſuꝑ quẽ fundata eſt eccleſia·ſᷣm DNDug.Et ĩiterptat᷑ Petiꝰ agnolcẽs ul diſ⸗/ calcias. lgnoſcẽs: q; videlʒ deitatẽ chꝛi/ ſti agnouit·cũ ixit: u es chꝛiſt fil dei viui. Diſcalcians vᷣo interptat᷑· q;ꝛ pedes affectuuʒz ſuoꝝ ab oĩ oꝑe moꝛtuo ⁊ treno iſcalciauit · cũ vixit: Ecce nos reliqmus oĩa.⁊ ſecuti ſumus te. Petulans.lant.ois ge.i.luxurioſus.laſciuꝰ. ipoꝛtune petẽsplus petens.vñ ꝓcax di. qꝛ petulãtia pcacitas vicina ſibi quadã mẽt iũgũt ĩiſania.vt plus velit petulãs te/ meritatelaſciuꝰ ludo. Inde petulantia.i. laſciuia · libido.impoꝛtunitas. Petulcus.ca.cũ.i.iĩpoꝛtunus in petẽdo.⁊ dĩ a petuloꝛ.lar. Oñ meretrices petulcas vo/ camꝰ. Et petulc' oꝛ luxurioſusqͥ ſępe petit coitũ · qð ꝓpe de aĩalibꝰ irrõnabilibo vꝛ. Petulus.li.equus qͥ habet albos pedes. Petus.ti.maſ.ge.i.guelcus/ſtrabo aliquã⸗ tulũ·ſcilʒ cuiꝰ oculi quadã velocitate cito voluũt᷑ huc ⁊ illuc.⁊ dꝛ a peto.tis.Et hęc peta.tę.i.guelca.⁊ aliq;tuliũ ſtraba.Et ꝓd. pe. ſ̊ peto.tis.⁊ peti infinitiuus coꝛ.pe.Oñ. Dult ſibi ſtrabo peti·ſe dicit noĩe peti. DPexus xa.xi.i.pectinat/pectine oꝛnatus. ea Pe ſolis.⁊ vi a phosqð eſt ignis·q̃ſi tot ardẽs.ꝗpſe eni pᷣ voca/ beat Eridanꝰ qͥ c male regeret curã pꝛis fulmie a Joue extinctꝰ ẽa cõbuſtꝰ.a q̃ cõ/ buſtiõe dict epoſtea phaeton.Et qꝛ tũc cedidit in padũ:inde poſtea padus dict eſt Eridanꝰ.ab illo in eo ſubmerſo. Inde phaetõte.tea.teũ.Et h̊ phaetõtides.dę filiꝰ uł nepos illiꝰ. Iñ h phaetontis.tidis filia uł neptis ꝓpe.⁊ ĩpꝛopꝛie ſoꝛoꝛ illius. Phala.lę.i.lignea turr..⁊ vꝛ a phalon.Dñ Juuenał.Cõſulit añ phalas delphino/ Phalanx.gis: hęc phala/ (rũq; colunas. ga.gę. lingua macedonũ · dꝛ legio ſiue ca- terua. Iñ phalãgari.ria.riũ i legionariꝰ. ſoa Moth Dſſnn Ne Alan binn Ageinßn uldii K e 20 4 ipari idi ntnlizte⸗ munmu, widad Nlasn cuntan nanli nb. we N nia, upns aq bam s Phbalon grece.latine lignũ dicit. ſcilʒ de phalãga exiſtes: uł ad phalangã ꝑtinẽs. Et phalãgo.gas.i.phalãgã facẽ. Phalarica.cę.qðdã telũ inges toꝛnofactũ hñs ferrũ cubitale.⁊ rotũditatẽ de plũbo ad modũ ſpheręainipſa ſũmitate vicit ignẽ hĩe affixn. Hoc telo pugnat᷑ de tur/ ribusq̃s gręci phalas vocãt: mittit᷑ toꝛ/ mẽto nõ manibo.Et qꝛ ͥ telum toꝛmento mittit᷑: Iñ ẽ ꝙ qñq; ponit᷑ ꝓ toꝛmẽtoqð vulgo dvĩ petraria ul manganũ.Iñ pha/ laric ca.cũ.qͥ fert tale telũ:uł quod ꝑtinet ad phalaricã. Et coꝛ.pha.ſic phala.Oñ QLucan in. õe Hũc aut toꝛtilibus vibꝛata phalarica neruis Obꝛuat ⁊c. Phanatic.ca.cũ.i.lunaticiſanꝰ ꝓpt᷑ nũ violatũ · vel q ad phanũ oucebat᷑ vt liberaret᷑.⁊ di a phanũ.Et phanaticũ dꝛ qð ꝑtinet ad phanũ.Et hinc phanatic. cl.i. cuſtos phaniſcilʒ ſacerdos:. Phana/ tici etiã dicũt᷑qͥ futura canũt:ic coꝛ.ti. Phantaſma ⁊ phantaſia·ſxecies viſionis nocturnę imagines.vide.S.in.f.littera. Phanũ.ni.i.tẽplũ.⁊ dꝛ a phonos uł pho/ ne ·qð ẽ ſonus ·q̃ſi phonũ:qꝛ ibi vij reſpõ/ ſa dabãt ĩ voce hůana.Inueit᷑ etiã aliqñ phanũ ĩ bona ꝑte ꝓ ecdeſia.⁊ ꝓd.pꝛimã. Pbaraonomẽ eſt honon apud ęgyptios ſiẽ cęſar apud nos. In latino aut expᷣmit᷑ denegãs eũ vtiq; deũ · ſiue diſſipatoꝛ. PHo puli enĩ dei fuit afflictoꝛ ßm Pap. Hug. vo dic: ꝙ pharos ciuitas vel turr.qñq; ponit p egypto · vñ iuenit pharł.ria.niũ. i. ęgyptiacus. Et hinc oẽs reges ęgypti Dicti ſunt pharaones. Phares · interpꝛetat᷑ diuiſio. Pharetra.trę.fę.ge.pe.coꝛ.vbi poꝛtant ſa/ gitteę. 1 vꝛ a pheron·qð ẽ moꝛs · q̃i phere/ tra.i.moꝛtis reꝑoſitoꝛiũ. Quot eni fert ſa-/ gittas tot fert et moꝛtes. Iñ pharetrat. ta.tũ.i.armatus ⁊ inſtructꝰ pharetra · vel qui habet pharetrã pm Hug.Pap.vo dicit: Pharetra eſt theca ſagittan. Phariſęg. ſea.ſeũ.i.diuiſus.⁊ dĩ a phares qð eſt diuiſio.Et hinc qͥdã hęretici dicti ſunt phariſeęi · qͥ diuiſi interptant · qꝛ tra/ vitiones⁊ obſeruationes legis quas illi deuteroſas vocant iuſticia pᷣferut. DHnde diuiſi vocãt a pplo ·q̃ſi ꝑ iuſticiã dei.vel qꝛ decalogũ legis in mẽbꝛanulis ſcribẽteſ ⁊ cõplicãtes eas⁊ ligãtes in fronte geſta/ bãt vt religioſi iudicarẽt.⁊ inde phariſei i. diuiſi a ppło victi ſũt. Et vt dꝛ in hiſto/ nijs ſup euãgelia. Cres erãt ſectę iud oꝛũ pha/ a coi reliquoꝝ vita opinione viſtãtes: phariſeii:ſadduceęi.⁊ eſſei. Phariſei cultu auſtero: victu pauco vtebãttraditiões ſuas ſtatuẽtesqͥbus traditiones Moyſi determinabãt · pictacia chartarũ in frõte gerebat.⁊ in ſiniſtro bꝛachio circũligata· qbus decalogus inſcript᷑ eratqꝛ dixerat oñs: Hęc habebis q̃i d appenſũ ⁊ĩ ma, nu tua ⁊c. Et h̊ dicebãt᷑ phylatia·a phy/ laxe. qð ẽ puarea thoꝛath/qð ſonat legẽ· Iſti etiã maioꝛes fimbꝛias alijsdeferẽtes ſpinas eis alligabãt· qbꝰ puᷣcti in deãbu/ latione memoꝛes mandatoꝝ dei fierent. Pharma vel pharmaconlingua ſyroꝝ dẽ vnguentũ vel medicamentũu. Pharmacenticus.ca.cũ.dꝛ a pharmacia. Et nõ ꝙ tria ſũt genera curationis.Dnũ eſt pharmacẽticũ:a pharmacia.ꝗ eſt me/ dicamẽtoꝝ curatio. Secũdũ ẽ dięticũ·a dieta · qð ẽ obſeruatio leg⁊ vitę. Certiũ ẽ chirurgicũ· a chirurgia ꝗ ẽ ferramẽtoꝝ ĩci/ Pharmacia.cię.ẽ medicamẽtoꝝ me/ (ſio. icina· vel domꝰ vnguẽtariaa di a phar/ ma. DVel dic ꝙ pharmacia largo modo dꝛ oĩs medicina maxie cõpoſita · ᷣ ſtricto modo⁊ ꝓpe pharmacia ſumit ꝓ medici/ Pharmacopola.lę.i.vnguẽ/ (na laxatiua toꝝ ſiue medicamẽtoꝝ vẽditoꝛ vel vedi/ trix.⁊ dðꝛ a pharmacon. pole ·qð ẽ veẽdẽ. DPel cõponit᷑ a pharma ⁊ copos·qð ẽla/ boꝛ et dꝛ pharmacopola.lę.i. vnguẽtariꝰ· qui laboꝛat circa vnguenta.⁊ coꝛ. o. Pharmacus.ci.i.maleficus.Et h̊ pharma/ ca.cę. Del ſᷣm gręcã declinationeʒphar/ mace.ces.i.mulier malefica/ſcilʒ maleſicia Pharũ.:ri.ułh̊ pharos⸗ vertit᷑ in (faciẽs. latinũ d ̊ pharꝰ phariturris maxima iuxr̃ alexãdria in mari:dicta a phos qð ẽ lux ułignisq; flãmaꝝ idicio lõge videa/ tur.qᷓi phoſphoꝛos uł q̃i phoſoꝛos.Oꝛos viſio dꝛ.⁊ ide pharos:/q̃i phoꝛos.i.viſio ignis DHiſus enĩ luis ẽ ad ꝑnũciãdũ naui/ gãtibus vada⁊ poꝛt ĩtroit᷑. vel poꝛtũ ibi eſſe. HMinc etiaʒ quẽlibet montẽ iux poꝛtũ poſitũa quãlibet turri ſiliter iuxta poꝛtuʒ poſitaʒ /ſuꝑ quẽ vel ſupᷣ quã igne accenſo poſito deſignabãt nauigãtib ibi eẽ poꝛtũ ⁊ĩtroitũ ad poꝛtũpharon vocabãt. Dñ ⁊ꝗdã turris in italia dicta ẽ pharos ꝓpt᷑ vtilitatẽ talẽ. Et hinc etiã in poꝛticib ma china ad plucendũ fabꝛicata pharos di/ cta eſt. Itẽ a pharos turri alexãdrięqdã ciuitas ĩ ęgypto victa ẽ pharos.Et pha/ ros ciuitas vel turrqñq; ponit p gyyto 5 VHPñ ĩuenit᷑ pharius.ria.riũ.i.ęgyptiacus. Et hinc oẽs reges ęgypti dicti ſunt pha/ raones. Phaſe.i.tranſitus vñi.Nõ q q̃rtadecima die pꝛimi mẽſis ad veſpera comedebant iudei agnu paſcalẽ.⁊ nox illa vicebatur Phbaſe.i.tranſit vñi:ſicut oꝛ in hiſtoꝛijs ſuꝑ Exo.j2? qꝛ ĩ ea traſiuit ãgelus ꝑ egy/ ptũ pcutiẽs pᷣmogenita ab hoie vſq; ad pec': trãſiuit ſuꝑ tecta hebꝛęoꝝ linita ſan/ guine/ aggreſſus eſt iter tranſeũdi iſrael ab eggypto. Phaſelus.li.fſę ge.di parua nauis habilis ad tranſeũdu huc ⁊ illuc. haſelus etiaʒ Dicit᷑ quędã inſula gręcię. Iẽ h phaſelus li.quoddã genꝰ legumis quod plurimũ abũdat i illa inſula. vel qꝛ pᷣmũ inde alla/ tũ eſt. Iñ hic phaſeolus.li.dimi. Item H̊ phaſelariũ.larij. herba phaſeli: vel locus vbi abundat.⁊ ꝓducit penł.phaſelus. Pbaſma.mę.fę.ge: hoc phaſma.matis.i. apparitio ꝓpꝛie vana? incerta.vt i nocte. Et binc quędaʒ fabula Menandri victa eſt phaſmaa quadã apparitione. Phaſmos gręceapparitio ĩterpᷣtat᷑ latine. Phebe.bes.i.luna.⁊ dꝛ a phosqð eſt lux Vl darũ · Itẽ h phęeb bi. i. apollo · vel ſol. Vñ dic Bap. Phębꝰ ⁊ pheębe ſol ⁊ luna dicunt᷑a phos.i.a claritate. Pheęb. i. cla⸗ rus ab eo ꝙ ẽ phosii.lux. Hug. vo vicit: Aphos qð ẽlux · victus eſt ſol phębꝰ.i. lucidus.⁊ eſt q̃ſi adiectiuum. vñ phębus apollo · q̃ſi lucidꝰ. Del phebꝰ grece latine interptat᷑ coĩs · quia cõmuniter temperat ⁊ frigidos: calidos planetas. Inde phę⸗ beus. bea ˖ beũ. Pheleti⁊ cereti·noĩa ſunt ĩdeclinabilia.Et ſonat pheleti admirabiles. Cereti exter/ miĩatoꝛeſ.Et ſcribit᷑ ꝑ.l.pheleti·ᷣ cereti ꝑ.ᷣr. Phęniceon gręcelatine vꝛ rubeũ. Iñ phę⸗/ niceus. cea. ceu.i.rubeus. Onde phęniceã Veſtẽ dicunt gręciquã nos coccinea vici/ mus. Iñ puniceus.cea.ceũ.i.rubeus.q̃ſi pheniceus. Et hic ⁊ heęc phenix. cis.i.hõ rubeus. q; gilli ex vicinitate ſolis ſüt pu/ nicei ſeu phęnicei · dicti ſüt phenices. Dñ etiã qꝛ ipſi pᷣmi iuentoꝛes litterarũ fuerũt adhuc capitales litteras rubeo coloꝛe.i. minio varmilione ſcribimꝰ. vt coloꝛe re- ſentemillos fuiſſe iuentoꝛes litterarũ⸗ ab eis terra quaʒ coluerũt·dicta eſt phę⸗ nicia. cię. Inde hic ⁊ bęc phęnix.cis.gen/ tile · ſcilic quicuqʒ eſt de terra illa. ſiue ſit rubeus . ſiue non. Et pheniceus. cea.ceum. in eo deʒ ſenſu. Item a phenicea. dicitur penus pena· pęnũſubtracta aſpiratiõe. Eta peęnꝰ mutata.ę.in.v.fit punꝰ.na.nũ. Inde punicus.ca.cũ.⁊ hinc puniceꝰ.cea. ceũ.oĩa ĩ eodẽ ſenſu.Et nõ ꝙ pęni ⁊ puni punicia puncei dicũt᷑ tã illi de punicea q; cartaginẽſes ⁊ africani.Pido qͥdã qui fuit de tyro⁊ ſidone cuitatibus pheęnicię fugiens fratrẽ ſuũ DPigmalione.venit in africã cũ magna multitudine ſuoꝑcũ qᷣbꝰ cartagineʒ ędificauit. Et hic cartagineles dicti ſũt pni:ul puni:vel punici · vel pu⸗ nicei.⁊ terra cartagini adiacens:dicta eſt punica. Camẽ poſtea apliata ẽ apellatio ⁊ dicta eſt generalit᷑ africa·terra punica⸗ africani victi ſunt punici· pęni· vel pnni. Bñ ⁊ quoddaʒ genus maloꝝꝛ malum punicũ · q; de illa regione fuit allatü. vel quia ibi plurimũ abundet vel qꝛ grana Pbeniceus.cea. ceũ in tribꝰ ſigtionibꝰ ine/ nit᷑: Nã phęniceus.i.rubeꝰ a pheniceon Et pheniceus.i. de phęnicea. Et pheni⸗ ceus.cea.ceüũ.qð ꝑtinet ad phęnicẽ au. Pheęenixcis.cois ge.i.hõ rubeꝰ⁊ vĩ a phę⸗ exurgit · paulatiq; adoleſcitac ꝓceſſu ſta⸗ niceus. Itẽ phenix.i.hõ de phenicia. ſic dꝛ a phęniciaa ſic in iſtis duobus ſigtio/ nibus eſt ge. coĩs. Itẽ phęnix.cis.malſ.ge. pe ꝓd. eſt ꝗdã auis arabię.de qᷓ dicẽ m/ bꝛoſius ĩ hexameron. Phęnix ꝗqdã auisi locis arabię phibet᷑ degere⸗ atq; ea vſq; ad annos qͥngẽtos longeua ętate ꝓcedẽ qᷣ cuʒ ſibi finẽ vitę adeſſe aduerteritfacit ſibi thecã de thure ⁊ min ha ⁊ cęter odo/ ribus in quã ipleto vitę ſuę tẽpoꝛe intrat 7 moꝛit᷑ de cuius humoꝛe carnis:vermis tuti tempoꝛis induit alaꝝ tegmiaatq; in ſupꝑioꝛis auis ſpeciẽ foꝛmãq; reparat᷑. ſi⸗ qꝛ coloꝛẽ phęnicũ habet · vel qꝛ ſit in toto doꝛ aũt dict.: Ohenix arabię auis victa· oꝛbe ſingulan ⁊ vnica: Maã arabes ſingu/ larẽ phęnicẽ vocãtMic qͥngẽtos ⁊ vltra ãnos viuẽs.vũ ſe viderit ſenuiſſe · colleci uerſa ad radiũ ſolis alaꝝ plauſu volũta/ aromatũ virgulisrogũ ſibi iſtruit con/⸗ riũ ſibi incendiũ facit· ſicq; iteꝑ de cinen/ bus ſuis reſurgit. Phiala.lę.pe.coꝛ.vas patulũ ad potandũ vel ad oleũ retinendu.⁊ oꝛ ab hialin·qð eſt vitrũ. Oñ phiala·qſi biala:q; olim ex vitro fiebat. Et ut vic Hapᷣ. Phiale vaſa ãplitudine viffuſacoꝛda charitatj ſignt. Phibulin gręci vicũt: inde nos dicimus d n a . punz Ponicen UNon hdcin duspheng ntin mmgniſes Ape, Sdieſt dlane mpemae wag. epen Cipbeni⸗ inb⸗ Pucn. 1iie uya ngul mnnat geroco⸗ wrumn nN Apaſil Grn puf vat ſiht EKK phibula. le. eſt illud qͥ pectus ſaninarũ oꝛnat᷑: velfirmatoꝛiũ quo palliũ tenet᷑ in humeris · vel cingulũ in lübis. Inde hoc phibulariũ.rij.illud quod apponit man/ tello.vel per quod imittuntur phibulene viſſipent mantelkeil. Philadelphia.phig.ciuitas arabię. Philanthꝛopos · herba g dicit lapa · eo ꝙ veſtibus hoiuʒ inhereat ob ſui aſperitate. 7 dicit a philos· qð ẽ amoꝛ anthꝛopos· qð eſt hõ:quia quadã affectione videtur Veſtibus holuʒz adherere. Phbilargyria.i.auaritia:amoꝛ pecunię vel argenti.⁊ oĩ a philos.⁊ argyros. Pbylateriũ.rq oĩ mebꝛanula vł bꝛeuicel · lus · in quo erat ſcripta lexa ſeruabat· quã deferebãt ante frontẽ uł pectus.vt ſic vi/ derẽt᷑ religioſi · Sʒ hᷣ nõ fiebat niſi cauſa iactantię ⁊ vanitatis.vñ ⁊ ſępe inuenit ꝓp vanitate. Et dꝛ a phylaxe· qð ẽ ſeruare. ⁊thoꝛath/quod eit lex. Hnde Matthei 232 Dilatãt enĩ phylateria ſua.⁊ magni/ ficant fimbꝛias. HD NPhylaxe gręce· latine dꝛ ſeruare. Inde h phylaxa. xę. vas vbi aliqͥd recõdit᷑ ⁊ ſer/ uat ·ᷓ fuit a pꝛincipio· ſ̊ poſtea phylaxe in vſum vini tranſierunt. Et a phylaxe trahitur phylaxo.xas.i.ſeruare. Phile greęce latine dicit᷑ mulier. Philippica · eſt liber quẽſ⸗ cripſit Cicero cir/ ca philippuᷣ. Philippis: vrbs macedonię·bᷣm Papiã. Philippus.pi.ĩterpᷣtat᷑ amatoꝛ eqͥruũ. Phi/⸗ los eni gręce·oꝛ amoꝛa ↄponit᷑ cu bippos qð eſt equus. Iñ philippꝰ.i.amatoꝛ eqͥrũ Del phulipus · interpꝛetat᷑ os lampadis ꝓpter ſuã luculentã ſdicationẽ. Dꝛ etiam os manuũ ꝓpter aſſiduã oꝑationẽ. Phi/ lippus etiam victus eſt pater Rlexandri putatiuus. Iñ ⁊ philippi:poꝛü ·victi ſunt campi theſſalici:in quibꝰregnauit Onde Lucanus. Et mutina lentos pꝛauos fecẽ philippos. Et byxantij ĩqbꝰ erat ſcipta illoimago. Oñ ꝛati. Ketulit acceptos regale nomiſma philippos. Iñ philippẽ/ ſis. A¶d philipẽſes ſenbit ne Erſk cri⸗ bitur per vnũ.. ⁊ ꝑ geminũ.p.⁊ coꝛ.phi. Philiſtim vrbem cõdiderũt allo phili:quę aſcalon nũc dicit᷑. Iñ philiſtęus.tęa.tęũ. Phbiliſtei · ipſi ſunt⁊ allophili.i.alienige/ nęqꝛ ſemꝑ fuerunt ũmidc iſraela ab eoꝛuʒ genere ſocetate ſeparati. Sed phili⸗ ſtijm per vuo.j.dicitur pꝛo gente. Philobiſtoꝛicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.qmatoꝛ hi⸗ ſtoꝛiaru. dz a philos q eſt amoꝛ. bi- ſtoꝛis. Dñ Hieronym iu epła ad Dau/ linũ. ? Et totius mundi philohiſtoꝛic. Philoſtratos.pe. ꝓd. ꝓpꝛiun nomẽ cuiuſdã Pbilocalus.li.pe.coꝛ.i.amatoꝛ boni. (viri et vĩ a philosqð eſt amoꝛ.⁊ calon bonũ. Philocopus.pi.pe.coꝛ.i.amatoꝛ iactãtięqᷣ vult vt laboꝛ ſuus apareat ꝓpter vanam gloꝛiã: dĩ a philosqð ẽ amoꝛ.⁊ copus: quod eſt labo0o. Philogeus.gei.malſge.pe p.quart᷑ equus ſolis.⁊ dẽ a philos:qð eſt amoꝛ.⁊ getra: q̃ſi amãs terrã. Didet᷑ eni ſol amare terrã cu poſt nonã dedlinat ad eã.Cuc enim ad occaſum tendit. D Philon gręce latine vꝛ folii. Philos gręce.latine dꝛ amoꝛ. Pbiloſophus.phi.i.amatoꝛ ſapiẽtię.⁊ dĩ a philos. qð eſt amoꝛ.⁊ ſophia:quod eſt ſapia. Iñ philoſophia.phię.amoꝛ ſapię Et hinc philoſo phicus.ca.cũ.Et philo/ ſophoꝛ.ar.i.ſtuderevel docere phᷣiam uł tractare eã· vel moꝛẽ philoſophi ſeqͥ. Et põt eſſe verbuʒ moꝛale vel imitatiuũ. Et nõ ꝙ phᷣus ꝓpe vꝛ:qͥ diuinaꝑ?⁊ huanag rerũ ſciẽtiã habet.⁊ oẽʒ bñ viuedi tramitẽ tenet. Et fert H nome pmũ eſſe exoꝛtuʒ a Pythagoꝛa.Nã gręci veteres cũ ante ſo phos ułſophiſtas.i.ſapiẽtes ul doctoꝛes ſapię ſemetipſos iactati noĩarẽt · iſte int/ rogatus qͥd ꝓfiteret verecũdo noĩe phi/ loſophũ.i.amatoꝛẽ ſapię ſe eſſe reſodit q; ſapiẽtẽ ꝓfiteri arrogãtiſſimũ videbat᷑ Ita deinceps · poſtea poſteris placuit vt q́;talibus de rebus ad ſapiẽtia ꝑtinẽtib⸗ doctrina quiſq; vel ſibi vel alijs videre/ tur excellere·nõ niſi phᷣus vocaret. Phbyſicus.ca.cũ.i.naturalis.⁊ d a phyſis/ qð eſt natura. Iñ phyſiculo.las.i.diui/ nare. vel ꝓnũciare. Inde phyſiculatus.i. viuinatus vel ꝓnuüciatus. H Phyſica.cę.qdã ars·ꝗ de rerũ naturis tra/ ctat.⁊ dꝛ a phyſis ·qð eſt natura·qᷓi ſcia ꝰ naturis. Iñ phyſicus.ca. cũ.qᷣ de arte illa tractatuĩ qð ad artẽ illã ꝑtinet.vt Pby⸗ ſicus liber. Et h phyſicus.ci.⁊ B phyſica. cę. ͥ vel ꝗ tractat artẽ illã· vel ſm artẽ illꝗ. Pbyſiologus.gi.qui loquitur vel tractaat de naturrerũ.⁊ dꝛ a phyſis:qð ẽ natura. ⁊logusſermo·vel ratio.Et coꝛ.lo. Phbyſis gręcelatine vꝛ natuan. Phiton.nis.maſ. ge.fuit qͥdã ſerpẽs creat aterra:quẽ Mpollo in parnaſſo mõte int⸗ fecit. Et interpꝛetat᷑ phiton conſulere.vel 14 ia eſtquã ex ſuo noie appellauit dubitatio. Et dẽ a vbo greco · ſalʒ phito qð ẽ gro. Minc phiton dubitatio dicit quẽ apollo int᷑ fecit:q; ſapia dubitationẽ abſoluit. Et hinc iple apollo victus eſt phitonuł phitiꝰ. Et hinc phitia phitioꝛ Dicti ſunt ludi:vel feſta facta in honoꝛem gapollinis. ꝓpter victoꝛiam quã habnit de phitone. Et a phiton · oꝛ phitius.tia.tiũ. Vel phiteus.tea.teũ.i.apollineus. Hela phitone ſerpente poſſunt hec deriuari. Phitonic.ca. cũ.pe. coꝛ. ⁊ h phiton. onis:⸗ Hͥ phitoniſſa.ſę.i.dinatoꝛ uł icãtatoꝛplenꝰ phitonico ſpũ.⁊ dinatrix vel incãtatrix phitonico ſpũ plena.⁊ dicunt᷑ a phitone apolline· qꝛ aꝑollo autoꝛ fuit dinationis Pblebotomü · hᷣm Iſidoꝝ etymo.ꝗ? ab ici/ ſione vocatũ ẽ. Mã inciſio·gręce tomũ oꝛ Phlegeton.tont.maſ.ge.fluuius ifernalis tot' ardẽsa dꝛ a phos.qð ẽ ignisuł phle gi.q ẽ iflãmãs.⁊ totꝰ Iñ phlegetonte. Phlegi gręce.latine dꝛ inflamãs. (tea.teũ. Phlegma.mat.eſt vnus de q̃ttuoꝛ pꝛinci ⸗ palibus hũoꝛibo hũani coꝛpoꝛis. ſic dictũ aꝓs it figidũ. Gꝛeci eni frigoꝛẽ phlegmo⸗ nẽ vicũt. Iñ phlegmatic.ca.cu.ĩqͥ dñat᷑ phlegma.⁊ qð confert ⁊ efficit ⁊ generat phlegma. qð ꝑtinet ad phlegma.⁊ qð ꝓcedit.?puenit ex phlegmate.Et phle/ gmatico. gas.i.phlegmate abundare. vel phlegina eijcere·multũ ſaliuare ſpuere. PSHhblegmen.inis.neu.ge.eſt tumoꝛ ſanguis ſicut vbi abũdãt crura ſanguie. Itẽ phle⸗ gming ſunt · cu in manibo ⁊ pedibo calloſi thlenmon. moꝛbo inqᷣet cũ ruboꝛe.⁊ do· oꝛe tenſione.⁊ duriciaa dicit᷑ a phlegi · quod eſt inflãmans. P hobos grece· latine vꝛ timoꝛ vel metus. Phonos grece· latine vꝛ ſonꝰ.⁊ vᷣtit᷑ in la- tinũa dꝛ phonꝰa.ſonꝰ. Jñ phonic.ca.cũ. ↄſonãs muſicꝰ qͥ docet phonos.⸗ coꝛ.ii. Phboꝛos gręce· latine vicit ferre. Phos grecũ ẽ.⁊ ad multa ꝓquocũ/qꝛ phos i. luxuł ignis phos.i.vox.⁊ phos.i.ger. Phoſphoꝛos ul phoſphoꝛ gręce. latine lu⸗/ Nhoſoꝛos.i.viſio ignis. (cifer. Phꝛaſis.i.locutio:uł interpᷣtatio/ułſermo hm Paß. vꝛ ꝗ phꝛaxo vᷣbo gręco:quod igẽ eſt 38 loqr. Et inde phꝛaſis.i.locutio ull mod loquẽdi. Et h phꝛaſtesi locutoꝛ Phꝛygia. gie.fuit filia Europę. Iñ H phꝛy⸗ Sla:icta ẽ qdã ꝓuicia. Męc dardama a Bardano fſilio Jouis. HMmõi is tio⸗ ros rex troianoꝑꝝ pĩ ganimedis. Etſi ut due phꝛy gię :maioꝛ⁊ minoꝛ. Maioꝛ phꝛygia ſmir⸗/ nam habet. Minoꝛ vyo iliqj. Iñ phꝛygius gia. giũ. Et ha hH phꝛyx· gis:quo noie ſepe vocat troiani:cũ volum eos appellare ti⸗ midos. Pꝛo qlitate etiã negocij autoꝛes dat troiãis diuſa noĩa.Si volũt eos app pellare timidoes·appellãt eos phꝛyges ul pbꝛygeos. Bi generoſos: dardanidos Si ꝑſidoslaomedonciades. Si foꝛtes. troios.Si audaceshectoꝛeos. Itẽ phꝛy/ gia. gię vꝛ ꝗdã vxſtis. alio noie dꝛ acu⸗ pPicta · ꝗ fit ĩ phꝛygia. Muiꝰ veſt artifices phꝛygiones dicũt q; in phꝛygia ẽreꝑpta. vel q; illi periti ſunt in tali veſte facienda. Phꝛygiũ.gij.neu.ge.i.phayſellũ. vel qdaʒ mitra pontiſicaliseo ꝙ in phꝛygia meli fiat Iñ phꝛygio.as.i.phꝛygiũ apponere.· vel phꝛygio oꝛnare Itẽ a phꝛygia dꝛ hic phꝛygi.gij.q da lapis qͥ naſcit᷑i phꝛygia. Phꝛoneſis.ſis.fę.ge.i.pꝛudẽtia vel ſapia.⸗ dicit᷑ a phꝛonos/quod eſt pꝛiudens. Pbꝛonitus.ta.tũ.i.pꝛudẽsvel ſapiens.Et ↄponit᷑ iphꝛonitus.ta.tu.i.inſipiẽsinſul/ ſus. Oñ Ecq. 2? Aio irreuerẽti iphꝛo/ nito ne tradas me. Sed ibi coiter legitur infrunito. Et ꝓducit penł. Ehonos grece. latine vĩ pꝛudẽs. Et ytik in latinũ dicit᷑ phꝛonus.na.nuũu. Phuni ſoꝛs ut haͤber elter g. In phu⸗ rim.i.ſoꝛtium. 8 . Pauonte ꝗ Piaailan o ta h re qd piat. Eel qd eſt vi / gnũ expiatione dĩ a piaculu. Et piacu⸗ laris. oẽ hoſtia ꝗᷓ offert ꝓ peccato. NPiaculũ.li.neu.ge.i.culpa/peccatũſcelus⸗ Diĩa pio.as.eo ꝙ piandũ ſit.vt Eua intu / lit piaculũ.i.moꝛtẽculpã/peccatũ.Et pia/ culũ vẽ qð piat:ſcilʒ ſoꝛdis ablutio/ecca/ ti et cilpę piatioremediũ culpę ut Ma⸗/ nia cõtulit piaculũ.i. vitã remediũ culpę Inde ⁊ quędã ſacrificia vicũt᷑ piacula. Pica.cę.auis qdã dꝛ pica.q̃i poetrica· · picę werba in viſq imine vocis expꝛimũt vt homo. Et ſi lingnas in ſermone expli/ care nequeũtſonu tñ humanę vocis imi/ tant. Et pducit pmã·ſᷣ obliqͥ de pix coꝛri/ piunt pi. DHnde. Sunt nigra vaſa picis roſtra redoletia picis. Nigrioꝛ vna pice pars altera candida picę. Picea.ceę. quęda arbo:/ de cnius ſucco pix Picta. ctę. tinctura ſiue pictura. dicitura pingo. gis. Pee er ſi ten ſie⸗ gis⸗ pan lan Ouuil hu Hu hapica te Eenot KZ c gite Vltr Piat gliau ctuin eſt li us⸗ Gg Pens nſe flu des enc m miſ Peer Pg. ape pig⸗ ti⸗ de⸗ te dar ee k oſont pele Wang Dee Niſd eedi Himiun gürn ſand. Ma D Nin wlpi s nené onnil ipbo⸗ Wcg li n. . F Sckdi Opo H. Möſtcaa neum nitir wou iie l. nang wort nng in p Uir iann SVictaciũ.cij neu. ge. epła bꝛeuis modica Itẽ pictaciũ vĩ ſcedula de mẽbꝛana exci/ ſa. Inde hęc pictatiucula.lę.i.mebꝛanula. Item pictaciũ⸗oꝛ illa coꝛij particula quę ſole? repeciatę inſuta eſt. Et vicit᷑ a pingo gis · quia ſicut partes picturę oiſtinctę in pauumento ſũt ſic apparet pictatia in cal/ ciameto. Iñ pictaciat ta.ti.i.repeciatus. Pictauis:indeclinabile fę.ge.quod antiqᷣ dicebãt. hoc pictauiũ.uij.quędã cuitas. Inde hic⁊ hęc pictauieſis.⁊ hocſe. Inde beęc pictauia regio adiacẽs. Et ſi inueniat᷑ pictauenſis nomẽ gentile· fit ꝑ ſyncopã. Et nota ꝙ penul.de pictauis iuenit pdu/ cta Oñ quidaʒ ait. Erige pictauis libera facta caput. Itc inuenit᷑ coꝛrepta.Dñ alt git. OPictauis inermis ſubigit ſua rura nec vltra. In talibo ꝗmulãdus ẽ vſus autoꝝ. Nictura.rę.fę.ge.imago expꝛimẽes ſpeciem alicuius rei:t dꝛ a pingo.gis. Et dicit᷑ pi ctura·qᷓſi fictura/ſicut pingereq̃ᷓ fingere. ⁊ eſt imago ficta nõ veritas.Iñ picturatꝰ ta.tũ.i.pictura variatus. Hicus gdã auis a Hico Satumi filio di/ cta·qui ea in auſpicijs vtebat. Hierus.fuit pater nouẽ picarũ quas nouẽ muſe deuicerunt. Inde bec pieris. idis. filia vel neptis pieri.⁊ q; eas ſcilʒ pieri/ des muſę deuicerüt ideo ab illis muſępi/ erides victę ſunt. coꝛ.ri. Et pierius.nia. riũ.i.muſatic. Hnde. Dierijs tedet inſe/ ruiſſe ſtilum. H DPietic.ca.cũ.i.pius ↄpaſſiiꝰ.⁊ oĩ a pius. Piga. gę.fę.ge.i.ſũmitas natiũuł nat.⁊ dꝛ a pige · qð eſt depꝛeſſũ · qꝛ depſſa eſt. Iteʒ piga di burſa: ꝓpe teſticuloꝝ. NHñ Dꝛa/ tiꝰ. Ne mimi pereãt aut piga aut deniq; Pigargus.gi. mal.ge. ꝗdã auis (fama. dꝛ a pige · q eſt depſſũ . qꝛ foꝛte auis pua eſt. Et numerat inter aĩalia comeſtibilia Deut: jꝗ? Pigargon vel pigargũ. Pige grece · vꝛ depꝛeſſũ · vel depꝛeſſio la⸗/ tine. Onde pige apud grecos dicit᷑ fſons quia in depꝛeſſis locis ſolet eſſe. Pigella.lę.quoddã genꝰ vaſisſcilʒ arto/ pta.⁊ dꝛ a pigequia depꝛeſſa eſt. VBiger.gra.grũ.i.tarduslenta dĩ a piget eo ꝙ ſpꝑ eü pigeat.Et dꝛ piger.qᷓi pedibꝰ gger. Eſt en tardus ad incedẽdu. Iñ pi/ gritia.tię.Et h̊ pigritudo.dinis.i.toꝛpoꝛ 6 pigritudo vigilãttoꝛpoꝛ doꝛmitantis. Pigmeęa. meęę. quędã regio eſt. Iñ pigsm- — mea. men.pe. pꝛo. Et ſunt pigmei. vt dicit Aug ſemicubitales hoẽs qᷣ ſtio ãno ꝑfe- cxe etatis ſuntſeptimo ſeneſcũt. Et dicũt pugnare ci gruibus. ⁊ armati deferri ab ipſis.ſic narrat Hug. Jſidoꝛꝰ vo vic: In india eſt gens ·ſtatura cubitali:quoſ gręci a cubito pigmęos vocant. Hi montana indię tenẽt· quibus eſt vicinus oceanus. Pigmentü.ti. eſt confectio ex vino melle 7 diuerſis ſpeciebus ſuauis⁊ odoꝛifera et Dicit᷑ a pila.q; in pila agit᷑i.tundit᷑. Oñf 5. AReg. 20. Digmenta.i. odoꝛamentam glo. Inde pigmentarius. ria. riuʒ. ad pi/ gmẽtum ptinens. Et pigmẽtarius.tarj. q facit vel vendit pigmenta. Et pigmen/ tatus.ta.tũ.i.pigieto mixt vxl cõditus. Pigneratus. to.tu.res q/ pignere poni᷑ * Wel accipit᷑⁊ dicit᷑ a pignero.ras. Hnde Amos.2 Et ſup veſtimẽtis pigneratis accubuerntt. » Pignus.noꝛis.p.o.neu.ge.i.fſilius ułamoꝛ vel indiciũ. vel ſignũ amoꝛis. vel cõfede/ ratio.vel cõfirmatio amoꝛis.Itẽ iuenit IS pign. neris. ꝑ.e.in obliquis.i.vadiũ:qð ꝓ aliqua re dat᷑ vt poſtea recolligat᷑.Del hm Papiam:ignus eſt qð ꝓpter rẽ ce Ditã dat cuius poſſeſſionẽ ſolũ ad tempꝰ Pigraqdã medicina ẽ. a interpᷣtat amara cõſequit᷑ creditoꝛ. ſed dominiũ penes de/ bitoꝛẽ eſt. Onde quidã. ignoꝛa natoꝛũ dicunt᷑ pignera rerũ NHignus in.o.natuz ſed in.e.facit eſſe vadiatů. „ q; eius guſtus eſt amarusa ꝓd.pi. PHiguus.gua.guũ.i.piger.vel verecũdus. Pila.lę.i.pilocellus cum quo ludit᷑.⁊ dicGii a pilus. eo ꝙ ſit pilis plena. Nila etiim Dicit᷑ taberna. Oyla etiã dꝛ pes põtis· vel q qquod ſuſtinet parietem. vel effigies hoĩs in cõpitis poſita.Et pyla ĩſtrumetũ con/ cauũ in quo frumentũ teritur. vel aliud. In hac ſigniſicatione dicit᷑ a pindo.dis. Et pyla dicũt᷑ tela romanoꝝ.Et nõ ꝙ; pi⸗ la ꝓ tabernaa p inſtrumẽto ꝓ telis pꝛi/ mã ꝓducit ·̊ in alijs ſigtionibus eaʒ coꝛ. Vñ.Eſt pyla pes pontis/pila ludus:pila taberna. Hyla terit pultes in bellis pyla feruũt᷑. Pila ꝓ pilocello cõpõit᷑ c ludus⸗ dr piludiꝰ.a.n. ludipilus.la.lũ.qͥ cũ pila ludit· m Mug. Dicũt tñ alij ꝙ pila p lu⸗ doa ꝓ mẽſula rotũda⸗ pila ꝓ q̃dã cnita/ te.coꝛripit pᷣmãſ̊ ̊ pylũ.⁊ h̊ pyłꝰ inſtrm terẽdi:i hG̊ pila ꝓ taberna:ꝓ vaſe piſtãdi 1p pede põt ꝓd.pmã.Oñ illud vitioſũ ẽ Eſt pyla pes pont:pila ludꝰ.pila taberna. a DHirgili in. ? enei.ita dicit. Saxea pyla cadit lõgiſq; mollibo ante.Coꝛrige 7 S dictũ vſu⸗ dicas. Bes põtis pyla · pi⸗ la ludus/pila taberna. Et h̊ videt᷑ vri ꝓp ſcillʒ pyla ꝓ pede pontis pᷣmaʒ ꝓducat.vt. patuit ꝑ Hirgilii. Ite ð pila p taberna: ꝓ ludo dicit qdaʒ. Audũ laudo pilęplus laudo pocula pilę-. Pylan.ni.qͥ cu pylo.itelo gradit᷑ armat Pilaſca.cę.i.vaſ vinariũ coꝛio piloſo oꝑtũ Pylata.tę.coĩs ge.i.fur ſiue latro.⁊ dicit᷑ a Pylũ.⁊ lateo.tes. Iñ hoc pylatulumtale latrociniũ.qꝛ cu pylo · id eſttelo lateat. Pylatus.ta.tũ.i.pyluʒ habẽs · vel pylo ar⸗ matus? dẽ a pylo ꝓ telo. ð NPilatus.ti.interpᷣtat os malleator·qꝛ dũ chꝛiſtũ oꝛe ſuo iuſtificata condẽnatmoꝛe malileator vtraq; ꝑte ferit. Et coꝛ.pi. Bñ Ruroꝛa dꝛ. Mutan titulũ rogat hoſtis atq; Dilatꝰ. Wkut fert᷑ Hilat fuit baſtar-/ vus. HBñ legit in q̃dã hiſtoꝛia ꝙ fuit dãa rex noie C yrꝰ.qͥ quãdã puellã noĩe Vilã filiã cuiuſda moledinarij noĩe Atuscar/ nalit cognouit.⁊ filiũ de ea genuit. Dila aũt ex noie ſuo⁊ noie patris ſuiqui dice⸗ batur Atus· vnũ nomen cõpoſuit.⁊ nato puero imꝑoſuit nomen Pilatus. Pilax. ad. maſ.ge.cattꝰ murilega dĩ a pilꝰ eo ꝙ mulipilis abũdet.ułqꝛ eiꝰ pilus eſt ſcioſus. VBñ in vita beati Banſonis le⸗ git · ꝙ cellerarius fecit venenũ.?/ phauit ꝑ pilacẽ eſſe moꝛtiferũ. a pyla ꝓ inſtrumẽto terẽdi:eo ꝙ terat frã Puiludius.via.diũ.qui cũ pila ludit.⁊ dꝛ a pila ꝓ pilocelloa ludo.vis. ſ△ Pulleus.lei.maſ.ge.⁊ G pillen.li.eſt gen ſacerdotalin veſtimẽtoꝝ ĩ lege·ꝗ ſunt po/ der abaneth· pillen· machil ephot legiuʒ petalũ · bathin·ſiue fęmialia. Et ẽ pilleu ex byſſo rotũdũ q̃i ſphęra mediacaput te/ ges ſacerdotalea ioccipitio vitta ↄſtrin/ ctũ. Hoc gręci ⁊ noſtri tyarã ⁊ galeꝝ vo/ cãt. Sʒ modo pilleü gnalit᷑ ꝓ capello ſu⸗/ “ mit᷑.⁊ vi pillea pilis:q; pilos capitte/ git uł q; ex pilis fit. Iñ pilleolus.li: hoc uleolu.li.oimi.i.ꝑu pilleꝰ. Oñ Oꝛatiꝰ. eca tipiles hñs · ul pilleo ĩdutꝰ. iloſi· ſicut vic glo. Jſa.ʒ 4.Mõſtra ſũůt ad ſilitudinẽ hoiuʒ/uł oęmones icubones uł ſatyri.i. ſilueſtres hoies·qruʒ foꝛma ſᷣm Pap.ab hüana effigie ĩapitꝑ beſtiali ex- tremuate tminat᷑. Iſidoꝛꝰ aũt etymo.82 ſic ait. Piloſi vicũt᷑ qͥ greęci panitęlatine icubi appellat · ſiue inij ab iendo paſſim cũ t ci pilleolo ſoleas cõuiua tribnliſ.Et aialib. vñ incubi dicũt ab incubãdoi. ſtupꝛãdo. Vępe eni ĩpꝛobi exiſtüt mulie ⸗ ribꝰ.⁊ eaꝑ ꝑagũt cõcubitũ:q̃ͥs danones galliduſios noĩant/q; aſſidue bacꝑagũt imũdiciã quẽ vulg' icubonẽ vocat · hüc romani faunũficarii oicũt. 1 Pylumen.inis.dꝛ quicqͥd ĩ pyla tunditur. l potius qð pijcitura rebus vel granis in pyla tunſis. ꝓducit lu. Pius.li ꝓ capillo dꝛa pelle ·q̃ſi bellus q a pelle pcedit.tẽ pylꝰ oꝛ iſtrm cu qͥ tuidi᷑a⸗ terit i pyla. Sʒ ꝓ iſtro/pmã p.alit᷑ eã coꝛ. Bñ.Qui terit ẽ pyp.pilꝰẽ i rõte capillꝰ. Pyli.li.neu.ge.qddã genꝰteli.⁊ eſt roma⸗/ noꝛũ. di a pello.lis.q; pellit᷑.i.emittitur⸗ toꝛquet᷑. pdu.pmã. Gnde Aucan inp̃. igna pares aquila ⁊ pyla minãtia py/ lis.tẽ h̊ pili.li.ponit᷑ ꝓ raſoꝛio⸗ ꝓduct pma. Oñ ald tactũ pili mille ruere pili. Pin grece · vicitur altũ latine. PHina gręce fſames vicit᷑. DPinax.acis.i. pugillar ephimeris tabula manuałex pino facta. Et pinax dẽ tabula iq̃ phi figuras fadũt in ſupoſito puluẽ. Pincerna.nę.maſ.ge.vꝛ vini viſpẽſatoꝛ· ul poti ꝓpinatoꝛqᷣ poꝛrigit ex officio poculũ vñno ſuo⁊ dꝛ pincerna:qᷓi penus cernẽs.i. cellariũ.q; ſy babet oculu ad vinũ ſuo tꝑe DPinguis. guis.cois ge h̊ gue.i. ꝓpinãdũ caſſusa cõꝑat᷑ pinguis:pinguioꝛ.ſimus. Hinna.nę.eit ſumitas cuiuſſlibet rei· ꝓpꝛie tẽploꝝ uł muroꝝ.⁊ dꝛa pin gręceqð dꝛ altũ. Itẽ pinna dꝛ qð ſuꝑeminet in doꝛſo piſcis:qdð aliter vꝛ notria.qñ pinnula.lę. Dimi. Itẽ a pinnaH pinnaculu.li.cuiuſli⸗ bet domus ul tẽpli faſtigiũ. Oñ Matth. 4 Et ſtatuit eũ ſup pinnaculũ tẽpli.Et ſepe pꝛo cuiuſlibet rei faſtigio ponitur · m Hug. Beda vo dic: Pinna uł pinaculũ eſt ſumitas tepli:q dꝛ tabulatu. Et An/ ſelmꝰ vicit: Mos erat in paleſtina ꝙ te/ cta eſſent plana.⁊ a latere ꝗqdaʒ appodia/ tiones ne quis laberet᷑ incaut. Dinaculũ xvo tepli erat eiꝰ deãbulatoꝛiũqð erat ta bulatũ/planũ ĩ ſüũmitate tẽpli:in qͥ dica/ bãt ſacerdotesſm glo. Ve qͥ Matth.xx Qð in aure auditispdicate ſuper tecta. Pinnirapus/pi.i.gladiatoꝛ:: dꝛ a pinna⸗ rapio.eo ꝙ rapiat pinnas.i.ſummitates galeaꝝ a deuictisquas colũnis in ſignu victoꝛię ſuſpẽſas ferebãt.vel pinnirapus quaſi pennirapus.ſcilʒ qui plumat aues vel qui rapit pẽnã de capite alteriꝰ. Mui enim ſe de velocitate iactabãt· pẽnam in le lwrapk⸗ S lemimnd Makn * 1 ivpulni tor Maoſall sei wmüſegn ogo mnd ülan RRr i ini⸗ euſ Nunlpör luyt polll Pinali arn Gqn ſpann inpon capite ſuo ponebant in ſignũ velocitatis. Beniq; ſi quis interueniret velocioꝛ:ra/ piebat pennã de capite eius. HDñ Juue⸗ nal. Dinnirapi cultos iuuenes iuueneſq; laniſte. Pinnoſus.ſa.ſũ.i.altus:ſupbꝰvel lanioſus Inde bęc pinnoſitas.tatis.i.altitudo· vel ſuꝑbia · vel lanioſitas. PHinnula. lę. dimi.i.pua pinna ſm Mug. Vñ in Leuit..debet legi pinnula ·illud per qð piſcis in altũ leuat᷑licʒ qdã legant ibi penulę. Pap. vero dicit: Pinnula ſũma pars auris vel naris· ab acumine dicta. Pinniũ.nij.ꝑ duo.n.i.acutũ.vt dic Papᷣ. DHinſus.ſa.ſu.i.piſtritus.vel pinſus.i.trit tunſus. 7 Dꝛ? a pindoꝛ.der:. Itẽ h̊ pinſa.ſę. maius inſtrumẽtũ pinſendi.⁊ dꝛ a pinſo ſis MHnde qͥdã. Neq; pinſis pinſui:neq; molis molui. Inde bęc pinſula.lę.dimi. Pin us.nus.nui.vel pinus.ni.ꝗdã arboꝛet i a pin.qð eſt altuʒ.veldꝛ a pinnũ·qð ẽ acutũ · q̃ſi ab acumiĩe folioꝝ·pinũ alia pi/ cin · aliã gręci pecuẽ vocãt/quã nos piceaʒ dicimus:/qꝛ deſudat picem. Inde pineus nea. neua boc pinetũ.ti:loc vbi pini cre/ Piper.per.neu.ge. Et iuenit᷑ in maſ. (ſcũt. ge.⁊ dĩ a pyr.qð eſt ignisq; caliduʒ eſt. vel qꝛ ab igne denigrat. Et piper arboꝛ ĩ india naſart᷑ in latere mõtis caucaſi · folia habet ad iunipyri ſimilitudinẽ· cuiꝰ ſiluã ſerpetes cuſtodiũt. ̊ cũ matuꝝ fuerit ince dunt᷑ illa loca vt fugiãt ſerpetes.vt poſſit colligi. Sʒ piperis diuerſus eſt fructus. MNaã quod imaturũ eſtpiꝑ longũ vocat᷑. incoꝛruptũ ab igne piper albũ di.qð xo cute rugoſa⁊ hoꝛrida fueit ex caloꝛe ignis trahit coloꝛc.⁊ ex coloꝛe trahit nomẽ pi- per. Si leue eſt. vetuſtũ ẽ·ſi graue nouellũ Ditãda ẽ in his mercatoꝛũ fraus. Solẽt eni vetuſtiſſimo piperi humecto argenti ſpumã ⁊ plũbuʒ aſpgere vt põderoſius fiat. Iñ piperat ta.tu.i.pipere cõdit vel ↄfeci. Et bec piꝑata.tę.qdã confectio ex pipe. Et pipereus. rea. reu. ⁊ piperinꝰ.na. nũ. Et hb pipertinus.ni.ſubſtatiueq dã la⸗ pis ſubalbidus cũ pictis venis nigris. Sipio.onis.maſ.ge.pullus colũbaꝝ. PHipiunculus.li.⁊ hęc pipiũcula.lę.i.acci/ Pipleę · dicũt᷑ muſęa pipleo (pit.⁊ coꝛ.cu. fõte macedonię ułmõte· aut peplo veſte. Pyr grece · latine dicit ignis. Pyra.r.fſę.ge.i.rog vel cõgeries lignoꝛũ . ₰ in igne. 1 vꝛa pyr· qð eſt ignis. Sʒ rog eſt oñ nõdũ eſt accenſus. Oyra ẽ exquo arget. BGuſtũ poſtq; arſerit. Oñ Nct.28. Accẽſa eni pyra·reſiciebãt nos oẽs ꝓpter Pyracmon.onis.faber Jouis.fulminũ eiꝰ fabꝛicatoꝛ. dicit᷑ a pyr.quod eſt ignisx acmon. qð eſt incus·qſi ignea incuseo ꝙ; ſemꝑ ſit iuxta ignẽ incudem. Pyrama.atis.neu.ge.⁊ hic pyramis.idis. qdã alta ſtructura ꝗ fiebat antiqtus ſuꝰ ſepulcrũ moꝛtuoꝝ. talis ędificatio ſur- git. vt a latitudine incipiat: in anguſtuʒ finiat᷑ ſicut ignis:Nã apud maioꝛes·po/ tentes. aut ſub mõtibus vel in montibus ſepeliebãt᷑: inde tractũ eſt ut ſupꝛa cada/ uera · aut pyramides fierentaut ingẽtes colũnę collocarent᷑. Item ⁊ pyramis di/ citur quędam figura quę in modũ ignis ab amplo in acutũ cõſurgit. Pirata. tę.pe ꝓd.i.marinus latro:viſpilio: Inde piraticus.ca.cũ.bᷣm Hug. Dapias v dicit: Piratę.ſunt pꝛedones marini ab incendio nauiũ vel inſularũ:quas ca/ piebant dicti. Hiratica.cę.fę.ge.latrociniũ in mari. Pyreneus.nei.⁊ hic pyrene.nes.mõs hiſ/ panię altiſſimꝰ. dictus a pyrvel q; igneꝰ eſt · vel quia igni.i.ſuꝑioꝛi elemento eſt p/ pinquus: ꝓducit pe. Pyretrũ.tri.vel pyretron·queędã herba ꝗ habet radicem incendioſama dĩ a pyr. Pyrgus.gi.malſ.ge.lignũ vel tabula ĩ alea ſuꝑ quod ponũt illa rotunda inſtrumẽta. ſed ꝑ ſynędochen qñq; ponit᷑p ipſa alea. vt cñ dꝛ: Iſte amiſit oĩa in pyrgo: dicit a pyrquia illud lignuʒ eſt acutũ in ſũmi/ tate ad modum ignis. Pyrgus grece · diat᷑ turnis.a pyr quod eſt ignis · quia ad modũ ignis cõſcendit. Et hinc pyrgus vi:eo ꝙ ſpeciẽ turris habeat Pyritus.ti.mal.ge.quidã lapis aeris qua/ litatẽ ſimilians dictus a pyr eo ꝙ pluri/ muz ignis inſit ei. Eſt alius pyritus vul/⸗ garis:quẽ viuũ lapidẽ dicũt·ſcilʒ petram focarem.q; ferro vel lapide ꝑcuſſus: ſcin/ tillas emittit. Pyromãtia.tię.i.diuinatio quę fit in igne l in aſtris. in ſcintillationibus ignis.⁊ dicit᷑ a pyr.qð eſt ignis.⁊ mãtia:quodẽ oiuinatio. Inde pyromantius.tia.tiũ.et pyromãticus.ca.cũ. acuit.ii. Syropus.pi.maſ.ge.quędam ſpecies me/ tallica ex tribꝰ denarijs auri.⁊ ex ſex eris. vel quidam lapis flamaticus ·ſic dictus q; viſionẽ⁊ coloꝛem habeat ignis. Onde Duidius.Flãmas imitante pyroc. Pirrhikius.Rij.quidã pes metricus ↄſtans ex duabꝰ bꝛeuibus. vt Legit · ſic dictus a Pirrho filio Achillis ·qͥ ad funus patris armatꝰ eo metro ſalutauit. DHñ ⁊ pirrhi/ kia apud gręcosſalutatio dicitur. Pirrhus.rhi.filius Achillis.⁊ dĩa pyr. q⸗ igneos⁊ rufos habuit capillos. Itẽ pir⸗/ rhus· rex epirotaꝑ.⁊ ſic eſt nomẽ onony/ muũa ponit᷑ aſpiratio pꝰ.r.ſᷣm Pꝛiſcianũ. Pirus.ri.qdã arboꝛ. Iñ h̊ piꝑ·fruct illius arboꝛis. Et H̊ piretũ.ti.locus vbi piri cre/ ſcũt. Et hec pirula.lę. extremitas a foꝛma ipſius piri.⁊ coꝛ.pi.cõm Mug. Pap.autẽ dDic: DHirula vꝛ extremitas naſi:a foꝛmula PHis gręcelatine dicit᷑ aurũ. (piri. NPiſa.ſę.quoddã genus legumisa di a pis qð eſt aurũ:qꝛ ea penſabat᷑ aliqͥd auri mi/ nutim. Et peccãt qui dicũt ꝙ piſa ſit plłis nũeri.⁊ neu.ge.ſcilʒ piſa.ſoꝝ. Neccauit ꝗ qͥ dixit: Meęc piſa ſut bona · ſut qͥʒ pinguia ſũt ſine lardo. Il pis vel piſa dicta ẽ piſa ꝗdã ciuitas gręcię ab abũdantia auri vel illius legumis. Iñ piſeus.ſea.ſeũ.Et plit᷑ bepiſę.ſaꝑꝝ.qdãa auitas tuſcię qꝛ illi qͥ hãc ciuitatẽ ędificauerũt/ab illa piſa ciuitate grecię venerũt.vel piſeę q̃ſi penſęa pẽſãdo i.deliberando.cũ enĩ ſpolleat ſapia cũ pẽ/ ſatione⸗a cõſilio agit. Iñ piſanus.na.nũ. Niſcens ·oĩs ge.indecli.i.piſcãsuł piſcatoꝛ PBñ Juuenal.Cüc piſcẽs accipe dixit. Piſciculus,.li.dimi.i.paruus piſcis. NPiſcina.nę.aq̃ collecta nõ habẽs piſces.⁊⸗ dẽ a piſceꝑ cõtrariũ ·qꝛ nõ habet piſces. NPiſcarius.rij.maſ.ge.i.piſcatoꝛ·ſ̊ piſcatoꝛ pꝛie qͥ capit piſces. Diſcarius qͥ vendit. Piſcis.ſcis.maſ.ge.dꝛ q̃i paſcis:a paſcẽdo eo ꝙ ſit paſtus hoiuʒ. Iñ piſcoſus.ſa.ſi.i. iſcibus plenꝰ ulł abũdãs.qð etiã piſco/ lentus. ta. tũ. dẽ· q̃ſi piſcibus plenꝰ. Iñ H̊ piſcolẽtia.tię.plẽitudo ⁊ abũdãtia piſciũ Piſciuoꝛus.ra.rũ.pe.coꝛ.i.piſciũ voꝛatoꝛ. Piſantia · ẽ ꝗqſtio cui nõ põt vna voce re/ ſponderi.vt Qua gerem bellũ ·ꝗ auxilia nobis parata erũt ·qͥs erit qͥ ſůuenire welit cũ tã acerbe ſocios tractauerimꝰ: Et vo⸗/ cat᷑ a Tullio hęc figura interrogatio. Piſſaygra.grę.fę.ge.i.pix liquida. Piſſaxera xerę.i.pix quę dura eſt⁊ ſicca. NPiſtacia.cię.quędã arboꝛ:a piſtis vlł piſti/ cus · eo ꝙ coꝛtex pomi eius nardipiſtici odoꝛem ferat. DPiſticus.ca.c.i.ſidelis.⁊ dꝛ a piſtis grce quod latine dẽ fides. Oñ narduũpiſticuʒ i.fidele puꝑnon adulteratũ cõmixtione aliaꝝ rerũ.⁊ coꝛ.ſti. . NPiſtillũ.li.nen.ge.⁊ hoc piſtellũ.liquod⸗ mal.ge.iuenit᷑ hic piſtillus.li.uł piſtellus c quo piper terit· vel aliud in moꝛtario. Piſtis gręce· latine dr fides. . Piſtoꝛ.oꝛis.mal.ge.qͥ facit panẽ.⁊ ꝓdupe. gtiß H̊ piſtoꝛis ꝓ quada ciuitate coꝛ.pe. . Hñ. Piſtoꝛis eſt rectus piſton ſit gtũs. Piſtoꝛis.ris.fę.ge.quędaʒ ciuitas:quęa qͥ/ buſdã modo vꝛ piſtoꝛia·ab alijs piſtoꝛiũ ſed hoc ſit ex cõſuetudine vulgan ſermo/ nis. Pꝛopꝛie eni vꝛ piſtoꝛis vt penultima coꝛripiat᷑.⁊ ntũs ſit par gtõ ĩſyllabis.Si x ibi iueniat piſtoꝛ pꝛo ntõ pdicti noĩs dicendũ eſt litterã ibi eſſe coꝛruptaʒ. Iñ piſtoꝛenſis.ſis.coĩs gea hoc ſe.gentile. Piſtricus.ca.cũ.i.mixtus ex viuerſis.ſicut electuarir. Piſtrinũ.ni.locus vbi piſtrit᷑.i.molẽdinũ Vl furnus.⁊ dicit᷑ a piſtrio.tris. Iñ ̊ pi/ ſtrilla.lę p eodẽ. Nel piſtrinũ/quaſi pili/ ſtrinũ a pilo/qꝛ: pilo antea tũdebat᷑ fin/ debat᷑ granü.Oñ ⁊ apud veteres nõ mo litoꝛes dicebantſ̊ piſtoꝛes q̃ſi pinſoꝛes a pinſendis granis frumenti.i.terendis. Molarũ eni vſus nõdũ eratſed granuʒ ibi pilo tundebat᷑ ⁊ findebat᷑. Et hictra/ ctũ eſt.vt dicat᷑ piſtrinũ pęna ſeruilisq; ſerui in piſtrinũ mittebant᷑ ligati.⁊ ibi ad modũ iumẽtoꝝ molã trahebant. Et hᷣm h videt᷑ piſtrinũ magis ꝓpꝛie vici molẽdi/ nũ q;ᷓ furnus. Pſus tamẽ habet vt piſtri/ num vel piſtrilla vicatur furnus potiusa pinſendo/qᷓ; a pilo.Et ꝓdupenł.piſtrinũ Vngde Mieronymus in ꝓlogo Danielis Cũ me in linguę hui piſtrinu redluſiſſem. DNiſtrix.cis.fſemina ꝗ pinſit.Et hęc piſtrix tricisquoddã monſtrũ marinũ ſcilʒ ba/ lena.vt dicũt.Sed piſtris per.s.nomen fuit cuiuſdã nauis Enee. Pitiaſis: vrinę feruoꝛ. Olpitiaſes ſũt fur fures qui fiunt in vrina. . Pitiſma.tis.neu.ge.eſt genus ludi qͥ mira⸗ bili arte voluit᷑ girat. Onde Juuenalis Qui late veęmonio pitiſmate lubꝛicat oi Pituita.tę.i.humectatio ſiue illa infir/( be. mitas quę ex abũdantia phlegmatis ac/ cidit.⁊ facit capita gallinaꝝ viſtoꝛqueni. Vnde ⁊ wonit ꝓ vana gloꝛia:quę meritũ cõſcientię diſtoꝛquetcũ quis ad fauoꝛem populoꝝ ⁊ ad oculos facit. Et ꝓdu.pmã. Vnde Perſius.Sõnia pituita qui pur/ gatiſſima mutant.Et coꝛ.pe. ha nnen Wizole spi Gi twnulan . dm ſe iinn Abarri nisrömo Atd ſg 1 Cibin uwd . trnpſe n H . * AN oPtfen wiqm telornan lail wu nquipn ipeſoes Pius.pia.piũ.i.religioſus:miſericoꝛsbeni gnus/ꝓpiti. Iñ pietas.tat.i.vvtus pꝑ quã patrię.⁊ beniuolis: ↄiũciſanguĩe officiũ ⁊ diligens attribuit᷑ cultus · vel q̃ ſangui/ ne cõiuncti beniuoli efficiũt. Pix.cis.fę.ge.qdex pino fit.MMoca gręcis vꝛ doma.quã nos ramellã vicẽ poſſumꝰ. Et inde piceꝰ cea.ceũ.de pice exiſtẽs · vel ad picẽ ꝑtinẽs:uł niger ul obſcurꝰ. Et hec picea.ceę.qdã arboꝛ ·de cuiꝰ ſucco pix effi/ cit᷑. Et nõ ꝙ pix alio noĩe apud gręcos oꝛ iſſa. ſę. Iñ ſᷣm q̃ſdã di apud nos pix. yxis xidis.fᷣę.ge.i.buſſula.ſelʒ vas vbi medici reponũt ſuas cõfectiones: dicit᷑ a pyxos · qð dĩ buxus. Silit᷑ dĩ vas vbi mulieres ſuas lauaturas ponũt. Et ſic coꝛ/ rupte dicimꝰ buxũ.Siliter ſeruãtes eãdẽe coꝛruptionẽ qͥdaʒ a bux dicũt h̊ buxis. xidis,p pyxis.dis. Et fac actũs ſingular hbãc pyxidẽ uł pyxida.Et actũs plis has pyxides vel das. DHPñ Duidius de reme. Pyxidas iuenies ⁊ rerũ mille coloꝛes. Pyrxos grece · latine dict᷑ buxug. 6 gnte Placẽta.tę.i.libũ.ſocacia.⁊ dꝛ a placeo.eo ꝙ placeat· Iñ hic placetariꝰ.rij.⁊ H pla/ cẽtaria.rię.q ułꝗ fac placẽtas:qð etiã d h̊ placẽtinus.⁊ hęc placẽtina.nę. IJtema placẽta · hęc placeẽtia.tię.ꝗdã ciuitas ĩ lõ/ bardia.eo ꝙ ibi optimęfiãt placentę. JIñ placentinus.na.nũ.nomen patriũ. Placidus.da.dũ.i.mitis: maſuetus.quaſi placoꝛi dat᷑ Iñ placiditas.tat.ᷣm Hug Pap.vo dicit. Nlacidus·qͥ oibus placet ppitius .· ſerenus·quietustrãquillus. Placitus.ta. tũ.qð placet vel placuit. dꝛ a placeo · ces. Et h placitü.ti.neu.ge.ſiłit᷑ a placeo ·ꝑ antifraſim·qꝛ diſplicet.ſcilʒ p lite. Iñ placito.as.vel placitoꝛ. tarli. liti/ gare.Et hic placitatoꝛ ul placitatoꝛiꝰ.ria riũ. Et h̊ placitatoꝛiũ ·loc vbi fit placitũ. Placoꝛ.or.maſ.ge.i.trãquillitaſmitigatio Et ꝓpdu. pla. B. Ecd. 4? Cõplectit᷑ pla/ coꝛem eius.Et ꝓducit co. Plaga.gę.i.vulnus tuber·q̃i flagra· qꝛ cuʒ q̃dã ſtrepitu.i.flatua flagn plage coꝛpor infligũt᷑.Et nõ ꝙ plaga qñ; d circulus vel pars celi.eadẽ clima.Et ſil ꝓ patria vel vico aliqͥ accipit᷑. Et plaga.i.rete.vel potius funis retis Mope qͥdẽ plagę ſunt funes illi q bus retia tẽdũt᷑ circa imã ⁊ ſũ/ mã ꝑtẽᷣ ponũt᷑ qñq; ꝓ ipſis retibus.Et plaga ꝓ vulnẽ ꝓducit pᷣmã. In alijs vo ſigtionibo eã coꝛripit. DPñ. Dulnera ſunt plage· regio plaga·fit plaga rete. Itẽ nõ ꝙ plageęꝗ Eharaoni inflictę fuerut ſunt decem. vt patet in his vꝓᷣſibus. SGãguis rana · culex· muſcępecus. vlceragrando. Pꝛuc caligo:moꝛs obtinuere necando. *5* Pla giarius.rij.⁊ plagiatoꝛ.tor..in eodẽ ſenſu · ſcilʒ xeditoꝛ hoĩuʒuł ſeductoꝛ hoĩuʒ ulł deceptoꝛ ſcilʒ qͥ ſeducit⁊ ſollicitat pue/ ros⁊ buos alienos.Dñ apis.j.Cimot.ðᷣ Plagiarijs mẽdacibꝰ ꝑiur. Oł plagiariꝰ etiã dꝛ qͥ mãcipiũ aut pecꝰ alienũ ſeducẽ/ do diſtrahit. Et dꝛ plagiarꝰ.ul plagia/ toꝛ:a plagio.i.obliqͥiqꝛ nõ recta via gdit ſpelliciẽdo dolis ⁊ pollicẽdo. Oñ ⁊tlexã/ der. Qui pueros vedis plagiarius ẽ tibi nomẽ. Itẽ plagiariꝰ.vel plagariꝰ. oẽ re- tiariꝰuł plagas faciẽs:vel iferẽsul curãs vt ẽ medic. q̃ſi plagã agẽs:̊ plagarius magis ẽ in vſu in iſta ſigtione. Hñ Pap. Plagariꝰ.plagas curãs:plagiariqᷣ ſedu/ cit pueros ·⁊ ſollicitat ſeruos alienos. Plagiũ.gij.eſt plaga vel doloꝛ qͥ parẽtibꝰ vel dñis infert᷑ de ſurreptione filioꝛũ vel ſeruoꝝ ab ipſis plagiarijs. 1 Plagilla.lę.: hęc plagella.lę.ambo vimi.i. arua plaga. (plenꝰ Plagioſus ſa i. uł plagoſus.ſa.ſũ.i.plag Plagioxipus.pi.i.acutã plagã inferens. Hoc noie dicũt᷑ hoiuʒ weditoꝛes:qͥ acuta iferüt vulnera. Oñ Cicero. Nidete iudi/ ces quẽadmodũ plagioxipꝰ iſte me tra/ Plagi.gia.giũ.i.plagas faciẽs uł (ctauit. curãs.uł obliquꝰ.qꝛ plagę hoĩeʒ faciũt ob/ Planca.cę.i.tabula vel aſſer.⁊ dꝛ (liquari a planꝰ.vel platoseo ꝙ plana ſit ⁊ lata. Iñ plancula.lę.⁊ hęc plãcella.lę.i.parua planca. Et plancus. ca. cũ. ͥ pedes habet planos ⁊ latos inſtar plancę. Planeta.tę.maſ.ge.i.erràãs. Sʒ h̊ planũta te.i. erroꝛẽ icutiẽs.Picũt &̊ qdã ſtelle pla/ netę.i. errãtes.qꝛ ſingulis diebꝰmouẽt oꝛ⸗ tũ⁊ occaſũ ſuũ. Heę ⁊ dicũt᷑ planũtęi.er ⸗ roꝛẽ incutiẽtes:q; ſingulis dieb oꝛtũ⁊ oc caſũ ſuũ ſic variado hoibꝰ incutiũt erroꝛẽ ⁊faciũt eos errare. Hnde ſᷣm Oꝛatiũ ·nõ debẽt planeteę dici.i.errãtes:ſᷣ planüũtę.i. erroꝛẽ incutiẽtes. Planetę eni non errãt. imo eundẽ motuʒ ⁊ eandem mouendile/ gem nüchabent quã ab initio ſuę condi/ ti onis habuerũt: ſed errare vident moꝛ/ talibꝰ.cũ ita variãt oꝛt᷑ ⁊ occaſus ꝑ diũſa loca Oñ poty debet vici planũtę.i.errare facietes · q;ᷓ planetę.i.errãtes.Mõ eni ipſi errãt· SᷓR nos circa eoꝝ mot errare faciũt. Itẽ planeta vꝛ febꝛis erratica.Itẽ plane/ ta dꝛ ꝗqdã veſtis laxa circa oꝛasq; errãti/ bus oꝛis euagat᷑.Et a planeta vꝛ plane/ ticus.ca.cũ. Et H H̊ planetaris.⁊ B re.Et planeta eſt ge.maſ.ꝓ ſtella. In alijs vꝓo ſigtionibo eſt ge.fę.? pd.pe.Et bm Pap. Plonctes grece eſt eſi l nos q̃ʒ planeta ẽ ge.maſ.Et ſüt ſeptẽ planete· ſcilic; Saturnus. piter Noars Sol · Denꝰ. Mercuriꝰ. Auna. Itẽ plãeta grece latine dꝛ caſula:qꝛ totũ tegita ſigt chari/ Planipes.dis.oĩs ge.i.planos ha/ (tatẽ. bẽs pedes.vt JFfunabułꝰ uł recitatoꝛ cuiꝰ dã fabulę ·ꝗᷓ planipedia dicebat᷑.Et di⸗ cebat᷑ planipedia.vię.tale gen fabularũ q: planis⁊ nudis pedibus recitabat. Planos gręce:latine dꝛ erroꝛ uł vagatio. Plaãta.tę.oꝛ plãicies pedũ⸗ dꝛa planꝰ.qꝛ plãtę nõ ſũt rotũdęutĩ q̃drupedibo:Nõ eni hõ cũ ſit bipes poſſet ſtare. Et ſüt plã/ tę antioꝛes ꝑtes:ꝗ ex mulijoſſibo conſtãt. Calx xo pᷣma ꝑs plãtę·ſic vict a callo:q̃ͥ trã calcamꝰ. Hic ⁊ calcaneꝰ. Itẽ plãta oꝛ olus qð plãtata ramus arboꝛũ qᷣ inſerit᷑ Iñ h̊ plantula.lę.dimi.Et h⁊ ̊ plãtaris ⁊H rę.ad plãtã ꝑtinẽs.Et h̊ plantare.ris. i.planta arbor ꝓpꝛie. Differut tñ·qꝛ plãtę ſũt raptę de ſũmitate arboꝝ.Sʒ plataria ꝗ cũ radicibo⁊ tra euellũt᷑⁊ alibi plãtant᷑ Et hoc plantatoꝛiũ.rij.idẽ qð plantare. Plantago ginis.maſ.ge.ꝗda herba.⁊ dĩa plãta ꝓ ramo arboꝛis qͥ inſerit᷑ · qꝛ planta eius adheret terrę.⁊ pdu.ta. Planus.na.nũ.pe.coꝛ.i.clarus:cert᷑qualł manifeſtus apertus.⁊ pdu.pla. Plaſmatoꝛ.tor.maſ.ge.i.fſoꝛmatoꝛ/factoꝛ. Plaſmatura.rę. H̊ plaſma.mat.pe.coꝛ.gti. i.factura·foꝛmatura·ſcilʒ qð eſt foꝛmatuʒ. vl foꝛma.Et qñq; ponit ꝓ qͥdã electua/ rio/qð foꝛmat vocem. Plaſtes.ſtis.maſ.ge.i.foꝛma·ułfoꝛmatio. uł figulus. Dñ Yla.45 Ipſe de' foꝛmãs frã faciẽs eãipſe plaſtes eiꝰ.Et põt dici H̊ plaſtes huius plaſte.Et inde plaſticen ſcilʒ parietũ ex gipſo vel alio effigies. Plaſtographꝰ.phi.i.falſus ſcriptoꝛ. Inde plaſtographia.i.falla ſcriptura.Et hoc plaſtographũ.i.falſũ ſcriptuʒ.⁊ coꝛ.gra. Platan. ni.qdã arboꝛ a latitudine folioꝛũ ſic dicta. vel quia ipſa arboꝛ patula eſt et ãpla.Naã gręci platos latũ vocãt. Exp̃ſſit unut ſcripta h̊ arbor nomẽ ⁊ foꝛmã: dicẽs Ecd.24 Quaſi platanꝰ exaltata ſũ iux aquas ĩ plateis. Et coꝛ.pe. Dñ DHuidius. Et platan hyemalis atq; coloꝛibo ĩpar. Platea. tee. i.lata⸗ ſpacioſa via⸗ di a pla tos. Iñ h B platealis: Hᷣ le.⁊ h ⁊ B pla⸗. Plato.ctonis.qͥdã phus.⁊ dĩa (tear.⁊ Hᷣ re platos qð eſt latitudo. MHñ a latitudine argumẽtoꝝ ſic victꝰ ẽ. Iñ platonicus.ca. ch. pe. coꝛ. Et hic hec platoniſta.ſtę. qui ſequit᷑ Platonẽ vel ſtudet in eo. Platos gręcelatine dĩ latũ vel latitudo. Plauſidicus.ca.cũ.qui dicit plauſum. Plauſificus.ca.cũ.qui facit plauſum. Plauſtrũ.ſtri.neu.ge.eſt vehiculũ duaruʒ rotaꝝ.⁊ dẽ a pila ꝓ iſtrumẽto terẽdi.vel a pila ludo.q̃i pilauſtrũ:q; voluit᷑. Inde plauſtellñ.li.Oimi. Et mutata.au.in.o.dĩ ploſtrũ. Iñ ploſtellũ. Itẽ vt dicit Hap. Plauſtrũ:ſeptẽtrio dictũ ẽq; ĩimodũ ve hiculi voluit modo tres ad ſũma eleuat. modo quattuoꝛ inclinat. Plauſtus. ſta.ſtũ.i.ſoꝛmatus.Et cõponit᷑ ꝓthoplauſtos.i.pꝛimus foꝛmatus. Plauſus.ſus.ſui.manuũ percuſſio:exulta-. tio manꝰ reꝑcutiẽdo.⁊ dẽ a plaudo.dis. Et plauſus.ſa.ſũ.⁊ ̊ ⁊ plauſibilis.⁊ hoc le.bᷣm Mug. Pap.etiã dicit: MHlauſus.ſus lęticię indicin:fauoꝛ populi.Plauſibile ⁊ plaudibile vnũ ẽ· qð fit ad aurã populi. Plebes. bei.fę.ge.pꝛo eccleſia baptiſmali⸗ pꝛie in villis int᷑ plebẽ.⁊ d a plebs bis ꝓ collectiõe hoĩum.vñ dꝛ ſic a polis:qꝛ a płalitate ꝓpli. Iñ plebanꝰ.na.nũ.ad plebz ꝑtinẽs.Et h̊ plebanat.tus.tui.eiꝰ digni/ tasul deſtric plebani.Et dꝛ ꝓpe plebs hoĩuz · B̊ plebes eccliaꝝ Nñ. Olebs hoĩuʒ Dicas/̊ᷣ plebes ecdeſiaꝝꝑ· pᷣm modernos. Antiqͥ tñ dixerũt plebesbei.ꝓ populo. Plebicola.lę.coĩs ge.qͥ colit ⁊ amat plebẽ. Plebiſcituʒ.ti.dicit᷑quod in coĩ ſenſu ple⸗ bis ſtatuit᷑ ſancit. Dnde ⁊ dicitur ple/ biſcitũ.i.ſcitũ ſtatutũ ꝓpli: vel qꝛ ſciat᷑a ſplo. ⁊ pdu.pe.Hel plebiſcitũ·ẽ qð ple/ beio magiſtratu.i.tribuno iterrogãte an oĩbo placeat plebs ĩſtituitdictũ q̃ſi ſta/ tutũ.Oꝛta eni int plebẽ maioꝛes ciuitat romanę diſcoꝛdia.plebs ſibi leges cõſti/ tuit · ꝗ dictę ſũt plebiſcita.vt.ff.de oꝛi.iur l.ij. S. ijſdẽ. Reliquꝰ vo pls cũ ſenatoꝛibo 7 patricijs ius ſibi ↄſtituit:qð ꝛ lex pli antonomaticę.i.pꝑ excellẽtiã ſm Iſidoꝝ. Plebs. bis. dꝛ ſpls igbilis. ſiue vulg. dẽ plebs a plalitate:q; plures ſunt ignobi/ les qᷓ nobiles.Eſt eni plebs collectio tm̃ ignobiliũ. Sʒ ãtiqͥ dicebãt h̊ plebes.bei. D rung kidin ilurn unen n Wlrnd Mulm. Daſ. tinänn Ntiln aauid mah gindcir Bict muns Pluco dis übliso⸗ Paritsle Puſbran Ammäpn ſabepue iiihl amiahoign⸗ nighepen⸗ naoilnir nluut ͦigopl mogüte 4 mesCn bilegtslt ziepr /, ,„ ,,mnN leaot „* 24 Pñ Aucanus in. ʒ? Hotẽtes vulgus alüt neſcit plebes ieiunia timere. Iñ h̊ plebe⸗ cula. lę. oimi. Sʒ a plebs H̊ plebicula.le. dimi. Et plebeius.beia.beiũ.de plebe ex/ iſtens. vel ad plebẽ ꝑtinẽs· ſcilʒ ruſtinus. Et nõ ꝙ gtüs plebei coꝛ.pe.q; regula eſt: qñ gti ⁊ dti qͥntę dedi.habẽt tres vocales — . cõtinuas pducnt.e. ãte.j.ut vies diei. Si aũt habeant cõſonãtẽ ante ei:coꝛripiũt.e. ante.j. vt fides fidei/ſpes ſpei ⁊c. Plecta. ctę. d qͥlibet nexus ex virgulis: vel papyro · vel charecto fact vñ cophinos faclebãt.⁊ dĩ a plecta.ctę. Iñ ̊ plectula. le. dimi. OHñ Joſeph in. de Erãt crateres ex criſpantibo plectulis factę. Olecta etiã dꝛ calix duas anſas habes.dẽ⁊ crat ſᷣm Hug.Glo.auũt.4. Reg.? ſic dic:Cabu/ le qͥbꝰ baſes factę ſũtqdratę fuerãtin qͥᷣbo rotũdę erant foꝛmuleęꝗ coꝛonulę ſiue ple/ ctęe appellabant · circuli quidã erant· Pilectrũ.tri.neu.ge.i.gubernaculũ nauiſul lingua in coꝛpoꝛe ul wotius vltima ꝑs lin/ guę. ꝑcuſſoꝛiũ citharę dĩ a plecto.ctis ꝓ flectẽ·q; flectitK huc⁊ illuc. Mel ꝛa plec/ to ꝓ punire.vel ꝓberare· qꝛ plectrũ vᷣbe/ rat⁊ ꝑcutit. Iñ h̊ pectellũ.li.vimi.i.ꝑuũ OPleias.iadis.pe.coꝛ.dꝛ ſignũ cę (plectꝝ· leſte · di a pluuia. Et ſut ſeptẽ ille ſtelle· ſcilʒ pleiades. Et dicũt᷑ ſic qi pluuiades: qᷓi pluuiã dãtesq; eis oꝛiẽtibus abũdat pluuia.Hł oicũt᷑ pleiades a OPleione cõ/ iuge Etlãtis matre eaꝑ· vel a pluralitate Sũt enĩ ſeptẽ ⁊ ñ aparẽt niſi ſex. Scom enĩ fabulas poetaꝝ ſex cõcubuẽ cũ vijs· SDS vna tm̃ cũ moꝛtali.vñ ꝓpt᷑ verecũdiã ap/ parere non vult. Et nota ꝙ pleias qñe; dĩ ſignũ illud: ſᷣm h̊ caret plurali nuero. qñq; vna illaꝝ ſtellaꝝ dẽ pleias:⸗ ſᷣm hoc habet pluralẽ nuen. Et ꝑ ſyncopã inenit plias pliadis ꝓ pleias pleiadis.Vnde Yob. 38 Nuũquid cõiũgere valebis mi ⸗ cates ſtellas pliades:? Et coꝛ. pe. Has ſtel⸗ las dicit vulgus gallinam. NPlemina · ſũt vlcera ⁊ ſulci in manibus⁊ in pedibus calloſis. Pleniluniũ.nij neu.ge.d tẽpus qñ luna ẽ plena. Et vt vicit pᷣus: Noctes pleni/ lunij ſunt calidioꝛes. Plenus.na.nũ.i.diſtẽtus/coꝛpulentuscõ/ pletus: di a pleo ples.Et ꝓdu.ple. Oñ Dꝛatius. Dẽ ſuꝑuacuũ pleno de coꝛpoꝛe manat. “MVMU. Pleonaſmos ſᷣm Donatũ eſt adiectio vbi ſupuacia ad plenã ſiẽtionẽ ut ſic: Me lo⸗ cuta ẽ. Et Ruribo audite ſidera cęli.MHo⸗/ terat eni ſufficere · ſi vixiſſet ſic: Locuta ẽ. etiaʒ ſi nõ addidiſſet oꝛe.Dꝛe enĩ loquim̃ nõ oculis vel aure. Plerus.i.frequẽs/ex maioꝛi ꝑte.a pluribo deriuat᷑. Inde pleriq;.i.aliquãti:nõnulli. multi · m Pap. Et nota ꝙ pleraq; fę.ge. acuit penł. ꝓpt ↄſoꝛtiũ maſqa neu.ſcilʒ ple/ ruſq; ⁊ pleꝝxq;· ꝗq ð neceſſitate acuũt penl. Pleureſis.ſis.łę.ge.eſt doloꝛ lateris acutus cñ febꝛe ⁊ ſputo ſãguinolẽto.⁊ dꝛ a pleu/ ron grece qð di lat latine. Iñ pleuretic ca.cũ.qͥ talem infirmitatem patit᷑:vel ad pleureſim ꝑtinẽs.vt pleuretica paſſio. Plexus.xus.xui.i.flexus:vel punitio. Iñ plexuoſus.ſa.ſũ.i.flexuoſus vel punitus. Et hic⁊ hęc plexibilis.⁊ h̊ le.i.habilis ad plectendum. Item adiectiue declinatur plexus. xa. xu. Plica.cę.fę.ge.dꝛ a plico cas.Et cõponit᷑ hᷣ ⁊ hęc ⁊ hoc ſimplex.cis.q̃i ſine plica mali/ cię · Itez ſimplus.pla.plũ.i.ſimplex. Iteʒ Duplus.pla.plũ.Cripłꝰ.pla.plũ.Nua/ ruplus.pla.plũ.xłKNcc. PHloꝛatus.tus.tui.i.flet vel planct.̊ plo/ ratus lachꝛymaruʒ eſt. Olanctꝰ tm̃ vocũ. Flet po ad vtuq; ꝑtinetqᷓ plenq; poe/ Ploſus.ſa.ſũ·di p plauſus.i. (tę cõfũdũt reꝑcuſſus.vel clauſus.⁊ cõiunctus. Pluma.mę.fę.ge.dĩ q̃ſi piluma.a pilus ꝓ capillo· q; ſicut pili ſunt in coꝛpoꝛe qᷓdru/ pedũita pluma in auibus. Iñ h̊ plumula lę.⁊ H plumella.lę.dimi.i.ꝑua pluma.Et hoc plumatum.ti.ceruical vel pluteü. Et plumatus.ta. tũ.i.plumis tectus. Et plu⸗ moſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ plumis. Iñ plumo/ ſitas.tat. Et ꝓduẽ plu. Itẽ a pluma dici plumarius.ria. rin. ad plumas ꝑtinẽs. Iñ Hᷣ plumariü.rij.dĩ opus in modũ plumę factum ⁊ depictũ⸗m Mug. In biſtoꝛiiss autẽ ſuꝑ Exo.dẽ ꝙ pluma lingua qᷓdam dr acus.Et inde vꝛ hic plumarꝰ.rij.maſ. ge. i. operarius q ch so pρt cũ pluma. i. cñ acu. Et inde plumarius. ria. rin. dicit᷑ opꝰ aucupictũ vel variauetu. Plumaciñ.cij.i.ceruical · vel ſcriptoꝛiũn. Plübü.bi.eſt metallu fragile ⁊ molle.⁊ oꝛ a pila · eo ꝙ ex eo pᷣmũpilis factis:maris altitudo teptata eſt. Muius ouo ſũt ge/ neranigrũ ⁊ candidũſ̊ melius ẽ candidũ Inñ pluübeus. bea. beu.i. de plubo exiſtẽs. Plũbatũ.ti.i.plũbo aptatũ:vel toꝛmentuʒ vel flagellũ de plubo factũ. Pluralis.lis.ↄ.ta hocle.dꝛa plus.Inde pluraliter adũ. Et hęc pluralitas.tatis. Plurimus.ma.mũ.dꝛ a plus. Et cõponit᷑ cõplurimꝰ.ma.mũ.q;plurimus.ma.mũ. Pluns.ↄ.t.⁊ hocre.dꝛ a plus.Et cõponit q;pluris q;plure.compluris cõplure.ꝑ/ pluris.re.tãpluris.re.oia ꝓ valde pluris. Plus pluris.dꝛa polys:qð eſt pluralitas. Et eſt ĩntõ actõ ⁊ vtõ neu.ge·ĩ ſingulari. In alijs v caſibo tã ĩ ſingulari q; in plu/ rali eſt ge. oĩsin vna voce vel ĩ diuerſis. Bngde.Cum ꝑ tres caſus neutrum genus obtineat plus.Caſibꝰ in reliquis obtinet omne genus. Et deſinit ablatiuus ſingu⸗ laris in.e.vel.in.i.vt plure vel pluri.Iteʒ ntũs pluralis facit plures vel plura⸗ an/ tiqtas pluria. Item actũs pluralis facit in. es.vel in.is.plures vel pluris. Itẽ plꝰ eſt cõꝑatiuũ de multus.Hñ oic̃ Pꝛiſcia/ nus in. ʒ? libꝛo. Plus qͥʒ videt᷑ eſſe cõꝑa/ tiuũ huius noĩs multus.ſ̊ ſingularl ntũs nõ iuenit᷑ niſi neu.ge.Pluralis vo iuenit etiam oĩs ge.hi ⁊ hęplures.⁊ hęc plura. Antiqui tamẽ pluria vicebãt. Suꝑlati/ uus tamẽ ab hoc ipſo oiʒ generũ iuenit plurimus.ma.mũ. Pluſculus.la.lũ.i.parũ plus⁊ dẽ a płꝰ.ad⸗/ dita culus.Et cõponit᷑ cõpluſculus.la.lũ. Pluteũ.tei.dẽ a plantis ꝗ ibi ſubſternũt᷑.i. tabulis ligneis a qͥbus libꝛi ſuſtẽtant᷑. Et pluteũ eſt ſciptoꝛiũ ſuꝑ qdð ſcribit᷑. Item pluteũ d tabulatũ·vel cratj crudo coꝛio intexta·ꝗᷓ in oꝑe faciendo oſtio obijcitur bm Hug. Papß. vo dicit: Pluteus · inte/ rioꝛ pars lecti ·ſcriptoꝛiũ. Olutei ſunt cra/ tes coꝛio crudo intextę·ꝗᷓ in oꝑe faciendo oſtio iũgunt᷑ᷣ magis eſt ſᷣm vſũ neu.ge. Pluto.tonis.deus inferni dꝛ. Oluto gręce latine vis vel viues dicit·quia infernus oĩa recipit. S Pluuia.uię.dẽ q̃i fluuia/a fluo fluis.qꝛ fluit Maſcit enĩ de terręa maris halituꝗ cũ al⸗ tius eleuata fuerit · aut ſolis caloꝛe ſoluta aut vi ventoꝛũ cõpꝛeſſa/ſtillat ad terram. Et eſt pluuia lenta iugis aqua. Inde hęc pluuiola.lę.dimi.i.parua pluuia. Pneu mon gręcelatine dici᷑ pulmo. Hel pneumon/d ſpiritus ꝑ quẽ mouet᷑: agi tat᷑ aperit᷑ pulmo vt capiat flatum. Pneumonia.nię.doloꝛ ułtumoꝛ pulmoniſ ante B Pochotrophiũ.phij.locus in qͥ paupes ⁊ infirmi paſcunta oꝛa pochos :qð ẽ pauꝑ ⁊ trophos.qð eſt cõuerſio. Iñ hic: H̊ p/ chotrophita. tę.qui ul ꝗ eſt oñs el oſa talis loci.⁊ ꝓducit phi. Poculi.li.ipotus·vel vas cũ quo bibit et dicit᷑ a poto.tas/quaſi potulum. Podagra.grę.ꝗqdã infirmitas pedũ.2 dia bes.⁊ agros·qʒð eſt tractꝰ.vel agrios qð Eferũ agreſte. imite crudele · q̃ſiretracta⸗ tio pedũ · vel ferꝰ doloꝛ pedũ: nã oẽ quod imite eſt· abuſiue agreſte vocamus. Iñ odager.gra.grü.Et podagricus.ca.cu. Poderis.ris.fę.ge.weſtis ſacerdolis linea coꝛpoꝛi penit aſtricta.? vſq; ad pedes de/ ſcendẽs. Hñ ⁊ camiſia ⁊ ſubucula dꝛ.Et ĩ a pos podis. Iñ poderis q̃ſi pedibus berens. Et coꝛ. pe. DHñ quidã. Calarẽ tu⸗ nicã poderẽ cenſere memento. Podex.dicis.mal.ge.i.culus:eo ꝙ feteata dia pedoꝛ.don. Pnde Juuenalis. Sed odice leni. Podiũ.dij.baculus ſuꝑ quẽ initimur cum ſepe terrã ferimus. Onde ⁊ podiũ dicitur vbicũq; initimur. PBoema.matis.pe.pꝛo.in ntõ.⁊ coꝛ.in gtõ ꝓpꝛie eſt opus vnius · licʒ generalit p oꝑe woetę accipiat. Iñ woematicus.ca.cũ. Sʒ weſis eſt opus multoꝝ libꝛoꝝ. Ho emaneus.nea.neũ.i.ĩ ppemate manẽs. PHo eſis.ſis.fę.ge.ipſa ars poetandi · vel fi⸗ gmentũ. ⁊ dꝛ a pęo · qð eſt fingo MHel poe ſis eſt materia totius carminisin q̃ woeta verſat. Del weſis eſt opꝰ multoꝛũ libꝛo/ rũ. Sed poema eſt ꝓpꝛie opus vnius.Et ꝓducũt.e.weſis ⁊ ppema.Hñĩ greciſmo dĩ. Arte wetria fungoꝛ dũ fingo ppema. Ipſe woeta vocoꝛ ·ſit fictio dicta poeſis. Poeta.tę.coĩs ge.i.fictoꝛ.⁊ ꝓpꝛie carminis alta verba loquẽs.⁊ dĩa pęo/qð ẽ fingo. Iñ hecoetiſſa. ſe. vxoꝛ poete · vel que fin⸗/ git. Eadem vr hęc poetrida.ę.Et inde poetridus.da.dvũ.i.poeticus. Itẽa poe/ ta·poetricus.ca.cũ. Et hęc poetria.trię.i. ars poetica. Pole gręce·latine dĩ vendere.⁊ pꝓduc̃.po. Polemos./ polementũ.i.pugna ſiue bellũ Polenta.tę.genus legumiĩs vel farina ſub/ tilis de fabis · vel ð tritico· vel de hoꝛdeo. Vel qͥdã cibus inde factꝰ dĩ polẽta.Et dẽ a pollis vel pollen pollinis. Et coꝛ. pᷣmã. VPñ Perſſius. Inuigilat ſiliquis grandi paſta polẽta.i.farina mixta aqua. In hi⸗/ ſtoꝛijs aũt ſuꝑ Joſue d. Noleta ſũt ꝗna toſta ⁊ manibꝰ cõfricata ad modũ grani pilo tunſi.vñ vicit᷑ polenta ·q̃ſi pilenta. Muidã tamẽ tradũt polẽtas eſſe pultes te ig Brün Ai kiine aiin Gnngd Cse l hdi Aouhn Wnt lnks zi cigi mipope Gad 1. Meni l umnilis vnnu figun wn np⸗ mn wCN 4 . ati uin pcnio uirl Cinſt Amind Nluß n ith⸗ ügn iplen cſepe de purgatiſſima farina factas.⁊ dictã po/ lentã a pollen·qð eſt purgatiſſima fanina Polya. polyę.i.armẽtũ vel grex. Et glibet pluralitas vel collectio equoꝝ·vel alioꝛũ iumẽtoꝝuł generaliter beſtiarũ dĩ polya dicit᷑ a polys ·qð eſt pluralitas. Polyandrũ.dꝛi.neu.ge.i.cumulus terrul ſepulcrũ · vel cemiteriũ.⁊ oꝛ a polio.lis · et antrũ·q̃ᷓi politu antrũ:q; ibi ſepulcra moꝛ tuoꝝ poliũt᷑.Et polyandrũĩterpᷣtat᷑ mul/ titudo viroꝝa polys:qð eſt pluralitas⸗ andros:qð eſt vir. Et ᷣm hoc ꝓpꝛie vici cęmiteriũ ꝓpt multitudinẽ hoiuʒ ibi ſepul PHolictoꝛ.tor.malſ.ge. vĩ a polys. (toꝛnũ. qð ẽ pluralitas:iK lictoꝛ.ctorqð ẽ poꝛtitoꝛ cadaueꝝ:Et bᷣm Paßp. Polictoꝛes ſůt hu⸗ matoꝛes oſſiũ·ſiue cadauerũ ſepultoꝛes. HSHolydamas.mę.vel mat.maſ.ge.i.multi/ cubaa multigamusqͥ plures vxoꝛes ha/ bet · ſicut fuit Nero qͥ dict ẽ polydamas: nã vꝛ fuiſſe vir oĩuʒ mulieꝝa mulier oĩuʒ viroꝝ.vtpote · qͥ veſte talari ſęxe indutus ne agnoſceret᷑lupanar intrauit. Polygdectes vel polydect.i.plura cõtinẽs Et dĩ a polys · qð eſt pluralitas: dectes · quod eſt continens. H Polyloquus.qua.quum. pe.coꝛ.i.multilo/ quus. verboſus:vaniloquus. PHolymnia .·dꝛ a polys·qdð eſt pluralitas.⁊ mnimon.qð eſt memoꝛia· Et victa ẽ vna muſaꝝ.⁊ interpᷣtat᷑ plura recoꝛdans. Polymitus.ta.tũ.i.text vel oꝛnat multis coloꝛibus.⁊ rotundis imaginibus.⁊ dĩa polys qð eſt pluralitas.vel a polus li. Holymita.tę.ꝗdaʒ veſi ·ſic dicta ꝓpt᷑ mul/ tos coloꝛes.⁊ imagines rotũdas. Iñ po/ lymitarius.ria.riũ.i.variatus. DPn icon⸗ ctione tabernaculi pcipit᷑ vt illa fiant ope polymitario. Et h polymitarii. ſcul⸗ ptoꝛ vel pictoꝛĩ tali oꝑe· vel Aobeetelts veſtes: ꝓducit penł. Dñ in Tluroꝛa. polymita fuit oſcula vãdo pedi.Papias xo dicit: Polymita veſtis multicoloꝛis a rotunditate diquod eſt ppolus. Holyonos/ꝗdã herba quã latini herbã ſan guinariã vocantquia miſſa in nares ſan/ guinem vomit. dicit᷑ a polys. Polyos · ꝗqdam herba·q a latinis dꝛ omni⸗ moꝛbiaeo ꝙ multis moꝛbis ſubueniat. SHolypodion ·dicta ẽ qdã herba cuꝰ radix ẽhirta⁊ crinita ut ẽ polypꝰ.⁊ d a polypo Polyptoton ·eſt multitudo caſuũ (piſce. varietate diſtincta · vt Qitoꝛa litoꝛibꝰ cõ/ traria·fluctibus vndas. Et nota ꝙpoly⸗ ptoton gręce·latine dĩ multitudo caſuũi. vbi ſcilʒ multi calus ponũt᷑.᷑̊ diuerſi. vt in pꝛędicto exemplo. ſ Polipus.pi.maſ.ge.i.fetoꝛ.⁊ maxime qui ſolet eſſe in ciuitate.⁊ dꝛ a polis ciuitas.⁊ pus · qð eſt putredo. Sʒ ponit p qͥlibet etoꝛe.Sicut ĩ libꝛo ſhmo.Hꝛatij ꝓ fetoꝛe naſi. ut ibi. DHeluti balbinũ polipus agne. Et de licentia wetica ꝓducit᷑ pma. Item polypus ponit᷑ ꝑ qͥdã piſce qͥ multos ha/ bet pedes Pñ Ouidiusĩ.ꝗ.meta Htq z ſub ęquoꝛibus depꝛenſũ polypus hoſtẽ. Et tũc cõponit᷑ a polys:qð ẽ pluralitas.? pes pedis ꝓd.pᷣmã.vt patuit ꝑ Ouidiũ ſed ꝓ fetoꝛe.coꝛ.eã. Oñ in gręciſmo dicit᷑. Eſt polipus naris:oſcedoq; dicitur oꝛis. Polypus eſt piſcis:polipus fedatio nanr. Polis ꝓ ciuitate pᷣmã coꝛ.ſ̊p pluralitate eã ꝓducit. Hñ. Drbsẽ dicta polis· oicũt᷑ plurima polys. DPolis ꝓ ciuitate cõponit᷑ hec tripolis tetrapolis/ pentapolis hexa/ polis · neapolis· decapolis· vndecapolis.i. regio in ſe cõtinẽs · vel ciuitas ſub ſe hñs tres · vel q̃ttuoꝛ · vel qͥnq; · vel ſex · vel nouẽ vel decẽ · vel vndecim ciuitates.Et a pᷣdi/ ctis deſcẽdũt adiectiuaſcilʒ tripolitanus. na.nũ.Et h̊ tripolitan.ni.i.dñs vel epũs illius ciuitatis vel pꝛouincię. Et ſimiliter diſtingue ea quę deſcendunt ab aliss. Polyſyllabus.ba.bũ.i.pluriũ ſyllabaꝝ.et dĩa polys:.qð eſt pluralitas⁊ ſyllaba.Et coꝛ.li. DPñĩ doctrinali. Quę polyſyllaba ſunt bꝛeuies · baliſtaq;ʒ demes. Et in gre⸗ ciſmo. Eſt plurale polys.⁊ ab h polyſyl/ laba vicas.Et ponitur hic.po.bꝛeue cuʒ pꝛoducat᷑. Polyſyntheton eſt multis ãnexa cõiũctio/ nibus dictio.vt Matr᷑ paterq; nepoſq;. Itẽ ĩ pſalmo.DVñs cõſeruet eũ:ꝛ⁊ viuificet euʒa beatũ faciet eũ in terra non tradat euʒ in aiam iimicoꝛũ eius. . Polyſſenus.na.nũ.i.plurium ſenſuũuł ſi/ gnificationũ.vt h̊ bũ cano ẽ polyſſenũ. Polyſtoꝛia.rię.i.pluralitas hiſtoꝛiaꝑ.Oñ ⁊qͥdã liber quẽ Solinꝰ ↄpoſuit ex muli hiſtoꝛijs vel cõpilationibo polyſtoꝛ di/ ctus eſt·quaſi pluralitas hiſtoꝛiarũ. Politicus.ca.cũ.i.ciuilis.⁊ dꝛ a polis:qð ẽ ciuitas. Iñi hęc politica.cę.ſda ꝗͥ tractat de gubernatione ciuitatũ. Et h politicus ci. liber vbi deſcribitvita vrbana. Et po/ litici vicũt᷑ qui valent in policia · vel qui gubernãt ciuitates.⁊ coꝛ.ti. Politus.ta.tũ.limatus/oꝛnatus: mundus 8 planatus·ſculptus.⁊ dẽ a polio.lis. Polyxenus.na.nũ.qð ẽ pluriũ ſenſuũ vel ſigtionũ dĩ a polys:quod ẽ pluralitas ⁊xenos/qð ẽ ſenſus. Inuenit᷑ qñq; poly/ xemꝰ.ma.mũ.ĩ eodẽ ſeſu.ᷣ lr̃a coꝛrupta ẽ. Pollen.linis.vel hic pollenus.ni.i.tenuis flos farinęvel farina illa minuta ꝗ volat in molendino a mola. Iñ pollineus. nea. neũ. de polline factus · vel ad pollinẽ ꝑti/ nens:i coꝛ.li. Hollex.licis.maſ.ge.groſſioꝛdigit᷑: dĩ a polleo. les. eo ꝙ polleat int᷑ ceteros vᷣtute poteſtate.Et coꝛ.li.in obliquis. Hollinctoꝛ.tor.i.ſepultoꝛ moꝛtuoꝝ.⁊ dĩa pollingo.ꝗq̃i pyllutoꝝ vnctoꝛ.i.cadaue⸗ rũ cematoꝛ. Bñ Ecech. ʒ92 Donec ſepe/ liqt illud pollinctoꝛes.Et hinc pollictoꝛiũ. rij.locꝰ vbi cadauera ponũt.Et pollinctꝰ*. cta.ctũ.i.funeratus:ſepultus:q̃ſi pollutus vnctus.i.cadauer cremati. Polliones/poꝛtitoꝛes moꝛtuoꝝ dicuntur. Vollutio.onis.i.deturpatio · inquinatio · machlatio/quę accidit aliqũ·qñ quis coꝛ/ rũpit᷑ in ſomno. Hollut.ta.tũ.i.maculat.det᷑pat.inqͥnat Pollux.lucis.quidaʒ deus vꝛ qui bonũ oẽ credebat᷑ donarea pd.pe.gti. Poloſus.ſa.ſũ.i.altus:vel ſuꝑboiułoꝛnat᷑. Polubꝛũ.bꝛi.neu.ge.i.pelnuis. Polus.li.dicit᷑ a polio.lis. Poli ꝓpᷣe ſunt uę ſtelleĩ capite axis.Et dicũt᷑ a poliẽdo q; plani⁊ rotũdi ſũt. Et ponit᷑ polus qñq; ꝓ (elo · qꝛ politũ ſculptũ ẽ varijs ſtellis. Iteʒ polus a rotũditate dꝛ.vñ/p rotun/ Ditate ponita coꝛ.po.Dñ. Jure poli nõ iure foꝛi coĩa conſtant.ſupple oiaa. Pomarii.rij. locus vbi poma reponũt᷑ uł reſeruãt᷑.⁊ dꝛ ꝗ pomũ.mi.Et h̊ pomariũ mollis ⁊ liqͥdus cibo· vel potiꝰ ex pomis factus.Et hbęc pomaria:dea pomoꝝ. NPomellũ.li.dimi.i.paruũ pomũ. Pomeriũ rij.neu.gea h̊ pometü.ti p eodẽ i.locus vbi poma creſcũt.⁊ dẽ a pomus. Del vꝛ pomeriũ locus ꝓximus muro·q̃ſi poſtmęniũ ·vel q̃ſi poſtmuriũ ·quia poſt męnia vel poſt muros poſitũ eſt. Pomilio.onis.vel pomo.onis.i.venditoꝛ proomoꝝꝑ. vel pomonꝝ cuſtos. Pomilioneſ etiam dicunt᷑ aquaꝝ vel lignoꝛũ poꝛtito/ resq; vili pcio·q̃ſi pomo cõducebant᷑. Pompa. pę.fę.gei.laus. magnificẽtia · glo⸗/ rnia : pceſſio ꝗ ſolet eſſe victoꝛibus in triũ/ pbo · ul obſequiũ funer..Et põpę oicunt udon imagines. Et vꝛ a greco pompeii. publice oſtẽtari: Iñ pompa·q̃ſi publice oſtenſa. Et victoꝛia pcedit põpãa qꝛ itun ad certamen pmiũ ⁊ votũ victoꝛię pmit/ tebat᷑. Inde põpoſus.ſa.ſũ.i.ſuꝑbusaltꝰ magnificus. Inde põpoſe aduũ.Et h̊ põ/ poſitas.tatis.Itẽ a põpa·dẽ põpaticus ca.cũ.pe.coꝛ.i.pompoſus. PHompatoꝛ.tor.qᷣ aliqͥd ſupbe ꝛſüptuo/ PHompeius.pei.qͥdã nobilis int᷑ (ſe agit. reliquos ſcellẽs romanus:qͥ multotiens põpã duxit · ſ̊ poſtremo a ceęſare vict ẽ. Pompula.lę.vimi.i.parua pompa. Pompulentus.ta.tũ.i.põpa plenꝰ pom/ poſus. Iñ h̊ põpulẽtia.tię.i.ſuꝑbia. Pomulũ.li.dimi.i.paruũ pomũ. Homus.mi. arboꝛ quędã.Et h̊ pomũ.mi. fructus pomi arboꝛis. Et notandũ ꝙ oĩs fructus di pomũ.ſ̊ ꝓpꝛie coꝛticẽ mollem habens . licq; ſpecialit poma vicũt᷑ mala. Põdo.ĩdedinabile neu.ge.p qͥqã moꝛbo. I pondere.⁊ dvĩ a pondus. ODñ in vita beati Micolai habet: ꝙ auri pondo triuʒ virginũ ademit pudoꝛem. Põdus.der.neu.ge.onus vel grauitas ul qð trutinat meſurat.⁊ dẽ a pẽdeo.des. q; in ſtatera libꝛaꝝ pẽdeat/hinc ⁊ penſuʒ d ·qᷓi ponſũ.Sʒ abuſiue pondus vna li/ bꝛa · ul vn as eſt. Iñ põduſculũ.li.dimi. i ꝑuũ põdł. Et põderoſus.ſa.ſũ.⁊ H̊ põ/ deroſitas tatis. Et nõ ꝙ ſũt viuerſa noia põderũ ·ſcilʒ trutinaq moneta dia ſta/ tera.cãpanaexamẽcalcꝰ.ſiliquaceratin· obolusſcrupulusdꝛachma cochlear ol⸗ che · ciathus ocitabulũ· denarius · ſolidus ſextula· ſtatera:quadrãs/ſichelivncia · li⸗ bꝛa · mna · talentü · centenariu Pons pont maſ.ge.i.iter ſuꝑ fluuiũ.ſcala nauiũ · ędificiũ vltra aquã ul aliquã vallẽ. dĩa pono.nis.qꝛ ad trãſmeandũ ponit᷑ Poöotelb.li. illud cui aliqd initit oẽ a põs. Honticulus.li.imi.i.paruus pons. Pontitex.ficis.i.epũs.vel ſacerdos.⁊ dẽa poõtifico. cas.qᷓſi põtẽ vel iter alijs faciẽs. Hontificatus.tus.tui.dignitas ułofficiuʒ Pontius · interpᷣtat᷑ dedlinãs cõſiliũ · (epi. Fugit vtiq; conſiliũ iudęoꝝaccepta eni qadqua lauit manus ſuasdicẽs: Innocens ego ſü a ſanguine iuſti huius. Et vꝛ a pö⸗/ tus inſula de qᷓ oꝛiũdus fuit. Eo vo tpeqͥ chhꝛiſtus crucifixus ẽ puicię ſyrię pſidebat Hontus.ti. mal.ge.i.mare.⁊ vꝛ a põte/per ↄtrariũ·q; nõ poſſit pontari ſiue ibi põs fieri Mel vꝛ põtus:qᷓi punctusa puncto Saeꝛopꝛie eni pontus oꝛ mare bꝛeue · qſi adr ei to. 4 ü agn ſwbes⸗ hpiht r engt Meych, npa i. P 9 Mosᷓ Diunt vchmny apai * — K* ⸗ aſneng 4 1. 1 e ℳ meir MNN R—RKãHLZ ι⅓. 667 1 isfiges. Coſhan Acpu ad modũ puncti. Iñ h̊ pontulus.li.vimi. Et hic pontus.ti.ꝗdã inſula·eo ꝙ ſit ĩ põ/ to. Iñ ponticus.ca.cũ.Et hec pontica.cę. pꝛo quadam gẽma. * Hopa.pę.i.pinguedo/ᷣ ponit᷑ quãdoq; ꝓ pingui:vei craſſo. vel graui·ſpiſſo. PHopeanũ.ni.neu.ge.ẽ.qddã vnguentũ:ul medicamentũ ad ꝓuocãdũ cutis candoꝛẽ ⁊ eſt caſſũ. DPñ Juuenalis. Harte tumet fadies:aut pinguia popeana ſpirat. Popellus.li.vimi.paruꝓpls. DPñ Perſi. Ante diem blãdo cuida lactare popello. Popina.nę.i.coqͥna.⁊ dꝛ a popa.quia ibi tractatur pinguedoa ꝓdu.pe.Oñ Juue/ nalis. Sʒ cũ peruigiles placet inſtaurare popinas. Iñ popinariꝰria.riũ.ad popinã ꝑtinẽs. Et ̊ popinariꝰ.narij.i.coquus.Et hęc popinaria.i. coq̃.vide etiã.i.in ꝓpina. Popino.onis.gluto/luxurioſusãbꝛo· de/ uoꝛatoꝛ: coquꝰ. vel leccatoꝛ qͥ frequentat coqnã. Hñ Oꝛatius. Imbecillis iners ſi quid vis addi popino. Popiſma.mati.neu.ge.idẽ eſt q8 popeanü Itẽ popiſia eſt extrema pars coitus wdqũ pinguedo exituł ſemẽ qð emittit᷑ ĩ coitu Et binc ponit᷑ pꝛo coitu.Vñ Juuenalis. PHꝛebebit vati crebꝝ popiſma roganti. Hoples.plids.mal.ge.i.genu.vel potius curuatura ſub genu.⁊ dꝛ poplesq; poſt plicã.i.flexurã habet:⁊ coꝛ.pe.gti. NHopularis.ↄ.t.⁊ h re.ad populũ ꝑtinẽs. uł familiar. Pap.aũt dicit:Popularis.i. ſuꝑbo· inflat. ventoſusarrogãsimemoꝛ incertusambitioſus dicit᷑ a populus. Populona. nę.i. Juno.⁊ dĩ a pplus ꝓ vul/ go · qꝛ credebat᷑ tutari ppulu. Hopulonia.nię. ꝗqdaʒ ciuitas · dicta ſic ab abundantia populoꝛũ.vel qꝛ populona i. Juno ibi colebatur. Populus.li.dꝛĩ a polis · qð eſt ciuitas.Eſt eni pplus huanę multitudinis cętusiuris cõſenſu⁊ cõcoꝛdi coĩone ſodatDel ꝓplłs E collectio tã nobiliũ qᷓ; ignobiliũ eiuſdẽ ciuitatis. Sʒ plebs eſt collertio tm̃ igno/ biliũ. Et dꝛ a pluralitate · quia plures ſũt ignobiles q; nobiles. Del dꝛa pleo ples q; plebs replet. Oulgus eſt paſſim inha⸗ bitans multitudo·a volẽdo ·q; quiſq; fac qð vult.Cribo tm̃ vicut᷑ turmę ⁊ ↄgrega/ tiones viſticte ploꝝ ·ſic oictę · q; in pᷣnci/ pio romani fuerüt a romulo diſptiti tri⸗ farięſcilʒ ĩ ſenatoꝛes:milites: plebẽꝗ tñ tribus multiplicatępſtinũ retinẽt nomẽ. Et a pplus vꝛ populoſus.ſa.ſi.i.plenus ſpłis. Iñ h̊ populoſitas.tatis.i.ploꝛum abundãtia. Item a ꝓpłs populat᷑.ta.tu.i. pplo habitatꝰ. vel plenꝰ. Iñ h̊ opulatio onis· ꝓpłi abũdantia · vel ꝓpꝛietasqᷓ aliqͥd Dr populatũ. Itẽ iuenit hęc ꝓplus.li.pꝛo q̃da arboꝛe vel trũco.⁊ tũc ꝓducit pꝛimã. ꝓ vulgo coꝛripit eã. DPDñ. Populus eſt arboꝛ · ppls collectio gentis. Oopulus pꝛo arboꝛe dꝛ a polys · qð eſt pluralitas. q; ex eiꝰ radice multitudo pullulat ⁊ creſcit ac naſcit. Oñ Ouidius. Popule viue pᷣcoꝛ ꝙ cõſita margine ripę. Iñ populeus.lea. leũ.Et populinus.na.nu.in eodem ſenſu. VDVñ Geñ.ʒo.Collẽs Jacob vᷣgas popu⸗/⸗ leas.Et h̊ populetũ.ti.loc vbi ppli creſcũt Poꝛca.cę.fę.ge.t᷑ra illa ꝗ eminet int ouos ſulcos:X dꝛ a poꝛus.ri. Sʒ qð defoſſuʒ eſt ꝛ lira. Idẽ ⁊ ſulcus.Et vꝛ ſic·q; cũ poꝛca fit terra eleuat᷑.⁊ ita aperit᷑ 1 mamifeſtat. Toęc ⁊ alio noĩe dꝛ crebꝛo.bꝛonis:qꝛ aqᷓ crebꝛo ꝑ ipſaʒ decurrit. Inde hęc poꝛcula lę.dimi. tem poꝛca.cę.dicitur ſus. PHoꝛciſtetũ.ti.neu.ge.locus vbi poꝛciſtãt. ſcilʒ ſtabulũ poꝛcoꝝ.⁊ dicit᷑a poꝛcus. Poꝛcitoꝛ.tor. qͥ facit poꝛcas.Et cõponitur impoꝛcitoꝛ. toꝛis pꝛo eodem. Poꝛcula.lę.dimi.i.parua poꝛca. Poꝛcus.ol.dꝛ a purus ·cata antifraſim q; mime ſit purus.vñ ⁊ poꝛcus dꝛ.q̃ſi puro carẽs. Del dꝛ poꝛcus·qi ſpurc imudus q; ingurgitat ſe cęno.⁊ luto ſe ĩmergit.vñ dĩ poꝛcus ·q̃i pus cuſtos eſt etymolo. Iñ poꝛculus.li.⁊ poꝛcellus.li.oimi.Et bęc Poꝛcaa poꝛcula.⁊ poꝛcella. Itẽ a poꝛ po⸗ cinus. na.nũ. Et hic poꝛcarius.rij. Et hec poꝛcaria.rię.cuſtos poꝛcoꝝ. PHoꝛiſma.mati.apertio.⁊ dĩ a poꝛꝰ.ri. Dñ Zillumĩatio ſenſus d poꝛiſma. Et etiã re/ gule qᷓs geometrę ſupponunt ad aliquid oſtẽdendũ dicũt᷑ poꝛiſmataeo ꝙ aperiãt Zilluminẽt mẽtem lectoꝛis. DPoꝛiſma etiã dĩ ꝗſtus vel lucrũ. PHoꝛmeus.mei.i.poꝛtus vbi frequẽt meat. Vel poꝛmeus.i nauta qͥ ꝑ vaduũ vel poꝛtũ poꝛtat hoĩes vltra fluuiũ.⁊ oꝛ a oꝛtus.⁊ meo.as. q̃i oꝛtũ meas. Hnde⁊ Charon poꝛtitoꝛ aiaꝑ vltra paludem infernalẽ di NPoꝛmina.i.foꝛnicatio. (wꝛmeus. Poꝛphyrio.onis.vel poꝛphyrius.rij. pq; ſeptuagita interpꝛetes traſtulerũt pelica/ nũauis eſt quędã:quę in lege comedi p/ hibebat.⁊ pꝛoducit pe.gtĩ. Poꝛrigo.ginis.pe.pꝛo.ẽ infirmitas ꝗ ſolet poꝛcis cõòtingere. d a poꝛcus. Del vꝛa èZ poꝛrigo.gil.quia de vno poꝛrigit᷑ ad aliũ. Et ponit generalit ꝓ moꝛbo⁊ vitio capij cariẽ faciente . ſcilʒ pꝛo ſcabie. Iñ poꝛngi⸗ noſus.ſa.ſũ.i.poꝛrigĩe plenꝰ.uł ſcabioſus· Poꝛrũ poꝛni.neu.ge.in ſingulari ·ſᷣ in plali hi poꝛri.⁊ hęc poꝛra:ꝗdãa herba.⁊ dicit᷑ a poꝛrigo.gis.qꝛ in lõgũ poꝛrigit᷑. Iñ hoc poꝛrulu.li.dimi.Et poꝛroſus.ſa.ſũ.poꝛir plenꝰ.Et hoc poꝛrariũ.rij.loc vbi poꝛri qeſcunt abũdant.Et h̊ po:rata.tę.cibus de poꝛns. Itẽ hoc poꝛrũ.ri. quędam inſir mitas ꝗ fit in manibo ułin pedibo ad ſili/ tudinẽ poꝛroꝝ.Et poꝛro aduerbiũ:qꝛ eni poꝛri plãtãt᷑ cõſequẽtſcilʒ vnũ pꝰ aliud: iõ inde vꝛ poꝛro.i.cõſequẽtaduũ.oꝛdinis. Hoꝛro etiaã vꝛ certe · ul valde · ullõge · ul ß. Poꝛta.tę.f.p.dẽ q̃ aliqͥd expoꝛtatvel ĩpoꝛ/ tat ẽ ꝓpꝛie vrbiũ⁊ caſtroꝝ.⁊ dĩ a poꝛto tas. Del poꝛta dĩ a poꝛtatiõe aratri. bm Hpoꝛta ẽ ꝓpꝛie tm̃ vrbiũ.⁊ ẽ tractũ a cõ/ ſuetudine atiqͥꝝ. Antiqt eni qñ deſigbãt muri ciuitat᷑ trahebat᷑ aratrũ i giro.⁊ fie/ bat aratiũcula vbi muri debebat ędificari vbi aüt debebãt eſſe poꝛtę· ſuſtollebat᷑ poꝛtabat᷑ aratrũ.vñ poꝛta dẽ ab aratro poꝛtato. Iñ poꝛtariꝰ.rij.i.cuſtos poꝛtę. Poꝛtella.lę.dimi.i.parua poꝛta. PHoꝛtenſis.ſis.maſ.ge.i.ianitoꝛ. PHoꝛtentũ.ti.neu.ge.i.mõſtꝝ:⁊ dꝛ a poꝛtẽ/ do. dis. Iñ poꝛtetuoſus.ſa.ſũ.i.mõſtruo/ ſus. Et nõ ꝙ poꝛtẽtũ nõ ẽ ↄ naturã natũ: vt Hanro dvicit:Naã nihil ̊ volũtatẽ dei A nata ẽ oiuʒ reꝝ põt fieri · ſᷣ ẽ poꝛtẽtũ nõ cõtra naturaᷣ ↄtra qð ẽ natura. Itẽ poꝛ⸗ tẽtũ ꝓdigiũmõſtꝑXoſtẽtũ oifferũt.Nã poꝛtentũ dꝛ:q; aliqͥd pꝰ oſtẽdit. NPꝛodi/ giũ · q; poꝛro vicat.i.futura ſᷣdicet. Nel poꝛtetu in ſi· pdigiũ ĩ celo qi pcul a di ⸗ gito. Del poꝛtentũ qð poꝛro futuꝑ ſigt. ꝓdigiũ qð deuaſtationẽ ſigẽt. Mõſtꝝ qð ſtati mõſtrat qð aparet. Oſtẽtũ qð ali/ qd futuꝑ demõſtrat.Et h ꝓpetaſẽ.p abu/ ſiõe autoꝝ plerũq; coꝛrũpit᷑.Itẽ vifferẽ/ tia ẽ int᷑ poꝛtẽtũ ⁊ poꝛtẽtuoſũ·q; poꝛtẽta ſũt ꝗ trãſfigurãtſic fert᷑ĩ libya mulierẽ pe⸗ periſſe ſerpetẽ. Poꝛtentuoſa vo ſũt ꝗ leuẽ ſumũt mutationẽ.vt nat cũ ſex digitis. Hoꝛticulus. culi. baculus ꝑuꝰ ad poꝛtãdũ habilis: or a poꝛto.tas. Et h̊ poꝛticulus li. vel poꝛtuſculus.li.malleolus in naui cũ gquo gubernatoꝛ vat ſignü remigantibus in vna vel in gemina pcuſſione. Hoꝛticus. cus. cui.fę. ge.i. domus illa qᷓ ßeſt foꝛibo dĩ a poꝛta.tę.qꝛ ibi tranſitus ſit.s⸗ nõ ſit ibi ſtandũquaſi poꝛta. PHoꝛtio.onis.lſę.ge.i.pars:vel partitio. PHoꝛtitoꝛ.tor.i.ianitoꝛ.⁊ dꝛ a poꝛta. Item poꝛtitoꝛ.i.poꝛtatoꝛ.⁊ tũc dꝛ a poꝛto.tas. PHoꝛtula.lę.vimi.i.parua poꝛta- Hoꝛtunus.ni.mal.ge.qͥdaʒ deus maninꝰ q poꝛtubo ſeſtſm fabulas.Et poꝛtunꝰna. nũ.i.quietus/tranquillus. Hoꝛtuoſus.ſa.ſu.i.poꝛtubo plenus.⁊ abũ/ dans. Inde hęc poꝛtuoſitas.tatis. Poꝛtus.tul.tui.mal.ge.i.ſtatio nauiũ tuta cõtinua dꝛ ſic a depoꝛtãdis cõmercijs quẽ locũ a baiulãdis ↄmercijs.baias vo/ cabãt ãtiqͥ. Et ẽ ꝓpꝛe poꝛt loc ab acceſſu Vtoꝝ remot vbi naues hyemãt. Et fac tuũs ablatiu pluralis in vbꝰ.poꝛtubꝰ. Dñ Judiq.s: Et in poꝛtubo moꝛabat. Poꝛus poꝛi.mimũ ⁊ ſubtile foꝛamẽ i coꝛpe ꝑ qð ſudoꝛ emanat. Iñ poꝛoſus.la.ſuʒ.i. plenꝰ por/bᷣm Mug. DPap. vo vic. Doꝛi meatquidã trãſitus:vel vię in carnevel oſſe · ſubtilioꝛa foꝛamina. Pos podis vicũt gręci:inde nos dicimus pes.dis.DPos etia iuẽit᷑ pꝑ pot. HBñ Cato Hoc bibe qð pos ſis ſitu vis viuẽ ſanꝰ. Et ↄponit cõpos:impos.ſpos.Poſſuʒ aüt nõ cõponit᷑ a pos:ſed a potis. Poſitiuus graduſ vĩ eoꝙ ponat᷑ pꝛimus in cõꝑationis gradibo.qſi fundamentuʒ graduũ· vel q̃ſi depoſitiuus:qꝛ deponit caſum. vt doctus.ctioꝛ. ſiſus. VHoſſeſſio hm A¶co. C. de acqͥ retinẽ.poſ. ẽcoꝛpoꝛalis rei detẽtio coꝛpoꝛis⁊ aĩ iun aminiculo cõcurrẽte. Mel ſic. Eſt ius qð/ dã qͥ aliqͥs rẽ coꝛpoꝛalẽ vere in ptãte bʒ. Et vꝛ coꝛpoꝛalis rei ideo ·q; ſola coꝛꝑalia poſſidẽt᷑. Incoꝛpoꝛalia aũt dicũt qᷓi poſ- ſigderia q̃i tradi ꝑ patiẽtiã vſũ.Mã icoꝛ/ poꝛalia nõ poſſũt coꝛꝑalit᷑aꝑpᷣbẽdi·ſicut iura ⁊ ſeruitutes: iõ nõ poſſident᷑.c.con/ . quęſtus.de ſo.cõpe.in glo.ff.de vſuca.łiſe⸗ quitur. S. ſi vina. Et tamẽ pᷣſcribunt· Poſſeſſiões ſũt agnifũdi late patẽtes:pu/ blici · pꝛiuati ·qs etiã initio qſq; vt potuit occupauit atꝗ; poſſedit vñ ⁊ nucupati Poſſeſſiũcula.lę.di.i.pua poſſeſſio. (ſũt. Soſtela.lę.fg. ge.i.coꝛrigia ꝗ ſub cauda eqͥ; tẽditſic antela ꝗᷓ añ tedit.Et vꝛ poſtela· q́i pꝰ ſellã.⁊ ãtelaq̃i añ ſellã. Et hᷣm h̊ põt Dici ſic· qdlibet oꝛnamẽtũ eqͥ añ ul retro· uł mãtica ꝗ añ poꝛtat᷑ uł retro: ꝓducpe. Poſterioꝛa.roꝑ.vocata:eo ꝙretro ſũt ⁊ a vultu auerſa:ne duʒ illa purgant inqne⸗ mur aſpectu · Et ſunt ꝓpꝛie ipſe podex. un N pog a Pnmä Gonn⸗ as, bꝛcet C oouc worpe 6Nnns ili meſe. Po; das⸗ Mpns naanan, epo griun RuAN niul⸗ C wpe⸗ npon nuctpen ncr Gnan⸗ er⸗ Poſteritas.tat.fę. ge.i.gradꝰ ſubſtitutiõis ſcilʒ pꝛogeniesul ꝓpagatio filioꝝi nepo/ tes ul nepotũ in ꝓnepotes.Na poſteritaſ a nepote incipit · q̃ſi poſtera ętas· vel po/ ſteritas ſequens generatio. Poſterꝰ. ra. ru.i.ſequẽs.Et ↄpõit᷑ ſpoſter ra. ri.i.trãſſus. nõ rect.nõ recto oꝛdine diſpoſitqñ qͥ dʒ eẽ poſterioꝛ fact ẽ poꝛ. Poſthacꝗdã vocũ irregular ↄgeries ſeu aggregatio vidert eſſe fũgeẽs loco vnius dictiõis.i.xoſt. Oñ ad Heb.4? Nunqᷓ;ᷓ de alia loqueret᷑ oſthac die. Del hac eſt ibi ſyllabica adiectio. Poſthepthemimet.ris.ſę.ge.qdaʒ ſpẽs cę⸗ ſuręq̃ ꝓducit᷑ ſyllaba nalit᷑ bꝛeuis poſt he⸗ pthemimerim.i.ĩ pncipio qͥnti pedis ·ſic ꝑ hepthemimerĩ in pnoepio qrti.vt h. NS pax lõga remiſerat arma bona reparabãt SHoſthumꝰ.mi.⁊ ̊ poſthuma ·qͥ ulꝗ naſet᷑ poſt humationẽ pꝛis.i.poſt obitü.Et coꝛ. pe Mñ qͥdã. Doſthum ẽ nat poſt exeqͥaſ genitorn. Et Dirgiliꝰ in. õe Cu poſthuma ꝓ les ⁊c. Impꝛope aũt qͥlibet vi poſthu/ mus qͥ naſcit᷑ poſt teſtamẽtũ·ᷣm c. C. e. ti. Poſthum etiã vꝛ nepos qͥ poſt hu/ matõeʒ aui natꝰẽ · ꝓpꝛio pꝛe ſuꝑſtite. ule ꝓbe di nepoſthumꝰ.q̃i nexos poſthumꝰ. Poſtica.cę.lę.ge.dẽ latẽs ĩgreſſus a parte poſterioꝛia d a poſt.Et h̊ poſticũ.ciidẽ Et ꝓd.pe. Hñ Hꝛatiꝰ. Iltria ſeruãtẽ po/ ſtico falle cliẽtẽ. Et H poſticiũ.cij. p eodẽ Pñ Danieł.jʒ? Irruerüt famuli ꝑ poſti/ ciũ.vel ꝑ poſticũ ſm aliaʒ lr̃aʒ.Itẽ a poſt poſtic. ca. cũ.i.vltioꝛ/ulłs poſterion fac. Pñ Perſiꝰ. Dccipitiq; ceto poſtice oc Poſtis.tis.mal.ge.i.lates (currite ſamne. ingreſſus a parte poſterioꝛi.Et dicũt᷑ po ſtes · eo ꝙ poſt oſtiü ſtent. Iñ poſticulus poſtellus.⁊ G poſterula.lę.oĩa dimi. Poſtliminiũ.nij.i.reũſio de exilio ad iura ꝗ amiſeratvel ius qð qͥs vẽdicat ſibi ſuꝑ rebo ſuis poſt reüſionẽ ð exilio. Iñ poſt/ liminiꝰ.nia.niũ.qͥ poſt captiuitatẽ reũſus iura ſua ꝗ amiſerat recepit Oñ Pꝛudẽtiꝰ Nunc poſtliminio redeũtẽ ſuſcipit alto. Poſtpꝛidie.i.altera die poſt t᷑ia viẽ· ſᷣm Hapᷣ. HPHlbᷣm Hug. Doſtpꝛidie.i.hodie. Hoſtremꝰ.ð mul di:poſterioꝛð duoboa dĩa poſtqð cõꝑat᷑ pꝰpoſtioꝛ poſtremꝰ. Iñ poſten poſtreme uł poſterrime. Et ſ̊ poſtremitas.tat.Et poſtremꝰqñq; ĩ vi poſitiui accipitapꝑat᷑ poſtremꝰmioꝛ·ſi/ mus. Iñ poſtreme.mi. ſime.adu. Et po/ ſtremo.i.ad vltimũ aduũ.tꝑis vel oꝛdinis. Poſtridie.i.poſt tres diesa dĩa pꝰ.⁊ tris Hoſtulatio. alicui? pſonęad di/ (2 die. gnitatẽ uł ſocietatẽ fratnã canonica facta vocatio· uł ꝑſonęad eligẽdũ petitio ꝗ eli/ gi nõ põt. Bel ſic pm Goff. gre petitio. Poſtulaticius cia.ciũ.qui frequẽter poſtu/ lat vel poſtulatur. H Potẽs tẽt.oĩs.ge.i.rebꝰ late patẽs.Iñ po/ tẽtia tię.i.valitudo firmi coꝛxor ułptãs. Potẽtat tus.tui.i.potentia vel ptãs oña/ toꝛis opus pꝛęualidũ. Poteſtas.tat.qð qͥs põta id ꝑ qð qs põt TZille qͥ põt. Iñ poteſtatiuua.uũ.i.potẽs vel q videt᷑ dign ptãte m Mug. Pap. xo dic: DPtãs dꝛ ꝙ; pateat ũli qcqͥd velit Ptãs ab eo qð ẽ poſſe nomẽ accepit.Et vt dẽ in greciſmo. Si recte vicas ſolet eẽ potẽtia ſani.Dicq; ptãtẽ digni da poſſe cui vis. Et nõ ꝙ ſic ſubſtãtiuũ recipit ad/ iectiuũ.vt bon hõ· ita H̊ ꝓᷣbũ ſü · vt ſů bo⸗/ nus.⁊ ſumꝰ boni:ita ꝙ; nullũ aliud ſubſtã/ tiuũ ẽ ibi neceſſariũ.⁊ H̊ in pᷣma ⁊ ſecunda ꝑſona ·ſ̊ non in tertia. Bñ põt vici:Ego ptãs ſũ bonꝰ. ita ꝙ adiectm̃ recipiat vᷣbũ tm̃ ratione ſuppoſiti cõſignati. Sʒ in ttia ꝑſona male di. Ptãs eſt bonꝰq; vᷣbũ ttie ꝑſonęnõ hʒ in ſe ſupoſitũ finitũ. Ptãtes etiã vt dicit Gꝛegoꝛi. vocãt hi ãgeli qͥ H potẽtius cęterlin ſuo oꝛdine receperũt.vt eoꝝ dicioni vᷣtutes aduerſę ſubiectę ſint: qrũ ptãte refrenãt᷑ ne coꝛda hoĩuʒ tẽpta/ re pualeant quãtum volunt. Potatio.onis.⁊ h̊ potio.onis.ꝑ ſyncopã. Et ẽ potio idẽ qð potatio ułcõfectio ex vino ⁊ herbis:vel medicina.⁊ dꝛa poto. tas.eo ꝙ potatur. Potis.tis.ↄ.t.⁊ H̊ pote.i.poſſibilł ułpotẽs Et ↄpꝑat᷑pot:tioꝛ.ſimꝰa h̊ cõꝑatio eſt tm ſm vocẽq; ſigtio mutat᷑.potioꝛ enia po/ tiſſimꝰ.i.melioꝛ⁊ optimꝰ. Iñ potiter.tius ſime.adũ. Et potiſſime qñq; põit᷑ ꝓ ma/ xime ułpcipue · bm Mug. Bap̃. vo dicit Potioꝛ melioꝛ/ſuꝑioꝛ/altioꝛ:· valentioꝛ. Potomiũ.mij.eſt nauigiũ fluuiale tardũ ⁊ Fue. qð nõ niſi remigio ꝓgredi põt. Hiĩc etiã traiectus vĩ · extẽtus eſt eni ⁊ latus. P. ante Hꝛagma.mat.neu.ge.i.oã. Iñ pꝛagmatic ca. cñ.i.cauſatiuusuł cauſidicꝰ bᷣm Mugl. Paß.etiã dic: Hꝛagma gręcelatine cauſa ĩ. Iñ pꝛagmatica dicunt᷑ negocia. Et actoꝛ cauſaꝑ⁊ negocioꝝ pᷣgmatie noĩat᷑. Pꝛagmatica ſanctio · dꝛ cauſa in cõſiſtoꝛio 8; pncipis vetilata coꝛã ꝓceribo ſacri pala/ tija ẽ cõſtitutio quã imꝑatoꝛ cõſilio pce/ rũ ſtatuit ſeu ſanxit:qñq; etiã dꝛ ↄfirma/ tio in ſcripta facta ab imꝑatoꝛe cũ cauſę cognitione ſuꝑ cõtractatu ꝑmutationis. vt ic.j.ð reꝝ ꝑmu.in glo. Et pꝛagmaticũ ſacru eſt pꝛincipis reſcriptũ.vt in.c.fun/ Damenta de elec.li.vſĩ. PHiꝛagmaticarij ſut qͥ ſcrnibũt pꝛagmaticas ſanctiones alio modo vicũt᷑ ſcrinarij uł magiſtri ſcrinioꝝułſcrinioꝝ memoꝛiales eo ꝙ adeptã ſcripturã ſanctiõis ĩ ſcrinio poſitã cuſtodiebãt ad memoꝛiã. Pꝛandeũ.dei.qdã conaa diꝗ pꝛandiũ. Pꝛãdiũ.ij.oꝛ quaſi paratũ/ab apparatu edẽdi:q; plura ĩ mane parãt᷑ qᷓ; in ſero ad comedendũ.Et oli ꝓpe dicebãt᷑ pꝛandia oiuʒ militũ ·ſcilʒ cibo añ pugnã:quaſi cito paratũ.ſ̊ nic dꝛ comeſtio in tertia. Inde hoc pꝛandiolũ.li.dimi.i.paruũ pꝛandiũ. Pꝛaſoꝛiũ.rij.neu.ge.domꝰ ulloc vbi pꝛã/ Hꝛanſus.ſa.ſũ.accipit᷑ actiue.i.qͥ pꝛã/ ( det det.⁊ tũc deſcẽdit a pꝛãdeo.des.Itẽ acci/ pit᷑ paſſiue·pꝛãſus.i.comeſtↄfũptꝰa tũc deſcẽdit a paſſiuo iſtius verbiqð iuenit᷑ in tertia ꝑſona.ſcilʒ pꝛandet᷑ pꝛandebat᷑. NPHiꝛaſis vel pꝛaſim gręce· latine dẽ viride- Inde pꝛaſisdicit᷑ creta viridis. Pꝛaſius.ſia.ſiũ.i.viridis:X dẽ a pꝛaſis.Et h pꝛaſius.ſij.quidã lapis viridis. Pꝛatü.ti.neu.ge.loc vbi creſcũt gramĩa p nutrimẽtis aĩaliũ domeſticoꝝ. DNel cãpꝰ abſq; graui laboꝛe ⁊ cultura multa gqmĩa admiĩſtrãs:K dꝛ a parat q̃ſi paratũ/quia paruũ exigit laboꝛẽ culturę.Iñ h̊ pꝛatellũ lia Hᷣ pᷣtulũ.li. Et h̊⁊ H̊ pꝛatẽſis.⁊ h̊ ſe.Et ; pꝛatũ parati.qdᷣdã caſtꝝ·q; herba pꝛa/ tenſi abũdatułqꝛ ĩ pꝛato fuerit cõſtructũ Iñ h̊ ⁊ hęc pꝛateſis.⁊ h̊ ſe.nomẽ gẽtile ẽ. SPHꝛauicoꝛs.coꝛdis.oĩs.ge.dꝛ pꝛauus coꝛde ul pꝛaui coꝛdis.Dñ Ecq. ʒꝰ. Nꝛauicoꝛs in illis ſcãdali cabit. HMec ẽ lra ãtiqꝝ: coꝛre/ ctoꝝ libꝛoꝝ. Aaban tñ dic pꝛauicoꝛdiꝰ. Pꝛauꝰ, ua. uu.i. malus ꝑuerſus. Sʒ malꝰ nalit pꝛauꝰ exercitio ⁊ vſu⸗ ꝓpdu.hãc ſyl/ labã.bꝛa.Oñ qͥdã.Opto placẽ bõis pᷣuis odioſus hꝛi. Quis niſi ſit·pᷣuis nemo pla/ Pꝛeęambulus.la.li.i.añ ãbulãs. (cere põt qð etiã poteſt ſubſtantiue poni. ꝛebenda:ẽ ius ꝑcipiẽdi ꝓuẽt ĩ ecclia col/ legiata ex actione pueniẽscõpetẽs alicui tanq; vni de collegio:qð ius ex canonica deſcẽdit. Mõ debet eni canomic ſine ßbe/ da eẽ. vt in. c. relatu.e.ti. Et pcedit exiſti tutione? officio:.q; ex h̊ ꝙ facit qͥs offceiind debet ꝑciꝑe pᷣbendã ⁊ bnicin. Itẽ pᷣbẽda qñq; capit᷑ large ꝓp iure qð alicui nõ tãq; ð collegio · h ratione miſterijofficij pau/ ptat · vel vtilitat cõcedit᷑. vtedo ⁊ fruẽdo in vita ſua certjrebo eccleſię. vt redditib- qͥs canonici recipiũtvel alij. Et laici ma⸗ xime nobiles habent tales ꝑbendas. NPꝛebendari. ria.riũ.qð ꝑtinet ad gbendã. Pꝛębẽdari.rij.qͥ bẽda vatuł poti qͥ reci Pꝛeębendula.lę.dimi.i.parua pᷣbeda. (pit. Pꝛebendicula.lę. vimi.i.parua pꝛebenda. Pꝛecari.ria.riũ.i.pᷣcabilis.Hel pcariũ dꝛ qð pᷣce obtinet᷑qᷓi pᷣcadiũ:q; pᷣce audit.et videt᷑ potiꝰ etymologia q; còpoſitio. Iñ bcarie adui.pcabilit᷑ ułꝑ p̃ces. Et pꝛo eo ſepe ſuenit pcario. ODñ Cerẽti iu Eunu⸗ cho. Jã vel pcario fac:tradasbm Mug. Pap.vo dic: Vꝛecarniũ ẽ cũ pᷣce ceditoꝛ rogat ⁊ ꝑmittit debitoꝛem in poſſeſſionẽ füdi ſibi obligati demoꝛari ⁊ fruct cape dictuʒ quaſi pcadiũ/quia pꝛece audit᷑. Pꝛecariũ hᷣm ¶o. in ſu.ẽ id qð pᷣcibo vtẽ⸗/ Dui oↄcedit᷑ petẽti· tãdiu q; diu patit᷑ qͥ cõ/ ceſſit. Sʒ hm Goff. illud pign obliga/ tũ creditoꝛi.⁊ a creditoꝛe ipſi debitoꝛi cõ/ ceſſũ ⁊ vtẽdũ:qᷓ;diu patit᷑.⁊ ꝑmittit qͥ cõ/⸗ ceſſit. vt ẽ tex i.l.j.de pca.ff.vbi diẽ PHul⸗/ pianꝰ.qð h̊ gen libertatis ex iure gentiũ deſcẽdit.Et ſubdit ibidẽ. Differt aut p̃ca⸗ riũ a donatione.qꝛ qͥ donat ſic dat vt nõ recipiat illud qð vatRᷣ qͥ pcariũ cõcedit: 5̊ ſic ↄcedit vt recipiat qñcũq; placebit. Del pcariũ ẽ cõtract int᷑ oñ̃m colonũ:2 ẽ cõtract gratuit⁊ ſilis cõmodato·ĩtãtũ vt qdã vicerẽt hos cõtractus nõ differre niſi v̈bis qͥ tñ etiã vifferũt in re. MNã licʒ i multis cõueniãt pᷣcariũ⁊ cõmodatũ:oit/ fert tñ pᷣcariũ a cõmodato:nã cõmodatũ ſit ad certũ vſũ/nec põt reuocani niſi vſu expleto.Pꝛecariuʒ vo qñcũq; placuerit põt reuocari. Itẽ pᷣcariũ qñq; dĩ ↄtract de qnquẽnio in qnquẽniũ reuocãdus.Et ſi qnquẽnio elapſo ſbᷣ tacitnitate ſtereat᷑ tuũcreuocari ĩtelligit᷑ talis ↄtract.·Dĩ aũt pcariu ideo/qꝛ ẽ ↄtractus ad pᷣces factus. Pꝛecaria vꝛ donatio ad pᷣces facta vſq; ad moꝛtẽ recipiẽtisxij.q.ij.ſpexvj.q.iij.cle/ rici. Et ẽ cõtract ille affinis emphyteoſi. Itẽ pᷣcarię dicuũt᷑ qdã pſtationes ſeu cõ/ ceſſiones vſufructꝰ ad p̃ces factę in recõ/ penſationeʒz eius ꝓpꝛietatis ꝗ vat ecdeſię cuius foꝛma ha bet x.q.ij.pꝛecari. NPꝛecatoꝛ.torli.rogatoꝛ. Iñ pꝛecatrix.trid. fmma reuudt oyt⸗ ſboblge⸗ chtanch⸗ Nimnd dä cormi nicdeuti⸗ uht. 1coloni drditinn d nne Wi, malni Mun ymd ilist zifgenk Munt Cofc id l und/ Ludeſe Et pd pe DHñ Augꝰ. Adhibe pcato:es.i. Pꝛęcẽtoꝛ.tor..maſ.ge.qͥ ĩ eccłia (rogatoꝛes vocẽè mittit in catu.ſcilʒ pncipalis cãtoꝛ. NPꝛeęcet tus.tui.i.dignitas uł ptãs ſcẽton. Pꝛeęceps.pit.oil ge.qͥ cadit capite iclinato coꝛpoꝛe ſequete.Et coꝛ.ꝑe.gti. Pꝛęceps etiã dꝛ hõ oĩa ſine modo.⁊ cũ ꝑiculo faciẽſ Pꝛeęceptoꝛ.tor..qͥ cipit:ułmgr · ul doctoꝛ ⁊ dĩ a gcipio.pis.Et h̊ gceptus.tus.tui. Et pꝛęceptoꝛius.ria.riũ.quod pꝛęcipit᷑. Pꝛ cep ti.ti.neu.ge.i.mãdatũ.⁊ dꝛ a hci/ pio.pis.Et bᷣm Pap.pᷣcepta ſũt ꝗ an ali/ qd facẽdũ ſit· an nõ faciẽdũ docet. Et nõ q; decẽ ſũt pᷣcepta decalogiig ↄtinẽt᷑ i his vᷣſibo. Idola ſꝑnedei nõ ſit tibi nomẽ in/ ane. Dabbata ſãctifices· habeas ĩ honoꝛe parẽtes. NMõ occiſoꝛ erismęchꝰ.fur:teſtis iniquꝰ. Mõ alij nuptã nec re cupias alie- Pꝛeęcidane nea.neu.i.aptad pcidẽdũ.(nã Pꝛeęciniũ.nij.i.laus alicuiꝰ rei.ułlaus ante/ Pꝛecioſus.ſa.ſũ.i.multũ pᷣciũ va/ (cedẽs. lens. vẽ a pcin.Dñ pᷣcioſi lapides dicti ſut· q;ꝛ chare valẽt · ſiue vt a vilibo viſcer/ ni pñt · ſiue qꝛ rari ſũt.oẽ enĩ qð raꝝx ẽ ma/ gnua pᷣdoſu vocat.vñ.j.Reg.ʒ: Sermo oſi erat pᷣcioſus.i.rarꝰ. Iñ pᷣcioſitas.tat. NPꝛecipiciu.cij.Rrupta foſſa:vel rues. Pꝛeęcipnuus.pua.puũ.i.maximus:pꝛimus ſingularis:ſenioꝛ:·m Papiam. PHꝛeciſio.onis.fę.ge.i.anteciſio. Itẽ pᷣciſio ẽqdã coloꝛi ẽ cũ dictis qbuſda qð cõce/ ptiu ẽ relinqͥt᷑ ĩ audiẽtiũ iudicio.Bñ greq. Cõape cõceptũ cela pciſio fiet. VPt te nõ ęquũ certamẽ ponẽ mecũ. Nuũqͥd ego re/ colo qð tu feciſti ̊ dicẽ nolo. Oł peiſo fit cũ qͥs vba ĩ aio ↄcipit⁊ loquẽdo intrũpit Hꝛeciũ.cij.neu.ge.illud qð ꝓ re aliq̃ emẽ/ da dat · victü a pꝛex pᷣas· q; cũ pᷣce ſolet dari. Iñ pᷣciolũ.li.dimi.i.paruũ pꝛeciũ. Pꝛęcliuis.uis.i.inclytus: valde gloꝛioſus. Nã gręce deos. dꝛ latine głia:ſᷣm Pap. Hug.vo dic: cluo.is.d h̊⁊ H̊ ꝑdiuiſ uis.i.celtic· nobilis · valde fulgẽs pd.li Pꝛeęco.onis.mal.ge.qͥ qdã pᷣconatu aliqͥd ãqnũciat: dꝛ a pcino.nis.Hel pco etiã oꝛ mercatoꝛ:qͥ qdam conatu iuitat ad mer⸗ ces ſuas emedas. Inde hic ſconatus.tus tui.talis annũciatio. Pꝛecocia.cię. genꝰ viniuł vuaꝑ.⁊ dẽa pꝛę/ coquo qͥs qᷓi coqua ·q; añ alias ſole co/ quic᷑ citius ad maturitatẽ venit. Et eadẽ dĩ ſᷣcoq̃.quę.Et h pcox.cis.Sʒ a gred oꝛ lageos eo ꝙ velocius currat ad maturi/ tatẽ.vt lepus. Et põt declinari mobiliter ſcoquꝰ.qua.quũa.&ᷣ alijs coctũ gᷣmatuꝑꝝ h caloꝛe ſolis coctũ. Oñ ᷣcoqua ficus.vel vua · vm Bug. ap. vᷣo dict: Pꝛecocię genus vuaꝝ · victe quaſi pcoquę qꝛ ante alias matureſcunt. HMZ . Pꝛeconiũ.nij.neu.ge.⁊ h̊ conat.tus.tui.i qnũdatio pconis. Itẽ ꝑconiũ vꝛ laus vel annũciatio laudis. Ponit etiã qñq; ſim/ pliciter p ãnũciationeᷣ ꝓpꝛie in bono. ꝛ coꝛdiu.dijneu.ge.qð da ĩteſtinũ.⁊ oꝛ a ⁊ coꝛ:eo ꝙ Rſit coꝛdi. Iñ h̊ ⁊ H̊ coꝛdia/ lis.⁊ H̊ le.qð qnq; wit᷑ ꝓ itimo ſecretoq; ⁊ familiari.m Mug. Iſidoꝛꝰ vo dic:Pꝛx⸗ coꝛdia ſũt loca coꝛdi vicinaqͥbo ſeſus ꝑa/ pit· oicta ſicq; ſit ibi pncipiũ coꝛdis⁊ co/ Pꝛeęcurſoꝛ.ſor.añcedẽs:pueniẽs.(gitatõis Pꝛeda.x.łę.ge.ẽ cũ aliena violẽt rapiũt᷑. Et bᷣm Hug. ꝛęda ẽð vicinis cõſęde/ ratj.Rapina de hoſtibo Oel pda de tota patria. Aapina ð parte. Itẽ ꝑda ẽ ex ho/ ſte. ALucꝝ ex negociatione.Cõpeẽdiũ ꝓpe Pꝛędanus.na.nu.i.de pdio (ex pondere. exiſtẽs.⁊ dꝛ a diũ. Dñ Ambꝛoꝰ. Inter cõuiuia ſdanas epulas ructantẽ. Pꝛędeſtinatio/eſt ꝓparatio gratię in pꝛę/⸗ ſenti.⁊ gloꝛię in futuro. Pꝛediatus.ti.maſ.ge.deus pꝛedioꝛuʒ. ſal Satumus vt vicunt. NPꝛędiolũ.li.dimi.i.paruũ ſůduiu. NPꝛęditus.ta.tüũ.i.hᷣdijs datusuł alijs di tatus.⁊ dꝛ a pꝛęs ꝑdis. Del pditus dꝛ a do.vis· qð eſt ̊ alijs vare.Et eſt gdit᷑ bm Pap.ſublimatꝰoꝛnatus:clarus.Rcla/ rus·ãtepoſitus.⁊ coꝛ.di.Oñ Cheodolus. Pꝛęditus igenio decoꝛanit męnia teplo. NPꝛeędiũ.dij.i.poſſeſſio · villa:ager. ppe al/ lodiũ.⁊ dꝛ pdiũ a da:q; ãtiqͥ agros q̃s ceperãt ᷣdęnoie vocabant. Bel pᷣdiũ dẽ q; ex oibo ꝑtibo patriſſamilias Ruidet᷑.i. apparet. Oñn oꝛ pdiũ.q̃ſi uidiũ. Del pꝛę/ diũ vꝛ · qſi ꝑ alijs ditãs · a ̊ ⁊ dis ditis qs eſt oiues ·̊ potius eſt etymologia. PHꝛeędo.donis.maſ.ge.i.raptoꝛ.⁊ dꝛ a ſᷣda. Et vt dicit Paß. Pꝛedo vel pꝛędus dꝛ qui pꝛęda habet vel ſcect. .V Pꝛęfatio.onis.lę.ge.bᷣm Hugłi.pꝛologus locutio Mñ in miſſa dꝛ pᷣfatio:q; pcinir ante ſacramẽtũ coꝛpor ſanguinis chꝛiſti Paßpß.vo dicit:Pꝛęfatio.ſRlocutio libꝛoꝝ ꝗ ante oẽm narrationẽ fit ad inſtruẽdas audiẽtiũ aures ad qð optauit dicta ſfa⸗- tio ·q̃ſi ꝑlocutio.i.pꝛima locutio. Pꝛęfatiucula.lę.i.parua pꝛeęfatio. Pꝛęfatus.ta.tu.i.ante locutus.⁊ dꝛ a pᷣfoꝛ faris.⁊ pꝛoducitt. nseel H FrW6 Pꝛęfectus.cti.i.alijs ſᷣpoſitus: dignitatem deſignat. Iñ hec pfectura.rę.eiꝰ dignitas Et pꝛęfectoꝛiꝰ.ria.riũ.qð ad pfectũ ꝑtinet Et eſt idem pꝛęfectus quod pꝛętoꝛ. Pꝛęfectus auguſt uł auguſtalis dꝛ pfect ęgypti.vt.ff.S offi.fec.auguſta.l.vna.¶ e. ti. l. q: imꝑatoꝛ. Ma imꝑatoꝛ maximus AIAuguſt i egypto p̃ pfecti ptãtẽ itroduxit Pꝛeęfect ptoꝛio ab initio mgr̃ eqᷣtũ creat ẽ cũ dictatoꝛes ſibi ãtiqᷣtus mgros militũ eligerẽt.qͥ pncipali ſollicitudini aſſociati · ſũmãaã poſt dictatoꝛes gerebãt ptatẽhᷣ ex/ emplo pᷣncipes ad qͥſ gubernaculũ reipu/ blice ꝑuẽit · poſtea eligerũt ſfectos pᷣtoꝛio qbo publicę diſciplinę emẽdatio ↄceſſa ẽ· qꝝ autoꝛitas ita eſt ãpliata adeo appo/ bata. vt nec ab eoꝝ ſetẽtijs appellari: nec ĩ ĩtegꝑꝝ reſtitutio faole poſſet poſtulari.Et erant q̃ttuoꝛ:ſcilʒ ſfectus pᷣtoꝛio oꝛientis fectus pᷣtoꝛio africęcuiꝰ ſedes eſt in car/ tagine. pfectꝰ toꝛio illuſtris.⁊ pꝛęfectus Vrbis.ff. de offi.pꝛęfec. pꝛęto.l.j.⁊ ibi nõ. Piꝛꝛęfectus vigilũ idẽ ẽ qð ſfectꝰnocturnꝰ Hon aüũt officiũ ẽ de nocte facẽ excubias Pꝛeęfuerũtq; icẽdijs arcẽdis:qͥ etiã caue/ bãt.iqͥrebãt.⁊ puniebãt icẽdiarios.fures graſſatoꝛeseffractoꝛes/niſi delinquẽs eẽt tã famoſa ꝑſona ut ad pᷣfectũ vrbiſ debẽt mitti punienda. Poterãt etiã iudicare de capſarijs qͥ ĩ balneis veſtimẽta cuſtodiẽ/ da ſuſapiũt · ſi aliqᷣd dolo fecerũt. vt. fl. de offi.Rfec. vigi.l.ij. S. cognoſcit. Pꝛęfectus ãnonę dicebat᷑qͥ de ãnona.i.de blada curã habebat. Zꝛęgfectꝰ vrbis dicebat᷑ cui ab ĩpatoꝛe cõ/ P ceſſa ẽ vrbis admiſtratio:qͥ ceteris mgra/ tibo ex q̃chq; cã ab vrbe ꝓſiciſcctibo ⁊ re⸗ cedẽtibo ĩ vrbe relictis ius dicebat: oĩbo dignitatibo ĩ ciuitate añ̃cedebat ſua di/ gnitate ·q cũ ab vrbe ꝓgrediebat᷑ nõ ha/ buit iuriſdictionẽ Pbere tamẽ potuit ĩ ciuitate · Sʒ bᷣm ⁊ tionem.vi.de offi.pꝛęfec.vr.ꝑer to. Pꝛefica.cę.coĩs ge.i.ſacerdos qui incipie/ bat cantus pſerat plangentibus. Pꝛęfulgoꝛus.ra.ru.di pꝛęclarus.ſfulgidꝰ. ęgnãs.ani.i.grauida:ſ pꝛęgnãs ẽ ꝗ cõ/ cepit. Gꝛanida quã vteri grauedo pꝛoxi⸗ mam partui oſtendit. . Nꝛeiudiciũ.cij.neu.ge.i.cauſę impedimẽtũ dꝛa piudico.qᷓi ſuꝑ alia iudiciũ.i.dãna/ tio aliop Bfñ . Biudiciũ gnãlitati. Oñ iudiciu.i.hcedẽs intra centeſimũ miliare habebat iuriſdic/ o alioꝑ. Oñ SGeruiꝰ ĩ cõmẽto ſupꝑ Pir- giliũ. Quicqjd fit pꝛter naturnõ aufert iudiciuʒ. Mñ.j. Cimot.S? Sine piudicio nihil faciẽs.i.ſine ſcedeti iudicio·in alterã partẽ declinando. . NPꝛeiudiciũ ·eſt qſi qda platio vel ſtoſitio ſiue glocutio vnius rei reſpectu alterius. Pꝛeliares dies ſunt qͥbo fas eſt hoſtẽ bello laceſſere. Sic in libꝛo Reg.legit.Cepoe quo reges ſolebãt ad bella pꝛocedere. Pꝛeliũ.lij.neu. ge.i.bellũ vel pugnaſ plin ꝓpꝛie pumꝰ cõgreſſus dꝛ.vel ipſe cõflict᷑ Bellũ vo ipſa guerra.VBñ victũ eſt· Ro/ mani ſepe victi ſut in lio · nü; in bello. cq ſepe in cõgreſſibo vincebãt vel in ipſis cõflictibusſᷣ nunq; in finevel in guerra. Inge pliolũ.li.dimi.i.paruũ pꝛęliu. Pꝛeludiũ. ij.ꝛ paruus ludus ante ma⸗ ioꝛem factus di a pꝛęludo.dis. NPꝛelũ.li.ĩ trabs q̃ vuę calcant:a ᷣmẽdo. qi pſſoꝛiũ latũ dꝛ a p.⁊ lõgũ:qꝛ pꝛę alijs eſt valde lõgu. Bñ in toge onan, Bz ſtati de ꝑlo pu/ bia vic Mieronym. . riſſime cõmendata teſte ſuuʒ ſapoꝛẽ bua/ Pꝛęluſtr.ↄ. t.: h ſtre.i.ſclar.nobi/(uerint. lis altꝰ. q ̊ oĩbo luſtrat.⁊ ãbit.⁊ pꝛod.lu. NPꝛemiu.mij.neu.ge.dẽ a gᷣmo.mis.q per Emiñ ſolẽt ̊ᷣmẽ alios. DPel vꝛ a p.⁊ emo- qð ẽ ſ̃ alijs emere.Del a p.⁊ muniũ/qᷓip/ muniũ.i.pꝛo officio vatũ. Pap. vᷣo dicit: Siꝛꝛmia mercedes dona emolimẽta pal⸗ my munera· victoꝛio. Pꝛenomẽ. mis. neu.ge.i.nomẽ qð ipvnit᷑ cã Differẽtię vel cauſa amicitię.? dꝛ ̃nomẽ quia pꝛęponit᷑ ꝓpꝛio nomini. Nꝛxpes.pet.oĩs ge.dĩ a peto.tis.qð eſt ᷣ alijs petere. Et petes dicũt᷑ qdam aues. uiũ enĩ qda vicũt᷑ oſcines· ꝗᷓ oꝛe ⁊ ctu auguriũ faciũt.vt coꝛuus/coꝛnix:⁊ picus. Queędã dicũt᷑ alites· ꝗᷓ futa volatu oſte/ dere vidẽt᷑.vt aquila accipit:ꝗ ſi aduerſę ſunt inhibę vicũt᷑:q; inhibeãt.i.vetentſi pꝛoſxerę ſpetes. Et vicũt᷑ ppetes quia alijs petũt᷑ ad augunia.vel dicũt᷑ ppetes q; oẽs aues pꝛęi.poꝛa petũt volãtes. Et bm hᷣ ꝗlibet auis põt did ppes.Itẽ ſᷣpes dꝛ velox·q; petat anterioꝛa.Sed ꝓpꝛie id dẽ pes:q ̊ pedibo habet alteraʒ vloci⸗/ tatẽ. vt auis q p̊ pedibo habet velocitatẽ alarũ.⁊ tũc dꝛ a ꝑa pes.dis.⁊ coꝛ.pe.gti. NPiepos.tis.oĩs ge.i.valde vel ̃ alijs po/ tens dĩ a pᷣa pos potisa coꝛ.pe.gti. Peꝛexpoſitio. onis.fę. ge.i.añpoſitio. DPnde ppoſitio vꝛ qdaʒ ꝑſoꝛationis quę alijs ꝑ appoſitionẽ vel cõpoſitionẽ pꝛeęponit᷑. NPꝛeęxoſitoꝛ.tor.⁊ h̊ ſoſit.ti.ꝓpꝛie ĩ eccłia Eptoꝛ in ciuitate. Iñ hͥ oſitura.turę.eiꝰ nli nle; gpin Alen Kihi t soliͤ ofiuc ho, belo. nipſis Dem. men D eogir ſppon hopr rfe nennt. odlu. 1end⸗ nidi⸗ dod imti Hjone Pchi muss etan 1pias noſt⸗ mil. nuß es att , ſaut „ , . t. eci 5 sel nde vignitas. Itẽ ppoſitus.ta. tũ.i.aſipoſitꝰ. Pꝛepoſit põt dici qͥlibet qͥ alijs peſt.vſus tñ obtinuit vt ᷣpoſitus dicat᷑ qui quõdã poꝛat curã ſuꝑ alios geſſit.ð v.ſig.q;uis Pꝛepoſiti labaꝑ · alias laboꝝ · vel hm aliqͥs labioꝝ a labijs dicũt· qꝛ foꝛte coꝛrigebãt eos qͥ male de pꝛincipe loquebant᷑. Pꝛepoſiti ſacroꝝ ſcrinioꝝ erãt illi qͥ pꝛęerãt ſcrinijs ĩꝑialibo/qͥ alias dicebãt᷑ pꝛoximi eo ꝙ mag pᷣncipi appꝛoximabãat q; alij. Pꝛeęputii.tij.vꝛ anterioꝛ pars pellis pꝛia/ pig ſputat᷑: pſcidit᷑ iudeęiſ.Iñ ſputiat ta. tu. vꝛ habens pputiũ Hciſũ·ſic iudęi 4 dicunt᷑ ſᷣputiati.Pꝛęputiũ etiã qñq; dꝛ ipſe pꝛiapꝰ. Iñ pputiat dꝛ magnũ hñs Eputiũ.i.pꝛiapu. Et pᷣputiũ aliqñ ponit pꝛo impputiato ·qui habet pꝛęputiũ nõ putatũ ·ſic ſũt gẽtiles: oẽs alij a iudeisqᷣ ptſ̊ a iudeis imũdi reputãt᷑. Itẽ ſputia dicũt᷑ pᷣmi fructꝰ.q; imũdi dicebat ſicut pputiati. Oñ ceptũ fuit filijs iſrael Ae⸗ uitj.j9? cũ intrarẽt terrã pꝛomiſſionis vt auferrẽt putia arboꝝ quas plantarent. Pꝛerogatiua.uę.i.ſingularis excellẽtia · vel pꝛiuilegiũ. PHꝛerogatiuus.ua.uũi.excellens:vel ad ſ/ rogatiuã ꝑtinens. . Pꝛerupt᷑.ta.tũ.di añ rupt:uł ab ãterioꝝ ꝑte rupt᷑.⁊ oꝛ a prũpo.pis. Itẽ ſruptus dꝛ ĩ alto poſit·pceps·excelſus: tũc dꝛ h/ rupt.q̃i graptus:qꝛ pꝛę alijs ĩ altũ rapit᷑ Hꝛes.dis.maſ.ge.i.diues:x d a pꝛędiũ·q̃i gdiesa ppᷣe q multa habet pdia. Et pꝛes dẽ medius vel mediatoꝛ. Et pꝛęs.i.fide/ iuſſoꝛ · vel obſes. Iñ ꝑ cõpoſitionẽ · cõpꝛę⸗ des dicũt᷑ ſimul fideiuſſoꝛes:vel obſides Et ſũt iſte ſiẽtiones tractę ex pma.Diui- tes enĩ ſolent eſſe mediatoꝛes int᷑ aliqͥs ⁊ ſolẽt ẽe fideiuſſoꝛes: obſides. e aũt vꝛ pꝛęsq̃ſi ꝓ alijs diues uł vitãs/etymoẽ. Pꝛeęlagiũ.gij.i.diuinatio futuroꝑ· pꝛęſciẽ/ tia · vel ãnũciatio.⁊ dẽ a pꝛęſagio.gis. Pꝛeſagus.ga.gũ.i.pꝛęſcius futuroꝛꝛ. Pꝛelbyter gręce latine ſenioꝛ interpᷣtatnõ pꝛo etate· ul pꝛo decrepita ſenectute.ſed ꝓpt᷑ honoꝛẽ⁊ dignitatẽ quã accepit ·pᷣſbyt vocat᷑. Hel ideoqꝛ illo vtit᷑ officio⸗ ſi nõ ktate · tñ ſenſu ⁊ diſcretiõe ſenioꝛ pᷣſbyter debet eſſe: Ideo aũt pᷣibyteri ſacerdotes vocãt᷑q ſacrũ dãt ſicut epiqͥ licʒ ſint ſa/ cerdotestñ põtificatus apicẽ nõ habent q; nec chriſmate frõtẽ ſignãt/nec parade⸗ tũ ſpiritũ dãt · qð ſolis debet᷑ epis.vnde ⁊apud veteres idẽ eßi ⁊ pᷣibyteri fuerũt. qꝛ ulud nomẽ eſt dignitaty ętatj..⁊ officij. Iñ pᷣſbytculus.li.⁊ pᷣſbytellus.li.⁊ pᷣby⸗ tericulus.li.vimi.Et ̊ pibytera.rę.i.vxoꝛ pſbyteri· vel ſacerdotiſſa. Et h pᷣſbyterat᷑ tus.tui. Et hoc pᷣſbyterin. rij.i.officiũ · vel dignitas · vel oꝛdo pꝛeſbyteri. PHꝛeſcius.ſcia.ſciũ.i.ſſagus·ſutura ſciẽs. Pꝛeſcriptio.onis.fę.ge.ẽ acqͥſitio dominij ſuꝑ aliquã rẽaliqͥ certo ſpacio tẽcon xoſſi dendo. Del pꝛęſcriptio ẽ exceptio rei ex tẽpoꝛe ↄgruẽs.ab autoꝛitate legũ vim ca piens· negligẽtibo pęnã infliges.⁊ finem litibus imponẽs.Et reqͥrũt ſex ad pꝛęſcri/ ptionẽ ſi valere debet · ſcilicʒ titulus · poſ/⸗ ſeſſio · bona fidesres pᷣſcribenda:perſona zſcribẽs.⁊ ꝑſona cõtra quã ᷣſcribit᷑. Int᷑ q coſſeſſio ⁊ bona fides ſũt maxime ſub/ ſtatialia. vt no.in.c.illud de pᷣſcrip.Et eſt ꝗdã pꝛęſcriptio longi tẽpoꝛisſcilʒ conti/ nuata poſſeſſio int᷑ pꝛęſentes decẽ ãnoꝛũ. int᷑ abſentes viginti. vllia eſt pꝛęſcriptio longiſſimi tẽpor/ſcilicʒ triginta ·vel q̃dra⸗ ginta · vel centũ annoꝝ. NPꝛeſegmen. inis.dꝛ illud qð pꝛęſcindit᷑.⁊ dꝛ a pꝛęſeco.cas.m Mug.Bap.vo dic: Pꝛęlegmina partes coꝛpoꝛis inciſę. Pꝛeſens.tis.oĩs ge.dẽ quicqͥd alicui quĩq; ſenſuũ ſubiectũ eſt: ⁊ dꝛ a pꝛę.⁊ ſenſusq̃ſi E ſenſibo poſitũ.i.ante ſenſus.vel pᷣſto ſen ſibus · ſicut oculo: vel alicui ſenſui. Et dẽ qñq; pꝛeſens:pꝛoſp.⁊ benignꝰ.⁊ ꝓpitius: q; ꝗ nobis ꝓpitia ſũt·q̃ſi pꝛęſentia ſũt.Et aliqrũ pꝛęſentia q̃i fauoꝛ ẽ.vt deoꝝ. Jñhᷣ pſentia.tięi hĩc pñtialitastat.bm Hug.. Paß. vᷣ vic: Vꝛeſens victũ:qꝛ p̊ ſenſibꝰ i. coꝛã oculis. Nꝛeęſens tẽpꝰ oꝛ illud ĩſtãs pũctũ qð diuidi nõ põt·qð eſt finis ſte/ riti ⁊ pncipiũ futuri. Eſt igitur terminus vtriuſq; coĩs.Itẽ pꝛęſens.i.pꝛęſtãs·ſupꝑ/ ſtans tunc deriuat᷑ a pꝛęſum pꝛęes. NPꝛeſentaneus.nea.neũ.i.in ſᷣſentia exiſtẽs vel ſepe repꝛęſentans. dicit᷑ a ſᷣſentia. Pꝛeſepiũ.pij.neu.ge.⁊ hoc ſſepe.pis.loc ſeptus·in quo beſtię rodunt. Pꝛeſes.ſidis.coĩs ge.qͥ pſidet in aliqͥ loco ſim Hug. Et Paß. vicit: Oꝛeſides recto/ res ſũt pꝛouĩciaꝑ· dicti · q; ſint.⁊ coꝛ.pe. Piꝛeſidiũ.dij.i.auxiliũ·vel defenſio ꝓpꝛie ꝗ dat᷑ a maioꝛi.Itẽ pᷣſidiũ dꝛ refugiũſubſi⸗ diũ/loc refugij munit ad quẽ qͥs ꝓfugit vt ſe defendat ab hoſtibus. Pꝛeſſoꝛiũ.rij.i.toꝛcular vbi vuę calcant᷑ et Hmunt. potius illud lignũ longũ qͥ vuę pmunt᷑.Et idem vicit᷑ pꝛelun. Pꝛeſtans.ſtantji.multũ ſcellens ⁊ ̊ alijs valẽs. Iñ h pſttia tig. Et h ſtabilis TH le.i.multua ſ̊ alijs valẽs. Hap.vo dic Pꝛeſtãs.i.añ ſtas:nobilłꝑſeuerãs.pcipu⸗ Iñ pſtãtiusſignantiꝰſublimiꝰ.clarius. NPꝛeſtigiũ.gij.qdã ſpẽs magicę artis.ſciliiczʒ bumanoꝝ ſenſuũ illuſio.⁊ vꝛ a pſſtrigedo qꝛ adẽ oculoꝝ ſſtringit. Scom pᷣſtigiũ incredibiles reꝑ mutstiones vident ſieri vt trę cumulus videt᷑ caſtꝝ.⁊ lapillus ta/ lentũ · ſeges cohoꝛs militu galeaton. Bel cõponit ſſtigiũ·a pꝛęi ſtige· qꝛ ꝗdaʒ ſti/ gialia facta p.i.ante ſaciũt.Mãc ſpeciẽ art magicę vꝛ iueniſſe mercuriꝰ. Iñ pᷣſtigio/ ſus.ſa.ſũ.⁊ Hͥ ⁊ hęc pſtigialis.⁊ hoc le.ſᷣm Hug. Papß. vo vicit: Pꝛeſtigiũ dolus fraus:mendaciũfallacia:maleficiũ. Pꝛeſtites.ſtitu.maſ.ge.płalis nũeri.pe.coꝛ. qui preſto erant ad ꝑetitiones hominũ. Pręſuptio.onis ſᷣm ſpe.eſt argumentũ ad credendũ vnũ factuʒ/ſurgẽs ex ꝓbatione alterius.vt ex coexiſtentia vel cõiacentia ꝑſonaꝝ ſuſpectan pᷣſumit᷑ coitus.c.litteris e.ti. vbi ſolus cũ ſola·nudus cum nuda in· eodẽ lecto ex ſſũptione violẽta pꝛobaãt᷑ copulari carnalit᷑. Sʒ hᷣm Goff. viffinit ſic eſt alicuius facti dubij aliqtiẽs plena · aliquotiẽs ſemiplena ĩueſtigatio ſeu pꝛo batio. Itẽ ᷣſumptio ẽ qðdã mediũ itel/ lectuale veritat᷑ eliciendę ex circũſtantijs iſurgẽs. Et ſüt tres ſpẽs pᷣſũptiõis. Pna ẽ temeraria ꝗq conſurgit a malis hoĩbo.⁊ ex cauſis pluribo·alias pueriliboa ſuſpicio/ nibꝰ leuibꝰ. Et H repellit. ⁊ repꝛobabilis ẽ q.j.pᷣ.vj.q/i.oues.de ſẽ.ex inquiſitioni. klia e pbabilis ſiue veriſilis ꝗq conſurgit ex mult cauſis ſuſpitiõibo.⁊ q̊ admittit ad ꝓbationẽ ſemiplenam.vñ adiuuat ad ꝓbationem ſi ſint alia coadminicula.c. nobis.qui mat.accu.poſ.v.glo.admittit etiã ad purgationẽ indicendã.c.ſi qs. ve pur. cano.ij.q.iiij.ſᷣſbyter. Tertia ẽ vio⸗ lenta ꝗ ad ꝓnũciandu vel condẽnanduz ſufficies reputat᷑.vtxxxij.q.j.dixit oñs. fl. de his qui ſui vel alie.iur.ſunt.l.filiũ.? c litteris de pꝛę’ſup. NHaeſul.lis.coĩs ge.qͥ vl ꝗ ſeſt ſollicitudĩe. vVel nüc ꝓp epo ponitur.Pꝛeſul ꝓtectoꝛ·fa⸗ uensiudex/actoꝛa coꝛ.pe.gti. Pꝛęſuptuoſus.ſa.ſuʒ.qͥ ꝑᷣſumit vel ſſumit᷑ audaximpudẽs. Iñ pſuptuoſitas.tatis Hſũptiuꝰ.ua.un.i.ſᷣſũptuoſus.Et hꝛ H Eſũptibilis hᷣ le. Iñ hͥ aſũptibilitas.tatj Pittexta. tę.qdã veſtis nobiliũ romanoꝝ. 7 dĩa ſtexo. xis. q; ſtexebat᷑ ei qͥ ea vte- bat. Et hac veſte vtebant᷑ pueri nobiles vſq; ad qndecim annos ſub viſciplina. poſtea vtebant᷑ virili toga. Iñ ptextatꝰ ta.tũ.i.ſtexta indutus vel oꝛnat. Et hec pꝛętexta.tę.⁊ hęc ptextata.tęlcilicʒ com⸗ dia de factis nobiliu/ſ a latinis coditaq nulliꝰ pᷣcij erat. n Dꝛatius. Hel qͥ ꝑte- xtas.vel qui docuere togatas bm Hug. Pap̃.dic:q dicebat᷑ ꝑtexta·qꝛ ꝑtexeba ei latioꝛ q; purpura. Nꝛetoꝛ to r.mal.ge.i Ppoſi tus. Sʒ Hroſit in eccdleſia. Mꝛxtoꝛ in cluitate. Et vicut ß/ toꝛes:q; Eſüt⁊ toꝛqueãt. vel qꝛ Serãt toꝛ/ mẽtisa R·⁊ toꝛqueo.ques. Hel vicunta Hheũdo. Mel ptoꝛes dicũt᷑q̃ſi ſpoſitoꝛes. Bel ptoꝛes.qſi ceptoꝛes ciuitaij ⁊ pnci⸗ pesita ꝙ ſceptoꝛ ſyncopet᷑a vicat᷑. ̊ pꝛe/⸗ toꝛ.qᷓſi pꝛęceptoꝛ:q; Scipiat. Idẽ⁊ fecti⸗ qꝛ ſtoꝛia ptate pꝛxſint.dẽ⁊ gꝗſtoꝛcsq̃ſi gſitoꝛes· qꝛ ̊ oibo grũt.Iñ hęc ſtura.rę. dignitas ꝑtor. Et ptoꝛius.ria.riu.Et hoc Pꝛętoꝛiu.rij.locus vbi ptoꝛ reſidet ad viſ-/ cutiedũ domus iudiciaria. Et ꝓd.pe. gti. NPꝛetoꝛ ẽqͥ in vrbe romana iudicio ſenatus ad diſſipandũ:vel viſceptandũvubios actus⁊ caulas oꝛdinabat᷑ Et erat eiꝰ offi⸗ ciũ ãnuũ vel anale.qꝛ ſolo qno durabat. Et anteq; a ppło romano ad pᷣncipẽ trãſ- lata fuiſſet ptas.vel anteq; romana ptãäs ſub imꝑatoꝛe veniret.habuit ptãtẽ plenã facedi ius ſtatuta edicta·cuius edicta iun onerarij noĩie cenſẽt᷑qꝛ hmõi hono:e autoꝛitate pollebãt. vt. C. de offi. to.l. i. Ihſti. ð iur gen. na: ciui.S.ſᷣtoꝝ qʒ edi/ cta ⁊ no.in.l.certũ. C. vnde legit.ꝙ pꝛętoꝛ viuus ponus debet ſequi pꝛętoꝛẽ moꝛtuũ q; ius cinile. NPꝛeętoꝛ fideicõmiſſarius dicebat᷑ ille qͥ de fideicõmiſſis relictis cognoſcebat.⁊ ius Dicebat ⁊ reddebatdicẽs:ius dalbo.ff.de oꝛigi.iur.l.neceſſanii. Pꝛctoꝛ peregrinus dicebat ille ꝗᷓ int pere⸗ grinos qͥᷣ in ciuitate affluebãt vel cõflue/ bat ius reddebat. Pꝛetoꝛ vrbanus dicebat. qͥ cũ cõſules ad bella ſinitima alias vicina vocarẽt ius ne/ ceſſariuʒ in ciuitate reddebat. ff. de oꝛigi. iusf.l.i. Ppꝛeall. Nꝛetoꝛi·eſt locus in qͥ ius ex moꝛe reddit᷑. Etiã loc in qͥ qs ſfecturã exercet cuʒ ſuis officialiboa cauſam tractare ſolet. IJdẽ ẽ domꝰ pſidi ꝓuicię aſſignata. vt locus de/ putatus iudicho ad cognoſcẽdũ⁊ depu/ tãduũ.vel ad ſentetiãdũ de cauſis. (dice. Pꝛetoꝛiũ pign vĩ illud qð alicui dat a iu- Pꝛętoꝛiolũ.li.dimi.i.paruum pꝛętoꝛiũ.xl Nin — -- v— ten Gt s os fſy da. * 7* parua domus in naui. Pꝛeuaricatoꝛ. torli.traſgrediens. dicita krenan⸗ cas. Et vicunt᷑ pꝛeuaricatoꝛes eg-i.trãſgreſſoꝛes leg/q; p alijs ⁊ pluſq; debeãt in legẽ varicãt.i.daudicãt: uł am/ Pꝛeuiꝰ.uia.uii.i.ſcedẽs/curſoꝛ: (bulãt antepoſitus · in via pꝛeambulans. Nꝛex.cis.bę pᷣces.haꝝ pꝛecũ ·ſ ntũs ſingu⸗ laris nõ eſt in vſu.i.rogationes · ſupplica/ tiones.⁊ coꝛ.pꝛe. Pꝛiamus.mi.pe.coꝛ ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdam ⁊ dĩa pꝛiaſce · q; eſt emere vel redimere. quaſi emptus vel redẽpt. Eta gtõ pᷣami addita.des.fit pamides · huius pꝛiamidę filius vel nepos pꝛiami. Et a ntõ pꝛiami/ des remota · de · yllaba · fit H pamis pꝛia/ midis pe.coꝛ.filia vel neptis pꝛami. Pꝛiapus.pi.fuit inuenis qͥdaʒ de lapſato ciuitate helleſponti· vnde depulſus ẽ ꝓpt᷑ magnitudinẽ viril mẽbꝛi.⁊ habit p deo eſt a femis. Et d deus hoꝛtoꝝ ꝓpt fecun/ ditatẽ eoꝝ/qꝛ hoꝛt nũ q; eſt ſine fructibo. Et ꝓpduẽ pe.VHñ Duidiꝰ in libꝛo faſtoꝛũ. Ac rubet hoꝛtoꝝ deus tutela pꝛiapus⸗ Itẽ dĩ deus furu.⁊ deus auiũ. Et ab illo dẽ pꝛiapus virile mẽbꝝ. Mel ᷣm Mug. dꝛ a pꝛaſce · qð eſt redimere· q; generis hũani iacturam redimit. Iñ pꝛiapiſmus mi.pudendoꝝ tenſio·vel paſſio. NPꝛiaſce gręce· d emẽ vel redimere latine. Pꝛimarius.ria.riũ.i.pꝛimus.⁊ da pꝛimꝰ. Pꝛimas.mat.coĩs ge.dꝛ qͥ pꝛimus habet in ppło. Inde bmatus.tus.tui.eiꝰ digni/ tas · vel magiſtrat. Itẽ pꝛimas deſignat quãdaʒ dignitatẽ in eccleſia.⁊ tũc eſt ge. malſ.Et vt dicit PHapᷣ. Oꝛimas.mat.inter reliquos maioꝛis dignitatis ⁊ poteſtat eſt.⁊ pꝛoducit penultima genitiui. PHꝛimęuus.na.uũ.pe.pꝛo.i.pꝛimus in euo. vel pᷣmi ęui.i.ſenexuł pᷣmus: uł antiquus. Pꝛimicęriusrij.qui pᷣmũ ceęreũ poꝛtat ante epiſcopũ· vel regẽ de dignitate.⁊ dicit a pꝛimus ⁊ cęreus. Inde bęc pꝛimiceria.rię eius dignitas. ⸗ Pꝛimitię.au.pluralis numeriſũt ꝗͥ pꝛimo de frugibus pcipiũt᷑. vel ꝗdeo pᷣ offerũt. hĩc eſt ꝙ ſacerdos pꝛimã miſſam cantans dr celebꝛare pꝛimitias. Iñ pᷣmitł.tia.tiũ. i.cipuus.⁊ int᷑ alios pꝛimus vel maioꝛ. Et declinat in plurali nũero tm̃.ſᷣm vſuzʒ. nuenit᷑ etiaʒ in ſingulari pꝛimitia.tię.i. bma pars fruguʒ vño offerẽda. Hec aũt debetur ̃cepto oñi:q Exo.22? Rcepit. Decimas ⁊ pmitias nõ tardabis offerre oño.Et vt dicũt hoc ᷣceptũ ex toto fuit cerimoniale. Sʒ pceptũ de decmis ptiʒ fuit cerimoniale: parti moꝛale. Et vt diẽ Hieronymꝰ. Qui plurimũ/qᷓdrageſimã ꝑtẽ vabat ſacerdotibo:qͥ mimũ ſexageſi/ mã.nter qᷓdrageſimã ⁊ ſexageſima lice/ bat offerre quodcũq; voluiſſent.⁊ hoc in aridis ⁊ liquidis. In fętibus/aĩal pꝛimo/ genitum vabatur. MG Hꝛimipylus.li.maſ.ge.⁊ h̊ pᷣmipylius.lij. bic pumipylarin eodẽ ſenſu: vxillifer qui poꝛtat pᷣmũ ꝓyli.i.pꝛimũ xxillũ ãte regem . vel i bello. Iñ h̊ ⁊ hec pmipylaris ⁊ hoc re.⁊ hic pꝛimipylat.cus.tui.vigni/ tas· vel officiu pꝛimipyli. Nꝛimiuirgius.rij.qui pꝛimaʒ virgam fert ante regx. M Pꝛimogenitus.ta.tũ.i.pꝛimo natuſa poſt quẽ ẽ alius vel alij· ſicẽ Eſau dꝛ pumoge/ nitus Jſaac. Item pꝛimogenitus dĩ ante quẽ nullusnec poſt quẽ alius: ſic chꝛiſtꝰ Jeſus dẽ pmogenitus beatę virginis. Pꝛimogẽita vicũt᷑ ius pᷣgeniturę.Bñ ſuꝑ illud. Gñ. 252 Daruipendens ꝙ p̃genita vdidiſſet:dꝛ ĩ hiſtoꝛijs.Erat auũt pᷣgenita oignitates q̃s habuerũt pᷣgeniti ĩ cogna/ tiõibo ſuis vſq; ad vᷣlaron. Habebat eni pᷣgenit' veſtẽ ſpãlẽ/q̃ induebat᷑ tm̃ in ſa/ crificio offeredo.⁊ recepturꝰ finale bñdi/ ctionẽ a pꝛe.ꝗtẽ in ſolẽnitatbꝰ cõuiuiis bñdicebat mioꝛibo.⁊ ĩ his ouplicẽ cboꝝ poꝛtionẽ recipiebat.Tradũt etiã qĩi vi/ uiſione hęreditaſjᷣ ſpꝑ duplũ reciꝑet ge⸗ nitus. Mõ etiã ꝙ pmogenita moꝛs dicit᷑ ſuꝑbia ·ꝗ fuit pꝛima cauſa apoſtaſie. Primoꝛ. oꝛis. maioꝛ ⁊ dignioꝛ in płlo · vl pm i oꝛdine.m Mug·. Hap̃. vo oic.· Primoꝛes:penł ꝓducta·ſũt pmarij:pmi viri electi. ñ Mꝛatius in hmo. Primo/ res populi arripiũt populũq; tributũ. Primoꝛculus.la.lũ.i.aliquãtulũ pmoꝛ. Primulus.la.li.dimi. de pmꝰ. Et inuenit ꝓ primus:⁊ coꝛripit u. Princeps.cipis.cõis ge.vꝛ q̃ſi pᷣm capies ul q̃i pᷣmũ capiẽsa dꝛ a pmũ⁊ capio. aũt dicit᷑ pꝛinceps quaſi pᷣmũ caputety/ mologia ẽ. Si enĩ cõpoſitũ eſſet a caput faceret q dẽ gtm̃ in tis.ſᷣ q; a capio cõpo/ nit᷑ facit in pis:⁊ deſigt oꝛdinẽ ⁊ digni/ tatẽ pnceps Iñ hoc pᷣncipiũ· bm MHug. Scdm PHap. VPrinceps dvictus eſt. quia pmꝰ capiat ſubſtatia·locũ⸗vel vignitatẽ. Princpatus.tus.tui.i.oñatio.Et vt dicit MWriſtoteles.i S. ethicoꝝ.Dricpat virũ oſtendit. Eſt etiã ſic vꝛ qdam oꝛdo ange/ loꝛumquibo deus maxime principatur- + xel qꝛ alijs iſunt.⁊ ſubditos angelos ad explendu diuinũ myſteriũ viſponut. Prinus gręce · lentiſcus latinearbor vicit᷑ bm Pap.Del ᷣm Hug.Prinus artbor ẽ· ſcilʒ ilex·vt vicũt.Et eſt greei. Prioꝛ.or.qñq; ẽ cõꝑatiun a pᷣdẽ pᷣoꝛ pᷣmꝰ. Itẽ prioꝛ qñq; non habet vim cõꝑatiui · ſimpliciter deſigt ordinẽ.ſ.ſine cõpara⸗/ tione.⁊ tũc pᷣoꝛ ꝓprie dvꝛ de duobo.pᷣmꝰ de tribo· vel q̃ttuor uł de pluribo.Mã de dictione viſſyllaba qñq; ſolet quęri/por quãta. De polyſyllaba· pma quanta. Hñ. De mult ppe pmꝰ dices · aliuſve. SBʒ por ac alt᷑ oic ↄcordare vuobo.tẽ por qñq; deſiãt dignitateʒ in eccleſia:⁊ tunc eſt tm mal.ge.ſicut h̊ por pᷣoris. Iñ G̊ poꝛiſſa.lę. mulier talem habens vignitatẽ vel vxoꝛ poris. Et h̊ poratus.tus.eiꝰ dignitas.vł Diſtrictꝰ. Et nõ q iuenit᷑ ſepe por ꝓ meli⸗ or poſitũ.⁊ tũc ſine dubio habet vim cõ/ patiui · Et pmꝰ p optimꝰ.⁊ tũc ſuꝑlatiui ſignificationeʒ obtinet · ſeu comparatio/ ne. Bñ Mirgiii. Et pmos iuuenũ tot mi/ ſerit ordo pmos.rimos oſuit p opti/ mos. DHꝛim etiã ꝓ maxim iuenit. OPñ.j. CTimoſ..pᷣ di. Chꝛiſtꝰ venit in hũc müdũ peccatoꝛes ſaluos facereqͥꝝ pᷣmꝰ ego ſuʒ. vbi diẽ glo. Mꝛim.i.maximꝰ. Heior eniʒ oibꝰſũ·qꝛ ꝑſecutorqͥ nõ erat peior. Orimꝰ EFfſuit nõ ordie tꝑis/ſ̊ magnitudie iiqͥtat. Priorculus.li.i.paruus prior.vel ĩ ꝑſona vel in dignitate. Priſcillianiſtę qͥdã hęretici a Priſcilliano vocati ·qͥ in hbiſpania in errore gnoſticoꝝ ⁊ manichęoꝝ ꝑmixtũ dogma cõpoſuit. Priſcus.ca.ci.il.ãtiquꝰ.vetuſtꝰ.vłlõgeuus Priſtinus.na.nũ.pe.cor.i.antiquus. Priuatus.ta.tũ.i.expolia tus:orbatus vel alienatus ab aliqbo rebo. vel honore · vel dignitate.Et oliʒ pᷣuati dicebat᷑ ab offi⸗ cijs publicis extranei. Eſt eninomẽ ma/ giſtratũ habẽti cõtrariũ. Itẽ pᷣuati ꝓprie icũt᷑ qͥ nõ ſũt cõſtituti in aliq̃ dignitate xxiiij.q.j.qͥ cõtra. Itẽ dicũt᷑ oes exẽptia iure cõi·ſiue ſit collegiũ ·ſiue aliq̃ ſrecialis ꝓſona.vij.q.j.petiſti.⁊ dil.iij.priuilegia. Priuata ꝑſona⸗eſt ꝑſona carens fũctione publica. Priuatũ iuseſt illud qð pᷣncipalitad ſin/ guloꝝ vtilitatẽ ꝑtinet.vt in pactis.⁊ cõ/ uentione ſingulariũ ꝑſonaꝝ. Priuata delicta dicũt᷑ ꝗ ciuiliter tractant᷑. vt ſi m furatus ſis decẽ.⁊ ego vt rehabeã ago· nõ vt corpoꝛaliter puniaris. Pnuignus.gni.eſt qͥ ex poꝛi viro genit ẽ· Dictus·q̃i puigenꝰ.i.ex pori viro genitus vel quaſi puatus igne.i.ilectione:quia paꝝ diligit᷑ a nouerca · vel a vitrico. Dñ vulgo ante natus dꝛſcilʒ anteq;ᷓ mat᷑ cõ/ traheret cũ altero viro. Iñ hͥ puigna.nę. ꝗ ex vxore viri nata fuit ateq; eſſet vxor ſua.Et eſt filia vxoris ab alio viro priori Priuilegiũ.gij.eſt lex pᷣuata ⁊ ſin/(genita gular ꝗ ad vnũ ꝑtinet uł ad paucos.Et puilegiũ dĩ rogatiuũ:vel honor ſingu⸗ laris·vel ꝓpria pꝑſũptio:Priuilegiũ etiaʒ ꝛ. qð iure debet.⁊ bñficiũ qð a pncipi/ bus cõcedit.Del pᷣuilegiũ ẽ pncipis bñ/ ficiũ cõtra ius cõe indultu. Mõ eni ẽ pui/ legiũ niſi aliqͥd idulgeat ſpãle.c.abbatẽ. de v. ſig. et. cĩ his ð puile. Et vꝛ q̃ſi pᷣuãs legẽ.vel eſt lex puata.i.vnius ante alios honor vel dignitas aut imunitas queę ſibi cõuenit eoꝝ ꝗ alijs incubũt · vel ꝗ de iure coĩ allegant᷑. Iñ pᷣuilegiat.ta.tij.Et pri⸗/ uile giarius.ria.riũ.i.hᷣrogatus· vel qͥ vtit puilegio.Et nõ ꝙ pᷣulegiũ meret amittẽ q conceſſa ſibi abutit᷑ ptãte. Itẽ vt dicit Pieronymus. DPriuilegia paucoꝛũ non faciunt legem coẽm. Sniuus.ua.uiũ.i.priuatusvel ꝓprius. Pro aſtiũ.ſtij.locus ante ciuitatẽſcilʒ ſub/ urbiũ.⁊ dꝛ a pro.i.antea aſty ·qð eſt ciui - tas. hm Hug. Paß. vo dicit: DProaſtiũ · viridariũ ꝓpe murũ arboꝝ. Proauliũ. iij.neu. ge.i porticus. NProbatic.ca.ci.i.pecualis: di a pbaton qõ interpᷣtatK ouis. Minc dicta ẽ proba/ tica piſcina.i.pecualis:quia cadauera ho/ ſtiaꝝ ibi abluebant᷑. Oñ Joãnis.? Erat aũt hieroſolymis probatica piſcina:quę cognoĩiabat᷑ hebraice bethſaida.i.domꝰ pecudũ latine· Et ſatis cõcordat cũ gręco ſcilʒ ꝓbaton uł probatica. Et nõ ꝙ tres piſcinę erant hieroſolymis. DHna piſcina ibi erat ꝗ dicebat᷑ ſuꝑior. Et hᷣ erat extra ciuitatẽ. De q̃ Iſa.7? dic oñs ad ꝗ ſaiã. Egregere in occurſũ IRlcham tu. 1 dere⸗ lictus eſt Jaſub filius tuus ad extremuʒ aquęductus piſcinę ſuꝑioris ab iuia agri fuſlonis. Alia piſcina erat infenior. bęc erat in ciuitate ad vſũ ciuiũ.Certia auteʒ erat iuxta tẽplu. q̃ſi ad radicẽ montſſion· De q̃ piſcina ſumebat᷑ aq̃ ad ſacriſida ab/ luẽda.Et fiebat h̊ piſcina ex cõgregatiõe aq̃rũ ſiloe·qð erat fons ad radicẽ montis ſion. In hac piſcina nathinei hoſtias la/ nabant ſiue oues ſacrificandas. Itẽ pro/ baticus.i.qui pꝛobat vel pꝛo batur.⁊ tũc dicitur a probo.bas. — —— — ſenn pnn Cnn sc ngn Nen n vis bi Woae As etis Euſt „ „. Hga e wt tanim rviat zünon . ch zckaun mii ron obe⸗ nendbo⸗ Sen ſange ki räger ͦgm ema Zie nn gemu mnug ah mag ntſo = vonus us l ep an⸗ D Hꝛobaton gręece. latine dꝛ ouis. * Pꝛoblema. matis.neu. ge. qð latine dici poſitio · ꝗſtio eſt difficilis hñs aliqᷣd qð viſputatiõe ſoluẽdũ ſit coꝛ.pꝑe.gti.Iñ p/ blematicus.ca.cũ.grauis:i difficilis vel ꝗq ꝓblema ꝓponit. Et vidert ꝓblema cõpo⸗/ ni a pꝛo.⁊ lemaqð eſt voꝛagoqꝛ ꝓponit᷑ vt voꝛeta decipiata pꝛoducit ble. Pꝛobus. ba.bũ.i.modeſtus:moꝛigeratus: gratuscõmodusaptusbonus. Iñ pꝛo/ bitas.tatis. Et coꝛ.pꝛo.Dñ. Es pꝛobus expirat pꝛobitas · es honeſtus honeſtas 4ibices foꝛtis·foꝛtia moꝛte iacent. Pꝛoboſcida·ulł pꝛomuſcidaroſtꝝ elephãt qn illa pabulũ oꝛi admouet.K videt᷑ decli/ nari.h̊ pꝛoboſcis.dis.vel pꝛomuſcis.dis. Pꝛobꝛĩ.bꝛi.neu.ge.i.crime turpitudo· cõ/ uitiũ.dedec. Inde pꝛobꝛoſus.ſa. ſũ.i.de/ decoꝛoſus. Inde hęc pꝛobꝛoſitas.tatis. Hiꝛocaſtriũ.trij.locus foꝛis ante caſtra vel caſtrũ.⁊ dĩ a pꝛo.⁊ caſtrum vel caſtra. Hꝛocax.cad.ols ge.i.petax:auidus petitoꝛ iwoꝛtunꝰ ad petendũ.qð maxime ſolẽt fa/ cere pꝛocia ꝑtinet ad meretrices. Iñ pꝛo/ cacitas.tatis.i.impudentiaintẽperantia. Et pꝛoculus.la.l.i.aliquãtulũ pꝛocax. Pꝛoceleumaticus.oi.vide.s.in celeuma. Pꝛocella.lę.fę ge.i.ſubita vis ventoꝝ cum pluuijs:⁊ dꝛ a pꝛocello.lis.eo ꝙ pcellati. pcutiat. Et ẽ pcella ꝓpe terraꝝꝑ ⁊ cęli.Tẽ/ peſtas fluctu tm̃. Picit᷑ tñ qñiq; pꝛocella eleuatio fluctuũ·ᷣ ꝓpter ventos. Iñ pꝛo/ celloſus.ſa.ſũ.i.tẽpeſtuoſus. Iñ pꝛocello/ ſitas.tatis.i.tempeſtuoſitas. Pꝛoceres: ut ait OHapᷣ.ſut pᷣncipes ciuitatis q̃ſi pcedeseo ꝙ añ oẽs honoꝛe pꝛęcedãt. Itẽ capita trabiũ ꝗ eminẽt ex parietes ꝓ/ ceres dicunteo ꝙ p̊ pꝛocedãt. Hic facta trãſlatione ad pᷣmoꝛes: ad qͥſdã nobiles ꝓpceres dicũt · qꝛ cetere multitudini mi⸗ nent. Et declinat h pꝛocer hui pꝛocen.ſᷣ raro ĩ ſingulari inuenit᷑ · niſi ꝙ Juuenalis dimrsrholeg Noreten ⁊c. Et coꝛ. penl. ꝛoceres. Dñ Lucanus ins? Fata vacẽt pꝛocerũ motus hic cuncta ſequũt. Pꝛocerus.ra.riũ.i.longꝰaltfſoꝛmoſus⸗ dẽ a ꝓcedo.vis. Iñ h/ ꝓceritas.tatji.lõgitu/⸗ do· altitudo. Et ꝓd/ce.Oñ Baniel 4 Et ꝓceritas eiꝰ cõtingens celuũ. Et Deut? 2: Populus magn et mult ⁊ pꝛocere lon-/ gitudinis. Et Numeri. jʒ? NHopulus quẽ aſpeximus pꝛoceręſtaturę eſt. . Pꝛoceſſus.ðſus.ſui.i.pſper euẽt/ uł augmẽ⸗/ Pꝛoceſtria.oꝝ.pluralis nũeri.loca (tum. extra ciuitateſic pꝛocaſtria/loca ex caſtra Vel pꝛoceſtria dicũt᷑ loca ex cuitatẽ de/ gradata ꝑ quę murus aſcendit᷑. Pꝛocinct.i.apparatus belli uł pugnę. Itẽ pꝛocinct᷑.cta.ctu.i.expeditusarmatus. Pꝛocliuus.ua.uũ.⁊ h̊ͥ⁊ hͥ pꝛodliuis.⁊ q̊ ue. in eodẽ ſenſu.i.pꝛocuruꝰ in anterioꝛẽ ꝑtẽ q̃ſi ceps.Et ppit᷑ qñq; pꝛo ĩtẽt ſedulus ꝓmpt.qñq; ꝓ facilis. Qui enĩ ĩ ꝓcliuita/ te e· valde e itẽtus ne cadat.⁊ ideo ponit pꝛo ĩtent. Itẽ facile pcipitari põt: ideo Pnit᷑ pꝛo facilis. In pꝛocliuitas. tatis. Pꝛocõſul dꝛ:qͥ vice cõſulis fügit. Bñ diẽ Iſidoꝛꝰ.e etymo.Hꝛocõſules ſbiecti erät 9 ety cõſulibo.⁊ dicti pꝛocõſules· eo ꝙ vice cõ/ ſulis fungerentur. H Pꝛocõſul dĩ iudex oꝛdinarp.⁊ eſt iudexa pplo cõſtitut.nõ a pᷣncipenec ab alio/ſed ate ĩpatoꝛiã dignitatẽ ceat: cuiꝰ officud erat ĩ pꝛouĩcijs dirigi·ſcilʒ in regno tribu tarijs:ut ꝑ eũ pꝛouiciales ſua negocia ex/ pedirẽt.Hic vo pluries nõ potuit vti fa- ſcibo qᷓ; ſexies. Nemo enĩ ſeptimo ẽ crea/ tus pꝛocõſula niſi ſemel pꝛocõſulat fun/ gebat᷑ inſignijs.⁊ in pꝛouĩcia⸗ ad eũ ꝑti/ nebat . ut ad qͥſcũq; magiſtrat reſpiceret ff. de offi. pꝛoconſul.l.pꝛocõſules. Pꝛocõſul legat᷑ eſt cui pꝛocõſul pꝛouinciã ingreſſus mandat iuriſdictione. Pꝛocoꝛ.ri.pe.coꝛ. ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã vin Vñĩ Auroꝛa.Vbillipꝰ Nꝛocoꝛus SBte⸗ phanus pdarus honoꝛe.Et additur vnũ l.in Philipus.vt pꝛima pꝛoducat. Hꝛoculus.li.pe.coꝛ.filius qͥ naſcitur pꝛe ex/ iſtente pꝛocul a patria. Et ̊ pꝛocula.lę.i. filia talis. Et ꝓcula ꝗdã veſtis pcioſa qð pcul afferebat vñ vꝛ ꝓcula.q̃i ꝓcul lats. Piꝛoc. ca. ci. dĩ a pꝛocoꝛ.car. Et h pꝛoc. ci. i.petitoꝛ:? ꝓpꝛie mulieꝝ ułnouę cõiugis ⁊ nuptiaꝝ. Bel dĩa pᷣcando. qꝛ frequẽter ſolet pcari ⁊ petere donis eã quã vult. Hꝛocuratoꝛ.toꝛis.eſt qui aliena negocia mandato ſibi a dño facto gerenda gra/ tuite ſuſcipit vnuʒ vel plura.ff. de nego. geſt. l. iij. S. negociũ. SHꝛodigialis.lis.ↄ.t.⁊ Hᷣ le.i.mõſtruoſus. Iñ Hᷣ pꝛodigialitas.tatᷣi.mõſtruoſitas. Et h pꝛodigiatoꝛ tori.pdigioꝝ intpꝛeſ. Hꝛodigiolũ.li.vimi.i.paruũ pꝛodigiũ.5. Pꝛodigiũ.gij.i.monſtrũ turpe.⁊ ad vaſtã/ ↄum paratũ:a dicit᷑ a pꝛodigo.gis. Ge⸗ pe tamen ſimpliciter pꝛo mõſtro accipit᷑. Iñ ꝓdigioſus.ſa.ſi.i.mõſtris plenꝰ. DNel b̈m qͥ̃ſda. Hodigiũ appellatuʒ eſt· quaſi poꝛro dictũ · eo ꝙ poꝛro vicatur.i.poꝛro lignificet.⁊ aliqͥd futuruʒ eſſe pꝛotendat. Bel pꝛodigiuʒ põt vici. q̃ſi pꝛocula di/ gito.qꝛ ſ̊figurat aliqͥ d remotũ ⁊ futurũ. NHꝛodigua.guę.i.hoſtia multu ↄpſumẽs.Inñ H ꝓdiguitas. tatj. Et ꝓdigu gua. gun. i. NPꝛodigus.ga.gi.i.diffuſus:vltra moduʒ larg.effudẽs.ᷣm Mug. Papß. vo dicit: PHꝛodig.i.pꝛofuſus:oↄſuptoꝛluxurioſus: ſũptuoſus. gluto. Pn. Pꝛodigus excedit menſuraʒ· largus honoꝛi Seruit · fructifi/ cat parcusauarus eget. Piꝛodigus·ẽ qͥ neq; tepus:neq; finẽ expeẽ/ ſaruũ adutit neq; modũu.ff.de cur.furioſis. l.j.̊ bona ſua vilapidãdo ⁊ diſſipando ꝑfudit. cui intdici᷑ bonoꝝ admiſtratio a iudice ꝑ legem. xij.tabulaꝝ.vel alias a le/ ge.vt quia in.l. Juli.maieſt.cõmiſit.vt.C. ad.l. Jul.maiei.i.fi. Hꝛoditoꝛẽ qui ſecreta ſibi cõmiſſa reuela de pe. dil. vj. ſacerdos. Pꝛoductilis.ↄ.t.⁊ h̊ le.pe.coꝛ.dĩ a ꝓduco cis. Et opus illud vĩ pꝛoductile quod nõ Efuſile.ſᷣ pꝛoductũ tũſionibus malleoꝛũ. Nꝛophanꝰ.na.nũ.i.execrat.ſacrilegus.⁊ dia pꝛoa phanũ.q̃i ꝓcul a phano.ꝛo/ phanũ etiã dꝛ/qð nõ ẽ ſamnun Dñ ꝓpbani icũt᷑ oes laici illittatiq̃ſi pcul a phano Phetię. DVñ ſuper illud Exech. 48 Bꝛo/ phana erũt vrbis ⁊c.laicà ſcilʒ·ꝗ paſſim Ppplo habitare liceatnon ꝙ imunda ſint. Hꝛofect.tus.tui.i.itus.(K dꝛ a pficiſcoꝛ.ceri. Atẽ pꝛofect dꝛ pꝛoficui.⁊ tũc dĩ a pꝛo/ ficio.cis. Oñ quidã. Pio paruo pꝛofectu eſt quis ſex pꝛofectus. S Hꝛofeſſio.onis.fę.ge.i.ſciẽtia.ᷣ nõ ꝗlibet· imo illa dꝛ ꝓpꝛie pꝛofeſſio alicuius.i qua ille a ſe ab alijs credit᷑ excellere. Pñ p/ feſſoꝛ alicuius artis dꝛ.qͥ ceterlſe eã ſcire ⁊ alij h̊ ipſuũ pꝛofitent. Del pꝛofeſſio ẽ ſtu dẽdi alicuiꝰ vitę vel ſcię ꝗqdã ſingulan ele/ ctio. In nro tñ vſu vꝛ pꝛofeſſio alicuius ſecta ul diſciplina quã pꝛofitet· ſiue in ea excellat.ſiue nõ·m ꝙ ẽ chꝛiſtianẽ pfeſſio/ nis.DOñ vꝛ.Cui ꝓfeſſionis es tu chꝛiſtia/ nę an Cullianę: Et ego feci pꝛofeſſioneʒ vel pꝛofeſſus ſum in oꝛdine fraty minoꝝ. ꝛofeſtus. ſta.ſtuʒ.i.dies oĩo feſtus.⁊ dẽ pꝛofeſtus.qᷓi pꝛoꝛſus feſtus. Pꝛofeſt etiã dies vꝛ vigilia feſtoꝝ dieꝑ· qi ꝓpe feſtu.i ante feſtu. Et qlibet dies nõ feſtiuꝰ dicit᷑ Pꝛofeſtus.qᷓi lõge a feſto uł pꝛocul. Minc Macrobius de ſaturnalibo⸗ dies oẽs aut feſtos· aut ꝓfeſtosaut intciſos vocauit. Pꝛoficui.cui.neu.ge.i.pꝛoſfectus. ꝑuᷣſus· afflict ſcelerat᷑ intuectꝰ. pd. ſi.· Pꝛophoneſis · ẽ cũ aliqͥs exclamado deuʒ leticiã ułidignationẽ expmit.vt O deus ĩquãtjanimꝰ vſat᷑ amãtis.⁊ d a pꝛosqð ad:⁊ phonos ſonꝰ.q̃ſi ſe hñs ad ſonu.i. exclamationẽqꝛ h̊ coloꝛ vꝛ exclamatio. NHꝛofugus.ga. gu. pe. coꝛ.i.pꝛocul fugiens. ſugitiuusexpulſus.Oꝛotugus ppe vꝛq ꝓcula ſedibo ſuis vagatq̃ſi poꝛro fugat Hꝛofudus.oa.oũ.i.pꝛodiguslargusoilſ/ ſipatoꝛ/qͥ nimis pꝛofũdit.⁊ dẽ a pꝛofũdo dis. Iñ pꝛofuditas.tatj.i pdigalitas. ꝗIte pꝛoſundus.a.duũ.dr q̃ſi pꝛocul a fundo habẽs ſupficie· vel qi pꝛocul habes fuũdũ 7 dr a pꝛo. ⁊ fundus.In hoc pꝛofudũ.dẽ mare altum.⁊ pꝛofuditas alicuius rei.ſᷣm Hug. Pap.oic Nꝛofunduũvoꝛago· altũ.· imeniu:magnũu. Pꝛofuſus.ſa.ſi.pe pd.qð ivi noĩs accipit in actiua ſigtiõe.Dnde Saluſtiꝰ. Nliena appetes.ſui pꝛofuſusardẽs ĩ cupiditatib- Pꝛoſuſus ſui.i.pꝛofundẽs ſua.i.viſſipãs vel diſpergẽs. Pap.dic.: PVꝛoſuſus.i.lar/ gus · diſſipatoꝛ. ð Pꝛogenies.niei.fę.ge.i.pago/poſteritas. ſtups.⁊ dĩ a pꝛogigno.nis. Et nõ ꝙ fili ⁊ nepotes nõ ſũt pꝛogenies:qꝛ nõ ſunt p/ cul geniti.ᷣ pꝛonepotes: exinde ſũt pꝛo/ genies · qi pꝛocul genitia inde pꝛogenies incipit a pꝛonepotibo. Sed ꝓoſteritas a nepote . q̃ſi poſtera ętas.Et ſicut inferius longe editi:pꝛogenies dicuntita ſupius pꝛoauiabauiatani ·tritaui:pꝛogenitoꝛes vocant·quaſi pꝛocul generantes. NPꝛogama ſm q̃ſdam vꝛ cedẽs ſcriptura ꝗꝑ plures pꝛouicias ſiue loca deſtinat᷑. Sʒ bᷣm co · in ſů. C.e.ci.ẽ ſciptura pu/ blice ꝓpoſita.vt ibi dꝛ in.S.mutationes. Nꝛohemiüũ·ẽ ſermo gnalis pambulans in pᷣncipijs libꝛoꝑoſtẽdẽs ĩ gnali ꝗ poſtea cõtineat᷑ in ſpedali:int᷑dũq; alia plura cõ/ plectẽs.vt no. Jo.an.in exoꝛdio cle.ſuper vꝓ̈bo qm̃. Et vꝛ a p vel pꝛotosqð ẽ pmũ ⁊ hęmi.qð ẽ ſermo.uł modulatio·q̃i pᷣmꝰ ſermo/ ul pma modulatio ſcilʒ pꝛologus. Pꝛoheres · dicit᷑ qͥ loco hęredis fungit᷑aut inſtitutus/aut ſubſtitutus.⁊ pꝛoducit hę. iꝛohibeſis verbũ defectiuũ.i. pꝛohibeas nec de eo iuenit amplius. Vn Plautus. Vnge queſo vt pꝛohibeſis. Pꝛolatibilis.lis.ↄ.ta h le.qdẽ aptũ pferri Pꝛolepſiseſt ſuptio reꝑ explicãdaꝝ oꝛ/ vine ſecutaꝝ.vt ↄlquilę volauerut. h̊ ab oꝛiẽte · illa ab occidete. dꝛ a pꝛo· qð eſt ſᷣ ⁊lepſis:qð eſt ſumptio:q̃ſi pſlumptio. CAenge⸗ ſupel Poni ſerug 78 noie diai ͤpe Porm do⸗ Pr prr t ple Le⸗ Hon ſtug ( p 60 Pe⸗ du Poo dic Le Hꝛoles.lis.fę.ge.i.pꝛogenies: pagonati. Vel pꝛoles.ilfilius vel filia. Pꝛoletariꝰ.rij.mal.ge.qͥ ad ꝓlẽ tm̃ gignẽ/ dã vacabãt.Erãt eni qdã apud romanos qͥ ĩ vrbe ſpꝑ moꝛabãt᷑ cã gnandoꝝ ſilioꝝ.⁊ nõ cogebãt᷑ ireĩ arma.⁊ hij ꝓletarij oice/ Pꝛoliosherba ꝗ floꝛẽ velut cãdoꝛẽ (bãt᷑. habet. canos hoĩuz capillos facit. Pꝛo lixusxa.xũ.i pduct᷑lõgus. extenſus · implicitus:qð nomen tractu eſta longis lixarũ paſſibus. Iñ hęc pꝛolixitas.tatis. Pꝛolog.gi.i.pfatio · Hlocutio.⁊ d a ꝓtos qð ẽ pᷣmna logos · qð eſt ſermo·q̃ſ ꝓtos Pꝛoludiũ.dij.ẽ imago (log.i.pm bᷣmo. veri ludii.exercitiũ ·pm Papiam. Pꝛoluuies.uieifę.ge H ꝓluuiũ.uij.i.aq̃rũ ĩiundatio · uł deſtructio ex aq̃; iundatiõe ulſoꝛdes · vel purgatio · vel decurſus qͥ in cuiuſlibet rei larga ⁊ indiſcreta effuſione vel deuaſtatione iuenitit. Pꝛomethe. Ttlãtis frata paganis ð luto finxiſſe hoĩes dĩ ꝓpt᷑ mirã igenij excellẽtiã ccluq; aſcediſſe ignẽ furatũ hoibo dediſſe vnde dij irati ipſũ in caucaſo mõte ferrea catena ad ſaxũ ligauerũteiuſq; coꝛdiaq;/ lã apoſuerũt. hoibo vo febꝛes ⁊ moꝛbos Pꝛomiſcuũ vulg dẽ ex vtroq; (dederũt. ſexu ꝑmixtũ. declinat pmiſcuꝰ.cua. cuu. 7 dĩ a ꝓmiſceo.ces. Ite ꝓmiſcuũ genusi noiĩe · quod gręce epicgnumi. ſupꝛa cõe icit eſt qð ſub vna voce vno articulo cõpꝛehendit aĩalia vtriuſq; ſexus. Pꝛomontoꝛiũ rij.dẽ mons q ꝓcul apparet e⸗ ſui eminentia. ꝛomptuariũ.rij neu. ge.i.cellariũ. di a — „ ꝓmo.mis.q; inde neceſſaria victuipmũt i pferunt Hñ ꝓphᷣa. omptuaria eoꝛuʒ plena. Et eſt pmptuariũ longi tempoꝛis Sed cellariũ paucoꝝ diex.· Nꝛompt. ta.tũ.i.parat ⁊ expedit ad ali/ qd agẽdũ/uł oicẽdũ dĩ a ꝓmo.mis.Jñ ꝓmptulus.la.lũ.i.aliquãtulũ ꝓmpt.Et coõponit᷑ ꝑpꝛompt.i.valde ꝓmptus.Itẽ ꝓmptus tus.tui.i.aꝑtio.Et ꝑ cõpoſitionẽ impꝛomptu.i.in aꝑto · ſ̊ potiꝰ in ᷣpoſitio adiũgit pmptu ꝑ appoſitionẽ. Pꝛomulcus.ci.mal.ge.dꝛ funis cũ qͥ nauis Oucit᷑ułſcapha ꝗᷓ maioꝛẽ nauẽ ouc ⁊ regit Hꝛomurale.lis.neu.ge.i.murꝰ ante muruʒ dictũ ex eo ꝙ pꝛo munitione muri ſit. ꝛomuriũ.rij.i.anteſpaciũ circa muꝝ. Sꝛomus.mi.mal.ge.i.cellaniũ.Et ponitur qñq; pꝛo cuſtode ipſius pꝛomi. Hꝛomuſcida.vide.S.in pꝛoboſcida. Pꝛo nefas ſcelus ↄ fascõtra iuſticiãa ſunt duę ptes ꝓ interiectio:nefas nomẽ. Mõ eni põt ibi eſſe vera cõpoſitio · qꝛ iutiectio non poteſt componi· Pꝛonepos eſt filius nepotis ·ſicut ꝓneptis eſt filia neptis. Pꝛonoe. es.dẽ a pꝛotos:quod eſt pꝛimũ:2⸗ noys · qð ẽ mens · quaſi pꝛotonee.i.pᷣma noys ſcilʒ diuina mens Pꝛonoſticũ.ci.neu.ge.i.ſignũ futuri.⁊ dĩ a pꝛonoſco.ſcis.Et pꝛonoſtic.ca.cũ qͥ co⸗ gnoſcit · ul añ ſigt· bhm Mug. Pap. dicit: Pꝛonoſtica·puiſio ęgritudinũ·dictaa p/ noſcendo. Dpoꝛtet eni medicũ pᷣterita.D⸗ ſentia ⁊ futura pꝛeęuidere. Hꝛonoſticon.liber ẽ.⁊ põt ſcribi ſine.g.vel põt addi.gꝑ ꝓtheſim ut ꝓnoſticon · ul p/ NPꝛonuba.bę.dicta ẽ Juno:qꝛ ( gnoſticon nubetib ßeſt. qi hnuba.Et gnalit pnuba dĩ ꝗ aſtat nubẽti.⁊ ꝗᷓ nubẽtẽ viro ↄiũgit Ipla ẽ ⁊ paranympha. Inuenit etiaʒ h pꝛonubo · ſic ⁊ h paranymphꝰ. Hñ Judid 4 dĩq vxoꝛ Sanſonis accepit maritũ vnũ de amicis eiꝰa pꝛonubis.i.paranym phis ſibi aſtãtibo.Et coꝛ.nu. Pñ quidaʒ. Hꝛonuba curtat cui pꝛonubo aſſociat.Et Duidius in ſecunda epi.ꝛonuba cteſi⸗ pfhone talamus vlulauit in illis. PHꝛomurus.ri.ſpaciũ iuxta murũ. Hꝛonus.na.nũ.iiĩ anterioꝛẽ ꝑtẽ flexꝰ. incli/ natuscuruus:ſubiectus: humilis.⁊ dĩa pꝛo.⁊ no nas tracta metaphoꝛa a natãte · q;ꝛ caput in anteriorẽ ꝑtẽ ĩclinat.⁊ poſte/ rioꝛa eleuat.Hꝛonus etiã vꝛ obſequens ? pꝛomptꝰ. Iñ pꝛonitas.tatji. pmptitudo Paꝛopagineus nea. neu.i.ad ꝓpaginẽ ꝑti- nens · vel de ꝓpagine exiſtens. Nꝛopago.giniſ.fę. ge.i.linea· oꝛigo· extẽſio flagellũ vit exteſũ ſub terra.⁊ coꝛ.pe.gtĩi. NHꝛopaſſio.onis.fę.ge.dꝛ a p ⁊ paſſio.Et di ꝓpaſſio qñ caro titillat viſo vulnere. Sʒ paſſio qñ ille malus affectus erũpit poſtea in effectũ Mñ dicit Hieronymus in glo. Matth. ſup illud. Qui viderit mulierẽ ad cõcupiſcedũ eã ⁊c. opaſſio eſt ſubitus mor aĩ ſine deliberatione bo/ ni vel mali operis. Haſſio vo eſt affectio deliberati aĩ ſi ſit locus ꝑficiendi. Atẽ nõ qꝙᷓ paſſio ĩpoꝛtat ĩmutationẽ patiẽtj. Nõ aũt ꝛ aliqͥd imutari ſimplicit᷑ q id qð ẽ Pncipale ĩ ipſo ĩmutatũ ꝑmanetiõ ſim-/ plicit᷑loquedo qñ ratio ſi mutat᷑ a ſui eq/ tate ułęq̃litate·nõ dẽ paſſio.Eᷣ ppaſſio ·q̃i ᷣ vel icepta paſſiouł ppaſſio qſi iꝑfecta paſſio. Sʒ paſſio vꝛ cõſũmata paſſio ꝑ Piꝛopatulus.la.lũ.i.valde patu/ (cõſenſu. lus·in palam vuctus/coꝛam factus. Pꝛopatruus.trui.frater pꝛoaui. Pꝛopenſus.ſa.ſũ.i.extenſusdilatatus. Iñ ꝓenſius aduerbiũquaſi extenſius. Pꝛoperꝰ. ra.rũ.i.feſtinus: citus.⁊ dꝛ a ꝓpe. Pꝛopes. dis.maſ.ge.ẽ funis qͥ pes veli alli/ gat᷑.quaſi ꝓpe pꝑedes.⁊ coꝛ.pe.gti. Pꝛopheta.tę.quaſi pfatoꝛ/a ſdicẽdo futa d.·a ꝓfoꝛ.faryqð ẽ pcul ab ĩtẽtiõe fariſcilʒ aliud vꝑb ꝓferre. aliud coꝛde. Deldĩ a/p cula phonos:qð eſt ſonus ·q̃i lõge ſuiſa ꝓnũciãs. Iñ H ꝓphetiſſa.ſeę.vates fęmia ul ipſa femia ꝓphetãs. Et ꝓpheticuſ. ca. cũ. Et B2 H ꝓphetalis:ih̊ le. Et vt vicẽ ꝗſidoꝛus etymo.? qͥs gẽtiles vates apellãt: hos nni ꝓphetas vocant.q̃ſi fatoꝛes· q; ꝓcul fant᷑a futa pdicãt.qͥ⁊ i veti teſtõ vidẽtes appellebãt qꝛ videbãt ea ꝗq cęti nõ vide/ bãta ꝓſpiciebãt ꝗ ĩmyſtio abſcõdita erãt Pꝛophetia.tię.ẽ pſciẽtia futuroꝝ.Itẽ ꝓphe tia·ẽ reꝑ latẽtiũ ſᷣteritoꝝ/ułꝑñtiu.nuł futu roꝝ ex dina iſpiratiõe manifeſtatio. Cuiꝰ ſeptẽ ſũt gnã. NPꝛimũ genꝰ ꝓphetię dĩ ex/ taſis.qð ẽ mẽtis exceſſusſic vidit Netrꝰ vas de celo ſũmiſſũ ĩ ſtupoꝛe mẽtjcũ varijſ aĩalibo. vlci x? Secũdũ eſt viſio · ſiẽ Jla. 6e VPidi vñʒ ſedẽtẽ ſuꝑ ſoliũ excelſũ.Cer tiũ gen ẽ ſõniũ/ſic Jacob ſubnixã in cęlo ſcala doꝛmiẽs vidit Geñ.28: Quartũ ge nusẽ ꝑ nubẽſicad Moyſẽ.⁊ ad Job pꝰ plagã loqᷣt᷑ deus. De Moyſe hꝛ Exo. jo⸗ Deniã ad te ĩ caligie nubis vt audiat me ſplus loquẽtẽ ad te.Quitũ gen ẽ vox de cęlo · ſicad Ibꝛaã ſonuit dicẽs Geñ 222 Ne extẽdas manũ tuaʒ ſuꝑ pueꝝ.Et ad Saulẽ vlct. ? Saule Saule qͥd me pſe/ q̃ris: Sextũ genꝰ ẽ accepta ꝑabola.ſicut apud Salomonẽ i pnᷣbijs.Et apud SGa laam cũ euocaret᷑ a Balach Nueri.24 Septimũ genus eſt repletio ſpũs ſancti ſicut pene apud omnes ꝓphetas. NPꝛopitiatoꝛiũ.toꝛij.loc ꝓpitiãdia dꝛ a ꝓpi tioꝛ.ar.q̃i ꝓpitiatiõis oꝛaculũ.Et ſic dꝛ in hiſtoꝛijs ſuꝑ Exo. Pꝛopitiatoꝛiũ erat ta bula aurea eiuſdẽ lõgitudinis ⁊ latitudis cuiꝰ⁊ arca.vt arcã tegẽ ſufficeret. De ſpiſ⸗ ſitudie vo eiꝰ nõ legit᷑. Hoc dicebat᷑ oꝛa/ culi.qꝛ dñs de illo reſpõſa vabat.Reſpõ ſũ aũt dꝛ oꝛaculũ diuinũ:qꝛ oꝛantibꝰ dat᷑ Dicebat᷑ etia ꝓpitiatoꝛiũ.q; ex ide loquẽs oñs ꝓpitiabat Pplo. uł qꝛ die ꝓpitiationis dicebat gloꝛiam vñi ſꝑ ibi deſcẽdere. Ex õä vtraq; vo ꝑte oꝛaculiſcilʒ ĩ ouobo agut ãterioꝛibo poſiti ſut duo cherubin aurei⸗ ꝓductiles· non ſcilx fuſiles̊ tunſionibus malleoꝝ ꝓducti. In glo.aũt ad Hebᷣ. 9: dꝛ. ꝙ dicebat᷑ ꝓpitiatoꝛiũ ſiue oꝛaculũ:q; ibi apparebat agelus oñi loquẽs Moyſi qñ oñs ꝓpitiaturus erat populo. Piꝛopitius.tia.tiũ.i.bonꝰ.benignꝰ. miſeri/ (oꝛs· mitis ꝓſper placatusa dꝛa ꝓpe. Pꝛopitiatio.onis.i.placatio.mĩa. dẽa p/ pitioꝛ. ar. Et ꝓpitiatoꝛi ria. riũ. Et ꝓpitia/ Pꝛopina.nę.fę.ge.locꝰ iux bal/ (r.ria.rin nea publica vbi poſt lauacrũ a fame ⁊ ſiti reficiũt hoies.Et dꝛ ſic q̃i ꝓpellẽs famẽeo py h loe famẽ pellat. Et dicũt greci popi⸗ na:inde coꝛrupte nos dicim ꝓpina pꝛo tali loco ſimplicit᷑. Cñ ꝓpina modo dicit taberna ꝗlibet.eo ꝙ famẽ pellat. Iñ H ꝓpi nula.lę.vimi. Et ꝓpino.nas.i.vinũ micẽ. potũ admiſtrare. Iñ h̊ ꝓpinatoꝛ.tor.qui potũ admiſtrat Oñ Duidius.Inde ꝓpi/ natoꝛ nimiũ qui vinũ ꝓpinat. * * Pꝛopinatoꝛiii.rij. domus vel locus vnde ꝓinatur.vel vbi ꝓpinat. Pꝛopinqneꝰ.nea.neũ.i ꝓpinquꝰ⁊ cõiunct᷑. Pꝛopinqi.qua.quũ.i. iũctꝰvel ſᷣm locũ ułſm ſanguinc. Iñ ꝓpinquitas.tatis. Pꝛopinula.lę.dimi.iparua ꝓpin1na. Pꝛopius.pia.piũ.i.ꝓpinqu⁊ cõiunctus. Pꝛopola. le. l. p. dom vbi vẽdũt᷑ vnguẽta. Poit etia ꝓ q̃libet domo vbi aliqͥd vedit᷑ DHPꝛopõtides vĩ illud mare ꝑ qð trãſijt Jo ĩ ſpecie bouis.vel ꝑ qdð Jupit iſpecie tauri detulit europã. Idẽæ alio noĩe vi boſpho rus. Inuenit etiã pꝛo noĩe cnuſdã ſtellę. NPꝛopoꝛtio.onis.fę.ge.i.ſiłłitudo.habitudo cõꝑatio. Iñ h⁊ h ꝓpoꝛtionalis: h̊ le. Iñ ꝓPpoꝛtionalit᷑ adu.⁊ H ꝓpoꝛtionalitas.tat. Et differt a ppoꝛtiõe .qꝛ ꝓpoꝛtio ẽ habitu/⸗ do vniꝰ ad aliud. Sʒ ꝓpoꝛtionalitas plu riũ habitudinũ int ſe cõꝑatio:ſm Hug.. Et nõ ꝙ loc a ꝓpoꝛtione bᷣm logicũ dil⸗ fert a loco a ſimili · q; in loco a ſili accipit᷑ ꝑatio ſᷣm ſilitudinẽ ihęrẽtiũ.vt ſicut ri/ ſibile ieſt hoĩ · ita 1 binnibile ineſt eqͥ. In loco aũt a ꝓpoꝛtiõe nõ attẽdit᷑ ſic ſilitudo inbeęrẽtiũ· ᷑̊ ↄꝑatio habitudinis vt ſicit ſe habet nauta ad nauem/ſic ſe habet mgr Pꝛopꝛius.pꝛia.pꝛiiũi.i.puatũ (ad ſcholas ſuũ:qð alij nõ ꝑtinet·victũ ſic q̃i wꝛro p/ uati.i.ſepatu a coĩtate.uł dꝛ a ꝓpeq qd pꝓpꝛiũ eſt· ꝓpe eſt Et cõꝑat᷑ ꝑ ſupletionẽ magis:pꝛop:ius mag pꝛopꝛius pꝛopꝛijſ/ ſimus. Inde pꝛopꝛie mag pꝛopꝛie.ſime. Dig due ſohs big N N. ie uni nerſi moe appn Mapt NN lg gn grd uunc. nlal W. in adũ. Et h pꝛietas.tat. Inuenit᷑ tñ ꝓpꝛioꝛ. Vñ ad Ro.jʒ: ſᷣm vnã lraʒ.Nuũc ꝓpꝛioꝛ ẽ nr̃a ſalus q; cũ credidimꝰ. Et nõ ꝙ pꝛiuʒ ſim dialecticũ oĩ q̃druplicit. Ono modo qð ĩeſt alicui ſpeciei.⁊ nõ oĩ.vt eẽ grãma/⸗ ticũ cõuenit tm hoĩ.⁊ non oĩ.2modo dꝛ pꝛiũ qð ĩeſt oi· ſᷣ nõ ſoli.vt eſſe bixedem cõuenit oĩ hoĩ ⁊ nõ ſoli.ʒꝰ modo dꝛ pꝛiũ qð ĩeſt on ſoli⁊ nõ ſꝑ.vt caneſcere ieſt oĩ hoĩ ſoli.łᷣ nõ ſꝑ:qꝛ nõ niſi ĩ ſenectute.ꝗ modo dꝛ ꝓpꝛiũ qð appellat ꝓpꝛie ꝓpꝛiuʒ:2 ꝛiiũ ꝑ ſe ictũ · qð ieſt on ſoli⁊ ſemꝑ.vt riſibile ĩeſt oĩ hoĩ ⁊ ſoli ⁊ ſp. Nõ tñ hõ dẽ riſibilis ꝙ actu rideatᷣ qꝛ apt nat ẽad ridẽdũ. Et h̊ qrto modo dꝛ ꝓpꝛiũqð ap/ pellat᷑ vnũ de qnq; pᷣdicabinbo. Et diffi/ nit ſic ab MTriſtotele: Pꝛopꝛiũ eſt qð ſoli ineſt cõuerſim pdicat᷑ de re.i.ſcie.⁊ nõ iĩdicat qͥd ẽ eſſe.vt riſibile ẽ ꝓpꝛiũ hoĩs:q; cõuerſim pᷣdicat᷑ de ipſo: Nã oĩs homo ẽ riſibilis.⁊ omne riſibile eſt homo. Pꝛopudiũ.dij.ſſcurrilis locus. . Pꝛopudioſus.ſa,/ſũ.i.ignominioſuſiiurio/⸗ ſusturpisĩpudibũdus:ĩuerecãdusim/ pudensirreuerensinfrontuoſus. Pꝛopugnaculũ.l.dẽ a ꝓpugno.gnas.Et dicut᷑ ꝓpugnacula pinnę muroꝝ ſiue ſũ/ mę partes:qꝛ ex bis pugnat. Pꝛoꝛa.rę.fę.ge.eſt anterioꝛ pars nauis. Pꝛoꝛeta.tęjmalſ.ge.qͥ in pꝛoꝛa.i.in pncipio nauis moꝛat᷑ vt maioꝛ qͥ hoꝛtat᷑ ſocios · ul gubernatoꝛ. QNã ĩ Jona vbi Hieronymꝰ gubernatoꝛẽ ſeptuagĩta pꝛoꝛetã ĩterpᷣtati Pꝛoſus.ſa.ſũ.i.longus.⁊ ꝓductus⸗ (ſunt. pꝛolixus.⁊ dicit᷑ a pꝛoſon. S Pꝛoſa.ſę.oꝛatio ꝓducta.⁊ a lege metri ſo/ luta/z oꝛ a pꝛoſon.q̃i a ꝓlixitate vᷣboꝝ ·qꝛ nõ coartat᷑ nũero pedũ ułſyllabaꝝ· ſed in lõgũ ꝓ volütate ꝓducit᷑. Hł pſa dꝛ q̃ip/ fuſa.ulł q̃ſi rua:q; ꝓruit ſpacioſe ⁊ excur-/ rit· nullo termino ſibi pfixo ułpfinito. Iñ pꝛoſula.lę.dimi.i.pua pſa.⁊ ꝓſaic.ca.cũ. NPꝛoſapia.piea h̊ pꝛoſapies.piei.i.pꝛoge/ nies generatio.⁊ dẽ a pꝛoſipo.pas.quia pꝛocul ſipat᷑ ſpargit᷑ vſq; in poſteros. Pꝛoſcęniũ.nij.i.locus añ ſcena vbi ludebãt vel ſacriſicabãt.· bm Hug.. Pap. vo diẽ: Pꝛoſcęnia pulpita ſũt añ ſcenã vbiludi/ cx exercebant᷑ theatrales luiil. Pꝛoſcriptio· eſt aduſus abſentẽ iudicialis ꝓnũciatio vt impoſterũ ꝓcul agat.i.ma/ neat ab imꝑio. Et talis cõtra quẽ fit pꝛo/ nũciatio talis.⁊ cuius bona palam ⁊ aꝑte ſcribunt᷑· oicit᷑ pꝛoſcriptus. Pꝛoſectũ.cti.i.extũ.⁊ dĩ a pꝛoſeco.cas. Pꝛoſelitus.ti. eſt aduena circũciſus qui miſcebat pplo dei. ⁊ ẽ grecuũ. N aũt vicit ꝛoſelitus ·qᷓi ꝓcul a ſolo ſit.etymologia eſt. Coĩter aũt vicũt᷑ pꝛoſeliti de gentibꝰ ad ritũ iudęoꝝ cõuerſi: coꝛ.pent. Pꝛoſeneta.tę.ẽ ꝑanymphꝰ.i.media pꝑſona ꝑ quã aliqs cõtract celebꝛãdꝰaut ieũdus pꝓcurat᷑.⁊ talis ꝓcuratoꝛ ĩ ſpõſalibo vꝛ ꝑa/ nymphꝰ.qͥ exploꝛat voluntatẽ hoiuʒ· qᷣ cn qbꝰ velint cõtrahere: ꝗ ſit facultas cõ/ trahentiũ vel cõtrahere volentiũ · cuiꝰ re⸗ muneratio vel merces d pꝛoſeneticũ.Et cõſiſtit officiũ eiꝰ circa amicitias cõplen/ Das. circa aſſeſſoꝛes ↄgrẽdos oꝛdiarijs iudicibo.vide.c.j.de hᷣ ĩ glo.ij.S teſti.li.vj Pꝛoſequiũ.quij.i.ſeruitiu.⁊ vꝛ a pꝛoſeqͥr. Pꝛoſerpina.nę.filia cereryſcils luna.ułipſa ceres.ułtra dẽ a ꝓſerpo.pis.q crcanoſ ſerpit.Et ẽ luna vicinioꝛ nobis ⁊ inferioꝛ oĩbo planet..Oñ qͥdã. Inferioꝛ reliqͥs eſt luna planeta planetiſ.Del ꝓſerpina filia cerer dẽ ſemẽ ułſegeseo ꝙ ꝓcul ſerpat a tra creſcẽdo. Et coꝛ.pe. Oñ Nirgili enei. 6 Hec ſibi pulcra ſuũ ferri ꝓſerpina mu/ Pꝛoſeuca.cę.dꝛ domꝰ paupeꝑ ⁊ mẽ/ nus. dicoꝝ·ĩ q̃ elemoſynaſpetũt: oꝛ a ꝓſeucõ grece · q; latine dꝛ oꝛare ⁊ depcari. Item pꝛoſeuca dẽ oꝛatio vel depcatio. Iñ pꝛo/ ſeuticus.ca.cũ.i.depᷣcatoꝛius. Iñ pꝛoſeu/ tice.i.hũiliatiue.⁊ depcatoꝛiea depcatiue Pꝛoſcius.cia.ciũ.⁊ pſiciuꝰ.ciua.ciuũ.qᷣcqͥ d ſupꝑfluitatj abſciditð qlibet matia ·qdð alit ꝛ ſucciſiuꝰ.ua.uũ.⁊ ſuccidane.nea.neü.?⁊ iciſiuꝰ.ua.uũ.Et põt vici ſbᷣſtãtiue. ꝓſi⸗ ciũ.cij.uł pſiciuũ.ui.uł ſucciſiuũ · uł iciſiuũ qð ita ſuꝑfluũ abſcidit᷑ de aliq̃ materia. Pꝛoſici.ci.dꝛ pᷣma ꝑs extoꝝ.⁊ d a pꝛoſe/ co. cas.vel potiꝰ pꝛoſicũ dꝛ a pꝛosqð eſt ad icos· qð eſt ſignu ułimago. Iñ pꝛo/ ſicũ · quaſi adimaginatio vel ſignu. Pꝛoſimetric ca. cũ.i.cõſtãs ex ꝓſa⁊ metro. Pꝛoſintũ.ti.dĩ funiſ q̃ nauis alligat᷑ ĩ litoꝛe ad palũ. vĩ a pꝛoſon·qð eſt longũ/eo ꝙ longus ſit. M NPꝛoſocer.dĩ mariti auus:DHꝛoſocꝰ Evxor Pꝛoſodia.dię.fę.ge.i.accenti dꝛ a (auia pꝛos:qð eſt ad.? oda cantus. Pꝛoſon gręce· latine vꝛ lõgu/pꝛolixũ·pꝛo/ uctũ · vel rectũ.⁊ acuit᷑ in ſie. Piꝛoſopõ gręce· pſona vꝛ latie· q̃ſi ad faciẽ. Et nõ ꝙ R̊ nomẽ ꝑſona ſigt ſubſtãtiã ꝑti⸗ cularẽq ſonat in dignitatẽ. Et ſilr ꝓſopa xel ꝓſopon apud gręcos. Et ideo ꝑſona — non eſt niſi in natura intellectuali. Et hm Boetiũ ſũptũ eſt nomẽ ꝑſonęa ꝑſonãdo eo ꝙ in tragędijs ⁊ comędijs recitatoꝛes ſibi conebat quãd laruã ad reßſentãdũ illud cuiꝰ geſta narrabãt decãtando. Et inde eſt etiã ꝙ tractũ ẽ in vſu vt qolibet idiuiduũ hoĩs ð q põt talis narratio fieri ꝑſona vicat᷑.Et ex hoc etiã dĩ ꝓſopon in greco · a pꝛo qð eſt in.⁊ ſopos · qð eſt fa/ ciesq; hmõi laruas ãte facies ponebãt. Pꝛoſo popęia fit qñ res fingit᷑ loqui ꝗq loꝗq nõ põt ·vel qñ ſermo virigit᷑ ad rem ꝗqnõ ꝑcipit.⁊ dẽ a pꝛoſopon.qð eſt ꝑſona:et peo · qd eſt fingo · qſi fictio pſonę loquẽi Vl fingentis loqͥ vel ꝑcipietis.vt Cerra loquit᷑ fontib ⁊ maridꝰ. DHel Ego terra calcoꝛ ab hoĩbus.vl Rudite cęli ꝗ loqͥr. NPꝛoſper.ra.rũ.dicit᷑ fauſtus:ſecundusfelix Inde ꝓſpꝑitas.tat..i.ſuceſſus:vel fęlicitas Pꝛoſtibulũ.li.neu.ge.i.lupanar·domꝰ me/ retricũ: dĩ a pſto.ſtas.ibi eni meretrices ꝓſtant.i.pꝛo pᷣcio ſtant: meretricãt᷑. Hel dꝛ ꝓſtibulũ:a ꝓſternẽdoeo ꝙ pꝰludos pactos ibi meretrices ꝓſternat. Del dꝛa ꝓſtituo.tuis.qð eſt ꝓ pᷣcio ſtatuere:ꝓpo/ nere.qꝛ meretrices ꝓ pᷣcio ſe ſtatuũt. NHꝛoſtibula.lę.pe.coꝛ.i.meretrix: dꝛ a ꝓſti/ tuo.tuis. Onde Hieronym. Inter vir⸗ ginem ⁊ pꝛoſtibulam. Pꝛotectoꝛ.tor..eſt qͥ ſtat armatus cũ pꝛin/ cipe. Oñ Oliuius ⁊ Belliſanus erant do/ meſtici ꝓtectoꝛes Juſtiniani ·pᷣm ccur. NPꝛoteruus.ua.uũ.i.cudelis.valde fribiliſ dĩa pꝛo vel pꝛoſ.⁊ toꝛuus. Iñ pꝛoterue adũ.Et ꝓteruia.uię.i.crudelitas.vel terri- bilitas. Et hec pꝛoteruitas.tat. Dnde in gręciſmo vꝛ. Impꝛobus eſt aliqͥs verbis factiſq; pꝛoteruus. Piotheſeoſpalange quędaʒ ſigura eſt. fit qñ vna ppoſitio wit᷑ p alia. vt Nccepit eũ in vlnas ſuas.i.inter vlnas ſuas.Ro⸗/ gant ſuꝑ Pꝛiamo.i.de Hꝛiamo.⁊ dĩ a ꝓp/ theſeos · qð eſt ꝑpoſitio.⁊ palange· qð ẽ trãſmutatio/qᷓi poſitionis trãſmutatio. NPꝛotheſis · ẽ ꝗqdã ſigura.⁊ ẽ appoſitio qdã ad pncipiũ dictionis litterę vel ſyllabe. vt gnato ꝓ nato.⁊ tetulit pꝛo tulit · ſic enĩ dicebãt antiqͥa di a pꝛotos: theſis. Pꝛotociũ.cij.i.xenodociuʒ.⁊ dia pꝛotos quod eſt ptimm. NPꝛotocollu.li eſt abbꝛeuiata ſcriptura de glih tracta ateq; charta fiat: dꝛ a ꝓtos qð eſt Pmũa collũ:qꝛ in collis chartan loco fiebat talis ſcriptura⸗ poſtea babe/ bat ꝓ exemplan. Eadẽ: ſceda dicitur. Pꝛotologia.i.ſubtilis locutio qñ res ſin/ gulę minutatim pꝛoferunt᷑. pm Papiam. NPꝛotomartyr.tyris.i.pꝛimus martyr.ſicut Habel in vteri teſtamẽto.⁊ Stephanꝰ inouo.⁊ dꝛ a pꝛotosqð ẽ pᷣmꝰa martyr. Pꝛotoplaſtus. ſti.i.pᷣmꝰ foꝛmat vt Ildã. 1 di a pꝛotos · qð eſt pᷣmꝰ.⁊ plaſtus.Dñ in hymno. De parẽtis pꝛotoplaſti frau de factoꝛ condolens ?c. Pꝛotos.i.pmus.⁊ accentuat᷑ in fine. Pꝛo tribunali.i.in tribunali:pꝛotheſeoſpa/ lange i. ppoſitio pꝛo ppoſitione. DPel ꝓ tribunali.i.ad tribunal. Del ꝓ tribunalu.i ꝓ iudicio dãdo ĩ tribunali.i.in ſede iudi/ Pꝛot᷑.ta.tũ.i.pmꝰ di a pꝛotos. (ciaria. ꝛ0uectus.cta. ctũ.i.pꝛocul vel ante vect pꝛomot᷑ꝰ· ſublimat auctꝰ.cumulatꝰ. Dñ pꝛouecta ętas oꝛ annis aucta cumulata. Pꝛouentus.tus.tui.i.abũdantia.⁊ dicit᷑ a pꝛouenio.nis. Itẽ Pꝛouẽt·caſus.bonus euẽtusſoꝛs·fructꝰ pꝛoſperitasbm Paß. Pꝛouerbiũ.bij.neu.ge.i.ſilitudo.parabola vbi aliud di.⁊ aliud intelligiturq̃ſi poſt verbü poſitu.vel q̃ſi ꝓbũ pꝛo alio. Iñ h ꝓuerbiolũ.li.dimi.i.puũ ꝓpuᷣbiũ.Et h⁊ H pꝓuͤbialis. le. Pap. vo vic: Noubia ſunt aliud habentia in medulla. aliud in ſuꝑficie pollicentia. Pꝛouerbioꝝ libꝛũ edidit Salomon. Vñ dicit Yſidoꝛꝰ etymo.õ? Salomon filius Dauid regis iſrael.iuxta nũerũ vocabu/ loꝝ ſuoꝝ· tria voluia edidit. Hoꝝ pꝛimꝰ maſloth hebꝛei · greci pabolas· latini pꝛo/ uͦbia vocãt · eo e in ipſo ſbᷣ cõꝑata ſilitu/ dine. figuras vᷣboꝝ ⁊ imagines veritatis oſtẽderit· Ipſam auteʒ veritatẽ ad intel/ ſigendam legentibus reſeruauitt. Pꝛonideétia.tię.fę ge. bm Boetiũ in. 4 de ſolatiõe· ẽ ipſa dina ratio in ſümo oĩuʒ znair ↄſtituta:q cũcta diſponith qð tu iuſtiſſimũ? ęqͥ buãtiſſimũ putas oĩa ſciẽti puidetię viuſũ videt᷑ qcqd citra ſpem vi/ deas geri. Aebo qͥdẽ rectus oꝛdo cẽ.Opi/ nioni vo tuę ꝑũᷣſa confuſio.Et in.? libꝛo idẽ dic. Quis poſtulat vt neceſſaria fiãt ꝗ a dino luie illuſtrant᷑: cũ nec hoĩes ne/ ceſſaria facit eſſe ꝗͥ videãt᷑dina pᷣnotio natura reꝝ ꝓpꝛietatẽq; nõ mutat:manet ſtemerata moꝛtalibo arbitrij libertas. Itẽ pꝛouidẽtia ſumit᷑ etiã pꝛo quadã cura et ſollicitudine rerũ tẽpoꝛaliũ in futurũi. Pꝛouincia.cię ẽ a ꝓ vel ꝓcula victus· q̃ſi pꝓpcuil poſita⁊ deuicta. Cü eniz romani oli Apo lir 1tibut binn ſegooni cipnu cuſumi ſgelee Mpeo Ponats⸗ „ 1 glut thipe unpon polſk eniſpe duG gſcht ſangun poſeun nt poiti hoͤd ennon bec Puden äſpe⸗ dock. Gſi⸗ berpn wyr⸗ Puden DPrime tipon guse lisz Puuna pun. hien funs fn wige Crp e Prun lkon R M Erp prun Pun ”M * vincẽdo totũ oꝛbẽ in ius ſuũ redigerent ꝓcul poſitas regiones ꝓuincias appella/ uerũt · Nꝛouicia etiã dꝛ regio ſubiugata. tributaria facta. Iñ h̊ ⁊ B ꝓuĩcialis.⁊ B le.ietributari Nꝛouicia etia dicit᷑ cõfiniũ regionuʒ. Et puicia ſigt celeriter adubiũ. Et ꝓuĩcia.i.puidẽtia⸗ officiũ.vt Ex puĩ/ cia factũ eſt.i.ex officio. Itẽ hęc ꝓuĩcia dĩ regio ſpecialiter. vñ comes ꝓuincię dicit᷑. Inde pꝛouiĩcialis lis.⁊ Hᷣ le.gentile nomẽ. Pꝛouidus.va.ũ.dꝛ a puideo.des.Et eſt ꝓuidus qͥ pꝛouidet. ꝛouiſus cui puidet Et ꝑ cõpoſitioneʒ Jmpꝛouidus.da.dũ. Et impꝛouiſus.ſa.ſũ.Et puidus coꝛ.vi.Et pꝛouiſus pꝛoducit vi. Pꝛoximus.ma.mũ.ẽ ſuꝑlatiuũ de ꝓpe.Dẽ eni ꝓpe ꝓpioꝛ ꝓximus. Iñ ꝓpe prꝰxime. adu. Et hec pꝛoximitas.tat. Ite pꝛoximꝰ qñq; accipit᷑ p cognato · vel ꝓpinqͥ ui ſᷣm ſanguinẽ ul ſm locũ.⁊ ſᷣm hoc habet vim poſitiui.⁊ cõꝑpatur pꝛoximus pꝛoximioꝛ. caret ſuplatiuo. In.? ant ſniaꝑ dĩ. Mic notãdũ eſt pꝛoximũ vici diuerſis modis ſcilʒ cõditione pꝛimę natiuitatis· ſpe con/ uerſationis. ꝓpinqtate cognationis · rõne beneficij exhibitionis. PHꝛudens.dent.oĩs ge. dĩ a poꝛro ⁊ vidẽs qᷓi poꝛro.i.longe vidẽs futura/perit᷑ · vſu doctꝰ.callidꝰ.exercitatiõe artis iſtructus. cõſideratus:facũdusqͥ facile fari põt.Iñ bec pꝛudẽtia.tię.virtus cardinalis· ſcilicʒ bonaꝝ⁊ malaꝝ rerũ vtrarũq; diſcretio. NHꝛudęetiũcula.lę.i.parua pꝛudentia. Pꝛuina.nę.fę.ge.frigus vel gelu matutini tẽpoꝛis.⁊ dĩ a pyr·qꝛ vrit ſic ignis.Fri/ gus enĩ ſicut caloꝛ vrit. S h ⁊ B pꝛuina/ lis ⁊ hoc le.⁊ pꝛuinoſus.ſa.ſũ. pd.pe. PHꝛuna.nę.eſt carbo viuus.Et vu ardet dĩ pꝛuna ·a pereundo· vel a pyr. Sʒ vũ exti/ cta fuerit: dĩ carbo/eo ꝙ; careat flãma. Iñ pꝛunalis.lis hoc lea pꝛunoſus,.ſa.ſũ.Itẽ pꝛunus.ni.ꝗdã arboꝛ:cuius fructus rubet vt ignis. Iñ hoc pꝛunũ.ni.fructus eiꝰ.Et hoc pꝛunetũ.ti.locus vbi pꝛuni creſcunt. Et pꝛuneus.nea.neũ.Et pꝛodu.pꝛu.NDñ. Ille calet pꝛuna:fert pꝛunꝰ dulcia pꝛuna. Pꝛurigo.ginis.dꝛ ardoꝛ ⁊ aduſtio carnis uł auriũcogẽs ad ſcalpẽdũ. Itẽ pꝛurigo dẽ ipſa ſcabies ꝗ pꝛuritũ cõfert ⁊ ardoꝛẽ. Pñ ꝛ pꝛurigo·q̃i ꝑurigoi.puſtionem agẽs. Iñ pꝛuriginoſus.ſa.ſũ.i.ſcabioſus. Et pꝛuridus.da.oũ.in eodẽ ſenſu · ſcilicʒ pꝛuritu ſcabie plenus.Et ꝓdu.u.ante. r. NHꝛuritus.tus.tuiidem eſt quod pꝛurigo. Pante B Plſalma.matis. vel hęc pſalma.mę.i.pſal/ mus.⁊ cõponit᷑ diapſalma. Pſalmodia. dię.cantus pſalmi. ⁊ dicitur a pſalmus.⁊ oda.Sʒ pſalmodesin veſica greneę ſunt · ꝗᷓ ex indigeſtione ciboꝝ naſcũt᷑ Pſalmographus. ꝓhi.pe.coꝛ.i.deſcriptoꝛ pſalmoꝛũ. Inde h̊ pſalmographia. phię i. deſcriptio pſalmoꝝn. Plſalmus.mi.aa pſalteriũ·q; ad pſalte/ riũ cantabat᷑. Iñ hic⁊ hęc pſalmiſta.ſtę.qͥ pſalmos cantat vel componit. Hſalteriũ.terij.quoddã inſtrumẽtũ muſi/ cũ.⁊ dĩ a pſallo lis.q; eo pſallebant ⁊ cã/ tabant᷑ pſalmi. Inde pſalteriũ dicit᷑ vbi pſalmi cõtinentur. Item pſalteriũ gręce· hebꝛaice nablũlatine oꝛganũ dicit᷑. Pſaltes pſalteoꝛ peritus in cithara vel oꝛ/ gano Mnde.j.Maralipo.25? Quattuoꝛ milia ianitoꝛes.⁊ totidẽ pſalte canentes oño in oꝛganis.Del pm Hapᷣ. Oſaltes.i pſallẽs. Et vt ſcribit in hiſtoꝛijs.Cradũt phᷣi ꝙ armonia letũ reddat letioꝛẽ⁊ triſtẽ triſtioꝛẽ. Et ut dicũt mathematici.Multi vęmones armoniã ferre nõ poſſũta qñe; nulli. VHñ etiã.j. Aeg.jõ d ſpũs oñi malus recedebat a Saulqñ Dauid coꝛã eo pſallebat in cithara. Pſeudo gręcelatine dꝛ decipiẽs ułfalſus Iñ pſeudomenꝰ.i.fallax. Et pſeudolꝰ.la. lu.i.fallaxfalſus.decipiẽs.ułpſeudolꝰ dꝛ falſus ſeruꝰ malusa pſeudo:qð ẽ falſus 7 dulos qð eſt ſeruus.Et cõponit᷑ pſeu/ doapłs.i.falſus aplłus.Dſeudo phᷣa.i.fal ſus ꝓphᷣa Hnde pod. 6 Midi de oꝛe pſeudoꝓphᷣe exire ſpũs tres imũdos.Et pfſeudochꝛiſtian.i. falſus ⁊ decipiẽs chꝛi⸗ ſtianus. ſeudographꝰ.i.falſus ſcriptoꝛ Et ſic in ſilibꝰ põt eſſe cõpoſitio uł appo/ ſitio. Et eſt pſeudo ĩdeclinabile ĩ vtroq; numero.⁊ oĩs ge.ᷣm Hug. SPſychomachia. chig.eſt virtutũ vitioꝛũq; pugna · quę fit in ala.⁊ dĩ a pſychi:quod eſt aia machia pugna/quaſi pugna aię. Pſitacus.ci.qdã auis ꝗ in indi? litoꝛibus gignit · coloꝛe viridi · toꝛ’quẽ habens pu/ niceũ circa collũ: grandi lingua. cęteris guibus latioꝛe. vñ ⁊ articulata vba exp/ mit · ita ut ſi eã nõ videas/hoĩeʒ loqui pu/ tes· ſᷣ ex natura ſalutat: dicit chere· qð ẽ aue · B cętera verba dicit inſtructione. Oñ quidã ſub ꝑſona pſitaci vicit. Pſitacus a vobis alioꝛuʒ noĩa viſco. Hoc per me vidici dicere cęſar aue. SPtolemei dicuntur reges ęgypti ſicut ro⸗ mani impatoꝛes ceſares apellant. Ptiſana.nę.fę.ge.eſt ſuccus hoꝛdei/uł pul/ mẽtũ inde factũ. Del ptiſane vicũt grece AApꝛie fieni ſolent in pyla.qñ G̊ ptiſana o·⸗ nin rij. vas fictile in qͥ coquit᷑ ptiſana. Et ptiſanariꝰ.ria.riũ.ᷣm Mug. Dapias.vᷣo vic: Ptiſanę ex diuſis pigmẽtj fiũt⁊ liq/ ribus. Mas qͥdã faciũt de hoꝛdeo quodĩ yla decoꝛticat.Et ſcribit᷑ ſm eum ꝑ.p.in ma ſyllaba. Glo. vic.2. Reg.j7? Quaſi ſiccãſ ptiſanas.Htiſana dꝛ hoꝛdeũ ſiccatũ pylo tũſũ · decoꝛticatũa fit inde cibo aptꝰ carẽtibꝰ dentibꝰ. Oñ quidã.Coꝛtice nu/⸗ dato ptiſanas nempe hoꝛdea dicas. Phthongus.gi.i.ſonus. Iñ diphthõgus i. dualis ſonus. Ptotos.i.caſus. Inde ꝑ compoſitionem polyptoton:monoptotus. P ante B PHuber · coĩs ge. vel pubes · vel pubis · gtõ huius puber.i.puer pubẽ iam habẽs vel emittens . ſcillicʒ qͥ iam generare põt. Hic vir incipit eſſea qᷓ̃ttuoꝛdecĩ ãnis. ſᷣ fęmia incipit eſſe viri potens ab ãnis duodeci Et ita volũt qͥda puberẽ ex ãnis dici/ſcilʒ qui quattuoꝛded ãnos expleuerit·q;uis tardiſſime pubeſcat. Sʒ certũ eſt puberẽ eẽ qͥ ex habitu coꝛporl pubertatẽ oſtẽdit ⁊ generare iam poſſit.vñ⁊ puber·a pube i. a pudendis coꝛpoꝛis/quia hęcloca tunc pꝛimitus lanuginem ducũt. Puberculus.li.maſ.ge.⁊ hęc pubercula.lę. dimi.ſcilʒ adoleſcẽtulus adoleſcẽtula. Pubertas.tat:eſt collectio pubeꝝ· vel etas deſfinita q̃ttuoꝛdeci qnis. vel q̃ puer pu/ Pubes. bis.ętas pueri iã q̃ttuoꝛ/ (beſcit. dedci annoꝝ. Et pubes.i. collectio taliũ iu/ uenũ ꝓpꝛie.Et pubes.i.pꝛima barba.ſcilʒ lanugo. ꝓpꝛie pars inferioꝛ · ſcilʒ pecten. VHBñ vꝛ pubes ·quaſi nubes pudendoꝝ. Pubeta.tę.⁊ pubeda.vę.in eodem ſenſu.i. adoleſcens:puer.⁊ dẽ ſicq̃ſi pubi datus. PHublicanus.na.nũ.dꝛ a publicus.Et pu⸗ blicani dicebant᷑ cõductoꝛes vctigaliuʒ fiſci· ulreꝝ publicaꝑꝝſiue qͥ vectigalia pu/ blica exigũt.ułqͥ ꝑ ſecularia publica ne/ gocia lucra ſectat᷑.vñ dicti ſũt hm Mug Del ſᷣm HBedã. ublicanus dꝛ qͥ amiſſo pudoꝛe·publice peccat· wel qͥ vectigalia.i. tributa publice exigit. Glo. aũt ſuꝑ illud Matth. F Mõne publicani h̊ faciunt · ſic dicit Publicani exactoꝛes romanoꝛũq̃s iudei ſic vocant. q; de republica cunã ge⸗ rebãt. DPicũt etiã nomẽ traxiſſe a Publio romano rege:qui pꝛimus eos oꝛdinauit. Scdm xo Remigiũ publicani dicebãt᷑ miſtri Herodis ↄſtituti ⁊. Publio roma no regead exgienda vectigalia. ſiue qui publica negocia exercebãt.⁊ ꝑ fraudes. ⁊ ꝑiuria.iniuſta lucra ſibi accumulabant. Publicaria · dicũt ea ꝗ ob aliq delictuũ ſic enoꝛme in publicũ ęrariũ deuoluũt᷑.⁊ide dicit᷑ publicatio bonoꝝ. Dublica iudiciaſũt dicta q̃ſi populica.q; cuilibet de pplo ꝑmiſſa eſt eoꝝ ꝓſecutio. Publicũ ius eſt/ꝙ pꝛincipaliter ſpectat ad publicam vtilitatem. Publicus. ca. c. i. cois. Sʒ ppꝛie cõe eſtqd ꝑtinet ad oẽs hoĩes eiuſdèe ciuitatis. DHu/ blich H qð ad oẽs generaliter. Et oꝛ pu⸗ blicus a DHublio. Publius enĩ fuit q dam qui rẽ ſuam pᷣ loco cõem fecit? publicam. Pudens.dentis.i.verecundusſᷣ pudens opinionẽ verã: falſam metuit. Sʒ vere⸗ cundus non niſi veram. Pudẽda.i.genitalia·ab eo ꝙ pudeat illoꝝꝑ Vl a pube dicta · hm Hapiam. NPudicus.ca. cũ.i.caſtꝰ. ⁊ dꝛ a pudoꝛ quaſi pudoꝛis cuſtos: vel amic. Iñ pudicicia. cię.i.integritas:vel caſtitas. Differunt tñ in hoc.q; caſtitas eſt virtᷣ mot᷑ libidinis domãsa cius ſigꝗ abhoꝛrẽs.Sʒ pudicicia eſt virtus motũ libidinis domãs.ſ̊ eius ſigna nõ abhoꝛrens. Signa aũt eius ſunt geſtus coꝛpoꝛis· vox blanda/accurate oꝛ⸗/ nari. Hñ virgines caſtas dicimꝰ. Ma⸗. tronas aũt pudicas. Et ꝓduc̃.di.pudic. Vnde Duidius epi.Ille tñ pietate mea — a menſa·de lecto ſurge pudicus. Pudoꝛ.dor.ẽ verecũdia ex aliqͥ caſu inata ꝗ nõ auferẽs memoꝛiãlinguã ipedit.Et ẽ coꝛpon. ſicut pudicicia mẽtis. Iñ pudo/ roſus.ſa.ſũ. Et pudoꝛꝰ. ra.rũ.ĩ eodẽ ſenſu. i.pudoꝛe plenus Et coꝛ.pu. Hñ. Poꝛcoꝝ ſiliquis pudoꝛ eſt inhiare fauillis. Pudoꝛatus.ta.tũ.i.pudoꝛe ſuffuſus.⁊ dĩ a pudoꝛ. Et cõponitexpudoꝛat.i.extra pudoꝛẽ poſitus:impudẽs.Et impudoꝛa/ tus.ta.tũ.in eodem ſenſu. Puer.ri.di a pus puris:qð eſt cuſtodia:qꝛ in pure.i.in cuſtodia tenet᷑. NHel vc No⸗ nio marcello placet·puer dꝛ a punio.nis qꝛ pueri verberibꝰ ſolent puniri ⁊ coerce/ ni. Del puer dia puritate vel a paruitate ⁊ piloꝛũ ⁊ aliarũ reri.Et notãdũ ꝙ tribo pcibuſq; pudicis. Item qͥdaʒ. Sobꝛius aaig, eidc ii doe hiaß thuude bn DAiſ liͤtai Dulcn Nant ntat 1 rns nb nifnien 7pehlin. Suen Gm tlloer ocun Pocau. Neni Eelban oudn noban eigl Cnteo, dpol peunrn , ſſpudo⸗ Ceſent. Pot 8 Plns,71 in ſwr4 o⸗ no N 7(el pomuit lign an lEti modis vicitur puer. Matiuitate ſeilʒ· vt Puer natus eſt nobis.Ctate·vt nouẽnis decẽnis. Obſequio-ut fidei puritate. Oñ ſis ad DHieremiã:uer meus es tu noli timere. Itẽ nõ ꝙ antiqͥ vicebat.h̊ puerus pueri.⁊ h̊ ⁊ hec puer pueri.Et a puer dĩ H puera.i.puella.Et h̊ puerulus.⁊ h̊ pu/ erculus.li.dimi.Et hęc puerula.lęa puer⸗ cula.lę.vimi.ſũt ſimilit. Et hic ⁊ B pueril. ⁊ le.penł ꝓd. Iñ puerilit adua h̊ pueri/ litas. Itẽ a puer dꝛ hic puellus.li.vimi. Iñ h̊ puellulus ſimilit᷑ dimi.Et h̊ puella. Thic puellulaoĩa dimi. Itẽ a puellus dẽ bec puella.⁊ hic ⁊ H puellara h̊ re.⁊ hinc puellariter adũ.⁊ hęc puellaritas.tatj. Et nõ ꝙ puellus.⁊ puera nõ ſũt in frequenti vſunec puerus liq; ab eo vimi.ſit in fre/ quẽti vſu·ſcilʒ puerulꝰ.pe.coꝛ.Mã a puer dꝛ puerculus: a puer puerulus ppe dẽ. Puericia.cię.fę.ge.vr ſecuda ętas.⁊ dicit᷑ a puer.q̃ſi pura.⁊ nõ ad gignendũ apta.⁊ vurat a ſeptimo/vſq; ad q̃rtũdecimũ an nu. Sʒ pubertaſẽ ętas adulta ꝗ iã gignẽ põt. ⁊ incipit a quartodecimo anno. Puerpera.ᷣrę.fę.ge.qͥ puerũ uł puerã parit. Et ꝓpꝛie puerpera dꝛ in pᷣ partu. Et inde dã h̊ puerperii.rij.partus pueri ułpuerę ꝓpꝛie pᷣmus.Del puerperiũ dicit᷑ locus in quo puer cõcipit᷑ moꝛat᷑ ĩ vtero ma⸗ tris vſq; ad partũ·ſᷣm Ilug. Oapias vo Dicit.:Huerperiũ pꝛimus partus· ul puer in vtero foꝛmatus.⁊ coꝛ.ꝑ.puerpera. Pugil. gilis. mal.ge.qui certat pugnis. Pugillatoꝛ.tor.i.pugnatoꝛ:pugil/ᷣ pugil ex ꝓpꝛia foꝛtitudine. Pugillatoꝛ exarte. Et pugillatoꝛ.i.pancraciariꝰ.ſcilʒ qͥ aliqͥd de manu in manũ ſubtrahitt. NEugillatus.tus.tui.ars vel act dimicãdi ſeu pugillãdi: dẽ a pugiluł pugillatoꝛ. Pugillus.li.maſ.ge.⁊ hoc pugillum.li.qð pugno defert᷑.⁊ in qͥ ſcribit᷑.vt libernłta/ bula. vel charta.⁊ dꝛ a pugnꝰ. Oñ Mar⸗/ tial capel. Dugillo aſſeuerãte dictauerit. Et idem pugillar.ris.⁊ H̊ pugillare.ris.et h̊ͥ pugillar.ris.ĩ eodẽ ſenſu.ſalʒ penna· vel coꝛnu.vel tabula manualis. MHñ Aud·pᷣ. Et poſtulans pugillarẽ ſcripſit dicẽs ⁊c. Et h̊ ⁊ B pugillaris.⁊ hoc re.quod ꝑtinet ad pugnũ:vel qð põt replere pugnũ. Pugillo.lonis.mal.ge.i.cũ gladio pugnãſ dẽa pugio.onis. Pugio.onis.maſ.ge.eſt qðdã inſtrumẽtũ ferreũ longũ ⁊ acutü.⁊ dꝛ a pungendo.i. tranffigẽdo.Del eſt gladius paruus bis acut lateri adherẽs.Idẽ ⁊ cunabulũ.vel duniculũeo ꝙ religet᷑ ad dunẽ ñ Mu/ meri. 252² DPugione arrepto. pd.pe. gti. Pugna.gnę.fę.ge.di a pugnꝰ.qꝛ olĩ in itio vſus fuit in bello pugnis contendere.vel q; olim p̃ bellũ pugnis incipiebat Oñ et pugna etiã vuoꝝ eſt: aliqñ ſine ferro. Pugnella. lę. oimi.i.parna pugna. Dugnax. nacis.qͥ ſepe? aſſidue pugnat.ꝛ dĩ a pugno.nas. Iñ pugnaculus. la.lũ.i. aliquantulũ pugnans. Pugnabũdus.da.dũ.i.pugnãti ſimilis. Pugnula.lę.dimi.i.parua pugna. Pugnus.gni.dꝛ manꝰ clauſa cũ cõpꝛehen/ ſione digitoꝝꝑ dẽ a pũgo.gis.qꝛ cũ pũ/ gere volumusmanu pugnũ facimꝰ·⁊ cuʒ eo pũgimus. Item pugnꝰ qñq; accipit᷑ ꝓ modicoqð q̃ſi pᷣt cõpꝛehẽdiiĩ pugno qð tamẽ ꝓpꝛie hoc pugillũ dicit᷑. Pulcer.cra.crũ.a ſpecie cutis ⁊ pellis dicit᷑ ſalʒ qͥ pulcraʒ habet ſuꝑficiẽ cutis. Et nõ ꝙ licʒ pulcer ꝓpꝛie dicat᷑ de coꝛpoꝛe · tranſ/⸗ fert᷑ t ad alia.⁊ nõ debet aſpirari pulcer. Vñ dicit RNꝑpuleiꝰq errant qͥ pulcer⁊ ſe/ pulcꝑ ꝑ·ch·ſcribẽda exiſtimãtqꝛ ĩ latinis dictionibo poſt · cnota aſpirationis ſcilʒ h.nunq; reperitur. Pulex.liqmaſ.ge.d a puluisq; ex puluẽ naſcit᷑.vel qꝛ mag ex puluere nutrit᷑. Iñ pulicoſus.ſa.ſi.i.plenus⁊ abũdans puli/⸗ cibo. Iñ hec pulicoſitas.tat᷑.i.plenitudo⁊ abũdantia pulicũ. Et pulicarius.ria.riũ. Et hoc pulicinũa pulicetũ·locus vbi pu⸗ lices abundãt.⁊ coꝛ.penł.genitiui. Pulios:ꝗqdã herba/qꝛ ſemẽ ſilłe pulicibꝰ ha bet. Mñ⁊ eã latini herbã pulicariã vocãt. Pullus.la.lũ.dꝛ a paruus vel pupꝰ.Ethᷣ pullus.li.i. paruus.Dñ homo paruꝰ dẽ pullus. Itẽ nati recẽtes oĩiuʒ auiũ.⁊ etiaʒ q̃drupedũ pulli dicũt᷑·q̃i pupi vel parui Del pulli vicũt·q̃ſi colluti:a polluo.is.q; polluti ſũt. Iñ h̊ pullus.la.lũ.i.niger.gra. gruũ/qð enĩ nigrũ eſt ·q̃ſi pollutuʒ eſt. DPñ Hieronymad QNepotianũ. Deſtes pul las ęque vita vt cãdidas. Et ide pullat ta.tũ.i.nigris veſtibus indutus.Dñ Ju/ uenalis. Moꝛrida mater pullati ꝓceres. Itẽ a pullꝰ ꝓ nato/dẽ pulluł.ᷣla.luũ.dimi. NPHulmentũ.ti.neu.ge.cibus delicat ⁊ ſua/ uis. dĩ a pulpa.pę. Iñ ⁊ H̊ pulmẽtariũ. rij ꝓ eodẽ. Et pulmentarius.ria. riũ. Itẽ pulmentũ uł pulmentariũ · dĩ qͥlibet cibo hter panẽ. Quidã tñ dicunt ꝙ pulmẽtü deriuetura puls pultis. Pulmo.monis.eſt quoddã ĩteſtinũ aĩalis quod gręci pleumon vocãt eo ꝙ coꝛdis labelluz ſit: in quo pneuma.i.ſpũs ineſt. mones vocati ſüt.Nã gręce pneuma ſpi⸗ ritus di: qͥ flando agitãdo aerẽ emittit ⁊ recipit.a qͥ mouẽt᷑ pulmões ⁊ palpitãt ⁊ aperiedo ſe vt flatũ capiãt ⁊ ſtringẽdo vt eijciant. DPulpa. pę. caro ſine pinguedine · ſicut eſt groſſa ⁊ tumida caro crurũ⁊ bꝛachioꝛũi.⁊ dꝛ a palpo.pas.q̃ſi palpa/qꝛ palpitat.et reſilit ſepe. Et ponit ſepe p adulatiõe de/ lectatione.qͥꝛ talis caro ſuauis eſt dele/ ctabilis ad veſcendũ. Iñ hec pulpula. le. oimi.Et pulpoſus.ſa.ſũ.i.pulpis plenus. Iñ pulpoſitas.tat. Del vꝛ pulpa a puls. qꝛ olim cũ pulte mixta comedebat᷑. Pulpamẽtũ.ti.i.pulmẽtũuł delectamẽtũ. 7 dicit᷑ a pulpa. „ Hulpitũ.ti.neu.ge.analogiũlegiũlectrũ legitoꝛiũ.⁊ d a publicusqꝛ ibi publice legunt vt poſſint conſpici a ppulo. Pulpula.lę.dimi.i.parua pupa. PHuls.tis.ſę.ge.pulmentũ ſimplex ex fari⸗/ na . a pellendo ſcilʒ ifirmitatẽ ⁊ debilitatẽ dicta. Bultes · placentę ꝗ tenuiſſimę ſunt dicunt · m Papiam. Hulſus.ſa.ſũ.i.eiect.fugatus:⁊ dĩ a pello. Pulſus.ſus.ſui vocatus eſt qꝛ pulſitat vel Palpitet· cuius iudicio aut infirmitatem intelligimus/aut ſanitatẽ. NPuluinus.ni.maſ.ge.i.ceruical.⁊ dꝛ a plu/ ma:/q̃ſi pluuinus:qꝛ de pluma fit. Hel di a pullus.q; de plumis pulloꝝ fit. Iñ hoc puluinar.nar..idẽ qð puluinus. Et pul/ uinaria dicunt᷑ qñq; ipſi lectuli · vel lecti/ ſternia ꝗ ſternebant in tẽplis. vñ ipſa tẽ/ pla ⁊ feſta dicũt᷑ puluinaria. Sʒ puluinꝰ pꝛiuati hoĩs eſt. Ceruical vel puluinar re/ gũ⁊ oiuitũ Nuluini etiã ſũt machinę qͥbꝰ naues deducũt᷑ ⁊ ſubducunt᷑ in oꝛtũ. Et ꝓd. penł.puluinꝰ vel puluinar. Oñ Oui/ Dii. 6 epi. Collaq; puluino nr̃a ferẽda dedi. Inde puluillus.li puluinulus.li. Dimi.i.parnus puluinus. “ PHuluis.uis.ulł puluerdi qð vi tollit᷑ vti Tollit᷑ eni flatu.nec reſiſtit· nec ſtare no/ uit. Dñ ꝓph̊a. Canqᷓ; puluis quẽ ꝓijcit Vntus a facie terrę. Iñ puluereꝰ.rea.reũ. qð eſt de puluere:vel ad puluerẽ ꝑtinẽs. Et pulueroſus.ſa.ſũ.i.puluere plenuſ.Et puluerulẽt.ta.tũ.in eodẽ ſenſu. Et vtꝑqq; cõꝑat᷑. Iñ h pulueroſitas.tatj.⁊ hec pul⸗ quẽ agitatur mouetur. vnde pul/ uerulẽtia. tię. NPumex. mid. dĩ lapis leuis cuuemoſus. dĩa ſpuma:q̃i ſpumexqꝛ ſpumę denſi / tate concretꝰ fit: tantã habet refngerãdi natura. vt in vas miſſus muſta deferuere delinãt. Iñ pumicoſus.ſa.ſũ.Et pumiceꝰ PHumicellus.li.vimi.i.puꝰ pumex.(cea.ceũ . Pumiculus.li.oimi.idem. Punctoꝛius.ria.riũ.di a pungo.gis.Et h̊ punctoꝛiũ.rij.cũ quo pungimus. Punctus.ctus.tui.actus uł paſſio pũgẽdi vel qð pũgẽdo facimus: dꝛ a puᷣgo.gis Et h pictꝰ.cti.⁊ H̊ pnctũ.cti.i eodẽ ſenſu. ſcilʒ q pũgendo facimus vel pꝛincipiũ lineę. Itẽ pũctũ eſt ſimplex ułidiuiſibilis quãtitas/pma in cõpoſitione lineę:x vlti/ ma in reſolutiõe.Itẽ pũctũ dꝛ in cõpoto q̃rta ꝑs hoꝛę. Et nõ ꝙ maſculinũ ſcilʒ pi/ ct.cti.iã ceſſauit iĩ freqũti vſu/qꝛ nõ vtimrũ̃ niſi neutro. Picimꝰ eni q̊ pũctũ.cti. Idẽ Dicendũ eſt de ſtadius⁊ ſtadiũ.catinus⸗ catinũ.qꝛ eoꝝ maſculinũ iã ceſſauit in fre/ quenti vſu. Itẽ puũctũ eſt ſignü ſegregãs intellectũ: ſpiritũ recreãs ꝓlator.. Et bᷣm hoc coma colũ.⁊ periodus/ſunt puncta. Punicus.ca.cũ.pe.coꝛ.vide.s.phęniceon. Pupa.pę.di a pupꝰ.Et pupę dicũt᷑ qdã ſtatiũculę q̃s virgines ſolẽt facere in mo/ ũ filiaꝝ⁊ veſtibus obuoluere.q̃s poſtq; ad ãnos nubiles veniebant puerilibus abrenuciabãt · q̃ſi ſõ ptãte venen futuni. veneri ſacrificabat.ñ Perſius. Dicite pontifices in ſacro qͥd facit aurũ. Nempe H qð veneri donare a virgine pupę. Iñ pupula.lę.dimi.i.parua pupa. Pupiülus.li.dꝛ qͥ cũ impubes ſit ·deſijt eſſe in ptãte patris aut moꝛte pꝛis aut ema/ cipatione patris. Et ſic pupillus vꝛ etiã ſi habeat patrẽ.l.ſi ſeruus.S.pupillus.ff. de xᷣ.ſig. DPupilla ſilit᷑ dꝛ infra annũ pu/ bertatis emãcipata: vel moꝛte pati deſi/ nens eſſe in ptãte eius:ſcilʒ xij.annoꝝ · ſiẽ pupillus infra. xiij. Pel pupillus vel pupilla dẽ ꝗͥ vel ꝗ caret patre· vl matre. Vel vtroq;·ſcilʒ oꝛphanus: vel oꝛphana. Sʒ oꝛphanꝰ ẽ grecũ. Pupillꝰ xo latinũ. Na in pſalmo vbi legit. DNupillo tu eris ggdiutoꝛ· gręcus habet oꝛphano.⁊ dicit᷑a pupus.·qꝛ habet paru cõſolationẽ. Itẽ pupilla.lę.ĩ meditulliũ oculiſcilʒ mediꝰ puũctus oculi:in qͥ vis eſt videndi.⁊ dĩ a pupus.eo ꝙ ſit parua.vel dicit᷑ a puella eo ꝙ ſit pura⁊ ĩpolluta ·ſicut puella. Hãc pleriq; papula vocantſ̊ falſo. Et binc NW ngi Mnn Pum ſcenci uEb bihii gogs ſeniu. napii midis NrrNn nce I c⸗ 0 Enömn AM riſe⸗. Erbm uncta. ico. fit neinn is Mein⸗ Wi Mr ene e S utani orini nipv ire s l acte ghen, ohumn lomen mnin i ſt nti 1 14 nelin . Du⸗ Eeb pupilli dicũt᷑q̃ſi ſine oculis.i.q parẽtibo oꝛbi. Sʒ hi vere vicũt᷑ pupilli qꝝ ꝑenteſ añ deceſſerũt q; ab illis nome accperẽt. Ceteri oꝛbi vocat᷑. Iñ h ⁊ hęc pupillaris ]ᷓ re.⁊ pupillanit adu. Et h pupillaritaſ tat.Et nõ ꝙ pupilłꝰ pduc pmãlic. ¶n/ tidlaudian eã coꝛripiat viccẽs. Suſtẽtet regat paſcat.foueatq; pupilloſ.Nꝛatiꝰ eni ↄtradicit ei dicẽs. Oupillos qͥs dura pꝛemit cuſtodia matrũ. Bupilla n ſᷣſtitutio dꝛ ſit ĩpuberiĩ euen tu moꝛt eiꝰ ĩ ętate pupillari:ſiue vba ſint expᷣſſa· ſiue tacite itellecta. Inſti.e.ti.S.i. Puppis puppis fę. ge.ꝑ geminũ.p.eſt po/ ſterioꝛ ꝑsnauis vꝛa poſtq̃i poſtpoſita. Et ponit᷑ ſęꝑe ꝓ naui.Hñ in gręciſmo ðĩ. Pꝛoꝛa pꝛioꝛ nauis pars:vltimã dicito puppis. Dic lat eẽ ratẽ:vetrẽ dic eſſe ca/ Pupus.pa.pũ.i.paruus. (rinam. Purgatoꝛii.rij.neu.ge.locus vbi purgãt᷑ aĩez dẽ a purgo.gas. Et purgatoꝛt.a.ũ. Burgatio.onis.ę.ge.eſt de obiecto crimie inocẽtię oſtẽſio.Et eſt duplexſcilʒ cano/ nica. ꝗ ſit ꝑ iuramẽtũ.⁊ hęc apꝛobat᷑. Et vulgar ſcilʒ quã ſibi vulgus iuenit.Et h fit ꝑ ferrũ caudẽsꝑ duellũ:ꝑ aquã frigi/ dã ſiue bulliẽtẽ.⁊ hec repꝛobat᷑.vt.e.ti.c. ex tuaꝑ.⁊ ꝑ totũ ti.et.ij.quij.memina. Purpura. rg.ę.ge.dẽ a purꝰ.ra.rũ.eo ꝙ ſit pura⁊ mũda. Hñ vic Iſidoꝛꝰi9: etymo. vbi agit de coloꝛibus veſtium. Purpu/⸗ ra apud latinos a puritate lucis vocata. apud gręcos vᷣo poꝛphyra ci aſpiratiõe Itẽ ſuꝑ illud.ꝓũ·ʒjꝰ Byſſus ⁊ purpura idumẽtũ eius. dicit glo.Hyſſus ẽ cadidi coloꝛis. Purpureꝰ aũt coloꝛ de ſanguine aĩantqð purpura vocat᷑ſic ⁊ ſanguinis habet ſpeciẽ. Itẽ alia glo. Cant.⁊7? ſuper illud. Ourpura regis iũcta canalibꝰ. dic. Cochleę maris ferro circijciſe lachꝛymas purpurei coloꝛis emittũtqbus collectis pur purei coloꝛis tinctura ꝓficit᷑. Iñ pur/ pureꝰ rea. rei. purpurinꝰ. na. nu. pur/ puratus.ta.tũ.i.purpura idut ułoꝛnat. Purus. ra.ri.i. mundus · liqᷣdus ·ſine cõmi⸗ xtiõe alicuius reiimunis.ĩnocẽs expers. Et ꝓducit pu ñ DHuidiꝰ epi.Quãtum ↄfulges radijs argẽtea pur. Et Juuenal Hauca licʒ poꝛtas argẽti vaſcula puri. DPus puris.fę.ge.i.cuſtodia.⁊ d a purus. eo ꝙ purũ cuſtodiat retineat. Itẽ inẽit hͥ pus indeclinabile.i.putredo.vel ꝗdam infirmitas ꝗ hoĩeʒ reddit putridũ.⁊ tunc vĩ q puteo.tes.qdð eſt fetere.Oñ quidaʒ. Pus pꝛo putredo nõ dedinabile cedo- Bus declinat᷑ cuſtodia quãdo vocat᷑. Puſca.ſcę.fęge.qdã cõmixtio aquęx vini vbi plus aquę adhibet·ꝗᷓ puſculẽtis ma/ xime pꝛodeſt dꝛa pus vel puſcula. Duſillanimis.ↄ.t.⁊ H mea puſillanimꝰ.ma mũ.in eodẽ ſenſu.i.puſillũ hñs animũ.⸗ dẽ a puſillus ⁊ animus.Iñ puſillanimit᷑ adũ.Et H̊ puſillanimitas.tat.⁊ coꝛ.ni. Puſillus.la.lũ.i.paruulusX dꝛ a puſio/qð eſt paruus puer. Iñ hęc puſillitas.tatis. i. paruitas.Et nõ ꝙ puſillus coꝛ.hmã.licʒ puſio eã ꝓducat.Sʒ Hꝛati ꝓduc̃ pᷣmã de puſilla vicẽs. Rufã aut puſilla appel lat foꝛtiq; marito. Sʒ dic ꝙ ibi eſt ꝓpꝛiũ Puſinnus.na.nũ.i.paruusa vꝛa (nomẽ. puſio. Et fixe·h̊ puſinnꝰ.ni.i.paruꝰ puer Dñ Labeo poeta. Cruduũ mãduces pꝛia/ mũ pꝛiamiq; puſinnos. PHuſio/onis:ideſt paruus infansuł puer. Et ꝓducit pmã. Dñ Juuenalis.Nonne putas melius ꝙ tecũ puſio doꝛmit. Puſiũculꝰ.li.imi.a puſio.Et puſiũculus. la.lũ. Et puſillus.la.lũ.Et puſiolus.la.lu. Diminutiua ſimiliter. Puſtella.lę.i.parua puſtula. Puſtula.lę.eſt in ſuꝑficie coꝛxoꝛis turgida collectio.⁊ dĩ a pus.qð eſt putredo· vel ifirmitas. Iñ puſtuloſus.ſa.ſũ.Et puſtu/ lẽtus.ta.tu.i.vlceroſus.puſtulis plenus tali ĩfirmitate infirmatus. Iñ hec puſtu/ loſitas.tatis.Et H̊ puſtulentia.tię. Putamen.mis.i.alicuius materię reciſio et purgatio. Item putamen põt dici co/ gitatio: pꝛoducit hanc ſyllabã.ta. Puteal.alis.neu.ge.qdã locusvbi gecunię viſtribuebant᷑ ad vſurã. Et vicebat᷑ pu/ teal .qꝛ ibi ſęꝑe pꝑdebãt᷑ pecunię viſtributę ac ſi eſſent in puteü demiſſę vel ꝓiectę.uł qꝛ ibi hauriebat᷑ pecunia· ſicut de puteo aqua.Oñ Perſius.Si puteal multa tãt vibice flagellas· m Hug. Maß vo vicẽ: DPuteal.loc in foꝛo vbi ſneratoꝛes da/⸗ bãt⁊ accipiebãt pecuniã. Puteolus.li.maſ.ge.i.paruus puteꝰ. Iteʒ ſicut dic̃ ꝗqda glo.ſuꝑ illud ?ct.vltimo. Secũ da die venim puteolos. Huteoli locꝰ vltra romã vbi Mirgiliꝰ fecit balnea medicialia·ſingula pꝛijs ſcripta titulis vt dẽ · cõtra quã ſcilʒ valerẽt ęgritudinẽ. Vñ ſalernitani iuidia ducti ſuꝑueniẽtes in manu foꝛti titulos deſtruxerũt.⁊ edili/ cia mutilauerũt: coꝛripit. Puteus,/tei.dĩ a potas,.tas.q̃i potãs.Eſt aũt oĩs puteus fõs.ᷣ nõ ecõuerſo. Si tñ in ꝓmptu ĩ ſuꝑficie ſit aqua/fons tmvĩꝛ. Si aũt in alto ꝓſundo ſit pute eſt. Iñ H h̊ putealis.⁊ hᷣ le.bõm Mug. Del fons Apꝛie eſt q aquas fudit ĩ ſuꝑficie tię. PHu2/ teus aut oĩ ꝗᷣ eas tenet intrinſec.· Dñ vic Chꝛyſoſtomus.s di vbicũq; aq̃ ma/ nat ð tra Sʒ ſi i ſuꝑficięfõs tm̃/ſi i ꝓfũdo etiã pute vꝛ. Et Pap.dic. Huteus qqua viusa in alto eſt. Fons in ſuꝑficie. Omnis puteus fons:ſed non cõuertit᷑. Puticulus.li.i.buſtu:a dꝛ a putoꝛ.toꝛis.eo wibi puteat cadauer. Et puticulus dꝛ qͥ cadauer inſpicit.⁊ coꝛ.pe. Nutidus.da.vũ.i.fetidusX dĩa puteo.teſ Inde putitas.tatis. Et putida.vę.i.me retrix·eo ꝙ puteat.i.feteat. Putio putioniſi h putatio.onis.i.alicui rei abſciſio ul purgatio. Hñ Cara: Teé/ pus putatiõis aduenit. Suꝑ qͥ loco diẽ Bernardꝰ. Parũ ẽ ſemel putaſſe· ſepe pu/ tandũ eſt: Mã putata ſępe repullulant. Item putatio poteſt dici excogitatio. HSutoꝛ.oꝛis.malſ.ge.i.fetoꝛ. PButris.ↄ.t.⁊ H.tre.i.putridus:marcidus: dꝛ a putreo.tres.Et putr.i.ſolubilis:pul uerulẽtus.Et putrus.tra.trũ. eodẽ ſenſu. Pñn PDirgil. Quadrupedãte leuis pu/ trũ ferit vngula cãpũ. Iñ H̊ putredo.di/ nis. Et putridꝰ oa.dũ.Et h̊ putridital.at Putulentus.ta.tũ.i.putoꝛe plenus. Inde bec putulentia.tię.i.fetulentia. Putus.ta.tũ.i.purgatus ⁊ purꝰ. Nñ aurũ excolatũ puꝝ vicimus.Et nuces expur/ gatas putas eſſe affirmamꝰ. Et rationem purã ⁊ agertã putã foꝛe aſtruimus. OQ ante B Littera pᷣus nõ erat. Dñ ſuper/ q uacua vocata ẽ:qꝛ ꝑ.c.veteres cuncta ſcripſerũt. Manc pꝛęter latinos nullireſonãt ulł habet. Qua dragenariꝰ.ria.riũ.⁊ q̃dragenꝰna.nũ i. quadragita annos habes. vel ad illum numenꝝ ꝑtinẽsſcilʒ ad quadraginta. Quadrageſimꝰ. ma. mu.vꝛ a qᷓdragita.vt Annꝰ qᷓ drageſimꝰ. Et H̊ qᷓdrageſima. mę. dẽ tẽpꝰieiunnj.Et hic h̊⁊ hęc q̃drageſima/ lis: le.qð ẽ qᷓdrageſimę uład qᷓdrage/ Quadragita·plis nueri ois (ſimà ꝑtines. ge.dẽ a qᷓttuoꝛ ułq̃drꝰ.⁊ gẽtosqð ẽ decẽ· quaſi quater decem. Quadrãgulus. la.lu.i.qᷓttuoꝛ ãgulos hñs. Iñ qdrãgulat ta. tũ. Et ſubſtantiue poot decdlinari · h q̃drãgulus.li p tali figura. Muadrans. vꝛatis.i.quarta ꝑs numiutli⸗ bꝛę. Iñ ̊ quadratal: vel quadrãtale. lis. quoddã vile vas pᷣcij vnius quadrant. Quadreſſis.ſis.ę.ge.i.quattuoꝛ oboli · vel pciũ quattuoꝛ obolox. Quadrienis.9.t.⁊ hoc ne.quattuoꝛ ãnoꝝ. Iñ h̊ quadrienniũ.nij.i.ſpaciũ quattuoꝛ anon. Iñ hᷣ ⁊ hęc quadrienalis.⁊ hoc.le. MQuadrifidus.da.vu. in qᷓttuoꝛ ꝑtes effu/ ſus vel viuiſus:icoꝛ. fi. Muadrifoꝛmis. ↄ9.t: hoc me.i.q̃ttuoꝛ foꝛ marũ. Inde hęc quadrifoꝛmitas.tatis. Quadriga.gę.i.carruca a quattuoꝛ equis tracta vel ducta. In quadrigari.ria.riũ. qui quadrigam ducita ꝓducit vn. Quadrigam.mi.qͥ qᷣttuoꝛ nupſit vxoꝛibꝰ Quadruug ga.guũa h ⁊ Bᷓ q̃driiugæ h̊ ge. ĩ eodẽ ſenſu.i.cũ qᷓttuoꝛ iugat ad iugũ.Et ſᷣſtantiue iuenit᷑ h̊ qdriiugꝰa h̊⁊ h q̃dri/ iugis.huiꝰiug/equꝰ ad iugũ cũ quattuo: cõiugatus.⁊ coꝛ.iu. Quadrilibr.i.qᷓttuoꝛ libꝛaꝑ oõdꝰ ul mẽſu/ . Quadrimatus.tus.tui.i.quat/(ra.X pd.li. tuoꝛ annoꝝ ſpaciũ: pducitm. Quadrimẽſis.ſis..t.⁊ ᷣ ſe.i.q̃ttuoꝛ mẽſiũ qʒ alit᷑ vꝛ· H̊ᷣ ⁊ G̊ qdnimeſtris.⁊ hocſtre. Quadrimoꝗ da. dũ. ⁊ H ⁊ 5̊ q̃drimodiſaz— Hᷣ deã eodẽ ſenſu· dꝛ a q̃ttuoꝛ vel q̃drus ⁊ Quadrimꝰ.ma.mũ.i.qttuoꝛ ãnoꝝ. (modꝰ Vñ Dꝛati in odis.Pepᷣ qdrimũ ſabino metu diota. Iñ quadrimulus.la.lũ.imi. Quadrigẽti.tę.ta.i.q̃t cẽtũ.⁊ mutat.c.in.g. Quadrinoctiũ.ctij.ſpaciũ qᷓttuoꝛ noctiuʒ. Quadrinodis.9.t.⁊ H̊ ve.i.qttuoꝛ nodoꝝ uł q̃ttuoꝛ nodos hñs.ꝗñ q̃drinodiũ.dij. Quadrupedãs.dant.oĩs ge.i.quadrupes. Vñ NHirgili in. e egnei. Quadrupedante putrẽ ſonitu quatit vngula campũ. Quadrupes:pedis.i.quattuoꝛ hñs pedes. ⁊vĩ a qdrus: pes.Et ẽ ge.coiſ ↄſtructiõe ß oĩs declinatiõeſic ⁊ diues.Et hic qua⸗ dꝛupes.is.i.equus.Et h quadrupedes. Dis. ꝗlibet beſtia quattuoꝛ habẽs pedes. Quadruplus.pla.plũ. dicit᷑ a quattuoꝛ ⁊ plica:quaſi quattuoꝛ habens plicas. Quadruplatoꝛ.tor.⁊ quadruplicatoꝛ· dĩ vſurarius in quadrupluʒ ſua recipiens. Quadruplatoꝛ etiã di ſenex vel cõtract qͥ duobus pedibo.? duobo baculis ſuſtẽ/ tatꝰ ꝑ plãtas incedit.⁊ coꝛ.dꝛu. naturalit᷑. Muadrus. dꝛa. dꝛũ.i.quattuoꝛ ãgulos hñſ ĩ quattuoꝛ lateribo.⁊ dĩ a quattuoꝛ.ñ hj quadra. dꝛę.i.q̃rta ꝑs panis uł alteriꝰ rei. lipt Uin ſoe⸗ he Cu Gu for⸗ ts. Wnis ani. d zugit unen ☚ nc . Mal: tns 1 * iſbin oun. wa nmi üdi —RZ mun pi. mne qus/ nis cnd S atond⸗ Nonl biſte/ unli. Pohf tere HPBñ Juuenał.t bona ſũma putes aliẽ̃a viuere quadra. Et q̃dro.dꝛaſ.vᷣbũ actiuũ Inde hęc quadratura.ręq coꝛ.qna. Quadruuin.uij.neu.ge.loc vbi quattuoꝛ vię cõueniut.⁊ tẽdũt ad idẽ.Iñ qdruuia/ lis.ↄ.t.⁊ h le.qð ꝑtinet ad quadruuiũ. Qualia.lię.eſt qdã auis.⁊ vi a qualis.vel dꝛ q̃lia a voce quã facitſcilʒ quaquera. Qualis ge.coĩis: q quale:nomẽ relatiuũa int᷑rogatiuũ qualitat. Iñ q̃lit aduerbiuʒ int᷑rogatiuũ.Et h̊ qualitaſ.tat.Et q̃lifica/ tiuꝰ.ua.uũ.Et ẽ q̃litas ſᷣm quã qualeſ eſſe dicimur. vt hm albedineʒ albi vicĩ.Et ẽ ꝓpꝛiũ q̃litat ſm eã ſiłe uł oiſſimile dici. Et nõ ꝙ relatiuũ qualitajtrabit genus a ſequẽte dictiõe.vt Nullũ deo tale ſacifi cin· qualis eſt celus aiaꝑ. pꝛoducit qua. paucus.ca. c. i. valde paucus. Quãtus.ta.tũ.deriuat᷑ ab actõ quã. Iñ⁊ H quãtitas.tatja quãtitatiuꝰ.ua.uũ.Et ab/ latiu plis de quãtus .ſcilʒ quãtis:cõponit᷑ cũ ꝑ.⁊ oꝛẽ quãtiſꝑ.i.quaãtu.vt Quãatiſper valet res iſta·tãtiſꝑ.Et nõ ꝙ; quãtus ꝗrit de quãtitate cõtinua/ad qð debemꝰ rũdẽ noĩa quãtitatiua.vt Quat es tu mono/ cubitus tricubitus magnus ꝑuus. Bʒ qᷣt rit ð quãtitate diſcreta.ſiue numero/ad qð reſpõdẽt᷑ noĩa nũeralia.vt Quot ſunt iſti · ouo/tres.Et huic expoſitiõi cõcoꝛdat Paßpß.dicẽs:quãtaq;magnaq;ꝑua.Dñ Jacobus in epła ſua: Ecce quãtus ignis qᷓ;magnã ſilu incẽdit.i.q;pꝑuus ignis q;/ magnaã ſiluã incẽdit. Quatus ⁊ tãtus ad menſurã. Quot ⁊ tot ad nüeꝝ ꝑtinẽt. Iñ quãtillus.la.lũ: quaãtułꝰ.la.lu.ãbo dimi. Quartanꝰ.na.nu.i.qrtus/ułqð quarta die ↄtigit · ul affligit.⁊ dĩ a q̃rt. Et h q̃rtana nę/ p quadã febꝛe ꝗ quarta die vxat. Quartariu.rij.qda mẽſura· ꝗ q̃rtã ꝑtẽſe/ xtarij capit. Nð etiaʒ h quartallu dicit᷑. Quartallũ etiã di caniſtrũ vel cophinus in quo moꝛtui efferunt. Quartan tres ſũt ſxẽs. ODna ẽ debita iure naturę ·ꝗ dꝛ bonoꝛuʒ ſubſidiũ ·ꝗ hodie eſt aucta ad triẽtẽ: ſemiſſẽ·ſm numeꝝ filioꝑ VPVñ.Quattuoꝛ aut ifra dãt natiura trie/ tẽ. Seniſſẽ vᷣo vãt natis qnq; vel vltra. Alia ẽ trebellianica. Certia falcidia.de qͥ/ bus ĩ.c.renũciꝰ.de teſta.ĩ glo.ſuꝑ vᷣbo q̃r/ tã ꝑtẽ.et i.c.ſi pꝛ.e.ti.li.vj.Et differut tre bellianica ⁊ falcidia ĩ H.qꝛ teſtatoꝛ põt au ferre falcidiã ⁊ guare hẽdẽ ꝙ ipſaʒ nõ de/ trabat. trebellianicã vo nõ põt intdicere Quartus.ta.tũ.tã oꝛdiale q; nerale.ſſibi. Quatdenari.uł q̃ttuoꝛdenariꝰ.ria.riũ.dẽ aquattuoꝛdeci ñ Mieronymꝰiĩ plogo atth. Sicq; quatdenario nũero tri- foꝛmit poſito.i.ter.ułtriplicato quaterde/ nario poſito in ſerie genealogię. Moc aũt ixit·q; in genealogia illa tres quatdenę ponũt. Ona patrũ·alia regũ·tertia ſimpli ciũ. Et ſunt quadragintaduę perſonęibi nuũeratę/qꝛ ter quattuoꝛdeci uł tres quat/ denę facunt quadragintaduo. uaternarius. ria. riu. vĩ a quaternus.Et hic quaternarius.rij.pꝛo tali numero. Quatnio.onis.dẽ qͥ qttuoꝛ milites habet ſub ſe.⁊ dꝛ a quattuoꝛ. Oñ ca.j2: Cra/ dens quattuoꝛ quatnionibo militũ ad cu/ ſtodiedũ eũ. Quidã ꝓſerunt quaternio- pꝛo quaterno .ſed falſo. MQuaternus.na.nuʒ.dẽ a quattuoꝛ. Et hic quaternus.ni.vbi quattuoꝛ chartęſcllic,ʒ octo folia ſunt. Iñ quat᷑nulus.li.vimi. Quatriduũ.dui.neu.ge.i.quattuoꝛ dieꝝ. 7 dĩ a quattuoꝛ.⁊ dies. Iñ quatriduanꝰ. na.nũ.i.habens quattuoꝛ dies. Quattuoꝛeſt oĩs ge.⁊ indecli.⁊ tm̃ plurał nüeri. Et vt diẽ Pap̃. Duobus. t. ſcribit Quattuoꝛ vigilias noctis ponit mgr ĩ hi/ ſtoꝛijs ſuꝑ illũ textũ Matth.jꝗ? Muar/ ta autẽ vigilia noctᷣ venit ad eos vbi dic. Quattuoꝛ vigilias faciũt excubãtes ĩ ca/ ſtris.Pꝛima vꝛ ↄticiniũ·in qua oẽs ſimul vigilant. Secũdavo intẽpeſtũ · in q̃ ado/ leſcẽtes.Certia galliciniũi q̃ viri.Quar/ ta añlucanũ ·in qua ſenes. Mas oñs alijs noĩbus noĩauit · ſcilʒ ſero:an media nocte. an gallicantu an mane Marci.]ʒ? Quattuoꝛdecimẽ oĩs ge.plurał numeri.⸗ indeclia cõponit᷑ a quattuoꝛ.⁊ decem. Quattuoꝛdenꝰ.na.nuũ.⁊ quattuoꝛdenari. ria. riũ.a quattuoꝛdecim. Et h quattuoꝛ/ denarins.rij. Et quattuoꝛdecimꝰma.mũ. Et quartuſdecimꝰ.ma.mũ.Et q̃ttuoꝛde⸗/ cies.i.quattuoꝛ vicibus decẽ·aduerbiũ. Quaxũ vel quaſquũ· dꝛ ſonus ranaꝝ. Quendã ꝑ.n.ſcribit᷑ in pᷣma ſyllaba:qꝛ.m. in. n. mutat᷑. d a qui.⁊ declinat᷑qͥdaʒ.q/ dãqddãułqͥddã. Et vt dicit Hug.Cu dicimus quẽdãcertũ aliquẽ volumꝰ ĩtel⸗/ ligere ſi nõ expſſerimuſ nomẽ qͥ dinoſcit᷑ vt illud Mattheęi.262 Ite in ciuitatẽ ad quẽdam · ſi enĩ vixiſſet ad quẽcũq;. vel ad quelibet · non eſſet certus hõ. Sciebat enĩ quippe oñs ad quẽ mitteret. Quenq; eũdẽeãdẽverũtamẽ ·ſcribunt᷑ ꝑ n. mutat᷑ eni.m.in.n.⁊ ita de ſimilibus. Quercetũ.ti.locus vbi quercus creſcunt.⁊ 2=ò 2ðòð abũdãt 7 vꝛa querec. Et querce.cea.ceũ qð de quercu totũ ẽ.⁊ pdu.pe.quercetũ. Quercus.cus.cui.arboꝛ ẽ multũ annoſa ⁊ vꝛa gro.nis.eo ꝙ ea ſoliti erãt vij gẽtiũ arentibo reſpõ a pcinere ·ſic ait Iſidoꝛus etymo.7? Bel vꝛa quęredo.q; antiqui- tus quęrebat ibi glades ad comedẽédũ. MQuenmomia. nię.i.lamentatio.⁊ vĩ a que/ roꝛ.ris. Iñ querimonioſus.ſa.ſũ. Querela:ẽ ius quoddã reſcindendi teſta/ mentũ vel donationẽ vel dotẽ ĩ totum ce⸗/ ptã.⁊ cõpetebat reo ex his ꝗ acta ſunt: uł in partem. Mõ eni eſt ꝓpꝛie actio:q; non agit᷑ vt quid det᷑ vel ſſtet᷑. Mec eſt ꝓpnie accuſatio.q; non accuſat᷑ qͥs vt puniat᷑ in coꝛpoꝛe·ſ̊ obtinet mediã viã.⁊ aperit viã ſuccedeẽdi bᷣm Aco ſu. C. de inoffi.teſta. Querela· inofficioſę damnationis inducit adinſtar inofficioſi teſtamẽti: cõpetit li⸗ beris ul parentibo a vño debito bonoꝛũ poſſeſſoꝛi:ſbſidio iniquo excluſo· Et vat cõtra illos quibo datu ẽ in vſũ. bᷣm lxo. Querela inofficioſę dot iducit᷑ adiſtar do/ natiõis ĩo fficioſę.⁊ cõpetit filijs cũ matre cũ oĩa vel pene oĩa in lilioꝝ fraudẽ dedit. ꝓ ſe ułp filia uł mulicre alia.ſᷣm ¶ꝑo.e.ti. MQuereia inofficioſi teſtamẽti ·dat᷑ oibus qͥ tẽpoꝛe moꝛtꝭ iminẽtis abinteſtato poſ/ ſut ſuccedere exhęredatis vel ſteritiscõ/ tra ſcriptos hęredes ułfideicõmiſſarios. Quern.na.nũ.i.ad quercuʒ ꝑtinẽs · vel de quercu exiſtẽs. Querqra.rę.i.febris acuta.⁊ dꝛ a queroꝛ. reris:q; facit hominem cõqueri. Cnerulus.la.li.pe. coꝛ.i. garrulus. la.lü. uE ſepe vel rrequeter qᷓrelas faciens. Iñ que⸗ ruloſus.ſa.ſu.i.querela plenus. Muglitio.onis.fę.ge.ꝛ a ꝗqro.ris.⁊ ſynco/ pata di ꝗſtio.onis.i.inquiſitio/cauſa·vel viſceptatio. Iñ h̊ ꝗqſtiũcula.ę.dimi.⁊ ꝗ/ ſtionarius.ria.riũ.qð ad ꝗſtionẽ ꝑtinet. Et h gſtionaniusrij.qui ſacit ꝗſtionẽ. Queſtio · vm Aco. in ſu. C. eo. ti.eſt inqui⸗/ ſitio veritatis ꝑ toꝛmẽta. Del ẽ oꝛatio in/ terrogatiua. Mel alia ſignificatione idẽ ẽ qð to:mẽtũ:q; toꝛmentis veritas inqͥrit᷑ vt cũ ſu toꝛquet ꝓ crimine fraudati cen/ lſus · aut leſę maieſtatis.vt de dño dicat qͥ nouitita capitur pꝛo toꝛiura in.l.ſi buus. S.ſi q; añ oqſtionẽ.ff.de vſufruc. Iñ gqſtio⸗ narij·⁊ vicũtur toꝛtoꝛees. uęſtio incidẽs· dꝛ illa ꝗ añ litẽ ceptã cõ/ petebat reo·ex his ꝗ acta ſunt int᷑ ſe ⁊ ac- toꝛe.vt pac.de non pꝑe.rem iudi. Qu ſtio emergeus cꝛ ea ꝗ ſonit᷑ ex bis ꝗg emergũt ilite · ut ſi grit an iſte poſſit te⸗ ſtani.vel an vãda ſit dilatio/uł cõſimilia. ueſtio ꝓpꝛietatis ein qua de ſola ꝓprie/ tate· H ẽ de dominio vel quaſi dominio Aſtio.de cau.poſ.⁊ ꝓpꝛi.oui dilect.Et di/ co quaſi dominio ꝓpter res inco:ꝛpoꝛales Anõ poſſidetvt in ſpualibo. Inſti.de re. coꝛ. ⁊ incoꝛ. S. in coꝛpoꝛalia. Mueſtio poſſeſſionis e·iqᷓ de ſola poſſeſ⸗/ ſiõe ↄtrouᷣſia vtilat᷑.de oꝛ.cogni.ſuꝑ ſpo. Queſtio ſtatus mouet᷑cũ qͥs vedicat᷑ ĩ ſer/ uu. C. de aſſer. tollen.l.vnica. in pn.⁊ liiij. dil.trequens.Itẽ gſtio debet eſſe de vu/ bio.c.n ĩ iure.de elec.c.de muliere · de ſpõ. 7.l. ancille. C. de fur. Itẽ debet eſſe de vil⸗/ ficili.ff.ad carbo. MQueſtiucula. lę.ę. ge.i.parua ꝗſtio. Queſtoꝛ ſtoꝛis.ide ẽ qdð qſitoꝛ.ſcilʒ qͥ in lo co iudiq exqrit ð cauſis.⁊ di a quęro ris ꝑ ſyncopã ꝓ ꝗſitoꝛ. Olł di ꝗſtoꝛ:qͥ ꝗſtio/ nibo pꝛeeſt. Et gſtoꝛ dicebat olim qͥ quę⸗ rebat? ꝓcurabat tributa ꝓpli romani.Inñ H ꝗſtura. reę.eius dignitas. Et qſtornꝰ. ria. riu.qð ad qſtoꝛẽ ꝑtinet. Siliter ꝑ ſynco/ pã d h̊ ꝗſtrixidem ꝙ qu(ſitnix.vel vxoꝛ quęſtoꝛis ſm Mug. Itẽ qſtoꝛ qñq; dicit᷑ mercenariusqui ſdicat ꝓpter ſumptus. Mueſtoꝛes illuſtres ·ſic dicti ſunt · eo ꝙ pe/ cunię publicę querẽdęꝑ mũdũ ↄſeruan ę ſiue cõgregãdę cura ⁊ ſollicitudinẽ ha berẽt.⁊ ad h̊ creati erãt: dicebãt᷑ quęſto⸗/ res ęrarij· ab gre.i.pecunia victi.ff. de oꝛi. iur.l.ij. S. exactis deide regibo/poſt pn. le. Quęſtoꝛes ſacri palatij dicunt᷑ qͥ in pala/ tio pncipis libnis pncipalibo legẽdis va cabãt. Mõ dico ſententijsqꝛ illuſtres timm illas legebãt. Mel dicebãtur qͥ idem offi⸗/ ciũ gerebãt ĩ domo ĩperatoꝛis.Calis etiiã candidatus pꝛincipis dicebat.⁊ ſic capi/ tur in ꝓhę. Inſti.⁊.f.de offi.qſto.l.j.in ſi. 7.ff. de oꝛi.iurl.ij.· deine. Mugtſtoꝛes patncidij vicunturqui cauſis capitalibo pꝛgecti vel pꝛępoſiti erant.ff. de oꝛi.iu.l.ij.S.alł. Inde exqſtoꝛ.i.extra quęſturam poſitus. MWueſtuarius.ria.riũ.qͥ qſtu viuitſic mer/ catoꝛ.⁊ dĩ a gſtus Iñ gſtuarię dicũt᷑ me/ retrices.q; quęſtu coꝛpoꝛis viuũt Queſtus.tus.tui.i.acquiſitio alicuius reia dĩa ꝗro ꝑ ſyncopã ꝓ ꝗſitꝰ. Iñ gſtuoſus ſa.ſu..i.qſtibus plenus vel lucroſus.Iteʒ ꝗſt.ſta ſtu.mobilitc ꝑticpiũ ð groꝛ.er. Muicuq; cõpõit᷑ ex qͥ ⁊ c ⁊ q; Ab h rela/ tiuo qͥ trabit vi relationis: qꝛ reqrit duo vꝓba ſic hoc relatiuũ qui.. Rpoſitione cũ habet vt ſit collectinũ. cõiunctione q; habet · vt ſit diſtributiunu. R Quiddã.i.aliqͥd modicũ:neu.ge.ẽ. Quidã vo ꝑ vnũ.ð.malſ.ge.eſt. H Quies.qᷣetja qͥes qei:ĩ eodẽ ſenſu.i.tranqͥl⸗ litas uł pax: dĩ a qᷣeo.es.Et ↄpit᷑ reqᷣes eia reqᷣes.et-ĩ eodẽ ſẽſu. Sʒ viſtigue.ſim plex ĩ vſu ẽ ſm t᷑tiã declinationẽ.⁊ nõ ſᷣm qntã. Sʒ cõpoſitũ ſᷣm qntã declinationẽ eĩ vſua nõ ſᷣm t᷑nã.Itẽ a qeo· uła qͥes· dꝛ qes.qet.ge.oĩs.i.qet᷑.Et cõponit᷑ inqͥes. etis.oĩs ge.i.ſine qᷣete.Et licʒ qes ⁊ inqes habeãt.e.coꝛreptã ĩntõtñ eãa pd.ĩobliqͥs Quietus.ta.tũ.ꝑticipiũ.a qeo qͥes.i.qͥ qͥe/ uit. Et qet ta. ti. nomẽ.i.quiete plenus. Muinarius.ria.riũ.dĩ a qͥnq;. Et lubſtan⸗ tiue·h̊ quinarius.rij tali numero. Muicunsẽ ꝑs aſſis ↄſtas ex qnq; vncijs⸗ nõ dꝛ reſpectu toti aſſis:q; nec multipli⸗/ catnec duplicat reddit ſuũ totũ. Inſti. de here. inſti.S. heęreditas.in glo. Quidecimnüeri pluralisoĩs gea indecli. cõponit᷑ a quiq; ⁊ decem. QMuidenꝰ.na.nũ.pe/ꝓd.dĩ a qͥndeci. Et qͥn/ tuſdecimꝰ ma. mũ. Et qndecies adu.i.qͥn/ Quigenti.tę.ta.i.qnquies (ded vicibꝰ. cẽtũa di a quĩq;.⁊ centũ:⁊ mutat.c.in.g. Muinio.onis.dꝛ a qnq;ſicut hic quatnio. onis·a qᷓttuo:. Dñ ⁊ iplogo Sophonisę diẽ Hieronymꝰ.Hoc ſi ver ẽ· Sopho/ nias ꝓphᷣa qͥnione(vt ita vicã) ꝓpheticoa gloꝛioſa maioꝛũ ſuoꝝ ſtirpe gnar ẽ. Hec diẽ Bieronymẽ.qꝛ Sophonias qntus nuũerat᷑ ĩ gnãtiõe ſua. Sʒ qꝛ qͥnio nõ ẽ in frequẽti vſu: ideo dic Mieronym.nt ita Quiquagenꝰ.na.nũ.pe.pꝛo.di ꝗ (vicã. qͥnquaginta. Itẽ qͥnq̃geni dicũt᷑ qͥ in ca- cki ſunt quiquaginta militũ cõſtituti. Auiquageſima. dꝛ a qnq̃ginta. durat a oſica qua cantat᷑.Eſto mibi ⁊ca termiat᷑ in ipſa die paſcę. Quiquangulus.i.qͥnq; angulos habens. Quinq̃treshoꝝ qͥnq̃triũa h̊ qͥnq̃tria.hoꝝ triũ.uł trioꝛũ.qðdã feſtũ ſic dictũa qͥnq; atris diebo. Quiq; enĩ dies atros.i.adũ/ ſos habuerunt romani ab Tenibali? gal/ lis obſeſſi · qbo diebo nemo fuit auſus ex/ ire· ̊ poſtea liberati:ad illoꝝ dien memo⸗/ riã: fecerũt illud feſtů. DPñ Dꝛatiusi epi. Ac otiꝰ puer vt feſtꝰ qnq̃tribo oliʒ.clijj dicũt ꝙ nquatria dicũt᷑ a qͥnq;.⁊ tribꝰ q qͥnqͥes fint ĩtribo ãnis.vel qꝛ terĩqͥnq; anisa durabat tale feſtũ ꝑ qͥnq; dies. Quiquatrii.trij.vel qnqſtriũ.i.quĩq; poꝛ/ ticuũ ãbit,uł ſpacin vbi ſũt qͥnq; poꝛtic Quiq;· nomẽ ĩdedi.oĩs ge.płis nũeri · Iñ nqes adu. Et qntꝰ.ta. t.⁊ qͥnus na. nuũ. Quin; foliu.lij.herba quędamquã greci vocat pentaphilon a numero folioꝛu. Muiqueniſ.nis. ↄ.ta h ne.i.qͥnq; ãnoꝝ Iñ H̊ qnquẽniũ.nij.ſpaciũ qͥnq; ãnoꝛũ.Et hᷣ ⁊ qnquẽnał. h le. Hñ.2. Machab. 4 Cũ aũt qnquẽnalis agon tyro celebꝛaret Et ꝓdu.na. Iñ ̊ qͥnquẽnalitas.tat.i.qͥn/ queniũ·ul qnquenis tẽpor ętas. Et nõ qꝙ qnquẽna teporẽ ᷣ qnquẽnę ętat.. Itẽ qn⸗ quenalẽ dicimꝰ annũ·ſ qͥnquẽnẽ puerũ. Quiqueſſis huiꝰ qͥnq̃ſſis.i.qnq; oboli·uł cin qnq; oboloꝝ.⁊ i a qͥnq;.⁊ as aſſis. uiquinatus. tus. tui.i.ſpaciũ qͥnq; ãnoꝝ Quiquimus.ma.mũ.i.quĩq; annoꝛuʒ.vel quinquies ãnus. Sicut eni dicimꝰ bimꝰ ouoꝝ ãnoꝝ.Crimꝰ triũ ãnoꝝ. Quadri/ mus q̃ttuoꝛ ãnoꝝ. Sic vicimꝰ qͥnquimꝰ quĩq; ãnoꝝ. Iñ quinqmuł.ᷣla.lu.dimi. Quiquinoctiũ.ctij.ſpaciũ qͥnq; noctiuʒ.et dꝛ a quĩiq; a nox.ctis.vel potius a noctiũ ctij.ſicut dicebant antiqui. Quĩiquiuir.uiri.qͥ ſub ſe habʒ quĩiq; viros 1 dꝛa qnq;a vir. Et hinc qͥnqͥuirat. tus. tui.eiꝰ dignitas.Et qͥnquira.rę.vxoꝛ qͥn/ quiuiri.vel qnquira pe.coꝛ.dꝛ mulier quę habet quĩc; viros ſub ſe. MQuitanus.na.nũ.i.quit vel quĩta die cõ/ tingẽs/uł affligẽs.⁊ dꝛ a qͥnqʒ ułquitus. Inde quitana.nę.dꝛ febꝛis ꝗ quinto die affligit. Et heęc quiĩtana vel quitina· dicit᷑ quĩta pars plateę.q̃ carpentũ ꝓgredi põt Muitinę etiã dicũt᷑ floꝛes maloꝛu punico/ rũ.⁊ tunc eſt gręcũ nomen. Muitilis.lis.quidaʒ mẽſisſcilʒ iulius.⁊ dẽ a quĩq; ułquitus:q̃i quĩtus a martio.Iñ H⁊ hec quitilis⁊ h̊ le.Et nõ ꝙ iulius⁊ au/ guſtus oliz dicebant᷑ quitilis ⁊ ſextilisa nũero qͥ diſtabãt a pᷣncipio ãni.i.a mar⸗ tio. Antiqͥ eni ãnũ incipiebant a martio vſq; ad tẽpꝰ Qumeę pompilij·q addidit ianuariũ ⁊ febꝛuarin: appoſuit ilos ĩpn/ cipio ãniſᷣ viſtinxit illos mẽſes/ ſm luna/ tiones /ſicẽ ⁊ oẽs alij erant diſtincti. Et ita ãnus remãſit incoꝛrect᷑ vſq; ad tẽpꝰ Julij cęſarisqͥ cũ moꝛaret᷑ in ęgypto cuʒ Cleo/ patra ·ãnũ coꝛrexit ⁊ diſtinxit pᷣm curſum ſoliſad idẽ pũctũ ĩ fine ãni redeũt.Scðʒ Scõſuetudinẽ antiq̃ꝝ qͥ annũ incipiebãt a martio · oẽs mẽſes oicti ſunt a numero qͥ iſtabãt a pncipio ãni.i.a martio poſt in/ niũ.vt quitilis ·quĩtus a martio.Sed po/ ſtea ad honoꝛẽ Julij cęſaris qͥ in illo mẽſe natus eſt· vel aliquã victoꝛi obtinuit· di ⸗/ ctus ẽ iulius.Sextilis vo dict ẽ q̃i ſext a pncipio ãni.i.a martio.ſᷣ poſtea ad ho/ noꝛẽ luguſti qͥ ĩ illo mẽſe natus ẽułi eo aliquã victoꝛiã obtinuitvict᷑ ẽ auguſtꝰ. Moĩa vyo ſequẽtiũ mẽſiũ cõpoſita ſunt a numero videlʒ qͥ viſtabãt a pncipio ãni. i.a martio ab h̊ noĩe imber.vt ſeptẽber a ſeptẽ ⁊ imberoctober ab octo ⁊ imber ·q̃ſi octauus ab imbꝛe.i.a martio · in qͥ imbꝛes ⁊ plunię abundant.⁊ ſic de alijs. Quiparu.ri.neu.ge.ẽ genus herbęa gred Dictũ · qꝛ habeat vtutẽ feruẽtẽ. Et vt di/ cũt qͥdaſves q pari dꝛ einciber. Et videt cõponi ab quo.⁊ pyr · qð eſt ignis:q; di ęquari igni ꝓpter caloꝛẽ. Muiris · lingua ſabinoꝛũ dẽ haſta. Iñ bec quirina.nę.i.haſta.Et h̊ quirin ni.victus ERomulus ·qui ſꝑ haſtatus ĩcedebat· vel qꝛ haſta eius poſt moꝛtẽ in auẽtino mõte fixa · ĩ floꝛuiſſe. Iñ h̊ quiris nitis.dictꝰ ẽ qlibet ciuis romanꝰ.qꝛ romani a Romu/ lo. Mel romani victi ſunt quirites qᷓi ha⸗ ſtati ⁊ foꝛtes.vñ ⁊ qñq; quirites vicunt milites qui haſtã ſeci deferũt.Et pd.qͥris penł.gti.quirita circũflectit vltimã quiris in ntõ · ſicut olim ĩ integro fiebatqꝛ decli/ nabat · hic quiri huiꝰ quiritis. Et deſinit ntũs in is ꝓductã quiris. Quis vel ꝗͥ. Quis habet ſedeci cõpoſitio/ nesa ſyllabicas adiectiões.Cõpoſitiões enĩ ſũt ſeptẽ ·ſcilʒ ſiquis: nequisaliquis: nũquisecquis:vnuſqͥſq;: quiſqͥs. Quis aũt habet quiq; adiectiones ·ſcilʒ quiſnã. quiſpiã ·quiſputas/quiſq;a quiſq;. Sed quirecipit qᷓttuor adiectiones:ſcilʒ q daʒ quiuisquilibet: quicũq;. Quiſpiã · denuat a quis ẽ figure ſimplid Z impoꝛtat purã infinitatẽſic aliquis diũ/ ſam·qꝛ piare eſt facere purũ.vñ quiſpiaʒ hõ cuniti.pure vnus.⁊ ſic quãdã diſcre/ tionẽ facit circa infinitatẽ. Aecip it aũt h fꝗmininũ piaʒ ĩ acenſatiuo caſu:qꝛ fęmina de facili ĩmutata cũ hoc nomẽ piã videat᷑ pati⁊ extra ſuã naturã pouirecte ſumit᷑ ꝑ accuſatiuũ qui rẽ denotat patientẽ. Pap· Dicit: Quidpiãaliquid modicũ. Quiſputas ſpeciei deriuatiuę a quis.Et ẽ ibi putas ſyllabica adiectio:⁊ c accentus pᷣncipalis ſuꝑ qS Onñ Aud p̊. Quiſputaſ Puer iſte erit: Et Matth.i: Quſputas maioꝛ eſt ĩregno cęloꝝ? Et debet acui qs · ⁊ ſequẽtes duę ſyllabę debent grauari:qꝛ ſuꝑ ſyllabica adiectione nõ eſt ponẽdus Pncipalis accẽtus. Et nõ ꝙ quis ideo re/ cipit ̊ ꝓbũ putas in ſecida ꝑſonaquia oĩs introgatio mouet.⁊ ſcipue ilumad quẽ ſermo virigit᷑.⁊ ſic talis adiectio ciõ cuiuſdã excitatiõis iuenta fuit: Ois autẽ excitatio fit ad ſubſtãtiã ⁊ nõ ad accidẽs ideo cũ alijs infinitis nõ iũgit. Quiſquilięarũ.ſũt ſtipulę imixtęſurculis ac folijs anidis·ſcilʒ gdã paleę minutiſſi/ męq́s vocãt ſtipulas.Picũt᷑ etiã qͥſquilię qi qcd cadit.i.qͥcqd ſuꝑfluitatjex arboꝛe uł aliqᷓ materia cadit. vt purgamẽta fru/ mẽti: terraꝝ.⁊ modici ſurculi:ſtercoꝛa.et ſiłia.⁊ ſic pm Hug.a quid neutro.⁊ c.do cõponit᷑ Iñ quiſqͥlioſus.ſa.ſũ.pleuꝰ qᷣſqᷣ/ lijs. ODel vicũt᷑ quiſqᷣlięa quis ⁊ curo ras. qſi cui curę ſunt illę· vel quis curat de illis ꝓPpter ſui vilitatẽ: coꝛ.j.ante.l. Muotennis.ↄ.t.⁊ h ne.⁊ quotẽnus.na.nũ i.q̃t ãnoꝑa habet quęrere de nũero ãnoꝝ vid qð debẽt rñderi hmõi noĩa:decẽnis. triẽnis ⁊c.vel iſte gtũs anoꝛũ cũ noĩe nu/ merali:ut quotẽnis es tu:Hiẽnis:triẽnis: bimus. trimus. Criũ wel q̃ttuoꝝ annoꝝ. Quot oiĩs.ge.indecli: tm̃ pluralis numeri eſt. interrogatiuũ . infinitũ · relatiuũ. Iñ quotus.ta.tu.nũerale.⁊ oꝛdinale.vt qͥtus es in bãcho· pmꝰ.ſecũdus. Quotx ẽ in oꝛ/ vine ·q̃rtus:quit.i.acholyt.ſubdiaconꝰ. gnite R Sine aſpiratione ponit in la/ ſi in pncipio victiõis fueritde/ bet aſpirari. ut rhetoꝛ rhod c. Si vo ĩmedia dictiõe · debet tũc gemina⸗ ri.⁊ poſt geminationeʒ aſpiran. vt Pyr⸗ rhusmirrha.⁊ hmõi: Ita enĩ Pꝛiſciano linguę gręcęac latinę doctiſſimo placet. NRaab. meretrix fuit in hiericho ꝗqͥ abſcõdit ſpeculatoꝛes de filijs iſrt.⁊ iterpᷣtat᷑ latitu/ do · vel fames · vel impetus.⁊ acuit᷑ in fine. Kabbi · acuitur in fine.⁊ interpꝛetatur ma/ giſter.ſiue docẽs me aut magiſter meus. NRabboni.idem.⁊ acuit᷑ in fine. Mabies. biei.fę. ge.i.furoꝛinſania decurſuſ cũ impetu. Iñ rabiecula.lę.dimi.i.ꝑua ra/ bies. Et rabioſus.ſa. ſũ. Iñ h̊ rabioſitas. tat. Itẽ a rabies· dĩ rabulus.la.lũ. Et ra / bidus.da.vũ.pe.coꝛ.i.rabie pleuꝰ.rabiei datus.furoꝛe plenusiratus:inſanus. Iñ rabidulus.la.lũ.dimi. Kabſates · ſcribit ꝑ. b. in intpꝛetationibus ⁊ coꝛ.penł.pꝛiũ nomen vineſt. Kacemifer. ra. ri.i.racemos ferẽs.⁊ coꝛ.mi. Racemꝰ.mi.ẽ botriõis ꝑsſcilʒ ramuſculus tinis dictionibo. In grecis xo “ ſſin ſusn bit⸗ ngtir ln ch vuis· vel vua. Et botrio grecu eſt. mę.⁊ tũc nõ accẽtuat᷑ in fine. nnt Aacha.i.inanis van.quẽ vulgata ũuria Ramelſes indeclinabile· acuit in fine qda n abſch ſe enſt⸗ u·ul abſ. q; cerebꝛo Dicẽ oſſum ciuitas: de qua dꝛ Exo.pᷣ Edificauerutq; ih ⁊ ẽ hebꝛeũ.⁊ acuit in fine. Del qð meli eſt vꝛbes tabernaculoꝝ pharaoniphiton ⁊ J Racha ẽ intiectio affectũ ĩidignãt oñdẽs. rameſſes . Itẽ Geñ. 47 In optimo ſolo nie lic cũ dolemꝰ oicim heu. ⁊ cu letam̃ vah. terręrameiſes. De hac dicitur in Ruroꝛa. uſ T ſimilit indignamur:vicimus racha. Rameſſes ex ſe nomẽ myſteria ꝓfert. Waſſ Nachel. terßtat᷑ ouisqꝛ ꝓ ea Jacob pauit MRamix.cis.i.mentula vel vᷣga virilis. Dñ llte oues Laban ſoceri ſui. Itẽ iterpᷣtat᷑ viſuʒ uomle Jacet exiguꝰ cũ ramice neruꝰ. twe Svncipiũ ul mũda ulł vidẽs deũ. Et põt eẽ ſi ramicoſus.ſa.ſũ.q magnã habet men/ fn indedi. vel põt dedlinari-H̊ Rachel. lis. Et tulam ſcilʒ hernioſus. net Vgucit.pe.gti.⁊ ſiẽt vitã cõtemplatiuã. Aam.mi.di a radixq̃i a radice meãs. Iñ ud Aadicoſus.ſa.ſü.i.plenus radicibus. hᷣ ramuſcułꝰ.li.dimi.Aam ꝓppeẽ qð a ra/ ac⸗ Aadicula.lę.dimi.i.parua radix. diceul trũco manat · ſic a ramnſculo cete⸗ N Aadius.ij.maſ.ge.inſtrumẽtũ ẽ texendi ra. Et ramoſus. ſa.ſũ.i.dilatatus ramis wls ſcilʒ pecten· uł nauicula:uł lignũ qð viſti/ diffuſus. Itẽ a ramus dĩ h̊ ⁊ q ramalis.⸗ Z guit ſtamiaa dia rado.dis/eo ꝙ radẽdo Hᷓ le. Et hic ramalis.lis.i.ramus.Et ꝓduẽ nani fiat. Itẽ radius dꝛ qdã genꝰ oliuaꝝꝑ ob ra. VPnde quidã. ampin eſt foliũ vitis wir lõgitudinẽq; longę ſunt ad ſilitudinẽ ra/ ramuſculus huius. Item Perſius. Otra/ ns dioꝝ. Radius etià dĩ vjga q̃ geometri fi male vetus purgandi ſub ere cocti. Nornn guras faciũt in ſuppoſito puluere.Itẽ ra⸗ RKan indeclinabile.i.ira vel locus irę. Oñ mis dius di ſplẽdoꝛ ſtellaꝑ? ſolis. dẽ ſic ꝓpt etiam euenit ꝙ effici᷑ homo rabioſus. mon. longitudinem.qꝛ longe emuttit 7 dirigit. Nana. nę. g. ge. dicit a ran.q eſt ira⸗ quaſi umneni Iteʒ radius di illud rectũ ⁊ ſubtile lignũ iracunda.Cũ enĩ Jupiter oĩbus aĩalibus i qð a modiolo rotę vſq; ad cantũ dingit᷑ dediſſet regẽ ranis dedit quoddà lignuʒ naͤns ⁊in vtroq; inſigit᷑. Oñ gręciſmus.Picas bꝛeuiſſimũ ꝓ rege · quod cũ nunq; ſe mo/ inon textoꝛis radiũ· radiuʒ qʒ ſolis. T¶ltq; rotę ueret ranę id ſpꝛeuerũtquare Jupit iratꝰ uc⸗ radius tibi ſit.nõ ĩuenio plus. Foꝛte non dedit eis ibim.ꝗ ranas veſcit᷑ ideo poꝛe fuit memoꝛ virgulę geometri. Dñ dica/ rege amiſſo·ranę cõquerũt.⁊ iraſcũt᷑. IJta 8 mus ſic:Sitq; rotę radiusradius ſit pul dicit Mug. ſidoꝛus aũt dic etymo.i2: mrtut uere tractus. s Kanę a garulitate vocate eo ꝙ circa ge/ r Radix.cis.fę.ge.dĩ a radius:q; q̃ſi ꝗbuſdã nitales ſtrepunt paludes.⁊ ſonos vocis MKüZ radijs fixa terręĩpfundũ demergit᷑. Del impoꝛtunis clamoꝛibus redduũt. Itẽ oicit tobi dĩ a rado.disq; ſi eradat᷑ nõ repullulat. magiſter in hiſtoꝛijs ſuper Exo. Tnia ge/⸗ MR Iñ radicitus adu.i.fũditus vſq; ad radi/ nera ſunt ranarum. Onũ fluuiale? voca/- Gihn cem. pducit radix penł.gti. le. Aliud mimũ:qð calamitũ dicit᷑quod Pian NRaphan. ni. greci·nos radicẽ vocam.eo ſi pijciat in os canis/obmuteſcit. Tertiuʒ win ꝙ totus deoꝛſũ mittit cũ reliq̃ olera mag magnũ venenoſũ⸗quod ⁊ rubeta dicitur. iün ĩſũma ꝓſiliant. Cuiꝰ ſemie macerato qſq; Ranerg rtlocna vhi rang abundant. tn, ſuas manus infeceritſerpentes ĩpune tra/ RKancidus. da. vũ. i. iracundus vel fetidus r. ctabit. Ex ipſius radice etiã ebur albeſcit. amarus ex wetuſtate. inſipidus.⁊ dicit᷑ mon⸗ Aaguel · elis ꝓpꝛiũ nomen vini. DVe quo in a rancoꝛ. Inde randiculus.li.dimi.i.ali/ s Auroꝛa dĩ Clanſit opes habuit quę Ra/ quantuluz iracundus · vel rancidus. Dñ hiend. guelis erant. Perſius in pᷣma ſatyra.Rancidulũ qddã e Kalla.lę.fę.ge.weſtis ꝗ vulgo vꝛ raſilis. et balba de nare locutus. Poteſt etiã ranci/ Wnnl diĩ a rado.dis.Et h̊ rallũ.li.i.raſoꝛiũ: oum diciex vitio eo ꝙ rancos faciat. Et iguun NRama · ciuitas eſt iuxta gabaa ·ſicut habet coꝛripit penultimã rancidus. boſmn Judidqj: Et diſtat.i2. miliaribo a beth/ Rancoꝛ. coꝛis. dicit᷑ ira. indignatio · doloꝛ. iiten leẽ·ſicut dicit glo.ſuꝑ illud Matthęi.22 amaritudo mentis · vel fetoꝛ.⁊ ꝓpꝛie car/ ntalni Vox in rama audita eſt ⁊c. Et interpꝛe/ nis ex vetuſtate pꝛoueniẽs. Inde ranco/ ns tatur excella:vel exaltata:ſeu tonitruum roſus.ſa.ſũ.i.rancoꝛe plenus.Et hic⁊ hęc aut exaltatio. Et ẽ indedinabile⸗ acuit᷑ ĩ rancoꝛs. dis.i. iraſcens. vel iratus. Iñ ran nibus fine. Hel hm Pap.Rama eſt viculꝰ ſecuſ coꝛditer aduerbiũ.i.iraſcibiliter. Et h ran⸗ bethles · in qͥ ſepultus fuit Samuel̊ nüic coꝛdia.dię.i.ira. Inde rancoꝛdioſus,ſa.ſũ 1coN nlals traſlat ẽ ĩthꝛaciã.⁊ põt declinari·ẽ̊ rama. iracundia wel ira plenus. MRanella.lę.oimi.i.parua rana NRanũculus.li.imi.i.parua rana.⁊ nõ ſer/ uat gen ſui pᷣmitiuiqꝛ rana eſt ge.fę.ra/ nũculus vo maſ.ge.vt dicit Pꝛiſcianus. Rapa.pę.fę.ge.vꝛ a rapio.pis.eo ꝙ rapi/ at. i. cõ pꝛehedat plus t᷑ę radice qᷓ; napꝰ. Iñ h̊ rapula.lę.dimi.quod h̊ rapulũ.li. luenit᷑. Et h raparii.rij.locus vbi creſcũt rapę.qð ⁊ G̊ rapularin dꝛ.Et h rapulatũ ti.d abo de rapis. ꝓducit hmam. AKaphael.intpꝛetat᷑ curatio · vel medicina dei. DObicnq; eni curãdi umedẽdi opus neceſſariũ eſt·hic angelusa deo mittit᷑. ARapax.cis.i.auidus:ſpoliatoꝛ:cupidus/uł aliena violenter rapiens. Rapidus. da. vuʒ.i. velox. vel rapax cum impetu currens. MRapacitas.tatis.i.cupiditas/ exppliatio. Rapina · ẽ violẽta receptio reꝝ.vt ĩi.l.j.C. vi. bo.rap. Et vꝛ a rapio.pis.Et ẽ rapina pdę·raptatio ex põdere Iñ rapinula.lę. Dimi.i.pꝑua rapia.Et rapinoſꝰ.ſa.ſũ.i.ra⸗ pina plenꝰ.Cõmittit᷑ aũt ꝓpᷣe crimẽ rapię cũ ꝑ violẽtiã:vi:⁊ aꝑte res alienas qͥs ra/ pit vndecun q;· excepto loco ſacro· vel re eccleſiaſtica.qꝛ tůc cõmitteret᷑ ſacrilegiũ. Raptoꝛ.torn.maſ.ge.dꝛ vuobo modis.Eſt enĩ raptoꝛ rerũ qui bona aliena vi rapit⁊ aꝑte.ff.ne qͥs eũ qͥ in ius.l.ſᷣ̊ eximẽdi.Et ẽ raptoꝝ hoiuʒa maxime mulieꝝ. Et vꝛ ra⸗ ptoꝛ a rapiẽdo.i.coꝛrũpẽdoq̃i coꝛruptoꝛ. ẽt põt raptoꝛ excoĩcarinõ ſolũ a ſuo epᷣo etiã ab ipſo in cniꝰ epᷣatu rapinaʒ facit. Iteʒ denegatur ei pęnitẽtia · niſi reſtituat Ablata. vel plenã ſecuritatẽ faciat de reſti⸗ tuẽdo ſi tamẽ habeat vñ reddere poſſit. Raptus.tus.tui.dꝛ act uł paſſio rapiẽdi. 1 dẽ a rapio.pis.Hel rapt ꝓpꝛie ẽ illicit ↄcubitꝰa dẽ a rapiẽdo.i.coꝛrüpẽdo.Et h̊ raptũ.ti.iuenit᷑ p eodẽ·bᷣm Mug. Itẽ ppe rapina ẽ reꝑa rapt mulieꝝ.Cõmittit᷑ aũt crimẽ rapt ouplicit.videlʒ cũ ipſa puel⸗/ la violẽt rapit᷑ vt ĩppetuũ teneat᷑. Itẽ cũ nõ ipſa violẽt rapit · ů̊ vſus ei ea phibẽte violẽt᷑ vſurpat· Iẽ tũc demũ cõmittit᷑ ra ptꝰ.cũ ipſe raptoꝛ nõ deſpõſauerat pᷣ ipſã puellã. Large nõ ſolu cõmittit᷑ in vᷣginẽ B etiã ĩ vidua ⁊ ſanctimonialẽ. liqñ acci pit᷑ ꝓ qͥlibet illicito cõcubitu ułcoitu.Et nõ ꝙ foꝛnicatio lic videat eſſe genꝰ cuiꝰ/ libet illiciti coitꝰ qͥ fit ẽ vxoꝛẽtñ ſpecialit᷑ ĩtelligit᷑ in vſu viduaꝝ.⁊ meretrici. cõ/ cubinaꝑ. Stupꝑꝝ aut ꝓpꝛie ẽ vᷣginũ illici/ ta defloꝛatio.Cdulteriũ vo ẽ alieni thoꝛi violatio.Hñ adulteriũ oꝛq̃i ad alterius thopꝝ acceſſio. Inceſt' cõſanguineag ul affiniũ abuſus.vñ inceſtuoſi dicũt᷑ qͥ c⸗/ ſanguineis vel affinibo ſuis abutũt. Aa/ ptus cõmittit᷑ cũ puella violent᷑ a domo patrrapit᷑ ſeu educit᷑ vt coꝛrupta ĩ vxoꝛẽ habeat · ſiue puellę ſolũmodo/ſiue paren⸗ tibus tm̃·ſiue vtriſq; vis illata fuerit. Karus. ra. ri.i.nõ ſpiſſus? cõꝑat᷑. Iñ rare rarius.ſime.aduũ.⁊ hęc raritas.tatis. Kaſilis. lis.ↄ.ta hᷣ le.i.res raſauł piloſa vt radi poſſit· vel apta ad radendu dicit a rado. diſ. Et hᷣ raſoꝛiũ.rij. Iñ H̊ raſoꝛiolũ li.⁊ coꝛ.penł.raſilis. Haſtrũ.ſtri.neu.ge.⁊ plalit᷑ hi raſtri.ſtroꝝ inſtrnmentoꝝ ruſticoꝝ.i.foſſoꝛiũ duplex ut dicũta dꝛ ſic a raritate dẽtiũuła rado dis:qꝛ radit terrã. Raſtrũ etiam dꝛ aliud iſtrumentũ ruſticoꝛũ dentatũ quo paleã remouẽt a granis. Iñ hᷣ raſtellũ li.vimi. Katio. onis. vꝛ a ratus.ta. tu.i.firmꝰ.eo ꝙ; firma ſit. Et eſt ratio mẽtis motus in his ꝗ dicũt᷑ oiſcernere vel cõnectere valens. Del ratio ẽ qͥ dã mot aĩ viſũ mẽtis acuẽs veraq; a falſis diſtinguẽs.Sʒ ratiocina/ tio · eſt rationabilis ſubtiliſq; viſputatio a certis ad incertoꝝ indagationẽ nitẽs cogitatio. Itẽ ratio.i.diffinitio.Et coꝛni. pꝛimã ratio. Vnde quidã. Sic volo ſic iubeo · ſit pꝛo ratione voluntas. Katio hᷣm ICco. C. de eden.eſt ſcriptura cã negociationis mutuę edita de datis⁊ ac ceptis · ſecus ſi ibi cõtinet᷑ de pignere tm̃ uł de mãdato tm uł de cõſtituta pecunia tm̃. A¶lit᷑ ſumit᷑ ratio dũ vicitrationẽ eſſe reddẽdã de oĩbus.ar.de reſcrip.ſi qñ i.x. rationabilẽ cauſam. q; teſtis nõ valet niſi rationẽ ſui victi reddat ſi qrat ab eo.ij.q. ſ. in pᷣmis.tũc eni ratio ſumit ꝓ cauſa.Si/ milit ibi·qð ratiõe caret extirpare neceſſe eſt. vt. lxviij. diſ.coꝛ/epi. Etiã ſlat debet eſſe parat' rationẽ reddere oĩ poſcenti.S. ecce.in fi æcx vj.diſa in.l.ſiquis.S.ſᷣ inter/ Dum. ff. de reli.⁊ ſump.fu. Katiocinia ſunt rationũ redditiões ad q̃s gliqᷣs obligat᷑ ex admiſtratione reipubli/ cc vel puatę quã geſſit. Dñ publica · ſicut illa qbo obligãt officiales anrie ex admi⸗/ niſtratione aliq̃ ad rẽpublicã ꝑtinentem vt in.l.officialis.C.de epi.⁊ ce. Pꝛiuata aũt ſunt illa quibus obligant᷑ aliqͥ ex ad/ miſtratione rerũ ꝑ tinẽtiũ ad puatos. vt tutoꝛes:curatoꝛes:vel ꝓcuratoꝛes ⁊ꝛc.Dñ obligatus ad ratiocinia eſt ad rationem reddendã alicui aſtrictus. Kationalis.lis...t. ⁊ H le.⁊ H.⁊ Hͥ rõnabił᷑. 4 jle tiſe diya ( Vnd fion bnoe⸗ nntn/ bent Mans usta nüyeu gico ſtnwe⸗ Pom⸗ neud ncaſt lalzq̃⸗ Genic ſmeul lguin ru i tean. roxe enen lenlen taul Ct gdrn⸗ diat petui leimuta muns ſignlie priutni Ranau lalulal W Gpontn⸗ Dhendner Donsi Mnge lche gllann Füh Kaunn annsn diemp Enpe lunn Tunnln Etrun p⸗ er it unie , tad iprri nnt tin 1s lolayt dict ſoꝛioli nſton udpe Aann mdinu mmmo tus ibn rens mboanis noana, lhuunno Wini Kon 5t Wol 1. tlnprm rawr nt gona mumicſe go Ma tbeon⸗ poi rnuſ⸗ S Nlenti). binten zadi⸗ elopebh Ablicoſa ſ eid grnmm end os fationen tl 15le.vicũt᷑ a ratio Et liq; quidã iſta noſjſa indiffercter accpiãt· vifferit tñ/qꝛ rõnale dv quod vtit᷑ roneut hõ. Sʒ rõnabile eſt qð rõne agit᷑ulł ducit:⁊ rõnabilit᷑ viuit. Vnge multiiimo omnes homines ſũt ra/ tionales.i.aptitudinẽ habet ratiocinãdi · nõ oẽs ſunt rationabiles:qꝛ nõ oẽs du/ cunt᷑ röne. Et h̊ rationale.lis.neu. ge. dice/ batur pannus in pectoꝛe ſacerdotis qua/ dratus.· in quo lapides Rcioſi erãt inſerti. KRatis.tis.fę. ge. vicebat᷑ pmũ ⁊ antiquiſſi/ mũ nauigij genuse rudibo tignis aſſeri / buſq; cõtextũ:ad cuius ſimilitudinẽ factę ſũt naues ꝗ ratarię dicunt᷑:Quũc vo ratis glibet nauis abuſiue vi:Naã ratis ꝓpe dꝛ ↄnexio nauiũ ułſtrues lignoꝝ trabiũ u incaſtrata nauiũ. Hel ratẽ la ꝑs nauis ſcilʒ ꝗᷓẽ int carinã ⁊ pꝛoꝛã vel puppi:icta q; radit aquã vel qꝛ ſit rata ⁊ firma.Etꝑ ſynecdochẽ glibet nanis vĩ ratis · q; radit aquã.vel qꝛ rata ſit ⁊ firma.⁊ firmiter cur/ rat. Iñ H̊ raticula.lę.vimi.i.parua ratis. Et coꝛ.ra. Dnde qͥdã. DNiclatus eſſe ratẽ· Wtrẽ dic eſſe carinã. Itẽ aliꝰ. rata ſit ratis eſt ꝙ cõcaua dicta carina. atiũcula.lę.dimi.parua ratio. Aatus.ta.tu.pꝑticipiũ ẽ de reoꝛ rerrat ſũ reri.i. extunare· putare: Iñ ratus ſũ.i.pu/ taui. Et rat.ta. tũ.nomẽ tũc tantũ valet quãtũ firmus. Iſidoꝛus aũt dic:. Ratũ dẽ qð rõnabile ⁊ rectũ ẽ.vña qui pollicetur icit. Ratũ eſſe pfiteoꝛ. ẽfirmũ atq; ꝑ/ petuũ. Et Hap.dicit. Ratũfirmũ/ſtabi⸗ le.imutabile:acceptũ. Item ratus.i.arbi/ tratus. Et coꝛ. pmã. Itẽ iuenit᷑ rata in alia ſigniſicatione.vt Iſte ſoluat vel recipiat ꝓ rata.i ꝓ parte ſibi cõtingente. Naucidus. a. oũ.i.raucnſ. ꝗñ raucidulus la.lũ.i.aliquantulũ raucus:q raucułꝰ vẽ. NRancus,. ca. ci. v a rauni qð ẽ raucitas. Et cõparat᷑ raucus.cioꝛ.ſimus. Iñ rauce.ciuſ ſime. aduer. Et H̊ raucitas.tat.Et h rauce⸗ do. dinis.i.vocis ãputatio.ſiue ipuritas. Rania.uię.i.vox rauca. In hec rauilla.lę.i. cduſidicusq; damãdo effici᷑ raucus. Aauiatus.ta.tũ.i.raucus.⁊ d a rauio.as. Iñ h̊ rauiatio.onis.i.raucitas. KRauni:nomẽ indedlinabile.i.raucitas. Rauus.ua. uũ .i.rapax · vel fului coloꝛis.⁊ iĩa rapio.pis. Hñ inuenit᷑ Aupa raua. Et in vtraq; ſigniſicatione cõueniẽter oꝛ lupa raua.Maã rapax ẽ fului coloꝛis.ñ rauulus.la. lu rauiſcellꝰ. la lũ.ãbo dimi. Et raua.uę. talis coloꝛ· vel rapacitas. Et Hap.vic. Aauaniger coloꝛ mixt fuluo. ante Reatus. tus · tui.vĩ a reus:quaſi rei actꝰ. Et accipit᷑ reatus in ſcriptura multipliciter · ſcilʒ ꝓ culpa.pꝛo pęna ꝓ obligatiõe pę⸗ nę tẽpoꝛalis ⁊ ętemę.Si enĩ moꝛtale eſt. obligat nos penę eternę. Si veniale· ob/ ligat nos penę tẽpoꝛali.vt vicit mgrĩ 22 ſniarũ. Cñ ſcas ꝙ reatus dĩ m qð quis eſt reus pęnę: ideo ꝓpereatꝰ nihil aliud eſt.q; obligatio ad pęnã Et qꝛ obligatio q̃damõ ẽ media int culpã ⁊ pęnãex eo ꝓpter culpaʒ aliqͥs obligat ad pęnã:ideo nomen medij traſumit᷑ ad extrema. vt in/ terdũ ipſa culpa vel peęnareatus dicat᷑. ARebeccaĩterpᷣtat᷑ patiẽtia:vel ꝗ̊ multũ ac⸗ Aebellis. lis. 9.ta Rᷣ le.i.inobediẽs. (cepit reſiſtẽs:cõtrarius. Iñ heęc rebellio.onis.2 hoc rebelliũ · lij. in eodeʒ ſenſu.i.repulſio Vel reſiſtimentũ: poſt pacẽ factã ad bellũ reuerſio·belli iteratio. Recaluaſter. ſtra. ſtru.i.retro aliquãtulum caluus. Et pꝛo eodẽ iuenit᷑ recaluꝰ.ua.uũ. Recẽs.entis.oĩs ge.i.nouus.⁊ dicit᷑ a rec qð ẽ iteꝝ vel retro· q̃ſi renouatus vel ite/ ruũ nouus.Sʒ recẽs naſcit᷑· nouũ fit. Inde recentulus.la.lũ.aliquãtulũ recẽs.Et cõ/ ponit᷑ pꝛecens:q;recens.i.valde recens. MRecẽſitus.penł ꝓd.dꝛ renouatusrecẽs fa/ ctus. Sʒ recẽſitus:pe· coꝛ.ẽ idẽ qð nume/ ratus.recitatus:rememoꝛatus.Dñ. Daſa recenſita·̊ poma recenſita dicos. Neceptaculũ.li.neu.ge.loc vbi fit alicuiuſ Neceptatoꝛes dicunt᷑qui (rei receptio. aliqͥs receptãt: vt frequẽtius ſonat ĩ ma lũ. Sũt enĩ illi qͥ fures·raptoꝛes:⁊ cęteroſ malefactoꝛes recipiũt.vt. C. de his qͥ la/ tro.l.i.⁊.ff.de recepta.l.i.Sine qͥbo latere nõ poſſũt.vt in.c.ſicut aitde hęre.vbi he/⸗ reticoꝛuʒ receptatoꝛes anathematicant᷑. Sed receptoꝛes pᷣm Inno.dicunt᷑ aduo/ cati. in.c.ex parte de poſtu. MNeci.i.iterum.vel retro·gręcum eſft. Recidiuus.ua. uũ.⁊ rediuiuus.ua.uũ.i.re⸗ nouatus/poſt caſuʒ reparat.qð nõ po/ teſt eſſe· niſi caſus ſᷣceſſerit vel moꝛs.Vñ recidiua arboꝝ ſunt ꝗ alijs ſectis repullu lant. Et eadẽ dicunt᷑ rediuina· q; redeunt ad id qð fueruntquaſi denuo viuna. Meciduus.oua.duũ.i.retro uł iteꝝ cadẽs. Mecinũ.ni.uł ̊ reciniũ.nij.matronale ope/ rimẽtũꝗqdã ſcilʒ veſtis vel palliũ.⁊ dĩ ſic quaſi reijcinum.qꝛ dimidia pars eius re/ tro abijcit᷑. Idẽa a gręcis oꝛ ſtola MRecipꝛoc ca.cũ.i.iten cõuerſiuꝰ repetitiuꝰ Vnde recipꝛoca d conſtructio in q̃ eadẽ ꝑſona iteꝝ repetit᷑.vel in qua eadẽ ꝑſona videt᷑ age ⁊ pati.vt Ego diligo me. Cu Diligis te. DPetrus diligit ſe. Et coꝛ.pꝛo. Recõſus.ſa.ſũ.i.recõdit.⁊ dꝛ a recõdo.is. Aecõuẽtio.onis.fę.ge.ẽ actio rei õ actoꝛẽ. Kecta linea aſcẽdẽs:ſũt pĩ:auꝰ.pauusab/ auus·atauus/tritauusſicut ĩ ſemis lineaʒ vicimusmatrẽ.auiã/pauiã/abauiã. Aecta linea deſcendẽs·ſunt filius · ſilia:ne/ pos neptis ꝓnepos ꝓneptis abnepos. Aeckortonie mal gedi regẽs aliqd ꝑ ſuũ officiũ.⁊ dr a rego.gis. l qͥ etiã rect.cta. ctũ. Iñ rectitudo.dinis.i.iuſticia:qtas. Recuſatio ſᷣm ſpe.e.ti.eſt iuriſdictionis vel audiẽtię cã ſuſpiciõis ꝓpoſita declinatio vt. C. S iudi.l.aꝑtiſſimi. Et ſit vſq; ad/xx. dies bᷣm leges ſᷣm canones vũtaxat ꝑ de/ Necuticus.ca.ci.idẽ eſt qð cuticus. ( cem vel recuticus:q retrouerſã hʒ pellẽ virilis mẽbꝛi.Dñ recutici ꝓpe vicut᷑ iudęi:quaſi retro habẽtes cute.i.circũciſi. Carent eni anterioꝛi pelle virilis mẽbꝛi. Oñ Perſius Necuticaq; ſabbata pelles. Et vocauit ſabbata recutica: ꝓpt recuticosqꝛ ad eos ꝑtinẽt ea celebꝛant. Et pꝛoducit.ti. Reddit᷑.ta.tũ.dẽ a reddo.dis. Dñ Dui/ dius epi. iuuene ⁊ cupido credatred/ ita virgo.Itẽ redditus.tus.tui.i.lucrũ. merces. fructus· vectigal. pſtatio.cenſus. Kedibitio.onis.ẽ emptionis reſolutio.vt ff. Z acqͥᷣ· poſſel.l.põponius.S.ſterea in fi. NRedimiculũ li.neu.ge.monileuł coꝛona· uł vitta ·qᷓ mitra ĩ capite femiaꝝ alligat᷑ dꝛ a redimio.mis łredimiculũ.ſuccictoꝛiũ vel bꝛachiale qð ꝑ ceruicẽ deſcẽdẽs⸗a a la/ teribo colli diuiſũ· vtrarũq; alaꝝ ſinꝰ ãbit ⁊ hinc inde ſuccingit· ut cõſtringẽs latitu/ vinẽ veſij ad coꝛpꝰↄtrahat ⁊ ingẽdo cõ/ Pponat. Moc vulgo bꝛachile vicit · q̃i bꝛa/ chiale. q;uis nõ bꝛachioꝝ · renũ ſit cigulũ Nedimitus.ta.tu.i.oꝛnatuscoꝛonatus. Regitus.tus.tui.pe. coꝛ. vĩ a redeo. dis. Et ſigt ouo. Aeditus enĩ dẽ qð redit· qꝛ ſin/ gułãnis redeat. Oñ Ouidiꝰ ð ſine titulo Turpi thoꝛi reditu cẽſus augere pat᷑nos Itẽ reditus.i.reuerſio. Oñ Huidius epi. Bela queroꝛ reditu vrbi carere ſide. Redux. cis. ois ge. qͥ redit. ⁊ dꝛ a re.⁊ dux is. vel a reduco. cis. coꝛ.du q; tenet na/ turã huius ſteriti ouxi. B efectoꝛiũ:rij. locus vbi reficiunt᷑ famelici Itẽ refectoꝛiũ dꝛ locus vbi inſimul come Dunt fratres vel monachi. Refecx.cta. ctũ.i.replet recreatꝰ.releuatꝰ. ARefertus·ta. tũ i repletus. Et dꝛ a refertio tis · om Hug. DPapias vo dicit:Referta plena · bene ferta·obeſa· craſſa ⁊c. Kefrigeriũ.rij.neu.ge.i.ſubſidiũ· opitula/ men auxiliũ·ſolatiumleuamenrequies. Mefugin.gij.i.auxiliũ·tutela:ſecuritas/ad/ iutoꝛii. di a refugio. gis. NRefugus.gi.pe.coꝛ.ꝗ fugit ꝓpꝛiã patriã.et ppꝛie apoſtata·quaſi refugiũ quęrens. Regillü. li. eſt wſtimẽtum regiun ꝓpꝛie di reginę latü veſtimentũ vel peplũ ſericũ. Negio. onis.fę.ge.patria regi biecta.⁊ dĩ a rex regis. Inde regionarius.ria.riũ.ad regionẽ ꝑtinẽs · vel de regione exiſtens. egia.gię.di domus regis.victa a rege. Negiſtru. ſtrineu. ge. qda liber de regimie eccleſię· ſcilʒ ex cuius victis ecdleſia regit bm Hugl Pap.vo dic: Regiſtrũ liber qͥ reꝑ geſtaꝑ memoꝛiã cõtinet. Oñ⁊ diq̃ſi rei geſtę ſtatio. NRegiüucula.lę.vimi.i.parua regio. Negius.gia.giu.i.regalis. Megula. le. fę. ge.i.noꝛma viuẽdi.⁊ dĩ a re/ go.gis:q; rectã viã viuẽdi pᷣbet.vel quia ad recte viuendũ regat.⁊ declinare nõ ꝑ/ mittat.vel qꝛ qð pꝛauũ eſt⁊ diſtoꝛtũ coꝛ/ ngat. ad rectã viam oucat.Regula dĩ etiã inſtrumentũ eędificioꝝ quaſi rectula. l it recta ⁊ impedimẽtũ nõ habeat ñ. egula ceptũ dat noꝛmã regula lignũ. Iñ regular.ris.o.t.⁊ ̊ rea ̊ regulanitas. Kegula ßm xo. ẽ pluriũ rex narratione facta cõpẽdioſa traditio.Del ẽ cõpẽdioſa Diffinitio reꝝ vniuſitatẽ ↄplectẽs. Itẽ re/ gula qñq; dꝛ ſpãlis noꝛmauł modus vi/ uẽédi monachoꝑ uł canonicoꝝ· q; talłnoꝛ/ mã recte viuendi ſbet.de ſta.mona.ꝑ to. Et inde vĩ regular.. ꝗItẽ qñq; regula dĩ ↄſtitutio canonica.xi.diſ.hoc veſtre indi/ cimꝰ charitati. Itẽ regula hm Goff. ? le⸗ giſtas ẽ ꝗq rẽ ꝗ eſt bꝛeuit enarratnõ vt ex ea ius ſumat᷑. ̊ ex iure qð ẽ regulare fiat. nã ex regula nõ fit ius· H ex iure qð eſt re/ gulare fit regula. alias enim vici deberet ius regulariũ. nõ regula iuris. Et vꝛ re/ gula ideoqꝛ recte vucitnec alioꝛſũ trahit q̃ſi a rego· eo ꝙ recte regat.Et debet re⸗ ula fieri ſigno vniuerſali:nł indiffinito. eliter ĩ gramatica regula eſt multoꝛum ſimiliũ collectio vel cõiunctio. Kegulares bm Goff. ſut qͥ ad viuẽdũ ſe re gularit᷑ aſtringũt·ſiue ſint monachi ·qͥ de⸗ bẽt vacare dinis/ſiue ſint canonici regu/ lares. Mã idẽ ẽ indiciũ de ãbobꝰ. vt in.c. exꝑte/de poſtu.ꝛ.c.non magno.ne de.vel Mon ſegn hegt lo regt vin igi⸗ rhiaſe⸗ Alqri menop⸗ nmidn eglari Aürecn. bi egnlgi ndone cedioſa ein, moens vvln noagt gpn ufnid Cuft⸗ oyter iue fut Geſtne dbere Edene ſütht tanut⸗ ipcifun⸗ . utouum zigüſen Chiq̃n⸗ nicn ſey⸗ bevtn ohece monach. Et h̊ eſt verũ quo ad rẽ nõ qͥ ad regulã latioꝛẽ.vt in ti.de ſta.monach. Regulꝰ. li.maſ.ge.i.pu rexętate vel regno ul oignitate. Et cõponit ſurregulłꝰli.i.puꝰ regulus. Itẽ regulus dꝛ ꝗqdã ꝑua auis.ſic icta a ꝑuitate ſui.tẽ regulꝰ oꝛ qͥdã ſpeſ ſcilic baſiliſe rex ſerpẽtu. IJdẽ⁊ ſibilꝰ oꝛ qꝛ ſibilo occidit anteq; moꝛdeat ⁊ exurat Vñ.Regułꝰẽ ſerpẽs auis ⁊ rex ꝑuułꝰ oĩs Nelatio.onis.fę.ge.ẽ rei pꝰ cognitę iterata cognitio. DHel relatio·ẽ añ latę rei ſecũda Relatio bᷣm ſpe. C. e.ti.ẽ iu / (rep̃ſẽtatio. did dubitatj de iure ad pncipẽ miſſaoſul/ Kelatiuus. ua. un.qð ad aliqͥd re- (tatio. fert Mel potius qð iten fert aliqᷣd ad me⸗/ moꝛiã·qᷓi iten poꝛtatiun.Cũ eni dico Soꝛ tes legitꝑ H̊ nomẽ ſoꝛtes ſoꝛtẽ cognitiõi ſubijdo. Cũ aũt poſtea ſbiũgo. ipſe vil⸗ putatꝑ illud ꝓnomẽ ipſeſoꝛtes refert.i. iterũ fert᷑ ad cognitione. Oñ? illud ꝓno/ mẽ ipſe vr relatiuũeo ꝙ ſic aliqͥd referat. Nelatus.ta.tũ.dã a refero.fers.Et vt dicit Pap. Relatum.pe.pd.i.repoꝛtatũ:vel ad aliquid vatũ vel dictum. Nelegatio.onis.ę.ge.qddã genus dãna/ tiõis. cũ aliqs aliqͥ cõmiſſo intdicebat᷑ a patria.⁊ puati videbat᷑ recedẽ.⁊ ſua nõ amittebat⁊ ſpem habebat reuertendi. Et differt a depoꝛtationeq; relegatio fit ad tempusᷣ depoꝛtatio imꝑpetuũ. Iñ rele/ gatus.ta.tũ.ſic dãnatus. Keligio.onis.ẽ ꝓtus ꝗᷓ ſuꝑioꝛi naturę quã dinã vocãt cultũ cerimoniãq; ↄfert.⁊ d a religo.gas.eo ꝙ nos religet ad dei ſer⸗ uitiũ uł cultũ Nel ꝛ a relego.gis:qꝛ reli/ gioſi relegut ⁊ tractãt ꝗ dei ſũt. Nel dꝛa rigeo.ges.eo ꝙ rigida ſit. Iñ religioſus. ſa.ſũ:i cõꝑat᷑.Et cõponit᷑ irreligioſus.ſa. ſũ.i.non religioſus.⁊ ſimilit᷑ cõparat᷑.Et vt dic Pap. Religio ẽ appellata:q; ꝑ eaʒ religemꝰvni deo aias nr̃as ad cultũ vĩnũ viculo ſeruiẽdi.Cria ſũt aũt ſicut ait Iſi/ doꝛus in. Se etymo.ꝗ ĩ religionis cultu ad colendũ deũ in boĩbus pqͥrũt· ſcilʒ fides· ſpescharitas. In fide qͥd credẽdũ. In ſpe qͥd ſperandũ. In charitate qͥd amãdũ.Et aſſigt Paß.differẽtiã int᷑ religionẽ⁊ ſuꝑ/ ſtitionẽ dicẽsꝙ religio eſt in vᷣtute · ſup/ ſtitio vᷣo in vitio.i.in cultu illictto. Religioſi ſüt qͥ vitã regularẽ ꝓfeſſi ſũt. Et large dicũt religioſi ꝗᷣ pꝛijs domibo re⸗ ligioſe vinũt q;uis nõ ſint ꝓfeſſi. Oñ tria ſpſtãtialia vite regular ꝓfiteni debet re/ ligioſꝰ/ſcilz obedietiãcaſtitatj cuſtodida ꝓpᷣetaſlabdicationẽ.vt.xij.q.j. nõ dicat· xXix.q.iij.qꝛ ĩgrediẽtibꝰ. Neciĩ his diſpſen/ ſandũ ẽ. vt in.c.cũ ad monaſteriũ.de ſta monach.ĩ fi. Qã ꝓfeſſio ẽ ſolẽnis pmiſſio religionisĩ q̃ dicta tria cõcurrũt. Et re/ ligioſi ſic⁊ alij ꝑlati phyſicã leges nõ le/ gat neq; audiãt. Et ſi õ fecerint · ipſo iure ſut excoĩcati.vt.c.nõ magno.et.c.ſuꝑ ſp cula. ne cle. vel mona. Keliqᷣ.qaꝝ. dicũt ꝑtes reſiduę. Itẽ reliqᷣeę dicũt᷑ oſſa ⁊ veſtimẽta ſcõꝝ ꝗ nobᷣ relin/ quũt᷑ vt eoꝝ merita recolẽtes:eos digne veneremur eoꝝ vitã imitem̃.Et hʒ pmã bꝛenẽ· m Sonatũ.vñ ꝑ vnũ.l.ſcribi de/ bet · licet aliqñ neceſſitate metri addatur vnũ.l.vt pᷣma ꝓducat᷑. Dñ Dirgilius in pmo ęnei.Croas relliquias danauũ atq; imitis Achilli. Et eſt ibi epentheſis. Keliquũ.qͥ.ẽ qdð reſtat uł ſuꝑat.ſᷣm Nap. Meliſus.ſa.ſũ.pe ꝓd.i.retro.vel iterũ lęſus. Reluctãs.tãt.i.ð luctãsreſiſtẽs:repugnãs icertꝰ.hęſitãs:pẽdẽs.⁊ vẽ a reluctoꝛ.taris. Kematopęia.pęię.fę. ge.i. bi cõſirmatio vt in ꝓbis ſicticijs ꝗ ſũt ꝓlata⁊ iuenta ꝑ rematopęiã.vt Cinnit. Iñ rematopęius pęia.pęiũ.i.ad rematopęiam ꝑtinesvel ꝓlatũᷣ.vel fictũ ꝑ rematopeęiã. Remediũ. dij. neu. ge. medicina ꝗ poſt la/ pſu ſuccurrit ⁊ dꝛ a remedeoꝛ:der. Iñ hoc remediolũ.li.dimi.i.paruũ remedii. Remex. remig.. maſ.ge nauigatoꝛ qͥ remũ agita dĩ a remigo.gas e aut vĩ remer qᷓi remi actoꝛ:etymologia ẽ. Et foꝛatgtũs antõ.e.mutata.in.i⸗⁊ ablata xa addita.ꝗ VDñ dicit Pꝛiſcianꝰ in.õ? In.x.deſinẽtia ſi a verbis ſint in go deſinẽtibus ablata.x ⁊addita.gis.fſaciunt gtm̃.vt grex.gis ⁊c. Aemigiũ.gij.actꝰ nł officiũ remig. Quidã tñ dicũt ꝙ remigiũ ẽ remoꝝ collectio.vñ di ĩ greq. Eſt remex ducẽsẽ remex duct᷑ amne.lt vbi remoꝛũ collectio remigiũ Rhemis . indedi.qdã ciuitas francię (ſit. Iñ hica H̊ rbemenſisa hocſe.patnũu. Kemiſſio · eſt cauſe cõmiſſeę ad cõmittenteʒ facta miſſio. Itẽ qñq; ſigt idẽ qd indul/ gẽtia bm ſpe. Et ſic ſumit in ti. de pe.⁊ re. Kemiſſus.ſa.ſũ.qð retro mittit ulqð non ex toto ĩtẽdit᷑ ̊ parũꝑ lenit. Dñ ⁊ qͥddã adũbiũ dꝛ remiſſiuũ:qð deſigt remiſſio/ nẽ alicuius rei· pm Hug. Haß. vᷣo dicit: Kemiſſus. feſſus benignusſimplexidul gens · oimiſſus · diſſolut leuis· negligẽs. tractabilis condonatus. . KRemoꝛa.rę.i.moꝛaĩpedimẽtũ. Pñ Liui Wꝛ nã nox greſſui meo remoꝛã facit. AKemoꝛamen.inis neu.ge.i.moꝛa vel ipedi/ mentũ. ꝓpꝛie greſſun.⁊ dẽ a remoꝛoꝛ. Et pꝛoducit ra. Vñ Duidius meta. 42 Re⸗ moꝛamina quęipſam nocebant. Kemultü.ti. neu.ge.ſunis qͥ nauis deligata trabit᷑ vice remi. Iñ remulto.tas.i.remul to nauẽ trahere:uł nauẽ remulto ad litus Remus.mi.mal.ge. dĩ a remoueo. (ducẽ. ues.eo ꝙ; remoueat ⁊ cõcutiat fluct. Iñ h remułꝰ.li.vimi. Et remillus.li.idẽ. Sʒ palmula ẽ extrema latitudo remi:a pal/ ma dicta·.q̃ mare ĩpellit᷑. Itẽ rem cõponit᷑ biremis.⁊ ẽ nauis ꝗͥ bʒ oꝛdines duoꝝ re/ moꝝ. Et h triremis:q̃driremis:qͥnqremiſ ul pẽtiremis hexaremisa pẽte qð ẽ qnq; ⁊ hex qð ẽ ſex.⁊ remꝰ.ſcilcʒ nauis ꝗ̊ habʒ tres uł q̃ttuoꝛ:ułqͥnq;/ ulſex oꝛdies remo rũ Inueniũt᷑ aũt oĩa h̊ adiectiue? mobi/ lit᷑ decliata· ſcilcʒ h̊⁊ hęc biremis.⁊ h̊ me. Ken renis maſ.ge. bm Parronẽ. di a riuꝰ qꝛ a renibus niui obſceni⁊ cenoſi humor deriuãt. Nã venę⁊ medullę tenuit᷑ liq̃rẽ deſudãt in renibꝰ qͥ liqͥr rurſus a renibus caloꝛe venereo reſolut decurrit ad gẽita/ lia. Et a ren vꝛ hic rien rienis· idẽ qð ren ul poꝛcellus. Del rien dꝛ qddã inteſtinũ. ⁊intpretat᷑ fluẽs: tũc deriuat a vᷣbo gre⸗ co ſcil reo.quod eſt fluo. Kenale. lis neu. ge.ẽ cona circa renes.⁊ dĩ a ren. Et H H renalis.⁊ G̊ le.ad renes ꝑti⸗/ Renitẽs.tent. vide.s. in nitens. (nens. NRenũcubꝰ.li.dimi.i.paruꝰ ren. Ołrenũculi Dicut᷑ ſteſtina ꝗdã renibꝰ adherẽtia.⁊ ſũt rotüda ad modũ teſticuloꝝ.⁊ ſũt come⸗ ſtibilia. Bñ gręq. Inteſtinoꝝ pars eſt re/ nüculus aut ſũt Renes luxunię ſedes·nec non alimenta. 3 Kenũciatio ꝓpꝛieẽ rei ułiunſpõtanea re/ ſutatio. Et põt fieri per illũ ad quẽ ꝑtinet illud cui renuciaf. alias gnalit᷑ renũciatio põt ſieni ꝑ quẽlibet de re ſua vel iure ſuo 4 7 ꝓðo.vt.vij.q.i.qpiculoſũ.C. de pac.l.ſi qquis in conſcribendo. Nepagulũ.li.neu.ge.i.obexqð ad impedi metũ opponit᷑.⁊ dĩ a repando.dis.eo q; daudat ⁊ pandat iter.vt ſera: coꝛ.gu. epandus.va.ũ.i.recuruꝰ.qð acutũ eſt ch illud retũdit᷑repãdũ ẽ·bm Mug. Paß ypo dic Repãdũ recurnũ/paratũrepãſũ. epens.ent.nomẽ.i.ſubit Iñ repẽte adu. Bñ Ouidiꝰin libꝛo faſtoꝝ. Gina repens oculis obtulit oꝛa meis. Et inde repẽti⸗ nus.na/u/ſubitus/impꝛouiſus. 4 Mepertoꝛ ton i.autoꝛuentoꝛ.bᷣm PHaß. Repetitio · ẽ coloꝛ rhetoꝛic.⁊ ſit ex eoq; ea/ vẽ dictio ĩ pncipio pluriũ danſularn re, petit᷑. vt Aaudate oñʒ ð cęꝗlis laudate eũ Kepetitio capit in iure p reac/ (ĩ excelſis. ceptiõe ĩ teſtõ uł ſbᷣſtitutione heredũvt dũ grit᷑ de repetitiõe emolimẽti/oneris cõditionismodi:uł alteriꝰqlitatis.⁊ ſiꝗt᷑ eodẽ modo qͥ; ꝓbabilit᷑ ſigri ↄdudit᷑ vbi gra. CTeſtatoꝛ hęredẽ ĩſtituit qͥ legata ab eo reliqͥt.⁊ vulgarit ei ſubſtituit.ibi epe/ titio facta ceſet᷑ a ſſtituto.vt ĩi.l.lic.ff. de antiqͥs repetũdus.da.du.vẽ a repeto.tis. Hñ repetuũdę.oaꝝ.icũt᷑ pecunię repetitę Siqͥdẽ mos erat romę· ꝙ ſiqs depoſuiſ⸗/ ſet pecuniã alicui:nec poſſet eã rehabere· Si vy debitoꝛ ĩtinino nõ cõſiteret᷑ iteꝝ depoſitoꝛ veniẽs ad ſtoꝛẽ pecuniã repete/ bat. tũc dicebãt᷑ repetũdę.vaꝝ.Cñc xo debitoꝛ clamãte ptoꝛe·reꝰ erat repetůdaa Vñ Saluſti Moſtpaulo Catilina pecu/ niaꝝ repetüdaꝝ reus. Itẽ cõſuetudo erat antiqͥtꝰ romę ꝙ legat reipublicę accipet ꝓ ſe⁊ ꝓ ſuis victualia de coĩ vbicũq; eſſet t nõ vltra q; deberet. Finito poſtea tmio illiꝰ cñ aliꝰ legat eadẽ deberet fũgi lega/ tiõe ſecũ oucebat legatũ pteriti ãni: lice bat cuilibet infra qᷓdragita dieſ grimoniã facere ð eo ꝙ pecuniã vltra q; deberet ac/ cepiſſet.⁊ pecuniã reꝑetẽ ſuꝑflue acceptã. tal pecunia ſic repetita dicebat᷑ repꝑetũde dan. tũc ſi ille nõ poſſet ſe excuſare/reus erat repetũdaꝑ. cogebat᷑ eas reddere. Nepoſociliũ.lij.eſt iq qð tegit ignẽ ĩnocte vel qð retro ponit᷑· qſi cilii fod ſuꝑ qð a coſterioꝛi parte foci ligna ppnũt᷑qð vul go lar di.⁊ dĩ a repono.⁊ focusa alium. Replicatio hm Spe.e.ti.ð excep.S.mitũẽ exceptiõis factę excluſio. Et ſicẽ gda ex/ ceptio ↄpetẽs actoꝛi cõtra exceptionẽ rei Ziſtã ſo opponit actoꝛ. Et õ replicationẽ acton vat᷑ duplicatio reo. Et iteꝑ contra uplicationẽ rei dat᷑ actoꝛi triplicatio:⁊ ſic ĩ ifinitũ extẽdere licet. Inſti.e.ti.in bn. Nepꝛeſſalia· eſt ptãs pignerandi contra quẽlibet de terra debiton data creditoni ꝓ iiurijs? dãnis. De his rep̃ſſalijs vꝛ de iiur dam. da.ca ſi pignerauones li vj. le. j. rõ ſumit᷑ ex volüũtate ĩ ſbᷣſtitutione. Kepetendus. oa. vũ. m modernos. bᷣm eniebat ad ptoꝛẽ.gtoꝛ vꝓo mãdabat de/ bitoꝛi. ⁊ ↄſtituẽs tninũ quẽdã pcipiebat vt infra terminũ illũ pecunià pꝛoſiteret᷑ redderet.⁊ tũc poterãt dicipetũdę.varũ. ſbit ſppe Heuet nnt wab etu ſntick ſſtſ⸗ Heni julen Gucv Glan nnſe ſun Dd ſhne⸗ laplg⸗ Npun etmi Gbcgpn Genum Wwerin muneg Repe ſonis blen lluoſ⸗ bic̃e tetuni achind Raa⸗ dliſq̃ D mnhi Nioinn Nallis Muml lunie Aan ee Res ſ deſes Pbec re ge tici zen lesſitz Lid d, n niin, mini ſengig honen⸗ rſis a L/* gntaab tbiiere ligfde nuntione os.75n Wons mn sRp tünhen üdcbe idcpin joitnt iigeeni mmmier nineptte Cicie erüücar Mrap S5 bcigde vohtni ntſis e mninhaE ſginoni Sn uenchn uaens Rol. ice Niped⸗ Gadliun. Pninie ſigig Ceptoet mmiindn enup⸗ Nai geditnl ſlis din oneslen vbi ꝓhiłt᷑ extẽdi ð̊ ꝑſonas ecclłiaſticas ſub pena excoicationis uł intdicti Hnde bꝛeuit repꝛeſſalię dicũt᷑ qñ aliqͥs oꝛiũdꝰ ð vna tra ſpoliat᷑ uł dãnificat᷑ ab alio oꝛiũ/ do ab alia tra. uł etiã ſi debitũ nõ ſoluerit ei:tunc enĩ dat᷑ poteſtas iſti ſpliato ꝙ ei ſatiſfaciat ↄtra quẽlibet in terra illa vnde eſt ſcoliatoꝛ vel debitoꝛ. ARepmiſſio.ẽ pmiſſiõis iã factę ↄfirmatio. 7 differt a ꝓmiſſione:qꝛ ꝓmittedo nego/ ciũ inchoamꝰ.ſ repꝛomittẽdo adimpletũ cõſolidamꝰ. Et eſt repꝛomiſſio · q̃i iterata ꝛomiſſio vt res magis ſit in ſecro. Aep tilis. lis. 9.t. ⁊ B le. vĩ a repo. pis: coꝛ. pe. Onde in CMuroꝛa. Reptile ſubijcit cuʒ ſſtas ei famulatũ.Et nõ ꝙ reptiliũ ꝗqdaʒ gnã ſũt treſtria:qdã aq̃tica.P: enĩ reptile qð ſe rapit. Hoc aũt cõtingit multiplicit dã eni rapit ſe vtute coſtarũ.vt bpẽ/ tes qð dãvi anuloꝝvt aial anuloſũqdãa vi oꝛis.vt qͥ dã vꝓmes qͥ oꝛe fręaffixo totũ coꝛpus poſt ſe trahũt.qðdã vᷣo eſt qð in vi pinnularũ quarũdãa ſe mouet.vt piſq. Et vniuerſalit᷑ oẽ aĩal videt᷑ reptile dici cuiꝰ coꝛpus a tra nõ multũ eleuat᷑ ꝑ ĩſtru/ menta motus. Et vt dicũt q di. Aeptilia ꝓpꝛie ſunt aquaꝝ. Reptẽtia vo trę. Iſta tamẽ ꝓpꝛietas nõ ſemꝑ obſeruat᷑. NRepudiũ.dij.dꝛ repulſio ułſcriptũ repul ſionis qð ſub teſtimonio teſtiũ pᷣſenti vel abſenti mittit᷑.⁊ dĩ a re.⁊ podiũ:qð ẽ ba⸗ culus ſuꝑ quẽ ĩnitimur. Podiũ etiã dicit vbicũq; initim̃. Mir aũt ẽ podiũ ſiue ſuſ- tentamẽtũ mulieris. Iſ repudiũ dĩ diſ/ cidiũ:diuoꝛciũ/uł repulſio mulier a viro. DBel cõponit᷑ a re.⁊ pes pedis:inde repu/ diũ · q̃ſi reꝑediũ. Cũ eni repudiat mulier tũc repedat.i.reutit᷑ad ſuos. DPł ↄponit᷑a repello.lis.⁊ ędes:qð ẽ domꝰ:ide repudiũ dDr q̃ſi repellediũ.i.repulſio ab de. RKepulſus.ſa.ſũ.i.retro pulſꝰ.fugat.eiectꝰ. 17ꝛ a repello.lis.Et h̊ repulſa.ſę.i.repulſio uuria q repellũt hoĩes ab honon petitiõe. Aeputatio ſᷣm Pla.ẽ cõpẽſatio.vt.i.ff. de Neqᷣes.i.refrigeriũſolatiũ/pauſa. (ſolu. Res rei ·a reoꝛ rer dꝛ hm Hng. Hꝛope q;/ dẽ res ſũt q̃s ſola extimatione ⁊ ĩtellectu ↄp̃hẽdimꝰ. vt ĩcoꝛpoꝛeę. Rllia vo appellãt coꝛpoꝛea. Pñ dic NHꝛiſcianꝰ. Coꝛpoꝛũ ſeu reꝝ. Res etiã vꝛ ꝗqlibet. Eſt enĩ res vnũ ð traſcẽdẽtibo. Nã q̃ttuoꝛ ſũt trãſcendẽtia RKes. ens. vni. aliqd. Et etiã bm leges res ſũt ꝗq ĩnr̃o iure cõſiſtũt a recte habedo Hñ dicit Iſidoꝛ in.S etymo.vbi agit Zmare. eius litoꝛa ·ſm Ico. Et Inſti. de de rebo. Res ſüt ꝗ ĩ nr iure oſiſtũt. Jura aũt ſunt. ꝗ a nobis iure poſſidẽt. nec alie/ na ſüt. Dicta aũt res a recte habẽdo. Jus aũt a iuſte poſſidẽdo. Moc enĩ iuſte poſſi/ det qð bene. Qð ãt male poſſidet᷑ alienũ ẽ. Male aũt poſſidet qͥ male ſuis vtit᷑ vel aliena pᷣſumit. Doſſidet aũt iuſte qͥ nõ ir/ ritat᷑ cupiditate. Qui aũt cupiditate te/ net poſſeſſꝰ ẽ· nõ poſſeſſoꝛ. Merba ſut Yſi⸗ doꝛi. Itẽ a res dꝛ H⁊ h realisa Gle.nde realit adu.⁊ hęc realitas.tat. Et cõponit res cũ publica.⁊ d reſpublica: gtõ huiꝰ reipublicę. Sʒ põt grian ſicut fit iſta cõ/ coſitio reſpublica · oſſit fieri hec ↄpoſitio mulier alba·Añdet᷑.ꝙ oĩs cõpoſitio imu/ tat.⁊ cõmoditatẽ hʒalioqͥn ẽ iutilis.⁊ nõ tenẽda.Reſpublica g qꝛ aliqͥd imutat/eſt vna cõpoſitio.Mã qñ reſpublica ſũt ouę ꝑtes/idẽ eſt res publica:qð res notoꝛia 2 manifeſta. Cũ aũt eſt vna dictio ↄpoſita idẽ eſt reſpublica qð cõe. Mec aũt muta/ tio nõ contingẽt in mulier alba:quia ſiue eẽt vna dictio · ſiue dus· ſp fieret ſuppoſi⸗ tio pꝛo muliere alba.⁊ ſic nulla eſſet vtili/ tas ĩ tali cõpoſitione: vnde nõ ẽ facienda. Res iudicata ſim A¶Co. e.ti. dꝛ ſnia ꝗͥ finem ↄtrouerſiaꝝ ꝓnũciàtiõe iudiqaccipit.vt ff. e. ti. l.. Mel ẽ qð cõdẽnatione vel abſo/ lutiõe ↄtingit. Itẽ res iudicata ẽ a iudice ⁊ĩ iudicio eꝰ qð deductũ ẽrõne ꝑ eũ ad/ iudicatio.vt dicta.l.i.cũ ibi nota.Mã ibi notat᷑ ꝙ res iudicata nõ eſt ſniaſᷣ id qð ẽ deciſum ꝓnũciatione iudicis. Snĩa vᷣo ẽ viſpoſitio vel ꝓnũciatio iudicis legaliter declarata. Ex qͥ ſeqͥt ꝙ interlocutoꝛia nõ põt appellari res iudicata:qꝛ nõ capit finẽ coõtrouerſiaꝑ·licʒ qñq; ex interlocutoꝛia cã diffiniat᷑.Nec ſnię arbitroꝝ dicũt᷑ res iudicatęqꝛ nõ imponũt finẽ nã ꝑ ſolutio/ nem penęe poſſunt reſiliri. Aes coes naturali iure dicũt᷑ quarũ vſus oĩbo aĩalibo eſt coĩs.vt aer:aqua ꝓfluens reꝝ viui.S. fluiĩa ant.a.ff. de acq.re. do.li.j. Aeſpublicę dicũt᷑qᷓ ſunt oĩuʒ pploꝝ ⁊ ho/ minũ tm̃i.vt ſunt flumia ⁊ poꝛtus.⁊ ꝗ ſunt dedicata vſibus ꝓpłi.vt foꝛũſtadin. Res ſanctę dicunt᷑quę ab omi leſione mu/ nitę ſunt.vt muri⁊ poꝛtęciuitatis:ꝗᷓ ideo ſanctę dicũt᷑q; pęna ſanguinis cõſtituta eſt cõtra eos/ſeu aduſus eos qͥ aliqd ĩhis delinquũt violãdo nił aliud cõmittendo vel tales res tranſcẽdendo ſcalis admot.. vl etiã aliqd in eoꝝ lęſionem auferẽdo. vel qualibet alia ratione occupando.vt Inſti. de re.iui.S.ſi quis vꝓo. Naʒ ciues romanos alias q; ̊ poꝛtas egredi non decet · cu iſtud hoſtile ⁊ abominandũ ſit. NMaz Rhemus frater Rhomuli occiſus tradit᷑ ob id ꝙ muꝝ tranſcendere voluit. Vnde QAucan. Fraterno pꝛimi madue/ runt ſanguine muri. Aes ſacrę dicut ꝗq rite deo ꝑ põtifices cõ/ ſecratę ſut vt Edes ſacrę.⁊ alia dona pia ꝗad diuina miſteria cõſeruãda dedicata ſut. vt Cruces thuribula/ꝗ etiã alienari ꝓhibẽt · excepta cauſa redeptiõis capti/ uoꝑ. vt. C. de poſtli. re.l. ab hoſtibo. .l.fi. Mes religioſę/ſepulcra ſunt in qbus hoĩes ſepeliũt. vt Inſti. de re. viui. . religioſũ. Aes ſoli eſt res imobilis. vt. ff. de viuer. et tempo. ſcrip.l.quibuſdã. . es emphyteotica⸗ eſt res emphyteotice cõditioni ſubiecta·ſcilʒ illa quam eccleſia vel aliqͥs oñs dominio ⁊ ꝓpꝛietate retẽta cõceſſit emphyteotę q;tũ ad ſolã poſſel/ ſionẽ Bñ ſi h emphyteota rẽ illã in aliaʒ ꝑſonã traſponere velit· nõ põt tradere eã i.dominiũ trãſferre·eo ꝙ ipſe:nec hʒ.nec habuit illud: ideo alteri vare nõ põtqꝛ nemo ĩ aliũ plus iur trãſferre põt qᷓ; iple habeat. vt in regula. Nemo plꝰ ⁊c. de re. iur. li. vj · “VW Keſcriptü ſᷣm Goff. eſt mandatũ pᷣncipis qð ad inſtantiã alicuius vel aliquoꝝ ſiue ꝓpꝛio motuvel ex relationibus abſentiũ vel ex ſuggeſtionibus pſentiũ · vel ad ali⸗ cuius cõſultationẽ facit: vel cuʒ alicui vel aliqͥbꝰ.coꝛpoꝛi collegij.vniũſitati · vel ciui⸗ tati aliq̃d mandat᷑ vel indulget᷑· talia enĩ ius faciũt· nõ gnãle ſᷣ ſpeciale in negocijs· ⁊inter ꝑſonas in quibꝰ inter quas pꝛo/ mulgata ſunt.vt. C. de legia conſti.l.ij. Reſes.ſidis.coĩs ge.i.piger.⁊ quaſi retro moꝛans: coꝛ.ſi. Neſina.nę.pe.pꝛo.dꝛ lachꝛyma ſudoꝛe liqͥr exaltata lignoꝝ.vt ceraſilentiſci·balſami aliaꝝ arboꝝ virgultoꝝ ꝗᷓ ſudoꝛe ꝓbãt᷑. Keſolutoꝛiciniũ.nij.i.acus pectoꝛalis ſcilʒ firmaculũ qͥ camiſia ſuꝑ pectus firmat. vel q̃ palliũ aſtringita dꝛ a reſoluo.uis Del inſtrumẽtũ qͥ crines diſcernunta tũc dꝛ a reſoluo.⁊ cincinnusqð ẽ capillus. Pñ Martialis.Reſolutoꝛicinioq; flãmaruʒ iĩſtar. Nuidã tñ legũt ꝓ duabꝰ dictioni/⸗ bus· ſcilʒ reſoluto ⁊ ricnio.Et eſt ricinio idẽ qð diamus eſſe reſoluto ricinio·qð q;uis veꝑ ſittamẽ ꝓ vna ꝑte meliꝰ legit reſolutoꝛicinio/ſi quis cõſideret copula/ tionis vim oꝛdinem. =s Neſponſü. ſi.neu. ge.dĩ a reſpõſo.ſas.qð ẽ frequẽtatiuũ ·de reſpõdeo.Et h̊ reſponſo/ riũ.rij · Sʒ reſponſũ qð dat᷑.Reſponſoꝛiũ verbuz vel ꝓyͥſus qᷣ ſeępe iterat.Et dĩ ſic· qꝛ vno deſinente id alter reſpondeat. RKeſticula. le. eſt vimi.a reſtis.i. pua reſtis. Iñ reſticularius.ria.riũ.qͥ facit reſticulas vel ad eas ꝑtinẽs.Reſticulę etiã ſunt q̃s ſuccinctoꝛia uł redimicula ꝓpᷣe bꝛachia/ toꝛia appellare poſſumus. Keſtis.ſtis.fę.ge.i.funis ·vel qð fit ex funi⸗/ bus ad aliqͥd trabẽdũ.Et dicũt᷑ reſtesqꝛ his retia tendũt· vel qꝛ rates cõtineant. Kete. tis. nen. ge. vꝛa retineo. nes . eo ꝙre⸗ tineat piſces vel aues.Et habet.j.tm̃ ĩ ab/ latiuo/licʒ olim faciebat.e.Oñ Buidiꝰ in S§e faſtoꝛũ.Cur tibi pꝛo libitis dauduntur rete leones. Rete vixit p reti. Et dicunt retia · q̃ſi retinentia.⁊ nõ aſpiratur. NRetiaculũ.ᷣli. a retineo.nes.Et vicunt retiacula in modũ retis facta.Et eſt retia/ culü · ſicut reticulũ dimi.a rete retisſcilʒ paruũ rete. Et reticulũ etiã dꝛ ꝑuũ inte/ ſtinũ tenue · vel quaſi reticulatũ qð operit Retiarius.ria.rin.i.ad rete ꝑtinẽs (vitalia vel decipiens · vel qui retia facit. Reticula. le. dimi. i. paruũ rete· vel mitra virginalis capitis. Retiolũ.li.neu.ge.dẽ illud qdð colligit co/ mas.⁊ dẽ a reteqꝛ quaſi paruuʒ rete eſt. vel qꝛ retinet crines ne effundant᷑. Ketinaculü. li.i. habena · dictũ a retinẽdo. qꝛ eo retinet᷑ impetus equoꝝ· vel idem eſt quod reticulum. Ketoꝛtus.ta.tũ.ułretoꝛſus.ſa.ſũ.qð ẽ idẽ.i iteꝝ cruciatus:vel retro: vel iterũ flexus vel iterũ volut. ſicut filũ bis filatũ. Del retoꝛtus.i.iterũ miſſus/ſicut iaculi:quod iteꝝ mittit᷑ in hoſtes.⁊ dẽ a retoꝛqo.ques qð ſigt cruciare flectẽ · voluẽmittẽ · iacu/ Ketrimentũ.ti. dẽ q̃i retinimẽtũ. Et (lari. ſunt retrimẽta ea loca in qbus digerunt᷑ ſtercoꝛa · vel ꝗ retinẽt capita venaꝑqbus laxant᷑ vincula:qͥbus retrimenta vſq; ad dvigeſtionis opoꝛtunitatẽ continebant:⁊ iterũ muſculi qbꝰ naſcebãt᷑ retrimentoꝛũ meatus. Retrogradus.da.di.i.retroiens:ułretro gradiens.vt Cancer dẽ retrogradus. Et planeta eſt qñq; retrogradus· qñq; eſt ꝓceſſiuus.qñq; ſtationarius.Et mulus vitioſus ſimiliter qñq; eſt retrogradus. fun iyt oro ſh corc barben Reuenen Z ſonmn tuckh emun ſplice⸗ nouugt weno⸗ Akiban ſfuds Keuolu olibi lalsort Lune ſmc Dnd Püne ſccd ſtbins maun atiͤl ggiſe tlln org Glrſet Nlnen gernd nosy n ſnaic lipe. ihun 8 pin ſpinn pulen ſe⸗ ln 97 mo vs Rhe fegen chln lsg 5Nt eſonti tdi 4 . Wueſtig mtales minti pebache terſint emt. kiciit Pibein 3 3 1GEnn . Gniun ctetia⸗ isſalh iͤinte⸗ Pomnt Sel .. NNXn Foligte⸗ mnreſt uneunedo⸗ Wünc imiſns ni ligo hores itto inc⸗/ Et len mpq —K ntinben: Golkietn uns. giche Etwu⸗ gn qñq; ꝓceſſiuusqñq; ſtationarius. Reu.i.radix.Et cõponit᷑ cũ barbaꝝ vel põ/ tus. dẽ reubarbanꝝ ſiue h reupõticũ ·illud qð eſt trans danubiũ in ſolo barbaro· et hoc circa pontũ colligit · ſic victũ ·q̃ſi radx barbara · vel quaſi radix pontica. Keuerens.entis.oĩs.ge.i.valde verẽs vel honoꝛans dĩ a reuereoꝛ.rer..Et põt eſſe nomen vel participiũ. Inde h̊ reuerẽtia. tię: eſt honoꝛ qui cũ pauoꝛe exhibet. Keuma. mat.neu. ge.i. tempeſtuoſa maris ſundatio · vel ille feruoꝛ aquę qui fit ex re/ moꝛũ agitatione. QReuma etiã ẽ eruptio · vel feruoꝛ humoꝝ · qd ducit᷑ vel a capite⸗e- uł ab alio mẽbꝛo. Iñ H̊ reumatiſma.mat.. i.fluxus abũdantis aquę. vel humoꝛis. Keuolutilis. ↄ.t.⁊ hᷣ le.pe.coꝛ: hic ⁊ hęcre/ uolubilis hocle.in eodẽ ſenſu:a reuoluo uis. Hñ Tug de ciui.dei. Mundi reuo⸗ lutilis oꝛtus eiuſdem circũitibus inſerite. Keus. rea.reũ.dẽ a re quę petit᷑qui q;uis ſceler cõſciꝰ nõ ſit:reus tamẽ dꝛ q;diu ius iudicio ꝓ re aliq̃ petit. Et reus fideiuſſoꝛ Dĩ a re de q̃ eſt obnoxius. Inde h̊ reatus Itẽ reus maieſtatis pus dict.q; aduſus rẽpublicã aliquid egiſſet. Et quicũq; ho/ ſtibus cõſenſiiſet dict ẽ reus maieſtat/q; maius ẽ lędẽ patriã ·q; ciuẽ vnnj. Poſtea etiã ille qui aduerſus maieſtatẽ pncipis egiſſe videt᷑· vel qui leges reipublicę de⸗ tulerat· vel vtiles abꝛogauerat·bᷣm Pap. Kex regis victus · eo ꝙregere debeat rem ppli ⁊ ſalutẽ. Inter regem ⁊ tyrãnũ pꝛius nulla erat differẽtia · nuũc in vſu accidit re⸗ ges vocare modeſtos? tẽperatos.Tyrã- nos vo impios.Et rex ·a recte regẽdo dꝛ Nõ aũt regit qui nõ coꝛrigit. QRecte igi faciẽdo reg nomẽtenet· peccãdo amittit᷑ Et ꝓd.re.ᷣ rego.gis eã coꝛ Onde.Sibñ regna regis es vignus noie regis. B ante H Abãnus.ni.genꝰ ẽ ſpinaꝑ.vt dicũtſpina alba ul ram eius. Dap.etiã dic. Abãnꝰ ẽ ſpina alba· ułlignu ſpinoſũ. Rhanꝰ gen ſpinarũ denſiſſunũ:quęĩ herba ẽ mollis 2 pulcra· ibi ſunt tamẽ ſpinę poſtea. Dñ in Ps.·Mꝛiuſq; ĩtelligerẽt ſpinę vie rhanũ 2 c bea ꝓpꝛin nomẽ matr Rhomuli Rhe⸗ mi·gq ⁊ Ylia vicit. Oel Rhea vẽ dea terre quę⁊ ops vel ceres dꝛ. Nel ſm aliqs fuit vxoꝛ Saturni. Kheęda.vę.genus eſt vehiculi ad eundũ ⁊ redeundũu habilis⸗ eſt quattuoꝛ rotax. Aheno.nonis.veſtis eſt de pellibus.Sunt eniʒ rhenones ſᷣm Iſidoꝛu: velamina hu⸗ meroꝛũ ⁊ pectoꝛis de pellibo villoſis vſq; ad vmbilicũ·⁊ nõ vꝛ a renibus. ᷣ̊ a rheno germanię fluuio vbi his maxime vtunt᷑. Abenones etiã vulgo vicũt᷑ repti · qꝛ lõ/ gitudine villoꝝ quaſi reptant. hrenns nl. qdã fluuiꝰ diuidens germa/ niam ⁊ galliam. Abeſis ·iterß tat᷑ locutio. Iñ H̊ rhetoꝛica.cę. q̃i a copia locutiõis dicta.Del rhetoꝛeſis dꝛ copia dicẽdi · vel loquẽdia rheſis. Iñ rhetoꝛicaars illa. Iſñi rhetoꝛ.torl.⁊ rhetoꝛi/ cus.ca. cũ. de arte illa tractans· vel ad illa arteʒ ptinens. Et H̊ rhetoꝛica.cę.⁊ pluralit᷑ rhetoꝛica.coꝝ.⁊ rhetoꝛici.coꝝ.liber in quo docet᷑ ars illa. Et coꝛ.pe.gti rhetoꝛ.toꝛis. Vñ Juuenalis.Cedũt grãmatici· vincũt᷑ rhetoꝛes omnes. Abinoceros.ceroſlidẽ aĩal.qð ⁊ egoceros ſm quoſdã ·vel ꝓ alio aĩali.⁊ dĩ a rbinos qð eſt nara ceros.qð ẽ coꝛnu. Pĩ quoq; rhinoceros ꝓ virili mẽbꝛo·eo ꝙ rigeat · ul q; ſit vnicoꝛne inſtar rhinocerontis. NDñ Juuenalis.Et magno cũ rhinocerõte la/ uari. Pꝛędictũ etiã aĩal dꝛ monoceros.i. vnicoꝛniseo ꝙ vnũ coꝛnu in media frõte habeat. Et nõ ꝙ inẽit · H rhinoceros.⁊ tũc facit gtũs rhinocero·intpoſita.ti.pe pd. vt ſacerdos.dotis.⁊ accuſatiuꝰ ſingularis deſinit in. em. vel in.a.vt rhinocerotẽ. xel ta. Item inuenit᷑ rbinoceron.⁊ tunc facit gtũs.ronta foꝛmat᷑ gtũs a ntõaddita.tis 7 actũs deſinit in.em.vel.a.vt rhinoceröõ⸗⸗/ tem. vel ta. Poteſt etiã dici h̊ rhbinocerus ri. pe. coꝛ. ⁊ tũc eſt ntũs latinꝰ. Itẽ Gꝛegoꝰ exponẽs illud Job. 9? Mũqͥ volet rhi/ noceros bᷣuire tibi? ita dic. Rhinoceros indomitę oĩo naturęeſt · ita vt ſiqñ capt fuerit teneri nullatenus poſſit. Impatiẽs quippe vt fert· ilico moꝛit᷑. Eiꝰ vo nomen in latina lingua interpᷣtatũ:ſonat in nare coꝛnu. Et qͥd aliud ĩ nareniſi fatuitasqͥd in coꝛnu niſi elatio deſignat᷑. Ahinoceros iſte qui etiĩ monoceros gręd exẽplaribꝰ noĩat᷑tantę foꝛtitudinis dicitut nulla ve/ nantiũ vᷣ̈tute capiat᷑. Sʒ ſicut hi aſſerunt qui in deſcribẽdis naturis aĩaliũ laboꝛio/ ſa ĩueſtigatione ſudauerũt· vᷣgo ei puella Htonit · quę veniẽti ſinũ aperit in q ille oĩ ferocitate poſtpoſita caput dexõit. Sicqʒ ab eis a quibo capi grit᷑· ſopoꝛatus velut inermis inuenit. Guxei coloꝛis q́ʒ eſſe de⸗/ ſcribitur.qiu etiã cuʒ elephantis quando certamẽ aggredit᷑: eo coꝛnu quod in nare ſingularit᷑ geſtat:ventrẽ aduſantiũ ferire pbhibet· vt cũ ea ꝗᷓ melioꝛa ſunt vulnerat impugnantẽ ſe facile ſternat beęc Gꝛege. Solinus aut vicit: Abinoceros ẽ mon/ ſtrũ qdã rugitu hoꝛrido/coꝛpoꝛe eqͥno· capite ceruinoex eius frõte media coꝛnu ꝓtẽdit᷑· ſplẽdoꝛe mirifico:ad magnitudi/ nẽ q̃ttuoꝛ pedũ·ita acutũ/ut quicqd impe-⸗ tierit · facili ictu pfoꝛet naturę indomitęqᷣ ſi captus teneat cito moꝛit. Ahinos · interpᷣtat᷑ auris vel narRss Rhodus.inſula eſt quęante ophicuſ oice/ batur. Et coꝛripit pꝛimã. MRbodij· dicti ſunt quidã qͥ venerunt iuxta rhodanũ. ędificauerũt quoddã oppidũ quod rhodũ vocauenunt. Rhodanus.vani.quidã fluuiꝰ gallię.⁊ dẽ a rhodanixo. gas. qð latine vꝛ toꝛqueo/qꝛ toꝛquet lapides.⁊ arboꝛes euellit impetu ſuo. coꝛ. va. = KRboma.mę. v a Rhemus. qꝛ ille fuit bmꝰ fundatoꝛ illius ciuitatis. Et nõ vꝛ a rbo/ mulus. Cũc enĩ deberet dici rhomula.lę⸗ no ong. Ifl rhomanꝰ.na.nũ. Et vt diẽ Pꝛiſcianꝰ:Gũt quędã gentilia ſimilẽ poſ/ ſeſſiuis habentia foꝛmaʒ/ vt rhomanus ci⸗ uis. rhomanus ager. Rhomphea gręce. latine dꝛ gladiꝰ. Nam vbi Geñ.ʒ: vi. Gladiꝰ flãmeꝰ ⁊ vꝓᷣylatilis in greco rhomphea habet. Itẽ rhomphea eſt gladius ex vtraq; ꝑte acutus:quẽ vul go ſpatã vicũt. Ipſe ẽ framea. m PHap ARhomulus.li.fuit frater Rhemi. Jñ rho⸗ muleus. lea.len. Et rhomulides. oę. filius uł nepos rhomuli.Rhomulide etiã dic᷑ rhomani qui fuerüt de ꝓgenie illius. Iñ heęc rhomulis rhomulidis.i. filia vel nepij illius. vel rhomana. uognte J Riciniũ.nij ideʒ eſt qdð reſolutoꝛiciniũ.ſm Bug. Pap. icit. Riclnin eſt matronale operimentũlatine dictũ ꝙ dimidia eius 8R retro abijcit/:qð vulgo mauoꝛtẽ dicũt Licinin. aans ſiue ſpinulaquo virginei cri nes viſcriminant. ucanus. ni. wermis caninus 7 dĩ a rhinos quod eſt auris cynos qð eſt caniseo ꝙ mheret auribus canũ. uctug. ctus. i. feraꝑ oꝛis aꝑtio. dẽ a nigo gis. Del qð vĩ nſus ĩ hoĩe dĩ rict ĩ beſtia Aidiculus.la. lum. de põt haberi deriſio⸗ Vel q aliũ deridet· vel qͥ in rebus turpibꝰ ndet·a vĩ a nideo. des. Et ridicul li i. deriſio. Iñ ridiculoſꝰ.ſa.ſũa h⁊ ̊ ridicu/ ien rienis.vide.s.ᷣ in ren. (laris⸗ hocre. Kigidus. da. dũi.duꝰ reſiſtẽs· validus. ſeuerus imobilis vĩ a rigeo. ges. Inde hec rigiditas.tatis. Riguus.gua.gnũ.i.madidus.vel fertilis. xel fęcundus. dicit᷑ a rigo.gas. Rigoꝛ. gon mal.ge.i.ouricies rigiditas. Rima. mę.i.fiſſura. Inñ hec rimula. le. ⁊ Hri⸗ mella.lę.ãbo dimi.i.pua rima. Et rimoſuſ . „ ſa.ſu.i.rimis plenus. inatrix· triqeſt ſerpẽs aquã veneno infi⸗ ciẽs. De qͥ Lucanꝰ. Ainatrix violatoꝛ ag. Legit ibi? natrix violatoꝛ.vt.S. dictũ eſt in natrix. Hap. vo diẽ: Rinatrix ſerpens aquã veneno inficiens.in quocũq; enim fonte fueritſuũ ibi imiſcet venenũ. Ripa. pę. locus ꝓximꝰ fluibo⸗a rapiendo icta.q; ab aq quotidie viſſoluit. Nam npę ꝓpꝛie ſunt fluuioꝝſic litoꝛa mar. Iſj Hq nipula.lę.oimi.i.pua ripa. Et nipat ta. tũ.i.ripã hñs. Et hᷣ ripatũ.ti.tributũ qð accipit ĩ npis. Et nipatii.ꝑ ripas vel de ripa i npã.⁊ deſigt locũ nipaꝝ.ſic oſtiatiĩ oſtioꝝ.Et ꝓduc pᷣmã ripa. ñ Aucanus in.ʒ Ne nõ lecteę cõiux obliuio ripę.Ri pPa etiã vꝛ paruꝰ fluuiꝰ veniẽs a magno. Kipte⸗ interptat᷑ impetꝰ. Iñ riphe phea. pheũ.i.impetuoſus DHñ qͥdã mõtes dicti ſũt riphei· ab impetu grãdinũ 7 ventoꝝ. Kiſcus.ſci. maſ. ge.i.fiſſura vel feneſtra pa⸗ tẽs in pariete. OPñ Cerentiꝰ. In riſco vel odioſa ſita eſt· pm Mug.. Paß. v dicit: Niſcus . feneſtra parietis.vas ex iũcis et viminibus. Aythmus. mi. pe. coꝛ. dẽ pſa cõſonãtias re/ tinẽs ĩ fine cauſulaꝑ dꝛ a rythmos grę⸗ ce ·qð dĩ numer latine ·qꝛ cõſtat ex certo numero ſyllabarũ. Kitus. tus. tui.i. cõſuetudo a moꝛibo tracta ⁊ ꝑtinet ad inſticiãæ vꝛ a ratus.ta.tũ.qð E ſirmꝰ. Oñ nitus dr q̃ſi rat· q; ꝗ rata ſũt Tſfirma ritui debent tradi. Mel ritus vicit qᷓi rectusa rego.gis.ex qͥ quũ/piũ⁊ ſan/ ctũ ꝓſpicimꝰ. Et eſt ritus in re mos in ſer⸗/ mone. Del ritus ẽ mos vetuſtioꝛ⁊ firmoꝛ bm Mug.. Et vicit Hꝛiſcianꝰ. Il nitu etiã rite p recte dĩ qꝛ nihil tradit᷑ ritibus niſi qð rectũ cedit᷑ eſſe. Pap.vᷣo diẽ: Rite recte iuxta moꝛãlegitime pbe.Ritꝰmos inſtitutũ/ſequela.exẽplũ pducit ri. . Aiuslis.lis..ta h le.ad riuu ꝑtinẽs · uł cñ alio potans eundẽ riuũ.⁊ d a riuus. DPñ 7 .ẽr — haben xevn n bane Hilt⸗ din iſ i ſtio zcka funti ſmsr ſatec hitch euß foͤc dinm dn nen ⸗ nnt Snunt P ſlian GNn n ntff ren obur. Kum Rna gdn müͤ foben ☚ ocon Nſuo n egi ne Hoge ſugr polt ar loppe⸗ dnt⸗ llne I Roen wopl⸗ lbihni Gl Wenz ulehi En menon bltotg Anp mmng inperen humi O d Koſtut Pans iwepe. nösde mnr. nuſnpr Pno zgcse ſrctun Ayfrlte nti nsdiet pönin, nosinſ tonim thufii ehie ſi nos .. hes lc us bi p ſimilitudinẽ rinales dicũt᷑illi qͥ eandẽ habent amicã coẽm· q; qſi e vno riuo.i. de vno amoꝛe bibũt. Et ꝑ cõpoſitionẽ hᷣ coꝛriualis.⁊ hoc le.in eodẽ ſenſu.⁊ ꝓducit hanc ſyllabã va. ARiuj.riui.ẽ a ruo.ruis.eo ꝙ cito ruat.vel dẽ a rigo.gas.qꝛ ducit᷑ ad irrigandũ t᷑rã. Et ſiẽ diẽ Iſidoꝛus etymo.iʒꝰ Aiuꝰ.fons toꝛrẽs.fluuiꝰ.⁊ amnis:ita viſtiguũt.Riu ſubito fit celerit᷑ decurrit⁊ deficit. Fons yo eſt caput ⁊ decurſus aquę ꝗ naturalit manat.Coꝛrẽs aũt eſt repẽtinis imbꝛibo factusmagnũ ipetũ habẽs . Badueniente eſtate. caloꝛe ſolis toꝛreſat.vñ ⁊ nomẽ ha buit. Fluui ẽ pẽnis aq̃; decurſus.ꝓlumẽ caqᷓ decurres. mnis ẽ flum nemoꝛe ac frõ dibo redimit. Itẽ a riuꝰ vr riuulus.li. oimi.i. paruus riuus. Et riuoſus. ſa. ſu. Et ꝓdu.ri. Vñ Virgilius.Claudite iã niuos pueri ſat pꝛata biberũt. Itẽ alius. Aiuus meſſis agro meſſe pꝛobat᷑ ager. Kixa. xę.liẽ vicit Papᷣ.oꝛ lis ꝗ int multos cõmittit᷑ ⁊ iiuria cõſtat.⁊ dꝛ a ringo.gis. Iñ rixula.lę.dimi.i.pua rixa.Et rixoſus. ſa.ſũa rixuoſus.ſa.ſu.i.rixa plenꝰa vtuq; cõꝑatur. Inde rixoſe velnxuoſe adu. Et rixoſitas. vel rixuoſitas. tatis. B oante Oͤ Roboam . intertat᷑ latitudo ꝓplłi Et hocꝑ antifraſim. q; decẽ tribubꝰ ab eo ſeꝑatis duę tm̃ tribus ei relictę fuerant. Robur. borl. mal.ge.i.foꝛtitudo· valitudo· oſtantia · ſirmitas. Itẽ robur gnãlit· ꝛ ex oĩ materia quicqͥd eſt firmiſſimũ. Iñ etiã qdðdã genus arboꝝ dĩ roburq; valde fir/ mũ eſt. Et etiam glibet arboꝛ vellignü vꝛ robur. Iñ robuſt.ſta.ſtũ.i.ſoꝛi·validꝰ.⁊ Ao48 ves feentetin dicit᷑ roſa. (firmus odomelln.li.nen.ge.vr vinũ uł cõfectio ex ſuco roſę ⁊ melle.⁊ dĩ a roda gręcoqð „ ꝛ roſa mel.lis. Kogatiũcula. le. vimi.i. parua rogatio. Aoga. ge.Fę.ge.i.elemoſyna. Kogus.gi.maſ.ge.i.ignis ꝓ moꝛtuo accẽ/ ſusa dꝛ a rogo.gas.tẽ rog ꝓpue eſt cõ⸗/ poſitio lignoꝝ. Pyra qñ coꝛp cõpoſitũ ẽ ⁊ ardet. Funus moꝛtui apparatus.Guſtũ coꝛpꝰ cõcrematũ. Sepulcrũ vbi oſſa cõ/ dunt.Cumulꝰↄgeſtio t᷑re ĩregione ſãcta qz ſine oſſibus põt eſſe. . Nonumẽtũ ꝓo eſt cuiuſſibet reimemoꝛia ꝗᷓ monet mẽtẽ. Kos.rorl dĩ a rarꝰ.eo ꝙ ſit rarꝰ⁊ nõ ſpiſſuſ vt plunia,. Del dꝛoſoꝛ dicũt gręci.⁊ inde nos dicimꝰ ros ror Pkros dẽ a ruo ruis q ab aere ruit ad terrã. Iñ roſcidus. da. ũ.i.roꝛe plenꝰ. Et hĩc roſciduł.la. li.di. Kola. ſę. eſt genus flor..⁊ dẽ a roda gręco qð apud nos roſa dꝛ. Okroſa vĩ a rubeo bes. ceo ꝙ eius coloꝛ rubeat. Iñ h roſula.leę bęc roſella.lę.ãbo dimi.Et ̊ roſariũ.rij. collectio roſaꝝ. vel loc' vbi roſęreponũt᷑ xel abudãt. Itẽ a roſa dẽ ̊ roſetũ.ti.loc vbi roſeę creſcũt.Et roſaceuscea.ceũ.⁊ ro ſeus.ſea.ſeũ. Iñ roſeolus.la.lum. Roſeus dDi a coloꝛe.Roſaceus ex matia.MRoſeum ruboꝛ facit. Roſaceum ex materia. Et ita coloꝛ roſeus erit.Roſacea coꝛona. Koſata.te. qdã veſtis:quã gręci phęniceã vocantnos coccinũ. Raelaleoimtrygn roſa. oſoꝛius. ria. riu.i.coꝛroſoꝛius:vel rephen/ ſoriusa dicit᷑ a roſoꝛ.oꝛis.Et hoc roſoꝛi. rij. locus vbi aliquid rodit᷑. . Roſtꝑ.ſtri.nen.ge.vꝛ os auiũ.Et gra ſimi⸗ lſitudinis dẽ nauiũ.Et roſtrũ dꝛ etiã ſoꝛũ: vbi tractabant᷑ cauſęromęqꝛ deuicij In/ tonio Cleopatra.Ruguſtꝰ de roſirj na/ uiũ illoꝝ fecit fieni ſedes ĩ foꝛo cauſaꝑꝝ.Jñ HF roſtellũ.li.Oimi.Et cõponit·hproſtꝝ.i. roſtrũ·q; in anterioꝛi ꝑte eſt. Ite a roſtrũ ↄr roſtratus.ta.tũ.i.roſtro armatus· Kota te. vꝛ a ruo.mis.eo ꝙ rnat. Inde Hᷣ rotula. lę. dimi. M qͥ rotella. lę. aliud oi. Et hk rotulus.li.Et h̊ rotula.lłęvꝛ ilud ro tundũ de charta aliqᷓ. Ite a rota.di roto. tas. Jñ hᷣ rotabuluʒ.li.i.furca· vel illud li⸗ gnũ cũ q̊; ignis mouet᷑ in foꝛnace gra co⸗ quendi: dꝛ ſicqꝛ rotat ⁊ pꝛuit ignẽ furni gratia coquẽdi: ulſtercoꝛa gra purgãdi. — „R P 2 2 R ognte Auber. bꝛa. bꝛu.irubeus. Iñ ruberculus. la. lũ.⁊ rubellus.la.li.ãbo vimi.i.aliquãtulũ rubeus. Et hoc rubellũ. li. ſubſtantinũ · ge⸗ nus ruberrimi vini. Aubeta. te.i. rana in rubis manens.⁊ diꝗ rubus. DHñ Juuenalis. Poꝛrectura viro miſcet ſiciente rubeta. Sed hoc rubetũci. dã locus vbi rubi creſcunt. Aubia.bię.lę.ge.ꝗdaʒ herba.⁊ oꝛ a rubeo. bes eo ꝙ radix ei ſit rubea.vñ ⁊ coloꝛare lanas pꝑhibet. Iñ rubiatus ca. tu.i.rubia Aubicũudus.da.ou.i.ſilis rubẽti. (tincx. vel rubeus. I rubicundulus.la.lu.i.ali/ quantulũ rubeus. Kubigo .· ginis . ſe ge.eſt vitiũ ferri ſegetũ 7 degro do. dis⸗ qr odigo/eo rodat.uł u 2 a rubxo.des · quia facit aliqͥd nubere. Inde rubigineus.nea. neuũ.i.de rubigine exiſtẽs Et rubiginoſus.ſa.ſũ.i.rubigine plenus. Aubiliana. nę. lę. ge. vꝛ vitis uł vua. victa a rubeo. bes.qꝛ eins materia rubet · Aubos · indeclinabile· quoddam oppiduũ. ex abundantia rubꝛoꝛũ dictum. Inde ru/ beus. bea. ben. nomẽ patriũ/ pma pducta. Aubeus. bea. beu. etiam poteſt deriuaria mMbeo. bes.⁊ idẽ eſt quod rnbicundus. Aubꝛica. ce. fg. ge. regula vel filũ rubꝛo tinc/ ti·qͥ aliqͥd dirigit᷑.⁊ ẽ a ruber. bꝛa.bꝛũ. Et rubꝛica. cę. ipſa tinctio· vel tra illa ru⸗ bꝛa · vel qð ſit de illa tinctura. Dñ Perſi. Nõ cęc' ac in oculo rubꝛica dirigat vno. Dnte etiã vi q d coloꝛ rubens.VHnde Iſidoꝛus etymo.i9?ꝰ Aubꝛica vocata· eo ꝙ ſit rubꝛa⸗ ſanguineo ꝓxima loqplu⸗/ rimis gignit᷑.᷑̊ optima ponto/ vnde⁊ po/ tica dicitur. DZUVMWU Aubus. bi. maſ. ge. eſt genus ligni ſpinoſi. deqͥ dicit Iſidoꝛus etymo.i7? Rubum latini appellãt eo ꝙ fructus uł virgula eiꝰ rbeat. Hec arboꝛ a gręd moꝛus vꝛ. Iñ h rubetũ.ti.locus vbi creſcit rubus. Bnde dic Ouidi in p̊ meta.de pᷣmitiuis hoĩbo. Cõtentiq; cibis nullo cogẽte ceatis.Alr/ boꝛeos fętus montanaq; fraga legebant. Coꝛnaq; ⁊ in vuris hęrentia moꝛs rubeſ. Kuceus.cea.ceũ.i.ſoꝛdidus.⁊ dẽ a rus. Aucta. ctę.eſt eminẽs ꝑs guttun.. vide.i.in rumen. Inde ructus.ctus.ctui.eſt cũ ſapoꝛ cbi ad rumen reducit. Iñ ructim adũ.et ructatim. ⁊ ructant᷑. Et ructuoſus.ſa.ſij.i. plenus ructibo. Iñ H̊ ructuoſitas.tatis. Augens. dent. dꝛ choꝛda rudis. Vñ vicit Iſidoꝛus etymo.i e ARudẽtes ſunt funes qbo velũ ſurſũ trahit᷑a dicũt ſic ex nimio ſtridoꝛe quẽ faciũt. Oñ.2. Oetri.2? vicit Sed rudẽetibus inferni detractos in tar tarũ tradidit cruciandos. Ruditus.tus.tui.clamoꝛ aſini: vel alterius gialis/ dẽ a rudio.vis. Audis.dis.ↄ.ta hoc de.i.nonusindoctus Vll nouit᷑ inſtructus. qͥ q̃ſi adhucrudit et dẽ a rudio.dis. Iñ ruditer adũ.Et ̊ ru/ Ditas.tat᷑.i.nouitasvel noua inſtructio. Vl idiotatio · inſipiẽtia. Inuenit᷑ etiã ru/ Dis. dis.i. virga ptoꝛisqᷓ ſerui tacti effi/ diebant᷑ liberi. Del rudis erat quę vabat᷑ ementis in ſignũ ſuę emeritionis. Et ſepe fonit ꝓ libertate. VPñ gręciſmus. Nirga rudis:rudis eſt incuriꝰ? ſine laude.Et ru⸗ dis qñq; eſt nouũ:quod ſępe reꝑtũ eſt. veuoꝛat᷑.⁊ vbi ſapoꝛ cibi viſcernit. Eadẽ Rudimentu.ti.i.nouñ ũitiũ:noua iſtructio. 1 dicit᷑ a rudio. dis. Audiſta.ſte.coĩs ge.qui vel quęrudera de Audus.rudi.di a rus. Et rudi dicũt lapi⸗ des cõtũſi rotundi:: calce admixti quiĩ pauimẽtis faciẽdis ſuꝑfudũt᷑a dicũt ſica rure.qꝛ in tra onũta dicunt᷑ ſic a vuritia vt deruatio ſumat᷑ ab vltima littera rudi qi vuri:.qꝛ duri ſũt.Iñ h̊ ruder vel rudus hbuiꝰ ruder-ſtercus bꝛutoꝝ aialiũ,coꝛ.pe. gti.Audi etiã ouri ſũt ⁊ rotũdi.⁊ inde di cut᷑ rudera ſtercoꝛa bꝛutoꝝ aĩaliũ:Rude/ ra ülla ꝓpꝛie ꝗ ita facta ſũt vt rudi.vt ſter/ coꝛa capꝛaꝝaſinoꝝouiũ.Rndus vel ru⸗ der etiã dĩ oẽ illud qð eijcit᷑ extrabit᷑ de terra effoſſa.ODñ Beda i expoſitione ſuꝑ parabolas. Mui theſauros effoditeijcit rudus terreſtre. Et etiã ruinę maceriaru. Vel ipſe macerię rudera dicut᷑. Bñ Vꝛu/⸗ dentius in libꝛo hymnoꝝ. Kurũ qð ſatis effoſſa gignüt wudera. 2 Ruſus. a. n.i.rubeus. 7 vꝛ a rubeo. Jñ ru⸗ fatus.ta.tũ.i.ſanguine cruẽtatus.Et ↄpo/ nit᷑ cũ ſuba vꝛ ſurrufus.fa.fũ. Et ꝓduc. ru. Bnde ĩ Ruroꝛa. De vitula rufa victima grata deo. Et ſcribit᷑ ꝑ vnũ.f. Auga.gę fę.ge.collectio uł plicatio cuiufli bet rei in vnuũ. Iñ rugula.lę.dimi.i.parua Tuga.Et nugatus.ta.tũ.i.cõtractusrugis collectus. Et rugoſus.ſa.lũ.i.plenꝰ rugis. Augitus.tus.tui.penhłpdu.i.clamoꝛ leonis 1 dicit᷑ a rugio.gis. . Ruina. nę.i.interituscaſusinceẽdiũ.⁊ Dĩ a ruo.ruis. Iñ ruinoſus.ſa.ſũ.i.ruina plenꝰ. NRuma. mę.eſt eminẽs pars gutturis.vide T. in rumen. Itẽ ruma.i.mãma vxl papilla quęruminat᷑ a puero.vide in rumes. AKumen. inis. ⁊ hęc ruma.mę.di eminẽs ps gutturis ꝓxima gurgulioni/q̃ cib pot᷑ dĩ frumen ⁊ ructa. Sʒ frumẽ. vel ructa in hoie Ruma vel rumen in beſtijs. DHñ ru⸗ minare dicut᷑ aialia.⁊ ructare hoĩes.⁊ d: ſica ruo misqꝛ inde cibus ruit ⁊ demitti/ tur.in ſtomachũ. NRumes. mis. wl ruma.mę.i.mãma vel pa/ pilla ꝗ ruminat a puero. Iñ G̊ ruminalis. lis.i.ſicus:qꝛ ſᷣ ipſa Ahemũ ⁊ Rhomulũ lupa aluit.vel qꝛ ſepe ruminat᷑ ꝓpt᷑ fructũ. Aumwigerulus.la.lũ.pe. coꝛ.i.geres rumoꝛeſ Aumoꝛ.moꝛis.i.murmur.vel qð vulgo dꝛ nouñ:a dicit᷑ a ruo.ruis.eo ꝙ celerit ruat. Iñ h̊ mmoꝛculꝰ.li: rumurculꝰ. li. õbo di. unan tos eee nuse⸗ ans mer un ip, Gnnd ihi iuun Cnpt puur⸗ ſhan 1 mane füunn oc⸗ nenue anip niig Auna Rung Hotus, Ponn Gnn acke lipr Aae nni⸗ binen gegr ☛ ſsin gdiac i dint etymn dſon ſtao⸗ ani llasef nſkan tunun Pi luſti⸗ ſeite irl⸗ itſen ndanan mnncd Wns zinten otſter, SNN whed Mennn Vier us Wc. iine Upem mons s loons adet. mes Minis rpt muca Päm⸗ 1D, wp an. mnore ritrun⸗ ,be Kuncina ponit᷑ p q̃dã dea. Itẽ rũcins.ne. eſt qd da artificiũ lignarij gracile ⁊ recur / uũ:quo cauãt᷑ tabulę domꝰ.vt vna alteri cõnectat. De quo Jſa.44 Artifex ligna ⸗ rius extendit noꝛmãfoꝛmauit illud in rũ/ cina. Et vt quidã dicunt/ ꝓducit pe. quia ſm eos deriuatur a runco.cas.quia ru/ cina aufert auellit ĩterioꝛa ligni cauãdo ipſuũ. Mel oꝛ rücina:a rucone·q; curua eſt ad modũ ruconis. DPñ Alexander neqᷓ; vic: Rucina rũco lectoꝛ generare memẽ/ to. Itẽ alius. OMtilis eſt rücina fabꝛo· ſed rucina nulli⸗qꝛ nihil ſigt ᷣm iſtos dũ penł coꝛripit᷑. Iteem alius dicit: Runco rũcinã parit vt medeoꝛ medicinã.vłlij dicũt ꝗꝙ rũcina coꝛ.penł. ꝓ inſtrumẽto fabꝛili. eſt bᷣmitiuũ. Oñ quidã.Nil rücina fabꝛo cõ/ fert. Hrücina multũ. Itẽ vt dicit Tugꝰ in elibꝛo de ciui. dei. Aũcinã vixerũt ãtiq deã illã ꝗ pſidet ſegetibus cũ runcant.i.a terra auferut. Nã runco. cas. vꝛ herbas a terra euellere. Et ꝓduẽpe.ſine opinione. Itẽ iuenit᷑ rũcina ꝓ quodã aĩali. Kunco. conis · qͥ herbas euellit vel inſtru/ mentũ quo herbę euellunt᷑ vepꝛes ſecãt᷑. Kupes.pis.ę.ge.irupta pars mõtis.⁊ di a rüpo.pis.eo ꝙ ibiſit rupta. vel ꝑ ↄtra/ riũ:qꝛ; nõ facile rũpit᷑a ꝓducitru. Kuricola. lę. coĩs ge.pe. coꝛ.i. colens rus. Kurigena.nę. coĩs ge.i.in rure vel in villa natus. Aus. ruris.i.villa/tra:ager.⁊ dĩ a ruo.ruis Sʒ rura ꝓpꝛie inculti agri.vt ſiluę paſcua qſi ru’dia.:¶ ger vo qͥ colit. Iñ h ruſculi. li.i.paruũ rus. Auſcus.ſci.maſ.ge.quoddã gen ſpinoſuʒ frutid. ⁊ dꝛ a rus. Iñ ruſculus.li.vimi.Et hinc ruſcũ vel ruſculiũ · dꝛ qð colligit᷑⁊ cõ/ gregat᷑ imundũ in terra.vel ad vandum pullis.vel igni. Inde ruſcoſus.ſa.ſũ.i.ſpi/ noſusimundusruſco plenus. Kuſticus.ci.mal.ge.: G̊ ruſtica.cę.⁊ ruſticꝰ ca. cũ.adiectiuepõt dici a rure · ſcilʒ opera/ rius.qꝛ in rure moꝛat colit rus. Iteꝝ aũt dẽ ruſticusq̃ſi ruris cuſtos.vel rus colẽs etymo.eſt. Del ruſticus dꝛ inoꝛdinatus ⁊ defoꝛmis in moꝛibus. Et ſᷣm ̊ cõꝑat᷑ ru/ ſticioꝛ.ſimus. Iñ ruſtice adũ.Et h ruſtici tas.tatis.⁊ hęcruſticatio. onis. Sʒ ruſti citas eſt moꝝ. Ruſticatio vo operis Dñ ruſticatio dꝛ opꝰ vel opera ruſtici.vt cul/ tura terręq̃ſi ruſtici actio.⁊ eſt etymolo. Vñ Ecq⁊7: Mõ oderis laboꝛioſa opera⸗ ruſticationẽ ab altiſſimo creatã.i.homini impoſita in pęnã pmi peccati. Itẽ a ruſti⸗/ cus di ruſticanus.na.nũ.i.ruſticus.vel ru- ſticanus.paterfamilias. Oñ in gręciſmo ðꝛ. Auſtic a rure quoniã rusẽ ſibi cure. PVillicus a villa qꝛ res diſponit in illa. Kuta. te.E herba gdã · oicta ſic eo ꝙ ſit fer⸗ uẽtiſſima.hãc venenis repugnare muſtelæ- docẽet · ꝗdũ cũ ſerpente dimicauerint cibo eius armant᷑.vt dicit Iſidoꝛus etymo.iꝛ? in fine. Et eſt calida⁊ ſicca in tertio gradu Vñ Macer vicit.lQ medicis rutę vis ca lida dicit᷑ eſſe. Siccaq; fert᷑ ĩihis gradus ille tertius eſſe. Autellus.maſ.ge.i.fſoꝛnicatoꝛ. Autenus. ni. quidã płs. vt vicũt flãdren/ ſes.⁊ dĩ rubeo coloꝛe. ꝓducit.ru. Kuth. interßtat᷑ feſtinans vᷣllienigena enĩ erat · ſcilʒ ex pplo gentili· q; relicta patria feſtinauit traſire ĩ frã iſrael:dicẽs ſocriui ſuę·quocũq; ꝑrexeris pergã. Autilus.la.lũ.i.ſplẽdidus:uł criſpꝰ.uł tre/ Autili· victi ſunt quidã populi (mulus. apulię a rutilo coloꝛe. Iñ h rutilia.lię.t᷑ra eoꝝ· wel rutilia a Rutilo rege. Inde ruti ⸗ lus.la.lũ.gentile.⁊ coꝛ.ti. Kutrũ.tri.ſoſſoꝛiũ:vel antrum vnde aren mouent vbi ſal efficit. B ante m Aba · ſicut dicit glo. Jſa.4ʒ? ci⸗ ſuitas eſt in finibo ęthiopię ſita Sed hſᷣm Pap.laba eſt arabia regio · in qua nüc ſabei habitat picta a filio Chus.q nücupatus ẽ Saba Vlij vicũt ꝙ ſaba eſt fluuius a quo tota regio nũcupar. Sabanũ.mi.pe.coꝛ.gręcũ eſt idẽ qð mapa vel facitergii. Sabaoth· vnũ ẽ de decẽ noibus · qbo de noĩat᷑ apud hebꝛęos.⁊ ĩterpᷣtat᷑ exercituũ ſiue virtutũ. Et nota ꝙ decẽ ſunt noĩa dei apud hebꝛęos. Pꝛimũ eſt El · qu alij deũ alij etymologià eius ponẽtes Iſchyros i. foꝛtẽ interptati ſunt. Secũdũ eſt Eloi. Tertiũ Eloe · qu vtrũq; in latino deꝰ vi. Eſt aũt nomẽ latinũ ex gręca appellatiõe traãſlatũ. Maʒ de grece theophobos dr.i. timoꝛ colẽtibo eũ. Quartũ nomẽ vĩ Sa/ baoth qð cõuertit᷑ ĩ latinũ.exercituũ ſiue virtutũ. Quitũ ẽ Elion · qð interpᷣtat᷑ ĩ la/ tinũ excelſus vñs.Sextũ nomẽ ẽ Eleie.i. 4ᷣ eſt· de eni ſolus etern ẽ.i. qꝛ exoꝛdiũ nõ habet · eſſentię vere nomen tenet.in cõpꝑa⸗ tione eni eius qͥ vere eſt·qꝛ incõmutabilis u 5 eſt. q mutabilia ſũt.ſũt q̃ſi nõ ſint. Septi/ mũ eſt IR.donai:qð interp̃tat᷑ generaliter vñseo ꝙ dñet᷑ cunctę creaturę. Octauũ eſt Ja.qð in deũ tm̃ ponit᷑qð etiã in allła in nouiſſima ſyllaba ſonat. Monũ ẽ Te/ tragrãmaton.i.q̃ttuoꝛ litterarũ·qð ꝓpꝛie apud hebꝛęos ĩ deo ponit᷑: Joth· he· vau he.i. duabo ia · ꝗ duplicata ieffabile illud ⁊ gloꝛioſũ dei nomẽ efficiũt.Dꝛ aũt ieffa“/ bilisnõ qꝛ dici nõ põtſᷣ qꝛ finiri ſenſu uł intellectu humano nõ põt: ideo q; nihil digne dici de eo põt ineffabile eſt. Deci/ mum eſt Sadai.i.oĩpotens:q; oĩa põt.⸗⸗ omnia ipſius ſunt. Sabath dꝛ febꝛuarius· non ianuari ſicut ſcribit᷑ in Hapia.Sʒ foꝛte vitio ſcriptoꝝ ſic erratũ eſt. Sic ⁊ hodie multi errant le/ getes ſabbato pꝛo ſabath Zacharie p̃. vbi vera littera eſt. Meęc in die viceſima/ quarta vndecimi mẽſis ſabath.vbi dicit glo. Sabath interp̃tat virga. Illud idẽ pꝓbat ꝑ textũ qui vicit.vndecimi menſis. Sabath eni.i.febꝛuarius vndecimus eſt apud hebꝛęos· ſicut oſtenſũ eſt.S.vbi ex/ ponitur adar. Sabbati iter . oicut mille paſſus vltra q8 nõ licebat iudęis ire die ſabbati lctj.p. Et mülle paſſus faciũt octo ſtadia. Sabbatũ dvꝛa ſabbe · q; eſt ſepteʒ · ßm he/ bꝛeos. DVela ſabba · qd lingua ſyroꝛuʒ oꝛ ſeptem.⁊ eſt ſeptima dies ſeptimanę. Et ipſa ſeptimana dꝛ qñq; ſabbatũ. Hnde Audq.iðde Jeiuno bis ĩ ſabbato.i.in ſepti/ mana.ſcilʒ qᷓrta⁊ ſexta ferijs. Pel ſabba/ tũ ĩterptat reqes. Iñ ſabbatixo. cas.i re/ quieſcere · vel labbatũ obſeruare. Iñ hic ſabbatiſmꝰ.mi.i.reqes.Et ſᷣm h̊ ſabbatuʒ dĩ pꝛie ſeptimus dies ſeptimanę.qꝛ tũc actoꝛ oſuʒ reqeuit ab oĩ oꝑe qð patrarat Geñ.2?Et ꝑ ſynecdochẽ ſabbatü vꝛ ipſa ſeptimana. Dabbatü etiã iuenit᷑ ꝓ quo/ libet die ſeptimanę.cũ tali adiũcto.pᷣma ſabbati · ſecuda ſabbati ⁊c. ſeptimꝰ dies ſimplicit᷑ vĩ ſabbatũ·vel ſabbatũ ſabba⸗ toꝛuz ꝑ excellentiã. Vñ in euãgelio legit᷑. Beſpere aut ſabbati ·ꝗ luceſcit i pma ſab⸗ bati. Et ẽ ſenſus· pma ſabbati.i.pma dieſ ſeptimanę · vel pꝛima dies quę eſt ſab/ batum · vel pꝛima dies a ſabbato vel poſt ſabbatum. Bcom ergo hebꝛęos noĩiandi ſunt dies ſic pma dies ſabbati.?c. Sed ſeptima vies ſimplicit᷑ vicit᷑ ſabbatũ vel ſabbatũ ſabbatoꝝ ꝑ excellentiã. Scom vo conſuetudinẽ chꝛiſtianoꝝſic noĩandi dies ſũt: Dies dominic· vel dominica. vel pma feria·ſecũda feria·tertia feria:quarta feria·qͥnta feria · ſexta feria:ſeptima feria Dies oñicus dictus ẽ· quia tali die oñs noſter reſurrexit. Sabburra. re.i.arena litoꝛis: vel lapis· vel multitudo lapidum. vel inutilis ſarcina nauis· ꝗ ſolet eſſe de lapidibꝰ arena. Et geminat ibi. b. et. rc vnde pᷣma ꝓducit᷑ po/ ſitione · H qñq; in metro ſubtrahit᷑ vni.b. coꝛ.pꝛimã cauſa metri.Rñ Mirgilius in geoꝛ. Nt tübę inſtabiles fluctu iactante ſaburram CTollunt ꝛc. . Sabelliani · quidam hęretici vocati ſunt a Sabellio. Hi vnã ꝑſonã patris ⁊ filij et ſpuͦſſancti aſſerũt:⁊ aſtruunt. . Saber. bꝛa.brũ.i.aſper vel nodoſus. Sabuluũ. li.eſt terra leuis.⁊ arenoſa. Sabeus. bega. beü. i. arabs. Saccus.ci.i.marſupiũ·vel fiſcuſq neceſſa ria cõdũt᷑a d a ſagii.gi.qꝛ eo cõſuto effi/⸗ cit q̃ſi ſagũ. Inde ſaccellus.li.⁊ ſacculꝰ.li. Imbo vimi.i.paruus ſaccus. Saccatu.ti.eſt liquoꝛ aꝗ/feci vini admi/ xtus.⁊ ſacco expꝛeſſus dĩ a ſaccus. Saccularij. icunt᷑ qͥ wetitas artes exercẽ/ tes · ex ſacculo partim ſubducũt partim ſubtrabunt vel viſtrahunt. vt. ff. de extra oꝛ. cri. in riu5b. Sacer.cra.cru.dẽꝛ a ſancio.cis.vel a ſanctũ. cti ·q̃i ſanctũ vel ſancitũ.Et nõ/ ſacer po/ nit᷑ ſepe p execrabili · de veteri ↄſuetudine numãatinoꝝ. Numãtini eni quẽdã paupe/ rẽ ꝑ totũ ãnũ delicatis cibis paſcebant.⁊ optimis veſtibo induebãt: In fine autem ãnieũ lapidibo obꝛuebãt:⁊ de alto mõte Scipitabat.⁊ ſic quẽ pᷣus habebãt p ſacro ⁊ ſancto/poſtea habebãt ꝓ execrabili. Sacerdos.dot.coĩs ge.dꝛ ſacra dãs. Iñ h̊ ſacerdotiſſa.ſę.vxoꝛ ſacerdot᷑.Et h̊ ⁊ B ſa/ cerdotalis.? ᷣ le. Et vꝛ a ſacer. et do das. quaſi ſacra dans.q largus debet eſſe. Hi apud gentiles flamines dicebãt᷑. Initiũ autẽ ſacerdotij · pmꝰ Taron fuit. Hic enĩ in lege · ſacerdotale nomẽ pᷣus accepit · qᷣ iubete domino . victimas obtulit. In no/ uo autẽ teſtamẽto ſacerdotalis oꝛdo poſt chꝛiſtũ · a Petro cepit.ipſi eni pᷣmũ datꝰ eſt pontiſicatus in chꝛiſti ecdleſia. Sacerdotulus.li.dimi.filius ſacerdot. Iñ hq̊ ſacerdotula.lłę.ſimiliter dimi.nata ułfi/ lia ſacerdotis: coꝛ.tu. Sacernus.ni.i.ſacer animus vel excellẽtioꝛ ꝑs animę.⁊ videt᷑ cõponi a ſacer⁊ animꝰ. Gadt b Ginn inſt en Wte loon li⸗ ſco dal nan le lict ſe ſin mon Gac viſib ſap/ ſnen n ſonan ſler giate NS ptin dian rer⸗ mnato Gery Iſſen An Nabſ⸗ nnen cti dler Saan ſbon nßce Gni nn tc e Ge⸗ ſtie paſt ⸗ ty⸗ w Gif Sacxa.ſancta: ſcãſanctoꝝita diſtinguũt ab JIſidoꝛo.is? etymo.vbi agit de ſacis eędificijs. Sacra ſũt loca diuinis cultibus inſtituta: vtpote ea in qͥbꝰ altaria litãtiboꝰ de moꝛe põᷣtificibus cõſecrant᷑. Sãcta iux veteres extioꝛa tẽpli ſut. Sanctaſanctoꝝ locus tẽpli ſecretioꝛ ad quẽ nulli erat ac/ ceſſus niſi tm̃ ſacerdoti.dicta autẽ ſancta ſanctoꝛũ:qꝛ ĩterioꝛa oꝛacula ſanctioꝛa ſůt. vel q; ſanctoꝝ cõꝑatione ſanctioꝛa ſit · ſic caãticacãticoꝛu· q; cãtica vniuerſa hcellũt. BGSanctũ añt a ſanguine hofti?ę nucupat. Mihil eni ſanctuʒ apud veæteres dicebat niſi qð ſanguine eſſet hoſtie ↄſecratũ aut conſperſũ Paß· vo dicit:ꝙ ſacra dicunt ſacrilicia ſolẽnia. SGacta religiones · ceri/ monieę arę· foci· delubꝛa· templa. Sacramẽetũ.ti.neu.ge.eſt iuiſibilis gratieę viſibilis foꝛmaita vt eiꝰ ſilitudinẽ gerat Zcaulſa exiſtat. e aũt vꝛ ſacramentuũ· q̃ſi ſacrę rei ſignũ ·vel ſacrãs mentẽ· vel ſacruʒ ſecretũetymologia ẽ. Itẽ ſicut ait Hap. Sacramentũ ẽ pignus ſpõſionis ſicut ẽ iuſiurandũ: K dꝛ a ſacer:q cuſtodiri debet q̃ſi ſacroſanctũ.qꝛ violare qð qs ꝓmittit ꝑſidię ẽ. Itẽ ſacramentũ ẽ cũ celebꝛatiõe cũ res geſta ſit · ita vt ſigre credat᷑.vt ba/ ptiſmꝰ.chꝛiſma.coꝛpꝰſãguisꝗ ſacramẽta icunt᷑ ideo · q; ſub tegumẽto coꝛpoꝛaliũ reꝝ:virtus dei ſecretius ⁊ latẽt eoꝝ ſacra/ metoꝝ oꝑat᷑ effectuũ. Oñ a ſacris vela ſe/ cretj virtutibo ſacramẽta vicũt᷑ · ꝗᷓ ⁊ grece myſteria dicũt᷑ q; ſecretã recõditã habẽet diſpẽſationẽ. In ſacramẽtariꝰ ria·riũ.Et Ha ̊ ſacramentalis.⁊ H̊ le. Et nõ ꝙ ſacra/ mẽta nouęleꝗ ſiue eccleſiaſtica ſut ſeptẽ ⁊cõtinent᷑ in hoc verſu.vlbluo·firmo · cibo dolet · vngit · oꝛdino· iungo. Sacra ãnotatio oꝛ reſcriptũ qð imꝑatoꝛ pꝓpᷣo mẽtmotu alicui indulget cõſtituẽs bm pces illius aliqͥd fieri vel nõ fieri. Sacrarii.rij.neu.ge.pꝛie locus tẽpli·in qͥ ſacra reponũt᷑ſicut donariũ in quo collo/ cant᷑ oblata ſicut lectiſternia dicũt᷑ vbi hoĩes ſedere vel iacere cõſueuerüüt. Sacriſiciũ.cij.dꝛ q̃i ſacrũ factũ:qꝛ pᷣce my/ ſtica cõſecrat᷑ ꝓ nobis in memoꝛiã vñicę paſſionis.i.q.j.c.multi.Sʒ gnãliꝰ accipit Iſidoꝛus ſacriſiciũ cum vicit:Sacrificiũ eſt victima ⁊ quęcũq; in ara cremant᷑ ſeu ponũt᷑ Onde vicit ꝓphᷣa.Sacrificiũ deo ſpiritus contribulatus. Sacrificulus.la.lũ.i.ſacrificiũ faciẽs.⁊ dꝛa ſacrifico. cas. DPDñ Macrobi de ſatuma/ libus. Pontilex lunę obſeruabat aſpectũ inſaniq; regiſacrificulo nuũciabat. H Sacrilegus.ga.gũ.pe.coꝛ.qͥ legit.i.furat᷑ ſa cru de ſacroulł nõ ſacrũ de ſacro. Iñ hᷣ ſa/ crilegiũ. gij. ſacre rei furtu ſiẽ ſacnilegꝰ ſa,. crę rei fur. Inuenit᷑ etiã ſacrileg p ſcelera to vel flagicioſo.Et ſacrilegiũ etiã ĩuenit᷑ ꝓ ſcelere/ul enoꝛmi facto.uł pꝛo ſacrificio oęmonibꝰ facto. DHñ vic Pap. Sacrile- gus qͥ ſacra legit.i.furat᷑.vel cultũ dei veri furatidolis tribuẽdo.Et vꝛ ſᷣm quoſdaʒ ſacrilegiũ.q̃i ſacrilędiũ:qꝛ ſacrũ lęditſed potius ẽ etymologia.Et põt ſic deſcribi: Saccrilegiñ ẽ ſacrę rei violatio· nł eiuſdẽ vſurpatio.Cõmittit᷑ aũt ſacrilegiũ qñq; ratione ꝑſonęvt cũ qͥs vꝓberat clericũ· uł ꝑſonã religioſaʒ.Ratione loci·ci eccleſię uł cgmiterij emunitas violat᷑. Ratiõe rei cum res ſacrata vel ſacro vſui deputata vſurpat᷑.Circa aũt h vltimũ mẽbꝛũ·ſic vi ſtinguit᷑:Sacrilegiũ cõmittit᷑auferendo ſacrũ de ſacro · vel non ſacruʒ de ſacro · vel ſacꝝ non deſacro. inſtitutus. Iñ ſacellü.li.dimi.i.paruũ tẽ/ luũ ñ DWirgiliꝰ? Mymphe riſere ſacello adai:nomẽ dei.i.oĩpotẽs · q̃ſi pptẽs oĩa ſcilʒ a faciendo qð vult· q; ſi ei accideret nõ eſſet oĩpotens. Facit enĩ quicqͥd vult. Et inde oipotẽs eſt. q; eius ſutoĩa·q vbi ⸗ cũq; ſũt. Solus enĩ totiꝰmũdi hʒ imꝑiũ. Sadoch · interptat᷑ iuſtus ſiue iuſtificans. Sadducęi.qdaʒ heretici iuſti interpᷣtant᷑· vdicabãt ſibi qð nõ ſũt:coꝛpoꝝ reſurre/ ctionẽ negãt⁊ aĩaʒ cũ coꝛpoꝛe iterire di/ cunt · qnq; tm̃ libiꝛios Moyſi recipiũt · p/ phetaꝝ vaticinia reſpuunt. Oñ Ict. 22 Sadduceęi vicunt non eſſe reſurrectionẽ moꝛtuoꝝ neq; ãgelũ/neq; ſpm̃. Phariſęi aũt vtrũq; cõfitẽta acuit penł.Beda etiã dic: Sadducei dicũtq; ſadducęũ quẽdã magiſtꝝ leg ſequẽtes:neq; reſurrectione credẽtesneq; agelosneq; ſpũs eſſe. Hi tm̃ qͥnq; libꝛos Moyſi recipiẽtes:oꝛacu/ la ꝓphetaꝝ reſpuebãt.hariſei ecõtra· ꝗ iuiſi interpᷣtanteo ꝙ a ceten in qbuſda obſeruatiõibo ſe ſeꝑarent:reſurrectionẽ credebant coꝛpoꝝ.⁊ angelos ⁊ ſpũs eſſe fatebant᷑.⁊ nõ ſolũ qͥnq; libꝛos Moyſi · ſed etiã oꝛacula ꝓphetarũ recipiebãt. Saphon.phonisẽ funis in ꝓꝛa nanis po/ ſitus. ODñ Cęcilius. Menereo curſu veni ꝓbato pede vſq; ad ſaphonem. u4 — Sacrxriſta.ſtę.ułſacriſtariꝰ.i.ſacroꝝꝑ cuſtos. Sacrũ.cri.i.tẽplũ ułlocus diuinis cultibo Sapboꝛiũ rij i atriũ tempi. Saga. ge.i. ingenioſa incatatrix· oinatrix. dꝛ a ſagio.gis.VPñ Dꝛati i epi. Som/ nia terroꝛes magicos miracula ſagaſ. Itẽ ſaga dẽ gẽma puriſſimi color. Inuenit H ſagũ.⁊ pluraliter hęc ſaga.goꝝ /ꝓ veſte.⁊ tũc coꝛ.pmã. Dñ qͥdã. Fęmiĩa ſaga malis me fallitſunt ſaga veſtis. Bagana. nę.le ge.i.ĩgenioſa incãtatrix · oi/ uinatrix. Sagana etiã fuit ꝓpꝛiũ nomen cuiuſdã incãtatricis. Sagana/gen gumi vel veſtis 9?. ⁊ coꝛ.ga.ñ gręciſmꝰ. Sa/⸗ gana gumi · ſagana veſtis · ſ ons vates. Sagax.gadq.ge.oĩs.i.ingenioſus.ul iueſti⸗ gatoꝛ· vel viuinꝰuł veloxaſtut. puidus Bſcius futuroꝝ.Et ↄꝑat᷑. Iñ ſagacit᷑ adũ. Er hec ſagacitas.tat᷑.Et ſagaculus.la.lũ. aliquãtuluũ ſagax.⁊ coꝛ.pꝛim. SGgagena. ne. eſt genus retis piſcatoꝛij dĩ a ſagũ.gi. ꝓpter ſui raritate. Iñ ſaginariꝰ rij.i.retiarius. Et ſaginariꝰ. ria.riu.ad ſa/ genã ꝑtinẽs.⁊ ꝓpd.pe.ſagena. Dñ ĩ Turo⸗ ra. Ngri theſaurꝰ iuentaq; gẽma ſagena. Sagina. nę. le.ge.i.pinguedo/qð ⁊ ſ̊ ſagi/ mmen di. Iſi ſaginat᷑ ta.tu.i.pinguis:uład ſaginã ptinẽsincraſſatus obeſus.Et ꝓd. gi. Dñ Juuenalis. Ita dies pſpera ſto/ machũ laxare ſaginis. tẽ alius. Dentre ſaginato veneris ſuſpirat ad vſũ. Saginula.lę.vimi.i.parua ſagina. Sa gitta. tę.lege. dẽ a ſagio. gil. eo ſaga⸗ ciii.ingenioſoiuł veloci iactu mittit. penis fert᷑ qi auisvt moꝛs celerit᷑ ꝑcurrat ad hbo minẽ. Et hinc ruſtici ſagittã voct nouiſ/ ſimã ꝑtẽ ſurculi in ſarmẽto/vel qð lõgius a matre ex q ꝓlilijt receſſit· vel qꝛ acumis tenuitate teli ſpeciẽ ſferat.ſũmitates vi/ tiũ ⁊ fruticum flagella dicunt᷑eo ꝙ flatu agitẽt. Iñ ſagittula. le.⁊ hęc ſagittella.lę. Dimi.Et ſagittarius.rija h̊ ſagittaria.rię. Et ſagittarius.ria.riũ.Et coꝛ.pmã ſagitta uis ſagio eã ꝓdu.⁊ ſcribit᷑ ꝑ duplex.t. Sagittiler.ra.rũ.qui fert ſagittas. Sagma.mę.ę.ge.ꝗ coꝛrupte vulgo dicit ſauma vel ſalma.i.ſella ułpondus vel ſar/ cina·ꝗ ſuꝑ ſellam ponit᷑. Et dꝛ a ſtractu ſa/ gon.i.ſellaꝝ.vel qꝛ ſellę ſago ſolent ſterni Ifſ ſagmarius.i.caballus.Et ̊ ſagmaria t.equa vel mula.vel vt generalit᷑ dicatur. golibet iumentũ põt vici ſagmarius vel ſagmaria pꝛo viuerſitate ſexuũ. Sagmula.le.vimi.i parua ſagma. agu. gi.neu. ge. eſt qddã genus pãni uł Vſtis tenuis ⁊ abraſa.⁊ di a ſagio.gis.⁊. 1 coꝛ.pmã.q;uis ſagio eò pducat. Vñ Jnu/ uenalis.'ln ſaga vendeti nubat caupone relicto. Iñ h̊ ſagulu.li.idem. In biſtoꝛijs aũt ſuꝑ Exo.ſic dꝛ.Secũdũ oꝑimẽetü erat ſaga cilicina.q⁊ vela caplaria vel capilla/ ria qñq; vocat᷑ꝗ facta erãt de pił capꝛa/ rumq̃ͥs capillos qñq; dicimꝰ.qd vifferẽ/ tiã lanę ouiũ:S qͥ bo alicia fiũt.vnde illa ſaga cilicina dicta ſunt ꝗ g aſpꝑitate ſaga dicebãt Oñ qͥſdã pãnos aſperos ſagiaſ icimusulł foꝛte ex q̃dratura ſaga dicta. Vñ ⁊ militare palliu a gallis iuẽtũ quia q̃drũ erat·ſagũ victũ ẽ/qð tñ q; ex aſpero fiebat pãno contra aeris intẽperiẽ potuit etiã dici ſaguũ. Haß. vo dicit: Sagũ vwe/ ſtimẽtũ cilicinũſagũſaccũ.diplois.pal⸗ liũ virgatũ. Põt etiã dici ſagũ veſij moꝛ/ tuoꝛuʒ vt cilicii. Pñ qͥ dã. Moꝛtis cerne ſagum.tu vita mobile ſagum. Sal ſalis mal.ge.qð atiqͥ dicebãt.̊ᷣ ſal ſał nen. ge. Onde. Accipe ſalem ſapietię. Et Marci. ? Bonũ ẽ ſal. Et oꝛ a ſalio ſalis eo ꝙ ſaliat in igne. Fugit eni ignẽ cum ſit aqueꝰa natura aquę ſequat᷑.qꝛ ignis aq̃ int᷑ſe imica ſũt. DHel ſal dꝛ a ſalo ⁊ ſoleqꝛ de aqua maris fit.⁊ ſole ſiccat. Oñ vicit Iſidoꝛ.jõ etymo. Sal aqs manſponte gignit᷑ſpuma in extremis litoꝛibo vel ſco pulis derelicta ⁊ ſole decoctaſũt ⁊ lac·⁊⸗ flumia ⁊ putei ex qbo haurit᷑dehincĩ ſa/ linas ingeſta ſiccat᷑. Iteʒ in greciſmo dẽ Sal neutri genen condimẽtũ notat oꝛis. Nic ſal ſi dicasid qð ſapia ſignat. Cuius — plurale repᷣhenſio dicit eſſe. Perbaq; cũ ſalibus aſperioꝛ dedit. Salamãdra uł ſalamãdria.qðdã aĩal.tm̃ĩ igne viuẽs:qꝛ ſola int᷑ aĩalia incẽdia ſuſti/ nere valeat .qᷓi ſola amans pyr.i.ignẽ. Di qdẽ in medijs flãmis exiſtit.⁊ nõ ſolũ nõ vrit̊ etiã incendiũ extinguit. Et iſtius ẽ maxima vis int᷑ oĩa venenata. Cętera o ſingulos feriũth̊ plurimos parit᷑ intimit quę⁊ ſi arboꝛi irrepſerit· vel in puteũ ceci/ derit· poma⁊ aquã veneno iĩſicit oẽs co/ medęetes⁊ bibẽtes interficit. Et ẽ vnũ de q̃ttuoꝛ aĩalibus illis:ꝗ ſingula ex ſingulis puris viuũt elementis. VPñ.Calpęterra cibochameleon in aere viuit. llec vnda 5 fouet· flãmę paſcunt ſalamandrã. Balamina.minę.⁊ H̊ ſalamen. inis.ciuitas ꝗqdã. Iñ ſalaminꝰ.na.nũ.Et h̊ ⁊ B̊ ſalami/ nenſis.⁊ Hᷣ ſe. Et ſalaminat.ta.tũ.Et ꝓd. mi. Mñ in Turoꝛa. Id cypꝛũ tendũt poſt intrantes ſalaminã. No 6 ls ſt t N 0 ⸗ t Balana.nę. vnda vel eſtuatio maris.ꝗ ad mare redit:ſic venalia dꝛ ꝗq ad lit᷑ venit. Salarii.rij neu.ge.i.ſtipendiuʒ redditus. Tꝓpꝛie cois:diariũ quotidianũ:cibaruum victꝰ. Vnde legit· ꝙ olim wet? viuebãt de cõmuni ſalario.i.ſtipendio. Sslathiel· interpᷣtat᷑ petitio mea deus. Salax.cis.oĩs.ge.i.luxurioſus: dꝛ a ſal:qꝛ luxuria ſalſa ẽ⁊ amara.Oñ Ouidv.Cau/ daq; ſalacẽ. Oł oꝛ a ſalio:quia frequẽter ſalit · ſicut facit pꝛiapus ex luxuria. Salebꝛa. bꝛę. lęg. ge .fractura et aſperitas viaruʒ. 1 Oꝛ a ſal.qꝛ ſal aſper? amarus eſt. Vel ſalebꝛa locus lutoſus· vel molle lutũ in via. 1 tuc dicit᷑ a ſalio· eo ꝙ facile ſaliat PVñ Dꝛatius Qui ſequit᷑ ſalebꝛas.Inde ſalebꝛoſus.ſa.ſũ.i.aſper.ourus/amarꝰ. vel Salemacuit in fine.Et interp/ (lutoſus. tat᷑ pax. Et olim vicebat hieruſalẽ ſalem. Salentinũ:quidã mons vel oppidũ italię. Inde ſalentinus.na.nuũ.patriu.⁊ ꝓd.ti. Sales · plalis numeri de ſalqð ĩ ſingulari accipit p cõdimento vel ſapiẽtia · hi plu/ rali:hi ſales ꝓ verbis amar. Oñ Ruian'. Verbaq;ʒ cũ ſalibo aſperioꝛa dedit. Item ſales vicũt᷑ verba iocoſa ⁊ facete inuenta vel dicta. Iñ h⁊ h̊ ſalaris⁊ reſic vicimꝰ ſalares ludos: vbi verba iocoſe vel ama/ re intmiſcẽt᷑a dicũt᷑ ſales a ſalio. Itẽ a ſa/ lio. lis. h ſalius. ſalij.⁊ pluralit· hi ſalij ſali/ on hi ſales ſaliũ. Et dicunt᷑ ſalij vel ſales ſacerdotes martis· q; ſaltãdo ei ſacriſica/ bant. ODñ Lucanꝰ: Et ſalius leto poꝛtans ancilia collo. Itẽ idẽ. Mõ ſoliti luſere ſa⸗/ les. Hic tñ ſales poſſũt dici ioculatoꝛes. Salgamũ.mi.i.culcitra.⁊ dicit᷑a ſalio· vel ſaluo. gamos: coꝛ.ga. . „. . Salinatoꝛ.toꝛis.qui facit ſal.m paßb. Salina.nę.ꝛ loc vbi ſal efficit᷑.vel iuenit vel vbi vendit · Iñ ſalinarius.ria.riũ.ad ſalinã ꝑtinens. Et h̊ ſalinarius.rij.qͥ facit vel vendit ſal. Salinũ.ni.neu.ge.i.vas vbi reponitur ſal. Et ponit ꝓ tota ſupellectili· q; ſal ẽ cõdi/ mẽtũ oĩuʒ cboꝝ. Dñ Perſius in illa ſaty⸗ ra. Mẽpe aſſidue.⁊c. Eſt tibi fſar modicuʒ puꝝ·⁊ ſine labe ſalinũ Saliſatoꝛ.toꝛis.dĩ a ſalio.lis.Et dicuntur ſaliſatoꝛes diuini qͥdã.qͥ dũ eis mẽbꝛoꝛũ cũq; ꝑtes ſalierint · aliqͥd ſibi inde ꝓſpe/ rũ vel triſte ſignificari pdicunt. Saliua.uę.ẽ humidũ ĩoꝛeſcilʒ ſputũ.⁊ di/ cit a ſal · eo ꝙ ſalſa ſit ⁊ ſalis habet ſapoꝛẽ. Vll a ſalio.liseo ꝙ ſaliat de oꝛe.uła ſaluo ſaluas eo ꝙ ſaluat nos. Iñ ſaliuoſus.ſa. ſu.Et nõ:q; ieiuni hoĩs ſaliuã ſi ſerpẽs gu/ ſtauenit moꝛit. Saliũca.cę.qdã herba ſpinoſa.⁊ vꝛ a ſalio lis.q; eã calcantes facit ſalire. vñ⁊ vulgo calcacrepa di: q; calcantes facit cepare. Vñ Virgiliꝰ. Puniceis qᷓtũ cedit ſaliũ/ ca roſetis. Iſaię aũt.Ss? ſuper illud Nꝛo ſaliũca aſcedit abies.glo.dicit. Saliunca gchleis cõpũctionibꝰ plena· abies alta- ꝓcera·ſabꝛicãdis domibꝰapta.ꝛo ſalin/ ca ergo aſcẽdit abies.i.pꝛo vitijs vꝓᷣtutes ꝓ vitioſis ⁊ ſpinoſis virtutibo exaltati. Saliũcula.lę.herba medicinalis habẽs ſpi cas miri odoꝛiscreſcit i mõtibus. Sʒ la/ liuncula herba ſalſa. bm Papiam. Salius ſalij vide.s.in ſales. Salix.cis.ſę.ge.artoꝛ qdã.⁊ vꝛ a ſalio.eo qꝙ cito ſaliat.i.excreſcat.vlrboꝛ lenta· viti bus habilis vinciẽdis:cui ſemen huiꝰ di/ cũt eſſe naturę· vt ſiqͥs illud i ppculo hau/ ſerit liberis careat.⁊ ſæminas infęcundas efficit. Et coꝛripit penłgti. Onde ꝓpheta. In ſalicibo in medio eius ſuſpendimꝰ oꝛ/ gana nrᷣa. Iñ ſaliginꝰ.gina.ginũ.ad ſalicẽ ꝑtinẽs · vel de ſalice factus. Et ſalice. ces. ceũ.Et ſalicinus.na.nũ.Et h̊ ſalicetũ.ti.lo/ cus vbi ſalices creſcunt. Salmẽtũ.ti.ulł h̊ ſalſamẽtũ.ti.ĩ eo dẽ ſenſu. a ſalio.lis.uł a ſale.uła ſalſo. Oel ſalmen/ tũ pꝛie vꝛ piſqcõfectio.⁊ tũc dꝛ a ſalmo. onis.piſce qͥ d ſic a ſale.qꝛ ĩde fit ſalſamẽ/ tũ· uł q; habeat ſapoꝛẽ ſalis Sʒ ſalſamẽtũ ois res ſalſa.vt piſcis ⁊ hmõi.Et inde H Salmoonis.quidã piſcis. (ſalſu. ſi Salomon · ĩterptat᷑ pacificus· qꝛ in regno eius fuit pax. Idẽ dictus ẽ ⁊ Iditha · q; fuit dilectꝰ ⁊ amabilis vño.Idẽ ⁊ cęleth qð gręce dẽ ecdeſiaſtes· latine ↄcionatoꝛ eo ꝙ ad populũ loquerert. Salona.nę.uł hęſalonę.naꝝ.inſula.⁊ ꝗdã auitas dalmatię iux mare Jñ ſalonin.na nũ. Et ſaloninus dictus ẽ nilius pollionis qͥ natus ẽ in eo ãno qͥ pat᷑ſuus deuicit illã ciuitatẽ. Et pꝛoducit penł.ſalona. Salpiga.gę.qͥdã ſerpẽs qͥ babitat ĩ depᷣ/ ſis locds.⁊ oĩ a ſalim/qð eſt locus.⁊ pige. qð eſt depſſü. Hec eadẽ dꝛ ⁊ cęcula · quia parua eſt oculos non habet. Salſicia.cię.quoddã genꝰ cibi.⁊ vt dicũt lucanica:K d a ſalſuseo ꝙ ſalſa ſit. Salſugo.ginis.fę.ge.i.liqͥr ſalis:uł res quę ſalſũ faca dẽ a ſalſus.Itẽ ſalſugo vꝛ ama/ rusa ſalſus bumoꝛ terrę. Iñ ſalſuginoſus u § ſa. ſũ. Et ſalſugineus.nea.ne. Salſus.ſa.ſũ.ꝑticipiũ a ſallo.lis. Põt etiã eſſe nomen. ⁊ tũc deriuat᷑ a ſale. Et dicit ſalſus/quaſi ſale aſxerſus conditus. Saltia.tię.dẽ a ſalſus:quia ſalſa. Saltria.trię.lę.ge.i.ioculatrix mulier. VPñ Juuenal.Nouerũt mauri atq; indi ꝗ ſal/ tria pancẽ. Młẽ ibi pſalteria.a pſallo.lis. Saltrix.tridq.mulier ſaliẽs/uł ſaltũ faciẽs.⁊ dĩa ſalio.lis. Iñ ſaltricula.lę.dimi.i.pua Saltus.tus.tui.actus ul paſſio (ſaltrix ſaliẽdi:⁊ dꝛ a ſalio.lis.tẽ ſaltꝰ dꝛ loc ſil/ ueſtris vaſtus vbi arboꝛes exiliũt ĩ altũ pluſq; in alijs locis. Del ſaltus dꝛ ſilua rara vbi beſtię inter arboꝛes facille poſſũt ſalire. DPñ extremitas ſiluaꝝ vꝛ ſaltusqꝛ arboꝛes ibi iam rareſcũt. Iñ ſaltuoſus.ſa. ſu.i.ſaltibo plenus. Dñ qͥdã. Eſſe nemus ſaltus ſaliendi dicit᷑ actus. Saluber. .:t. l lalubꝛis. - bꝛe. bm atiqs Scom aut modemosbic ſaluber./ ſalu⸗ bꝛis H̊ bꝛe.i.ſanꝰ.vtilis/ſalutẽ ↄferẽs. Iñ B; ſalubꝛitas. tat-. Et e ſalus integritas coꝛ-⸗ pori. Salubꝛitas ſaluti cõuenies cauſap quã ſanitas nłſeruat ui reſtaurat᷑. Et ꝓd. lu. Et m aß. Galuber ad locũ refertur xvel cibn·ſalutaris ad conſiliũ. Saluia.uię.eſt herba queędã ſe alubꝛis. 707& a ſalusquaſi ſalutis via. —☛ Salũ.li.nen.ge.i.mare/ dẽ a ſal.qʒ ſalſum ẽ amarũ. Hñ Hieronymꝰ ad Haulinũ. 8 Et herẽtis in ſalo nauiculę funẽ magis pꝛęcide q; ſolue- 4 lus.lut. fę. ge. ꝛ a ſal.qꝛ ſicut ſal eſt cõ/ Dimẽtũ oĩnʒ ciboꝝ. ſic ſalus eſt cõdimẽtũ oiuʒ mẽbꝛoꝝ. Et e ſalus ĩtegritas coꝛpon Salubꝛitas ſalutis cõneniẽs cã/ꝑ quã ſa/ nitas ſeruat᷑ uł reſtaurat᷑. Et coꝛ.pmã ſalꝰ. Pñ Pꝛoſp. Cur dubiũ expectat cras ho⸗ D Salutatio.onis.fę.ge.vẽ (dierna ſalus. ſi ſalutis optatio. Illũ eni ſalutamꝰ cuiꝰ ſalutẽ deſideramꝰ. Et ẽ ſalutatio ma ꝑs epiſtolę,Et ſm ̊ ſalutatio ẽ limẽ epiſto/ leę. debita oꝛdinatiõe tã noĩa qᷓ; merita ꝑ/ ſonaꝑ cõnectẽs.⁊ affectione declarãs. Et nð ꝙ illud ꝗð ẽ ꝓpꝛiũ narrationnʒ ſaluta/⸗ tione nõ debet clandi.Dñ vitioſa eſt illa ſalutatio· Joãni pii reuerẽdo.p.eiꝰ filius hbuũilis Bononięg leges audiẽs uł decreta cũ ſubiectione ſalutẽ. Nam eadẽ ratione poſſet dici Gononię comedẽs ułſceibẽs codicẽul vigeſtũ Sufficit dicẽ Bono⸗ nię ſcholan. Si añt dicat⸗Gononie dedi⸗/ tus ſcholaſtiq diſciplinis uł ſtudio lr̃aꝑ⸗ icimus ꝙ ſtudiũ ẽ attributũ pſonę. DHini· cõmode põt dici. At ſi attributuʒ ſolius negocij eẽt nõ eſſet dicendũut Gononię legẽs lras.vel leges audiens ul deceta. Salutatoꝛiu.rij.locus in quo aduenientes ad ſalutandũ excipiebant. Salutifer.ra.ruũ.qui ſalutes fert. Salutiger.ra.rũ.⁊ ſalutigerulus.la.lũ.qui fert wel gerit ſalutem verbis vel opere. Samaria.rię.ẽ qdã regalis ciuitas. Iñ ſa/⸗ marita vel ſamaritan.na.nu.i.cuſtos. Mi. nõ coĩcat iudęisimo vitãt eos ĩ cibis⁊ in vaſis eoꝝ.Et vt viẽ Hapᷣ: Samaritani nulł ſamaritę ſterptãt᷑ cuſtodes.eo ꝙ a ba/ bylonijs illic in cuſtodiã collo cati ſũt iu/ dęoꝝꝑ.deo h̊ nõ ꝙ ſamaritani erãt illi qͥ miſſi fuerãt ad ihabitãdũ trã illã decẽ tri- bubo captiuata dicti ſũt ſamaritani ꝓpt᷑ lociai recipiebãt qnq; libꝛos Moyſi ⁊nõ ꝓphasq vocabãt᷑ a iudeis duaꝝ tri - buñũ iacobite· qꝛ vigelʒ ſupplatauerat iu⸗ vxos decẽ tribuũ de fra ſua⸗ ideo hos ſa maritanos abomiabãt iudęi. Et ab illa ci uitate oĩs regio circa illã victa ẽ ſamaria. Sambuca.cę.ułh ſambuec.ci.penł ꝓd.dẽ adã ꝑua arboꝛ⁊ mollis. Iñ ſambuceꝰ.cea ceũ.⁊ ſambucinꝰ.na.nũ.de ſãbuca exiſtẽs Et H̊ ſãbucetũ.ti.loc vbi ille artboꝛes cre/ ſcũt. Itẽ H̊ ſãbuca.cę.qðdã genꝰ ſympho/ nię muſicũ/qð ſit de illa arbore.DPñ Her⸗ ſius. Sabucã citius caloni aptauen alto. Iñ ſabucinari.rij.q canit cũ ſabuca.Et h ſabuſtria.ſtrię. mulier ꝗ canit cũ tali ĩſtro Et h̊ ſabuculꝰ.li.ſaltatoꝛ ad vocẽ ſãbucę. Samia.vicuntur vaſa fictilia:a ſamos in/ ſula vbi figuloꝝ ars p̊ inẽta eſt Hap. vo dicit:Samia traa ſamio dicta glutinoſa ⁊cãdida.medicamẽtis vaſculis neceſſa/ ria Dñ IJſaię. 4 Ceſtað ſamijs trę. Samna.nę.eſt frucatio nar/vel os diſtoꝛ/ tũ cũ vultu. Iñ ſamnoꝛes dicũt᷑ qui rectũ vultũ nõ habent.Et qꝛ c ridem os ſo/ lemus diſtoꝛquere:naſum frũcare:ideo ſamna dr deriſio. Dñ Perſius. Occipiti geto poſtice occurrite ſamnę. Bamnis ciuitas eſt in apulia. Samnũ ·eſt beneuentũ. bᷣm Pap. Samnula.lę.vimi.i.parua ſamng. Samothꝛacia.cię.ꝗdã inſula:cuius incolę cõmixti ſũt ex thꝛaq ſamnis dẽ a ſãnos q̃dã inſula.⁊ thꝛacia alia iſula. Iñ h ⁊ hęc ſamothꝛax. thradq/ Et H ̊ ſamothꝛacẽſis. R ſe. Et ſamothraceꝰ.cea.ceũ. Et ab illo loco victus ẽ ſamothꝛatesaure anulus . 1 un ſot ſon Gen di min ni ſit⸗ lnl Ga giſt 7 M alf nmne Gſn⸗ Cleen noye icie ſocen Giat Ganch lung Bune ſonc liaia ſcr Gunct Gand ſolet ſandi ſyp ſlesa dolije Won Eim A ſter Gand dni orn lheg hänns wne rſ Int jſt⸗ — — — — ☛ N 4 . lo⸗ 1 ſ capulo ferreo/q; ibi pꝛimũ factus eſt. Samuel .indecli.ꝓpꝛiũ nomẽ viri:vel etiã põt dedlinari· h Samuel.elis. Dñ ĩ Au⸗ roꝛa. Cũ Samuele loquens facta futura Sanctimonia.nię.i.ſanctitas.⁊ (dabat. dãa ſancio.cis. ODñ Heb.iꝛ? Paceʒ ſeqͥ mini cũ oĩboꝰ ſanctimoniã. Iñ ſanctimo⸗/ nialis femĩa ſanctitati dedita. Del ↄpõit᷑ a ſanct᷑ cta.ctũ. monialisqð ẽ monacha Iñ ſcmonialis:q̃i ſancta ⁊ cõſecrata mo/ niał. Iñ h̊ ⁊ B ſcmonialis.⁊ G̊ le.i.ſanctũ uł ad ſcimoniã uł ad ſcmoniales ꝑtinẽs Sanctio dꝛ ꝓpꝛie illa cõſtitutio nłlex ↄtra quã ſi factu fuerit pęna irrogat᷑ ⁊ iponit᷑. vt nõ.iij diſ.in ſũ.Et capit᷑ qñq; late.vtĩ ꝓhę.cle.no. Jo.an.in.vᷣ.ſanctio. . San⸗ ci imꝑator- eſt cui pęna ſanguinis addit᷑. Sanctio quãdoc vicit᷑ quęlibet imꝑialis cõſtitutio vel inſtitutio.qñq; vꝛ toti iun collectio. Et ſumit᷑ etiã ſtricte pꝛo conſti/ tutione penali.vt no.iij diſin ſũ. SGãctiões:leges/purificatiões.bᷣm Pap. anctuariũ.rij.res ſancta · vel locꝰ. vel cu⸗ aulũ vbi ſanctę res gerunt· vel vbi res ſanctę reponunt᷑ vel condunt. Sãctitas.tatj..i.caſtitasreligio ĩtegritas. Sanctũ v quod defenſũ ⁊ munitũ eſt ab ĩiuria hoĩuʒ. vt. ff. de re. diui.l.ſacrum. Sancx᷑ᷣ.cta.ctũ.i.mũdus:firmſine tra:q ſancti nibil hñt t᷑renę fecis.⁊ d a ſancio. cis.i.conſecro vel firmũ facio. Bñ ⁊ leges ſanctę ſũt.⁊ moꝛes ſancti dicũt᷑· pᷣm Hug. Sanctaſanctoꝝ.S.exponit᷑ vbi Sacra. Sandaliũ.ᷣlij.qͥdã panus qͥ equi nobiliuʒ ſolẽt operiri. vt papę ⁊ cardinaliũ.⁊ dĩa ſandix.did. Sãdalia etiã dicũt᷑ ſbᷣtalares qbo papa aut eßi ſolẽt miſſas celebꝛare qᷓles beatꝰ BGartholom? deferebat. Dã/ daliũ etiã d pãnus qͥ operiebãt᷑ vulnera vel coꝛwꝛa moꝛtuoꝝ bm Mug. Itẽ ſuper illũ textũ Matth. 6 Sed calciatos ſan/ dDalijs ⁊c. dicit Heda: Et pes nec tectus ſit· nec nudus ad terrã. Et in hiſtoꝛijs dẽ. Iuſſit eos vti ſoleis.i.ſãdalijs⁊ peronibꝰ ℳ Sandapila.lę.i.ſcurra.⁊ dẽ a ſamna.qð ẽ deriſio. Itẽ hec ſandapila/feretrũ in quo moꝛtui poꝛtant:⁊ maxime plebei gladia/ toꝛes. Et tũc deriuat᷑ a ſandaliũ:quod eſt pãnus quo operiebãt᷑ vulnera uł coꝛpoꝛa moꝛtuoꝝ. Dñ Juuenalis. Inter carnifi/ ces ⁊ fabꝛos ſandapilaꝝ⁊ coꝛ.pi. Sandix.dicis.fę.ge.genus rubꝛeherbe · de q̃ fit ꝗdã tinctura. Iñ ſandicus.ca.cũ.Et ſandicius. cia. cinʒ. tali coloꝛe inſertus. Et ſandicinꝰ.na.nũ.in eodẽ ſenſu. Et hęc ſan· Darica. ricę.genꝰ colorncoloꝛe cinabanio odoꝛe ſulphureo. Et pd pe. gti ſãdix. cis. Sanguinarius ria.riu.i.ſicarius homicida pcuſſoꝛ· vel ſanguine abũdans. vel fluxũ ſanguinis patiens.⁊ dicit᷑ a ſanguis.In/ uenit᷑ etiã hic ⁊ hęc ſanguinaris.⁊ hoc re. Vnge Ecq ꝗ2 Latus ſanguinare. Item iuenit᷑ hic ſanguinarius.rij.pꝛo quadam arboꝛe. Et hec ſanguinaria · qdaʒ herba ſic Dicta. q; miſſa ĩ naribo ſanguinẽ moueat. Sanguinus.ni.ꝗqdã parua arboꝛ.⁊ dicit᷑a ſanguis:q; fruct ⁊ coꝛtex eius ſit ſangui/ nei coloꝛis. Inde hoc ſanguinetũ.ti.locus vbi abundant ſanguiniq coꝛ.gui. Sãguis.inis.mal.ge.latine vocatuseo q; ſit ſuauis. DHñ hoĩes qͥbo vñat᷑ ſanguis· vulces ⁊ blãdi ſũt.vel dẽ a ſalio.lis.eo q; ſaliat. Et ut dicit Pꝛiſcian. caret plurali/ tate. Inuenit᷑tamẽ in dina pagina· Qui nõ ex ſanguinibo. Et alibi Bin ſanguinũ doloſi.⁊c. Itẽ Libera með ſanguinibꝰ. Ad hoc põt diciq; ꝓ peccat põt ĩueniri in pli. Del vic ꝙ q;uis alicubi iueniat᷑ ĩpłi · nõſidcirco eſt in vſu. Et Pꝛiſcianꝰ dicẽ ꝙ deficit in plurali ſolo vſu· illud vꝛ eſſe in vſu·qð coĩt eſt apud oẽs.Cñ ſcias ꝙ cõ/ plexiua ꝗq magis vim vnitiuã habẽt ꝓpᷣe debẽt in ſingulari nũero declinari.vt pul uis · ſanguis lutũ. Hec enĩ vehementẽ ha⸗ bent aggregationẽ. Itẽ a ſanguis dẽ ſan/ guinoſus.ſa.ſũ.i.ſanguine plenus ⁊ abũ/ dans.Et ſanguine nea.neũu.Et ẽ ſanguis calidus hũidusa ↄuenit cũ aere ⁊ were. Et cõponit᷑ ̊ ⁊ B exanguis h̊ gue.i.ſine ſãguine. Itẽ ſãguis plura ſ ⸗ guis ꝓgenies· ſanguis qʒ dꝛ humoꝛ. Sit tibi peccatũ ſanguis ſanguis qͥʒ vita. Sanguiſuga.gę.eſt vermis aquatilisſcilʒ hirudo Cęno alit᷑ potãtibꝰ inſidiatcũq; illabit᷑ faucibꝰ uł vbi vſpiã adheſerit.ſan guinẽ haurit.⁊ cuʒ nimio cruoꝛe madue/ rit euomit qð hauſit. vt recentioꝛ denuo ſugat. Et vt dicũt qdã ·licʒ cõponat᷑ a ſan guis ſugo/qð pᷣmã ꝓdu.tñ ſanguiſuga penłcoꝛ. ARlij dicũt ꝙ ſanguiſuga pel pd. qð cõponit᷑ a ſugo gis· cuiꝰ pᷣma ꝓducit᷑: Mec ĩuenit᷑ in aliqͥ bono autoꝛe ꝙ ſit penł᷑ bꝛeuis Mñ Pꝛon. ʒo. Bãguiſuge one ſũt filię·icentes:affer affer. Penultima ſine ſu . debet pꝛoducia debet ſcribi per vnũ.s. De qͥ dicit Oꝛatius in poetria.MNõ mil/ ſura cutem niſi plena cruoꝛis hirudo. 2 . . ð „ . “ce ”ð äl Sanies nieię.ge.i. putredoa dꝛ aſãguis Vnde Iſidoꝛus.ꝗ etymo. vbi agit de moꝛbis ·in ſuperficię ſic ait. Sanies dicta quia ex ſanguine naſcitur. Excitato enim caloꝛe vulneris: ſanguis in ſaniem verti/ tur. Nam ſanies non fit in quocũq; loco niſi vbi ſanguis aduenerit:q; oẽ qð pu/ treſcit·niſi calidũ ⁊ huidũ fuerit qð ẽ ſan/ guis·putrefieri non põt.Et viffert ſlanies a tabe.qꝛ fluẽ ſanię viuoꝝ ẽ tabe moꝛtuoꝝ Itẽ ſanies ẽ ꝗ fluit tabes ꝗ ſtat q̃i ſtabes Banir.terpᷣtat᷑ lucema:⁊ ſigt noct᷑nã auẽ. Sanſon.interpᷣtatur ſol eoꝝ.ułſolis foꝛti/ Santonicus.ol.maſ.ge.coloꝛ fuſcus⁊ viliſ⸗ ſimus ·qͥ inficiebãt ſe:qͥ nolebãt agnoſci. tudo. Fuit eni virtute clarus.et liberauit iſrael de hoſtibus. Sanus.na.nũ.dꝛ a ſanguis.San vvo ſine palloꝛe cẽ.⁊ ſanguis ſanitat cõſeruatiuꝰ ẽ. Inñ h̊ ſanitas.tat.i.iĩtegritas coꝛpor.⁊ té⸗ perãtia naturę ex calido humido/qð eſt ſanguis.vñ ⁊ dꝛ ſanitasqi ſanguis ſtatꝰ. Ite ſanus qñq; ponit᷑ pꝛo validus. Itẽ ſanus cõponit᷑ cu male ⁊ vꝛ maleſanꝰ.na. nu.i.lepꝛoſus. Sʒ qñ male ſan ſunt duę Dictiões ſigt illũ qͥ habet ſanitatẽ ipfectã. Sapa.pę.fę.ge.dulce acetũuł oulce acidũ vinũa dĩ a ſapio.pis.qᷓi ſapor paꝝ hñs. Saphira.rę.nomẽ cuiuſdã mulieris.⁊ coꝛ. pe. Dñ in Ruroꝛa dꝛ. Cõiuge cũ ſaphira fallente cupidine victus. BSapphyrus. ri.mal.ge.lapis ẽ ſcio ſus. Et vt dẽ ĩ glo.Iꝑod.vlt. Sapphyrus ſilis ſereno cęlo.qͥ ꝑcuſſus radijs ſolis ardentẽ emittit fulgoꝛea pꝛoducit penl. Sapidus.da.vii.ſapoꝛem habẽs · ſapoꝛi vatus. Inde ſapiditas.tatis. Sapiẽtia.tig.fe. ge. eſt rex diuinaꝑ⁊ hũa/ naꝝ cognitio. Et dr ſapia:q̃i ſapida ſcia · ⁊c etymo. Pñ Ecq.õ: Sapiẽtia enĩ do⸗ ctrinę m nomen eius eſſt. Sapiẽs.ent.oĩs ge.participiũ.⁊ nomen⸗ tũc cõꝑat᷑.Et ſapies vina ⁊ huana rimat Sʒ pꝛudẽs ea ꝗ ſenſibus coꝛpoꝛeis expe/ riũt᷑.Del ſapiẽs ĩ vinis. Mꝛudẽs ĩ hũůanis Sapo.ponis.maſ.ge.quędã confectio mu/ liebꝛis.⁊ vicit᷑ a ſapio.pis. Sapoꝛ.poꝛis.ꝛ a ſapio.pis. Iñ ſapoꝛꝰ ra. ru. Et coꝛ. ſa. DHñ Mirgilius. Coꝛpoꝛa cu/ ramus feſſus ſapoꝛ irrigat artus. Bapoꝛifer. ra.rũ.pentłcoꝛ.i.ſapvꝛẽ ferens. Sara. rę.fuit vxoꝛ Abꝛaã. vide in Sarai. Saraballu.li. ⁊ ſaraballa.loꝝ. lingua chal⸗ daica vocãt᷑ crura hoĩuʒ. vel tibię· Wnde / ⁊ bꝛachęqͥbusłᷣ̊ tegũt᷑ dicũt᷑ pluralit hęc ſaraballa:q̃i tibiales crurales. Pñ Da/ niel.3? vĩ ꝙ ſaraballa eoꝝ nõ fuiſſẽt imu/ tata. Garaballa eius vixerũt ibi IMqla⸗ Theodotionnõ vt coꝛupte qͥdã legunt ſarabara. Et ſunt ſarabara laxa ⁊ ſinuoſa vſtimeta ul capituʒ tegimina q̃lia vide- mus ĩ capitibo magoꝝ picta. Et ſüt ſara/⸗ bare ꝓpe parthoꝝ. Et e nomẽ tractü a ſa/ raballis ꝗ laxa⁊ ſinuola ſũtula ſare ·qo ẽ laxare. Iñ ſaritus.ta.tuũ.i.laxatꝰ et deſtru ctus. Et pꝛoducit ſaraballa penł.poſitiõe Saraceni dicti ſũt · ul q; ex ſara ſe genitos phibẽt · cñ nõ ſit ven. Et ita oicut ſlaraceni qi ſarageni.i.ex ſara geniti:⁊ ẽ etymo. Nl ſic gẽtiles aiũt.q; ex oꝛigine ſyroꝝ ſint.q̃ ſyriceni. Ipſi ſũt⁊ hiſmaelitęq; ipſi ſüter hiſmaele. Ipſi cedar a ſilio hiſmaeł. Ipſi agareni ab agarq; vt dicim ꝑnerſo noĩe ſaraceni vocantq; ex ſara ſe eſſe genitos gloꝛiat᷑.q;uis ex analla ſint. DPñ vic glo. ſuꝑ illo ꝗſa.2i?ꝰ Onꝰ ĩ arabia.Crabeſinqt fũt ſaraceni ab hiſmaele⸗ cedar filio eius q melius a matre ſua agareni:·̊ maluerũt vocari ſaraceni:q̃i ſarę liberę nõ agar an cille ſint filij. Iñ ſaracenic.ca.cũ.Et ſara/⸗ cenus. na.nu. Et ſaraceni o. gas.i.moꝛe ſa racenoꝛũ ſe habẽ. Et ſaracenia.nię.i.mul/ titudo ⁊ ſocietas ſaracenoꝝ:ułritus eoꝝ Sarai.interpᷣtat pnceps ( ułregio ipſoꝝ. mea. Cũ eſſet tm vni domꝰ matrfamilias poſtea cauſa noĩs imutata· ablata de fine noĩs.j.littera:dꝛ SGara.i.pꝛinceps. Diuʒ 1 nõ vocab Barai h̊ Sa rã: bñdicã ei ⁊c. Sarcina.nę.i.onus vel pᷣdus pꝛie qð ex carne fit.⁊ dĩꝗ ſarcos qð eſt caro.Caro xo pondus facit. Et hinc qplibet mõᷣdus oĩ ſarcina · DHel a ſarciẽdis rebo inſimul. Iñ hec ſarcinula.Et hęc ſarciũcula.lę.ãbo imi.i.parua ſarcina⁊ coꝛ.ci. Pñ.Sarci/ na dedecoꝛis dãno ꝓpondeat omnis ꝛc. Sarcitectus.cti.⁊ hic ſarcitectoꝛ.toꝛis:qui tecta facit.⁊ Dicit᷑ a ſarcio ⁊ tectũ.quia ex multis hincinde cõiunctis tabellis vnum tecti ſaciũt coꝛpus. Ide tignanus:q te/ ctoꝛia tignis inducit. Et h̊ ſartatectũ.i.re/ ſtauratio tectoꝝ ul tẽploꝝ.ułtributũ qð colligit ad reſtaurada tecta tẽploꝝ. Pñ 4. Keg. i2? legitur. Et inſtaurent ſarta⸗/ tecta templi.Et nõ ꝙ Paß. VDuguitio ſcribunt ꝑ.ci.ſarcitectoꝛ:a ſarcio.⁊ tectum qpe gentiũ futura erat pᷣncepsſic⸗ dñns pollicitus fuerat Abꝛaã Geñ. iq? Dixit lco ſͤce get ,ſant Gar mo⸗ cu ſcoa Gidk go⸗ M 65 n⸗ ⸗ glond Gane diſ⸗ Vlte Gan⸗ lon mol nli⸗ Nofaat ſilled ih cno Gmal mͤe ſariü Pud ☚ lwone Gnrd⸗ ſüale ſise mtü Twten lbnp ſolein E d Kn t Gnl dig⸗ eſir ſarge 0, eg Ins nn ſine lude Appi Ctes ſunct eius enüt wan/ ana/ wreſt inn uen mlis xfne Li 1dis Dint wini liai⸗ eſge cs nul. gät r sit. eug 8pnn gl ie⸗ nige Di ſan gin lemni “G Bcoĩter habet᷑ in libꝛo regux ſartatectũ.⁊ tuc cõponit᷑a ſartio.tis.lartũ.⁊ tectũa te. net naturã huius ſupini ſartũ. Et ſᷣm hoc ſartatectoꝛ/a ſarti poſſet dici ꝑ.t. SGarcophagus vt ait Hug. v lapis in moꝛtuoꝝ coꝛpoꝛa cõdũt᷑.⁊ dĩa ſarcos:q ẽcaro.⁊ phaginqð ẽ comedẽq; coꝛoꝛa ĩ eo cõdita abſumt. Oñ qdlibet ſepul/ crũ ułarca ĩ q̃ ppnit᷑ moꝛtuꝰ.ẽ ſarcopha/ gus. q ibi carnes cõſumũt. Scom Hap. Aſidoꝝ videt᷑ ꝙ debeat dici.hᷣ ſarcopha gu. Sarcophag enĩ lapis ĩ troade ſilua naſcit᷑.⁊ coꝛpoꝛa moꝛtuoꝝ cõdita ĩ eo ĩfra q̃draginta dies abſũmi vicunt᷑exceptis detib⸗. vñ ⁊ nicupat᷑. Idẽ d ſoꝛophagꝰ a ſoꝛos· qð ẽ arca·vel ſepulcrũa phagin. Sarcos ułſarcian gręce latine dꝛ caro. Iñ ã ſarcia.i.ſuꝑfluũ carnis incremẽtũ:quo vltra moqũ coꝛpoꝛa ſaginant. . Sarcoſmicus.ca.cũ.i.irriſoꝛius· vel hoſti/ lis.vel amarus dicit᷑a ſarcoſmos. Sarcoſmos·ẽ plena odio uł hoſtil irriſio· auxiliãte modo vicẽdi ſigta.vt Alios ſal uos fecit·ſeipſũ nõ põt ſaluũ facẽ. Si rer iſrael ẽ· deſcedat nũc de cruce⁊ credim ei. Itẽ. Gẽs q̊s gladio ꝑcuſſiſti moꝛtui ſunt cuʒ h̊ dĩ alicui qͥ neminẽ gladio ꝑcuſſit. Sarculũ.li.neu. ge. ułh̊ ſarculus.li.ẽ ferra/ mẽtũ cũ manubꝛio ad cultas agron neceſ ſariũ uł foſſoꝛiũ duos dentes hñs.Et bᷣm Duidiũ ſarculũ eſt geneu. VPnde dic xje meta. Sarculaq; raſtriq; graues lõgiq; ligones. Itẽ ſarculü idem eſt qð ſarpa. Sarda.oeę.⁊ Gᷓ ſardina.nę.qddaʒ gen pi/⸗ ſciculoꝝa ſarra qð ligua tyria vꝛ qdã pi/ ſcis. Iñ ̊ ſardinia.nię da inſula iux quã mitũ abũdãt ſardinę piſciculi.vel qꝛ ſardꝰ de hercule pcreatcũ magna mititudinea libya ꝓfectus ſardiniã occupauit. ex ſuo noie inſulę nomẽ impoſuit. Et inde ſardi/ nius.nia.niũ.Et h̊⁊ ̊ ſardiniẽſis.⁊ hoc ſe. Et ſardus.da.ũ.de ſardinia exiſtens. Sardinia ⁊ toꝛſita inſulę/ꝑuo freto.i.decẽ miliaribo dinidũt᷑. Inde ſardinienſis.ſę. Sardis.dis.fę.ge.ꝗdã ciuitas nł inſula.⁊ dẽ a larda piſce. DPñ ꝛatius in epi. e cręſi regia ſardis.Etiã inenit᷑ ĩ plurali.hę ſardes.diũ.dibo.ſardis in actõ ꝓ eodẽ lo co. Iñ ſardic.ca. cũ. Et ſardo.das.i.ĩtelli⸗/ gere:qꝛ hoĩes iſtiꝰ loci ſubtiles ſũt ad itel/ Sardð.ij.qͥdã lapis pcioſus⸗ (ligẽdũ. rnube marmoꝛibꝰ pᷣſtãs⸗ int᷑ gẽmas viliſ/ ſimus.⁊ d a ſardinia ĩſula:eo ꝙ pꝛimũ a ſardis ſit repertus. Sardona.nę.qdã herba amariſſima. cuiꝰ floꝛe fit fel amariſſimũ. Et ẽ ſimilis apia/ ſtro · ꝗq oꝛa hoĩuʒ ſic doloꝛe ⁊ amaroꝛe con/ trahit · vt q̃i ridẽtes inteãt.⁊ dẽ a ſardinia q; ĩilla ĩſula abũdat. Iñ ſardontnia.niũ. Et ſardonna.nũ.DHñ Mirgiliꝰ ꝗmo ego ſardonijs videoꝛ tibi amarioꝛ herbis. Sardonyx.nyq.qdã gẽma⸗ d a ſardius. ⁊onyx · eo ꝙ habeat coloꝛẽ vtriuſq; illaꝝ gẽmaꝝ. Dñ Perſius.Et natalicia tãdẽ cũᷣ ſardonyce albo. Iñ ſardonycca.cũ.pe.coꝛ i.ad ſardonycẽ ꝑtinẽs ulł de ſardonyce ex iſtẽs. Inuenit᷑ etiã Job. 282 Mic ſardo/ nyec ſubſtãtiue· vbi oꝛ. Mõ cõferet᷑ tinci iĩdie coloꝛibo.nõ lapide ſarqdonyco pᷣcio/⸗ ſiſſimo ułſapphyro Itẽ glo.¶odq. vlt.ſuꝑ illud. Quit ſardonyx.⁊c dic· Sardonyx iferius nigerĩ medio cãdidꝰ.ſuꝑiꝰ rubeꝰ. Sarepta tę.erat vrbs modica int᷑ tyrũ et ſydonẽ.Et etiã ſilua iux vrbẽ illã ſarepta Dicebatſic dꝛ ĩ hiſtoꝛijs. Iñ ſareptanus na. nũ. ad ſareptã ꝑtinẽs uł ð ſarepta ex/ Saric.ca.cũ.vide.S.in ſaraballa. (iſtẽs. Sarmata.tę.qͥ daʒ pplus.⁊ dĩ ab arma:qꝛ ſarmatę patẽtibo capis armati eq tabant Puſq; eos Aẽtulus danubi ꝓhiberet. Et ideo ob ſtudiũ armoꝝ ſarmatę dictęſunt q; ſp arma tenẽtesuł q̃i ſciẽtes arma tenẽ Et coꝛ. pe ñ Lucan i p̊. Et qͥ te laxis imi tant᷑ ſarmata bꝛachis. Iñ ſa rmatic ca. ci. Sarmẽtũ.ti.nen.ge.dĩ a ſario.ris.vłſarpo pis · qᷓi ſarimẽtũ · qꝛ purgat᷑ ⁊ pſcidit᷑. VPł ſarmẽtũ dẽ a ſero.ris.q̃ſi ſerimẽtũ:q ſerit᷑. Iñ ſarmẽtinꝰ.na.nũ.Et ſarmẽtoſus.ſa.ſũ. bm Hug. Paß. ſic dicit: Sarmẽta pur⸗ gamẽta.arboꝝ putamĩa. Dñ qda Ham/ pinus ẽ foliũ vitis ramuſcułꝰ huiꝰ.Pal/ mes ſarmentũ ramus pꝛęciſus ab ea. Sarpa. p ffe. ge. idẽ eſt qð ſarculũ.quod⸗ ſirpa. pę. iuenit᷑. Sartago.ginis.pe.pd.i.patella/olla enea. 7 dẽ a ſarcos.qð ẽ caro⸗ ago.gis.qꝛ in ea caro agitat Mel ſartago dꝛ a ſtrepitu ſo/ ni qñ ardet ĩ ea oleum.⁊ xonit ꝓ garruli / tate tracta metaphoꝛa a ſtrepitu eius ad multiloq garrulitat. Iteʒ qñq; ponit᷑p ariditate·qꝛ ſartago arida c.⁊ ĩ ea areſcũt oĩa. Sic⁊ loq̃la quoꝛũdã arida eſt: ſine ſuco ⁊ humoꝛe ſapientię. Bnde Perſius. Pnge hec ſartago loquendi venerat in linguas.Et inde ſartagineus.nea.neũ.de ſartagine exiſtens. vel ad eam ꝑtinens: vel ĩea coctus. Et ſartaginoſus.ſa.ſũ.idẽ vel lartaginibus plenus vel abundans. Sartatectũ.cti.dꝛ reparatio tectoꝝ vel tẽ/ ploꝝuł tributũ qð colligit᷑ ad reſtauran/ da tecta tẽploꝝ.vide in ſarcitectoꝛ. Sartoꝛ.toꝛis.dꝛ ſutoꝛ:vel veſtiuʒ reꝑatoꝛ. Iñ ſartrix.cis.i.ſutrix/uł mulier ꝗ ſartit. Sartoꝛiin.rij.locus vbi veſtes ſartiũt·qui et h̊ ſarcinũ dꝛ. Iñ h̊ ſartoꝛius:qui veſtes ſartit. Et ſartoꝛius.ria. riũ. Satelles.litis.maſ.ge.miniſter crudelitat ⁊ſceleꝝa miles tyrani: malefactoꝝ ſociꝰ latronũ domeſticus ſiue fautoꝛ nõ bonus ad ſatiſfaciẽdũ.et tũc ſatelles dicitq̃ſi ſa/ tis lędẽs vel deſtruẽs.⁊ ẽ etymo. Iteʒ ſa/ telles etiam dẽ:qui adheęret alteri ad eius cuſtodiãa tũc dꝛ ab alt᷑ latus laterisqꝛ adheret alteni iuxta latus/ad erꝰ cuſtodia. ⁊tũc d ſatelles.qᷓi ſatis tuẽs latus.q; tu⸗ etur ⁊ defẽdit iilũ·cui aſſiſtit. Quilibet tñ miles põt dici ſatelles. Et coꝛ.penł.gti.ſed penl.nti.poſitione ꝓducit ñ Mꝛatiꝰ i x. epi. Interea patruis vultu męrente ſatel/ Satellitiũ.tij.neu.ge.officiũ vel ex/ (les. ercitiũ.vel ſtipẽdin ſatellit. Iñ etiã cuiuſ/ libet artis.⁊ cuiuſiibet officij/ſuũ ẽ ſatelli/ tiumnõ tm̃ militię. Sathã vel ſathanas.ſonat aduerſariꝰ.vel cõtrarius.ſiue trãſgreſſoꝛa ſunt noĩa dia/ boli. Onde.Eſt ſathã aduerſansbelialq; abpoſtata ſigt. Eſt qʒ leuiathan tibi tãq; pace ſiniſter. Di eſſe vęmon.q; plurima nouerit vſu. Iñ diaboluſ.q ouplex ẽ bo⸗ luseiis. Sgtietas.tatis.di a ſatisul ſatio.tias.Et ſatietas· iũſo et vario genere ſpectacu/ loꝛũ contingit. Saturitas ꝓo/ciboꝛũ tm. Atẽ ſatietas ex vno cibo dici põt:q ſaſſit Sʒ ſaturitas:ex vario alimtoꝝ apparatu. Satio.onis.fę.ge.ꝛ q̃i ſemis actio· vel q̃ſi ſatoꝝ actio· hm Pap. DNñ Ecq.4o. Gra⸗ tiã ⁊ ſpeciẽ deſiderabit oculus.i.gratioſã ſpeciẽ artificialiua ſuꝑ h̊ virides ſationes i. ſata virentia · q̃ſi viceret: Pulcrioꝛa ſũt opa naturę qᷓ; artis. Satyra.rę.fę.ge.ẽ carmẽ rephẽſoꝛiũ uł re/ ſhenſio coꝛrectoꝛia· q; ad h̊ rephendit vt coꝛrigat.⁊ dꝛ a ſaturaqð ẽ lanx· qꝛ ſic ſa/ tura erat repleta viuerſis generibo fercu/ loꝝ · ſic⁊ ſatyra plena ẽ diuſis generibus vitioꝝ. Hłſatyra dꝛa ſatyr deis nemoꝝ ꝓpt᷑ q̃ſdã ꝓpꝛietates tã ſatyę q; ſatyn con⸗ ueniẽtes. Sũt vvo ſatyri leues ludificãtes deriſoꝛes ſaltoꝛes. Silr ⁊ ſatyra.Et hinc eſt ꝙ ſatyriqñq; ponũt᷑ p ſatyra·qñq; p ſatyricis. Eta ſatyra oꝛ ſatyricus.ca. ch.i. — ſatyraꝝ deſcriptoꝛ ułrep̃henſo.. Satyrꝰ ri.maſ.ge.pe.coꝛ.dꝛ a ſatur. Et ſa⸗ tyri ſũt homũtiones· dicti ab vncis nari/ bus habẽtes coꝛnua in frontibo⸗ capꝛaꝝꝑ pedibus ſiles/qualẽ in ſolitudine ſanctus Antonius vidit.qͥ etiã interrogat a dei ſeruo-reſpondiſſe fert᷑.icens: : MNoꝛtalis ego ſũ vn ex accolis heremi. QNuos va/ rio deluſa erroꝛe gentilitas/faunos ſaty/ roſoq; colit. DPicunt᷑ qͥ de ⁊ ſilueſtres hoies qs nõnulli fannos ſatyroſq; vocãt · ſic viẽ Iſidoꝛus etymoloxi? Et vicunt᷑ ſatyri a ſaturitate:quia laſciui ⁊ luxurioſi ferunt᷑. Satyriaſis:luge deſideriũ veneris. Satyrion · herba dicta a ſatyris ꝓpt᷑incen / diu libidinis. ” Satilſdatio.onis.eſt cautio fideiuſſoꝛia uł etiã iuratoꝛia ſi fideiuſſoꝛiã qͥs dare non Satiffactio.onis.fę.ge. vꝛ a ſatis. (poſſit. ⁊ facio. Et ẽ ſatiſſactio ꝑs pęnitẽtię.Mã ptes tres ſũt pęnitetięſcilʒ cõtritio/cõfeſ/ ſio·ſatiſſactio. Conſiſtit aũt ſatiſfſactio in tribus/ſcilʒ ĩ oꝛatione/ieiunio.⁊ in elemo/ ſyna.vt iſte ternarius contra illi nefariũ iaboli trinariũ oꝑponat᷑.Oꝛatio contra ſuꝑbiã. Jeiuniũ cõtra carnis cõcupiſcen/ tiã. Elemoſyna contra auaritiã. Satoꝛ tor.dꝛ ſemĩatoꝛ qͥ ſꝑgit ſata.i.ſemĩa Satrape · dicũt᷑ ſapiẽtes iudices ul reges uł duces ⁊ ſfecti perſarũ. Et dicũt᷑ ſatra/ pę·q̃ſi ſatis ſapiẽtes vel potentes Pñ.. eg.292 BStrapis nõ places. Et decli⸗ natur.hic ſatrapa.pę. Satü.ti.genus eſt meſuręiuxta moꝛẽ pꝛo/ uincię paleſtinę vnũ dimidiũ modiun ca/ pienscuius nomẽ ex hebꝛęo ſermone tra/ ctũ ẽ. Satũ enĩ apud eos noĩat᷑ ſumptio vel eleuatio · eo ꝙ qͥ metit᷑ eandẽ menſurã ſunat vel lener.Et eſt aliud ſatũ mmenurd extarioꝝꝑ vigitiduoꝝ capax q̃ᷓi modius. 9 Geß8 di Wirelerpine ſata ſimilę cõmiſce.⁊ fac ſubcinericios panes. Item ſatũ etiã ẽ ſupinũ de ſero.ris.Et a ſatu ad Dita.S.fit ſatus.ta.tũ.i.ſemiatus. VPnde Matth. i22 Abijt Jeſus ſabbato per ſa/ ta· Et Marci. 2. Cu ſabbatis ambularet ꝑ ſata.i.ſeminata. Satur.ra.rũ.i.ſaturatcibo plenꝰ.uł reple/ tus. Oñ Aucan Satun cu obſidet boſtẽ Satura.rę.fę.ge.qͥdã diſcus ułlanx.qᷣ in ſa crificijs deoꝛũ diũſis ferculis referta ſuꝑ altare ponebat᷑ vñ ſacerdotes ſaturabãt᷑ Saturcia.cię.qdã herba calida⸗ ꝓpe igni/ ta.vña ſic di eo ꝙ; ꝓnos faciat ĩlibidinẽ. I mur o am ue⸗ Gun⸗ fin ine O du lre ſſi w⸗ ſo „ P ntn cen, iſeni⸗ ungs zmnn⸗ ipo⸗ n genn mpr nmiri nutin s. inie Sten tund Dnde Saturnalia.lioꝝ vel li.feſta ſaturni/ꝗ ab antiqͥs colebãt.Et nõ ꝙ ſicẽ dicit Pꝛiſcia⸗ nus tractãs de dtõ ⁊ ablatiuo ſecũdę de/ dinationis· Feſtoꝛũ noĩa dierũ in a deſi/ nentia. ſemꝑ pluralia· gtm̃ quidẽ ſm foꝛ/ mã ſecũdęq; tertię ꝓferũt. VPtm̃ vo ⁊ ab/ latiuũ ·ſm tertiaʒ.vt h̊ ſaturnalia.hoꝛũ ſa/ turnalioꝛũ.vel ſaturmaliũ:his ⁊ ab his ſa/ turnalibo. Siliter. vulcanalia · floꝛalia.⁊c. Saturnus.ni.quidã deꝰ. oꝛigo deoꝛũ.⁊ dĩ a ſatur: ãnus·qᷓi ſatur ãnus.Eſt eni tẽpꝰ. qð q̃i ãnis ſaturat. Oñ ⁊ gręci eũ chꝛonõ vocant.i.tẽpus.Del ſaturnꝰ vꝛ a ſatur/qꝛ ad ipſũ ſatio ꝑtinet oĩuʒ reꝝ. Iñ ſaturnin na. nu. Et ſaturnius. nia. nin. Oñ Warro. Jã redit⁊ virgo/redeut⁊ ſaturnia regna. Et dicũt᷑ ſaturnia regnaaureũ ſęculũ:q ð ſub Saturno rege pꝛimũ fuiſſe fingut. Sauciatus ta.tũ.vel ſaucius.cia.ciũ.ꝑ ſyn/ copã:vulneratusꝑcuſſus. Sed ſaucius: ſemel/ſauciatus.lępius.Del ſᷣm quoſdaʒ ſaucius vulneratus·vel ętate cõſumptus quaſi ſanguine hauſtus. Saul · indeclinabile.vel poteſt dedinari.hᷣ Saulhui Saulis.ppꝛiũ nomẽ pmi reg iſrael. Et interptat petitio.q populus iſr petiuit eũ rege.⁊ accepit eũ nõ bim deũ · H bm volũtatẽ ſuã.Et eſt tryſſyllabũ SBau⸗ lis. ꝓducit penł. Hñ in Turoꝛa vꝛ.Re/ gis cui vitã conceſſit mucro Saulis. Saulus hebꝛaice· tẽptatio vel anguſtia la⸗ tine dꝛ · eo ꝙ pᷣus in tẽptatione ecdeſięſit verſat. erſeqᷓbat᷑ eni chꝛiſtianos.⁊ ide habuit h̊ nomẽ· Hoſtea mutato noie · de Saulo factus ẽ Paulus qð interpꝛetat᷑ mirabilis ſiue electus. Aatino aũt ſermo/ ne Paulus a modico dictus eſtqꝛ hũilis fuit ⁊ modicus. DPñ⁊ ipſe ad Gatł. dicit. Ego ſum minimus apoſtoloꝝn. Sauma.mę.dꝛ onus ſᷣm quoſdã. Saurex antiquitus·nũc ſoꝛex dicit᷑. Saxifraga.gę.eſt qdaʒ herba.⁊ dĩa ſaxũ ⁊ frango:q; ſemẽ eius petras frangit ⁊ cõ/ minuit coꝛ.fra. Saxon. onis.coĩs ge.dꝛ a ſaxum · eo ꝙ ſit ouꝝ ⁊ validiſſimũ genus hoiuʒ. Inde H ſaxonia.nię. regio eoꝛũ. Iñ h̊⁊ ̊ ſaxonis gẽtile. Et ſaxonꝰ.na.nũ.⁊ coꝛ.pe.ſaxones. Saxũ xi.i.lapis vel petra.Et ſunt ſaxa du riſſimaſed lapis mollis.⁊ petra vura.Et dicũt᷑ ſaxa· a ſcdo.dis.q; cũ difficultate ſcindunt᷑⁊ ſecant᷑. Hel ſaxa ꝓpꝛie ſciſſa ⁊ aupta ſut.ſicut in montibo. Iñ ſaxe xea xeũ.Et ſaxoſus.ſa.ſũ:ut Meęc res ẽ ſaxea.i. de ſaxo · vel ptinẽs ad ſaxũ. Et iſte locusẽ ſaxeus.i.plenus ſaxis. B ante Gcabelluʒ. li. vꝛ illud qd paruulis lectulis apponit. Scamnũ vo qð altioꝛibo.Iñ h ſcabellu.li.dimi.⁊ dꝛ q̃ſi ſcamellũ mutata Scabies.biei.⁊ lepꝛa.vtraq; (m. in. b⸗ paſſio dicitur ab aſperitate cutis cũ pꝛu/ ritu ſquamatione.ſᷣ ſcabies tenuis aſpe/ ritas ſquamatio.vñ ⁊ dꝛ ſcabies· quaſi ſquamies eſt etymo. Lepꝛa vo ẽ ſpiſſa. Iñ ſcabioſus.ſa.ſi.i.ſcabie plenus.Itẽ a lcabies ſcabiecula.le.⁊ ſcabiola.lę.vimi. i. parua ſcabies. Scaber.bꝛa.bꝛũ.⁊ ſcabioſus.ſa.ſũ.⁊ ſcabi/ us.da.vũ.ĩ eodẽ ſenſu.i.aſper·vitioſus. Iñ ſcabidulus.la.lũ.i.aliquãtulus ſcabi/ dus.tẽ ſcaber.bꝛis.bm qͥſdã ẽ illud iſtru mẽtũ qͥ purgat᷑ pes equi · vel ferrũ qͥ pſcin dunt᷑ vngulę equoꝛũ.⁊ dꝛ a ſcabo.bis.i. ſuꝑfluã cutẽ remoueo: tũc eſt ſubſtãtiuũ Bñ. Eſt ſcaber ferrũ qͥ pes purgat᷑ equinꝰ Ac hoieʒ ſcabꝝ dic quẽ cernis ſcabioſuʒ. Scabꝛeus.bꝛea.bꝛeũ.i.aſper uł vetuſtus.⁊⸗ etate plenꝰ.⁊ decrepitus. Iñ ſcabꝛeolus. la.lũ.Et ſcabꝛitudo.viniſ.i.aſpitas coꝛꝑiſ Scabioſa.ſę.eſt quędã herba. Scabꝛo.bꝛonis.ſm q̃ſdã.d a ſcaber.bꝛa bꝛũ. Et ſüt ſcabꝛones veſpe lõgioꝛa crura habẽtes hᷣm Pap.Itẽ iueit᷑ cabꝛo.bꝛoniſ tũc deriuat᷑ a cabo.vide.S.in cabꝛo. Scalaria.rię.fę.ge.nauis piraticaa dicit᷑a ſcala.qꝛ ibi ſunt tranſtra diſpoſita ad mo⸗ ũ ſcalariũ in ſcala. H Scala.lę.voluũt tñ qͥ dã vicẽ ſcalę.laꝝ.ſiue ſit vna · ſiue plures Inuenit᷑ tñ i ſingulari numero Geñ. 28: Didit Jacob ĩ ſomnis ſcalã.Et eſt ſcala inſtrumetũ cũ gradibus aptũ ad aſcendẽdũ.⁊ dꝛ a ſcando.visqꝛ ꝑ eã ſcãdit᷑. Oñ Mirgiliꝰ enei.S: Reſcin Dit vallũ ⁊ ſcalã in męꝗnia poſcit. Iñ hic ⸗ hbeęc ſcalaris hoc re. Et hoc ſcalare.ris. li- gnü ex tranſuerſo in ſcala poſitũ · qð ⁊ B interſcalare.ris.vẽ. Itẽ ſcala eſt poculoꝝ genꝰ ex ligno factũ.⁊ dꝛ a calon. DHñ dic Iſidoꝛus etymolo.20. vbi agit de vaſis potatoꝛijs. Calices ⁊ calathi⁊ ſcalę pocu/ loꝝ gnã ſutantea ex ligno facta vnde vo cata.gręci enĩ oẽ lignũ calon vdicebant. Scalenos gręcelatine dĩ gradatio. Scalinꝰ.ni.nanisvel illud ad qð nauis re/ Scalpꝛũ.pꝛi.neu.gea h̊ ſcal / (ligat. pꝛus·eſt ferrũ cum quo coꝛiũ aptatur vel radit᷑.vel cultellus. vel capulus ſcriptoꝝ. Itẽ ſcalpꝛũ vel ſcalpꝛus dꝛ qddã ferreuʒ inſtrumentuũ/qð alio noĩe dꝛ celtes. Iñ h ſcalpellũ.li.⁊ h ſcalpellꝰ.li.imi. Hñ Mie/ remię.ʒ62 Gcidit illud ſcalꝑello ſcribę. Scamnelluũ.li.dimi.a ſcamnuEt ꝑ ſpᷣtrac/ tionẽ.n.inuenit᷑ ̊ ſcamellũ li.ſimilit᷑ dimi. Inñ h ſcamellulu.li. aliud dimi. Scãnũ.ni.neu.ge.qð altioꝛib lectulis ap/ ponit᷑· ̊ ſcabellũ qð ꝑuulis lectulis appo/ nit. Ideʒ vĩ ſuppedaneus ⁊ hypodeon:a gred. Et e. m. de vltima ſyllaba ĩ ſcamnũ. Scandalu.li.neu.ge.ẽ dictũ vel factũ.mi/ nus rectũ⸗pᷣbẽs alis occaſionẽ ruinę. Wel ſitc. Scãdalũ eſt victũ wel factũ vel ſignũ. occaſione cuiꝰ trahit᷑ qͥs in cõſenſũ peccati moꝛtalis.⁊ d: a ſcandalon gręce· qð nos offenſionẽ vel offendiculũ vel ruinaʒ· vel impactionen pedis vicere poſſumus. Scãdula.lę.ge.fę.qðdã genus anonę.qð ⁊ ſcandella vꝛ. Et dꝛ ſcandula q̃ſi ſcindula. eo ꝙ ſcindat᷑ ⁊ diuidat᷑. Scãdula etiam põt dici idem quod ſcindula. Scanſilis.ↄ.t. hᷣ le.pe.coꝛ.dꝛ a ſcãdo.dis. Et Eᷣ ſcanſile.lis.ferrũ ꝑ qð equũ aſcendi/ mus. Scanſilia etiã ſũt gdus:vbi hono/ rati in ſedibo fedent. S”M Scapha.phęeſt modica nauis a vꝛa ſca/ phon grece:qð ẽ ſpeculũ:q; hmõi nauicu/ lis vtunt᷑ piratę ad ſpeculãdũ.⁊ exploꝛa/ di. Et deferunt hmõi nauicule ulſcaphe in nauiboa periculo imminẽte deponũt in maread ſubueniẽdũ nauibo:q; his nauis accingit᷑ ꝓcinctu ipſiꝰ armat. NPñ ¶ct. 27. In iſulã aut decurrẽtes ꝗ vocat᷑ cau- dapotuimus vix obtinere ſcapham. Scaphiũ.phij.neu.ge.locus vbi arma re/ ponũt.vel genꝰvaſis/ad turpes vlusap/ tũ · ſcilʒ ad requiſita naturę.ſcilic; vas ad mingendũ.⁊ egerẽdũ.⁊ dꝛ a ſcãdo.dis. Scaphus.phi.maſ.ge.certus numerus. Scapula.lę.vꝛ ſpatula vel humernset dẽ a ſcaphus. Iñ ſcapuloſus.ſa ſũ.i.ſcapulis Dilatat.Et h̊ ⁊ H̊ ſcapularisa h̊ re.ad ſca⸗/ pulã ꝑtinene.Et h̊ ſcapulare.ris.qdã ve/ ſtis ſcaꝑpulas tm̃ tegẽs.Et cõponit᷑ inter/ ſcapulu.li.Et coꝛ.pe.Dñ ꝓpha.Scapuliſ ſuis obubꝛabit tibi. Scapus.pi.maſ. ge.i.ſũmitas·vel cacumẽ vel humerus. Vñ Augde ciui. dei. Suꝑ Seih ſcapũ noua nupta ſedere videbat᷑ caria/arboꝛ ẽ ſpinoſa.⁊ fac fructũ rubeũ. Scarioth·qdã vicus eſt. Iñ hic ̊ ſcario/ this.⁊ H the.Hic Judas victus ẽ ſcario/ this YJoãnis.iʒ? DMt traderet euʒ Judas Simonis ſcaniothis.i. Judas Simonis. filiusſcilʒ ſcariothis ſic a loco illo noĩatꝰ Põt etiã declinari:h̊ ſcariotheshuiꝰ ſca/ riothe · ſic telbites huius teſbite.⁊ coꝛ.pe. Scarus.ri.genus piſcis qð ſolũ int᷑ piſces ruminare phiber. Scatebꝛa. bꝛę.aquę eruptio vel ebullitio ꝗ fit cũ aq̃ fluit ꝑ aliqᷓs rimas:vel int᷑ ſaxa Vl cũ erũpit in loco humido: in balneo Iñ ſcatebꝛoſus.ſa.ſu.i.ſcatebꝛis plenꝰ.nñ ſcatebꝛoſitas.tat.. Et coꝛ.te naturalit᷑ Oñ Birgiliꝰ. Scatebꝛiſq; arẽtia tẽpat arua. Scaturigo.ginis.eſt aquaꝝ ebullitio vel eruptio.Oñ C¶ug ð ciui.dei. In occidẽt plag ſcaturigines ⁊ ꝓluuiones dic̃ ſtra/ ges dediſſe. Et Martialis capel. Si xvo ↄcepta ex ipſius ſcaturiginis vena Pꝛo/ fluxerit.pꝛoperus ſcrutatoꝛ inqrit. Et po/ nit᷑ in loco h̊ traſlatiue ꝓ ſciẽtia. Nã aqua tres ha bet ꝓpꝛietates.vlbluit ſoꝛdes: ſe/ quit᷑ decliuia.⁊ reficit ſicientes. Sic ⁊ ſcia purgat ignoꝛantia.de magiſtro trãſit ad oiſcipulũ faciẽs decliuia.q; oĩs imitatio citra pfectionem eſtnec par erit imitatoꝛ gutoꝛireficit hauſtu ſui ardoꝛe cognoſcẽ/ Di vera flagrantes. Scauillũ.li.pꝛęda vici·i-. Scaurus.ri.dꝛ qͥ aliquãtulũ bulbutitułqͥ habet talos extentosvel excedẽtes. DHel ſcaurus gręcelatine d calix. Iñ ſcaurus ra.ru.i.aſper.ra.rũ. èGU Scaxon · vĩ claudũ:vel caudico/ſiue inęq̃ litas: ẽ gręcũaẽ vitiũ metri.Cũc metrũ dẽ hĩe ſcacon.i.tũc vꝛ claudicare qñ ſylla/⸗ ba coꝛrepta ꝓducit. ꝓducta coꝛripit᷑. Sceda.ve.gręcum eſt.i.charta ſcripta · vel ſcriptũ qð adhuc nõ eſt emẽdatũ nec in libꝛũ redactũ. Pꝛopꝛie quidẽ ſceda ẽ ab/ bꝛeuiata ſcriptura de aliqͥ cõtracta añqᷓ; charta fiat. Eadẽ dꝛ ꝓtocollũ. Iñ ſcedula le.vimi.i.parua ſceda.Et ſcedariꝰ.ria.riũ Et a ſcedula ſcedulariꝰ.ria.riũ.i.ad ſcedã vl ad ſcedulã ꝑtinens: ſm Hug.Pap. xo dvicit:Scedula:pagina:epiſtola. Scelus.ler.neu.ge.i.facinusflagitiũ. Iñ ſceleſtꝰ. ſta.ſtũ.i.facinoꝛoſus:pꝛoteruus. Dicit᷑ etiã hic ⁊ hęc ſceleſtis.⁊ hoc ſte.in eodem ſenſu. Inuenit celeſtis a cęlo ſine s8. DPñ quidã. MRegi cęleſti nũq; placuere ſceleſti. Mt ſis cęleſtis nõ aſſimilare ſcele/ ſtis. Item a ſcelus vẽ ſceleroſus.ſa.ſum.i. plenꝰ ſcelere. Iñ ſceleroſitas.tatis. Item a ſcelus vĩ ſcelero.rasi inde ſceleroꝛ.rar. ſ. 5 joe Sce mo ſti =☛ D iu e⸗ Inde ſceleratus. ta. ti in quo eſt ſcelus. Sʒ ſceleſiꝰ.ſta.ſtũ.ꝑ quẽ fit. Sceleroſus po qᷣ fac. Et ẽ ſceleroſus pluſq;ᷓ ſcelerat. Schema.mat.neu.ge.i.imagouł figurauł modus loquẽdi ſcilʒ ſolęaſimꝰ figura. Et ſit ſchema ꝓpꝛie ſolũ oꝛnatus canſa. Me⸗/ taplaſmus ꝓyo cauſa neceſſitatis fituł oꝛ/ natus in metro.Tropꝰ cauſa vtriuſq; · tã in metro q; in pꝛoſa·'m Hugk. Schematiſinenos.i.efect modi loquen/ di. ⁊ dĩ a ſchemaqð eſt modus loquẽdi. Z mene qð eſt defectus. Itẽ ſchema dicit oꝛnatus vel figura. Rñ in VPonato dicit. Schemata lexeos kę dianęas.i.figurę di/ ctionis ⁊ ſmię. Sicut enĩ homo varijs ve⸗ ſtibus decoꝛatita oꝛatio latinitatis tam ſoluta qᷓ; ligata ſchematibo adoꝛnat᷑.Et ſic dĩ ſchematiſmenos .i.defectꝰ oꝛnatus ⁊ figuręqͥ fit ex carentia debitę itelligẽtig· Vel dĩ ſnia figuratiua: defectiua. Digtio ergo dictionis ẽ q̃ſi oꝛnat⁊ figura ipſiꝰ. vnde qñ deficit a ꝓpꝛia ligtione · ẽ ibi de⸗ fectus oꝛnatus ⁊ figurę.i.foꝛmę dictionis geſt ſiãtio. Et coꝛ.me⸗ acuit᷑ in fine. DPñ BHieronymus in pꝛologo Job. Et greci rhetoꝛes vocant ſchematiſmenos. Scęna.nę.fę.ge.i.vmbꝛa.⁊ dꝛ a ſcenosqð eſt vmbra. Et ſcena.i.vmbꝛaculũ· loc'ob/ umbꝛatus in theatro ⁊ coꝛtinis cooꝑtus ſimilis tabemis mercẽnarioꝝ·ꝗ ſut aſſeri/ bus ⁊ coꝛtinis cooꝑtę. Et ſm h̊ ſcena põt dicia ſcenos qð eſt domꝰq; in modũ do/ mus erat ↄſtructa. In illo vmbꝛaculo la/ tebãt ꝑſonę laruarę ꝗ ad vocẽ recitator exibãt ad geſtus faciedos. Et hinc ſcena dẽ qñq; totũ theatrũ:·qñq; recitatio ſcri/ pturę· qñq; ipſa ſcripta:qñq; allocutio oiuerſaꝝ ꝑpſonaꝝ.vel viſtinctio ſcripturę ꝗ ibi recitabat᷑.vt in Ceretio. Iñ ſcęnic⸗ ca. cii.pe.coꝛ.i. vmbꝛatilis. vel theatralis· vel qͥ faciebat ludos ⁊ geſtus in theatro; l qui recitabat ibi ſcripturas. Scęnobates.tis.i.funãbulus qͥ gradit᷑ ſuꝑ funem. Et coꝛ.ba. DHñ Juuenalis. RKugur ſcgnobates medicus magus oĩa nouit. Scęnobiũ.bij.vide.S.in cęnobiin. Scęnofactoꝛia ars.de q̃ fit mẽtio ct..i vꝛ ars faciẽdi tabemacula vel vmbꝛacula vel funes. Scenos enĩ gręce· dĩ vmbꝛa ul funis. I« ſcenos.qð eſt vmbꝛa·d grece domus ſcęnos ab vmbꝛatione.Minc⁊ ſi/ militer gręce dĩ tabernaculũ ſcenos. Ta/ bernaculu eni ad ſilitudinẽ domicilij factũ . eſt. Gcenos ſiue p vmbꝛa · ſiue P taber⸗ 4 naculo.ſinue ꝓ fune/põt cõponi cũ faciout dicat᷑ ſcenofacio.ois.i.vmbꝛaculũ.vel ta⸗/ bernaculiũ ul funes facẽ. Iñ h ſcnofactoꝛ dẽ artifex faciẽs tabernacula-vmbꝛas.vel funes. Et ſcęnofactoꝛius.ria. riũ.ad ſcxno/ factionẽ: vel ad ſcenofaciendũ ꝑtinens. Scęnophegia.gię.fę.ge.qðdã feſtũ iudęo ru. ſcilʒ fixio vel dedicatio tabernaculi.⸗ dia ſcenos.qð ẽ vmbꝛa.⁊ phagin/qð eſt comedereqꝛ tũc in vmbꝛaculis ſalicũ co⸗/ medebat. Del eſt cõpoſitũ a ſcenos.qð ẽ tabernaculũ ſic factũ ad ſimilitudinẽ do/ micilij. qð gręce ſcenon vꝛ ab obumbꝛa⸗/ tione. Iñ hec ſcenophegia.gię.feſtũ di/ ctũ ·ſcilicʒ dedicatio tabernaculi:in quavt Dictũ eſt comedebãt ſub vmbꝛis ſalicuʒ. Et celebꝛat a iudeis iĩ memoꝛiã expeditio/ nis. qñ ab ęgypto ꝓmoti in tabernaculis degebãt. Vñ Joãnis.7? Bies feſtus in/ oxoꝝ ſcenophegia. ð ſciliq; feſtũ iudęi ſingulis annis faciebãt in memonã bene/ ficioꝛũ · ꝗᷓ eis dñs cõtulerat in deſerto ·qñ in tabernaculis habitabãt. De hoc feſto habet᷑ Leuit. 252 quitodecimo die mẽ/ ſis ſeptimi erũt ferię tabernaculoꝝ ſeptẽ diebo dño.Et vt vult Hug.in hoc noĩe ſcęnophegia licet coꝛripere ⁊ ꝓducẽ penł. ꝓ volũtate legẽtis. Eſt vo nomẽ nothũ. quia ga gręco deſcendit/põt penł pduci. AWpud gręcos enĩ in multis:vocalis ante vocalẽ ꝓducit᷑.ſᷣqꝛ ad foꝛmã latinitatis reductũ eſtpõt etiã coꝛripi in legendo. Apud latinos enĩ vocalis ante vocalem nõ ꝓducit᷑ niſi in paucis. In ſcanſione tñ ſine dubio illa penl. bꝛeuis eſt. Sceęnos.i.funis.Et ſcenos vel ſcęnon gręece dicit᷑ vmbꝛa latine. Scęnotaphiũ.phij.neu. ge.i. vacuũ ſepul cru.i.imaginaria ſepultura ꝗ ſit cũ coꝛpꝰ deeſt. dꝛ a ſcenos.⁊ taphosqð ẽ ſepul⸗/ Sceptriger.ra.rũ.pe.coꝛ.qui gerit (crũ. ſceptru.⁊ d a ſceptruũ.⁊ genr. Sceptrũ.tri.neu.ge.virga ptãtis: dicit᷑ a cępi ſterito de capio · hm Mug. Papias yo dicit: Sceptrũ vel ſceptron dr regi/ men. vel virga regalis. eſt grecũ. Sceſioſonomatonſᷣm Bedã ẽ multitudo noiuʒ cõiũctoꝝ · diuerſo ſono vnã rem ſi/ gnificantiũ.vtĩ Iſaia. NHę geti peccatrici ₰ℳ ppło aui iniqᷣtate· ſemini neq;. filijs ſcele⸗ ratj. Et in pſalmo. Peccauimꝰ cũ patribo noſtrisiniuſte egimusiniqtatẽ fecimus. VDel ſm alios · ſi icã:Nebula. nix · grãdo pꝛocella· flumina· venti. Sceuus.ua.uũ.i.ſiniſter. malus peruerſus inimicus. SBGaibilis.lis..t.⁊ hocle.ad ſciẽdũ habilis Sciens entis.eſt ꝑeritus ſcientia rebus. Sciolus vᷣo ſimulatoꝛ ſaę ac peritięqᷣ appe tit videri ⁊ ſcire quicqͥ alius ſciat aut ꝗ ſe ſcire ꝓfitet᷑ oĩaant etiã futura pdicere. Scictia.tię. m Tcriſtotelẽẽ babitus con/ duſionis ꝑ demõſtrationẽ adquiſitus Scientifſicus.ca.cũ.i.ſapiens:ſciens. Scylla.lę.nomẽ ẽ herb 1 ſcylla grece lati⸗ ne di herba· ſiue pᷣda. Et ſcylla ꝓpu nomẽ puellę. Et fuerunt ouę ſcylle· bm fabulas ſcilʒ filia Miſi: ꝗ fuit mutata in alaudam. filia phoꝛci:quę fuit mutata in mõſtrum marinuũ. Oñ ſcylla ſepe oĩ illud mõſtꝝ vel locus ꝑiculoſus maris in qͥ ẽ illud mõſtꝝ. Inñ ſcylleus.lea.leun.pᷣm Mug.Iſidoꝛ o Dicit i ʒʒꝰ.etymo.Scyllã a colle ſaxũ emi nẽs appellãt · ſimile celatę foꝛmę ꝓcul vidẽ tibo. Dñ ⁊ mõſtruoſã faciẽ fabuleę illi de/ derũtquaſi foꝛmã hoĩs ſuccinctã capitibꝰ caninis. colliſi illic fluctus latratꝰ viden tur expꝛimere.carybdis victa:qꝛ gurgiti/ bus occultis naues abſoꝛbeat. Baß. o Dicit: Scyllę ſaxa latentia in mari. Scindula.lę.latus aſſer quo domꝰ operiũt᷑ Scyniphes:quidam ſcribuntꝑ.s.in pꝛima ſyllaba. vide. S. in cyniphes. Scinodenta. vꝛ ab odeta.qð eſt dens.Et vocamꝰ ſcinodẽtasqͥbo voces cũ gemitu ꝓcedũt.⁊ duplices habent dentes. Scintilla.lę.fę.ge.dꝛ a ſcindo.dis.eo q; ꝓ/ ſilit ab igne. Et eſt ſcintilla vũ ardet. Fa/ uilla vñ extincta ẽ. Inde bęc ſcintillula.lę dDimi. Et ſcintilloſus. ſa. ſũ. Sciolus.la.li.i.aliquãtulũ ſciens. Sciopodas ſicut diẽ ANuguſtiuꝰ in. jõe de ciui.dei.ferũt eſſe gentẽ vbi ſingula crura in pedibus habentnec poplicẽ flectuntet ſunt mirabilis celeritaſ· quos ſciopodas vocãt eo ꝙ ꝑ eſtũ in fra iacẽtes reſupini pedũ vmbꝛa ſe ꝓtegat. Iſidoꝛ etiã in. xje etymo.vicit:Gciopodũ gens fert᷑ eſſe in ęthiopia·a ſingulis cruribo⁊ celeritate mi rabili.quos inde ſcopodas gręci vocant eſtum in terra reſupini iacentespedũ ſuoꝝ magnitudine adumbꝛant. . Scyphus.phi ·calix maioꝛ poculũ qͥ bibi/ mus.ſm Hug. Hel ſm Hap. Scyphꝰ calix regius q patera vocat᷑ wel phiala. eſt. . pma lra.pm TMug..et in Hapia nec debet. s. in ꝓnũ ciatione oĩo taceri:nec oĩo ꝓferri: bᷣ quaſi medio modoqꝛ.sibi quãtũ ad ſonũ liqueſcit aliqualiter. delij autẽ ſcribunt ſine. s. cyphus. Scipio.onis.virga cõſuliũ:ul baculus ad capiendũ aptus dĩ a cępi pſterito. VPñ quidã romanus dictus eſt Scipio.q; baculus? ſuſtentamẽtũ reipublicę fuit uł parentũ ſuoꝝ. Et fuerũt vuo ſcipiones · auus nepos. Sciroma.ſaxa dicuntur. Inde hęc ſciroſis vuritia in ſenſibus ſine doloe. Scirpus.pi.genus inci eſt.⁊ eſt planꝰſine nodo. Inde ſcirpeus.pea. peũ.i.de ſcirpo exiſtens. Bñ Exo. 22 Fiſcellã ſcrpeam. Sciſma.matnen.ge.dꝛ diſcoꝛdia:diuiſio Dñ Iſidoꝛus etymo.Se Sciſma vꝛ q̃ſia ſciſſura aioꝝ. Eodẽ enĩ cultu ⁊ eodẽ vero ritu credit ſciſmaticus vt cęteriſolo con/ gregationis delectat᷑ viſcidio. Inde ſciſ- maticus. ca. cum.i.viuiſus. Et diffinitur ſic bin Goff. Sciſma eſt illicita viſſenſio iuiſio vel viſceſſio eoꝝ inter quos vni/ tas eſſe deberet.lł ſic. Eſt illicit ab vni⸗ tate eccleſięg ul ab vniuerſitate viſſenſus. BDiffert aüũt ſciſma ab hereſi.q; bereſis in pncipio ſui habet ꝑuerſũ dogma:ſed ſcil- ma ĩ fine fingit aliquã hęreſim vt recte ab eccleſia videat᷑ receſſiſſe. vt dicit Hiero/ nymus.xxiiij.q.iij.hęreſis ⁊ ſciſma viffe⸗ rmnit ſicut genus ⁊ ſꝑes:qꝛ oĩs hęreticns eſt ſciſmaticus:i nõ ecõuerſo niſi vurauerit. Sciſſura.ᷣrę.i.iuiſio/ſeꝑpatio.⁊ oꝛ a ſcindo Scitalis.lis.qͥ da ſerpẽs qͥ ſolus c (dis oẽs ſerpentes pellẽ ſuã deponũt in eſtate ipſe deponit ſuã ĩ hyeme.Hñ ⁊ ſic dicta ẽqʒ ſcietioꝛ eſt alijs deponẽdo pellẽcũ eẽ deponit in hyeme ſine leſione. Hel vꝛ ſci/ talis · a ſcile · vel a ſcele · qð eſt lux. Iñ ſatal q́ſi lucẽs.qꝛ lucens ⁊ nona efficit᷑ vepoſita pelle · vel qꝛ tanta ſfulget varietate tergi ſui.vt notaꝝ gra aſpiciẽtes retardat.Et q reptan do pigra eſtquos aſſequi non valet · miraculo ſui ſtupetes capit. Onde Aucanus in.9 : Et ſcitalis ſparſis etiam nũc ſola pꝛuinis. Et coꝛ. pe. Scythę.victi ſũt a qdᷣdaʒ milite perſicoqͥ ſcythas ab eis diuiſitſcytha cognoĩato. Iñ h̊ ſcythia.thię.eoꝝ regio. Inde hᷣ⁊ ſcytha. the. gentile. Et ſcythicus. ca. cũ. Scythipolis:oppidũ eſt qdðdà ſcythię. Scitus.tus.tui.i.ſciẽtia vel cognitio dꝛ a ſcio.ſcis.Et hoc ſcitũ.ti.i.decretũ:ſtatutũ vel indictũ.Et cõpoõit᷑ h̊ plebiſcitũ. Et ſci⸗ tus ta.tu.i.ſapiens. Iñ ſate adu.i.ſapiet᷑. Et ꝑ ↄpoſitionẽꝑſceit Ca.tũ.i ꝑfecte ſet ttin leln Gaus p Got A loſa cl gove gih gnpt Uil oon C ſcho tnin Scho nego „ 7 4 lahe Sape odi ng W doſs nſne farpo eam. dRW .l., lſan⸗ yn ſenus. reſis n ſdſal⸗ aeab Deo. nmast u. l tugtare icdic icii 1 4 tani mung . E guinon Pnde ltiun cebti d. Nn. ordt⸗ ſtuntt Ei iſope 6 ſeceik ld Et inſcitus.ta. tũ. i. inſipiẽs. Iñ h inſcitia. tig.i. inſipientia: vel ignoꝛantia. Scdidus.ſca.ſci.i.ſapies.⁊ dr a ſcio.ſq Et ꝑ cõpoſitionẽ inſciꝰ. inſciainſciũ.i.neſciens. S8Scobs.bis.·f.ge.ferrũ quo ligna planant vel purgamẽtũ domus. Hnde qͥͥ dã. Di⸗ lia ſcoba leuatſcobs ſcobis aſpera tollit. Schola grece. latine vꝛ vacatio · q; ibi ſtu⸗ dio vacamꝰ. Et iĩ ſingulani cũ dicimꝰ. Ma gnã ſcholã habeo . de loco ĩtelligit. Cũ o di in plali. Magnas ſcholas de ſcholari⸗/ bus itelligitq̃ſi multos ſcholares habeo. Ifñſcholaſticca. cũ.i.ad ſcholaſ.ulad ſcho lares ꝑtinẽs.uł aſſiduusuł frequẽs ĩ ſcho/ la. Et h Hſcholar. 1 B re. ad ſcholã vel ad ſcholas ꝑtinẽs.Et ſubſtãtiue ſępe ponitur tm̃ in coĩ genere pꝛo ſcholaribus. Scholaris· eſt ꝑſona vacãs ab humanis negocijs · ſcholaſticis dedita diſciplinis. ⁊ dĩ a ſcholi greceqð eſt vacatio latine. Zarisqð ẽ vtus:q̃ſi virtutibus vacans. Scopa.pę.fę. ge.ꝗdã arbuſtula. Et ſcopa peę.eti d illud cũ qͥ dom purgat᷑a fit ſeꝑe ex ſcopa arboꝛe. VHñ in euãgelio. Inuenit eã ſcopis mũdatã oꝛnatã. Iñ h̊ ſcopula lę. Dimi.i.pua ſcopa. Iñ ſcopuloſus.ſa.ſũ. i.ſcopulis plenusqð ⁊ ſcopoſus ſa.ſũ.dẽ. Scopetü.ti.pe.p.locus vbi abũdãt ſcopę. copeus.pea.peũ.i.de ſcopis exiſtens. Scopin grece. latine di ĩtẽdẽ ulł ſpeculari. Scopulus.li.pe.coꝛ.i.arduuʒ ſaxũ/ardua ⁊ ſrupta rupesapta ad ſpecilandũ: dicit᷑ a ſcopin: vel qꝛ facile inde coſſumꝰ ſpecu/ lari. vel qꝛ alõge videt᷑ talis loc. Iñ ſco/ puloſus.ſa.ſu.i.plenꝰ ⁊ abũdãs ſcopulis. Scoꝛia.rię.fę.ge.purgamẽtũ ⁊ ſoꝛdes me/ talloꝝ.et dꝛ ſcoꝛia ab excoquẽdo· vel ex⸗ cutiẽdo/qꝛ qñ excoquũt᷑ metalla.tũc ſoꝛ/ des cadũt ⁊ excutiũt᷑ Rñ Jla.pᷣ. ELrgẽtũ tuũ vꝓᷣſũ eſt in ſcoꝛiã.Itẽ ſcoꝛia.rię.ẽ ſuffo/ catio veſicęita vt vrina deneget. ul vẽtr officiũ.⁊ tumoꝛ in pectoꝛe reperiat. Scoꝛio.onis.maſ.ge.dicit᷑ ſtultꝰ.iſtolidus fatuus.⁊ dicit᷑ a ſcoꝛia. BS coꝛpio.onis.maſ.ge.vel ſea toꝛpi pij q idem eſt.dꝛ qð daʒ aĩal venenoſũ.⁊ diat᷑ ſcoꝛpio ·q̃ſi ſcoꝛte poio/qꝛ ab anterioꝛi ꝑte fingit bladicies. ̊ a poſterioꝛi pungit.Ca pite eniʒ blandit᷑ſ̊ canda pungit.Del vẽ ſcoꝛpi ab arcu.vel ab arpe.qð ẽ incuruatꝰ gladius/eo ꝙ caudã figat: vel arcuata ve nena diffũdat. Itẽ ſcoꝛpio dẽ qdã piſcis vel vermis q ledit dũ manu tollit᷑. Scoꝛ/ pio etiã di ſagitta venenata/arcu vel toꝛ/ mẽtis excuſſa·ꝗq dũ ad hdĩeʒ ꝑuenit virꝰ qð habet infundit. Itẽ ſcoꝛpio eſt genus ouplicis flagelli · vel magni fuſtes. Item ſcoꝛpio eſt quoddã ſignuũ ĩ cęlo.in qð ſᷣm poetas ſcoꝛpio aĩal fuit traſlatũ. vel quia cum ſol eſt in ſcoꝛpionepmos ſentimus ſrigoꝛis aculeos· bm MHug. Dñ. Scoꝛpiꝰ eſt ſignũ/vermiſq;· ſagitta·flagellu. Ma⸗/ giſter aut ĩ hiſtoꝛijs ſuꝑ illud ʒ. Reg.j2 Pater me cęcidit vos flagellis ⁊c.ſic diẽ Scoꝛpio eſt rubus aculeat᷑ vel flagellũ virgaꝝ nodoſũ vel ſcutica.habens in ſũ/⸗ mitate glandes plũbeas. ð Scoꝛpitis · huiꝰ ſcoꝛpitis· ꝗqdã gẽmaſcoꝛ⸗ ionẽ.⁊ coloꝛe.⁊ effigie referens. 4 coꝛte gręcelatine vicit᷑ oulce. Scoꝛtes.tis.ſę.ge.pellis arietis. Scoꝛtũ.ti.neu.ge.i.meretrix:ꝗᷓ apud grę⸗/ cos ſcytha vocat᷑ ⁊ dĩ a ſccoꝛtes pelle ariei q; defricat᷑ pelles qbus coꝛruptela fit Ptł dr a coꝛte · q; eſt vulce:q; ſcoꝛtatoꝛibus dulce eſt. HPñ Job.ʒj? Scoꝛtũ alteriꝰ ſit vxoꝛ ma. Scotomia.mię.ꝗdã infirmitas⁊ accepit nomẽ ab accidenti: eo ꝙ repentinas tene/ bꝛas ingerat oculis cũ vertigine capit. Iñ ſcotomicꝰca. cũ,talẽ infirmitatẽ patiens. Screa.ſcreę.fę.ge.pituita.ſtercꝰ.ſpurcicia quę per os ꝓpijcit. Scriba.bę.nomen eſt officij.i.cãcellarius. Iß ſcribat.tus.i.ſcribę officiũ uł oignitaſ Sʒ ſcriptoꝛ di qui frequent᷑ vel aſſidue ſcribit.vel qui peritiã habet ſcibendi. Scribętabularij·ſᷣm quoſdam oli creabãt ad tẽpus triennij ad ſcribedũ publica ra/ tiocinia ꝓuĩciarũ · ſeu cinitatũ⸗pm Accur.. C.e.ti.in rub.li.x Et ꝓpꝛie ſunt illi.qͥ ſcri/ bũt noĩatos ad muneraet honoꝛeset tri/ buta ſolutaa ſũt tabularij/qꝛ publicis in/ ſtrumẽtis ſſunt ĩ ſingulis ciuitatibo.Et hi appellant᷑ libellarij. vt. ff. de re. iudi.l.libel/ larius. Et tabelliones vtĩ Autj. de tabell. coll.ij. Alias ſcribę dicuntur:qui circa pᷣn/ cipes vel alios magnos iudices ſunt de/ putati p actis ⁊ geſtis cõficiendis. Mi qͥʒ vocant᷑ ſcriptoꝛesnotarij libellẽſes:pꝛa/ gmaticales epiſtolares: exquęſtoꝛes.vt C. de appel.l.cipimus.⁊..in offerẽdis. Scribę logographi pᷣm Accur. vicũtur qͥ publicis rationibꝰ ſcribẽdis deputati ſũt. Maã logos gręce.rõnes publicas dicimꝰ latine·⁊ graphos ſcriptura. Hi etiaʒ nu⸗ merarij appellant. vt. C. de ſuſcepto · pꝛe⸗ po.⁊ archa.l.duos.lix. Sa ibecenſuales ſunt qui ſcribunt.cẽſũ. C. de tabn in rub.li xijJj. Scxriniũ.neu.ge.dꝛ qſi ſecretoꝝ uł ſcripto/ rum publicoꝛmu reconditio · ſcilicet locus vbi ſecreta reponuntſur. Scqiniarij ⁊ ſcinioꝛũ memoꝛiales idẽ ſũt. ⁊ mgjr̃i ſcrinioꝝ.Etiã ſcriniarij appellat᷑ ta/ belliones.vt c.ad audiẽtiã. S ſcrip.ĩ glo. Scrobs.bis.fę.ge.i.foſſa:maxime illa quã ſcrophę faciunt. Sqopha.phbeęfę.ge.i.poꝛca.et eſt nomen ficticiũſcilʒ de ꝓpꝛietate ſoni ſũptũ.Iñ h ſcrophula.lę.⁊ ſcophella.lę ambo dimi. Scrophulęetiã dicuntur quędã apoſte/ mata·ꝗ ſolent naſci pueris circa collũ. Iñ ſcrophuloſus.ſa.ſũa ſcruphulatus.ta.tũ. i. plenus abudãs ſcrophulis⸗ coꝛ.phu. Scrophina.nę.fę.ge.qðdaʒ inſtrm̃ carpẽ/ tarij.⁊ oẽ a ſcrobs:q; bęrẽdo ſcrobẽ facit. Saqupus.pi.maſ.ge.lapis paruus ⁊ aſꝑ · qui ſępe ſub talo iacẽs in calciamẽto mul/ tũ lęedit: offendit dꝛ a ſcrutoꝛ.anis:quia qñ latet in calciamentolędit nos.⁊ cogi/ mur ipſũ ſcrutari. Cui cõtrariꝰ ẽ calculus. Et inde h̊ ſcrupulus.li.dimi.pe.coꝛ.Et hᷣ ſcrupusuł ſcrupulusoꝛ eqdã põdus ſex ſiliquaꝝ pondere cõſtãs.Et ꝑ ſimilitudi/ nẽ ſcrupus vel ſqupulus di moleſtia · ſol/⸗ licitudo ãxietas.⁊ dubietas aĩ:remoꝛſus cõſciẽtię· Mñ Reg.25? Mõ erit tibi hoc in ſingultũ⁊ in ſcrupulũ coꝛdis. Itẽ diffi/ cultas.ſubtilis quęſtio. Sicut eni ſcrupꝰ paruus eſt · ſic ſubtilis quęſtio parua eſt ad videndũ. Et ſicut ille multuʒ ledit.ita ſubtilis quęſtio multuʒ lędit eũ qͥ nõ eſt ꝓmptus in diſcernẽdo. Inquiſitio enĩ ⁊ gſtio reꝝ ſubtiliũmultũ ſolẽt lędere.Itẽ a ſcrupus dẽ ſcrupeus.pea.peũ.Et ſcrupo/ ſus.ſa.ſi.i.ſcrupis plenus.⁊ abundans.⁊ aſper·anxius:ourꝰ.ifficilis:nodoſusob/ ſcurus. Inde hęc ſæupoſitas.tatis nde ſerupea vel ſcrupoſa ſaxa vicunt᷑ aſpera. Item a ſcrupulus vi ſcrupuloſus.ſa.ſũ.i. ſcrupulis plenꝰa abũdans.vel aſꝑ·anxiꝰ dubius · difficilis:nodoſusobſcurus.Iñ H ſcrupuloſitas.tat.i.auxietaſ difficultas Sqrutiniũ.nij.i.ſœrutatio · vel quicqͥd quis ſcrutat᷑ interius de aliqua re. Hñ ꝓpheta. Defecerunt ſcrutantes ſcrutinio. Sautũ ti.neu. ge. dĩ veſtimentũ pauperũ lacerata ? detrita.⁊ da a ſcrutoꝛ.tar. Itẽ ſcruta dicunt exta ·ſcilicʒ tripę· qꝛ in extis ſcrutabant᷑ futura. vel ſoꝛdes pur tura. vel ſoꝛdes purgantur. Vnde SHꝛatius epi.HNilia vendente tu⸗ nicato ſcruta popello. “ Scurra.rę.maſ.ge.i.leccatoꝛ.vaniloquus. Pꝛopꝛie ſcurra oĩ:qui ſequit᷑ curiã gratia cibi. Oñ.2. Meg..6e Et nudatus eſt quaſi ſi nudet vnus de ſcurris. Inde h̊⁊ ̊ ſcur/ rilis.⁊ hocle. pe.pꝛo.⁊ ꝑ geminũ.r. Inde ſcurriliter aduerbiũ. Et hęc ſcurrilitas.tat i.leccacitas:turpitudo/turpis ludus:io/ cularitas.ꝗ a ſtultis dĩ curialitas. VPnde ad Eph. 5? Scurrilitas ꝗᷓ ad rẽ nõ ꝑtinet Scus neu ·ge.indeclinabile.i.rotundũ·vel rotunditas. Scutella. le. dꝛ a ſcus vel ſcuta. q⸗ rotunda eſt. Iñ ſcutellula. le.imi. Et ſcutellarius ria.riũ. Et bic ſcutellarius.rij.qui facit vel vendit ſcutellas.Et hoc ſcutellariũ.rij.lo/ cus vel vas vbi reponunt ſcutellę. Scutica.cę.pe.coꝛ.i.loꝛũ cũ quo verberant pueri ·ancillę/ſeruia dĩa ſcuta· qð eſt foꝛ/ ma rotunda ꝓpt oticuorecormgier iue Scutiger.ra.ru.pe.coꝛ.i.gerẽs ſcutũ.Et nitur ſubſtantiue in quolibet genere. Scutra.trę.vas qddã ẽ.⁊ dꝛ a ſcus vel ſcn/ ta.· Et enumerat ſcutre. . Aegl. 7: int᷑ vtẽ/ ſilig templialtaris vaſa:ſcilʒ ęqualis am/ plitudinis ĩ oꝛe ⁊ pfüdo ad calefaciẽdũ. Scutula.lę.fę.ge.monile rotundũ ex auro vel argento.⁊ di a ſcuta.qð eſt foꝛma ro⸗/ tunda. Dñ.j. Machab. 4² Dꝛnauerunt faciẽ templi coꝛonis aureis⁊ ſcutulis.Et coꝛ.tu. Iñ ſcutulat.ta.tũ.i.ſcutula oꝛnatꝰ. vel ſcutulã poſſidẽs · vel qð habet in ſe oꝛ/ bes in ſimilitudinẽ ſcutulaꝑ·ſicut quędaʒ veſtesa quędã aĩalia. Oñ⁊ ſcutulatus dꝛ equus ꝓpter oꝛbes quos habet candidos inter purpureos. Itẽ hec ſcutulata. tę. ul hoc ſcutulatü.ti.dꝛ indumentũ quoddaʒ pcioſũ. eſt ꝓpꝛie veſtis ꝗ habet in ſeqſda oꝛbes vel circulos.ſicut patetin ꝗbuſdaʒ pannis ſericis. Oñ Ecech.272 Gẽmam purpurã ſcutulata ꝓpoſuerũt ĩ mercatu tuo· Itẽ iuenit᷑ hoc ſcutulũ/pluraliter hec ſcutula.dimi.i.paruũ ſcutũů. Scutũ.ti.neu.ge.dꝛ a ſcuta.tęg ẽ foꝛma ro tunda· eo ꝙ antiq;tus ſcuta fiebãt rotũda Bel vꝛ ab executio.tis.eo ꝙy a ſe excutiat ⁊ eijciat ictũ teloꝝ. Iñ H̊ ſcutulũ.li.dimi. Et ſcutatus.ta.tu.i.ſcutũ habensułſcuto armatus . vel inſtructus. Et ſcutarius.rij. qui facit vel vendit ſcuta. B ante E Gebaſtus.ſti.i. auguſtus mẽſis. Gꝛxco enĩ bmone ſebaſt tãtu valet quatu auguſt · tneecc N aid ſeen⸗ male rinſt ni ſelg uiß icne d t⸗ gin digt cjſi ſoulli alani an igo⸗ Pi⸗ ug. kan tun dso, M öde ndiN und lunus N fün Wunt wetſo ittir na⸗ kyti⸗ gan⸗ ali. amd nman mum R“ honr mſeon tgredn lnsN Nlicer iunkn hch mmiii chuce, Günam nerct terhe Sewar tnüi ſeckon ien olim dicebat᷑ duguſta ab Tuguſto. Sebũ.bi.dĩa ſus·qð modo dꝛ vulgo ſe/ pũᷣ.pi.i.adeps:piĩguedo· axungia. Et vꝛ ſica ſue quaſi ſuenuq; plus pinguedinis habet illiud aĩal q; aliud. M Secenti.tę.ta.dꝛ a ſex.⁊ centũ.⁊ abijcit᷑.x. ⁊ dẽ ſecẽti·vel mutat᷑ in.s.ᷣm quoſdãa d ſeſcẽti. teę. ta. Sʒ vſus fere oinʒ ſcribit ꝑx. Nec valet ratio in cõtrariũ cu dꝛtres cõ/ ſonãtes nõ ſimul poſſe ↄiungi:qð alij oi/ cũt fieri ſi ꝑx.ſœibatcũ/x.vim duplid cõ/ ſonantis habeat · Patet erroꝛ eoꝛu· qꝛ; nõ ſtelligit᷑ regula illa niſi cũ vna ⁊ eadẽ cõ/ ſonãs duplicat᷑ imediate ad aliã ↄſonãtẽ. Seceſſus.ſus.ſui.locus ſecretus.⁊ dꝛa ſe/ cedo.vis/quaſi ſine acceſſu. Secius.i.aliter.a ſecus ↄꝑatiuũ ·pᷣm Pap. Secmentũ eſt faſcia qua matrona faſciat caput. Oñ Juuenalis in ſatyra ꝗ inapit q̃dringeta ⁊c. Secmẽta ⁊ longos babit ⁊ flamam ſumpſit. Secoꝛs.ᷣdis.ge.oĩs.i.ignauus·ſtult.⁊ dꝛ aſe ⁊ coꝛ:quaſi ſeoꝛſũ a coꝛde. Inde hęc ſe/ coꝛdia.dię.i.ignauia. Secxret᷑. ta.tü.ꝛ a ſecerno.nis.Et h̊ ſecre/ tũ.ti.i.arcanũ/occultũ·oꝑtuʒ/myſticũ. Iñ ſecretarius.rij. Et hoc ſecretariu.rij.locus vbi dant᷑ vel cõſeruant᷑ ſecea. Secta.ctę.fę.ge.dꝛ ꝓpoſituʒ in malo circa aliquaʒ viſciplina dꝛ a ſeco.cas. Onde ſecta hęreticoꝝ:qꝛ ſũt ſecti⁊ oiuiſi ab vni/ tate eccdleſię vel fidei. Secta etiã accipit᷑ ĩ bono. vt Secta phoꝛũ.⁊ tũc dꝛ a ſequoꝛ: q; tũcſequẽda.i.tenẽda ẽ.vt ſecta apłoꝝ ſecta ꝓphaꝝ.Quidã tñ dicũt ſectã etiã in malo·a ſequẽdo.Et eſt ſecta· habit᷑ aĩoꝝ ⁊inſtitutũ uł ꝓpoſitũ in malo circa aliquã o iſciplinã:quã tenẽdo ſequũt longe alia in religiouis cultu opinantes q; cęteri. Seculũ.li.eſt ſpaciũ centũ decẽ ãnoꝝ.⁊ d a ſequoꝛ.quen:qꝛ vnũ ſequit᷑ aliud. Inde hoc ſeęclũ.cli.ꝑ ſyncopã.Item ſęculũ qñʒ ponit ꝓ vita vel ꝓ q̊libet ſpacio tẽporali/ quãtulũ longo.Oñ dicit Pap. Sęculuʒ dꝛ ętasęuũtẽpoꝛis ſpaciũ · ĩteruallũ · vitę curſus. Inde h̊ ⁊ hęc ſecularis.⁊ h̊ re.i.res ſeculi·vel ad ſeculuʒ ꝑtinens.Inde bęc ſe⸗ cularitas. tatisa ſeculariter aduer. Secundus.da.dũ.nomen oꝛdinalea dꝛa ſequoꝛ.querqꝛ ſtatim ſequit᷑ poſt pꝛimũ. Et ſecundus. da:ou.i.pꝛoſpera bonusa ſequẽdo ·qꝛ ꝗ ſecunda ſunt de ꝓpe ſequũt. HPñ ⁊ ſecũda dicit᷑ foꝛtuna ꝓſperaq: ꝓpe nos ſequit᷑. iuxta nos eſtſicut aduerſa oppoſita eſt. recedens. Item hoc nomen ſcðm/ponit᷑ loco aduerbij loci nuł qualitat vel poti ſimilitudinis·cu vi:Scom Lu/ cam. vbi greci vicũt. cata Lucã. Itẽ ſecu⸗ da vę.dꝛ folliculus in qͥ puer inuoluit᷑ in ventre matris.⁊ qͥ ſimul cũ infante naſcit ⁊ ſeqͥt᷑ eũ ⁊ egredit᷑. Itẽ ſecũda.vę.dicit quidã vicus in hieruſalẽ. De quo habet 2. Aegl. Qui habit in hieruſale ĩſecũda. Pap.vo dicit:Secũda/ꝓſpera abũdãs: felix beata. Secundę· dicũt folliculi qͥ ſit c infante naſcunt · dictę ſicqꝛ cum infans egredit᷑ eũ ſequũt. Macer etiã de viribꝰ herbaꝑ vicit: Iſtas pelliculas medici vi/ xere ſecũdaſ.eutꝰ aũt.28: dr. Et illuuie ſecundaꝝ. Inuenit᷑ etiã ibi:ſecũdinaꝝſed melius dꝛ ſecundaꝑ. Dõt tñ deriuan a ſe/ cũda oę/ſecũdinus.na.nũ.i.ꝑtinẽs ad ſe/ cundã·vel res ſecundę.a ꝓd.vi.Oñ Ber/ nardus.Cunica tua fuit pellis ſecundina. Securris.fę.ge.dr a ſeco.cal.q; ſecat. Del ſecuris · oꝛẽ qᷓi ſuccuris · q; ea arboꝛes ſucci/ at᷑.vel ſecuris ·q̃i ſemicuris.Ex vna eni parte acuta eſt.⁊ ex altera foſſoꝛia. Inde hec ſecuricula.lę.dimi.Et inde ſecuricula/ rius:qui ſecurim defert. Et coꝛ.pmã ſecur. Rz̊ ſecuruseam ꝓducit. Oñ quidã.Rebus ſecuris eſt ſee minata ſecuris. Sechurus.ra.rũ.dẽ q̃ſi ſeoꝛſũ a cura.⁊ dicit a pᷣpoſitione ſe ⁊ cura. Inde ſecuritas.tat bᷣm Hugl. Pap. vo dicit: Securus non dubitans:firmus:munitus. Securus dĩ‚ q̃ſi ſine cura.i.frigidus ꝑ qð inutile acci- pit᷑. Et ponit᷑ differẽtia inter ſecurũ⁊ tutũ DPñ ĩ gręciſmo dicit᷑. Eſt homo ſecurus a cura quaq; remotus. Sʒ vir in agmĩbus cõfidens eſt homo tutus.Et vide qꝛ qͥdã voluerũt dicẽ ſecuriter ꝓ ſecure·R imppꝛie Vñ. Aſſere ſecure ſecurit penitus vre. Secutus.ta.tũ.participiũ ð ſequoꝛ.⁊ ſcri/ bitur ꝑ.c. q;uis ſequoꝛ ſcnibat᷑ ꝑ.q.Qam ut dicit Oꝛiſcianus in x? Merba deſinen/ tia in quoꝛ mutant eã in cu⸗a ſumẽtia·tum faciũt ſupinũ.vt loqͥ locutũ/ſeqͥr ſecutũ. Sedatus.ta.tũ.placidus/leuis·tẽperatus. Sedes.dis.ę.ge.dꝛ a ſedeo.des:a ꝓducit ſe-lic ſedeo.des eam coꝛripiat. Dñ. PHũ ſup alta ſedes: caſum ſbet tibi ſedes. De⸗/ des nõ ẽ vniꝰ tm̃ i multoꝝſᷣ ſoliũ⁊ thꝛo/ nus vniꝰ tm̃. Itẽ ſedes in ſingulari nũero ꝓpꝛie ẽ regni ·qð grece thꝛonos dĩ. Et idẽ nos dicimus ſolin. Subſellia o cęteroꝝ quaſi ſubſedia.Cathedrę doctoꝝ. Item a V S ſedes vĩ ;̊ ſedecula. lę. vimi. B ſedile.lis Sedecim·cõponit᷑ a ſex ⁊ decema dĩ ſede/ cim vel ſeſdccim. vt x.abijciat· vel mutet in. s. Inde ſedenarius. ria. nu. Seditio.onis.fę.ge.i.viſſenſio ciuiũ.⁊ dẽ a ſedeo.des.ꝑ cõtrariũ· q; ſeoꝛſũ alij eunt ab alijs. vel qꝛ ſedendo ſolent machinari. Vlij vicũt ꝙ ſeditio ẽ diſcoꝛdia ⁊ diſſen/ ſio aĩoꝑ· quã gręci diaſtaſim vocant. Iñ ſeditioſus.ſa.ſũ.qui ſeditionẽ facit.⁊ dil- coꝛdiaʒ gignit. Et coꝛ. vi. Gñ in Ruroꝛa. PBe reditu ſpecies ſeditionis erat. Sedile.lis.pe.pꝛo.oia ſedeo.des.Et ſi unt ſedilia loca in quibus quis ſedere poſſit. VBnde.·ʒ. Reg.x: Et vue man hinc atq; inde tenentes ſedile. Sedulus.la.lũ.i.aſſiduusintentus.bonus ſtudioſus:firmusfrequẽs.Et dĩ ſedulus quaſi ſine dolo·qꝛ ex aio ⁊ tota volũtate facit. Inde ſedule aduerbiũ.Et hęc ſedu/ lita s.tatis.i.aſſiduitas.⁊ coꝛ.vu. Seges. getis.fę. ge.di a ſeco.cas.i ſm hoc ꝛie vicit᷑ ſeges matura·ſcilz meſſis. Del ſeges di a ſero.risa ſᷣm h̊ ſeges dꝛ ſemen quia ſerit᷑.Et illud in quo ſerit· ſcilʒ terra. Sed tranſlatiue ſemẽ etiã voꝛ verbũ dei. Bnde Auq.Se Semen eſt verbũ dei. Et coꝛripit ambas ſyllabas ſeges. Begmentũ.ti.neu.ge.ꝛ weſtis muliebꝛis ⁊longacuius neceſſe eſt partem ſecare. 7 ea ſolent vti nubentes.Et ꝓpꝛie eſt lim/ bus ſiue faſciola · ꝗᷓ mulieribus indumẽtis in extrema ꝑte cauſa oꝛnatus aſſuit. Bñ Juuenalis. BGegmẽtaa longos habitus vt flãmea ſũpſit. Eliqñ ant iuenit p par/ ticulis veſtimentoꝝ.⁊ vicunt᷑ ſegmenta. quaſi ſecamẽta. Inde ſegmẽtatus.ta. tũ. tali veſte indutus. wl oꝛnatus ſegmẽtis. Vñ ⁊ ſegmentata vꝛ veſtis·ꝗẽ qͥbuſdaʒ gonis.vel quaſi ſciſis ſegmentis oꝛnata. Maã particulas cuiuſq; materię abſciſas hſegmenta vocamuspm Mug. Dapias vo dic: SGegmẽta ſũt faſcię quibꝰ faſciat᷑ caput. Item ſegmentũ vr monile a collo in pectus dependens. =ð Segnis...t.⁊ hoc ne.i.piger dicit᷑ a ſe·et ignis · quaſi ſine igne ingenio carensfri/ gidus ocioſusꝑ qð ĩutilẽ accipimꝰ. VPñ Peb. 6 Nt nõ ſegnes efficiamini. Inde ſegniter. aduer. Et becſegnicies. cei. Et H . legnicia. cig.i. pigricia. Segoꝛ quidaʒ locus eſta acuitur in fine. interpꝛetat᷑ loquela iutills. egrex. gis. oĩs ge.i. nobilis. dicit a ſe.7 grer ſiſeoꝛſũ a grege alion ? coꝛ gre. Seir · victus ẽ quidã quia fuit hiſpidus⸗ piloſusquando enĩ natus eſt·totus ſicut pellis piloſus erat. Et idẽ victus eſt Eſau i.rufusob coctionẽſcilʒ rułę lentis.cuius edulio pgenita ꝑdidit. Ide Edomob ruboꝛẽ coꝛpoꝛis victus quod latine ſan/ guineus dicitur. Seiuga.gę.maximus currus Jouis.vide S. in biga. — Seiũx · gis · dicunt᷑ boues nondũ iugo cõ/ iuncti:quaſi ſeoꝛſũ a iugo dĩa ſe ⁊ iugũ. SGelectus.cta. ctũ.i.ab alijs electus. Selenos vꝛ lux noctisſcilʒ luna.⁊ dicita ſele wla ſile.qð eſt lux. nox. Eadẽ ſile⸗ nos dicita acuit᷑ in fine. Seleucus.ci ꝓpꝛiũ nomẽ viritriũ ſyllaba/ ru. Et ibi eſt diphthongus eu. vnde. e.u eiuſdẽ ſyllabęſunt. ñ in Auroꝛa. Cũca romana demetrius vrbe ſileuci. Selinũ oꝛ apiũ: I quo cõponit petroſeli⸗/ nũ.hypoſelinũoleoſelinũ. Sella.lg. dꝛ a ſedeo.des.q̃ſi ſeda.q ibi ſup ſedemus. Iñ hic ſellarius.rij.qui facit ſel/ las. Et ſellarius.ria. riũ.ad ſellã ꝑtinens. ECt ſellarius. qui ſeſſurus poꝛtat ſella. Itẽ iuenit hec ſella ꝓ q̃dã mulierein p Regũ. Sellio.onis.i.caballus.⁊ dicit a ſella. Sellula.lę.dimi.i.parua ſella. ſacerdotũ.⁊ acuit᷑ in fine. Sem . filius Moe dictus eſt.⁊ ex pꝛeęſagio poſteritatis nomẽ accepit. Ex ipſo enim patriarchę. ꝓphetę.⁊ aplłi.⁊ ſplus dei ꝓ/ Sellũ ·fuit quidã vir qui fuit cuſtos vſtiũ greſſi ſunt. Ex eius quoq; ſtirpe ẽ chꝛiſtꝰ* cuius ab oꝛtu ſolis vſq; ad occaſum ma/ gnum eſt nomen in gentibus. . Semen. inis.neu.ge.eſt qð ĩ agro ſpargi ad gignendũ fructũ. Itẽ ſemen eſt aialiüũ qð ſpargit᷑ ad gignendũ fętũ. Sementis.tis.fę.ge.eſt ſemen frugum. vel tempus ſeminandi.vel dea ſementis vel ipſe actus ſeminandi: Iñ ſemẽtinꝰ.na.nũ. Semeſus.ſa.ſü.i.in media parte coꝛroſus 7 comeſtus.ſemicomeſtus.⁊ dia ſemis. qð eſt vimidiũ: eſus.Et ꝓduẽ penł. Dñ NDirgilius in.ʒ? ęnei. Semeſam pꝛędã et veſtigia feda relinquait. Semianimus.ma.mũ.et hic et hęc ſemia/ nimis.a hoc me.i.ſemiuiuus. Semibos.bouis.coĩs ge.i.ĩ media ꝑte bos vt monotaurus. Et coꝛ. penłtã nti q; gtiĩ. Vnde Ouidius.Seminirũq; bonẽſemi bouẽq; viruiz. = Honiee nter ſent⸗ Hemh ngl (tns4 dicvg mnat genn nmn ic⸗ Gande⸗ ſdotal Genide Wqn Heme Geni ſeny gubt Jonlaa Ganlon⸗ Gmmlunn Geninnn lngſen is Genin betſe ſenen aſe⸗ dielg ſocle Gerino hecaade Genin Pr; ſanian ſiuerhi rg Wernan Wwe lodin Genni 0dtͤ Benin 4ſeni np ſecert doner⸗ die⸗ herſe mwid biſup atſeh⸗ Wens. u. sNn vauun np⸗ cſe mnn n l 1 nani. nds i inin ebos oneſen Semicęcus. ca. cñ. qui in parte eſt cęc' ⁊ in parte videt · vel qui non dare videt.⁊ di: a ſemis. ? cæcus. Semicinctiu.ctij. eſt cona minus lataſicut cingulus cinctura lata. ? vr a ſemis. cin / ctus.q̃ſi dimidius enctꝰ:inde ſemicinctin oĩ eo ꝙ dimidiũ cingat. In glo.aũt ꝛ¶ct.. ſ9ꝛ dicũt᷑ ſemicinctia veſtes exvno latere dependẽtes. vel coneſt iue veſtes nocturuę vel genus ſudarij qͥ hebꝛei vtũt᷑ in capite. Semicinctü.cti.i.ona minus lata· qꝛ di / midiũ cingit. Semicoꝛs.dis.oĩs ge.i.dimidiũ coꝛ hñs. dicit᷑ a ſemis.⁊ coꝛ. Semideus.dei.penł.coꝛ.i.imidius deus. vel quaſi ſemꝰ.i.imꝑfectus⁊ nõ plenꝰ deꝰ Semiermis.mis.ↄ.t.⁊ hoc me.i.ex ꝑte ar / Semifer. ra. rũi.in media parte (matus. fera. vt centaurus.⁊ coꝛ.mi. Semihiulcus. ca.cũ.i.aliquantulũ hians aꝑtus ex partea vĩa ſemis ⁊ hiulcus. Semilacer.ra.rũ.i.ex parte laceratus. Semilongus.ga.gũ.qſi medio modo lon Semilunui.nij.i.media luna. * —— Semimaris · coĩs ge.i. ſemimaſculus · vel imꝑfectus masſcilʒ caſtratus q̃ſi minus habens q́; mas:iK coꝛ.ma. Seminarin.nij.ueu. ge.i.ſemen. vel cniuſli⸗ bet rei exoꝛdium· vl vas in quo ponitur ſemen.⁊ dicit᷑ a ſemẽ. Et ſeminari.ria.riũ iad ſemen· vel ſeminatũ ꝑtinẽs. vel exoꝛ⸗ dialis · vel tialis. Et bic hec ſeminalis. vbocle. Seminecis. 9.t: hoc ce.i.ſemimoꝛtuus · vel necatusexanimis inter moꝛtuos⁊ viuos Seminiubius.bij. mal.ge.i.ſeminatoꝛ ver/ boꝝ. Inde hęc ſeminiuerbia.bię.i.verboꝝ ſemĩatrix. DHñ c.7: Quid vult ſemi/ niuerbius hic oicere? Duglaũt videtur dicere. Semiuerbius ⁊ ſemiuerbia.⁊ tũc tenet naturã de ſemen· ſeminiubius na/⸗ turã tenet de ſemini . Daß.dicit: Semini/ uerbius.i.ſeminans verba. Seminiñ nij i.ſemen · vel cuinſlibet rei ex oꝛdiũ.vel lucrũ de ſemine. Seminudus.da.da.inõ tot oꝑtus.⁊ dꝛ a ſemis: nudus.⁊ ꝓducit nu. Semipaganus.na.nũ.i.nõ ex toto vrbanꝰ nec ex toto villanus · vel nec ex toto face/ tus nec ex toto ruſtieoñsss. Semipes.dis.maſ.ge.i.dimidiꝰpes.⁊ coꝛ. penł gti. Inde hicẽ hęc ſemipedalis: hoc dale. pen? ꝓdu.mẽſura oimidij pedis: Et hecſemipedalitas.tatis. (gus. Semiplagiũ.gij.i.minus rete.vel adiũctę retibus lineęreſtes plagę vdicun. Semiplenus.na.nũ.penł./pd.i.dimidius. Semipondius.dij.i.dimidiũ cndus. Semiputatus.ta.tũ.i.ex parte putatus. in parte nõ. Oñ Virgilꝰ ĩ bucol. Semi/ putata tibi frondoſa vitis in vlmo. Semirutus.ta.tũ.pe.coꝛ.q ex ꝑte coꝛruit. Semis.oĩs ge.ideclinabile.i.vimidi.dia. oiũ.⁊ d ab hemis:qð ẽ dimidiũ·ſubtra/ cta aſpiratione. ꝓ ea poſita.S. Pñ qͥda. Vas tribus ⁊ ſemis ſolidis ego pꝛodigꝰ emi. Item ſemis põt cõponi:a ſemis ⁊ as aſſis.⁊ dĩ hic ſemis ſemiſſis ſic eſt dedi. ⁊ponit᷑ pꝛo quadã menſura.Donit᷑ etiam pꝛo quodã pondere.qð cõſtat ex ſex vn/ cijs · quaſi ſemis as.vᷣlłs enĩ cõſtat ex duo/ decim vncijs. H Semiſpatiũ.tij.gladius a media longitu⸗ dine ſpatę dictus. Semita.tę.i.vimidiũ iter:quaſi ſemis iter. E eſt ſemita vuoꝛũ pedũ·ſcilʒ via adeo tricta vt alt in tranſitu tranſire nõ poſſit. Et eſt ꝓpꝛie ſemita hoiuʒ callis ferarum ⁊ pecudũu · a calcãdo· vel a callo. Et eſt callis ꝓpꝛie ſemita ſtricta ⁊ tenuis callo pecoꝛuʒ pdurata. Cramites vo tranſuerſa ſũt in agris itinerr. Semitonus.ni.maſ.ge.⁊ H̊ ſemitoniũ.nij. i.non plenus ſonus.⁊ coꝛtto. Seminir.uiri.i.imꝑfectus vir.vel caſtrat ⁊ dicitur a ſemus.·qð eſt imꝑfectusa vir. Põt etiaʒ ſemiuir cõponi·a ſemis.quodẽ vimidiũ:⁊ vir·q̃ſi dimidius vii ·ſicut fue/ rũt centaurus: monotaurꝰ. coꝛ.penul. Semiuiu.ua.uũ.penł/pd.i.ex parte viuꝰ. i. non totus moꝛtuus. Semiuocalis.9.ta hocle.dĩ a ſemis.⁊ vo calis. Et ſemiuocales dicũt᷑ quedã lrę q̃ſi impꝑfectę vocales:q; nõ habẽt ita bonã ſo noꝛitateſicut ⁊ vocales. Iñ ſemiuocaliter aduer. Et h̊ͥ ſemiuocalitas. tatis. Dẽ etiã hbec ſemiuocalis.lis.ſubſtãtiuelittera quę cũ vocali facit voceʒ ·quaſi ſema⸗ impfe/ cta vocalis. Semiuſtus.ſta.ſti.⁊ ſemuſtus.ſta.ſtũ.i.ex ꝑte vſtusæ vĩ a ſemis.⁊ vſtusa ponit᷑ ſe muſtus pꝛo ſemiuſtus. Semo.monis.maſ.ge.ſemihomo·ſiue ex ꝑte homo? vꝛ a ſemis. homo homonis qð vixerũt antiqui. Et hoc fuit ad diffe- rẽtiã gti ſeminis. Dñ Martialis capella. Quoſq; hemicheos quoſq; latine ſemo/ nes dicunt. v 2 Sempiternus. na.nũ.i.ſemꝑ cum temporc vurans.vt mundus:quaſi ſemꝑ ęternus Inde hęc ſempiternitas. tatis. Semũculus.li.vel ſeminculus.li.oimi.de ſemo.monisſed melius dꝛ ſemũculus:qꝛ foꝛmat᷑ a ſemo.o.in. um.cõuerſa.⁊ addita culus ſᷣm regulas Pꝛiſciani. Semus.ma.mũ.i.impꝑfectus:nõ plenarius nõ plenus. Oꝛoſfecto illud ſemũ eſtquod vltra medietatẽ ⁊ citra ꝑfectionẽ eſt. Iñ ſemitas. tatis. Senaculũ li.locus vbi ſenatus congregat vel domus illa. Senatus.tus.tui.dꝛ a ſenexa natus:quaſi ſenex natus vel natu:qꝛ in illa dignitate eligebant ſenes · ſaltẽ pꝛudẽtia. Del ſena⸗ tus di a ſinẽdo.quia ſenatoꝛes facultatẽ agẽdi dabãt:MNõ eni ſine eoꝝ licẽtia vlli magiſtratui licebat aliqͥd agere. Et vicit ſenatus etiã ipſe locus in quo cõueniunt ſenatoꝛes. Iñ hic ſenatoꝛ.toꝛis.qui habet illã dignitatẽ. Iñ ſenatoꝛius.ria.riũ.Et nõ ꝙ ſenatuſdecretũ quãtũ ad imediatã cõpoſitionẽ cõponit᷑ ex noĩbꝰ.ſallʒ ex gtõ ſenatus.⁊ noie qð eſt decretũ.ti.᷑̊ quatũ ad mediatã ↄpoſitionẽ cõponit᷑ a parti/ cipio · qꝛ ſenatuſdecretũ ẽ illud iusqð ẽa ſenatu decretũ. Itẽ in pᷣdicta ↄpoſitione pncipiũ dat᷑ ei qͥð eſt dignus et hac ra/ tione dicimus/ſenatuſdecretũ magiſter militũ.q; ſenatus eſt dignioꝛ ſuo decrcto c poſſit illud cõdere ⁊ deſtruere.⁊ dedli/ nat᷑ decretũ.ſ̊ ſenat gtũs remanet inde⸗/ clinabilis.vt h̊ ſenatuſdecretũ ſenatuſde/ creti ⁊c. Et idẽ dicas de ſenatuſconſultũ. Senatoꝛes vicũt᷑ magiſtratus ppli · quaſi ſenioꝛes. Nã bᷣm Aco. leges pꝛius fiebãt a pplo eiuſq; interuẽtuſᷣ qꝛ aucto pʒpulo cepit difficile cõuenire inlege cõdendo: ideo elegit pł centũ ſenatoꝛes. vt. C. de pe. here.l. vlt. vt ipſi vice ppli cõſulerent⁊ quicqͥd ſtatuerẽt lex eſſet. Senatoꝛes aũt ſunt qui a pꝛincipibo ⁊ cõſulibus vſq; ad viros illuſtres deſcenderũt. Et hi ſoli ſo/ lebant dicere ſniam in ſenatu:quare etiã cõſulẽ romanũ vocamus ſenatoꝛẽ magi⸗ ſtratus. vt.ff. de ſena. l. vltj. et Inſti. de iu. na.gen. ciui.S.ex eſt. Senatoꝛes etiã di ci debent ſenatoꝛũ filij nepotes ex filiſs nati.nõ aũt nati ex filiabus.vt.l. liberos. ff. de ſena. Senatus eſt cętus iſte honeſtimꝰ ſenatoꝛũ + centũ erãt numero. vt dicit Ico. C. de ſena.cona nomẽ cõſulis parificat ſenatu · — pꝛincipis.vtputa cum habeat vice ppli.? ante imꝑatoꝛẽ ꝑ płm.⁊ poſt imꝑatoꝛem per pꝛincipem cõſtitutus fuit ſenatus.vt. ff. de oꝛi. iur. l. ij. Senatuſcõſultũ·ẽ qð tmmodo ſenatoꝛes habito conſilio ꝓpłis cõſulendo decreue/ runt · m Iſidoꝝ.li.S? Senatuſcõſultũ romanũ/alias ſepꝛinianũ oĩbus ciuitatibo fideicõmiſſariã hęredi/ tatẽ iubet reſtitui.⁊ in eam.⁊ ad eam os actiones tranfferri. Senatuſconſultũ artificianũalias artificu lianũ/quo cauet᷑ vt pſides puinciarũ co/ gnoſcãt ĩ pꝛouĩcijs de libertate · licʒ heres non ſit illius pꝛouĩicię. Senatuſconſultũ clandianũ tollendũ ſta/ tuerat ꝙ mulier libera ſuili amoꝛe capta ſi ei denunciata eſſet a oño ne cõmiſceret ſeruo ſuo iudex ſuꝑ ea cauſa ãmonuiſſet necipſa acqͥᷣ eſceretſubſtantiã ſuã ⁊ liber⸗ tatẽ amittebat.⁊ fiebat ſerua vel ancilla oñi denũciantis·qð quia viſũ eſt miſera/ bile ⁊ indignũſublatũ eſt. Senatuſcõſultũ leboneanũ eũ coercet qui ob inſtruẽdã actionẽ uł teſtamẽtũ·publi/ cã pecuniã acceperit · pactus ve fuerit. Itẽ qui ꝑfecto teſtamẽto legatũ ſibi aſcribit. Item heęredẽ qui in experedatione aut in alicuius condenationẽ legatũ aſcribit. Senatuſconſultũ macedonianũ habet lo/ cum · quando aliquis filio familias in po/ teſtate patris exiſtenti mutuo pecuniam tradidit· qꝛ hoc ſenatuſconſultũ phibuit mutuã pecuniã dani filijſfamilias:ne one re debitoꝝ pgrauati:eſſẽt occaſio machi/ nandi moꝛte patri. Si aũt contra ſenatuſ conſultũ iſtud quis filiofamilias numos tradiderittraditos amittat ·niſi ipſe filiꝰ/ familias habeat caſtrenſe peculiũ · wel q̃ſi caſtrenſe. Eo enĩ vtit. vt paterfamilias. Senatuſcoſultũ oꝛphitianũ ad ſucceſſio/ nem matris inteſtare filias vel filios legi/ timos ſiue vulgo gſitos vocat niſi mater ſit illuſtris · cuius filiũ noĩare ſpuriũ ſatis acerbũ eſt· vocatq; ex teſtameto nepotes ⁊ neptesqui oĩo pferunt᷑ cõſanguineis ⁊ cognatis ſiue agnatis. „ quãdo ſcriptus hęres rogatus eſt totam hereditatẽ vel pluſq; dotantẽ reſtituere alicui ·liceat ſcripto hęredi totius heredi/ tatis quartã partẽ retinere·qͥ caſu onera heęreditaria ſuſtineat inter ſe ⁊ illũ cui hę/ reditas reſtituiturinter quẽ ⁊ ipſum cui Senatuſconſultum pagacianũ ſtatuit vt hgeg nten vann Gen ort inei Gan⸗ ſcits Gn nia nupe ſer gru la ſontn Gen i gunb nocn Gen tſa ſto okne hlbee Gonn no⸗ Kmn ſahe nden ape pon ſnet voc wal Gan ſtut ii mtt mnn veſ n Gonn i M⸗ lb⸗ dat Gen Ne ſen An Ne e D Mr Wen t. Wer inini Nelß Mod mnar i beres W . len nnſe jillr mal nlen, tqui ubli⸗ ſo. eann wbit up, Phuit / uchr ſm nunos peite vl lu⸗ ſſo⸗ leg/ natr ſeds wrs ines: Uurvr PR mere gey⸗ oner⸗ wübe⸗ mmal hereditatẽ reſtituit ſtipulatiões ſolebãt interponi vt coĩcent p rata parte lucũ Däunnn. SðJ Senatuſconſultũ piſanianũut ſi penę ob/ noxiſiue ſeruus veniſſet qñ aĩaduerſũ ſit in eũ pᷣciũ venditoꝛ ſſtet emptoꝛ. Senatuſcõſultũ plautianũ de liberlagno/ ſcẽdis loquit᷑ qui poſt diuoꝛtiũ educant ꝑ h̊ ꝑmittit᷑ mulieri ſi putet ſe pꝛegnantẽ denuciare marito ſuo infra. xxv. dies vel xxx.poſt oiuoꝛtiũ · ita ꝙ niſi maritus cu⸗ ſtodes miſeritaut contrariũ nunciauerit ex ſe eã nõ eſſe pꝛegnatã ·co gatur partuʒ agnoſcẽ tãq;ᷓ ſuũ · Si vo vi ipſa oppꝛeſſa fuerit nullũ hoc partui generat piudiciũ. Senatuſconſultu iuliann vicit quo vire/ ctã ſibi ſerui accipiunt libertatẽ cum illia quibus libertates erant relictę a pꝛetoꝛe uocati noluut adeſe.— Senatuſcõſultũ ſylleianũ claudianũ pu/ nit ſeruos capite qui vñis ſuis cũ voca/ rentoimoda opem vel auxiliũ inquantũ potuerũt nõ tulerunt vel impenderũt cũ ipſi hocuiderent⁊ audirent. Senatuſcõſultũ terculianũ:quo cauet᷑ ma tri nõ auię de teſta.ſucceſſione deferenda ut mater ingenua triũ liberoꝝ ius habens ſi libertina quarto filio ſuccedit defuncto nõ exiſtẽtibus ultimis liberis vel eman/ cipatis:nec a patre:nec a matrę vefũcti h nouo iure ſi ſolũ unum peperiſſet · ſiue ſit ingenua ſiue libertina idẽ ius verſat. Oel ſenatuſconſultũ terculianuʒ dꝛ cũ matres vocant᷑ ad hęreditates filioꝛũ ſenacõſul. tercul. ut Inſti. de teſta. pto. Senatuſconſultuʒ traianũalias caruianũ ſtatuit ſi inter plures hęredes infans ſit qͥ fari nõ poſſit.⁊ ipſi rogent᷑ ſeruũ manu/ mittere· nõ ideo libertas intercidat᷑· quia fari nõ poteſt infansnec ſeruuʒ põt ven/ vere. ſed extimatis partibo ſeruũ manu/ mittant ſalua poꝛtione infantis. Senatuſcõſultũ damaſianũ dicitur quo cautũ eſt ſi abeſt illi iuſta cauſa qui liber⸗ tatẽ debet. ⁊ hboc pꝛonũciatũ ſit ꝙ ꝑ inde libertas ei competit · ut ſi ab ipſo directe data eſlet. . Senatuſconſultũ trebelł.a nouo iure ĩcre/ mentũ ⁊ foꝛmam hanc accepit · ut excluſo ſenatuſconſulto pagaxiano liceat here/ ditatẽ reſtituenti quartã partẽ retinere inter ipſum ⁊ fideicõmiſſariũ ꝓ rata poꝛ/ tione · dimiſſis actionibus cõtra coẽm ſti pulationẽſitotam bereditateʒ nolens Senatuſconſultũ uoluſianũ reſtituerit · ad eum ⁊ in eum oẽs tranffent ſtipulationes. .ð Senatuſconſultuʒ turpilianũquo ſtatuit nequis publici iudicij crimen intentans ab accuſatione publici criminis cauſa oꝛ/ vinata.i.poſt inſcriptionẽ ⁊ fideiuſſionẽ datam deſiſtat abolitione nõ impetrata. Senatuſconſultũ velleianũ inductũ eſt in fauoꝛem mulierũ ·ſcilʒ illarũ quę leuitate ſuaq ſexus fragilitate ſe ⁊ ſua obligant ꝓ alijs fideiubendo vel obligationem in ſe recipiendo ꝑ hoc in ſenatuſconſultũ eis ſubuenit᷑.⁊ concedit᷑ vt ipſę indenes ſer/ uentur ⁊ ſi cõueniãt᷑ pꝛo tali obligatione poſſũt oponere exceptionẽ ſenatuſcon/ ſulti velleiani. Ceſſat aũt hoc ſenatuſcon/ ſultũ cum mulier renũciauit vellei: omni auxilio.ff.e.ti.l.uld. ðUðUM ũ ſtatuit ꝙ qui impꝛobe in litẽ coeũt aut quicqͥd ex con/ dẽnatione in rem ipſius redditũ ſiue rela tũ ſit.l.iulia de pꝛiuata vi tenet. Senatuſconſultũ fauianũ in oiſſuetudinẽ abijt · introducẽs adoptionẽ fieri per tres mares adoptantes et tres intercedentes emancpationes. MU .„ Senatuſconſultũ largitianũ merito abro/ gatũ eſt. latinã inducẽs libertatẽ· qua qͥs moꝛte ſua recipiebat᷑ extra libertatem. Seneca.cępenł.coꝛ.ꝓpꝛiũ nomen vii. Senecia.cię.fę.ge.dicit᷑ pilatura labioꝛum l labiũ · vel verbũ ſenis dicit᷑ a ſenecio quod eſt aliquantulũ ſenex. Del ſenecis eſt illud rubꝛuʒ qð eſt ſub aure piſcisper quod viſcernit an ſit recens an non. ællij dicunt ꝙ ſenecię dicunt᷑ ſaliuę defluentes ꝑ genas ſenis:quas pꝛę ſenectute retinere nõ poteſt eas emittit ꝑ molares dentes qui canini.i.detractoꝛes dicuntqð con/ gruit iuidis/ de quoꝝ molaribus frequẽs imundicia detractionis emittitur. Onde Hieronymꝰ in ꝓlogo Ecech. Sʒ vereoꝛꝛ ne üllud eis eueniat. qð gręce ſigntius di ut vocent᷑ fagolidoꝛos·hoc eſt·mãducan/ tes ſenecias. Itẽ ßm Pap̃. Senecie her/ beſüt cito areſcẽtes·ꝗ ꝑ̊ macerias naſcũt. Senecio.onis.i.aliquantulũ ſenex. Senecta.ctęa bęc ſenectus.tutis/in eodem ſenſu. Et eſt ſenectus ſexta etasquę nullo annon numero finit · H poſt qnq; ctates quãtucũq; vitę eſt· ſenectuti deputatur. Seniũ vo eſt vltima pars ſenectutis et dicita ſenus.na.nũ.eo ꝙ ſit terminꝰ ſextę etatj. vel vicit᷑ a ſenex. Dnde Plſalmiſta. l vYvz Vſq; in ſenectã ⁊ ſeniũ deus ne derelin/ quas me. Itẽ ſenectũ eſt ſupinũ de ſeneo ſim antiquos.Et vt dici᷑ Saßp̃. 4 Be/ nectus eni venerabilis ẽnõ viutnaneq; annoꝝ numero cõputata. Cani autẽ ſunt ſenſus hoĩs.⁊ ętas ſenectutis vita ĩmacu/ lata.qꝛ videlicʒ in moꝛibus ſenectus qdã Senex.ſenis.maſ.ge.vicit᷑ a ſenſus quia ĩ ſenibus ſolent ſenſus abũdare.qꝛ in anti/ quis eſt ſapiẽtia.⁊ in multo tempoꝛe pꝛu/ dentia. vt vꝛĩ Job. Del ꝑ cõtrariũ:quia ieis ſenſus viminuũt᷑.vñ vẽ ſenex quaſi ſe neſciẽs · delirat enĩ ꝓpter nimiã ętatem. Zeſt etymo. Iñ hic ſenioꝛ mal.ge.ſicut et ſenex eius poſitiuũ⸗q;uis antiqui dixerũt bic ⁊ hbęc ſenex.a bic ⁊ bęc ſenioꝛ.⁊ hoc ſe/ niꝰ.⁊ in ſuꝑlatiuo ſeniſſimus.ma.mũſed nũc caret ſuꝑlatiuo.Et coꝛ.pmã ſenexſed ſenus. na. nu. eã ꝓd. Oñ quidã. Facta no/ tanda ſenis volo verſibus edere ſenis. Et a ſenex dr hic ⁊ hęc ſenilis.⁊ hoc le.penulł. ꝓpd.i.res ſenis. wel ad ſenẽ ꝑtinẽs: hec ſe/ militas. tatis. ⁊ hęc ſenitudo. dinis. Et cõ⸗ Ponit.q;ſenex.i.valde ſenex. Sennaar · vallis latiſſimain qua turris a ſupꝑbientibus gdiſicari ceperat· m Hug. Et Baß. vicit. Gennaar locus eſt baby⸗/ lonis · in qͥ fuit campꝑꝰ duran.i turris quã 1 — vſcq; in cęlũ leuari conati ſũta acuit᷑i fine. Senones:galloꝝ qdã qͥ rom inuaſerũt⸗ coꝛ.no. Et nõ ꝙ galli ſenones ſunt franci. Galli germani ſunt teutunici. L Senos vel potiꝰſynos · interpᷣtat ſenſus. Senſibilis.ↄ.t.⁊ hoc le.i.ſenſu ꝑceptibile. ſcilicz aptũ ſentire: vel aptũ ſentiri. Inde hic ⁊ bęc ſenſilis: hoc le penlłcoꝛ. ꝑſ ynco⸗ pam in eodem ſenſu. Item ſenſibilis etiã ſm aliã ſigniſicationẽ ſui bi dꝛ intelligi/ bilis. Quidã ponũt vifferentiã inter ſen/ ſibilis ſenſilis Onde. Q ſentire põt ſentiri tibi ſit res Benſibilis · ſentire po/ Senſus.ſus.ſui.eſt quędãvis animęgꝗ ꝑci⸗ pit foꝛmas ĩ pſẽti materia.vel q̃ hõ audit. vel videt · vel tangit· uł guſtat.uł olfacit. dicitur a ſentio.tis. Del ſenſus dicitur intellectus.bm aliã ſigtionẽ ſui verbi. Et ſic ſumit᷑.j. Joãnis vlt.vbi dꝛ. Et ſcimus quoniã filiꝰ dei venit ⁊ dedit nobis ſen/ ſumſvt cognoſcamus deũ veꝝ ⁊c. In qua ſignificatione iuenit᷑. hoc ſenſũ/ ſenſum Wꝛie attribuit᷑ vocibh. Senſus xo alijs rebus. Et hinc ſenſuoſus. la. ſũ.i ſenſu ple⸗ nus. Itẽ a ſenſu vꝛ hic ⁊ hęc ſenſualis.⁊ H deditus· vel ſenſu percipiẽs. Inde h̊ ſen/ ſualitas.tatis. Itẽ a ſenſus:dꝛ ſenſatus.ta tũ. Et nõ ꝙ ſunt quiq; ſenſusſcilʒ audit viſus guſtus/odoꝛat᷑a tactus. Tres ape/ riut claudũt᷑ duo ſemꝑ patentes ſunt. Itẽ ſenſus oꝛ qñq; aĩaqꝛ lentit/quãdoq; cuiuſſlibet rei adiuentio. Sʒ memoꝛia rei muentę recoꝛdatio. Sententia.tię.bõm Mug.eſt iudiciũ ułlitis deciſio · vel firma indubitata reſponſio AVl aĩaduerſio.vel ſenſus:ſiue intellectus. 1 di a ſentio.tis. tem ſententia quidam coloꝛ rhetoꝛic' oĩſcilz bꝛeuis oꝛatio aliqd moꝛalitatis generalit cõpꝛehendens.vt Pbſequiũ amicos vitas odiũ parit. Iñ ſententioſus.ſa.ſũ.i.ſententijs plenꝰ. Itẽ Gm Iſidoꝛum- ſententia eſt determinata acceptio alterius partis cõtradictionis. Sẽtẽtia bm o. in ſũ.C. quõ.⁊ qñ iudex ſen./ ꝓfer. debet· qñq; põt dici cuiuſcunq; oꝛationis ſignificatio. qñq; ponit p opi/ mione magiſtroꝝ.qñq; dꝛ quicqͥd alicui de re aliqua placet.qñq; eſt depoꝛtatio. qñq; excoĩcatio vel interdictũ ·ſ im ꝓpꝛie· q excoĩcatio vel interdictũ potius punit quam finem cauſę imponit: ideo potius põt pęna dici q; ſnia n diffinitio. Qñq; ſnia vꝛ qdcũq; iudicautis ſᷣceptũ.nõ na/ turę.nõ iuri nõ bonis moꝛibus contrariũ. Et ſßm hanc ſigtionem viſtinguit: Quia ſnĩaꝑ alia eſt iffinitiua alia interlocuto/ raa · alia cõuentionalis. alia ꝗ vꝛ pceptũ alia multa/alia iſpenſationsss. Sententia oiffinitiua. eſt diffinitio iudi/ cialis cõtrouerſię finẽ imponẽſ ex ꝓnũcia/ tione iudicis dãnationẽ vel abſolutionẽ ↄtinẽs. Et hęc pncipalẽ diffinit ꝗſtionẽ vt quãdo auditis vtriſq; partis allega/ tionibꝰ cauſa tminat.⁊ finis pᷣncipali ne/ gocio imponit᷑quã ſemel latã iudex reuo care non poteet. Sententia interlocutoꝛiaeſt ſententia ſe/ miplena· ꝗq ꝓfert᷑ int pncipiũ ⁊ finẽ cauſeę nõ ſuꝑ pncipali ·ſᷣ emergentibo⁊ inciden/ tibus gqſtionibo. puta ſuꝑ libello offeren/ do · vel cõcipiendo.vel oanda dilatione aut denegãda.⁊ ſilib.pncipali cã durã/ te.vt quãdo iudex nõ reſides p tribunali intloquẽdo int᷑ ꝑtes/ſine ſolennitate ſcri⸗- pturę aliqͥd ꝓnũciat ð plano · vel ſup aliq; incidẽti · vel emergẽti extra pꝛimũ intẽtũ pꝛincipale. Et hanc põt reuocare iudex ſve awp ſiue ſit oꝛdinariusſiue delegatus.ſiue ar/ ptenarius ſũmam vniuerſitatis:qꝛ omne hen biter · debet tñ cũ cauſe co gnitione ferri ·· tempus ſeptem diebus cõſumat᷑. In indice cõcedente nõ ꝓcedente · ij. q. iij. S. Septenis.ↄ.ta h ne.i.ſeptẽ ãnoꝝ. Iñ hoc u ſpaciũ. ᷣm Goff. . ſeptẽniũ.i.ſpaciũ ſeptẽ annon. e Sentẽtia cõuẽtionalisẽ amicabilis cõpo/ Septẽtrio.trionis.dꝛ qðdã ſignũ:a ſeptẽ Un ſitio. vt qn iudex cõuenit aliquẽ cõmo/ ſtellis notabilioꝛibus q; alię habet enim ib net eü·ne faciat cõtra cõuentionem. plures q; ſeptẽ.dicit᷑ ſeptẽtrio· a ſeptẽ un Snia ꝑ erroꝛẽ lataa q̃ nõ ẽ appellatũreuo ſtellis· quas vocant trionesq; q̃ſi boues cat ſi eroꝛ ꝓbabilis poſtea detegat᷑. vt aratoꝛij ſemꝑ terũt areã noſtri cęli. Et cõ/ lts in. c fraternitat. de fr. male. ponit᷑ a ſeptem.⁊ trio trionis qð eſt bos: vnl Sentẽtiuncula.lę.i.parua ſententin. qſi terio · q; terr terit· Del q; in qbuſdaʒ ens Sentes.tis.i.ſpina.vlarboꝛ ſpinoſa·q et regionibo cũ bobus ſolẽt triturare frumé/ HWũ, ſentix.ticis. vĩ. ⁊ dꝛa ſentio · qꝛ Zuiter ſen/ tũ. vñ ⁊ quędam ſtellę oicunt triones·qſi ii tit cũ puͦgit. Dki⸗ Etes dĩ a ſitu · 86 terra teriones· qꝛ ſemꝑ nobis apparẽt ⁊ terunt n iculta in ꝗͥ ſẽtes ⁊ ſpine naſcũt. ñ Job. aream noſtri celi. Vel trio grece latine vi n do. Eſſe ſb ſetibo · delitias cõputsbãt. Iñ ſtella·qð cõponit᷑ cũ ſeptẽa dꝛ ſeptẽtrio ſent. ta. tũ. Et ſenticoſus. la. ſn.i eodẽ ſen⸗ a numero ſeptẽ ſtellaʒ · qſi ſeptẽ ſtelle · qꝛ mun ſu · ſcilʒ hoꝛridus aſpera ſentibo plenꝰ.ſpi/ illud ſignũ ſeptẽ ſiellis ẽ depictũ. Etnõ “ noſus. Hñ Cerenti in eunucho. Dideo ꝙ duo ſunt ſeptẽtriones.ſcil maioꝛa mi- . 4 ſentũ ? ſqualid Et ſentoſus. ſa. ſnc ꝛſen⸗ noꝛ. Maioꝛ vt dicit AMriſtote es· viginti ſn tari .ria. rin. Et deſinit gtůs pluralis ĩiũ. qttuoꝛ ſtellas habet. Zinoꝛ x non niſi . de ſẽtes.⁊ c mag i vſu ĩpluc; iſingulan. ſeptẽ. gratia illius alten lignũ vꝛ ſeptẽ/ li Sẽtina.nę.penł/pd.ẽ locus in naui ad quẽ trio. vel a ſeptẽ ſtellis notabilioꝛibo. Itẽ vndiq; cõfluũt aquę.⁊ dẽ a ſentio. tis.q; vtq; d plauſtrũ ſiue currus ſiue canum ine. grauis fetoꝛ ibiſentit᷑. ꝓpt᷑ diſpoſitionẽ ſtellarũ:ſ̊ H̊ maius illud dee⸗ Separ.pariſ.oĩs ge.i.ſeoꝛſũ a pari.i.diſſi- minus. Itẽ vtq; pm fabulas vꝛ vꝛſa vel dunc milis. Inde hęc ſeparitas.tatisa coꝛ. pa. arctos. qð gręce dꝛ vrſa:ſ̊ hęc maioꝛilla D Sepes. pis.fę. ge.i.munitio de ſpinis ułli/ minoꝛ. Itez maioꝛ vicitur helice caſma. ti gnis · ꝗ fit circa ſegetes ad arceda pecoꝛa. Minoꝛ dvicitur cynoſura ⁊ arctophylax. ſar Fiñt etiaʒ ſepes in obſidionibo: vbi muri Et binctota iſta plaga mũdi dicit᷑ ſeptẽ/ nõ ſufficiuũt:ad arcẽdos hoſtes. Et ꝓd.ſe. trio. Et etiam ventus pꝛincipalis ab illa En ñ Virgili Religio vetuit · ſegeti pten/ plaga mũdi veniens:ſimilit᷑ vĩ ſeptẽtrio. np, dere ſepem. Iñ h ſepecula. lea ſepicula.lę. Inde hic ⁊ hbęc ſeptẽtrionalis.⁊ hoc le ꝑ/ Ppun ambo dimi.i.parua ſepe⸗ ···· tinens ad ſeptẽtrionẽ· vel de ſeptẽtrione . Sephoꝛa.rę.pꝛiũ nomẽ mulieris. Ct coꝛ. exiſtens. Et hic ſeptẽtrionalis/ꝓ quodã piud pen Onde in TMuroꝛa. Matrib aſtantes paralello.qꝛ illud ſignux.ſcilʒ ſeptẽtrionẽ Nücn grauidis phua ſephoꝛa moꝛti. indudit. Eadẽ cauſa oꝛ arcticus. Itẽ nota n Sepia.pię.qͥdã piſcis dicta a ſexes· qꝛ qͥ/ ꝙ; trio idem eſt quod temio. ſns buſdã ſepibꝰẽ intduſa.⁊ habet ĩſe quãdã Septẽ nomẽ numerale.indecdli.oĩs ge · Iñ , ſtrumaʒ nigerrimi amaniſſimi ſucci ple/ ſeptimus.ma. mũ. Et ſeptenus.na. nuũ. Et e⸗ nã · de q; fit optimũ incauſtũ. Vñ ſepia p ſeptenarius.riu. riũ. Et ſeptenarius. rij. mo incauſto vel atramento ponitur. Septenus.na.nũ.di a ſeptẽ Oñ Geñ. 7 Sepiola. lę.vimi.i.parua ſees. Ex oibus aĩantibus mudis tolle ſeptena uſe⸗ Seps · indedinale · vel ſeps ſepis quidaʒ ſeptena.Et ꝓducit penł.Oñ in ⁊uroꝛa auſt exiguus ſerpes · q nõ ſolu coꝛp. wrũ etiã dꝛ. Septena nolunt luce quiete frui. aden oſſa veneno cõſumit. Iſte ſiqdẽ ſerpens· Septimana.nę.ſᷣm quoſdã dꝛ a numero ſaen qñ pĩ git aliquẽ·facit carnẽ et oſſa eiꝰ ef/ dieꝝ· videlicet · a ſeptẽ. mane · qð eſt lux tn fluere.ita ꝙ ad minimũ puluerẽredigũt᷑. qꝛ ſeptẽ luces vel dies in ſe continet ſicut mui/ vñ dictus eſt ſeps a ſepio.pis.qð ẽ clau/ bm eos hebdomada vr ab hepta· qð eſt l do. vel ligo· ꝑ cõtrariũ · q; aꝑit⁊ viſſoluit ſeptẽn doas.qð eſt dies:qꝛ continet in ſe ſan⸗ oſſa et carnes vulneratas ab eo. Oñ Au/ ſeptẽ dies· Iñ ſeptimanar.i.hębdoma- i canus in 9:? Oſſaq; diſſoluẽs · cũ coꝛpoꝛe oanius. Et ſeptimanarius ria.rin. titl tabificusſepds. Septingenti. te.ta.i. ſepties centũ.⁊ dꝛ g ndr Septenarius.ria,riũ.d q ſeptẽ. Et ſigt ſe⸗ ſeptẽa centũa mutat.c(.in. g. v 4 Septuageſimusmamũ.d a ſeptuagin/ ta. Et h ſeptuageſima. me. p illa domini / ca· in qua alleluia intermittit᷑.⁊ cõplectit ſeptuagĩta dies.vnde merito ſeptuage/ ſima vicitur. Septnuagenus.na.nũ.dicit᷑ a ſeptuagnita Inde ſeptuagenarius.ria. rin. Septuaginta/numeri plłalis.oĩs ge.et in/ decli.i.ſepties decẽ.⁊ cõponit᷑ a ſeptem et gentos quod eſt deceeam. 7 Septũ.ti.neu.ge.dꝛ locus circũcluſus· vt ſtabulũ pecudũ.vel ambitus dĩ a ſepio pis. Hñ Intra ſeptũ tẽpli.i.intra ambi⸗ tüũ vel clauſuram. Septuns.uncis.i.ſeptẽ vncię. Septuſſis. e ge.i. ſeptem aſſes · vel pꝛeciũ ſeptẽ aſſium. M SSepulcrũ.cri.ẽ locus vel tumulus in qͥ de⸗ funct vel moꝛtuus cõtinet᷑.⁊ dĩ a ſepelio. lis. Sʒ monumẽtũ·dꝛ idẽ locus ſine coꝛ/ oꝛe. Iñ h̊ ⁊ B; ſepulcralis.: G le.penł.ꝓd. Et vt dicit Rpuleius: Ditiũ facit.qͥ poſt c ponit aſpirationẽ in latinis victionibo. Vñ vitioſe aſpiratſepulcruũ.⁊ pulcrũ. Sepulcrulũ.li.dimi.i.paruũ ſepulcx. Sepultura.ſᷣm Goff. qñq; dꝛ officũ qð impendit᷑ ſepeliendis. qñq; ipſa terra ad vſũ ſepulturę deputata.qñq; tüba mar⸗ moꝛea vel lapidea vel locus concauus in eccleſiaſtico cęmiterio ſactꝰ. in quo coꝛpꝰ catholici requieſcit. Itẽ ſepultura eſt ius funerandi in eccleſię caniterio. pneniens eccleſijs ex cõceſſione pontificis. Et nõq; in tredecim caſibo ꝓhibet ecdeſiaſtica ſe/ pultura. pᷣ in pctõ moꝛtali publice dece/ denti xiij.q.ij.non eſtimemus.2latroni ⁊ furi.c.fures.de fur.ʒe ĩ adulterio occiſo. xxiij.q.v.placuit.ꝗ in toꝛneamẽto occi/ ſo.de toꝛnea.c.j.Sꝰ raptoꝛi occiſo.c.ſuper eo. G hęretico xiiij.q.ij.ſane ꝓpfertur:.c. ſacris de ſepul.7“ ſeipſu ĩterficiẽti.c.pla/ cuit. ñalł. S excoĩcato/etiã minoꝛi.de ſen. exco.a nobis.⁊.c ſacris.Rall. ꝰ intdicto. de pea re.qð in rexꝰ publico vſurario.de vſur.qꝛ in oĩibo xjꝰcõtẽnenti cõfiteri⁊ cõi/ care.c.oẽs.de pe: re.j2 in taberna occiſo xxiij.q.v.pꝓlacuit.jʒ pꝛietario monacho. vel regulari.c.mona.de ſta.mona.⁊.c.cuʒ ad monaſteriũ.cũ ſimilibo.e.t. Sequax cis. oiĩs ge.i.diligẽs ſecutoꝛ.qui ſecutarius di. Inde ſequaculꝰ.la ci.ali quantulum ſequax. Sequela.lępe pd.i.moscõſuetudoexem plumritus. di a ſequoꝛris. Sequeſter. ſtri.qð ⁊ tertię declinationis ſuenit᷑. ᷣ regulariter eſt ſecundę. Et vicit ſequeſter recõciliatoꝛiqͥ viſcoꝛdes pacifi/ cat.⁊ qͥ certantibo medius interuenitqui apud gręcos ameſos di apud quẽ pigra deponi ſolent. oĩ a ſequẽdo vel ſequoꝛ. eo ꝙ eius qᷣ electus eſt vtraq; pars ſeqᷣt ſide. Bñ Beut. 5. Ego ſeq̃ſter æ mediꝰ fui inter deñ vos. Iñ hᷣ ſequeſtra.ſtręi. reconciliatrix: ꝓpꝛie certantes pacificãs. Itẽ ſequeſter eſt is apud quẽ res litigio/ ſa deponit᷑ a pluribns ⁊ ſequeſtrat ut ei qͥ in cauſa vicerit reddat. Sequeſtrũ · dicitur illud ſciptũ.qð de ſe/ queſtratione cõficit᷑.i ſi ſit ex cauſa volũ/ tania· tranſfert poſſeſſionẽ in ſequeſtrũ. Sequeſtratio· eſt rei de qua agit᷑ ſepatio Vl diſpoſitio vel poſſeſſionis interitio. Interim eni ꝙ res apud ſequeſtʒ eſtnec actoꝛ:nec reus poſſidet.vt.ff.de ſta. homi. Sera. re. fe. ge. dĩ finnatura oſtij: tpꝛie li/ gnũ qð ex tranſuerſo obijcit᷑ ⁊ agponitur oſtio. Iñ ̊ ſero indeclina. vel potiꝰ adũ. licʒ qñq; ponat᷑ noĩaliterſicut ⁊ mane.vt cñ dꝛ: Obſcurũ ſero/pulqũ mane. Del dr a ſero.ras. Claudit᷑ eni ſero cęlũ.ſic mane aperit. vnde ⁊ nocte dꝛ cęluʒ dauſũ.⁊ die aptũ.⁊ ita ſero eſt· quaſi ſera cęli. Et hinc ſerus. ra. ru.i. tardus/extremus. Inde heęc ſeritas.tatis.i.tarditas. Itẽ a ſera dẽ.hoe ſeruʒ.ri.liquoꝛ qͥ fluit de recenti caſeo wd’/ peęmit᷑. Et nota ꝙ ſeres ꝓpꝛiũ nomen ppli auuſdã ẽ. Et ſerꝰ ra.rũ: ſero adu, pducũt ſe·̊ ſero.ris.futuro ſerã.res.⁊ hęc ſera.rę. 2 ]ᷓ̊ ſeru.ri. p liquoꝛe caſei. ⁊ ſero. ras. coꝛ. ſe. ODñ Duidiꝰ de reme. ꝛincipijs obſta ſero medicina parat᷑ Cũ mala ꝑ longas cõualuere moꝛas. Itẽ alij erlue far wre ſero creſcũt mea ſemia ſero. Fur ob/ ſtãte ſera nõ furta facit niſi ſera. Sperne⸗ re pingue ſerũ nõ me facies niſi ſerũ Illis ſiqua ſeres dabit ⁊ byſſum tibiſeres. Seraph. phis. dẽ qͥlibet de oꝛdine ange/ loꝛũ illoꝛu qͥ dicuntur ſeraphin. Et nõ ꝙ; ſeraphim ꝑ.ma ſeraphin ꝑ.n. ita diſtin/ guũt · ſicut ? cherubim cherubin. vide.ů. in cherub. Setanne. na niila hilana acqus claÜ-⸗ rus.tranquillus. Sʒ ſerenũ ad celũ refert Trãquilluũ ad mare.Oñ quidã. Dic mare tranquillũ·cęlũ dic eſſe ſerenũ. Inde hęc ſerenitas.tatis. . Seria.nię.i.olla⸗ dꝛ a ſyria:quia in ſyria pᷣ ds dch ned W, un⸗ xſe⸗ en n wn. woi mg. 0. obſt is r ob⸗ me⸗ nce no Niſn ndes Niert nare ebe ruf facta eſt.· vel dicit a ſerijsquia vtilis eſt neceſſaria. vel a ſerie· q; oꝛdine fit. Onde Keleui oĩa dolia mea ⁊ oẽs ſerias meas. Inge bęc ſeriola. lę.dimi.i.ꝑua ſeria. Oñ Perſius.Seriolę veterum metuens era/ dere limũ. DZ Seres.ris.eſt quidã ppłs:a quo dẽ h̊ ſericũ ci. qð vulgo vĩ ſera:q; apud eos abũdãt vermes qͥ ſericũ egeruũt/ſcilʒ bombyces ·a quibꝰ h fila circũ arboꝛes vucũt᷑. Et hinc ſericus. ca. cñ. Et hec ſerica. c. ꝗda veſtis deſerico. Et ſericatus.ta.tũ.i.ſerico oꝛna/ tus vel intextus. Series.riei.i.oꝛdotenoꝛ.⁊ dĩ a ſero.ris. Serius.ria.riũ.i.vtilis ⁊ neceſſarius. Dñ Theodolus. Ot tua iam nro poſtponas ſeria ludo. Et dꝛ a ſerus· qꝛ ſerij ſeries ne/ ceſſaria ⁊ vtilia tractare ſolẽt. Inde ſerie aduer.i.vtilit᷑ vel intente·ſedulo·ſtudioſe ex aĩo. Inuenit᷑ etia ſerio ablatiuus poſi/ tus pꝛo illo aduerbio ſeirie. Sermo.onis.ſicut dicit Oapᷣ.eſt duoꝝ uł plurimoꝝ collatio ·quẽ gręci dialogũ di cunt. Del ſermo ẽ oꝛatio humili ſtilo cõ/ poſita·hũanę locutioni finitiua. Del ſer/ mo eſt collocutio vnius ꝑſonę ad aliam. Inde ſermũculus.li.imi.i.ꝑuus ſermo. Seron · ſepulcrũ · vel idolũ dicit. Seros gręceoppidũ eſt.⁊ dꝛ latine ſerum. Iñ hic ſeres.ris.quidã populus. Serotinus.na.nuʒ.i.tardus.vel tarde ve/ niens. vel veſptinus. ⁊ d a ſerus. DVnde Geñ.ʒ0. Factaq; ſũt ea ꝗ erant ſerotina TLaban. ⁊ pꝛimi tẽpoꝛis Jacob. Etnõ q temporaneus imber dĩ in autũno vel in byeme iactis ſemibo nutriẽdis: Serotinꝰ ad incremẽtũ in vere vel in ęſtate⁊ coꝛ.pe. Serpedo.inis.i.ruboꝛ cutis cũ mẽbꝛoꝛuʒ xtantia · dictus a ſerpendo· eo ꝙ ſerpat membꝛa.⁊ pꝛoducit penul. Serpens.tis · da ſerpo.pis · eo ꝙ multis æminutſſquamaꝝ niſibus ſerpat ⁊ repat. Illa aũt ꝗ q̃ttuoꝛ pedibo nitunt·ſic lacerti 1Lſtelliones · nõ ſerpꝑẽtes · ſᷣ reptilia dicũt᷑. Serpentes aũt iülla reptilia ſunt · ꝗ ventre Zcoꝛpoꝛe reptãtquoꝝ tot venena quot genera · tot pnicies quot ſpecies· tot dolo/ res quot coloꝛes habent Inde ſerpentinꝰ na.nũ.Et nõ ꝙ ſerpẽs habet q̃ttuoꝛ natas Pꝛima ẽ· ꝙ cũ ſenuerit · calligãt oculi eius. I ſi voluerit fieri nouus abſtinet ſe a cbo donec pelliſ relaxetur.⁊ inde coartat ſe vt ſenectutem ſuam deponat. Secunda eſt · cum venerit aquam bibere · in cubiculo ſuo venenũ deponit. ſic aqͥuã iſitiẽt bi/ bit. Tertia vᷣo ẽ·ſi viderit hoĩeʒ nudũ ti/ met · ſi viderit veſtitũ inſilit i eũ. Quarta qñ aliqs voluerit eũ occidere · totũ coꝛpꝰ tradit ad pęnã caput aũt ſuum cuſtodit. Vnge Plinius dicit:ꝙ ſi ſerpentis caput cũ ouobus euaſerit digitis:nibilominus viuit. vnde totũ coꝛpus obijcit ꝓ capite defendendo.Et eſt ſerpens ge.incerti.vel vt quidã volũt · coĩs · ſicut bideus. Serpẽtigena.nę.ge.coĩs penul.coꝛ.i.s ſer ente genitus. erpentulus.li.dimii.paruus ſerpens. Serpillũ.li.qdã herba ꝗ⁊ trifſoliũ ⁊ ꝑplio⸗ liũ dicit᷑. Hnde Nirgilius ĩ bucoł. Allia ſerpillũ contũdit olenteſq; herbas. Serra.re.fę. ge.eſt pꝛętenuis ferri lamina dentiũ moꝛdacitate reſecãs ꝗ attingit·ᷣm Pap.Et ſicut diat Iſidoꝛus.j? etymo/ Serręnomẽ ð ſono factũ eſt.i.a ſtridoꝛe: q̃ſi viceret. Ficticiũ nomẽ eſt a ſono Del di a ſeco.cas. Iñ ſerrat ta. tu.i.ſerra ſect. Serrula.lę.dimi.i.parua ſerra. Serti.ti.neu.ge.i.coꝛona de floꝛib inſerᷣ Zcõiuncij facta. Iñ ſertatus.ta.tũ.i.ſerto oꝛnatus· vel coꝛonat. Et ſertulũ.li.dimi. i. paruũ ſertum. Seruitus ·tus.tui.eſt conditio ſeruiendi.⁊. ꝛ a ſeruꝰ. Seruitiũ vᷣo iusvel actus bui/ entiũ. vel mun Et m Iſidoꝝ.S? etymo. Seruit ẽ maloꝝ hoĩuʒ poſtrema pęna· liberis oĩ ſupplicio granioꝛ eſt. Qam vbi libertas perit vna· ibi pereũt ⁊ oĩa DHnde quidã. Mõ bene pꝛo toto libertas vendit᷑ auro. Hoc cęleſte bonum pꝛęterit oꝛbis opes.· Et accipit᷑ duobus modis ſeruitus ſaulʒ pꝛo latria· ⁊ p dulia gręece · hoc eſt qð deo⁊ hoĩbus cõpetit.⁊ coꝛ.vi. Seruitus · ßm leges eſt ↄſtitutio iuris gẽ/ tiũ · qᷓ quis ↄ ius naturale alieno ſubijcit Tommio. Seruitus pꝛedialis eſt quędã conſtitutio qua pꝛędiũ pꝛędio ſubiugat᷑. Et ſeruitu/ tes pdialeslex reales appellat.q ſequunt dia eaꝑ ↄſtitutio eatenus tenet.q̃ten expedit pdijs. i. ad fruc' eoꝝ ꝑcpiẽdos. Seruitutes ruſticę ſũt q̊ ſdijs ruſticis de/ bet. weluti iteract via · agduct aghauſt pecoꝛis applauſus ad aquãius paſcendi: calcis coquẽdi.arenę fodiẽdęquę tria vl/ tima poſſũt vici noĩate ſeruitutes ruſticę ſuꝑioꝛa ꝓpꝛijs noĩbus carent.Nam iter eſtius q̃ ex de mea ꝑ agros tuos poſſũ in vicos publicos exire vel intrare. Sed vV S aqughbanſtus eſt · vt aquam baunire pol⸗ ſim de puteo tuo. Seruitutes vꝛbane ſũt. que pꝛedijs viba/ nis debentur/ſcilʒ intuitu alicuius ędificij Nam ędificijs ibeęrẽt · veluti altius tollẽ/ Obaqut nõ tollẽdi:ne deſiciat luminibo vel pꝓpſpectu dom vicini. Itẽ ſtillicidiũ adutẽ/ Di vel nõ adutẽdi ĩ tectũ vel ĩ areã vicini vt ſtilliadiũ tecti mei cadat in areã vł füO/ oum eius. Item vt liceat immittere vel pꝛoijcere tignum in parietem vicini. Serula.lę.vimi.i.parua ſera. Seruus. ui. maſ.ge. dicitur a ſeruando.q?ꝛ olim in bello capti· cuʒz iure poſſent occidi ſeruabantur. fiebant ſerui. Et ideo ſeruꝰ Dicitur a ſeruando pꝛopter antiquaʒ cõo, ſuetudinem. Licet etiã quidã dicant mo/ do ſerui.qui ſic ſeruati non fuerunt. Ser⸗/ uus ergo ex conditione ſeruitutis vicitur Item ſeruus in bello captus ⁊ ſeruatus. Famulus ex ꝓpa familia ſuoꝝ oꝛt. Ma⸗ caipiũ ex hoſtibo·/q̃ſi mãcipatu. vłq̃ſi ma⸗ nu captũ Idem eſt ſeru emptictꝰ.qͥ pᷣcio emit. Itẽ verna:ſiue vemaculusin vomo nutritus:q; vernat.i.claret in domo. Et a Puus vꝛ hęc ſerua. uę. Et ſeruus. ua. un. Et Bᷣ ⁊ h ſeruilis.⁊ G̊ le.pe.pꝛo. Inde h̊ ſerui⸗ litas.tatis. Et ſeruilitadu. Et h ſeruitin. Inñ ſeruitioſus. ſa.ſum.i.ſeruitio plenus. AItẽ ſeruus cõponitur Conſeruus.i.cum alio ſimul ſenuus. Beruus eſt . qui de iure gentium vel ciuili dominio alieno ſubijcit. In hac parte et ius gentium ? ius ciuile.detraxerunt iuri naturali. Et dicunt᷑ ſerui non a ſeruiendo Ba ſeruando. Impatoꝛ enĩ vel pꝛinceps captos ab hoſtibo qui ſerui ſunt capien/ tiũ · vẽdere iubet. ꝑ hoc ſaluare.⁊ nõ oc/ cidere. Hoſtibo eni captis ſic in ſeruitu⸗ tem redactishoc ſeruandũ eſtquod vti/ le eſt. ⁊ benignius viſum ſcilicet eosom/ nes ſeruari? nõ occidi. Hoc eni benigni/ tatis ẽ ſed occidi crudelitatis: Ideo etiã Dicta ſunt mancipia:quia ab hoſtibo ma⸗ nucapiuntur. vt Inſti. de iure pſo. ⁊.ff. de ſta. ho.l.libertus. Bunt etiã ſerui verne· qͥ ſunt ex ancillis manentibo in domo.ltici?ę textoꝛes.f. dele.j. Alij ſunt ſerui lecticarij qui faciunt lecticas.e.ti. Heruus oꝛdinariꝰ oicitur. qui alijs ſernis eſt poſitus· ſcilʒ qui habet alios ſeruos ſub ſe quibo pꝛęeſt.? ñcipit eis qͥd vult. Seruus vicarius eſt. qui ſeruo oꝛdinario ſubminiſtrat. 2W Seruus mediaſtinus vel medianus eſt. ꝗ medium gerit actum. ſcilʒ qui neceſt oꝛ/ dDinarius/nec vicarius ̊ medius int᷑ hos Zillos connumerandus. SBeruus libꝛarius a libꝛa dictus eſt ſalʒ qᷣ ponderibo peſt.⁊ libꝛę numoꝛũ ꝑmuta/ toꝛũ. cuſtodia habet in domo vñiſui. Sernui inſulanialias inſularijſũt qͥ retinẽt in inſula.i.in domonec mittunt᷑ in agros nec in villam. Domus aut vicit᷑ inſuſa.eo Vinſunt ei habitatoꝛes liq inſuls qñq; Dicat᷑ in ſolo.i.mari ſita. Serui villici ſunt.qui ad villã mittunt.· erui victoꝛes ſũt:quos quis victos ha/ bet parandi caſnann. Berui cubicularij dicunt᷑ qᷣ lectũ cubicn/ lũ vñi ſui pꝛocurãt qui vulgo camerarij vocant a camera. Serui dedititij dicũt᷑quiĩ moꝛte liberi.⁊ĩ vita ſua ſerui ſuntquoꝝ libertas ſublata eſt. vt Inſti. de liberti. 9. libertino. Sernui latini ſunt:qui a vñis erantmanu⸗ miſſi vt in vita eſſent liberi: in moꝛte ſer/ ui.⁊ eoꝝꝑ bona tanq; ſeruoꝛũ ad vños de/ noluebart. vt in. S. Ball. Inſti. de liberti. Senu atriarij vel atrienſes ſunt illi qͥ atrij cuſtodiã faciunt. Seruus coꝛruptus dẽ ſeruus qͥ ꝑ alicuius inductionẽ factus eſt de bono malus vel de malo deterioꝛſcilʒ in aia coxpoꝛe. Seruus public.o tabellio.nõ qꝛ ſeruus ſed q; publicũ exercet officiu.ff. de adop. lͤ non gliter. . Seſſibilis.lis. .t. ⁊ le.qð aptũ eſt ad ſe/ vẽdũ.vel ut qᷣs ſedeat ſuꝑ illuda ꝑ ſynco/ pPã ſeſſilis. le.idem coꝛ.penulł. Oñ Perſiꝰ Exhalet vapida leſuʒ pice ſeſſilis obba. Et dĩ ſeſſilis.· qꝛ apta eſt ſedere habet enĩ fundũ amplũ: latũ.⁊ ita melius ſedet. Seſſillus.la.li.i.paruus ſtatura:q; nõ vi/ det ſtare · ſedere.⁊ dĩ a ſedeo.deees. Seſſis.i.ſex oboli · vel pꝛeciũ ſex oboloꝛum dicit᷑ a ſex.⁊ as aſſlis. Seta.tę.fę.ge.icit᷑ a ſusqꝛ a ſue pꝛocedit in parteuła ſuo ſuis.eo ꝙ valeat ad ſuẽ/ du.Inde ſetoſus.ſa.ſũ.i.plenꝰ ⁊ abũdãs ſeta. Inde ſetoſitas. tatis. W Setarius.ria.riũ.⁊ hoc ſetarii.rij.q ⁊ ſe/ tati or · inſtrumentũ purgandi farinã. Seth· filius Ildę.⁊ interpᷣtat᷑ reſurnectio: eo ꝙ poſt fratris reſurrectionẽ nat᷑ ſit:q̃ſi reſurrectionẽe fratris ex moꝛtuis ſuſcitaret Idẽ ⁊ poſitio /q; deꝰ eũ ꝓ MHabel poſuit. Sethiniani quidaʒ hęretici dictia Seth um dit ſoe⸗ cs . * 1 4o⸗ net i ⸗ ſilio Adę dicentes eum eſſe chꝛiſtũ. Sethin· genus ſpinan eſt in heremo· exq bus fit lignum imputrelſcibile · hm Hug. Et vt dĩ in Papia:Sethin ligna quato accendũt᷑ tãto durioꝛa efficiũt. In hbiſto/ rns aũt ſuꝑ Exo. vꝛ. Sethin nomẽ ẽ mõſ regionis: arboꝛis ꝗ ſimilis eſt albe ſpinę in folijs: eſt leuiſſimũ lignũ incremabile ⁊imputribile acuit᷑ in fine. Setula. lę. vimi.i.parua ſeta. Seuerus. ra. rmn.i.auſterus · diſtrictusrigi/ ousvel purus.⁊ dicitura ſatis ⁊ verus: quaſi ſatis verus tenet enim ſine pietate iuſticiã. Cõtra illud Eccleſiaſtes.?* No⸗/ li eſſe iuſt multũ.vbi dic glo. Sũmũ ius ſuma üiuria eſt. Item ſuꝑ illnd Jſaięo. Vec eſt via ãbulate in ea· neq; ad dextrã neq; ad ſiniſtrã declinabitis. vic glo. In ytraq; ꝑte quicqͥd ſuꝑ modũ ẽ. in vitio ẽ ꝛ aut oĩ ſeuerꝰ q̃ſi ſequẽs vera etymo. c. Iñ beęc ſeueritas.tatj.i.auſteritasrigoꝛ xel ĩtegritas iudicijuł vehemẽtia vltiõis Beuenani ·qͥ dã hęretici a Seuero exoꝛti · vinũ nõ bibũt.vetus teſtamentũ reſur/⸗ rectionem non recipiũt. R Sęuus.ua.ui.i.crudeliſ.Sed ſenus in ira. Crudelis in ſanguine. Iñ hec ſeuica · cię. hec ſeuicies.ciei.i.crudelitas.Et ſeuus cõponit᷑tamſęuus.q;ſeuusi.valde ſeuus 2pꝛoducitſe. Sex · ab hex. ſubtracta. ha pꝛo ea poſita.s. dicit᷑ apud latinoshi ⁊ hę ⁊ hęc ſex · oĩs ge.indeclinabile. Inde ſenus.na.nũ.⁊ ſe/ narius.ria. rin.⁊ hęc ſenaritas.tatis. Et h̊ ſenarius. rij ꝓ illo numero. ꝓd.ſe ſenus. Sexageſimus.ma.mũ. vicit᷑ a ſexaginta. Et hec ſexageſima. me. dominica poſt ſe⸗ ptuageſimã Et inchoata oñica qua can/ tatur. Exurge oñe. terminat in quarta feria poſt paſca.ſcilʒ: Denite benedicti ⁊c cõplectẽs octo hebdomadas ⁊ quattuoꝛ Dies. habet ſexaginta dies. Sexaginta.oĩs ge.pluralis numeriinde/ dinabile.i. ſexies decem. ⁊ vicit᷑ a ſex ⁊ gẽ/ tos quodẽ decem. Inde ſexagenus.na. nũ ſexagenariꝰ ria.riũ. Sexangulus.la. li.i.ſex angulos habens. Inde ſexangulatus.ta.tuũ.Et ſubſtantiue dẽ hic ſexangulus.li.pꝛo tali figurna. Sexennis.ↄ.ta hoc nei.ſex annoꝝ.⁊ dicit a ſex annus. Inde hoc ſexenniũ nij.i.ſpa ciũ ſex annoꝛum. . Sexqui.i.totũ. Inde ꝑ compoſitionẽhic ſexquipes.dis..totus pes:ſalicʒ mẽſura vnius pedis. Inde hic hęc ſexqͥedalis. hoc le.penł.pꝛod.i.qui cõtinet menſuraʒ totius vni pedis. Oñ Dꝛatius. Hꝛoijcit ampullas. ſexquipedalia verba.i. totuz pedẽ obtinẽtia. Iñ hęc ſexquipedalitas. tatis. Item ſexqui cõponit᷑ cum altera fit ſexquialter. ra. ru.i. continens totũ totiꝰ medietatem. Onde ternarius eſt ſexqui/ glter binarij vel ad binariũ· quia cõtinet ipſũ totũ ⁊ eiꝰ partẽ ſiue medietatẽ ſcilʒ vnũ.Et cõponit᷑ ſubſexquialt.ra.rũ.qͥ ab alio cõtinet᷑ tot ⁊ eiꝰ altera ꝑs.vnde bi/ narius eſt ſubſexquialter ternarij vel ad ternariũ. Item ſexqui cõponit᷑ ſexquiter/ tius.tia.tiũ ſexquioctauus.ua. uũ.i.con/ tinens aliud totũ⁊ eius tertiam partẽ.vt quaternari ternariũ.vel continens aliud totum ⁊ eins octauam partem vt noue/ narius cõtinet octonanium. Et per com/ oſitionẽ ſubſexquitertius.tia.tiũ.⁊ ſub/ ſexquioctauus.ua. uin.i.qui ita cõtinetur ab alio. Et ſimiliter poteſt dici ꝑ cõpoſi/ tionẽ.ſexqͥquartus.ta.tũ.⁊ ſexquiquitus ta.tüũ.⁊ ſexquiſext.ta.tũ.⁊ ſic de ſimilibo. Sextarius.rij.vuarum libꝛarũ eſt:qui bis aſſumptus dĩ bilibꝛis · aſſũpt quater fit gręco noie cerix quinquies complicatus quinarẽ ſiue gomoꝛ facit · ¶dijce ſextum reddit congiũ: Nam congius ſex metit ſextarijset hinc ſextarij nomen tractum eſt. Et conſtruit᷑ cũ genitiuo.vt ſextarius vini. Et nota ꝙ ſextarius ſiue dicat᷑ men/ ſuratum ſiue menſuraſiue quantitas illi mẽſurę adiacens:ſine aliquid aliudſemꝑ eſt maſ.gea non neutri. „ Sextertin: tij.quoddã pondus duarũ li/ eingzi Anoocas Donanz Se bꝛarũ ⁊ ſemis:quaſi ſemiſterti.Inde ſe/ xtertiarius.ria.riũ.qui erogat ſextertium vel ad ſextertiũ ꝑtinens. SBextilis.vide.s.in quĩtilis. Sextupes.dis.maſ.ge.i pediculus.⁊ dicit a ſexa pes · eo ꝙ habeat ſex pedes · Inde ſextupedoſus.ſa.ſũ.i.ſextupedibo plenus. Sextuplus.pla.pluũ.dicitur quaſi ſexqui⸗ plus.i.continẽs totũ ⁊ plicã totius.i.me/ dDietatẽ dicit᷑ a ſex · ⁊ plica. Inde hęc ſe/ xtupla. plę.i.totum ⁊ dimidiũ · ſcilʒ ſũma capitalis? dimidiũ. — Sextus.ta.tũ.nomen numerale oꝛdinale. B aonte ₰ Siban dicit tertius menſis a martio.ſcilʒ maius: acuit in fine. ̊JJDMc Sib ylla. lę. interpꝛetat᷑ mens ſiue conſiliũ deia dicitur a ſios:qð ęolico ſermone dĩ deus vel ſanctusa bule conſiliũ ſiue ſnia· quaſi diuina ſententia vel dei mens. Et eſt nomen appellatiuũ ſibylla · quaſi pꝛo/ Phetiſſa. Sicut eni omnes viros ꝓphetã/ tes· ꝓphetas vel vates dicimꝰ.ita omnis femina ꝓphetãsſibylla vocat᷑. DPecẽ aũt ſibyllas aꝑtiſſimis autoꝛitatibꝰ fuiſſe tra/ dunt᷑: Quaꝝ pᷣma chaldęa uł perſica fuit cuiꝰ erat nomẽ ꝓpũ Sambethe. Secũda libyca. Certia velphicaĩ tẽplo delphici apollinis nata.ꝗᷓ troiana bella vaticinata eſt. Quarta italica. Quiĩta erythꝛęa noĩe Hero phila in babylone oꝛta·quę grecis ilion petentibus vaticinata eſt perituraʒ troià: Homeꝝ mendacia ſcriptuꝑ.Se/ ta ſamia a ſamos iſula:q dꝛ Pheto. Se/ ptima cumana ab vrbe cumarũ⸗quę⁊ dĩ amalthea ⁊ taraxandra et deiphobe bᷣm VDirgiliũ. cuius ſepulcrũ adhuc in ſicelia monſtrat᷑. Octaua helleſpontia·in agro troiano nata q Solonis Cyri tẽpoꝛib⸗ fuiſſe memoꝛat᷑. Nona phꝛygia.Pecima tiburtina uł potiꝰ ęgyptia · noĩe Abunea Quarũ oĩuʒ carmina offerũt · in quibꝰ de deo ⁊ chꝛiſto⁊ gentibo ſcnipſiſſe viticinã⸗/ do manifeſtiſſime cõpꝛobat᷑. Celebꝛatioꝛ gutẽ inter cęteras erythꝛęa phibet᷑.quam eo tempoꝛe vaticinatã nõnulli ferũtquo roma cõdita eſt.⁊ ĩiudęa rex erat vlchas Vl ſicut alij dicũt.qͥ ei ſucceſſit Egechias Hec ſane de chꝛiſto queda manifeſta cõ⸗ ſcripſit: Cuius carmina in quodaʒ gręco codice inueniunt᷑ ita in capite habentia. inοασ ροτο εοο ονο ασ THp & πποσ quod eſt latine Jeſus chhiſtus filius dei ſaluatoꝛ. BSica. cę.fę.ge. dicit᷑ gladius bꝛeuis vel cul⸗ tellus ex vtraq; parte ſcindens acutus quo maxime vtunt qui apud italos la/ trocinia exercent. Et vt dꝛ telu eſt in ba⸗ culo abſconditũ. Inde ſicarius rij.qͥ ſicaʒ defert·:vel homicida ꝓducit pꝛima. DPñ Dꝛatiꝰ ĩ libꝛo ſmo. meęchus foꝛet aut ſicarius ant alioquin. Item ct. ꝛi? Edu xiſti in deſertũ quattuoꝛ milia viroꝝ ſica/ rioꝝ.⁊ ſcribit᷑ ꝑ vnũ.c. Papᷣ.dic̃. Sicariꝰ Dictꝰqꝛ ad ꝑpetrãdũ ſcełꝰ ſit telis armatꝰ. Sicera.rę.fę.ge.eſt oĩs potio quę extra vi nũ inebꝛiare poteſt: Cuius licʒ nomẽ he- bꝛęũ ſit· tamẽ latinũ ſonat. ꝓ eo ꝙ ex ſuco frumenti wel pomop efficiat. aut palmag frnctus in liquoꝛẽ expꝛimant᷑ coctiſq; fru/ gibus· qqua pinguioꝛ:quaſi ſucus colat᷑ T⁊ipſa coctio ſicera nücupat. Dnde Andq Hinũ⁊ ſiceram non bibet. Sicima. mę.. dicta eſt ſichen· ̊ nunc neapo lis dicit coꝛ.ci. Hnde in Ruroꝛa. Poſt Elau pacem Jacob ſicimis manet exit. Si then filius fuit Emoꝛ/qui quandã vrbẽ ędificauit quã ſuo noĩe appellauit ſichen. hoc hebꝛaice· latine dicit ſicima.mę. Et eſt ciuitas ſamarię. Ipſa eſt nüc neapolis ci/ uitas ſamaritanoꝝ. Sycophanta.te. i. falſus calumniatoꝛ vll viliũ reꝑ appetitoꝛ. Fert᷑ tamẽ ſycophan⸗/ ta.apud gręcos dici/ficcomedẽſa ſycos qð ẽ fic.⁊ phagin qð ẽ comedẽ. Sʒ hac ratiõe dꝛ ſic fallus calũniatoꝛ:Cuidã dño apud gręcos miſſę ſunt ficus/quas latent quidã ſuus ſamulus comedit et cepit ca/ lumniari aliũ⁊ accuſare:q; ipſe eas come/ viſſet. Cũc dominus pꝛęcepit aquã cali/ dã bibi ab eo qui comederat ficus. q̃ bi/ bita · ſtatim euomuit ficuſ.vnde poſtea ſp Dictus ẽ ſycophũta.i.ficus comedẽs.⁊ qꝛ falſe fuit caluniatus ſociũ comediſſe eas. ideo inoleuit cõſuetudo.vt falſus calum/ niatoꝛ diceretur ſycophanta. Sycos gręce.ficus dicit᷑ latine. Siclus· genus eſt ponderis. De quo Aſi⸗ doꝛus etymo.iõ? Sichel qui latino ſer-/ mone ſidlus coꝛrupte appellatur: hebꝛeuz nomen eſt · habens apud eos vncię pon/ dus · Apud latinos autẽ ⁊ gręcos:quar/ ta pars vncięa ſtater medietas.⁊ dꝛach/ mas appendens duas nde cũ in litteril Diuinis legitur.ſidus· vncia eſt. Cum vxo apud gentilestũc quarta pars vncig eſt. comoꝛus.ri. arboꝛ quędam eſt in folijs ſimilis moꝛo·in alijs ficui.vnde ficus fa/ tua dicit᷑. Hanc arboꝛẽ latini celſam vo/ cant ab altitudinequia non eſt bꝛeuis vt moꝛus. Inde hoc ſycomoꝝ.ria hoc celſuʒ pꝛo fructu illius.Et pꝛoducit mo. Hnde quidã. Cum cõcauo moꝛus moulq; ſoꝛoꝛ ſycomoꝛus. Et facit gtũs pluralis ſyco/ moꝛoꝝ. Inuenit᷑ tame ſycomoꝝ ꝑ ſynco/ pamꝓ ſycomoꝛoꝛũ ſic virũ ꝓ viroꝝ ñ 2. paralipo. ? Cantãq; copiam pꝛębuit argenti in hieruſalem.quaſi lapidũ.⁊ꝛce/ dꝛoꝝ tantã multitudinẽ velut ſycomoꝛũ quę gignũt᷑ in campeſtribus. SBiculus.li.rex ſuit ſicelię.vñ illa tra dicta eſt ſicelia. BGicut eadem dicta eſt ſicana a Sicano rege. Item a ſicelia vicitur ſicu⸗ lus.la. lum.penulł.coꝛrepta/patriũ. DHnde Oꝛatius. Inuidia ſiculi nõ iuenere tyrãni a Np la n 7 4 Gis ol alt fes Gr S lch m polt e ſboe⸗ ſim nt⸗ us ge N Coꝛmentũ maius ⁊c.Et h̊ ⁊ hęc ſiceliẽſis. gijs. Itẽ ſign ponit qñq; pꝛo cuſtodia. e hoc ſe. Et hic ſicelides.vę. Inde h̊ ſicelis HBñ Ecq. 22 Suꝑ mulierẽ nequãbonũ dis.i.ſicelienſis.⁊ decdlinat᷑ patronymice. eſt ſignũ.i.ſigta cuſtodia. tun Vnde Virgilius.Sicelides muſę paulo Syllepſis:eſt diſſimiliũ clauſulaꝝ ꝑ vnũ lint maioꝛa canammus. vꝓ̈bũ cõglutinata cõceptio.⁊ dꝛ a ſyn ·qð icn Sidon ·fuit filius pꝛimogenituſ Chanaan eſt con.⁊ lepſis:qð ẽ ſumptio vel captio. C v quo victi ſũt ſidones.Et hinc cuitas Silẽtiiũ.tij.neu. ge. ut vicũt · nihil eſt · ꝭ vbi ⸗ eoꝛuũ in phęnicia ſidon victa eſt. Inde h vox nulla eſt vĩ eſſe ſilentiũ. Similit te⸗ bec ſidon.donis patriũ. Et ſidonia.nię. nebꝛelnihil ſunt · H vbi lux non eſt tenebꝛę D ꝓuincia adiacẽs. Inde ſidonius.nia.niũ. eſſe dicunt. ”” dbr, Bidonij · interpᷣtant᷑ venũdãtes Vl lin/ Silentiarius.rij.qͥ ĩ palatio vel alibi ſilen/ gua pheęnicũ · piſcis vĩ ſidon. vñ a copia tiũ indicit.⁊ eſt nomen vignitatis. 5 bar piſciuʒſidon dicta ciuitas eſt dicta. Et Silentiarij· idẽ ſunt qdð cõſiliarij vel ſecre/ „ iterptat᷑ venatoꝛ:· vel venatrix. Oñ Geñ. tarij pꝛincipis qui ſelere debent ⁊ occul/ Nare 49: Bertingẽs vſq; ad ſidonẽ. pd.do. tare Pncipis cõſilia. vt. ff. de mino. l. verũ ta Digrach ligua chaldęa. interpᷣtatur decoꝛ glo. iij.lillud. C. de coll. Bo Sidus.deris.neu.ge.i.ſtella. vel (meus. Silex. licis.incerti generis: oꝛ vuriſſimus i, collectio ſtellarũ in aliquo ſigno.⁊ d ſic lapis qui ictu ſern ignẽ emittit:qui ⁊ fo/ ei a ſimul ſedẽdo. Inde ſidereus.rea. reu.. carius dẽ. Et coꝛ.ſi. Dñ Nirgilius in.7* * res ſiden. vel ꝑtinens ad ſidus. gei. Stabat a cutaſil er pꝛeciſis vndiq; * Syenes ciuitas quegã egypilůñ. (xis. Itẽ coꝛ tenl. gti. Inde ſilicinus. na. “ Siphon.phonis.mal.ge.i.tuba · vel poti nũ.pe.pꝛod.i.petroſus. Et ſiliceus. ces. ceũ as concha ·ſiue vas in quo mingebãt · in quo i. res ſilicis· vel de ſilice exiſtens. in cũñ vrina cadit facit ſibilatũ.⁊ ideo ponit Silicernus.ni.quoda b'c ſilicerniusnij dĩ pio ſibilatu vrinę· vel pꝛo bombo. VHnde i. moꝛibũdus.i.ſimilis moꝛtuo·q̃ſi ſilices Juuenalis. Effigiẽq; de longis ſiphoni/ cernẽs.i.ſepulcruũ. Del vꝛ ſilicernus-ſenex bus ĩplent. Del põt Hᷣ teneri ꝓpo ſenſu. vetus. incuruus ꝓpter ſenectutẽ vicinus oſ⸗ Nã hmõi vaſa ſuppendebãt mulieresad moꝛti. di a ſilex ⁊ cerno· eo ꝙ cõſideret ben ſimulacrũ pudicitięfacientes ꝗq; turpia ⁊ cernat terrã ⁊ ſilices.vel quia ꝓpter cur/ tſen in templo eius. Siphon etiã vas dicitq́ uitatẽ cernat trã ⁊ ſilices. Itẽ ſilicernꝰ po/ vtunt in oꝛiente ad extinguendũ ignem. nit᷑qñq; ꝓ firmo ⁊ duro vt ſilex utĩ Phy ſtuch Sigalũ.li.pe. coꝛ.quędã ãnona vñ fit peſſi/ liologo. Denuo ſipeccas ſilicemn extas. lun mus panis pꝛo q qdã minus intelligen Siligo.ginis.fę.ge.eſt quoddã genus tri/ mio tes ſolent pferre ſiliginẽ.⁊ da ſige· qð ẽ tici.⁊ dẽ a ſeligo.gis.eo ꝙ ſit ſelectum ab eſe ſilẽtiũ. vel ſilere.q; videt᷑ ſilere? tacere int alio. Nã in pane eius ſpecies eſt cipua. nſole alias ꝓpter ſui vilitatẽ. vel põt vici a ſi/ Vſi qñq; tenuiſſimus ⁊ puriſſimus flos fasß⸗ ligo. Iñ ſigalinus.na.nũ.pe ꝓd.Et ſigali/ farinę dꝛ ſiligo· vnde fit nobiliſſimus pa/ ceus.cea.ceũ. Et ſigaleus.lea.leũ: ſigalo/ nis. Et ꝓducit li. Dñ Juuenalis. Sʒ te / aen nius.nia.niũ. Oñ terra illa ꝗ tali annona ner niueus molliq; ſiligine factus. Inde li abundat.victa eſt ſigalonia.lonie. ſiligineus.nea.neũ.ad ſiliginẽ ꝑtinẽs.vel i Sige · oꝛ ſilentiũ vel ſilere. Inde hoc ſigeũ de ſiligine factus. L bio⸗ gei pmontoꝛiũ iuxta troiã. Inde ſigeus Siliqua·ſicut dicit Hug. genus eſt legu/ ſco⸗ gea. geü.qð qñq; tãtũ valet quãtũ troia/ minis qð poꝛci in africa comedũt. Itẽ ſi⸗ ⸗ Sigena.nę.dicit᷑ genꝰ piſcis. (nus. liqua dꝛ folliculus cniuſſibet leguminis ⁊ wi Sigillũ.li.neu.ge.dimi.a ſignũ · di ſignuʒ· purgamẽti eius. Et coꝛ. li. Oñ Dirgili ĩ bu anuli.⁊ illud qð fit in cęra litterarũ ſignũ ̊ geoꝛ Oñ pꝛi letũ ſiliq̃ quaſſante legu- H eſt ſigillum. MD mẽ. Aut tenuis fet vicię triſtiſq; lupini mnri Signifer.ra.rũ.pe.coꝛ.iferens ſignũ. Suſtuler ⁊c. Itẽ ſiliq̃ dꝛ qdã arbdꝛ. Oñ Signũ.ni.neu.ge.i.nota·oſtentũ:vexillũ. vicit Iſidoꝛus etymo.i⸗7 Silicon quaʒ nic BSigna dicũt᷑ minoꝛa· oſtenta vo maioꝛa latini coꝛrupte ſiliquã vocant:ideo a greę mna Itẽ bm Papß.ſigna vicunt᷑ argumẽta ra⸗ cis tale nomẽ accepit eo ꝙ ligni eius fru/ ſon tionis indicianotę cõiecturę veſtigia te/ ſit oulcis. XPylon quippe dicũt lignuʒ n ſtimonia · Itẽ qdã ſtellę vicunt᷑ ſigna qꝛ licon vulce. Inde hęc ſiliqua dẽ fructus ni eas nautę obſeruãt in gubemãdis remi/ – eius qui colligit᷑ ad opus poꝛcoꝝ. Et ſilĩ eſt viceſimaquarta pars ſolidiuł quarta pars aſſis. In biſtoꝛis ſuꝑ Lucã is? vicit ſic. Siliquas cibũ poꝛcoꝛu vixit.Et ẽ hᷣm qͥſdã ſiliqua fructus arboꝛis ſonũ faciẽtis um comedit.eſt autẽ genus leguminis ſonoꝛis folliculis⁊ vacuisqð magis ven trem onerat q; reficiat. . Syllaba be. fę.ge.i.comphenſio litteraruʒ 1 dꝛa ſyllabin grece ·qð dꝛ compᷣhendere Inde ſyllabicus.ca.cu.Itẽ ſyllaba cõpo/⸗ nit᷑ cũ monos.⁊ d monoſyllabꝰ.ba.bũ.i vnius ſyllabeę. Item cum dis · bis · tris. et Dicit᷑ viſſyllabo. ba. bũ.⁊ biſſyllabus ba. bũ.i. duaꝝ ſyllabaꝝ.C riſſyllabus.ba.bũ. i. triũ ſyllabaꝝ.⁊ ſcribũt᷑ ꝑ geminũ.s. Itẽ a ſyllaba componit tetraſyllabus. ba. bů. i.qttuoꝛ ſyllabaꝝ Pẽtaſyllabus.ba.bũ.i. quiq; ſyllaba ꝝ. Hexaſyllabus.ba.bũ.i. ſex ſyllabauꝑ. HMeptaſyllabus.ba.bũ.i.ſe/ ptẽ ſyllabaꝝ. Decaſyllabus.ba. bũ.i. decẽ ſyllabaꝝ. Polyſyllabus ba.bũ.i.plurimũ ſyllabarũ. Et inde monoſyllabicus.ca. cũ. ⁊c. Et hinc monoſyllabice · aduer.⁊ ſic de alijs pꝛędictis. BSyllogiſm.mi.dꝛ a ſyn.qð ẽ con.⁊ logos ſermo:q̃ſi collectio ⁊ cõiunctio ſermonũ. Iñ ſyllogiſticca.cũ.Eſt aũt ſyllogiſmus oꝛatio · in q̃ qbuſdã poſitis:neceſſe ẽ aliud accidere ꝑ ea ꝗͥ poſita ſunt.vt Dẽ aĩal eſt ſubſtantia. ois hõ eſt animal. g oĩs hõ eſt ſubſtãtia. Moc totũ ẽ oꝛatio ꝗqdãin qua q́buſdã poſitli cmiſſis duabus ꝓpoſitio⸗ nibus. neceſſe eſt ꝑ ea aliud ſeqͥ.i.ↄduſio/ nẽ. Dis g ſyllogiſmus cõſtat ex tribo ter/ minis ouabus ꝓpoſitionibꝰ.q̃rũ pꝛima vocat maioꝛ:ſecunda vo minoꝛ. SGiloa vel ſiloe/fſons eſt ad radicẽ montis ſion.qᷣ nõ iugibus aquis.̊ in certis hoꝛis ebullit ꝑ terrã concauã antra ſaxi du/ riſſimi cu magno venit ſonitu. Silua.nę.eſt ſpiſſũ nemus ⁊ bꝛeue.⁊ dĩ a ſilen. qð eſt vaſtitas vel ſilentiũ ·q; ſilua ẽ vbi loca vaſta ſunt. ⁊ deſerta et ſilentio plena. Silua etiã interdũ dꝛ fructuoſę arboꝛes.⁊ infructuoſę.Iñ ſiluoſus.ſa.ſũ.i. ſiluis plenꝰ. Sylua põt etiã dici a xylon qð eſt lignũ · q̃ſixylua· eo ꝙ ibi ligna ce/ vanta ſic hm aliquos ſcribit᷑ ꝑ.y.gręcũu. Silua cedua:eſt ꝗq ad hvt cedat᷑ deputata eſt.⁊ oꝛ apta cedi:q; facile ſuccreſcit. Silua paſcua:oẽ quę paſcuis pecuduʒ eſt aſſignata. ((Iſumunt᷑. SBilua palaris eſt ex q̃ pali ad podimenta Bilueſtris.ↄ.ta hoc ſtre.ires ſilueſtris.vel Syluius.uij.ſilius fuit Enexa vꝛ a ſylua . qꝛ natus fuit in ſyluis. Silurus.ri.paruus minutus piſcis.Dñ Juuenalis. Fracta de merce ſiluros. iluula. le. vimi. i. parua ſilua. Sima .interpᷣtat᷑ currũ. NHñ bęc figura.. vocatur apud gręcos ſima.q̃ſi ſimũ.⁊ re/ pſentat apud nos h̊ elemẽtũ.s. Iñ ſimus ma.mũ.i.curuus.Et ꝓpe ſim ẽqͥ naſũ ha/ bet recuruũ ſurſu. Iñ hecſimia.mię.qðdã cial.q; naſuũ habet recuru. Iñ ſimiꝰmia. miũ.i.ad ſimiã ꝑtinens· vel ſimilis ſimig. Symmachus.chi.pe · coꝛ.i cõpũgnãs.⁊ dĩ a ſyn · qð eſt con.⁊ machia/qð eſt pugna. Inde hęcſymmachia.chięg.i. cõpugnatio Symbolũ.li.eſt collectio ſermonũ.vtĩ cõ⸗ ſilio· ul pecunian. Hñ Pꝛoũn.25 Dantes ſymbola cõſum et᷑.⁊ dia ſyn· qð eſt con.⸗ bolus moꝛſellus· q; qlibet conit ibi moꝛ/ ſelluũ fun.i.ꝑticula. Papᷣ.vo dic: Symbo la ꝓpꝛie dicunt᷑qñ a diuerſis pciũ cõficit᷑ in vnũ.vt ⁊ ↄuiuiũ inde paret᷑.Hicnota ꝙ bm theologos nomẽ ſymboli ſilitudinẽ collectione impvꝛtat. Dnde a quattuoꝛ collectionibus nomẽ ſymboli imponit᷑.pᷣ a collectione multoꝝ hoĩuʒ in vn fidem. 2⁰a collectione pᷣdicãtiũ fidẽ:q oẽs apłi collecti hãc regulã fidei edideruntita ꝙ vnuſquiſq; qð ſuuʒ erat appoſuit. Oñ vt tactũ eſt· ſymboluʒ dꝛ a ſyn.⁊ bolus:quia qlibet poſuit ibi bolũ ſuũ.i.particulam.ʒ⸗ quia ex viuerſis loꝗ ſacre ſeipturę colli⸗ gunt ea ꝗ cedenda ſunt.vt in ꝓmptu ha beant᷑.4 qꝛ oĩa beneficia nobis diuinit collata ibi colliguntur. Scias etiam ꝙ; quattuoꝛ ſũt ſymbola ·ſcilicʒ aploꝝ:quod ſecxreto vꝛ in matutinis.in pᷣma ⁊ ĩ cõple/ toꝛio:ſcilic: Credo in deũ patrẽ ⁊c. qIteʒ Nicenũ qð vꝛ oñid diebo alta voce poſt euãgeliü:qð icipit:Credo i vnũ deũ. Itẽ Athanaſij.qð vꝛ in pꝛima in vñid diebo alta voce. qð incipit: Quicũq; vult ſaluꝰ eſſe· Quartũ ſymbolũ ẽ iur·ſcilʒ ᷣm titu/ lus de ſi.trini:x fi.catho.vt ait Iſidoꝛus. vij li. etymo.c.vij.in quo id qð de fide ca/ tholica? ſũma trinitate in pdictis ſymbo/ lis continet᷑ confirmat repetir. õ ſima. imila.lę.i.eſt flos farnię tenuiſſimaquę 1I ſimilago dicit.⁊ pollen.vel pollis.⁊ coꝛ. mi. Hnde in Tluroꝛa. Sʒ ſimilã ſpargat oleo ſartagine frixã. Similago. ginis.fę ge.idẽ ẽ qð ſt imila. vel mo⸗ in in⸗ br i Vn ſini 81 . G ic⸗ Kenn bie Snd Ghat ota dine mo: cn. hl ring ir Egn n; noli pab inik ſce⸗ “ pvſt N d ſili ſan⸗ gonns fdeo to * darg jlnt H ſimilago di genus frugis. ꝓducit la. Iñ ſimilagineus. nea. neu. de ſimilagine ex/ iſtens: vel ad ſimilaginẽ ꝑtinẽs. Dñ Ecq . 39² Danis ſunilagineus. Simllis. .. ta hoc le.i.equalis ·talis qualis ille. quaſi ſimul ille. Et nõ quando vicit᷑ ſimilis illi· refert᷑ ad vultũᷣ ſimilis illius refert᷑ ad moꝛes. Onde ꝓpheta. Quis ſi⸗ milis tui in dijs dñe: BSimilitudo eſt cum m aliquã ſpeciẽ viſã imago expmit᷑vel pingit uł foꝛmat᷑. Fi/ gura v eſt cũ unpeeſſone foꝛmę alicuiꝰ imago expmit· wlluti ſi cęra ex anulo effi/ giẽ ſumat Ita diẽ Hap. Del ſimilitudo eſt rerũ differẽtiũ cõꝑatio· ſm Boetiũ. Similitudinarius.ria.riuʒ.ꝑ ſimilitudinẽ loquensvel ad ſimilitudinẽ ꝑtinens. Symma.mę.pꝑ duo.m.i.camera. Vnde in vita beati Silueſtri. Carquynio ĩ ſymma pꝛandente. vltio viuina manifeſtata eſt. vbi quidã coꝛmpte legunt ſima. Pnnnſa Belnerant oꝛz a ſymma. . iuenit᷑ Dauid ſymmiſta oñi.Hł ſym miſta cõpõit᷑ a ſyn.qð eſt con: myſta.ſtę. qð eſt ſecretarius vel myſterij actoꝛ. Iñ ſymmiſta.i.cõſecretarius:myſterij ↄſcius. Simo.monis.fuit ꝓpꝛiũ nomen cuiuſdam ruſticia Cerentio introducti.⁊ interpᷣtat cõpugnãsa ꝓduc.o.in obliquisad viffe rentiã noĩs apli·qd coꝛripit᷑ in obliquis. Itẽ Simo vel Simon dictus eſt quidã magus:/quaſi cõpugnãas quia cum aplis dei pugnabat. Dẽß Simon.monis.pe.coꝛ.nomẽ ẽ Petri apii Tintertat᷑ audiẽs:vel obediens Et eadẽ cauſa alius aplłus dictus eft Simon ſed ad dviſtinctionẽ Simonis Betri · dictus eſt Simon canane de vico galileg cana. vbi oñs aqua mutauit in vinũ.Ipſe enĩ eſt qui in alio euangeliſta victus eſt ce/ lotesCana quippe celus interpꝛetatur. Inde kelotes.i.ꝓmulatoꝛ. Interpᷣtat etiã Simon ponẽs triſticiã. Mꝛeędicta bñ cõ/ ueniũt vtriq;· Simoni petro. videlicʒ·et Sũimoni cananeo fratni Judę ⁊ Jacobi mino:is. q; vt᷑q; eoꝝ habuit obedientiã Hceꝑ toꝛij ꝑ executionẽtriſtici afflictoꝝ Per paſſionẽgelũ aiaꝝ ꝑ cõſtãtẽ feruoꝛc. Simonia eſt ſtudioſa cupiditas vel vo/ lũtas emẽdi vel vendẽdi aliqͥ d ſpirituale xl ſpirituali annexũ qð ſpnᷣale cenſetur. 7 d a Gimone mago qͥ fuit pm in nono teſtamẽto huiꝰ ſceleris inentoꝛ·qͥ voluit emere gratiã ſans ſancti a ſancto Petro BGicut Gieciin veteri teſtamẽto voluit vẽdẽ gratiam ſanitatis:ſcilʒ ſanitatẽ gra/ tis vatã Qaaman ſyro OHñ ppe vẽditoꝛ ſpualiuʒ vꝛ giegita a Gieg. Emptoꝛ o ſimoniacꝰg Bimone.vſu tñ vterq; dẽ ſi/ moniacꝰ. Cõmittit᷑ aũt ſimonia tribo mo/ dis.ſcilʒ ꝑ munus a manuab obſequio/a ligua VPꝛimũ eſt pecunia. Secũdũ ſeruit᷑ indebita impenſa. Tertiũ eſt fauꝛnꝛ: Simoniacus.ca.Cũ. qͥ facit ſimoniã.⁊ dĩa ſimonia. Et ſimoni.ca.cũ.in eodẽſenſu. magis deriuat᷑a Simo monis. Itẽ a Pinoice victi ſũt qͥdã hęretici ſimonici. Hi dvicũt creaturã a deo non eſſe · ßa vir⸗ tute quadã ſuperna cceatam. Simonides.dis.pe.coꝛ.poeta qͥdã fuit ly/ ricus. vñ ſimonida metra. Dauid etiam dic'ẽ ſimonides. DPñ dic Mieronymꝰĩ epła ad Paulinuzʒ.7? Nauid ſinonides noſter.qꝛ ſcilʒ lyrice ſcripſit apud hebꝛeol ſicut Simonides apud gręcos. .— SDymphonia. nię.i. cõſonatia· vel cõcoꝛdia ſonoꝝꝑ vel vocũ.⁊ dĩa ſyn quodẽ con/et phonos qð eſt ſonus.Itẽ ſymphonia dẽ qdã inſtrumẽtũ ꝓpter cõſonatiã vocuʒ. Inñ ſymphoniac.ca. cũ. Et ha h ſympho⸗/ niſta. ſte. canẽs cũ ſymphonia. Del vt di⸗ cit Hapᷣ. Symphonia · vulgo appellat li⸗ gnũ cõcauũ ex vtraq; parte pelle extenſa quã virgulis hincinde muſici feriũt· fitq; in ea grauis? acuti ex ↄcoꝛdãtia ſuauiſſi/ muſcãtus. Itẽ ſuꝑ illud Luqjs? Tudiuit ſymphonia ⁊ choꝝ · dicit glo. Sympho⸗/ nia · eſt diuerſarũ ętatũ ⁊ virtutum · welut variarũ choꝛdarũ indiſcreta concoꝛdia. Symphonides. dis. penł coꝛ. vict ẽ Da/ uid a muſico inſtrumẽto :qð ẽ ſymphonia Bñ dicit Hieronymus i epla ad. Pau/ linũ.7? Pauid ſymphonidelſ noſter. Mic etiam dictus eſt ſimonides. vt.S. patuit. Simplex.plicil.oĩs ge.dicit᷑ a ſinea plica· quaſi ſine plica wl partium varietate.et coꝛ.pli. Iñ ſimplicitas.tatis. Itẽ ſimplex aliquãdo ſumit᷑ in bona parte.i.ſine plica malicię· ſine vuplicitate· purus. Onde de Job dicitur. Erat vir ſimplex ⁊ rectus Simplex in effectu. Rectus in intellectu. Aliqñ in mala parte ꝓ idiota vel fatuo. Et dviffert ſimplex a ſimplo · q; ſimplex eſt qð caret parte. Sed ſumplũ eſt quod hbabet oẽs partes eiuſdẽ generis ⁊ eiuſdẽ ſpeciei naturę.vt elementum ignis ſim/ plũ eſt· quia ꝗlibet pars eius ignis eſt. Et quicqͥd conſtat ex partibus eiuſdẽ genen cum toto ſimplũ dicitur. Item ſimplum. quaſi tantũdẽe.i.non dupluũ vel tniplũ ⁊c. vt cũ di · hoc eſt ouplũ ulius vel tnplũ.⁊ hoc eſt ſinplum. Sympſalma. matis.neu.ge.vel hecſym/ pſalma.mę.i.conſonantia pſalmi ·vel vo/ cis copulatio in cãtãdo.⁊ dicit᷑ a ſyn· qð Simulacrũ.cri.pe.coꝛ.iimago · effigies· et dꝛĩ a ſimulo.las.quaſi ſimulas aliud qᷓ ſit. Simultas.tatis.fę.ge.i.diſcoꝛdia lis:uimi/ citię· cõtentio · dolus: pꝛopꝛie latẽs odiũ Vnde Leo papa.Ceſſent odia · deſiciant ſimultatesoĩa chꝛiſti mẽbꝛa cõueniant. Simultũ.ti.quidã vᷣmis in coꝛnibꝰ arietũ qui facit eos coꝛnuperre. SByn grece. latine dicit᷑ con. vel ſimul ſigt. Itẽ ſin cõiunctio cauſalis uł cõfirmatiua· IAtem ſin quidã locus eſt in deſertoqui x lina vꝛ. Et interptat᷑ ſina mandatũquia legẽ ibi ſuſceperunt filij iſrͤaell. Synagoga· interpꝛetat᷑ congregatio⸗ eſt Apꝛie iudęoꝝ.⁊ dicit᷑ a ſyn· quod eſt con. goge qð eſt congregatio. Sed noſtra eccleſia.i.cõgregatio·cõuocatio iterp̃tat᷑. Synallępha.eſt abiectio vocalis ĩ ſcãſio/ ne metri de fine dictionis:cũ ſequens di/ ctio incipit a vocali.vt apud Juuenalẽ. Sempꝑ ego auditoꝛ tm̃ nuq; ve reponã. DO eni abnat᷑ de ego. hoc ꝓpter elegãtiã vt tollat᷑ hiatus.⁊ ſic inducit oꝛnatũ.Itẽ ſynallępha aliquãdo in pꝛoſa obſemat. vt ſümopere magnopere. “ Sinapis.pis.herba quędã.⁊ dicit᷑ a ſimilł. ⁊napus eo ꝙ folijs ſit napo ſimilis. Iñ ſinapi:indeclinabile p ſemine illius herbę cõfectione illius herbęque fit ex illo. Et inde ſinapicus.ca. cũ. pe. coꝛ: ꝓd.na.ſina/ pis. DHnde quidã. Sinapis cerebꝛũ ſed purgat pectus iſopus. Bynaxis gręce ſolenitas·latine cõuentus dꝛa ſyn.qð eſt conq axis:qdeſt pſalmus quaſi pſalmoꝝ concurſus. Syncategoꝛema.matis.i.cõſignificatiuũ. ꝓduẽc pe.ntiſ̊ coꝛ.pe.gti. Oñ parteſoꝛa/⸗ tionis alię a noĩe⁊ verbo dicunt᷑ ſyncate/ goꝛemata.i.conſigtiua/pm vialecticos. Sincerus.ra.ru.⁊ hic.⁊ hęc ſinceris.⁊ h̊ re. in eodẽe ſenſu.i.ſine cęra · ſine mollicie · ſine flexibilitate ſcilʒ puruscõſtans.firmus. mundus.ſine vitijs. Et ꝓduẽ. penlł. Dnde DPꝛatius in fine ſecundę epłę. Sincen niſi vas qðcũq; infũdis aceſcit. Itẽ Nirgiliꝰ in moꝛeto. Gubſedit ſincere ſoꝛamibuſq; liquat᷑ Emũdata ceres. Iñ ſinceritas.tax. i.puritas·ſine fermento malicię ⁊ neqᷣcię. Sinciput.pitis.anterioꝛ pars capit. Oũñ. Sinciput anterioꝛ pars capitis dꝛ eſſe. Syncopa · eſt ablatio de media victione litterę aut ſyllabę ↄtraria eꝑetheſi. vt dact ꝓ audacit. ⁊ cõmoꝛit ꝓ cõmouerit. Synchꝛiſis·ẽ hyꝑbaton ex oĩ ꝑte cõfuſus vt Tris notus arreptas in ſaxa latentia toꝛquet. Saxa vocant itali medijſq; in fluctibus aras. Eſt enĩ oꝛdo. Tris ſalʒ na ues arreptas notus.i.ventus:in ſaxa toꝛ/ quet.ꝗ ſaxa ĩ medijs fluctibꝰ latẽtiaitali vocant aras.ᷣm Bonatum. Synchꝛonon.i.vnius tempori.⁊ da ſyn. — vnius tẽpoꝛis · vel ſimul ĩ eodẽ tẽpoꝛe. nde Hieronymus in ꝓlogo Vleę. Et ſeę ſynchꝛonon Jſaię.i. cõtempoꝛaneꝰ· quia eiſdẽ tempoꝛibus ꝓphetauerunt. Syndereſis:d ſuꝑioꝛ pars rationis. SGyndiaſmos.ẽ eadẽ figura ci antitheta. Byndicusẽ pcuratoꝛ vniuerſitatis ułcol/ legij pꝛo certo ſalario ad iudicia cõſtitu/ tus ſcilʒ qͥ cauſam vniuerſitatis agit vel defendit.⁊ oꝛ q̃ſi ſinguloꝝ cauſam dicẽs. Eſt eni ſyndicꝰ gręce· defenſoꝛ latine. Ma officiũ eius eſt agere vel defendere noĩe vniuerſitatis cauſas pᷣſentes vel emergẽ/ tes. vt. ff.qð quiſq; iunl in rub.⁊ in glo. Syndon.donis.fę.ge.d lineũ amictoꝛiũ mulieꝝ qͥ humeni oꝑiũt.⁊ qñq; ſimplicit᷑ ĩ ꝓ lineo pãno.Dñ Matth.27. Et ac/ cepto coꝛpoꝛe ꝗJoſeph iuoluit illud ĩſyn/ done mũdaa coꝛ.pe.gti. Onde in Ruroꝛa Qua veſtitus erat ſyndone nudus abit. Sinedra·eſt idem qð cõceſſus.vt habetur in hiſtoꝛiſss. Synthelis bin docknale fit oupliat Dno modo eſt accidentis mutatio cipue nu/ meri in numeꝝ ut Onica ſacta fuit mulier ꝗ ſut modo multę.Sʒ iſte modus nõ eſt multũ in vſu. Rlio modo eſt mutatio de ſecũda ꝑſona ad tertiam. vt Nobis ꝑce deus noſtros lauet ille reatus. Onde.Di ⁊ binę ſpecies hec ſyntheſis eſſe. Syngraphus.phi.dꝛ cõſenptio.i.duoꝛũ inſimul ſcriptio.vide.s.in chirographus Singultus.tus.tui.eſt ꝓtractio anhelitus cuʒ difficultate. Oel ſm medicos:ſingul/ tus eſt ſonus violentę cõmotionis oꝛis ſtomachi ex fumoſa eius diſpoſitione p/ ueniens. Inde ſingultoſus ſa.lu.i.ſingul/ tibus plenus. Et ſingultim aduerbium. qð eſt con. vl ſimula chꝛonon · qu ẽ tepꝰ S= — N ohn diſt aſe Gmn koc. Gn aſel pte⸗ Cnn; Cene ltes Nein erüri. poſn gren zo! pon in Ceno Ppn ler comn by Pon non lor 10n on ſgn noe bun S Ga⸗ ndt ſer Vn ſn gen — HR tn h⸗ Wr um. iͤis ſcin Shn ſuun mtti aſfn Renep Dat nw ol⸗ ſutn⸗ dicis. K nm W nge nicni nnpat t iſſn⸗ Ton astw tbaben M u/ ulter noͤeſt nio de d9 deb irwi Etrens gtl 1s0s neß ſpon abu Haßp. vᷣo dicit: Singult ·ſuſpiriũ · viſcex pulſus/ploꝛatio·gemit᷑·triſticia·planctꝰ. Et ſubdit:Singult ex ſtomacho fitaut ex frigoꝛeaut ex frigido bibendoaut ex multo cibo· vel potu · aut ex paruo. Singulus.la.li.i.vnus vel vnicis. Sʒ in plurali accipit᷑ diſtributiue. Pñ ſinguli comedũt.i.ſepatim qͥlibet ꝑ ſe · vnꝰ ⁊ vn⸗ p ſe. Itẽ a ſingulus oẽ h̊ͥ ⁊ B ſingular a re. Iñ ſingularit. Et h ſingularitas.tatis. Siniſtra.ſtrę.ĩ a ſino.nis.q; rẽ fieri ſinat. O aũt dꝛ ſiniſtra·q̃ſi ſine vextra·etymo. Iñ ſiniſter.ſtra.ſtruũ ſiniſter. ſtera.ſten i parte illa· ułmaluscõtrari.nociuꝰ. Et oꝛ ſiniſterius.ria.riũ.i.p ſiniſtrã duct uł ſiniſtra vtit᷑ ꝓ dextra· vel econuerſo. Syniugus. ga.gũ.i.eiuſdem iugi vel ſub eodem iugo poſitus.vide.s.in cõiugus. Synecdoche ·ẽ ſigtio pleni ĩtellect capax· cuz plus minuſ ue ꝓnũciataut enĩ totum a ꝑte oſtẽdit· vt Oerbũ caro factũ eſt. Et Eram'in naui vniuerſę aĩę centũ ſeptua/ gintaſex. Hic enĩ minus dicẽs· plus ſigt. Aut ecõtra·a toto ꝑtẽ ut Nopt᷑ paraſce/ uẽ iudęoꝛũ ·qꝛ iux eratĩ monumẽtũ poſu/ erũt illũ. Et tulerũt dñm meũ.⁊ neſcio vbi poſuerũt eũ: oñm dicit · cũ ſolũ vñi coꝛpꝰ greret Blus enĩ dicẽs minus ſigt. Mugj. vo diẽ ꝙ ſynecdoche·ẽ ꝗqdã figura cũ qð partis ẽ attribuit᷑ toti:⁊ ecõuerſo. Et eſt etiã quidã coloꝛ rhetoꝛic'a appellat᷑ apud latinos ĩtellectio· Eſt eni intellectio totiꝰ ꝑ partẽ.vel partis per totũ.vel vnius per lna pluriũ ꝑ vnũ cognitio. ynodus.di.fę.ge.pe.coꝛ.i.cętus:cõuent. comitatus congregatio.⁊ ꝓpꝛie ſenũ vel pſbyteroꝝꝑ/qð ſolent facere epiſcopi. Sinon.fuit qͥd pditoꝛ vide.S.in excedra Synonymus.ma.mũ.i.vnius nominis cũ alio dicit᷑a ſyn quod eſt con. vel ſimul. 7onomaquod eſt nomen. Synonymũ nomen eſt illud quod idem cũ alio noĩe ſignificat. Sunt aũt ſynonyma ꝗq multi/ noca⁊ vniuoca dicũt᷑ noĩa.i.diuerſa noĩa oꝛincipalit᷑ idẽ ſignificatia appellantia. Iñ h̊ ſynonymia· mię.id eſt vniuocatio. S8Sʒ quãdoq; ponit᷑ ꝓ ononymia hac ſiłi/ tudine:qꝛ ſic ſynonymia ẽ· qñ idẽ ſub di/ ſſis vocibo ſignat᷑ ita ononymia eſt qñ vna voce diuerſa ſient᷑.Et deſcribitur ſic ſynonymũ. Synonyma·ſunt plura noĩa idem ſignificantia tam in ꝓpꝛijs q; in ap/ cõpꝑat᷑ſiniſterioꝛ.ſiniſtimus:qdð regularit deberet eſſe ſiniſterrimus. Item a liniſter ShSyntheton · eſt quędã figura:quando Syntoma·pe.ꝓd. pellatiuis. In ꝓpꝛijs vt Hublius Coꝛne⸗ lius· Africanus SGcipio. In appellatiuis latinis vt mucro/gladius:ſpata.enſis. Synopis.pidis.coloꝛ qͥd rubeus.⁊ põt dici ſynopis:quaſi ſanguis nobilis:quia ſanguineũ habet coloꝛẽ. Et vt dicit Iſi⸗ doꝛus in.ig? etymo. vbi agit de coloꝛibo Synopis ĩuẽta eſt pꝛimũ in ponto inſu/ la.vñ a ſynope vꝛbe ponti nomẽ accepit. Species eius ſunt tres rubꝛa minus ru⸗/ bens.⁊ intñ has media. Dnde Mieremitę. 22⁰. Et facit laquearia cedrina pingitq; ſynopide.⁊ coꝛripit pi. — „ Syntagma grecũ eſt. i. dogma · ſtructura⸗ oꝛdinatio. Oñ Mieronymus in pꝛologo Geñ. Quę ꝓpꝛiũ ſyntagma deſiderãt. Syntaſis.taſis.vel ſyntaſeos.i.cõſtructio. dẽa ſyn · qð eſt con. 7 ſtaſis . qð eſt ſtãs Vel ſtatusquaſi conſtãs.pꝛopꝛie illa cõ/ ſtructio vbi voces ſimul ſtat? cõgruũt cũ intellectibo· vel ecõuerſo · hm Hug. Pap. xo diẽ̃: Syntaſin gręci dicũt oꝛdinatio/ nẽ ſuie conſtructionẽ dictionũ . ſcilʒ duęoꝛationes innamne in nd. yntomata.i.acciden/ tia febꝛibo ſũt.vt doloꝛ capitis fluoꝛ na/ riũ:vomitusimpetus.⁊ ſimilia. Syntonomia vel ſyntomia.i.conciſio.et dicit᷑ a ſyn.qð eſt con.⁊ tomos: quod eſt iuiſio · vel ſectio · vel ceſio. Syntonus.ni.pe.coꝛ.dicit᷑ a ſyn.⁊ ton.q̃ſi totus ſonus · vel duplex ſonus. Sinus.nus.nui.mal.ge.i.gremiũ collectio veſt. Et ſinus palpebꝛa. Et ſinus recepta⸗/ culũ maris ·ſcilicʒ naturalis poꝛtvel litus exeſum fluctibꝰ. DPñ Flct. 27. Sinũ xᷣo quendaʒ conſiderabant habentẽ litus · in quẽ cogitabant ſi poſſent eijcere nauem. Item maioꝛes receſſus maris dicuntur ſt mnus Item ſinus altaris dicebat᷑ in quo cõſumebant igne quęponebãt᷑ ſuꝑ altare Et in iſta ſignificatione accipitur Exkech. 42 Et a ſinus oꝛ ſinuoſus.ſa.ſũ.i.ſinibus plenus. vel amplus dilatatus. vel curua/ tus. Inde ſinuoſitas.tatis. Itẽa ſinus dꝛ boc ſinũ.ni.vas in quo mulget᷑ lac: pꝛima ꝓducta· ꝗ in ſinus coꝛripit᷑. Oñ VPugili. Sinüũ lactis ⁊ hęc celiba pape quot ãnis Sinus Albꝛaę ſicut dicit magiſter in hiſto rijs · locus eſt in ſuꝑioꝛi margine inferni · aliquantũ habẽs lucẽ ſine oĩ pęna mate/ riali · in qͥ erãt aĩ pᷣdeſtinatoꝝvſq; ad de/ ſcenſũ chꝛiſti ad inferos: qͥ locus ꝓpter ſui tranqͥ llitatẽ ſinus NCbꝛaę vi.vt ſinũman vicimus. Et vicebat᷑ Abꝛaę. qꝛ ipſe fuit pꝛima via crededi. Ipſe eni pᷣm publicę pdicanit vnũ deũ tm̃ eſſe. Hũc tñ locm vocanit Job tenebꝛas p tędio expectãdi dicẽs: Straui lectulũ meũ in tenebꝛis. Bynxyg·.ga.gi.i.cõiũct vel cõiugat. vñ ꝓnoiĩa vicũt ſynyga ul ſyniuga latine · a ſyn · qð ẽ con.⁊ ſygu vel iugũ. Iñ h ſyn/ ygia.gię.i.cõiugatio.vñ ꝓpoꝛtionalis cõiũctio elemẽtoꝝ vel nüeroꝝ vẽ ſyngy/ gia. Et eſt qdã plana.qdã cubica.i.ſolida figura·ᷣ hoc ad aliã ſcientiã ſpectat. Syn⸗ ygia etiã oꝛ ſi pes extendat᷑ vltra nüerũ quattuoꝛ ſyllabaꝝ. Hñ ſyngygię dicunt pentaſyllabi⸗ berafyllabe Hi non ſũt pedesᷣ appellant᷑ pentaſyllabi ⁊ hexa/ ſyllabi/qꝛ vltra quiq; vel ſex ſyllabas nõ Pꝓcedunt. Sed apud gręcos vicunt᷑ ſyn/ ygię quaſi qdã cõiũctiones vel declina/ tiones:q; exquo menſuratio victionis ꝗ pes eſt extendit᷑ vltra numeꝝ q̃ttuoꝛ ſyl/ labaꝑ· nõ vĩ pes · h ſyneygia. Papias vᷣo dicit. Syntcygia cõiuga ſyllaba. vt mei · tui · ſui · vel ſapiens· ſapienter/ſapientia. Sion.mons eſt in hieruſalẽ.⁊ ſexe cpnit᷑p ipſa ciuitate · Sion hebꝛaice. latine inter⸗ Btat᷑ ſxeculuʒ· vel ſpeculatio.qꝛ in ſublimi cõſtructa eſt.⁊ delonge wnientia cõtem⸗ plat᷑ vel ſpeculat᷑. Hec ſepe eccleſiam mili⸗/ tantẽ ſigt · in qᷓ deũ ꝑ ſpeculũ ⁊ ĩ nigmate ſpeculamur. Dicit᷑ etia aliquãdo ſion ·ma/ ter hieruſalẽ qꝛ ſion taq; mat filiã hieru/ lalẽ ptegebat defendebat. Sipaꝝ· genus veli vnũ pedẽ habens ·quo iuuare nauigia ſolent quotiens vis veli langueſcit· quod ex ſeparatione extimat᷑ dictum. m Hapiãd. Sipariũ.rij. d cibus vel pciũ cantoꝛiset quicqͥd ante cantantẽ ꝓ pᷣcio ſuſpendit᷑. Siquis:ſiqua.ſiquoq/uł ſiquid.aliquis. ⁊ habet grauẽ accentũ·ſicut nequis. Syracuſa.ſæ.ciuitas ſicelię. Inde ſyracuſa/ nus.na. nu. Onde A1ct. 28: Et cũ veniſſe⸗ musſyracuſam. ? pꝛoucit cu. Syraſirim·liber qͥ oꝛ cãticacãticoꝑ.vt diẽ Hieronym in ꝓlogo ꝓuerbioꝝ. Syra/ — *%— — – * ſirim · qd ĩ lingua nr̃a vytit᷑ cãticucãticoꝛũ Yren.i.tract: acuit ĩ fine. Itẽ ſyren.nis. Ttuc acuit᷑ ſya pd.pe.gti.vide in ſyrena. yrena.nę.⁊ G ſyren. renis.⁊ facit actm̃ ſ y/ renẽ. vel ſyrena:ẽ monſtrũ marinũquod vulcedine ſui cãtus nautas ad ſe trahit.⸗ ſubmergi facit. Indeſ yrenic.ca. cñ.i. dul/ ð cis.⁊ delectabilis: affectiuꝰ ſeu attractiu⸗ cãtus periculoſus. Itẽ ſyrenę· dicunt᷑ ſer⸗ pentes cũ alis.qui plus currunt qᷓ; equiſ etiã volare dicuũtquarũ tãtũ virus ẽ· vt poſt moꝛſũ ante moꝛs ſequat᷑ q; doloꝛ ſen tiat · m Hugj. In glo. aut Jſa. iʒ? ſup il ⸗ lud.Et ſyrenęin delubꝛis voluptat. dꝛ ſic. Syrenę ſũt aialia uł ſerpẽtes criſtati? ala ti. DHel vt alij vicũtpiſces marini ĩſpecie muliebꝛi. Iidoꝛ aũt xi? etymo. vbiagit de oꝛtẽtis ſic dicit. Syrenes tres fingũt fuiſſe· ex pte vginesa ex ꝑte volucres ba bẽtes alas ⁊ vngulas:quaꝝ vna voceal/ tera tibijs · t᷑tia lyra canebat · quę illectos nauigãtes ſuo cantu ĩ naufragia trahebãt Scm aũt veritatẽ meretrices fuerũt.ꝗᷓ ñiq; tranſeũtes oncebant ad egeſtatem Pas fictę ferunt inferre naufragia. IFlas aüt habuiſſe? vngulas vicũt. qꝛ amoꝛ et volat ⁊ vulneratquęideo in fluctibo cõ/ moꝛaſſe dicunt :qꝛ fluctus.i.venerẽ crea/ uerunt ꝓpducit hanc ſyllabã re. Syria.rię.qdã ꝓuicia.dicta a quodã indi/ gena. vel vt vicũt qͥdã: SGyrin. fuit neos Abꝛaę: Cethuręa cnius noĩe ſyria dicta eſt. Et antiqui aſſyrios vocabãt. q̊s nunc ſyros vocamus. Iſñ ſyriusria.riu.⁊ ſyꝰ ra.rũ. Dñ ⁊ ſyrius lapis vicitquiĩ ſyria reperit᷑. Et ſyriacus.ca.cũ.de ſyria exiſtẽs. Vnde⁊ ſynaca vꝛ vitis vel vna· vel qe de ſyria allata ẽ· vel quia nigra eſt. Inuenit etiã Gyrus pꝛo ꝓpꝛio nomine. SGyrina.·ſyrinatis.i.cauda veſtis feminaꝑ. Syr ina.· etiã vꝛ ſernies longa oꝛationiste/ noꝛẽ ſuũ vſq; ad vltimũ ſeruãs. Syrina etiã oꝛ liber· vel reuolutio chartarũ. q; in libꝛo ſunt multę renolutiones ⁊ plicaturę ſicut in cauda veſtis mulierůũü. Sromarra eig maſ ge i gaius. yromaſte.tes.i.foꝛtitudo. Syropheniſſa. dicta ẽ mulier cananea gé/ tilis. Cananęi enĩ quõdã iudęaʒ incolue⸗/ rüt · ̊ poſt oiſperſi ſunt. Ex hac diſpſione erat mulier iſta ex ſyrijs phęnicibo oꝛta. Bñ Marci.7: Erat aute mulier gẽtilis. ſyro pheniſſa genere Item inuenitur ſy⸗ rophęnix.cis. OHnde Juuenalis. Cerret idumęę ſyrophęnix incola poꝛte. Sirpa.pę.idem eſt quod ſarpa. Syrttis.fę.ge.dẽ a ſyren qd ẽtractus.Et ſiüt ſyrtes loca piculoſa ĩ mari:victa ab at/ tractiõe arenei cumulos.Eſt v ibi ĩcq̃li/ tas man ⁊ t᷑rę in vno loco eſt aqua pꝛo⸗/ fũdiſſima · in alio vadoſa. vñ periculũ eſt ch Sy ſuön 1rece Bin duat⸗ tuihon Mnt nni⸗ ninl. Cmnia Annn og uriu cii cion bbe⸗ Cyi gaſt berſt tnni Men Sſſoe⸗ Gene ſaten⸗ ecen ( Caton nune⸗ con Li. Hpen An ſiſmis Oins. alol⸗ aon ropw bämn Nuſn gon Gitl⸗ tnbi lptae etn ſep Wh mir ne, cnig, mwiy Eſon irig liſie phugt fügit neohe oceal/ leaos ii nriͦ Weſten Emn D 6 ran, indi⸗ ewvs dice srune a wüffin Lenſtis nien en mnin Gnis te Gnnn mn ſplam 6 nenge noolue⸗ ſhione anar⸗ eceis ſenon s.Cant 6 nubt mab⸗ biici illac tranſire· m Mug. Dapias vo diẽ: SGyrtes tractusaquaꝝ rapaces:ſcopuli ſup mare· loca arenoſa vel arida·accedũt ⁊ recedunt. . M Syrtus.ta.tũ.i.attractiuus ⁊ ſpinoſus et icit᷑a ſyren/quod eſt tractus.Et h ſyrtũ ti.i.ſpinetum. JM Siſara · interpᷣtat futurũ iudiciũ/uł gaudij exduſio.ułeqͥ miſſio. ppꝛiũ nomẽ cniuſda viri in libꝛo Judid.⁊ coꝛ pe. Oñ ĩ Tluroꝛa Currũ deſeruit Siſara terga dedit. iitatg,le was eſt repoſitoꝛiũ · ſicut ſac/ cus vel pera. Et ſũt ſiſtarcię nautan dicte ꝙ int ſute · vel valcula in quibus poꝛtant cibi Mñ.).Reg? Panis deficit iĩſiſtar/ cijs noſtris. Et iſta littera coĩter habet in biblijs coꝛrectis. Quidꝗ vo vicũt ciſtar/ ca.vñ ſᷣm eos debet diciin ciſtarcis nr̃is: a ciſta arca. Elij dicunt ꝙa ſuo.ſuis. dẽ bec ſitarcia.cię.i.ſubſtantia. et ꝓpꝛie nau/ tarũeo ꝙ ſuta ſit.vel qꝛ ſit ſita.i.collocats Hoc videt᷑ ſentire Huguitio. Syſtole.les.⁊ ſyſtola.lę.eſt coꝛreptio ſyl/ labe naturaliter longe cõtraria extaſi· qꝛ ſicut extaſis ꝓducit bꝛeuẽ ſyllabã · ita ſy/ ſtole coꝛripit lõgã.vt vquoſus oꝛion · cũ oꝛion ꝓducte dici debeatĩpen. Et apud Catonẽ. Hoc vide ne rurſus leuitat cri/ mine dãnes. Dltima enĩi buiꝰ vᷣbi vide coꝛripitcuᷣ ſit ſechde ↄiugatiõis ꝓduci veltees. Siſtrũ.ſtri.neu. ge.i.tuba.⁊ da ſiſto.ſtis vel vĩ ſic ab inuentrice. Del ſiſtrũ lingua ęgyptiaca dĩ tuba cũ qua Iſis deſcribit Mam in hmõi ſacrificijs ea vtunt. Oñ.j. Reg. id? legit. In tympanis leticię ⁊ in ſiſtris. pꝛęcinebãt mulieres. Sitis.tis.fę.ge.deſideriũ bibendi. Iñ ſiti/ cula. lę. vimi.pua ſit. Et ſiticuloſus.ſa.ſũ q aſſidue ſitit uł aliquãtulũ ſitiens. — Sytropodes · ſũt coquẽdi cauſa vaſa ficti/ lia cũ tribo pedibo · hm Pap̃.⁊ videt᷑ ↄpo/ ni a ſyn· qð ẽ con.⁊ tris ⁊ ꝑes · q̃ſi cũ tribꝰ pedibꝰ vas. Quidã aũt dicũt ctropodes a citra ⁊ pes q; pedes habet citra ſuꝑioꝛẽ Situla. lę.pe.coꝛ. reſtis eſt q̃ aq (fabꝛicã. trahit᷑.vl potius ipſũ vas.⁊ vĩ a ſitio· qꝛ apta ẽ ſitiẽtibo ad bibẽdũ.qð vas gręci cadũ vocãt. Itẽ ſitula.lę.eſt qdðdã genus ſerpeẽtis. Iñ ſitella. lę. oimi.i. pua ſitula. Sit᷑. tus.tui.i.repauſatio · uł oꝛdinatio uł repoſitio/ułmodus.uł naturauł vetuſtas xel humoꝛ vel longitudo tẽpoꝛis· vel ne/ gligẽtia. Mã negligẽtia ex vetuſtate ſeqᷣ/ tur.⁊ dr q ſino.nis.Et ſitus.ta.tũ.nomẽ.i. poſitus: voluerũt qͥdã ꝙ in hacſiẽtione ſitus deriuet᷑ a pono.nis.ꝑ aufereſim. q̃ſi poſitus · aufereſis non fit niſi in cõpoſita dictione.ſᷣm NHuguitionen. B ante MW Smaragdłꝰ. i. lapis ſcioſus. viridẽ hñs coloꝛẽ cui nihil viridius cõꝑat᷑. Mã her⸗ bas qͥʒ virẽtes frõdeſq; exuperat. Solo eni intuitu ĩplet oculosnec ſaciat. Scul⸗ pẽtibo q̊ʒ gẽmas · nulla gtioꝛ oculoꝝ refe/ ctio · reficiẽs circa ſe viriditate reꝑcuſſum gerẽ. Iñ ſmaragdinꝰ.na.nũ.nomẽ poſſiſſi⸗ uũ penł ꝓdñ in Auroꝛa. Seq; ſmara/⸗ gdinis miſcet vbiq; coloꝛ. Inuenit᷑ etiã ſmaragdo:dinis/idẽ qð ſmaragdꝰ.⁊ coꝛ. penł.gti. Iñ ſmaragdineus.nea.neũ. DHDñ Apoꝗq.ꝗ? bñt quedã biblię·Et iris erat in circũitu ſedis ſimilis viſioni ſmaragdiniſ Alię habent ſmaragdine:⁊ tũc eſt nomẽ poſſeſſiuũ. — „ Smigma . matis.neu.ge.ẽ qdðdã vnguẽtũ vel cõfectio vnguẽti · vel ſapoꝛis· vel aliq⸗ rũ aliaꝑ reꝑ boni odoꝛis. DHñ Daniel.ʒ? Afferte mihi oleuʒ ⁊ lmigmata vt lauer. Inuenit᷑ etiãẽ migma/ aliud ſigt.vide.s· Smirna. nę.Fg. ge. aſię minoꝛis ꝓuincia · et interpꝛetatur canticum eouum. Sobna. ne ꝓpꝛiũ nomen cuiuſdã viri · de qᷣ habet Jſa ʒce? Et ſobna ſcriba. ⁊ ĩterpᷣtat ſedẽs.vel ſedesſeu diuerteans. Sobo les.lis.i.ꝓgenies.ſcilʒ filiꝰ vel filia.⁊· dĩ a ſuboleo.les.eo ꝙ ſboleat.i.ſuccreſcat. Sobꝛinus.ni.maſ.ge.i.ſilius ſoꝛoꝛis.⁊ di a ſoꝛoꝛ· q̃ſi ſoꝛoꝛinus. Iñ ̊ ſobꝛina.nę.filia ſoꝛoꝛis. q̃ſi ſoꝛoꝛina.Et ꝑ cõpoſitionẽ· hic cõſobꝛinus.ni.i.cognatus. Del cõſobꝛini dicũt᷑ filij duarũ ſoꝛoꝝ· vel fratris ⁊ ſoꝛo/ ris·q̃ᷓi cõſoꝛoꝛini · Iñ h̊ cõſobꝛina.nę.⁊ coꝛ. — Sobꝛius.bꝛia. bꝛin.i.abſtinẽs.? dẽ (bꝛi. a ſe. 1 bꝛia.qð ẽ mẽſura:q̃ſi ſebꝛius.i.ſecuʒ habes bꝛiã Iñ H ſobꝛietas.tat. Et viffert a pudicus. DHñ quidaʒ. Sobꝛius a meſa. de lecto ſurge pudicus. Iſ ſobꝛiolus.la. lũ.i.aliquãtulũ ſobꝛiuns·· Soccusci.mal.ge.ẽ qðdaʒ calciamẽtũ co/ mędoꝛuʒz. 7 dĩ qñq; comędus Iñ ſo ccell. i. vimi.i. par/ uus ſoccus.Et ſoccat᷑.ta.ti.i.ſoccis indu/ tus. vel ſoccos habens. ðèð – R—— a ſaccus eo ꝙ ſaccu habeat in q́ ꝑs plantę ĩmittit᷑· ⁊ p metonomiã oꝛ 5sõs Socer.cerimal.ge.dꝛ pater vxoꝛis:ułma/ riti.?⁊ dĩ a ſocio.as.quia ſociat᷑ genero uł nurui.⁊ ipſe ei. Inde ſocerinus.na.nũ.Et hec ſocrus huius ſocrus:mater vxoꝛis vel mariti. Et ꝑ compoſitionem hic pꝛoſocer ri. pater ſoceri vel ſoqusq̃ſi ſecundus ſo/ cer. Et hec ꝓſocꝰ.mater ſocrus vel ſoceri. Et coꝛ.ſo. Dñ in gręciſmo.Eſt ſocer vxon genitoꝛ:ſocrus genitrixq;. Socius· ꝓpꝛie eſt in ꝑiculo· Collega in of/⸗ ficio. Comes in itinere. Conſoꝛs in ᷣmio. Sodalis in mẽſa · vel in ſede. q̃ſi ſedalis. AIſidoꝛus etymo.x vicit ꝙ ſocij vicunt ꝓpt᷑ ꝑericuli aut oꝑis ſocietatẽ/q̃iĩ vna ca liga ułſocco.vel ĩ vno veſtigio manẽtes. tũc ſociꝰ dr a ſoceꝰ.qð ẽ calciamentũ co⸗ mędoꝝ. vel vĩ a ſequoꝛ.queris. Iñ ſocia. cię. Inuenit᷑ etiã ſociꝰ cia.ciũ. Et coꝛnpit pꝛimã. Oñ Ouidius de arte. Mõ bene cũ ſocijs regna venuſq; manet. Iñ ſocietas tatis.dꝛ pax/fędus.⁊ ſocioꝝ vnitas. Sodalis.ↄ.ta hoc le.i.ſocius in menſa.vel ſcutella·vel in ſymbolis. Inde hęc ſodali/ tas.tatis.i.ſocietas:amicitia.Et hoc ſoda/ laciũ.cij.pꝛo eodẽ.Dnde Duidius.Jure ſodalicij qui mihi iũctus erat. Et ſodalis pꝛo amico dꝛ.⁊ cõꝑat᷑. vnde inuenit᷑ ſo/ Dalicius.i.amicabilius.Et pꝛoducit penł. Sol.ſolis.maſ.ge.vꝛ a ſolus/eo ꝙ ſolus lu ceat obſcuratis cunctis alijs ſideribꝰ ſuo ſplendoꝛe. Iñ hic ⁊ hęc ſolaris.⁊ hoc re.i. res ſolis· vel ad ſolẽ ꝑtinẽs.Et ſolanꝰ.na. nü.penł/pd.ꝑoſſeſſiuũ.Ex quo ſubſolanꝰ. Et dicit ſol ·quaſi ſolus lucens. Solaciũ.cij. oblectamentũleuamen. refri/ geriũ · conſolamen. Solamen.inis.idem Solariũ.rij.vꝛa ſol.q̃ſi ſolauriũ:quia ſoli 1 geri · vel auris pateat. lax.lacis.eſt pecus multũ depaſcens. Golea. leę. fęg. ge. ẽ a ſolũ:eo ꝙ ſoluʒ pedis tegat · vel qꝛ ſolo terre adheret. Inde ſo/ leola lę.dimi.i.parua ſolea. Solennis.ↄ.t.⁊ h ne.i.celebꝛisfeſtiuꝰ.Iñ ſolẽnitas.tatis.Et hoc ſolẽne.nis ꝓ eodẽ. Et cõponit᷑ a ſoleo ⁊ annꝰ.q; ſolet eſſe ſin/ gulis annis. vel a ſolido.das.i.firmo.qꝛ ſolidũ ꝓpter religionẽ mutari nõ debeat. Et ᷣdicta vocabula ſcribenda ſunt ꝑ vnũ l.7 dvuo.n.⁊ nunq; ꝑ.m.et. bD. Solers. lertis. oĩs geii. ſapiens ingenio/ ſus.ſagaxcautus.⁊ dicit᷑ a ſolon· quod ẽ totũ vel multũ ars/quaſi totus vel mul/ tus i arte. Et hm hoc põt ſcribi per vnũ.:l. HBel cõponit a ſollicitus.ta.tu. arsquaſi ſollicitus in arte vtilis.⁊ pᷣm hoc ſcribit ꝑ duplex.l. Inde hęc ſollertia.tię.i.ſollici/ tudo/vigilantiaaſtutia:ſagacitasindu/ ſtriaa ꝓdu.ſo. Onde quidã. Exiguo pul/ crã vucit ſollertia vitã.i.ſapiẽs: caut H. Sollicitus.ta.tũ.i.curioſus:anxius: com/ motuſ. Inde ſollicitudo.dinis.curioſitas anxietas. Solidus.da.uũ.i.integer.firmus.⁊ dĩ a ſolido. das.qð ẽ firmareĩtegrarea qñq; ſyncopat.i dr ſoldꝰ.da.vũ. Itẽ h ſolidꝰ di.ẽ qdᷣdã põdus: vĩ ſolidus:qꝛ nihil illi eeſſe videtur. Solidũ vᷣo integrũ ⁊ to/ tuů · veteres dicebãt. Ipſũ · vel ipſe quoq; numiſima:.a numa vocatur. vel nomiſima qꝛ noĩbo pᷣncipũ ⁊ effigie ſignet᷑. Ab ĩiitio vo vnũ numiſma:vn argete erat ſolidꝰ. Apud latinos alio noĩe ſextula dicit:q; vncia cõpleat᷑ ſex ſolidis. Hũc vulgꝰ au⸗ reu ſolidu vocat/cui tertiã partẽ vixerũt tremiſſeʒqꝛ ſolidũ faciat tremiſſis.Et nõ ꝙ pꝛo illo pondere dicẽdũ ẽ ſolidus.⁊nõ ſoldus:niſi ſyncopet᷑ ĩ ſyllaba.Inde ſoli⸗ arius.ria.rii.ad ſolid ꝑtinẽs.vel ſeallicʒ ſolidos accipiẽs/vel ꝓ ſolidis ſeruiẽs. Solifuga.gę.penlł.coꝛ.quoddaʒ aĩal· eo ꝙ; fugiat diẽ.vt dicunt muſeraneus:qui eſt granię foꝛma. Soliloquiũ.quij.neu.ge.i.ſolitariuʒ elo/ quiũ · ſcilʒ cũ noſipſi nobis ad introgata reſpondemꝰ. Oñ quidaʒ liber Auguſtini Dictus eſt ſoliloquiũ. Solyma. hieroſolyma victa eſt coꝛrupte a wetis ſolyma. Iñ ſolymꝰ.ma.mũ.Hñ Juuenalis. Interpꝛes leguʒ ſolymoꝛũ et magnus ſacerdos. Soliſequiũ uł ſolſequiũ:quędã herba·ſcilʒ heliotropiũ · qꝛ ſe cõtẽdo ſeqͥ᷑ ſolẽ: Naã ſole oꝛiẽte⁊ occidẽte floꝛes aꝑit ⁊ caudit. Solitarius.ria.riũ.i.cõſuetus.⁊ dẽ a ſolit Et hec ſolitudo.i.cõſuetudo. Itẽ ſolita/ rius põt deriuari a ſolus.vide in ſolus. Solitudinarius.ria.riũ.i.cõſuetus.⁊ dicit a ſolitus. Itẽ ſolitudinarius.i.ſolitarius: Vel in ſolitudine cõmoꝛans.vel ad ſolitu/ dinẽ ꝑtinens. tunc dicitur a ſolus. Solitudo.dinis.i.ſingularitas· deſertum · ſolitaria manſio · ſiue loc' carens frequen/ tia hoiuʒ dicitur a ſolus. Solitus.ta.tũ.i.rrequensaſſuetus/aſſiduꝰ vſitatus. Et componit᷑ inſolitus. ta. tũ.i· inconſuetus. Soliuagus.ga.gũ.pe.coꝛ.qͥ ſolus vagat᷑. Soliũ.lij.neu.ge.regia ſedesa d a ſedeo. u nlle ind ü ttte gſena nns G brh⸗ ſog Gie con lani vye nno Gi gar Unchn Gg Wons bad⸗ be lhl⸗ Gl, M⸗ tb Grlon W ad rg; lbllill mit, egnoq Dmmn nſo Pni lalin isrnd kl⸗ lag is beog GN rint n Lant tonpte ni i mwin i ttult. niblt tiſolta⸗ ſolns, gadiat ſoltnus Nuaſol⸗ ſlus⸗ 8 ten vfie, nſſ . vugt iabetn quaſi ſediũ a ſedendo. vel ſoliũ ã q̃ſiſo/ lidũ.q; de ſolidis lignis fiatulł dꝛ a ſolus quaſi ſolius ſelles. Soloeꝗdã ciuitas int gręciã barbariã. Solęciſmus vꝛ a ſoloe cinitate · vel a pplo illiꝰciuitatqͥ ex vrbe ſoloe ꝓfecticũ apud atheniẽſes cõmoꝛarent᷑ vt illoꝛũ linguam diſcere vellẽt · ſuã parit᷑⁊ illoꝝ linguã coꝛ ruũpebãt.vñ ⁊ libuit athenienſibo vt illud vitiũ ſolęciſmus vocaret᷑. Pel a ſoloe ci/ uitate vꝛ ſolenſis.ſe.⁊ h̊⁊ hbęc ſolęcenſis.⁊ Hͤ ſea cõponit᷑ cũ mos moꝛis.⁊ dĩ h̊ ſolę ciſmus.mi.quaſi mos ⁊ cõſuetudo ſolęcẽè/ ſiũ. Cu eni ſolęcenſes in confinio gręcię et barbarię ſiti eſſent· parti barbaroꝝ moꝛe tꝑti greoꝝ loquẽres liguã habeboͤt ofuſã Cu eni vtrãq; vellet ſibi defendẽ· vtrãq; coꝛrũpebãt. Mi cũ romã venirẽt vt linguã latinã addiſcerẽteã maxime coꝛrupebant vnge ioleuit cõſuetudo vt qðlibet vitiũ in oꝛatione.viceret᷑ ſolęciſmusqſi mos ⁊ coõſuetudo ſolęcenſiũ. Et eſt ſolęciſnus fi⸗ gura vel vitiü qð cõſiſtit in incompetenti iunctura dictionũ. Et vt ZRonatus vicit Solęciſmus eſt vitiũ in cõtextu ꝑtiũoꝛa/⸗ tionis ↄ regulas art grãmaticę factu. Int barbariſmũ aũt ⁊ ſoięciſmũ h̊ inter eſt.qꝛ ſoleęciſmus diſcrepãtes aut incõſequẽtes int᷑ ſe dictiones habet. Harbariſmus aũt in ſingulis vbis fitaut ſcriptis aut ꝓnun/ ciatis. vnde barbariſmus fit in victione. Solęciſmus in oꝛatione. Vñ quidã.Eſt barbariſimnus cũ dico oña oñs.Eſt ſolg⸗ ciſmus vir mea ſponſa meus. Solon · interpᷣtat totũ vel multu. Solſtitiũ.tij.i.ſtatio ſolis. ñ h̊ ⁊ B ſolſti/ tialis. Hᷣ le. res ſolſtitij ·vel ꝑtinẽs ad ſol/ ſtitiũ.Solſtitiũ eſt maxiĩa oiei artiſicialis ⁊noctis ĩqualitasſiue ingreſſus ſolis in capꝛicoꝛnũ vel ĩ cancũ.Et ſüt vuo ſolſti⸗ tia. ſcilz ſtiuale hyemale. Cſtiuale circa feſtũ ſancti Joannis baptiſtę. Myemale circa feſtũ natalis oñi. Solũ.li.iterra: vꝛ a ſol:q ſoli pateat. Iñ H̊ ſolũ.liiferioꝛ pars pedis q; eo terrę ve/ ſtigia impꝛimimꝰ.Et q; terra firma eſtad ſuſtinendũ: ideo dꝛ ſolũ quicqͥd ſuſtinet aliqᷣd. vt Mqua eſt ſolum nauis ⁊ piſciũ. Aer eſt ſolü auiũ.Ceęlũ eſt ſolum deoꝝ et ſtellaꝝ. Et inde ſolũ dꝛ pedis.qꝛ totũ mo/ lem coꝛponpoꝛtat.Et coꝛripit.ſo. Onde NRuianus. I¶lſtu vincit hõ cuncta creata ſolo. Sʒ ſolus.la.lũ.bmã ꝓdu.Dñ.Fixũ pone ſolũ bꝛeuẽ longũ mobile ſolum. Solus.la.lũ.i.ſine alio ſingulars.Iñ ſoli/ tarius.ria.riu.i.ſingularis. Bñ heremiteę dicunt ſolitarij.qꝛ ſoli in heremitario cõ/ moꝛant᷑.Et ꝓduc ſo ñ qͥda. Mõ facias ſolus qð fugit oĩis hbomo. Solutoꝛ.toꝛis.eſt ille qͥ ſoluita oꝛa ſoluo. Soma.i.coꝛpus.Inde ſomatopęia. Sõniũ.nij.neu.ge.id qdð videt᷑ in ſõno. Et nota ꝙ ſoniũ qñq; large accipit᷑ita ꝙ ſit gen oinʒ ſõnioꝝ.alliquãdo vo accipit᷑ p ſpecie ſõnij. Sũt eni qͥnq; ſpecies ułmodi ſõniandi:quaꝝ duę nihil ſignt·ſcilicʒ fan/ taſma ſiue viſũ.⁊ inſõniũ. Sʒ tres aliqd ſint.ſcilʒ oꝛaculũ · viſio.⁊ ſomniũ · Et eſt inſõniũ quotiẽs ex aliq̃ cogitatione? cuʒ cura ſᷣcedente naſcit᷑ aliqð ſõniuʒ: dĩ ab in ⁊ ſõnus.qꝛ tm̃ ẽ in ſomnoa pani᷑ euolat ⁊euaneſcit cũ ſõno. Sʒ cętera ꝗ aliqͥd ſi⸗ gnãt · etiã poſt ſõniũ ſbᷣſiſtüũt iſua ſigniõe aut a ſua ſigẽtione. Fantaſma ſine viſũ eſt cũ aliquis ĩ pꝛincipio ſõnij videt foꝛmas iuerſas ⁊ varias alienas a naturs reg. In ſů genere cõtinetur ephialtes. Söõnolentus. ta. tũ.. piger vel ſõno plenꝰ. Iñ ſõnolent᷑ adu.Et hęc ſõnolentia.cię.in eodẽ ſenſu. Et in eadẽ ſigtione vel cõxo/ ſitione dĩ ſomnolens.entis.oĩs generis. Sõnus.ni.mal.ge.ipſa quies in doꝛmiedo virtutũ cũ intẽtione naturalin. Xnimales virtutes dicunt᷑ hic quiq; ſenſus: ratio: 2Zintellectꝰ. Sʒ naturales virtutes dicũt appetitiua retẽtiua · digeſtiua expulſiua. Sed in ſõno quieſcũt aĩales virtutes.Cũ enĩ doꝛmit homo:nec videtnec audit nec iſcernitnec ĩtelligit. Sʒ naturales vir/ tutes tũc intẽdũt᷑nã in ſõno melioꝛ ſit di/ geſtio melius mutat᷑ cibus.⁊ ex H̊ ſeqͥt᷑ melius appetit. Itẽ a ſõnus hic ſõnulus lia ſõnellus.li:a ſõniculus.li.oĩa dimi.ñ ſõniculoſus.ſa. ſũ.i.ſõno plenus.Et H ſõ⸗/ niculoſitas.tatis.Et vt dic Pap. Sonꝰ eſt qð doꝛmimꝰ. Somniũ v̈o qð doꝛmi/ entes videmus. Somatopęgia · eſt cũ res incoꝛpoꝛea intro/ ducit᷑ ad loquendũ vt cũ dicimus deos ⁊ angelos loqui. . Sonipes.pedis.maſ.ge.dꝛ dextrarius:q pede ſonat terrã ꝑcutiendo. Sonoꝛus.ra.rũ.i.qð ſonatEᷣ ꝓpꝛie benenł granit᷑ ſonans. Iñ ſonoꝛe·adu. Et hec ſo⸗ noꝛitas.tatis.i.ſonantia.⁊ ꝓpꝛie bona vel grauis. Et cõponit᷑ cõſonoꝛus.ra.rũ.i.cõ⸗ ſonus. Et pꝛoducit no· Sons.ſoni.oĩs gei nocẽs vel culpabilis· vitioſus. Et eſt metaphoꝛa tracta ab olla. Siẽ eni olla nõ ſatis cocta ul rimoſa ſi ꝑ/ cutiat᷑ mute ſonata ꝑ ſonũ vitiũ eius ap/ paret ·ſic aliquis inſipiens nõ inſtructus ſapiĩa vitioſus·ſcilʒ ſi introgat᷑ſuo ſono⁊ ſua reſpõſione vitiũ ſuũ manifeſtat ꝓdit Iñ ſonter adu. Et hec ſontia.tię.i.nocen/ na. Et ſonticus.ca. cũ.i.nociuus.⁊ coꝛ.ti. Sonus.ni.maſ.ge.eſt qͥcqͥd aure audit᷑ vel auditu percipit᷑. Inde ſonulus.li.dimi.i. paruus ſonus. = So phar ꝓpꝛiũ nomẽ cuiuſdã viri. Et int/ pꝛetat᷑ diſſipatio.vel ſpeculũ viſſipans. Sophia. phię.Fę. ge.i.ſapia.⁊ acuit᷑ penuł. Sophiſma.matis.ſermo ĩuolutus/vbi in falſis ſentẽtijs ↄnexionis veritas manet. 1coꝛ.pe.gti.Iñ lophiſmatic.ca.cũ.qͥ loqͥ᷑ ꝑ ſophuma.vel ad ſophiſmata ꝑtinens. Sophiſta. ſtę. in loquedo deceptoꝛvboꝝ itricatoꝛ: apparẽs ſapiẽs ⁊ nõ exiſtẽs. Iñn ſophiſtic. ca. cũ. pe. coꝛ.i.fraudulentus de/ ceptoꝛius. Item ſophiſta qñq; accipitur ꝓ ſapiente vel ſapiẽter loquẽte.⁊ hcipue apud antiquos. Sophos gręce· latine ſapiẽs dẽ.vel caut ſapienter dictus.⁊ verſa · os in vs · dicit᷑ h ſophus.phi.i.ſapiens. . — » Sophꝛonicus.ca. cũ.pe.coꝛ.i.pꝛudens vel temperatus. ⁊ di a ſophꝛone. qð interpᷣ/ tatur pꝛndentia.vel tempantia. So pbꝛonin.nij. dicta eſt ꝗdaʒ mulier di/ minntiue cã adulatiõis:q̃ſi pꝛudẽtiũcula Vel temperãtiũcula: eſt gener.fę.qꝛ qua/ litas vocis eſſentiã rei nõ mutat. Sopoꝛ.porl.i.ſomnꝰ. Sʒ ſopoꝛ leuis · ſom/ nus ppetua quies. Iteʒ ſopoꝛ ipſa quies 1 ſuauitas quietudo ſomni. Eñ ſeępe cõ/⸗ tigit ꝙ ĩ aliqͥ ſõn in qͥ nõ ẽ ſopoꝛ·hᷣ in qͥ⸗ cuq; e ſopoꝛa ſõnꝰ. Iñ ſopoꝛ ra.rui.qͥet ulcis ſuauis.vel ſopit.i.doꝛmiẽs.⁊ coꝛ. pmã ſopoꝛ. Hñ Duidiꝰ i.2? epi. Queęq; tibi dederã vina ſopoꝛis erant. Sopꝛifer.ra.rũ.pel.coꝛ.i.ſomniferſopoꝛẽ Soꝛ:bicies.ei.i.ſoꝛbicio. Iñ ſoꝛ/ (ferens. biciuncula.lę.et ſoꝛbiciecula.lę. dimi.bᷣm Hug. Quidã dicunt ꝙ ſoꝛbiciũcula eſt Dimi.a ſoꝛbicio · ſ̊ ſoꝛbiciecula ẽ vimi.de ſoꝛbicies. Et dr ſoꝛbiciũcula · liq dus cibo ASan deglutit.ſic ſolet fieri de farina. Dñ. 2. Reg. iʒꝰ. Culit g Chamar ſoꝛbi/⸗ cunculas quas fecerrt. Soꝛbus.bi. qdã arboꝛ.⁊ dẽ a ſoꝛbeo·eo ꝙ; eius fructus habilis ſit ad ſoꝛbendũ. Iñ „ . hoc ſoꝛbũ.bi.eiuſdẽ arborfruct. SGoꝛbiũ etiam dĩ cereuiſia l potus qui fit ex tali fructu vel etiam offa. S= Soꝛ:bætũ.ti.locus ubi ſoꝛbi creſcunt.⁊ dia ſoꝛbus. Et h ſoꝛbariũ· idem eſt. vel locus vbi ſoꝛba reſemant· vel etiã ipſa arboꝛ. Soꝛdes.dis.fę.ge.i.putredo:/metalloꝛum ſcoꝛia.⁊ aliaꝝ reꝝ. Iñ ſoꝛdecula.lę. vimi. i. pua ſoꝛdes. Et ſoꝛdidꝰ.da.dũ.i.imũdꝰ. ſoꝛdidatus. Hñ Duidiꝰ. Meſtes q̃s gerit ſoꝛdida lana fuit. Iñ h̊ ſoꝛdiditas.tat.Et ſoꝛdidulus.la. l.i.aliquãtulũ ſoꝛdidus. Soꝛeth.interp̃ᷣtat᷑ dilecta·genus eſt vitis optimę/quę vberes fructus facit. Soꝛeth etiã eſt nomen cuiuſdã loci. Soꝛex.cis.i.mus.⁊ dꝛ a ſerra ⁊ rodo.quia rodita in modũ ſerrępᷣcidit. Iñ ſoꝛiculus li. ⁊ ſoꝛicilus.li.abo dimi.ꝑua ſoꝛex.Et h̊ ſoꝛicetũ.ti. locus vbi ſoꝛices abundant- Soꝛica.cę.fę.ge.quilibet tumulus arenarũ Vel tranſiatiue cuiuſlibet rei congeries. Soꝛiſcula.lę.vaſculũ aꝗ⁊ dĩ a ſoꝛos.qð ẽ Soꝛitica.cę.ars vel argumẽtũ (aceruus. pbpoꝑ.? dĩ a ſoꝛos aceruo. Soꝛophag.gi.pe.coꝛ.qͥdã lapis ſic dict. a ſoꝛosqð ẽ ſepulcꝑa phagin:comedere. qꝛ coꝛpoꝛa defũctoꝝ cõdita in eo infra qᷓ; ꝛagita dies cõſumũt᷑.Et ponit ꝓ ſepul/ crxo ſimplicit᷑. Et ꝓ eodẽ inenit᷑ larcopha/ gus. vide. S. in ſarcophagus. Soꝛops. pis. di a ſoꝛos· qð eſt aceruus. Et dicunt᷑ ſoꝛopesceſpites. Soꝛoꝛ.roꝛis.dicitura ſemen:quaſi ab eo/ dem ſemine. Pꝛopꝛie quidẽ ſoꝛoꝛes ſunt. ꝗ babent eundeʒ patre̊ viuerſas mr̃es. Econtra.germanęeandẽ matrẽ Fᷣ oiuer/ ſos patres.quaſi ab eandẽ matre manan tes. Del dicit᷑ ſoꝛoꝛ a ſolus:qꝛ ſola cũ fra/ tribo in ſoꝛte cognationis habeat. Soꝛoꝛcula.lę.dimi.i.parua ſoꝛoꝛ Soꝛoꝛius.ria.riũ.ad ſoꝛoꝛẽ ꝑtinens.et di/ citur a ſoꝛoꝛ. Et hinchic ſoꝛoꝛius.rij.filius ſoꝛoꝛis. Et ſoꝛoꝛia. rię. filia ſoꝛoꝛis. Et ſo/ roꝛiusmaritus ſoꝛoꝛis: vel frater vxoꝛis. Soꝛos vel ſoꝛon· dicit᷑ ſepulcruʒ vel arca in qua moꝛtuus fertur vel recõdit᷑. Itẽ ſo/ ros dicitur aceruus.⁊ acuit penut. Soꝛs.ſoꝛt.fę.ge.qñq; dĩ ↄiecturaut Iſta ertula ſcit multa de ſoꝛte. Quãdoq; oſ/ ſeſſio. vt Hieruſalẽ fuit in ſoꝛte Beniaim Quandoq;ʒ ſucceſſio tẽpoꝛis ex naturali conditione· vel viuina viſpoſitiõe.vt ibi Cũ dies abſceſſeritnoctẽq; ſoꝛs reduxe/ rit. ?c. Qñq; capitale ut Quicqͥd accipit᷑ Nir Hu hn u G ine ſs i eor ſcon bon Gutin Gone Gord coli ma ggt Gonle fant Hartun ro Sſes lunis woſh ſclse muo phr⸗ vn⸗ Aoh Soln Zun dnt4 Goſt Boter ſaluat Lot⸗ lopom. ſal⸗ sſra Inonn ſoar eki⸗ Ppaci nlene Peof i ſche⸗ Ehun dobi . lorm dm. ni. 6n dichs ſtvits Doreth 14 en⸗ DNN Smi nosi n;. ſcdic⸗ nedere⸗ n, pſep⸗ maopde 1 „ AC, AA abeo/ oesſant⸗ ſasnis⸗ ſebdu auemana setdi⸗ llius bſ⸗ W. NW ⸗ nar iiſe⸗ Goum ruunnl ievtb glecnn⸗ Aacch⸗ Sorꝛtilegi vel ſoꝛtilegiſtęſunt qui vltra ſoꝛtẽ vſura eſt. Nñq; vĩ caſus Oñ Duidiꝰ meta.pᷣ. Pꝛimꝰ amoꝛ phębi da/ pfbhne peneiaquã nõ Soꝛs ignara dedit. Itẽ ſoꝛs di foꝛtuna vel euentus rerũ. Dñ Aucan in p̊.O mileri ſoꝛtis ꝙ nõ ĩ puni/ ca nati ⁊c. Itẽ ſoꝛs qñq; ĩpoꝛtat electionẽ ſm qð vi. Alptłi fecerũt ſoꝛtem. Et cecidit ſoꝛs ſuꝑ Matthiã. Dñ.Soꝛs fatuʒſoꝛs auguriũ·ſoꝛs ẽ capitale. Soꝛſq; miniſte/ rin ſucceſſio tẽpoꝛis ẽ ſoꝛs. Hug..icit: ꝙ ſoꝛs dĩ euentus: vel parsvel foꝛtuna · vel reſponſuʒ · vel oꝛacnlũ:q; in qͥbuſdã locis dDabant ꝑ ſoꝛtes reſponſa. Soꝛtialis.lis.O.t.⁊ le.ad ſoꝛtẽ ꝑtinens. Soꝛticula.lę.dimi.i.parua ſoꝛs. Soꝛtilegus.ga.gu.pe.coꝛ. qͥ futura legit.i. colligit ꝑ ſoꝛtes.⁊ dĩ a ſoꝛs ⁊ lego· Bel qͥ per creaturã aliquã diuinat. In h ſoꝛtile/ giũ.gij. talis diuinatio. fictę religionis futura pꝛędicunt. Soꝛtiuidus da.dũ.pe.coꝛ.qui videt ꝑ ſoꝛ/ tes/ dicit᷑ a ſoꝛs ⁊ vid. Soſpes.pitis.coĩs ge.i.ſanusſaluꝰ.inco/ lumisſuꝑſtes. dꝛ a ſea ſpes · q̃ſi ſecũ ha/ bens ſpem. Et iuenit in neu. ge. Oñ Juue⸗/ nalis. DHepoſitũ tibi ſoſpes erit. Cñ decli/ natione eſt tm coĩs ge.tã ĩ ſingulari:. qᷓ;in plurali. Sʒ h̊ ſoſpita.tę.in ſingulari ẽ ge. fę. In pli vo neu.ge.hñs tm̃ ntm̃ actm ⁊ vtm̃.⁊ ſic ẽ eteroclitũ.vt pluralit᷑ ſoſpita. actõ hęc ſoſpita. vocatiuo o ſoſpita. Soſtratus.ti.pe.coꝛ. ꝓpꝛiuʒ nomen.DHnde Juuenalis.li. ꝰ.Olaudente⁊ madidis qͥ cãtat Soſtrat alis. Et. 2. Machab. 4. Soſtratus autẽ pꝛęlatus eſt cypꝛis. Soter . grecũ nomen dei eſt.⁊ interpꝛetat᷑ ſaluatoꝛ vel ſalutaris. Sotularis laris.ẽ a ſolea. Et inde ꝑ apo/ copam ſotular.lar..neu.ge: coꝛ.pe.ntiſic ſpecular · Oñ ĩ doctrinali. His ſotular ſo⸗ cias ſpecular bꝛeuiabit oꝛigo. Et eſt ſotu⸗ lar.genus calciamentoꝝ. Bicunt tñ alij ꝙ ſotular vel ſotularis nihil eſt· imo dicẽdu eſt ſubtelaris. B ante B Spaciũ.cij.dĩ diſtantia·vel interuallũ· ul intercapedo. Iñ hoc ſpaciolũ.li.oimi · Et ſpacioſus.ſa.ſũ. Iñ h̊ ſpacioſitas.tatis. Spadix.iq.fę.ge.Et h̊ ſpadica.cę.i.pal-. ma. Iñ h ⁊ B ſpadix.i.ſubꝛubeusfuluus ſcilʒ coloꝛe palmę.Oñ ⁊ ſpadices dicunt᷑ equi palmati.i.eqͥ fului⸗ rubicũdi coloꝛis ſub noĩe ſſiẽ palmaułòͥ palmęfigurã i nunbo hñt. Spado.donis.di eunuchus:caſtratus.et di a ſpadix. Itẽ ſpadones dicũt᷑ ſurculi vitiũ fruge carẽtes· dicti ſic eo ꝙ ſint ſte⸗ riles. Del vt quidã vicũt·ſpadodicit᷑ a ſpata.i.gladio cũ quo caſtrabant. Spargena. nę.fe.ge. infanti? initia. Sparſoꝛiũ.rij.dꝛ id cũ quo aliqͥd ſpargit᷑ Sparſus.ſa.ſũ.i.diũſis loq poſit· varius· Oiniſus. Et põt eſſe nomen ? participiũ. Sparte · ciuitas eſt lycanię. Et eſt eadẽ ci/ uttas ſparta ułſparte lacedemonia.Dñ lacedęmonij dicũt᷑ ſpartani. Et di ſparta ull ſparte a ſparto filio Phoꝛonei. Inde ſpartanꝰ.na.nũ.Et h̊ ſpartũ.ti.gen veſt/ qð ibi factũ pmũ fuit.Et inde h̊ ⁊ H ſpar/ tiata.tę.patriũ · ab illa cuitate. vel ab alia vt dicũt. Et videt᷑ ꝙ pducat a ſiue penul. — * cũ ſit deriuatm̃. Itẽ ſpartũ iueit᷑ ꝓ rutice. Sparus.ri.telũ ruſticũ miſſile.⁊ vꝛ a ſpar/ go. gis.eo ꝙ ſpargat.i.mittat. Bñ ⁊ qͥdã ilee dẽ ſparusq; eiuſdẽ figurę ſit. paſmus gręce · latine dĩ ſubita ↄtractio partiũ · aut neruoꝝ cũ doloꝛe · qua paſſio/ nem a coꝛde dictã dixerũt· qꝛ ĩ nobis pᷣn/ cipatũ vigoꝛis habet. Inde ſpaſmoſus. ſa.ſũ.talem infirmitatẽ patiens. Spata.tę.fę.ge.gladius eſt lõgꝰ ex vtraq; ꝑte acut. vel ipſa eſt? rhõphea a paſſiõe dicta · qð pathin gręce vꝛ. Iñ ſpatarius 4 - ria. riũ. Et hic ſpatarius.rij.q facit ſpatas Vel vendit. Ite a ſpata vꝛ ſpatatus.ta.tũ ſpatã habens· vel ſpata armatus. Spatula.lę.fę.ge.armus vꝛ.et ꝓpꝛie in pe/ coꝛibus.⁊ dꝛa ſpataeo ꝙ lata ſit.Et ſpa/ tuleę rami vel folia vel fruct palmaꝝ añq; aperiant᷑ ad ſimilitudinẽ ſpatę vicut. Oñ Leuit.2ʒ. Spatulas palmarũ. Itẽ ſpa/ tule grece latine delitię dicũt. Et a ſpatu⸗ la. dꝛ ſpatuloſus.ſa.ſũ.Et ſpatulatꝰ.ta.tũ. q; magnas 7 diffuſas habet ſpatulas· vel delitioſus ſiue delicatus. Wä Species.ciei.i.pulcritudo ułfoꝛmaſm qð dr. Species OPuiami vigna ẽ imꝑio. Itẽ ſpecies ꝓpꝛie ſoꝛma dĩ:pꝛia qualitas ꝗ dinoſct ex cõuẽtu accidetiũa viſpoſitio/ ne ꝑtiũ. Itẽ oꝛ ſpecies rer maneries · Hm qdð oĩ Huiꝰ ſpeciei.i hui maneriei herba ẽĩboꝛto meo. Itẽ ſpecies dĩ ſubſtãtia vel eſſentia Oñ in qͥda collecta. Cõcede ꝗqlu/ mus vt qᷣ iã te ex fide cognouim vſq; ad cõtẽplandã ſpeciẽ tuę celſitudinis ꝑduca/ mur. Itẽ ſpecies dĩ qdã pᷣdicabile ĩ dia/ lectica: Et viffinit ſic. Species eſt quod w 2 pdicat᷑ de pluribus differẽtibus numero in eo qð qͥd. Nẽ ſpecies dꝛ accidẽs ꝑtiũ/ oꝛonis i grãmatica. Et deſcnibit ſic maxie ſm qð noĩs ẽ accidẽs: SGpecies ẽ oꝛiginal Diſpoſitio dictionisꝑ qua fit pᷣmitiui et deriuatini oiſcretio. DPi etiã ſpẽs occaſio vel cauſa. Iñ h⁊ h̊ ſpãlis hᷣ le.ad ſpeciẽ ptinẽs/ułſpẽm deſignãs ſingular.xpꝛiꝰ vnic. Iñ h ſpalitas.tatis.Et ſpãlit᷑ adũ. i.ꝑ ſpecies· Itẽ a ſpecies dẽ ſpecioſus.ſa.ſũ i. ſoꝛmoſus/pulcer. Iñ ̊ ſpecioſitas.tatis. Specimen. inis. neu.ge.i.pulcritudo vel ſimilitudo·imago ſignũ·noticia· exꝑimẽ/ tũ.⁊ coꝛ.penuł.tam nti qᷓ; genitiui. Specificus.ca.cñ.i.ſpecialis diuiſusvel fa ciens ſpecieim. Specincula.lę.dimi..parua ſpeeies. Specula. lę. fę. ge. altus loc apt ad circũ/ ſpiciẽdũ · ſic habẽt cuſtodes muroꝝ⁊ vi/ neaꝑ.⁊ di a ſpecio.cis.qð eſt cõſiderare. Specular.vel h̊ ſpeculare.lis.locus alt vñ dqs ſpeculari põt. DPñ feneſtre⁊ vebicula de qbus ſpeculamur . ſpecularia vicũt. DHñ Tug in qͥdã ſermone. Solis radius pe/ netrat ſpecular. nec cũ ingredit᷑ violatnec cum egreditur diſſipatq; ⁊ in ingreſſu ⁊ egreſſu eius ſpecular integrũ ꝑſeuerat. Specularl ris.ↄ.t.⁊ hoc re.i.illuſtris:velad ſpeculã ꝑtines · vel habilis ⁊ apt ad ſpe culanduũ.⁊ dĩ a ſpecula vel ſpeculoꝛ.aris. Speculũ.li.neu.ge.dꝛ a ſpecio.cisqꝛ ibi fę⸗ mina ſpeciẽ ſui vultus cõſiderat. Hel dꝛa ſplendendo/qꝛ ſplendoꝛẽ reddit. Specus.cimal.ge.⁊ H̊ ſcus.cus.cuia hoc ſpecus.corła h̊ ſpeci.ci. G̊ ſpecuindecli ·in ſingulari:oĩa ĩ eodẽ ſenſuſcilʒ foſſa facta ſub tra q̃ ꝓſpici põtꝗq⁊ antrũ dꝛa ſpęleũ ⁊ ſpęlunca. Sʒ antꝝ ⁊ ſpęleü gręce · latine ſpęlũca·ſcilʒ locꝰ cõcauꝰ rupes cõcauaEt nõ ꝙa ſpeleũ deriuat ſpelũca. Et deberẽt ſpecus.cus.vel ſpecu· facere vtm̃ ⁊ abltm̃ plurales in ibus:tamen vſualiter faciunt in vbus.vt ſpecubus. Specus eſt altus locus ſupꝛa terrã ꝑ quẽ ducit᷑ aqua.ff. de riuis.l.j.S.ſpecus. Item ponit ꝓ foſſa q colligit᷑ aqua: eſt ampla ⁊rotũda. ff.de aqua plu.arcen.l.ſupᷣ iter. Spectacula.ſũt ꝗ fit in loco vbi ludebãt comedi.? tragedi. vt vicunt gręci. Et ha⸗ betur in vnt. de cõſulibus. phera.rę.i.rotũditas/ſiue coꝛpꝰex oĩ ꝑte rotũdũ.⁊ ẽ ſphęra manẽte diametro con tinua circa ipſũ ſemicirculi circũductio. Et dĩ ſphęra q̃ſi circulus rotůdus. Pſñia ro/ Spernax.cis.oĩs ge. tũditas mũdi:di ſphęra mũdi:q ei ſpẽs ĩ rotũdũ foꝛmata c.Et qᷣcqͥd rotudũ vo/ lubile ẽ dĩ ſphera:a volubilitate ⁊ rotun ditate. vt pilęqbo ludũt ifates. Iñ ſpbe⸗ ricus.ca.cij.i.rotũdus ſolidus ad modũ ſphere. Et vt vicit Iſidoꝛ. Sphera celi ſpẽs qdã in rotũdũ foꝛmata.cuiꝰ centrũ ta ẽ ex oibo ꝑtibo eq̃lit᷑ cõduſa. Sphera iſta ab oꝛiẽte ⁊ occidẽte ſemel in dieæ no/ ccte vxrtit.⁊ tanta celeritate vꝛ currere. vt niſi aduerſus pcipitẽ ei curſũ aſtra curre/ rent ꝗ eã remoꝛarent᷑mũdi ruinã faceret. Iñ ſpherula.lę.dimi.i.ꝑua ſphęra.ꝑuus circulus/ꝑua rotũditas.Eſt etiã oꝛnamẽ/ tum candelabꝛoꝝ.vel pomũ cãdelabꝛi:in modũ ſphere rotundu. Sperma.mati.ſemen. ꝓpꝛie aĩaliiũ. Spermologus.gi.pe.coꝛ.i.ſemiuerbiꝰ.Et adiectiue ꝑõt declinari:ſpmologꝰ.ga.gũ frequet᷑ alios ſpnit Iñ ſpernacitas.tat.Et ſpernaculus.la.lũ pe.coꝛ.i.aliquãtulũ ſpernar. q̃ſi peseo ꝙ ſit pes ꝓgredicdi.ꝛ eſt ety/ molo.Hñ ecõtrario di deſperatio· Deeſt Spes ſpei ſę.ge.dꝛ a ſpero.ras.Et dꝛ ſpeſ eni pes nullaq; ꝓgrediẽdi facultas eſt·q; vuũ qſq; peccatũ amatfuturã gloꝛiam nõ ſperat. Et caret gtõ dtõ abltõ pluralib⸗ hᷣm vſũ.Inuenit᷑ tñ ſpebus.Dñ.2. Ma⸗/ V chab. ⁊. Moli fruſtra extolli vanis ſpebꝰ Et nõ ꝙſpes eſt certa expectatio futurę beatitudinis veniẽs ex dei graq ex merii pcedẽtibo. Sine meritis enĩ aliqͥd ſpare nõ ẽ ſpes:h̊ ſſũptio vid põt.Et ſcias ꝙ ſpes hm qð eſt paſſio nõ eſt virtus. bſᷣm qð eſt in appetitu intellectiuę partis. Spica. cę.fg. ge. ꝛ a ſpecio.cis.q; ð ſtipu/ la/ ꝓſilit ⁊ apparet. Del ſpica vꝛ q̃ſi ſphę⸗ rica:qꝛ rotũda ẽ. Et ſpica de maturis fru/ gibus vꝛ abuſiue. Maã pꝛie ſpica eſt cũ ꝑ culmi folliculum.i.extremũ tumoꝛẽ culmi ariſtę adhuc tenues ĩ modũ ſpiculi appa/ rent. Dñ ⁊ ſagittę ⁊ lanceę bꝛeues dicũt᷑ ſpicula a ſpicarũ ſilitudine. Iñ ſpicoſus. ſa.ſu.i.plenus abũdans ſpicis. Inde h̊ ſpicoſitas.tat.ſpicarũ plenitudo⁊ abun/ ãtia. Itẽ a ſpica·d ſpicat ta.tũ.i.ſpicã hñs uł ſpicis oꝛnat.uł ex ſpicis cõpoſit. Sicut in euãgelio legit᷑. Hnguentũ ſpi/ catũ .qð de ſpicis aromatũ fuit factũ. Spicula.lę.oimi.a ſpica.i.parua ſpica.Et H ſpiculũ.li.telũulł ſagitta·ul bꝛeuis lãcea ułiaculũ:qꝛ adinſtar ſpicę acuit᷑. Spiculatoꝛ.torli.carnifex qͥ poꝛtat ſpiculũ Sd ſo⸗ ſatt Gp acut ſane n ſir nloa ſil⸗ ſiht kunn ym Spn grd ſuo Gon Jyn poob Gyun Hpinn Spna Mpen Gpems gun Gyn piüci funin haut Wr Soin igalu lante Wan⸗ la: Spin pint gnuna e Weny Wir Gſi⸗ s ſtſr⸗ Ca ſp ga nni E ui de h lne⸗ Udnn l Cnod⸗ hnel anni Zen Nino⸗ N mane ſacen. prus mamne⸗ Vabt Loset nlislali iſen ſſtety⸗ Decſt unn Donit⸗ s er moun rerwen t hae ltlusq msbinn ns. cöſh⸗ niaſſer⸗ umnft ckai nialmt nliape diaſt ſpccſt. 8 Soten rtbn iüihi vo mnß⸗ i. iue miglace rſpini ad occidendũ.⁊ dicitura ſpicalo. Spidromũ.mi.locus poſt domũ ſecretus ſicut ad reqͥſita naturę. Idẽ vꝛ hypodro/ Spina.nę.fę.ge.dẽ a ſpicaꝓpter (mus. acuitatẽ & aũt dẽ ſpina:qſi pungendo ſanguinem trabens. etymologia.eſt. Iñ ſpinoſus.ſa.ſũ.i.ſpinis plenus. Inde bęc ſpinoſitas.taſij. Itẽa ſpina dẽ h ſpinetũ. ti. locuſ vbi ſpinę creſcut. Et ſpineus nea. neu.i.de ſpinis fact.vt Spinea coꝛona. Itẽ ſpinaẽ iunctura doꝛſi ·ſic dicta:qꝛ ha⸗/ beat radiolos acutos.Et ꝓdu.ſpi.nde Spinis ⁊ tribulis purgare noualia de/ bet. Qui ſerit. vcc. Spinax.nacis.fę.ge.tabula phᷣoꝛũ/q⁊ pi/ nax di: in qna phᷣi figuras faciũt ĩ ſuppo/ ſito puluere. 4MMB Spinifer.ra.rũ.pe.coꝛ.ferẽs ſpinas8. Spinigena.nę.coĩs.ge.i.de ſpinis genitꝰ. Spinter .in decli.neu.ge · vel ſpint᷑ teris.i. phibula. vel armilla. Et coꝛ.penl.gti. Spinterculũ.li.dimi.i.paruũ ſpinter. Spinula.lę. oimi.i.parua ſpina. Spinulẽtus.ta.tũ.i.plenus ſpinis·Inde bec ſpinnlentia. tię. Spinus.ni.fę. ge.arboi pꝛunoꝛumquod quidam in mal.ge.pꝛotulerunt. pira.rę.fę ge.orculus non rediẽs ad idẽ puctũ Onde ⁊ reuolutiones ſerpentiũ et funiũ in naui:ſpirę dicunt᷑.Et ipſi funes nautaꝝ dicũt᷑ ſpiręq ĩ ſpiris recolligũt᷑. Vel dicunt᷑ ſic a ſparto vnde funut. Spiraculum.li.aditus vel foꝛamẽ · vel ali/ qͥd aliud ꝑ qð ſpirat Oñ ⁊ ſpiracula vi/ cunt᷑ oĩa loca ꝑ ꝗᷓ põt ferri ſpũs.ꝗ gręci vocant paronia· vel acarothea. Et ſpira⸗/ cula vicunt locapꝑ ꝗ terra ſpiramẽ edit. Spiratoꝛ. toꝛis. mal. ge. qui ſpirat. Spiritus. tus. tui.i. flatus uł angelus vel anima ⁊ dicit᷑ a ſpiro.ras.quia facit ſpi/ rare vel quia ſpirat in coꝛpoꝛe.Pꝛiſcianꝰ autem videtur velle ꝙ a ſpiritus deriue/ tur ſpiro. ras. Spũs aũt multiplicit᷑ dꝛ· Spũs enĩ qñq; dĩ aia DHñ Matth.27 Jeſus aũt iteꝝn clamãs voce magna emi/ ſit ſpiritũ. Qñq; dĩ ratio. Oñ ad Gal. S·· Caro ↄcupiſcit adũſus ſpiritũ. Qñq; dĩ ſpũalis ĩtelligẽtia. DHñ 2 Corl.ʒ? Littera occidit·ſpũs autẽ viuificat. Qñq; reſpi/ randi actio. Oñ Hyxocras. Siſpuͦs fre/ quẽs ſit·ſiẽt doloꝛẽ.⁊c. Et Eccleſiaſtes ʒ. Similit ſpirãt oĩa. Item. Onus ſpüs eſt oĩbo. Qñq; or vẽtus Oñ Geñ. .. Ad/ Duxit ſpm̃ ſuꝑ terrã. Qñq; dicit᷑ ira vel indigtio. PHnde Geñ. 6e Nõ pmanebit ſpiru me in hoĩe. Nñq; dꝛ ſupbia Mñ Eccleſiaſtes xꝰ. Si ſpus ptatẽ habentis aſcẽderit ſuꝑ te.-locum tuũ nõ dimiſeris. OQñq; dꝛ ſpuſſanctus. PHñ Matth. 4 Ducx᷑ ẽ Jeſus in deſertũ a ſpũ ⁊c. Et nõ q(; Micheę. 2⁰ ſuꝑ illum textũ. Otinã nõ eſſem vir habẽs ſpm̃.dicit glo Obicuq; in nouo uł veteri teſtamẽtoſpũs ſine ad/ ditamẽto wõit᷑ ĩ bona ꝑte acapit᷑. Qñq; ſpñs vi hõ. Dñ in pſalmo de hoĩe dicit. Spũs vadẽs ⁊ nõ rediens. Qñq; idẽẽ qð vita Hñ Job. 7“. Bpus meus atte/ nuabit ⁊c. Et ſpũs ãgelus aliqñ ſumũt pꝓ eodẽ. NDñ pᷣs. Qui facit angelos ſuos ſpũsſ̊ tñ vifferũtqꝛ ſpũs oꝛ ᷣm eſſentiã ſiue naturã ꝓut aſſiſtit in ſentia dei. Sʒ angelus inꝙ;tũ miſtrat miſſus ad iferioꝛa q;; angelus iterpᷣtat nũcꝰ. Et hm Iidoꝝ ois ſubſtantia incoꝛpoꝛea vꝛ ſpũsſiue ſit bonus ſiue malus ſiue angelus · ul viabo⸗ lus. Itẽ a ſpũs vꝛ hic ⁊ hęc ſpũalis.⁊ hoc le.i. ad ſpm̃ ꝑtinẽs. Et ꝑ ſyncopã oꝛ ̊ ⁊ 6B ſpiritalis: hocle. Iñ ſpiritalit. Et licʒ vi⸗ deant᷑ idẽ ſigretamen vifferũtqꝛ ſpnalia agd ſpiritũ ptinẽt generalit᷑ · ſiue ad bonũ ſiue ad malũ. Sʒ ſpiritalia ſunt bona quę ſpectãt ad ſalutẽ ⁊ ad vitã ęternã. Mõ ꝙ ſpirituſſanctus quãdo eſt vna dictio dã de tertia ꝑſona in trinitate. Sed quãdo ſunt duę partes ſpirit ſanctus vꝛ de ſpũ cuiuſlibet viri inſiii. Spiſſus.ſa.ſũ.dicit cõpactionẽ in coꝛoꝛe ſolido ⁊ cõtinuo·ſcilʒ ferrolapideuł etiã in liquidis. vt lacte:melle· incauſto. Sed venſũ in coꝛpoꝛe raro⁊ diſcreto· ut in luco nemoꝛe ſilua. Onde. Spiſſũ de toto ſoli/ do dicet · ac illud Denſũ dicat᷑ vbilocus opacus habet. . Splen.nis.maſ.ge.ẽ qðdã iteſtinũ aĩalis a quo ꝓuenit riſus.⁊ dꝛ a ſupplemento ex cõtraria parte iecoꝛis ne vacua exiſteret Iſñi ſpleneticus.ca.cũ.i.ad ſplenẽ ꝑtinẽs vel qͥ patit᷑ in ſplene. Vnde in gręciſmo dꝛ. Coꝛ ſapitpulmo loquittfel cõmouet irã. Splen ridere facitco git amare iecur. Splẽdidulus.la.lũ.i.aliquatulũ ſplẽdidꝰ. Splendificus.ca.cũ.pe.coꝛa ſplendiſicẽs. tis. oĩs ge. in eodẽ ſenſu a ſplendeo. Inde ſplendificentia.tięi.claritas. Splendona.nę.i.gladius.⁊ dĩ a ſplendeo des. eo ꝙ ſplendeat. DZ Spoletũ.ti.penł.pꝛo.quędã ciuitas. Inde ſpoletanus.na. nu. w 3 Spoliatoꝛiũ.rij.neu.ge.locus ſpoliandi. Spoliũ.lij.i.rapina.Et ſũt ſpolia puatoꝛũ: exuuię ducũ⁊ oiuitũ. Inde h̊ ſpoliariũ.rij locus vbi ſpolia rexonũt᷑ vel exterioꝛ bal neox cellula. Spoliatio.onisẽ a poſſeſſione rei ĩmobi/⸗ lis violenta ⁊ iiurioſa deiectio⸗vel rei mo bilis ablatio. Sponda.o.ꝑs lectuli ułſcrinij. Iñ hicꝛ h ſpondalis.⁊ h le. ad ſpondã ꝑtinens. Sponſus.ſi.maſ.ge.⁊ H̊ ſpõſa.ſę.icunt᷑ a ſpõdeo.des. Ma olim ſpõſoꝛes ſibi iuicẽ mittebãt cautiões qͥbo ſpõdebãt ſe ĩuicẽ cõſentire ĩ iura matrimonij.⁊ fideiuſſoꝛes dabãt: Iñ admiſſũ eſt vt ſponſũ oicamꝰ vinꝝ a ſpõdendo.⁊ ſpõſam ſimilit᷑. Ergo ſpõſus ẽ nõ qꝛ ꝓmittitſᷣ qꝛ ſpõdet⁊ ſpõ/ ſiones dat ⁊ vult. Inde h ⁊ B̊ ſpõſalis et hoc le.ad ſponſum vel ſponſam ꝑtinens. Inde ſponſalia dicunturq in dote dan/ tur.vel a viro vel a feming. Spon ſſalia ſũt futuraꝑ nuptiaꝝ cõuẽtio repmiſſio.ff. e.ti.l.·et. xxx.q.v.noſtrates. Sponſalicia largitasvẽ qdð dat ſponſus ſpõſęſine aĩo tñ recõpẽſandi ſ̊ oĩo gratis Vel ecõuerſo: iſta donatio dꝛ contractus iure ciuili. Et illoꝝ ſũt quattuoꝛ ·ſcilicʒ ſti / pulatio litterarũ obligatio· cõtract em⸗ Phyteoticus.⁊ ſpõſalicia largitas.vtĩ.S. ius autẽ gẽtiũ. Inſti. de iu.na.gen.⁊ ciui. in glo. ſuꝑ verbo pone. Sponſoꝛ.ſor.i.fideiuſſoꝛ vel ꝓmiſſoꝛ Nñ in epla ad Meb. 7: Intantum melioꝛis teſtamẽti ſponſoꝛ factus eſt Jeſus. Spontaneus.nea.neũ.i.voluntarius. Drorztsand gen vaſis inceũ ulygeũ Inge h̊ ſpoꝛtula.lę.Et ſpoꝛtella.lę. vimi. AItẽa ſpoꝛta vẽ ſpoꝛtarius.rij.qͥ ſpoꝛtas fac. Et ſpoꝛtariꝰ.ria.riũ.ad ſpoꝛtã ꝑtinẽs. Spoꝛtulę. ſunt ſalaria apparitoꝛu.vel bm Ao. C.e. ti. foꝛte apparitoꝛes iſta nõ ſibi⸗ B p fiſco recipiebat.⁊ illa reponebant᷑ in ſpoꝛta vel ĩ aliqͥ ſili vaſe vt coꝛbe in q cõ⸗ ſueuerunt aliq̃ poꝛtari. ita ſub tuta cu/ ſtodia fiſco cõſeruabãt᷑.⁊ ſic ↄtinẽtia po⸗ nũt᷑ ꝓ cõtẽt.ut. C. de ſpoꝛa ſupᷣ.l.iij.ĩ rub. Spuma.mę.fę.ge.da ſpuo ſpuis:q; ſpu/ itur.i.extra ꝓijcit᷑. Soꝛdes eni eſt vndaꝝ Pñ ⁊ muſtũ ⁊ ea ꝗ colligunt ſpuma mu/ dant᷑. Ita dicit ꝗIſidoꝛus etymo.iʒꝰ.vbi agit de abyſſo. Inde ſpumoſus.ſa.ſum. i. plenꝰ ſpuma. Et ſpumula. le. dimi.i. pua Spungia. gię.fſ. dꝛ a ſpuma eo (ſpuma ꝙ exſpuma fiat.· vel dꝛ a fingere· quod ẽ nitidare. q; apta eſt ad tergendi. Spurcicia.cię.fę.ge.i.imũdicia:feditas. Spurcus.ca.cũ.i.turpis/fetidus:imũdus. ⁊ dĩ a ſpuo.puis·q̃ſi ſputũ ſcedÜs ul puo/ cans · vl qſi ſpuere cogẽs · vel qſi ſine pu/ ritate. nde ſpurcus nõ tm̃ impurus. PD etiã ſeuus dicit. Spuridicus.ca. cñ. pe. coꝛ.i.imũda dicens. Spurificus.ca.cũ.i.imunda faciens. Spurius.rij.mal.ge hęc ſpuria.rię.qͥ vel ꝗ genitus uł genita de nobili matre eſt.⸗ ignobili patre. Itẽ ſpurius patre incerto Z matre vidua genitus appellat᷑.quaſi tm ſpurcę vel ſpurij filiꝰ.qꝛ muliebꝛẽ naturã ſpuriũ veteres vocabat. Dnde⁊ hi qͥ nõ ſũüt de legitimo matrimoniomatrẽ poti qᷓ; patrẽ ſequũt᷑Et dĩ ſpurð.q̃ſi imũdus Z extra puritatem poſitus. Inde ſpurius ria. riũ.i.ignobilis ⁊ degenerans. Vnde Baß. 4. Spuria vitulamina nõ dabũt radices altas.i.degenerãtia nõ nafalia. Sputũ.ti.neu.ge.i.ſaliua.⁊ d ia ſpuo. Squalidus.da.diũ.i. aſper/ſoꝛdidus. Iñ ſqualidulus.la.lu.i.aliquãtulũ ſqualidus Squaloꝛ.lor.mal.ge.i.aſperitas:pollutio. ſoꝛdidatio.⁊ dẽ a ſqualeo.les. Squama.mę.fę.ge.d a ſqualeo.lesa ẽ pi⸗/ ſciũ·ſerpentũ.⁊ loꝛicę. Iñ ſquamat.ta.tũ. i.ſquamis abũdãs. Et hęcſquamata. tę. loꝛica ferrea ex lamis ferreis vel gneis cõ/ catenata ad modũ ſquamę piſq. ex ipſo ſplẽdoꝛe ſquamaꝝ ? ſilitudine eſt dicta. Squa mula.lę.dimi.i.parua ſquama. Squaroſus.ſa.ſũ.i.aſper.uł inęq̃lis.vel dĩ quaroſus:ſqualoꝛe ułſquamis coꝛroſus. Squarus.ri.mal.ge.quidã piſcis: dicit᷑a ſquama.q; ſquamis acutus ſit. Dnde et eius cute lignü polit. Squilla·genus eſt piſcis delicati:.qð vul/ go dicit lata. B agante T Sitabilis. 9.ta ᷣ le.i.tirmusĩmobilis. Iñ bec ſtabilitas.tat.i.firmitas:imobilitas. Stabulũ.li.neu.ge. di q̃ſi ſtatio boũ:a ſto ſtas. Inde ſtabulariꝰ. ria.riũ.ad ſtabulũ ptines. Et hic ſtabularius.rij.ſtabuli cn/ ſtos. vel eqͥꝝ cuſtos ſiue ouctoꝛ. Del ſta/ bularius vꝛ qͥ ſtabuliũ.i.domũ cõmodat. Stacten · gen eſt cioſe reſine. vel incenſ qð ex ſſſura manat. Et ẽ ĩdecli. Põt etiã dedinari h̊ ſtacte hu ſtactes. Et ut dicũt — . qͥdã. Stacten idẽ eſt qð mirrba uł gutta tẽpus ſtãt dãa ſto ſtas. Sed poꝛtus eſt iles mirrhe arbor. Et ẽ grecũ. Scom aut Pa/ naturalis ⁊ ꝑpetuus.Item ſtatio vꝛ vita len piã Stacten eſt fructus cinnamomi. pꝛęſens:q; hic ad tẽpus ſtamusquia hm inge tadiũ. dij.octana pars miliarij vtunt apłm: Mõ enĩ habemꝰ h̊ manẽtẽ ciuitatẽ ee greci in metiendis viarum ſpacijs actoꝛe ⁊c. Inde h̊ ſtatiũcula.lę.dimi. Et ſtatio/ Percule jch eſſet foꝛtiſſimꝰ nimij robo/ narius.ria.riũ.Et ſtatiuus.ua.uũ.in eodẽ g rninss: fert᷑ vno anhelitu centũ vigĩtiquinq; ſenſu. Itẽ ſtatio dĩ vbi ſtat vnus exercit KS cucurriſſe paſſus ⁊ quia ibi finem currẽdi cõgregatus.Oñ.j.Reg.jJ? Meni traſ/ n fecit·ſtadiũ a ſtando nũcupatũ eſt. Inde eamus ad ſtationem philiſtinoꝑꝝ. nde. meſtn 6 ſtadiolu. li. dimi.i, paruũ ſtadi’ũ. Eſt ſtatio vita · ſtatio poꝛtus.ſtadiũq;. MKh Stagnũ.ni.neu.ge.eſt aqua ſtãs artificial Stationartij vOicunt milites qͥᷣ vt alicui te/ nſiti piſces habens. di ſtagnũ ab eo q aqua neãt ſtationẽ ſut ↄſtituti. Hoſſũt etiã dici Unri iiſtet nec diſcurrat. Iñ ſtagne.nea.neũ libꝛoꝝ veditoꝛes:q; ſtationẽ faciũt ꝓ libꝛii nͤr T ſtagnoſus.ſa.ſũ.Et ſtagnarius.ria.rii. dedis.Itẽ dicut᷑ elemoſynarũ qſtoꝛes ricet ad ſtagnü ptinẽs · vel in ſtagno operans. vt in. ccũ ex eo. de pea re.vbi phibet tali/⸗ nih Stauros interpꝛetat᷑ cux. . bus Hᷣdicare.Et ponit ibi foꝛma de verbo pnn Stamen.inis.filũ telęſcilʒ oꝛditura.⁊ dꝛ a ad verbũ eoꝝ ꝗ tales dicere debent pplo. D ſto ſtas:quia ſtantes ſolebãt texere: tela Satua.tuę.imago/ſimulacrũ.⁊ dicit᷑ a ſto erecta ſolebat diſponi ſunſũ pendens de trabe. Inde ſtamineus. nea. neũ coꝛ.ſta. Stannu.ni.eſt qdðdã genus metalli.⁊ dĩa ſtas. eo ꝙ repſentet ſtatũ alicuauus. Statuarius.ria.riũ.ad ſtatuã ꝑtinẽs.⁊ dẽ a ſtatua. Et ̊ ſtatuariꝰ rijiqᷣ ſtatuas facit. di norl ů q̃dã gręco· ſcilʒ ſtãnatos:qðẽ ſepans⁊ ſe/ cernẽs. Mixta eni⁊ adultata int ſe ꝑ ignẽ Et h̊ ſtatua riũ·candela cũ qᷓ ſtatua cingit᷑ ⁊circũdat᷑ uł cruxuł altare. Oñ Lacha/⸗ rię ꝰ. Oꝛoijce illos ad ſtatuariũ. metalla viſſociat.⁊ ab auro ⁊ argento/ęs plübũq; ſecemnit.llia quoq; metalla ab Satura.rę.i.ſtatus hoĩsſcilʒ eius magni/ uu igne defendit. Iñ ſtãne nea.neu. de ſtã⸗ tudo. Et ſtatura dꝛ poſt iactũ lapidis in * Auno. no exiſtẽs. Et ſtãnoſus.ſa.ſũ.i.ſtãno ple/ aquã vñ circuli fiũt in aqua redit᷑ ipſius nus ⁊ abundans.Et ſtãnarius.ria.rii.ad aquę. Oñ Lucanꝰ. Et ſtatura redit. Hõt ee ſtãnũ ꝑtinẽs· uł in ſtanno oꝑans. Et hic⸗ etiam hoc eſſe participiũ. W hbec ſtanẽſis.⁊ h ſe.Et ſcribit᷑ ſtãnũ p me⸗ Status.ta.tũ.ꝑticipiũ ẽ de ſto ſtas. Qui/ mutnt tallo.⁊ oĩa ſᷣdicta ab eodẽ venientia per dam tñ dicũt eſſe ſyncopatũa ſtatutus. Neii⸗ geminũ. n. Sʒ ſtagnuʒ ꝓ aqᷓ· ſcribi debet Iñ ſtatus.tus.tui.ſubſtantiue dicin. npo p. g. Dñ. Stans aqua dat ſtagnũ· ſpeci/ tatuseſt conditio hoĩs in q̃ vt plurimũ unun eſq; metallica ſtãnũ. O retinet pmũ · vult poteſt. vt ait Plato. m., n. geminare ſecũdũ. Itẽ in gręciſmo dicit Status liber.eſt libertas cõceſſa ſub cõdi/ NAn. Eſt egris ſpecies ſtannũſtans eſt aqua ſta tiõe.vt oicẽdo: Lego ſeruo meo libertatẽ nnſs gnũ. N duplici ſcribas pmũcũ gq; ſeci/ ſi nauis ex aſia venerit.l.j.de vᷣ. obli. gdin Staſis gręce.latine dꝛ ſtas ułſtat. ( oum Statutũ ·ẽ ius ab hoĩe poſitũ· ul oiſpoſitio Vuer Stater.ter.maſ.ge.quoddã pondus.i.me⸗/ ex q̃ ius ꝓducit᷑. Inſt.de iu.na.gen:⁊ ciui. “” dietas vncię appẽdens aureos tres? d¶ꝛa Stenopathia · dicitur aſtrictum coꝛpus · Pnh ſto ſtas · eo ꝙtrib ſolidis ſtet. Iñ H̊ ſtate/ quod nec in ſudoꝛe relaxat᷑. ra rę õdus habẽs dꝛachmas quattuoꝛ·ꝗ Stella. le. fe. ge. vꝛ a ſto ſtas:qꝛ videt᷑ ſtare ſunt ſcrupuli duodecim· ⁊ pẽſat ſolidos Et bm hoc ſtelle dicunt ꝓpꝛie ꝗ ſũt in fir/ . tres. Iteʒ ſtatera d trutina.ſcilʒ ꝑtica ex mamẽeto Et nõ ꝙ ſtella vꝛ glibet ſingulan. ls trãſũſo ĩ libꝛa poſita ·ſic dicta ·q; ex duabꝰ Sidus vpo plurium ſtellarum collectio. plit⸗ ſtatera lancibo ⁊ vno ſtilo medio pẽdeat Aſtrũ/grãdis ſtella vel grãde ſidus. Sʒ woeſt ſtet. Et ſtatera vꝛ ſeępe totũ inſtrumẽtũ hec noĩa ſepe cõfundũt᷑ apud autoꝛes. Iñ ſptui illud. Et coꝛ. pe. gtĩ ſtater. Oñ ĩ Mattheo bec ſtellula. le. oimi.i parna ſtella. Et ſtel⸗ ulan debet coꝛ. Inuenies in oꝛe piſcis ſtaterẽ. leus.lea. leu.i.clarus.vel ad ſtellã ꝑtinens Pſtr Sʒ ſtatera.rę pducit pel. Oñ qͥdã. Sępe Et ſtellatus. ta. tũ. i.ſtellis circũdatus· vel oat. minus ſtatere lanx cõtinet ampla ſtatere ad modũ ſtellarũ depicunnss. neenſi Et in greciſmo vꝛ. Libꝛa ſtatera · ſtater eſt Stellio.onis.mal.ge.reptile ſimile lacerte · oteni quod libꝛat᷑ in ila. 1 dĩa ſtella · qꝛ depictus eſt qᷣbuſdã ma/ t dic⸗ Statio.onis fę.ge.dꝛ locus vbi nauesad culis ad modu ſtellarũ. Oñ qͥdã. Stellio w 4 nocte micat ſoꝛdens in luce die. Stellio etiã dꝛ qͥ aĩio inconſtans ⁊ varius ẽ ꝓbo vel facto. vel qui rem aliquam ob/ ligauit alicui.⁊ deinde impignerat alij · nõ facta mẽtione de pᷣ. Et generalit qð in crimiabo cauſis dicit᷑ dolus· in ciuilibus Dicit᷑ ſtellionatus. Stellionatus.ta.tũ.ivariꝰfraudulentus verſipellis malefactoꝛ.⁊ dꝛ a ſtellio.Et hᷣ ſtellionatus.tus.tui.i.maleficiuʒ:fraudu/ lẽtia.verſutia. Stema.matis.neu.ge.i.nobilitas·ułloꝛdo imaginũ nobiliũ · vel honoꝛ vel dignitas vel coꝛona.vel oꝛnamentũ. MHñ Juuenalł. Stemata quid faciũt? Stemata dicunt etiã ramuſculi quos faciũt ĩ genere · cũ ge⸗ nus cognationu partiuntur . ſicut ille pa⸗ ter· ille auus · ille pꝛoauus.?c. Stematon · tumoꝛ mollis carnis. Stemon eſt litus anguſtũ. Stephanꝰ.phani.gręceinterptat coꝛona. Sed hebꝛaice noꝛma. Fuit vo coꝛona.i. pꝛincipiũ martyrũ in nono teſtamẽto⸗ſic Habel in veten. Vñ ꝓtomartyr dicit. it enĩ noꝛma.i.exẽplar vel regula alijs patiendi. Stera. ręfę. ge. dẽ pellicula in q̃ puer iuol/ uit᷑ ⁊ moꝛat᷑ Hnde Macrobius. Steręſi ſubdit᷑ herba deſiccabit eã. Inde ſtericus ca. cñ. ad ſterã ꝑtinens· vel in ſtera patiẽs Zinfirmatus. Stercens.coꝛis.neu.ge.di a ſterno.nis.qʒ ſternit᷑ in agris vel quia extergi opoꝛtet quicqͥd in cuitate ſoꝛdidũ redũdat. Del qð verius eſt: Stercus dĩa ſterten·qui⸗ ſtercutius dictus ẽ ·.qꝛ pꝛimus ſtercoꝛãdi agri rationẽ induxit in italia. vñ ⁊ fimus dr ·qꝛ fiat mus.i.ſtercus. Iñ ſtercoꝛeꝰ.rea reũ. Et ſtercoꝛoſus.ſa.ſũ.i.ſtercoꝛe plenꝰ. inquinatus. Srenlia lis or hocle.pe. coꝛ.i.infructuo⸗ ſus infecundus nihil apt gignere. Inde hęc ſtenlitas. tatis.i. infructuoſitas infę⸗ cunditas. Sternax. nacis. oĩs ge. qͥ facile ⁊ ſepe ſter/ nitur vel ſternit. terniũ.nij.neu.ge.loc apt ad ſternẽdũ ternon.on is. dꝛ miles ad militiã cinctꝰ. ternutatio.onis.eſt cũ inflatio a pectoꝛe xurgitꝗ cũ aptoſad emanãdũ poꝛos nõ iuenit. cerebꝛũ tangit.⁊ cõgeſta per nares exies·totũ caput ꝓtinus cõcutit. Ita dicẽ Gꝛeg in glo.ſuꝑ illud Job. Aie Sternu tatio eius ſplendoꝛ ignis.⁊ dꝛ a ſternuto tas. Itẽ a ſtemo.nis. d hic ſternutus.ti. idem quod ſternutatio. Sterquiliniũ.linij.i.ſtercus.vel loc plenꝰ ſtercoꝛe.⁊ videt᷑ cõpoſitũ a ſter ⁊ linio. Stibiũ.bij.vnguẽtũ:vel coloꝛ noĩe ceruſa quo meretrices ⁊ ſolutę mulieres ſolebãt vti. Mñ. 4. Reg/ 9? legit. Jexabel ĩtroitu eius audito: depinxit oculos ſtibio. Stibinus.na.nũ.me /pd.eſt coloꝛ ceruſeus vel habens coloꝛẽ ſtibij vxel onycini. Stichos grece· latine dicit᷑ verſus. Stiga. geę. dꝛ ſtimulus q̃ſi ſtigulus.i.acu/ leuscõpunctio.⁊ incitatio/moleſtatio. Stygeſtos.i.triſticia. tigma.maſneu.ge.i.ſignũ·cicatrix.cha/⸗ ract᷑:coctura.iuſtio ꝗ fit calido ferro. VPñ ad Gał e Stigmata vñi mei Jeſu chꝛi⸗ ſti in coꝛxoꝛe meo poꝛto. Inuenit᷑ ſtema Pp.e. ̊aliud ſigt. ñ quidã. Stema gen Dices:cocturam ſtigma vocabis. Mate/ riã thema:ſeruãt genus hęc tria neutri. Stigma.·ẽ ſignü vel inſtrumẽtũ qͥ bꝛachia fabꝛicenſiuũ ſigurabant· cui erat impꝛeſſũ nomẽ imꝑatoꝛis:facies vo eoꝛũ nõ figu/ mbant. vt. l. ſiqs. C. de pę. Et bm Jo. an. c.ſi iudex laicus.de ſen.exco.li.xv-ſ. Stilbon. bont.maſ. ge.i.mercuriꝰ.⁊ dicit᷑ a ſtillans.⁊ bonũ:quaſi ſtilãs bonũ.Et eſt ſumptum nomen a melioꝛi parte ſui. Mel ſtilbon dq̃ſi ſtella boũ:quia eo ſurgente ſurgunt ⁊ paſtoꝛes. Et ſtilbon interpᷣtat velox.quia velox planeta eſt. Stilla.lę.vꝛ gutta⸗ dꝛa ſtiria:quꝰ oimi.ẽ. Differũt tñ ſtilla gutta:qꝛ gutta ẽ ꝗſtat. ſtilla g cadit. Iñ ſtillula.lę.oimi.i.parua ſtilla. Et ſtilloſus.ſa.ſũ.qð ⁊ ſtirioſus dẽ. Stillicidiũ.vij.neu.ge.vꝛ ſtilla cadẽs·xl locus vbi ſuillę cadunt.vel loc a quo vel p quẽ cadũtqa vĩ a ſtilla.⁊ cado. Iñ ſtilli/ cidioſus.ſa.ſũ. BGñ ꝓphᷣa. Sicut ſtillicidia ſtillantia ſuꝑ terram. Stilon· interp̃tat longum. tilus. li. i. graphiũ. 7 vĩ a ſto ſtas qꝛ ſtat in cęra. Et quicqͥd longũ ẽ ⁊ erectũ· dicit᷑ ſtilus a ſtando·vel a ſtilon qð ẽ longum. D ſtilatus.ta.tũ.i.ſtilo oꝛnatus.⁊ coꝛ.ſti. ñ. Pierijs tedet inſeruiſſe ſtilůꝗu. Stimiconqͥdã paſtoꝛ:quaſi ſtilomicon. Stilon enĩ interpᷣtat᷑ longũ micon celſum: inde ſtimicon quaſi longus altus. Stimulus.li.dʒ aculeꝰ.cõpũctio/incitatio moleſtatio. ⁊ vz a ſtiga:q̃ſi ſtigulus. Iñ ſtimuloſus.ſa.ſũ.Itẽ hęc ſtimula dꝛ quę⸗ . dam dea ſtimuloꝝ. gul Gun nli nu6 unmn ſir Pied Lihn u tnit ſinte niſe⸗ dic Doen nte le tu cſi no⸗ n. diackt bick e rae * ir mi⸗ nn d. go ibtl, tu ſet non ſiamn. lun. . S iq⸗ Stiopus eſt iflatio oꝛis. Dñ.Nec ſtiopo tumidas intẽdis ruꝑe buccasuł bꝛachas Stipa.pę.fę.ge.qdã ꝑua arboꝛ: vt dicunt ſcopa.⁊ dꝛ a ſtixo.pas.q; ex ea ſtipẽt᷑ te/ cta. Et hec ſępe ad foꝛnaces ⁊ furnos cale/ faciendos colligit᷑. Iñ h ſtipula.lę.oimi. Et hinc ſtipulę· dicut ſolia ul vagine qb⸗ culmus ambit? fulcit ne pondere frugis curuet᷑.Et ſtipulęipſi calami ſeget. Dicũt᷑ Sᷓſtipulę uła ſtipula ꝓpt paruitatẽ· vel a ſtipo.pas:/q; fulciũt ⁊ circũdãt culmũ.vel ab vſto · qi vſtule· qꝛ collecta ĩ meſſe vrut ꝓpter culturã agri.vel a palea · q; interdũ pꝛo palea pſcindit᷑ ſtipula.? coꝛ.pu. Stipadiũ.diji.ſcacarin.⁊ di a ſtixo.pas. qꝛ hoĩbꝰ ludũ ſpectãtibus ſtipet᷑.Et ſtipa/ diũ · eſt genus menſę·quaſi ſtigendiũ. Stipatũ.ti.ꝗqdã herba ꝗ tãtã vᷣtutẽ in ra dice habet vt fruſta carnis ĩ cacabo ſpar/ ſa coagulet. ”MVMẽN Stipatus.ta.tũ.i.vallatcircũdatꝰ.fulcit. Stipendiũ.vij.neu.ge.dꝛ lucꝝ·pciũ · fruct᷑ labor. Nꝛope qͥdẽ ſtipẽdiũ dꝛ qð dat᷑ mi litibo ſoldarijs ꝓ pᷣcio/ſic dictũ a ſtipe pen denda. Antiq eni ſoliti erãt pecuniã appẽ/ dere magis qᷓ; numerare: Inde ſtiꝑedia/ rius.ria.riũ.ad ſtipendiũ ꝑtinens. Et hic . tius recipiens.⁊ coꝛ.i.ante.p. Stipes.pit.malſ.ge.i.ticio.vel trũcus ligni qͥ ſuſtinet aliqͥᷣdq̃ſi ſtans peslignũ infru/ ctuoſũ·eo ꝙ ſolümodo ſtet⁊ non fructilſi/ cet. Et ꝓd.pmã ſtiꝑes. pit. Sʒ ſtips.pis. ſtipendiarius.rij.ſtipendiũ oans.vel po/ fę.ge. coꝛripit ſti. Sipes etiaʒ dꝛ ꝑſona a qua alij oꝛiginẽ ducunt. Stipiũ.pij. vnguentũü de veruecibus. Stips.pis.ſę.ge.qddã genꝰ coõder/q olim militibo ſtipendiarijs viſtribuebat᷑ pecu/ nia. Et conit ꝓ obolo . qꝛ obolus lepe ſolet vari mendicis in elemoſynã: Ideo ſtips qñq; vꝛ mẽdicitas:qñq; elemoſyna victł Inde hic ſtipus.pi.i.mendicus. Stipulatio · eſt firma vᷣboꝝ cõceptio·qua quis aliqͥd ſe factuꝝ datuꝝve ꝓmittit al/ teri·ſuꝑ h̊ ipſũ interrogãti.⁊ dꝛ a ſtipulũ qð ẽ firmu. Venoĩat᷑ etiã a ſtipite.Con/ ſtat aũt ſtipulatio ex interrogatione pꝛ?⸗ miſſa reſpõſione ſubſequẽti quẽadmo/ oũ cõtradictio ex affirmatiõe ⁊ negatiõe Hocmodo: Pꝛomitt vel vabis m decẽ. ꝓmitto vel vabo tibi. QNñq; dꝛ ſtipulat᷑ ille q; pmittit ꝑ ſtipulationẽ paſſiue Del ſic· Stipulatio·ẽ ſolẽnis pꝓmiſſio facta in / frogatiõe ſᷣcedẽte ⁊ reſponſione ſequẽte. Stipulatio pura · eſt ꝗ nec fit ſub cõditio/ ne. neci diẽ pure.vt vicẽdo.dabis hoc· Stipulatio cõditionał habet fieri (oabo ſub conditione·hoc modo:pmittis mihi dare centũ ſi nauis ex aſia venerita reſxõ des pmitto. M Stipulatio in diẽ fit·hoc modo: dabis mᷣ decẽ in kł.çiulij.⁊ reſpondes oabo. Stipulatio aqͥliana ẽ ꝗ nouat oẽʒ ↄtractũ vt lic: Quicqͥd m debes ex q̃cũq; cã· idẽ m ꝓmittis.ſi enĩ ex mutui dationem de/ bitoꝛ ſis · velimq; acceptuʒ ferre.i.ꝑ acce/ ptilationẽ remittere· nõ poterit res expe/ diri niſi ꝑ obligationẽ ꝗᷓ in rẽ cõtrahit᷑. Stipus.pi.i.mendicus qui petit ſtirtem. Stiria.rię.fę.ge.gutta fluẽs ⁊ cadẽs⁊ con/ gelata. Et vꝛ gutta cũ ſtat ⁊ pẽdet .ſtiria cuʒ cadit.⁊ dĩ ſic a gręco: Gꝛęce eni ſtiria gutta oꝛ. Itẽ ſtiria dꝛ arboꝛ cuius fructus habet grana guttis ſimilia:ꝗq⁊ ſtoꝛax.acis dẽ q̃ſi ſtirax. Sʒ ſtirax gręce.ſtoꝛax latine Vñ Geñ. ʒꝰ. Modicũ reſinę ⁊ mellis ⁊ ſtiradq Mel ſᷣm aliã litterãſtoꝛacis.pe.ꝓd. vbi viẽ glo.ꝙ ſtoꝛacis ẽ ſpecies reſine. Stiricidiũ.vij.ſtilla cades/ułloc vbi ſtil/ leę cadũtuł locusa qͥ cadũt.⁊ ꝑ quẽ cadũt Stiricuis.ca. c.i.ſtirilis.⁊ dꝛ a ſtirii. Stirillũ.li.neu.ge.i.barba capꝛę: dꝛ a ſti/ ria.qꝛ pendet ad modũ ſtirię.i.gutte. Stirps.pis.maſ.ge.i.radixtruncus.⁊ dĩ a ſto ſtas. Iñ hec ſtirps.pis.fę.ge.i. pge/ nies/ ꝓlapies · oꝛigo. Et ſtirpeus. pea. peü. Et ſtirpitus aduerbiũ.i.radicitus. Stiua.nę.fę.ge.dꝛ manica aratri:ſelʒ cau/ da a poſterioꝛi. Iñ ſtiuariꝰ.ria.riũ.ad ſti/ uam ꝑtinẽs. Et ſtiuarius. rij.⁊ G̊ ſtiuaria. rię.etiã dꝛ:qͥ vel ꝗ tenet aratrũ ꝑ ſtiuam vel qui ſtiuam facit. Stiuula.le.lę.ge.dimi.i.parua ſtiua. Styx ſtygis fę ge.i.palus ĩfernalis.⁊ dꝛ a ſtygeſtos·qdẽ triſticia:eo ꝙ triſtes faciat ułqꝛ triſticiã gignat.⁊ ſępe ponit᷑ꝓ ĩferno Iñ ſtygiꝰ.gia.giũ.Et h̊⁊ G̊ ſtygial.⁊ G le. Stoa gręce · latine dꝛ poꝛticus. Stoax.acis.fę.ge.i.ruina.⁊ dꝛ a ſtoa. Stoicus.ca.cu.pe.coꝛ.dẽ a ſtoa ·qð ẽ poꝛti/ cus. Et ſunt ſtoici qui in ciuitate moꝛant NPoꝛtic enĩ fuit athenis in qua picta erãt geſta ſapientũ⸗ viron foꝛtiũ hiſtoꝛis · in bac poꝛticu ſapiẽtes philoſophabãt᷑. vñ ſtoici dicti ſũt. Hãc ſectã vt dicũt·pmꝰ Zenon inſtituit. Hi negant ſine virtute effici quẽcũq; beatũ. Oẽ pctm̃ vnifoꝛme eſſe aſſerũt. Hi aĩaʒ cũ coꝛpe ꝑire dicunt. Stoicida.oę.fęmĩa in ſtoica ſecta valens. Del ſtoicida dĩ q̃ſi mollis⁊ effęmiat᷑·q̃ſi Stoix. cis.lę.ge.i.ruina.⁊ dẽ a ſto. (fęmia Stola.lę.fę ge.ẽ matronale operimẽtũ⸗qð cooꝑto capite ⁊ ſcapula a dextro latere in leuũ humen mittita vꝛ a ſtolon ułſto/ los. Idẽ ⁊ reciniũ latino noie dꝛeo ꝙ di/ midia eius pars retro reijciat. qð vulgo mauoꝛtẽ vicũt ·quaſi marte. Signũ eni ẽ maritalis dignitatis ? ptãtis ⁊ pacis vel induſtrię eſt. Caput eni mulieris ẽ vir. Et ponit᷑ qñq; pꝛo ephot. Stola etiã vtunt᷑ diacones Iñ ſtolat.ta.tũ.i.ſtola oꝛnat᷑. Et ſtolo.las.i.ſtola oꝛnare coꝛ.ſto. Stolia.lię.i.miſſio dꝛ a ſtolos vel ſtolon Stolidus.da.dũ.i.ſtultus/fatuus:ſuꝑbo. inſipiẽs ·ſecoꝛs.⁊ dꝛ ab extollo. q̃ſi extol/ lidus:q; ſe extollat. Iñ h̊ ſtoliditas.tatis Stolon ułſtolos gręcelatine oꝛ miſſio. Stolus.limaſ.ge.magna claſſis nauiũ.ᷣet di a ſtolon.qð ẽ miſſio· q; ꝑ mare mittit᷑. Vnde Embꝛoſins ſuꝑ Egiſippuũ. Bbieſt ſtolus nauiũ qui circueat freta. Stomachus.chi.mal.ge.i.os vetris: dẽ a ſtomos gręce/quod os vocat᷑ latineeo ꝗ; oſtiũ vtris ſit.⁊ cibũ reapiat.⁊ inteſtina traſmittat. Iñ ſtomachoſus.ſa.ſũ.i.iracũ/ dusfuribudus. Et ſtomaticus.ca. ci.qui infirmitatem in ſtomacho patit᷑. Stomacula.lę.fę.ge.extũ interius.· Stomos gręce · os latine dẽ. 2 Stoꝛax eſt ſpecies reſinę. vide in ſtiria. Stoꝛiu.rij. dꝛ a ſterno.nis.eo ꝙ freſternat Noõ dũ eni laneis ſtramẽtis reꝑtis in his Stoꝛioli.li.di.i.puũ ſtoꝛii. ( accubabãt Strabo.onis.maſ.ge.qͥ babet oculos obli⸗/ quos:qͥ ⁊ ̊ ſtrabo vꝛ. Iñ G̊ ſtraba/quod vulgo vĩ ſtrauba. Hñ Gregoꝛi na cece/ nus. Meretici m videt᷑ ſiles oculis ſtrabi. Stragilis.lis.pe.coꝛ.coĩs ge.i.miles. Stragulũ.h.vel bęc ſtragula.lę. veſtis vil/ coloꝛ: ꝗ texta dĩ, manu artilicis viuerſa varietate diſtinguit᷑.⁊ dꝛ a ſterno.vela ſtratũ/q; in ſtrato ⁊ amictu apta ſit.De q̃ d Pꝛoũ.vlt. Gtragulatã veſtẽ fecit ſibi. Iñ ſtragulat.ta.tũ.i.ſtragulo ułſtragula oꝛnatus.Põt etiã ſtragula dici veſtis va riata vel varietate texturę viſtincta. Oñ dicit Papias:Stragula⸗veſtis pꝛęcioſa plumario oꝑe facta. In hiſtoꝛijs aũt ſuꝑ illud. 4. Reg 8. Cuq; veniſſet vies alta tulit ſtragulu. infudit aquã.⁊ expandit ſuꝑ faciẽ eius:qͥ moꝛtuo regnauit cahel pP eo · ſic vꝛ. Stragulũ ꝓpꝛie di ſtratoꝛũ ꝗð lecto vel ſedili ſuꝑſternit᷑. Et oꝛ ibi ꝙ Axahel pannũ ꝑfuſũ aqua impoſuit ſuper Boẽnadab ad refrigerãduũ. Mebꝛeus ha/ bet. Expandit ſuꝑ faciem ſtragulũ.vt nõ AEeatel.ſeq Bẽnadab hoc feciſſe intelli⸗ at. Eteni moꝛtuus ẽ rex. ⁊ regnauit ꝓ eo cahel. Quidã exponut hoc de obſeqͥo moꝛtui · dicẽtes. ꝙ Acahel moꝛtuũ lauit aqua.⁊ expandit ſtragulũ ſuꝑ faciẽ moꝛ/ tui. Joſephus tamen plane dvicit/qꝙ alta die infuſo laqueo ſtrangulauit eum. IR«d hũc ſenſũ qͥ da litterã illa:ſcilʒ: Culit ſtra/ gulũ ⁊c.referunt vicẽtes:q; Ecahel veſtẽ madefactã poſuit ſuꝑ faciẽ eius ſimulans refrigerationẽ. ſ̊ ſtatim effudit aquã ſup os eł donec ſuffocaret eũ.Et coꝛ.gu. Vñ Alexãder. Texit᷑ ex lino cũ lana ſtragula Veſtis. Stragulũ etiã dẽ ſtatio caballi. Stramen. inis.neu.ge.dꝛ a ſterno.nis.q; gnte aialia ſternit᷑.vel ſuꝑ lectulũ:quod ⁊ boc ſtramentũ dẽ. . ſtramẽ vꝛ ſtramineꝰ nea.neũ. Item ſtramentũ quãdoq; dicit inſellatura · illud ſcilicʒ quo equꝰ vel aſinꝰ ſternit.i.inſellat᷑. Et ſimiliter illud qͥ lect ſternit᷑i.ſᷣparat᷑ dicit᷑ ſtramentũ/ſiue ſint veſtes · ſiue aliquid aliud. Strata.tę.lę.ge.dꝛ via publica et munita quaſi pe’dibus vulgi trita.⁊ ẽ de lapidib⸗ ſtrata parata. vnde ⁊ dꝛ dilapidata. Strates.i pꝛętoꝛ. dr a ſterno. nis. Stratia.tię.i.militia. Inde hic ſtratilates ſtratilatis· oux militię vel militũ. Stratilios gręce · latine dicitur pꝛętoꝛ· bm Papiam. S Stratodes.maſ.ge.i.milesvel ad militiã accinctus.qui ? ſternon dicit Stratoꝛes laguncularum.i.compoſitoꝛes. VBñ Mieremię.ASꝰ. Mittã eis oꝛdina/ toꝛes? ſtratoꝛes lagũculaꝝ. Stratoꝛes etiã a ſternendo vicunt᷑qꝛ cu- ſtodiẽtes in carcere reos cõdẽnatos pu/ niebãt. Mel ſtratoꝛes vicũt᷑ eſſe iſti qͥ ſta/ bulis vel equis ſtãtibo in eis ſᷣſunt.⸗ dꝛa ſtratoꝛio·pm Io. C ſtrato.li.xij.ĩ rub. SGStratoꝛiũ.rij.i.ſtabulũ iumẽtoꝝ·vel inſel/ latura. Bñ JYoſephin p̊ annaliũ. Kachel hoc audiens:poſuit idola in ſtratoꝛio ca/ meli.i. ſub. Item ſtratoꝛia dicũt᷑ lectiſter/ nia queę in lectis ſolent ſterni. Stratus.ta.tũ.i.ſubiect᷑ in terra deiectus. Stratũ.ti.neu.ge.qð ⁊ hic ſtratus.tus.tui vicit᷑i.lectus. Del ſtratũ dꝛ quaſi ſtoꝛia/ tum. a ſtoꝛijs in quibus antiq cubabant · nõdũ laneis ſtramentis r eꝑtis. Stratũ ĩ generalit᷑ oẽ genusveſtisuloẽ indumẽtũ.vt.ff.de vꝓ.ſig.̊ mag ꝓpꝛie ve⸗ ſtes cubiculares dicim ſtratũa ſtemnẽdo. „ —— l lons ſu nehla dal. con Tunmn din wlaſt iler⸗ neint mnin ich an. D nlans ngofn Anuini dſades. 80dNd/ α* sſ, ckr adie ind. Anſe⸗ gu ciod⸗ Hecſte wend unani iru⸗ bont⸗ zolloi en ſeni⸗ Strena.nę.fę.ge.qð vulgo dꝛ ſtrenna·ſcilʒ qð pᷣ dat᷑ alicui in kal.vel in pmo die ãni vel ſeptimanę ꝓ bono omine. Iñ ſtreno/ ſus.ſa.ſũ.qͥ ſeꝑe dat vel accipit ſtrenã. Et ſtrenula. lę. dimi.i.parua ſtrena. Strenuus nua.nuũ.qͥ libenter facit ſtrenã ſcilʒ largus clarusſtrenis impiger.vtilis citus . foꝛtis. Iñ ſtrennitas.tatis. Et ſtre/ nicus. ca. c.i. ſtrenis ułſtrenaꝑ cupidus. Strepia.pię.i.cauda ſerpentis. Strepitꝰ.tus.tui.i.frequẽs ppli ſonit vel Stridulus.la.liũ.i.ſonoꝛus. (tumultus. Stridoꝛ.doꝛis.i.ſonus:ſtrepitus. Strigilis.lis.pe.coꝛ.i.patella ul iſtrumẽtũ quo pueri furant vuas? ficus.vel inſtru/ mentũ quo mũdãt᷑ equi. Et inſtrumentũ quo caro mundata ſudoꝛ coꝛpoꝛis eradit quod ⁊ ſtrigil dici᷑ ꝑ apocopã. Strignos.fę.ge.qdã herba·ſalʒ vua lupi/ na.ꝗ latine ſalutaris dꝛ.q;ꝛ doloꝛẽ capitis ſtomachi incẽdiũ mitigat.Idẽ⁊ vua lu pina dãqꝛ ſemẽ eius vuęſimilis eſt. Stringiria.rię.ułſtrãgiria.rię.fę.ge,.eſt cõ/ ſtrictio vrinę. Strix ſtrigis fę.ge.i.nocturna auisa ſono vocis dicta:quando eniʒ clamat ſtridet. Pec auis a vulgo dicit᷑ ama ab amando paruulos. Onde ⁊ lac pꝛębere fertur na/ ſcentibus. Stroma.opꝰ varie ↄtextũ: d a ſtroppha Stromaciũ.cij.i.cingulũ varie cõtextũ cũ gemmis. — Strophas.phadis.quędã inſula. Strophiũ.phij.dẽ cingulũ.⁊ ꝓpꝛie aureũ cũ gẽmisa dĩ a ſtrophos:qð ẽ conuerſio qʒ a poſterioꝛi ꝑte cõuertit᷑ anterioꝛ NHñi hymno ſancti Joãnis baptiſtę. Pꝛeębuit hirtũ tegimẽ camelꝰartibo ſaciſtrophiũ bidentes. Dicitur etiam ſrophiũpalliũ virginale. Sʒ trophęũ aliud ẽ. Oñ Zo nã dic ſtrophiũ· palmã dic eſſe trophęũ Strophos gręce· latine vꝛ cõũſio.Et inde cõponit᷑ monoſtrophos· diſtrophoſ.Te traſtrophos ñ inuenit᷑ Mecoda ẽ mo/ noſtrophos· G̊ diſtrophosh̊ tetraſtro/ phos.Monoſtrophos vꝛ oda illa.ꝗ tm̃ vnã metri varietateʒ habet. Sʒ diſtro/ phos dĩ oda illa.ꝗ ſp in ſecũdo vᷣſu repe/ tit varietatẽ metri.Cetraſtrophos·ꝗ in quaro Strophus.phi.mal.ge.dꝛ deceptoꝛ:ĩpo/ ſtoꝛ.fraudatoꝛa dĩ a ſtrophos.Et hᷣ̊ ſtro⸗ pha.phę.retoꝛta ſnia·.argumentatio va/ ria fraus. deceptio · neqͥtia · calliditasĩo/ ſtura. Iñ ſtropharius. ria. rinũ.fraudulẽ⸗ Studium.ij.vt dicit tus callidus/impoſtoꝛ. verſutus Itẽ ſtro⸗ pha dꝛ cõuerſio ſimplex in cantilenis.Et cõpõit antiſtropha.i.õ cõuſionẽ ſimplicẽ Stropha·ẽ cũ fit mutatio de reſponſoꝛio ad vᷣſũ.vbi ẽ ꝗdã cõũſio mutatę melodię poꝛis. Intiſtro pha.ẽ qñ finito vᷣſu rein/ cipit᷑ ipſũ reſponſoꝛiũ:vel medietas eius. Vngde cãtus hymnoꝛum inuentus eſt per ſtrophaʒ.⁊ antiſtropham:ad ſignum fir/ mamenti notandum · et planetarum/qui contra cõuerſionẽ cęli voluũt᷑ Oñ quidã cantus ſolebant in ecdeſia eſſe quos vo/ cabãt ſtrophos. Oñ Macrobiꝰ In ipſis hymnis deoꝝ ꝑ ſtrophã antiſtropham metra canorn verſibo adhibebant᷑.vt per ſtro phã rectus oꝛbi ſtelliferi motus:ꝑ an/ tiſtropham diuerſus vagoꝝ regreſſus p/ Dicaret᷑. Inde ſtrophula.lę.diminutiuũ.i arua ſtropha. HEK 5trucio. onis. gręco noie quoddam aĩal in ſimilitudine auis pennas habere vide/ tur.tamẽ de terra altius nõ eleuaturoua fouere negligit· ſed ꝓiecta tm̃modo.fotu pulueris aiant᷑.vt vult Iſidoꝛus. Et po/ nit᷑ in fę.ge. Job z9“. vbi dꝛ. Penna ſtru⸗ cionis ſimilis ẽ pennis herodij⁊ accipitris quę derelinquit oua ſua in terra ⁊c. Strues·ſtruis.i.cõpoſitio · cõgeries · collec⸗/ tio· aceruus lignoꝝꝑ. Iñ ſtruecula.lę.vimi · i.parua ſtrues. Struma.mę.i.gibbus in pectoꝛe.⁊ dicit᷑ a ſtrues·quaſi ſtrues humoꝛuʒ. Iñ ſtrumo/ ſus.ſa.ſũ.qui habet ſtrumam.Iñ hęcſtru⸗ moſitas.tatis.i.gibboſitas. Structura.rę.vꝛ a ſtruo.uis.⁊ pᷣm Papiã Structurę ſunt edificia: oſſeſſiones. Strupus.pi.vlſtropi ·bm quoſdam ſunt vincula loꝛo vellino facta·quibus remi ad ſcalmos alligantur. De quibo Aiuius Cũq; remos iuſſit alligare ſtrupis. oe vehemens aſſidua ad aliquam rem agendam cum ſumma voluntate applicatio/ex qua vo/ luntate laboꝛ in opus defertur.⁊ ꝑdit la/ boꝛis tediũ · verſũ in oblectamentũ.Inde ſtudioſus.ſa.ſum.i.aſſiduus:perſeuerans· quaſi ſtudij curioſus. Studiolũ.li.vimi.i.paruũ ſtudium. Stultiloquus.qua.quũ.qͥ ſtulta loquit᷑. Stultus.ta.tũ.dꝛ quaſi extultus/ab extol/ lo.lis · qꝛ ſe extollit.vel etiã dꝛ ſtultꝰ qua⸗ ſi ſtatim vltus. Popꝛie tamẽ ſtultus ẽ qͥ per ſtupoꝛem non mouetur iniuria · ſeuitiã enim perfert · nec vltus eſt· nec vllo igno⸗ minię cõmouetur doloꝛe · quia ſtultus eſt hebetioꝛ coꝛde ſicut qͥdaʒ ait. Ego me eſſe ſtultũ extimo·fatuũ eẽ nõ opinoꝛ.i.obtu/ ſis qͥdẽ ſeſibo nõ tñ nullis. Iñ ſtulticia.cię. Stupa.pę.fę.ge.canabi ẽułlini · dicta ſica ſtipo.pas.q; ex ea rnimę nauiũ ſtipent᷑.Iñ ſtupeus.pea.peũ.i.de ſtupa exiſtens. Stupor.por.mal.ge.eſt caſus memoꝛia ⁊ rationẽ auferẽs. ⁊ linguã impediẽs:a dĩa ſtupeo pes. Inde ſtupoꝛat᷑.ta.tũ.i.ſtupe/ factus.Et ſtuperoſus.ſa.ſũ. Stupꝛũ.pꝛi.neu.ge.ẽ illicitus concubitus. ⁊ eſt ꝓpꝛie in virgine vel in moniali.Dñ Ouidius epi.Nec pᷣciũ ſtupꝛi gẽmas au rũq; popoſii. Sge B Suarii.rij.neu.ge.locus vbi ſues ſtant. Suaſibilis.ↄ.t.⁊ H le.i.aptus vel ↄueniẽs ad ſuadendũ. Et ſuadibilis.le.ide. Dñ in epla beati Jacobidiꝙ ſapia ꝗ deſurſü ẽ· eſt ſuadibilis.i.ad ſuadẽdũ habił paſſiue Suauiũ.nij.i.baſiũ cuʒ ſaliua mixtũ. Mel ſuauiũ dĩ/eo ꝙ ſit ſiuuue. Suauis.ↄ.t.⁊ hoc ue.i.benignus vulq de/ lectabilis.iocundus. Iñ ſuauitas.tatis. BSubacx.cta.ctũ.i.deuictꝰ ꝓſtratꝰ. ſbᷣiectꝰ. Subater.tra.trũ.i.aliquãtulũ ater.i.niger- Subbaſilicanꝰ.na.nũ.dꝛ a ſub⁊ baſilicanꝰ Et dicunt ꝓpꝛie ſubbaſilicani qͥ habitant circa baſilica.⁊ ſub alis eius.⁊ pꝛod.ca. Subeinericius.cia.ciũ.i.ſub cinere coctus. Et licʒ. b. mutet in.c.in cõpoſitiõe ſequẽte c.tñ in ſubcinericiꝰ nõ mutat᷑ne a ſucus ⁊ cinis videat᷑ cõponi. Subdecanꝰ.ni.qͥ ſub decano ẽ.⁊ deſignat Dignitatẽ in eccleſia. Iñ ſubdecania.nię. dignitas ſubdecani.⁊ pꝛodu.ca. Subdiaconus latine.dicit᷑ hypodiaconꝰ grxece.qͥ ideo ſic appellant᷑qꝛ ſubiacẽt pᷣce/ ptis ⁊ officijs viaconi. Oblationes eni ĩ tẽplo dñi a fidelibo ipſi ſuſcipiũt.⁊ dia/ cono ſuperponẽdas altaribꝰ deferũt. Hi apud hebꝛęos nathinei vocant᷑.i.in hũili⸗/ tate dño leruiẽtes.Et hinc hᷣ ſᷣdiacona/ tus.tus.tui.i.officiũ vel oꝛdo ſubdiaconi. Subdolus.li.i.latẽt᷑ doloſusaſtutus.ver⸗/ ſipellis. varius. Suber. ber.arbuſtula qdã vel coꝛtex eius. Suberatus.ta.tũ.vide.j.in ſubęro. uberies.ei.dĩ arboꝛ ex qua coꝛtex nata/ toꝛius extrahit᷑qͥ ſuber dꝛ.Et oꝛ ſuberies uaſi ſubedies:q; fructus eius ſues edãt. t ſeꝑe eadem arboꝛ ſuber dr. Subhircus.ol.d loc ſ̊ bꝛachijs vbi col/ ligit ſudoꝛ. di ſic qſ ſubtus habens hir/ cum.i.fetoꝛem hirci. Subiectio.onis.fę.ge.i.ſubiugatio/ſuppo/ ſitio. Itẽ ſubiectio hᷣm ꝙ ſumit᷑ in rhetoꝛi/ ca/fit: qñ aliquid ꝗqrimus ab aduerſarijs interponẽtes rationẽ.⁊ poſtea qð ẽ ratio deſtruit qð ſubijcit · vt hic:Quid fugiaʒ capiar/clamẽ nõ audiar/hoſtẽ aggrediar vincar. Wel ſic. O miſer qͥd agas · deus ẽ quem ſpernis:an ipſũ euitare putes terra aniſq;: Deũ dam fugies .ſed nil latet huc falles ne · B idẽ qͥ fuit erit.ↄditiõe tenet. Subingalis. lis.ↄ.ta hᷣ le.i.ſub iugo poſitꝰ q̃ſi domitus/iugo aſſuetus. Hñ Matth. 24. Inuenietis aſinã⁊ pullũ filiũ ſubiu/ galis.i.aſinęquę fuit ſub iugo poſita. Subiũx.gis.coĩs ge.i.bos ſub iugo poſit. HVñ quidã. Subq; iugo poſit bos dicet tibi ſubiunx.⁊ coꝛ.penuł gti. Subleſtus.ſta.ſtũ.i.triſtis:infirmus:mole ſtus. Iñ hec ſubleſtia.i.triſticia.moleſtia. infirmitasanxietas. Subligar.garlneu.ge.i.ſuccinctoꝛiũſcilicʒ bꝛachariuũ. Bel ſubligar vocat qoᷣlibet ligamen · vel ligula caligaꝝ· vel faſcia qua ligant᷑ inguina victimęvel pantomimoꝝ ne ſoluerent᷑ in libidinẽ.vel ne coirent.Et coꝛ.li.̊pd.ga.Et dꝛ ſubligar ꝓ ſubligare ꝑ apocopã.Hnde Juuenalis.Cirſũq; te nent ⁊ ſubligar acci ⁊c. Sublimis...t.⁊ hoc ſublime.pe.ꝓd.i.altꝰ Cũ enĩ ſublimia aſpicimus/oculos quodã modo diſtoꝛquemus ? diminuimus. Sublinguiũ.uij.locus ſubtus linguã. Del ſublinguiũ vꝛ foliũ vel aliud qð quis ſſᷣ lingua ponit ⁊ cantat vt aues decipiat. Subluſtris..t.⁊ hoc ſtre.i.parũ lucens·et quaſi obſcurus. Subnixus.xa xũ.nomẽ.i.ſubiectus:ſuppo ſitusſuffultus.humilis.HPõt etiã eſſe par ticipiũ: tũc põt exponi ſicut ſubnitoꝛ. Subregulus.li.i.paruus rer. Subſelliũ.lij. ẽ oꝛnamẽtũ equi ſub ſella po ſitũ. Subſelliũ etiã dĩ ſedes minoꝛũ ſub pede poſita.⁊ ĩferiꝰ ⁊ depſſiꝰ qᷓ; maioꝝ ſe/ Subſequiũ.quij.i.ſeruitiũ dꝛa (des ſubſequoꝛ.ris:quaſi ſubſequẽs obſequiũ. Subſiſtentia.tię.i.foꝛma.⁊ dẽ a ſubſiſto. ſtis · qꝛ ſub ſe ſiſtit fluxũ materi-. Subſolanus.ni.qdãvæt qͥ ſub ſole naſcit᷑ Subſtãtia.tię.fę.ge.dꝛ a ſubſto ſtas:quia ſubſtat accidẽtibus. Iñ h̊⁊ hęc ſubſtãtial Y hoclen ſubſtãtialit aduerbiũ.Et cõ po/ nit᷑ cõſubſtãtialis: h le. Et cõſubſtãtialit aduerbiũ.i.eiuſdẽ ſubſtãtię.vt Filiꝰ dei di oit te 1 oilin n/ ſt rüel Noo⸗ Jhſt ſogt fiu⸗ inin tmit ſub cund Cto gliae dire⸗ ſacn iu⸗ eſſr biis nicned nſum Wd manr lubſtt hobeur guona Abſt guise K Zſb⸗ Bubſte oli lleg⸗ llate mans ſterd ch hee hbgez bees ans Ciy lſtin Gain etnen A⸗ benit tnod t nmn⸗ dento Geuun si tonm Urthi⸗ etenet. oſoſtt⸗ nB5. nhin wodur nirol leſ iſanq Olben uqt mnor eene liige dit voti inus, 8 gwaſb Wpan. fileewa icſepar nuo. biclap finciͦſt . „ nmnorl⸗ dĩ patri cõſubſtãtialis. Et ſbſtãtia oiui / dit᷑ in pꝛimã ? ſecũdã. Pꝛima ſubſtantia dꝛ Socrates. Secũda Homo vel aial. Itẽ ſoſtãtia diuidit᷑i coꝛpoꝛeã.vt Lignũ Et in nicoꝛpoꝛeã.vt Ria. Item ſubſtatia oiuidit in materiãfſoꝛmaʒ. cõpoſitũ·ſed hoc magis ad aliã ſcientiã pꝑtinet. Subſtãtiuus.ua.uũ.i.ſubſtatiã vel ad mo/ dũ ſubſtantięſignans vel ſupponens.vel modo ſubſtantię deſignans. Subſtitutio:ẽ ſecũda cõditionalis iſtitu/ tio · q; inſtitutio vꝛ pᷣmus gradus. ſub/ ſtitutio ſecundus. Et licʒ ſubſtitutiones in infinitũ de vno ĩ aliũ poſſunt ꝓcedere: tamẽ oĩs inſtitutio ꝗᷓ fit poſt pumã · dicit ſubſtitutio.⁊ ſecundus gradus.SBicut le/ cundę nuptię dicunt᷑ oẽs ꝗ ſequũt᷑ pᷣmas Et diuidit᷑·qꝛ ſubſtitutionũalia ẽ directa alia obliqua. Et nõ differẽtiã inter verbũ directũ·obliquũ.⁊ cõe. Dñ virectũ ẽᷣqð ſigt vt ille cui relinquit᷑ vel in quẽ diſpo/ nit᷑ ſua manu recipiat.vt ẽ ꝓbũ inſtituo. vt.ff. de here. inſti. Iẽ illud·heęres eſto.vt ibidẽ. Sʒ verbũ obliquũ ẽ·.qð ſigt vt ile in quẽ diſponit᷑ vel an relinquit᷑ de manu alterius accipiat.vt ẽ verbũ reſtituo.ſacit l. inſtituta.ff. ad trebel.⁊ ꝑ totum ti. Sed verbũ cõeẽ quod vtrãq; ſigtionẽ ſiue de manu ſua ſiue de alteri reapiat.vt ẽ ᷣbũ ſubſtituo·ſic in.l.cẽturio.ff. de vulg. ſbſti. habet enĩ qñq; directaʒ ſigniſicationem quandoq; obliquã. Subſtitutio directa vĩ cũ nullo mediate quis capit hęreditatẽ deficiẽtis⁊ directe efficit᷑ heres ipſi teſtatoꝛi qui inſtituit eũ Inſt.de vulg. ſub. S. quo caſu. Sub ſtitutio vulgaris dĩ. q; de vulgo ⁊ a quolibet fieri põt·dũ tñ hic teſtm̃ facere Tille ex teſtamento caꝑe poſſit. Et h̊ ſub/⸗ diuiditqꝛ ꝗqdãẽ vulgaris expſſa.⁊ qdaʒ tacita. Subſtitutio vulgaris expſſa ẽ· ꝗ fit verbis negatiuis hoc modo: Citiꝰ he⸗ res eſto.⁊ ſi beres ille nõ ſit vel erit. Sai⸗ heres eſto.i.ſit.ſic enĩ inſtituo te m Titiũ heredẽ.⁊ ſi te noluerit· uł nõ potuerit eſſe beres · ſit heres Seius. Subſtitutio vul / garis tacita · fit ꝑ ꝓba affirmatiua.veluti Cũ vp miles puberẽ ⁊ ĩpubereʒ heredes inſtituit: cõi ꝓbo eos ſᷣſtituit:q̊ modo: Sei impubes.⁊ Meui pubes · heredes eſtote. ul ſũto.s vnanimit iuicẽ ſbſtituo. VYel ſica ĩidẽ redibit:.HNuberẽ ſexũ ⁊ ipu/ berẽ · heredes facio.⁊ eos ſibi iuicẽ ſubſti⸗/ tuo · q̃ ſubſtitutione colligo/ꝙ ſi vnꝰ non fuerit hęres:vel ſi vnus moꝛiat᷑lalius ĩ ſo/ lidiũ ſit. Et v vulgaris · qꝛ fit a qlibet de vulgo · ſiue ſit in ptãte ſiue nõ.Et dꝛ taci/ ta·qꝛ puberẽ tacite vulgarit impuberi ſbÜ/ ſtituit · qᷓ ſubſtitutio mag eſſet pupillar · niſi ꝓpter adiunctã ꝑſonam.ſed in milite talis ſubſtitutio pupillaris ẽ ꝓpter pꝛiui/ legiũ militis ·quę ſubſtitutio q;tũ ad pu/ berẽ· vulgaris eſt. q;tũ ad impuberẽ·pu pillaris:qm̃ ſi pubes hęreditatẽ adeat.ꝓ pte ſua euaneſcit ſubſtitutio pꝛi facta·ſᷣ ſi impubes hereditatẽ adeat ꝓ ꝑte ſua non euaneſcit · c eſt ſbᷣſtitutio facta puſq; ex/ pleuerit pubertateʒ· vñ ſub expꝛeſſa pu/ Pillari cõtinet᷑ tacita vulgaris.ff.e.ti..inã hoc iure. .RH Subſtitutio pupillaris ẽq ſoli pupillo impuberi fit. Et ẽ etiã duplex.alia expᷣſſa. alia tacita. Subſtitutio pupillarj expſſa ſit hoc modo: Iſte ſilius meus impubes heres eſto.⁊ ſi heres non erit · aut ſi heres erit.⁊ infra pupillarẽ ętatẽ deceſſerit ille heres eſto. Mec dẽ expſſa ſubſtitutio · qꝛ in ea oĩa vba expmũt᷑ ꝗ expmi opoꝛtet. Subſtitutio pupillaris tacita ẽ hęc. Filiꝰ meꝰ impubes hberes eſto.⁊ ſi iſte non erit ille heres eſto. Del ſic. Quiſqͥs m hęres erit · ſit heres filio meo·hęc dicit᷑ tacita· qꝛ verba quędam non expꝛeſſa h tacite ſub/ intelligunt᷑ ꝗq expᷣmũt᷑ in expᷣſſa ſubſtitu/⸗ tione pupillari.Nã ꝑ hãc tacite ĩtelligit qð ſi hiliꝰ deceſſerit in pupillari ętate ille q erit beres patri:erit beres filio. Et debet ille pupillares ſoſtitutiones ſolis pupill in ptãte parentũ exiſtentibus.⁊ ab ipſis parentibus fiũtꝑ qð euidenter patet non a matre.ſᷣ a ſolo patre fiuntcũ mater filios nõ habeat ĩ ptate. Sʒ nũqᷓ;ᷓ ſubſti/ tutus ex pupillari expᷣſſa:repellit᷑ a matre pupilli: ſubſtitutus ex tacitarepellitur a matre pupilli: ſuccedit ipſi pupillomat᷑. Item qui ẽ ſubſtitutus ex pupillari ſbᷣſti tutione fit hęres ipſi pupillo.Ille vo qᷣ ẽ ſubſtitutus ex vulgari/ſit heres ipſi teſta toꝛi. Item pupillaris tacita intelligitur eſſe vulgaris expꝛeſſa:qua mater ſubſti/ tuit᷑ pupillo:: H ꝓpter pꝛiuilegiũ matris. Item eodẽ modo quando quis pupillo l alij ſubſtituit ꝓpter adiunctã ꝑſonã. Subſtitutio pupillar cõpendioſa eſt quę fit vꝓᷣboꝛũ cõpendio ·qᷓ ba i pupillari ex/ ſſa ſũt ꝓlixioꝛa.⁊ ex H̊ dꝛ cõpendioſa.Et habet fieri hoc modo:Inſtituo Titiũ fi/ liuʒ meũ m in hęredẽ.⁊ qñcũq; deceſſerit ſine filijs ſit ubſtituo ei Seiũ . vel ſic. Iſte ſilius impubes heres eſto quocũq; tem poꝛe deceſſerit · ille heres eſto·ꝗᷓ ſbſtitutio tm̃ locũ babet ĩ milite.de hoc.in.l.pᷣcibus Subſtitutio bꝛeuiloqua ſiue recipꝛoca:·cẽ ꝗ cõtinet duas vulgares ſubſtitutiones et duas pupillares ſubſtitutiones.vt ciᷣ duo impuberes inſtituti a parente·q ha/ bet eos in poteſtate inuiceʒ ſubſtituũtur h̊ modo.S.⁊.C.·filios meos impuberes mihi inſtituo hęredes.⁊ eos iuicẽ ſubſti/ tuo. Dnde qꝛ cõtinet expᷣſſam pupillarẽ ſi aliquis ᷣdictoꝝ deceſſerit in impuberi tate mater impuberis decedẽtis oĩo re/ pellit᷑.⁊ ſuccedit ſubſtitutus.Et hanc ſub⸗ ſtitutionẽ lex appellat recipꝛocam. Subſtitutio exemplar vel exemplaria eſt ꝗ fit a parẽtibꝰ vtriuſq; ſexꝰ filio furioſo vel mẽtecapto.Et vꝛ exẽplaris· qꝛ fit ad exemplũ pupillaris ſubſtitutionisquia ſicut pater ꝓuidet filio pupillo qͥ teſtari nõ põt de hęredeita ꝓuidet ſilio mente/ capto vel furioſo. Et fit HR modo. C.filiũ meũ furioſũ vel mentecaptuʒ mihi hęere/⸗ dem inſtituo · et ſi deceſſerit furioſus vel mente captus anteq; ad ſanã mentẽ pue/ nerit · ſubſtituo ei talẽ filiũ ſuũ vel frem uł aliquẽ alienũ ſi deficiat filius vel frater. Subſtitutio obliqua ſiue non virecta eſt figdeicõmiſſaria.⁊ eſt illa quę fit ꝑ fideicõ/ miſſũ.vt h: Quicũq; veſtrũ ſine liber de⸗/ ceſſerit·rogo vt eius poꝛtio ad ſuꝑſtitem perueniat. Et qñ quis inſtituit hęredem T eius fidei cõmittitvt q;cito poſſit eius hęreditatẽ adeat.⁊ eam alteri certęꝑſonę cui? quando teſtatoꝛ voluerit reſtituat- videlicet tali die vel ſub tali conditione. ſi deceſſerit ſine filijs.vt ſi foꝛte in ea con/ Ditione fuerit. ꝙ teſtatoꝛ mag diligat eũ Yex teſtamẽto eius directo nihil capere poſſit · puta · q; directe ⁊ imediate capax nõ eſtqualis eſt ſpurius·ſaltẽ hoc modo agliquid capiat: conſequat᷑ exr hęreditate vel totã ipſã heęreditatẽ:vt.C. ad trebell. ſi ꝑ to.et.ff.e.ti.in mult.l.⁊ in.c.rainũciꝰ. Subſtitutꝰ heres. vide.S. hęres ſbᷣſtitut. Subtegmen. inis.vꝛ filum qð in nauicula textoꝛis ex trãſuerſo ꝑ telã viſcurrit.⁊ dꝛ alſubtegendo.vel a ſubtexendo ·quia ſub ſtamine in tela texit᷑ ⁊ tegit᷑.⁊ coꝛ.peł.gti. Bubtel ima pars pedis medietas. Inde ſubtilis. Subtela. le.i. deceptio fraus.⁊ dicit a ſub T tilia · q̃ſi ſubtilia tela. D etiã ſubtela in alio ſenſu · ſcilʒ coꝛrigia ꝗ tẽdit᷑ ſub cauda equi:i tũc dicit᷑ a ſuba telon longũ. Subtelaris.ris.mal.ge.dẽ q̃ſi ſtalaris.i. calcaneus. Bel dĩ ſᷣtular/q̃ſi ſubtalaris q; ſõ̊ talo ẽ.⁊ dꝛ a ſe̊ ⁊ talꝰ. Sotular aut vll ſotularis·nihil ẽ.vt quidã dicunt. Subtercus.cutis.oĩs ge.res exiſtẽs ſhᷣ cu/ te. Et ſuccus.cutis.ſiliter.oĩs ge: in eodẽ ſenſu. Iñ ſuccuticus.ca.cũ.Et ſuccutaneꝰ. nea.neu. ſubtercutanus.na.nũ. omnia pꝓ re ꝗ exiſtit ſub cute. Et coꝛ.pmã cui:inde ſubtercutis.penuł coꝛ. Subtilis.p.t h le.penuł ꝓd.i.acutus exi/ lis aſtut a dꝛ a ſubtel qð ẽ ima ꝑs pedis. Itẽ ſubtile · tenue. iualidũleue. Itẽ ſubti/ lis malicioſusſubdolus pm Papiam. Subtrinũ · locus ẽ vbi ſub terra condunt aliquę ſpecies · vel ſuũtur. . Sububer. beris. coĩs ge. vel h ſububer. hec ſububerisa h̊ re.dĩ a ſub⁊ vber.Et dicũt ſububeres infantes · qui adhuc ſunt ſub vbere⸗ coꝛripit be. Subucula.lę.fę.ge.camiſiavel ſacerdota/ lis linea coꝛpoꝛi penitus aſtricta. et dẽ ſic q; ſubijcitur alijs pãnis Et ſubucula ẽ ta⸗ lar pedeſtris camiſia ephot · ſuphume⸗/ rale.Et coꝛ.penuł. Dñ qͥdã. Quod tunicę ſuppono ſubucula dĩ eſſe. Subudus.uda.udũ.dꝛ a ſub ⁊ vdus qð ẽ madidus.q̃ſi nõ ꝑfecte madidus· vel per/ fecte humidus. Subula. le.fg. ge.i.bꝛocca ferrea·cũ q̃ ſuunt ſotulares vel ſubtulares. Dñ in lege pci⸗ pit᷑ vt ſubula ꝑfoꝛet᷑ auris ſerui. Exo.2ꝛi“. Et coꝛ.bu. DNHñ qͥdã.Eſt inſtrumẽtũ ſubu/ la ſutoꝛis acutũ. Subule.ci.i.cuſtos ſuũ. Onde DVirgilius. Benit ⁊ opilio · tarde venere bubula. Suburbana · ſunt circũiecta vꝛbis ędificia qWuaſi ſub vꝛbe poſita. pm Iſidoꝝ. Suburbiũ.bij.neu.ge.dꝛ a ſub vꝛbs.Et vicũt᷑ ſuburbia burgi ·qͥ ſunt iuxta vꝛbeʒ. Vñ ſburbiũ ·q̃ſi locus ſub vꝛbe poſit ·ſiue burgus. Itẽ ſburbiũ · alio noie vꝛ ꝓaſtiũ Succentoꝛ.toꝛis.qͥ ĩ eccleſia poſt ſcentoꝛẽ ſiue pᷣncipalẽ cantoꝛẽ cõſequẽter canẽdo reſpondet. vel qui facit officiuʒ pꝛincipa/ liter in choꝛo ſiniſtro. Succeſſoꝛ.ſon.dẽ qͥ locũ pᷣcedẽtiũ occupat Succeſſus.ſus.lui.ipſxer ⁊ bonus euẽtus. Succeſſio·quãdoq; fit de capite in caput. qñq; de gradu in gradũ ſm I. in ſü. de ſucceſ.edic. C.⁊.ff.e.ti.l.j.. G gen aop tert ent etn Yre Gau ſone nup ſſer fceln gacd tint e⸗ lorn wat Suca pan tube Ouci ſmin guaun iuig uon 1nutue da ſecncn toonen Hcdie⸗ Gutin Rcab⸗ ſcabe io Wino Sucu Grd ſicuſt ucnn Diccl nbu⸗ hnpen vardn aüccl D Ckanp ope Pehi ban . . timi belen yi . ar meod en⸗ mnup tinde umsern Prrdi nde dapin n unh Crand ris dote⸗ etdiſie aen⸗ ddonen waw wuci s cisſunt ntgei hd miiiſie Piuus l. guliet vr. vbs.E. rupbe, ri igin Nigen vi nn uupunpn iaubi stlilus einapl. Gucceſſio de capite in capnt.ẽ cum defi⸗ ciente pᷣmo capite liberoꝛũoꝛit᷑ ſecundũ caput agnatoꝝ.⁊ iſto deficiente.ſuccedit tertin caput cognatoꝝa cognatis deſic/ entibusſucceditur q̃rto oꝛdine ꝑ vñ vir et mulier vel vxoꝛ.vt. C. in.ti.vnde vir ⁊ vx. FRut.Hterea. Succeſſio de gradu in gradũ cqñ plures ꝑſonęſunt ĩ eodẽ capitein diuſis gdibo· vna pꝛioꝛaltera poſterioꝛ.nã poꝛe repul⸗ ſa ſꝑe vel repudiatiõeſequẽs ſuccedit.vt ff.de ſuccel. edic.l.j. C.e.ti. A¶Eo. in ſũ. Succidaneꝰ.nea.neũ.i.aptus ad ſuccidẽ/ dũq di a ſuccido. Et ſucciſiuus.ua. uũ.in eodẽ ſenſu. Et h̊ ſucciſiua.uoꝝ.tm̃ plura/ lis numeri.i.fruſta illa.ꝗ ſutoꝛ abſceidit de materia:qꝛ de ſolea ſubtus abſcindunt᷑. Succiduus.dua.vuũ.i.ad ſubt cadendũ paratus. Mñ Claudianus SGuccidui ti/ tubant greſſus. Succinctoꝛ.tor.maſ.ge.qui ſe ſuccigit cau/ ſa miniſtrandi ·vel ſeruiendi. Succinctoꝛium.rij.neu.ge.dicit᷑ illud quo ſuccingimuir. Succõtrarius.ria.riũ.dĩ a ſub.⁊ ↄtrariue. J mutat. b.m.c.⁊ ſic debet ſcribi ꝑ duo.c. vel fit figurę decõpoſitę·a ſuccõtrarioꝛ.ar.. qð cõponit᷑ a ſ̊ ⁊ Zrioꝛ. Et dicũt᷑ in dia/ lectica ꝓpoſitiões ſuccõtrarię· duę ꝓpoſi/ tiones ꝑticulares/eiuſdẽ ſubiecti⁊ eiuſdẽ ſdicati:q̃rũ vna ẽ affirmatiuaet alta ne/ gatiuaut qͥdã hõ currit:qͥ dã hõ nõ currit. Succuba. be. coĩs ge. qͥ vel ꝗ ſuccũbit vel ſuccubat. Itẽ ſuccuba:vẽ cõcubina: a ſuc⸗ cũbẽdo.tẽ qͥ dĩ dęmones dicũt᷑ ſuccubi vel incubi. vide in piloſus. Succuſſatura.rę.i.trotatura. VHnde illud: Gꝛadarius eſt equus mollis ĩceſſus ſine ſuccuſſatura innitens. Succutaneus: ſuccutic. vide in ſubtercꝰ. Sucidus.da.diũ.i.ſuco plenꝰ humidusuł imbut. Vñ Juuenal. Qui ſucida nollet lana pati.i.tincta ſuco alicuius coloꝛis. Sucinꝰ.ni.qdã gẽma quã gręci vocãt ele/ ctrũ.ſcilʒ fului ⁊ cerulei color..Fert᷑ arbor ſucus eſſe: ob id ſucinꝰdẽ. ¶qbuſdã vo/ cat arpaga ab arpeqð ẽ rapeeo ꝙ attri⸗ tus:paleas ſic magnes ferrũ rapiat. Sʒ hoc ſucinũ.ni.dĩ pyxis a ſuco ibi repoſito Vñ Juuenalis.In cuius manibo ſeu pin guia ſucina tricas. Quidã ſcribũt ſuccinꝰ ſuccus ꝑ vuo.c. Sucula.lę.i.parua ſus. Vnde dicit DNꝛi/ ſcianus in. xe. Sus cõe abiecta.s.aſſũpta cula facit diminutiuũ ſucula. (tia.tix. Suculẽt.ta.tũ.i.p lenꝰ ſuco. Iñ h̊ ſuculen/ Suculus..dimi.i.paniꝰ ſus.Del põt eſſe dimi.a ſucus. Iñ ſuculus.i.paruus ſucus. tunc quidã geminãt ibi.c. Bucus.ci.maſ.ge.dẽ a ſaccꝰ.eo ꝙ ſacco ex/ pꝛimat᷑.vt ptiganaapogimacoma.⁊ ſũt gręca iſta noĩa. Del ſucis dꝛq ſugo.gis. q; ſugit᷑. Iñ ſucoſus.ſa.ſũ.i.abũdas ſuco. Inde ſucoſitas.tatis.Et ꝓd.pmã ſucus. Vnde in ATuroꝛa. In petra carnes poni ſucuſq; iubent᷑. Quida tamẽ putant ſcri⸗/ bendũ ſuccus ꝑ duo.c. Sudariũ.rij.i.facitergi iũ q̃ͥ ſudoꝛem a facie tergimꝰa dẽa ſudo.das. Sudariũ etiaʒ dẽ qð tenet᷑ ſuper cernical. Itẽ ſudariũ dẽ pãn ille in qͥ coꝛpoꝛa moꝛtuoꝝ inſuũtad ſepeliendũ tunc vꝛ a ſuo ſnis. Budates.tis.qͥ facit ſudes:X dẽ a ſudes. Sudatus.ta.tũ.i.ſudibꝰ armat vel oꝛnat ⁊ dĩa ſudes.vel ſudat᷑.i.ſudus.õt etiã ſudatus:a ſudo. das. deriuari.i.qͥ ſudoꝛẽ Sudes.is.i.palus uł partica ꝗ (emittit. tfrę iſigit᷑ acuta.⁊ dẽ a ſudus:q; mundat᷑ ⁊ purificat᷑. Oñ Job.40. In ſudibo ꝑfoꝛa/ bit nares eius. Del ſm qͥ ſdaʒ:ſudes dꝛ a ſuo.ſuis.q; ſepes ·q̃ſi cõſuta ſudibo videt · eo ꝙ ſudes ex trãſuerſo ꝑ eã mittãt᷑ figãt Et coꝛ.pꝛimã ſudes nomen.ꝑᷣ ſudo.das.⁊⸗ ſudes verbũ ꝓd.eã. Pñ quidã. Crabs ⁊ acuta ſudes ſed verbum dicito ſudes. Sudus.oa.dũ.i.ſerenus.munduspurus 7 dẽ a ſuba vdus. Pꝛope qͥ dẽ illud tem/ pus ſerenũ dꝛ ſudũ qð vnit poſt pluuiiä Vnge ⁊ ver dĩ ſudũ.i.ſubudũquia poſt hbyemem venit. Iteʒ ſudus cõponit᷑ ꝑſu/ dDus. Da. di.i.valde ſudus.⁊ pꝛod.ſu. Suetũ/vſitatũ/aſſiduũ:quotidianũ. Suffibulatoꝛiũ.rij.i.ſubligatoꝛiũ. Suffibulü.li.i.ſubligaculũ. Suffocatio.oniſ.i.ſtrãgulatioſuggillatio Suffraganeus.nea.neu.i.auxilianꝰ.⁊ppᷣe in vbis. Hñ ep̃i vicũt᷑ ſuffraganei alioꝝ epoꝝ.q; debent eos iuuarenon ſolũ oꝑe ßetiã vbis.⁊ ſi nõ wonet ope ſaltẽ ꝓᷣ̈bis. Suffragines.i.poplices·a ſub fragusqꝛ ſub fragis ſũt· ułq; ſubt frãgũt.i.flectũt᷑ nõ ſupꝛa·ſicut in bꝛachijs.⁊ coꝛ.gi. Suffragiũ · eſt ꝓpe patrociniũ qð pꝛęſtat aduocatus/aut cõſiliũ vel ſeruitiũ.xij.qij ſuffragia. Nñq; ponit᷑ ꝑꝛo ſ alario quod debetur aduocato ſm co. C. de ſuffra. Qñq; ẽ ↄſenſus in ſcripij redact᷑.ſcilʒ cũ Dicit. Ego. M. noĩo. B. in pꝛelatũ. Et ſic . ſumit᷑ de elec.c ꝑpetuo li. vj. Eſt etiã auxi⸗ liũ depꝛecationis ꝓ aĩbus factũ.Et ſic ſũt quattuoꝛ modi ſuffragãdi p aĩaboad qͥs oss alij reducũtſcilʒ oꝛo beatoꝝ hoĩuʒ·ſi/ ue amicoꝝieiuniũelemoſyna ſacramẽ/ tũ altariſ. Oñ. Miſſa.pces dona·ieiunia · q̃ttuoꝛ iſta. lbſoluũt aiasq̃s purgãs de/ tinet ignis. Iteʒ ſuffragia etia vicut oꝛo/ nes ſanctoꝝ/q̃s ꝓ nobis fůdũt ad deũ/et rogationes qᷓs p chꝛiſtianis eis füdimus ſcilʒ Sancte petre· oꝛa pꝛo nobis.⁊c. Suffuſoꝛiũ.rij neu.ge.dꝛ vas in qͥ eſt olen qð ponit᷑ in lucernis.Idẽ⁊ infuſoꝛin. Itẽ ſuffuſoꝛiuz vĩꝑ qð ꝓijcit᷑ ablutio calicis. Idem ⁊ infuſoꝛiũ ⁊ fnſoꝛiũu. Suffuſus.ſa ſũ.i.paꝑ vel ſubtus fuſus. Suggeſtio.onis.i.ꝑſuaſio·cõſultatio.⁊ P/⸗ pꝛie in malo.⁊ di a ſuggero.ris.Sugge⸗/ ſtio etiã dꝛ diabolica ꝑſuaſio ⁊ ↄſultatio. Suggeſtus.ſtus.ſtui.i.ſuggeſtio. MHlſug⸗ a ſuggero.ris.q; ibi multa replicatio ve/ ſtiũ⁊ pallioꝝ tapetoꝝ ſbᷣ pᷣncipe gerit᷑i. Ponit᷑. Belqꝛ dũ̃ pnceps ibi ſedet:multa ei in aunrẽ ſuggerũt. =”ů”M Suggrũda.eſt vna ꝑs tecti vniuſcuiuſq; domꝰ ꝗᷓ incũbit extremis capitibo tigno/ rũ tectualin.vt. ff.de his qͥ deiec.vel effu. l. ſi vo. S. ſi toꝛ ait. Et alias dꝛ ſubgraui/ da · vel ſubgrandia. Suinus.na.nũ.i.ad ſuem pertinẽs · vel res ſuis. Inde ſuillus.la.lũ.i.poꝛcinus. DHnde Ila.66: Qui comedebant carnẽ ſuillã.i. ſuis. Itẽ dic Papᷣ.ꝙ ſuilli ſũt poꝛci mari/ ni. ſic dicti·q; dũ eſcã ꝗqrũtmoꝛe ſuis ſub aqᷣs trã fodiũt. Itẽ ſuillus.i.paruus ſus. Sule.ci.ꝛ qð defoſſũ ẽ int᷑ duas poꝛcas. ⁊ dẽa ſol eo ꝙ ſulcus ſolẽ capiat.vel dꝛ a ſuo ſuis.q;ꝛ vomere trãſuit᷑ułq q̃ſi ſuẽdo fiüt ſulci. Inde ſulculus.li.i.paruus ſulc. Et ſulcoſus.ſa.ſũ.Et h̊ ſulco.conis.qͥ ſul/ Sulmo.monis.ẽ ꝗqdã regio·de (cos facit. cuiꝰ regionis oppido:ſcilʒ peligno natus fuit Huidiꝰ. Bñ ipſe Ouidiꝰ vic. Sul/ mo m patria ẽ gelidis vberrimis vndis, Inde hic ⁊ hęc ſulmonẽſis.⁊ hoc ſe· illius ciuitatis: vel ꝑtinens ad illã cuitatt. Sulphur.phur neu.ge.fomẽtũ ignis eſt. qð tñ ſic ignẽ nutrit vt grauiſſimũ fetoꝛẽ exhalet. Inde ſulphure rea. reu.i.de ſul/ Phure exiſtẽs. Et hoc ſulphuretü.ti. loc vbi ſulphur abundat. 1. SBumen. inis.i minuta poꝛcoꝝ exta:uł pin/ guedo ꝗ eſt in vetre poꝛci· vel oti poꝛcę fetę qð tñ abdomẽ vꝛ.q̃ſi abditũ omẽtũ. PHonit᷑ tamen ꝓ qͥlibet bono ferculo. Dñ Perſi. Calidũ ſcis ppnẽ ſumẽ. Sumẽ vĩ etiã tenerrimꝰ arbor coꝛtexa hic pubẽdo/ rũ ⁊ pubendarũ pilos ſumina vicimꝰ.q; yvyt huũani ſemis illos ꝓfert. Sumen etiã ponit᷑ ꝓ vmbilico. Vnde vicit aluicẽna li. ʒꝰ caplo de cauſis hydropiſis. ſolit infantes vũ ſũt ĩ vetre /mingũt ex ſumine oꝛti anteq; liget᷑ ſumen eis:mingũt etiã ex ſumine.cum ꝓhibet vrina ex illo latere tendit ad veſicam. Sũmanus.ni.maſ.ge.i.plnto/deus inferni 7 ĩ a ſimus.⁊ manesquaſi ſũmus ma/ nii.i.infernalin.⁊ ꝓducit etiã ma. Sũma.mę.ĩ cõpendiũ totũ quadaʒ bꝛe/ uitate cõtinẽs. vel capitale. Inde ſumula le. vimi.i.parua ſũma. Sumptus.tus. tui.i.oiſpenſa. vel expenſa. vel act. vel paſſio ſumẽdi. Iñ ſumptuo/ ſus.ſa.ſũ.i.ſũptu plenꝰ.ſcilzʒ multũ ſũptũ exigẽs ulł facies. Inde ſũptuoſe.ſius.ſime aduerbiũ. Et hec ſumptuoſitas.tatis. Sunamitiscaptiua uł deſpecta interpᷣtat. Supellex.lis.fę.ge.ꝛ ſubſtãtia ułfacultas 7 oẽ inſtrumẽetũ ⁊ oꝛnamẽtũ domus.Etẽ eteroclitũ genere: nã in ſingulari ẽ ge.fę. hec ſupellex. In plurali vo neutri .h̊ ſupel⸗ lectilia. Et vt dic Oꝛiſcian. Entiqͥ dice/ bãt.h̊ ſupellectilis.lis. Inuenit᷑ etiãGᷣ ſu/ pellectile.lis.neu.ge. Et ſcribit᷑ ꝑ vnũ.p. coꝛ.enĩ pꝛimã.Hnde Hꝛatius in. Jam dudũ ſpledet focus tibi mũda ſupellex. Suꝑab dicatiuus.ua.uũ.i.ſuꝑnegatiuus. Vnge ſuꝑabdicatiua dĩ negatio ꝗq addit negationi.⁊ nihil cooꝑat᷑ pluſq; pcedẽs. vt in vulgari ſolet dici:Ego non habeo nihil.qqð nõ plus valet .qᷓ; ſi diceret ego nibil habo. Supꝑadultns.ta.tũ.ſupexcretus dꝛ DPnde j.Corj.7v.aſpellatur virgo ſuperadulta ꝗ excreuit vltra ętatem pubertatis. Suꝑbus.ba.bũ.qui vult videri qð nõ eſt i.ſupꝛa qð ſit. Qui enĩ vult ſuꝑgredi qð eſt. ſupbus ẽ. Inde ſuꝑbe.bius.ſime.adu. Et h ſupbia. bię.ſcilʒ amoꝛ ꝓpꝛie excellen/ tie · vel ſupgrediẽs elatio mẽtis de eo qð nõ eſt. Sed arrogantia eſt inanis gloꝛia de eo qð qͥſq; ẽ. De ſuꝑbia naſcit᷑ arrogã/ tia nõ ecõuᷣſo. Niſi enĩ pceſſerit occulta mẽtis elatio/nõ ſeqͥt᷑ aꝑta iactãtia laudis. Supciliũ. lij.i.oꝛdo piloꝝ qͥᷣ eſt ſupꝑ oculos Ponit᷑ etiã qñq; ſuꝑciliũ pꝛo ſuꝑbia·quę in eo maxiĩe apparet. Iñ ſuꝑcilioſus.ſa.ſũ lib ſhen pr 7 minmn Som ſemn ſen Ati Gsſn ſhfur ſor mulin zcif guti⸗ ſupſte mend ſollis allor uintn imlot Zimsr rren. Gpinns Gupurp Pfupen Sugn imani giſpa hemſ neMoe Noiſel benWe Gupeh⸗ ſinca iſen dned Wiubh zain gliberi ein i Papre. ycet rnf eunt de Tulr⸗ luptt⸗ D imnii⸗ dne ebidn tuin Ahl D mnörei Aohe Ginfem Dus ma⸗ 1 yde ndeſum Weyn⸗ iunpee li ſipi liiaſin ans nnapßtnt lhaltas nus Eti Mgel⸗ wihfaw * ntenid broniß gnN uimler. nezrtuns nogi ononbir ininig geihe mnttug 1 nmic gtic sinetdr Pran torn mnsſl ſuadaltn uuludis hone nbuq⸗ U i. ſuꝑbo ⁊ arrogãs. Itẽ ſuꝑcilioſustriſtis ſeuerusnubiloſus:qui ſemper incedit de/ pꝛeſſo ſuꝑcillio. OJYJð Fupnuumergle Dide in humeralis. Supliminare. ris. neu. ge.i.limẽ ſuperius. Iñ h̊ ⁊ B ſuꝑliminaris.⁊ Hᷣ read ſuperli/ minare pertinens. Supernas.natis.coĩs ge.i.ſupernul.na.nũ. ſuperna colens.⁊ dicit᷑ a ſuꝑ. Supꝑſtes.ſtitis.i.ſenex:vel remanẽs viuꝰ. vel vitã ducẽs: coꝛ.penuł.gti. — BSupſtitio.onis.fę.ge.damnũuł vana· ul ſuꝑflua religio.⁊ obſeruatio. vel cultura idoloꝝ: dꝛ ſica ſuꝑſtitibus i.ſenibo·qui muli anis ſuꝑſtitesꝑ ętatẽ delirãt ⁊ errãt q̃dà ſuꝑſtitioneneſcietes ꝗ vetera colẽt · aut ꝗᷓ veterũ ignari addiſcant.vñ dĩ ſica⸗ ſuꝑſtantibo.i.a deis qñ ſcilʒ de deis nõ ti/ menda timemꝰ. Iñ ſuꝑſtitioſus.ſa.ſũ.dẽ falſus:vel vanus religioſus· vel idoloꝛuʒ cultoꝛ Vñ damnoſus uł ſuꝑſtitioſus di qui tota die pᷣcabat᷑ imolabatut ſibi li⸗ beri ſuꝑſtites eſſent. Superus.ri.mal.ge.deus cęleſtisa dĩ aſu/ per. Et etiã ſuperus. ra. ruũ.adiectiue. Supinus.na.nũ.i.reuerſatus. Suppar paris · oĩs ge.i.ſubiectus pari.qñ B ſupparitas.tatis.⁊ coꝛ.pa. W Supparus.ri: pluralit᷑ ſupara.ſupparoꝝ. i.manica oꝛnatus cauſa ſuꝑ aliã ducta et qriſpa. Et ponit ſexe p velo ulreplicatio⸗ ne. vel ſjmitate veloꝝa pd.pᷣma poſitio/ ne. Mnde qͥdã. Suppara nudatos cingũt anguſta lacertos. Itẽ Juuenalis. Sup⸗ para veloꝝ periturus colligit auras. Suppedaneus.nei.i.ſcabellũ ſub pedibus ſiẽ circa lectũ ſolet eſſe ſcabelluʒ qð habet vſũ ſcrinij vel capſę. Vñ iam ex cõſuetu/ Dine qdᷣlibet ſcriniũ vocat᷑ ſupedaneus/ Idẽa pedaneus ſuppedaneus.Et ſuppe/ iũ.i.ſubſidiũ ·auxiliũ. Et hᷣm Pap.ẽ ge. neu. NHñ viẽ Guppedaneũ ·ſcabellũ dictũ ſub pedibo ſit· H grece hypodion vꝛ. Suppetia ·tieę.fę. ge.ſuffragiũ/ſᷣſidiũ/auxi/ liũ. Suppetia · vel ſupetię· dicũt ppe illa auxilia.ꝗ maxime ab illis petũt · vel illis hapue dãt᷑ qui ſub alioꝝ detinet᷑ ptãte. Vnde Muguſtinus d. de ciui · dei. Qui hinc deferũt noſtras petitiones · inde re/ ferunt veoꝛum ſuppetias. 8 Supllex. cis.oĩs ge.qͥ ſupplicat:vel dãnat᷑ Na qͥ damnat ſupplex ẽ humilis.Inde ſupplicit. adubiũ E. Hᷓ ſupplicitas.tatis.et facit genitiuũ plalẽ ſupplicũ. coꝛ. pli. „ Supplicurij dicuntͥ ob aliquod delictuʒ enoꝛme. in publicũ deuoluũt᷑ rariũ·ꝗ de/ uolutio d bonoꝛũ publicatio. 1 Supplicatio.onis.fę.ge.eſt petitio venię pꝛioꝛis erroꝛis. vel eſt qdaʒ benignitatis ipſius ſuꝑioꝛis imploꝛatio. Buppliciu.cij.i.toꝛmentũ.pena ꝓ q̃ ſuppli/ cat᷑. Et ſuppliciũ.i.ſupplicatio. Moꝛis enĩ erat antiqtus vt de rebo ſupplicũ.i. vãna/ toꝝ· onaria.i.tẽpla deoꝝ apliarẽt᷑ ideo ſupplicia ponũt p ſupplicationibo. Dñ et ſuppliciũ dẽ ꝓpꝛie cũ qs ita dãnat᷑ vt bona eius cõfiſcent᷑ in publicũ ad opus tem/ ploꝝ vel ſiſci redigant᷑. R Bupmus.ma.mũ.i.ſũmꝰ/ dĩ a ſup/qð cõ/ 8. mg. Mu.um „ dren. pat· ſupᷣ ſuꝑioꝛ ſupᷣmus vl ſuũm. Et coꝛ. pmã. DOnde in Auroꝛa. Terga ſupꝛema dei regni conceſſa ſupꝛemi. Supus.pa.pũ.dꝛ ꝑ ſyncopã pꝛo ſupinm. T⁊idem eſt quod ſupinus. Sur-anguſtia dicit᷑ ſ᷑m ꝑpaß. Sura.rę.vi poſterioꝛ pars tibięſcilʒ muſ/ culus tibiaꝝ.⁊ dꝛ a ſuo ſuis qꝛ ſuit ⁊ vnit tibiã femoꝛi.Et ſepe ponit᷑ ꝓ tibia. Pñ Judiq.is: Vt ſtupẽtes ſurã femoꝛi into nerent. Et Deutꝰ. 282 Dercutiat te oñs Vlcere ꝑeſſimo in genubus ⁊ in ſuis. Surcus.ci.maſ.ge.trũc qͥ manet poſt abl/ ciſionẽ arbor. DHel ſurc ramꝰ qͥ ab arboꝛe abſcidit᷑a gnãlit᷑ pꝛo ramo ponit. Sure⸗ etiã dict ẽ Staci q̃ſi ſurſũ canẽs ·qꝛ poſt Nirgiliuʒ inter cęteros poetas pncpatũ obtinuit. Iñ ſurculus.li.dimi.i.puꝰ ſurc. Surdus.a.di.dẽ a ſoꝛdes: q̃ſi ſurdidus a ſoꝛdibꝰ humoꝝ auribꝰ accept᷑ᷣ.Et q;uis mult caſibo accidat:nomẽ tñ ęgri ex pdi/ cto vitio retinet. Inde h̊ ſurditas.tat. Et ſurdulus.la.lũ.Et ſurdaſter ambo dimi. Punevulne .li.dimi.i.paruꝰ regulus· q̃ſi ub regulo. Et ſigt regulus multa. vide. S. Surreptio.onis.ẽ repentina (in regulus. ⁊feſtina alicuius falſitatis ſuggeſtio. Surnimus.mi.maſ.ge.i.hedus:K dꝛ a ſub ⁊ rimes ułrima·qᷓi ſð mãma adhuc exiſtẽs. Sus.ſuis.coĩs ge.i.poꝛcus ułl poꝛca.⁊ ðꝛ ꝗ ſuo ſuis · eo ꝙ eius ſetis ſuat. Hel dĩ ſusa ſubigo.gis.eo ꝙ paſcua ſbigat.i.cra ſub/ acta eſcas reqͥrat. Onde ꝓũᷣ xiꝰ. Circulus aureus in naribus ſuis.i.poꝛco. Suſa.ſę.mal.ge.quidaʒ fluuius.Inde hęc ſuſa. ſe hęc ſuſis.ſuſis.⁊ hę ſuſę.ſarũ.quę/ dam ciuitas:quę iminet ſuſę fluuio. Dñ Heſter pꝛimo. Suſa ciuitas regni eius exoꝛdiũ fuit. Item Heſter.ʒꝰ. Statimq; in ſuſis pependit edictũ Onde ſuſis inde/ clinabile acuit᷑ in fine· ł̊ ſuſis dtũs de ſuſę nõ acuit᷑ in fine ideo ſuſis in dtõ⁊ in ab/ latiuo põt acui vel non acui. Suſceptaculu.li.qð ⁊ h̊ ſuſceptabulũ li di i.domꝰ ułloc vbi alicui rei ſit acceptio. Suſpẽdiũ.dij.neu.ge.dẽ eleuatio intẽtio/ nis ad deũ. Oñ Job. Suſpẽdiũ elegit aĩa mea Itẽ ſuſpedin.i.ſuſpẽſio.ſtrãgulatio/la Snſpicio.onis.pᷣm Culliũ iĩxoꝛtat (queꝰ. opinionẽ mali qñ ex leuibo iudicijs ꝓce/ Dit. Et cõtingit ex tribo p ex H̊ ꝙ aliqs in ſeipſo malus ẽ.⁊ ex h̊ ipſo q̃ſi cõſcius ſuę malicię defacili malũ de aljs opinat᷑.2 modo ex h̊ᷣ ꝙ aliqͥs male afficiat᷑ ad alteꝝ qꝛ de iimico ex leuibo ſignis qs mala opi⸗ nat.ʒꝰ ex longa exꝑientia. Pñ bᷣm phᷣm ſenes ſũt maxime ſuſpicioſi:qꝛ multotiẽs experti ſunt alioꝝ defectus. Suſurro.onis.maſ.ge.i.murmuratoꝛſen/ tentioſus.bilinguis:qui⁊ hicſuſurrus vꝛ. VBnde Mirgilius. Et leto ſonũ ſuadebit minire ſuſurro. . BGulſumii.rij. i. murmur latẽs locutio. Bñ Job. 4 Et q̃ſi furtiue ſuſcepit auris mea venas ſuſurrij eiuus. Sutilis.ↄ.ta hoc le.pe.coꝛ.ꝗ conſuta fuerit circa antiquos moꝛes ᷣm quoſda. BGꝛutoꝛ. tor.maſ. ge. qui ſuit. Iñ ſutrix mu/ lier ꝗ ſuit. Inde h̊ ſutricula.lę.vimi.i.pua ſutrix. Ite a ſutoꝛ/ſutoꝛiꝰ.a.u. Et ſuti adũ. Sutrinũ.ni.neu.ge.locus ad quem conue/ niũt ad ſuendum. Sutura.rę· dẽa ſuo ſuil.vt Iſta tunica ha⸗ bet bonã ſuturã.i. bene ſuta ẽ. Et ꝓd.tu. Tante 1T Si ſuperioꝛẽ finit ſyllabã neceſ⸗/ ſeẽ ſequentẽ qʒ ab ea incipere. vt mitto· attinet. Itẽ quotienſ⸗ . cũq;ʒ.t.ponit᷑ añ.j.purãa:ſequẽte vocali ·habet ſonũ de.c.vt lectio amatio/ niſi ſcedat.s.vt Saluſtiꝰ.uł x.ut mixtio. Vel aſpiratio intcidat.t⁊.j.vt coꝛinthios · l niſi differẽtia impediat.vt litiũ. CTabanus.ni.i.oeſtꝝ aſilus. Tabella.lę.dimi.i.parua tabula. CTabellio. onis.mal.ge.i.publicꝰ ſcriptoꝛ.a foꝛtãdis tabulis·in qͥbus ſcribebat᷑ ante vſiü charte. Idẽ ⁊ tabellarius.i.publicus ſcriba·quia ea tm̃ ꝗᷓ geſtis publicant᷑ ſeri/ bit. Et ta bellarius · vel tabularius. vel ta⸗ bellio . oꝛ q frequẽter ludit cũ tabulis. Et mobilit innenit declinatũ tabellariuſ. ria. riũ. Et h̊ tabellariũ.rij. ſedes velaceruns tabellarũ · vel locus vbi tabule ſeruant. Tabellarius ſiue tabellio· ẽ publica ꝑſona ſacramẽto aſtricta ĩ cuitatel vt rationes ⁊ acta in foꝛmã publicam redigata pᷣnci/ pe ad hoc officũ deputatus confimma/ tus. Del ſic Eſt perſona publica habens officiũ ſcribẽdi inſtrumẽta ſuꝑ cõtractibo Wl alijs rebo ad faciendũ fideʒ ſuꝑ eiſdẽ. Et tabellionatus officiuʒ ꝑ beneficij ſub/ tractioneʒ appellatione poſtpoſita intdi⸗ Q debet derids in ſacris oꝛdinibo cõſtitu/ tis.c.ſic. C. ne dle.vel mo. Et vat ibi glo. rõnẽ q; genus negociationis ẽ. Et finalit tenet glo. ꝙ in cauſa eccleſiaſtica ułſpũa⸗ li poteſt exercere offici.vt.c.qm̃.de pba. ⁊ xxvijq.ij.multoꝛũ. Iteʒ tabellio debet eſſe reqſitus rogat.vt in ſpe.de inſtru. edi.S.ij. v.̊ pone.S.iij.in prima colum/ na.vt eſt glo.in verbo requiſitis in de. romana.de iuriur. Item tabellio compel-⸗ lit cõficere inſtrumeta ſi roget. Sʒ pone · mãdato ſuꝑioꝛis nõ vult cõficere qͥd erit: Neſxondet᷑ ꝙ pꝛiuat officio tabellionat ſm Dal.i.l.pꝛouidẽdũ.C.de poſtu. Et eſt ratio·quia eſt ſeruus publicus: hoctamẽ limitaturniſi vna cum offico notariatus habeat aliud officiũ annexũ:⁊ illud ꝑ qͥn/ quenniũ exercuerit. Tunc enĩ ĩuit roga/ rinon we Kans ig ſingular vt ibi notat lix. Ged querit.vtꝑ tabellio quãdocũq; vult poſſit renũciare officio tabellionat. elus in.l. j. C. de tabul. Reſpõdet᷑ ꝙ nõ. Ratio·q; nemo põt re/ nũciare ſuo officio niſi in manꝰ ſuꝑion cõ cedẽt.l.legãt..ff.de offi.Rᷣſi.c.admonet.de renuc. Itẽ punit᷑ tabellio qͥ accipit aliqͥd etiã a ſpõte ſoluẽte vltra ꝓpꝛiũ ſalariũ.ſm Bal. in A¶lnt.ᷣ̊ hodie.C. de epiſa de. Itẽ ſcribẽs falſũ iſtrm̃ imunitaſj debet puniri pęna ignis. Caſus ẽ i.l.j. C.de emu.cõceſ. li.xe. Et ſcribes minutũ inſtrumentũ pdit manũ.c.imꝑialẽ.S.ſcribade ꝓhibita alie/ na.ꝑ federicũ Item ſeibens inſtrumentũ vſurariũ eſt periurus.⁊ nõ põt ampliꝰcõ/ ficere. Et põt ꝓnũciari ĩfamis pᷣm MHoſti. in ſü.de vlur. in fi. S. fi. .qͥd de notario. Ta bellula.lę.dimi.i.parua tabella. Tabermna.nę.fę.ge.eſt pꝛopꝛie domuncula in qua panis ⁊ vinũ ? carnes coctę ven/ ount.⁊ dicit᷑ a tabulis quę ibi ſubſternũt᷑ mercibus. DMel tabemęolim vocabantur ediculę plebeoꝝꝑ paruę⁊ ſimplices ĩ vicis axibus ⁊ tabulis dauſę · dictę tabernę· eo ger t⸗ hoͤſpe⸗ hienit njide mmutr inn one iwact niſogn undti tobal crnrt oonac cöſpan apentl nagulün Novdic ſipon⸗ Dentzl⸗ Utſoleon lihi ſonautn abitapte Glgrut leepersa Kſancre Titeno⸗ ptendeb dicebat ſwcub ſnmn ſalliſcen Nd itenonſa ſiaennt Yuanten nenſaa inoͤln temean mwliprg apuntuſtet Tmnl Cakab bwoaſn torcſt bes Ette Wact bicitu⸗ htefo utrtr d eß n, lugen 1nnone Cnnnn ubllens üdach Nim dd ns nt Locnn⸗ Gn ragent. Monat utck loctume ommams lut ueen Sringir Cxthi nichdig Arlonat nopoͤtir ſagion 0 wona Mapttli üllnin giul Tütpunun nncöe⸗ genüpan obinel Bſmmmn, Kungri⸗ Bin denobnne⸗ ul tmuul S , oſtemn wabant lcesiv⸗ guben⸗ n bie Etfiai naſn Nen ww ex tabulis erant cõſtructe · que nũc ⁊ ſi nõ ſpeciẽ · nomen tñ pꝛiſtinũ retinent. Iñ hic tabernio.onis.qͥ frequẽtat tabernas. vel qͥ ibi vẽdit neceſſaria. Et h̊ tabemarniꝰ rij.idẽ. Et Hͥ tabemaria.rię. vxoꝛ taberna/ rij ułmeretrix.Et tabernarius.ria.riũ. Tabernaculũ.li.neu.ge.ẽ tentoꝛiũ in expe/ ditione dẽa taberna ꝗͥ ẽ dom inatural. imo ad tẽpus vurat/ſalʒ quouſq; res ibi vendũt᷑.Et inde tabernaculũ dꝛſcilʒ ꝗdã mãũſio ꝗq nõ ꝓpꝛia nalis ẽ· ſiẽ tẽtoꝛia ⁊ ca/ ſtra militũ in expeditiõe· q; ea relinquẽt finito bello. wel q; figunt modo hmodo illic. ⁊ mutãt cũ traſmigrãte migrãt. Oł tabernacula dicunt᷑ a tabulis/qꝛ de tabuł cõſtrui ſolẽt· vel q; tabulis? lignis ſolent appendi appẽdut᷑ funibo. Et nõ ꝙ taber/ naculũ & qͥ fit mẽtio Exo.26 Erat dom deo dicataq̃drata oblõgata · tribo clau/ — — ſa parietibꝰaqͥlonari·meridiano·⁊ occi xentali. Aiber patebat introit ab oꝛiẽte: ut ſole oꝛiẽte radijs ei illuſtraret᷑.Taber/ naculũ ̊ i duas ꝑtes erat viſtinctũ. Ho/ ſterioꝛ uł interioꝛ pars ad occidentẽ. decẽ cubitis ꝓtendebat᷑: ita q̃drata erat in lõ gũ·ſalʒ⁊ in latu: in altũ decẽ cubitoꝝ.Et bec pars adytũ dicebat᷑· ul ſanctũſancti uł ſanctuariiſanctuarij uł ſactaſanctoꝛũ. Anterioꝛ ꝑs ad oꝛienteʒ· viginti cubitis ꝓtendebat᷑ ꝗᷓ coĩs erat ſacerdotibo. Et h dDicebat᷑ ſanctũ ułſancta uł ſanctuariũ re- ſpectu huius. Poſterioꝛ dicebat᷑ ſanctum ſancti · q̃ſi ſanctũ conſecutiuũ ſancti.vt dꝛ ſeculũ ſęculi · vel ſanctũ fcti.i.ſanctius ſcõ. vt di· oñs dñoꝝ.rex regum. Erat aũt in ĩiterioꝛi ſanctuario arca cũ his ꝗᷓ ĩ ea rew ſita erant.⁊ cuʒ his quę erant ei ſuppoſita Inanterioꝛi vo candelabꝛum ad auſtrũ menſa ad aquilonem. In medio autẽ ve/ lũ.i.nõ longe ab adyto altare aureũ tectũ tabemaculi nõ cõcameratũſed planũ ad modũ palęſtinęfuit quattuoꝛ oꝑimentis aptatũ ·ſicut vꝛ in hiſtoꝛijs ſuꝑ Exodũ. Tabernula.lę.dimi.i.parua tabernna. Tabes bis.ſę.ge.i putredo/ſanies. Sʒ ta/ bes ꝗ ſtat quaſi ſtabes.Effluere tabe moꝛ/ tuoꝝ eſt. Iñ h tabecula.ę.dimi.i.ꝑua ta/ bes. Et tabidus.da.di.i.putridꝰ.piger. deficiẽs · tabe fluens. Iñ hęc tabitudoa H tabiditas. Itẽ inuenitur etiam tabi·tabo · diptotę foꝛmę in eodem ſenſu cũ tabes· Tabita hebꝛaice.doꝛcas gręce/puella uł ca/ pꝛea latine. DHñ Matthᷣ· F. Tabita cumi qð interptat᷑ puella ſurge hm Hierony⸗ mũ. In Marco tñ dicit. Cabita cumi: qd interp̃tat puella dico tibi ſurgeſed oico tibi · nõ ẽ de interßtatione· imo eſt additũ ab enangeliſta ad viſqetionẽ faciẽdã:vt oſtẽdat᷑ ꝙ vocẽ ꝓdidita virtutẽ voci ſuę dedit chꝛiſtꝰ. Et pd.pent. Oñ in Rluroꝛa. Extitit in iope deuota puella tabita. Tabula. l. vĩ mſa.⁊ dꝛ a teneo.nes·qꝛ te⸗ net cibaria. ꝓpꝛie menſa paupep tabula iuitũ:quaſi tenabula· eo ꝙ teneat bolos carniũ ⁊ varia fercula vaſa. Itẽ tabula d alea in q̃ ludit᷑ pyrgiscalculis: teſſer Atẽ tabula · latũ lignũ ſiue latus aſſer. Itẽ tabula.i. tegula. Et tabulg in quibus ſcri⸗/ bimus. Et in his ſigtionibus vꝛ a teneo. nes. wel a tego. gis.qi tegula. Eta tabula tabulatus.ta. tũ.i.tabulis oꝛnatus.Et hic tabulatus.ti.et hoc tabulatũ.ti.in cadem ſigtione · ſcilʒ qð ex tabulis ꝓſtratũ e.xel panies ex tabulis · vel edificiũ ex coapta⸗/ tis tabulis factui. Tabularij m Tlccun. ſut qͥ faciẽdis publi⸗ cis inſtrumẽtis publice pᷣſunt in ſingulis ciuitatibus.vide.S.ſcribętabellarij. Tabulę teſtamẽti inde vocatęſuntqꝛ ante chartarũ vſum in tabulistã teſtamẽta qᷓ; epłę ſcribebãt᷑qᷓꝝ poꝛtitoꝛes tabellarij vo cabat bm Jſidoꝝ li.. Et tabule teſtamẽ ti ꝓpe ſũt teſtm̃ editũ ĩſcriptis ſignatũ et ꝑfectũ. Sʒ abuſiue etiã illa teſtamẽta vel tabulas aſppellamus ꝗ falſa ſunt ⁊ vitiata bm Mco. in ſũ. C. de tabu. exhiben. Taciturnus. na. nii. à facile tacet. Inde ta/ citurnitas. tatis. Et tacitumitas eſt qñq; habenda ꝓ confeſſione. Itẽ tacitũ eſt qð nullatenus eſt expꝛeſſũ.qñq; tñ tacitũ hĩ pꝓ exp̃ſſo.ff.ſi cer.pe.l.cũ quid.⁊.c.gratũ. Taddęus.oxęi. dict' eſt Judas frater Ja/ cobi minoꝛis.⁊ acuit pnn.· Talaris.9.t.⁊ hoc read talos ꝑtinens.vel ad talos ꝑtingẽs.⁊ dĩ a talus. Dnde ta/ laris tunica dꝛ eo ꝙ vſq; ad talos deſcen Dat. Et h talare.nis. inſtrumentũ volãdi talo alligatũ .quo Mercurius vtebat. Talentũ.ti.neu.ge.quoddã pondus:quod ſumũ eſſe phibet in grecis. Mam nihil eſt calco min nihil eſt talẽto maius. Cuius ondus variũ apud diũſas gẽtes habet᷑ Kp ud romanos eni talentũ ẽ ſeptuagĩta duanꝝ libꝛarũ. Et eſt talentũ triplex. lcilz minus medin ⁊ ſũmũ. Minus qᷣnq̃gita mediũ ſeptuagintaduaꝝ libꝛarũ·ſummũ centum viginti eſt. . 4 — Talio.onis.maſ.ge.ẽ eiuſdẽ rei recõpenſa/ tio · vindicta ſimilis delicto.vt Dens pꝛo dente oculus ꝓ oculo eruat᷑. Et ita ꝓpꝛie ẽ iiurię recõpenſatio lex talionis licʒ qñq; Dicat᷑ benefici. DOñ in Papia di: Calio ẽ cũ id patit᷑ quiſq; qð fecit ũurię ul bñficij Et hm h̊ viſtinguit᷑ ouplex lex talionis· ſaiʒ vna ĩ lono/quã dictat lex naturalis. Beq̃ ↄꝛ Matth̊.7? Dia gcũeq; vultis ut faciãt vobis hoĩes.⁊ vos lacite illis.Et h talio bonus eſt. Alltera lex talionis eſt in malo:quã dictat lex Moyſi Exo. 2ie. Et Deut: ige Dculũ ꝓ oculo⸗dentẽ ꝓ dente ſupple reddet. Et hic dicebat lex talionis ſcilʒ·qꝛ taliter recipiebat q̃liter fadebat. Et hec lex in cepto erat iudici:/maxime ſi exigebat᷑ſ᷑̊ uuriã patienti eſt ꝑmiſſaq videlʒ ꝑmittebat᷑ ei ꝙ hanc vindictã pe/ teret · ſi tamen ex libidine vindictę hoc fa/ ciebat · moꝛtaliter peccabat. Quia Leuit. i9*.dꝛ. Mõ ꝗras vitionẽ nec memoꝛ eris iiurię cuin tnuo. Talpa.pę.iĩcerti ge.qðdã aĩal ad ſimilitu/ inẽ muris:qꝛ ſit danata ꝑpetua cęcitate tenebr. Eſt eni abſq; oculisſemꝑ terrã fodit.⁊ humũ egerit: radices ſubter fru- gibus comedit. Manc gręci balphalacã vocant. Calus.li. oĩ ſub cruribus ⁊ ſub talo calca⸗/ neus. 7 dicitur ſic pꝛopter rotunditateʒ. Talus etiã dꝛ decius vel teſſer. Inde h ta/ xillus li.imi.i.paruus talus LPſñi/Eſt ta⸗ lus decius/talus poſtrema pedis pars. Tantalus.pater fuit pelopis: Et tantalus auis.quã ardeã dicunt Inde hic tantali/ des. ę penl.coꝛ.filiꝰ uł nepos Cãtali. Iñ HB tãtalis tãtalidis:filia vel neptj Catali. Tantus.ca.tũ.oꝛ a tam. Iñ tãtulus.la.lũ. Mquo tantillus.la.lũ.ambo imi.i.mo/ Tãtũdem neu.ge.gtõ tantũdẽ. (dicus. actõ tantũdem.⁊ non amplius.vt tantũ/ dem valet hoc/quantũ illud. CTapetü.ti.neu.ge.⁊ h tapes.pis.⁊ h̊ tapete tis.in eodẽ ſenſu.Et ſũt tapeta quaſiſtra/ pedia eo ꝙ bmũ pedibo ſubſternerẽt · q adhuc ſit. Et ꝓd.penł.Hñ Ouidius.ARe/ gia tecta petuntpoſitiſq; tapetibus altis. Inuenitur etiam ̊ tapeta.tę. ñ Mirgi/ lius Se enei: IIrmaq; crateras ſimul pul/ craſq; tapetas· =ððB apinoſisẽ humilitas rei magnęnon id agente.i.ſignte ſentẽtia quod demõſtrat. vt ſimare vocetur gurges. Mñ.C apino/ ſim facies dicat᷑ ſimare gurges. vt vult Honatus. Mel ſm IYſidoꝛũ. Oñ imenſi ſum paſtoꝛ. Et ego ſum vermis. Taratantara nen.ge. indeclinabile.nomẽ ficticiũ eſt.i.ex ſono quem facit dictũ. Eſt enĩ taratãtara inſtrumẽtũ quo farina co/ lat. Et ẽ inſtrumẽtũ cuiꝰ pcuſſione graniũ Defluit inter molas molendini. Et eſt cla⸗ goꝛ tubaꝑ. Onde Ennius Ilctuba teni⸗ bili ſonitu taratantara dicit. Tardiuſculus.la.lũ.i.aliquantulu tardus. 7 ſexe recens. Tarentum.ti ciuitas qdã c. Iñ tarẽtinus. na. nu. Mñ Mieronimꝰ in epła ad Pau/ linũ p̃̊. Sicut Pythagoꝛas mẽphiticos vates · ſic Plato ęgyptũ: Architã tareti/ ni.i.ſic Pythagoꝛas adijt phᷣos ęgypti: ſic VPlato adijt ęgyptũ.⁊ Tlrchitã tareti/ nũ.i.quendã phᷣm qꝗͥ dicebat᷑ AXrchita ·et tarentinus:a loco/quia erat de ciuitate ta renta:quã Carãs neptuni ſilius cõdidit ⁊Z nominanit.Et ꝓd/penłtarentinus. Tarmus.mi.maſ.ge.ẽ vermis lardi. Inde tarmoſus.ſa.ſum.i.tarmis plenus. Tartarus.ri.in ſingulari mal.ge.i plurali HGᷓ tartara.roꝝ.neu.ge.pfundiſſimꝰ locus infernorũ. de qͥ nemine extraxit de Illic E fle tus ⁊ ſtridoꝛ dẽtiũ.hoꝛroꝛ tenebꝛarũ tremoꝛ frigoꝛis Inde tartareus rea. reuʒ. Ztartarinus.nanuũ.⁊ coꝛ. ta. Taurea.reę.fę.ge.i.plaga · vel flagelluʒ ex coꝛeo tauri. Taurinus.na.nũ.dꝛ a tauruſ.Et hoc tauri/ nũ.ni.quędã ciuitas ab abũdãtia tauroꝝ dicta. Iñ hic ⁊ hęc taurenſis.⁊ hocſe. Taurus.ri.eſt bos iuuenis.⁊ ꝓpꝛie adhuc nõ caſtratus. Et tauri vocãt᷑ ſcarabei ter/ reſtres vel ſilueſtres iricio ſimiles. Item taurus etiaʒ eſt vnũ de vuodecim ſignis in circulo codiac. Tautologia. eſt vitioſa repetitio eiuſdem Dictionis. vt Egomet ipſe. Ta xatio.onis.vide.j.in taxo xas: Taxillus.li.eſt dimi.de talus.ſm vtrãe; ſistionẽ tali. vñ taxillus. paruus talus.i. poſtrema ꝑs pedis.⁊ taxillus ꝑuꝰ decius Taxusxi.maſ.ge.quoddã aĩal eſt. Et bec taxus. ꝗqdã arboꝛ venenata.⁊ amariſſimi ſuci. Inde taxeus xea xeũ. Et hoc toxicũ cdi.quoddã genus veneni qð ex ſuco illius arboꝛis expꝛimitur. Tectũ ti.neu.ge.vicit᷑ pars dom. Et ſepe Co vont ecto ſta. Lechn techn Noſis Cahun Cchv⸗ buse⸗ ſomgare ſ ſoo⸗ llüdn aund Thote Tegal Legal⸗ nekicn Ceynz n poon gulieg gniroe⸗e loyninn üiktegn Ceghale Cen Mer nzgn loals tclo⸗ Tclls duchzg (tnseun ſogtolit loini ht dlunſe Uahon Tcling Ccoon hyent nuntag Mnigie Wüle rhe WKr ĩ6. blozpni 1 i ofmingn ſoregni hrcktci Abeen linids taritinus 1d Pan hdinc auner Uus at ns d⸗ us giplurai loas i⸗ denedean⸗ Senen, ſugelige tloetunn icutuurol awocſ. ntbat y euſden % Gmn, uns tnsn ſick en⸗ ummn Gtmnal cuollin ponit᷑ pꝛo ipſa domoa di a tego.gis. Iñ tectoꝛius.ria.riũ.Itẽ a tego.gis.dꝛ tectus cta.ctũ.ii.coopertus. ððMd—ð CTechna.nę.i.dolus/fraus. deceptio.⁊ dĩ a technis.qð eſt aſtutia uł factio. Iñ tech/ noſus.a.u.i.fraudulẽtꝰ.deceptoꝛiꝰ.doloſꝰ Technula.lę. vimi.i.parua techna. Ceda.oę.fę.ge.lignu lumiaribus.vel lumi/ nibus aptũ. Et qꝛ tedę ⁊ faces ſolebãt fer/ riardẽtes ante nubẽtes: ideo teda ponit ſepe pꝛo nuptijs vel coniugio. Inde hęc tedula. le. vimi.i.pua teda. LTegdiũ. dij. neu. ge. anxietas· angoꝛ · faſti⸗ Dinñ dicit᷑ a tedeo.des. CTędiolũ.li.vimi.i.paruũ tędiũ. Tedioſus.ſa.ſu.i.faſtidioſus:tedio plenus Tegella. lę.dimi.i.parua tegula. Tegellaria.rię.quę ⁊ tegularia ꝛ ſcilʒ ve/ neficaſuꝑ tegulas ſacrificans. Teges.getis.fę.ge.dꝛ parua domus:quę⁊ tuguriũ dr·ſcilʒ caſula quã faciũt ſibi ou/ ſtodes vineaꝑuł paſtoꝛes ad tegmẽ ſui quaſi tegeriũ vel tuguriũ. HNãc ruſtici ca- panã vocanteo ꝙ vnũ tm̃ capiat. Tegimẽ.inis.⁊ H̊ tectura.rę.⁊ hinc tegimẽ/ tũ uł tegumẽtũa h̊ tegmẽoĩa a tego.gis. Tegula. e. dẽ a tego.gis. eo ꝙ tegat edes. Eadẽ ⁊ imbꝛex.cis.d/qꝛ accipit imbꝛes. Inde tegularius.ria.rin.Et hic tegulariꝰ rij.qui tegulas facit. Et hoc tegulariuʒ rij. locus vbi fiunt · vel aceruus · vel multitu/ do tegularũü. CTela.lę.pꝛo lõgitudine ſtamiũ dicta · a te/ lon· qð eſt lõgu. Inde telarius.ria.riũ.Et hoc telariũ.rij.inſtrumentũ texendi. Itẽ tela.loꝝ.eſt plurale de telũ teli. Tellus.luris.d terra frugifera a tollendo dicta ·qꝛ fructus eius tollimus.vel qꝛ fru/ ctus eius nos tollunt.i.nutriunt.vel quia nos tollit.i. poꝛtat ſuſtinet. Et declinatur tellus in ſingulari numero tm̃ ſm vſuma ꝓducit penł gti. Nõ verſus. HMumoꝛ hu/ mũ reddit · terram terit vſus aratri.Eſtq; ſolum ſolidũtellus ſe tollit in altũ. Tellus.ludis.qͥdã locus romę:bᷣm Pap. Tellurus.ri.maſ.ge.deus telluris.⁊ pd.pe. Telo.onis.maſ.ge.dicit᷑ a telon gręco.Te/ lonem hoꝛtoloni vocant lignũ quo hau⸗ riunt aquãa longitudine victũ. Moc hil⸗ pani ciconiã dicũteo ꝙ imitet᷑ auẽ illam roſtrũ leuantẽ ⁊ deponentẽ.Mmõilignũ modo ſępe fit ſuꝑ puteos. M Telon gręce latine vĩ longũ vel tributũ. CTCelonꝗ.neęi.pe pd.i.tnibutũ.⁊ dĩ a telon grcco. Et ꝓpꝛie teloneũ dr tributũ ð mer⸗ cibus marinis circa litus acceptũ.q̃ſi oiuʒ litoꝝ ſiſcalis conductio Oñ ⁊ telonęũ dʒ locus vbi recolligit᷑: exigit᷑ſcilicʒ vbi de merce ſua a naut emolimẽta reddũt᷑. bi enĩ vectigalis exactoꝛ ſedet/pꝛeciũ rebus impoſiturus ⁊ voce a mercatoꝛibo flagi/ tans. Et tale officiũ habuit beat? Mat⸗ theus. Oñ Matth. ꝗ. Et cũ trãſiret inde Zna pidit hoĩeʒ ſedentẽ ĩ telonęo noĩe Mattheũ. Iñ H̊ telonęarius.rij.qͥ exigit ibi tributũ. Et telonarius.ria.riũ. Telũ.lineu. ge. oĩ quicqͥd alonge iaci põt vt lapis · martellꝰ hmõia di a telon.qð eſt longu. Vnde tela ꝓpꝛie dicunt᷑quib⸗ hoſtẽ impugnamꝰſ arma quibꝰ nos de/ fẽdima ideo Necipiäiteopattoné ahna tela. Telũ etiã abuſiue dĩ gladi Et telũ dꝛ doloꝛ lateris:qꝛ coꝛpus doloꝛe trãſuer/ berat tanq; gladiꝰ. Et ꝓd.te.Hñ DOuidiꝰ epi.Heu patioꝛ telis vulnera facta meis Temere.i.pſumptuoſefatue.ſtulte.ſine cã ſine cõſilio. Inde hęc temeritas.tatis.i.h/ ſumptio · violẽtia:fatuitas.Et temerariꝰ ria.niũ.i.ſᷣſumptuoſus:audaxqui audet audẽda. nõ audẽda. Et diſtat inter au/ dacem temerariũ/qꝛ temerarius eſt qui nõ extimat Pirulg.⸗Rudar xo qͥ nõ timet Temeſisẽ vniꝰ cõpoſiti aut ſimplicis ꝓᷣbi ſectio· vna dictiõe vel pluribꝰ interiectis vt Septẽ ſubiecta trioni. Hoc cõpoſitũ nomẽ ſeptẽtrioni diuidita intponit᷑ vna dictio ſcilʒ ſvᷣiecta. IJtẽ Malſili poꝛtabãt iuuenes ad litoꝛa tanas. Hic ſimplex bũ vinidit᷑.ſcilʒ maſilitanas.i.ð maſilia ppłs quę eſt vrbs gallica:diuidit᷑ a plures di/ ctiones interponũt· ſcilʒ ppꝛtabant iuue/ nes ad litoꝛa. Temetũ.ti.neu.ge.i.vinũ.⁊ ꝓpꝛie bonũ vi/ nuʒ. Et vĩ temetũ · q̃ſi tenens mentẽ⸗ eſt etymolo gia. Et coꝛ. pe. DHñ quidã. Dina lfalerna merũ temetũ bacchuſq; lieus. Temo.monis.mal.ge.lignũ longũ ⁊ exten tũ in aratro vel in carroad qð iugũ ligat Et temo dĩ gubernaculũ nauis.⁊ dicit᷑ a telonquod eſtlongum. Cempe neu. ge. pluralis numeri ĩdeclina- bile: tm̃ in ntõ actõ⁊ vtõ ſunt loca tem/ perata ⁊ delectabilia ⁊ inteſtalia·liq⁊ ꝗ/ libet loca delectabilia dicãt᷑ tempe · ſicut ⁊ teſta dicũt᷑ loca aſpa ⁊ inculta· hm Hug. Paßp.vo vicit:Cempꝑe loca delectabilia pꝛieſiue loc ameniſſimus nemoꝛoſus pluralis numeri. X Temperantia.tię.fę.ge.eſt vna de vᷣtutib⸗ cardinalibo.Et ẽ tẽperãtia dominiũ rõnis in libidinẽ in alios ai motus.vel virtus aĩ refrenãdi motus in nos impetũ facien/ tes.vt ſic nihil cupiamus. Temperatio.onis.dẽ a tempero.ras.Et eſt temperatio ren· temperantia aĩoꝝ. Temperatus.ta.tũ.i.mãſuet·moderatus. Temperies.ei.fę.ge.dẽ a tempero.ras. Tempeſtas.ſtaſj.fę.ge.dã q̃ſi tẽpus peſtis. cõponit᷑ a tẽpus⁊ peſtis. Quãdoq; etia tẽpeſtas oĩ tempꝰ.⁊ tunc tempeſtas dicit quaſi tempoꝛis ſtatus. — - Tepeſtiuꝰ. ua.uũ.i.cõgruꝰ.vtilis·cõueniẽs in tẽpoꝛe ſuo veniẽsa dĩ a tempeſtus. Tempeſtus.ſta.ſtũ.i.cõgruus.vtilis:cõue/ niens:ĩ tempoꝛe ſuo veniẽs.⁊ dẽa tẽpus. Templarius ria.riũ.i.ad templũ ꝑtinens vel templi cuſtos. Templũ.pli.neu.ge.ↄponit᷑ a tectũ ãplũ q́ſi amplũ tectũ. De qͥ dicit Iſidoꝛus.is etymo.Ceplũ nomẽ eſt generale ꝓ locis eni buſcũq; magnis ãtiqͥ tẽpla dicebãt Et tẽpla dicta. q̃ſi tecta ampla/ᷣ ⁊ locus deſignatus ad oꝛientẽ ad cõtẽplationem tẽplũ dicebat᷑cuiꝰpartes quattuoꝛ erãt: ãtica ad oꝛtũ ſolis poõſtica ad occaſũſini/ ſtra ad ſeptẽtrionẽdextra ad meridiẽ ſꝑe Tempoꝛeus.rea.reũ.⁊ tẽpoꝛaneꝰ. (ctans. nea.neü.i.ad tẽpꝰ ꝑtinẽs: vel in temꝑoꝛe veniẽs.⁊ dicunt᷑ a tẽpꝰ.Et ꝑ cõpoſitionẽ intẽpoꝛeus.rea.reũ: intẽpoꝛane nea.neũ i.nõ in tẽpoꝛe veniẽs. Inuenit᷑ etiã tẽpo/ raneũ ꝓ pᷣmaturũ. Onde Jſa.28: Quaſi tẽpoꝛaneũ ante maturitatẽ autũni.i.ſᷣm malũ pmaturũvel aliud hmõi. Tẽpus.porlneu.ge.dꝛ a tepeoeoq; tepeat ⁊ tẽperet᷑ viciſſim·humoꝛe:ſiccitate· caloꝛe frigoꝛe.Et vꝛ tẽpus multipliciter. Di eni ſpaciuʒ ſiue moꝛa in q̃ viuimꝰ.vt Icnnus mẽſis. DPẽ etiã tẽpus aer vel q̃litas aeris bm qð dꝛ Dulcrũ tẽpus eſt· vel nubiloſũ tẽpus ẽ.DPĩ etià tẽpus coemptio reꝑ·hſm qð ſolet dici· Charũ tempus eſt.i.chara⸗ Difficilis eſt reꝝ coemptio.Pẽ etiã tẽpus Portgnitgaacrdi aliqdbm qð dẽ. Cẽé⸗ pus eſt vt legã.i.opoꝛtunũ eſt vtlegam· Di etiã tẽpus accidẽs verbiſcilʒ modus ſigndi. Et ſũt qͥnq; tꝑa vᷣboꝑ. ſcilʒ pſens. ſteritũ imꝑfectũ/terituʒ ꝑfectũ.ſteritũ pluſq;pfectũ.i futuꝝ Itẽ a tẽpꝰ dꝛ h̊ ⁊ B tẽpoꝛalisa hᷣ le. qð in teẽpoꝛe incipit ⁊ de- ſinit eſſe. Inde tpoꝛaliteradu Ertem „ poꝛalitas.tatis. Itẽ tẽpus eſt quędã ꝑs — * Thlesoe qua dicit Aidoð etymo.xi“. Tẽpoꝛa ſunt quę calauanię dextra leuaqʒ ſubiacent.ꝗ ideo ſic nũcupant:qꝛ mouent ipſaq; mobilitate q̃ſi tempoꝛa quibuſdã interuallis mutãt᷑.quaſi diceret: Cempꝰ dꝛ a tẽpus.por.Et vicit Mug..Mota qꝙ; qdã idiotę p illa parte capitis conſueue⸗/ rũt dicẽ timpus ꝑ.j.qð ſine vubio nihil eſt. Hoc etiã põt ꝓbari ꝑ textũ pſalterij vbi dẽ. Et requiẽ tẽpoꝛibo meis ⁊c.⁊ ex/ ponit glo.p illa parte capitis dicens. requie tempoꝝ ſõnus venit ad oculosqꝛ dũu doꝛmiũt tẽpoꝛa grauari incipiũt.⁊ cũ ſeſerint ſibi guari tẽpoꝛa·i ĩminet ſõnus. Tempuſculũ.li.dimi.i.paruũ tempus. Temulentus.ta.tũ.i.ebꝛius.temeto plenꝰ. ⁊ dĩ a temetũ·qð ẽ vinũ.⁊ lentos pleni. Tęnia.nię. fę.ge. dicitur vittaruʒ extremi / tas depẽdẽs diuerſoꝝ coloꝝ. DNitteę ſunt ꝗ cinibus inectunt᷑qͥbus fluẽtes religãt capilli · ſic victę qꝛ vinciãt. Item vitta eſt qua coꝛona vincit᷑ tenia extrema ꝑs vittę qua dependent coꝛone. Tenabulũ.li.i.nabulũ.⁊ dẽ a teneo.nes eo ꝙ retineat aprũ venientt. 6 Tenax.nad.oĩs ge.i.cupidus:auarꝰ. ſtrin/ gens.ourus.⁊ d a teneo.nes. Iñ H̊ tena- citas.tatis. Et tenaculus.la.lũ.i.aliquan/ tulum tenar. Tendicula.lę.r tẽticula. le idẽ ſiẽnt. Et ſũt inſidię quętendunt᷑ auibus vel lepoꝛib⸗ vl etiam alijs aialibus. Tenebꝛe dicũt᷑ · eo ꝙ teneãt vmbꝛas · nihil aũt ſũt tenebꝛęſᷣ ipſa lucis abſentia tene/ bꝛe dicunt · ſicut ſilentiũ nõ aliqua res eſt ſᷣ vbi ſonꝰ nõ eſt ſilentiũ dĩ ·ſic tenebꝛęnõ aliqd ſuntᷣ vbi lux nõ eſt tenebꝛę ſunt. Tener. ra.ri.i.mollis.fragilisflexibilis.et dẽa teneo.nes.pꝑ griũ:q; vix ſe tenet. Iñ tenellus.la.lũ.dimi.i.aliquãtulũ tener.· Tenoꝛ.non.maſ.ge.i.ſtat.pactũ · cõditio- Tenoꝛ etiã ꝛ accẽtus:q; in ꝓlatione vna ſyllaba magis tenet᷑ q; alia. enoꝛ litterarũ · cõtinetia eſt ſcripturaruʒ ex quocũq; noĩe cẽſeant · ſiue fuerint axx ſtolicę:ſiue imꝑiales/ſiue oꝛdinarij. Item tenoꝛ dẽ ipſa ſnia litteralis. licq; rhetoꝛice lurima ſcribant. MD Tenſoriſh rf nen ge vi a tendo.dis.ſũ.eo ꝙ; tendat᷑ funibuns ⁊ palis.⁊ eſt idẽ quod tentoꝛiũ. Inde tenſim aduerbiũ. Tenſus.ſa.ſũ.i oꝛrectusleuatustentus. Tentigo.ginis.fę.ge.i.extenſio vel erectio virilis mẽbꝛi. Hnde Juuenalis. Aigide lolng⸗ innn Centon diati Tenue ſpliu Caus) use ſtie ſewove Museſt leworns comi benon Tchns ſhefin tolumt Cenpt di e⸗ corwot Hamn ſuuha⸗ ſnphn. nnnantn emuahr. ſunige wmnudc Tochn genenn Tachi gdalr. foutten at Cercod lgi 70 bienes Tersr⸗ Vycee Mqo⸗ ſotico.a phinlin dawen buerl Fihen hirbe nugahe eſguen lectt̃ Wegen. Wuſt⸗ Me⸗ Non⸗ Anp vonch e lcng hs t.1 tiͤrus. ws. open wopei Virin rrlgi mnine gonnr o,nes tentigine vuluę. Inde tentiginoſus.ſa.ſũ i.luxurioſus/ſępe tentiginẽ patiens. Tentoꝛiu.rij.eſt tabernaculuũ uł papilio.⁊ dꝛa tẽdo.is.tũ.eo ꝙ funibo ⁊ pałtẽdat᷑. Tenuis.9.t.⁊ H̊ nue.i.gracilis ·ſubtilis:non ſpiſſus. Inde tenuitas.tatis. Tenus nomẽeſt ſũma pars ſagitteę. Item tenus eſt epoſitio ablatiuo caſui ſeruiẽs. Zeſt ideʒ quod ꝓpe.wel iuxta. DPoteſt etiã eſſe aduerbiũ. nde. Dult ſeruire tenus · tenus eſt pars ſũma ſagittę. Teꝑoꝛ.oꝛis.mal.ge.i.caloꝛ paruus. Tepidariũ.rij.idẽ eſt qð balneũ ·a tepoꝛe aquęnomen trahens. . Tepidus.da.dũ.calẽsrecẽsiners:piger · inefficax. Inde tepidulus.la. lũ.i. aliquã/- tulum tepidus. eraphim exponit ĩ textu Judiq.j7“ vbi Dꝛ. ꝓFecit ephot atq; teraphim.i.veſtẽ ſa/ cerdotalẽ ⁊ idola. Sʒ ſuꝑ Oleę.ʒ? dicit HNieronymꝰ. Ceraphim dicũt᷑ figurę vel ſimulacra ꝗ hic intelligimus cherubin et ſeraphin.vel queęlibet alia tẽpli oꝛnamen ta:⁊ acuit᷑ in ine. Tertius.tia.tiũ.nomen ẽ oꝛdinale ſ᷑ᷣm Pꝛi/ ſcianũ·qꝛ oꝛdinẽ ſigt.vt pᷣmusſecundus tertius:quartus: debet ſcribi ꝑ.t. Terebinthus.thi.nomen gręcuʒarboꝛ eſt generans reſinã reſinarũ oĩuʒ ſtantioꝛẽ. Terebꝛũ.bꝛi.neu.ge.eſt ĩſtrumẽtũ ꝑfoꝛãdi: qð alit᷑ oꝛ taratrũ · q̃ſi teretrũ · eo ꝙ lignũ foꝛet terẽdo.Oñ⁊ dꝛ terebꝛũq̃i terefoꝛũ: vel quaſi trãſfoꝝ. Iñ h̊ terebellũ.li.dimi. Teredo.dinis.fę.ge.dẽ vermis coꝛrodens lignũ comedes. Nnde hictemus.mi.⁊ h temes · metis d. Et ꝓduẽ penł.teredo. Teres.ret..d longus⁊ rotũdus.vt haſta. Vnge gręciſmꝰ.Di haſta teres ꝓpꝛie · po/ mũq; rotundũ. Et ſępe ponit᷑ ſunplicit p rotüdo. Et eſt oĩs ge. Neutrũ tamen in a.plurali numero non eſt in vſu. Tergiuerſatoꝛ.tor.i.deceptoꝛ · verſipellis.⁊ dꝛ a tergiuerſoꝛ.ſaris ·q aĩuʒ quaſi tergũ huc ⁊ illucvertit · ne qualis ſit intelligatur Iñ hec tergiuerſatio.onis.i.deceptio Et bic ⁊ hęc tergiuerſabilis: h̊ le.i.decepto/ rius habilis ad decipiendũ. Tergiuerſatoꝛ dẽ qͥ ĩ vniuerſo ab actione recedit.q̃ſi rgũ vertẽs.vt ĩ.c.vltj.de collu. detegen.in glo.iiija ibi nota.Et differũt tergiuſatoꝛ/Ruaricatoꝛ:⁊ calũniatoꝛ. Oñ. Tergiuerſatoꝛ deſiſtit · Suaricatoꝛ veruzʒ Dccultat· ꝓfert calũnia falſum. Tergiuerſatio qñq; ẽ vᷣſutia uł calliditas qqua quis inducit aliñ vt deſiſtat ab eius inqſitione.⁊ ſic capit᷑in.c. vlt in glo. pall. qñq; etiã ẽ fruſtratio/deluſiouł colludiũ Tergũ.gi.neu.ge.dꝛ a terra·qꝛ ĩ eo ſupini iacem in fra·qð hõ ſolus põtquia bꝛuta aislia in latere uł in ventre iacẽt: ideo in eis abuſiue vicũt᷑ terga. Iñ tergoſus. ſa. ſuʒ. Itẽ a tergũ dẽ ̊ tergus.gon. Et ſunt terga hoinʒ. ergo:a quadrupedũ. Item terga dicũt᷑ coꝛia. Et inde tergoꝛeus.rea. reũn.Del põt vid tergũ:a turgeo.ges. Teriſtrũ.ſtri.neu.ge.qddã gen muliebꝛis Veſtis ſubtilis⁊ tritęa dꝛ a tero.ris. Del diq tego.gis.q; in ęſtu coꝛpoꝛa tegat fę/ minaꝝ in vmbꝛaculo·ſm Mug.Glo. aũt ſupꝑ illud Geñ. ʒ82 Quę depoſitis vidui/ tatis veſtibus/accepit teriſtrũ ⁊c.dicit. Teriſtrũ erat velamẽ quo vtebant᷑ palę⸗/ ſtinę mulieres. lij vicũt ꝙ teriſtrũ we/ ſtis erat tenuis ſicut ſunt vela ꝗ delicatę mulieres poꝛtãt ĩ capitibꝰ ſuis. In Pap. ant dꝛ. C eriſtradicta ꝙ ĩ ſſtate coꝛpoꝛa tegant fęminarũ ſubtiliſſimę coꝛtinę. Terminus.ni.dr a terraqꝛ terrę mẽſuras diſtinguit.Oñ dꝛ terminusq̃ſi t᷑ręmeta. Inde hic⁊ hęc terminalis.⁊ hG̊ le.Et plu/ raliter hęc terminalia.liũ.vl lioꝝ.oicunt᷑ feſta C ermini:quẽ antiqui deũ eſſe puta/ uerũt. Et terminoſus.ſa.ſũ.i.plenus ter/ minis. Et termineus.nea.neũ.ad terminũ ꝑtinẽs. Itẽ terminꝰ oꝛ finis. Itẽ terminꝰ ꝛ diffinitio. Et ↄponit᷑ intmninꝰ.ↄtininꝰ. Terminos ꝓximi aliqͥs tranſgredi qͥnq; modis põt.pᷣ cũ parochianũ alterius ad ſepulturã admittit. 29 cũ alterius ſubditũ excoĩcat vel interdicit.ʒ cũ alterius pa/ rochianũ ad pniĩaʒ recipit.ꝗ cũ fidei cõ/ trariũ pdicat.Se cum terminos ꝓceſſionũ euellit. c.j.de ſepul.in glo. Ternio.onis.mal.ge.qͥ habet tres milites ſub ſe. Itẽ iactus triũ pũctoꝛũ cum decijs dꝛ ternio. Idem ⁊ trio trionhis. Ternus.na.nũ.dẽ a ter ⁊ vnus·q̃ſi ter vnꝰ. Inde ternarius.ria.riũ.Et hic ternanius. rij.talis numerus. Terra.rę.ſ.ge. dicit᷑ a tero.is.eo ꝙ aſſidue terat᷑.uła toꝛreo.res.eo ꝙ ſiccitate toꝛreat terra. e aũt terra vẽ quaſi trita raſtris etymologia eſt. Inde terreus.rea. reũ. de terra exiſtens. Et terrenus.na.nũ.in eodẽ ſenſu. ſcilicʒ de terra natus· vel factus· vel terram inhabitans · vel terrenis deditus. Terreſtris.ↄ.t.⁊ hoc terreſtre.i terra ex/ iſtens. vel terram inbabitans. x 2 Terribilis.ↄ.ta hocle.i.metuendusquaſi terroꝛi habilliis. Terribuloſus.ſa.ſũ.i.terroꝛe plenus. Terribulũ.li.neu. ge.qᷣdaʒ toꝛmentũ: dꝛ a terreo. res. eo ꝙreos teret. Terrigena.nę,.cois ge.i.de tra genit. Dñ ꝓphůa. Nuiq; terrigenęfilij hoĩuzʒ. Et coꝛ. ge. Terrigenę etià dicti ſunt gigantesqꝛ fabuloſe eos parens terra ſimiles ſibi ge/ nuerit. ¶ntiqͥ tñ dicebãt terrigenꝰ.na.nũ Territoꝛiũ.rij.neu.ge.i.modicus locus vel Diſtrictus alicuius. Del vꝛ territoꝛiũ · q̃ſi tauritoꝛiũ.i.tritũ bobus.⁊ aratro. IUntiqᷣ eni ſulco oucto.⁊ poſſeſſionũ ⁊ fritoꝛioꝛũ limites deſignabant. Territoꝛiũ· eſt vniuerſitas agroꝝ iuxta.i. intra fines cuiuſcũq; ciuitat ab eo victuʒ ꝙ magiſtratus eiuſdẽ loci inter eos fines terrendi.i.amouendi:vel ſubmouẽdi ius habet. ff. de ꝓ. ſig. l. pupillus.S.territoꝛiũ. Alibi wonit p oioceſi xvi.q.ij.ci.ð cõſti. c.ij.li.vi.glo.in cle. ne romam.de elec. Terroſus.ſa.ſũ.i.plenus terra.vt frumẽtũ arenoſũ:qð etiã terrulentus.ta.tũ.ĩ. Terrula.le. dimi.i.parua terra. Terruletus.ta.ti.i.terra plen.⁊ dẽ a terra lẽtos.Et h ⁊ H ⁊ G̊ terrulẽs. lẽtis.idẽ. Iñ terrulẽtia. tię. Et terrulent. tius.ſime.adq. Terſus.la.ſũi.mũdus:nitidus:eruditus. Tertullus.li ꝓpꝛin nomẽ cuiuſdã oꝛatoꝛis. Deqͥ habet in TRuroꝛa. Inter quos Cer⸗ tullus erat q vba coloꝛat. Et geminat.l. Tertullianiſtęqͥ d hęretici dicti a Certul/ liano pᷣſᷣytero africę puĩcię ciuitatis car/ thaginẽſis· qui dicũt aĩaʒ imoꝛtalẽ eſſeꝑ coꝛpoꝛeã p̃dicãtes.⁊ aias peccatoꝛũ hoinʒ oſt moꝛtẽ ĩ vęmones cõuerti putantes. eſca· ſũt loca aſpera inculta inamena. Et habet tm̃ tres caſusſcilicʒ ntm̃ actm̃ ⸗ vocatiuũ plurales. 4 Teſcua.oꝝ.icũt᷑ loca qͥbꝰ pecoꝛa caſtrãt᷑ Teſſera. vel teſſeron grece · latine vicitur quattuoꝛ. Et cõponit᷑ cũ decas . qu ẽ decẽ. 7 dẽ h̊ teſſeredecas.cadis.pe.coꝛ.i.q̃ttuoꝛ/ decim Bñ inuenit ꝙ Matthe viſtin xit gntiones·q̃s enumerat in pncipio euan gelij ĩ tres teſſeredecades.i.in ter qᷓ̃ttuoꝛ/ decim. Süt enĩ qᷓdragintaduę gnãtiões. Teſſeredecaditęſunt dicti qdã hęreticiqꝛ quartadecima luna.paſca cum iudęis ob/ ſeruandũ concedunt. eſſera. re.fg. ge.i. vas vel menſura glibet. Teſſera etiã vꝛ bellicũ ſignũułtuba qua boſtes denüciant᷑ veniẽtes. Ceſſera etiaz accipit p ſigno hoſpitalitans. cipitur etiã ꝓ talo.⁊ alea p taxillis. SGumilit᷑ etiã cũ teſſeris ſolebat nüerus frumẽti de/ ſignari ⁊ ãnonę. AItẽ teſſerę icũt᷑ lapides quadrati ad modũ taloꝝ vñ pauimenta ſternũt. Et teſſera genus frug. Inge beęc teſſella. le. vimi. Et a teſſella bec teſſellula le.ſilr dimi.Et teſſellariꝰ.ria.riu. Et teſſel⸗ larius rij. Et a teſſera teſſerariꝰ. ria. riũ.Et ⁊ teſſeranꝰ rij· ſcilʒ ſᷣpoſitus curięqͥ belluʒ nũciat vel q regis teſſeras oꝛtat.vel qui/ cũq; cñ teſſeris aliqͥd agit.Et nõ ꝙ teſiere ⁊talia q buſdã vocãt᷑ lepuſculi·q; exiliẽ/ do diſcurrũt Itẽ dicũt᷑ iacula.a iaciendo bſᷣm Vug. Quid vo vicũt ꝙꝙ teſſere ſüt quadrati lapilli: a tetras.i.qᷓttuoꝛ victę. q: qᷓdratę ſunt ex oĩbus partibꝰ. Et ſcri⸗ bitur hm antiquos ꝑ geminũ.s. teſſera. Teſſerinus.na. nu. v? a teſſera. Et vicunt „ teſſerini agripenni:qui ad modũ teſſerag ſunt quibus ludimus. Teſſeron gręcelatine dꝛ quattuoꝛ. Teſta.tę.vi quaſi toſta:qꝛ pꝛius fit mollis poſtea toſta:/q; deſiccat᷑ dũ coquit᷑ Et oꝛ teſta olla. vel etiã quicqͥd ex creta vel ar/ gilloſa terra coquit. Hnde quadã ſimili, tudine dicit᷑ teſta capitis. Teſtabilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.qui põt teſtari. ſcilʒ teſtimoniũ facere vel teſtamentu. Et cõponit inteſtabilis.bile.qͥ non ẽ dignus vt in teſtẽ recipiatuł vt teſtamẽtũ faciat Teſtatiũ.tij.neu.ge.multę teſtę⁊ vꝛ a teſta Teſtamentuʒ.ti. dꝛa teſtoꝛ vel teſtis:quia teſtibus eſt cõſcripta ⁊ cõfirmata volun/ tas. Gonit etiã qñq; teſtamẽtũ p pacto 7 placito. CTeſtamẽtũ dẽ ideo ꝙ niſi teſtatoꝛ moꝛtuꝰ fuenit cõfirmari nõ põt . nec ſciri qͥd in eo ſcriptũ ſit clauſum ⁊ ſignatũ. Et eſt dictũ teſtamentũ.qꝛ nõ valet niſi poſt teſtator monumẽtũſm Jſidoꝝ.li.S?. Et deſcribit ſic: Teſtamẽtũẽ volũtatj noſtrę ſentẽtia iuſta ð eo qð qs poſt moꝛtẽ ſuã fieri vult ff. e. ti.l.. Et addit cũ inſtitutione hęredis Inſti. de le. S. ante here.⁊ hoc de vniuerſo patrimonio.ut excdludat᷑ ſingulare relictũ 7 codicillus. Et vꝛ teſtamẽtũ:quaſi teſta/ tio mẽtis· vel vltimũ eulo giũ ſeu vltima voluntas alias dictũ:qua quis de rebus ſuis viſponit legatario legata aſſignãda. Et diuiditquia aliud eſt teſtamentũ nũ/ cupatiuũ qð cõſiſtit in ſola nücupatione teſtatoꝛis.nõ in ſolẽnitate ſcripturę.tamẽ ſeptẽ teſtes neceſſarij ſut ⁊ hẽdũ noĩatio. ſopai Aame hgece ſewmane Tmn fuct Teſtun Teſtia nyir weejn et ſügei Taka opus ſuri vcox. leincve an iad⸗ Ar ern bicrh Ceſun teſta/ ol obi chco. he Gle ng teſen uendo Moc⸗ 1 1 Pi⸗ ☛ 1 aſen Enolis ECtdi glar⸗ Und, nain niniſtdn wiateſn o avolun⸗ iopacn —RHZ Tiſounn fenvul ebaed nelcie, gui lcf ger s mmun Undiat Inſti.e.ti.S.ſi. Eliud ẽ in ſcriptis conditũ qð ſimiliter exigit numeꝝſubſcriptiones ⁊ſignacula ſeptẽ teſtiũ. Itẽ teſtamẽti aliã iuiſionẽ ponit. Iſidoꝛus li..ſcilʒ teſta/ mentoꝝaliud iun ciuilis aliud iun ptoꝛij. Teſtametũ iuris ciuilisẽ teſtamẽtũ ſeptẽ teſtiũ ſigillo ſignatũ ſbᷣſcriptiõe firmatũ qð apud aues fita inde oꝛ cule. Teſtamentũ iuris ptoꝛij/eſt ſeptẽ teſtiũ ſi/ gnis ſignatũ:⁊ vꝛ ſic q; fit apud pᷣtoꝛes. Teſtamentũ holographũẽ manu actoꝛis totũ conſcriptũa ſubſcriptũ.vña nomen accepit ab holon.i.totum. graphos ſcri/ ptura vel lr̃a·q̃ſi tota littera·pᷣm Iſidoꝝ. Teſtamentũ irritũ ·ẽ ſi ille qͥ teſtatus ẽ ca/ pite diminutus ẽ· vel captuuitate detent aut ſi nõ rite· cõtra legẽ factũ ẽ. . Teſtamentũ ruptũ ideo vocatũ eſt:q; na/ ſcente poſthumo⸗ neq; exhęredato neq; herede noĩato viſiũpit᷑. Teſtamẽtũ ſurreptũẽ qð in fraudẽ hęre/ vũ ſeu legatarioꝝ ⁊ libertoꝝ nõ palã p/ ⸗ — — latũ eſt· qð ſi nõ latet ·tũ ſi ſdictis ꝑſonis nõ ꝓuidetſuppꝛeſſũ videt᷑. Teſtamentũ inofficioſũ · ẽ qð fruſtra liber exheredatis ſine officio pietatis liberalis ĩextraneas ꝑſonas redactũ ẽ·ſᷣm Iſidoꝝ Teſtarius.ria.riũ.i.ad teſtas ꝑtinens· vel qͥ facit teſtas.⁊ vĩ a teſta ſt..· Teſtatus.ta.tũ.qui facit teſtamentũ. Teſticulus.li.ẽoimi.a teſtis.Ceſticuli etiã in viro vicunt᷑ mẽbꝛa genitalia/q; teſtat hoieʒ marẽ eſſe. Iñ h ⁊ ̊ teſticilaris.⁊ H re. Et teſticuloſus. ſa. ſũ. Et teſticulat.ta⸗ tũ.qui habet magnos teſticualos. Teſtilis.lis.ↄ.ta hᷣ le.pe pd. ꝛ a teſta.vt opus teſtile· uł vas teſtile.i. fragile de te⸗ ſtaa ſcribit᷑ ꝑ.ſt. Sʒ textilis.lis.⁊ hocle. pe. coꝛ.⁊ texibilis.le.⁊ hic⁊ hęc texilis.⁊ H le. in eodem ſenſu.ſcilʒ qð facile texit᷑.⁊ dĩ a texo.xis.ꝑx.vt textilis veſtj vel oꝛa. Dñ Ecd. 45. Dpus textile. Teſtis.ſtis.coĩs ge.dẽ a teſtoꝛ.ar.qꝛ teſtat vel qꝛ teſtatiom⁊ cõfirmationi teſtamẽti ſolet adhiberi. Iñ teſtimoniũ.nij. Et hinc hic ⁊ hęc teſtimonialis.lisa hoc le. Teſtuneu.ge.indeclinabile·idem ẽ quod teſta.⁊ dicit᷑ a teſta. Teſtudinetũ.ti.neu.ge.locus vbi teſtudi/ nes abundant. Teſtudo.dinis.fſęge.ẽ qddã aĩal.⁊ dicit᷑a teſta · q; tegimine teſtę ſit cooꝑta.Et ſunt quattuoꝛ genera teſtudinũ.ſcilʒ freſtres. marinęlutarięi.ĩ cęxno ⁊ paludibꝰ viuen/ tes:fluuiales ꝗͥ in dulci aqua viuũt.Cra/⸗ dunt quidã tardius ire nauigia teſtudi/ nis pedẽ dextrũ vehentia. Ite teſtudo vꝛ camera templi obliqua curua:q;ꝛ in mo/ dũ teſtudinis veteres tẽploꝝ tecta facie/ bat . ut cęli imaginẽ redderẽt:qð cõſtat eẽ cõuexũ. Calis curuatura dĩ etiã lacunar qð ſolebant facere antiqͥ ſub tignisa ſuꝑ cameras.⁊ ſuꝑ alia loca ꝓpt᷑ ſᷣdictã caulã Et etiã teſtudo vꝛ ſcutũ·q; ĩ modũ teſtu/ inis ſit.Et teſtudo dꝛ cõuexio ſcutoꝛuʒ curuata in modũ teſtudinis. Inde teſtu/ vineus.nea. neũ. Teſtula.lę.dimi.i.parua teſta. Teęſus.ſa.ſũ.i.odioſusexoſusfaſtidioſus el fatigatus. Z Teter.tra.trũ.i.niger.vel ferus.⁊ coꝛ.pmã. Tetranus.na.niũ.i.pꝛauustenebꝛoſus. Tetracolos. dicit᷑qð habet quattuoꝛ me/ tri varietates. Tetradebucolica:quędã ſpecies cęſuręquę attendit᷑ in quarto pedequa maxime ſo/ lent vti ſcribentes bucolica. Tetragrãmatonnomẽ dei vici᷑. NHoceſt quattuoꝛ litterarũ.vide in ſabaoth. Tetraidosdꝛ a tetra.qð eſt q̃ttuoꝛ: idos qð ẽ foꝛma.quaſi foꝛmuleę incenſi ĩlongi/ tudinẽ poꝛrectęꝗ fiũt ex qᷓttuoꝛ pigmẽtis Tetrameter.tra.trũ.vbi ſũt q̃ttuoꝛ metra. ſiue verſus conſtans ex quattuoꝛ metris i.pedibus: coꝛ.pe. Tetraonyma.vide in noma. Tetraptotus.ta.tũ.ẽ nomẽ habens quat / tuoꝛ diuerſaꝝ terminationũ caſus. Tetrarcha.cheę.coĩs ge.i.pnceps ſuꝑ quat/ tuoꝛ.vel ſuꝑ quartã partẽ regni a vꝛa te/ tra.i.quattuoꝛ.⁊ archos.i.pꝛinceps. NDñ ſm Iſidoꝝ.Cetrarchęſunt quartã partẽ regni tenentes:qualis fuit apud iudęam Pbilippꝰ. Et inde hęc tetrarchia.chię.eiꝰ Tetra gręce latine ðꝛ quattuoꝛ. Inde hęc tetras.tradis.i.quattuoꝛ. Tetraſyllabꝰ. ba. bũ.i.quattuoꝛ ſyllabax. Tetraſtrophos.vide.s.in ſtrophos. CTetricus.ci.qͥdã mõs in ſabinia aſperrimꝰ 7 dẽ a teter. Iñ tetricus.ca.c.i.aſꝑ:auſte/⸗ rusobſcurus/triſtis bm Hug. Mñ ſᷣm quoſdã deriuat᷑ a tetrico.cas ñ Rlexã/ der nequã vicit. Tetricat quotiẽs qͥs ſur/ gendo pigreſcit. Et ſic volut ꝙ Ecq 52. ponat tetrices ꝓ vna dictione. Alij vo dicũt ꝙ te trices ſunt vuęꝑtes/te pnomẽ ⁊trices verbũ.vide.j.in trico.cas.verbo. xX 5 Cetrido.oinis.i.nigredoferitas. Tencos.i.volummlen. Texilis:⁊ textilis.vide.s in teſtilis. Textoꝛ.tor.maſ.ge.di qͥ facit pannũ.Iñ h̊ textrix.tricis.mulier ꝗ texit pãnũ.Et dic Prꝛiſcianus in xie libꝛo:ι ancedente · vnũ inuenio in tus pticipiũ·a textu/textus. Et ex hoc qͥdã modo ſcribunt miſtus ꝑ.s. Textrina.nę.fę.ge.loc texẽtiũ.⁊ dĩ a texo. xis.Et h̊ textrinũ.ni.idẽ·ułlocus vbi na/ ues fabꝛicant᷑. Et textrinus na.nuũ. Dnde Tobit. 2? legitur de Anna. ꝙ ibat qtidie ad textrinũ opusa ꝓdu.tni. . Textus.tus.tui.ẽ liber continens doctoꝛis tractatũ · ſine litterę wel ſni expoſitione. drꝛ a texo xis. Et textus.ta.tũ.pꝑticipium. Et hec textura. re. Thatoꝛ.a hermon.duo montes ſunt. Et interpᷣtatur thaboꝛ: veniẽs lumen ſeu ad/ uentus luminis. Thalam.mi.maſ.ge.dẽ cubiculũ uł came⸗ ra vel coniugalis lectus ſponſi ⁊ ſpõſę. et dĩ a thalamos gręece · qð latine dꝛ cubicu lũ vel cõiugalis lectus· vel a Chalamone Duce.qͥ cũ Romulo alijs· ſabinã quãdã nobilẽ rapuit.⁊ reſponſũ ẽ oꝛaculo eã de- bere ei.⁊ qꝛ fęlices fuerũt illęnuptię inſti⸗/ tutũ ẽ.vt ĩ oĩbo nuptijſthalami nomẽ ite⸗ ret᷑.vel vꝛ thalam a thelima gręco·qð la/ tine v volupttas. Thalaſſi.laſſi..mare.qð⁊ thalatũ d. Iñ thalaſſus.ſa.ſum.i.marinus. Tbaliaeſt vna muſarum. Thamar.ꝗdã vidua erat.ꝗ ſterp̃tat᷑ ama/ ritudo ꝓ viris moꝛtuis. Eadẽ 7 cõmutãs. Mutanit eni ſe in habitũ meretricqñ cũ ſocero ſuo cõcubnit.⁊ acuit᷑ in fine. Thamnus.interpᷣtat᷑ numerus. vel defici / ens:ſeu necans factuai³mm. Thanatos.i.moꝛtale vel moꝛs. Iñ thana/ tus.ta.tuʒ.i.moꝛtuus.Et thanatosinſula gallici oceani:dicta a moꝛte ſerpentũ ter ra eius quocũq; gentiũ iuecta ſitilico pe/ rimit angues acuit᷑too. Thare· interpᷣtatur abactoꝛ· vel depulſoꝛ· ſeu nequamaut nequita. Tharſis:acuit᷑ ĩ finea fuit Charſis de genẽ Japhet · a quo ſilices deſcẽderũt DHñ⁊ ci/ uitas eoꝛũ tharſis victa ẽꝗ et tharſis dĩ. de qua ciuitate fuit MHaulꝰ aplus· Char/ ſus tharſi.vel tharſisetiã vocat᷑ quidam locus indię. Iñ h ⁊ H̊ tharſenſis: ᷣ ſe.Et vt dẽ: Mebꝛei putãt generalit mare voca ri tharſis. Et intpꝛetat᷑ exploꝛãs gaudin. Thau.ẽ qdã lra hebꝛęa/qu nos.t.dicim. Naã thau dicunt gręci·thetã a theta nos dicimus t. Chan · vꝛ eſſe adu. admiran/ tis. Ecech. ꝗ. D atorn ſuꝑ frõtes vi⸗/ roꝛũ gementiũ. In interpᷣtationibo autẽ vꝛ thau ſignũ.vel ſubter.vel ſignatus vel ſuꝑioꝛ. Et a thaudĩ thauma.matis.i.ad/ miratio vel miraculũ.Et q̊ thaumantias. lę. dicit᷑ arcus cęleſtis ab admiratione ſtupoꝛe admirãtiũ dictus.vel thauman/ tias.quia fuit filia thaumantis. Theatp. tri. neu. ge.ſpectaculũ vbicũq; fiat ſemicirculi figurã habens· in q; ſtaãtes oẽs inſpiciũt:cuius foꝛma pus rotũda erat .ſic ⁊ amphitheatri:ſed poſtea ex medio am/ phitheatro theatꝑ factũ ẽſic dictũ a ſrec taculo. Itẽ theatꝑ vꝛ ꝓſtibulũ⁊ lupanar. quia poſt ludos exactos:meretrices ꝓſti/ tuebãt ibi. Iñ theatric.ca. cu. Et h h the⸗ gtralis. Glead theatrũ ꝑtinens: coꝛ pe. Thebet.i.ianuariusX acuit᷑ in fine. (nãlit᷑. Theca. cę. gręcelatine poſitio· repoſitoꝛiũ qðcũq; ſit eo ꝙ ibi reponat᷑ aliquid. Thecnitesmaſ.ge.vñ errãt qͥ dicũt:mulier thecnites . qꝛ debet dici mulier thecnitis. Thema.matis.neu.ge.ẽ materia dictantis figura·noꝛma:ſiłitudo/foꝛma:⁊ coꝛ.pe·gtĩ Theodocia · interptat᷑ diligens ſcrutatio v̈bon . vel myſteriũ diuinęſcripturę.⁊ vꝛ a theoꝛo. wel thteos. Theodotionfuit qͥdã traſlatoꝛ diuinoꝛuʒ libꝛoum. Theodoꝛus.ri ꝓpꝛiũ nomẽ viri cuiuſdã.Et coꝛ.penl.ſᷣm cõeʒ vſij·licet inueniat ꝓduc. PBnge Juuenalis.Aautoꝛũ pueros.artẽ docẽs theodoꝛus. Ita etiã Meliodoꝛ in/ uenit᷑.penł.ꝓd.tñ hᷣm cõem vſũ coꝛripit᷑ Theodoſiani.⁊ gaianitę· heretici appellati a Theodoſio Gaiano·qᷣ tpibus Juſti/⸗ niani pncipis:ĩ alexãdria ꝓpuincia populi puerſi electione: vna vie oꝛdinati ſũt epi. Hi erroꝛes Euticij Dioſcoꝛi ſequentes calcedonẽſe ↄciliũ reſpuũtex ouabo vnã in chꝛiſto naturã aſſerũtquã theodoſiani coꝛruptã · gaianitę incoꝛruptã cõtẽdũt. Theologus.ga.gũ.i.de diuinis loquẽs:uł tractãs. Iñ h̊ theologia.gię.pel.acuta · di/ uinitas bmo de deo Iñ theologic.ca. cũ. Theononius nia.niũ.i.maledicusrephen/ ſoꝛi. 7 dĩ a theonon- qͥ fuit q d maledic. CTheophania.vide.S.in epiphania. Theopbilus.li.maſ. ge.queʒ deus diligit. . ðẽ l . =S 1 ä ” lto xii ſton wp Cs d we ( 75 The⸗ The C 7 N gal kelun assp⸗ t icen ein Theb wol Thel di theni yraua Cheſel Niau n lali loni⸗ Cm Vue neſon Den mer Nn H din lunin (von lonne Red⸗ hni nwei di un Aninn ſrr, a N ind ontus. nnoner umon, ichfut isdis uouſi neom Nnaſe⸗ lupn muzpſt hrbte gr, int vſlorii d. mnlier nids. Wanmnts ſan nent guidic ginge. Noeo Naocnin⸗ uptin us ſuſt, üreßr. ſcgpenns, duu trodean idin iobaniuͦ Mnn adn vrſen Gniedie⸗ ani. .. s diig⸗ Etiã ẽ ꝓpꝛiũ nomen cuiuſdã. Et coꝛ.penlł. Vñ in Turoꝛa.Cheophile ſcribens vir chꝛiſto mente ſubactus. Cheoꝛema. matis.neu.ge.i.elegans· ⁊ di⸗/ ligẽs verboꝝ aꝑta deſcriptio:vel regula. ñ regulę geometrię dicũt᷑ theoꝛemata.· q̃ſi aꝑtiones .qꝛ aperiũt illuminãt mẽtẽ lectoꝛis. Idem theoꝛiſma.⁊ ꝓduc.re. CTheoꝛia.nę.vel theoꝛica.cę.ſcietia ꝗ tractat de iuiſibilibus. vel vita contẽplatiua. Iñ theoꝛicus.ca.cũ.i.cõtẽplatiuus/qui tm̃ cõ/ templationi vacat. Theos gręce · latine dicit᷑ deus. Theos tñ apud gręcos timoꝛ dꝛ. Dnde deus dicit᷑ theos:q; timoꝛ oĩbus colentibus eum. TCbeoſebia.bię.i.dei cult.⁊ vinina pietas 7dꝛ a theos deus. 1 ſebes pietas. CTheoticos.i.diuinus.⁊ dẽ a theos. Theotocos:dei genitrix ·q̃ſi tota diuina. CThermę.maꝝ.ſunt loca calida·ſcilʒ balnea dĩ a thermon/qð gręci caloꝛem vicunt · qꝛ caleant.vel domus vnctionis. CTheſaurus.ri.mal.ge.i.auꝑ recoſitũ: ułlo⸗ cus vbi aurũ reponita dĩ a theca ⁊ aurũ Iñ theſaurariꝰ.ria.riũ.Et hic theſaurar rij.qui theſaurũ habet in ſui cuſtodia.Et theſauria.rię.eius dignitas. Cheſbites · interpᷣtat᷑ cõuertẽsuł captiua/ toꝛ.ſiue feſtinus ad intelligendũ. pd.bi. Theſis gręcelatine dꝛ poſitio. Hñ theſis i vocis poſitio.i.ſinis uł depᷣſſio. Inde theticus.ca.cñ.i.poſſeſſiuus vel poſitiuꝰ vt euandrius. Theſſalus.li.qͥdã rex fuit. Iñ theſſalos ꝗ/ Dã ciuitas.Cheſſala qdã regio.⁊ theſſa⸗/ lonica qdã ciuitas dicta ẽ. F theſſalus. la. lũ.⁊ theſſalic.ca.cũ.Et h ⁊ hec theſſa⸗ lonicenſisa hocſe. Theſtilis.fę.ge. pꝛiũ nomẽ mulien ruſticũ Vnde Nirgili.Cheſtilis⁊ rapido feſſis meſſoꝛibus eſtu. Thetys.tys.vel thetyosfę.ge.pma ꝓdu.i. mare. vel vxoꝛ oceani. Mec tethis tethis vel tethidis pᷣma coꝛ.i.mat᷑ TLchillis Dñ NHõ tethidi bacchũ caupo maritat ibi. Chymos gręcelatine dꝛ mens. Chiriatira.rę interptat᷑ illuminata ·ſiue il⸗ luminans. coꝛ.penulł. 8 Chiria·interpꝛetat᷑ timens deũ. Cholomaidaĩterpᷣtat᷑ ad mẽſurã deducẽs Thomas · interptat᷑ abyſſus.vel geminꝰ.⁊⸗ gręce didym dẽq; quo plus cęteris ou/ bitauit · eo altius veritatẽ reſurrectionis Thop het lata ⁊ ſpacioſa via · (agnonit gehẽna pauoꝛis interpꝛetat᷑. Thoꝛath hebꝛel latini legẽ appellãt.i. qneq; libꝛos Moyſi. ODñ Mieronymi ꝓlogo regũ. Mi ſunt qnq; libꝛi Moyſiqͥs ꝓpꝛie thoꝛath.i. legẽ appellãt. Et in interptatio⸗ nibus vĩ thoꝛath.lex· vel pentateucðd. Choꝛax.acis.i.pectus·:vel pars illa coꝛpon. anterioꝛ · ꝗ eſt a collo vſq; ad ſtomachuʒ quã nos dicimus arcã.qꝛ ibi arcanũ ſit.i. ſecretũ quo cętera arcẽt. Cuius eminẽtes pulpęmamille dicũtint q̃s illa ꝑs oſſea pectus dĩ dextera.⁊ leua coſtę. Itẽ ⁊ tho⸗ rax dĩ loꝛica.⁊ ꝓpꝛie illa ꝗ tm̃ extendit᷑ ꝙ thoꝛacẽ hoĩs defedat. Hñ Job. Ai? Sub/ ſiſtere nõ poteritnec haſta:nec thoꝛax. Et deſinit actũs ſingulan i.ema in.a.vt tho/ racẽ vel thoꝛaca. Et actũs pluralis in. es. vel in as.vt thoꝛaces vel thoꝛacas. VPnde VDirgili ęnei x? Telaq; truũcata viri bis ſex thoꝛaca petitũ. CTChoꝛus.ri.dꝛ lectus.⁊ ꝓpꝛie qͥ ſolet eſſe de herbis · ſicut ĩ expeditiõe.vnde ⁊ dꝛ ſic ab herbis toꝛtis quibo fit. vel ꝗ accumbentiũ humerj ſuperponũt᷑. Iñ b̊ ⁊ H thoꝛalis.⁊ hoc le. Et hoc thoꝛal vel thoꝛale. lis.longa mapa. Del etiã ſic dꝛ qcqd in lecto ſter-/ nitur. Inuenit᷑ toꝛus ſine aſpiratione. vi/ de.j.loco ſuo. TCThꝛacia.cię.qdã puĩcia. Iñ thꝛax. thꝛacis. Et hic bec thꝛacenſis hoc ſe. Et thꝛaciꝰ cia.ciũ/ ꝓ quo ſępe inuenit᷑ trucius.cia.ciũ. hoĩes vel ppli illius puinci·. ” Thꝛena.nę.i.lamẽtatio.Sic eni hymn eſt canticũ leęticię ⁊ laudisita thꝛena ẽ cãticũ lamentia funeris. Inde thꝛenus.na.nũ.i. lamẽtabilis. Et thꝛenoſus.ſa.ſũ.i.lamẽto/ ſus. Et thꝛenicus.ca.cñ.i.luctuoſus. Item hi thꝛeni.noꝝ.dẽꝛ.vt T hꝛeni Hieremię.i. lamentationes. XLhꝛaſo. pꝛin nomen. PBe quo Terentius in eunucho. . Thꝛonus.ni. ꝓpꝛie ſoliũ regni ẽ qui latine ſedes dĩ. Eſt aũt thꝛon ſedes regalis in qua ſedẽt reges ꝓpter tutelã ſui copoꝝs. Itẽ thꝛoni ſũt agmina angeloꝝ q latino eloqͥo ſedes dicut᷑a vocati thꝛoni:q illis ditoꝛ ſidet: ꝑ eos ſua iudicia oiſponit pucys; interp̃tat᷑ foꝛtuna. Inde quidam biſtoꝛicus gręcus dict᷑ eſt Chucydides. quaſi foꝛtunatus. — Cburibulũ.li.neu.ge.eſt vas ad thurifi/ candũ aptũdĩa thure. aũt oꝛ thu⸗ ribulũ ·quaſi thuris bolus.i.moꝛſellos cre mans etymologia eſt. xX 4 Thuricremulũ.li.i.incenſariuʒquia in eo cremat᷑ thus.⁊ dẽ a thusa cremo. mas. Thuriſicina.nę.locus vbi thus efficit᷑.vel etiã ſpargit᷑.vel ſacrificat᷑. Chunfex.ficis.vꝛ ſacerdos vel incenſatoꝛ. Thus thuriseſt arboꝛ arabię ĩmenſa atq; ramoſaleuiſſimi coꝛticis:ramis ad aceris qualitatẽamygdalę modo ſuccũ aroma/ ticũ fũdẽs albua apud nos appellat mal⸗ culuseo ꝙ ſit nata rotundũ ad modũ te/ ſticuloꝝreliquu vo planũ? pene ſcabꝛo/ ſumminus optimũ. ¶dulteratur autem admixta reſina? gumiſed dinoſcitur ſua ꝓpꝛietate: Nam thus igni apoſitũ arde/ ſcit · reſina fumeſcit· gumi vo liqueſcit. Et thus eſt ge. fe/p arboꝛe· p fructu neu. ge. ocetiã dꝛ libanũ a monte libano vbi colligit᷑. Et nõ ꝙ bᷣm Mug th vꝛ a theos qð eſt deus.qꝛ i ſacrificijs deoꝝ adolet᷑. ſacrificat᷑.⁊ ſm h̊ habet aſpirationẽ. Del dia tundo. dis.qꝛ habile eſt ad tũdendũ 2 ſm hoc nõ aſpirat. Et a thus dꝛ thureꝰ rea. reũ thuridus.da.ũ.i.de thure exi/ ſtens.vel ad thus ꝑtinens· vel fumoſus. VBñ Hieronymus ſuꝑ Jſa. DHnuſquiſq; alterius quęrat auxiliu·faciẽ thuridã pal⸗ loꝛem circuferens. Tbuſculũ.li.oimi.i.paruũ thus. T ante Tyara. re.ẽ pilleũ ſacerqotale Itẽ ſicut diẽ queędã glo. Exo. 24 Tyara· cidaris mi⸗/ tra vocat᷑qꝛ caput põtiſicis tegebat ⁊ oꝛ nabat. Et ꝓd.pe. VPnde Ouidi meta xiẽ LTEpoꝛa purpureis tentat velare tyaris. CTyberias.adis.fę.ge.ẽ ciuitas facta ab HMe rode in noie Cyberij cęſaris.a qua ⁊ lac mare tyberiadis oꝛ. oĩbo iudęę ſalubꝛioꝛ. BPDñ Joãnis.“. Poſt h̊ abijt Jeſus traa mare galileęqð ẽ tyberiadis.Et coꝛ.xenł.· Et vꝛ mare.i.lacus vel ſtagnũ aꝗ dulcis Säar aterd ne Dr enn drcnd Bmer. qꝛ videlicʒ hebꝛaico idiomate aquaꝑ dul aũ cõgregatio appellat᷑ mare. Picit᷑ autẽ mare galileę· ꝓpter regionẽ adiacentẽq ſic dicebat Dꝛ vo mare tyberiadis ꝓpter cuuitatẽ illã ꝗ ſita erat in npa hur ſtagni. Et dꝛ hocmare ſiue ſtagnu magis eſſe ty beriadis q; galiley qꝛ ciuitas magis ſpæ⸗ cificat q; regio. Tberinus m mal ge o flunꝰ? romanusa yberino rege albanoꝛũ in eo ſlubmerſo dictus. Mã antea a coloꝛe ag albula vi⸗ cebat · eo ꝙ niuibo albus ſieret. Idem oꝛ tyber.. vel tibꝛis.bꝛidis ſimilit a tyberino. tyberis in quotidiano ſermone tybꝛisiĩ Verſu vi· Inde tyberinus.na.nij.⁊ ꝓd.ri. CTibia bię.i.crus: dẽ a tibin.qð c iũcus ꝓpt longitudint. Iñ h̊ ⁊ bęc tibialis.⁊ hocle. Et hoc tibiale.lis.illud qð a bꝛachis depe det ad tibias tegẽdas. Idẽ alio noĩe o tubuicus · quaſi tibicus eo ꝙ tibias tegat. Pl vꝛ a tibia⸗ bꝛachis:q; a bꝛachis vſqʒ ad tibias ꝑueniat. Itẽ tibia ẽqddã mu⸗ ſicũ inſtrumentũ.qꝛ pꝛimũ de ceruinis et gruinis tibijs ⁊ cruribo hinuloꝛum fieret Bpoſtea abuſiue vndecũq; fieret. Iñ ti- bian. a. n. ad tibiã ꝑtinẽs uł tibias facics Tibicen.inis.qui canit cũ tibia⸗a dꝛ a tibia Tibicines etiã dicũt᷑ fulcra bifurca.quibo domus ſuſtentat᷑ꝗ aliter deſtines vicunt VBñ Matth. . Et cũ Jeſus i domũ pn⸗ cipis veniſſet? vidiſſet ibi tibicines.i.lu/ gubꝛe carmẽ canẽtes. Antiqtus eni tales ad exeqͥas vocabãt᷑vt ſuo carmie viuos pꝓuocarent ad luctũ. Lñ legit᷑ Mieremię 9* Mocate lamẽtatrices. Et coꝛ. pe. tibici/ nes·ſ in ntõ tibicen ꝓd.pe.? Hnde quidã. Tibicen longo tubicẽ lyricen bꝛeuiãdo. Tibicina nę.mulier ꝗ canit cũ tibia. CTibin.i.ſcirpus:uł genus vaſculi in modũ ſcrinij ex virgulis agreſtibus contextũ. Tiburtus ti. fuit qͥdã vir. de cuius noie ci/ uitas ſic dicta eſt hęc tibur.huiꝰ tiburis. Iñ hic ⁊ hęc tiburis.⁊ hoc re.et h̊ tibure buiꝰ tibura tiburtio onis.⁊ tiburinꝰ.a. ũ. Ticio.onis.fę.ge.eſt idem qð torris⸗ di a toꝛreo.res:quaſi toꝛritio. Iñ ticionarius ria.riũ. Et hoc ticionariũ.rij.locus ignis vbi ticiones moꝛant᷑·vel inſtrumẽtũ mit/ tendi ticiones in ignẽ. Dap.etiam dicit: Ticio vulgo vꝛ ꝑuſtũ lignũ. Oñ Jla. 7e Coꝛ tuũ non ſoꝛmidet a vuabo caudis ti/ Ticon.i.mediii. (cioni. Tigillũ.li.iminutiuũ.i.paruũ tignũ. CTignũ.ni.neu.ge.dꝛ a tego.gil.uła tegula Et dicũt᷑ tigna. vel ipſa laquearia. vel li/ gna ꝗ ipſis laquearibꝰ illaqueant᷑. Iñ ti/ gnoſus.ſa.ſu.i.plenus tignis.Et tignat ta.tũ.i.tignis paratus wl oꝛnatus. Et ti/ gnarius.ria.riũ.ad tigna ꝑtinẽs· vlqͥ ti gna in tecto viſponit. Idem ⁊ ſarcitectoꝛ. bm Mug.Et Bap.dvic. Cignũ a tegẽedo Dictũ · Cecto eni ixonit᷑ vt ĩ eo cętera ſup/ ponant᷑. Dñ ligna illa ꝗq aſcendũt ad c⸗ .„„ cumen ędificij virecte: totũ tectũ ſuppoꝛ/ tant.tigna appellan. Tigris.gris.uł tigridis fę.ge.ſerpẽs dicta ipt eng̃ De etn fuge ſagi lo⸗ ſhien nbſi lugg lule Eytls bituo⸗ wun lmnin ſp tyme Int acig 1 aliui⸗ Cinns. joſa Cniam Mere⸗ looince Kick nnaltn op cung ſonde paen/ wtooa⸗ Cynum dict D dicbi Ctdin hoeſt m Var bant e ſerian⸗ nied Unmins dici dling pridis Neygf hetin npire Myoe z mng hnäcd 1 A . nn, niset fieret ade vqnb Eenos neme abia⸗/ nidi. lido, wod buns rti igs ünd mock. usd⸗ ni. 1 gn 1 Al, tnent AA.* nito mup⸗/ da⸗ 4 4 dic ẽꝓpter wlocitatẽ. Et ſili qdã fluut dick E tigris · vel tigridis:qꝛ velox Ebm Hug. De natura tigridis dicit Iſidoꝛus.i22 etymo. Cigris inqͥt vocata ẽ ꝓpt᷑ wlocẽ fugamita enĩ noĩant perſę ⁊ medi ⁊ gręa ſagittã. Eſt eniĩ beſtia vanijs diſticta ma/ culis vꝓtute velocitate mirabilisex cuiꝰ noĩe flumẽ tigris appellat᷑· ꝙ is rapidiſſi-/ mus ſit oiuʒ fluuioꝝ. Mas magis hyrca⸗/ nia gignit. Tilia.lię.qdã leuis arboꝛ.⁊ dĩ a telũ. eo ꝙ ſit vtilis ad vſũ teloꝝ. Inde tiliat.ta.tu. Ettilioſus ſa. . i raſibilis· vel flexibilis. el ad tiliam ꝑtinens. Tymalus.li.mal.ge.q tymalinus. na. nũ. MVN Tymbꝛ. vict eſt Ilpollo· a tymbꝛa herba qdãꝗ abũdat in phꝛygia iux tẽplũ eius. Alij a loco ita appellatũ putãt ·ſicut litius a litia.vel delius a delo. Timeus. mei⸗liber qͥdã Platonis ·ſic dictꝰ a viſcipulo q̃dã eius Cimęo noĩe. Tymiama.mat.nen.ge.qdã herba ułſpẽs valde redolẽs:qua ĩ qͥbuſdã locis vtunt loco incenſi·pᷣm Hug.. Itẽ tymiama erat ꝗdã cõfectio diuſarũ ſpẽꝝquã ſacerdos in altari tymiamaᷣ adolebat. De qua dẽ Exo. ʒo. Sume tibi aroma:/ſtactena ony-/ camgalbanũ thus lucidiſſimũ.ęqualis ponderis erunt oĩa:facieſq; tymiama. Et ꝓd.pe.nti Vnde in Nuroꝛa.Exquo ſpi/ rat odoꝛ⁊ tymiama frequens. . Tymiamateriũ.rij.i.thuribulüũ ·qð ⁊ epity mũ vicitab epi.⁊ tymꝰ.vel tymiama bᷣim Hug Delut qͥdã dicũt. Cymiamateria dicebãt᷑ vaſa in bus tymiama ſeruabat᷑ Et dꝛ tymiamateriaa tymiama:terion · qð eſt ſtatus:quaſi vas ĩ qͥ ſtabat tymia/ ma. Oel oicũt᷑ tymiamateria vaſa in qᷣbo terunt᷑ ſpecies ex qbus cõficit᷑ tymiama:⁊ tũc d a tymiama.⁊ tero.ris. Pñ Miere⸗ mię. S22 Tulerüt hydrias ⁊ tymiamatia. Timidus.da.dũ.qͥ ſp timet. Cimens o dẽ qͥ ad tẽpus foꝛmidat ex cauſa.Similit viſtinguit᷑ pauidus pauens:ꝓuidus ⁊ ꝓuidẽs/ſuꝑbꝰ⁊ ſuꝑbies.languidus⁊ lan/ guensfuribũdus ⁊ furiẽs ſimilia. Inde hęc timiditas.taſj. Et ẽ timiditas aĩ vitiũ ſempiternũ ·qd eſt etiã ſi timoꝛ nõ ſit·Ti/ moꝛ v eſt accidens.ltq; ſiẽ Homerus dicit. In Achille fuit aliquãdo timoꝛti/ miditas nunq; Del dic ſᷣm Pꝛiſcianũ · ꝙ hbmõi denoĩatina deſinẽtia ĩ idus· demõ⸗/ dã piſq dia tymoſ quod eſt flos. qꝛ fragratſicut flos. Inde ſtrant᷑ habere in ſe ea exqbus deniuant᷑. ut Herbidus:qͥ habet herbã. Cimidus·. q habet timoꝛẽ Rabidus·qͥ habet rabiẽ ꝛc Tymo vel tymos.di flos vel floꝛeo. Inde hoc tymũ generaliter oꝛ flos. Specialiter tame quędã herba vꝛ tymũ vel tymus:qꝛ talis flos valde redolet. Tyminus.na.nu.i.floꝛidus:vel ouldq ⁊ ſua/ uis. Inde hoc tyminũ · dicit᷑ mel ſuaue et odoꝛiferru. ”””JÿM Timoꝛ.oꝛis.maſ.ge.dẽ a timeo.mes.Et eſt timoꝛ accidens doloꝛ mentis extrinſecus ex aliqua accidẽti actione. Et eſt timoꝛ ꝓ tẽpoꝛe · timiditas ẽ aĩ vitiũ ſempitemũ. Et a timoꝛ dꝛ timoꝛoſus.ſa.ſum.i.plenus timoꝛe. Et timoꝛatus. ta. tu. Onde in c/ tibus apłoꝛũ. Diri timoꝛati.⁊c. Timotheus · diſcipulus Hauli fuit. Tympaniſtria. ſtrię.fę.ge.ꝗ canit cũ tym/ pano·ꝗ ⁊ tympanotria oꝛ. BDñ Plaut. Tympanotriaʒ amat. Itẽ ꝓphᷣa. In me/ dio iuuẽculaꝝ Eunbaniſteier n Baug PHap.vo vic: Cympaniſtra.vel tympa/ niſtria:qui in tympano canitcõe eſt ſicut cithariſta ⁊ oꝛganiſta. Tympanũ.ni.quoddã inſtrumẽtũ muſicũ ſcilʒ pellis ul coꝛiũ ligno ex vna parte cõo⸗/ textũ.⁊ dĩ a tinnio· eo ꝙ tinniat. Nel dꝛ a tycon · qð ẽ mediũ:q; mediũ eſt. Eſt eni vna ꝑs media ſymphonię in ſimilitudine cribꝛi.⁊ virgula percutit᷑ vt ndlwnie⸗ Item tympanuʒ vꝛ meditulliũ rotę in q̃ radij infigunt᷑.vel circuferẽtia rot. Tina · ligna de quibus Salomon gradus fecit in domo oñi. Incognita ſunt ligna etiã peritioꝛibus marogert dicit Pa¶p̃. Sʒ ſup illud.ʒ. Regxꝰ. Attulit ex ophir ligna tina.dic glo. Imputribilia.ſpinoſa in ſimilitudine albę ſpinę · tina cãdida ſũt Zrotunda. CTinctoꝛ. toꝛis.qui tingit.⁊ dẽ a tingo.gis. Inde tinctrix.tricis.mulier quę tingit. Tinctricula.lę.dimi.i.parua tinctrir. Tinea. neę.fę. ge. veſtimentoꝝ vermis. dꝛ a teneo. nes.eo ꝙ teneat ⁊ inſideat quo/ uſq; coꝛrodeat. Inde tineoſus:ſa.ſum. Tinnulus.la.lũ.i.tinniẽs,: dẽ a tinnio.nis. Itẽ tinnulus.li.ſonus liqͥdus:lenis.⁊ pu/ rus · õm Paß. Onde Hieronymus in ꝓp/ logo Job. Interdũ q̃q; rythmus dulcis ⁊tinnulus fert᷑ numeris lege ſolutis. CTintinabulũ.li.de ſono voq nomẽ accepit ſiẽ plauſus manuũ.⁊ ſtridoꝛ dẽtiũ.⁊ val/ uarũ. Et coꝛ. penl. DVñ in TRuroꝛa dicitur. Aurea cñ malis ſe tintinnabula iũgunt. Typhonicus ventꝰ.pm alid traſlationẽ oꝛ Vtj tẽpeſtiuꝰ.⁊ di a typhos:qð ẽ iflatio. Idẽ dꝛ euroaquiloꝗa coꝛ.pe.typhonicus. Typhon· ꝓpꝛiũ nomẽ frater Iſis fuit. CTypus.pi.i.ſigura.vel foꝛma.vel ſtat vel ſimilitudo. ñ.2. Agli22 Craduxitity/ po laterũ.i.ĩ ſimilitudine.Et typus dicit Adã herba ꝗ in aquis naſcit᷑a ab aq̃ inflar VBnde⁊ ambitioſoꝝ hoĩuʒ⁊ ſibi placẽtiũ tumoꝛ. ſuꝑbia typus dr. Inde etiã eſt ꝙ ab illa herba frigida⸗febꝛes typi vicunt. Inñ typicus.ca.cij.i.fſiguratiu. Iñ typice adu.i.ſiguratiue.Et etiã typica febꝛis vꝛ quã quidam periodicã vdicunt. Tyrãnicida.ę pe ꝓd.qui occidit tyrãnũ tyramictain Dij.i.tyranni occiſio. Tyranus.ni.i.foꝛtis rexa di a tyroqð eſt foꝛi· Oli eni reges tyrani nullã habebat Differẽtiã. 2nde foꝛtes reges tyrãni vi/ cebãt᷑. Sʒ poſtea accidit tyrãnos vocari peſſimos⁊ impꝛobos reges luxurioſę do/ minationis/cupiditatẽ? crudeliſſimã do⸗ mina tionẽ ĩ plis exercẽtes:a tyro qð eſt anguſtia.q; anguſtiãt vel cruciant ſuos. Inge tyranicus. ca. cu. Et hec tyraãnia. nie t h̊ tyranis.nidis.i.crudelitaspᷣm Mug Et ſcnbit᷑ ꝑ vouo.n. Item a tyrannus oꝛ bictyrãnulus.li.oimi.i.paruus tyrannꝰ. Tyriaca.cę.pe.pꝛod.dẽ antidotũ ſerpentũ quo venena pelluũt.vt peſtis peſte ſoluat᷑. Tyro gręce· latine dr foꝛtis.vel anguſtia. Et inde vꝛ hic tyro.ronis.i.nouus miles. nouiter electus ad militiã:q; foꝛtis ad h officiũ ſolet elegi:vel qꝛ ad adqrẽda ꝓbi/ tatẽ multũ ſe anguſtiat. Item tyro vicit᷑ qlibet ignarus ⁊ rudis cu aliqͥd icipit ex/ ercere. Et ꝓd.bmã tyro pꝛo milite h ty⸗ rus ꝓ regione eã coꝛ. Hnde. DPꝛo regio/ ne tyro.·pꝛo foꝛti milite tyro. zõ tyro. yrociniũ.nij.noua militiaofficiü tyroniſ rudimentũ:iitiũ:nouitas militię. Tyrrhen.ni ꝓpꝛiun nomen ẽ. Et nõ ꝙ Tyr/ rpenus? Aydius erant ouo fratresqͥbus cũ lydia regio nõ ſufficeretꝓiecerũt ſoꝛ/ tes:quis eoꝝ cũ parte ꝓpli exireta cecide/ runt ſuꝑ Cyrrhenũ: qui cũ parte lydoꝛuʒ Vnit in tuſci: a ſuo noĩe dicta eſt tuſcia tirrhenia. tuſci tirrheni. Similit᷑ ab illis q cum eo venerũt tuſcia dicta eſt lydia: etiam tuſci lydi. DHela noie fratris q; ſepꝑe nomẽ vnius fratris ponit᷑ p noie alten. Tirſus.ſi.malſ.ge.o generaliter oĩuʒ olerũ uł berbaꝑ medins frutex.⁊ dẽ a fraa ſurſũ qꝛ a cra ſurſũ cõſcẽdit. Cirſus etiã o ba/ cułꝰ ulram cũ frõdibo/qͥ vtut᷑i ſacrificijs bacchi. DMel tirſus gen cymbali ĩmodũ quadratę figurę factũ:q; ab vtraq; parte tenet᷑a tam aperiẽdo q; daudẽedo ſonat. CTyrus.ꝗqdã inſula.⁊ qdã ciuitas phęnicũ q cõdita fuit a phęnicibo.in qua optima purpura tigit᷑ ꝗ tyria ꝛ. Ald hãc ciuitate loquit᷑ ꝗIſaias. 23² Et vꝛ a tyro ./ q Efoꝛi Vl anguſtia.Onde? tyrus anguſtia int᷑⸗ Htat. Iñ tyrius.ria.riũ:gentile vel patriũ Itẽ tyrus dꝛ qͥdã ſerpens.Item tyrus oꝛ caſeus:ſed tunc eſt pꝛimitinu. Tilis uł potius ptiſis eſt vlceratio in pul/ mone? tumoꝛſic victa gręce:qꝛ ſit cõſum/ ptio coꝛpor totius. Inde ptiſicus.ca.cũ. pe. coꝛ. tali infirmitate detentus. Titan.tanis.mal.ge.interpᷣtat᷑ illumiatio. ubilluminãs. Oñ victi oli titanes ſũt qͥdã foꝛtiſſimi viri:qᷓſi ilumiatoꝛes mũdiſcilʒ ſua ꝓbitate. Mel bm fabulas oetaꝝ iſti ab irata cõtra deos traad eius vtilitatẽ creati vicũt᷑. Oñ ⁊ titanes victi ſũta titã gręco.i.ab vltione. qꝛ q̃ſi vlciſcẽdę matr tfię cꝗcõtra deos armatt exiſteret. Et etiã Dicti ſũt gigãtes.Et h̊ titanus.ni.in eodẽ ſenſu. Et inde titan uł utanus dictus ẽ ſol q; fuit de gnẽ titanoꝝulłqꝛ ilumiat mun/ ust etiã h̊ titan idecli.Hñ Judiq. 1i6 Qec filij titan ꝑcuſſerũt en. Et ꝓd/ pe. gti titanis:titana enĩ pꝛod.ta. Hnde Au/ canus in p̊. Ter longi voluẽt titana la/ boꝛes. Gꝛeca eni in an creſcentia in gtõ p/ Ducũt.a. mediã ante. n. vt titanis. Et facit actũs in.em.et in.a. titanem vel titana. Titanis titanis uł titaneosqdam ciuitas eęgypti vbi facta ſũt pꝛodigia ꝗ legũt᷑.Et dꝛ ſic a titanibo q; ea ędificauerũt titanes CTitanus.ni.eſt idẽ qð titan. Itẽ a titan dẽ titanus.na.nu. 2 hęc titania. nię.i.luna. Titillicus.ca.c.pe.coꝛ.i.titillatione plenꝰ ſcilicʒ qui incitat:vel qui incitat᷑ ad luxu/ riã/ ꝛ a titillo. las. Titillatio.onis.luxurię incitamẽtũ:carnis incitatio/inflãmatio. Titubatioeſt cũ ego hinc inde vuo cõtra/ ria ſciam· nec tñ alicui eoꝝ qꝛ dubito cre/ dulitatẽ meaʒ applico.vnde titubare dꝛ qs qñ ſuſpicione habet ſuꝑ eo de qͥ con/ tendit᷑vt in.c.in nra pꝛęſentia.de ꝓcur.in glo. iij. Etiã titubare eſt defectuoſe loqui vel ignoꝛanter: Inde titubas ꝓ ignoꝛãte babeqdus eſt. C. de cõdi. indebi.l. vlta. ff. de li. ho. exhi. l.ij. Sis qui ar.c.ñs.de ſe⸗ cundis nup.vbi glo/pꝛo et contaa. —õñõ lotye ioop⸗r jyrltg Waias tsir Ren woſen deßſa reaſit ſqzor Puto, lcrdim Mond Ullns poſſeſ emptia anptoo Uiuaat Uaniz⸗ Tobusd grchape Coded ,alaſen odinns Nrme Tron Ihe Aba, inodi 3 Bpe npal nsd sſiti nüͤckſc⸗ Nnr ſ yntnt Utatiti Pematn cteni meode iſol mun, Lp Nrmal ngop⸗ Ethat un. mounns mtn tiamo . eplei? 1Alucu⸗ fcums duolotn dubtto nuhaed⸗ wſon, xvparn Neloqun onir lytaf isde⸗ . Tutulusi. vig titan q8 eſt ſol xel illumi⸗ nãs.q̃ſi titan.i.illuminãs:q; illuminat li/ bꝛüu. Sic eni ſol mũdũ vel gcũq; obſcura illumĩatita titulus libꝝ.⁊ eius ſequentia illuminat. Del titulus dĩ a C yto linio qꝗᷣ pᷣmꝰlibꝝ ſuũ ꝑ diſtinctiões diuiſit.⁊ ſin/ gub titulũ appoſuit. Mel vĩ titulusquaſi tetulus:a theta ꝗ ẽ figura ſic facta ꝗ oli in frontibo vãnatoꝝ impᷣmebat. Biẽ enĩ ĩ illa figura reddebat᷑ hõ noſcebilis ſic per titulu liber cognoſcit᷑. Oñ ſic diffinit: Titulus eſt bꝛeuis ãnotatio eoꝝ ꝗᷓ diffu/ ſius in ſequẽti oꝑe cõtinẽt᷑. Titulus etiaʒ oĩ nota ꝗ cã bꝛeuitatſapponit dictioniby Titulus etiã dꝛ iſcriptio ułſignũ laudis ⁊honor.vel lausqꝛ olim in imaginibus laundes nobiliũ intitulabant᷑. Titulus qñq; ſignũ dĩiqñq; cã acquirẽdi dominij.qñq; iplſa eccleſia ut titulus ſan/ cti NHetri. qnq; clericat.qñq; canonica/ tus in aliqua eccleſia vnde vꝛ qͥs intitu/ lari.i.clericali.ulł canonicari. Itẽ qñq; ac/ cipit᷑ ꝓ canſa in habili ad dominij trãſſa/ tionem. vel pꝛo locatione. vt.c. eccleſieſcẽ. ij. vt lit. pen. Itẽ titulꝰ ẽ iuſta cauſa poſſi⸗ dendi qð noſtrũ eſta ſic exigit᷑ iuſtus ti/ tulus in vſucapione: ſſcrip.c.ſi viligẽti de pᷣſcrip.⁊ glo.ſũ.xvi:q.iij.Etiã titulus poſſeſſoꝛi cauſaʒ tribnit pſcribendi.vt.c.i. de pſcrip.li.vi.⁊ eſt vnũ de pncipalibus reqſitis ad ſſcriptionẽ. DX etiaʒ titulus qñq; oꝛdo ecdeſiaſtic' qlibet dignitas uł platio.⁊ ſic ꝛ qs ĩtitulari in aliqᷓ eccdeſia i.oꝛdinari ·pm Her.in.c.Dudũ.de elec.ſuꝑ bbo intitulata. et. ff. ſi cer. pe.in ub. Titulus poſſeſſionis vel poſſedẽdi eſt ũtiũ poſſeſſiõis: cauſa quare qͥs poſſideat.vt emptio· vditio.donatio/ꝑmutatioq; ꝑ emptionẽ ? ſimilia incipimus poſſidere. Titus.ti.diſcipulꝰ fuit Pauli aplłi.⁊ iterp/ tat T bonꝰ. ſeu lutü ·ſiue etiã lutar. Tobias.bię.dã ſanctus vir cui Raphael archangelus reddidit viſum. Togda.ę.auiſ eſt.qᷓ nõ habet oſſa in tibijs quia ſemꝑ eſt in motu. CTodinus.na.nũ.icit᷑ ille qui velociter to/ det.⁊ mouet᷑ ad modum todę auis. To donus.ni.i.gallus.⁊ dẽ a toda. CTophus.phi.maſ.ge.vi lapis aſper ⁊ cad/ noſus.⁊ dẽ a todeo/qꝛ ambulãtes ſuper ſe todet. Inde tophulus.li. dimm. Toga.geę.dẽ quaſi tega.a tego.gis.q; vela/ mento ſui coꝛpꝰ tegat: cooperiatẽ palliũ puꝝ ⁊ foꝛma rotũda etiã ⁊ fuſioꝛea quaſi vngdante ſinu. Et erat oli coĩs veſt roma⸗ noꝝ Iñ to gatus. ta. ti.i toga indutꝰ. vel togã bñs. Oñ ? togatę icebãt᷑ ꝗdã co⸗ mędię de vilibo ꝑſonis a romanis factę. nullius erãt pcij. Et toga veſtis erat coĩs ⁊ideo vilis Hnde Juuenalis. Impune ergo mihi recitauerat ille togatas. Togatos dicimus aduocatos:a weſte to/ ga noĩatos:quã habebãt olim aduocati. Diuſam a ceteris · vt hoc cognoſcerẽt. To giferiũ.rij.locus vbi ſcholaſtici viſpu/⸗ tant.⁊ videt cõponi a toga ⁊ ferio. Togilla. le.vimi.i.parua toga.tẽ togil/ la dicit᷑ mantile. Togripyriũ.pyriji.pura toga. CTogula. lę. imi.i,. parua toga. Tolerabilis.lis.o.t.et hocle.qð valet vel debet tolerari. Et componit᷑ intolerabilis quod non valet vel debet tolerari. Toles.lis. oꝛĩ a tolus.Et toles ſũt tumoꝛes circa vuã ſtãtes. has vulgo ꝑ viminutio/ nẽ tuſillas vocãt.hęĩ faucibo ſolẽt t᷑ᷣgeſcẽ. Tollinũ.tollini.lignũ puteoꝝ:quo haurit᷑ Tolus.li.maſ.ge.ſũmitas tẽpli:emi/ (aq̃. nẽs rotunditas.ꝓpꝛię qdẽ tolus eſt velut ſcutũ bꝛene:qð in medio tecti ẽĩ quo tra/ Tomaculũ.li.neu.ge.dꝛa to/ (bes coeũt. mos.Et dicunt᷑ tomaculainteſtina ꝓpter dinuiſiones ? ſectiones. * „ Tomos gręce.latine vꝛ diuiſio· vel ſectio· vel inciſio. Iñ apud nos tomꝰ.mi dꝛ ide. Et tomos etiã dꝛ liber vel volumẽ. ꝓpter multas diuiſiões ⁊ replicatões chartaꝝ. Ton · dicit᷑ altitudo.vel totũ. To nabulü.li.i.ſonus vel tintinabulũꝗũ. Tonitrus.trus.maſ.ge.⁊ h̊ tonitru indecli. in ſingulari. In plurali H̊ tonitrua.truũ.a tonitru ablatiuo addita.vm. Dñ od. 1*. Et audiuivocẽ tonitruũ magnoꝝ. Et H tonitrun.trui.neu.ge.Dnde Job.26. Quis poterit tonitruũ eiꝰ magnitudinis intueri? Idem ſiꝗnt. Et cõponũt iſta tria noĩa a tonꝰ.ni.qð ẽ ſonus.⁊ terreo.resq hmõi ſonus valde terret. Hñ Iſidoꝛus etymo.iʒꝰ. Conitruũ victũ eo ꝙ ſon⸗ eiꝰ great. Ma ton ſonus di: q; iterdũ ta guit᷑ cõcutit oĩa · ita vt celũ diſcuſſiſſe videat᷑ quia cum pꝛocella vehementiſſimi venti nubibus ſe repente ĩmiſerit turbine inua/ leſcente exitumq; quęrente nubem quam excauauit impetu magno pſcinditac ſic cũ hoꝛrendo fragoꝛe defert᷑ ad aures. N mirari qͥs nõ debet · cũ veſicula q;uis ꝑna magnum tamen ſonum viſplola emittit. Aux autẽ ꝗᷓ apparet ante tonitruũ fulgoꝛ vocat᷑:ꝗ ideo ante videtqꝛ clarũ lumẽ ẽ Tonitruũ auteʒ tardius ad aures ꝑuenit inſtar ſecuris arboꝛẽ ꝓcul cedẽtis:cui qͥdẽ añ cernis ictũ qᷓ; ad aures ſonit᷑ ꝑueniat Tonſa.lę.ĩ remus:qð ⁊ hic tonſus diſed poti tonſa · vel tonſus· oꝛ palmula remi quęaquã ꝑcutit.⁊ dꝛ a tondeo des.vela tundo. dis.q̃ſi tunſa.vel quaſi tunſuseo ꝙaquã tundaat. Tonſilla.lę.imi.i.parua tonſa.Tonſilla etiã dꝛ foꝛpicula.Et tonſilla vĩ vncus fer reus vel ligneusad quẽ in litoꝛe funes na uiũ alliganf. Dnde Enni. Conſillas ra- piüt cõfigunt litus ad vncos. Tonſoꝛiũ.rij idẽ eſt quod tonſtrinaſcilic;ʒ locus vbi tondet᷑. Tonſoꝛ.ſoꝛis.qui radit barbas:a tonden/ dis capillis dictłꝰ. Iñ tõſtrix tridmuta⸗/ ta toꝛ in trix intpoſita.t.cauſa euphonię. Snde hec tonſtricula.lę.viminutiuuʒ. Et ec tonſtrina. nę. officina· vel domus · vel locus in quo tonger. Tonſula.lę.dimi.i.parua tonſa. Tonus.ni.malſ.ge.i.ſonus: dĩa tono nas. Toparcha. che. vel hictoparch chi. i. Pn/ ceps ſuꝑ totũ⸗vel ſuꝑ aliquẽ locũ.⁊ dicit a topos qð eſt totũ vel locτ archosq G& bnceps. qñ h̊ toparchia. chię.penl.acuta. eius ptãs. Oel toparchia põt dici locus piꝛincipatus. Onde tres toparchię vicũt triũ locoꝝ pꝛincipatus. . ℳ— — Topatius uł topaxion. ẽma ẽ ex virenti genere · oĩq; coloꝛe reſplẽdensiuẽta pᷣus in arabię inſula:ĩ qua trogoditę ſᷣdones fame ⁊ tempeſtate feſſi:cũ radices herbaꝑ effoderẽt eã eruerũtꝗ ĩiſula oſtea nebuł cooꝑta tande a nauigãtibus eſt iuẽta.⁊ ob hoc locus ⁊ gẽma nomẽ ex cã accepit. Naã topacim trogoditaꝝ ligua ſigtionẽ habet grentis. Hñ ⁊ inſula dicta ẽ topa/ gins. wel laꝑis dictus eſt topaxius. Et vt dicit glo. Ipoq.ꝛi: Copa:iꝰ quo rarioꝛ eo pꝛęſtantioꝛ.Et habet duos coloꝛes ex auro ⁊ ętherea claritate maxime lucẽs.cũ ſplẽdoꝛe ſolis tangit᷑ ſupans oĩuʒ gẽmaꝝ cdaritatẽin aſpectũ ſuũ ſingularit puocãs aſpicientes. QNuẽ ſi polis obſcuras.ſi na turę relinquisclarioꝛ eſt.⁊ nihil eo chariꝰ regibo inter diuitias. To picus.ca.cũ.i.localis: dicitur a toxos qð ẽ locus Et heęc topica. cę. Et plr h̊ to⸗ Pica.coꝝ.ꝓ quodaʒ libꝛo.in qͥ tractat᷑ de locis. Item topos vel ton · dꝛ to tũ. Inde — topicus.ca. cũ.i.totalis. Oñ ⁊ dict liber põt dici topica·q̃ſi totalis:q; ibi de totis Vel de locis oĩbo tractat.⁊ coꝛ.pi. Topos · dicitur totũ vel locus. Toꝛagiũ.gij.i.oꝛnatus vel munitus. Toꝛcular.lar..neu.ge. vel h toꝛculare.ris.i. calcatoꝛiũ: dĩ a toꝛqo.quesq; ibi vuę⁊ oliuę calcant᷑a extoꝛtę expmũt᷑. Dicũt tñ qdã ꝙ toꝛcular dĩ ꝓpꝛie plũ qͥ vuę calcatę expmũt᷑.Et ꝓdu.penłtã ntĩ qᷓ; genitiui. Toꝛeuma. matis neu.ge.eſt toꝛnatura. vel toꝛnatũ vas vel quicqͥd dolat toꝛnatur ſiue vas·ſiue lectus:ſiue aliud.⁊ di a toꝛ/ no.nas.Et eſt toꝛeuma triũ ſyllabaꝝ. Et coꝛ.pmã. Onde ꝛudẽtius. Fultra mero veteriq; toꝛeuma roꝛe rigant᷑. Toꝛmentũ.ti.neu.ge.dꝛ quaſi toꝛq mentũ. a toꝛqueoeo ꝙ toꝛquẽdo mentẽ ĩueniat Itẽ toꝛmẽta etiã dicut᷑ inſtrumẽta bellica ad dirimenda oppida cuitates· vel q; toꝛqueant interius reſiſtentes. vel qꝛ toꝛ/ queant lapides ⁊ etiam tela. — — ℳ — .„ Toꝛneamenta dicũt᷑ qdã nüdinę vel ferie ĩquibꝰ milites ex edicto cõuenire ſolẽt.⁊ ad oſtenſionẽ viriũ ſuaꝑ ⁊ audacię teme/ re cõgregari uł cõgredi.vt.c.j.de toꝛnea. Et cauſa pꝛohibitionis eſt ꝑiculũ aĩan:⸗ moꝛs hoĩnʒ inde ꝓueniẽs.vt ibidẽ notat Toꝛnus.ni.malſ.ge.quoddã inſtrumẽtũ cũ quo vaſa toꝛnãt᷑.Inde hic ⁊ hęctoꝛnatił. ⁊⁊ hocle.pe.coꝛ.habile ad toꝛnandũ. To:pedo. dinis.fę.ge.i.toꝛpoꝛ.⁊ dẽ a toꝛ/ peo.pes.⁊ ꝓdn.penlł.nti.Coꝛpedo etiã eſt quoddã genus piſcis.ſic dicta:qꝛ coꝛpus toꝛpeſcere faciat ſiquis eã viuentẽ tãgat. Et narrat Plinius.Cata eſt vis eius.vt etiam aura ſui coꝛpoꝛis afficit mentem et hominis membꝛa. Toꝛpidus. da. vii.ſtupidus. Inde toꝛ/ pidulus.la.lũ.i.aliquantulũ toꝛpidus. Toꝛpoꝛ. pori.ſtupoꝛ pigricia/toꝛpedo. Toꝛquatus.ta.tũ.i.toꝛque ligat oꝛnatꝰ. Et hinc quidã romanus dictus eſt Toꝛ/ quatus/qꝛ ſingulari certamĩe quẽdã gal/ lũ deuicit · eiq; toꝛquẽ aureũ abſtulit. Toꝛquis.quis.mal.ge hęc toꝛques quis fę.ge.i.ligamen toꝛtũ.vel aureus circulus circa collũ. a collo vſq; ad pect deſcẽdẽs ſic dictq; toꝛtus ſit.⁊ c oꝛnamẽtũ viroꝝ Et nõ ꝙ toꝛquis mal.ge.eſt magis in vſu ſm grãmaticos/ h̊ toꝛques in ſæmio gnẽ ſepe inenit᷑ in teologia. DPnde Judid.8D Pꝛęter toꝛques aureas cameloꝛũ. Nota vᷣͥſus differẽtiales HPectorẽ ſpinter ppe t guns leſar biach Lone m o Kure⸗ Urulet Lendus hnmno, Caoins gſoch naoo⸗ Puce nn Ni⸗ Fton Coſor⸗ nnnen⸗ leutf Gmon Catoont ſorimnen nrrüczd Tonors Tottuoſt exhare Corst tonne⸗ Connna tumi aeyd⸗ ſaſiip Phehe tousp Lousn , Thlltnge MWonl Toſraſnf ſange. otois Aton W Loiidiie 019 gept Tonstu⸗ Weutſ nHis Cuiſte integre gügtt otns⸗ n Ws 1 Nengi n Müͤtt; alut m. aN mmatur iator⸗ n.Er nwero Kiͤit be wan⸗ mne ſlita ine⸗ nen. lenet Nlonnt i. roieto vaict zapes tiuͦgt. SensN nentene Phen e. ont, ACor “L ſit goesis scials imor Snpſ nioe de Hon nnerge paritq; monile. Oꝛnat colli ſũt toꝛquis auris iaures. ¶.nulus ẽ manuũ ſüt armil/ lę ſcapulaꝝ. Atq; perichelides exoꝛnant bꝛachia nymphis. Torrens.rent.mal.ge.eſt fluuius vel aqua veniens cũ impetu ex imbꝛibo repentina: magnũ habens incremẽtũ· ſ adueniente eſtate· caloꝛe ſolis toꝛreſcit ⁊ areſcit ⁊ de/ ſiccatur. Pnde ꝓph̊a. Conuerte dñe ca⸗/ ptiuitatẽ noſtra ſicut toꝛrens in auſtro. Toꝛridus.da.dũ.i.velox vel toſtus. VPñĩ hymno.Cuiꝰ coꝛpꝰ ſanctiſſimũ ĩ ara cruq toꝛridũ. Iñ hęc toꝛriditas.tatis.⁊ coꝛ.pe. Toꝛir.ris maſ.ge.da lignũ ſemiuſtũ ·tractũ a foco extictu.⁊ da toꝛreo.res.dẽ 2 5 ticio.oniſ.licʒ ſic dicat᷑ etiã iigne dũ ardet Vnde mos.ꝗ·. Et facti eſtis quaſi toꝛ/ ris raptus ab incendio. Itẽ Aachanię.x Nuũqͥd nõ iſte toꝛris erutus de igne eſt Iñ toꝛriculus.li.dimi.i.paruus toꝛris. Toꝛſoꝛes.i.toꝛtoꝛes.vel cruciatoꝛes.⁊ d a toꝛqueo.ques. S H Toꝛta.tę.fę.ge.ẽ qdᷣdã genꝰ cibiiuł panis. qð vulgo ita dꝛ. Iñ toꝛtula.lę.dimi.i.pua Toꝛtio.onis.ẽ toꝛquẽdi actio/inte/ (toꝛta rioꝛ inteſtinoꝛũ aſtlictio Idẽ ſigt toꝛſio.⁊ vtrũq; deſcendit a toꝛqueo.ques. Toꝛtoꝛes.i.toꝛſoꝛes. ”M”UM Toꝛtuoſus.ſa.ſũ.iflexuoſus· vel iiurioſus: extra rationẽ. Inde hęc toꝛtuoſitas.tatis Toꝛtus.tus.tui.i.toꝛſio vel iiuria.⁊ dicit᷑ a toꝛqueo.ques. Et toꝛtus.ta. ti. Toꝛꝰ.ri.malſ.ge.i.deflexio⁊ pulxoſa extan/ tia carniũ ſicut circa culũ⁊ bꝛachia: d ſic q; ibi viſcera toꝛta videant᷑. Iñ toꝛoſus ſa.ſũ.i.pinguis.⁊ toꝛis plenus.⁊ ſupbus. Inde hęc toꝛoſitas.tatis. Inuenit᷑ etiam thoꝛus pꝛo lecto.vide.S. loco ſuo. Coꝛuꝰ.ua.uũ.i.crudelis/tcribilis⸗ d a toꝛtꝰ ⁊ vultus · eo ꝙ ſit toꝛto vultu ⁊ truculẽto vt Coꝛua leęna. Inde hęc toꝛuitas.tatis. Toſtus.ſta.ſtũ.i.aſſatus peruſtus/piſtus. ſiccatus.⁊ dẽ a toꝛreo.res. Totoĩs ge.pluralis numeri.⁊ indecli: dĩ a ton vel topos.qð eſt totũ. Totidẽ.i.eiuſdẽ numeria eſt indeclinabile oĩs ge.plalis nũeri.⁊ cõponit᷑ a tot ⁊ idẽ. Totus.ta.tũ.r a tot.⁊ ꝑtinet ad magnitu inẽ ut Cotũ coꝛpꝰ.Sʒ oẽ ad multitudi nẽ.vt Diĩs hõ. Itẽ oẽ ĩ diũſis ꝑtib ppyni Totü ſine ꝑtibo debet eẽ viuſis:nec a ꝑte integrat᷑ oifferẽtia totius in rem nois cui adiũgit᷑.ſᷣ nullã eius ꝑtẽ cõpꝛehendit. vt Cotus ſoꝛtes.i.ſoꝛtes ⁊ ꝗlibet eiꝰ ꝑs.Gẽ vo quãlibet rẽ noĩs cui adiungit᷑ cõpꝛe/ hendit. Et ꝓdu.to. Dñ quidã.? Mandere ſic tot melius q; pandere votu. Inde hᷣ 2 Hᷓ totalis.⁊ hocle. Iñ B totalitas. tatis. Toxicũ.oi.nen.ge.qddã genus veneni:qð ex ſucco taxi arboꝛis expꝛimit᷑ C rab llis. 9.t. H le.qð ẽ trabis.vel qð ad trabẽ ꝑptinet. ⁊ vĩ a trabs.Et ̊ trabilis.i. Trabaria.rię.fę.ge nauis longa (trabs. 1 ſtricta.⁊ d a trabs.C rabanię dicut᷑ mi/ nutę naues. ꝗ ex ſingulis trabibo cauãtꝗ gliter litoꝛarię dicũtur vel cãducę ex vno ligno cauatę⁊ factęa oicut᷑ canducęquia a quattuoꝛ vſq; ad decẽ homines capiãt. Trabea bee ſe ge. gen weltis impialis ſoli impatoꝛes vtebant᷑.⁊ vĩ a tranſbeo beas · q̃ſi trãſbea:q; vltra alios beatũ de/ ſigbat. Iñ trabeat.ta. tu.i.trabea indutꝰ. Vñ legit᷑ ꝙ dñs nr̃ fuit indut trabea car/ nis.i.regia veſte carnis. Crabea etiaʒ dĩ veſicõſularl vt. C. de cõſul.l.j.li xij. Tra/ bea etiã dꝛ poꝛtic tecta trabibo.Et ꝓduẽ pel.trabeatus. Oñ Ouidiꝰ 2. meta. Bi/ gnioꝛ ẽ q̃lis trabeati foꝛma quirini. Trabs.bis.fę.ge.d a traho his.qꝛ ab vno pariete trabit᷑ ad aliũ. Nel trabes dicũt᷑ a trãſuerſo· q; in tranſuerſo poſitę vtroſq; parietes contingũt ⁊ continẽt. Peteres eti hꝑctrabes pꝛo trabs dicebant. Tracon.conis.ẽ meat᷑ ſubt᷑raneꝰ. Dñ qͥdã Terrarũ tracones: aĩalia dico dꝛacones. Pñ qͥdã putauerũt debere dici ĩ pſalmo Daiacones ⁊ oẽs abyſſi. Sʒ tracones dĩ Tractabilis.ↄ.ta hᷣ̊ le.qð de fa/ (coĩter ꝑ.t cili põt tractari? vuci Iñ tractabilit᷑ adu. Tractatoꝛijerãt viri qͥ tractabãt ⁊ contre/ ctabãt.i.manibo cõtigerũt ⁊ palpauerũt aĩalia publica⁊ eqͥs ſacro vſui deputatos Tractatoꝛię dicũt᷑ lre impetratę ꝓ licentia vehendi aĩalia · vel litterę datę licentię ad tractãdũ ⁊ puniẽdũ crimioſos·ſᷣm ccurl C. e.ti.in rub. r Tractatus.tus.tui.eſt vnius rei multiplex expoſitio · eo ꝙ trahat ſenſuʒ in multa. Et fit ſpãlit᷑ad ſemetipſũ. Sermo vᷣo altera eget xerſona. NHerbũ autẽ ad oẽs DHñ di Berbum fecit ad populum. ð Traditio.onis. ſę.ge.ẽ humana cõſtitutio cõſulẽs cupiditati hoĩuʒ d a trado.dis NVñ ĩ ANuroꝛa.Cãq;ᷓ nota loquens tradi/ Traditoꝛ.tor.i/pditoꝛ.vt (tione bꝛeui. Judas fuit traditoꝛ.i.datoꝛ:velꝓditoꝛ. CTraductio.onis.f.ge.i.vltra ductio pa⸗/ latio· ſiue manifeſtatio. Hnde Sap.2 Factus eſt nobis in traductionẽ cogita/ tionũ noſtraꝑ. Glo. Cogitatões noſtras traduxit ĩ lucẽ. Itẽ moꝛs dr traductio·qñ hboiĩes ab bac vita traducunt. Oñ Baß · xie.Qui cũ minuerẽt᷑ ĩ traductionẽ infan/ tiũ occiſoꝝ ⁊c Itẽ traductio eſt qͥdã coloꝛ rhetoꝛicus.⁊ fit cũ aliqð nomẽ ꝑ ſuos ca/ ſus variat. Et conuenit cũ qͥdã ſchemate qð appellat᷑ poliptoton. VPñ gręciſmus. Miſce per caſus vocem traductio fiet.vt BSi nibil in vita iocundius eſt tibi vita Indecoꝛem vitam ꝑages virtute relicta. Del etiã fit in ↄſonãtia.vt Cur illã curas quę multas vat tibi curas. Tradux.oucis.maſ.ge.iꝓpago:/quod etiã ꝓ oꝛiginali peccato qð vlłdã cõmiſit iue/ nit᷑q; ab ipſo in poſteros fuit tranſlatũ. ſicut de patribus filij ꝓpagant᷑.Et coꝛ.pe. gtilicʒ duco.cis, pducat pꝛimã.Hapᷣ.vo Dicit: Cradux ex altero vucta ꝓpagora/ ix. vel oꝛiggo. Trageędia.ię.fę. ge.i.hircina laus uł hir/ cinus cãtus. vel fetidus: dꝛ a tragosqð eſt hircusa oda cãtus vel laus. Eſt enĩ de qudeliſſimis rebus/ſic qͥ patrẽ vel matrẽ interficit. vel comedit filiũ· vel econuerſo. ⁊hmõi.Mñ ⁊ tagędo vabat᷑ hircus/ſclʒ aial fetidũ.nõ ꝙ; nõ haberet aliud vignũ pꝛęmiũ·ſed ad fetoꝛem materię deſignan vum. Et inde tragedus. da. vum. Et hic tragedus.vi.penlł.ꝓd.i.tragędięſcriptoꝛ Et hinc tragedicus.ca.cũ. Itẽ a tragędia dẽ tragicꝰ.a.ii. Et differũt tragędia ⁊ co/ mędia:qꝛ comędia pᷣuatoꝝ hoiuʒ cõtinet facta. Cragędia regu.⁊ magnatum. Iteʒ comędia humili ſtilo deſcribit᷑. Cragedia alto. Itẽ comędia a triſtibo incipitᷣ̊ cum letis deſinit. Cragędiaecõtrario.Dñ in ſalutatiõe ſolemus mittere optare tra⸗ gicũ pncipiũ.et comicũ finẽ.i.bonũ pnci⸗ piũ ⁊ letum finem. ragelaphus.phi.penl.coꝛ.i.hircoceruus nomen eſt compoſitũ a tragos quod eſt hbire. a laphos qð ẽ ceruus qui licet eiul/ Dem ſpeciei ſit cũ ceruo⸗villoſos tñ habet armos. vt hirci: menta barbata. Tragema.matis.neu.ge.idem eſt qð vile munus.· vel modici valoꝛis. Tragiopa.pę.eſt auis maioꝛ aquila. Tragos gręcelatine dĩ hircus. Tragula.lę.fę.ge.eſt genus teli. Tragũ. gi. neu ge.ẽ genus retis piſcatoꝛij qð alit᷑ verticulũ a vertendo vict. Traba.hę.genus eſt viculi:a trabendo icta:q; rotas non habet. Hñ.j. Para/ lipo. 20. Fecit ſup eos tribulas trabas. Sic etiã appellat᷑ illud ĩſtrumẽtũ dẽtatũ qð equ trabit ſuꝑ trã de nouo ſeminatã ꝓ ſemine recondendoꝰ glebulis cõteren/ Dis.vel inſtrumetũ quod feno colligẽdo Traiectio.onis.i.vltra iactio.Et (aptat. ponit᷑ ꝓ merciũ trãſpoꝛtatione. Pñ Ecq. 37: Cum negociatoꝛe de traiectione · cuʒ emptoꝛe de venditione trata. Trama.mę.eſt filũ inter ſtamen diſcurrẽs 7 dĩa trabo.bis. Crama etiã vi qðdam inſtrumentũ textricũ·quod inęquale eſt. Traiecticia· dꝛ pecunia ꝗ locat᷑ vel ꝑmittit alicui ꝑ mare ad quẽcũq; locum tranſue/ henda vel depoꝛtanna. Tramaricia.cię.f.ge.qdã arbuſtula.⁊ di a trahohiseo ꝙ trahat erroꝛẽ. Nã in qui⸗/ buſdam locis ea tenę diſtinguuntur. Trames.itis.maſ.ge.dꝛ via ꝑua⁊ trãſuer/ ſa ꝑ agꝝ.⁊ dꝛa traho.his.eo ꝙ trahat de publica via.vel d a trãaſmitto.tis.qꝛ trãſ⸗ mittit vſq; ad aliã partẽ agri. uł dꝛ a traſ uerto · eo ꝙ trãſuerſũ ducat:⁊ coꝛ.pe.gti. Kramis. tramis.mal.ge.eſt extrema pars veſtimenti.⁊ dꝛ a traho his. Tramoſericus.ca.cũ.peł.coꝛ.i. habens tra/ mã ſericam. Iñ hęc tramoſerica.cę.quędã veſtis lineo ſtamineſcilʒ trama ſerica. Tranquillus. la.lũ.i.quietꝰ. lucidus.purꝰ. 7d trãquillũ.i.trãſiẽs quiete.⁊ ꝑtinet p/ pꝛie ad mareſicut ſerenũ ad celu. Et ſcri⸗ bit ꝑR geminũ.la ꝓd. penuł. Oñ Ouidius epi.Mec niſi trandllo bꝛachia crede mani Tranſactio.onisłę.ge.ẽ de re dubia.⁊ lite incerta:nondũ finita vato aliquo ꝓmilſ-/ ſo vel retento/non gratuita pactio.vtĩ.c. ſuꝑ eo⸗de trãſac. Et ẽ idẽ qð compoſitio inter aduerſarioo. Tranſalpinus.na.nũ.i.vltra alpes exiſtẽs. Et inde trãſalpinoꝛ.nar.i.vltra alpes ire. Trãſfuga.gę.coĩs ge.qͥ de vno exercitu fu⸗ git ĩ aliũ connipit fu. Et iuenit etiã traſ/ fugus.ga.gũ.in eadẽ ſigtione/ſicut cõfu/ ga ⁊ cõfuguspꝛofuga ⁊ ꝓfugus.gã.gũ. Tranſ itio.onis.fę.ge.i.vltra itio. Itẽ trãſi/ tio ẽ qͥdã coloꝛ rhetoꝛic ꝑ quẽ cõtinnamꝰ dicta dicendis· vt Tudiſtis q̃lẽ ſe ᷣbuit iſte parẽti. Mũc qualis ipſe fuit parẽs au dite viciſſim. Ite Dicto de noĩe dicẽdũ ẽ de vᷣbo. Nel ſit qñ bꝛeuit᷑ oſtẽdit᷑ dictũ ⁊ poſtea quid ſit dicendum. ſun 7die r ⸗ Cnnt eud Cun tov ſethe gtito Culun ſpoip ſbchau Cenda wd Conſ ctust Crunſt Cton⸗ glogi lciock htut Nnulah Mllno witn wderv Unnen numme Drowee ſalznun ſoomen homeke Grüp Trelean nable. Treden nuniua Ceeniſe Utenuc Aunner Denten Tennl teemln Tnme nrop lerog. ſobrp ſihgek lmne tcſals 1 eug⸗ ecn ſanes Gcan ecſt hni ni, Qinan mm. zmiuen, ae ati⸗ diatri⸗ mors AWsrn uſana. As⸗ ſtücp⸗ i Etſen⸗ Oeidis dehemm butir lumni NA npolt⸗ itölt gncnin kini eſonch ini, Gtnunm ſeſpen tpmnisn die dicc, * Tranſitus.tus.tui.i.iter. via q̃ tranſiri por 7 dĩ a tranſeo.is.Et tranſitus.ta.tũ.penł᷑. coꝛ. Dnde Deut: 4 Tranſito ioꝛdane. Itẽ Rctiꝗ*. Cranſita macedonia. Cranſſlatio.onis.fę.ge.i.vltra latio ·trãſpoꝛ tatio/ dĩ a trãſfero.fers. Itẽ tranſlatio.i. exxoſito ſententię ꝑ aliã linguu. Tranſlatio.ẽ de ſede ad ſedẽ facta cõmu/ tatio.vt cũ epũs de vna ſede ad aliã trãſ- fert᷑. Vnde qð hic dꝛ tranſſatio· alibi dẽ mutatio.vt.vij.q.j mutationes. CTanſlata legata dicunt᷑ ꝗ teſtatoꝛ legata/ rio adẽpto tranſfert in aliũ/ſcilʒ auferẽdo ab eo cui pꝛimo legauerat. . Tranſlatoꝛ.tor.maſ.ge.qui de vna lingua verba tranſfert in aliam. Tanſſlatus.ta.tũ.i.traductusſiue vltra du ctus· trãſpoꝛtatus: dẽ a tranffero.fers. Tranſtrũ.ſtri.neu.ge.ꝛ a tranſuerto.tis. Et vicunt traſtra tabule vbi ſedent remi/- ges:qꝛ in tranſuerſo nauis ſũt poſitę. Dñ Ecech. 27: Tranſtra tua fecerunt tibiex indico eboꝛe. Trapeta.teę.fę. gea hᷣ̊ trapetũ.ti..mola oli/ uaria· ſcilʒ vbi oliuęterunt. wel incus nu/ mularioꝝ:vel vas in quo herbę cõterunt 7 dĩ trapeta· quaſi terepeta: quia aſſidue petitur vt tera. Trapecia. cię.vel trapeetũ.ti. dicit᷑ menſa numularioꝝ. Trapeceta.tę.ul trapexita.tę.in eodẽ ſenſu: ſcilʒ numularius vel mnenſarius qͥ pecuniã ſup menſam dinumerat. Hnde Gꝛegoꝰ in omel epiphanmię. Trapegitas multarũ gentiuñ ꝓuincię ignoꝛant. Hr Tredecimoĩs ge.pluralis numeri · ĩdecli/ nabile.? dicit᷑ a tres ⁊ decem. Tredenus.na.nu. vẽ a tredecim. Et trede/ narius.ria. rin.⁊ tredecies aduerbiũ. Tremiſſis.ſis.maſ.ge.ẽ tertia ꝑs ſolidi.Et dẽ tremiſſis · qꝛ ter miſſus ſolidũ facit.vel eſt nomẽ vncięcerti põderis ⁊ quãtitatj. Tremulentus.ta.tũ.i.tremoꝛe plenus. CTremułꝰ.la. li.i.trepidꝰ.⁊ dĩ a tremo. Itẽ tremulus.li.ꝛ ꝗqdã arboꝛ cuiꝰ folia ſꝑ tre/ Tręnar.ri.maſ.ge in plali.hᷣ trena/ mẽt. ra.rou. mõs ſiue vallis vbi deſcẽſus ẽ ad inferos · ⁊ ſepe ponit᷑ ꝓ ipſo deſcẽſu ad ĩfe/ ros. inferno. Iñ trenarari. ria. riũ. Et nõ qꝙ; q dã dicũt p eodẽ monte h̊ trenar ſed male.? coꝛ.na. trenarus. Treſſis.ſis.maſ.ge.i tres oboliiuł pᷣciũ triũ oboloꝝ · vel triũ aſſiũ apꝛeciatus. Treuga.fę.gę.ẽ ſciptio regał vel ſecuritas ſſtita ꝑſonis⁊ rebo ad tepꝰ.oiſcoꝛdia nj dũ finita. vt de treu.⁊ pac.cj. Iñ h treu- ganius. rij. ꝗ treugas facit inter aliquos. e treugarius.ria. riũ.ad treugã ꝑtinens. nambos.i.trinphus/ uł iudicin triplex. Triangulus.la.lũ.i.tres angulos habens.⸗ dr a tris.⁊ angulus.Iñ triangulat.ta.tũ idẽ. Et ſbᷣſtatiue dĩ triãgulꝰ p tali figura. Triary.·ria.riũ.dẽ qͥ ẽ ſuꝑ tres ↄſtitut.ułqͥ ttio loco ↄſtituit᷑ ĩ exercitu. Idẽa poꝛtitoꝛ Tribꝛach.chi. ẽ qͥdã pes cõ/ (ſignoꝝ dꝛ. ſtãs ex tribo bꝛeuibo ſyllabis. 7 vꝛ a tr. q ẽtres.⁊ bꝛachos.qð e breue. q̃ſi cõſtãs ex tribo bꝛeuibo ſyllabis.vt vñs. Oñ. Hes tribꝛachus bꝛeuibus poſtulat ire tribus. Tribubłlis.ↄ.t.⁊ hᷣ le.i.de eadẽ tribu.⁊ ꝓd. bu. DHñ Hꝛatiꝰ in epi. NHt ci pilleolo ſo⸗/ leas cõuiua tribulis. Et inde cõponitcõ/ tribulis. Sʒ tribulo.las.coꝛ.bu.Hñ qͥ da. MNõ hoies tribules qͥs tu ſcis eẽ tribules. Tribulũ.li.neu.ge.qð ⁊ hęc tribula iuenit᷑: eſt inſtrumentũ quo fruges terunt᷑.⁊ dĩ a tero.ris. Onde.j.paralipo.20. Fecit ſuꝑ eas tribulas trahas Tribulus.li.maſ.ge.ẽ genꝰ ſpinaꝝ. Hnde Geñ. ʒe Spinas ⁊ tbulos türa germiabit tibi. Et d tribulus· qᷓi tãgẽtes ſe tribulãs Tnbunalis.lis..t: h̊ le⁊ ̊ tribunal· ułtri bunale.lis. dꝛ ſedes iudid.⁊ dĩ a tribunꝰ. q̃ſi ſedes tribuni.vl locus ĩ alto cõſtitut vñ vniũſi audire poſſũt.⁊ dẽ ſic a tribuo is. q; inde a ſacerdote ſcepta viuẽdi tri/ buũt᷑ Mel vĩ a tribus q; tribus ad illam ſedẽ cõuocant᷑. Et ꝓdu.penlł.tã ntĩ q; gti. Tribunal ſᷣm Goff.ẽ loc maioꝝ iudicũ· q̃ habent merũ imperiũ ſßᷣm IFlco. in ſü. C. de iur.om.iudi.wel eſt locus vbi iudex ꝓ tri/ bunali ſedet·qͥ alias foꝛus dẽ.de vᷣ.ſig.fo/ rus.⁊ eſt glo.in.c.j.de re iudi.li.vj. Tribunꝰ. ni. maſ.ge. dꝛ a tribuo.is.eo ꝙ mi litibo uł plebi iura uł opẽ tribuat. Iñ tri/ buniciꝰ.cia.ciũ.Et h̊ͥ ⁊ B tribunalis.⁊ ̊ le. Et hic tribunat.tus.tui.vignitas ul offi/ cũ tribuni. Itẽ a tribuo.buis.dĩ hoctni/ butũ.ti. Mel vicit᷑ tributũ vel tribunusa tribus.qꝛ per ſingulas tribustributũ exi/ gebat · ſicut nũc ꝑ ſingula territoꝛia.⁊ cui pſoluebat · tribunus dicebat᷑. VHnde qui legit tributũ tribunus etiã dĩ m Hug. Sʒ in greciſmo vĩ. At qui triginta ſub ſe tenet ille tribunus. Quiq; tributa legit ille tribunus erit. In glo. autẽ ſuper illud j. Machab. ʒR Et poſt hec conſtituit Ju⸗ das duces ꝓpłiitnibunosꝗ centurionesa petacõtarchos⁊ decuriones.vbi dic glo. CTribunos appellat illos·qͥ mille militibo ßerat.qͥs gręci chiliarchas vocaãt. Centu/ riones/q centi. Dentacõtarchosqui qͥn/ quaginta. Decurionesqui habent dece. VBnge. Mille tribunus habet · grece chi⸗ liarcha vocat. Centurio centũ bis quiq; decurio vucit. Alt qnquaginta pentacon/ tarchus habebit. Et cõponit᷑ tribunus · cu gtõ plebis.⁊ dꝛ hͥ tribunuſplebis·huius tribuniplebis. Et nota ꝙ aliud eſt tribu/ nuſplebis ĩ cõpoſitione.⁊ aliud extra cõ/ poſitionẽqꝛ extra cõpoſitionẽ põt venire ꝓ tribuno cuiuſlibet plebisRᷣ in cõpoſi/ tiõe tribunuſplebis venit ꝓ illo ſolo qui habebat tribunatũ in plebe romana. Tribunuſplebis eſt plebeius magiſtratuſ ſic dictusq; populus romanus olim erat iuiſus in tres ꝑtes.⁊ ex ſingulis ſinguli tribuniꝓcreabantuł quia tribuni ſuffra⸗/ gio conſtituebant᷑. Vnbunꝰ quiritũ.i.militũ erat rege exacto ante dictatoꝛes qͥ pfuit equitibo.poſtq; Partim ex plebe.⁊ ꝑtim ex patribꝰ.alias partibus iudiciũ militũ creati ſũt tribuni cõſulari poteſtate. Tribꝰ.bus.bui.fę.ge.i.pgenies: dĩ a tris. qð ẽ tres:qꝛ i pᷣncipio romani trifarie fue/ rnut a Romulo viſꝑtiti: In ſenatoꝛes· milites·plebeios/ꝗ tribo nuc multiplicatę nomen pꝛiſtinũ retinẽt. Et facit tribꝰ.tri⸗/ bubus in otõ ⁊ abltõ pluribꝰ. Iñ tributi penł ꝓd.adũbiũ.ip ſingulas tribꝰ.vel de tribu in tribũ. ñ Mꝛatiꝰ in li. pᷣmo. Pꝛi/ moꝛes ppli arripiũt plmq; tnibutim. Tributu.ti.neu.ge.vꝛa tribuo.buis. Del ſm Iſidoꝝ a tribueo ꝙ ãtea ꝑ ſingulas tribus exigebat ſicut nuc ꝑ ſingula terri / toꝛia. Sic aũt in tres partes viuiſũ fuiſſe populum romanũ conſtat · vt qui perant in ſingulis ꝑtibo/tribuni diceretur.Oñ ſumptus quos dabant populi:tributa nominauerunt. Tributü.ti.ẽ cẽſus qui ᷣſtatur ratione ſo/ lij ꝓpꝛij a poſſidentibus. Dicit᷑ autẽ tribu/ tu ideo·qꝛ militibo tribuebat᷑· qui expe/ itioni publice vacabãt.vnde et ſtipen/ viũ appellat. vt. ff. de v. ſig. l. ager. Tributariꝰ ria.riũ.qᷣ ſoluit uł debet tbutũ. Tricha. che. Fę. ge.i.deceptio. Et tricha. i. meretrix. Et tricha.i.impedimẽtũ.Et tri/ cha.i.moꝛa. Et tricha.i. radix. Et tricha. i. inuolutio capilloꝝ. Tnceps.pitis. habens tria capita. 7 Trichoꝛũ.ri.⁊ ̊ trichoꝛiũ.rij.i.locus iuxta ignem cauſa prãdij· habẽs tres cameras Wlabſidas.7cocho. Tricliniũ nij.neu. ge.i.dom trina ſeſſione cõuiuãtiũ oꝛdinata. Solebãt enĩ ãtiqui in clinis comedere.et tres lectos vel tres oꝛdines lectoꝛuʒ diſponẽ.In vno quoq; comedebãt vñs ⁊ vña. In ſecũdo fami/ lia. In tertio/hoſpites.⁊ talis domus di/ cebat᷑ tridlinium. õä coloꝛ. loꝛis. ricolos: vel tricolon. vide.S.in colon. Xrnicuſpis. pidis.coĩs.ge.vꝛ a tris.⁊ cuſpiſ vt Tricuſpis lancea ·ꝗ habet tres cuſpi⸗/ des. Et licet iueniat᷑ in neutro genẽ. vt in Duidio: Poſitoq; tricuſpide telo mul/⸗ cet aquas.h̊ᷣ tñ non eſt niſi per figurã.ſᷣm Piꝛiſcianum. Tridens. dentis.maſ.ge. dẽ a tris quod ẽ tres.⁊ dens.q̃ſi tres habens dẽtes.Et in/ uenit᷑ qñq; ꝓ creagra ſiue fuſcinula· et ſic ponit᷑ Quũeri. 4? Itez ꝓ ruſticano inſtru/ mento · ſicut ẽ furca ferrea vel aliqd ſimile cũ tribo dentibo⸗ ſic ponit.j.Reg/jʒ. Tridental.talis.neu.ge.quoddã vas.⁊ dẽ habens. Triduũ.dui.neu ge.i.ſpaciũ triũ dieꝝ. Triẽnis.ↄ.t.⁊ H̊ ne.i.tnũ ãnoꝝ. Iñ triẽniũ nij.ſpaciũ triũ ãnoꝛuʒ. Vñ.2. Machab. . Et poſt trienniũ tempus miſit Jaſon Wen haum Triẽs.entis.i.tertia ꝑs aſſis vel denarij/ul alicui reiiuł vas. Sʒ ꝓ vaſe videt᷑ ↄpo/ ni a tris dens:inde triens.i.vas tres/ pinnas·q̃ſi tres dentes habẽs. Dñ Ver⸗ ſius Calidũ trientem excutit e manibus. Trieris.ris.fę.ge.magna nauis a tribo ſeſ/ ſionibo· q̃ſi tres habens oꝛdines remoꝛũ · quã gręci vurconẽ vocant.Dñ Jſaię ʒʒ. Meq;ʒ trieris magna trãſgrediet᷑ eũ. Jtẽ Danieł xiꝰ.Et veniet ſuꝑ eũ trieres.⁊ ro/ . . . — i. — . — mani. Et coꝛ. e. Dñ qͥdã.Cniplex remoꝛũ trieres mouet ⁊ iuuat oꝛdo. Trifaux. faucis. oĩs ge.et h̊ ⁊ Bᷓ̊ trifaucis.X hoc ceii. habens tres fauce s.⁊ tria oꝛa.vt Cerberus: ianitoꝛ inferni. DPñ Dirgiliꝰ. Cerberus hinc ingens latratu regna tri/ fauci Perſonat⁊c. Trifidus.da.oũ.vide.S.in fidus. Trifoliũ.lij.eſt herba quã grea tripholon vocant.qꝛ ſit trinis fſolijs ꝑ ſingulas ãno/ tationes. Triſoꝛmis.mis ↄ.t.⁊ H̊ me.i.triũ foꝛmarũ. a tris⁊ des q̃ſi tres pinnas ſic tres dẽtes Cyur⸗ habet Gtun Ung⸗ ins Cnige ue. Pletts Cnyne efn ſueste nüat fimmg Nirm ichn Cigon igllor auqu⸗ Cnlbe Cnliunt Curna Ginums Cinegln nobabt aums: NunusD ei noninn Cninen Alternn gollign lolollg Culcznu bakqa mnnntac Tnimusr Iig it muib⸗ muhhs, tingun lthachn 1nigure duluge augeg lent P⸗ lltb' mnmnn tnmteti lſclienſe lpge mmetͤt nnnig 8 in ang Aſſſon Midg ſohog loſunn, Nngd s won, tcuſpil Sscuſpi Rytin Wo ſgni moatti itz bin ulpaf⸗ oud oſnie GB. vs 7 d nes detes üden Fnii n niir n et o/ Nses⸗ Piden emwanbes l ſitzy rai. Nesſ crrewon Prinng mnann Dilin 7 1s nefwn clas föfonmm. Trifurcifer.ra.rũ.penuł.coꝛ.poꝛtarius qui habet tres furcas.vel inſtrumentũ trifur/ catum ad onus gerendũ. Triga.gę.fę.ge.i.currus Plutonis.⁊ dẽ a tris uigũqꝛ rapit hoĩes de tribo ętatibo Trigamus.ma.mũ.qͥ vel quę tribo nupſit. Inde trigamia.mię.i.tres nuptięuł pꝛo/ pꝛietas qua aliquis dicit trigamus. ETriginta/oĩs ge.indecli.oꝛ a tris.⁊ gẽtos. qð eſt decẽ quaſi ter decẽ. Inde trigies⁊ tricies aduer.i.triginta vicbo. Et tricenꝰ na.nũ: trigenus.na.nũ.Iñ tricenari ria. rin.⁊ trigenarius.ria.riũ. triceſimus.ma mũ.a trigeſimus.ma.mũ. Inde hic ⁊ hęc triceſimalis.⁊ B le. Et trigeſimalis ⁊ Bᷓ le. CTrigonũ ni.i.triãgulũ · qð in tres ducitur Igulos. ut ter tria· vel ter quattuoꝛ: vel ter qnquaginta ⁊c.bᷣm Pap.⁊ coꝛ.pe. Trilibꝛis...ti hoc bꝛe.i.triuũ libꝛaꝝ põdus l menſura.⁊ ꝓducit li.ſicut libꝛa. Trilinguis.vide.S.in bilinguis. Trilix.vide.S.bilix. Trimatus.tus.tui.pe ꝓd.ſpaciũ triũ ãnoꝝ Trimegiſtus.ſti.maſ.ge.i:ter maximꝰ.qui tres habet ſcilʒ ptãtes.uł qͥ ter ẽ in ptate eleuatus.⁊ dẽ a tris.⁊ megiſtusqð ẽ ma/ ximus. MHñ Mercuri ob virtutẽ 1 mul / taꝝ artiũ ſcam trimegiſtus.i.ter maximꝰ „ nominatus eſt. Trimenſis.ↄ.ta hoc ſe.i.triũ menſiũ:quod aliter trimeſtris.ſtre.dꝛ. Iñ trimenle· dẽ qðdã genus hoꝛdei:qꝛ ſatũ poſt tres men ſes colligit᷑. Mã vbi ꝓpter aquã vel aliim cauſaʒ matura ſatio omiſſa e. ſſidiũ ad qᷣ petit᷑ ꝙ cũ neceſſitas cogit verno tꝑe ſe⸗ miat᷑. celerit colligit· q; poſt tres mẽſes. Trimus.ma.mũ.i.triiĩ annoꝝa dĩ a tris t annus·q̃ſi triãnꝰ. MHnde Geñ.isꝰ. Sume inqͥt mihi vaccã triẽnẽ ⁊ caꝑꝛã trimã. XAñSĩ trimulus.la.lũ.pᷣm Muguitionẽ. Trinacria.rię.fę.ge.i.ſicelia:a tribꝰ mõtibꝰ. ſcilʒ pachyno/lilibęo⸗ peloꝛo.Eadem dꝛ ⁊triquatra·q̃ſi triquadra.i.in tres qᷓdras diuiſa.ꝓpter tres pᷣdictos mõtes.CTrina/ cria g̊ ẽ gręcũ/ſ̊ triquatra latinũ.⁊ ęqpol/ lent. Pñ Dꝛatius in libꝛo ſermo. Quid militibꝰ ꝓmiſſa triquatra ſdia cęſar. JIſ trinacrius.cria.criũ.⁊ trinacrinꝰ.na.nũ.et triquatrius.tria.triũ.⁊ triq̃trinus.na.nũ. i. ſicelienſis. SS Trineposeſt abnepotis filius. Crinoctiũ.tij.i.ſpaciũ triũ noctin. Trinodis.ↄ.t.⁊ hoc de.i.triũ nodoꝝ.i.tres habẽs nodos. Iñ h trinodiũ. dij. Et ꝓpd. no. Onde Muidius epi.Dſſa mei fratris dana ꝑfracta trinodi. Trinus.na.nuũ.ꝛa tris ⁊ vnus. q̃ſi triunꝰ. Iñ trinitas.tatq̃ſi triunitas:eo ꝙ ſitvnũ totũ in tribo ꝑſonis. Et trinarius.ria. rin. Trio.onis.i.bos:quaſi terio. Triphon.phonis ꝓpꝛiũ nomen viri. DPe q̃ habet.j. Machabis a ꝓpdpe. gti nde in Turoꝛa. Cõtra Criphonẽ tũcrex Pe/ metrus ibat. Itẽ idẽ. Antre chü Triphõ ; tẽpoꝛe ꝑdere captat.qð multi vicũt. et tunc vltima nti acuit. vt SGalomon. llij dicunt ꝙ penł gti coꝛa vltima nti grauat᷑. vt Triphon.phonis.ſicut canon.nonis.⁊ Simon.monis.Del põt dedinariſine.n. hH CTripho tũc gtũs ꝓduẽc ꝑenlł.Cnipho/ nis.ſicut Simo.monis.ſermo.monis. Trixolis.lis.fę.ge.qdã regio:dicta a tribꝰ ciuitatibo· co ꝙ habeat ſub ſe tres cuita⸗ tes coꝛ.po. Iñ tripolitanus.na.nũ. Et H tripolitanꝰ.ni.ſcilʒ vñs vel epũᷣs illius ci⸗ uitatis vel ꝓuincię ſiue regionis. Trixos.dis.mal.ge.i.menſa·vel ſcãnũvel aliud inſtrumẽtũ tres habens pedes. Si eniʒ quattuoꝛ habet pedes/:impꝛo pꝛie oꝛ tripos. Itẽ hm Remigiũ Cripos eſt ꝗqdã ſpecies lauri:ſic dicta:qꝛ triſida habet fo/ lia.vel q; tribus radicibus adheret terrę. Et ẽ cõſecrata Alpollini deo viuinatiõis. q; ſupoſita capitibꝰ doꝛmientiũ vera fac ſomnia apparere.vnde ⁊ ſepe ponitur pꝛo imagine 2pollinis. VPñ Oꝛiſcianus in pᷣ. Et epigrãmata ꝗ egomet legi in tricode vetuſtiſſimo Apollinis. Sʒ cũ ſit nomen arbor videt᷑ ꝙ debeat eſſe ge. e. alias ge. Triptotus.ta.tũ.nomẽ habens tres (maſ. caſus. vt Jeſus Jeſum Jelſu. Tripudiũ.dij.neu.ge.i.plauſus maxime ille q́ ſolet fieri in triipho ꝑcutiendo trã pedibus. Mñ ⁊ p triüpho qñq; dẽ. Et dꝛ tripudiũ.quaſi terrę podiũ.i.plauſus vel reꝑcuſſio terrę.Del tripudiũ cõponitur a terra.⁊ pes pedis· quaſi plauſus ⁊ exulta/ tio facta ꝑcutiendo terrã pedibus. Sed ponit᷑ ſimpliciter pꝛo lęticia⁊ exultatione gaudio vel victoꝛia. Triremis.mis.fę.ge.i.nauis quę tres oꝛdi⸗/ nes remoꝝ habet. Et pel ꝓd. mñ Dꝛatiꝰ in pᷣma eplła.Nauſeat vt locuples quem ꝓucit pᷣma triremis. Itẽ adiectiue inenit H hęc triremisa H̊ me. DPñ.2 Machab. 4. Pateę ſunt in fabꝛicam nami triremiũ. Tris gręce latine dꝛ tria. Facit etiã actũs de treshos ⁊ has tres vel tris.⁊ hęc tria. CTriſtegũ.gi.dĩ loc tricamerat. Dnde in ędificatiõe arcę vbi nos dicimꝰ:Cęnacu/⸗ la ⁊ triſtega facies in ea.habet alia tranſ/⸗ latio.Bicamerata ⁊ tricamerata. Habu⸗/ it enĩ qͥnq; camerasq̃s Tug etiã ꝓpter ſentina dicit ibi fuiſſe · de qbo in hiſtoꝛijs plenius inuenitur. EXEriſtis. 9.t. ⁊ B ſte.i.meſtꝰ amarusafflict 7 dĩ a tero.ris.q̃ſi tritus ſtans.⁊ c etymo. Inñ hH triſticia.cię.i.męroꝛ.lamẽtatioflet ploꝛatus. Et cõponit᷑ triſtis:Subtriſtis. ſte.i. aliquãtulũ triſtis. triſtis.i.valde triſtis. Criſtiſonus.na.nũ. Et triſtific' ca. cum.penuł. coꝛ. Tritheoitę · dicti ſunt qͥdã heretici · qͥꝛ ſicut tres ꝑſonas ĩ trinitateita aſſerũt tres de/ os eſſe. contra illud qð ſcriptũ eſt: RMudi iſrael vñs deus tuus vnus eſt. Triticũ.ci.neu.ge.i.frumẽtũ.⁊ dꝛ a tritura- eo ꝙ puriſſimũ tũdat᷑. vel q; gnũ eius te/ nit᷑ ⁊ cõmolit᷑. Iñ tritice.cea.ceü.vt Iſte panisẽ triticeus.i.de tritico. Tritilis.lis.ↄ.t.⁊ hoc le.quod põt teri · vel hablle eſt ad terendum. Triton· de marla paganis dẽ. vel dꝛ genꝰ marinę feręa interpᷣtat᷑ ſonãs: vel terens. Tritura.rę.fę.ge.i.meſſis.⁊ dꝛ a tero.risqꝛ teritur in aran. Tritus.ta.tũ.i.cõminutusconfractus. Iñ hec tritio · onis.i.cõminutio. Truia. uię.i.diana.⁊ dicit᷑ a tris ⁊ via:ꝓpt᷑ tres eius vias.i.ptãtes. Eſt enĩ diana in ſiluis/ luna in cęlo ꝓſerpina in inferno. Triuiũ.uij.cõponit᷑ a tris via.cũ qͥ etiaʒ ponit᷑ bis: q̃ttuoꝛ: di h̊ biuiũ.uij.hᷣ tri⸗ uii.uij· B q̃druuii uij.ſcilʒ locus vbi duę VWl tres ułq̃ttuoꝛ vię ↄueniũt.⁊ tẽdũtad idẽ. Iñ h̊ᷣ⁊ ̊ biuialis.⁊ ̊ le.h̊ ⁊ ͥ triuiał H̊ le.̊ ⁊ B qᷓdruuialis.⁊ h le.qð pertinet ad binii.triuiũ:qᷓdruuiũ. Et biuiatitriui⸗ ati.q̃druuiatiadu.i.p biuiatriuia.q̃dru/ uia. Et nõ ꝙ grãmatica. dialectica.⁊ rhe/ toꝛica · dicut triuiũ q̃dã ſilitudine· q̃ſi tri/ plex via ad idẽ.i.ad eloquẽtiã. Krithme⸗/ tica vo muſica geometria aſtronomia icũt᷑ quadruuiũ·q̃ſi quattuoꝛ vię in idẽ i. ad ſapientiã tendentes. Oñ ? triuiales icunt᷑qui docent vel qui ſtudẽt in triuio ſicut quadruuiales qui in quadruuio. Tnũphꝰ.phi.maſ.ge.i.victoꝛia ułtriplex lęticia. ⁊ dĩ a tris phonosqð eſt ſonus quaſi trinꝰ ſonus.i.triplex gaudiũquod ſiebat alicui pꝛo ſubiugatione ciuitatis Vel regionis. NMa reuertẽti · ſolebat totus populus exire obuiã victoꝛi cuz magna cxultatione cim magno gaudio.⁊ hęc erat pꝛima leticia. AWlia erat ꝙ omnes ca/ ptiui ſequebant᷑ vel cedebat currũ eius ligatj manibo eoꝝ poſt terga.C ertia leti⸗ cia eratꝙ erat ipſe indutus tunica Jouis ⁊Z ſedebat in curru quẽ trabebãt quattuoꝛ eqͥᷣ albi. Oñ Duidi. Quattuoꝛ in niueis aureus ibis equis. Et cum tanto honoꝛe ducebat ad capitoliũ. Manc tñ moleſtiã habebat . q;ꝛ ponebat᷑ qͥdã ſeruus vna in curru cũ eo. ⁊ ſp colaphicabat triũphan/ tem:ne ipſe nimis ſuꝑburet. Et etia ideo. vt daret᷑ ſpes vnicuiq; quantũcũq; vilis cõditionis eſſet ꝑueniẽdi ad ſimilem bo/ noꝛẽ ſi ꝓbitas ſua mereret᷑. Et dicebat ei ſꝑ: Gnotoſolitos.i.teipſũ cognoſce. DNel triũphus dꝛ a gręco triambos.i.a triplici exultatiõe eiꝰ cui triiſphꝰdabat.vt dictũ S. Hel triabos vꝛ triplex iudiciũ: Iñ triũ/ phus ·q̃i a triplici iudicio. Fiebat eni ĩ ex/ hibitione triuphi triplex iudiciũ.bus enĩ coõſulebat᷑ exercitus.2 ſenat.ʒꝰ ꝓplus. Et ſi aſſentirent habitũ erat iudicin triplex. Itẽ trnphus ꝓpꝛie d plena ⁊ ꝑfecta vi/ ctoꝛia:quãdo ſcilʒ qͥs ꝑfecte hoſtes vincit Sicut trophęu quãdo ſolũ eos fugat. Triũuirqui ſuꝑ tres viros habet ptàtem nomen eſt vignitatis. Triũuiri capitales vicũt᷑·qui carceris ha/ bebãt cuſtodiãqͥꝝ interuetu aiadutendũ erat in quoſq; homies facinoꝛoſos:quos etiã dicimus ſtratoꝛes a ſtringẽdo/quia in carcere cuſtodiendoset reos damna/ tos puniebant. Troas.adis.femĩa de troia.⁊ coꝛ.penł.gti. Trochea.cheę.i.toꝛcular.vl rota modica ſuꝑ puteũ · vel illud qð apponit᷑ malo na/ uisa dĩ a trochosqð eſt rota:quia habet rotulas ꝑ quas funes trahunt. Trocheus.chei.eſt pes conſtãs ex longa⁊ beꝛeui.vt Audit.⁊ dẽ a trochoseo ꝙ cito quaſi rota currat ⁊ voluat᷑. Del vꝛ a tro/ cho · qꝛ ſicut trochꝰ cõſtat ex duabo ꝑtibb ſcilʒ vna groſſa ⁊ altera tenni · ita trochę cõſtat ex vuabus ſyllabis· ſcilʒ vna lõga TZ altera bꝛeui. Inde trochęicus.ca.cũ. Trochos gręcelatine dꝛ rota. Trochus.chi.mal.ge.ẽ inſtrumẽtũ qͥ ludũt pueri.⁊ dꝛ a trochos.qꝛ cito ad modũ ro/ te voluit᷑.⁊ ad modũ rotę rotũdus ẽ.Dñ Cato.Crocho lude. Mic etiã aliter dicit tropillus. . . Trophinius.nij.penłcoꝛ.ꝓpꝛiũ nomẽ viri. lo vlchi ham Crola. cöſon roge twno Lpb⸗ Moen ſeintug ſvetono: n onin Pkaenb Utnancl inblise Locdsg Cropus ceſtaae Copian Ciowo⸗ ſecidir Pnan toonnent guohabi. frpba Ktetaſane laſigun Wemec ; Erd⸗ (aso ni. Paf ligiſhuc⸗ hinoii nbuspol rohnsp⸗ uei uwp Duguti Ivo I um ſeſ kunm Gndeann lanktnge Gtmdent Cnlulen diatno lunangc men herde mnzdn Cennch naſen gumnen Gunnines one nmeickt snn mupbas teniäideo cichvin che naii Fini Earcniig iusei Ps Ei itmpler. pfectavi esvnct dofag Wptüm einmsh udd anov õ wsdanne Annoda vonru 1. Glrlongen 1o litd Adiatd wunhtn auincut ſchwmi iasad⸗ miiici AAnddüiſe si ialter d nonin Crogodite tenul pd gens etbiopũideo dicti · q; adeo veloces ſunt·vt feras curſu pedum aſſequantr. 1 Troia.troię.ꝗqdã ciuitas⸗ eſt ibi.j duplex cõ ſonans: dĩ a tros. Iñ troian.na.nũ. Troigena.nę.coĩs.ge.natus de troia · ul de troiano.⁊ coꝛge. Tropheũu. phei.i.ſpoliũ ab hoſte in fugã cõũſo ereptũ Et tropheũ · victoꝛia de ho⸗ ſte in fugã cõuerſo:et exultatio vel leticia ſiue hono: qͥ dabat᷑ alicui ꝓpt᷑ hoſtẽ in fu/ gam conũſum. Et erat talis honoꝛ/ꝙ totꝰ plus exibat ei obuiam. ⁊ cum leticia euʒ introducebat ĩ ciuitatẽ Dñ qͥdi. Hoſtes in bellis qñ dãt terga trophęũ · DNicit.⁊c. CTropos gręce·latine dicit conuerſio. Tropus.pi.mal.ge.quidam cantus in ec/ cleſia.a cõuerſione ſic dictus. Tropicus.ca.cũ.i.ſiguratiuus⸗ coꝛ.pi. Tropologia.gię.ẽ conuerſio ad aliquẽ per ſecũdã perſonã· vt Domini ẽ ſalus et ſuꝑ ꝓplłm tuũ bñdictio tua. Et dĩ a tropos qð eſt conuerſio.⁊ logos ſermoq̃ſi ßᷣmonis prius habiti conuerſio. Et ẽ eadẽ cũ apo/ ſtrop ha. Mug.·etiã dicit.ꝙ tropologia · eſt excuſatio vel ſenſus ſpũslis vel moꝛa/ lis. ⁊ figuratiua intelligentia· vel locutio· vel emẽdatio vitę. Inde tropologic.ca. cuzʒ. Et tropologice adu. Et tropologico as.⁊ tropologico.cas.i.tropologice lõo/ qui. Haß. autẽ dicit. Tropologia·moꝛa/ lis ĩſtructio· ad inſtructionẽ ? coꝛreptio/ nẽ moꝛũ · ſiue aꝑtis:ſiue ſiguratis ſermo⸗ nibus pꝛolaaa. Tropus.pi.figura moꝛalitatismodus lo/ quedi.vt cũ aliquis loquit᷑ metaphoꝛice · vel periphꝛaſtice · vel alio tali modo· bᷣm Huguitionen. Tros.⁊ Jlus.fres fuerunt.⁊ regeſ troiani. Truculentus.ta.tũ.i.plenꝰ truciditate·cru/ delis aſper· ferus dicit᷑ a trux.⁊ lentos. CTrucilentus.ta.tũ.iĩdem. Trudes.dis.fę.ge.dꝛ a trudo.dis.Et di/ cunt᷑ trudes fuſtes ferrati ·ſcilʒ conchi· eo ꝙ trudant naues. Trulla.lę.fę.ge.ibombus:vel ſibilus ani ⸗ vꝛ a trudo:qꝛ trudendo emittit᷑. Itẽ trul/ la dꝛ qdᷣdaʒ vas fictile. Itẽ trulla ẽ qodã inſtrumẽtũ cemẽtarioꝝ ferreũ latũ ad cõ/ planandũ muꝝ.⁊ ad lapides cũ calce cõ/ ponẽdos ⁊ cõiungẽdos:qꝛ trudit ⁊ detru Dit ⁊ intrudit calce vel luto lapides.Oñ Amos.x.Et ĩmanu eiꝰ trulla cemẽtarij. CTruncus. ci.i. ſine capite · ſcilʒ ſtatura arbon qui dicunt tubianęi iudęi. inſiſtens radici. Cruncus hoĩs eſt media ꝑs coꝛpor a collo ad inguinẽ Hñ MHirgi / lius. Caput collo vehit·trũc coxis ſuſti/ netur. Et genubus ? cruribꝰ X. Iñ trücꝰ. ca. c. i. diminut· ſemipciſus· ſine capite. Truta.tę.quidã piſq.⁊ dẽ a trudo:qꝛ vim habet trudendi:vel qꝛ ſꝑ moꝛet᷑ obſtruſa. Trutannus.ni.mal.ge.d a trudo.dis.eo ꝙ verbis ſuis trudat ad hoc ꝙ decipiat. Facit eni cedi:qð verũ nõ eſt. Inde hęc trutãnia.nię.Et hic trutannulus.li.dimi. Et trutannicus.ca. cũ. 4 „ Trutina.nę.i.ſtatera.ſcilʒ lingua libꝛe. di a trudo.dis:q; ſꝑ trudit᷑ foꝛasuł partica ꝑ tranſuerſuũ poſita:qꝛ trudat ſurſũ. Inde E trutinula.lę.⁊ trutinella.lęambo oimi.i parua trutina. Trux.cis.i.crudelis/auſterꝰ.ferusinexoꝛa / bilis hoꝛrendus.Et coꝛ:v.ante.c. Pnde Duidiꝰepi.Mater eris tauro ſenioꝛ ipſe truci. Itẽ Hꝛati in pᷣma eplła.Ire truces iimicitias ⁊ funebꝛe bellũ. Tuba be. ſe ge. dẽ qſi tibia · a eſt ſimilis ei Tin longitudine ⁊ in ſpecie.Del tuba q̃ſi tuſa:qꝛ tuba cõcaua eſt. Et nõ ꝙ tuba le⸗ galis de qᷓ habet᷑ Mũeri. xꝰ erat vt dicit Joſephꝰ: fiſtula cantatoꝛia pene magni/ tudine cubiticalamo capacioꝛ: pᷣbens in pncipio latitudinẽ· ꝗqᷓ cõueniebat oꝛi ſuo ad ſuſceptionẽ ſpũs:ꝗᷓ hebꝛaice dẽ aſoꝛa. Et ſicut dicit᷑ in hiſtoꝛijs.Cuba habebat quattuoꝛ vſus ad vocandũ multitudinẽ- ad mouẽda caſtra. ad bella/ad feſta. ñ eni ſolẽne habebãt epulũa dies feſtos.⁊ kalẽdas:clangebãt.Dñ in pſalmo.BGuc/ cinate in neomenia tuba. Bnde Legalis populũ tuba dangoꝛe vocabat. In bellis caſtris:feſtiſq; ſonoꝛa tonabat. Tſuber. ben.maſ.ge.i.fungus.⁊ dĩ a tumeo mes .qꝛ ex tumoꝛe terrę ꝓdeat.Dñ tubera quaſi tumera.i.q̃ſi tumoꝛes terrę.Et po/ nit ſepe p tumoꝛe. p pctõ gnãlit. Dnde Terentiꝰ in adelphis.Colaphis ẽ tuber totũ caput. Inde tuberoſus.ſa.ſũ.i.tube/ ribus plenusinflatusſuꝑbus. Inde hęꝑc tuberoſitas.tat.i.inflatio vel ſuppbia. Tubiangi · dicebãt᷑ iudei illi qͥ ex alienige/ nis cõuocatiĩ auxiliũ Judę venerant. Et icebãt᷑tubianęi:quaſi tubis cõducti.Et ꝓducit nę. Hoc vult glo.2. Machab. i2 ſupꝑ illud. Et venerunt in caratha ad eos „ CTubicen. cinis. mal.ge.qui canit cum tuba 7 coꝛ.penuł.tam nti q; genitiui. CTubicina. nę.fę.ge. mulier ꝗq canit cũ tuba· Tucetũ.ti.neu.ge.dẽ cibus qͥ fit ex carniũ contuſione·ſicut ſalcicia eſt.Oñ Perſius. Sed grandes patinę tucetaq; craſſa. Iñ hic tucetarius.rij.qui cibũ illũ facit. CTucus.ci.genus eſt auis ſcilʒ cuculus. Tugdes. ois. vel tudatus.i.malleus Onde tudatos.vicimus illos:qui habet capita groſſata ad modũ mallei groſſi. Tuguriu. rij. vĩ eſſe tectũ qð rebus vrba/ nis vel ruſticis cuſtodiẽdis eſt deputatũ Bel vĩ oẽ ędificiũ qð magis cõpetit ru/ ſticis q́; vrbanis ędibus.⁊ dꝛ q̃ſi tegula/ riũ · eo ꝙ tegat. ff. de v. ſig. l.dvomus. Tullius.lij.p duo.l.ꝓpꝛin nomẽ cuiuſdam vini. DHnde Aucanus in. 7. Cullius elo/ quij cuius ſub iure togaq;. . Tumentũ.ti.neu.ge.dꝛ a tumeo.mes.q; in filo uł tela tumeat nec ſubtilitatẽ habeat. Iñ tumentuoſus.ſa.ſũ.i.tumẽto plenus. Tumidulus.la.lũ.i.aliquantulũ tumidus. Tumidus.a.oũ.i.inflatus.ſuꝑbusirat. In tumiditas.taſj. Et vifferũt tumidus tumẽs:q; tumidus eſt qͥ ſꝑ tumet. Cumẽs yo qui ad tempus ex aliq̃ cauſa tumet. Tumoꝛ.or.maſ.ge.ẽ inflatio vel ſuꝑbia cũ motioue coꝛpor vel iracundia. Inde tu/ moꝛoſus.ſa.ſũ.i.tumoꝛibus plenꝰ. Inde tumoꝛoſitas. tatis. Cuymultuarius.ria.riũ.dẽ a tumultuoꝛ. arj. Et hinc tumultuarij dicebãt᷑ milites vel pedites ꝗͥ ꝓ ſolo tumultu ducebãt in pᷣliũ Vel q: ſubito ⁊ cũ tumultu exeunt contra boſtes eximpuiſo venientes. DHñ ⁊ illud genus militię vꝛ tumultus.vel tumultua/ tio· vel cõiuratio. CTumultus.tus.i.ſeditio/cõiuratio· diũſoꝝ garritus: quaſi tumoꝛ multus. Inde tu/ multuoſus.ſa.ſu.i.tumultu plenus. CTumulus.li.maſ.ge.mons bꝛeuisułſepul dũi.vel terra cõgeſta ſupᷣ ſepulcrũ: dicit᷑ tumulus·q̃ſi tumẽs tellus. Iñ tumullulus li. oimi.i. puus tumulus. Et tumuloſus. ſa.ſij.i.tumulis plenꝰ. Hñ. Mons bꝛeuis eeſt tumulus.buſtũ:cõgeſtaq; tellus. Cunica. ce.Ffę. ge. veſtis antiquiſſima appel⸗ lataquia in motu incedentis ſonuʒ facit. 17 dĩia tonus.q̃ſi tonica.Hꝛimũ enĩ fuerũt pelliceę tunicęqbo poſt eiectionẽ de pa/ mnadiſo IIdãa Ena induti ſunt. Inde tu/ nicella. lę. oimi.i.parua tunica. Et tunica/ tus.ta.tũ.il.tunica indutusvel tunicã ha/ bens. Et tunicoſus. ſa. ſũ i. tunicis plenus. Tunicula.lę.dimi.i parua tunica. Turba. bęi.turbatioa dĩa turbo.bas. Itẽ turba eſt ppli multitudo. Sʒ multitudo nũero fit. Curba tm̃ in loco. Poſſunt eniĩ pauci in anguſto turbã facere. Etẽ turba nomen collectiuũ. poteſt reciꝑe verbuʒ pluralis nũeria adiectiuũ ĩ plurali nũero Zi diuerſitate generis.⁊ H̊ ratione ſigtio/ nis. DOnde Joannis. 7. Szʒ turba H que nõ nouit legem maledicti ſunt. Turbella. le turbatio. dĩ a turba Onde Aug de ciui. dei. Oẽm motũ coꝛdis ⁊ ſa/⸗ lũ/oeſq; turbellas fluitare aſſerit ꝓd.bel. Turbidus. da.ouũ.ꝛ quaſi terbidus.i.tra cCcoõmixtus ſcilʒ fece.? vĩ a turbo. bas. CTurbo.binis.maſ.ge.pe.coꝛ.gti·vꝛa terra. qð antiqͥ vicebanth turben. binis. Et eſt turbo vel turben. vertigo volubilitat xük2 topnꝑ· oictus a tena:qꝛ quotiens talis vẽt cõſurgit · terrã ĩ circũitu mittit. Inde tur/ bineus.nea.neũ: turbinoſus.ſa.ſũ. Turbulentus.ta. tũ.⁊ turbulens.tis.i.tur/ bidusnõ lucidus.Sʒ turbidũ de natura Turbulentũ xyo ſit ex accidẽti. Iñ turbu/ lẽte uł turbulẽt᷑ adu. Et H̊ turbulẽtia. tię. Turdela.lę.qdã auisquaſi maioꝛ turdus. ⁊ di a turdus cnius turdelę ſtercus viſcũ generare vicit· m Mug. Turdus.di.qdaʒ auisX dĩi a tarduseo tarde voletułqꝛ tarde ſe referat.ſcilʒ ĩfi/ ne autũni. Inde turdin.na. nu. penuł pd. Turgidus.da.dũ.i.inflattumidusirat. Inde bęc turgiditas. tat Et turgidulus. la Iu.i.gliquãtulũ turgidus. Turgiolũ.li.neu. ge. vꝛ vas ĩterius groſſũ Zturgidum. coꝛ.o0. Curgoꝛ.gor..maſ.ge.i.tumoꝛturgiditas. Curma.mę.fę.ge.ſocietas hoiuʒ: ꝓpꝛie tri/ ginta.ſclz ala. Sʒ ala ↄtinet triginta mi⸗/ lites. Curma triginta pedites. Inde tur/ matim aduerbiu· ſicut a turba turbatim. Curmella. ę. vimi.i.parua turma. CTunrmula. lę. oimi.idem. coꝛ. mu. CTuronis · ciuitas cẽ.⁊ coꝛ.pe.ſicut ligonis. urpiloquus.qua.quũ.pe. coꝛ.i. turpia lo/ ques. Inde hoc turpiloquiũ. quij. turpis locutio. Turpilucrus.cra.rũ.i.turpiter lucrũ faciẽs Inge hoc turpilucrũ.cri. turpis acqᷣſitio lucri.⁊ coꝛ.lu.naturaliter. Turpis.pis.9.t.⁊ hoc pei.infoꝛmis.⁊ dĩa toꝛpeo.pes.eo ꝙ; toꝛpeat Inde turpitudo inis.i,macula:defoꝛmitas. inie gut tes vice diun ſim fubt erein tunb munpn uuutn gans ndg epirgt zwos ſexus. tummt Lummt Cigtms ucula ncord mnoßun ſis ſis Piiscäſ Nen gupof Tutamen nibeo⸗ Curu Gickae ctenerſe Weic Ttcgin pkelber ſoneſe⸗ Pnuſſunr loc he ngfhen ſn Wlsad noplr mmnſtn WMregbeh haminnt Uunlck ottor uden tnflo Gngn offiſte Gbpenns u wobe miande Paſimnri memdn õ doneſco⸗ tdbabn 2 br Dn rcks 1ſt Napdde nsnn dobes ubnsb volbbitri⸗ mmstlisiß I Ten alali nanai tul⸗ üdemm 1Ftube ſdalarn d imduins Rus anrcse rinmn ſchi unienl emnchoingt Emngdllus . RRZZ angiliß AEUN. 1s Mietn W. NI.. l mninhi imr bintti a⸗ ups aſin fomis leunpi 6 diam puinciaß. =DUð Turtur.turis.a ſono vocis nomen habet: genus anis eſt. Inde turturinus.na. nũ. badudann CTunis ris. ſ ge. dẽa teres retis.qð clon, gũ rotundũ.Et turres dicũt᷑quaſi tere/ tes q; longe ſint.⁊ rectę ⁊ ꝓcul rotundę vident᷑ licʒ qñq; ſint quadratęuł latę·· u icunt᷑ a tueoꝛ.eris.q; bent defenſion. If turritus.ta. tũi.turribus plenus.ad moduʒ turris viſpoſitus.et ꝓd.penulł.Et turricula. lę. dimi.i.parua turris. Itẽ turj gregis vicebat᷑ mn Mieronymũloc vbi Jacob greges ſuos pauit · nomen loco inde relinquẽs. Curiis vo cuſtodũ vice/ batur vbi cuſtodes poſiti erant ad cuſto/ * penuł ꝓdu. Et declinat· h̊ turtur turturis epiceni genen · penl. gti coꝛ.⁊ ſub vno gnẽę ⁊vno articulo compᷣhẽdit aĩalia vtriuſqʒ ſexus. Põt g dici. Nlba aquila.⁊ vnus turturtam /ꝓ mare q; ꝓ femina. Turturi ·dicunt᷑ paſtoꝛes qͥ fiſtulis canũt. CTus.turis.vide.s.in thus aſpirato. Tuſcia.ſci qdã pars italięa frequẽtia tun Zſacroꝝ dicta. Eadem tirrbenia·a Tir/ rheno fratre Lydi. Iñ tuſc.ca. cũ. gẽtile. TCuſſis.ſis.fę.ge.ẽ comotio pulmonis ex/ pirãs cũ ſonitu.⁊ dĩa tundo.dis·q; tun- dit pectus. Del dr a toni.ab altitudine · q; a pꝛofundo pectoꝛis veniat. * .— Tutamen.mĩs.i.tutamentũ.⁊ pduẽ penul. nti · coꝛ.penul.genitii. CTutela.lę.fę.ge.i.defenſio.⁊ dĩ a tueoꝛ. en. Et eſt tutela in liben caput alicui ꝗq ꝓpter gtatẽ nec ſe· nec ſuadefendere põt.Cutela Dabat᷑ liberispatronus.ſeruis. Tutela ſᷣm AExo. in ſi.eſt vis ⁊ ptãs in ca- pite libero· ad tuendũ eũ qͥ ꝓpt᷑ tatẽ ſuam ſponte ſe tueri nequita iure ciuili data ac pmiſſa.vt Inſti:o tute.S.eſt aũt. Dis aũt Dico de facto ptãs de iure.vt talis ſit tu/ toꝛ q ꝓpᷣa imbecillitate nõ impediat᷑.neca iutriſdictione repellat·qᷓles ſt pupillus.ſu rioſus.⁊ qͥ ꝑpetuo moꝛbo laboꝛãt.Illi pr imbecillitateʒ coꝛpoꝛis vel ai tutoꝛes eſſe nõ poſſunt. Sʒ femĩęꝗ q;uis ſciãt res ad/ miniſtrare pupillares.⁊ ad id expediẽdũ vires habeanttũ a iure inſtitutionũ non admittunf. Tutela teſtamẽtariaeſt quãdo pater dat filio tutoꝛẽ in teſtamento. HW Tutela oatiua eſt.quando vnus datusẽ tutoꝛ filio in teſtamẽto.⁊ vnus extãtibo cõſanguineis idoneis ad tutelã iudex ex officio ſuo dat tutoꝛem. Tutela legitima eſt · que defertur alege m CTutoꝛ eſt qͥ pupillũ vel pupillã moꝛte pa tris uł emãcipatione ſiu iun factũ ułfaccã tuet. Differt autẽ a curatoꝛe.qꝛ tutoꝛ dat impuberi:curatoꝛ vo puberi· vel adulto ſcilz furioſo ꝓdigo:ſurdo:imutoa ſilibo·q rebus ſuis heſſe nõ poſſũt.Itẽ tutoꝛ qñq; dat᷑ a iudice:qñq; a teſtatoꝛe. Hat᷑ eniʒ a teſtatoꝛe. cõſirmatur decreto iudicis vel pꝛęſidis. Etiã dat᷑ iuito· H̊ curatoꝛ nõ niſi volenti ·Rterq; ad litem. Tutoꝛ fiducianuseſt qͥ pupilli emãcipati icuius pater q eũ emãcipauit tutoꝛ erat le/ gitimꝰ eo patre moꝛtuo tutelã accipit· ci moꝛtis tẽpoꝛe erat in patris poteſtate. Tutoꝛ legitimusẽ qͥ lege ſcipiẽte pupilli nãdſcit᷑ tutelã:quales ſũt ꝓximi agnatret cognati. Regulariter eni traditũ eſt ᷣm leges vt ad quẽe ſpectat emolimẽtũ hęre/ vitatis alicuius pupulli:ad eüdẽ ꝑtineat ⁊onus tutelę eiusniſi foꝛte ſit mulier quę bene vocat᷑ ad hęreditatẽ moꝛiẽtis nõ t,i ad tutelã ſuꝑſtitis:qꝛ tutrix eſſe nõ põt. Tutoꝛ onerariusẽ qͥ dat᷑ pupillo vt ipſũn defendat a vexationibo alioꝑuł oat᷑ no/ uitatis graut alios tutoꝛes inſtruat.c.ve/ nerabilẽ.de elec.in glo.ſuꝑ vᷣbo aduocat. Vel honoꝛarius dẽ:dat cã honor/nõ ad/ miſtrationis.⁊ tales nõ habent onus.vt regespꝛincipes · comitesbaronesquib⸗ Olimittũt᷑ filij cauſa honor::ideo illoꝛũ tu tela vacationẽ nõ pſtat. Inſti.de excuſa. tuto.vel cura.S.Itẽ tria onera. Tutoꝛ teſtamẽtariꝰ oꝛ qͥ ex teſtamẽto dat᷑ tutoꝛ filio a patre pupilliſcilʒ qui actuĩ teſtamento noĩat᷑ aſigtngarr. Tutoꝛ ſuſpectus ſᷣm I Co.in ſum. C.e.ti.d: iſte qͥ moꝛibo talis eſt ut ſuſpect ſit. nõ enĩ facultas pauꝑtas.fraudulẽtiauł callida cõuerſatio in rebꝰ pupillaribus ſuſpectũ tutoꝛẽ cõmendãt vel cõmittant. ante l Acca.cę.fę.ge.i.bos.⁊ dẽ a va/ cillo.las.quaſi vacilla debilis reſpectu tauri. Del vacca ꝛ a Los.·quaſi boacca·ſicut a leo leę/ na. a dꝛaco vꝛacęna. Iñ vaccinꝰ.na.nũ. Et h vaccari.rij.⁊ H̊ vaccaria.rię.cuſtos vaccarũ.Et hęc vacca:qdã ciuitas hiſpa/ nię ab abũdãtia vaccarũ ita dicta. Hac⸗ ca etiã dꝛ quędã ciuitas in india.Iñ vach ceus.cea.ceũ.⁊ H̊ ⁊ hec vaccẽ̃ſis.⁊ h̊ ſe. Et ſcribit᷑ ꝑ geminũ.c.vacca: ab eoderiuata Paccella.lę.⁊ vaccula.lę.ãbo dimi.i.ꝑua VPacantia bona· dicũt᷑ ea bona ꝗ (vacca. oñm nõ habẽt · ul ꝗ fiſco· ul dominio ali⸗ cuiꝰ applicãt᷑. Eð cõtingit multis modis Mñq; ſi qͥ inteſtat decedit · ułqͥ teſtari nõ põt.uł faciat ꝓpt᷑ qð hęres ſuus ei ſuc/ cedere nõ põt. ułetiã vbi alias de conſue tudine bona alicuius dominio applicant · nam tunc dicunt᷑ vacare bona. Daccinia.nię.herba purpurei coloꝛis. Pacuna.nę.fę.ge.dea eſt vacationis⁊ ocij. PBnde Dꝛatius. HMec tibi victabam/ poſt hanũ pulcrę vacune. adiũ.dij.⁊ hoc vadimoniũ.nij.in eodẽ ſenſu. ſcilʒ pignus vel fideiuſſio. Padulũ.li.dimi.i.paruũ vadũ. Padũ.i.neu.ge.eſt loc bꝛeuis⁊ hũilis in gqua.⁊ dẽ a vado.dis.eo ꝙ ꝑ ipſũ poſſit vadi.i.deambulari pedibo. Iñ vadoſus ſa.ſi. Et coꝛ.va.vadu. Nnde Duidi epi. Add vada meęnãdri:concinit albus oloꝛ. HBafber.fFra.fru.i.callidus igenioſusverſi/ pellis multifſoꝛmis.⁊ dicit a valde.⁊ afer. qi valde afer.i.valde callidꝰ.Mã afri val de ſolẽt doloſi eſſe ⁊ fraudulẽti Hel cõpo nit᷑ vafer a varius.⁊ ferẽs:q̃ſi varia feres. ſic hõ cautusqͥ loquit᷑ varijs modis. Vagabũuũdus·ẽ qͥ nõ habet domiciliũ ·ſ ho/ Die h̊ᷣ ẽ cras alibi.l.iiij.S.htoꝛ.ff. de vam. iffec. Sʒ q̃ſi vagabũdus·ẽ qͥ hʒ domiciliũ ſᷣ raro moꝛatur in eo.⁊ vagat᷑ hinc inde. HPagedaber hebꝛaice · rythmgrece · nũerus latine: Eſt liber Numeri. Dñ Mierony/ mus ĩ ꝓlogo regũ. Quart inqͥt vageda/ berquẽ Numeri vocamꝰa acuit᷑ in fine. Dagetra hebꝛaice. d tertius liber Moyſi ſcilʒ Leuiticus. Hñ vicit Mieronymus ĩ plogo regũ.Certius vagetra.i.Leuitic. Pagina.nę.fę.ge.theca gladij·dicta q̃i ba/ gina.q; ĩ ea mucro uł gladius baiulat᷑.Iñ Hᷓ vaginarius.rij.qͥ facit vaginas.Et pd. pe. vagina. DPñ Duidius meta. Pẽdenti nitidũ vagina diripit enren. Pagitus,.tus.clamoꝛ infãtiũ:XI dĩ a vagio. Vagius.gia.giũ.qͥ genubo iũctis ãbulat. VPVagulus.la. li.vimi.i.aliquãtulũ vaguſ:⸗ dẽa vage. Itẽ vagula. le. vimi. vꝛ inuẽca ̊ vagat᷑ ꝑ campũ.Et hic vagulus.lianu lus:quia vagat᷑ in digito: coꝛ.gu. Ha gus. ga. gu.i.erraticus.diſcurrens. HBalẽtulus.la.lũ.dimi.i.aliquãtulũ valens Haletro.tronis.maſ.ge.i.gluto.⁊ d a va/ leo. les.ꝑ cõtrariũ:q; parũ valet·vel quia valet multũ in leccacitate. pd.pe. gti. Balgia,.gię. fę.ge.dꝛ a voluo.uis.q̃ſi vol/ uia.i.retoꝛſio· ppe labioꝝ obto:ſio ẽquã valgis.i.retoꝛquere. “ Halidus.da.du.i.foꝛtis:potẽsrobuſtus. Et cõpat᷑. Iñ valide.dius.ſime.adũ.Et ſępe ꝓferũt ꝑ ſyncopã:valdus.dioꝛ.ſimꝰ ꝓ validus.⁊ validioꝛ.et valde ꝓ valide. facimus cũ aliquẽ deridemus. Iñ valgio ⁊ valdius ꝓ validius. Itẽa validus oꝛ h̊ validitas.tat.⁊ ꝑ cõpoſitionẽ Jnualidus Da. vu.i. debilis. fragilisnõ validus. JIñ B iualiditas. tatj. Et ̊ iualitudo. vinis.i. debilitasĩbecillitasifirmitas. coꝛ.pᷣmã validus. Oñ QAucan in o“. Rdducit ina/ lidę robur facundia cauſe. VBalitudo. inil.fę ge.i.foꝛtitudo. Etnõ q; valitudo ĩuenit᷑ p ifirmitate ẽ tractũ ab illo funebꝛi vale qð vicebat᷑ moꝛtuis. e q́ᷓ vide in valeo.les.Pñ qͥdã vicũt vale/ tudo ꝑ.e.Iñ valitudinari.ria.niu.⁊ va⸗/ letudinanius.na. ri.qͥ ſepe infirmat᷑ vel qͥ ſępe participat valitudine. Et h̊ valetu⸗ vinarii.vel valitudinariũ.rij. domus in q̃ curat᷑ ęgroti. Et licqʒ cã vifferentię vici poſſet · in vtraq; tñ ſigtione dꝛ cõpetenter valitudo ꝑ.j.Et nõ q.j.ãte·tudo bꝛeuiat᷑ vt foꝛtitudo/pᷣter valitudo:q̃ſi valetudo VDallis. lis. fę. ge. dicitur a vallo. las. eo ꝗꝙ; vallata ſit mõtibo. Inde valloſus.ſa.ſu. Et h⁊ hec valleſtris.⁊ G ſtre.Et ꝑ cõpoſi/ tionẽ · hęc cõuallis.lisi.magna vallis. Dlł valles dicunt᷑ vbicũq; ſunt humilia loca camponp? depᷣſſaqſi vulſa.Minc ? cõual⸗ les · depſſa loca terraꝑ inter mõtes. Et nö cqinuécit᷑ vallis ſalinaꝝ/qꝛ ibi erãt putei ſał᷑. Vallus.li mal gei. palus: dĩ a valid qſ vallidus. Iñ hoc vallũ.li.cõcatenatura ꝗ fit de palis ſuꝑ aggerẽ. Del vallũ ẽ ipſe agger · ſcilʒ id qð mole terrę erigit vt cu/⸗ ſtodia ſtendat.Et eſt vallü inter murũ⁊ foſſam.⁊ dẽ a vallis.i.palis:quibo vallis munit᷑. Dnde quidã. Minetis vallusſed vallüũ conuenit vrbi. Paloꝛ.lor.maſ.ge.i.potẽtia ·ſanitas:vigo Valua.uę.fę.ge.i.oſtiũ:a dꝛ a voluo.uiſ.Et vävt diẽ Hug. Malu? ꝓpꝛie ſut ꝗ reuoluũt intus.⁊ ſũt duplices?⁊ replicabiles. Vanga. gę.fę.ge.quoddã genus foſſoꝛij.et dĩ a vagusquia vagando fodit. VDanidicus.ca.cũ.pe.coꝛ.i.vana dicens. Vanidus.va.vũ.i.vanꝰ.Et cõponit᷑ eua⸗ nidus.oa.vũ.i.valde vanidꝰ. Pñ Dui/⸗ dius in F. meta. DPectoꝛa ꝗᷓ in tenues ab/ eunt euanida riuos. — HBaniloquus.qua.quũ.i.vana loquẽs. Iſñ hoc vaniloquiũ.quij.⁊ coꝛllo. Pan ſcht Pan wn lent Pey yu Pewe nw.a n ſwn prd etnahin ps dicid peoh Vanen coxinea nenu⸗ heutx mnoli Prnuam⸗ müsyi Fhven Panon Pilag magi. lavor Valallu ſc̃ oje datmn kudatr es pot dii w leapiut ptoualai ſilio r nler Nd Napad 1Mder mni wſtopt 1opoſs ohe Wnti unſs Däͤtene nac 1gficle Vali el Dikn dad ul sri uf odugi 4 Pvatin⸗ aci Märe nENI Hpuen⸗ Wustn nne dii tener leeuiat s o shn. braͤp rrcöu/⸗ isino ptiſt. ki nuNg ylliye utmulis nlsſed Oo ult nuctit bles bepis) 4 Nann ni. inſtrm̃ ẽ de vimie factũ ĩmodũ ſciti · cribꝛũ ſcilʒ.⁊ eſt ge.fę.pᷣm Papiam. NPHanus.na.nũ.i.ĩanisfalſus:vacuusirrit venerea dẽ a xenꝰ.q; vnerei ſcipue ſo/ lent eſſe vani. Inde h̊ vanitas.tat.. DPapidus da.dũ.i.iſipiẽs:ſine ſaxꝛe. Iñ Gᷓ vapiditas.tat.i.inſipiditas.⁊ coꝛ.va. Papꝛ.porl malſ.ge.i.caloꝛ·fumus:⁊ dicit᷑a vapoꝛo.- gs. * PBappa. pę. fę.ge.dẽ vile vinũ ·qð ð fece ex pꝛimit᷑vel exinanitio cũ aq̃.⁊ ẽ fere nulliꝰ ſapor.vñ ⁊ vappa ſępe d inſipiditas. Et vappa di ardelio ꝓdigꝰſuꝑfluus.ſtultꝰ. leuis:q iſipide ĩdiſcrete viſꝑgit res ſuas et nullius pbitatẽ. Et nõq; vappa ꝓd.a. añ.p.ᷣ vapidus eaʒ coꝛ.vñ credim ꝙ ſit dicẽdũ vappa ꝑ ouplex.p.et ſic poſitiõe pꝛoducit᷑ ptima.. „ Varica.cę.fę.ge.⁊ HG̊ varix.cis.o vena int coxanea:ꝗ ſi lędat᷑.vel itinere vel ꝑcuſſio/ ne·reddit hoĩeʒ curuũ ⁊ inflatü.⁊ ex lęſio/ ne facit poplices ⁊ coxas turgeſcere. Iñ varicoſus.ſa.ſũ.i.curuus. Darius.ria.riũ.dꝛ a via:q̃ſi viarius.i.non vnius vis.· incertę ⁊ mixtę ſnię.⁊ diuũſus. Iñ h̊ varietas.tatj. Parus.ra.ru.i.curuus: ꝓducit.ua. Vaſallagiũ.ſm ſpe.in.ti.de feu.idẽ ẽ qð bo magiũ.qð enĩ in frãcia dꝛ homagiũ·ĩ ita/ lia vocat᷑ vaſallagium. ðJ Vaſallus bpᷣm Moſt.eſt ille qͥ tenet᷑ ſeruitiũ facẽ dño occaſiõe feudi. Itẽ vaſallꝰ ẽ feu⸗ vatari.Et ſᷣm vulgare ꝓuicialiũ nobiles feudatarij vaſalli vicũt. Plebeius vᷣo hõ medius nũcupat᷑ ſm ſpe. Et vaſallus nõ põt vendere feudũ ſine volũtate oñi.Et dũ vẽdit · debet rogare dñm ſuũ ꝙ ab eo recipiat.⁊ alterũ emptoꝛẽ inueſtietqð ſi oñs denegat cũ exoꝛare nõ põtdet em/ ptoꝛi alia bona ꝓqualẽtia tali feudo iuſte vẽdito.de hoc in.c.ꝗ in eccleſiaꝝ.de cõſti. ⁊in vſi.feu. ꝑ to. Vas vadis mal.ge.i.obſes:uł fideiuſſoꝛ.? dẽa vado.dis·:q; dato vade/licet abire vadere.⁊ coꝛ.a.ante.d.ſ̊ vado.dis.ꝓd. pꝛimã. Onde quidam. Obſide ſine vade poſito pꝛius ad tua vade. Bas vaſis neu.ge.⁊ẽ eteroditũ nomẽ de⸗/ clinatione.qꝛ in ſingulari numero ẽ tertię declinationis.̊ᷣ in plurali eſt ſecũdę.Oñ. Das valis ternę dicas/ſᷣ vaſa ſecũdę.Et Dicht᷑ vaſa:quaſi veſca·a veſcoꝛ.ſcer·/ ſiue a veſcendo.quia eſcę in eis ppnunt᷑. (git᷑ Pas fictile·dꝛ vas fictũ ex tra qð cito frã/ aſa belli:vicũt᷑ arma.Dñ.Dic belli vaſa gueell,oſkuletamg. 2 Haſa iręſut oẽs peccatoꝛes.vt.xxiij.q iiij. Aabuchodoonaſor. Re te 4 In HVaſa papyria · vicunt᷑ quę de papyro ſũt facta.vide.S.in papyrrns. PBaſa paſtoꝛis appellat glo. Zacharię xi⸗. perã.⁊ baculũ·ſiſtulã ſibilũ ꝛꝛc. Baſco.conis.coĩs.ge.⁊ vacceꝰ.cea.ceũ.di⸗ cũt᷑ a vacca. Et ſũt vaſcones⁊ vaccei q dã ppli dicti a vacca ciuitate hiſpanię/iuxta pireniũ mõtẽ·a q̃ habuerũt pncepiũ· vel quã oli poſſederũt. Et dicũt᷑ vaſcones.q̃i vaccones.c.mutata i.s. Inde h vaſconia nięregio eoꝝ. Et hinc vaſconiꝰ.nia.niu. Haſculũ.li.vimi.i.parnũ vas. Baſcus.ca.cũ.i.vanus:nugatoꝛius. Vaſtus.ſta.ſtũ.i.magnusingẽs:ꝓfũdus. incultusamplus. deſertus.ſolitarius. Inñ̃ H vaſtitas.tat ̊ vaſtitudo.vinis.i.ma/⸗ gnitudo·ãplitudo ·deſertũſolitudo. Bʒ vaſtitas ꝓpᷣe coꝛpor-vaſtitudo·ſolitudo. Vates.tis.coĩs ge.i.ſacerdos:qñq; icit woeta·qñq; ꝓpheta diuinus.Et dicebant᷑ vates wetęa vieo. vies : qð eſt ligare · eo ꝙ metra ligarẽt pedibns ⁊ ſyllabis. vꝓᷣba modis cõnecterent. Pates aũt dicebãt᷑ ſacerdotes ⁊ diuinia vi mentis · vel a vi/ deo.des.qꝛ futura videbãt.⁊ pd.va. NHñn Duidius de reme. Parce tuũ vatẽ ſcelerl dãnare cupido. Quidã vicunt ꝙ vates dꝛa vas vaſis.⁊ theos:quaſi vas dei · vel vas diuinũ· vnde ſacerdos vr vatesqꝛ cõtinet deũ ꝑ ſanctimoniã. Itẽ viuini et ꝓhetę dicũtur vates · quia continere vi / dent᷑ deũ ꝑ futuroꝝ ſcientiã. Paticanus.na.nũ.i.ꝓpheticus⁊ tũc coꝛ.pe. Itẽ iuenit᷑ vaticanus.ni/ p quodã monte vbinutritus dꝛ fuiſſe Jupit᷑.⁊ pꝛod.ca. Paticiniũ.nij.i.diuinatio ꝓphetatio. Paticinus.ni.maſ.ge.deus paganoꝝ. Baticim.na.nũ.i ꝓphetic.⁊ dꝛ a vates. Vatidicus.ca.cũ. pe.coꝛ.i ꝓphetic. vĩnatoꝛ. gnte B Vbaldini ſũt hoĩes certi.⁊ ſignant᷑ cerici· vel canonici terrę vel eccleſię alicuius oe quibus in.l.i. C. de col.illi.vbi vꝛ. colle⸗ giũ vbaldinoꝝ nõ põt cõſtituẽ ſyndicũ. Pber. berl. neu.ge.i.mãma.⁊ habet᷑ totũ in ſingulari:i in plurali.Et dicũt᷑ vbera · qſi vuera:q; vuida ſũt ⁊ humoꝛe lactisĩ mo/ vũ vnarũ plena.Et ꝓd.v.Hnde Muidiꝰ de arte in p̊ libꝛo. Fertilioꝛ ſeges ẽ alienis ſemꝑ in agris. Dicinũq; pecus qandius vber habet. Et in Cant. oz. Melioꝛa ſunt vbera tua vino Iñ h̊ vber. berl.i. abuůdan⸗ tia · fertilitas. Et hic ⁊ H vber.ber.coĩs ge. decdlinationeᷣ oĩs cõſtructiõe.Et deſinit ablatiu in.e. tm̃licʒ ꝑ autoꝛitatẽ ineniaf in. . Et põt poni eñ maſculino feminino T neu.generibo· ſatis pꝛie · ſiẽ ⁊ diues · paup.ſed nõ in oĩ ſua terminationecq qᷓ/ litas actiua deſinẽtis ĩ ema foꝛma plurał in es nullo modo poſſunt neutro generi adaptari.vñ nihil ẽ. Habeo vberẽ pecus · vel vberes pecoꝛa. Dñ. Rẽ vel res neutꝝ fugiuũt.ᷣ cętera ſumũt. Et ẽ idẽ uber:quod abundans. ñ Aud.j2. Moiĩs cuiuſdã diuitis vberes fructus ager attulit. Inde vbere.⁊ vberit adu.i.abudantercopioſe Et H̊ vbertas.tat.i.abũdãtia copioſitas. Et vberoſus.ſa.ſũ.i.abũdãs. Iñ ̊ vbero ſitas.tatis. Atẽ ab vber dẽ vberb.ta.tũ.i. fructuoſus abũdans.Iñ vbertim/aduer/ biu.i. affluenter. abunde. S VPbertuoſus.ſa.ſũ.i.fertilis:vbertate plenꝰ dꝛ ab vberto.taſ. Bñ Joſeph. Vũñ pla cuiſſet Iſaac. vt iret ĩ ęgyptũ vbertuoſaʒ valde/ puĩciã. Hõt etià deriuari ab vber. Ddus.a.i.i.madidꝰ.aliquãtulũ hũidꝰ Bante E Pecoꝛs.coꝛdis.oĩs ge.i.demens.furioſus q̃ſi vęhabes in coꝛde.Iñ h̊ vęcoꝛdia.dię. i. amentiaalienatio mentis. Et vecoꝛdit· adũu. Inuenit᷑ etiã H̊ ⁊ H vęcoꝛdis dis.⸗ h Bectatoꝛiũ.rij.vꝛ inſtrumetũ qͥ ali / ( de· quid poꝛtat᷑.⁊ vꝛ a vecto.tas. PBecticulariꝰ.riariũi.vectes faciẽs vel ad vectes ꝑtinẽs. Mecticulariꝰ etiã diĩ rapi- noſusſicut vicimus aliquẽ vecticulariaʒ vitã agere q furto ⁊ rapinis intendit. Peccticulus.li.vimi.i.paruus vectis PBectigal.galis.neu.ge.pe ꝓd.tã nti qᷓ; gti. i. tributũ·Sʒ vectigal vꝛ illud thutũ/qð vehit᷑ ab illo q dat ad domũ recipiet. Sz tributũ·qð dat᷑ nucijs recipientis miſſis ad recipiendũ. Del vectigal ẽ tributũ de rebo vectis · vel ꝑ mare vel ꝑ terrã. Iñ hH HB vectigalis. H le.i.tributarius · q ſoluit vectigal. wel qͥ dat poꝛtat ad cunã dñi· el ꝑtinẽs ad vectigal. matura oſtij vehit᷑ huc ⁊ illud cauſa ſerã⸗/ di vel reſeradi Oñ ꝓpha. Mectes ferreoſ cõfregit.Et fac actus płalis hos vectes:uł vectis. Itẽ vecij appellat᷑ diabolus meta/ phoꝛice.Dñ Aſa.27“. Serpentẽ vectem ⁊c.qꝛ durus ea foꝛtisrigidus:ꝛ inflexibil Pectis.tis.maſ.ge.v⁊ illud ferrũ qð in fir-· ad modum vectiss BPectoꝛ.tor.maſ.ge.eſt poꝛtitoꝛ qͥ vehit. Et vectoꝛes ſũt nõ ſolũ qͥ vehũt.ᷣ etiã q́ ve/ hunt in naui · ſm xo. in ſũ. C.e cia:.ff. ad l.rhodi.de iac. Itẽ vectoꝛes poſſunt dici ſiue habeãt merces.ſiue nõ:dũ tamẽ oꝑaſ ſuas mgr̃o nauis exhibeant ad nauigãdũ Et ſüt qnq; noĩa ꝗ p̃ſtat actua paſſionẽ. Vngde. Moſpes celotypus cõuiua vectoꝛ alũnus.lctu ſiue pati ſ̊ eodẽ noĩe ſijẽnt Hectura.rę.fę.ge.i.naulũſcilʒ pᷣciũ qð vat᷑ pꝛo poꝛtatura. Iñ wctuari ra. ri.ꝗ vat aliqͥd ad vecturã/ułq poꝛtat aliquid pꝛo vectura.vel ad vecturã ptinens. Vegetus.ta.tũ.i.foꝛtis adultus. viuidus validus firmus:agilis:vigilans integer. incoꝛruptus. dẽ a vigeo.ges. Beha. be.fg. ge. eſt quoddã genus carri. Pehemens.tis.oĩs ge.i.furioſus.⁊ dẽa ve· mẽsq̃ſi ve habens in mẽte.Pel oꝛa ve qð ẽ ſine.⁊ mẽs mẽtis q̃ſi ſine mẽte. Nel vꝛ a veho. his.⁊ mẽsq̃ſi ꝗͥ vehita mente. Itẽ vhemẽs qñq; dꝛ foꝛt.vñ dicimꝰ ali⸗ quẽ hbie vehemẽtẽ cãmcũ habeat foꝛtioꝛẽ Iñ vehemẽt adũ. Et h vehemẽtia. tigi. aĩ demẽtia. Del põt dici vebemẽsquaſi ve gqdimẽs.i.auferẽs ve.i.malũ vel doloꝛẽ ꝗ⸗ mente.? eſt etymologia.⁊ coꝛhe. Bebiculũ.li.neu.ge.dꝛ oẽ genus curruset quicqͥd vtile eſt ad poꝛtanduʒ.vtcurrus nauis · ul iumẽtũ qdcũq; qdð poꝛtare põt. Velabꝛũ.bꝛi.neu.ge.ẽ vas in qͥ olen cõtun dit ulin qͥ frumetũ purgat᷑. Itẽ velabꝛũ d qð velis tranſit᷑. Oel loc romęita di/ ctus vbi obſonia vendebãt᷑. Mel ülud qͥ paſtilli vel hmõi cibaria velãt. Bñ Wꝛa/ tius. Cũ ſcurris fartoꝛ: cũ velabꝛo oẽ ma/ cellũ. Iñ velaber.bꝛi. venditoꝛ minutarũ reꝝ comeſtibiliũ ĩ tali loco/ulłqͥ eas velat. Pelariu.vide.j.in velum. . Helamen.inis.neu.ge.i.indumẽtũ palliũ. xel coopertoꝛiũ lecti. Pelamen oculoꝛũ ·exponi Geñ. 20. In biſtoꝛijs ſic v. Moc erit tibi in velame oculoꝝ.i.ĩ memoꝛiã verecũdię ꝙ in mẽdacio dep̃henſa es. Oñ ſubdit ex/ ponẽdo:Et ideo q̃cũq; ꝑrexer memento te deßhenſã . vel elegans eſt deriſio: HMoc erit in velamen oculoꝝ.i.pꝛeęparationem funeris .qð magnis expenſis ſolebat fieri maxime a indęis. wl ad pepla emẽda vt tegas faciẽ ne ameris. Pecunia etiam dꝛ velamen oculoꝝ. Oñ Ecqd.20. Encenia et dona excęcãt oculos iudicũ.i.velãt pꝑcõ⸗/ cupiſcentias. Andreas auteʒ exponit ſic. ᷑ multis modis nidpo hs eg loinn wene. n gli⸗ ntore W we Ms Nonns liian i nd⸗ plli⸗ gnods citbi iborr nenmn-d niee nen ſorſin nica cuam * enut Wtpe⸗ Din tuũ vocaſti fratrẽ·ſic ſolẽt pudibũ/ veę mulieres hoci. ̊ vꝛbanitas loquẽdi facta ẽ tibiĩ velamẽ verecundię.⁊ ſine ꝑi · culo põt eſſe ad eos qͥ tecũ ſũt:qui ſciũt ꝓ½ vxoꝛ ei ſisᷣ nõ ad alios.⁊ ne q̊ R᷑ᷣſumas alijs ſimulare.⁊ qͥcũq; ꝑrexeris memẽto ꝙ iã ſis in H dephenſa. Beles.litis.mal.ge.Et dicũ coꝛ.expediti milites uł pedites leui arma/ tura. qᷣ ES romanos ſlia inci/ piebãt. Et DVelifer.ra.rũ.pe.coꝛ.i.vela ferens. Pelinolus la l. qd velis volat. vt nauis. elꝑ qð velis volat᷑ in mare coꝛ.vo. DVellus.vellerl.neu.ge.dꝛ ipſũ coꝛiũ ouis vel arietis cũ pilisa dĩ a vello.lis.qꝛ olim lanę vellerentura nõ tondebant᷑. Etipſa eti lana floccus lanę dẽ vellus.⁊ coꝛ.le. Pelleroſus.ſa.ſũ.i.vellere plenuus. Delox.cis.oĩs.ge.i.celer Iñ hęc velocitas. tatis.⁊ eſt ꝓpꝛie velocitas pedũ ⁊ coꝛpoꝝ Vel etiã veloꝝꝑ·ſ̊ cerleritas animoꝛum. Delũ.qli.neu.ge.dꝛ a volo.las.q; q̃i ala vo/ lãtis extendit᷑.⁊ nauẽ volare facit. Hnde volare ⁊ nare recipꝛoca ſũt.i.recpce vnũ ponit᷑ ꝓ alio ·qꝛ nauis videt᷑ habere alas in remis ⁊ velis.⁊ auis uidet᷑ habere qua/ ſi remos⁊ vela ĩ alis Itẽ iuenit᷑ H̊ velu. li. ꝓ eo qð ponit᷑ſuꝑ capita monachaꝝ.Itẽ velũ etiã reperit᷑ pꝛo illo quod in ecdleſia wl in tẽplis· vel etiã alijs domibo exten- dit ⁊ tũc dꝛ a velo.las.q; obiectu ſuo ĩte rioꝛa domoꝑ velet. Et d. pmã velua we⸗ lis płalis nueri.caſus ablatiui ·ſᷣ velis ver bu. coꝛ. ve. Onde. Si tranſire velis maris vndas/vtere velis. Itẽ a velũ dĩ h ⁊ hec velaris. ⁊ hocre. Et velanius.ria riũ.i.ad velũ ꝑtinẽs.Et h̊ velare.ris.Et h̊ velariũ rij.i.velũ ·vel locus velo vmbꝛat. Vnde Tſic dicebat᷑qͥdã locus in theatro/ad quẽ recipiebãt᷑ pueri poſt ludosqꝛ velũ ante penderet vt eſſe ſecret. Dñ Juuenal. Et regina pueros inde ad velaria raptos Vena.nę.fę.ge.dꝛ a venio.nis.q; ꝑ eã ſan/ guis venit ad coꝛ. Del dꝛ vena a via q̃ſi viena. qꝛ eſt via ſanguinis. Dñ dicit Jli⸗ doꝛus. Vene dicte ſunt · eo ꝙ vie ſint na⸗ tantis ſanguĩs·ſiue riui ꝑ coꝛpꝰ oẽ diuiſi · qbo vniuerſa mẽbꝛa irrigãt᷑. Iñ venoſus lſa.ſi.i.nis plenꝰ.Et aliqñ ponit p tur⸗ pis:q; ĩ macilẽto vena turpit᷑ apparet. Et ꝓd.ve.vena ·ſ venis vꝓᷣbũ coꝛ.ve.Oñ. Pic puer vnde venis qͥ pergis turgide venis. Et dicũt a volãdo ·q̃ſi volites uł a welocitate· xel a velu ꝓpt celeritateʒ. Inñ̃ B ⁊ Bᷓ velitaris.⁊ ̊ re.Et velitariꝰ.ria.riũ. DPenabulũ.lineu. ge.ia vendꝛ nar:qꝛx · natui ſit habile. ul qꝛ veniẽtẽ app excipiat Venabilis. lis. .t.⁊ Hle.:ad venandũ ba/ bile· vel plauſibile.⁊ dia venoꝛ.naris. DVenalis.lis.O.ta h̊ le.res ꝗ vendit᷑uł ven/ itioni exponit. Dñ Dꝛatiꝰ in. 2x.li. epi. Landat venales qͥ vult excludẽ merces. Venaticus ca.cũ.dꝛ ꝓpꝛie canis qͥ inſequi feras.vwel etiã dẽ carmen ſiue clamoꝛ. Penatarilitcnameen⸗ uł vẽlocus e/ Denator. tor mal. ge. beſtias w/ (nãdi. nat᷑ vel inſeqᷣt᷑. Inuenit᷑ etiã ꝓ deceptoꝛe. Venatio/onis.vel venat.tui.actꝰ venãdi. Et eſt triplex· ſcilʒ oppꝛeſſiua: arenaria.⸗ ſaltuoſa. Oppꝛeſſiua ẽ hoĩuʒ · de q dĩ: Ce⸗ pit Nemroth eſſe robuſtus venatoꝛ coꝛã ño.i extinctoꝛ: oſpꝛeſſoꝛ. Et ſic xenato: ẽhoĩuʒ exactoꝛ oppꝛeſſoꝛqͥ aliquẽ vena⸗ tu oppꝛimit. Erenanis ẽꝗ ſitĩarena· vt cũ q locat oꝑpas ſuasvt pugnet in arena cũ Fuit· niſi eã exerceat gra viriũ exꝑiendag vt. ff. de poſtu. l. i. . Itẽ ſenat. et. iij. q. vj. tria.v.infames.circa pᷣn. Saltuoſa ẽ ꝗ fit hec eſt licta. ℳ in ſiluis ⁊ ſaltibus ad capiendas feras:et Venditioeſt reꝑ cõmutatio atq; cõtrac ex cõueniẽtia veniẽs ·q̃ſi venũdatio. Venefex.cis.cõis ge.i.miſcens vel faciens venenũ. Et pdu. e oꝛa. Jnneni etiã weneficca.cũ. in eodẽ ſenſu. DHñ ꝓphᷣa. Et venefici. Hel ſᷣm aliã litterã. Et venefiis incantãtis ſapiet. Iñ h veneficiũ. cij. tale maleficiũ: pducũt pᷣdicta.e.ante.f. VOeneficina.nę. fę. ge. dꝛ loc vbi veneficia exercent᷑a ꝓducit.ci. Venenat᷑.ta.tũ.ꝛ venenari ria. rin. q fac venenũ. NHenenatũ·ẽ ĩqͥ mixtũ ẽ venenũ vt potio. Denenoſũ ẽĩqͥ natũ ẽ. vtherba ſerpẽs. DHenenaria mulier ꝗ fac venenũ. Venenũ.ni.neu.ge.dꝛ a vena·eo ꝙ per ve⸗ nas eat. Nõ eni nocere põt niſi ſanguinę tetigerit. Oẽ aũt venenu frigidũ ẽ.⁊ ideo aĩa ꝗ ignea ĩ ſanguie ẽ·fugit venenü. Et — . vã venenũ·q̃ſi venas necãsa ẽ etymolo. Inde venenoſus.ſa.ſũ.i.veneno plenus. Beneripeta.tę.pe.coꝛ.coĩs ge.i.luxurioſus ułluxurioſa: dꝛa ven ⁊ peto ·q̃i venere DVenerius.ria.riũ.⁊ etiã ꝑ.e.vene/ (petẽs. reus.rea.reũ.uenit᷑.i.luxurioſus. Penetus ·fuit quidã rex qͥ cõdidit ciuitatẽ quã ex noĩe ſuovenetiã appellauit.Et cõt declinari.venetia.tię. vel he venetie. arü. Inde venetusta.tũ.patriũ.penuł.coꝛ· Venia. nię idẽ eſt qð indulgẽtia.ſi p̃cedat peccatü. Si vᷣo nõ ceſſit peccatũidẽẽ qð licẽtia. Oñ Oꝛatius. Scimus hãc wniä petimuſq; damuſq; viciſſim. Itẽ Ecq.25 Mec des mulieri nequã veniã ꝓdeũdi.i. licentiã vel libertate. ⁊ dꝛĩ a venio.nis.q venia venit a libertate vantis ⁊c. VBenialis.lis.ↄ.t.⁊ h̊ le.dꝛ a venia. Jñ ve/ nialit᷑ ad i. Et H venialitas. tat q facile Pꝓmeret᷑ veniã. Et nõ ꝙ veniale vꝛ tripli⸗ citſcilʒ veniale ex gnẽ ut bũ ocioſũ. DHe niale ex cã ut qð ex ĩſimitate ułignoꝛãtia gerit᷑ qð excuſationẽ quandã habet OHe⸗ niale ex euẽtu·ſic culpã pᷣcedentẽ moꝛtalẽ coõfeſſio ſequẽs venialẽ facit. vt dic ðtm/ biꝛoſius: q; relinqͥ t reatus tẽpoꝛalis pęnę. Benilia.lię.fę.ge.man ieffluctuatio ꝗ ad li/ tus venit. Bñ Marro. Denilia eſt vnda ꝗQ ad litus venit. Salariagꝗ ad lit redit. Heniola.lę.dimi.i.parua venia. VBenter.tris.oĩ a vẽtus:q; ventũ concipit Quid ſit vent᷑.⁊ in quo differat ab aluo 7 vtero.vide.S. in alus. Pentilabꝛi.bꝛi.neu.ge.dẽ pala vẽtilandi. Et coꝛ.pe.nãliter. nde Matth.ʒe Cuiꝰ ventilabꝛũ in manu ſua c. VBentoſus.ſa.ſij.i.vento plenꝰ.uł vẽto ĩfla⸗ tus. ul inſtabilis. vel ꝓboſus ul vanelau⸗ Dis. gloꝛię cupidus.⁊ dicit᷑ a vẽtus Et ventuoſus.la.ſi.iu eodeʒ ſenſu. Indebęc ventoſitas vel ventuoſitas.tis. Ventoſa.lę.qddã vas ꝓ minuẽdo ſangui/ Bentrale.lis.neu. ge.i.faſcia: ulligatura vẽ tris. vel cingnlũ arca ventrẽ ul cona ſicut lũbare circa lũbos. ⁊ renale circa renes.⁊ dia venter. Et h ⁊ BH ventralis.⁊ hocle. Dentriculus.li.dimi.i.parnus venter. Dentriloquus.qua.quũ.pe.coꝛ. qͥ de vẽtre vel ꝑ ventrẽ loqſfnani. Pentrina.nę.dioit᷑ beſtia quę fert onꝰ circa Ventrema pꝛoducit iii. DVentricoſus.ſa.ſũi vẽtroſus ſa.ſũ.magnũ ⁊ groſſũ habens ventrẽ:vel groſſus. Ventus.ti.pᷣm Iſidoꝝ.iʒ: etymolo.eſt aer Denũ nomẽ indecli.oĩs ge.i.venalis. Iteʒ cõmotus ⁊ foꝛtiter agitatus dĩ a venio nis.eo ꝙ violentus ſit violenter veniat Non eni ſolu arboꝛes. ſed etiam cęlum et terrꝗ mariaq; cõturbat. De vẽtis vide.S⸗ in afric. Itẽ a verꝰ. xẽtulus.lii piꝰ vetus venũ eſt ſupinũ huius v̈bi veneo. nis. vt Fumentũ mittit venũ.i. ad vẽdendũet ſic wenũ eſt figure decõpoſite b in pma ac⸗ ceptione eſt ſigurę ſimplicis. Itẽ iuenit᷑ H venũ.ni.i.venale vel vẽditio. Onde lm bꝛoſius. DHeno ⁊ empto viuitt. Denũdipirus.piri.maſ.ge.⁊ hęc venũdi/ er v vel ꝗq vendit piraa coꝛ.pi. Denus.nerlłę.ge.dea amoꝛis: uł pulcritu/ Dinis · ul ipſa pulcritudoa ſic dꝛa vena.i a ſanguine ,qꝛ Enge io Pulanmdinaoet Significationes buius Zamoꝛẽ a coꝛ.pe. nois venus in h̊ verſu cõtinẽt. Diua pla/ neta. decoꝛ· fert venus eſſe libido. Vennſt᷑. ſta.ſtũ.i.puleerdecẽs.⁊ dĩ a ve/ nus. Iñ hec venuſtas.ſtatis. Et venuſtu/ lus.la. lu.i.aliquãtulũ venuſtꝰ. bm Hug. Pap. vo dicit. Denuſtus.i.ſapiẽs/oꝛna/ tusmodeſtus.facetusſfoꝛmoſus. Vepiſous.ſciðð geminis filijs vno aboꝛto alter qͥ legitime natus fuerit vocat᷑. Bep:ecula.lę.dimi.a vepꝛes remota.s.⁊ agdita cula/ſicut dicit Pꝛiſcianus in. ʒ*. Bepꝛes. pꝛis.ð uł h̊ͥ vepꝛis.pꝛisſili iuenit· dĩ ſpina. Et dicut ſpine vepꝛes · qi vi pꝛiẽ xentes.vñ a visa pꝛẽdo.dis.di cõponi. vel eſt etymologia. VPñ qͥdã. Dicit᷑ hinc vepꝛes/quia pꝛendat vellera veſtes. Der veris· di quarta ꝑs ãni.⁊ vĩa vireo. res.qꝛ viret.vel qꝛ recedẽte byeme tellus veſtit. ułl viret herbis. ⁊ erũpit in floꝛes. Et ꝓð.penuł.Oñ Ouidius de arte. Dere pꝛius taceant volucres ęſtate cicade. Verne⸗ cta. ctũ.i.vere actus.i.vᷣno tẽpoꝛe Beraculus.la.li.i.aliquãtulũ verax.(aratꝰ Deratrũ.tri.neu.ge.i.elleboꝝ:⁊ d a vires. eo ꝙ vires habeat.⁊ pd.pmũã.ſ pe.nãliter Verax.cis.oĩs ge.i.ſincerusſimplex (coꝛ. qͥ frequẽter ⁊ ſeęꝑe dicit veꝝ.Iñ h̊ veraci/ tas.tatis. Et eſt verax in dictis ̊ verus in factis ꝓpꝛie loquendo. Derbale nomẽ · lu q a vᷣbo deſcendit vt a coloꝛo/inde coloꝛreiecta.o: honoꝛo inde honoꝛ.ſᷣm Pꝛiſcianu. Berbena.nę.penł.ꝓd.ꝗqdã herba cõſecrata veneri.⁊ d ꝓbenaq̃ſi veneris vena. Herberaculũ.li.i.flagellũ.⁊ dꝛ a verbero. Derber. beris.neu.ge.i.ꝑcuſſio/uł flagellũ. vel ipetus particę libꝛillę uł ipſa libꝛilla. vꝛ a vbero.ras. Iñ verberoſus.ſa.ſũ.i.ſla⸗ gelloſus.vel cupidus ul impetuoſus vel inciſus. Itẽ a ꝓbero.ras.dẽ h̊ et ̊ vᷣbeml et hoc le.qͥ aptus ẽ ad verberandi. NPerbero.ronis.mal.ge.qͥ aliũ verberat vel qui dignus eſt verbera. Verbigena.nę.penl.coꝛ.i.genitus S vbis. Verbulũ.li.dimi.i.puũ vᷣbũ · uł vile vᷣbũ. Derbũ.bi. neu. ge.i. ſermo. et dꝛ a verbero. ras·q in eius ꝓlatione vᷣberat᷑ aer. vt ibi. Paba oan⸗a Giu npr i ootot gian⸗ ü lusa Gum Nemil Porancn vatari uctbn Peedns. Fow nusdin Cter uicasd qvolii⸗ ni A Gpooa wrchse Pemorsr tz ce⸗ Aßnma⸗ Dermäm KtW diwieh Hentai⸗ Teaunde mausſ Vaglule gleages gWedi PVendcns Vemmn tatng ſit lirn oget nligelo n ene⸗ hns huerplar iEchid Vhluson fclyuet leſtehne enlcgeſ Sc tiontk Verba mea auribo ꝑcipꝑe dñc.Itẽ ꝗqdam pꝓſoꝛationis ꝑ excellentiã dꝛ vᷣbũ:qꝛ fer- quẽtius in eius ꝓlatione aer verberat᷑ q; in pꝛolatione alterius partis. Itẽ verbũ ponit᷑ ꝓ deceptiõe. Oñ Duidius. Derba dat ois amãs.Itẽ vᷣbũ.i.dei filiꝰ.vt NPer bũ caro factũ ẽ. Oñ gręciſmꝰ. Hoc nomẽ bũ deſignat q̃ttuoꝛ iſta. DPeceptio ꝑsẽ filius atq; loqla. Inde vertboſus.ſa.ſũ. i. garrulus. nugax. Inde Hboſitas. tatis PVerculũ.li.pe.coꝛ.vimi.i.paruũ ver. Verecundus.da.dũ.qͥ verũ etiã factũ eru/ beſcit.⁊ dĩ a vereoꝛ.rer.. Inde verecũdia dię. Et hinc werecundoſus.ſa.ſũu. Deredus. di.mal.ge.i.equꝰ trahẽs rhędã. Iñ h̊ wredarius.rij.i.auriga.Et vereda/ rius dẽ nũcinsqꝛ vebit nuciũ. VPñ Heſt 8: Et eple miſſeę ꝑ veredarios qͥ ꝑ oẽs p/ uĩcias viſcurrẽtes ⁊c. Et veredus etiã ſᷣm quoſdã dẽ auriga. Et inde veredariꝰ.ria. riũ.ad wredũ vel ad veredariũ ꝑtinens Et pꝛoð.penuł.veredus.Hnde qͥdã. Eſt veredus equus vectãs rhędã ſiue currũ. PVerendus.da.ũ.i.timẽdus vel erubeſcẽ/ ous. Inde verẽda dicũt᷑ genitalia viroꝝ vel feqminaꝝ ꝓpter verecund. DVerctrũ.tri.neu.ge.pe.coꝛ.d a vir·qꝛ viri eſt tm̃ · vel ee ex eo virus emittitqꝛ virus vĩ ꝓpꝛie humoꝛ fluẽs a natura viri. Jdẽ ⁊ genitaliaa gignendo.⁊ pudẽda pꝛo ve/ recundia ⁊ inhoneſtate·qꝛ nõ habet ſpẽm decoꝛis ·ſic alia mẽbꝛa ꝗ ſũt in pmptu. DBer gilia.lię.fę.ge.ſtella vel ſignũ quod dĩ pleiades. Et dicũt᷑ pleiades vergilię eo ꝙ vere oꝛiãt᷑a feruent:⁊ ſplendeant. Heridicus.ca.cũ pe.coꝛ.i.vera dicens. Veritas.tatis.fę ge.eſt ꝑ quã manentĩmu/ tata ꝗ ſut.vel fuerũt.vel futura ſunt.vel ꝗ dicũt · vel g victa ſũt. vel ꝗq dicent᷑. Item nõ ꝙ eſt veritas increata/de q̃ dic chꝛiſt in euãgelio Joãnis. Ego ſũ via veritas vita. Atem eſt veritas creata ꝗ eſt triplex ſcilʒ veritas:vitę doctrine: iuſticię. Et de hac triplci vitate ĩtelligit᷑ q; dicẽ Gꝛegoꝰ ic ehele Ei we aꝛmdeſcn haif ſumit vtiſius ꝑmittit᷑ naſci ſcandalũ q; q vvitas relinquat᷑. Et dẽ veritasq̃ſi vera entitas Teſt etymologia. Et vt dicit Anſelmus DBeritas eſt rectitudo ſola mente ꝑcepti/ bilis. SBOm vo Tug.veritas ẽ qua oſtẽ dit id qð eſt. Et wrũ eſt id qð ẽ. Itẽ ve⸗ ritas eſt adęquatio reia intellectus. Heritus.ta.tũ.i.verecũdatus.timens.⁊ dẽ a vereoꝛ.Et facit actũs pluralis veritos. tas. ta. Et H veritas.tan declinat᷑ ſubſtan⸗ tiue. tũc de ſcẽdit a verus. Et coꝛ. pe. ve⸗ ntus ⁊ wxritas ſiue ſit adiectiuũſiue ſub/ ſtatiuũ. Pñ Job ʒ2⁰. Merit ſu indicare vob ſcientiã meã Inuenit᷑ etiã irreuenit. Vermiculat᷑.ta.tũ.i.diſtinct.⁊ variatus· ⁊c̃tractü a vmiculis:qͥ rodẽtes ligna ara/ tiũculas ibi faciunt varias ⁊ diſtinctas:K⸗ quaſi in modũ lineę circũducũt.Sic⁊ au/ rifabri faciũt pꝛotractiões varias in me tallis. ñ Cant.p. Murenulas aureas faciemus tibi vermiculatas argento.glo. i. diſtinctas: variatas. Alia traſlatio ha bet. Similitudines aurifabꝛi faciem tibi ci diſtinctionibo argẽti ⁊c. Hel a vermi/ culo coloꝛe dẽ vermiculatus. q; coloꝛ ille tincturã variat ⁊ ab alijs viſtinguit. Itẽ vermiculatus põt vici vmiculis exaratꝰ. Vermiculus.li.dimi.i.puus vᷣmis.ſimn qð conit᷑. 2. Aeg.25. ibi. Dauid aũt ſedẽs in cathedra ſapiẽtiſſimus pꝛinceps int tres: ipſe eſt quaſi tenerrinus lignivmiculus. vbi dicit mgr ĩ hiſtoꝛijs. Cõꝑat᷑ aut Pa/ uid vermiculo ligni qͥ teredo uł terebella diiqͥ mollis vuꝑ lignũ ꝑfoꝛat:vñ dũ tan git᷑ nil mollius ilo· dũ vero tangit · nihil dvurius. Sic Sauid in pſſuris ⁊ domi.⁊ circa ſhᷣiectos mãſuetioꝛ fuit cęter ĩ thꝛo/ noa cõtra hoſtes nullus eo acutioꝛ.Et cõ mendat᷑ ̊ Dauid in tribo.ſcilʒ in ſapia et hũilitate foꝛtitudine. Item vmiculus dꝛ rubeus coloꝛ. Nã gręci coccũ.·nos ru- beũ ſiue vermiculũ vicimꝰ. Eſt vo vᷣmi/ culus tinctura ex ſilueſtribo frondibo.in qᷓ lana tingit᷑ ꝗ vmiculũ appellat. Itẽ vicit Pap. Dermiculuʒ tinctura ad ſilitudinẽ PBermis.mis.maſ.ge.ẽ aĩal qð ple/( xvmis rũq; de carne vel ligno· ul ð qcũq; re tre- na ſine vllo cõcubitu gignit · lcʒ qñq; de ouis naſcat.vt ſcoꝛpio.Et ſũt pmes aut terrę.vt ſcoꝛpio · aut aquę.vt ſanguiſuga· aut acrl.vt aranea.aut frondiũ.vt eruca: aut lignoꝝ.vt teredo·aut veſtimẽtoꝝ.vt tinea.aut carniũ.vt emigrareus lumbꝛic aſcarięcoſti pediculus:pulices· lẽdes.tar mus catimus· vria. cimex. Et dẽ vermisa verrẽdo· q; nõ vt ſerpẽs aꝑtis paſſibo.ſ ſquamaꝝ vicibo repit· q; nõ ẽ illi ſpinen goꝛ.ſᷣ in directũ coꝛpuſculi ſui ꝑtes gdati poꝛrrigẽdo cõtractas ↄhendo poꝛrectas motũ explicat · ſicq; agitat verrẽdo ꝓla/ bit᷑ Oł oꝛ vꝓᷣmis·q̃ſi ꝓᷣnis:qꝛ ĩ vere exeat. Verna.nę.famulus pulcer ſeruiẽs.⁊ dicit᷑a verno.nas.qꝛ vernat in domo militũ ſeu viuitũ pulcritudine veſtiũ.Et hic ꝓnula 4 lę. hic⁊ hęc vernacula.lę.dimi.⁊ hic ver/ naculus.lia G vernacula.ę.i.famulus vel famula: ꝓpꝛie in domo nat᷑ vel nata: vel nutrit ułnutrita vm Hug DHñ Gen iꝗ dẽ qꝙ; Abꝛaã nüerauit expeditos vnacu/ los ſuos trecẽtos decẽocto.Itẽ verna eſt ſeruus ex ancilla in dmo natus. Iñ ver/ naculus dimi.eſt paruus ſeruus. DVern.na.nũ.ad ver ꝑtinẽs· ulł clarꝰ.ſplen/ Didus.delectabilis.vt DHernꝰ dies vnũ tẽpus. Mñ Ecq. So. In viebo vernis. Iñ ̊ 6B ꝓnalis. ;̊ lei eodẽ ſenſu. pp. na. Veroſitas.tatjfę.ge.i.vitas: d a veroſus Berpus.pi.dꝛ ttius digitqͥ alias dꝛ me/ oi ułipudic'. Et ſic vꝛa verrẽdo podicẽ. Percuſſit enĩ deus iudęos in poſterioꝛa.⁊ oppbꝛiũ ſempit᷑nũ dedit illis. Nã ſinguł anis ĩ crucifixione dñi emittũt ſanguinẽ ꝑ poſterioꝛa:quẽ cuʒ medio vigito rexo/ nẽedo verrũt eo vigito podicẽ.⁊ ide dict ẽ verpꝰ.q̃i verrẽſ podicẽ.vñ adhuc ille di gitus ĩ o ꝓpbꝛiũ oſtẽdit᷑ iudęis ·quẽ ſi aliq́ iudeęo oſtenderis: minꝰ vt fert᷑ te diliget. DPHic Yuuenal. Mediũq; oſtẽdẽt vnguẽ. Moc faciebat DPemetriꝰ foꝛtunę. ſcilʒ ſtẽ cxcebat ei mediũ digitü ĩ oꝓpꝛobꝛiũ ſicut fit iudeis· pꝑ ̊ eã cõtẽptibilẽ eſſe oſtẽdẽs.Et hinc etiã ẽ ꝙ verpus iuenit᷑ p iudęo. VPñ Juuenalis. Queſitũ ad fontẽ ſolos dedu cere verpõs gloſandũ.i.iudęos. Verres.ris.maſ.ge.vꝛ poꝛcus cũ teſticulis 7 dĩa vireseo ꝙ magnas vires habeat. Iñ verrinꝰ na.nu.pe.pð.Itẽ verresppᷣu nomẽ cuiuſdã viri. Inde ſilit᷑ verrinꝰ.na. nũ.Et he verrinę.naꝝ.quidã liber quẽ Ci cero fecit contra Perren. Berriculũ.li.ꝛ illud cũ qͥ domus purgat᷑ vel qdðdã genꝰ retis:ul nauis piſcatoꝛia. Perruca.cę.Fę.ge.vꝛ puſtula carnẽ ſuꝑexce ↄẽs·ꝗ etiã poꝛrũ dꝛ.Et ponit᷑ qñq; ꝓ qͥdã vehiculo. Iñ vᷣrucoſus.ſa.ſũi.verrud ple nustuberoſus: uł inequalisincomptus. Ver ſiculus.li.vimi.i.paruus verſus. Verſſil. lis.ↄ.t.⁊ Hᷣ le.pe.coꝛ.i.faciład vtẽdũ Verſipellis.lis. .ta⁊ ᷣ le.i.aſtutus:ſubdolꝰ malicioſus:deceptoꝛa dẽ a vvto.tisa pell. q ĩviuſis vnltũ ⁊ mẽtẽ vᷣtituel qꝛ vũ vi/ ũſis decipit modis ĩ varias pelles ſe trãſ⸗ ntit Oñ pu.iꝗ? Et pfert mẽdacia vſipell Her ſus. ſus. ſt ui. actus vel paſſio vtẽdi.Dł vᷣſus qꝗᷣ cõſtat ex oꝛonibo vſq; ad viſtin/ ctione. et ipſa viſtictio. Et vᷣſus qͥ cõſtat ex pedibo Itẽvſus iuenit᷑ p oꝛdine. DHñ.ʒ. Keg 7e. Deptena vyſuñ retiacula. Item verſus.ſa.ſũ.ponit᷑ ſęꝑe pꝛo adubio qlitat᷑ . uł locia cõſtruit᷑ c actõ.vt vſũ nł verſus ciuitatẽułillũ. Sʒ potiꝰ ẽ pcoſitio qñ re/ git caſuʒ pm Bonatũ.⁊ vꝛ a vto.tis. Itẽ vſus.ſa.ſuũ.põt deſcẽdere:a vergo.gisa a verro. risa tũc ſapit ſigtiões ſ̊dictoꝝ x/ Berſut.ta.ti.pe pd.i.aſtut.cõtoꝛ/ (boꝝ. tusſhᷣdolusꝶ. deceptoꝛ.⁊ dẽ a vto.tis.q eius mẽs ĩ qͥlibet actu ad qualibet ſange vtit᷑. Iñ H̊ ꝓyͥſutia.tię.i.aſtutia.toꝛta ſnia: Vertebꝛa. bꝛę.. vꝛ a verto. tis. (deceptio. Et ſüt v̈tebꝛelümę oſſiũ ꝑteſnodis groſ ioꝛibo cõglobate· ſcilz ipſę iũcturę oſſiũ. q; ad inflectionẽ mẽbꝛoꝛũ vertũt᷑.vñ ſepe cardo ꝛ vteb:a:q; vertit᷑.⁊ coꝛ.te. Verter.tic.ſę.ge.ea ꝑs capit q̃ capilli col/ liguũt.⁊ ad quã ceſarieſ vertit·ſcilʒ poſtre/ ma vel ſũma. Et nõ ꝙ vertex ſepe accipit ꝓ vᷣtigo·qð antiqͥ dicebãt voꝛtex⁊ voꝛ/ tigo. Dñ Saß.iʒe. Lignũ curuũ? voꝛti/ cibus plenũ. Itẽ vertex aliquãdo ponit pꝛo toto capite⸗ coꝛ.penul.genitiu. HBertibulũ.li.ꝑe.coꝛ.idẽ ẽ qð vertebꝛa.vel illud inſtrumẽtũ cũ quo carbones vertũt᷑ in foꝛnace.⁊ dicit᷑ a verto. tis. Verticoſus.ſa.ſũ.i.ſuꝑbus/vel cuiꝰ capilli in vertice cõgiran. HBertigo.ginis.i.globo/cõuolutio:congira tio · qñ fit ĩ t᷑ra a veto.⁊ ĩ capite a moꝛbo. Iñ vertigineus.nea.neũ.Et vertiginoſus ſa.ſũ.qͥ vertiginẽ capit patit᷑. Et inuenit aliquando vertex ꝓ vertigine. Itẽ antiqͥ dicebãt voꝛtex ⁊ voꝛtigo ᷣm Hug.Jſi/ doꝛuſ aũt. .etiymo.vicit: Dertigo ẽq̃ti/ enſcunq; ventus ſurgit ⁊ terrã in circuitu mittit .· ſic⁊ in vertice hoĩs arterię ⁊ venę Vtoſitatẽ ex reſoluta hũectatiõe gignũt in oculis giꝝ faciũt: vñ nucupata eſt. HBertũnus.ni.maſ.ge.dẽ deus mercatoꝛũ a vertẽdis mercibo.Et ponit᷑ ſepe pꝛo foꝛo PDñ Dꝛatiꝰ Mertünũ ianũꝙ; liber ſpecta/ re vider. Itẽ vertũnus vꝛ deꝰ pncipioꝛũ uł ãni/uł iei/uł alterius rei.⁊ vꝛ ſica ver/ tẽdis anis xel viebo vel alijs rebo. Et ſepe ponit᷑ pꝛo ipſo anno vel vie. Veru.neu.ge.indecli.in ſingulariſi płi̊ᷣ verua·hoꝝ veruü · his et ab his veribo ir/ regularit᷑ſic coꝛnibo· H̊ ſᷣm cõem vſũ facit verubus. Et eſt veru iſtrumẽtũ ferreü vel ligneũ quo carnes aſſant. Veruex.cis.maſ.ge.i.aries.⁊ d ꝗvireseo qꝙ ouibo ceteris ſit ſoꝛtioꝛ. Mel ꝛ ſic eo ꝙ; ſit vir.i.maſculus.vel qꝛ vermẽ habeat in capite q eũ arietare fact. Iñ veruecinus. na. nu. Et pd.pe. gti. veruex. Oñ ĩ RMuroꝛa Bictima weruece ſigt᷑ quę dat᷑ arę. Hans tipe weg c Pann wu vun Pcunnt b ſin ina Maln⸗ Nsri elaun Praste Dpeh ſoſal lali eſn no⸗ Pelaa Mühice Hioui Gaglan Clanci l onmnon hononc Wbas a. Di⸗ ſgſonnt Palaia iln ſckuge Nilen ine Uklenan Nbeput par Ekgi rpini rhon Defnne i⸗ Mngr ſporer,, fyte lpteſei iheoe⸗ An Giſe Nt ſis e 1 S nde ni w. nons numnt enni⸗ vige⸗ täüin 1RN oauch. auni wbr ſen, poi / ulg c?N M/ yſiu mi ipt Abestm tanus Tron 8 Berus.ra.rij.i.nõ falſuscer.quus.iuſtꝰ. Et ꝓd.pᷣmã. Onde Pꝛoſper. Alrta via eſt vere quęucit ad atria vitę. Herus amoꝛ chꝛiſti. vera eſt cuſtodia legis. Herutus.ta.tũ.pꝑe ꝓð.i.veru armat᷑. Itẽ h xerut.ti.dꝛ qðdã gen pili.Iñ verutułꝰ. li.vimi. Et werutat᷑ ta.tu.i.veruto armat Belſanuſ.na.nũ.qͥ ẽ ſine ſanitate aiſicut vę⸗ coꝛs ſine coꝛde. vt.ff.de vᷣ.ſig.l.male. Iñ veſania.nię.i.inſania.⁊ pꝛoducit ſa. Beſculentus.ta.tũ.i.delitijs ⁊ veſcis ple/ nus.⁊? dꝛ a weſcus. Inde bęc veſculentia. tię.i.delitiaꝝ ſiue veſcoꝝ copia. Peſcus.ſca.ſcũ.i.comeſtibilis:uład veſcen dũ habilis:veſcibilis.⁊ dꝛ veſcoꝛ.vel ve/ ſcꝰ.ſca.ſci.i.delitioſus:gcilis. IJñ veſculꝰ. la. lu.di.ł velca cõponit᷑ a veiqð ẽſine. eſca:inde veſca:ꝗlibet ꝑua comeſtibilia q̃ſi nõ eſca.vel q̃ſi velut eſca:vel ꝑua eſca. Beſica.cę.fę.ge.qſi vas aꝗ/dꝛ qð dã ĩteſti⸗/ nũ vbi colligit᷑ vrina·ſicut in Ntre cibus. Vñ dicit Iſidoꝛus.Heſica dicta:qᷓi vas agꝗq ſicut vas aqua·ita de renibꝰ vrina collecta cõplet᷑.⁊ humoꝛe diſtẽdit᷑ · cuius vſus in volucribo nõ habet. Itẽ veſica dꝛ eleuatio ⁊ inflatio cut/ꝗ ſilit᷑ plena ẽ aqſi humon. Hñ Exo. xe. Erunt in iumentis hoĩbus vlcera ⁊ veſicę turgeẽtes.Et ꝓduẽ pel. Mñ Dꝛatius in pᷣ ſermo.Naã oiſplo/ la ſonat quatũ veſica peedit. Belſicula.lę.dimi.i.ꝑua veſica. Itẽ veſicula ꝛ illa tenuiſ ꝑellicula.veſicę foꝛmã habẽs g eſt in gutture auisĩ q̃ cibaria cõgregãt Ve q̃ QLeuit.pᷣ̊. Geſiculã vo guttun⁊ plu Deſpa.pę.aialẽ exiguũ⁊ vo/ (mal ꝓijciet latile aculeis venenoſũ ·qð ex aſinoꝝ car/ nibꝰputridis naſci dꝛ. dꝛ a via peto.tis. vel paro.ras.eo ꝙ vi petat· vel vu paret Eſt g aial volatile valde violentu.Inde H veſpariũ.rij.nidus veſparũ. Beſpelio.onis.maſ.ge.di ſepulcroꝝ viola toꝛ.ſcilʒ qͥ moꝛtuos expoliat.⁊ dꝛa veſtis ⁊ ſpolio.lis.vel a violo.las.⁊ ſepulcꝝuła veho. his.qꝛ violat ſepulcrũa ſepulti ve/ Veſper.ris.neu.ge.⁊ ̊ veſperus (ſtẽ vehit ri.⁊ veſꝑ.ri.⁊ ̊ veſꝑpugo.ginis.noĩa ſunt vnius ⁊ eiuſdẽ ſtellę ꝗ in nocte poſt ſoleʒ spparet.⁊ in mane añ ſoleẽ. Dñ i mane dĩ lucifer:uł phoſphoꝛos.Et dicũt qͥdã ꝙ h̊ nõ põt eſſe ĩ eodẽ tẽpoꝛe ꝙ eadẽ ſtella ĩſe⸗/ ro ſeq̃t᷑ ſolẽ ⁊ ĩmane ſcedat̊ h̊ cõtingitĩ dDiuſis tꝑibo. IWlij vicũt ꝙ mcuriꝰ venꝰ cñ ſint ſatellites ſoł qñq; ſũt ita diſpoſiti vt venus cedat ſolẽ.⁊ mercurius ſeq̃t᷑. vel ecõuerſoa tüc vna illaꝝ ſtellaꝑ·ſcilicʒ illa qᷓ ſeqͥt ſolẽ uidet᷑ ſero poſt ſole illaxo ꝗ pcedit in mane videt᷑ añ ſolẽ. Sʒ quia ule ous ſtelle ſut ↄſiles in ſplẽdoꝛe ⁊ quã/ titate · credit᷑ ꝙ eadẽ ſtella ſit iſero pꝰ ſo/ lẽ ⁊ ĩ mane añ ſolẽ.Alltiꝰaũt philoſophã/ tibo placuit ꝙ vna ⁊ eadẽ ſtella ſit.ſailicʒ ven ꝗ in ſero ſeqͥt ſolẽ.⁊ in mane cedit ſolẽ.⁊ i eodẽ tẽpoꝛe ãniẽ vo altioꝛ ſole.cũ 8 cõtingit ꝙ inſił venint ad occaſũ·qꝛ xx/ nus eſt altioꝛ· diutius videt in ſero q; ſol. Eadẽ ratiõe ⁊ citius videt᷑ in maneq;uis ęque cito motu diſcurrãt. Et ad h̊ oſten/ dẽdũ ſatis familiare inducit᷑ exeplũ.Nã citiꝰ videm aſcẽdentia remota qᷓ; ꝓpinq̃. diutius videmꝰ deſcendẽtia remota q; ꝓPinqᷓ q;uis eq pari motu ĩcedat. Vꝛ g vnus i ſero/heſpera veſpus veſp.⁊ ve/ ſpugo ·ᷣ in mane lucifer vel phoſphoꝛos. VBeſpera.rę.fę.ge.idẽ eſt qð heſpera ·ſciʒ tẽ/ pus ⁊ hoꝛa ꝗẽ int᷑ diẽ ⁊ nocteułint noctẽ ⁊ viẽ.⁊ dꝛ ab heſpera·ſubtracta.h.⁊ loco illiꝰ. u. cõſonãte poſita. Et nõ ꝙ gtüs hurꝰ nois ·ſcilʒ veſperę ponit᷑ adubiali in euan gelio Matth. Weſpere aũt ſabbatia ſigt in tẽwoꝛe ad ipſu fit relatio ꝑ ꝗ noĩaliter poſitũ qð ſeqͥt᷑ ꝗ illuceſcit in pina ſabbati Sicut ad h̊ nomẽ romã poſitü aduũbialit fit ↄſilis relatio· cũ dꝛ: Iſte vadit romã ꝗ eſt caput mũdi.⁊ fit relatio ad nomẽ ĩfra poſitu·nõ ex eo ꝙ ponit adubialit ſᷣ ex eo ꝙ; eſt nomẽ ⁊ quãdã vim nois ibi retinet. Itẽ veſpera ⁊ veſperus viũſiclinia ſunt. liud eni ſigtĩ ſingulari q; ĩ plurali.Mã hbę veſꝑęg.raꝝ. ſigt illud tẽpusĩ quo cãtat illud officin. Mi veſperi. roꝝ.ipſũ officiũ. Veſpeni ſiqͥdẽ cantantſᷣ veſperę pulſant᷑. Vñ.i.roꝝ.cãtãtrę.raꝝ.tympana pul⸗/ ſant. Nuidã tñ nõ diſtinguũt inteꝑas veſpos quãtũ ad officiũ. Itẽ a veſꝑa uł veſpus · vꝛ ̊ veſpeꝝ.ri.obſcuritas ꝗ fit ex int᷑poſitione nubiũ int᷑ nos⁊ ſolẽ ⁊ lunam quacũq; hoꝛa dieiuł noctis.⁊ q̊ veſpere⸗ H veſp.ris:qð ſigt hoꝛã qua ſol incipit de/ clinare ad occaſu. ourat vſq; ad crepu/ ſculũ.Et veſperi otũs iuenit᷑ poſitus adũ/ bialiter · ſicut ſoꝛti vt dicit Pꝛiſcian inis? libꝛo. Et h̊ veſpe ĩdeclinabile ꝓ hoꝛa pul/ ſandi.Et licʒ h uocabula viſtiucta ſinttñ cõfũdũt᷑ ſęe apud autoꝛes.⁊ ꝓ ſe iuicem poſita iuenuntt. Beſperta.tę.vꝛ dea illius hoꝛe g eſt int viẽ ⁊noctẽ.⁊ dĩa veſꝑa. Iñ veſptinus.na.nũ Et h̊ veſptina.nę.i.cęna in ſero ĩ veſpera. ,pduc penul. Itẽ in greciſmo ſic vꝛ. Eſt veſperta dea · dicat᷑ ⁊ heſperus aſtrũ ſenz „i Deſptilio.onis.epicęni ergeſ. deri ſenẽ. ⁊ dꝛ a vetus.Et ponit᷑ ſepe p pi/ Pbros aarom etnge, nidct ⸗der Pabanvcten⸗ icalietiſitmitasu iz hac aue vicit Baſilius in octaua omelia oblio Rrou der onſterncken eſs eae hexameron. Meſꝑtiliones nõ minuſ qua/ o. grauitas guttoſitas Dñ Oati⸗ tſen dꝛupedes ſunt q; pẽnatę q̃s etiã ſ la⸗ Cur me funeſto erant arcere veterno. wlnt auibo oĩbus vetes Patere cõ ſtategegen⸗ õ nü veternoſus ſa ſu d Vonen los pcreare ferut᷑ in aere nõ plumisſed tals mo:bũ patit qnoſus xr. DMñ ng ſume quadã mẽbꝛana pellicea vti X. H ſe Jo me iome de ngria Cauig vils lunu 2 — „ * ₰ — — — . „ Beſpetũ ti. neu. ge.locus vbi veſpę abu erpẽs veternoſe: Itẽ Terẽti ĩ eunucho nte „ . veſpę abun / Vic ẽ viet· vetus ven ti 4 Oant. dĩ a veſpa: pꝛoducit penul. g. 8 vetnoſus. ſenex. Et ſic ſichet Peſpecula.lę.oimi.i.parua veſpa. . diſtingue. Detus ẽ cõuitij · qſi cõtẽptibil itan Veſta. ſte e ge. qdã dea pagonopſlsgög Paanoſug ermond. Gener gtateeſt itpen io etoedtis co gemeteabiua Wienpue In greciſmno autẽ vicit: QH ſin varijs alijs rebo. Bel vꝛa via ſtando/ eo Piranalmiemust facit eſſe veternũ. nhnd ꝙ ſua vi ſtet. In h bec veſtalis H le. Et Beter 4 atit dicat qſq; vetemus. Cus⸗ vt oẽ. dey veſie leruiebãt virgine⸗ Et eteroſus.ſa.ſũ.i.vetuſtus vel vetuſtate ſwic Peſtiarins.rij.q heſt veſtibo Sois weſti Beteratus ta. ti i antiquus. (plenus. . Ethveſtian mm loc vbi weſtes eponi Fnmar Piotin , viaeto tas. 8 . . „ eren . 02. . — „ ⸗ .„ , . ine Et m vine uſtiarie ve abſtinmilſe⸗ ſ troſter. iuſtis vetitis tnm: veſt Uarteeintgn ꝛiũ nomen fact vtm in. Betnlus. la i i aliquãtulũ vetus id DVeſtibulũ.li. en ſt rtenor os Vetus. tenis. ois ge. qd antiq dicebãt vet mitgi E li.e. coꝛ.eſt exterioꝛ ꝑs domus ra. rñ. 1, ſenex antiquus itiq dicebat vet ſöort ſicut eſt poꝛticus dẽ a veſta dea.qꝛ ẽ ari. Nenexantiquusa oeetodas n⸗ 8 ſte deę cõſecratũ/ułq eſtib a lee ve⸗ taliũ eſt phbibere a delictis. Et cõponitu tutgr ſactũ in tẽplo de Vne Pulg bus fuit q;uetus. pueti. valde vetus ke . v litaun templi ſolet eſſe unangc eing, emn illa pe WVetruſtas. talli. ſeni ãtiqtas Bñ Lucau⸗ iiu ſedibulũ· vel quaſi vet ſiah uaſteeſte in 42 Muic eui veteris cuſtos famoſa ve⸗ hume a veſtio. ſtis. eo ; v cſtigt abnmn. Bil oꝛ Betuſtus.ſta. ſt .i. ãtiqi cõpat (tuſtas kelud ſcviwrticnsm ua veſtinu. Deldia vetuſtioꝛ. im. Vñ Job i'. Multo ve⸗/ Gnin ve. q eſt ſine⸗ ſi auaſiſineſte el oia tuſtioꝛes i pies tui.r vid vetus Et cö/ ln introeütes no ſtant in illa ptene tione. Pnirt q;uetuſtus puetuſtꝰ i.valde vetu⸗/ Pianni Ftranſennt in interionc partẽ ne moꝛãt Hexillifer ra.rũ.pe.coꝛ.i.ferẽs vexillũ.(ſtu 58 Hiaun Weigeh ge neuege⸗ ve ;gmiifeclieupznn. Verillũ li. oĩ a veli qſi ꝑ oiminutionẽqſi r planta expꝛeſſũ · dictũ ſic oc⸗ g pꝛing velulum. Inde hoc vexillulũ aliud vimi. Amun rentiũ veſtigijs veſtient.i goſent Bi Et vexillarius.ria.riũ.i.ad vexillũ ꝑtinẽs müun zZſipe venigen olden .. Vvelverillum poꝛtangs. z Bekameaiinen iociludvidnunns, Bante i 18. s. „Se ddem. Via vie voia ve . .. 6 Peſtimenta „R ia vię dꝛ a veho.his.q; p eã aliqͥ Nanc, Veſtiplica. c pe. coꝛ.mulier ꝗq veſtes plicat Pee vuͤ põt ire vehiculum. vñ vĩ ſic Mluen Petellus.la.lũ.i.vetulus:( dꝛ a vetus ab incurſu vehiculop. eſt nouẽ pedũet iuriin Weteran.na.nũ.i.ſenexdetritu tea. capit duos actus. vt cõtrariũ veniẽtia nfin⸗ Beterani füt mili detritus emerit. iumẽta tranſire poſſint. Iñ h bec viali eterani fũt milites emeriti.i. extra militiã boc le. Et bic viatoꝛ t⸗ ñ hꝛ bec vialis iinn Iptſua merita poſiti. C. de vetera in rub pele ſ ic viatoꝛ.ton.. Atẽ via eſt ins lic Et in legenda ſancti Martini. vbi di⸗ 4— ncklälila Enchei vehicnlii iumẽtũ Unnen mitarll ſcepit ꝙ veteranoꝝ filij ſciẽtijs teſt illa facere. ecun eobent ius pepo⸗ fnin ilitaribus implicarent. . Viaticũ. ci ⸗ .’ “ mltashe eteratoꝛ. toꝛis. mal.ge. in malis iueni cñ cnen ge⸗ orgcine neceſſorins bnnun is⁊ ſtatuendis ꝑſeuerã nenien⸗/ eſt in via ad expendẽdũ.⁊ defert᷑ in via.⁊ rian ras. eo cſitwult perens vln wetero. oĩ a via. Dñ ⁊ viaticũ dꝛ coꝛpus dñi ·qꝛ nune anror llaue⸗ teris vſus ĩ malicia ꝓpoſitũ ẽ nobis victus ĩ via. Et binc via⸗/ Wen eternũ.ni IS ticus.ca. cũ. in via c Pefer vinlange pentunulan ã facit in via ie nrcellann t elat au ni guere 2 pigrerea iuuenẽ vi⸗ VDibi ſi vibici ane ibicoſus. ſa. ſu. i. vibicibus pleus. nni yel 64 imr ye. rd lns lwe kto⸗ Lewmn⸗ niqſ oim. chi⸗ ſickt diſic huer mimn Guls ncſis iunii gnipe/ nus wu oſich ncvin/ umnsll 6. Vibix.cis.i.frutex in petroſa tra: uł minuta uirga. vel inciſio:? veſtigiũ qð fit in carne ex virga. Et ponit᷑ ꝓ qualibet indſione. Et pð.penul . gti. Vnde Perſius.Si pu/ teal multa cautus nibice flagellas. Vicaneus.nea.neũ.i.uicinus Et componit᷑ cõuicaneus.nea.neũ. Micanus.na.nũ.idẽ. Picarius.rij. ᷣm Goff. eſt qͥ uices alicuius gerit · ſiue in officio cõtẽtioſo · ſiue nõ con/ tẽtioſo.ut. C. de offi. eius qͥ ui.geritꝑ to. Et ſũt quattuoꝛ ſpecies uicarioꝝꝑ. Nuidã ſunt ꝑpetui ad parochiales eccleſias con/ ſtituti ut in. c. ppetuus. de fi. inſtru.et. c. extirpandę.de pᷣben. Quidã nõ ꝑpetui.b ad aliqͥs actus cõſtitutiut tẽpoꝛales. Pe qbo ĩ c ꝑuenit · de app. Et iſti vicũt mercẽ/ narij. vjj.q. i. nibil. Quidã ſũt ſpãles nõ ad curã ·/ſᷣ ad certũ locũ articulũ vel actũ cõſtituti.de qbꝰic.tua.de offi.uica. Mui/ dãnec perpetui·nec ad curã: nec ad certũ actũ ſ̊ gnãliter dãt᷑ ad oĩaut uicarij in cu/ nijs ẽoꝝ. De hoc glo.optima in cdle.ꝗq de eccleſijs. de offi. nica. Item uicarij vicunt lilli qͥ ut cuiuſcũq; uicẽ cõpleãt u gerãt ſũt cõſtituti. Mñ uicariꝰ dĩ q̃ſi nicẽ gerens. Vicecomes ſm ſpe.e.ti.dꝛ ille cui vñs tem poꝛalis cõmittit executionẽ iuriſdictiõis ſue in aliqͥbo caſtril.⁊ ſictalẽ nocãt vulga⸗ rit᷑õbardi ⁊ aliqͥ in pꝛimonio bti Hetn. Picecomitiſſa.ſęlę. geuxoꝛ vicecomitis. Vicedominus ſm ſpe.e.ti ꝓpꝛie hm iura eſt qq; ßeſt rebo epiſcopalibo.xx.vil.colonus Vicenus.na.nũ.penuł/pð.i.res uiginti.vel ꝑtinẽs ad uiginti. Onde Judith pᷣ Mice/ noꝝ pedũ ſpacio tendebat. NPices uł uix in ntõ · gtõ uicis·łntũs uix nõ eſt in uſu.i.alternationes ⁊ d a uinco.cis. Vicia.cię.fę.ge.qðdã gen legumĩs.⁊ dia uice· qꝛ uice panis ea utũt᷑ in qꝗbuſdã locis Bel uicia di:quaſi uitioſa· q mala ẽ. vel uicia dr a uictoꝛia quã antiq; uiciaʒ dice/ bant. Iñ uicia ·quaſi uictoꝛialis:qꝛ uicto/ res olim ea ſolebãt coꝛonari. Iñ uicioſus ſa.ſũ. Inuenit᷑ h̊ uitiũ.tij. Oñ. Eſt uitium crimen · uiciũ qʒ dicito ſemen. Vicinia.nię.dẽ a uicinus.Et eſt uicinia ꝓxi mitas locoꝝ.vicinitas vo regio uicina ẽ. Nicinus.na.uũ.d a uicus.Et h̊ uicinus ni. ⁊ h nicina.nę.ſbſtãtiue.Et h̊ nicinitas.taj Et vicinulus.la. l. Et ꝓpð.pe. Dñ HBuidiꝰ de arte. Nicinũq; pecus grãdius vber hʒ Et dẽ vicinꝰ. q̃i ĩ vico natus.⁊ eſt etymo. Vicini ᷣm Bar.in.l.ſi tertius.ff.de aq̃ plu. arcen. dicit᷑ quouſq; vox hoĩs exclamãt audiri põt.l.i.SO.eodẽ tecto.ff. ad ſyllei.et itelligit᷑ de vo ce cõi nõ nimis gracili·nec nim is tubali · ſicut vox tauri. Etiã dũ cla/ mãs medio modo ſitnec ĩ tecto uł apice turris · nec in cellario. Viciſſitudo.vinis.ſę.ge.i.vicis altnatio⸗ d avice.Iñ viciſſitudinariria.riũ.i.vicẽ pbẽs.vel vicẽ dñi vel alterius agens. Ditiũ.ttj.i.crimen.vide in vicia. Victima.mę.dĩ ſacrificiũ ꝓ hoſtibo victis ſicut hoſtia p hoſtibo vincẽdis. DHñ qdã. NPictima pꝛo victis dat hoſtia ꝓ ſuꝑan/ dis. Et erãt victima maioꝛa ſacrificia ; hoſtię. Inde h̊ ⁊ hęc victimalis.⁊ hocle. Dictoꝛ.toꝛis.maſ.ge.dꝛ qͥ vincit⁊ ſuꝑat ho ſtem. Iñ victrix.tricis.mulier quę vincit. Et hec victoꝛia. rię quaſivi⁊ virtute acq/ ſita. Moc eſt vᷣo ius gentiũ · vim vi repel⸗ lere. Mã turpe erat dolo.Iñ victoꝛioſus. ſa.ſũ.i.victoꝛia plenus.Iñ h̊ et hęc victo⸗ rialis.et hoc le. Et nõ ꝙ palma notat lau/ dem . belli victoꝛia finem. H Dictoꝛiola.lę.dimi.i.parua victoꝛia. MVictuarius.ria.riũ.ad victũ ꝑtinẽs.⁊ dĩa victus. Et hic hec victualis. hocle.idẽ. Victurus ra.rũ.eſt ꝑticipiũ duoꝝ xᷣboꝛũ · ſcilʒ de viuo.uis.⁊ vinco.cis.⁊ hm h̊ põt diuerſa ſiãre · ſicut⁊ ſᷣdicta verba. Victus.tus.tui:oꝛ a viuo.uis.⁊ dicit ꝓpꝛie victus · q vitã tenet? ſuſtentat. Etvictus noĩe intelligit᷑ oẽ illud qð neceſſe eſt hoĩ ad viuẽdũ. Itẽ victus põt declinarimo/ biliter. vtvictus.cta.ctü.i.ſuꝑatus: dicit᷑ a vinco.cis. Piculus.li.dimi.i.paruus vicus. Hicus.ci.maſ.ge.dẽ villa extra ciuitatem. Pꝛope vici. ⁊ caſtella: pagi ſũt· q; nullã ciuitatj dignitatẽ habeãt· b̊ vulgari hoinʒ cõuentu incolũt᷑ ꝓpter paruitate ſuis ci uitatibus attribuut᷑. Et vꝛ vicus · qnia ſit vice ciuitatis· vel qꝛ habeat vias tm̃ ſine mur. Mici etiã dicut᷑ paruę habitatiões ciuitatis a via cui inſident.vt Iſte ſtat in tali vico.i.in tali loco. DPię vo ſunt inter vicos ipſa ſpacia· b̊ maioꝛa ⁊ latioꝛa ſunt platęę. Et pꝛoducit pꝛima vicus. Vnde Dꝛatius in epi. Qnuid vici ꝓſũt aut hoꝛ/ rea ſi metit oꝛcus. Gꝛandia cũ paruisnõ exoꝛabilis aurro. —ä idua.duę.di q̃ſi viridua.i.a viro idua/⸗ ta. i. diuiſa. Mã iduo. as.i.diuidereſeꝑa/ re:Nꝛopꝛie qͥdẽ vidua vĩ qᷓͥ cuz viro viu fuit. nec circa conſoꝛtiũ alterius viri poſt moꝛtẽ pᷣmi coniugis adheſit.Nã ꝗ alten pꝰ moꝛtẽ pon viri nupſerit vidua en Et inde viduꝰ.oua.vuũ.Et viduo.duaſ. i. viduã reddere.qð fit c qͥs viꝑ alicuiuſ occidit. Iñ uiduatus.ta.tuʒ.Et dꝛ mulier uiduata· deſolatauiro nudana. Dietus.ta.tũ.i.curuus.⁊ q̃ſiligatus. dĩa uieo. es. Itẽ uietus.i.uita toteuacuatus. vel nietus di a uia.i.debilis ĩ uia:ĩcurua/ tuſ.infractus eũdo. Oñ Cerẽtius ĩ eunu- 5 cho. Hicẽ uietꝰ vetus veternoſus ſenex. Pigil.lis. cois ge.qͥ vel queuigilat. ꝓpꝛie cã cuſtodię.⁊ dꝛ a uigilo. Itẽ uigil cõpo/ nit· puigil.i.valde vigil.⁊ coꝛ.penlłgti. Vigilax. lacis.oĩs.ge.ad uigilandũ parat q ſepe vigilat.⁊ multũ nigilare poteſt. igiliũ lij. neu. ge.⁊ H̊ͥ vigilia.lię.eodẽ ſen ſu. ſcilʒ uigilatio/uł ipſi uigiles ⁊ hoꝛa ni⸗ Silibo diſtincta ad uigilandum. Migilia etiã d dies ꝓfeſtꝰ.ſcilicʒ pᷣmꝰ vies añ fe/ ſtũ·q; tuc in ſero uigilię uacamus. Honi etiã uigilia ꝓ curacupiditate pſeuerãtia. Vigintioĩs. ge.plalis nũeri: indeclinabi⸗ le. cõponit a bis.⁊ gẽtos qð eſt decẽ.Et di uiginti:q̃ſi biginti.v/p.b.poſita. Inde uicies adu. Et uiceſimus. ma. mu uigetu- plũ.Et cõponit᷑ uigintiunus.na.nuů. Higoꝛ.gor.mal.ge.i.uiuacitas:uirtus. fir/ mitasfoꝛtitudo:⁊ d a uigeo.ges. Et hic uigoꝛoſus.ſa.ſum.i.plenus uigoꝛe. Inde hHuigoꝛoſitas.tatis. Dilis.lis.ↄ.t.⁊ hᷣ le.i.abiectus.deſpectus.⁊ dꝛ a villa:qꝛ nullius vrbanitat eſt. Et cõ⸗ ponit᷑ q;uilis.i.ualde uilis.Cãuilis. Pilla.le. .ge. vꝛ a vallis/q̃ſi vallata/eo q; vallata ſit ſolũ vallatione valloꝝ.⁊ non munitione muroꝝ. Iñ villanus.na.nũ. Dillicus.ci.maſ.ge. ꝓpꝛieville gubernatoꝛ ẽ vñ vẽ villicus · qſi ville cuſtos. Sʒ qñq; villic' vĩ viſpẽſatoꝛ vniuſę dom ⁊ oĩuʒ poſſeſſionũ⁊ villaꝑ. Iñ h̊ villica.cę.vxoꝛ villici· vel ꝗᷓ tale officiũ exercet. Nilloſus.ſa.ſũ.i.villis plenus⁊ oꝛ a villus Villula.lę.dimi.i.parua villa. Dillũ.li.imi.a vinũ.i.paꝝ viniułparuũ vinũ/ulł vinũ mixtũ cũ aqua. Et vt vicit Piꝛiſcian in. 2J⁰. libꝛo. In nus vel in na u nũ deſinẽtia ſi faciũt diminutiua.abiecta n. vnas aſſumũt.l.vt bonus.bellus.bona bella. vinũ uillum. SðUMU Villus li. maſ.ge.o pilus uł flo cculus lanę de vellere ouis uł etiã floccus quoꝛũlibet piloꝑ.⁊ maxime ſi eſt lõgus ⁊ dependẽs. Himen. inis.neu.ge.mollis virgaa⁊ vinidis 7 dꝛ a vireo. res. vll ſic vi. eo vi habe⸗ at multã viron. Matura eni ei talis ẽ. vt etiã ſi arefactũ abluat vireſcat.⁊ coꝛ pen· aqua mixtum. gtĩ. Inde vimineus.nea.neũ.Et hoc vi⸗ minetũ.ti.locus vbi vimina creſcũt. Et h ⁊ hęc viminalis. G̊ le. Et ̊ viminalis.lis quidã mõs in romana ciuitateſic dictus ab abundantia viminn. * „ * —— etiã uinaceũ dꝛ.⁊ ẽ q̃ſi fex totius vini:vel Pinacin.cij.neu.ge.vi poſterius vinũ:qð illud qð remanet poſt expꝛeſſionẽ uini.? pꝓiijcit er· m Mug.. Et Papß. viẽ: Mina/ cia ſũt ꝗ remanẽt i vuis qñ pᷣmũta vino. Vinalin.lij.vel potius in plurali tãtũ: hęc vinalia.lioꝝ.vel liũ.vꝛ feſtũ viin. Dinaria.rię.fę.ge.ꝛ cellariuũ vbi vinũ re⸗ VWnie el wucker⸗ dĩa vinn. Dinaria ꝓpꝛie ſũt toꝛcularis ſeu dolia ? ce⸗ tera vaſa vini/ꝗ etiã ad aliũ vſũ trãſſerri õpoſſunt. Et tandiu vinaria vicunt᷑ q; dun Vinñ habent. vt. ff. de x. ſig. l. vinarii. BDinarij · oicunt᷑ ebꝛioſi. Etiã vinarius eſt hoꝛtus vbi creſcit viun. BHinctus.cta. ctu.i.ligatus: vinculatus⸗ vĩ a vincio. cis. DHinctł etiã ꝑ ſe ſigt cõpedit vel ligatus ex aliqͥ. Ligatus aũt nõ tm̃ q̊ͥ modo/ꝑ etiã qualitercũq; vinctũ indicat copam dicitilligamen. . Vindemia.mię.fę.ge.dꝛ vuarũ collectio. Vinculi.li.neu.ge.qð ⁊ h vinclũ.li.ꝑ ſyn⸗ VNindex. cis.i.vindicatoꝛ vel coꝛrectoꝛ. Pindicta.ctę.fę. ge.i.punitio· pęna · ſuppli⸗ ciũ · vltio.?⁊ dꝛ a vindico. cas. Itẽ vidicta gliqñ vꝛ virga ꝑtor: ſcilʒ rudisqua ſerui pcuſſi liberabar z inde libertatẽ acqrebãät ⁊tũc di a xendicoq̃ſi venqictaq; vendi⸗/ cat libertatẽ. Oñ Perſiꝰ. An dñm igno⸗ ras niſi quẽ vindicta relarat. Vinea. neę. oꝛ locus vbi vites plãtãt. di a vinũ:qꝛ ex vino ꝓceſſum eſt ad vineã. Itẽ vineg ul vinetũ vꝛ loc vitibo cõſitus T abũdãs Itẽ uinea vi aliqñ ꝗdã machi/ na bellica. ꝗq a qbuſdã catus dꝛ.⁊ dẽ tunc vinea·qᷓi viminea:q; ð trabib⁊ qñq; de alſſeribꝰ fit. ⁊ hoĩes itus latẽtes appꝛopin⸗ quãt muro ciuitatj ad effodiẽdũ. Eti iſta acceptione ponit Exech. 26. vbi dĩ. Et vineas ⁊ arietes tẽꝑabit ĩ muros tuos c Item Aucanus in. 5“. C unc adoptata le/ ui pꝛocedit vinea tera. Pinellũ.li.vimi.i.modicũ vinũ ·vel vinuʒ 4 * Vineola.lę.dimi.i.parua vinea. Vineus.nea.neũ.de uino exiſtens uł uino imbutus·qð ⁊ vinulus.la.l. oi. Dinitoꝛ.tor.malſ.ge.qͥ cuſtodit vineasq̃ſi vineatoꝛ. Del vinitoꝛ vẽ qͥ calcat vuas:⸗ dẽ a vinũEt idẽ pᷣt dici·qͥ cuſtodit uinũ. (Eto Pio⸗ Pinn fin rſ. opa udo⸗ hünr ugna nre nclic Umpr Hünkel loceu⸗ Vleu lolman iteno Mennke 1Pmnode iwe ſcgecin Coroſsen ontern ſaonig luptnel Nolalion nn ſntingvun ſſeſantmn bed Mme ſenpon Mhtnsmn mnnaroa⸗ inm mdien ſüutnn eiie dochen Mmlig 1 P aug huundi⸗ hückmn whepeon keiagi⸗ i⸗ tt⸗ zmmin nCliger Auino 7 e5 tvon 7 run Et coꝛ. pe. gti vnitoꝛ.ᷣ in gtõ eã pduẽ. Dinoferus.ra.rũ.i.vinũ ferens.⁊ coꝛ.penł. Ninolent. ta. tu.i.uino plenꝰ.⁊ dĩ a vinũ. ⁊ lẽtos.Iñ hͥ vinolẽtia.tięi.ebꝛietas.Oñ j. Petri.ꝗ? Qui ambulanerũt in luxurijs deſiderijs? vinolẽtijs ⁊ comeſationibo. VHinoſul.ſa.ſi.i.uino plenꝰ ebꝛiꝰ uł ebꝛioſꝰ ECt cõꝑat᷑cuiꝰ ſuꝑlatm Plaut ponẽs ait Muid opus eſt verbis vinoſiſſima eſt. Vinũ.ni.vꝛ a vitqꝛ de vite ꝓcedituł oĩ a xena:q eiꝰ potus cito venas repleat ſan/ guine. Maũt oꝛ vinũq̃i i vite natũ·ety/ mol.ẽ.Et ꝓð.pᷣmã. Vñ Ouidiꝰ de reme. Bina parat aiuʒ veneri ſi plurima ſumas Viola. lę.fę. ge.qdã herba odoꝛifera.cuius flos ſiłr nũcupat᷑.Et coꝛ.pe. Oñĩ TRuroꝛa NMobilioꝛ violis vetibi parue Joſeph. Piolaceus.cea.ceũ.dꝛ a viola.vt ?lq vio/ lacea.i.a vioł facta/uł q̃i coloꝛẽ violę hñs Biolens.lent.oĩs ge.⁊ violentus.ta.tũ.in eodem ſenſu.i.crudelis:malus:vi plenus Inñ hec violentia. tig.i. vis illata. Bipera. rę.fę.ge.qddã genus ſerpentũ·a vi panio dictũeo ꝙ vi pariat. Nã crepat dũ venter eius ad partũ ingrueritcatuli nõ expectãtes maturã naturę ſolutionem coꝛroſis eius lateribus vi erũpũt cũ ma/ tris interitu· Fert᷑ ant qñ maſculus oꝛe in/ ſerto viperę ſemẽ expuat. Illa aut ex vo/ luptate libidinis in rabiem verſa caput maſculi oꝛe receptũ hcidit: Ita fit vt pa/ rens vterq; pereat maſculus vum coit. fęmina vum parturit.quę fert᷑ ſine uulua elſe .ſicut maſculus ſine uirga. Triſtoteles in libꝛo de mirabilbo auditionibo vicit: VDipa in coitu caput vipere ſecat. ꝓptᷣů̊ ⁊ filij ſic moꝛtẽ patris nõ ꝑtrãſeũtes· xetrẽ matris rumpũt. Ex vipera fit paſtilli qͥᷣ tyriaci vocant᷑ a gręcis. Iñ vipereus. rea. reü, viperinus.na.nũ.penł ꝓducta. VNir viri. dĩ a vireo.res.qꝛ viret in multis reſpectu feminęvel a vi:q; maioꝛ vis ẽ in uiris q; ĩ eminis. Et dicit᷑ uir multis mo/ Dis · ſcilʒ xtate· ſicut ille dꝛ uir qͥ ꝑuenit ad virilẽ ętatẽ. Oñ.j.Corl iʒꝰ. Cum aũt fact ſũ vir:euacuaui ea quę erãt paruuli. Nir etiam viſcernit ſexumut cum dicit᷑: Du/ biũ eſt an iſte ſit uir an femina. Mir etiaʒ ponit᷑ pꝛo nirtuoſo.Et vir dicit᷑ ꝓ mari/ to.ᷣ ci adiũcto.vt vir meus vel tuꝰ Oñ. Vir nõt ętatẽſpõſũſexũ:pꝓbitatẽ. Et coꝛ. pe. gti. Hñ. Arma vinq; cano. Itẽ vir cõ põit᷑h̊ duũuir.ri.Criũuir.ri.Quadriuir. ri.Quĩqᷣuir ri. Sextuuir.ri. Septẽuir ⁊c foꝛtes pꝛo uiratas. ſcilʒ qͥ duos uł tres uł q̃ttuo: c. viros bʒ ſub ſua ptãte. Iñ h dunuirat.tus.¶ rin/ uiratus ⁊c talis dignitas vel officiũ. Nirago. giniſ.fę. ge, mulier foꝛt ꝗ agit uiꝝ i. oꝑa uirilia.⁊ maſculini uigon ſeſt. AXnti⸗/ quitus enĩ foꝛtes fęmĩę ita uocabãt᷑. Eua imñ dicta ẽ uirago:.qꝛ de uiro acta.i.facta.⁊ aſſupta eſt· ſciʒ de coſta dę. LPñ Geñ. 2 Mecuocabit᷑ uirago · qꝛ de uiro aſſum/ pta eſt. In hiſtoꝛijs autẽ ſic dꝛ. DPirago acta a uiro ſũptu nomẽ eiꝰẽa uiri noĩe. Et hec denoĩatio ſimiliter eſt in hebꝛeo. Is eni uir di· Inde denoĩat᷑ illa.ut a uir uirago. Hoc nomen ꝓpꝛiũ illius fuitnũc oiuʒ eſt cõe. Et eius ſyncopatũ eſt uirgo. Vusgines vicũt᷑ qᷓ;diu ſũt in ĩtegritate na/ tiuitatis ſuę/fractę aũt dicũt᷑ mulieres. NVirat᷑.ta.tũ.i.uirilis.⁊ foꝛtis.⁊ dicit a uir. Bel uiratus.i.firmusſecurus.Chꝛyſoſto mus ſuꝑ Matth. Mulier uirata non fa/ cile decipit᷑. Et Ecq. 20. Lingua trita mu lieres uiratas deiecit. Rlia littera habet Pubius.bqj.mal.ge.i.bis uir exiſtẽsſcilicʒ Qbinas habuit uł habet vxoꝛes. Lketiã q bis fecit facta uiro digna · vel qͥ reſuſci/ tatus eſt ut Laçarus 7 Pypolitms. DPires.riũ.płis nueri fęge.vicũt᷑ q̃i uirideſ a uireo.res. Et ſut tm coꝛpori.⁊ pꝛoð.ui. Viretũ.ti.neu.ge.locus uiriditate plenus. ſceilʒ uiridariũ.⁊ pꝛoducit re. HMZ Dirga. ge.fę. ge. dẽ a uireo.res. Et vicunt virge ſũmitates ramoꝛũ ⁊ arboꝝ:qꝛ uiri⸗/ des ſunt. vel q; uim habent arguendi · ꝗ ſi lenis ẽ uirga eſt·ſi nodoſa aculeata ſcoꝛ pio recte d:q; acuto nulnere in coꝛpus infigit. Iñ vgoſus:ſa.ſũ.i. xↄgis plenus. VBirgilocentonasvide ĩ homerocẽtonas. Dirgilius Publius Maro oꝛtus fuit pĩe Birgilio· matre ꝓo Maia. fuit ciuis m/ tuanus ꝗ ciuitas eſt venetię. Diuerſis in locis litteris opam dedit. Q ⁊ cremonę ⁊mediolani neapoli ſtuduit. ITdeo au/ tem verecũdiſſimus fuit· ut ex moꝛibo co/ gnomẽ acciperet: oĩ uita ꝓbat. Scripſit SBucolica·Geoꝛgica Cneiden.Pꝛeterea octo libꝛos hos:Cirnam.Etnam· Culicẽ Pꝛiapeã:Catalectõ·EpigrãamataCopã Diras. Moꝛtuus eſt ĩ bꝛuduſio · cuiꝰ oſſa tranſſata ſũt neapolim ubia ſepultus eſt in uia puteolana/cuius ſepulcro addituʒ eſt quod fecit epitaphium: Mantua me genuit calabꝛi rapuere· tenet nunc par⸗ thenope. cecini paſcua rura duces. Item Duidius. Mãtua Hirgilio gaudet He/ rona Catullo. Pelignę gentis gloꝛia vi/ coꝛ ego. Iñ nirgilianus.na.-2tn. Virginale.lis neu.ge.et hocvirginal.lis in eodẽ ſenſu.illa ſeceta ꝑs· ubi fit cõceptio Vñ NPꝛudẽtius ĩ hymnis.Crimine virgi⸗ nal intactũ ab omni labe.⁊ guat᷑ gir· Virgo.ginis.a vir dẽ ab ĩcoꝛruptione ·q̃ſi virago/qꝛ ignoꝛat fæmineã paſſionẽ.⁊ q̃ſi vir ſit.⁊ virũ agat ⁊ reſſentet.⁊ ẽ etymo. Del virgo dꝛa vireo · qꝛ uiret ętate ⁊ flo/ re uirginitatis. Iñ virgineuſ.nea.neũ.Et h̊ ⁊ B vꝓginalis.⁊ H̊ le. Iñ virginalit adũ. Et h virginalitas.tat.. Itẽ a vgo vꝛ hec ꝓginitas.tat ẽ in carne coꝛruptibili per/ petua coꝛruptionis euitatio. HBñ in greci⸗ ſmo di. Mirgo pudicidã notatętatemq; puella. Et tñ im ppꝛie ꝓ virgine pone pu⸗/ ella. Itẽ virgo dꝛ ſextü ſignũ in celo · vi⸗ ctü ſic:qꝛ cũ ſol ad hocſignũ veneritterra nibil parit · ſicut virgo. Et intellige · nibil parit noni generata tñ matureſcere facit. Virgula.lę.dimi.i.parua uirga. Hirgulat.ta. tũ.i.vgułoꝛnat.⁊ oꝛ a ęga. NPirgultũ.ti.neu.ge.i.multitudo uirgaꝝuł locus ubi multę uirgulęabũdãtut uirida riũ · vel ipſa uirga. Sʒ uirgultũ eſt quod a radice pullulat. Aamus qui ab ipſo ro boꝛe arboꝛis. PHirga v̈ ꝗᷓ de ramis. Hirgũ cula.lę.dimi.i.parua virgo. NViridariũ.rij. dicit᷑ locus ubi ſunt viridia: ſicut roſariũ vbi roſę · apiariũ vbi apes · armariũ vbi arma/auiariũ ubi auesar / mentariũ vbi armenta. Viridis.vis.ↄ.ta hoc de.i.viroꝛe plenus Vel vi ⁊ ſucco. Inde H̊ uiriditas/tatis. VPinridiũ.dij.locus uiriditate plenus. Virilię.arũ.quędã oꝛnamẽta uiroꝝ ꝗ olim poꝛtabãt ĩ armis vel ĩ collo.⁊ vꝛ a uirilis. Nirilis.ↄ.t.⁊ hoc uirile.penułpꝛod.ꝑtinẽs ad uirũ.vel res uiri. Inde uiriliter aduer. Et hec nirilitas.tatis.Et uirilis ponit᷑ ꝓ foꝛtis. Inde uirilia.lioꝝ.pluralis numeri illa mebꝛa niroꝝ quibus mulieres carent. Puorrons mal gei unioimns, iroſus.ſa.ſũ.i.uiribus plenusa dicitura uires. Item uiroſus.ſa.ſũ.i.venenoſus.et tunc dicitur a uirus. Virtus.tutis.fę.ge.dicit᷑ a nir:eo ꝙ uiroꝛũ ,ppboꝝ ſit. Del dĩa uireo.res.Et eſt uir/ tus habitus animi optimus. Et ſunt uir/ tutes aĩe. Hnde quidã. irtutes animę Dic nires coꝛpoꝛis eſſe. Inde vᷣtuoſus.ſa. ſũ.i.plenus abundãs uirtutibus.Et bᷣm ph̊ᷣm. Dirtus eſt ultimũ in re de potẽtia. Itẽ diẽ phᷣus in.xꝰ ethicoꝝ. Mirtutj ẽ de⸗ lectari triſtariqbꝰopoꝛtet ⁊ vt opoꝛtet. Mõ iraſa enĩ in qbus opoꝛtet inſipiẽtis eſſe videt. Idẽ in eodẽ. Nirtutis miuʒ honoꝛ. Itẽ virtus eſt ꝗᷓ habentẽ ꝑficit ·et opus eius bonũ reddit. Et dꝛ virtusq̃ſi virũ tuens eſt etymologia. Itẽ vᷣtutes theologicę ſunt tres:ſcilʒ ſides/ſpes: cha/ ritas. DHirtutes aũt cardinales ſiue poli/ ticę ſũt quattuoꝛ:ſcilʒ pꝛudẽtia:foꝛtitudo iuſticia · temperantia. . DPirulentus.ta.tũ.i.veneno plenꝰa dicit᷑ a virus. Iñ H̊ virulẽtia.tię.i.veneni ĩſectio. VHirus. neu. ge. indecli.i.venenũ Et ẽ apto/ tũ. Et inuenit᷑ tm̃ in ntõ actõ ⁊ vtõ.Et eſt ꝓpꝛie virus humoꝛ: fluens a natura viri ſcilʒ ſemen. DHel ſᷣm quoſdã virus dĩ a vi ee ꝙ coꝛ penetret. Et pꝛoducit pꝛimã. Dis fę.ge.huius uis dtõ viiactõ vim· vtõ o vis abltõ a vi. Et płr actõ has vis⁊ nõ õplius.Et ꝓpꝛie vis aĩ ⁊ coꝛpoꝛis. Pires tm̃ coꝛpoꝛis. Hirtutes tm̃ ai. Bñ.Coꝛpꝰ habet vires · animis ẽ inſita virt. Pis in vtroq; viuet.vis ratione caret.Et ponit᷑ vis ꝓvtute aĩ pꝛo foꝛtitudine.⁊ uiolẽtia. l coactione.Et bᷣm hoc vis ſic deſcribit᷑: Dis eſt maion rei impetus q repelli nõ põt vel cni reſiſti nõ põtſupple cõmode.ff.qð vi me.ve.cau.l.i.et.ij. Et eſt multiplex. Dis cõpulſiua.eſt ꝑ quã cõpellit᷑quis ad faciendũ illud qð nõ faceret ſi eſſet liberi arbitrij· nec opelleretꝗ iponit neceſſitatẽ cõtrariã volũtati ſpõtaneę.Et ex hac vi oꝛit᷑ actio·qð me.cau.ff.e.ti.l.i.in fſine. Vis expulſiuaqñ qͥs eijcit᷑ de poſſeſſione ſua. Et ßm iſtã inducit᷑ interdictũ vñ vi.⁊ ẽtm̃ reꝑ imobiliũ · vel de his ꝗ imobilib⸗ coherern. Vis ablatiua.eſt reꝝ mobiliũ.⁊ inducit actionẽ vi bonoꝛũ rap.in rebo mobilibo. Eſt enĩ circa mobilia tm̃.vt.ff. de vi ⁊ vi · ar.l.i. ſi fũdusu.S.ij: Inſti.vi bon.rap.S. 6, neduʒ talia. Oer illa enĩ alicui bona ſua vel res ſuę violenter rapiũt᷑. Pis turbatiua/eſt quando quis turbat᷑ in poſſeſſione ſua ꝗq inducit interdictuʒ vti poſſidetis in rebo ſoli · ſ in rebꝰ mobilib⸗ inducit interdictuʒ vtrobiq;· cum vuo ſe poſſidere cõtendũt eandem rem. Vis inqͥ etatius· ẽ ꝗ ĩtroducit intdictũ qð vi aut cam. Et vꝛ inqᷣ etatiua:qꝛ non ſinit aliũ vti re ſua qᷣete. vt arare uł aliqͥd facẽ vel qf alt vult · alio ĩuito aliqͥd ędificareĩ ſuo ſolo · vel foꝛte iam ediſicauit. VDis negatiua · eſt qñ res alicuius inqͥetat. D Ppprs ſtſneo ſle üͤden ftupr⸗ ſtuyn ole Nopce MMo medn ſcchs ſᷣ B Nntna Ploslen⸗ häiſfean walt Pase diant⸗ vſſcone ſeenap cppltn ſiptlan hulutoni ſieſlliiñ iqele ſantbwi⸗ Kpimii mäenss⸗ Clgtin Füvlon Viblsi Vilbilter Pipllon ſtordidl Ktltcüaie Powin Pllaſsz tylist Aqñnin Nceq lyileo c momi Peedi Midii hoins bchii⸗ Ntluli Mnigini⸗ lugſeg ſalttgi nctqn fiinc dignen Fninl Pir lop⸗ Hisin onit dlita. ſh: öpit eſtes gron uſeri uyi . n obal hucit hlb. vi rng cl⸗ umbet, gliett obin n norſon iafn tnan i. , 4 9 pinc⸗ Vis publica.ẽ ꝗ fit cũ armisſvis puata fit ſine armis. Inſi..de publi.iudi.circa fi. ĩ.S. itẽ lex iulia.ð vi puata.Dñ vis puata reũ deponit ab oꝛdine rerũ.i.multabit in ſtia ꝑte bonoꝝ ·ſᷣ depoꝛtat᷑ cũ vis armata pꝓbat. vt in glo. .c.ij. de oꝛ. cog. Bis ſiue metus cadẽsĩ cõſtantẽ viꝑ·ẽ me/⸗ tus penę nł cruciat ſiue amiſſionis oĩuʒ bonoꝝ: iſta excuſat ·niſi poſtea cõſenſeĩt vt in.c.de illis.ij. de ſpon. llia eſt vis vel metus nõ excuſans ꝗᷓ nõ cadit in cõſtãtẽ vin. vt in. c. veniẽs.⁊.c.cõſultationi.e.ti. Viſcus ſceris.neu.ge.dꝛ a viſco.ſcis. ntũs nõ ẽ ĩ frequẽti vſu. Biſcera nõ tm̃ ĩteſtina vocamꝰ.ꝑᷣ qcũq; ſunt ſub coꝛio ⁊ latentia. Viſcus eſt int᷑ cutẽ carnẽ. Item viſcera dicunt᷑ vitalia.i.circũfuſa coꝛdis loca· q̃ſi viſcoꝛa· q ibi vita.i.aĩa cõtineat. Itẽ vi/ ſcera· capita neruoꝝ ex ſanguine ⁊ neruis copulata. Item lacerti mures q; ſic in ſingulis mebꝛis coꝛdis loco ſunt.vt coꝛ in media totius coꝛpor parte.Et appellãt a noie ſiłiũ aĩaliũ ſub t᷑ra deliteſcentiũ. Idẽ toꝛi.qꝛ illic viſcera toꝛta videant᷑. Item iuenit᷑ h̊ᷣ viſcus.ſci.maſ.ge.⁊ h viſcũ.ſci.et eſt pꝛimitiuũ.Et eſt viſcus vel viſcũ glu⸗ ten q̊ͥ aues capiũt᷑.Et etiã illud vñ fitq colligit᷑ ĩ arboꝛibo⸗ qð eſt int᷑ cutẽ carnẽ Iñ viſcoſus.ſa.ſũ.i.tenax·viſco plenus. Piſibilis.lis.O.ta h̊ le.res apta videri.Iñ viſibiliter adũ. Et hec viſibilitas.tatis. Piſpilio uł veſpilio.onis.i.raptoꝛ · latro. ſdoa dicũt᷑ a violẽtiaa pilo ·qꝛ pilũ ge/ rit.i.telũ.⁊ ſic alijs violẽtiã ĩgerit. Itẽ vi⸗ ſpilio dr q̃i vi ſpoliãſ: tũc dꝛ avi ſpolio Diſus.ſus.ſui.actus vel paſſio vidẽdi.Et eſt viſus ſpiritualioꝛ q; auditus.Et ponit᷑ aliqñ viſus p qͥlibet ſeſu· velut cũ dicimꝰ: Vige quõ ſonet.oleat ·ſapiatcaleata di a video. Et h viſũ. ſi..xres viſa. ul pbanta ſma ſomniũ· oſtẽtũ. Et viſus.ſa.ſũ.adiec. Vita.te. te.ge.oꝛ a viuo viuis.vel dꝛ vita ꝓpt᷑ vigoꝛẽnł q; vim teneat naſcẽdi cre/ ſcendi · Oñ ⁊ arboꝛes aĩaʒ vegetatiuã vel vitã dicut᷑ hꝛe:qꝛ gignũt᷑ ⁊ creſcũt. Iñ h̊ͥ⁊ hec vitalis ſh̊ le. Et inde vitalit adu. Et hbic Mitalis ſubſtatiue ꝓp ꝓpꝛio noie viri. Pitalia.liũ.plłis nũeri tm̃.i.inteſtina ·q ibi vita. i. aia cõtinet. Itẽ a vita vitula. le. vi. Ditta. tę.fę.ge.i.iĩfula q̃ caput (i.ꝑua vita. ſacerdotis ligat᷑. Itẽ vitta eſt ꝗ crinibus innectit᷑ qua fluentes religantur capilli. Itẽ vitta eſt q̃ coꝛona vincit. Item vitta dẽq ea pectus vincit᷑ inſtar vitis ligatę. Iñ vittula.lę.dimi.i.parua vitta.Et vit⸗ tatus.ta. tũ.i.vitta vel vittis oꝛnatus vel ligatus. Onde Duidius meta. Nitta co/ ercnerat neglectos alba capillos. Mitella. leę. ꝗdã herbaa dẽ a vitisqꝛ ſic vii quicquid ꝓximũ habuerit appꝛehendat:?2 coꝛimbos habet quos anulos vocant. Vitellus.li.maſ.ge.dꝛ moꝛſellus ſiue medi tulliũ oui. IJnuenit᷑ in płi.G̊ vitella. .oꝛu. Vitiligo.ginis.uł vituligo.ſję.ge.eſt vimẽę cũ quo vitis ligat.⁊ ponit᷑ ſimplicit᷑ pꝛo ligatura vel impedumento. . DVitis.tis.fę.ge.dꝛ a vĩcio.cis.qꝛ vitesvin / ciunt᷑⁊ religant᷑ int ſe·ułqꝛ vim cito radi/ candi habeãt interius.Et nõ ꝙ ĩ gtõ pli · ſcilʒ vitiũ debet ſeruari.t.ĩ ſuo ſono cauſa vifferentię huius noĩs vitiũ vitij. Nitis vſum pᷣmus Moe inſtituit. Et ꝓducit vi. VPitiñ.tij.neu.ge.dꝛ peccatũ:dedecus:ma/ cula.⁊ dẽ a vincio.cis.qꝛ vincit hoĩeʒ⁊ ſic debet ſcribi ꝑ.c. hᷣm Mug.Alij dicũt ꝙ vi tiũ dicat᷑a veto.tas.ſiue a vetãdo.⁊ ſica vitiũ dꝛ vitio tias ſic debet ſcribi ꝑ.t.et foꝛte meliꝰ. Itẽ uitia dicũt᷑ in grãmatica qꝗ in eloqͥ o cauere debemus.vt vitia an/ nexa barbariſmo.⁊ ſolęciſmo ⁊c. Et coꝛri. vitiũ pꝛimã. Hnde Dꝛatius.Dibus eſt vitium cantoꝛibo inter amicos ⁊c. Inde vitiolũ.li.vimi.i.paruũ vitiũ. Vitricus.ci.maſ.ge.i.patrinꝰ uł patriaſter · ſcilʒ qui vxoꝛẽ ex alio viro filiũ vel filiam habentẽ duxit. Et coꝛ.penł. Oñ Duidius de reme Mitricis gladijs ⁊ acuta dimi/ cet haſta. Inde vitriciꝰ. ca.ci.adiectiue. Nityn.tri. neu. ge.dictũ eo ꝙ in ſui ꝑſpicui/ tate trãſluceat. In alijs eni metallis qᷣcqd intrinſecus ↄtinet᷑ abſcõdit᷑. In uitro o qlibet liq̃r vel ſpẽs qualis cõtinet᷑ ĩterius talis exterius declarat· atq; ut ita dixerĩ oĩs liquoꝛ in uitreo uaſculo clauſus patet nde uitreus.trea.treũ. itulamen. nis.neu. ge. vꝛ plãta illa infru ctuoſa ꝗᷓ naſcit᷑ ad radicẽ nitis · uł ubicũq; dũtaxat nõ ſit naturalis:⁊ dĩ a uitis. Oel ut dicũt · glibet talis plãta ſic dꝛ a uitulo. quia naſcatur in terra a uitulis arata. Oñ Saßpß.4*. Spuria uitulamina nõ dabũt radices altas. Et pꝛoducit la. Vitulus.li.⁊ nitula.l.dicũtur a uireo.res. q̃ſi a uiriditate.i.ab incoꝛruptione · ſicut virgo Mitula & parua eſt ⁊ nõdũ enixa. Maã enixa iuuẽca eſt aut uacca. Vel dicit uitulus a uita. q; ſit dignus uita. Iñ uitu linus.na.nũ⸗Et nota qꝙ uitula etiam dicit quędam dea · ſcilicʒ leticię vel uictoꝛię vel feſtum illius deę · vel exultatio victoꝛig. Iñ vituloꝛ.lar.ilętari voce.Itẽ vitula. le d quoddã inſtrumẽtũ muſicũ: Inde vi/ tulor. laris.i. cum vitula cantare. NHuiarii.rij.neu.ge.dicit᷑ indago vbi ſerę induſeę ſunt· vel dicitur locus vbi piſces paſcũt᷑.⁊ impiguãt᷑ ułſeruãt᷑ vt ibi viuãt Hm Jo.an.in cle.ne in agro.de ſta.mona. Dinax. uacis.oĩs ge.i.viuidus.foꝛt. Iñn B vinacitas.tat. Et ut dicuũt. DPiuax igeniũ. ſed viuidus eſt coloꝛ oliss. · Diuidus.a.oũñ.i.foꝛtj agilis. ↄꝛ a viuꝰ. N Vlcus.cerlneu. ge.i. apoſtemadi ab oleo les·q̃ſi olcus:q; fetet. Pulnus ad aiaʒ re/ fert.Hlcus vo ad coꝛporjuuniã. Itẽ vul- nus eſt coꝛxoꝛis recẽs plaga. Vlcus ĩue/ teratũ vulnꝰ.ꝗtẽ vulnꝰ qð ferro vel fuſte vel lapide fit quaſi vi. Hlcus vo qð per ſe naſcit ĩ cute · ſcilʒ putredo ipſa q; oleat. Dñ qdã. Illatũ vulnusinatũ vꝛ vlcus. Inde vlceroſus.ſa.ſi.i.vlceribus plenus Vlcea.ceę. locus paſcug. Bligo.ginis.fę.ge.naturalis humoꝛ terrę ab ea nunq; recedẽs.ſᷣ ei ſꝑ inheęrẽs:quaſi inſeꝑpabile accidẽs. Iñ vliginoſuſ.ſa.ſũ.i. vligine plenus:⁊ piguis humidus fęcũ/ dus. Mñ ager ꝓpꝛie vĩ vliginoſus · qꝛ ſp viget. Humidus vo dẽ:qꝛ aliqñ ſiccat᷑ Nlyſſes.ꝓp:iũ nomẽ cuiuſdã viri. Et facit vtũs vlyſſes vel vlyſſe. Oñ Duidiꝰ epi. Hãctua penolope lento tibi mittit vlyſſe Itẽ iuenit᷑ h̊ vlyſſeus ꝓ vlyſſes.⁊ vlyſſe ſea.leũ.poſſeſſiuũ. Sʒ vlyſſeus poſſeiſiuũ tetraſyllabũ eſt. Plyſſeus o ꝓpꝛiũ no/ men triſyllabu. 1. Vllus.la.li.i.aliqs.⁊ ẽ penuł.gti coĩs.tamẽ in pꝛoſa ſemꝑ debet acui vllus,. Vlna.nę.fę.ge.bm q̃ſdã ẽ extenſio vtriuſq; manꝰ.ſm alios bꝛachiũ ul cubitus.qð ve rius di. OHñ Aud. 7: Accepit eü in vlnas ſuas.i.int bꝛachia ſua. Gꝛęce vo vlneos ub vlenos cubit dꝛ. Iñ h̊ͥ vlna.nę. Et bęc vlnula.le. dimi.i.ꝑna vlna.Et h ⁊ heęc vl⸗ nalis: Hᷓᷣ le. Et vlnari. ria. rii.ad vlnã ꝑ/ Vltoꝛ. torlmaſ.ge.i.punitoꝛ:vidi/ (tinẽs. catoꝛ. Et vt vic Pap̃. Oltoꝛ ſaẽ ne ipune ſit facta ĩiuria. DPefenſoꝛ vo curat ne fiat iniuria. Item vindicatoꝛ viffert ab vlto/ re · qð poteſt patere ĩ vidico.cas.vide ibi Vltnx.triqi.punitrix. vindicatrix. Et eſt ge. fe. in ntõ actõ ⁊ vtõ ſingulari. In alijs vo caſibo ẽ ge.oĩs⸗ fac ablim̃ in.e.vel ũj. ltroneꝰ.nea. neu.i.ſpõtaneus. uł vlterioꝛ. Oltus. ta. ti. dicit᷑ ab vlaſcoꝛ. ſcen. nde AXYpha. Et in noie vñi qꝛ vltus ſũ ĩ eos. Et ſepe accipit᷑ in paſſiua ſiẽtione.vt Oltus i. vindicat. defenſus. Et cõponit᷑ iultus. ta.tũ.i.non vltus. Blua. uę.fg. ge. herba eſt paluſtris. Iñ vl⸗ Plula. e.fg.ge.qdã auis no/ (uoſus.ſa.ſũ. ctna ꝗ flere uidet. VLñ vicũt eã ſic dici ab oleagi.i.a ficto fletu. Dñ Aſaię.iʒ. Et re⸗ ſpondebũtibi vluleĩ edibo eius. vbi di glo. Hlulę aues ſunt magnitudis coꝛuinę ꝗQ ſigẽtes roſtꝑ in lutũ hoꝛrende ſtrident. Plulatus. tus.tui.i.fletus męroꝛlamentũ. ante MW Bmbilicus. ci. pe, pð. ẽ medius loc coꝛpon ſic vict eo ꝙ ſit vmbo ilioꝝ. vñ ⁊ vmbo appellat᷑ locus in medio clypeia qͥ depen/ det. Ex vmbilico enĩ infans in vtero pen/ det ex eo etiꝗ nutrit.Et nõ ꝙ luxuria vi/ ris ẽ in lübis.⁊ ſeminis in vmbilico. Vñ dicit Greg ꝙ vinis luxuria in lübis ſit. feęmis ĩ vmbilico:Ceſtat᷑ oñs qͥ de viabo lo ad ſanctũ Job loqt᷑ dicẽs: Nirtus eiꝰ in lübis eius.⁊ foꝛtitudo eius ĩ vmbilico vẽtrjeius.Itẽ ſcias ꝙ ifans ĩ vẽtre matn mingit ꝑ vmbilicũ.vide.s. in ſumen. VBmbꝛa. bꝛx. ę. ge. dꝛ aer carẽſole · ſic dicta q; fit cũ ſolis radijs aliqd obijcit. In vm baæꝛaticus. ca. cũ.pe. coꝛ. Et H vmbꝛaculũ.li. Et vmbꝛoſus.ſa.ſu.Iñ vmbꝛoſitas.tatis VPmbꝛatilis.ↄ.t.⁊ hocle.dꝛ ab vmbꝛa.ſm Hug. Sʒ magis videt᷑ deriuari a verbo vmbꝛo. bꝛas. coꝛ.penł.ſicut ſoꝛbilis. Vmbiꝛella. leę.dimi.i.parua vmbra. Bugnte ιı Vnanimis.ↄ.t⁊ H̊ mea vnanimꝰ.ma.mũ. i. vnius ai. Iñ vnanimit᷑ adu.Et hęcuna/ nimitas. tat:i.aĩ vnitasconcoꝛdis. Vncia:eſt duodecima pars aſſis.vt Nati ex cõcubinis in domo ſuccedũt in duab⸗ vncijs.i.in duabo ptibo xij. partiuʒ aſſis ſi alij legitimi nõ ſuꝑſunt. .— Bnanulu s.li.dimi.i.paruus vncinus. Vncinus.ni.pe ꝓd.vide in vncus. Vnciola.lę. vimi.i.parua vncia. Vnctus.cta.ctũ.i.perfuſus vel linitus pin/ guibo. dĩ ab vnguo.gis. Inde hęc vn/ ctura. rę.i.vnctio. Et hoc vnctum. cit, ncus. ca. c. i. curuus. 7 dè ab vnco. cas. Et hic vncus.ci.dẽ inſtrumẽtũ curuũ ad aliqͥd capiendũ. Et hic vncinus,.ni.idem. Itẽe Amos.S: Et ecce vncinũ pomoꝑ. Et dicũt qdã ꝙ vncinus vꝛ ab vncus. Alij dicũt ꝙ derinat᷑ ab vnco.cas necẽ dimi. reye dis el china o Phde eli 0b Ei incein Tulaido häunnotn 1imnes Deoens Fibnd⸗ Pndcarn nomenn, Prdenus nunsnund Etmum Dyuluhen Ppeinian dalvclen Nboaic Fiörngen ngr ddänd vene ovn 1ſchöhek lusme onmia Pensgnn ſenfren Henglale Vrglz gbmngo, Wall d erli⸗ neuleont, mgllte llm Nagti⸗ ndole⸗ Ocndn Dyicanign digb Mons 1chee Wzi Maghe ho Ibang h ädnn o urmnun lo Bi libisſt rpuatv mser nbiliuco emnamm g. dice Fn Nstus Unhucn nupot hls 1. e nuni Sibum et nouab⸗ mzeſis de vne niſi qͥ ad vocẽ.h e ide qð vncus. NPñ. Onco dat vncinos ⁊ eos nõ ꝑcutit vncus. M ant dꝛ vncinus ·q̃ſi vngue ce/ oẽs· etymologia ẽ.Et ↄpouit adunecꝰ.ca. cũ.i.recuruus. Iñ adunculus.la.lũ. Hbun cus.ca.cũ. Subũcus.ca.ci.i.aliquantulũ Vnda.og.fę.ge.ſuꝑioꝛ pꝑs (curuus ulpaꝝ aquę.ſcilʒ ſuꝑioꝛ liqͥꝛ qͥ ſp ĩ motu ẽa dꝛ ab eo is. Sʒ aq̃ ẽ ſtatiua ⁊ ſine motu ęquał. Vñ aq dĩ q̃i eq̃. Sʒ vnda ꝑ ſe nõ cẽ aq̃.Dꝭ aq̃ in qͥdã motu ⁊ agitatiõe ·q̃ſi ab eũdo redendo vnda vocata ẽ/quaſi eũda·qꝛ ſpẽ in motu. Jñ vndoſus.ſa.ſũ.i.plenus ⁊frequẽs vndis. Iñ h̊ vndoſitas.tatis. Vngdecẽnis.nis.oↄ.t.⁊ G̊ ne.i.vndeci ãnoꝝ. Iñ H̊ vndecẽniu.nij.ſpaciũ unded ãnoꝝ. PBngdecim· pluralis numeri:⁊ ideclinabile nomẽ numeraleex vnũ ⁊ decẽ cõponit᷑. Vndenus.na.nũ.dꝛ ab vndeci.Etvndena rius.ria.riũ. Et vndenari.rij/ ꝓ illo nũero Et vndecimus.ma.mũ.⁊ ꝓd.de.vndenꝰ. Vndula.le.oimi.i.parua vnda. . Vnguẽtũ.ti.neu.ge.bᷣm DPap.di oẽ qð ex cõi oleo cõfectũ ·ſpecieꝝ cõmixtiõe auget᷑ odoꝛis iocũditatẽ ſumẽs ⁊ lõge redolẽs Itẽ h̊ vnguen.inis.ideʒ qð vnguẽtũ.Iñ vnguẽtari.ria.riũi.i.ad vnguẽtũ ꝑtinẽs. Et dicht qdã ꝙ vnguẽtũ vnguen deri⸗ uent᷑ ab vngis ſecunda ꝑſona de vnguo. ⁊ ſic nõ habẽt. u. poſt. g. ¶lij vicunt ⁊ me/ lius · ꝙ vnguẽtü⁊ vnguen deriuẽt᷑ a pᷣma ꝑſona · ſcilʒ vnguo · vñ habẽt. u. coſt. g. Vnguis.guis mal.ge.a gręco trahit oꝛigi/ nẽ. Da enĩ grece. vnguis dĩ latine. Iñ a. H vngula.lę. Et eſt vnguis hoĩuʒ ⁊ auiũ. Vngula vo alioꝝ aĩaliũ.DHel vnguis dĩ ab vnguo. gis.qꝛ eo ſolemus vngere. Itẽ vngula dicit᷑ genus toꝛmenti:q; effodiat Idẽ⁊ fidicula:a fidesq; hac rei toꝛquẽt᷑ in eculeo vt fides iueniat᷑. Itẽ ab vngula dẽ vngulat.ta.tũ.qͥ magnas hʒ vngulas Vnguluſ.i.maſ.ge.anulus gẽmat dĩ ab vngula·qꝛ ſic ũgula carni:ita gẽma anulo Vnicoloꝛ.lor.oĩs ge.i.vniꝰ color.( accigit᷑ ODnicoꝛdia.dię.fę.ge.i.concoꝛdia. Bnicoꝛnis.nis.ↄ.t:⁊ hᷣ ne.i.habẽs vnũ coꝛ/ nu.⁊ ẽ ab vnus.⁊ coꝛnu.Et ſubſtatiue Hᷣ̊ vnicoꝛnis.nis.aĩal habens vnũ coꝛnu in frõte·qð ⁊ monoceros ⁊ rhinoceros dẽ. VPñ ꝓpha Et a coꝛnibꝰ vnicoꝛniũ hũilita/ Vnicoꝛs.dis.oĩs ge.i.vniꝰ coꝛ/ (tem meã. Dis/ſcilʒ cõcoꝛs.Iñ vnicoꝛdit᷑ adu.Et nõ ꝙ; atiqt dicebat᷑ H̊⁊ ̊ vnicoꝛdis.⁊ H̊ de. Vnicuba.bę.pe.coꝛ.i.vniꝰ viri vxoꝛi q̃ſi cũʒ vno cubans. Vnifoꝛmis.9.t.⁊ Hͥ vnifoꝛme.i.vmꝰ ſoꝛmę. Inñ vnifoꝛmit adũ.Et h̊ vniſoꝛmitas.taſ. VBnigamus. ma.mũ.qͥ vni tm̃ nupſitſcilʒ q ułꝗ habuit uł habet vnã vxoꝛc. uł vnũ manitu. Iñ h̊ vnigamia.mig.i.vnę nuptię uł ꝓpꝛietas q̃ aliqs dꝛ vnigamꝰ. coꝛ. ga. Bnunam g. vide.S.in amacones. Mnimodus. da. vn.i. vnius modi. Vnio.onis.maſ.ge.lapis ẽ ſᷣcioſus: di ab vnus.qꝛ tm̃ vnꝰ⁊ nũq; Duo ułtres ſiłre/ periũt᷑. Itẽ vnio ĩuenit᷑ etiò ꝓ ſtella ꝑꝛo pũcto. Et h̊ vnio.onis.di ꝓ cõiunctione vel cõgregationea tũc dꝛa vnio.nis.In NHapia ðꝛ. DNniones ꝗqdã margaritę ſũt. Vniuſmoꝛis:nomẽ cõpoſitũ oĩs ge.⁊ ide/ clinabile.i. cõcoꝛs ut Iſti holes ſüt vniuſ⸗ mori.cõcoꝛdes ⁊ vnanimes. Vñ in pſal/ mo. Qui habitare fac vniuſmori domo. Vnitiuus.ua.uũ.i.cõiũctiuus:cõgregatiu⸗ HBniuuerſalis.lis.⁊ H̊ le.dicit᷑ab vniũſus.ſa. ſum. Et differt vniuerſale a dicabili bm logicos:q; vniuerſale viffinit᷑ ꝑ eſſe pᷣdi/ cabile ꝑ dici Mꝛeędicabile eni eſt qð aptũ natũ eſt de pluribo vici. Onmiuerſale autẽ eſt qð aptũ natũ eſt eſſe in plurib. Pꝛeę⸗ dicabile etiã ſiue vniũſale diuidit᷑ ꝑ genꝰ Differẽtiã:ſpeciẽ ꝓpꝛiũa accidẽs.de quibo Vninſitas ſᷣm ⁊co.ẽ plu/¶ Poꝛphiri ꝛc. riũ choꝛoꝝ inter ſe diſtãtiũ vno noĩe ſpe/ cialiter eis deputata collectio.Eſt etiam ſtudiũ vniuerſale pꝛiuilegiatũ. Vniuira.rę.pe.coꝛ.vnius viri vxoꝛ: ułmu/ lier vnũ virum habens. Hniuocus.ca.cũ.dĩ ab vnus.⁊ vox.Et dꝛ vniuocũ:qð vna voce tm̃ vnũ ſigt.⁊ coꝛ. vo · m Hug. Scvmvo logicos NHniuo ca ſũt· q̊ꝝ nomẽ ẽ cõe.⁊ ſᷣm illud nomẽ.rõ ſubſtãtię ẽ eadẽ.vt nomẽ aĩalis ẽ cõe hoĩ et bouia ſilit᷑ diffinitio eiꝰ ſᷣm illud nomẽ. Dicimus enĩ Hõ ẽ alal.Hos eſt aĩal.⁊c. Vns vncis maſ. ge.i.vncia.⁊ dẽ a vincio. ciſ.qꝛ vniũſitatẽ minoꝝ xõdeꝝ ſua vnita/ te vincit.i.cõplectit. Cõſtat vᷣo ex dꝛach/ mis octo.i.ſcrupulis vigiĩtiq̃ttuoꝛ:qð ⁊ ꝓ/⸗ inde legitimũ põdus hꝛ.qꝛ nũerꝰ ſcrupu/⸗ loꝝ eiꝰ hoꝛas diei noctiſq; metit᷑.vel qꝛ li bꝛã efficit duodecies cõputata. Et ide vẽ E vncia.cię. Itẽ vncia vel vns cõponit. H qncuns:ſeptus· decuns. Iteʒ vncia cõpo/ nit᷑ ſemiuncia.i.imidia vncia. Nnus.na.nũ.dicit᷑ quaſi enulſ/ab ena gręce qð latine dꝛ vnus. Iñ vnicꝰ.ca.oũ.i.oolus ſingularis. Onus ex mult vꝛ. Sʒ vnicus ſolus eſt. Itẽ vnus nüerat᷑. Onic vpo ĩtra nũeꝝ finit. Itẽ vn ad nũeꝝ ꝑtinet.Solꝰ xo de multis intelligit᷑. Iñ H̊ vnitas.tis. Itẽ iſte abltũs vna ponit᷑ aduerbialitet tũc acuit᷑ in fine.vt vna.i.parit᷑ vel iſimul. Et ſigt vna comitatũ · vt vna ꝓficiſcunt. Parit᷑ vᷣo ſigt ęqualitatẽ.vt viã parit᷑ cũ illo vucit. Itẽ ⁊ ab vnus cõponit᷑ vnifoꝛ/ mis· vnicoloꝛ.⁊ multa alia· de quibo vide locis ſuis.Et nõ.q; vnus qñq; ſigt vnita/ tẽ aioꝝ. Oñ ⁊lcij.ꝗe. Multitudinis autẽ credentiũ erat coꝛ vnũ.⁊ aĩa vna in vño. Et ßm h poſſet vici in płi. Iſte mulieres ſũt vnę.i.unanimes. Et coꝛda vr̃a ſũt vna i.vnanima. Onde Aucanꝰ. Fecerũt nefas in ꝑtibo vnis.i.vnius aĩ ⁊ volũtatj. Sili põᷣt in plurali declinari.vnus/qñ ponit᷑ cũ qbuſdã noĩbo ꝗ tm̃ in plali decinant᷑.vt Vna arma.vnęnuptię.⁊c. Itẽ nõ: ꝙ vn⸗ facit gtm̃ vmꝰ dtm̃ vni·ſᷣm modernos· tñ apud ãtiqs mobilit᷑ declinat· vni vnę vni.dtõ vno vnę vno Sicut alij alię alij alio alię alio. Et ita itelligas de alijs noi/ bus . ꝗ declinãt᷑ hm modernosſᷣm modũ ꝓnominũ ſecũdi modi.vt vnustot.ſo/ lus nullusalter.alius:vter altuter.neut: 7 etera. = Vocalis. lis.littera:ꝗᷓ ꝑ ſe vocẽ facit.⁊ ſine qͥbo lr̃alł vox ꝓferri nõ põt. Et ſüt qͥnq;· ſcilʒ.a.e.i. o.v. Et nõ· ꝙ vocalis. is etiã vox vociſ ꝓd.o.añ.c.vt patet in h̊ verſu. Ib cũ vo⸗ cali.reliqs vnlt.a. ſociari. Dñ vitioſũ ẽil lud. DPerimit ſynallępha vocalẽ· Pocatiuus.na.uũ.i.aptus ad vocãdũvel vocationẽ deſignãs.⁊ dr a uoco.cas.Itẽ vtũs.dictus eſt qdã caſusq; ꝑ eũ aliquẽ vocamꝰ.vt O virgili.Pi etiã ſalutatoꝛiꝰ q; pꝑ eũ ſalutamꝰ.vt Salue.o. Cnea.qͥ tñ Rꝑ mea. 4 ſp ſecundę ꝑſonęadiũgit᷑.Ma reliqͥ caſus nominũ ttię ſũt pſonę ppᷣe tamẽ ꝑ figurã adiũgũt᷑ aliqñ cũ pma vel ſechda ꝑſonis vt Ego Joãnes ſcribo. Tu petre ułꝑetruſ VPola.lę.f.ge.ẽ media ꝑs manus vel pediſ Itẽ vola in auibo ẽ media ꝑs alaꝑ quaꝝ motu pennę agitanttur.. Nolemus.mi.qddã genus piri:qᷓ fac pira adeo magna· ꝙ vix in vola poſſũt indu/ di vt bene impleat illa. Iñ hoc volemuʒ volemi. fructus eius. OòUMGU Holitio.onis.i.volunas. Holpiſcus.ſci. vꝛ vir nobiliter natus. Polucer malſ.ge.G̊ volucris.⁊ ̊ volucre.. velox.⁊ dicit᷑ a volo.las · Bñ Hieremię lis.⁊ Hͥ le. vĩ a vox. Et H̊ vocalis. i2. Conſumptũ eſt aĩial volncre. Et hec volucris hui volucris.i.auis. Inuenit᷑ tñ qñq; h̊ volucer vel volucis ꝓ ane ĩ maſ. ge.Et coꝛ.naut penl. Pñ Mꝛudẽtiꝰ. Cõfi/ dunt volucres victũ ⁊ inde foꝛe viles.Et ãtiqͥ dicebãt h̊ H̊ volucer ułqis.⁊ ̊ cre. Volumẽ.inis.neu.ge.i.reuolutio. dicit᷑ a voluo.uis. Hñ liber d volumẽ ꝓptmul⸗/⸗ tas reuolutiones chartarũ.⁊ pꝛod.lu. Volũtas.tat.fę.ge.ẽ deſideriũ:nõdũ ade/ pteę rei.Et ẽ voluũtas tm̃ ĩ bonis rebo. Nã in malis ⁊ flagicioſis factis ꝓpꝛie cupidi/ tas di nõ volũtas Iñ volũtarius.nia.riũ ⁊ volũtatiuꝰ.ua.uũ.Et vt dꝛ in. ʒꝰ.de aĩia. In rõne ẽ volũtas. Et ſcribit᷑ ꝑ.n.⁊ nõ.p. Voluptas.tat.fę.ge.ꝑ.p.ẽ rei adeptę dele/ ctatio bonę uł malę.⁊ ꝓpꝛie carnalis dele/ cctatio. Iñ voluptuoſus.ſa.ſum. Et volu/ ptuarius. ria. riu.i. delectabilis. Et volu⸗ ptuarie aduer.i.bᷣm voluptatẽ. Et iĩuenit voluptas ꝓ delectatione bona ul mala. Volutabꝛũ.bꝛi.neu.ge.penł.nãlit coꝛ.i.vo/ luptatio apꝛoꝝuł loc' cenoſus vbi woꝛci voluũt᷑.⁊ videt᷑ cõponi a voluo⁊ aper.q̃ſi voluptabꝝ:q; ibi apꝛi uł poꝛci voluũt. Et trãſlatione dꝛ volutabꝛũ glibet cgnoſi/ tas vel turpitudo ĩ q bõ iuoluit᷑.vt dꝛ. In volutabꝛo vitioꝝ. Hñ.2.· Petri.2. Con tigit o eis illud ꝓubij: Canis reuſus ad fſluũ vomitũ: ſus lota in volutabꝛo luti. VPoluus.ni.maſ.ge.quędã herba:qꝛ radix eius ſit volubilis.⁊ rotunda. Del genus fungoꝝ rotundoꝝ.? volubiliũ. Vomeruł vomis vomer.dens ẽ aratri:uł ferꝑ qð iſigit᷑ oẽtali dĩ a vomo.mis.eo ꝙ euomat trãułqꝛ humũ eruat uł feniat. VBñ Jaię.2? Et cõflabũt gladios ſuos ĩ vomeres.Et coꝛ.penuł.gti.̊ pdu.pꝛimã. Vomita.teę.fę.ge.i.vomitus wel nauſca vel genus apoſtematis:quo emittuut inteſti/ na. 7 ? a vomo.mis. Vomitiiũ.tij:neu.ge.i.vomita vel vomitꝰ. Bomex icis.pe.coꝛ.i.vomeris ſũmitas. Voꝛax.cis.oĩs.ge.i.guloſus·gluto/edax.⁊ ꝛa voꝛo. Et h̊ voꝛago.ginis.i.edacitas guloſitas. Et qꝛ guloſus? voꝛax oĩa ↄſu/ mit:ideo voꝛago trãſũptiue ſumit᷑ ꝑ con/ ſũptione et deſtructiõe. Qð eni cõſumit᷑ deſtruit᷑·q̃ſi dveuoꝛatũ videt᷑.vñ dꝛ vo/ rago ciuitatis pꝛo ruina vel deſtructione Itẽ qꝛ hõ voꝛax q̃ſi nõ põt impleri cibis: ideo voꝛago ꝓonit᷑ pꝛo loco pꝛofũdo et inſaciabili et inexplebiliſicut eſt baratn. Hoꝛatoꝛ.tor.mal.ge.i.voꝛax. VHoꝛtex ticis nodus · vel eminẽtia globoſa vtrus⸗ Apoto⸗ gürotis Gaeus Hoſonn gwt D eſenta dieſps matione it itve dincta⸗ ſnmen ADel nnoneſie amen Imn otoneno esröc ſameicl Maun⸗ vomod ti din lutmin üPrmär laprian bober Nalogi eolitet bmti p ablen, dsduo müms Anmi Plrhei ſairpen wotiſinn kpͤdin dtaönnti Nnast⸗ imm W ſſccefn NN be nei neimnt C D rbar. ndiut penul⸗ l. liade⸗ . Oi upidi⸗ mani deai anop. eNe⸗ muse Ervo Etiüt ulmi tro/ ybicwrci perq̃ſt luütEt Aagoſ Nd mrK Sriinse aibrolo. trn Daens iantiat nomdse⸗ mrufon. Koslon enrul mnteſt⸗ Avoni, mins. Pwwedn! Bithhans oalo t tuntpicn 5 ichm 4 ̃ tvo/ nimton⸗ pen abis pofücht taſtbanu⸗ innhb⸗ quęad modum verticis aparet in ligno. Vñ Gap.jꝗ*. Aignũ curuũ⁊ voꝛticibo plenũ. Itẽ voꝛex appellat circularj reuo/ lutio aꝗ·ſic ſolet fieri ex nimio ĩpetu aquę ⁊ vbi ſunt magnę foueęĩ aqua.Dñ DBui⸗ vius meta. Doꝛticiboq; frequẽs erat ag viperin amnis. Et m antiquos voꝛtex inuenit᷑ ꝓ vertex.vide in verter· Votũ.ti.neu.ge.i.deſideriũulł pmiſſio.Jnñ votinus.na.uũ.i.voto plenusuł aſtrict vel voto ꝓmiſſuset di a voueo.ues.a q̃ etiã votus.ta.tũ.i ꝓmiſſuʒ. Et cõponitur cõuotus.ta tu. Itẽ nõ ꝙ votũ ẽ teſtifica/ tio ſpontaneę ꝓmiſſionisꝗqᷓ deo.⁊ de his ̊l deiſunt ꝓpꝛie fieri debet. Eſt aũt h vil⸗/ finitio pfecta:q; pnit ꝓpmiſſionẽquęẽ eſſentialit᷑ votũ.⁊ tangit volũtatẽin h̊ / Diẽ ſpõtaneęqᷓ ẽ cã obligationis. cõfir/ mationẽ vltimã ꝓmiſſionis ꝗ alias inclu Dit. ĩ hoc ꝙ diẽ teſtificatio.⁊ voti ſĩninũ qẽ act᷑ ad alterũ · ̊ ꝙ dic qð debet deo fieri.⁊ materiã in H̊ ꝙ dicit · qð ẽ de his ꝗ dei ſũt· Mel votũ ẽ alicuiꝰ boni cũ delibe/ ratione facta ꝓmiſſio· vel deo facta polli/ citatio. xx vij.q.j. de viduis.ij. Et dꝛ boni qꝛ de malo nec etiã de re bona ſine delibe/⸗ ratione.nõ ꝓcedit obligatio.MNã de ma/ lo qͥs nõ obligat᷑· q; in male pꝛomiſſis re/ ſcinde fidẽ.⁊ in turpi voto·muta decretũ xxij.q.iiij.in malis.Dĩ cũ deliberatiõe·qͥa votuʒ qð ex facilitate aĩ potiꝰ qᷓ; ex arbi/ trio diſcretiõis emittit nõ ẽ vſq;q̃q; ob/ ligatoꝛiũ.ut.c.wniẽs.e.ti.Et ẽ triplex vo tu· Pꝛimũ neceſſitat-qð qͥs neceſſario in baptiſmate ꝓmittit · vt abrenũciare dia/ bolo ⁊ pompis eius:tenere fideʒ.ſeruare decalogũ.de con. viſ.iiij.c.bmã. Secũdũ ẽ uolũtai/qð aliqͥs nolũtarie emittit ſuꝑ bis ad ꝗᷓ ãte uotũ nõ tenet᷑ ut ẽ uotũ ↄti/ nẽtieę · abſtinẽtię. zc. Certiũ ẽ uotũ mixtũ exhis vuobo.ſcilʒ parti necefſitatm par/ ti volũtatis. Sʒ uotuʒ uolũtariũ ſbᷣdiui/ Dirt in notũ ſolẽne ⁊ ſimplex. Vnde ſim/ plex eſt cui nulla ſolẽnitas adhibet. So/ lũ aũt votũ cõtinẽtię ſolẽnixat᷑. Et nõ · uotũ ſimplex ĩpedit matrimoniũ pᷣhendũ B nõ virimit iã ↄtractũ. DHotüũ ſolene · ĩpe⸗ Dit cõtrahẽdũ dirimit iam contractum. Vox.cis:fę.ge.ẽ aeris a lingua ꝑcuſſio·q ꝑ qſdã arterias guttur ab aĩali ꝓfert᷑a dꝛa voco.cas. ꝓd.o. ãte.c.ſ̊ᷣuoco.cas.coꝛ.O. añ.c. Ol bm qͥſdã dꝛ a boo.as.mutata.b. i.u. vltima.o. ſtracta.⁊ addita.x. Et diᷣ bim Paß.vox ·q; voluntatẽ aĩ anũciet ·qꝛ voces ſũt notę earũ ꝗ ſũt in aĩa paſſionũ. Et vox cõponit᷑ Equiuocis Dniuocna. Multiuocus ca. cñ.i. ſynonymus. VPBpupa.pę.fę.ge.auis qdã ſpurciſſima cri ſtis extenſis galeata·ſꝑ in ſepulais cõmo rans. Dãc gręci vpupã appellãt· qꝛ ſter⸗· coꝛa bumana comedat.⁊ fetenti paſcatur fimo. Et coꝛ.pe. Pnde Alex. Cum fultis vpupis petunt excelſa volando. Vr.lĩgua chaldaica ignis uł flãma dꝛ.Del hm Remigiũ. Or ĩterptat lumẽ ułignis: ſeu incendiũ. vel feneſtra. Et nõ ꝙ glo. ex⸗ ponẽs illud Iſa.29“ Qui redemit et& bꝛaã deigne chaldeoꝝ ⁊c. vicit: Legit᷑ vo chal vęos Iram ⁊ Albꝛaã in ignẽ ꝓieciſſe· eo ꝙ nollent vr.i. ignẽ colere.Arã ibi expi/ rauit. Abꝛaã vo illeſus exiuit. ñ Geñ. is. Ego vñs qͥ eduxi te de vrchaldeoꝝ. Pranus.ni.i.ceęlũ.⁊ dꝛ ab vr: qð ẽ ignisqꝛ igneũ eſt. Iñ vranicus.ca.cũ.i.cęleſtis.Et vraniꝰ.nia.niũ.ĩ eodẽ ſenſu. Et h̊ vrania nię. qdã muſa q̃ſi caleſq vrane.nes.dẽ. Pranuſcopus.pi.pe.coꝛ.qdã piſcis: dicit ab vranus ⁊ ſcopim · qð eſt intendere vel ſpeculari eo ꝙ habeat oculum in capite qͥ ſemꝑ intendit verſus celul. Nrbanus.na.nũ.i.ciuis ꝓpꝛie romanus uł curial.Et bᷣm h̊ cõꝑat᷑. Iñ vrbanitas.tatj. i. curialitas. Et cõponit᷑ Inurbanꝰ.na.nũ. i. ruſticus. Inde h̊ iurbanitas.tatis. Vrbeuetꝰ. ꝗqdã ciuitas ẽ.de q̃ vide.s.in oꝛ/ Vrbs vrbis fꝗ. ge. d ab oꝛbe. i. (biũnei. rotũditate: qꝛ antiqͥ ciuitates ĩ oꝛbe facie/ bãt.vel ab vruo parte aratri qͥ muri deſi/ gnabãt. Locus enĩ futurę cinitat ſulco de ſignabat᷑ cũ aratroqð⁊ taurꝰ vacca tra/ hebant. Itẽ ſola roma ꝑ excellentia vꝛbs vr. Cętera vo oppida vicũt᷑ cũ adiuncto vrbs. vt vrbs Bononia. vrbs Haſilea. Opidũ ad habitatoꝛes ꝑtinet. Ciuitas ad leges Mrbs ad vtrunq;. Et gtũs foꝛ/ mat a ntõ interpoſita.j.vt vrbs vrbis. Vrbana pꝛędia: oĩa ędiſicia vicuntur:non ſolũ ea quę ſunt in cinitatibo vel oppidis conſtituta·ſᷣ etiã in rure niſi foꝛte ſtabnla ſint · q; locus non facit pꝛedia vrbana ſed materia. vt. ff. de ꝓÿ ſig.i. Vrceus.cei.vas aquaticũ: dĩ ab oꝛce qð eſt recipere · qſi orceus. Onde Marci. 7 . Baptiſmata vrceoꝝ calic. Vredo.vinis.fę.ge.dꝛ væt᷑ vrẽs uł ardẽs. el coꝛruptio ex vrẽte veto ꝓueniẽs qñ ſtates ſegetes aduſtę videntur in campo. Et pꝛodu.penulnti· coꝛ.pe.genitiu. . DPria niale ge. d vᷣmis caulis · xel poꝛri. et dꝛ ab vro.ris.qꝛ vrit.⁊ coꝛ.penuil. DPrias.ꝓpꝛiũ nomẽ.⁊ iterpᷣtat᷑ lux mea dei. Vrica.cę.ꝑe.coꝛidem eſt quod vria. Driel ĩterptat᷑ ignis dei. Sic enilegimus apparuiſſe ignẽ ĩ rubo · ſic legim etiã ignẽ miſſũ deſup iĩpleſſe qð ſceptũ eſt. Prina.nę.fę.ge.dꝛ ab vro.ris.eo ꝙ vrat· u qꝛ vſta ſit ul q; renibus egredit᷑q vulgo lotiũ vocat᷑qꝛ ea lota veſtimẽta munda efficiãt. Iñn H vrinaria.rig. Et h vrinariuz rij. vas aptũ ad recipiendũ vrinã.qð ⁊ vꝛinale.lis.dꝛ. Et vt vicit Iſidoꝛus. Ju/ dicio vrinęa renibo egreſſęſalus uł ęgri/ tudo futura monſtrat᷑ Vrinula. lę. dimi.i.parua vꝛina. coꝛ.nu. PBima.nę.lę ge.dꝛ qdã mẽſura quã qͥ dã q̃r/ tariã vocãt. Itẽ vrna ꝓpꝛie ẽ vas qð pꝛo cõdẽdis defuctoꝝ cineribo adhiberi ſolet HDeqͥͦ vĩ. De cęlo tegit᷑ qͥ nõ habet vrnã. Inde vrnula.lę.vimi.i.parua vrna. Brſus.ſi.fert᷑ vict q oꝛe ſuo foꝛmet ſętus quaſi oꝛſus. Mã aiut eos infoꝛmes gene/ rare partus: carnẽ quãdã quaſi quoddã huſtũ parere · quã mat᷑ lambẽdo i mẽbꝛa cõponit . h imaturitas part᷑ facit· deniq; triceſimo die generat vñ euenit vt ñcipi tata ſęæcũditas ĩſoꝛmis pcreet.Itẽ vrſoꝝ caput iualidũ ẽ vis maxima in bꝛachijs:⸗2 lubis vñ erecte iſiſtũt. Olpõt vici vrſus ab vrgeo. ges.qꝛ ſoꝛtiter vrgeti.ſtringit quẽ appꝛehendit. Inde vrſulus.li.⁊ B vr/ ſellus.liæ vrſiolus.li: vrſiculus.li.omnia dimi. Et H vrſa. ler hic ſimiliter vrſula. lę ⁊ bec vrſella. le. ⁊ vrſiola. lę.⁊ vrſicula. leę. Ite ab vrſus or vrſeus.lea.ſeũa vrſinus na.nuũ.⁊ vrſarius.ria.riũ· Et H vrſarius. rij canis aptus ad capiẽdũ vrſos:vel hbomo 4 luiue canis qui venat᷑ vnſſo. Vrtica.cę.fę.ge.quędã herba dicta abvro. eo ꝙ tact er coꝛpꝰ aqurat. Eſt vo igneę nature.· tacta purit. Et ꝓdu.penuł. Inde H vrticetũ.ti. oc vbi abũdant vrtice. Et vrticinus.na.nũ.penulł/pd.Et vrticarius rin.riũ. Et vrtico. cas.ivrticis inuoluere. Hms. r.mal.ge.dĩ bos ſilueſttis. Pruũ.ui pars aratri quę plictt. Hs interptat cõſiliatoꝛ. Eſt eni qdã terra gentiliũ. Vñ dicit Gꝛegoꝛius. ſuꝑ illud Job. Dir erat in ſa vs noĩe Job. Nuis neſciat ꝙ vs ſit terra gentiliiun· Plia vſieę fe. ge.i eſſentia. vñ ⁊ vſia dã ſub⸗ ſtãtia. .Iprie cõpacta exmateria: foꝛma Itẽ vſia dĩ ñlitet foꝛmaa qdluxtaccidẽf qꝛ qdᷣlibet accidẽs vere oꝛcũ eſt in ſua na tura.⁊ ꝑ ſe intellectũ ĩtelligat᷑ inariabile· licʒ variet᷑ tactu diuerſoꝝ lubiectoꝝꝑ·mo/ do intendendo/modo diminuẽdo.Inde hic ⁊ hec vſialisa hoc le⁊ acuit penuł. Pſticiũ.cij.neu.ge.genuſquodda tincturng 7 di ab vro vꝛis q ex vſto eſt. Hſtrina.nę.fę.ge.pꝑe pð.di locus vbi com/ burunt coꝛpoꝛa. dĩ ab vro. ris. NVſtus.ſta.ſtũ.i.cõbuſtusa dꝛ ab vro.ris. Vſtura.rę.fę.ge.i.cõbnſtio dĩ ab vro.riſ. Dſucapio.onis.eſt acqͥſitio dominij vtilis directa rei alienę ꝑ continuationẽ poſſeſ⸗ ſionis tẽporllege diffiniti.i.ꝑ ſpaciũ tem/⸗ poꝛis a lege diffinitũ.ff. e. ti. l. ij. Pſufructuarius eſt qͥ fruit vtit rebo alie⸗ nis⁊ rei dominio. ſalua tamen ſubſtantia rerũ.ff. de ſeruitu.l.in iure cõi. Vſufructeſt ius vtẽdiifruẽdi alienis rebo ſalua ſubſtãtia reꝑ.vt.ff.de vſufruc.l.i. Et eſt ius in coꝛpoꝛe qͥ ſublato⁊ ipſũ tolli ne/ ceſſe eſt. DPeſtructa eniĩ domodeſtruitur?ʒb vſufructus qͥ habet᷑ in ea.vt. ff. e.ti.l.ij. Dlſura.rę.fę.ge.ẽ ĩqemẽtũ pecunię mutua/ te ab vſu eris debiti dicta. Iñ vſurari ria riũ. Et h vſurarius.rij. Mõ Hieronymus ſutꝑ Ecech. ſic vicit: Outãt aliqͥ vſurã tm̃ eſſe in pecunia.̊ intelligant vſurã vocani ſuꝑabundantiã ·ſcilʒ quicqͥd ẽ ſi ab eo qð dedit plus eſt.vt ſi in hyeme demus decẽ modiosut in meſſe vndecim recpiamus Hoc tñ ſic ẽ intelligendũ:ſi plus valeãt ĩ meſſe vndeci modij ſm cõe foꝝ q; i hye/ me decẽ alias ſi fiat cõmẽſuratio vati⁊ ac cepti ad valoꝛẽ pecunię nõ erit vſuraſed ęqlis cõmutatio Itẽ nõ ꝙ res qdã ſũt qꝝ vſus ẽ ipſa eoꝝ cõſũptio ·ꝗ nõ habẽt vſu fructũ ſm iura.Et ideo ſi talia fuerint gꝑer vſuraʒ extoꝛta/puta denarij·triticũ ·vinũ aut aliqͥd hmõi/nõ tenet᷑ hõ ad reſtituẽdũ niſi id qð accepit.q; id qð de tali re erat acqᷣſitũ.nõ ẽ fruet huiꝰ rei ·ſ̊ hũanę indu ſtrię niſi foꝛte ꝑ detentionẽ talis rei aliꝰ ſit ãnificatꝰ amittẽdo aliqͥd de ſuis bonis- tũc vo tenet᷑ ad recõpenſationẽ ſui nocu/ mẽti. Nuędã vo ſut res q̃ꝝ vſus non eſt earũ cõſũptio.⁊ talia habet vſufructũ·ſiẽ domus ·agerpꝛatũ.⁊ alia hmõi.Et ideo ſi quis domũ alterius aut agrũ ꝑ vſuram extoꝛſiſſetnõ ſolũ teneret᷑ reſtituẽ domuʒ ac agrũ/ſᷣ etiã fructus inde pceptos:quia fructus ſũt reꝑ quarũ aliꝰ eſt dñs.⁊ ideo ei vebeneer. Dſura ſicut coĩter dã· eſt quicqͥd ſter vſuʒ nia ſelir⸗ Pſan Mnst nuinpe. uo lot oncir, tmenopt ſumls, nnni ytſiyd⸗ iichin Ponunda Aluntnad⸗ gaſcßug ainoiepe tinentl. Plrpꝛo li mn lbiten ton Mny. Ninulevu seinsyte Nuaſiic bbesrdi⸗ staſa Haunpbln diop Etrc illuagoii hogyrve⸗ Manratic ſomevoct nänhtri Vtonſllslis leſlanr⸗ noncin d⸗ Pllanla Erorbir Weywaria. ſaobt Mmnon 7nnſtann Aertuni ici, iingnne⸗ ſeſtete Dulantt lgtien höin Mit inn Crudl Wonn e ons. on mewoſ Pün rnchi⸗ nhbſnr inste cli iwline⸗ alij. emutua⸗ umna nonfnus Nim̃ mävan iiteng mmpni pums vliti ͤbe odaa nſel üüſtie ehäni, ti nni ſtmmidi nrean R raali Niusts ole uo/ igrſt üinuſi hüimi , Mram zmironn, wtosu disn lime ſoꝛti accidit eæl accedit.ſm Goff. xiiij. q. iij. pleriq;. Et addit ipſe ĩtẽtiõeuł pacto ſcedẽte. Sola eni ſpe uł expectatiõe vitii vſurariũ cõtabit᷑.vt.c.i.et. c. cõſuluit. de vſuris.et.xiiij.q.iij.ſi ſenerarius.Et H cuʒ pꝛincipalit᷑ habet᷑ ſves expectatio lucri · alias ſi ob charitatẽ moueat᷑ qͥs ad mu/ tuandũ ſecũdario ſperet de aliqᷓ retribu/ tione nõ putat᷑ vitioſũ.ar.ad H.lxxxij. diſ. in ſingulis. et. xij. dil.ſi officia. xi. viſ.qd ꝓderit. m Goff. Itẽ vſura eſt vbi plus recipit᷑ q; oatũ ẽ. Et diffinit ßm eo. C e.ti. ſic Mſura ẽ qð ꝓpt᷑ vſũ rei cõceſſę dat Pꝛ notant cõceſſę qð valet idẽ ſicut date ul mutuatę. Dñ vſura dꝛ ab vſu ⁊ gs eris quaſivſu ęra.i.vſu eris dataſelʒ pecunix· cu noĩe pecunię quicqͥd hoĩes habeant (cõ⸗ tineat.i.q.iij.ctotum. M Vſurpatio.e interruptio vſucapionis.vt l.ij. Et nõ in rub.ff. vſucapio vſur.dicit ibi text ꝙ; oꝛatoꝛes vſurpationẽ frequẽ/ tem vſum vocant. S Vſurula.lę.vimi.i.parua vſura. Vſus.ẽ ius vtendi rebus alienis ·ſalua rex ſubſtantia. Ppꝛietate.⁊ dominio. Vlſus.ſa.ſũ.i..exercitatus· vſuʒ alicuius rei habens.? dꝛ ab vtoꝛ. ter. Et h vſus huiꝰ vſus.ii.aſſiduitaſ.exercitiũ· ↄſuetudo. Oñ Hampbilus. Hſus ⁊ ars docuit ꝗ ſapit oĩs hõ. Et cõpõit᷑ cũ fruct.⁊ dꝛ vſufructꝰ i.illud qdð ſuſcipit᷑ ex agro ad vtendũ. Et nõ ꝙ vt viẽ Mꝛatiꝰ ĩ poetria. Multa re/ naſcent᷑ ꝗq iã cecidẽ cadẽtq;. Quęnũc ſunt ĩhonoꝛe vocabula ſi volet vſus. Nux pe/ nes arhitriũ eſt ius ⁊ foꝛma loquendi. Ptenſilis.lis H̊ le.i.ad vtendũ aptus.vel neceſſariꝰa d ab vtoꝛ.teris. Nel vtẽſilia dicunt᷑ in domo vſibus neceſſaria· ſcilicʒ ſupellectilia. coꝛ. ſi. vtenſilis. NPter. tris.⁊ hi vtres vtriũ vtribo maſ.ge. vas vinariũ dꝛ ab vterꝰ. qꝛ aliqͥd ĩtrin/ ſecus habeat. vt mẽbꝛa ⁊ viſcera · ſicut vt ventris:vel q;ꝛ ad modũ vteri amplus ſit inflatus.Et ſũt vtres ꝓpꝛie ð coꝛio Dñ pſalmiſta. Sicut vter in pꝛuina. Pter. tra.trũ.gtõ vtriꝰ.dĩ a vtoꝛ.terl.Et ẽ vter idẽ qð qͥs. Sʒ vt ꝓpꝛie vꝛ de duobꝰ Quis de pluribo qᷓ; ð duobo. Oñ vt fac int᷑rogationẽ ð duobo tm̃ oiuidue.ut vt iſtoꝝ legit. Quis vo de pluribus q; de duobus. vt quis iſtoꝝ triũ vel quattuo: legit. Põt tamẽ qͥs dici de duobo· licet nõ ita ꝓpꝛie ſicut vter. Sʒ vter nunq; dꝛẽ⸗ niſi de duobo tm̃. Et nõ ꝙ qolibet cõpo/ ſitũ ab vter vꝛ tm̃ de duobo.ſicut⁊ vter. VBterinus.na.nũ.pꝑe ꝓd. ab vterꝰ.Et ſůt vterini.qui ex eodẽ vtero diuerſis pa/ tribus ſunt geniti ·qꝛ vterus tm̃ mulieris eſt. Et cõponit᷑: Couterinus.na.ni. VBterq;· vtraq;· vtrũq;·gtõ vtriuſq;.i.iſte Tille· vnus⁊ alt.⁊ dꝛ ab vter: q; ułſylla⸗/ bicat. Et nõ ꝙ vtraq; acuit penulł. ꝓpter cõſoꝛtiũ maſculini⁊ nentri ·in qbus de ne/ ceſſitate penuł.acuit᷑. vt vterq;· vxtrũq;. VBterus.teri.maſ.ge.dꝛ ab vter. Et ẽ pꝛie mulieꝝ· ſcilʒ loccõceptiõis:q;ꝛ duplex ſit ⁊ in vtraq; ꝑte ſe in duas ꝑtes viuiditꝗ in viuerſũ viffuſe acreplete circũplicant Bel vꝛ vterus.qꝛ interius impleat᷑ fetu. Vtilis.lis.9.t.⁊ ̊ le.i.pꝛoficuus.⁊ dicit᷑ ab vtoꝛ.teris. Inde hęc vtilitas.tatis. Bti poſſidet/ẽ qðdã intdictũ:cũ poſſeſſoꝛ iq etat᷑ a nõ poſſidẽte vt iudex ꝓ ipſo vat ſniaʒ. Si vn fuerit· tunc ꝓnüciare habet i ſingulari nũero.vt ita poſſideas.vt poſ/ ſides: ſi aũt plures·tũc debet ꝓnũciare in płi nũero.vt vti poſſidetita poſſideatis. Hodie tñ hononcã cum hoĩes vni tm̃ lo“/ quũt᷑ płali ſmone vtũt᷑ dicẽtesbñ vene⸗ ritis trãſite bñ. Et ceperũt iſti honoꝛabi/ les voces a Julio cęſare.Onde⁊ illud di nos vuo turba ſumus.ᷣ IE. in ſũ. C. e. ti et vide glo. antepenulł.in.clicz. de ꝓpba. Bante B Dua vugę.dẽ ab humeo.qꝛ intrinſec hũoꝛe plena ea ſucco.⁊ pinguedine.Et eſt vua ipſũ totũ cũ racemis⁊ acinis Itẽ ſm aliqſ vua vĩ multoꝝ granoꝝ adunatio.Race/ mus dꝛ vnũ granũ.Hotrꝰ dẽ cõgregatio vuaꝝ. Glarea vr huoꝛ racemi. Ninaciuʒ dẽ folliculus ĩ qͥ glarea cõtinet᷑. AErillus ẽ granellũ qð ẽ in racemo.qð alio noĩe dꝛ acinꝰ. NHua etiã d illud carneũ qð ẽ in oꝛe q;ꝛ pendet ad modũ vuę.⁊ ſeꝑ eſt humida. In vuula. lę. oimi.i.parua vwuau. Bua paſſa:·ẽ vua exiccata: fit mulimodis PBñ Alexãder neqᷓ;. Dãt vuas paſſas cli banus fumaria phebꝰ. Succiduũ reliqͥs potioꝛes ſol parit vuauas. Pua coqua ułpᷣcox·oĩ vua pmatura.qꝛ coq́t a ſole.i.añ alias ad matitatẽ ꝓducit᷑. Vuidus.da.ũ.i.humidus. Sʒ humidũ eſt quod exterius habet humoꝛc. Huidũ quod interius. dĩ ab vua. M Vulcanꝰ.ni.mal.ge.i.ignis:vel deus ignis· dictus ſic a volo.las.q̃ſi volãs cãdoꝛ:vel qſi volicanusquia ꝑ aerẽ volet ⁊ canus videt᷑. vulcanius.nia.niũ. Et hec vul⸗/ canalia.lioꝝ.vel liũ.i.feſta Oulcani. Vulgus.gi.i.plebs:paſſim inhabitãs mul titudo.? oꝛ a volo.uis.eo ꝙ vnuſquiſq; faciat qð vult Iñ vulgoſus.ſa.ſũ.i.vulgo abũdans. Et h ⁊ hec vulgaris. ⁊ B re. Iñ vulgarit adu. Et H vulgaritas. vt Iſte lo quit᷑ vulgariter.i.ſicut vulgus.⁊ nõ l̃alit᷑. Et vt vicit Pꝛiſcianꝰ. NPulgus tã maſ.q;ᷓ neu. iuenit. Hñ Pra Et vulgũ pau perẽ ſpoliauerũt. Cñ apud modermos pe/ lagus⁊ vulgus in ſingulari ſũt ge.neu.in plurali v ge. maſ. Et iſte ablatiuꝰ vulgo ſeępe onit aduerbialit᷑.i.vbiq; ulꝑ vulgũ Z non debet acui in fine. Pulniikng aeh r⸗ coꝛ.i.vulnus faciens. Huln'. nerl. neu. ge. vzẽ plaga coꝛpor- fer/ ro ułfuſte vel lapide ſita dꝛ ab vro/eo ꝙ; vrat · vel vꝛ a viqꝛ inferat᷑ vi. lcus vo dꝛ:qꝛ ab interioꝛibus ꝓcedit.vide in vlc Vulpes.pis.fę.ge.dẽ q̃ſi volupesc enĩ vo lubilis pediboa nũqᷓ; rectj itineribo· toꝛt amſfractibo currit · vtpote aĩal fraudulẽtũ inſidijs decipiẽs: Mam vũ nõ habuerit eſcaʒ·fingit moꝛtẽſicq; deſcẽdẽtes q̃ſi ad cadauer auesrapit ⁊ deuoꝛat ſicut dicit Ilidoꝛus in.ia*.etymo. Inde hęc vulpe/ cula. lę. vimi.i.parua vulpes. Vulpinus.na.nũ.pe pd.i.res vulpis/uład vulpem ꝑtinẽs.⁊ dꝛa vulpes. Vulteius.tei ꝓpꝛiũ nomẽ triſyllabũ cſicut Gaiꝰ viſſyllabũ. In vtõ aut vultei dil/ ſyllabü · ſicut gar monoſyllabũ.⁊ eſt ibi.j. cõſonãs. nde Dꝛatiꝰ in p̊ epi. Durꝰ ait vultei nimis attentuſq; videris. Vultur. tur..maſ.ge.⁊ ̊ vulturius.rij:ꝛ hic vultur.ris ꝓ eadẽ aue rapaci.Hñ Enniꝰ Pulturis in ſiluis miſeru mandebat ho/ monẽ. Oe qua dicit ꝗſidoꝛus.i22 etymo. Ann a volatu tardo nomiatus putat᷑: Nã p magnitudine co:porp̃petes volatꝰ nõ habet. Mos qͥdã dicũt cõcubitu non miſceri.⁊ ſine copula conciꝑe ⁊ generare natoſq; eoꝝ pene vſq; ad cetũ qnos ꝓce⸗./ dere. Multures ſic ⁊ aquilę vltra marina ſentiũt cadauera. Elltius quippe volãtes. multa qͥ ex montiũ obſcuritate celant ex alto illi cõſpiciũt. . ultus. tus. tui. vĩ a volo. uis.qꝛ ꝑ eum aĩ voluntas oſtẽdit᷑. Scom enĩ volũtatẽ aĩ in varios motꝰ mutat.Et differt a facie: nã facies ſimpliciaccipit᷑ pvniuſcuiuſq nãli aſpectu·ᷣnõ leuit mutat Multus aut aĩoꝝ q̃litates ſigt · q ĩ varia mutat intdũ Pualeumngi Wtus qͥdã.vide.s.in africꝰ-. affectione aimodo lętmodo triſtis ap Haret. Oñ vultuoſi vicũt triſtes· vel qui ſepe vultũ mutãt. Dnde Ecqi. Ex viſu cognoſcit᷑ vir.⁊ ab occurſu faciei cogno/ ſcit᷑ ſenſatus ⁊c.Nicimus etiã ·vultũ cęli.⁊ maris:qꝛ cõmutantur. Dicitur etiam vul/ tuoſus. ſa. ſi./1. pulcer foꝛmoſus. Vulua. uę.di quaſi valuai.ianua ventris. vl qꝛ ſemẽ recipiat· vel ex ea fet pcedat. Bnge Job x: Quare de vulua eduxiſti me. Dulua etiaʒ d ſumen ſuis. Pñ Dꝛa/ tius in epi.Cũ ſit obeſus nil meliꝰ turdo nil vulua pulcrius ampla. Puluula.lę.dimi.i.parua vulua. Bante †£ Hxoꝛ.orlfęge.dẽ ab vnguo.gis.q̃i vnxoꝛ Antiqᷣtus eni nubetes puelle iungebaut chꝛiſmatea veniebãt ad limẽ maniti:⸗ pp/ ſtes añq; ĩgrederẽt oꝛnabãt ſe lineis vit/ tis.⁊ oleo inũgebãt᷑. Tribo aũt de cauſis ducit᷑ vxoꝛ.pma cãc ꝓlis. Oñ Geñ pᷣ Et benedqixit eis vicẽs: Creſcite. ⁊ multipli/ cami. Secũda cauſa adiutoꝛij. LPñ Geñ. 2⁰. Mõ ẽ bonũ hoĩeʒ eſſe ſoluʒ· faciamꝰ ei adiutoꝛi ſilłe. Tertia cã ĩnoceẽtię· Bñ viẽ aplus.j.Corl.7“. Si qͥs ẽ nõ cõtinẽs/ nu/⸗ bat in dño. Iteʒ ab vxoꝛ dꝛ vxoꝛius.ria. niũ.ad vxoꝛe ꝑtinens:vel vxoꝛi deditus. ⁊ volũtati vxoꝛis extoto ſubditus. X ante A uel E V4 Littera.multis añ chꝛiſti aduẽ/ X tui ſeculis extabatnon vt plu/ res ſommniãt.oicentes: vſq; ad dtempus uguſti x. in vſu non fuiſſe apud latinos.⁊ digne hoc tempo/ qꝛ ĩ figura crudchꝛiſti ſcribit᷑. Chꝛiſtꝰ etiã ea littera ſcribi maxie tãq; barbari errãt: ignoꝛantes cum in alijs tũ in hac re grã/ maticã. Neq; eni x.neq;.p.neq;.c.quicq3ʒ ad ſonũ chꝛiſti facit. Sʒ cũ nõ didicerint gręca:ex qͥbo oĩs noſtra docełna manauit· neſciũt etiã latina. Scribit᷑ enĩ apud grę⸗ cos chꝛiſtus · his litteris · Vp& qᷓ; bma ch. ſecũda. r. tia. a. . q̃ſi latine ita ſcriberet᷑ chĩs IYllud barbari neſciẽtes· putanuerůat p· x.qð apud gręcos.xi.dẽ.ſcribi debere · cũ tñ ꝑ.ch.vt ſicchꝛiſtus:ſcribi debeat. Kandic' macedonũ lingua· apꝛilis mẽſis. Feniũ.nij.di pꝑuũ munꝰ.vel qdcũq; munꝰ qð mittit᷑ alicuia dꝛ axenos qð ẽ ꝑegri/ nu. Pap. oic. Teniapmia:dona:munera enocrates/nomẽ ẽ cuiuſdã. (beneficia. re quo chꝛiſti nomen ĩnotuit aſſũptã eſſe uohocl mmiſli cwip fnpe bren milan, Eptvun ilcion olpea prnphe lochh gnche iwe Ppbeg. zvinpens⸗ Pl ſcc ſne humeni dicrchul Noolbn vlptus gas mlgn o lobrse Armmünne nnipcöͤſecn Nor Nree Mkage⸗ batälndee Keropelin ſcon pla rrlla loſcass o luns veſte anteordl Ferſunge kenpferg 1 lebolani, 1 Nllerenan muhlin ffiuin doiſtigſene nenggern lngign nuſun⸗ ſe hgiictentgi Halſul iis Bngn Grnl e o lick etanph AWs 6peeet delunſt turde 8 dal .mae Dibi aaum Vñvi bunesnu/ nsni, WNans c Np⸗ S Nch EnvünN thocdno⸗ Crikvan emanit: eGà, Carih ieng 1a manuut⸗ Einſint 8⸗ puuumt ichare⸗ = isniis Näͤchtnun D lenitun . Xenodociũ.cij locus in qͥ paupes ⁊ pere/ grini ſuſcipiunt᷑ cõuerſant᷑.vt hoſpita/ ſe. vel ipſa collectio vel ſuſceptio paupe/ r ꝑpegrinoꝝ dĩ axenos qð ẽ ꝑegrinũ Iñ h̊ xenodociolũ.li.dimi.Et h̊ xenodo/ * * Qiarius.rij.⁊ hecxenodociaria. rięixeno/ Feenophon.ont ꝓpꝛiũ nomẽ (docij cuſtoſ. cuiuſdã oꝛatoꝛis· Olatonis condiſcipuli. Fenos.i.ꝑegrinũ uł ſẽſus.⁊ accẽtuat᷑ i fine Fenotrophiuʒ. phij.neu.ge.locus vene/ rabilis ·ſcilʒ hoſpitale vbi pauꝑes ⁊ pere/ grini cõuerſant. Iñ h̊ ⁊ B xenotrophita. te.qui vel quę cuſtodit xenotrophiũ. erophag. ga. gũ.pe.coꝛ.i.ſicca comedẽs 7 dĩ a xeros.qð ẽ ſiccũa phagin comedẽ. Inde h̊xerophagia.gię.pe.acuta.i.cibo ſicc. ſicca comeſtio/vel abſtinetnia ciboꝑ bumẽtiũ Hñ ⁊ qdã genus ieiunioꝛũ ſic dẽq; qͥbuſdã ſiccis eſas hoĩes tũc vtãt᷑. Kerolibya. bię. vel xerolibyes byeii.ſicca lib ya · qdam regio afric eeff. Ferolaphus.phi.pe.coꝛ.i.ſice ceruus · ſic eneus vel ligneus. dĩa xeros qð eſt ſic- cus · laphus quod eſt ceruuns. XFeromyrũ.ri.neu.ge.i.ſiccũ vnguentũ ·q̃ſi manibo cõfectum. Feron vel xeros ·i. ſiccuʒ. acuitur in fine. VVnge in gręciſmo dꝛ. Dic xeron ſiccũ · p⸗ bat illud xerophagia. Feropellina.nę.i.pellis · ſiue veſtis vetus ſicca. ciſa · detrita? dĩ a xeron q ẽ ſic⸗ cuñ pellis. Inde xeropellinus.na.nũ.i.we/ tus .ſiccus· Hciſus· detrit · vilis. vt Rero/ pellinas veſtes donauit illi. Nuidam di⸗ cunt xeropelloniiags. Feroſtate grece · latine dẽ viſciplina. Ferxes ·rex perſarum fuut. X ante Fylobalſamũ mi. dĩ lignũ ul cottex balſa mi. ułliqͥr emanãs ð ligno eius trito.MNã arboꝛ balſamꝰ. lignũ eiꝰxylobalſamũ vi · fruct᷑ ſiue ſemẽ carpobalſamũ ·ſucc oꝑo/ baolſamũ · ideo ch adiectione ſit· eo ꝙ pcuſſus ferreis vngulis· coꝛtex ligni/ꝑ ca/ uernas eximij odoni guttas viſtillat. Ca/ uerna enĩ gręco ſᷣmone ope dꝛ Mñ balſa/ ma ſi pura fuerint·tãtã vim habet · ut ſi ſol excãdueritſuſtineri nõ poſſunt in manu. Fylocaſia.ſięi.lignum caſię.⁊ debet ſcribi per vnum. s. ſicut ⁊ caſia caſię. Xylophagus.ga.gũ.pe.coꝛ.ilignũ come/ dẽs · Jñ b xylophag.gi.vermis ligneꝰ. ylon gręcelatine vꝛ lignum. Firobalſamũ.mi.i.fruct᷑ ulł ſemẽ ballami. el liq uoꝛ q́̊fit ex eius fructib⸗ Wlſ emine. Kirophagus. gi: hęcxirophaga gea mo biliter xirophagus.ga.guqui vel quę u gquod fructus tm̃ comedit. Firomirrhũ.rhi.i.fruct mirrheę.vel aroma ſeu mixtura mirrbę ⁊ aloes vnde moꝛtuo trum coꝛpoꝛa cõdiunt᷑ ne putreſcant. Firos.i.fructus. — Blſtlon greca lra latine.y fla⸗ p stle· vel purũ vocani põt. ONtiñ̃ acait eg in grec tm oictiõibo. ? bis qq̊q; quę ex gręcitate ad latinos tfrãſmigrarut nõ tam oĩbo quę apud Igr ęcos ꝑ.y.ſcribunt᷑. Nuã quidẽ.y.pſilon litterã nos hic non ponimꝰ ſm alphabeti xer ſũ · li pleriq; cęterieo ꝙ initio dictio/ nis oſita · ſp expoſcit.h.aſpirationẽ ante ſe poſitã. Eſt eni regula grecoꝝ gramati⸗ coꝝ. Mẽ.y. pſilon in pncipio poſitũ aſpi/ rat. Qua ꝓpter ea qͥdẽ vocabula.y. initio habentia· poterit quiſq; in.h.aſpiratione q querere vbi ⁊ expoſuimus. Abulon. fuit filius Aig. Et int⸗ piꝛꝛetat᷑ fluxus ſanguinisfilius noctis odoꝛ ſuauitatis habita/ chulum pulcritudinis. vel foꝛtis. Aabulon.i.cõtrarius uł traſgreſſoꝛ. Ipſe yeo ẽ viabolus. Iñ cabulin na. nu. Et h ppoſitionẽ cabuligena. ne.i. cabulo genit Zacharias:iterpᷣtat memoꝛia vñiſiue au/ xiliũ. Septuageſimo o ano deſolatio/ nis tẽpli cõpleto LZacharia pdicãte:me⸗/ moꝛatus ẽ oñs ꝓpli ſui.⁊ iuſſo Parij re/ ſus ẽ dei ppłs: reędificata ẽ vrbs tẽplũ. Tacheusinterpᷣtat᷑ inſtus.vel iuſtificatus Zeſt ſyrũ nomen non hebꝛeũ. Zelata.i.grando. Vnde celatã gẽmã di/ cimus:ꝗ inſtar grandinis magna eſt. Zambꝛ · interptat᷑ lateſcẽs vel amaricãs. Pꝛope vo nomẽ ab amaritudine ẽ illi fi/ guratũ:q; peccando amaricauerit pplm. Zama.genus mõſtri.Et cama etiã qñc; ꝓꝑ fraude.⁊ ꝓ qualibet deceptione pnit. KZair.i.apꝛilis menſis. 2 ante E Zeb lupus interßtat · Vnge Lebe · hoſtia lupi ·qu lupus ſuffocautt. Zebedeęus · iterpᷣtat᷑ donat· ſiue flẽs. Mic fuit pater ſanctoꝛum Jacobi ⁊ Joannis euãgeliſte apoſtoloꝛum. H Zcbub interßtal muſca. Iñ bel ebub · vr muſcaꝑ vict. Zeloſus.ſa.ſũ.i.celo plenuuus. Zelotes.tis.i.emulatoꝛ.qͥ noie dic ẽ Si - mon aplus·qͥ ⁊ canane dictus eſt·a vico galileę cana: vbi aquas vñs conuertit in vinũ. Cana ver celus interpꝛetat.⁊ inge cananei. gelotes. Et nõ ꝙ gelus vꝛ aliqñ amoꝛ viri in vxoꝛẽ ꝓ qͥ nõ põt ſuſtinere ut alij miſceatur. vñ vir dꝛ elotes. Et bm H vñs vĩ celotes·qꝛ nõ ꝑmittit aĩaʒ ſibi deſpõſatã foꝛnicari poſt deos alienos. Zelorypus.pa.piᷣ.i.elo plenus.ſcilʒ ĩui/ dioſus uł ſuſpicioſus.⁊ accipit᷑ tã ĩ actius qᷓ; ĩ paſſiua ſigtione. Dꝛ vᷣo celotyp· de cui foꝛtuna iuidet᷑ ſibi uł alij. Et hꝛ ſuſpi⸗ cioſus ⁊ celotypꝰqui de foꝛtuna alterius iuidet ei uł alij⁊ ẽ ſuſpicioſus. Dñ ille hõ di celotypꝰ.qͥ ſuſpicionẽ habet de vxoꝛe ſua:ſcilʒ qͥ cũ cruciatu mentis ſuę caſtitatẽ ſeruat vxoꝛisa ille tũc vĩ celotypꝰ. Siti ⁊ vxoꝛ v celotypa/q ſuſpicionẽ habet de viro. DHñ Ecq 2 5. Holoꝛ coꝛdis luctus mulier celotypa. Iñ h elotypia. pig.i. in⸗ uidia.ſuſpicio contra vxoꝛẽ.DOe q̃ agit᷑ in libꝛo Numeroꝝꝑ Dĩ etiã qñq; celotypia męchia. Et gelotypus męchus. ? coꝛ.ty. AZelus.li.mal.ge.i.iuidia/uł amoꝛuł feruoꝛ ſiue bonliue malus.Sic eni gelus accipi põt in bono·cũ qͥs nitit᷑ ea ꝗᷓ bona ſũt imi/ tari·ſic in malo cũ quis dolet aliu ſe eſſe melioꝛẽ. Yi g gelusinuidia/amoꝛ:emula/ tio.ſuſpicio/ſiue in bono/ſiue in malo. ephyrus grgelatine vi floccs flores germia ei ſlatu viuificãtqͥdã vetus eſt coꝛ.pe. Mic alio noĩe vẽ fauonius. Aeta.teę.fę.ge.i.camera.cõclauis ſeceſſus. Vñ in paſſione beati Chomęapłi iueni Xetas byemales: cetas eſtiuales. Sed eta. neu. ge. indecli.nomẽ eſt cuiuſdã lr̃e · ſm Mug Paß. vo dic: Letę byemales i. domus byemales/quas calidas facit ſb⸗/ ucta flãma.Letę ęſtiuales·q̃s frigidas facit ſubducta aqua. ¶Zetę dom ꝗ ſubt pedes habent aqugags. Aeugma · eſt tertia ſpecies allotkete. 7 de⸗ ſcribit᷑ ſica Ponato: eugma ẽ vni ᷣbi cõcluſio· viuſis clauſulis apte piũcta. Et Habenen tribo modis ſᷣm ſidoꝑſcilʒ a upioꝛ plato. . medio:/qñ intonit᷑. vt Mebꝛei ſut⁊ ego.lb ĩferioꝛi:qñ vbũ ſupponit ut Tnqͥd ego ⁊ pplus mecũ deſideret audi. HBeda vic. eugma.i.cõcluſio.ẽ figura qñ multa ſcedẽtia:ant vno ꝓ̈bo⸗aut vna i xꝓ̈bũ mittit᷑.vt Legit ſoꝛtes —— * ſnia cõcludũt. Merbo.vt IUlpls ait: DHis amaritudo. ? ira.⁊ indignatioa clamoꝛa blaſphemia. tollat᷑ a vob. Gniĩa · vt: Qui ingredit᷑ ſine macula⸗ oꝑat᷑ iuſticiãqͥ lo/ quit᷑ veritatẽ ⁊c. ad vltimũ cõcludit:Qui fac h.nõ cõmouebit᷑ i ęcnũ.?llexãder aũt vic. eugma ẽ qñ idẽ vbũ uł adiectiuũ ad viũſa ꝑtinet. ita ꝙ cũ vno ↄſtruit᷑ im⸗ ꝓpꝛievt cũ dĩ: Meęc illius arma/hicillius currus fuit. Bimiliter hic eſt eugma. Et Apollonius ſcribit ⁊ ego. Aexabel · interßtatur fluxus ſanguinis. vel fluẽs ſanguinẽ ̊ meli vbi eſt ſterqᷣliniũ. Zonte J uel O Aymos vel cyma grece · latine vꝛ fermen⸗ tum. Inde ecyma.mę. ð=èUMB AZingala · pua muſca ſalʒ culex. Iñ h inca larium. rij.canopęũ ad eas arcendas. Zingiber. beris. neuge. quedã ſpecies aro/ matis? coꝛripit penł.genitini. Rios· wl gius/ oꝛ qͥdã menſisſcil; mains. Aixaniũ.nij.neu. ge.⁊ H̊ cicania. nię.fę.ge. i.ſeges · vel herba puerſa· ſcilʒ loliũ· vt vi/ cunt Et ponit qñq; ꝓ ſoꝛde oĩuʒ ſegetũ. Zodiad gręce· latine aialia vel ligna ſigt. In hᷣ odiacus.ci.penlł.coꝛ.aĩalis circualus Vl ſignifer:qꝛ in eo ſũt duodeci ſigna no miĩbo aĩialiuʒ nũcupata.qꝛ ſol intrans illa ſigna: ꝓpꝛietates aĩaliũ ſoꝛtit᷑ ·vel qꝛ ſtellę in ſignis ĩ figuris aialiũ diſxoſitę ſũt. JIñ godiaceꝰ.cea. ceũ. Iſta aũt ſũt noĩa vuo/ decim ſignoꝝ ꝓodiaci: &lries taurus· ge⸗/ mini ·cãcer· eo · virgo libꝛa · ſcoꝛpio · ſagit⸗ tarius.capꝛicoꝛnꝰ.aqrius piſces. Dnde. Zodiacu ſigna totũ claudũt vuodena. TZona.nę.fę ge.ẽ cingulũ et pꝛie latũ Dñ ⁊ gona vi lata poꝛtio tre calida ul frigida Wel tempata ex ꝓpinqᷣtate vel remonone vel media ꝓximitate ſolis. Iñ conarius ria. rin.ad conas ꝑtinẽs. vel conas faciẽs Et pdu.o. Onde Cſopꝰ. Arboꝛeã conã ſtipulis ⁊ vimine trũcat. Inde conella.le 1 Cnula.lę ambo oimi.i.pua cong. Zoniſragiũ.gij.i.fractio cone. Zoꝛobabel . apud heb:ęos ex tribo ĩtegriſ noib dĩ eſſe ↄpoſitũ co iſte· ro magiſter. babel ꝓpꝛie babyloniam ſonat. Et efficit nomẽecoꝛobabel.i.iſte magiſter de baby⸗/ lone In babylonia enĩ oꝛtus c.vbi et pn / ceps gẽtis iudęæ extitit:a acuit vltimã. Zoticus.ca.ci.i vitalis.⁊ coꝛ.pen. Zoſimus.ma.mũ.i viuax·vel viuidus. Finit pꝛima pars huius vocabularij. „ — ——— 8 eſt deno feſtatnun pekſuhi wbiſcn Gninnon igerercon Pluglqi 3 Oſtquã in pꝛimꝗ pte determinatũ eſt de noĩbus quo ad eoꝝ ſignificationes: reſtat nunc determinare de verbis. In quo ꝓceſſu hũc oꝛdinẽ ſeruabo: iux cuuſſibet verbi ſigtũ:ouas l̃as depingãquaꝑꝝ pᷣma cõiugationẽ verbi ſigt altera genus: Soz c(iũ genꝰ ⁊ Ciugatio vᷣbi cognoſcit facilius ipſius ſigtũ ⁊ etiã inflectio ꝑ tẽpoꝛa reꝑit᷑ A agnte B 6 BGalieno. as. are. a. p. dꝛ ab ab⸗ ti ſũt retroꝛſũ.i.alieni facti ſũt. Abarceo.ui.itum.a.Si.longe iterũ remoueo: ab ab. arceo. Abarceo.es.ere.a.S.i.pꝛohibere. Abdico.as.aui.a.p.eſt denegare:ſeparare remouere abſentare. Oñ Coꝝ. 42 Abdi/ cam' occulta dedecor. coꝛipit di. DHñ Duidius. Quẽ fugit: factis abdicat ille ſuis. Mabet etiã plura alia ſigta ·q ↄtinẽt ĩhis vᷣſibo. WNbdicat · expellit· remouetq; reſultat.⁊ addit. Denegatabſẽtatac in/ hibere nõt. Et oꝛ ab ab vico.as.qð pła ſigt · ſcilicʒ copulare/cõſecrare· cõfirmare. Abdo.idi.tũ.a.t.i.abſcondo·occulto · vel remoueo. Iñ abdit᷑.i.abſcõditus. Abduco xi.ctũ a.t.i.ſeduco/ſeparo·abſẽto diſtraho· aſpoꝛto. DPñ Heb.iʒ: DPoct᷑nis varijs ꝑegrinis nolite abduci. Iñ ab⸗ uctus ⁊ abductio. Abgeceti.non decetimpꝑſonale eſt. bemo uł abimo.a.t. emi emptũ.i. aufero beo. iui.itũ.n.q.i.recedo ab aba eo. Abgrego.as.aui.a.p.i.diſſociare·ſegre/ gare. viuidereab aba grego. bigo. gis. ere. a.t.i. fugare? ſeꝑare ulaſe Talieno. Oñ Jſa.pᷣ. baliena,⸗ pellere. vel gimẽ abigeatus exercere. Et differũt abigere inigere:quia abigere eſt pecusa tecto in paſcua agere Inigere eſt pecus a paſtu in tectũ agere. Abijcio.cis. eci. ctu. a.t. Elõge iacẽ reijcere. vilipendere. Et h᷑m Papiam: Abijcere ꝓpijcere ſic viſtinguũt.qꝛ qdð in deſpectiõe T neglecto ẽR̊ abijcit:qð vo foꝛis ẽ penit᷑ a ſalute⁊ ab aptitudine alienũ.ſᷣ pijcit. Abiecto as.are.a.p.frequẽtatm̃.iicrepare detrahere · maledicere:cõtumelijs afficere iuehere · ſiue diffamare. Iñ abiect.i. ſup/ plex bumilis pauidus- tremẽs deſpect'. biudico.as are a.p.i.denegare. deponẽ. Abiũgo. is.ere.i.a.t.diſiũgo diſtribuo· ul diuido.ab ab iũgo. Z Abiuro. as. are. n. p.i.negare. ab ab. iuro. AVblacto.aui.atũ.a.p.a lacte ſepareexbere ſegregare ul remouẽ. ODñ Greciſm. Al⸗ lactat pueꝑquẽ mr̃ ad vbera poꝛtat. DNt lac ſugat ab hbis ablactat e remouendo. Abligurio.iui.ituʒ.n.q.i.deglutioſoꝛbeo. lambo.cõſumo:vel deuaſto.⁊ ꝓpꝛie abli/ gurio.i.ꝑ luxuriã bona mea diſſio. Abluo.is.ere.a.t.i.lauare:purgare.ſoꝛdes ⁊lues remouere. vel cõſumere abluendo. Abnuo.is.ere.a.t.i.nego/refutorecuſo.cõ/ tradico · vel pꝛohibeo. holeo les leul ublui. nboletil. wlaboli⸗ tum. a. ..i. delere. deponereobliuiſa. Mñ. Delet ⁊ abſtergit · intẽditnegligitaufert. Vec abolẽ notat · Vapias ſit tibi teſtis. Abominoꝛ.ar.d.p.i.abhoꝛrẽaliqͥd cũ exe/ cratione repellere · execari · deteſtari · vel malũ omen impcari.Ro.22 Qui abomi/ naris idola.ſacrilegiũ facis. Aboꝛtio. is. ire. iui itu.i.aboꝛtiuũ facẽ. Dñ eng Bos eoꝝ ↄcepit⁊ nõ aboꝛtiuit. Ebrenũcio. as. aui. atũ. a. p. i.a ſe nüciando remouere renuere· poſtponere ul veſpicẽ. Abrogo.a.p.i.deſtruere· vel in toto delere ex toto legẽ ſubuertere.⁊ denegare. VDñ dĩꝛ lex abrogata qñ ĩ toto eſt ſublata vel deſtructa. ſed derogat᷑ eiqñ in parteſtol/ lit᷑ vel ei detrahit.ff. de v. ſig. l. derogare. Abſcedo.is.ere.ſſi.ſſũ.n.t.i.ab abliquo ce/ dere ⁊ abſentari.ab abſ.⁊ celdo. Abſcido.dis.abſcidi abſciſum.pe.pꝛo.a.t.i icidere:diſcidere:cędẽdo ſepare.⁊ cõpoit ab abſ. ⁊ cedo.is.cęcidi cęſuʒ. Iñ abſciſus a. . per vnũ. S. Abſcindo.is. abſcidi abſcindere abſcſſſũ ꝑ ouplex. S. a. t.iab vno ĩ aliud ſcindere: Iß abſciſſus. a.i. 4 Abſcondo. dis i. l. didi abſeõdere ab⸗ ſconſũ vel abſconditũ.a.t.i.Occultare. Abſentio · tis. abſenſiabſentire.n.q⁊ etiaʒ abſentioꝛ.tirl.d.q.ĩ eodẽ ſenſu.i.diſſẽtire. AUbſeto.as.aui.a.p.i abſũuł abeſſe facio. Abſilio.lis.ſultũ.n.qi.in diuerſas partes ſalire· ab ab. ⁊ ſalio. * Abſoleo.itus ſũ.i.diſſuẽ.⁊ a ſolito ceſſare. Abſoluo.is .ere.a.t.i.a vinculo vel impedi/⸗ mento liberare · ab ab. ſoluo. Abſono.as.are.n.p.i.diſcoꝛdare. Abſtineo. es.ere.a.S.i.lõge ab aliqͥ tenere. AVbſtraho.isxi.ctũ.a.t.i.in aliã ꝑtẽ trahere · lacerareabſcindere.⁊ coꝛripit tra. Abſtrudo. vis.ſi.ſũ.a.t.i.cludere vel abſ/ condere.ab abſ.? ttruunudo. Abſũ abes abfui ilõge eſſe. nõ eſſe ibi· xel a ſeſu coꝛpoꝛeo diſtare. Sʒ deeſſe. i. deficẽ PBñ Hug.oiẽ Abeſt q alibiẽ deeſt qu deficit 1 nõ habet᷑. Greciſmꝰ xpo ſic dicit: Ege deeſt quiſq; qͥ; nõ ẽ vel fuit ante. AUt quis abeſt ęde:qꝛ nõ eſt ſed fnit ante. Abũdo.as.are.aui.atũ.n.p.cõpoĩt᷑ ab abaz vndo.qð nõ eſt in vſu.⁊ in pꝛincipio nõ debet aſpirari· vt dicit HMug. Hoc etiaʒ vult Hꝛiſcian qͥ dic in. S. libꝛo. b vnda dicit᷑ vndo.as.⁊ abũdo/iĩiundo. Abutoꝛ abuteris abuſus ſũ.dv.t.i.male vti ul puerſe vti: cõtra rationẽ. Iſ abuſus. 7 dẽ ab adæ cantoa mutat᷑ d.in c. Accedo.is.ere.acc eſſi acceſſux.n.t.i.ad ali - quẽ cedere.Et ex vᷣtute pſᷣpoſitiõis exigit accuſatiuũ.vt:ↄlccedo illũ.i.cedo ad ilu.,. Et male oꝛ: vlccedo ad illũ:q; ibi ſine d / bio ẽ ſupfluitas pᷣpoſitiõisvel in appoſi tione · vel in cõpoſitione. Accelero.as.are.aui.n.p.i.feſtinare. Onde Geñ.iS: IMcceleratria ſata ſimile omiſte. Accendo.is.ere.di.ſũ.a.t.ab ad.⁊ cindeo. ANccento.as.are.frequẽtatiuũ ẽ.ab aceno. nis. vel põt eſſe in eodẽ ſigto ĩ qͥ accẽctuo. Accentuo.as are.i.accẽtuatim pꝛoferre. cepto. as. are.ẽ frequẽtatiuũ ab accepio accipis.⁊ ſigt frequẽter accipe. Itẽ acc pto poteſt etiaʒ eſſe verbũ actiun.i.appꝛe- ciani· vel facere acceptũ. Itẽ accepto eſft etia ablatiu de accept aduerbialit᷑ cpſi, .- a Ko⸗e. Cui des accepto fert iuſticiã ſine operibus. Vccerſio.is.ire.ſiui.ſitũi.voco ulcito. ve⸗ nit ab accerſo. AWMcixꝰ. Accerſi Symoneʒ quẽdã qͥ cognoĩat᷑ Pettus. Accido.vis.accidi.n.t.caret ſupino.i.eue/ nire.⁊ componit᷑ ab ada cado. Inde ac/ cidens.tis.ꝓ eo quod nõ eſt ſubſtantia. Et ſcias ꝙ accidit mali·euenit caſu·obti / git ſoꝛte · ↄtingit facto. Itẽ ðlccido cõpo/ nit᷑ etia ex ad.⁊ c.do.⁊ ꝓducit.ci.vbiq;.⁊ Evalde vel iuxta ceędere. Accieo.cies.i.voco. AVccingoxi.ctũ.a.t.i.valde cingere:pꝑare. adoꝛ:nare. Et nõ ꝙ accingũt᷑ bellaturi. p/⸗ cingunt ituriſuccingũt᷑ miniſtraturi. Oñ Ad pugnã cinct᷑ pꝛęꝑgitſubq; miſtrat Accino.is.ni.accentuũ.n.t.i.iux vel iterũ· vel cõcoꝛditer canere.⁊ coꝛripitcci. Accio.cis.⁊ accieo.cies.cõponunt᷑ ab ada cio cis cieo cies.⁊ ſignificant appellare· aduocare. Sed antiqui in tali compoſi -/ tione ſolebant mutare.d.pꝛępoſitionisi r. dicentes/aruolare aruenire arcire.ſecd nos dicimus aduolare:aduenire.accir e=e⸗ mutantes in cõpoſitione..in.c.iſequente c. Sic ergo dꝛ accio cis. jm modernos.⁊ arcio cis· ſᷣm antiqs: in eodẽ ſenſu. Et ab vtroq; iſtoꝝ deſcẽdit vᷣbũ deſideratiuũ in ſo. vt ab arcio antiquo deberet dici ar/ ceſſo.ſis:̊ qꝛ arceſſo.ſis.deſcẽdit abarceo ces·iõ cauſa differẽtie mutatũ eſt ptaimu, l.in. r. in eo qð deſcendit ab arcio antiquo 7 dĩ arcerſo.ſis. Itẽ ab accio modermno de ſcendit acceſſo.ſis.ᷣq; ab accedo.vis.ſilłr deſcendit acceſſo.ſis.iõ cauſa differentie in eo qð venit ab accio:mutatũ ẽ pꝛim ſ. in.r. ⁊ dĩ accerſo.ſis. Inuenit᷑ Sarcerſo ab arcio.arceſſo abarceo.accerſo ab accio acceſſo ab accedo. Inuenit᷑ adhuc alind verbũ deſideratiuũ ab accerſo ⁊ ẽ quarte cõiugationisa in eadem ſigtione cd eo.. habet. r.in antepenultima ſyllaba. ſcilʒ ach cerſio.ſis. Et vide ꝙ dicta deſideratiua ſüüt tertie cõiugationis habent ſteritaz ſupina ad modũ q̃rte.vt dicit Hug.. Accipio is.ere.a.t.reꝑit᷑ ĩ plłibo ſigtionibꝰ Na acciꝑe.i.recipe: acciꝑe.i.audire.⁊ acd cipei. paſcẽ Mñ Dirgili Illos poꝛticibob rex accpiebat maniplis.i.paſcebat. Itẽ accipere.irapere. DHnde Paulus. Cor.22 Suſtinetis ſi q vos ĩ ſernitutẽ redigit: ſiquis accipit. Itẽ ſigt aliqͥd ꝑ doluʒ vel furtũ rapere.vt.ff. de acq re.do.l.in laq̃uʒ. ĩglo.iix.ij. l naturali.S.turbatio· vbi dr qui accipitfurtũ cõmittit. Acdino s qui. atñ a piad ſeukad olind 6 0, 5 gein Aplun cs. volecol Tuunode Moorep „ ctinti „ racciben Tonmasan omihen Thasan ndrdi goonnhre⸗ nrthect ſoreenal Mi. ſCe. Tovalvnnr Sctuora Unſi. lmagnoc ornasae. eſindor e wusode Tantogge enmm S Ungos dnntoe Chodoli lureano⸗ ſalen 70 ldcse Wloecb ahien Mllern Cerin Uebine ſpoyerd⸗ tſoenig ſcchenc pig⸗ mgrn nen le ncer⸗ ſtunn ſvobi⸗ lt⸗ dbge n Di mrar mil ichar el d⸗ pſtoni me ſel reacae⸗ ente mos.7 Etab aatiu da, Waceo Kpung nn nd Posſ nmn iipmni d cid Nnicnr ede liz⸗ ntu = Hrg⸗ * are ptah ſchr F na C tinugt: w ilaqy. noybld! ladtiun flectere. Iñ acclinis vel acclinus in eodeʒ ſiẽto. Inde etiã acclinatoꝛiũ locus reqͥei. l eſt aliqᷣd ſuꝑ qdð acclinat᷑· vt culceta vel puluinar.⁊ d ab ad.⁊ dino. valde colere habitare·arnrnre. Accõmodo.al.are.a.p.i.ad cõmodũ ſileʒ vſũ dare. pſtare/ uł aptare · apte collocare AVcculbo.as.are.aui.atu.n.p.⁊ accũbo.is.ui. bitũ.n.t. idẽ ſiont. Et ẽ accubare toto coꝛ⸗ :e.accũbere cubito. ppᷣe ĩ comeſtiõe. Accumulo. as. are. . p. i congregare. Tcccuro.as.aui.a.p.i.diligent᷑ curare. Tłccurſo.i.frequent᷑ accurrere. Accuſo.as.are.aui.a.p.i.inculpare · we bis ferire.⁊ ĩ ab ad.⁊ cudoqui eni aliquem accuſat frequẽt᷑ cudit vt ad malã famam trabat. Et vifferũt ĩcuſo? accuſo · qꝛ accu⸗ ſare ẽ in crimine vel facto· incuſare ꝓbis. Sa incuſamꝰ maioꝛes accuſamꝰ mioꝛes. ſi Cato. Incuſare deũ noli. Zceo aces. nõ ẽ in vſua deriuat ab acuo is. Et eſt acere acetũ fieri · vt vinũ acet.i.ace⸗/ Acero.as.nõ eſt in vſu · cõpomit cũ ex · vt exacero. as.i.ab acere purgare. Aceruo.as.are.a.p i. accumulare. Aceſco·inchoatm̃.i.incipe acere· ſiue acetuʒ fieri. Dñ Mꝛati in pᷣ.epi. Sincerũ ẽ niſi vas quodciq; infundis aceſect. AMctito.as.are acto.as.are.idẽ ſignt.i.fre⸗ quenter agere. ”l „ „ Acuo acuis acui acutũa t.i qcutũ facere. Aante BD Itdaugeo.es.xi.ctũ.a.s.i.valde augere. ldaquo.as.are.a.p.i.ad aquã oucere. Hñ CTheodolus.Eu adaq̃re gregẽ ſimul⸗ re⸗ leuare caloꝛem.⁊ dẽ ab ad.⁊ aquo. ddico.cis.cere.a.t.i.deputare·deſtinare. aſcribere.⁊ conſtringere.ab ada dico. Addiſco.cis.addidici addiſcituʒ.n.t.i.val/ de diſcere. ab ad.⁊ diſco. Adedo.is.it. ukadedo. ades adeſt i inxul valde coꝛrodere vel edere.⁊ ꝓducit.e. Adhereo.ſi.n.s.initia caret ſupino. Adhibeo. es ere.a...i.addere· adiungere apponere · dare. ab ad habe. AVdigo.egi.ctũ.a.t.i.ad aliã partẽ reducẽ. dijcio.eci.ctũ.i.qdiũgere.⁊ ſcibit᷑ ꝑ.i.ge/ oꝛnatus ꝓxima queq; dies. AVgdimo.is.ere.ademi.ptũ.i.auferre. Adipiſcoꝛ adept ſu adipiſci.ot.i.acqͥrẽ. minũ. ODñ Ouidiĩ.? lis de arte.Cdijcit Adiuto. as. pe pꝛo.i frequent᷑iunare. Adiuuo.as.adiuui.utũ.i.qauxiliũ dare.Et ſcias ꝙ reꝑit᷑ apud antiquos adiuuaui. AWdminiculoꝛ.aris.i.auxiliari·vel miſtrare. cõponit᷑ ex am pᷣpoſitione.⁊ miroꝛ. AIgdmitto.is.ere.admiſi admiſſũ.a,t.i.pec/ care. Itẽ admittẽ.i.aſſumere.ułreciꝑe.vt ff. de loffi. teſta.l. cõtra. S. ſi qͥs ipuberi. vt ſi vicat᷑ Iſte ẽadmittedus.i recipiedus. Velẽ inatare ad cemendũ cũ quadã ve/ locitate. Iñ admiſſarius.i.velox. Vnde Admiroꝛ.aris.o.p.i.valde mirari ułcuꝑe. Et nota ꝙ admuam̃ virtutes ̊ miramur opa. Inuenit᷑ etiã ãmiroꝛ ꝑ ouo.m.ſᷣ tũc Duidiꝰ. Nil nocet admiſſo.ſubdere cal- car equo.⁊ dẽ ab ad.⁊ mitto. Admoneo.nes.ere.a.S.i.aliqd ad mẽoꝛiaʒ reducere:quod excidit ab a. AEdoleo.es.eui.uł adolui adultũ.vel ado/ litũ.i.cemarecõburere·incendere.Item adolere.i.creſcẽ. Iñ adoleſco ſcis.inchoa/⸗ tiuũ.i.incipio creſcere.⁊ adoleſcens. Adopto.as.are.aui.atũ.a.p.i.deſiderare. uł nutrire. ułeligere.⁊ acciꝑe loco filij ex̃⸗ neã ꝑſonã. Et ſcias ꝙ chꝛiſtꝰ nullo modo dicendus eſt filius adoptiuus dei:qꝛ ſᷣm naturã ſuã eſſentialita pꝛe naſcit᷑. ⁊ oia qꝗ pater habet ſua ſũt· vt Joanis.iõ?haber. Yłdoꝛdioꝛ.viris.iux vel valde oꝛdiri. Pa⸗/ pias dic: vldoꝛdioꝛ adoꝛſus facit.i.alloqᷓ elincirere. Adoꝛioꝛ.reris.vel.riris.adoꝛtus.i.valde vel iuxta oꝛiri.vel inuadereaggrediſᷣm Hug. Dapias vo diẽ̃: Idoꝛioꝛ cõe fuit antiqtus. Dñ. ITdoꝛt᷑ c.i.nouit᷑ vel ſbito natus eſt ab ad. ⁊ oꝛioꝛ. Inuenit᷑ adoꝛio. Adquieſco.eui.etũ.i.aſſentirnie. Adquiro.ris.iad ſe qrere.vellucrari. ARgquento.as.are.i.rrequent᷑ aduenire. Agduerſoꝛ.aris.i.eſſe vel fieri aduerſũ. AWduerto.is.ere.i.vertere ad aliqᷣd/uł ꝑpe/ dere vel intelligrre. Aduloꝛ. aris.d.p.i.aſſentiendo blandiri⸗ qð ſolet facere maxime aulici. Oñi. Tula domus regis · verbũ cõponit aduloꝛ. Adultero.al.are.n.p adulteroꝛ.ar..depo⸗/ nẽtale.i.adulteriũ cõmittere. vel corũpe 7 ad malũ vtẽ. Iñ adultaſco inchoatiuũ. Afereſo.ſas.i.afereſim facere. AVRfficio affeci. affectũ tria ſiẽt. Oñ. Afficit Frmerheni mpie atin t bm Papiã. Ifficere ẽ iiurijs guani maceran. 12 E “ Affido.as.are.n.p.i.ſidem dare. Affigo.gis.gere.a.t.i.ad aliquid figere. Affligo.gis.xi.ctũ.a.t.i.valde fligere. Affluo.is xi.ctũ vel xi.n.t.ẽ largit abũda/ re. Dñ ꝓpheta. Diuitię ſi affluant nolite coꝛ aſponeer. Affor affar affat.ſuʒ.d.p.i.alloquoꝛ: dẽ ab ad.⁊ foꝛ faris.⁊ mutatur.d.in.f. cauſa euphonie. Affurcillo. as. are.ẽ valde vel iux ul aliqd ſuſpendere vel cõcutere. Age. verbũ defectiuũ.i.icfac.incide. Iggarrio. is. iui.n. q.i. valde uł iuxta gar/ rire. vel cũ garriente garrire. Eggero. as.aui.are.i.accumularevel au⸗ gmentare dꝛ ab agger.ris. Eggero.ris.ſſi.ſtu.i.adunare:accumulare. Aggredioꝛ.erl.aggreſſus ſũ..t.i.aſſilire· iuadere· arnpere. . . „ Aggrego.as.qui.i.ↄgregare uł cumulare. Vgmo.as.i.feſtinareuł fugare:negociari. Agito. tas.tare.i.frequenter agere. Agnomio.as.i.agnoĩe vocare.vel agno/ men imponere. AVgnoſco is.agnoui agnitũ/qti:valde vel iuxta noſcere. Ago. gis. ere.a.t. ducere nł facere.⁊ coꝛ pe. Dñ Hꝛatius in p̃ epi. Qa tua res agitur paries cũ ꝓximus ardet. Et viffert agere ⁊ gerẽ. q; agere eſt generale ad oĩa ꝗ fiũt tam re q; verbis. tam inter viuos q; i vl/ tima volũtate. Mã faciẽs teſtamentũ oꝛ agere · ſicut 1 emens· ven dẽs locans. Sʒ gerere cõpꝛehendit tm̃ illud ꝙ fit re. ⁊ nõ verbis.⁊ ſic faciẽs teſtamentũ nõ oĩ ge/ rere.ff. de v. obli. l. verba cõtraxerũt. Agonixo.aui.atũ.n.p.i.otendocerto pu/ gno.vel agonixoꝛ: eſtdeponẽtale. Et eſt agonixo hm Bug imitatiuę foꝛmę ſicut patriꝑo a patreſic agonico.i.quaſiago/ nem ſequoꝛ. A ante J Aio.is.ita pluralit aiũt.i.oteo.⁊ cẽquarte Cingatõis:q; facit ĩpatiuũ iniivt ai. In q̃ͥ ꝓbo.iſempꝑ ẽ duplex cõſonãs. MHñ aio alũt duaꝝ ſyllabaꝑ ſut. Oñ Dꝛatiꝰ ĩ epi. eruus habes pᷣciũ lon non vteris aio. A ante H Alapo. as.a. p.i.alapas vare. ſequẽte ↄſonãte vocaligẽ. vt aisait. Alapixo as.are.a.p.i.alapas dare. Albeo. es.bui.n.s.i.albuʒ eſſe vel fieri. Iñ Albeſco. is.ere.ĩchoatm.i.iĩcipio albere. Albico.as.i.parũ albere.⁊ dꝛ ab albeo es. Sed Pꝛiſcianus vicit: ꝙ albico ſit xbũ aſpparitiuũ.⁊ idẽ ſit ꝙ appareo albere. Albo.as.a.p.i.albũ facere.⁊ cõponit᷑ cũ de vt deallo. lecto.as.are.i.frequent allicee. Allego.as.are.aui.a.p.ẽ remittere.uł affir/ mare.vel rationes ad fulcimentũ ſue ꝑtis inducere.vel argumẽtari ad ꝓbatões vel cõduſiões ad cõem iudicẽ ꝓ cõmodo ſue cauſea ꝓppꝛie ꝑtinet ad aduocatos. Vlleuio.as.are.a.p.i.leuẽ facerecxonera⸗ re· pondus auferre vel viminuere. Allicio.xi.uł.cui.ctũ.a.t.i.ulcit᷑ aduocare vel cum delectatione attraberre. Allido.is.ere.ſi.ſũ.at.i.aliqͥd vehement le/ dere · punire.⁊ ponit ꝓ cõtẽdere.ul ꝑcutẽ. lienare ẽ ppe rẽ aliquã i dominiũ altius tranfſferre. Iñ alienatioꝰ eſt ois pactio ꝑ quã tranffert dominiũ·de re.ecc nõ alie.c. Alienare cauſa mutãdi iudiciũ.dĩ qñ me/ tuens cõtrouerſiã rem dolo in alin tranſ/ fert· vt iudicin mutet.⁊ euitet. Alligo.as.are.a.p.i.ad aliquid ligo. NVñ Birrhia. Quemlibet immodicus alligat gis gmoꝛ. ꝛopheta. Qui ſanat ↄtritos coꝛde.⁊ alligat contritiones eoꝛũ. lloquoꝛ. eris. o.t. i. ad aliũ loqui. Allubeſco. is ere.i obedine. vel conſentire. Nota ꝙ anti oicebãtlubet lubeſco· p libeta libeſco.Oñ ⁊ nos vtimur cõpoſito allubeo? allubeſco. i. obedire uł ↄſentire. Et inge h allubeſcentia. tię. vel allubentia tię.i.obedientia.vel cõſenſus. Et in eodẽ ſeſu ſuẽit allibeo.bes.uł allibet? allibeſco. AVllucino.as.are.a.p.i.iuxta lucinare.⁊ dẽ alucino.as.i.ſuadere.vel luci vicinare. Alludo.is.ere.n.t. i.illudere. vel cõſonare · congruereconcoꝛdare. Alluo.is.ere.a.ti abluere · delauare. ulpo⸗ tiꝰ paulatiʒ abluẽdo augmẽtare. Inue⸗ nit etiã qñq; alluere p cõſũptione aqrũ. Alo.ui.itũ.vel altũ.a.t.i.nutrire.Et cõxo⸗/ nitur alo cũ con/ vt coalo coalis:quod et ſecũde cõiugatiõis iuenit᷑ coaleo coales. S coaleſco.ſcis.ĩchoatiuũ.Et coꝛ.pꝛimã galoſed halo.as.eaʒ ꝓducit.Dñ.Qutrio curtat alo pducit ſpũs halo. terco.as.are.vel altercoꝛ.qaris.i.certare · men⸗ Tnion nnica Tnmne amne. Tnbig⸗ Abonm nntamve pten tb1 Macdec Whlgis Dlake N nG litigare.⁊ oꝛ ab alter. Et cõponit᷑ vtrüũ; ſpe puellę· Onã ſemꝑ amocuuus nõ ſol/ nr vt coalterco.coalterco. uo.: ab hamo. Iñ ̊ amatoꝛ. toꝛis. amatrix los Illtero. as.are.a.p.i.variarefacere alterũ. amatoꝛius.Ct cõponit᷑ amo cũ re.vtre/ ſti 2 dĩab alter. In alteratus.a.ũ.i.variat damo.as.i.rurſũ amarea cũ de.vt deamo Alto. as.are.nõ eſt in vſu.⁊ venit ab altus mas.i.valde amo. Itẽ ab amo. as. venit nkci ta. tũ.ᷣ cõponit᷑ ch ex.⁊ in.vt exalto.as.i. amoꝛ.oꝛis.nomẽe.⁊ ẽ amoꝛ pi filioꝝ ·iuſiꝰ in altũ extollere.⁊ inalto.as ꝓ eoqẽ. Pa/ vyxor/crudelis õᷣ naturã/obſcenꝰ mẽtricũ. Kot. pias vyo dicit: Allto. as.nutrio. vel altum Amplectoꝛ. cteris..t.qi circũcirca flecten/ UV facio/ ſubleuo. W do bꝛachia cingere vel cingi.⁊ dꝛ ab ama k⸗ 2 nt e W õ flecteer. ſepts ☛☚ Kle SEe ſi mplifico. as. aui. a. p.i. ampluũ facio. ?m/ Keu9 Amareo. res.ere. n. .i. amarus ſuʒ. vl fio. Tio as. are. idem. on 2 dẽ ab amarus. Iñ amareſco inchoatiuũ . npulloꝛ. aris.i. werbis ſuꝑbis · inflatis. 4 Amarico. as. are.a.p.i.amarum facere.vel ſexquipedalibus vti. neen fatigare.? dẽ gbamamgs. Amputo. as.aui.a.p.i.ex toto vndiq; ſein/ rdd Amaſco. is. vbũ ichoatm.iĩcipio amare. dere ul remouere. DHñ ĩp̃s. A¶mputa op/ l AEmaturio tur. ꝓbũ meditatiuũ.i.meditoꝛ pꝛobꝛiũ meum qð ſuſpicat ſũ.Et vt diẽ amar. Hug. Bites ſüt putadę nõ amputãdę. Apmbigo. egi.ctu.n.t.i.dubitocirciduco. niſi foꝛte velimꝰ vineã ex toto eradicare. tmar⸗ ab am.qð eſt circi.⁊ agoa mutata.a.in.. ee R Ahan interpoſita. b. Mẽ agnte 3 iis AVmbio.vbis.iui:itũ.a.q.i.circũdare ⁊ ciꝑe Anathemo.qs.are.a.p.⁊ anathematio.as wp 1 ppꝛie honoꝛẽ̃.⁊ d ab ama eo.⁊ ĩterpo/⸗ i.maledicẽ. excoĩcare.abomĩari:execrari. e nit. b. 7.o. in.i.mutatur. Ancido.il.ere.a.t.i.circũcirca coꝛrodere.ab Ambulo. as.are.n.p.põtderiuari ab ambo am. cędo· mutata. m. in.n. jüne⸗, bonis.qð eſt gradus.⁊ cõponit᷑ cũ de. vt AVncillo.as.a.p.i.miniſtrare.ułſeruire⁊ tũc imun⸗ deãbulo.i.de loco ad locũ ſpaciãdo am/ eſt neu.⁊ in eodẽ ſenſu reꝑit᷑ ancilloꝛ.aris bulare.⁊ cñ ob.vt obambulo.i.circũam/ deponẽtale.a componit᷑ coancillo.i.ſimul 9 bulare. vel melius ſpaciari. ODñ Ouidiꝰ ancillo. n metba.22 JIn teneris foꝛmoſus obambuę/ Ancdo. as. aui.a. p.i. furari. uł haurire. cõ/ umms lat herbis. Cõponit᷑ etiã cũ ᷣaꝑa cõ.⁊ re. ponit᷑ ab an.⁊ deo ꝓ abſoꝛbere.vel dexo u Amendo.as.area amãdo.as.are.a.p.pꝛo ig. pꝛo furari. 1 eodẽ.i.er lõge mãdare⁊ abſentarre. AVEncoꝛo:as.i.ancoꝛas ligare vel firmare.⁊ ninm, Anicio.is ire. a. qi. cooꝑire. vel adiũgere ĩ ab ancoꝛa.x re. * velligare. ab amicus di · qꝛ ꝗ amicuʒ ſioi Anfringo ·is.egi. ctũ.i.circũquaq; frãgere. a ſociat· eũ cooꝑit ptegitæ defendit. Onde Ango. is. ere xi ctu. a.t. conſtringere. ſolli/ Nnen Duidi in.v.metha. Ille ſibi ablatis ful cattare · afficere cruciare. Vñ. j. AReg. p. Al⸗ tütn uis amicitur in alis. Et Miere. 43 Bicut figebat quoq; eã qnula eius? vemen/ Ennti amicit paſtoꝛ pallio ſuo. Et cõponit cum ter angebat. M utte. uroum. con. vt circiamicioa coamicio. Anguſtio.as.a.p.ab anguſtia.ſtię. vel ꝑ ſſᷣ mnrdi Amico. as.a. p. ⁊ amicoꝛ.aris.deponentale tractionẽi anguſto. aſ.are.i. ſtrictü facere. ne. in diuerſis ſigtionibo. vt amico illu tibi.i. VBñ Con. õ: NMõ anguſtiamini in vobis: Fonte facio illũ amicũ tibi. Et amicoꝛ tibi.i.ſum ãguſtiamĩ aũt ĩ viſceribꝰ veſtris. Etꝑ cõ/ amicus tibi. dicũt᷑ ab amicevgs. poſitionẽ coã guſtio.ſtias:a coãguſto.as. me ARmictuo. as.are.frequentatiuuʒ.i.cooꝑio Anhelo. as.are.a.p i.feſtinare· deſiderarea R-Z ab amico.cis. Et ꝓponitur arcnhamictuo HWD ꝓPpꝛie ſigẽt reſt P rare. Dñ Greciſmus. Ke⸗/ cgi 8. tamẽ dĩ ⁊ crcuamicto.as.p ſyncopã. ſpirat moꝛiẽs Mel dꝛ anheloꝛ. aris. vepo/ e 4 Amitto.ſiſſũ.a.ti. pdere ꝗItẽ ĩuenit᷑ ꝑ ouo nentale Itẽ vꝛ ſeruire. vel adherere. Inde e m. vt qmitto.ex am ſoſitione.⁊ mitto. anbelitus. a.ñ:: anhelitus.us.ui. vi⸗ mmiroꝛ.arisi. valde mirair. Animaduerto.is.ere.n.t.i.in aio vertere ⁊ 1 ind Amo. as.are. a. p.i. diligere. vifferũt tamẽs coſiderare intelligere.cogitare. ponitur. aſn. qq diligo in bono/amo ſumit᷑ ĩ malo. di/ qñq; ꝓ punire· q; antequã pęna irrogat᷑ Numd H lferũt etiã amo ſine aſpiratiõe? hamo.as. bm quãtitatẽ vel qlitatẽ peccati · vertitur nn cũ aſpiratõe Mñ. Mamũãt᷑ piſces ᷓamãt᷑ qualitas vel quãtitas penę inan H tũc vertit iudex aĩuʒ ad reũ puniendũ · vt pendat qua pęna ſit puniendus. nimo. as. are. a. p. i. aiam vare · vel exhoꝛ⸗ tari:audacem facere. Annicito.as.i.oũ palpebꝛis ãnuere.ſicut fa⸗/ cimus deſignãtes aliqͥd cũ palpebꝛis. Annuo.is.ere.ui.utum.n.t.i.aſſignare.vel aſſentire· nutũ alicui facere.⁊ eſt actiuũ p coõcedere in alijs ſiẽtionibo eſt neu. ge. Annuto.as.are.tani.n.p.i.annuere ułaſſi/ gnare nutu alicui facere. Oñ Plaut Alij ãnutat · alij ãnutitat aliũ timetaliũ amat. Et eſt annutitare cũ oculo annuere· han/ nuere ⁊ annutare cũ alio mẽbꝛo. AVntegradioꝛ.eris.antegreſſus ſũi.ante ire T rennet.a.in pꝛeſenti ſiu ſimplicisſic⁊ h/⸗ gradioꝛ. Dĩ etiã pᷣgradioꝛ.i.añgradioꝛ. Anteluco.as.are.n.p.i.in nocte vel añ lucẽ ſurgere.uł vigilare.ab antelucanꝰ ułlux. Anteſtoꝛ.anli.cõtra teſtari.ſcilʒ teſtimoniũ phibere⸗ eſt abſolutũ.ab anti:qð ẽ cõtra teſtoꝛ aris. Antipedo.aui.atũ.i.equũ vnũ B pedẽ cuz al/ tero tangere gradiendo. S nticipo. pas. are. antecapio.is.in eodẽe ſenſu. ſcilʒ Hoccupare Huenire · pᷣ capere. Antiquo.as.i.antiquũ aliqͥd facere vel di/ cere. Del ãtiquare.i.euacuarealiquid ad pꝛiſtinũ ſtatũ reuocare. Heb.S: Q aũt antiquat᷑⁊ ſeneſcit ꝓpe interitũ ef. Antiſto.as.are.i.excellere.ãſtare·pcellere. ab antiſtes vĩ. „* * .* Anxioꝛ.qrig.d.p.i.triſtari vel depauꝑari. Apage.irecede·vade.IWpagite.i.recedite vadite.vel ſtate in pace. Et videntur eſſe aduerbia potius q;ᷓ verba · niſi qꝛ vident Diſe cetionẽ habere numeroꝛũ. „. rio. Iñ adaperio.is ire.i.valde apire. Apico.is.ere.a.t.i.ligare.ab apex.cis. Apodypſoꝛ aris.i.reuelare. Apoꝛio.rias.i.apire:enucleare ⁊ depauꝑa/ re.⁊ tũc eſt actiuũ. Itẽ axoꝛiare.i.laboꝛare vVl laboꝛãdo ſudare ⁊ anxiari.⁊ tũcẽ neu. Inuenit etiã in deponẽti genere in eode ſenſu. Oñ ad Cor. Axoꝛiam̃ · ſ̊ non deſti⸗ tuimur. vbi poteſt eſſe paſſiun. AMpareo. es.ere.ui.itũ.n. s.i manifeſtũ fieri el ſplendere. Inde venit apparitoꝛꝛ. Appello. appellas.are.a. p. i.ad aliuʒ iudicẽ vocare. vel alterius iudicis audientiã po/ ſtulare. Et vt dicit Ber. in libꝛo de conſi⸗ S Aperio.ui.aꝑtũ.cõponit ba velad. pa- deratiõe. Appellaſſe iniq iniquu ẽ. Iniq TZimpune iniquaꝝ appellationuʒ fomes. Iniqua aut oĩs aſpellatio ad quã iuſtici⸗ iopia nõ coegit.appellare nõ vt graues: ſed ſi graueris licet. ”Ml Appello.lis.appuli.a.t.i.ad poꝛtũ venire.uł ipellere. appellẽ. i. aplicare. Dñ Cerẽtiꝰ Poſtq; poeta aiuʒ ſuũ ad ſeibeduʒ ap/ pulit.i.applicuut. Poteſt etiã ſcribi ꝑ ſim/ plex.p.⁊ ſic cõonit᷑ ab a ⁊ pello.is.ere⁊ ẽ apellere ab aliqᷓ pellere· vel amouere Oñ. pulſus ab vbere.i.amotus. Dñ Jſaię 28. Ablactatosa lacte apulſos ab vbe⸗ * ribus.i. amotos. ⁰ Appendo.is.ere.a.t.i ſoꝛius.a. um. Apeto.is.ᷣere.tiui.titũ.a.t.i.deſiderare.ac⸗ quirere requirere. S Applaudo.dis.ſi ſũ.n.t.i.alicui plauſũ facẽ AWppodio.aſ.aui.a.p.i.initoꝛ.ab ada podio pono.is.ſui.ſitũ.a.t.i.adiũgereiaddere. Iñ appoſit a.i.⁊ ꝑ ſyncopã appoſta.ũ. Nppꝛecioꝛ.aris.appꝛeciat ſũ.d.p.i.eſtima⸗/ re.pᷣciũ determinare: dꝛ ab ad pꝛecioꝛ. Antiqui tamẽ pcio.as.⁊ appꝛecio.asã ac/ tiuo ge. declinabant. Appꝛehendo.ois.i.ſũ.a.t.i.arripio. Appꝛimo appſſi ſũi.ad aliqͥd pᷣmẽ.vel iux. AWppꝛopio.as.are.n.p.i.appꝛoximare.⁊ dr ab ad.⁊ ꝓpio. Oñ Auce x? Nppꝛopiãs al/ ligauit vulnera eius. 2lpto. aſ.are. a. p.i habilitare adiũgere. Et cõponit᷑ cñ ad.cõ.⁊ pꝛę. Iñ ꝑ ↄpoſitionẽ inepto.as.i.infatuare:ineptũ facere. MWquoꝛ. aris..p.i.ad aquã vucere· ułpo/ tare aialia. Et cõponit᷑ cũ ad vt adaquoꝛ in eodẽ ſigto. Inuenitur tamẽ actiuũ ad/ aquo.as.vide s.adaquo. A ante AFragapo.as.are.a.p.i.effodere ułſculpere. UArbitroꝛ. aris. de ponẽtale.i.exiſtimare. uł eſtimare.ſed vifferũtquia exiſtimare vel eſtimare eſt apud aiuʒ noſtrũ · arbitrari vo iudiciũ animi pꝛoferre. Vrceo.es.ere.arcui/arcitũ.ułartũ ꝑ ſynco/ pam.a.S.i.oſtringere.remouere/ phibere cogere. Et cõponit᷑ cũ ex · vt exerceo. Itẽ cũ con.vt coerceo.ces.ere.i.cõſtringere. AVrcerſo.⁊ arceſſo.vide sõ.in accio. Architectoꝛ. aris.itecta pᷣncipalit᷑ cõſtruẽ, Arcuo.as.are.a.p.i.curuare.ab arc dicit. ₰ . Inde arcuatus.icuruatus. ſuſpendere libꝛare. ut tonderare. Iſ hic appeſoꝛ.ſoꝛis.⁊ appen-/ linnda ſarnſſmn ltotsn omo ſanſcci 1dͤcv ſa G baroa nulus⸗ Tmi Rpog ſcit o gu atnsl o N Ven topate Abe⸗ Aniſtn⸗ Tnvuu luam Taste md⸗ ture rob⸗ enentxa llerc D Wene Anng Mapen mmmgt kentot⸗ nſn⸗ lchan Mer a⸗ ulle Elen Cinint⸗ hi⸗ ns lſi Iuz Mnell Uein thn Noſin⸗ Serani ge Pi. ⸗ bybe⸗ re. u pen⸗ Kura tiw ut i⸗ in eao, 9440 N meri Chüil im olone G. e tukg *R . alere. nre. mane üpſnn nphin n Re ngue. töſtne n dia/ Ardeo.des.arſi arſũ.n.s.plura ſigẽt DHnde Ardet mens · ardet dypeus.focus ardet Tędes. Mec amat · bec ſplendet hec vritæz vrit᷑ illa. Et ↄponit᷑ cũ ex.vt exardeo.des ⁊cũ in.vt inardeo.des. Itẽ ab ardeo icho atiuũ ardeſco.ſcis.qð ↄponit᷑ cũ re.vt re⸗ dardeſco interpoſita.d.Et ardeo cũ oĩb⸗ ſuis ↄpoſitis eſt neutꝑ abſolutũ· pter qñ ponit᷑ pꝑ cõburere· tũc eſt tranſitiuũ·et gget obliquo. Bñ Joãnis. j5? Colligent eũ⁊ in ignẽ mittent⁊ ardet. AVrefacio.cis.re.n.t.i.ariduʒ facere.⁊ d ab arere infinitiuo de areo.res.⁊ facoo-. Arefio fis arefactus ſũ.i.eſſe vel fieri aridũ Xreo ares arui.n.s.⁊ caret ſupino.i.eſſe uł fieri ſiccũ. Et cõponit᷑ cũ in.vt inareo.res. ⁊c ex.vt exareo.res.⁊ ꝓduẽ.a. Hñ Tu/ roꝛa.Sic ſine doctna marciq aret amoꝛ. zaro.as.eã coꝛripit.Lñ quidã.erram nullus aret in qua vis ſeminis aret. Argumẽtoꝛ.tar.v.p.i.diſputare uł arguẽ. Arguo.guis.gui.gutũ.a.t.i.cõuĩcere accu⸗ ſare · cõſtringere. Et ↄponit᷑ cũ con. vt co/ arguo.guis.⁊ re.vt redarguo.guis. Jñ argutus.i.callidusſtrenuꝰacutus in lo/ quendo. Inde hęc argutia.i.verſutia vel calliditas. Inde arguto.as.ipbis impu/ gnare. vel diſerte ſe defendererepᷣhẽdere Vrioloꝛ.aris.latus.ſũ.d.p.i.diuinare. AXriſtoꝛ.ſtarl.v.p.i.colligere aniſtas. Armo.as.are.a.p.i.arma induere.Iñ ver⸗ balia armatoꝛ.trix.tio. cũ aratro facere. Iñ aratoꝛ.trix.⁊ hc ara/ tura.rę. Inde ꝑ ↄpoſitionẽ exaro.as.i.de⸗ ſcriberevel valde arare.⁊ paro.i.perfecte garo⸗ obaro.i.circũ velvndiq; aro. Et aro ẽneutꝝ cũ cõpoſitis:excepto exaro ꝓ de⸗ ſcribere.Et aro eſt trãſitiuũ.⁊ habet ttias ꝑlonas paſſiui⸗vt qro terraʒ a terra ara⸗ tura me. ATromatixo. tins i: redolere.⁊ dĩ ab aro ma.⁊ ponit᷑ qñq; tranſitiue.vt:Ego aro⸗ matito hũc.i.aromate vngo⸗vel aroma⸗ te redolentem facioo. Vrreſtare eſt aliquẽ vel bona ſua ꝑ mãda⸗ tũ iudicis impedire.ne remoueat᷑ a loco „ donec cõquerẽti reſpõdeat.vt.cij.de cri. fal. 7.l. legatoꝝ. ff. de interdic' rele. — ₰ Arideo.des.ſi.ſũ.n.Si.ad aliqd ridere.uł c ridente ridere. Etiã idẽ eſtqð faueo. Arnigo. gisxi ctũ.pe.coꝛ.ac.i ſurſũ ul val⸗ terrã ſcind ere vel ſulcos de · vel ad aliqͥq regere.⁊ dẽ ab ad.⁊ regg mutata. d..r. Oñ Cerẽti. Ilmige aures Hamphile. H Armipio.pis.pui.ptũ.a.t.i.iuaderead ali- quid agendũ raꝑe: vel aggredi. Hrogo. gas.pe. coꝛ. a. p. i. ſupbire. Itẽ ar / rogareẽ ꝑ ſuꝑbiã ⁊ arrogatacqͥrere. Iñ arrogans.i.ſuꝑbusſe extollens. Iteʒ ar- rogare eſt aliquẽ qͥ ſui iuris eſt in filiũ re/ ciꝑpe. Iñ arrogat᷑ filius· d ille qͥ ſic aſſu⸗ mitur in filin:x arrogatoꝛ eſt pater qͥ acci/ pit aliquẽ hoc modo in filiũ. Et vifferũt arrogare ⁊ adoptare/q; ille adoptatur qͥ nõ eſt ſui iuris.ᷣ̊ alterius ptãti ſubiectus. Sʒ arrogat ille·qͥ pᷣmo ſui iuris eſt.⁊ per arrogationẽ tranſit in ptãteʒ patrisſcilʒ arrogatoꝛis. Oñ.rrogo qͥ ſuus eſtſed habet meus eſſe neceſſe Patris adopto ſuũ ·ᷣ patris ꝑmanet idẽ. De hoc de cog. le.c. vnico. in glo. Irſeuerſe verbum eſt defectiuũ impatiui modi ſecundęꝑſonę.i.auerte ignẽ dici ab ardeo· vel arſeuerſe v puerbiũ. Articulo.as.are.a. p.i.ſubtiliter coniũgere vel copulare. „* „ Arto.tas.tare.i.frequent arcere wel copu⸗ lare. Inde h̊ ⁊ B artabilis.⁊ h̊ le. Iñ etiã ꝑ cõpoſitionẽ: coarto.as. Inde ꝓybalia. Vrtuo.as.qʒ nõ eſt in vſu: cõponitur ex· artuo.tuas..diniderea deartuo ſimiliter ꝓ diuidere.⁊ eſt ppꝛie viuidere ⁊ ſeꝑare artus a ſe iuicẽ.vt de gallinis: ſimilibus Inde verbalia Hñ Plautus. In capti⸗ nis ego erũnatus ⁊ deartuatus ſũ miſer. Aruſpicoꝛ.aris.pe.coꝛ.d.pii.diuinare. Aſcendo.dis.di.ſũ.n.t.i.ad aliquẽ altũ lo⸗ cum ſcandere. Inde aſcenſus.a.ũ. Aſcio.cias.aui.a.p.i.acuere vel dolare.ab aſcio.ſcis.vel aſcia. Aſcio. ſcis. ſciui.ſcitũ.n.q/i. adiũgoadqͥᷣro. ex ada ſcio ſubtrahit᷑.v.Et cõonit cuʒ eilſdẽ. retinet.d.cauſa oifferentię: dicit᷑ adſcio.ſcis.i. voco. Inde aſciſco.ſciſ. ad/ ſciſco inchoatiuns. Aſcribo.bis.pſi.ptũ.a.t.i.aſſerere:adijcere Aſpero.as.a.p.i.aſperũ facere.Et cõponit exaſperogas. Aſpergo. gis ſi. ſũ.a.t.i. diſtter operire· p/ fundere.⁊ ꝛ ab ada ſpargo mutatur.A in. e. ⁊ ſubtrabit᷑. o Inde aſpſoꝛiũ: aſper⸗ gito. tas.⁊ aſperſo.as.frequẽtatiua.⁊ ab aſperſo.as.aſperſito aliud frequentatiuũ. 14 Aſperno.nis.aſpꝛeui.tũ.a.t.i.valde ſonere Inge aſꝑnoꝛ. aris..p.in eodẽ ſenſu. veal cõponiturꝑ ſe exad.⁊ſperno. Aſpicio.cisxi.ctux.a.t.i.ante vel ad alicdd ꝓſpicere.ab ad ⁊ ſpecio mutata.e.in.i.et abiecta. d. Inde aſpectus, us. ui. aſpecto as.rrequentatiuũ. . Aſpiro.ras.raui.n.p.i.anhelareconari · de⸗ uenire. valde ſpirare· vel fauere. Et trac⸗ tuʒ eſt a ventis q qñ flant ⁊ aſpirãt:nau/ tis fanet: dicit᷑ ab ad. ſpiro abiecta. o. Itẽ iuenit᷑ ꝓ eleuari. Oñ in cãtiq. Vonec aſpiret dies.⁊ indinent᷑ vmbꝛę. Aſpoꝛto. as.are.a.p.i.poꝛtare · abire · alõge alioꝛſu abſẽtare remouere. de loco ad lo/ cñ poꝛtare· Et cõponit᷑ ab ab. poꝛto · mu⸗ tato.b.in.s.ſicut aſpello differentię cauſa: ne ſi appoꝛto appello viceremab ad con/ oſita eſtimarentur. piſciſequi. ab ad.⁊ ſectoꝛ. aris. Aſſentio.tis.ſi.ſũ.n.qli.aſſenſu pᷣbere.Iñhᷣ A ſſectoꝛ Ar. is. ctat.ſij.D. .i. ſequẽdo adi/ aſſenſio.onis.⁊ H̊ aſſenſia.ſię.i.cõſenſus in q̃libet re.⁊ h aſſenſus.us.ui: aſſentaneus a. i.q cito bet aſſenſũ.⁊ aſſenſoꝛ. ſaris.v. p.i.adulari: nã adulatoꝝ eſt aſſentire. Et aſſentioꝛ tir..q.inenit᷑ in eodẽ ſenſu. Oñ Geñ.54 Aſſenſi ſũt oẽs.i.cõſenſerunt. Aſſentiſco.cis.inchoatiuiũ.i.cipio aſſẽtire. Aſſero.ris.ſeuiitũ.n.ti.plantare.ſ̊ aſſero ris.rui.ſertuʒ. a.t.i.liberare: manumittere. Itẽ aſſerere.i.affirmare· vel adiũgere. Iñ alſer aſſer/qꝛ vnus olteri inſerit᷑. Iñ etiaʒ aſſerto.as.frequentatiuũ. Alſſeuero.ras.raui.pe.p.i.affirmo:ułaſſero Dĩa ſeuero. as. qo nõ eſt in vſu. ideo.des.di.ſũ.i.iuxta ſedere.vel com/ parari.⁊ aſſimilari vel eſſe ſimilẽ. In pᷣma ſigtione cõſtruit᷑ cuʒ dtõ ⁊ accuſatiuo in eodẽ ſenſu. vt aſſideo te aſſideo tibi. Et qñ cõſtruit᷑ cũ dtõ eſt neutꝑ · S̊ quãdo cũ accnſatio ẽ actiuũ. Iñ aſſeſco. ſcis. frequẽ⸗ tatiuũq̃ſi inchoatiuũ pꝛo aſſideſco. Alſſiduo.as.are.a.p.ieſſe vel fieri aſſiduũ. AWſſigno.as.a.p.i.diẽ figere· vel dare vel ex ponere. “”M” Aſſilio.lis.lire.a.q.i.aggrediiĩuadere.ĩxe/ tere.Et in eodẽ ſenſu cõſtruit᷑ ci datiuo⸗ actõ. vt. Aſſilio męnia: aſſilio męnibus. Atẽ aſſilire·neutꝑ.i.cum gaudio ſalire ad aliquid. Inde aſſultus.tus.tuii.impetus aſſuptus ſaltu.⁊ aſſalto.as.frequẽtatiuũ. * Aſſimilo. as.are. a. p.i. valde ſimilare. JIn⸗ uenit etiã aſſimiloꝛ. lan.v.p.ĩ eodẽ ſenſu. Aſſocio.as.a.p.i.ſe alti amicabilit᷑ iĩgẽ. Aſſiſto.ſtis.ſtere.i.iuxta vel circũ ſutere ad ſeruitium. S Aſſueo.ſues.ſueui.vel aſſuet ſũ.n.s.i.val/ de ſuere. Inde aſſuetudo.vinis.⁊ aſſuet g.ũ.⁊ aſſueſco.ſcis.ĩchoatiuũ.Oñ.Quod uer aſſueſcit leuiter dimittere neſcit. ſſũ ades adeſt.i.qſens ſũ: dĩ ab ad ſuʒ mutata. v.in.s. Quidã tñ ꝑ.o.ſcribunt cã conſoꝛtij pꝛimę? ſecunde ꝑſone. Aſſumo.mis.mere.a.t.i.qad ſe vel ad aliqͥd ſumere. Aſterno.nis.aſtraui.atũ.a.p.i.ad vel iuxta uł valde ſternẽ ab ada ſterno abijcit.d. Aſto.ſtas.ſtiti.ſtitũ.n.p.i.iuxta vel in con/ ſpectu · vel ad ſeruitiũ ſtare. Aſtrepo.pis.puin.t.iuxta/ vel in cõſpectu ſtrepere · vel ſtrepitũ facere. Aſtringo.gis xi.ſtrictũ.a.t.iuxta ·vel in cõ/ ſpectu ſtringere · yel cogere. Aſtruo.is.rue//ti/affirmare · aſſerere aſſi⸗ milgare. A ante CE Attamino.nas.n.ꝓ.i.aduerſari.ab ada ta/ mino, as. v. mutato in. t. Itẽ attaminare.i purgare farinã cũ ſetatio. PHapias dicit: Attaminare inqnarecoꝛrupe⸗vſurpare. Attero. ris.triui.tritũ.a.t.i.valde tere. Oñ Job. 4 Vonec atterat celũ nõ euigila⸗ bit. Inde atrritus.a..⁊ attritio. Atteſtoꝛ.aris.d.p.i.valde teſtari. Atticinoꝛ.narl.v.p.i.ad ignẽ ticiões adui/ ttineo. nes.ere.nui.tũ.n.s.i.valde tenere Vl pertinerea pertinet ad ꝓpinquos.vt: Aſte attinet mihi ĩ tali gradu.⁊ vꝛ ab ad. Attingo.gis.tigi.tactu.i.valdeułiux tan/ gere. vel accidere vꝛ ab ad. ⁊ tango mu/ Attono.as.a.p.i.ſtupefacẽtrere tonitruo. Attrabo.his.traxi.tractuʒ.attrahere.a.t.i. dlag ſe trabere-adbꝛeuiare. ex ada trabo.is. Attrecto tas.vel magis attracto attractas a.p. i. frequent attrahere · iuxta tractare. ꝓxe tangere palparea vgenn ppꝛi ad tactũ coꝛpalez ꝑptinere. DHnde Geñ. 262 Si attrectauenit me pꝛ meꝰ vel attracta/ uerit bm aliã litternnnn. ttribuo.is. uẽ. utũ.a.t.i. ſepatim adiũgo. Al ante B Auctionoꝛ.qarl.d.p.i.mercariułres ſtrenue lugen aaßi niumn ucut uco. Kua⸗ 1rial p gmn Hugu gummun. oo ⸗ ſno⸗ WMolsn⸗ Hultn adn Paler⸗ ſeyti Tucho! Auento olaure pusj⸗ dan cac⸗ ahil. ſu Ad sEr Ceoa leeſuen Nne⸗ lüet⸗ vnnig Geun Mii: eqhve Tefate Tene Mr titen- Tune wbun: ſiouſa dr Mnmn rſede lereb⸗ Uend⸗ Nann eo 6. lien⸗ ſo nt „ „ is eud i es t da urſg buntci dat⸗ mnarei diot ſurpare wi Bi vigi/ h. uli ktenae oeN c Auitn Mimmd. Neatl we cns nnn Gis umun⸗ nuuͦg⸗ gſpen⸗ 4 augere. Inde auctionatoꝛ. tor qð qnʒ accipit᷑ p ĩꝑatoꝛe. In etiaʒ auctionanius ria. ri.i.mercatoꝛ:qui res ſuas auget. Auctito.tas.pe.coꝛ.i.frequenter augere. Aucto.tas.i.frequenter augere. » 7 dꝛ ab auceps.⁊ qñ; onit᷑ p augurari acqͥrere. Inde aucupatoꝛ.trix.aucu/ patio.⁊ H̊ ancupat.tus.tui.⁊ coꝛ.pe.Oñ Duidius epi. : ITlucupoꝛ infelix · incerte murmure famę. Yudeo.des.auſus ſũ.vᷣbũ neutro paſſiuũ i.ſumo. Inde audax.i.hſumptuoſus. lia:anditoꝛ.trix.auditio.onis: audit.uſ. ui.⁊ hoc audimen ꝓ eodẽ. Auellere.eſt auferre violenter· vel extirpa/ re. vt.ff. de incen. rni.nau.l.iij. S. nõ ſolui. MWueho.his.auehẽ.i.aſpoꝛtare.ᷣm HapiiX. Auento.tas.taui.auentare.i.auenas era⸗/ dicare. Et dicit᷑ ab auena· bm Mug. DPa⸗ pias vo dicit: Auentare eſt tuncare et eradicare. nis. Oñ Lucanꝰ. Mia ceęſar auet. Et Bir⸗ rhia. Si vare multa otesqcqd auebis habes. Et nota iuenit · aue · auete · aueto anetote · auere/ p ſaluũ eſſe. ſicut· ſalue · ſal / uete. ſalueto · ſaluetote· ſaluere. Et idẽ di⸗/ cendũ eſt de aue ⁊ vale · b̊ vale in receſſu · ſalue aue in aduentu pꝛopꝛie Mel ſalue vtrũq;ſcilʒ aue ⁊ vale cõpꝛehendit. VPñ Greciſmꝰ. ITue dic veniẽs · de iure valeq; recedẽs.Moc verbũ ſalue compꝛehendit aueq; valeq. ⸗ Auerſoꝛ.ſaris.i.deteſtoꝛ.pᷣm Hapiam.,. ARuerto.tis.ti.ſũ.a.t.iiremouere.Ondepᷣs. Auerte oculos meos:ne videant vani/ tatem. Iteʒ auertere.i. poſt tergu vertere Inuenitur etiam auertoꝛ.teris.uerſus ſũ. verbum deponens. i. ſpemere · vilipende⸗ re recuſare. Oñ Boeti ĩp̃̊.de cõſolatiõe Heu heu qᷓ;ſurda miſeros auertit᷑ aure. Auerunco.cas.caui.a.p.i.auenas euellẽ. Mam runcare vicunt euellere. Aufero aufers abſtuli ablatuʒ.i.eriꝑe·tol lere. ab ab. 7 fero . Auferro.ras.raui.rare.i.ferrum auferre.⁊ Dicitur ab ab. ⁊ ferrũ. Augeo.ges.auxi.auctũ.angere.a.s.i.am / Z Auare aunerufl dare. . ugeſco. ſcis ꝓbũ ĩchoa. i incipio augeri. Augmẽto.tas.are.aui.a.p.i.amplificare. Inuenit etiam in deponenti genere. au⸗ Snentn eri in cogen ſenſu. uguroꝛ. rarl.. p. i. viuinare. Iñ ꝓ̈balia. ⁊ auguriũ.rij.italis dĩuatio.ſᷣm Hug. Vñ Guidiꝰ epi. Nꝛotin ipſa meos au guroꝛ eſſe deo 8. Di etiã guguro.ras.neu. H Zet etiã augurioꝛ quattuoꝛ ſyllabaꝑꝝ. Dñ Geü. 44 Cyphus quẽ furati eſtis ipſe eſt in quo bibit oñs meus: in qͥ au⸗ guriari ſolet. Sʒ foꝛte vitio ſciptoꝝ lr̃a ibi eſt coꝛrupta.⁊ ibi debet eſſe augurari. Papias aũt dicit: ¶uguroꝛ cõe antiqᷣt ꝓ quo modo dꝛ auguro.ras.raui.ratum. neutꝑ · Sʒ dic ꝙ auguroꝛ nũc eſt deponẽ/ tale.⁊ magin vſu q; auguro.as. Auieo auies.i.ligare.verbũ defectiuun. Auro.ras.raui.ratu.dꝛ ab auru.⁊ cõponit᷑ cñ in.vt inauro.as.⁊ cũ de.vt deauro.as. ⁊idẽ eſt qð aurum alicui rei ſuper ppyner⸗e· Auroꝛo.ras.raui.rare.i.illuminare.⁊ dicit ab auroꝛa.⸗re. Auſcultareeſt obedire attendere: audire mãdatũ cũ effectu.vt in.c.illud.de maio. obe.in glo. H AMuſpicoꝛ.aris..p.i.diuinare. Iñ ̊ auſpi catio. onis.⁊ H auſpicatus.tus.ui. Auſtrino.nas.a. p.i.coꝛrũpe· viciare· ma/ crum facere.⁊? dꝛ ab auſtrinuuns Anſtro.as.are.a.p.i.hũidare.⁊ dꝛ ab auſt. Autoꝛio.asX autoꝛO.ras.in eodem ſenſu. i.affu mo·autenticũ facio. Autoꝛicare·ẽ cingulo militũ · aut oꝛdinibꝰ dericu decoꝛare vel oꝛdinare. Autumo.mas.maui.mare.a.p.i.affirmare⸗e putareſuſpicare credere:quaſi a mẽte ſic habere ⁊ credere.⁊ dꝛ ex timo/qð ẽ mens ⁊ ab. mutato.b.in.v. Inde hęc autuma. me.i.exiſtimatio. Auxilioꝛ.aris.atus.ſũ..p.i.auxiliũ pᷣbeo el do cõſtruit᷑ cũ actõ ⁊ dtõ.vt: luxi/ lioꝛ te tibi. Iñ auxilians.antparticipiũ ⁊ auxiliatoꝛ.trix.ctio⁊ H̊ auxiliamẽ.minis 15 ⁊ h̊ auxiliabił ſᷣ le.idẽ qdð auxilianꝰ. Axungio axungias axungiare.i.axungia vngere · vel axungiã Hͤbere. gnte AMcchoꝛ. aris.d.p.i.furere. b Baiulo. as. are. a. p.i. woꝛtare · ſuſtentare. Iñ verbalia? H ba⸗ iulus.li.qð ꝓ poꝛtitoꝛe p nu/ tritoꝛea ꝓ baculo ad baiulandũ apto dĩ ⁊ p poꝛtu·quia ibi merces baiulantur. Et baiulatus.ta.tũ.i.poꝛtatus. Balbutio balbut:tiui.balbutire.i.male ⁊ 15 trepide loquia incongrue. HBalneo.as.are.9.p.i.abluere· vel a ſoꝛdibꝰ mundare. Ballo. las. laui.lare.i huc ⁊ illud inclinare. ⁊ ponitn quãdoq; ꝓ vacillare: oicitura PBalo. las. laui. lare.n. p.eſt ſonuʒ emittere. ⁊ eſt ppꝛiũ ouiũ. Iñ balat᷑ talis vox ouiũ balare. “ Balterio.ris.iriui.rire.a.q.i.cingere. Et cõponit cuʒ de. vt debalo. las .i. valde Baptixo. cas.a.p.i.lauare vel mundareul baptiſmũ conferre. Onde Ecqzͤ ꝗ*“. Qui bapticatura moꝛtuo.⁊iterũ tangit moꝛ/ tuũ:quid ꝓficit lauatio illius: Bannire m vulgare gallicoꝝ ⁊ lůbardaꝝ viger eſſe idẽ.qð pſcnbere. Iñ dĩ banit quaſiꝓſcriptus de ciuitate.vt in ꝓhe. ff. HBarbanico. as.i. crudeliter agere · vel bar⸗ bariſmuʒ facere. vel barbarçare eſt moꝛe barbaroꝛũ vti in quacũq; re. HBanio.ᷣris.riui.ritum.i.clamare.⁊ eſt ele/ hantis.?7 vicitura banus. aſſo. ag. are. a. pii deponere depꝛimere. Beatifico. cas.a.p.i.beatũ facio dicitura beatum. ? facio. Iñ verbalia. Belligero.ras.n.p.i.bellare. Hñ Micheę 4*. Et nõ deſcendet vltra belligerare. Bello.las.laui.n.p.i.pugnare.⁊ ↄponit᷑ ců de. vt debello. as. a. P.i. expugno. Benedico.cis xi.ctũ. eſt gloꝛiã vel gratiaʒ dare. VHñ. Benedicat nos deus. QNñq; ẽ merita augmẽtare.vt Geñ.i. oñs oi⸗ xit ad vlbꝛaã. Henedicã ei. Eñq; eſt ſo/ lenne celebꝛẽ conſtituere. Vndge Geñ. 22 Et benegixit dominus viei ſeptimo. Mnq; eſt cõſecrare.vt:Sacerdos bene/ dicit panẽ.i.coꝛpꝰ chriſti in altari Qñq; adoptare. vt Geñ.27: 7. 28. Jſaac be/ nedixit Jacob.i.adoptauit. Nuandoq; fonit p ſutura ſdicere.vt Geñ. 49.. Ja⸗ cob benedixit duodecim pꝛiarchis: qui/ buſqã eni filijs benedixit.⁊ qbuſdã male⸗ Dixit.i.ſutura ſdixit.Quãdoq; eſt bona tepoꝛalia augmentare. MHñ Job vltimo. Vñs aut bñdixit nouiſſimis Job. Quã⸗ oq; woĩt p maledicere. Mñ.ʒ. Reg.2ꝛiꝰ. Naboth deuʒ ⁊ regẽ bñdixit.imaledixit Ita vꝛ in hiſtoꝛijs:q; hebꝛęi ſolent noiare mala a ↄtranijs. vt patet Yob. 2. Bñdic deo⁊? moꝛere.imaledic. Hnde benedico. quãdoq; regit accuſatiuũ.⁊ ſic eſt actiuũ Quãdoq; datiuũ: ſic eſt neur. Heneplaceo.ces.cet.cui.n.S.componitura bene? placeo. Beo. as.are.a ui. a. p.i. remunerare uł beatũ facere.⁊ dẽ a bene: vel bonus. ante 3 Bibo .bis.bi.bitũ.a. ti.ſitim c liquoꝛe bu⸗/ mido extinguere. Item bibere nature eſt potare luxurię. . vel ꝑtio.tis. Hilbo ul bilbio. bis. neu ge.i. ſonitü facere. Himo. as.ui.re.a.p.i.duplicare pduc. bi ino. nas.aui.a.p.eſt duo ⁊ duo inſimul coniungerea ↄponit᷑ c cõ.vt cõbino.as. PBiꝑtioꝛ. ptiris.O.q.et biꝑtio.tis.n.qi.in duas partes ouudere:a bis.⁊ partioꝛ Bito. taſ. are.n. p.i. pgẽa vꝛ a bitumẽ. Oñ Plautus in gur gulione. Quis mihiĩtra eAque foꝛtunatus ſi illa ad me hitet. Pante à3 Blandioꝛ. vin vitus. ſuʒ.. c/iadulari. Et cõſtrnit᷑ cũ otõ.vt:Blãdioꝛ tibi.i.aduloꝛ Inuenit᷑ etiã cũ actõ in eodẽ ſenſu. Inde blandus. oꝗ. duũ. blandicia. cię.⁊ B blã⸗/ Dicies.ei.i.adulatio.Et cõponit᷑ Deblan/ Dioꝛ.i.valde blandioꝛ.Eblandioꝛ.Ae/ blandioꝛ.i.iteꝝ blandioꝛ. Blaſphemo.mas.mare.a.p.i.detrahere· nl repᷣhendere:vituꝑare. Inde blaſphemia miea plalit᷑ blaſphemię.aꝑꝝ.i.detractio uł vituꝑatio. Hñ Dꝛudẽetiꝰ i ſychomachia. Noõ tulit vlteri capti blaſphemia mõ/ ſtri. vᷣtutũ regina fides Itẽ blaſphemare ꝓpꝛie? ſtricte loquẽdo/ẽ iiuriã deo irro/ gare · qð fit aut cũ ei attribuit᷑ qð nõ con/ uenit ei. q eſt cõtra miſericoꝛdiã. aut cũ ab eo remouer᷑ qð ei conuenitqð ẽ cõtra iuſticiã.aut cuʒ creaturę attribuit᷑quodẽ ꝓpꝛiũ dei.qð eſt contra maieſtatẽ. Et ſic Matthei. 9e ſcnib icabãt cũ chriſtus paralytico dixit: Cibi vimittũt᷑ peccata Vnge vixerut: Hic blaſphemat. Blatero. ras.raui.i. ſtulte ulſine cauſa lo.· detrahẽ · declamare ul ſtrepite aliqᷣd loqꝗ ,pferre.i.metu trepidantia pba vicẽqð balbutrie eſta ẽ ꝓpꝛie cameloꝛũ. Inde blatero.onis.qui ita blateraat. Blatio.tis tire.n.q.i.pplexe ⁊ ĩpedite loqͥ. Vnge lautus in amphitrione. Quod intellige qniſq; potis eſt ita nugas blatj. Et blatire.i.hcipue loqͥ.⁊ dꝛ a blata.tę. hobine nmech mtor⸗ onby pumn Ponbi (unare⸗ olonse ſugre N ſtod Hnd Oere n.ytun ebꝛach Breuoa nutiria bibaait bumiſson ſl Poct dracote pomnech Bucoas. wont 1dncere mpyn Ballogs. diſig lloig nliuc alie Tner Sobi Nin Nebuoe⸗ lürinn debaſen Gndn unin Ding 1d mmi Pi mchiitn. ⸗ ict chlo: Icde Polä⸗ e⸗ wie Uptn m nuno⸗ win giin ode Eiſi hniſns ecn 1 . uſtlo⸗ lighe les zi Me irlod⸗ Cod s bion 1 aratt B ante O HGobino.nas.bobinare.n.p.i.ↄuiciari dã/ nare-damare. a boo boas. Inde h̊ bobici/ natoꝛ:ↄuiciatoꝛ· tricoſus incõſtans. HBombycino.nas.i.bombycinũ.⁊ purpurã facere. Inde bombycinatoꝛ.toꝛis.qͥ pur/ puram facit. pm Dug. Bombico. cas. care.i. lbombos facere · wel clamare./ ppiie ẽ apũ:qñ clamãt ſuo mõ Inde h̊ bombixatio.onis.ipſa vox apũ. Boo boas.ani.are.neu.p.i.ſonare:clamare mugire vel vocare.⁊ cõponit᷑ cum re.vt reboo.as.i.reſonare. B ante K Hꝛacho.chas.are.a.p.i.aliquẽ bꝛachas in/ Duere. vĩ a bꝛachę.aru. Et cõponitur cũ in. vt imbꝛacho.as.in eodẽ ſenſu. ⁊ ce. vt debꝛacho. as.i.bꝛachas extrabere. Bꝛeuio.as.are.a.p.i.bꝛeue facere.⁊ cõpo/ nitur cũ ab. vt abbꝛeuio. Bꝛiſe . as i. frangere expꝛimere · elicere. S a bꝛiſin. Hꝛumeo.es.ere.vrbũ excepte actionis.i. bꝛumã facere· vel bꝛumere.i.ſtultũ⁊ bꝛutũ fieri. Inde bꝛumeſco.ſcis.inchoatiuũ. Hꝛuteo.ces.tui.n. S.i.eſſe vel fieri bꝛutũ. Iñ bꝛuteſco.ſcisichoatiuũ.i.deſpicere.Et cõ⸗ ponit᷑ ci de. vt debꝛuteo. tes. B ante B Buccino.asare.i.cũ buccina ſonare. HBucco.as.iui.re.a.p.i.buccã facẽ·vel iflare. ⁊cõponit᷑ cũ in.vt imbucco.cas.caui.a.p. i.inducere. Iñ buccatus.a.ũ.qͥ habet buc/ cam vltra modum magnã. Bullo.as.are.a.p.i.ſigillo.as.ñ bullatus a. ñ. i. ſigillatus. Bullio.lis.lui.litũ.n.q.i.ad ignẽ feruere uł rem liquidã a fundo vaſis ex ipulſu calorj⸗ tumere. Oñ. Bullit res liqda qñ vehemẽs caloꝛ illã Cogit feruere:nec non feruendo tumere. Inde verbalia. ̊ bulloꝛ.orl.⁊ H bullio. onis.i.tumoꝛ aꝗ bullientis. SHuo buis buere butũ.a.t.i.pfundere.⁊ nõ eſt in vſu ·̊ magis in cõpoſito.vt imbuo- debuo · cõbuo.⁊ ſignt abũde perfundere. deriuatura bibo bibis. Bur ſo. aſ.are.a.p.i.burſas facerevel ĩ bur-⸗ ſam rexonere.⁊ di a burſa.ſę. Inde ꝑ cõ/ oſitionẽ imburſo.ſas.i.ĩburſa rexonere. Buſto. tas i.ſexelire : vel cremare moꝛtuos 7 Dicitur a buſtum. Lante Abio. as.a.p.i.perfoꝛare.⁊ di/ altur a cabo. M Cachinnoꝛ.arl..p.i.rideoqð antiqͥ dicebant cachinno. nas. Iñ h̊ cachinnus.ni.i.riſus intilis. Caco.cas.caui care.i.egerere malũ humo/ remmalã ſubſtantiã: malã poſſeſſionem deponere.⁊ vĩ a cacos qð eſt malũ. Cacumino.as.naui.nare.i.acuerein ſũmo ſu blimare.⁊ coꝛ.mi. Pñ Duidius.Sũ/ maſq; cacuminat aures. Cado.is.di.dere.ſũ.n.t.i.ſubito deoꝛſum moueri⁊ minã pati. Onde. De cado dic cecidi caſũ de cedo cecidi. Calamito.taſ.a.p.i.męſtificareinfęlicitare calamitoſum facere. Calamixo.cas.i.leta cantare dĩ a calamꝰ. Calcio.as.are.a.p.i.calceos induere. Ande H̊ calciamentũ.ti calceo.as.are in eodeʒ ſigto · a quo calceus.cei. Et calcio cõponit᷑ cñ dis.exi.re.⁊ regit ouplicẽ accuſatiuũ. Calcitro.traſ.traui.re.a.p.i.calce ꝑcutere.⁊ dꝛ a calx.cis.vel reſiſte.⁊ tũc ẽ neutrũ. Iñ h̊ͥ calatro.onis.i.ruſticꝰ q intẽꝑate calcat Vel calcitrat· hm Mug. Et Hapias dicit: Calcitrare:quaſi calce retro ferirre. Calco.as.are.a.p.i.pede ferire. Calculo.as.are.a.p.i.numerare coꝛ.cu Iñ verbalia:x calculatim.i.numeratim.adũ· Calefacio.cis.i.calidũ facere. Caleo.les.lui.n.S.i.eſſe vel fieri calidũ⸗ ca/⸗ ret ſupino.⁊ coꝛ.pꝛimã. Vñ Duid epi. Qui calet ĩ cupido pectoꝛe pſtat amoꝛ. Calero.ras.n.p.i.pperare vel ligna poꝛtare ⁊ dicitur a calo.onis.vel a calon greco. Calico.cas.i.biberepotare.⁊ dꝛ a calix.cis. Caligo.gas.gare.a.p.i.caligis induere.Et ꝛ a caliga.gę.⁊ coꝛ.li. Item caligo.gas. eſt obſcurari · obcęcari.obtenebꝛari.⁊ dẽ a caligo caliginis.pducit.li. Calleo.les.lui.n.s.i.durere· vel callide ſcire Vnde quidã. Callet durere denotat ſa-⸗ re. Iñ calleſco.ſcis. inchoatiuũ.i.inci/ pio callere. . Calo.las.laui.i.laxare: deponere · Pconere· 7 dẽ a calon gręco.qð latine laxa ſonat. Calũnioꝛ.aris.d.p.i.repᷣhendere crimẽſal⸗ ſo accuſare · vel cõſumere terrere exigere· detinere· cauſari/fruſtrari.ludiſicare. Sʒ antiqͥ dicebant calunio.as. Caluo.as.aui.a.p.i.facere aliquem caluũE nõ eſt in vſu. Inde h̊ caluꝰ.ui.⁊ adiectiue caluus.a.. Et componitur cum de. vt de⸗ caluo. as.i.caluũ facere· vel decapitare · uk caluariam auferre. Caluo.uis.ui.ere.a.t.i.decipere.⁊ caret ſu pinoa eſt tractũ a caluo/qͥ quodãmõ de⸗/ cipit videntes ꝓpter galerũ ſuũ vel aliqͥ cooꝑtoꝛio. Et repꝑit᷑ calui ĩfinitiuꝰ.⁊ gtũs a caluꝰ. Mñ. Si nõ vis calui fugias con/ ſoꝛtia calui. Et a caluo.uis.dẽ cauillo. las. pꝛo caluiloo. Cambio.bis.pſi.bire.pſuʒ.n.q.ẽ aliqͥd cõ/ mutãdo/ꝓp aliqua re oare. Inde campſoꝛ ſoꝛis. campſo.ſas.frequentatiuũ. Camero. ras.raui.a.p.i.curuare. vel came/ ras facẽ vel cameras ſparare ⁊ diſtiguẽ. Cãpſo.ſas.a.p.i.flectere.ul pſectere.nue/ nit᷑ etiã frequẽtatiuũ cãpſo.ſas.i.frequẽt᷑ cambire a cambio.bis. Cancello.as.are.i.delere vel lineã trabere ꝑp ſcripturãuł cõſtruẽdãnare. Mñ oicim litteras cãcellatas.i.abraſas. Itẽ cãcella⸗ re eſt bꝛachia extẽdere. Oñ. Eſt cãcellare ſut dãna notificare Moia ꝑ mediuʒ ꝗ ſignat linea oucta In cuce cancellat pꝛo nobis bꝛachia chꝛiſtꝰ. Qui mala ſcripta linit hic cancellarius erit. Candeo.des.dui.n.S.i.albere.vel calere.et caret ſupino. Oñ. Candida res candetet ferri lamina candet. Iñ cãdeſco.ſcis.ĩcho. Candico.cas.aui.care,n.p.i.aliquantulum candere. Candido.as.a.p.i.facere candidũ. Caneo.es.ui.n.s.i.canũ fieri.⁊ caret ſupino 7 d a cãdeo.des. Inde caneſco.ſq. ĩchoa. qð ⁊ caniſco.ſcis.iuenit᷑ · quaſi a vᷣbo ter⸗ tie coniugationis. 1* Cano.nis.ini.tũ.multa ſiẽt.Mã aliquãdo ſimplicit᷑ ſigt cãtare.qñq; oiuinare.aliqñ Dicere.quãdoq; laudare.quandoq; me trice deſcibere. eſt woetaʒ ſic deſcribere ſicut dicere eſt ꝓſaicoꝝ. Et in ouabo pꝛi⸗ mis ſigtionibo eſt neutꝝ. In alijs actiuũ. Et coꝛ.pꝛimã/ſ caneo.nes.eã pducit Hñ quidã.Dũ barbis canes verbula pauca canis. Miſtrio vult canere · ſenioꝛ canere videt᷑. Itẽ.RAegẽ ſcurra canit ⁊ cithariſta canit. Itẽ. Carmina naſo canisannoſaq; tempoꝛa canis. Aaugꝗo cano moduloꝛ de/ ſcribo vaticinoꝛq;. Lau.deſqi. dico mo/ Duloꝛ cano vaticinoꝛcd. Cantico.as.are.i.frequenter cantare. Canto.tas.n.p.i.requent᷑ canere⸗ dꝛa ca no canis. Capeſſo.ſis.verbũ deſideratiuũ.i.cũ deſi/ derio cape ſeu cipe facit teritũ capeſſi. licʒ etiã capeſſiui iueniat᷑.⁊ ſacit capeſſitũ i ſupino. Sʒ quidã ſolent pferre h̊ verbuʒ in ſco.vt capeſco.ſcis.ᷣ ſine oubio nihil ẽ. Hꝑ capiſco.ſcis.eſt dicendu,m ẽ inchoatiuũ Capillo. as. are. a. p. eſt capillatũ facere. et cõponit᷑ cũ de. vt decapillo.i.capillos au ferre · vel valde capillare. Capio.pis.cepi caꝑe.ptum.a.t.i.obtinere iuaderecirchuenire. Capiſco.ſcis.i.incipio cape. verbũ inchoa. Vnge quidaʒ de leone vicit:. Cunc quaſi viuiſcit cũ ſenſus quiq; capiſcit. Capiſtro. ſtras.a. p.i.capiſtro ligare. Capito.tas.aui.a.p.i.alicui caput facere· DO non eſt in vſua deriuat a caput. Inde de / capito ttſas. Capitulo.as.are.i.capitulis aliqͥd diſtin/ guere. Inde capitulatim aduũ.i.diſtincte ꝑ capitula.Et ꝑ cõpoſitionẽ recapitulo.i hdicta ad memoꝛiã reducere. Captiuo.as.a.p.i.captiuũ facere. Capto.as.are.a.p.i.requent᷑ cape ⁊ cupe. 7 dꝛ a capio. Inde captatio.onis.rumoꝛ aura wopulanis. Onde p̃s. Captabant in Capulo.las lare.a. p.i. ſandere. velſecare. Vnge in decretis põtificũ. LQingua dela⸗ toꝛis capuletur. ₰ Characto.as.are.i.ſeibere.⁊ dĩ a characł Charaxo. xas.are.i.ſcibereæ oꝛa character bm ug. Papias vicit: Charaxare ẽex/ inamixre crier. Carcero.as.are.a.p.i.in carcerẽ mittere. Careo.res.carere.carui.tus.vel caſſus ſum caſſũ caſſu⸗ caritũ caritu.n.s.i.nõ habere Et coꝛ. ca. Vnde Ouidius epi.Qð caret 9 alterna requie ourabile nõ eſt. Sʒ char chara charuz ꝓducit cha. Onde. Semꝑ amoꝛe care ne te careas mihi chare. Carino.as.are.n.p.i.arguere· vel coniciari. vVl illudere.⁊ vꝛ a careo.res. Cario.rias.i.putreſcere.⁊ eſt lignoꝛuʒ.⁊ di/ Cario.caris.a.q.i.diuidrer. Chariſto.ſtas.i.fulgere.⁊ dr a chariſteũ·u eſt gratias referre · vel letari. ⁊ ß̃m hoc de⸗ riuatur a charis. Sè”8 Carmino.nas.vel carminoꝛ.narłi.carmina facere.⁊ dẽ a carmen.minis.Etiã pertinet ad lanã.vt carminare lanã ·quaſi carpere vel purgare. 4 ficere vel lacerare.⁊ dẽ a caroa faco. Carnifico.as.a.p.i.facere cames.vel inter/ Caro guer e pite Cape pos! Cſnu geton (ſoht gnlbil litgog dono tone igride poucn Ccam nen ſütfili lemite go di⸗ unt nuenie aſtmſi mon. (Kots Ampr aandr⸗ Gung Catogon altur nnun laino⸗ 4 ntãc eare gueno Ga e wn i W Cgldi⸗ Cnlls (enn Vtgree brp⸗ . j Dnhl wmi en llozn er üince uncun re. fueres Mere trit nen zupehi vrape. Emmno: bantin Gare. n d chun Acnr umtis, e, ſstun Caſtro.tras.trau Carpo. pis. pſi. ptũ.a.t.i rephendere· oimi/ nuere incidere· oiſſipare:ſparare pur/ gare · auferre. OndeCarpit diminuit · ca put aufert ⁊ rephendit. Carpoꝛo.as.i.ſauciareferire.⁊ dicit᷑ a car/ pos ſed magꝗ videt deriuari a carpo pis. Caſmatiſſo.tiſſis.tiſſere · Nrbum excepte actionis ſoli deo cõueniens· pm Mug. Caſſo.ſas.ſaui.ſare.a.p.i.frãgere:deſtruere adnihilare.vanũ facẽ d a caſſus noĩe. Caſtigo.gas.a.p.i.caſtũ facerevel coꝛrigẽ vel cõmouere.⁊ oꝛ a caſtus. Onde in pᷣs. Caſtigãs caſtigauit me vñs. M autẽ vꝛ caſtigare·quaſi caſtũ facere:ulł agere · po/⸗ tius videt᷑ etymologia · qᷓ; compoſitio. pꝛoducit.ſti. Caſtrametoꝛ.aris.d.p.i.diuidere· vel po/ nere. vel mutare caſtra. vt: Caſtrametati ſũt filij iſrael.i. poſuerũt caſtra vel muta/ uerũt. Et cõponit᷑ a caſtra.⁊ metoꝛ. taris. qð dra metioꝛ. vel muto. tas. pm Mug. Inuenit etiã:Caſtra ſũt metati · ita ꝙ ſüt due dictiones Deut? p̊. Metabunt aũt caſtra filij iſrael. pducit me. Hnde Au/ canus in p. Audax heſpereos veniaʒ me/ tatur in agroos. . p.i.teſticulos eijcere. vel amputare.⁊ d gallus caſtratus· qñ ei amputati ſũt teſticuli. Inde vbalia. Catagrapho.phas.pe.coꝛ.i.tranſcribo Categoꝛo. ras.a. p.i.ſiꝗre vel pdicare.⁊ d a cataa goꝛe · qd ẽ dicere. Iñ Categoꝛixo nicas. in eodem ſenſu. r Cateno. as.a. p.i. catenis ligare. Et cõpo/ nikt cũ cõ. vt cõcateno.nas: cũ in.vt inca teno.nas.⁊ carẽt aſpiratiõe.⁊ pducũtte. Cathete ico. gas. ul cathecico. cas.a. p.i.cõ⸗ firmare : iſtruereedocere· imnbuẽ redar⸗ guere obiurgare refutare. ODñ apls ad Gal. 5. Cõmunicet autẽ is · qͥ cathexiat ꝓbo ei qui ſe cathexicat.i inſtruit in oĩbꝰ bonis. In pᷣ cathetixeta. te cathexiceta.i. doctoꝛ inſtructoꝛ pceptoꝛ.⁊ h̊ catheciſmꝰ mi.i inſtructio · doctrina. maximeĩ ſide. Catilio.lias.a.p.i.deglutire: vel ſonare vt catulus. “ Caueo.ui.utũ.a. S.i.obbuare · vidẽ· pſpicẽ. vitarecauſa vitandi aliqͥd cautelã adhi/ bere Dñ Mitat obſeruat cautelã datq; cauere. Cauillo.as.qð ⁊ cauilloꝛ.ar.iĩuẽit᷑: ẽ dimi/ nutiuũ a caluo debẽt dici caluillo ·E ſub⸗ trabit᷑ l.⁊ dr cauillo.las.i.aliquãtulũ de/ cipere. Et ppꝛie ꝑtinet illud verbũ ad ſo- Cauo.as.qui.a.p.i.fo phiſtas· qͥ vrbũ ven ſcent impugnant vt falſũ ſcient affirmet. Itẽ camillare iue/ nit ꝓ deridere · vel cõtẽnere · vel cõuitioſe iocari vel calũniari·argumentis tergiuer/ ſari · caute ꝑpſcrutari. 0.a8 dere.Hnde.Et ouni lapidem gutta cadendo cauat. Cauponoꝛ.arl. o. p.i. vendere.⁊ oꝛ a caupo NHPſi decretis romani concilij. Sit ergo nobis anathema eo ꝙ verbũ veritat au⸗ cet cauponari. Inde verbalia. Cauſoꝛ.aris.tus.ſũ.d.p.i.cauſas agere·vel rephendere calũniari: uł inculpare· exigẽ uł in cauſã oucerecõqueri. Oñ ad Ro.ʒ? Cauſati ſumus iudęos ⁊ gręcos oẽs ſub peccato eſſe. H Cauterio.rias.i.cauterio iurere· vãnare.et deriuat᷑ a cauteriũ. Et ↄponit cũ in. vt in⸗ cauterio.rias ꝑ tranſ:ationẽ dicitĩcau/ teriare. oiffamare. Cauterio.as.are.i.vrere cauterio. Tante E Cęco.as.aui.a.p.i.cęæcũ facere. Cęculco.cas.a.p.i.cęcare.⁊ dĩ a cęco.as.Et qñqᷓ; ponit᷑ abſolute.⁊ tũc ſigt paſſioneʒ intrinſecus natã ñ Plautus.Mã mihi oculi mei cęculcnunt. Cęcutio.tis.tiui.n.qi.cęcũ eſſe ułfieri.⁊ de/ riuat᷑ a cecus Oel cęcutio.cis.i.inſanire.⁊ tunc deriuat᷑ a cicuta.tę.cuiꝰſuccus hauſtꝰ vel facit inſanire:uł moꝛtificat.m Mug. Bel bᷣm Papiã: Cęcutio.i.lippioparum vigeo. Iñ cecutiẽs.tis.oĩs ge. Oñ. Cecu⸗ tientes dicunt᷑ lippientes.i.paꝝ vidẽtes ßm Vapiã. Oñ Mieronim dic de eplis canonicis: Qð rarus eſtqui non in earũ lectione cęcutiat. Cędo.dis.cęcidi cęſũ.a.t.i.verberare·ferire „ . vVel incidere. Cedo ceſſi ceſſũ cederen. tĩ pkiboſitiõiby iuenit. Mã cedo.i.do locũ: ſᷣm h̊ ↄſtruit cũ dtõ ſolo.qñq; cũ dtõ⁊ actõ ĩ eodẽ ſẽſu Igẽ eni eſt: Cedo tibi · qd do locũ tibiet ecõuerſo. Itẽ cedo.i.incedo.vt:Cedo ad eccleſiã i.icedo nłvado. Et cedo.i.recedo vt: Cedo domũ.i.recedo. Et cedo.i.con/ tingo.vt. Mihi bñ cedit· tibi nunc male. Et bᷣm hoc quãdoq; ponit᷑ imꝑſonalit.vt Cedo.i.euenio. . Cedecedite.i.dicdicite/verbũ defectiuũ⸗ anoꝛmalũ eſt deriuat᷑ a cedo.dis: ẽ im/ paratiui modi ſecundęꝑſonęſingular numeri cede.i.dic. Sed cecidite pluralis numeri.i. dicite. Oñ Cerẽtiꝰ in eunucho. Quid te erga aliũ ſollicitat. cede.i.dic. Cegere bonis ẽ ab vniuᷣſitate bonoꝝ ſuoꝛũ recedere:⁊ eis abrenũciare:veluti quãdo aliqͥs oneratus debitis vel obligatus eſt pluribus non habens vnde ſoluat vel ſa- tiſfaciat oibꝰ creditoꝛibo· abrenucat bo/ nis ſuis vniuerſis:cedens illisvel cedere eſt vendere. l. ſi onbiter f. de fide inſtun. Cedere actioni:ẽ ius actiõis mihi cõpetẽtis in aliũ tranfferre ipſũ quaſi in locũ meũ onere · ita vt victa actiõe poſſit vti adũ/ ſus eos õ quos actio talis potat intẽtari. Cedere diẽ eſt inaꝑe viẽ debiti.vt ſi mihi ꝓmiſeris centũ ſi Citiꝰ ſactus fuerit ↄſul vVl eßs · vll ſi nauis ex Aſia venerit · cũ h cõditiones extiterinttüc dꝛ dies obliga/ tionis cedere· vel viẽ cedere debiti eſt pe/ aumniã inciꝑe deberi.vt ſi debeas mihi cen/ tũ in feſto Joãnis baptiſtęadueniẽte fe⸗ ſto · vꝛ venire vies debiti.l. cedere viem. ff. de v. ſig. Celebꝛo. as.a. p.i.frequẽtare: venerari· co/ lere: coꝛ.le. Oñ Ouidius in lie p̃ de arte. NVt redit atq; frequens longũ foꝛmica ꝑ agmẽ. Bic ruit ad celebꝛes cultiſſima fę⸗ minaludoo. . Celero. as. aui.n. p.i.maturarefeſtinare. et dra celer. Et cõponit᷑ accelero.as.conce/ lero. ſcelenr. Celleo.les ui.n.s.i.pꝛeeſſe. Cello. lis. ceculi wel cellui · culſũ vel celſũ.a. il.ſuperare.ꝑ nõ eſt in nſu·̊ maglin ↄpoſit. CLelo. las.laui.a.p.i.ſculpere.pingere. Et eſt in alia ſigtione ↄtranũ ad reuelare.⁊ bm hoc cõſtruit᷑ cĩ duobus diuerſis accuſa/ tinis. vt: Celo te cõſiliũĩ meũ. Et bm Ha/ piã:Ceęlare p ſculpere ꝑ ae· p abſcõdere p.e.ſolam ſcribituuurr. Ceno. as. are.n. p.i. cnã ſumere dãa cena. Inde cęnito.tas.i.frequent cenare.Et ce⸗ no cõponit cũ con. vt concęno.i.ſimul ceę/ nare. cũ re.vt recęno.i.iterũ cenare. Cenſeo.ſes.ſui.ſũ.a.S.i.iudicareiubereſta/ tuere · ſuadere. deliberare. noĩare· eſtima⸗ re · numerare · ſententiã pferre.Et nota ꝙ cenſeo ſecũde cõiugatiõis.⁊ cenſo.is.ere. tertie cõiugatiõis:⁊ cenſio.ſis.ſire.quarte cõiugationis in ſigẽtione nõ differũt vel in ſimplicitate vel in cõpoſitione hin lit/ teratura tm̃. Mã cẽſeo facit pteritũ cenſui T ſupinũ cenſũ. Iñ participiũ cenſus.ſa. ſñ. Cenſo · ſis .· faclt cenſiui cenſ⸗ itum. pe. coꝛ. Cenfſio.ſis. facit cenſiui cenſitũ ꝑe pducta AInge cenſitus.ta.tũ.participiũ ſimiliter pe pdu.Et oĩa ſunt actiua. Cẽtuplico.as.i.cẽtuplo.⁊dꝛ a cẽtũ⁊ plica. Centuplo.las.i.cetu.⁊ cẽtũ ↄpono.Dñ.2. Reg. 24*. Tdaugeat oñs deus tuus ad Pplin tun quãtus nunc eſt · iterũq; centu/ Plicet. vel m aliã litterã centuplet. Centurio.rias.i.oꝛdinare/p cẽturias viſtri/ buere. vꝛa centuria. vel a cẽturio.onis. Cepio.pis.pi.ptü.i.iciꝑe.⁊ deriuat᷑ a cepi pꝛęterito de capio.Dñ Cerentius.Sex totis menſibus obfeciſſem q; ille quicqͥd ceperet. Sʒ pſens huiꝰ verbi ⁊ q foꝛmãt᷑ aſ̃ſenti abſoluerũt.ſteritũ vo ⁊ quę foꝛ/ mant a pᷣterito adhuc retinent. Et hurꝰ modi pᷣteritũ qñq; accipit᷑ p pᷣſenti.qñq; in vi pteriti. Et ſcribit cępi defectiuũ per oe. ſimiliter cęptus per oe ab eo deſceẽdẽs ſed inceptus ab incpio. pis.per.e. ſolam ſcribit᷑. Et ſunt quattuoꝛ verba defectiua ꝗq habent ſenſũ pᷣſentis ⁊ pteriti Oñ.Bis duo ſunt odi noui cępi meminiq;. Quę retinent ſenſũ ſſentis ſᷣteritiq;. Cerno.nis.ui.cretu.a.t.i.viderecõſiderare onere:iudicareſtatuere. Et cerno vitſ/ ferta video·q; cernimꝰ longinq videmꝰ pꝓxima. Differt etiam cerno a conſidero. Bñ.Coꝛpoꝛeis oclis cemo ↄſidero mẽte. Cęro.as.n.p.i.cęra implere ułlinire.Et cõ/ ponitur cũ in. vt incero/ p eodem. Certiſico.cas.a.p.i.facere certũ.⁊ dĩ a cer facio. (cõpatiuo Certioꝛo.ras.n.p.i certiſicare.a certioꝛ oꝛis Certo. as. are. n. p.i. litigare. pugnare. oꝛ A certus.a.ũ. Inde verbalia⸗ h̊ certamen minis. certatim aduerbiũ . Ceſpito.tas.i.ſodere · vel cadereoffẽdere. PBñ ⁊ equi qͥ ſępe cadũt ceſpitare dioint᷑ Ceſſo.as.n.p.i.frequent cedere.⁊ dicitur a cedo. Etiã iuenit p peccare. Iñ vbalia ⁊ ceſſabundus. da.dum.i.qui ſeꝑe ceſſat. Ceſſo.ſis.ſiui.verbũ deſideratiuũqð nõ ẽ in vſu. deſcendit a cedo ceſſi ceſſũ. Ceueo.ues.ni.n.sS.i.culum mouerevel dlu/ nem agitare · ſicut faciũt in cõcũbendo. Et ꝓpꝛie ceuere eſt qð faciũt hoies ſuperius· ſicut criſſari qð faciunt mulieres infernius. Vñ. Eſt ceuere virũ · criſſani mulierũ.vl ceuere viroꝝ int ſe:criſſan mulieꝝ inter ſe Vñ Juunenalis. Ego te ceuẽtẽ ſiſtẽ velboꝛ Lonte J Cibo. bas.aui.9.p.i.cibos dare.⁊ dĩ a cibo. 15700 diss (udue ſre ic: Ciſeto⸗ nede ſwinge rede lencn Cimip orpei, un mn nn Diz Bln, . viſn, onis. ncepi nca ormat nefon Dbu, meſich R Miti rebn Nknn Hihs dene ſo di⸗ iden ero. wcd. eC ninar ſcipru⸗ Woros me i (wmen 7 loſſ en⸗ — bi. Inde verbalia. cibatoꝛius. a.i1. Cicuro.ras.a.p.i.pꝛudenter vel manſuete ſe cõtinere· militare:manſuete facere. Cieo cies.⁊ cio cs.hñt idẽ ſteritũ ·ſcilʒ ciui ⁊idẽ ſupinũſcilʒ citũ:Niſi ſᷣm h̊ ꝙ deſcẽ/ dit a cio quarte cõiugatiõis p.pe.ſᷣm vo ꝙ deſcendit a ceo ſecũdę coniugationis coꝛripit eandẽ. Oñ.& ceo citum non ve/ nit imo citum. Et idẽ ſigtũ·ſculcet vocare mouere ↄmouere · ↄogregare Itẽ cieo cies etiã accipit᷑ iĩ alia ſigtione· ſclʒ p feſtinare ꝓperare.in qua nõ accipit᷑.cio.is. Cilleo.les.lui.a.s.i.mouere.⁊ caret ſupino. Cingo.gis.xi.ctũ.a.t.i.circũire· circundare cingulo ſe ſtringere. Inde verbalia. Circulo.las.i.circũdarevel toꝛnare.Etiam ꝓ decipere ſuenit. Inde verbalia. Circñago.gis.egi.actũ.i.circũducere.⁊ dꝛa circũa ago.ꝗl⁊ debet ſcibi.m.⁊ nõ ꝓferri. Circumeo.is.iui.itũ.n.q.dꝛ a circum⁊ eo.⁊ debet. m. ſcribi ·ß taceri. Circũdo.das.dedi.a.p.dicitur a circũ.⁊ do das: coꝛ. hanc ſyllabaʒ va. Vnde Hui/ dius. Juſſit⁊ ambitę circũdare litoꝛa trę. Circũducæ litterã:ẽ eã circũducta linea oa⸗/ nare. ⁊ ſic differt a cãcellare ⁊ Iöpũctare. Circũſcribo.bis.pſi.ptũ.n.t.i.ocluderecir/ cire · oamnarerepᷣhendereincdludere vel ſtringere · xel remouere · bonis ppꝛijs pꝛi/ uare · delere. Iñ h H circũſcriptibilisa hᷣ le.⁊ circũſcriptibiliter aduerbiũ. Circũſpicio.cs xi.ctũ.a.t.vꝛ vndiq; aſpi cere puiderecauere.⁊ dĩ a crcũ.⁊ ſpecio. Inde circũſpecto.tas.frequentatiuũ.Et carcũſpectus.a.ũ.i.cautcallidus puidus. Circuuenio.veni.ventũ.n.q.dꝛ circũdare. ſtringere. vel inculpare·decipe.Onde.ꝛ2. Corliʒꝰ Nũquid Citus circuuenit vos.i decepit. Chirographo.phas.n.p.i.manu ſcribere.⸗ diachiros grapho. phas.qð ẽſcibo. VBel oĩ chirographo.i.chirographũ facẽ ułcharactes.⁊ deriuat᷑ a chirogphũ.phi. Cito.as.a.p.i.feſtinare.⁊ deriuat a cit· vel eſt frequentatiuũ huius verbi cieo. Ciuito.tas.a.p.i.ciuitatẽ colere: vel ciuẽ fa⸗ cere:vel moꝛe ciuis ſe habere.⁊ dꝛa ciuis. ante T Clamo.as.aui.n.p.i.clamoꝛẽ facere ſonare 7 d a calamus:quaſi calamare. Inde dla⸗/ moſus.a.ũ.quaſi calamoſus. Clanculo.as.are.i.abſcondereoccultare palliare, celare.⁊ v a danculus. Clamdeſtino.nas.are.i.abſcondere. Clango.gisxi.ctũ.n.t.i.ſonarea eſt alaruʒ. ſiue tubaꝝ.Inde h̊ clangoꝛ.oꝛis.i.ſonus/ ⁊ eſt irrationabiliũ. 4 Clareo.es.rui.n.S.i.eſſe ułfieri clarũ.mani/ feſtu.⁊ vẽ a caro.as. DHnde Proſper. Ex operũ ſpecie darebunt intima coꝛdis. Clareſco.ſcis.i.incipio clarere.· vbũ ĩchoa Clarifico.as.a.p.i.facere clarum. Clarigo.as.aui.i.floꝛere·clarere.bᷣm VPap. Sʒ bᷣm Hugł Clarigare.i.clarigationeʒ facere.i.cauſas belli exponere. CQLlaro.as.i.clarũ facere? manifeſtũ·ſ̊nõ eſt in vſu dꝛ a darus.⁊ ↄponit᷑ cũ de.vt de/ claro.ras.i.notificare. Qlaudeo. des.n.s.i.claudicare. Clandico.cas.a.p.i.inęq̃liter incedere. Claudo dis.ſi.ſũ.a.t.i.erare. Iñ ̊ clauſura rę.Et antiq etiã poſuerũt daudere ꝓ cdlau/ icare. Inde claudus. Clauo.as.a.p.i.clauis cõfigere. Cleo des deui cletũ.i.gloꝛioꝛ.aris.⁊ dicit a deos.qð ẽ gloꝛia. Itẽ cleo cles.i.abſcõ/ dere · ſoꝛbere. Etiã ſignificat inclinare. Clew.pis.pſi.ptuʒ.a.t.i.furari· pᷣm Hugj. DPHapias dicit:Clepere.i.clam raꝑe.furari ſurripere · celare. D Clino.nas.a.p.i.ſectere:curuare. ꝓpᷣe ad lectulũ/ᷣ nõ eſt in vſu.⁊ dẽ a clinꝰ.i.llectus Cludo.dis.antiqͥ dixerũt·ſᷣ̊ moderni cau/ do. dis. ⁊ põt cõponi ſᷣm antiqtatẽ: Con/ dudoexcdludo ⁊c. Cluo dluis clui.ſigtduoſcilʒ defendẽ.⁊ tũc eſt actiuũ.etiã ſigt reſplẽdere.⁊ tũcẽ neu/ trũ.⁊ caret ſupinis pᷣm Hug..Et cõponit᷑ cñ p̊. vt pᷣcluo.i.valde defẽdere.uł valde reſplendere. Inde hic ⁊ hęc pᷣcliuis. Pa/ pias xpo dicit:Cluere.i.pollere · excellere · vigere.pꝛotegere. Cante OD Coaceruo.as.aui.i.ſimul aceruare:cumula/ re congregare.⁊ dẽ a con.⁊ aceruo.as. Coacuo.uis.coacui.n.t.i.ſimul acuere: oi/ citur a con. ⁊ acuo. ODñ Hieronymus in plogo libꝛoꝝ Salomonis. Sdat mag ſcripta noſtra intelligi.q nõ in tertiũ vas tranſfuſa cogcuerint. Coadiuuo.uas.i.ſimul adiuuo.⁊ dicitur a con.⁊ adiuuo.uas⸗ abicit᷑n. Coaduno.as.i.ſimul adunarecũ alio ĩvnũ colligere. dĩ a cona aduno ⁊ abicitn. Coagito.tas.i.ſimul agitare vel cumulare ↄmouẽ uł repellerea dꝛ a con.⁊ agito.tas Coalbeo. bes. alb ui.i. ſimul albere. 2 dicitur a con.⁊ albeo. abijcitur.n. Coaleo.les.coalere.i.ſimul creſcere. Inde coaleſco inchoatiuũ. Coalo.lis.lui.i.creſcere.⁊ d aconi alo lis. Coalterco.cas.vel coaltercoꝛ.caris.i.ſimul certarelitigare oĩ a con: alterco.uł coꝛ. Coamicio.ois.ui.citũ.i.ſimul amicire.⁊ Dr a con.⁊ amicio.cis.⁊ coꝛ.mi. Coango gis.xi. ctu.i.ſimul angere. dicit a con. ango. gis. Coarguo.guis.gui.guere.i.ſimul arguere. Coarto.tas.tqui.i.ſimul artarecõſtringere cõdenſare. dicitur a con.? arto.tas. Coaxo.as.vbũ ꝓpꝛi ranaꝑ..dꝛ a coax.d Coeo.is.ire.n.q.i.ſimul ire.⁊ coire.i.cõiun/ gi·cõgregari coadunari:cõuenire.⁊ dicit᷑ acon. eo is ſubtracta.n. Inde h̊ coitus tus. cui.i. cõcubitus. Itẽ coire qñq; ponit᷑ tranſitiue p ↄiungere . ſiue⸗ colligere ? cõ/ gregare.⁊ him h̊ iuenit᷑ eius paſſiuũ it᷑tia pſona.Mñ Aucanꝰ. Multũq; coit hũani generis.i. colligitur congregatur. Coepuloꝛ.lanis..p.i.ſimul epulari. Coęquo.quas.quani.a.p.i.ſimuladęq̃re. dicit᷑ a con.⁊ ęquo ęquas. Inde h̊ ⁊ hęc ⁊ hoc coęquans.tis. Onde.2. Aeg.D: Et menſus eſt eos funiculo coęquans terrę. Coerceo.ces.cni.citũ.a.Sii.ſimul arcere·cõ/ ſtringere. dicitur a con. arceo. ces. Iñ hica hęc coercibila hᷣ le.⁊ coercibilit᷑adũ. Cogito.tas.n.p.i.putare venit a ſecunda ꝑſona hui ꝓbi cogo. gis. abſtracta.S. addita.to. Iñ ꝓbalia:Cogitatoꝛ.trix.tio Et cogitatus.tus.tui.⁊ H̊ cogitamẽ.miĩs. Cognomio. as. are i cognoĩe appellare vel cognomen imponere. Cognoſco.ſcis.noui.gnitũ.i.ſimul noſcere. Inde cognitoꝛ: dicitur a cognoſcendo ra tiones vtriuſq; partis. Cognoſcere etiaʒ dicit in alio ſenſu. vt ibi: Cognouit Ada vxoꝛem ſuam. Cognoſcere inſtrumẽtaẽ Erelegere⸗ diſtin⸗ guere conferre accepta? data. Cogo. gis. coegi coactu.a.t.i.conſtringere. vel coadunare.⁊ vicitur a con.⁊ ago. Iñ Werbalia· coactoꝛ.trix.tio. Dñ. Cogo co/⸗ ſtringo · oico · cogo· coaduno. Cohereo.res.ſi.ſũ.n.s.i.ſimul hęrere. Cohibeo.bes.bui/bitũ.n.S.i.coercere.refre/ nare.cõſtringere vetare. oꝛẽ a con.⸗ ba/ beo.bes.abiecta.n.⁊.a. in.i.mutata.qñq; tamẽ retinet.n.⁊ d‚ cõhibeo. bes. ↄhiben⸗/ tia.ſed tunc aliud ſigniſicat.vt patebit. Cobortoranas tatul. ſ i. piſimul boꝛtari 1dẽ a cona hoꝛtoꝛ.taris. Cohoſtio.ſtiſ.ſtiui.i.ſimul toſire ſine g eqre 7 dĩ a con. ⁊ hoſtio ſtis. Coijcio.tis. dicit᷑a con. ⁊iacio.cis: bijcit aliqñ ·n· aliqñ retinet. vide j.in conijco. Coimo.mis.emi emptũ.i.ſimul emerea di a con.⁊ emo.is.abiecta.n. Coinqͥno.nas.i.cõmaculare.fedareſimul peccare.⁊ dꝛ a cõ.⁊ inqͥno.nas.Et coꝛ.qui Vñ Matthei. 7: Sed ꝗ de oꝛe pcedut llaſit que coineſninant homink. Collacto.as.aui.a.p.i.ſimul lactare. 7 ba con.⁊ lacto.n.in.l. mutata. Colaphico cas.i. colaphis cedẽ.? dẽ a co/ laphus.phi. Olbm Papiã. Colaphixa/ re eſt collũ cedere. Iñ colaphixat. tai. i. colaphis cęſus uł vᷣberat. fi. j. Petri 2⁰ Queeſt eniʒz gratia ſi beccãtes ? cola/ phitati ſuffertis. Collatero. ras. raui. e. coꝛ. a. p. i. ſimul late⸗ rarea vĩ a con.⁊ latero.ras.qð ẽ coniun/ gere · vel aliquid alicuius lateni apponere. Collato.tas.i.ſimul latare. dꝛ a cõ.⁊ lato. Collaudo.as.a.p.i.ſimullaudare. Collenio.as.i.ſimul leuio. Collibeo. bes.i.ſimul libere vel c5placere. dꝛa con.⁊ libeo. Itẽ collibere eſt obedire vel cõſentire. Inde collibeſco inchoatiuũ Collido. dis.liſi.ſũ.a.t.i.ſimul ledere.⁊ ↄ ½ a cõa ledo.dis. Iñ colliſus. ſa. ſia pdu ti D Collſigo. gis.gi.ctũ.i.ſimul legere. icit a con lego.⁊ coꝛ.li. Collito.tas.taui.a.p.i.ſimul litare. Colliueo meslinliſi imul liuere.⁊ dꝛ a con. Tliueo.· ues. Inde colliueſco inchoatiuũ. Colloco.cas.caui.i.ſimul locare. Colloquoꝛ.ris.tus.ſi.d. P iſimul loqui et dicitura con.? loquoꝛ. Colluco. as.caui.a. p.iobſcurare. oicit᷑a con. lucꝰ pdu.lu⁊ ẽtractũ a ramis ar/ boꝝ·q cadẽtes nemus obſcurius faciunt. Colluo.is. ui.a.t.i.ſimul luere ulſimuldela/ uare. vel deſtruere. vel ſoꝛges cõgregare. Colluſtro. as.are.a.p.i.ſimul luſtrare. Colaggaut pipiugare ſage emittere iquefacereeliquere.⁊ dicitur a colus. lis. ui.a.t.quĩq; habet ſigtiões. Co/⸗ 5 ciuitatẽ.i.habito. Colo terrã.i.aro. Co lo foꝛmã.i.oꝛno. Colo deũ.i.veneroꝛ.Co/ lo parentesi.oiligo. Onde.Igros rus foꝛmam ſupos colit atq; parentes· Hos arat. H̊ habitatoꝛnathonoꝛat: amat Eta colo velcolens per cõpoſitionẽ hic ⁊ hęꝑc Clcoᷣ lljse⸗ wo Conbuc (oncvo. ſpino⸗ coet lis t Concos giicon loſecom intppn Woſo Comon gerc Vib ſgont bstymea (onemoro Coͤnendo⸗ Nucnan iidec⸗ endare. Conmmen (re ngi. n. fppet at iſpp ſhtones Gonmed Cönina oriäre mluuſfn n ſudon Gligare Genmst Gnnn Fönm pinign Peſädt dign lanmin lon iieſ rtel Nao, rerdi bſnnl Nedüt 71di dac⸗ apbicn den eSrc nul tr Conun⸗ ponere. reto. 7 „ laere. Rnre , inn. corwan, msa/ faaunt. nulde⸗ dgee. e. Benitn acohs a lo 00 mnCo/ osrs 1 zmatn calicolaꝛ chꝛiſticola le ha ̊ runcolalę. ⁊ hic⁊ hęc agricola.lę. Colo:o. as.are.a. p. vꝛ a coloꝛ Alij dicunt wVaa coloꝛo fit coloꝛ ꝑ axocopã. Et ↄpoĩt cñ cõ.vt ↄcoloꝛo.i.ſimul coloꝛare uł cum alijs coloꝛeʒ pᷣparare.⁊ cũ de.vt decolo⸗/ ro.i.valde coloꝛare:vel coloꝛẽ auferre. Combuo.huis.bni.a.t.i.ſimul ꝑfundere. Comedo. dis.edi.comeſũ vel comeſtuʒ in ſupino.n. t.i. ſimul edere.⁊ dicitur a con. ZIedo-et mutatur.n.in.m. Inde comedo onis.9.t.i.gluto vel voꝛax. Comeſo.as.are.i.frequẽt᷑ comedere.ppꝛie quidẽ comeſare eſt ſepe ⁊ ſuꝑflue ⁊ luxu/ rioſe comedere. Iñ h̊ comelatio.onis et ſunt ꝓpꝛie ſuꝑflua ⁊ luxurioſa cõuiuia et debet ſcribi ꝑ vnũ.ma vnũ.s. Comitoꝛ.tarl tatus.ſuʒ.d.p.i.ſequi :cũ alio ire. dĩ a comes.tis. Iñ comitans.tis.oĩs ge.⁊ comitat.ta.tũ.i.ſecit.⁊ coꝛ.co.ꝛ.mi. Dñ Ouidiꝰde arte. Ipſeliqᷓ vnias mu/ ſis comitat homerus. Si nihi attuleris ibis homere foꝛaaas. Cõmemoꝛo.as.a.p.ꝑæ. coꝛ.i.recoꝛdari. Cõmendo. das. dare. a. P.i. traderecõmit/ tere· vel landare magnificare extollere. dia conqa mando.n. in.ma. a. in. e. mutata Etiã idẽ eſt qd deponere ff. de v ſig.l.õ⸗ Commentoꝛ.ar.latus.ſũ..p.i.cõmentũ fa cere. vel inenire ſimilia. vl exponere con/ fingẽ. mentiri.⁊ oꝛ a cõmentũ. Et pot eſſe frequetatm̃ huiꝰ vbi cõminiſcoꝛ lic defi⸗ ciat ĩ ſupino ſᷣm vſũredolebit tamẽ eius ſistiones oẽs. Itẽ cõmentari.i.augurari. Commeo.as.are.a.p.i.ſimul meare. Cõminiſcoꝛ.ſceris.d.t.i.cõmẽoꝛaread me⸗/ moꝛiã reducereexcogitare· adiuenire · ſi⸗ milia fingere· mentiri · vel cõponere. ⁊ dẽ acon.⁊ memini. Cõminiſci eſt etiã plura ſtudio vel doctrina in mẽte habita ĩ vnũ cõmentus.ta.tũ. MU Cõminoꝛ. aris.atus.ſũ.d.p.i.ſimul minari Iñ cõminãs.tis.oĩs ge. ODñ Job.iõ: Cõ minãũs mihi ĩfremuit ↄtra me dẽtibo ſuis Deſcẽdit etii ↄminãs a cõmino.nas Oñ Dũ grex minat᷑ lupus illi dente minat᷑. Committo. tis.ſi.ſũ.n.t.i.ſimul mittere. vel cõiungere aliqua vnũ imittendo alijſcilʒ incaſtrare. dꝛ a con.⁊ mitto. Eſt etiam foꝛeſfacere peccare. Inde h̊ cõmiſſuʒ. Cõ⸗/ mittere eſt etiã credere. in tutelã vel in fi⸗ vem dare alicuius· m Mug. In Greciſ⸗ mo aut ſic oꝛ: Cõmitto ſenſuʒ poꝛtat cuiꝰ libet hoꝝ. Cõiungo peccocredo.facio.re/ Commodo. vas. dare.a. p. i. eſtare· cõmo/ du facere· vel eſt rẽad vſũ alicuius q;diu velit concedere. S Cõmolo. lis.lui.a.t.i.ſimul molere wel con/ terere. Bñ Jaię.ʒ*. Facies paupeꝑ com/ mMmMolitis.⁊ dꝛ a cona molo molis. Cõmonefacio.cis.n.t.i.admonere·inſtruẽ. Commoꝛoꝛ.raris.d.p.i.cũ alio moꝛã facẽ. uł aliquã retinerea moꝛari facerea oicit᷑ a con. ⁊ moꝛoꝛ. Inuenit᷑ etiã cõmoꝛo ꝓ cõ/ moꝛoſm Papiam. Cõmunico.as.a.p.i.participare.cõmunio/ nem dare . cõem facere:imundũ facereſiue inqͥnare. Hnde Marci. 72 Mon intelli⸗ gitis ꝙ oẽ extrinſecus introiens in hoĩeʒ nõ põt eũ cõmunicare.i.imũdũ facere:in / AInarea di a cõmunis.Et ↄponit cũ ex. vt cõmunione pꝛiuare. excõmunico.cas.i.extra cõmunionẽ facẽ· Cõmunio.nis.ui.i.cõe facẽ. Iñ h̊ coĩo.oniſ. »„ ʒN— Como. as. a.p.i.oꝛnare dẽ a coma. me. Iñ comatoꝛes.⁊ dicũt᷑ argenti cęſoꝛes qꝛ de ſWooꝛdida maſſa lucidũ comant argentum. Coymare etiã iuenit᷑ p frõdere. coꝛ. pmã. Como. mis.pſi.ptũ.a.t.i.oꝛnare: vel pla/ nare · vxel pꝑectine. Compagino.nas.are.pe.coꝛ.i.coniungere. Compareo. es.n. S.i. ſimul parere· coꝛã pa/ rere.⁊ dĩ a cõ.⁊ pareo.res. DHñ Geñ. ʒ7? Duer nõ ↄparet ego qͥ ilo: Pñ Huidi Muęnimis apparẽt retia vitat anis. Comparo. ras.raui.a.p.i.ſimul parare.et dꝛ a con.⁊ paro.ras. Itẽ cõparare.i.otra parare. Itẽ ↄparare.i.cõferre aſſimulare AItẽ cõparare.i.emere.Et ex hac ſigtione ſupta eſt ſecũda:Mã qᷣ aliqͥd emitpꝛeciũ ſuuũ cõparat.i.cõfert rei emendę.⁊ coꝛ.pa. 4 nñ Ouidiꝰ de remedijs. Gella mihi vi⸗ eo bella parantur aaat. IAſi illi qͥ patit᷑ ↄdolere.⁊ dĩ a cõa patioꝛ. Iñ hęc cõpaſſio.onis.⁊ cõpaſſiuus.a.ũ. Compeciſcoꝛ eris. d.t.i.ſimul paciſci. Compedio.dis.diuin.q.i.incatenare · illa⸗ qare pedes retinere.⁊ dꝛ a con.⁊ pedica. Inñ cõpeditus.a.u.q̃ſi c pede · vel pedica aſtrictusincatenatus. Compello.liscõpuli compulſũ.a.t.i.ſimul pellere vel impellere. vt: Iſte cõpulit me ad hoc.i.ĩpulit.⁊ dẽ a con.⁊ pello.lis. Itẽ cõpellere..coadunare. Vñ Virgilius in bucol Compulerãtq; greges coꝛidon et tirſis in vnũ.i coadunauerãt. Et vt dicit Paß: Cõpello. is. Cõpello.las.ad ꝓuo/ cationẽ ꝑtinẽt: Illud cõpuli: Hoc cõpel/ laui facit ambo ſut actiua.Cõpelloꝛ ĩuenit deponens.Cõpeilare.i.alloqui. Compendino.as.aui.a.p.i.differre. Iñ h cõpendinatio. onis.i.dilatio. Compẽdo.dis.i.a.t.i.ſimul pendere red/ dere · pſoluere vel trutinare 'quare. Compenſo.ſas.ſaui.a.p.i.remunerare · vel reddere:donare· trutinarea ẽ vbũ fre. Comperio.ris.ritũ.a.q.i.iuenirea dꝛ a con ⁊ pario. Inuenit᷑ etiã ↄperioꝛ in actiua ſi/ gnificatiõe.Hñ Saluſtius.Et ego com/ perioꝛ baccho c. Compeſco.ſcis.ſcui.ſcituʒ.a.t.i.refrenareet dDia cona peſco.ſcis.qð nõ eſt in vſu.vłlij Dicũt qð dicat᷑ a cõ.⁊ pede⁊ capio/uła cõ ⁊paciſcoꝛ vel a cona paco.cas. Iñ com/ peſco.ſcis:quaſi facere pacẽ. vcllij dicũt a 1 con.⁊ paſco.ſcis eſt tractũ ab equis.qui cũ paſcũtcogũt· ligant᷑ ⁊ coercẽt᷑ pedibo Competo. tis. tiui.titu. a.t. i. ſimul petere· u (ouenire· cõgruere. ⁊ dĩa con. ⁊ peto.tis. ANAcõpeto ant p cõuenire deriuat᷑ cõpetẽs nomẽ oĩs ge.i.cõueniens.Et cõparat᷑ cõ/ petens.ioꝛ.ſimus.Iñ cõpetẽt.tius.tiſſime aduer. Et hec cõpetentia. ti. Compilo.as.are.a.p.i.ſimul pilare.⁊ coꝛ. pia dĩ a cõa pilo.las.qð idẽ eſt ꝙ pilos auferre. Etiã idẽ eſt qð cõtundere vel ra/ pere.furariſpoliari ſic ꝓducit pi.⁊ dicit᷑ a cona pilo.las.qð deriuat᷑ a pila ꝓ ĩſtru/ mento terendi. DHñ. Cõpilo tollo pilos Speo ſerpta libꝛoꝝꝑ. Pꝛopꝛie tamẽ cõ/ pilare eſt aliena dicta ſuis intermiſcere. Iſñ h̊ cõpilatoꝛ.oꝛis · qͥ aliena dicta ſuis permiſcetſicut ſolent pigmentarij in pila iũſa mixta cõtũdere. nñ Dꝛati ĩ pmöe Neme Criſpini ſcrinia cõpilaſſe putes. Compilare leges ſiue cõponere · eſt leges Ab alijs ſcriptas ĩ vnũ volumẽ redigere. Compingo.gis.egi.actũ.a.t.i.impellere uł cõiungere· cõglutinare· cõfoꝛtare.⁊ dĩa cõ.⁊ pango. Hñ Job/x. Oſſibo ⁊ neruis cõpegiſti me. Põt etiã cõponi cũ cõ ⁊ pin go. gisxi.ictũ: idẽ eſt qʒð ſimul pingere. Cõplectoꝛ.ris.verbũ cõe oliʒ nücdeponẽs. ẽſimul vtriſq; bꝛachijs cingere.⁊ dꝛ a cõ et plecto. Inde h̊ cõplexus.us.ni. Et cõo⸗/ plexim aduerbiũ et c cõplexio.i.actus cõplectendi.vel quędã argumẽtatio quę vndiq; ↄplectit᷑ aduſari Et h cõplexio – dinatura vel viſpoſitio. Iñ hic hec cê/⸗ plexionalis ⁊ hoc len cõplexionalit adu. ⁊ cõplexionalitas.et cõp lexionatus.a.i. i. cõp lectione participans vel oiſpoſitus. Itẽ a cõplectoꝛ dꝛ cõplexoꝛ.arl.frrequẽ. Complico.cas.cui.licitu.vel aui.atũ.a.p.i. ſimul plicare.et dꝛ a con. et plico.cas.Iñ complicatio. Complodo.dis. ſiſ i.n.ti. ſimul plodere. vel inſimul reꝑcutere: claudere manꝰ.Et ponit᷑ ſunplicit᷑ ꝓ cõiungere vel cõcutere et vĩ a con.et plodo.dis. VPñ Judiq.7: inter ſe lagenas. Compluo.uis.cõpluui: uł cõplui ꝑ ſynco/ pã. a.t.i.pluuiairrigarea ðꝛ a cõ.et pluo Erdecoplurio⸗om. Et copluonaenzsan “ paſſiuo. Iñ cõplutus.ta.tũ.pe ꝓ. Pnde Amos.ꝗ.Dars vna opluta eſt et pars ſuꝑ quã nõ pluit aruit. Compono.nis.ui.tũ.q.t.i et dĩ vox cõpoſita.i.oꝛnata et elementa- njs ſonis viſuincta ym Hugjet oia con ſigtionibus.vt patet in his verſibus.Cõ ponit · ſepelit · cõungit. fingit et oꝛnat. In/ ſtruit· infoꝛmat:paciſicare ſolet. Compotio.itis.tiui.a.q.i.iueſtire.vt: Mã⸗/ do vobis vt cõpotiatis cũ ᷣbenda ſua. Comꝑoto.as.are.n.p.i.ſimul otare.et dĩ a con. et poto.tas. Et ẽ potare luxurięg⸗ bi⸗ bere xᷣ naturę Et ꝓdu.w. Iñ h compo⸗ toꝛ.tor.et hec cõpotrix. Comphendo. dis. diiſũa.ti ſimul phendẽ ſunul cape.et dꝛ a con.et phendo.dis.qð eſt idem qð pꝛendo.dis. Cõpꝛendo.dis.di.ſũ.a.tidẽẽ qð cõpꝛehẽ/ dereet via con.et pꝛendo. ois. Compꝛomittereeſt cauſam executoꝛiã vel executiuã ad dictamen arbitroꝝ dare · et ſim victamẽ recte ratiõis ꝓ vtraq; parte appoſita explicare ab ipſis. Compungo.gis.xi.a.t.i.ſimul cõmouere. peccatoꝝ ſuoꝝ reminiſci·cõtriſtari Cõputo.as.aui.pe.coꝛ.a.p.i.cõnumerare. ſimul putare.⁊ dꝛ a con.et puto. Iñ bic cõputatoꝛ.toꝛis.et cõputatoꝛius.a.n. Concaleo.les.lui.n.s.i.ſimul calere.⁊ dicit a con.et caleo. ODñ pᷣs. Cõcaluit.oꝛ meũ intra me. Concendo.dis.di.a.t.iiſimul candere. Concenturio.as.i.cooꝛdinare uładunare. Concepto.tas.i.requenter conciꝑpe. * Ceperũt bucanis clangere et cõplodere ,ui. tuͦ. 4.t. . ſimul ponere· vel ſepelire · vel cõſtituere· vel oꝛnare. Vnde oncdo⸗ 5a Gen4 aderell oils 01 meynle (oncoc⸗ holrut 4. ſhcono⸗ Mti n witacone (los/ kodntey ſinr 1nircsdi ſhsdke ree fecdyclun qfipuno lantqfig Concnno⸗ ordinwi⸗ paln Gniſcbet⸗ Caittet gonnensn (Amonsn l Concocsa wene Concono. glogni roleke (onmnopi dinoon lüignryn cohapenl wentemn locaſog Amnszc Cionng 1id Fwkn (öcnlan nen Cohuenne Conmmnd⸗ Cumloa maptſo. pgge . lnihti lanim valen a. ere ſnco⸗ apu n PDree apn ZB .Me nenr ucn nalus us.Cö r N⸗ mſn. un dti lmngb⸗ Rw/ lomd dsc unil Mel Gpane monele. umcart⸗ Fnn 4, gerut 1e amen Adonart. ⸗ Concido.dis.cidi.n.t.iſimul cadere.⁊ dĩa cõ.⁊ cado.dis caret ſupino: coꝛ.ci. Oñ Geñ.. Concidit vultus eius. Itẽ con/ cidere.i ſimul cedere.⁊ dicit᷑ a con.⁊ edo dis.di.⁊ ꝓducit ci Oñ Job.iõ: Cõcidit me vulnere ſuꝑ vulnus. Concieo.es.a deo.es.⁊ concio cis.a cio.cis habent idẽ pᷣteritũ ſupinũ.⁊ idẽ ſiẽtum ſcilʒ cõmouereuł cõuocare.Et pꝛodu.pe. concitũ qñ venit a concio.cis · ̊ quando venit a concieo.es.coꝛripit. Conailio.as.aui.a.p.i.amicũ⁊ concoꝛdẽ fa-/ cere. ad integritatẽ reuocare: coniungere ſociare tranſſatiue quaſi cilia cõiungere. 7 dĩ a cõciliũ. Et nota qð maioꝛes mino/ ribus cõciliant᷑ nõ ecõuerſo. Et cõponit cᷓ re.vt recõcilio.as.Cõciliãt᷑ noui amici reconciliant᷑ veteres. Itẽ cõaliamur deo qñ pꝛimo a gẽtilitate cõuet mur. recõci/ liam.qñ poſt peccatũ pęni do egredim̃ Concinno.as.aui.a.p.i.cõnicere cõponẽ· oꝛdinare ſparare.⁊ vẽ a cõci m.ni. ODñ ꝓphᷣa. Aingua tua concinnabat dolos.i. cõmiſcebatcomponebat. Iteʒ Pꝛou.i2 Qui aũt teſtis ẽ repentinus cõcinnat lin-/ guam mendacij Concino.nis.ni.centũ diter canere · cĩ alio cõuenire. Concio.cis.ciui.cõcitũ.i.cõmouere · vel cõ/ nocare. Iñ h̊ concio.onis.i.cõuocatio. Concionoꝛ.narlnatus..p.i.quaſi populũ alloqui:cõuentũ facere.⁊ dẽ a cõcio.oni⸗ quod eſt conuocatio. ””M! » . * Concipio.pis.cepi.ptũ.a.t.i.ſimul cape. et dĩ a con.⁊ capio. Oñ. Mulier dĩ cõcipe qñ ſpma viri cũ ſuo concapit: concreſct. Conciꝑe etiã iuenit᷑ ꝓꝑ mente vel in mente conciꝑe vel intelligere Oñ. Concipit hoc mente mulier ſed concipit aluo. Concdaſſo.as.n.p.i.cõclamare:comboare· vel naues cõiungere · cõgregare. Conclino.nas.are.pe/p.a.p.i.ſimul clinare. 7 dĩ a con.⁊ dlino.as. Inde H̊ʒ⁊ h̊ cõclinis. hocne.Et condlinus.na. nũ. Cõcoꝛdo.as.aui.a.p.d a concoꝛs.dis.pᷣm Hug Hapias vo dicit:Concoꝛdare eſt conuenire vnius oꝛdinis fieri. Concremo.as.aui.a.p.i.ſmul cremare. Conculco.aſ.aui.a.p.i.ſimul calcareſupare Concupiſco.cis.verbũ inchoatinũ a cõcu/⸗ pio pis.a qͥ h̊ ⁊ hęc ⁊ B; cõupiſcens.tis.⁊ concupiſcent᷑a hęc cõcupiſcentia.tię. Condico.cis.i.ſimul dicereſtatuere·decer/⸗ nere·ſpondere· vbinõ vnus plures di/ n. t.i. ſimul vel cõcoꝛ/ cunt.vbi vnus plura dicit.⁊ dĩ a con.et dico.eis:. ꝓducit.di. Del cõdicere ẽ rem ſuã in iudicio petere ꝑſonã pulſando xel inqͥetando ipſaʒ dicẽdo obligataʒ ſibi eſſe ad aliqd dandũ vel faciendu. Condio.dis.diui.ditũ.a.q.i.ſaꝑoꝛaredul coꝛare.⁊ eſt verbũ ſimplex. Iñ hoc cõdi/ mentũ.ti. Del põt deriuaria condus con/ di. qð ẽgen cyphi.Et ꝑ ſimilitudinẽ coꝛ/ poꝛa moꝛtuoꝝ condiri dicuntqñ ſpeciebo aromaticis iungunt᷑. Vñ Geñ. So. Mꝛe⸗ cepitq; ſeruis ſuis medicis vt aromatibo condirent patrem. Condo.dis.idi.n.t.i.facere:ędificarecon/ ſtruere · conſtituere. Et ponit᷑ qñq; ꝓ ſuo cõpoſito · ſcilʒ ꝓ abſcondere.Condo cõꝑo nit᷑ cũ ab. vt abſcõdo.dis.Recõdo.dvis. Et condo cõponitura cona do das:⁊ coꝛ. di.in ſupino. Cõdono.aſ.are.a.p.i.ſimuldonareignoſcẽ concedere.remittere.⁊ d a cona dono. Conduco.cisxi.ctũ.a.t.i.ſimul vnucere. ali/ quibo vucatũ ſ̊bere· mercede conſtituta aliqd ducere.⁊ dꝛ a con.⁊ Duco.cis. DPñj. Cõducit pciũ tradens. pᷣbenſq; ducatuʒ. Qui capit ille locat·conducit qͥ pciũ dat. Pel conducere dꝛ ille qͥ rẽ aliquã ab aliqᷓ datã mercede vel ꝓmiſſo accipit vtendã. Vñ. Cõducit qͥ dat q locat accipit illud. Confędero. as a. p.i. in eodẽ fꝗdere cũ alio coniunctus. Confertio.tis.ti.tũ.a.q.i cõſpiſſare.conſti/ pare · replere · conflare in vnum colligere · cõmouæ ſimul fartire oĩ a cõa fartio tis. Fonfero.ſers.contuli:collatũ orbũ actiuu i.ſimul ferre vel cõmiſcere. Etiam vĩ pu/ gnare oiſputare.nã ⁊ qͥ pugnãt bꝛachia conferunt.ſicut qui diſputãt verba.Et ẽ ↄferreſimul erogare.Eſt etiã qᷓi ↄparare cõgregare· bona cõferũt.mala vo ĩferut Conſicio.cis.ci.ctũ.a.t.i.ſimul facere. Item conſicere.i.finire ꝑficere. Etiã conficere.i deſtituẽ. deficẽ. vbi enĩ ẽ cõfectio multaꝝ ren.ibi multaꝝ reꝑẽ defectio. Itẽ conficẽ i. cõponere ſiue cõmiſcere.⁊ hm h ꝑtinet ad medicos q multa cõmiſcẽt ad facien/ das ſuas confectiones. Et cõficere.i.vin⸗/ cere.vt vulgo dr: Iſte confecit hoſtes in lio. Et hbecſiẽtio ẽ tracta a pcedẽte.vbi eni eſt hoſtiũ confectio· ibi multoꝝ com/ mixtio. Itẽ conficere.i.tingere. Sicergo conficere in ſex ſigtionibo iuenit. Itẽ cõ/ ficẽ. i.ↄſecre coꝛp chriſtia dẽ a cõa facio. Conſido.dis:dere.confiſus.ſum.verbum . neutropaſſiuũ.i.crederea fidutiã habere. 7 dĩ a con.⁊ fido. Inde confidens.tis.oĩs ge.⁊ cõparat᷑. Et confident᷑tius.tiſſime. aduer.Et hęc confidentia.tię.⁊ accipitur in bonoꝰ in malo.vt confident᷑ułcũ con/ fidẽtia iſte loquit᷑.i.audacter hᷣſumptiue el cũ audacia vel cũ eſũptione ꝓdu.ſfi. Configo.gis xi.a.t.i.ſimul figere.⁊ oꝛa cõ. figo pducit fi. Oñ p̃ᷣs.Confige timoꝛe tuo carnes meas. Confio confis.iui.ire.tũ.i.efficere.⁊ dicit᷑a cõ fio.⁊ tranſit ad actiuã ſigtionẽ.cci/ pitur etiã in paſſiua ſigtione·ſcilʒ ꝓ effici · 7 pꝛoducit.i.ante.so. Conſiſcari· eſt fiſco applicari vel in fiſcũ in/ Duci. Inde fiſcus eſt regius ſaccus ĩ queʒ regducunt bona dãnatoꝝ ꝓſcriptoꝝ. Confiteoꝛ.teris.ſus.ſſũ.i.ſimul vel vndiq; fateri: dẽ a con.⁊ fateoꝛ. Inde confeſſoꝛ oꝛis. ⁊ hęc confeſſio.onis.⁊ eſt legitima coꝛã ſacerdote peccatoꝝ declaratio.⁊ hic beęc ⁊ hoc confitens participiũ.Et coꝛ. fi. ñ.Confſiteoꝛ ſponte fateoꝛ mea facta cogacte. .. . Confligo.gis xi.ctu. a.t.i.ſimul fligere. vel pugnare dr a cõa fligo.gis. Et p eodẽ ſumit᷑ confligo.as ꝓduci fli. Conflo.as.aui.a.p.i.ſlare vel fundere aurũ Zaliud metallũ ad aliqͥd faciẽdũ.2 ẽ vbũ fuſoꝝ.q; fuſoꝛes multa inſimul fundũt de yna foꝛma ad aliaʒ: Ideo hinc tracta eſt metaphoꝛa ad illos ꝗͥ res alienas mutuo accipiũt.⁊ luxurioſe cõſumũt Oñ iuenit conflare p mutuare p conſumere:Maʒ q cõſumit ? qui mutuat᷑ de vna foꝛmaq̃ſi funditur in aliam.i =ðèð Confodio.di.ſũ.a. t.i.ſimul fodere.⁊ dici terito eã pꝛoducit. Confoueo.es.ui.tũ.a.s.i.ſimul fouere.⁊ dẽ a con. foueo.es. Inde confotus.a. um.i. ſimul fotus. Onde Jſaię. S*. Et qð con⸗ fotũ eſt. erumpet in regulum- Confrẽdeo.es.ui.a.S.i.ſimul frendere ⁊ ca⸗ ret ſupino. ”c Confugio.gis.gere.a.t.i.ſimul fugere.vel ad aliquẽ fugere cauſa ſecuritatis auxi/ lium habeni. Confringo.gis.gi.ctũ.n.t.i.ſimul frãgere. Conſundo.dis.di.ſũ.a.t.icõmiſcere uł cõ/ futare· cõuincere/arguere.⁊ dẽ a cona fũ/ Do. dis. Ponit etiã p deciꝑe vel fruſtrari a cona fodio coꝛ.fo.in pᷣſenti.ſed in pꝛę⸗ Hñ ad ſRo. Se. Spes aũt non cõſundit.. nõ decipit vel fruſtrat ſperantem. Conſuto. as. aui. a. p.i. arguẽ · Juicẽ ofũdẽ. Congero.ris.ſi.ſtũ.a.t.i.ſimul gerere.con⸗ gregare accumulare: dĩa con. ⁊ gero.r. Congio. gis.giui.gitũ.n.qi.p augmentuʒ creſcere vel equare. vel congregare. Conglobo.as.aui.a.p.i.ſimul globarecoa ceruarein modũ globi rotundare dicit᷑ a con.⁊ globo.bas. Iñ aduerbiũ cõglo/ batim.i. ſpiſſim vel cumulatim. Congredioꝛ.eris. greſſus.ſũ.v.t.i.cõcurrẽ ſimul gradi vel confligerepugnare · diſ⸗ putare.⁊ dẽ a con.⁊ gradioꝛ.a.in.e.muta/ ta. Illi aut ppꝛie cõgrediũt᷑ qͥ ſimul cõtra ſe gradiunt᷑ ad pugnam verboꝝ vel ma/ nunñ vel armoꝝ. coꝛ. gre. Congruo.is.ui.n.t.i.cõuenireconcoꝛdare. Conbhibeo.bes.bui.n.s.i.oculos claudere⸗ q; clauſio oculoꝝ ſignat aſſenſũ:ideo cõ/ hibere ponit p aſſentire· obedire. dicit᷑a cona habeo ⁊ retinet.n.ꝗ aufert᷑ in cohi⸗ beo. Inde cõhibenti. Coniecto.as.aui.i.frequẽter cõijcere. Conijcio. cis. ieci.iectum. a. s. i. ſimul iacere. Atẽ conijcere.i.exiſtimare·opinare. cogi⸗ tare · ppẽdere vel ſſumere qbuſdã conie/ cturis dẽ a cõ.⁊ iacio.cis Oñ Geñ. Aie. Qusę audiui te pꝛudẽtiſſime cõijcere. Et ſcribit᷑ ꝑ duo.i, qꝛ ↄponit᷑a con. ⁊ iacio.ꝗ. mutat᷑.a.in.i. Inuenitur etiã coijcio.cis. abiecta. n. Conniueo.esa conniuo.uis.iui.ixũ.vel cõ/ nixi in ſterito.ſed non eſt in vſu.i.oculos cdaudere. vel palpebꝛas iungere. ponit ſepe ꝓ aſſentire. qꝛ clauſio ocuſoꝑ aſſenſũ ſignat.Et cõponit᷑ a con.⁊ nix niuis:quia mnix aciẽ oculoꝝ pſtringit. I¶lbedo enim diſgregat viſu. Et ꝓdu.ni. Oel ſᷣm alios ↄponit᷑ a con.⁊ nitoꝛ.teris. Papias xo icit: Cõniuere:conſentire oculos claudẽ interdũ viſſimulare parũ doꝛmire. Inde cõniuens.i.cõſentiẽs.qð pducit pmã ſe/ cuũdaʒſm Papiã. Iſ cõniuẽtia.tie.i.aſſẽ/ ſus. Hnqe conniuetia capituli factũ eſt.i. aſſenſu. Et in. 5e. ſen. di. tertia. Sane dici poteſt ⁊ credi opoꝛtet iux ſãctoꝝ atteſta/ tiones cõniuentiã ⁊c. NHñ greaoſta. Qui mihi cõniuet oculis mihi ſignũ ſᷣbet.· Coniungo.gis xi.ctũ.a.t.i.ſimul iungere. Connuo.is.ui.tũ.n.t.i.ſimul nuere nłanuẽ. Conoꝛ.ar.atus.ſũ.d.p.i.anniti attẽptari. 7 dĩa conus.ni.⁊ ꝓducit co DPñ Duidiꝰ. QMuicqͥd conabar vicere verſus erat. Cõqueroꝛ.reris.ſłꝰ.ſũ.d.p.i.ſimul queroꝛ. Conmun Aputm. (onquu . ſoondo dlucer⸗ Corſa Conuoſia ne v!d hnſi Pcoſi o Va nuttün Lertunn lictanns nncet Colanoas Contenma Slẽ Conſento ſmulſan Cſepoop Gicucer Conlwna ez vi nto tcit ſmndſn lirorecite Guncorace Gtmddn (aoſts Conſeo⸗ drerdi⸗ niktan Conidwm turdi Coſttode disip Gſnntin lonſlioꝛan mluoſne (ſſtnnac⸗ nang . kääfmin 1ncha ctöſes 1iCc ſiollem lut p. nitho e adin⸗ Ad deg nigf u ege . Wobmnen nrdik rmig n. dtichan⸗ gnure d⸗ nemnn ſmnulcot EWID MNrdre cnderen nide 6 iendict merincx imlur. umcogi⸗ i cone⸗ heñ4, dieee. E nanco ancas. iiinn W nnſidalae wr cni aloruſcni Aeldern Mifmiins biun gubolul mnin ſe niniſ⸗ uteiaſſi nnicſi⸗ SMedd Corintſt Nulſut güde mulincſ umnme. nimptnn. ibrid. ſusenat. Gnulqua Conquiniſco.cis xii.oculos claudere· vel caput inclinare. * * Conquiro.ris.ſiui.ſitũ.a.t.i.ſimul ꝗrere. Conſcindo.dis.ſcidi.a.t.i.ſimul ſcendereuł viuidere d a cõ.⁊ ſcindo. Dñ.2. Eſdre 8 Conſcidi veſtimenta mea. Conſcio.ſcis.ſciui.ſcitũ.a.qi.ſimul ſcire.et pꝛie vꝛ de malo tũc enĩ aliqͥs conſcit cũ ĩ malo ſcelere cõſcius eſt.⁊ vꝛ a cõ.⁊ ſco. Iñ hͥ cõſcientia. Et cõſcius.a.ũ.⁊ ꝓpꝛie in malo. Oñ quidã. Conſcius ipſe ſibi de ſe putat oĩa dici.Oap.vᷣo dicit: Conſciuit · ↄſentit · intulit. Cõſci particeps in ſciẽtia aliqͥd habes teſtis. Oñ Job.i“. Ecce enĩ in celo ẽ teſtis meus cõſcme ĩ excelſis. Conſecro.as.a.p.i.deo dare.ſimul ſacrare. Conſectoꝛ.aris.atus.ſi.d.p.i.ſimul ſectari Inge cõſectaneus.a.n.i.eiuſdem ſectę. Conſentio.tis.ſi.ſũ.n.qi.cõſenſũ pſᷣbere · q̃ſi ſimul ſentire? dẽ a con.⁊ ſentio.tis. Cõſepio.pis.pire.a.qi.circũdareſepe cir/ cũcludere· vel valde ſepbiire. Conſero.ris.cõſeui cõſitũ.i.plantareſimul ſerere.⁊ d a con: ſero. Iñ h̊ cõſitio.i.plã tatio. Et cõſitus.a.i.i.plãtatus. Itẽ con/⸗ ſero.ris.cõſerui cõſertũ.i.cõmiſcere· com mittere · cõtexere:cõiungere.vt: Iſti con/ ſerunt bꝛachia⸗ cõſerunt verba. Jñ con/ ſertim.i.cõiunctim/aduerbium. Cõſeſco.ſt.q̃ſiĩchoa p ↄſideſco.i.ſee ſedẽ. Conſideo.des.(õſedicõſeſſũ.n.S.i.ſimul ſe/ dere dẽ a con.⁊ ſedeo.des.⁊ mutatur.e. in.i. Et coꝛripit. ſi. Conſidero.ras.raui.a.p.i/pſpicere.⁊ ꝓpꝛie cęleſtia dẽ a cõa ſidero.as.qð nõ ẽ ĩvſu Conſido.dis.i.ſimul ſedere.⁊ dĩ a cona ſi/ do. is. Et pꝛoducit ſi Oñ Naum.ʒ? Quę cõſidunt in ſepibus in die frigoꝛis. Conſilioꝛ.aris.d.p.i.cõſiliũ habereſecum voluẽiudicare/exqͥrere.⁊ dꝛ a cõſulo.lis. Cõſiſto.tis.cõſtiti cõſtitũ.n.t.i.ſimul ſtare. Conſoloꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.cõfoꝛtareſo/ latiũ ᷣbere.ſimul ſolari:quaſi cõſolidare. 7 dẽ a con.⁊ ſoloꝛ.aris. Iñ cõſolabilis.le. Et cõſo lans.antis.oĩs ge.Cõſolatoꝛius a.uñ. Cõſolabilit aduer. Et eſt conſolatoꝛ q ſoli ſe applicat: ſolitudinẽ alſoquio ſuo leuat.Et ꝓducũt ſᷣdicta ſo. Dñ Ouidiꝰ metha. iʒ? Cõſoloꝛ ſocios vt longe tidia pelli. Mente ferãt placida. Oñ cõſueuit Dici Dicito cõſoloꝛ:ᷣſtoloꝛ:ſꝑ aduloꝛ. Conſpergo.gis.ſi.ſi.a.t.i.ſimul ſpargere dĩa con.⁊ ſpargo.⁊ mutat᷑a.ſimplicis in e. Inuenit᷑ etiã cõſpargo.gis:vᷣ ̊ accidit ex vitio ſcriptoꝛum. Cõſpicio.cis.xi.ctũ.a.t.i.ſimul ſpecere. Conſpico.cas.n.p.i.ſpicas colligere⸗ oĩa cõ.⁊ ſpico. In qͥ ſenſu inenit᷑ etiã ↄſpicoꝛ aris.depones.Et pdu.pe. Iteʒ conſpicoꝛ pᷣt cõponi a con ſpecio.cis Mel deriuat a cõſpicio.cis.⁊ tũc coꝛ.ꝑe. Et eſt idem qð aſpicio. Oñ Greciſta. Conſpicoꝛ aſpicio cõſpico colligo ſpicas. Papias dic:Cõ/ ſpicari.rimari.intendere credere. Iñ h hec cõſpicabilis.⁊ hoc le. Conſpicabiliter aduer. Et cõſpicabũdꝰ. da.i.i.habilis ad cõſpiciẽdũ ·ułſilis cõſpicanti uł decoꝛꝰ Conſtello.as.are.n.p.i.ſplendere.⁊ dicit᷑ a con:x ſtello.las. Iñ H̊ cõſtellatio.onis.qð ſepe ponit ꝓ ipſo ſigno ſtellaꝝ. Conſterno.is.cõſtraui cõſtratu.a.t.Et cõ/ ſternoꝛ:aris.atus.d.p.Et ẽ cõſterno aĩal vel coꝛpoꝛis · vel manipuli · vel lectuli · vel aſelli. vel maris· ̊ conſternari mentis.Et eſt cõſternari mẽte delicere · terren · ſtupe⸗ fieri·turbari:cadere ex animẽ eſſe uł aliq; timoꝛe· vel aliquo caſu. Iñ cõſternatus.a ñ.i. territus: cõturbatus.Cõſternat ꝓpꝛie mẽte · ſtratus vᷣ coꝛꝑe.Et vtrũq;ʒ ta con/ ſterno qᷓ; cõſternoꝛ ↄpĩt᷑ a cõa ſterno.is. Conſtipo.pas.aui.a.p.i.ſimul ſtipare.⁊ dẽ a conaꝗ ſtipo.pas.Et ꝓdu.ſti. Oñ Lucanꝰ i. 7? Hõpeie denſis acies ſtipata cateruis Conſtituo.is.tui.tũ.a.t.i.ſimul ſtatuere.Cũ aũt ponit᷑ abſolute.i.ſine actõtantũ valet quãatũ ponere terminũ.Oñ Saluſtiꝰ. In diẽ tertiũ cõſtituũt.i.terminũ ponũt. Conſto.tas.ſtiti.ſtitũ: Inuenit᷑ etiã cõſta⸗ tu.i.quaſi ſimul ſtare oĩ a con.⁊ ſto. Itẽ conſtare.i.cõſtitui.vt: DPomus cõſtat ex tecto⁊ pariete ⁊ fundamento.i.cõſtituit Itẽ cõſtare.i.ꝑſeuerare.vt: Iſte conſtat in ꝓpoſito.i.pſeuerat. Itẽ cõſtare.i.certuʒ aꝑtũ eſſe. Itẽ conſtare ꝑtinet ad pꝛecũ vt: Hec capa conſtat tribꝰ denarijs. Iñ cõſtãs.tis.oĩs ge.⁊ ↄparat᷑. Inde cõſtãt᷑ tius.tiſſime. aduer. Et h̊ cõſtatia. tie.⁊ cõ/ ſtans dẽ.qꝛ vndiq; ſtatnecĩ aliquã par/ —— tem põt declinari. Et cõponit᷑ inconſtans ℳ Inde hęc inconſtanttia. Conſtruo.is.xi.ctũ.a.t.i.ſimul ſtruere.⁊ dẽ a cõa ſtruo. Jñ cõſtructio.onisa cõſtru/ ctiuus.a. ñ.⁊ P ⁊ H conſtructibilis.⁊ q̊ le. Conſtupꝛoꝛ.aris.d.p.i.ſimul ſtupꝛaria dẽ acon.⁊ ſtupꝛoꝛ. Inuenit etiã in actiua ſi/ gnificatiõe.vt cõſtupꝛo.pꝛas. Dñ Hie⸗/ remię.2 Cõſtupꝛauerũt te vſq; ad vᷣticẽ Conſueo.es.cõſueui · vel cõſuet/ſũ.i.valde 2 ſuere. Iñ cõſuetim cõſuetudo.Inde cõ/ ſuetudinarius.a.uũ. Conſueſco.cis.cõſueuivel cõſuetus ſũ.i.cõ/⸗ ſuetudinẽ facẽ pm Hapiã. Et bm Hug. Cõſueſco eſt inchoatiuũ de cõſueo.ſues. Conſulo.is.lui.ſultũ.n.t.i.dare conſiliũ.Et him h̊ cõſtruitur cũ otõ.vt: Conſulo tibi. Itẽ conſulo.i.interrogo/cõſiliũ accipio⸗⁊⸗ 5Sm h̊ cõſtruit᷑ cũ actõ.vt:Conſulo te Hñ dicit Papias: Conſulo tibi:conſiliũ do. Miã cõſulo te· interrogatiuũ eſt.⁊ tũc ha/ bet paſſiuũ.i.oſiliũ peto a te. Oñ: Cõſulo te quęrens tibi conſulo conſiliũ dans. Cõſulto.tas.i.rrequẽt᷑ cõſulere.a cõſulo.lis Conſũmo. mas. aui.a. p.i.finire ꝑficeread effectũ ducere· cõplere, dĩ a cona ſũmo As.’qð deriuat᷑ a ſuma.mę: debet ſcribip geminũ. m. Hñ̃. Mſüumare duplex ſibi vult ſ̊ ſumere ſimplex. Itẽ: Ille cõſũmat qà in bono expendit. Ille cõſumit q in ma/ lo deuaſtat? diſſipat. Dñ quidã. Cõſũ/ mare mea volo·ᷣ̊ cõſumere nolo. Iñ cõ/ ſũmatus.a.ũ. Dñ Luc.2⁰0. Doſtq; conſũn/ mati ſunt dies octo.i.finiti/ꝑfecti.cõpleti. Zinde hęc cõſũmatio.onis.i.completio. Pñ p̃s. Dis cõſũmationis:i.oꝑis vidi fi⸗ nẽ Ponit᷑ etiã cõſũmare aliqñ p cõſumẽ ⁊ ecõuerſo/:impꝛopꝛie tamen. Conſumo.is.pſi.ptũ.a.t.i.deſtruere ĩmalo expendereabſumere. dꝛ a con.⁊ ſumo. mis.qð debet ſcribi ꝑ ſimplex.m. pduẽ ſu. Inde couſumptusa.uũ. Conſuo.is.conſui cõſutũ.a.t.i.ſimul ſuere. vel cõiungere.⁊ dẽ a con ſuo ſuis. Inde Hh ⁊ ̊ cõſutilis ⁊ hoc.le.Et cõponit᷑ incon/ ſutilis. le Onde Joãnis.i9, Erat autem tunica inconſutilis. Contamino.nas.are.a. p.i.polluere detur/ pare. coꝛrũpe⸗ vẽ a cõ.⁊ tamino.nas/qð eſt aduerſari⸗ coꝛripit mi. Contemno.nis.pſi.p tũ.ait.i.vilipendere. aſpnarinõ curare depꝛeciari: caret.p.in Hlenti. in terito habet.⁊ habet.m. ante n. Inde cõtemptus.a. ũ̊.?⁊ contemptio. Contemploꝛ.aris.atus.d.p.i.videre/pſpi cererimari.⁊ ꝓpꝛie refert᷑ ad iuiſibilialicʒ qſñq; ad viſibilia tranſferat.⁊ dꝛ a con.et templũ. Iñ cõtemplatiuus.a.ũ.qͥ moꝛat᷑ iĩcõtẽplationeuł ad ↄtẽplationẽ ꝑtinẽs. Contendo.dis.i.tũ.vel ſũ.n.t.i.litigare · vel ſimul ire · xel ſimul tendere extendere · pugnare dꝛ a con.⁊ tendo.dis. Contento.as.aui.i.frequent contendere.a. „ ꝛa contendo.dis. Contermino. as.aui.a. p.i.ſimul terminare vel cõiungerea dꝛ a con⸗ termino Inde cõterminalis.⁊ hᷣ le.i. cõfinalis.⁊ coꝛ.mi. Conteſtoꝛ.aris.atus.ſij.d.p.i.ſimul teſtanr dẽ a con.⁊ teſtoꝛ.aris. Et vt dicit Pap. Conteſtari ad iudices · obteſtari vo ad aduſarios ꝑtinet. Dr etiã cõteſtari: adiu/ rarefirmiter aſſerere.ſicut firmũ ẽ teſtm̃. Conticeo.ces.ticui.itũ.n.s.i.ſimul vel ſtati tacere.nihil ꝓpferre coꝛ.tiq dẽ a cona ta/ ceoaa ſecida ꝑſona ↄtices.addita co.ſit cõticeſco.tis.inchoatiuũ.ñ pᷣs.Impijĩ tenebꝛis conticeſcent. Contigno.as.aui.n.p.i.tigna ↄponerecõ/ iũgere· coaptare in ſtructura ędificij. Oñ Tectũ tigna ferũt.ꝗ cõtignatio iũgit.Et Sn pꝛigitijs hũiliabit᷑ otignatio Contineo.es.cõtinui cõtẽtuũ.a.t.i.ſimul te/ nere habere. gerere · abſtinere in caſtitate manere di a cona teneo. Iñ continens tis. Inde ̊ cõtinẽtia.i.abſtinẽtia caſtitaſ Contingo.gis.tigi.ctũ.n.t.i.ſimul tangere. el accidereattrectare.⁊ dẽ a con.⁊ tãgo gis. Iñ cõtactus.tus.tui.⁊ adiectiue con/ tact.ta. ti. Et ſcias qð accidit malũ.eue/ nit caſu· obtingit ſoꝛte.ↄtingit facto. Põt etiã cõponi ex con tingo.gis: tunc facit ſteritũ cõtinxi continctũ idẽ ẽ qð ſimul tingere· nificere·⁊ contaminare. Continuo.as.aui.a.p.i.cõtinuũ facere· vel ↄtinue habere. In cõtinuatiʒ.i.cõiunctiʒ iuugiter. Papias ſic dicit: Continuare.i. cõiungere:dilatare/ ꝓlongare. Iñ conti⸗ nue aduerbiũꝓ quo ſępe ponit᷑ continuo icõtinuatim vel ſtatinh. Contoꝛ.cõtaris.tatus.d.p. dꝛ aliqͥd pqͥrẽ xvel ſcrutari.⁊ dẽ a contus ꝓ inſtrumento piſcatoꝛis.Etiã ponit᷑ p interrogare iue/ ſtigare. Et cõponit᷑ ꝑcontoꝛ.aris.i.iquiro ułꝑquiro/interrogoa ſcribit᷑ ꝑ.o. Inue/ nitur etiam cuntoꝛ.aris.p.u/p moꝛari vel oubitare ñ quidã. Cõtoꝛ ꝑquiro cun/ toꝛ dubitoq; moꝛoꝛq;. Et in Gꝛeq. dicit Percuntoꝛ notat id qð ꝑſcrutoꝛ ꝑ.o.ſcri/ ptũ · Percuntoꝛq; ꝑ. u.dĩ eſſe moꝛoꝛ. Contracto.as.aui.a. p. qð ⁊ cõtrecto.tas. iĩuenit᷑.i.ſimul tractare· vel inter mantra⸗ ctare ⁊ palpare:⁊ d a con.⁊ tracto.tas. Contrabho.is.xi.ctu.a.p.i.ſimul trahere· ab⸗ bꝛeuiare · cõmotare colligere. cõſtringere decurtare.⁊ oĩ a con.⁊ traho.is. Iñ con/ tractio.onis.i.collectio·cõſtrictio·abbꝛe/ uiatio · vel decurtatio. Hñ Ecech. 7? Ec⸗ ce venit cõtractio. Inuenit᷑ eã hm aliam nnene: nnccon. (otnco⸗ ngerpe Unlaen nigaun (onnte⸗ Nmnder wunfant Connent wldee⸗ Hoepe mnru luor nenmntn urgzue Mirerdr lenothiy⸗ lenmien ln pluani.6 Cönenitn lanyt 1Mcneni het ⸗ (diüt Eugtn Pangt 4 lomentt lomuentwa – lnſan liftie ohleſtie Conemts iiüni – enchoan e ien icin torpe Cninin aanll⸗ lonchzs * ee ee 1an lrſkn tpeß nnl nadn iſ. Ari nan noſt pi Nerec, fa Bi gt Rand Unlt; maſt cnme ninaſt nl Hemn malii⸗ Bicöun nmmun 1 Foorn oNnio iid EEnmen⸗ noge Hon dann, edd ndo Md. nnnt Uternn 1 Pcvu. rong ilon oabbe nor, icſnl litterã contritio. Oñ Hieronymus. Cõ⸗ tritio ꝗ dẽ hebꝛaice ſciſſura.i.cõtextus et ꝑplexio vel collectio oiĩuʒz malox. Contremo.is.ni.n.t.iiſimul tremere.⁊ dĩa cõa tremo.is.⁊ coꝛ.tre. Inde cõtremiſco ſcis.inchoatiuun. r Controuerſoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.litigare. decertarecõtradicere.⁊ dĩ a cõ: ppo.as. Contumeo.es.tumui.n.s.i.ſimul vel valde tumere.? vꝛa con. ⁊ tumeo.es. Inde cõ/ tumeſco inchoatiuunufñ/ Contundo dis.tudi.ſũ.a.t.i.cõterere:con/⸗ fringere · pcutere · domare · cõcidere.ſimul tundere. dꝛ a con.⁊ tũdo.dis. Inde cõ/ tuſus. a. um. Contutoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.abſcondere- defendere.Oñ.2. Machab. p. Et ĩ eo cõ⸗ tuti ſunt. Et pꝛoducit tu. Conuenio.is.veni.ventũ.a.qͥ.i.congruere vVel decere. dĩa con.⁊ venio.nis.RDnde Hoc palliũ cõuenit mihi.i. decet me. Et ↄnenire.i.alloqͥ.vt:bõuenio vos o iudei nalloquoꝛ. Et cõuenire.i.adunari.vt: Iſti ↄueniunt.i.adunant᷑. Et cõuenire.i.ſimul Wire.⁊ ↄuenire.i.paciſc Oñ Matth.20 Nõne ex denario cõueniſti mecũ.vel cõ/ uenio tibi vnũ denariũ.i.paciſcoꝛ. Et cõ/ uenire.i.exigere aliqͥd de aliqͥ. Et cõueni/ re.i.compellere.ad cauſam vocare velad placitũ.Et cõuenire.i.ineſſe.vt: I¶lbedo cõuenit mihi.i.ineſt. Et cõuenire.i.aſſimi⸗ lari.vt: Iſte cõuenit cũ illo in albedine.i.ẽ ſimilis illi. Iñ cõuenit ĩpſonale: ↄueniẽs ⁊ HB cõueniẽtia.tię. Et cõponit᷑ incõueniẽs ⁊cõꝑat᷑. Iñ hęc incõueniẽtia.tię.Dnde. Cõuẽit alloquit᷑ decet id ſimul aſſimilat᷑ Exigit ad cauſas vocat ⁊ cõpellit ineſtq; PHangit adunat᷑ ⁊ adunat cõueniens eſt. Conuento.tas.i.frequent᷑ cõuenire. Conuentoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.cõuentũ fa⸗ cere · vel celebꝛare.⁊ dꝛ a conuentus. Conuerſoꝛ.aris..p.i.ſimul vᷣſare⸗ eſſe cũ aliq;τ dĩ a con. verſo. as. Inde hic ⁊ hęc conuerſabilis ⁊ hoc le. Conuerto.tis.ſũ.a.t.i.ſimul værtere.vel ad aliquã vitã vel ſectã vertere.⁊ d a con.2 verto.tis. Iñ hic ⁊ hęc cõuertibilis.⁊ hoc le cõparat᷑.Et cõponit incõuertibilis et H.le. Iñ conuerſo.as.frequentatiuũ ⁊ eſt actiuũ cõuerto.tamen ſm Hug.ↄuertoꝛ ſuertoꝛ paſſiua ſũt.⁊ deponentia. Conueſcoꝛ.ſceris.d.t.i.ſimul veſci: pariter veſci um alio comedere. .B Conueho is.conuexi cõuectũ..ti.vndiq; △ — vel ſimul vehere. 2 dicitura con? xbo. Conuicioꝛ.aris.d.p.i.cõuicia inferrevitu⸗ perarea cõſtruitcũ otõ.⁊ dẽ a cõ.⁊ vicio as. Iñ hoc cõuiciũ.cij. cõtumelia. vitupe⸗ riũ.Inde cõuicioſi uS. a. i. i. plenꝰ cõuicijs. ⁊ cõꝑatita dicit Mug. Vapias etiã diẽ cõuicioꝛ.aris.cõuiciat ſu.i.expꝛobꝛo. Iñ conuiciũi.oppꝛobꝛiũĩiunis. Conuiuo.is xi.ctũ.n.t.i.ſimul viuere. Cõuiuoꝛ.aris.d.p.i.cõuiuiũ facerevel ce/ lebꝛare. vel inſimul comedere. DODñ Cato. Karo conuiuare.⁊ pꝛoducit.vi. Cooperio.is.ui.cooꝑtũ.a.q.pe.coꝛ.i.ſimul operire cõtegerea dꝛ a con.⁊ opꝑerio. In coopertoꝛium.i.amictus. Coopoꝛ.arlatus.ſũ.d.p.i.ſimul oꝑari:co⸗ auxiliari.⁊ dꝛ a cona operoꝛ.aris. Coopto.tas.taui.a.p.i.ſimul optare. Copulo. las. laui. a.p.i.cõiungere · ſociare · iugare. Et cõponit᷑ cũ dis.vt oiſcopulo.i. diſiũgere: cũ re.vt recopulo.as.i.reiun/ gere. ⁊ coꝛripit n. Coquo.quis.xi.ctũ.a.t.i.cibaria tẽperare. Et cõponit᷑ cũ de dꝛ decoquo.is.i.valde coquere. Cum ex.vt excoquo.is.in eodẽ ſenſu. Et ſimilit᷑ cõponit cũ in. vt incoquo is. pꝛęcoquo.is.i.pꝛę alijs coquere vel ſu/ pꝛa vel plus.Cũ re.vt recoquo.is.i.iterũ coq̃re uł valde coquere.Cũ ſub.vt ſucco⸗/ quo.is.i.paꝝ vel ſubtus coquere. Coꝛno.as.are.n.p.i.coꝛnu reſonare. Coꝛnicoꝛ.aris.i.vocẽ coꝛnicis imitari · vel iutilit᷑ loqui ⁊ garrire· qð etiã coꝛniculoꝛ aris d pducit ni Oñ Perſius.Neſcio q̃ tecũ gue coꝛnicaris inepte vꝛ a coꝛnix Coꝛono.as.a.p.i.coꝛonã imponerevel co/ rona oꝛnare. Coꝛꝑoꝛo.ras.raui.a.p.i.coꝛporeũ facere:uł impinguare · vel in coꝛpus mittereuład ſuſtentamentũ augmentũ coꝛꝑis ſumẽ. Et cõponit᷑ cñ in vt ĩcoꝛpoꝛo.as: coꝛ x. Coꝛrideo.descoꝛriſi.i.ſimul cũ alio ridere. 7 d a con. ⁊ rideo.des.⁊ mutat᷑.n.in.r.et pducit.ri. Oñ Geñ. 20. Coꝛnidebit mihi. Coꝛrigio.as.a.p.icoꝛrigias facere· vel coꝛ⸗ rigijs ligare. Et componit᷑ decoꝛrigio. as. Diſcoꝛrigio.aſ.excoꝛrigio.as.in eodẽ ſen/ ſu.i. viſſoluere. Incoꝛrigio.as.i.coꝛrigijs ligare · vel oꝛnare · vel aptare. Coꝛrigo.gꝗ/xi.ctũ.a.t.i.caſtigare· vel emen/⸗ vare.⁊ dẽ a cõa rego gisa coꝛ.gi.Et dif/ fert a coꝛripio:cq; coꝛrigo.i.emẽdo·nt coꝛ/ rigo libꝛũ Pertinet etiã ad moꝛes qñq; vt coꝛrigo iſtũ.i.caſtigo.⁊ nulla coꝛrectio 22 ſperatur de iſto.i.nulla emendatio. Onde ꝓphᷣůᷣa. In quo coꝛrigit adoleſcentioꝛ viaʒ ſuã. Sʒ coꝛripio.i.rephẽdo·vt Coꝛnpuit me iuſtus in miſericoꝛdia. Sic⁊? coꝛrectio a coꝛrigo ꝓpe ꝑtinet ad libꝛũ.vt Iſte lib non eſt bene coꝛrectus. Sʒ coꝛreptio · vel coꝛreptoꝛ · vel coꝛreptꝰ a coꝛnpio.pis.ꝑ/ tinet ad moꝛes. vt Iſte nõ eſt bene coꝛre/ tus de tali dicto· vel facto. oꝛrigo.gas.aui.atuũ.a.p.i.ſimul nigare.⁊ dĩ a cona nigo as.⁊ coꝛripit.i: retinet.n. bm quoſdam. Coꝛripio.pis.ui.ptuʒ. a.t.i. ſimul raꝑe · vel caꝑe · vel caſtigare rephendere.⁊ dꝛ a con ⁊rapio.pis: coꝛ.ri. Iñ coꝛreptus.a.ũ.et hec coꝛreptio.onis. Coꝛrodo.is.coꝛroſi.ſũ.a.p.i.ſimul rodere. Coꝛrogare eſt quaſi ſimul rogare vel ſimul colligere · vel adunare. Coꝛrumpo.pis.coꝛrupi. deuirginare· viciare · inficẽ moꝛbo· ul ma/ lis moꝛibus.⁊ dꝛ a con.⁊ coꝛrumpo.pis. Iñ h̊⁊ ̊ coꝛruptibilis.⁊ h le.Et inde coꝛ/ ruptibilit᷑a coꝛruptibilitas. coꝛruptus ta. tũ.⁊ cõꝑpat᷑. Et cõponit᷑ incoꝛruptta. tum ſimiliter comparat᷑. Coꝛtico.as.aui.a.p.i.coꝛticeʒ dare· vel au/ ferre oꝛ a coꝛtex. Et ↄponit cũde. vt De/ coꝛtico.cas. Diſcoꝛtico.cas. Excoꝛtico.as. in eodẽ ſenſu.i.coꝛtices auferre Incoꝛtico cas.i.in coꝛticẽ mittere:vel aptare coꝛticẽ. Coꝛuſco.cas.aui.n.p.i.reſplendere.vel vi/ bꝛare.· vel iaculari · fulgere. Oñ Juuenalis in. 4. Carpeio ſeruata? Joui frõteq; co⸗/ ruſcat. Dñ patet qð ſcribit᷑ꝑ vnũ r.⁊ co/ nipit pꝛima. Iñ coꝛuſcus.a.n.i.ſplẽdens· criſpus tremulus·vibꝛans.⁊ ſubſtantiue hic coꝛuſcus.ſci.i.ſplendoꝛlux intollera/ bilis.⁊ H̊ coꝛuſcatio.i.ſplendoꝛcoꝛuſcãdi actio. DHñ m gred: Sol radiat mucroq; micat · fulgoꝛq; coꝛuſcat. Cü fulgoꝛ ſupꝛa nos paret · tunc fulgurat ether. Coſto.as.qdð nõ ẽ in vſu.i.coſtas vel coſtã facere dꝛ a coſta coſtę.Et ↄponit᷑. Deco ſto. as. Diſcoſto. as. Excoſto. as. in eodeʒ ſenſu.i coſtas extrahere. Itẽ incoſto.tas i. imittẽ coſtas.Recoſto.as.i.excoſtare · vel iterũ coſtarea ſunt oĩa actiua. Counio.nis.couniui.a.qi.ſimul coiũgere. ⁊ dꝛ a cona vnio⸗ abijcit᷑.n. pꝓducit.v. ouno. as. aui. a. p. i. congregare. outoꝛ.teris.v.t.i.ſimul vtoꝛ. Lante ₰B ptũ. a.t. i. frangere Crapuloꝛ aris.. p.i.ſupflue manducare. bibere · iebꝛiari.hec PHapias. Pꝛo exceſſu aũt ĩ potu ponit᷑ ĩpᷣs.Canq; potens cra/ pulatus a vino. coꝛripit pu. Eraſſo.as.are craſſoꝛ.aris.iuenit.i.caſſũ facere. Iñ craſſeo.es.ui.i.craſſum eſſe· vel fieri.⁊ habet inchoa.vt craſſeſco.cis. Pñ illud: Sermo cqaſſeſcit.qð fit duobo mo dis. vel cũ ſupabundat. vel cũ ingroſſat᷑ deſicit a ſubtilitate.vel cũ inflatur ad al⸗ tum ſtilu. Craſſo cõponit᷑: Cõcraſſo.as.i. ſimul caſſare. Decraſſo.as.i.valde ĩpin/ guare · vel macrũ facere.qð ⁊ diſcraſſo. ss dĩ Incraſſo.as.Et ẽ actiuũ craſſo cũ oĩb⸗ ſuis cõpoſitis. Inuenit᷑ etiã graſſoꝛ.aris. deponẽs.· ſ̊ aliud eſt.vt patebit. Craſtino.nas.are.nõ eſt in vſu· cõponitur ꝓcaſtino.nas.i.in c aſtinum deferre. vel pꝓlõgare.ponit᷑ tñ qñq; ſimplicit pviffer / re ſimplex ſi iueniat᷑. coꝛnipitbe. Crebꝛeo.bꝛes.bui.n.s.⁊ caret ſupinoi.eſſe vel fieri cebꝝ. Iñ cebꝛeſco.ſas. inchoati. Et vt diẽ Papias: Crebꝛeſco. i.inoteſco · Credo.dis.didi.ditum.a.t.i.dare cretũ.i. cõſiderationẽ ſup rẽ aliquã.uł dare cetũ i. inclinare aiuʒ ad cernendũ qð ita ſit vt di. Et vĩ a cerno.is.qð hẽt cretũ ĩ ſupino do das. Iñ verbalia. Et cõponit cedo cũ con.vt Concredo.i.ſimul credo⸗ Diſ/ credo.i.rem nõ credere. ꝓducit cre.Pñ DOuidiꝰ de arte.Munera crede mibi ca/ piunt homines deoſqg. Cremo.as.auia.p.i.cõburẽ· cuciare.⁊ c/ ponit᷑ Cõcremo.as.⁊ coꝛcre. Dñ in AUu/ roꝛa dẽ. Mos in nube leuat · hos de igne cremat. Creo.as.aui.are.a.p.i pꝛie aliqͥd ex nihilo facẽ.⁊ ſicſolꝰ deꝰ põt creare · cũ ſit potẽtię infinitę. Et vicit hec ñoſitio ex cuʒ dicit᷑ ex nihilo· oꝛdinẽ nõ materiã · ſ facere ẽ ex pꝛęiacenti materia. Ponit᷑ tamẽ creare ꝓ facẽ.⁊ ecõuerſo.⁊ p generare.⁊ ecõuerſo. VBñ creatoꝛes dicut᷑ parẽtes.Et cõponit᷑ cũ cõ.vt Concreo.as.i.ſimul creare.ꝛo/ creo.as.Aecreo.as.i.iteꝝ crearereficc. Crepito.as.i.frequenter crepare. Crepo.pas.pui.pitũ.h.p.q;a cepo.is.ce pui m tertiã cõiugationẽ vicitur. Sed cqrepare eſt ſonare. Crepere vo ẽ creman dirumpi.ꝑ ſexe vtrũcq; iuenit ĩ vtrac ſi/ gnificatione. Iñ h̊ qepoꝛ.oꝛisi.ſonit u gqrematio. Iñ verbũ frequẽ. Crepito.tas. Crexo cõponit᷑ cũ con.vt Concrepo.pas. coo oꝛde lielo. ſupun⸗ nio ſcpnu mre (coa ſaeexa Cinmr Nnnn ſotonle ſnenne habee (indt Cinc Gipſp cuterer purci⸗ iſvſ ninact (iſum ſunid Göfatyr Unenſſor teaeren (oatotns⸗ ndS cdamsin prücn (rocoas: Cmnaſpog mrdi Woöpne. Cnndinan naatd uatxl Aptün do,, onlao e⸗ in bi n Goſ Tudeh basi. eipin⸗ ſoas Goi ars. zwiinn eN npde nich Utwen oleſco⸗ ſege nſitvt Mp wimd ore uraebi wembio⸗ r 70, Nin d eie amn tpeut jll. aeeet lielep harſe, Kopo entßn —R ven unntza nun 9l hilennnn inuch, ſoll ngepft Creſco.q.creui cretũ i. cſonare. Diſcrexo. pas.i.diſſonare oii coꝛdare:viſtare. Increpo.as.i.redarguẽ· repꝛehendere vituperare. icretu. n.t. idẽ habet pteritũꝛ ſupinũ quantũ ad vocẽ:qð habet cerno nis Oñ. Cerno ſolet facere creui cretũq; ſupinũ. Sic creui cretum vult tibi ceſco dare. Cribꝛo. as.are.a.p.i.frumẽtũ purgare ·cer⸗ nere examinare ventilare. Criminoꝛ.naris.verbum cõe.i.vicium vel vituperiũ imponere vel ĩponi. Iñ cimi⸗ noſus.a.ũ.qð cõparat᷑.Et criminoſe.ſius ſime.aduerbiũ.⁊ hęc criminoſitas.aſ.. Et hic⁊ hęc criminalis: hocle. Crineo. es. n. S. i.habere crines dẽ a crinis. Cnineſco.qãchoatm̃.i.cipio habere crines. Criſpo.ſpas.aui.a.p.i.criſpũ facere:vel cõ/ cutere· vibꝛari.iaculari. Iñ Criſpus.pa. pnñ ⁊ cõparat ciſpus vior Piſmmng Ji criſpe. ſpiꝰ. ſime. adubiu. Iñ h̊ criſpitudo dinis.Et cõponit᷑ cũ con.vt Cõcriſpo.as. Criſſoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.fricareceuere.ꝭ criſſari id qð mulier ſubtus facit. Ceuere qð facit vir deſuꝑ.vel criſſari eſt mulierũ inter ſe· ſicut ceuere eſt viroꝝ inter ſe. ODñ Eſt ceuere virũ · ſed criſſari mulierum. Crocito.tas.are.n.p.i.clamare ad modum coꝛuoꝝ. Iñ hic cocitatus.tus.tui.quod qocitus iuenit᷑i.vox coꝛui.⁊ eſt cocitare ꝓpꝛiũ coꝛuoꝛum.⁊ coꝛripit i. Croco.as.are.n.p.idem eſt qð crocito.as. Crucifigo.gis.fixi.xũ.a.t.pe.pꝛo.i.cruci an necterea dĩa crux: figo.gis.Iñ vᷣbalia. vel cõponit᷑ a quci vtõ.⁊ ſigo.gis. Crucio.as.aui.a.p.i.toꝛq̃retoꝛmẽtare. Iñ cruciatoꝛ. oꝛis.⁊ cruciatoꝛi. ria.riũ.quod cruciat · vel quod eſt dignum cruciari.vel aptũ cruciari. Et cõponit᷑ cũ con. vt Con/ qucio. as. Itẽ Decrucio. as. i. valde cru⸗ ciare· vel a cruciamine remouere. Itẽ Ex⸗ crucio.as.⁊ coꝛ.cru.Oñ Birrhia. ld ma⸗ la natus ego crucioꝛ dũ cuncta qͥeſcunt. Crudeo.es.ui.n.S.i.eſſe vel fieri crudũ· vel iualeſcere. Iñ Crudeſco inchoatiuũ.⁊ ꝓ/ duc pꝛimã.Oñ ꝛudẽti in ſychomachia In ſolitis dapibo andeſcit gutur oſſa. Cruento.as.are.a.p.i.ſanguine inquinare. Cruſto.ſtas.a,p.i.cruſtã facere:vel addere Vel apponẽ. cruſtis aliqᷣd linire.⁊ di a cu- ſtũ cuſti. Et cõponit᷑ cũ de vt DPequſto. as .i. valde cruſtare · vel cuſtas auferre. 6 . . ð Cubo.as.are.n.p.i.acendo inclinare.vide ſ.in Cumbo. Cudo. is.di.ſũ a. t.i, fabꝛicare. polire · ſcul⸗ pere. cęlare. Et cõponit᷑ Pꝛocudo. dis.i. pꝓ aliqua re cudere. vel qð eſt retro cudẽ. Culmino.as.pe.coꝛ.a.p.i.exaltare.faſtigia/ re· ſublimare: dicit᷑ a culmen. Culpito · as i.frrequent᷑ culpare. Culpo.pas.aui.a.p.i.criminari:repᷣhendẽ. Etcõponit᷑ Diſculpo.pas. Exculpo pas. in eodẽ ſenſu.i.defendere culpã.culpam impoſitã alicui ab eo remouere.Inculpo pas.i.culp imponere. Cumbo.vis.bui.bitũ.n.t.nõ eſt in vſu in iᷣ/ ſenti. Et inde cubo.bas.n.p.⁊ habet idem hßteritũ⁊ ſupinũ cũ eo·ſcilʒ cubuia cubitũ ieodẽ ſenſu cũ eo.i.iacereinclinari. Sed cubare potius ſpectat ad languidos.⁊ ad iſidiatoꝛes vigilatoꝛes. Oñn Cubare in⸗ uenit᷑ p inſidiari vel vigilare vel ifirmari. Itẽ hm antiqtatẽ ĩnenit᷑ ꝙ Cubo.bas.fa/ cit ſteritu in aui.⁊ ſupinũ in atũ.vt Cu⸗/ baui cubatũ bᷣm hocꝓpꝛie ꝑtinet ad lan/ guidosvel inſidiatoꝛes. vel vigilatoꝛes. Dñ.Sanus eo cubitü male ſanus vado cubatum. Cumulo. as.a. p.icõgregare. augere. mul⸗/ nplicare · cõgerere· ad ſũmũ implere. Iñ verbalia. Et cõponit᷑ Iccumulo.as.i.ag/ gregare.Decumulo. as.i.valde cumulare vel cumulũ auferre. Et coꝛ. mu. ODñ. Gau⸗ via ſtultoꝝ cumulãt augmenta doloꝛum Cunctoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.moꝛari uł ou/ bitare. Qui enĩ vniuerſũ vult videre vel numerareopoꝛtet eũ moꝛari ⁊ oubitare. Et ſcribit cũctoꝛ.aris.p moꝛani· vel dubi⸗ tare ꝑ. u. Sʒ contoꝛ contaris ꝓ inquirere ſcribi debet per. d. Cunnio.nis.niui.n.q.i.putreſcere· ułſtere facere. Inde hic cunnꝰ.nia h̊ cunnulus.li. diminutiuũ / vas muliern. Cupio.pis.piui.a.t.i.ambire vel deſidera/ re. Et differunt . qꝛ äbimus honoꝛes⁊ di⸗ gnitates. Cupimus alias res mundanas Deſideram cęleſtia. Itẽ cupimus? pꝛę⸗ ſẽtia ⁊ abſentia.deſideram tm̃ abſentia, petimus ceupitũ · deſideriũ mulieris qrimꝰ Eta cupio deriuat᷑ Cupiſco.cis.ĩchdatm̃. I cõpoſitionẽ Cõaipio.pis.Iñ Cõcu⸗/ piſco verbum inchoatiun. Curo. as. aui.a.p.i.ſanare vel purgare· vel curã alicui adhibere. Et deriuatura curg. Inuenit etiã neutꝝ ⁊ abſolutuʒ curare.i. 2 5 ſtudiũ ⁊ curã habere Et cõponit cñ ad. et dꝛ Fcuro. Iteʒ cũ ꝓ.⁊ dꝛ Nocuro.as.i. pꝛo aliquo curã de aliqua re ſuſciꝑe.⁊ p/ curare · diligẽter paſcere. Et ꝓdu.cu n Oðõ ſtatuere cures nõ illud rũpe cures. Curro.nis.cucurri curſũ.n.t.i.ſaltant᷑ ⁊ ve/⸗ lociter ambulare. Curſo.as.are.⁊ curſito.tas.i.rrequẽt᷑ currẽ. Curuco.cas.caui.a.p.i.aliquẽ curucã facere q5ð fit eius coꝛrũpendo vxoꝛẽa dĩa curu/ ca. Et pꝛoducit penultimã. Curuo. as. are. a. .i. curuũ facere vel indli⸗ nare. Iñ hęc curuatura.ręa curuus.a. um. qð cõparat᷑. Inde curue.ius.ſime.aduer. Et hec curuitas.tatis.Et cõponit᷑ ¶ccur⸗ uo.i.ad ſe vel ad aliqͥd curnare. X&curuo uas.i.a curuatura remouere.Cõcuruo.as i. ſimul curuare. DPecuruo.as.i.valde cur/ uare · uła curnatura aliqͥd remouere. In/ curuo.as.ꝛocuruo.as. Recuruo.as. Cuſo.al.are.a.p.i.frequẽt᷑ cudẽa dĩa cudo Cuſtodio.vil.diui.ditũ.a.q.i.buare/paſcẽ pꝛocurre. Cutio.tis.ſi.ſũ.a.t.i.pcutere.ſᷣ̊ nõ eſt in vſu in ſimplici ̊ cõpoſitis. vt Concutio.tis.i. quatere ⁊zc. ante A uel E Amno.nas.nare.a.p.i.punire- animaduertere. ßſapue victũa vĩ a vapes. et Deambulo. as. lare.n. p.i.de loco ad locuʒ ambulando ſpadciari. Inde verbalia. Beartuo.as.are.a.p.i.ſeparare artus aſe iuicem. vt fit de gallinis.: ſimilibus. Vebello. las.aui.a.p.i.expugnareadia de ⁊ bello.las. Iñ debellatoꝛius.a.ũ. Inde verbalia · debellatoꝛ.trix.tio. DPebeo. bes.bui.bitũ.a.s.i.debitũ habere. quaſi de alieno haberea vĩa de.⁊ habeo Iñ debitus.a. ũ.⁊ ̊ debitũ.ti.pe.coꝛ. Deblatero.aſ.a.p.i.valde blaterare/uł di- uulgare. 1 vĩ a de.⁊ blatero.as. Debꝛeo.as.are.a.p.i.inebꝛiare.⁊ dĩa de.⁊ ebꝛio.as: põt eſſe intentiuũ vel puatiuũ Pecedo.is.ceſſi ceſſũ.n.t.i.deoꝛſũ.vel de vno loco ad aliũ cedere.⁊ dꝛ a de.⁊ cedo Dis. ceſſi. Etiã ponit p migrare.vel moꝛi. Iñ deceſſus.ſus.ſui.Et ſcias ꝙ diſcedimꝰ diuoꝛtiũ. abſcedimus ꝑ abſentationẽ. ſecedimp ſingulanitatẽ. decedim p moꝛ/ tem. diſcedimus ab vrbe. Dñ. Decedit Dapino.nas.aui. a. p.i.largiri. moꝛiens.diſcedit ab vrbe recedens. Deceo.ces.cui.n.s.i.cõnenire·ad oꝛnatum ꝑtinere. vt Te decet bymnꝰdeus in ſion. Iteʒ a deceo vꝛ decet imꝑſonale.⁊ con ſtruit cuʒ cts Z decet cõponit cũ con. vt Condecet: Dedecet.i.diſconuenit.et coꝛ.pꝛimã. hñ Ouidius.Ce decet inge/ nuos tedia ferre ſii. Decerno. nis.creui cretũ a.t.i.iudicarep/⸗ onere · deliberare · ſtatuere· cõfligere· Et decernere p cõfligere eſi neutz. DBecerpo. pis.pſi.ptũ.a.t. eſt de alijs carpe i. eligere. ⁊ oicitura de. curco. Peceſſo.ſis.ſui.ſitũ.verbũ deſideratiuũ.i. deſiderio decedere vel declinare. BDecido. dis cidi cidẽ. n.t.i. deoꝛſũ cadere. ſupinis caret.⁊ di a de.⁊ cado.⁊ coꝛci. Atẽ iuenit᷑ Pecido. dis.di.ſũ.i.deoꝛſum eꝑdere · vel valde cedere. Et tunc cõponit a cędo.vis.cidi.⁊ pꝛoducit ci.vbiq;. Pecimo.mas.maui.a.p.i.decimã partem dare vel auferre. Decipio.pis.cepi.ceptũ.a.t.i.fallere.⁊ dꝛ a de.⁊ cꝗpio.is. Iñ deceptoꝛius.a.ũ. Et hic deceptoꝛ. bęc deceptrix.⁊ G̊ deceptio Decdino.as.are.a.p.i.de vno loco ad aliuʒ Vel deoꝛſũ clinare· vel variare. Iñ h ⁊ hec declinis.⁊ H̊ nea declinus.a.ũ⁊ B declina tio.⁊ declinatus.a.ũ.qð decdlinat᷑ vel de⸗ dlinari põt. pducit.pe. Decollo.las.lare.a.p.i.collũ amputare.et dĩ a de. ⁊ collũ.li ſcribit᷑ ꝑ ouo.l. Decoloꝛo.as.are.a.p.i.fuſcanre. Decoꝛo.as.me.coꝛ.a.p.i.honoꝛare. Pnde Oꝛatius in epi. Et genus⁊ foꝛmã regiam pecunia foꝛmat.ↄlłc bene nümatũ decoꝛat ſuadela venuſq;. Iſñ ꝑ cõpoſitionẽ dede/ coꝛo.as.pe.coꝛ.i.ihoneſtare vitupare.⁊ dĩ a decor.a.ũ.me.coꝛ.qð idẽ ẽqð honoꝛꝰ. Sed decoꝛo. as.me. pdu.i.venuſtare. Et cõponit᷑ c con.vt Condecoꝛo.as. Et nõ ꝙ decoꝛo ſiue coꝛripiat mediã ſine ꝓdu/ cat ſemꝑ ẽ actiuũ. Dñ. Quẽ veneroꝛ de/ coꝛo·quẽ pulcrũ reddo decoꝛo. Hũc ho/ mines decoꝛãt quẽ veſtimenta decoꝛant. Te veſtis pulc reddit natura decoꝛnm Hecurſo.as.are.i.ſępꝑe ułfrequẽt decurrere. Hecuſo.as.are.a.p.i.venuſtare: adoꝛnare. Iñ decuſatus.a.ũ/ decuſatim aduerbiũ. i.oꝛnatim vel venuſtatim. dẽa dec.or Vel potius a de. ⁊ cuſo. ſas. Dedico.as.aui.a.p.i.conſecare· deo copu lare. vel vare pficere.⁊ dicit a de.⁊ dico cas.⁊ coꝛripit di. Hedi giod Deo⸗⸗ ſyuu 1disd clor⸗ Deduo. nucere⸗ ncat nnoerea s Pemomn. mmuauſen Dik onchſentd Penugoa⸗ gucne tarint Dekgo.a orſiaßfe ſunn Wpune Pehlune onme eendoos Nrſendo.d Nölberer Mebic Neron Mrtals Dekenons nplewen Iigedwten Dolw wie Molocoag⸗ Wenelacan Nkin oen ipnwiin dto te Rihe⸗ inm. Mmrimmgn Ggunma R dahegrd⸗ Deinong . lemmeal Dide 1de⸗ Mmetg nlorlen guritl Mna eptin dnmn 8inſin lei kän Nuenin ng inl an Auninii ſadee. Nacd ün mccöif apbig miomm Ami weptio adgl fibabee 5N e mpete IN Dd. HMa. müngen id wppnun mus End iupd ANRN NN un en ſr Mun nchloßi Pediſco oiſas.n.t.i.obliuioni tradere:ſiue quod vidicerat perdere. . HDedo.is.vidi.tu.a.ti.reddere ſe victuʒ vel vincendũ hoſtibus victoꝛibo ſe tradẽ 7ia de. 1 do oas. Iñ hec veditio. onis talis traditio aut redditio. Et deditiꝰ.a.ũ Deduco.qᷣ xi.ctũ.a.t.i.de vno loco ad aliũ vuncere · vel valde oucere · vel deducere ẽ amicũ abeuntẽ ꝓſequi comitari.quod vulgare quoꝛũdã redolet.⁊ vĩa de du/ co. cis.⁊ pꝛoducit vu. * 4 Defamo.mas.ani.a.p.i.cõuiciari:crimiari famã auferre: oꝛ q de·⁊ famo.as. ꝓdu. fa. Mñ. Fama volat trãſitq; modũ quo/ cunq; feratur. H Defatigo.as.aui.a.p.i.valde vel deoꝛſum fatigare:vel a latigatione alleuiare: ꝓd- tia ĩa dea fatigo. as. Iñ defatigat.a.ñ Befeęco. cas.care.a.p.i.purgare/quaſi de/ oꝛſũ a fęce ponere.⁊ dꝛ a de.⁊ fęco.cas.Iñ defecatus.a.ñ.i.ſine fęce vel ſine ſoꝛdibus vel purus.⁊ pduc.pe. Delalcare.eſt aliquid ab aliq; iure cebito in ſolutum computare. Pefendo.dis.i.a.t.i. pꝛotegere.⁊ dicit᷑a dea fendo.vis. Del defendere eſt vicem oñi ſubire vel illud facere qð faceret vñſ Inde hic defenſoꝛ.ſoꝛis.acioꝛ patronus. Et defenſoꝛius.ria.riũ.⁊ ̊ defenſio·onis. Defenſo.ſas.ſare.a.p.i.frequẽt᷑ defendere. Defertio.tisiſi.tũ.a.qi.valde vel deoꝛſum implere. euacuare.⁊ dẽ a de.⁊ fartio.tis. Inde deferto.tas.frequentatiunu. Befero defers tuli latũ verbũ neutrũ.i. de vno loco ad aliũ ferre.vel deoꝛſũ ferre.Et deferre.i. accuſare. In q̃ ſigtione ſepe iue/ nit᷑ in Boetio de cõòſolatione. Et deferre i.honoꝛẽ impẽdere.⁊ hᷣim hoc cõſtruit᷑ cuim vtõ.vt Ego defero tibi.i.honoꝛẽ impẽdo Vñ. Pefero fert accuſat honoꝛat fertq; deoꝛſum. Heferre iuramẽtũẽ aliquẽ artare vel aſtri/ gere ad iurandu. Et qnq; defertur a iure. qñq; a iudice:qñq; a ꝑte:.qñq; etiã dela⸗ to a ꝑte ꝑti defert᷑.vt nõ.C.de iuriur̃.l.j. Deferro.ras.raui.a.p.i.valde vel deoꝛſum ferrare:vel ferrũ remouere ⁊ extrahere.et icitura dea ferro.ras. Deferto.tas.i.frequenter defertire. Befetiſcoꝛ.ſceris.defeſſus.ſũ d.t.vbi antiqᷣ dicebant fatiſcoꝛ.ſceris.i.deficere vel fati/ gari vnici.Et ꝙ defetiſcoꝛ faciat defeſſus teſtat᷑ DNꝛiſcianus in. x.lio.vicens: Hefe/ tiſcoꝛ defeſſũ facit ſupinũ ⁊ participiũ h̃/ deriti tempoꝛis defeſſus nõ ab eo quodẽ deficio defectusſit participiũ pꝛeęteriti. Et vt vicit Papias: PBefeſſus exhauſtuiſ laſſus fatigatus·a defetiſcoꝛ. Deficio.cis.feci.fectu. ĩuenit᷑ in duabo ſi/ tionibo· ſcilʒ in abſoluta ? tranſitiua.Nã deſicere.i. defectũ pati deeſſe.vt Iſte laſ⸗ ſus defecit. Itẽ deſicere.i.deſtituere· dere⸗ linqre. Iñ defectus.⁊ hęc deſfectio.onis. Et vt Papias dicit. Pefectus quarte de dli. ſolis? lunę varij laboꝛes. Solis cũ int᷑ nos⁊ ipſuʒ luna obijcit᷑qð nunq; fit niſi finita luna. Aunę eni defectus inter ſolem T ipſam lunã vmbꝛa terrę obijcitur. Definio.finis.niui.nitũ.a.q.i.valde fmire. 1da de.⁊ finio. Et idẽ etiã qð diffinire. Iñ definitus.a.ũ. NDñ ⁊lct.2. MHunc de⸗ finito conſilio ⁊ eſcientia dei tradituʒ eſt. pꝛioducit fi. Defio.fis.fiui.fire.i. derelinq̃re.vel deeſſe Defectũ pati.⁊ dẽ a de.⁊ fio. Hefiteoꝛ. teris.d..ienegare abnuere. Meflagro. gras.a. p.i.exardere. diuulgare- furoꝛẽ deponere.⁊ v a de.⁊ flagro.gras Defluo.isxi.ctũ.n.t.i.deoꝛſũ: vel cito fluẽ vel vecurrerea dẽ a de.⁊ fluo.is. Defringo.gis.gi.fracti.a.t.i.valde vel de/ oꝛſũ frangere vꝛ a ve.⁊ frango.gis. Vefraudo.das.dare.a.ꝓ.ſᷣm theologos. ſᷣm Mug..debet dici defrudo.das.au. mutata i. u.longam. ⁊ eſt defraudare vel defrudare vald e fraudare. Et Papias etiam dicit: defrudoa fraudo componit au.in.u.ſicut claudo incudo. Defungoꝛ.ger.deſunctus ſüũ.d.t.i.deoꝛſũ a functione eſſe.vñ quia qͥ moꝛit᷑ deoꝛſuʒ fit a functione vitęideo dꝛ defũgi.i.moꝛi Iñ veſunctus.a.ũ.i.moꝛtuus:q; deoꝛſuʒ a functione vit et. Vegenero. as.n.p.i.deoꝛſũ eſſe vᷣl fieria genere · eſſe vel fieri vegenerẽ · vel vege/ nerare ẽ denobilitareii.facere degenerẽ vll degenerare eſt de genere exire pꝑeccã/ do vel malis moꝛbus. Deglutio.tis.tiui.n.qi.valde vel oeoꝛſum glutire vel a gula ia ingulatũ emittere. Bego.gis.degi.n.t.i.viuerea caret ſupino bm vſu dꝛ a ða ago.gis. ꝓdu.de.ñ in AXuroꝛa dẽ. Qui coꝛ habent humile ul caſto coꝛpoꝛe degunt. ” Hegradareẽ deponere ð oꝛdine.vt.lxxxi. oll. victum. .ùẽð Vebiſco.cis.i.deoꝛſuʒ vel valde hiſtere.⁊. dĩa de.⁊ hiſco.cs. Iñi dehiſtens.oĩs ge. 24 „ BDeleo. les.leui.letuʒ.a. s.i.deſtruere· extin⸗ i aꝑtã hiatũ viffuſũ habes valde biſtẽs Pehoꝛtoꝛ.aris.atus.verbũ cõe.i.diſſuadẽ· vel valde hoꝛtare. Iñ dehoꝛtatoꝛius.a.ũ ⁊ hoc dehoꝛtamenminus. Beiecto.tas.are.i.requent᷑ deij cere. Beiero.ras.n.p.i.valde iurare vel peierare VBñ.j. Aeg.20. Addidit Jonathas de/ ierare Dauid.i.valde vel firmiter iurare. Etiã deierare eſt falſũ iurare. vt.c. in litte / PBeifico· cas. a. P.i. deu facere.?⁊ vꝛa deus facio. IN deificus.a.ũ.pe.coꝛ.i.iuinus. Deijcio.qieci.iectũ.a.t. i. deoꝛſũ uł de vno loco ad aliũ iacẽ.⁊ dꝛ a de iacio.cis. Iñ deiectus.a. u deiecto.tas.frequẽtatiuũ. Veiuro. ras.pe.p.n.p.i.valde vel firmiter iurare.⁊ dẽ a de: iuro. Et nota ꝙ in iſtis verbis deiuro ⁊ ꝑiuro qᷣbꝰ antiqͥ vtebãt᷑: nos mutamus.v.in.e.coꝛ.ſubtracta.r.a ſe/ cundo verbo.⁊ dicimus deiero deieras. ? peiero. as.ꝓ ꝑiuro.as.⁊ deiuro.as. Lnde Aucanus in. 6õ? Wos eſtis ſuꝑ iſtigenas qui peierant vndas. Delaboꝛ. beris. lapſus ſũ.d.t.i.de vno loco ad aliũ. vel deoꝛſũ labi.⁊ dĩa de laboꝛ. laberis.⁊ pꝛoducitllal. . DBelapido. vas.a.p.m VBapi cere.? dẽa de. ⁊ lacto.tas.a.in.e. mutata. Inuenit etiã in deponẽti in eodem ſenſu. Hñ ꝓppᷣa.Belectentur in leticia exulta/ tione. Et delecto ſigt magis paſſionem intrinſecus natã qᷓ; actionẽ traſeuntẽ ſed illã ſiẽt ad modũ actionis. Inde delectat vꝓ̈bũ unꝑſonale.⁊ h̊ delectatio.onis.⁊ hę Delitie. aꝑ:quia delectant. Velego.as.aui.a.p.i.de vno loco ad aliũ: vel deoꝛſũ legare.⁊ vꝛ a de. ⁊ lego. as. JIñ delegans. tis. participiũ. delegatus. ti. Itẽ delegare ẽ aliquẽ iudicẽ loco ſui au/ toꝛitate ſui iudicatuꝝ cõſtituere vel ſub/ ſtituere. vt. l. cipim. C. de app. Bel e in locuũ ſuũ uł vice ſui aliũ reũ creditoꝛẽ dare guere · interficere.⁊ dꝛ a de.⁊ leo.les.lere. qð nõ ẽ in vſt deletus. a. u. i. deſtruct pe p. BHñ dic Miſcian in. ? liꝰ. Peletũ a deleo. vñ ⁊ letũ ipſa res ꝗ delet vitã ·q̃i a leo ſimpliciqð nõ ẽ in vſu.Et foꝛmat᷑ de/ letũ a deleui. vi.ĩ ti mutata.⁊ pd.de. Dñ Birrhia. Hia moꝛſveletoĩa moꝛte cadũt Deliberare eſt factu diligent᷑ tractare· vel in mente reuoluere· vel cũ amicis ſuis ex a eſt euerte · cõſumereerogare· vel vaſtare. ⁊ coꝛ.pe. Belecto.tas.n.p.i.gaudereiocũdari:pla/ ploꝛare an expediat ſibi illud achmittere de quo ꝗritur. puta hereditatẽ agnoſcẽ. Delibo. bas.baui.a.p.i.ſacriſicare· imolari extinguẽ · cõſũmarecõtingere · vel parũꝑ deguſtare ꝓdu.li. VPnde.Hinũ delibo de quo temptans ego guſto. DBelibuo.buis.bui.butũ.a.t.i.iungere dĩ a de oleo · vel liquoꝛe buo. Dñ delibuẽ quaſi de oleo vel liquoꝛe ꝑfundere. Inde delibutus. Nuidã tamẽ vicũt ꝙ delibuo cõponit᷑ a de.⁊ oleo.vel liquoꝛe ⁊ imbuo ⁊nõ a buo·qꝛ buo bᷣm eos nihil eſt. Beligo.gis.legi.a.ta.de alijs legere.i.eli/ gere dĩ a de lego.legis.⁊ coꝛripit li. Belimino.nas.naui.n.p.i.valde liminare vel deoꝛſũ limẽ aufene.⁊ dꝛ a de.⁊ limino YVelimo.as.aui.a.p.i.valde limare.xel li/ men auferre. In alia etiã ſigtione h̊ vxbo vtimur · vt Iſte vult vicinos ſuos deli⸗ mare.i.deſtruere.q̃ſi oĩo de limo.i.mũdo auferrre. Belinio.nis.a.q.i.placare dulcẽ facere et lenẽ. Iñ delinitus.a.ũ.⁊ delinitio.onis. ⁊h̊ delinamentuʒ.ti.i.placatio:dulcedo blandimentum. = Velino.nis.leui.letũ.a.t.i.valde veldeoꝛſũ linere vel planare vel delere vel occidere 7 dĩ a de.? lino.⁊ coꝛripit li.vbiqʒ. Delinquo.quis.qͥ.a.t.i.peccare omittẽdo bonũ.⁊ derelinquẽdo dei mandatũ.⁊ d a de.⁊ linquo linquis. Et amittit. n. in B/ terito. Dñ ꝓpha. Dꝛiuſq;ᷓ humiliarer ego deliqui. Peliro. ras.n. p i. deſt ulcare a ſulco deuiare exoꝛbitare ·ſicut boues diſcoꝛdãtes faciũt vñ ⁊ ſexe pdnit᷑ p diſcoꝛdare.Oñ Hꝛatiꝰ in epi. Quicqͥd delirant reges plectunt achini. Et hincvelirus.a.ũ.i.ſtultus/fatuꝰ 1 diſcoꝛdioſus. Et delirare ꝓpꝛie ſenũ eſt ⁊ ſenes ꝓpꝛie dicunt᷑ veliri·q; ꝓpter ſene/ ctutẽ inſãniũt? rectuʒ tramitẽ tenerenon poſſunt. Et ſcias ꝙ velirꝰ ⁊ deliro nõ pnft elſſe cõpoſita a lira ꝓ inſtrumẽto canendi q; tunclira habet pꝛimã bꝛeuẽ. Sed lira ꝓ ſulco ꝓducit pmã:ſicut patetĩ iſto vᷣſu. Pollice tango lirã facio cũ vomere liraʒ. Deliro ergo cõponit᷑ a lira ꝓ ſulco. Inde deliro⁊ delirus ꝓdu.pe. ſicut lira ꝑ ſulco pꝛimã.vt patuit ꝑ Dꝛatiu. Muidã tamẽę dicũt ꝙ deliro.i.diſcoꝛdo cõponit᷑ a lira ꝓ inſtrumẽto canendi⸗ ſic ſᷣm eos coꝛ.pe. u deliro ꝓ deuio cõponit᷑ a lira p ſulco.et ſic ꝓduat li. Oñ.Deliro diſcoꝛdo deliro demo Peite ade⸗ Pemm 7di4 eoceſ fſulre⸗ Peneo⸗ emola mnayo⸗ umenia Natawe⸗ eclten Pentotis 1deicaare. Deniroran und nituppid ſibnoh⸗ Pemitge⸗ pamnr Penos nimerape Dowlordn Nod Nlipnner chcdad 6 Pbide⸗ Denolioll molle⸗x lorſn Denonlwa unſſibiett Wwerdiann Denlaln wliner Pnuſle gong etiena Nhae⸗ cene dalergfi Cömnonkan ſonn Ntotg wp rij⸗ dunam Niunef it v Acpvi Rn wr N deuio vio. pannos aufeneexpoliare denudare. mmö DBeliteo.tes.tui.n.sS.i.deoꝛſum latere.⁊ d : Sepaſto.cis.depaui.a.ti.valde paſcere no, a de.⁊ lateo. tes. lcorodere. Ni) Demento .ctal.a.p.i.furere · vel furioſũ facXc. Depedſcoꝛ.ſceris.depact᷑ ſuʒ.d.t.i. valde d 7 dĩa demens. Et dementoꝛ.aris.d.p.in paciſci · vel pactũ facere. Et depeciſci.i. dil H eodẽ ſenſu.vel dꝛdementare:q̃ſi dementẽ coꝛdare/pactũ rũꝑe · vel oiffidare.⁊ facit NImm facere. extra mentẽ.i.rationẽ ponere. Hñ ſupinũ depactũa dicit᷑ a de.⁊ paciſcoꝛ.a. Nhr Ac.S: Magicis ſuis dementaſſet eoo. mutata in. e. . YU ſe Demeo.as.aui.n.p.i.deoꝛſũ vel valde· vel SDepecto.tis.xui.ułpexi · vel etiã pectui.a.t. N de vno loco ad aliũ meare· vel tranſire. bm antiquos ̊ modo vtim̃ raro pexiet n Demergo.gis.ſi.merſũ.a.t.i.deoꝛſũ mergẽe ppexũ vel pectü in ſupino.i.valde vel mul/ vel a merſione/quaſi a deoꝛſũ ſubleuare:-2 tum pectere vel deoꝛſum. riet dicit᷑a de.⁊ mergo.Oñ pᷣs. Non me de-· DSepellicoꝛ. aris atus ſü.d.p.i.deciꝑe.⁊ dꝛ mergattempeſtasggug.. 23 voz fxllicno pelliUK. W Pemeto.tis.ſſui.ſſũ.a.t.i.deſtruẽ.abſcindẽ Depelliculo. las.a.p.i.vecipe. WKr deſiccare.⁊ dꝛa dea meto.tis coꝛ.me. Depello. lis.puli.pulſũ.a.t.i.deoꝛſũ vel de Rl Demiroꝛ.aris.etus.ſum.o.p.i.valde mi · Vvno loco ad aliũ pellere.⁊ dꝛa de.⁊ pello rbin rari. vel deoꝛſũ.⁊ via dea miroꝛ. Etiã cEWVepeſco. ſcis. ſciui. ſcitũ. n. t. i. valde peſcere * nitur ꝓ deſpicere · qd eni deſpicimus q̃ſi ⁊ dĩa de.⁊ peſco.quod non eſt in vuu. eimin ſub nobis aſpicimus.⁊ ꝓpducitmi. Depilo. las. aui. a. p.i. pilos auferre.⁊ vꝛĩa Demitigo.gas.gaui.a.p.i.demulcere · vel dea pilo·qð deniuat᷑a piłꝰ.li. Et iſta ſi⸗ . pcuterea dꝛ a de mitigo.gas.⁊ coꝛ.ti. gnificatione coꝛri.pi. ſicut ⁊ pilus. Etiam ung Semo.mis.dempſi demptũ.a.t.i.exhere. põt cõponi a deꝗ pilo.las.qð veriuatur noa, minuerea pducit de Oñ Dꝛatius in epi. a pila ꝓ ĩſtrumẽto terendi. Et ẽ oepilare llelo⸗ Veme ſuꝑcilio nubem plerũq; moleſtus raꝑe.furari.expoliare. Et in hac ſigtione Vemolioꝛ.liris.tus.ſũ.d.q.i.valde moliri. depilo.las.ꝓducit pi.ſicut pila. woli vl deoꝛſũ · vel demoliri.i. deſtruere.⁊ q̃ſi Depingo.gis.pegi.pactũ.a.t.i.valde pin/ Ct diſſipare: venuſtatẽ vult q̃ſi ad nihili gere · vel de vno loco ad aliũ impellere uł d5. redigẽ.⁊ dĩa dea molioꝛ.Pñ Matthei deoꝛſũ.⁊ d a de.⁊ pango.gis.qð ẽ ũun/ mmin 6“ Vbinec emgo nec tinea demolitur. go · vel impello. vel põt eſſe cõpoſitũ a ve nn Demollio.lis.liui.a.q.i.valde vel deoꝛſum ⁊ pingo.gis.pinxi ⁊ tunc facit depinxi. rnng mollire · vel indurare.⁊ dĩ a de.⁊ mollio ⁊ tunc aliud ſigtſcilʒ valde pingere. niugt lis.⁊ ſcribit᷑ pꝑer geminũ.l. J Vepleo.es.ere.pleui.pletũ.a.s.i.valde re/ Demonſtro.as.aui.a.p.i.rem ſubiectã · vel plere · vel euacuare · exinanire · q̃ſi ve ple/ nmun quaſi ſubiectã oculis vel intellectui ſᷣſen-½ no deducerea dĩa dea pleo ples.quod gfni tare dicitura de.⁊ monſtro.as. nron eſt in vuu. SS i DVemuloꝛ.laris.latus.ſum.d.p.i.diligere DBepono.nis.poſui.poſitũ.a.t.i.deoꝛſum a speen vel inuidere. ſedeuł dignitate ponere.⁊ dꝛa de.⁊ p. instl emuſſo.ſas.n.p.i.dubitare· diſſimulare. no.is.⁊ pꝛoducit pe. nibiſt enigro.ras.are.a.p.i.valde nigrare · vl Sepopuloꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.valde po⸗ urtre⸗ nigredinem auferre. pulari · vel deſtruere. maron Benſo.as.aui.a.p.i.ſpiſſare. Iñ dẽſeo.ſes. Sepoꝛto.tas.aui.a.p.i.deoꝛſũveloe vno onöpi i.ſpiſſũ eſſe vel ſieri. Inuenit᷑ tamen qñqʒ loco ad aliũ poꝛtare·vel ſpaciaria dicikra ocend denſere poſitũ tranſitiue p denſare. Et a de.⁊ poꝛto.tas. Hel depoꝛtareẽ aliquẽ Goin denſeo.ſes.denſus.a.um.ipiſſus. Henſo ppetuo exilio vãnare/ relegare ad tẽpꝰ. wiſe componit᷑ cum con. vt Condenſo.as. Et vt. ff. ve interdic.l.relegatoꝝ.S.differetia oreri⸗ denſeo neutrũ eſt. ⁊ caret ſupinis. Depꝛauo.uas. uaui.a. p.i.valde pꝛauare uingt DBento.tas.taui.a.p.i.dentatũ facere.⁊ dẽ piꝛaue facere dicitur a pꝛauoAas. nlagi⸗ a dens. Et cõponit cñ.e. vt Edento.tas.i. Pepꝛecioꝛ. aris atus ſũ. v.p.i. valde pciani umi dentem extrahere vel excudere. vVell de pᷣcio aulene . depmere · vilipegere · ſvet lin Denũuciare · eſt gimen alicuius ſuꝑioꝛi nin“/ vilificare. lntid aũt dicebãt depcio. as. gesln ciare · ita Hpoſitio. de augeatvenũciat · Deßcoꝛ. aris atus.ſi.. p.i. valde pꝛecari noſlo onẽ. vt in.c.ſi depoſiti.l. j. in pꝛin. vel de põt ibi eſſe pᷣuatiui.inõ pcari.re⸗ aho den Depanno.nas.naui.a.p.i.dilacerare· vel ſutare · qd vulgo dẽ diſpcan· ul excuſare · 2 5 DHeſidero.ras.raui. a. p. leſtia. Iñ deſideriũ.rij. Iñ deſidenoſus.aAa um/ dꝛa deꝗ ſidero.- rgas.. Deſigno.nas.aui.a.p.i:valde ſignare· di vel expurgare. ⁊ dĩa de ſcoꝛ. coꝛ. pꝛe: PDepꝛędoꝛ. aris.atus.ſũ.d.p.i.valde ůdaain ſdas facere/diſſipare.⁊ dr̃a de.⁊ pꝛędoꝛ Anris. ꝓducit pꝛę. conſtruitur cuʒ actõ. NVñ Creñ. ʒ culus meus depꝛędatus ẽ animã meaam. Pepꝛehendo.dis.di.a.t.i.ꝑfecte coguoſce valde tenere:⁊ dicit᷑a dea pᷣhendo.dis. Pepꝛendo. dis. di.ſũati. dephendere. et dicitur a de.et pꝛendo.dis. Depudeo.des.pudui.n.s.⁊ depudet ver/ buʒz impſonale.i.valde pudere:uł pudo/ rem amitterea dr a dea pudeo.des. PBepuro.ras.a. p.i.valde purare· vel a pu ritate remouere.et di a de.et puro.as. Derideo.des.ſi.ſũ.a.s.i.deludere.ſbᷣſãnare de aliquo riſũ mouere.et dicit᷑ a de. et ri/ deo des. Inde deriſus.a. um.i.deluſus.et hic deriſus.ſus.ſui. Deriuo.uas.⁊ diriuo.uas.differunt.Maʒ deriuare eſt quaſi riuuʒ de fonte vucere. Sʒ diriuareeſt fontẽ in diuerſos fontes wel riuulos deducere. Diriuat᷑ ergo gre/ ciſmus ĩ latinitatẽ.i.quaſi fons in nunlos ducit᷑. Sʒ latinitas deriuat a greciſmo.ii. quaſi de fonte ducit᷑. Similit᷑ victio pꝛi/ mitiua viriuat· q; quaſi fons in diuerſos riuulos oucit᷑. Sʒ dictio deriuatiua de/ riuat᷑.i.quaſi niuus de fonte vucit᷑. ꝓdu. ri.deriuo. Et abo deriuãt a ri ꝑ ↄpoĩtõʒ Serogo.gas.gaui.a.p.i.malediceredetra here · vel diminuere ex parte · nõ ex toto. vt. ff. de ꝓᷣ. ſig. l. derogatoꝛ. Deſcendo. vis. Oi. n. t.i. deoꝛſũ ſcãdere.ſub/ xea oĩ a dea ſcãdo. dis. Inde deſcenſus. DHeſcio.deſcis.ineſcire obliuioni trad ere. dicitura de.⁊ ſcio.ſcis. Beſero.as.are.a.p.i.ſeparare. Peſe ero. ris. rui. deſertu a.t.i. derelinquere vra de. ſero.ris. Iñ hoc deſertũ. i. dere⸗ lictũ. Et hinc deſerto.tas.i.deſertũ facere. Poõt etiã eſſe frequentatiuũ huius verbi deſerere. Et inde deſertꝰ a. i. i. deſolatus · egens auxilij. BDelideo. des. deſe edi.n.s i. deoꝛſu ſedere · a oſito deſiſtere · pigrere. ⁊ vꝛ a de. ⁊ ſe⸗ deo. Iñ deſideſco.ſcis.inchoatiuũ.⁊ hic ⁊ bec deſes deſidisi. pigen remiſſus. Inde dDioſus. a. um. i. cupere. ppꝛie ce⸗ ſtinguere. vl ſignu frangere ⁊ remouere. apire. Et eſt tractu ab illo · qui ſignuʒz ſi⸗ gillũ frangit.⁊ ita aperit litteras.⁊ mani⸗ feſtat. Et ideo deſignare dẽ. apire: manife ſtare.⁊ dicitur a dea ſigno.as. OPñ Mꝛa/ tius. Quid non ebꝛietas deſignat aperta redudit. H Pelilio. ſilis. deſilui. deſiliui delilij. deſul⸗ tum in ſupino.a. q/i. valde · vel deoꝛſü. vel de vno loco ad aliũ ſalire, dĩ a de ſalio lis. Inde deſultoꝛqui vno loco ad aliũ ſe tranſfert. Et deſulto. tas.frequentatiuũ Peſino. nis. deſiui · vel deſij deſitu. a.t. i. dü⸗ relinquere pmittere dimittere uł ceſſare Vel terminare · vel finire. ⁊ vꝛ a de.⁊ ſino. Itẽ diſſino.nis.i.diuidere:ſeparare· Iñ diſſitus.a.u.i.diuiſusſeparatus. VDeſipio.pis.pui.pitü.n.t. i. deoꝛſum ſape⸗ rKxY· de ſapientia exire dicit᷑ a de.⁊ ſapio. Heſiſto. tis.n.t.i.deoꝛſũ a ꝓpoſito ſiſtere et ceſſare. Heſoloꝛ. aris. atus.ſũ.vp.i.deuaſtare. de/ relinqre.⁊ ſolũ facere.⁊ dꝛ a dea ſoloꝛ ſo/ laris. Inde deſolatoꝛius.a.ũ. Pñ pᷣs.Cũ carbonibus deſolatoꝛijs.vel deſolatoꝛis. Deſpero.ras.aui.a.p.i.a ſx ceſſare· ſine ſpe fieri dẽ a dea ſpero. Iñ deſperans.tis. Veſpicio.cis xi.ctũ.a.t.i.deoꝛſũ aſpicẽ·cõ/ tẽnere · vel vilipẽdẽ: d a de.⁊ ſpecio.cis. Iñ deſpecto.tas.frequentatiuũ.Et h̊ de⸗ ſpectus.tus.tui.⁊ deſpectus.a.ũ. Et deſpe⸗ cte.tius.ſime/aduerbiũ. Et deſpectiuꝰ.a.ũ T: hic ⁊ hęc deſpectabilis.⁊ hocle. Deſpico.cas.⁊ deſpicoꝛ.aris.deponẽtale. i. grana de ſpica excutere · vel extrahere. vñ ⁊ ſexe ponit᷑ ꝓ auferre.⁊ ꝓ apire· pd. ſpi.⁊ dĩ a dea ſpico.cas. tem deſpicoꝛ põt denuari a deſpicio.cis.⁊ eſt idẽ qð deſpicere.vel ꝑ ſe cõponit᷑a de.⁊ ſpecio. cis.⁊ ſic coꝛ.ſpi.ñ Greciſmꝰ.Cunc ego eſpicoꝛ cũ ſpicis extraho grana. Deſpi⸗ coꝛ ac ꝓpꝛie dico cũ ſpecto deoꝛſum. Deſpondeo.des.di.a.s.i.valde ſpondere. ſponſaʒ facere ⁊ viro cõiungere.Inde de ſconſo.as.verbum frequentatinu. Peſpumo.as.are.n.p.i.valde vel deoꝛſum ſpumare vel purgare.quaſi deoꝛſũ a ſpu/ ma ponere. oĩ a de ſpumo. Veſpuo.is.uere.deſpui.ſpntũ.n.t.i.deoꝛ⸗ ſum ſpuere.vel ſputo pfundere. Beſterno.nis.ſtraui.a.t.i.valde vel deoꝛſũ ſternere · vel. ve.eſt ibi pᷣuatiuũ · q̃ſi a pa/ ce· vel pacto remouere: wl ſellaʒ auferre qð⁊ deſellare vicit᷑. Et in hac vltima ſig⸗ —* toren ſelas Deſuuns putane neo,71 goro⸗ aſe nx- Peſtno⸗ Per funſta eoeſt wol Pledes eſeng bed Peſnde pietb albbiel Mer Dchove niifan Panntot⸗ Uitenti. Daumnno. Alenend Dere Sunde ueN Dereſte ree dia de⸗ lortve Creteſn Nielte eſtſaan 4bonmin reuk Muutel irna⸗ ecir⸗ denc. Parrle⸗ deoſ⸗ eon wyene Wer⸗ i⸗ TNIe ih n N aiN vrhio adalii mutini tide⸗ ceſſare 1ſmno. e Ii 8 XNrſne oltere ſe r r, ſpo Ci ſatons. ſneſo .ͤts, cd/ as. Krbde ee⸗ Krn ni „ ll⸗ nünl. mber. znng n epe ickidiss v1p. Um Mep- n. rder⸗ ed d. WNrN woſi 0 . „ ℳ n preoſi iſiaN uuien Bumd none ſumit Geñ. 24. vbi vĩ. Introdu⸗ xit eũ in hoſpitiũ ac veſtrauit camelos.i. ſellas ⁊ ſaraenas depoſutt. Beſtino.nas.are.a.p.i.legare:mittere· de/ putareaſcribere · vel ſigre dẽ a de.?⁊ te/ neo. ⁊ interponit᷑.s.vel a de.⁊ ſtino.nas. qð nõ eſt in vſu: coꝛ.ſti. Oñ Ouidi me/ tha.Deſtinat imperio clarũ pᷣnuncia veri Fama. Iñ ꝑ cõpoſitionẽ pꝛędeſtino.as. Beſtituo.tuis.tuere.a.t.i.deſerere·derelin / quere. vel deoꝛſũ ſtatuere · vel a deoꝛſum ſurſum ſtatuere.⁊ dꝛ a de.⁊ ſtatu. Deſto deſtas veſtiti deſtitũ.n.p.i.deoꝛſũ a Polito ſtare · ceſſare. Helueo. es.deſueui · vel deſuetusſũ.n.s.in eodẽ ſenſu.i.a cõſuetudine ceſſare. Inde bec diſſuetndo. Deſũ dees.i.abeſſe:uł oeficere. Homo /ꝓp⸗/ pꝛie abeſt. Sed vinũ deeſt. Ibeſt quod alibi eſt. Beeſt · qð deficit.⁊ nõ habetur. Inge defuturus. ra⸗rrfru. DBeſuo deſuis demere.a.t.i.diſiungere·ſu⸗ turã frangere. vel veoꝛſum ſuere. Betento.tentas.frea dicit᷑ a detineo.nes. nui.tentũ.tu.v.mutata in.o. Determino.nas.a.p.i.definire terminos auferrea dĩ a de.⁊ termino.nas. Detero.teriſ.triui.tritũ.n.t.i.valde terere. Item detero.teris.terui.deterere.i.peio⸗ rare. vel peioꝛari. Deteſtoꝛ. tar..o.p.i.valde teſtari: deiera/ re.vel execrari:maledicere:abominari.et dꝛa de.⸗ teſtoꝛ. Iñ hic ⁊ hęc deteſtabi/ lisa hocle. Itẽ deteſtari ẽ abſenti denũ/ ciare teſtibus adhibit. vt.l.ſubſignatuʒ. S.i.et. l. le. ff. de x.ſig. Alit᷑ auũt · veteſtari eſt facta alicuius abrenũciare · ſpnere · vel abominari ·ſeu nõ appꝛobare · vel eſt exg⸗ cxare. uł deſcribi res aliquas ⁊ eas ꝗᷓ q̃les ⁊ quãte ſũt ſcripto ↄpꝛehendi.vt.ff.l.tallt. Detineo.tines.tinui.tentũ.a.p.i.remoꝛari impedire · vel deoꝛſuʒ· vel de ſuo ꝓpoſito tenere coꝛripit.ti. BDetondeo.tõdes.a.s.i.valde tondere/vel deoꝛſũ. Inde detonſus.a.ũ. Detoꝛpeo.pes.n.s.i.valde toꝛpere:vel a toꝛ poꝛe remouere.⁊ da de.⁊ toꝛpeo. DBeturpo.as.are.a.p.i.valde turpare· inqͥ/ nareturpem facere dĩa de.⁊ turpo. Petracto.ctas.qð ⁊ detrecto.tas.qra.p.i. dedignari:recuſarenegligere· cõtemuẽ · vel detrahere.⁊ dĩ a de.⁊ tracto. Detraho. his.here.troxi.tractum.a.t.i.poſt doꝛſũ alicui maledicere oicit᷑ a ð.⁊ traho vel valde dictare. hies. Eſt etiã expoliare auferre. co ad aliũ trudere.wel exdudere. HDeueho.his.deuexi. ctũ. a. t. i. deoꝛſũ: ułde vrvnno loco ad aliũ vebere.⁊ dicitur a de.et veho. Inde deuecto.as.frequentatiuũ. Heuyuelo.as.are.a.p.i.valde velare.vel diſ⸗ cooperire.⁊ da de.⁊ velo. PBeuio.as.are.a.p.i.exoꝛbitare.extra viaʒ ire.⁊ dicit᷑ a de.⁊.vio.as.Inde deuius.a. u. Et eſt idẽ deuia ꝙ auiaq̃ſi loca ſecreta Eex viã a via remota. Peuito.as.a.p.i.valde vitare. Deuoto.tas.taui.tare.a.p.i.ꝑ furoꝛẽ male/ dicereexpꝛobꝛare:deuotionẽ ſanctis au⸗/ ferre. nñ Pꝛou. 20. Ruina ẽ hoĩs deuo/ tare ſanctos/ſm vnã litterã. Itẽ deuota/ re.i.emiſſũ votũ ĩfringerefrequẽt᷑ vouẽ. ⁊ tunc eſt frequentatiuũ huius verbi de uoueo. ues. tum. H Dextro.as.traui.a.p.i.ꝑ dextrã ducere.Et ſcribit᷑ dextraui/eius ꝑteritũ per x.ſed qſĩ eſt teritũ de deſterno.nis.qð componit᷑ à de. ſterno.tũc deſtraui ſcribitur per.s. ante 3 Dico. cas.caui. care.2.P.i. copulaie. Et di/ co. cas.i.cõſecrare.Et hęc ſigtio tracta eſt ex miſſa. tũc enĩ cõſecrata eſt eccleſia qñũ̃ copulata eſt veo.Itẽ dico.cas.i.voueo ues. Et cõponit᷑ cũ. ab. in. pꝛę.et. ve. Et de⸗ riuat᷑ a dico.cis.qð ꝓducit pꝛimã.ſ̊ dico cas.eã coꝛ Hñ. Qui dijs tẽpla oicant ́ ſunt hi dij mihi vicãt. In grecſſmo autẽ dĩ. Mec dico ſignat confirmo copulo ſa⸗ cro. Item quidã. ꝛima vico legotertia dico lego. Qui verſus vtroꝛũq; verboꝝ ſcilʒ tã lego.gis.⁊ lego legas.q; dico.cis. dico dicas differentiã oſtendit. Vitco. cs xi.ctũ. a.t. Et eſt vicẽ ſemel. Me⸗/ moꝛari vo pluries. Itẽ dicere accpit p ſigre. vel ĩtelligere. vñ dictio dĩ. q; dicat aliqd.i. ſignificet · uł intelligi faciat. vnde dictionare.i.dictiones cõiungere ad cõ/ ſtructionẽ oꝛationis faciendã. Nictito. tas.i.rrequenter dictare. Victo.tas.i/frequẽter dicere.Et ẽ dictare aĩ cõceptioneʒ recta oꝛatione pꝛoferre⁊ cõponere · q hoc modo facit· frequent᷑ vi/ cit. Iñ ꝑ cõpoſitionẽ edicto.tas.i.palam Tichut ris.ire. verbũ meditatiuũ.a dico diduco diducis diduxi viducere.a. t. i.. in viuerſas partes vucere.i.diuidere· vel ſepare · extendere · vel ſubtiliare. pd. ou. Dieo dies dviet.n.s.i.diẽ facẽ.⁊ dĩ a dies.⁊ eſt verbũ excepte actiõisqꝛ ſoli deo cõ/ nenit. Iñ vieſco.cis.ĩchoatiuũ. hinc oiet vieſcit ipſonalia.vñ Nũc diet.i.dies fit DPieſcit.i.dies incipit eſſe. re. et dicitur a dięta. Diffaſcio.cias.a.p.i.faſcijs iuolnere. Differtio.tis.ſi.ſn.a.q.i.diuſis modis far⸗ tire.implere.⁊ dĩ a dis⸗ fartio.tis.Inde Differtus. a.n. Iñ vifferto. tas. frequẽeta. Dieto.tas.are.i.ꝑ cdhętas ire vel ꝑendina / Differo. ers.tuli latu.i:plongare extẽdere vel diuſis modis ferre.vel diſſipare· dil⸗ pergere · Item vifferre. i. diſtare· differen / tiã habere.vt homo differt ab aſino. Et iĩ hac ſigtione ſepe iuenit᷑ imꝑſonaliter. ITS Differens.tis.oĩs ge.Et different. tiusſi/ me aduerbiũ.⁊ bęc differentia.tię. Diffido.dis.fiſus.i.i.nõ fidere.⁊ dꝛa dis ⁊ſido.vis.⁊ pꝛoducitfi. Diffigo.gis.xi.xi.a.t.i.diuerſis modis fi⸗ gere · wvel a fixura remouere. —= Diffindo.vis.fidi fiſſũ.a.t.i.diuerſis mo/ dis · vel in diuerſas partes findere.⁊ oꝛ a disa findo.⁊ coꝛ.fi ĩ terito.ſ̊oiffido.dis ex dis.⁊ fido.dis.pꝛoducit fi. Dñ. Diffi⸗ dit ille falce viffidit non bene fidens. Diffinio.is.ere.iui.a.t.i.diuerſis modis fi/ nire. determinareoſtendere quid ſit vel quale vel quantũ.et dꝛ a dis⸗ finio.mu/ tata.S.in.f. Inde hęc diffinitio.onis. Viffiteoꝛ. teris. feſſus ſũ.d.s.q̃ſi diuerſa et alia fateri.⁊ d a vis.⁊ fateoꝛ.Inde diffi/ ſus.a. um. Diffodio vis.n.t.i.viuerſis modis fodere. Diffringo.gis.fregi.fractũ.a.t.i.diuũſis mo dis frangere.⁊ oꝛ a disa frango.gis.a.in i. conuerſa et.S. in. f. èUMUU Viffugio.gis.a.t.i.viuerſis modis. vel in viuerſas partes fugere. Inde viffuginʒ gij. diffugus.a. ũ. Diffuſo. as.are.a.p.i.fuſo diſſoluere.et dꝛ a dis.⁊ fuſus.et pꝛoducit fu. Digero.ris. geſſi.geſtũ.a.t.i.explicare· oꝛ⸗ dinare:vel oꝛdinẽ deſcribereintegruʒ oꝛ⸗/ dinare· vel exponere vel viuidere oꝛdi⸗ natim · vel euacuare · vel ebꝛietatẽ vepo⸗ nere ·qð; fit cũ abania ⁊ potus in ſtoma⸗ cho viuidũt.⁊ quędã pars purioꝛ tranſ⸗ mittitur ad mẽbꝛa ad alimẽta vitę qdaʒ Caſſio⸗ mittit᷑ ad ſeceſſũ.vñ.j.Reg.pᷣ. vꝛ Ennę Digere pauliſpervinũ qͥ mades. Digito.al.are.a.p.i.digitos facere:ułmõ/ ſtrare digitis. Et ꝑ cõpoſitionẽ Indigi⸗ to. tas.i.digitos induere. vel demõſtrare vel nominare. Dignoꝛ. aris.atus.ſſ.d.p.i.dignũ indica/ re·dignũ habere. Inde dignus.a.ũ. Digredioꝛ.deris.greſſus ſi.d.t.i.in diuſas partes gradi ⁊ ſeꝑpatiʒ/uł diuerſis modis gradi:nunc hucnũcilluc nunc ſurſũinunc deoꝛſũ·ſiniſtroꝛſũ.ante ⁊ retro. Diudico. as.a. p.i.diuerſis modis iudica re· vel deliberarediſcernẽ diuidẽ ſepare. Dilaboꝛ. beris.v.t.i.diuenſis modis/vel in diuerſas partes labi.⁊ dicit᷑ a di.⁊ laboꝛ. beris.⁊ pꝛoducitla. VDilambo bis. a.ti. diuis modis lambere. Pilapidare. eſt res vel bona ꝓdigaliter et indifferent᷑ erogare.vt.l.ſiꝓ ea.C.mãda⸗ tia.ff. de mino.l.værũ.circa finem. Dilato.as.are.aui.a.p.i.extendereułdil/ ferre.⁊ dr a di.⁊ lato.tas. Iñ dilatatus.ta tũ.i.extenſus diues factus. Etiã põt eſſe fre.huiꝰ verbi differo.diſtuli.dilatũ. Dilibuit.i.vnguento vnxitꝑ di.ſcribit. Dilibunt᷑ oleo vngut. Diligo.gis.lexi.lectũ.a.t.i.amarea dra di. et lego.gis. Et eſt amare ꝓpꝛie ĩ malo·di⸗/ ligere in bono. Iñ dilectus.tus.tui.et di/ lectus.ta. tũ. et dilectio. onis. Dilituit.i.latuit.et dicit᷑ a di.et lateo lates et dedinat᷑ deliteo dilites.et coꝛ.li. Iñ di⸗ liteſcere inchoatiuũ.i.latere.Et eo vtütur multum oꝛatoꝛes. Diluceo.ces xi.n.S.i.diuerſis modis lucere el diuiſim lucere.Iñ hoc diluculũ. Dilucido.as.are.a.p.i.diuerſis modis lu/ cidare.et dicitur a di.et lucdo. Diluculaſcit.i.diluceſcere incipit. Dimetioꝛ.tiris.dimetitus vel vimẽſus ſu. d.q.i.diuerſis modis metiri.⁊ dꝛa di.et metioꝛ. Iñ dimenſus ⁊ dimenſio.onis.⁊. hᷣ⁊ bęc dimẽſionalis:⁊ H̊ le.i.ad vimẽſio/ nem ꝑtinẽs: facit futurũ indicatiui in ar. licʒ ſimplex ſuũ ineniat᷑ ĩ boꝛ.vt metiboꝛ. PBñ ꝓphᷣa. Exultabo ⁊ oiuidã ſiccinamet cõuallẽ tabernaculoꝝ dimetiar. Et ĩ euã/ — gelio dĩ. Eadẽ quippe menſura qua mẽſi „ fueritis: remicietur vobis. Dinmico. as. are.aui.n.p.i.pugnare. Dnde DOuidiꝰ de remedijs. DHitncus? gladijs zacuta dimicet haſta. — Dimidio.as.a.p.i.diuidere ꝑ mediuʒ· vel medietatẽ auferre.⁊ coꝛripit di. Dinminuo. nuis.nui.nutũ.ꝑ vnũ.m.ĩpoꝛtat viminutionẽa dicit᷑ a di.⁊ minuo. Item ſent paltes natß ytvn Dimno. Disnnit 10ℳ uigen bifene⸗ iogoat olo mere di . 41 6 4 . penue cond 42 dinnet mpop naue elerzd Nwpss. mesmumn⸗ anme⸗ nbis Korn⸗ Pimois teser⸗ Diſai⸗ Dlle / Parteme Meeptea deroyi gong Gicens Maemo Uterez d Mmngi Glend eran Moa Goſege⸗ groſen Neummne lhum lucha nte Mn l h Rr ucen nͤl nümme £ £ — 8ni eſen li rlaw, leret Cde n. hunsn nipötti⸗ dlui cfadi. nnlodi⸗ edi⸗ awduns Sd kroopün vdsler nodl⸗ 9 t. Hininzſ⸗ in Goni lmi/ Niiinar⸗ neud. mer. iuenit᷑ dimminuo.is ꝑ duo.m.i.ĩ oiᷣſas partes minuo dꝛ a dis.⁊ minuo:Nam Dicit Pꝛiſcianꝰ in ̊ maio.S.tranſit inm vt viminuo ꝓ viſminno. ODñ Ceęrẽtiꝰ in adelphis. Dmiminuet᷑ tibi cerebꝛũu. Bimitto.tis.miſi miſſũ.a.t.i.diuerſis mo dis mittere· vel in viuerſas partes mittẽ 7 dĩ a oi.⁊ mitto.tis.Et dimittere.i.pcẽ? indulgere condonare. Eſt etiã oimittere differre· oerelinquere. Dinodo.as.are.a.p.i.exoluere. Dinoſco.cis.ui.notuʒ.vinoſcere.a.t.i.dil⸗ cemere diuſis modis noſcerea dꝛa di.⸗ noſco. cis. ⁊ nõ habet. g. ante.n. DHñ Ecq. 4 * In lingua eniĩ ſapientia vinoſcitur. PBirigo.gis.rexi.a.ti.quaſi in diuerſaʒ ꝑtẽ rego. dĩ a di.⁊ rego.gis.⁊ coꝛ.ri. DHnde pᷣs. Dirige greſſus meos. Dirimo.mis.remi.reptũ.a.t.i.oiuidere:ſe⸗ parare.⁊ oꝛ a di, emo.mis.interpoſita.r ⁊coꝛ.rni. Mñ Aucan in. Sᷣ. Et non admiſſe Dirimit ſuffra gia plebis. Viripio.pis.pui.eptũ.a.t.i.diuſis modis l in diuerſas partes rapere· vaſtare·di/ uellere.⁊ dicit᷑ a di.? rapio.pis. Dirũpo. pis.rupi.ruptuʒ.a.t.i.in diuerſas partes rumpeſcinderediuidere dicit᷑a dia rumpo.pis. Iñ dirupt᷑ ta.tũ.i.ſciſſſus diuiſus. Oñ Danielis.iꝗ? Et diruptus eſt draco. W Viruo.is.ni.a.t.i.deſtruerein diuſas par / tes ruere· euertere· deij cere. Viſcalcio.as.are.a.p.i.calciameta exhere. Diſcedo.dis.ceſſi cedere.n.t.i.in diuerſam partem cedere.⁊ dr a diſa cedo.dis. Diſcepto.tas.taui.a.p.i.diſputare· cõten/⸗ dere: vſurpare iudicare.Et vt dicit Iſi/ doꝛus. Judex dictus. q̃ſi ius dictans vel dicens pplo · ſiue qð iure diſceptet. Jure aũt diſceptare eſt iuſte iudicare. Diſcerno.nis.a.t.i.diuidereſeparare: diſ⸗ cutere.⁊ dicit᷑ a diſ.⁊ cerno.nis. Diſcerpo.pis.pſi.ptũ.a.t.i.qiuerſis modis carꝑe.i.ſcindere/laniareeuellere.⁊ dicit a dis.⁊ carpo.pis.a.mutata.in.e. Diſco diſcis didici diſcitũ diſcere.n.t.i.co/ gonoſcere· vel ſcientiã accipe. Itẽ diſco ꝓ cognoſcere actiuũ eſt.̊ diſco p caꝑe ſciaʒ neutrum eſt. Dilcooperio.is. a. qi. cooꝶ&toꝛio detegere. Diſcoꝛdo.as.are.n.p.i.diuerſũ coꝛhabere diſſentire. Diſcrimino.nas.naui.nare.a.p.i.diuidere. ſeparare. dicit᷑ a diſcrimen. coꝛ.mi. Diſcũbo. bis. here.n.t.iiacere ad comeden dũ in tricliniolic; ⁊ in alio loco.ſolebant? eniʒ iacentes ſupᷣ cubitũ comedẽ.vel dilſ- cũbẽ ẽ ad diſcũ ſedere ⁊ ferculum ſumere. Diſcurſo.as.are.i.frequenter diſcurrere. Diſcutio.tis.tere.a.t.i.ſubtiliter indagare uł quaterediſiũgere.⁊ dicit᷑ a dis.⁊ cutio tis. Dõt etiã ↄponi a diſ. quatio.tis. Iñ diſcuſſus.a. um. J Diſgruo.is.grui.grutũ.n.t.i.diſcõnenire. diſcoꝛdare. ⁊ diat a dis.⁊ gruo.is. Diſijcio diſijcis diſieci.a.t.i.diuũſis modis iace·diſꝑgereſeparare:diuellere ·deſtruz ⁊ dicitur a diſ.⁊iacioa ſcribit᷑ ꝑ duplexi. in ſecunda ſyllabo. Diſiũgere uł diſtinguereẽ cõferre data u accepta.vt in.l.cognoſcere.S.i.ff.ð vᷣ.ſig. Diſligo.gas.gaui.a.p.⁊ deberet dici dili/ go.gas.a dia ligo.gas.ſ̊ interponit᷑. S.cã differentięa diligo. gis.i.diſſoluere. In/ uenit᷑ etiã in eode ſenſu diſſigo.gis.tertie cõiugationis.ſicut dicit Hug.⁊ coꝛllii.,. Biſpello.lis.puli.ſi.a.t.i.diuerſis modis vel in d iuerſas partes pellere. Diſpendo.dis.di.a.t.i.largiter donareex/ pendere vel oꝛdinare:diuiderea dicitur a dis.⁊ pendo.dis.Inde diſpenſoꝛ.ſoꝛis.et 7 diſpenſoꝛius.ria.rium. MMV Diſpenſo.as.are.aui.a.p.i.largiter donare dinidere·diſtribuere: diſponere vel deli/ berare.⁊ dicit᷑ a diſ.⁊ pendo.dis.penſum. Inde dipenſatoꝛ.toꝛis. Diſperdo.dis.didi.ditũ.a.t.i.amittere de. lere · vel deſtruere.Oñ in pᷣs. Nõ diſꝑdi/ derunt gentes quas dixit dñs illis.i.non deſtruxerũt deleuerunt. diuerſis modis perdiderunt. ðð D Diſpeſco.ſcis.ſciui.diſpeſcitũ.n.t.i.diſtare· ſeꝑari. Inuenit᷑ etiã trãſitiuũ ꝓ ſeꝑareu diuidere dr a disa peſco.ſcis:qð nõ ẽin vſu. Quidã tamẽ dicũt ꝙ cõponata diſ. paco pacas · vel paciſcoꝛ·vel paſco. Diſpicio.cis.xi.ctũ.a.t.i.diuſis modis aſ/ picere. vel in diuerſas partes. ⁊ dicicura dis.⁊ ſpecio.cis. Iñ diſpectus.a.n diſpi/ coꝛ.caris.⁊ inde h̊ ⁊ ̊ diſpicabilis.et q̊ le. Duplico.cas.pe.coꝛ.a.p.i.deoꝛſum a plica ponere.et dicitur a dis.et plicco. Diſplodo.dis.dere.a.t.i.manꝰ apenire.Et ponit ſimplicit ꝓ aꝑire· vel rupe · diſcutẽ · quaſſare. Iñ diſploſusa.ũ.ul diploſus. Diſt Pong arcp i.diub modis ſpoliare et dr̃ a dis.et ſpolio as.et abijcit᷑ vnũ.s. Ziſpungo.gis.ait.i.oiuſis modis pũgere s puncto facere: vel expellere. * * * * Piſputo.tas.taui.tare.n.ꝓ.i.diuſa putare in loquendo.vel loquedo viſſentire· vel diſputare eſt oiuerſa ratone mẽtis ꝑq/ rere vt ad rei weritatẽ xoſſit ꝑnenirea vꝛ a diſ.⁊ puto. Iñ hic viſputatoꝛ.toꝛis.et Diſputatoꝛius.a.u. Diſputare etiã eſt allegare. vt videlʒ intẽ/ tionẽ ſuã ꝑ ꝓbationes in iudiciũ deduc/ tas oſtendere ⁊ eã viribus aſſeuerare et roboꝛare.vt.ix.q.iij.alioꝛum. 2 „ . Diſquiro.ris.ſiui.ſitũ.a.t.i.diuerſis modis qre re iueſtigare. pdu.qui.⁊ dꝛa dis. 1 quęro.mutato.e.ili. Diſſeco.as.are.a.p.i.diuerſis modis ſeca/ re.dirumꝑecruciare coꝛ.ſe. Oñ Rci.7: Audiẽtes aũt hęc oiſſecabãt᷑ coꝛdibo ſuis Diſſentio.tis: diſſentioꝛ.tiris.in eo dẽ ſen/ ſu.i.diſcoꝛdarediſcrepare·quaſi viuerſa ſentire.⁊ dẽ a diſ ſentio. Biſſepio.pis.ui.a.qi.diuerſis modis ſe pire· vel ſepem remouere:oiſcludere. Biſſero.ris.ere.a.t.i.tractare: vicereſapi/ ent᷑ loqui:cõfirmare:exponere· declarare eloqui lucide. Inde viſertus.i.ſapiens. Biſſero.ras.are.a.p.i.viuerſis modis ſe/ rare.vel ſeram remouere vel aperire. Diſſicio.cis.cui.ſectũ.a.t.i.remouẽſepare. 7 dĩa diſ ſeco.cas.⁊ coꝛ.ſi: Oñ Ilmbꝛoꝰ Illi veteris militię moꝛe viſſicere hoſtiũ Viſſideo.oes.n. S.i.diſcoꝛdare: diſcõueni⸗ re.in diuerſa parte ſedere. dr a dis.⁊ ſe/ deo ſedes. Iñ diſſident᷑ aduerbiũ.⁊ diſſi/ dentia.tię.⁊ coꝛ.ſi. Oñ Onuidius in epi. Verbis facies diſſidet iſta tuis.Inde diſſi . * Diſſido.dis.n.t.i.qiſcoꝛdare.diſcõuenire.i parte diuerſa ſedere.quaſi idẽ ſigẽt cũ diſ⸗ ſideo. des. dra dis.⁊ ſido dis. ꝓpduẽſi · Hñ in. .liꝰ.moꝛaliũ .quaſi in pꝛincpio dicit Greg'. Bʒ duͦ a ſemetipſis ꝑ cõtra rietatẽ diſſidunt lectoꝛẽ ad intelligentiaʒ weritatis mittunt. Viſſilio.lis.n.q.i.diuſis modis ſalireĩ diũ/ ſas partes ſalireſeparari:abrumpi ſaliẽ=⸗ Do. Inde diſſulto.tas.frequentatiuũ. Diſſino.nis.iui.itũ.n.t.i.viuidereſeꝑare. Viſſipo.as.aui.pare.patũ.a.p.i.diſꝑgere dqiminueredeſtruerea dra dis: ſipo.pas Diſſoleo. les.n. .i.diſueſcer. Diſſono.nas.n. p.i.diuerſis modis ſonare: diſcoꝛdare. In diſſonanter.i. diſcoꝛdant᷑. ⁊beęc diſſonantia.tię.⁊ diſſonꝰ.na.nũ. Diſſopio diſſopis.a.qi.abſo pire. Diſſulto.tas.i.frrequenter oiſſiline.· Dilſſuo.is.uere.pꝑe/p.a.t.i.diſigereſuturaʒ frangerrr. Viſtendo.ſtendis.ſtendi.n.t.i.valde ten⸗/ derevel a tenſura remouere. Viſtineo. nes.a. S.i.detinere· vel ſeparare. l in diuerſaʒ partẽ ⁊ oppoſitã tenere. Diſtingo. gis xi. cti.2.t.i.tincturã auferre. Diſtinguo. guis.guere.a.t.i.determinare· deſignare· diuidereſeparare punctare- diſcemere.⁊ dr a diſ.⁊ ſtinguo. ñ diſtin/ ctus. 9.. hęc diſtinctio. onis. Diſto. ſtas.ſtare.ſtiti diſtitũ.⁊ etiã iuenit᷑ diſtatũ.n.p.i.vifferre·remotũ eeĩ diuer/ ſa ꝑte ſtare: ceſſare.⁊ dr a diſ.⁊ſto ſtas. Iñ diſtanter diſtantia. Viſtrahere eſt vendere. vt. ff. de cõtrahen. emp⸗ Vdi.lſi ita diſtrabit.⁊.lẽ alienã. Viſtribuo.buis.ui.a.t.i.viuiderediuerſis dqiuerſa tribure. Viſtningo.gis.xi.ctü a.t. i. diuenſis modis ſtringe. Itẽ diſtringere ẽ apliareſtrictu/ ram remouere. vel leniter tangere. Et in hac vltima ſigtione põt ſumi Ecech.i . vbi dr. Cenerũ diſtringã. Et in pꝛologo Amos vbi vꝛ. Auboꝝ moꝛa diſtringes. VZiteo.dites.n.S.i.eſſe vel fieri diuitẽ. ⁊ dr a dito.as. Iñ diteſco.cis.inchoatiuũ. VZiio.tas.taui.tare.a.p.i.diuitẽ facere. Iñ ditat.ta.tũ.i.diues fact᷑᷑. MHñ Mieremię S Ideo ma gnificati ſunt ditati.. pdu. di.Oñ in Auroꝛa. Oð replet angelicus ditatz oꝛnat honoꝛ. Diuendo.dis.didi.dituʒ.i.diuiſe vendere. VBiuentilo.as.a.p.i.diuerſis modis venti/ lare.⁊ coꝛ.ti.⁊ dr̃a ventilo.las. Biuerſifico.cas.caui.a.p.i.diuerſa facere. 7 dicit᷑ a diuerſus⸗ fado.⁊ coꝛ.ſi. Piuerſo.as.fre.a diuerto.tisi.frequenter diuertere. Itẽ iuenit etiã diuerſo.ſas.pꝛo variare.⁊ dicit a di.⁊ verſo.ſas. DBiuerto.tis.a.t.i.lecedereirevel variare. vel diuidere/quaſi diuerſis modis verte. Inde diuerſo.ſas.frequentatiuũ. VBinido.is.ſi.ſũ.iuidere.a.t.ſᷣm antiqͥs cõponit᷑ a dia vido.dis idẽ eſtqð par/ tiri · vel q̃ſi diuerſis modis videre. Qui/ vã tamẽ dicũt qð ſit cõpoſitũ a di.⁊ via do. Iñ viuido.i.viuerſas vias do.ſed etymologis eſt. Inde viuiſus.a.ũ.⁊ Diui ſiuus.a. um.i.diuiſus vel diuidens. Piuino.as.are.n.p.i.futura ſdicere. giige Nrepi Po dnsd cocedo⸗ und4 ipaſ Gnuſa oeo cye Pexn Zogung loesen edoo Dloesar pmmreag Polooae Dorniho Dominor ſtmutur⸗ Ponona gueni Abalirà Doroasan Punanmon guuonee ſuezoſnel Domoigin chererg Grenumn Guador Vototus: 1. Abitotes Disbitare dbitu⸗ eſeiner inemgi Uet Punn . Muc⸗ iinent iduuex, oſg. küöin. lhitlani wd owus Ein ehir. ologo ngds. nrn nimas wr. Vaſalan u ard ds W.. 1mnn, tN nünA nenſed u1diul k. — Dinulgo. as.are.a. p.i.diuᷣſis modis vul/ gare/ publicare·oibus notũ facerea ſigre D ante G So Das dedi datum vare.i. dono.trado- cõcedo/partioꝛ. Jñ datio.onis.⁊ H̊ da/ tum.ti. Et ſcias ꝙ do eſt verbũ actiuü · ta⸗ mẽ paſſiuũ in pꝛima ꝑſona pᷣſentis indi/ catiuiſcilʒ doꝛ nõ eſt in vſuſic nec foꝛ. Doceo doces doaui doctũ.a.S.i.infoꝛmare Inde verbalia. Vogmatixco. al.a.p.i.docere · vel inſtruere. Voleo.es.ere.lui.litũ.n.s.i.pati doloꝛem. Inde doloꝛ. oꝛis. Bolo. as.are.a.p.i.leuigareplanare/pꝛę⸗ parare.⁊ percutere. Voloꝛo.as.n.p.i.doloꝛeʒ habere vel pati. Domifico.cas.pe.coꝛ.n.p.i.domũ facio. Dominoꝛ.aris.d.p.i.dominiũ exercẽ.⁊ cõ/ ſtruitur cũ genitiuo vel vatiuo. Domo.mas.domui.mitũ.a.p.i.vincẽſub/ iugare.mãſuefacere.frangere. colere. Iñ verbalia: domitoꝛ.trix.tio.⁊ domitus.a.ũ Vono.as.are.a.p.i.dona tribuere: vel re⸗ munerare· vel honoꝛare. Et viffert a vare quia dare eſt cuʒ ſx remunerationis.do/ nare vo ſine ſpe remunerationis. Doꝛmio.is.iui.itũ.n.q.i.ab actuali ſẽſatiõe ceſſare ⁊ quieſcere. ꝗIñ doꝛmito.tas.fre/ quẽtatiuũ.pe.pꝛo.Et ẽ doꝛmitare ſub pi/ gritia doꝛmire · doꝛmire v naturaliter. DHoto.tas.tare.taui.a.p.i.dotẽ vare. Dubito. tas.taui.tare.n.p.i.quaſi duabus vijs bitare ·qð eſt ꝑgere.i.eſſe incertũ.vel dubitare · quaſi diuitare.i.vuarum viax eſſe incertuũ. Iñ oubius quaſi duuius.i. incertus/q̃ſi duaꝝ viarũ. vel quaſi duas tenens vias.⁊ coꝛ.bi. ODñ Cato. Ne du/ bites cũ magna petis impẽdere parua. Dubo. bas. bani.inuenit p oubito.tas. Duco.cas.caui.a.p.i.guidare· vel nutrire. dĩ a duxa coꝛripit hanc ſyllabaʒ vou. ſᷣ Duco.is.eã pducit.Oñ.Cu niſi lacte vu/ ces pueros ad funera vuces. Et cõponit * Egduco.cas.i.enutrire. Duco.cig. xvi.ctũ. plura ſigt· aliqñ idẽ ẽqð deſponſare. vt Ale ouxit vxoꝛẽ.qñq; idẽ eſt ꝗð reputare.⁊ ſicſcibit in litteris. Pi gnn duximus vobis intimandũ.qñq; ẽ trabere wl accipe. vt. Ille ouxit oꝛigineʒ de nobili pꝛoſapia. Iſñ ductoꝛ.oris.⁊ H Ductrix.cis.⁊ hic duct.tus.tui.⁊ ductim — Ebullio. lis. liui. lire.n. q.i. valde bullire. D ante B aduerbiũ.i.tractim. ⁊ ducto.tas. verbuʒ fre.a quo aliud verbũ frequentatiuũ:ou⸗/ ctico.as.i.frequenter oucere. Dumo.as.are.a.p.i.ſpinare.Inde dumeo es.mui.i.eſſe vel fieri ſpinoſn. I qud ou⸗ meſco ichoatiuũ. vt Ilger dumeſcit.i ĩci/ pit eſſe dumoſus vel ſpinoſus. Vuo duis oui vuiſti ouere.a.t.i.tribuere. dare · ſoluere. Kqͥ ↄponit᷑ Induo induis. Duplico.cas.caui.catũ.i.duplare. Duplo.as.are.i.duplũ facere. Dureo.es.n.s.i.eẽ uł fieri duꝑa oĩa duro gs. Inde vureſco. ſcis. verbu inchoatiuũ. Vuro.ras.rare.a.p.i.duruʒ facere.Et dou⸗ rare.ipmanere. ꝑſeuerare.ſufficẽ. vt Iſte oi durauit.Et vurare.i.patienter ferre. Inge hic⁊ bęc durabilis.⁊ hoc le. E ante B uel C Bibo. bis. re. n.t. i. valde bibere eWVll intus bibere vel euomere · ul nmnndere obliuioni. Hñ Job. 6?7 Sagitteę oñi in we ſunt. quaru indignatio ebibit ſpiritů mei. Ebꝛio. as.are.n.p.qð non eſt in vſu.i.vltra menſurã bibere. Eccleſio.as.are.aui.atu.a.p.icõuocare vel cõcionani:qð⁊ ecdleſiaricare inuenitur. Ecliptico.as.i.eclipſim facere:obſcurare. E gonte D Edecumo.mas.maui.mare.a.p.i.cerpere 7 dĩ ab e.⁊ decumo.as.Oñ Macrobius de ſaturnalibo. Inuenit inqtlocus veteꝝ viroꝝ decumatos ex multis libꝛis. Eqẽto.as.i.dentẽ extrahere vel excdludere. Egico.q.a.t.i.pcipere⸗ eſt regũ vel impera/ toꝛũ. Dñ.Edicunt reges:indicit feſta ſa/ cerdos. .2 Edifico.as.are.a.p.i.edem facio. Ediſſero.ris.ſſerui.ſſertũ.a.t.i.valde diſ⸗ ſerere. vel apire narrare exponere. DOñ in euãgelio.Ediſſere nobis parabolã hanc. 7 dꝛ ab e.⁊ diſſero.ris. Iſñ Ediſſerto tas. verbum frequentatiuun. Ego es eſt.i.comedere ẽverbũ anoꝛmalũ Et antiq; dicebãt edo edis edit regularit᷑ poſtea vifferentię cauſa coꝛrupta eſt ſe/ cunda ꝑſona.⁊ p edis dictũ ẽ es.Et ſcias q,; quęcũq; voces huiꝰ verbi ſequũt᷑ ſecũ/ dã ꝑſonã ꝑ foꝛmationẽcoꝛruptę ſũt. Rᷣg foꝛmanta pꝛima ꝑſona nõ ſunt coꝛruptę Vñ dicit Pꝛiſcian in. ꝗ? li? Edo es eſt · ẽ gnoꝛmalũ tamẽ in plurali numero ſeruat regulã ttie ↄiugatiõis:edim editſediũt. Edo edis edidi edere editũ.i.oicere:mani/ feſtare emittere · cõponere · exponere · pa/⸗ rere: pferre: ꝓducere dare.⁊ dẽ ab ea do das. DMñ. Edo cõpono pario loquoꝛ et mãifeſto. Anoꝛmalũ fit edotertia ſeruat ego. Inuenit᷑ etiã edo edis regulare pio comedo. tuc ẽ ſimplex fac ſteritũ edi. Egdoꝛſo.as.a.p.i.doꝛſũ ſcindẽ.⁊ ſcipue ab antiori parte. Iñ edoꝛſat.ti. dꝛ ęquꝰ ab itioꝛi ꝑte ꝑ doꝛſũ ſciſſꝰa oꝛ ab ea doꝛſũ ſi. Educo.ducas.cani.a.p.i.enutrire: oicitur ab e ouco.⁊ coꝛ.du. Nel ᷑ᷣm Papiam: Egducare.i.enutrire ·iſtituere· eligẽ. Edu⸗ cere vo eſt ꝓtrahere eruere · ſubuertere. E ante F Effamino.nas.are.n.p.i.oqͥ.⁊ dẽ ab ex.et t. amino.x.in.f.mutata. Iñ P effamen. nis. loquela. ” Effemino.nas.i.valde fæminaredebilitare el deuirginnge.. Effero. ras. raui. ratu. rare. a. p. i. crudeliter agere vel ferũ facere. Et deriuat ab efferꝰ ra.ruũ.bᷣm Mug. Dicit etiãẽ Papias:Effe/ roꝛ efferaris.ratus.ſũ.i.mẽte ferina effectꝰ ſine ratione. Sʒ Effero. ras. magis eſt in vſu.⁊ coꝛripit fe. Effero effers extuli elatũ.i.extra ferre.⁊ p/ pꝛie eſt cadaueruz. ⁊ dẽ ab ex.⁊ fero fers. Efferre etiã ſigt extollẽ · eleuare · ſuꝑbire⸗ Inge beęc elatio elationis. Efficio.cis. effeci effectũ.a.t. i. pfecte facere· qquaſi pficere.leuiter adiplere.⁊ dĩ ab ex. Zfacio facis. Iñ effectus.tus.tui.i.finis rei aut qð a cauſa efficit᷑.vt dies eſt effectus ſolis. Inde effectiuus:.a.ũ.i.qð habet vel poteſt habere effectum. “ Effingo. gis. xi.a.t.i. xpꝛeſſe fingere. Inde effigies.giei.i.imago.⁊ hinc effigio.gias giaui. a. P.i. effigiẽ facẽ ul effigiẽ reßſetare Effontio.tis.tiui.i.venenoſe loqͥ · vel foꝛas emittere. oꝛ ab ex. 1 fons. tis. Effoꝛ effar effatus ſũ.d.p.i.eloqui.⁊ dicit ab ex.⁊ foꝛ farl.vel effoꝛ.i.exulł apte loqͥr. Effreno.as.i.valde frenare.vel defrenare. Effringo. gis. egi. ctũ.a.t. i. valde vel extra frangereq dĩ ab exa frango. Effugio. gil. a.t. i. extra fugere · vel ſepe? cõ⸗ E ante G Egeo eges egui egere. n. .i. nõ habere vel opus habere. caret ſupino. Egero. geril. geſſi. geſtu.i.digerere·fſoꝛas emittere. ꝓpꝛie malã ſubſtãtiã ventris ꝑ ſeceſſũ ułanu.Et trãſlatiue dꝛ ꝓ enacuare ponit etiã ꝓ vomere. coꝛ.ge. Oñ. QNui bene digerit egerit ingerit eſt bene ſanꝰ. Egeſco.ſcis.inchoatiuũ.i.incipio egere. Egredioꝛ.deris.egreſſus ſuʒ..t.i.exire ex gradi.⁊ dẽ ab ea gradioꝛ. Hel egredi eſt de vno loco ad aliũ locũ exire. Egreo egres eęgrun egrere.n. Si. eſſe vel fieri eggrũa dꝛ ab eęger. Egreſco.ſes.inchoatiuũ.i.incipio ęgrere. Egroto.tas.taui.n.p.i.ifirmari vel frequẽt eggrere. lic; ęgreo ęgres ęgrui ſᷣm vſũ ca/ reat ſupino/ſit tñ ab eo ęgroto.tas.jrreq̃i ab ęgritu ſupino pd.o.vñ Dꝛatiĩ epi. ð m vas ęgro dabis ęgrotare voleti. Eante J Eiecto.ctas.frequẽtatiuũ.i.requẽt eijcere. ⁊ dicitur ab eijcoo. Eijcio. cil. eieci eiectũ eijcere.a.t.i.ec iacere. euellere.euident᷑ iacere.⁊ d ab e.⁊ iacio. Eiuloꝛ. lar. eiulat ſũ. v. p.i.flere · voce do⸗ loꝛẽ manifeſtare:voce cõfuſa pdolere dla⸗ mare. Inuenit etiã eiulo eiulas Hñ vicit OHapias: Eiulare ploꝛare alta voce. Iñ pic eiulat.tus.tui.i.ploꝛatus vel damoꝛ pi:tèę doloꝛe confuſus. Elaboꝛ. beris.lapſus.ſuʒ.v.t.i.valde vel ex labi · enadere· decurrereeffugea pduc. la. Electo.ctas.i.frequent᷑ elicerefoꝛas emittẽ Elicio.q cui.citũ.i.echẽer vocarea deducẽ Elido.dis.ſi.ſũ.pe.p.a.t.i.valde vel extra ledere.⁊ dĩ ab ea ledo. Inuenit᷑ etiam ꝓ temptare. Eligo. gis. elegi electũ.a.ti.excerpere · q̃ſi extra alia aliqd legere.⁊ dĩ ab e.⁊lego. Elimino.nas.minani.a.p.i.extra liminare. vel extra limen foꝛas pijcere · vel poꝛtare publicare.⁊ dĩ ab ea limino. Elimo.as.aui.a.p.i.purgare:i d ab ea li/ mo limas. Inde elimatus.a. um.i.clarus vel purgatus. Elingno. guas.guauii.linguã extrahere· ul auſerrea vĩ ab e. ⁊ lingi. Eliquo.quas.a.p.i.valde ułex᷑ liquare vel purgare.vñ a ponit᷑ p excolare.vel foꝛas emittere· manifeſtare:ułcũ quodã vocis lenocinio ꝓnũciare. Inde eliquatus.a.ũ. Eloquoꝛ.q̃ris eloaitus ſuʒ. det. i. valde vel Mt. ſeſte loge⸗ Weuu uceo⸗ t Clodl Wluu weid bniche⸗ hive pnolh ſeustl nſvslu tappr inch ſun⸗ ſpotel Enano⸗ bulin⸗ Gnuuva lupein Cnnſalo⸗ ntaſmn lnapogs eirenng Crenot menan. Emico Werhr R hninves ſihnäe nesam Bupen heg lnomss. l fbet. cc Enil Mobuned Gmnlole l diobe⸗ idery Aapnul fimml wan mur Meſap, nvet uleſt Aſien Were. feqner vc gheq Miep⸗ nd. oꝛnate. vel aperte expedite loqui ⁊ ma⸗ nifeſte enũciare.⁊ ẽ oꝛatoꝛis. Iñ eloquẽs tis.ge.oĩs.i.viſertus:facundus/expedite vel euidenter loquens. * Eluceo. ces.eluxi.n.s.i.valdevel ex uł eui ⸗ dent· ul pꝛę alijs lucere.⁊ dꝛ ab ea luceo. Eluo eluis elui elutũ.a.t.i.lauare:purgare wl lauãdo deſtruerecoꝛrodereulł effun / dere ⁊ diſſipare.⁊ dẽ ab e.⁊ luo.is. E gnte Emãcipo.as.are.a.p.i.a ſuituteliberaret ̊ iaʒ inoleuit cõſuetudo.vt ſilius de ptãe patris liberatus vicat᷑ emancipatus ſed ſeruus a ſeruitute liberatus: dicat manu/ miſſus licʒ ꝓpꝛie pdicta vocabula ↄueni⸗ ant captis in lio.⁊ in ſeruitutẽ redactis bm Hug . Oapias vo dicit. Emãcipare iun ꝓpꝛij oñm ſtatuere · quaſi extra manũ i. poteſtatem ſuam facrre. Emano.as.are.aui.atũ:n.p.i.ex manare ebullire· pꝛocedere.⁊ d ab e.⁊ mano.as. Emarceo.ces.cui.n.s.i.euidenter marcere. elanguẽ: ⁊oꝛ ab ea marceo.es caret ſup. Emalſculo.as.are.a.p.i.eneruare. debilita / re. uł caſtrarea dĩ ab e.⁊ maſculꝰ coꝛ.pe. Emergo. gis.ſi.ſũ. a.ti.extra mergere.exve nire· exurgere.⁊ dĩ ab ea mergo. — 4 metioꝛ · vel euidenter · vel aperte metioꝛ. Emico.cas.emicui.n.p.i.valde vel ſurſum vel extra micarei.ſplendere·ſalire.aſcen⸗/ dere. Mñ Mieronymus in epła ad Pau⸗ linũ. 8. caꝰ. Scintillę inq t emicant. Emineo.es.nui.n.s.i.extra manereapparæz ſuꝑincubere· ſuꝑſtare.⁊ dꝛ ab e. ⁊ maneo nes.a.in.i.⁊ coꝛ.mi.Et cõponit᷑ cũ ſup. vt Supꝑemineo.es.⁊ cũ pꝛę.vt Pręemineo nes·qð ꝑ ſyncopã iuenit᷑ pꝛemineo.nes. Emo.mis.emi emptũ.a.t.i.ex alieno meu,ʒ facere.i.dare ſuũ⁊ alienũ accipe coꝛ.e.in Hſenti.ſed in terito ꝓducit. OHñ Ouidiꝰ ĩepi. Turpit igenuũ munera coꝛpemũt. Emolioꝛ. liris.tus.ſũ.d.q.i.valde vel extra moliriadqͥrere.niti. dẽ ab e.⁊ molioꝛ. Emuloꝛ.laris.latus.ſũ.d.p.i.diligere.ñ 2. Cor xi? Gmuloꝛ eni vos dei emulatõe 7 dĩ ab e.⁊ moles.lis.DHel Emulari.i.in/ uidere. DNDñ ad Ro.iʒꝰ Mon in cõtentio⸗ ne⁊ ęꝓmulatione.⁊ tunc dicit᷑a molo.lis. Atẽ gmulari.i.ſequi ꝑ ĩuidiã· vel amoꝛem. PDñ PHꝛoũn.ʒe Mõ eꝗmuleris hoĩem malũ. ⁊tunc dicitura molioꝛ.iris. ODñ quidam. muloꝛ inflatur.amat iuidet ac imitatur. 1.. Etiã ponit᷑ p indignatione. DVñ Exech. 8 Erat ſtatutũ idolũ ad ꝓuocãdũ ęmu/ lationẽ. Iñ ꝓmulus.la.lu.i.diligens.vel inidus· vel ſequax uł eiuſdẽ rei ſtudioſus Et in eodẽ ſenſu.⁊ ex eiſdẽ cõpoſitis iue⸗ nitur. demuloꝛ.laris. Iñ demulus.la. luʒ. i. qmulus. . Emungo. gis.a.t.i.valde mungere. E ante Wι Enarro.nas.raui.rare.a.p.i.euidenter. vel aperte narrare.⁊ dẽ ab e.⁊ narro.ras. JTĩ hica hęc enarrabilis hocle. Encenio.nias.are.aui.n.p.i.initiare vel ali quid pꝛimo exercere:vel induere Oñ ve⸗ ſtem nouã enceniatqͥ pꝛimo eã induit.uł poꝛtat. Similiter epᷣs ecdeſiam enceniat quando eam dedicat. Eneruo.as.are.aui.a.p.i.diſſoluẽ· demol / lire. debilitare · quaſi eẽ neruos ponere. 7 dĩ ab e.⁊ neruo.uas. Hñ Duidius de reme. Eneruãt aĩos citareq; iociq; lir;. Enigmatico.as.are.auia gnigmatixo.xas. i.per egnigmata loqui. H Eniteo.tes.tui.n.s.i. valde nitere · fulgere · ſplendere:micare.⁊ d ab e.⁊ niteo.tes.X caret ſupino. Iñ enitẽs ꝑticipiũ.⁊ coꝛ.ni. Enitoꝛ.teris.eniſus vel enix ſij.v.t.i. val de niti. vel foꝛas mittere· vel parere.⁊ vꝛ ab e.⁊ nitoꝛ.teris.⁊ ꝓdu.ni.Iñ enitẽs.tis Eno nas.ui.natũ.n.p.i.euidenter nare.vel e natare.⁊ dĩ ab ea no nas.Et coꝛ natũ ſupinũ pe.ſimiliter enato.tas.eius fre. Enodo.das.daui.dare.a.p.i.exoluere·de nodo tolleredeclarare·planũ facerea dĩ ab e.⁊ nodo.⁊ ꝓducit no. Enucdleo. as.are.a. p.i.extra teſtã nucis nu/ deũ deponere.⁊ dẽ ab ea nucleo.as. Etiã ponit᷑ p aperire enodare·expedire· mani/ feſtare declarare. Iñ enucleatus.a. um.i. apertus manifeſtus/enodatusexpeditus Enuncio.as.as.are.a.p.i.valde nũciareul de aliqͥ nũcare. vel euident nũdare.?⁊ d ab e.⁊ nũcio. Inñ enũciatio.onis. enũcia tiuꝰ.a.ũ. MHñi dialectica dꝛ:Dꝛatio enũ/ ciatiua eſt vox ſignificatiua de eo qð ali / quid eſt vel non eſt. E ante O uel P Eo is ire iui itũ.n.q.i.vado vel ambulo. Epilogo. logas ·a.p.i.epilogũ facere · bꝛe⸗ uiter pꝛedicta recapitulare. Epiſcopoꝛ.aris.do.p.i.epiſcopatũ habere vel regere.⁊ coꝛ.ſco. Epuloꝛ.ar...p.i.epulis vti.hinc ꝓbalia. E aonte Q Cquipenſo.ſas.ſaui.ſatũ.n.p.i.eq̃ cogitare vel eque iudicare: dꝛ ab equꝰ adiectiuo. ECqͥparo.ras.aui.atij.a.p.tria ſit.p.i.imi/ tari. ODñ Mirgiliꝰin bucoł. Mec calamis ſolu eqͥᷣ paras voce magiſtrũ. Itẽ equi/ parare.i..quare vel cõparare.vt ęꝓqͥparo hoc illi. Itẽ eqparare.i.parẽ fieri.vt: Iſte in bꝛeui tẽpoꝛe doctoꝛes ſuos ęꝓ parauit.i par factus eſt illis. Cquipolleo.les. lere.ab ęquus adiectiuo.⁊ polleo polles. Et equaleo.es.ab ęquus et valeo.les.in eodẽ ſenſu.i.parificari: con/ ferri:aſſimilari. Iñ ęquipollens ęqͥualẽs ⁊ eqᷣpollẽtia· ęqualẽtia.i.ſimiliũ reꝝ eq̃litas. Cquito.tas.tare.aui.n.p.i.ęꝓquũ facere.vt ęquito illi.i.rectũ facio illi. Itẽ ęqͥto.tas. põt eſſe frequentatiuũ huius verbi ęquo as.⁊ tunc tantũ valet quantũ frequenter ęquare tunc eſt actm̃. Itẽ equito.as.põt deriuani ab equꝰ equi: tuncidẽ eſt quod militare. Iñ eqᷣtatus.tus.tui.i.actus eqͥ/ tãdi · vel multitudo equituũ. ODñ in Cãtidq Eqtatui ĩ curribo Pharaõis aſſimilauite Cquo ęquas.quaui.quare.a.p.i.ꝓquũ facẽ. 7 d ab ꝓquus adiectiuo. ꝓduÄt pꝛimã Et ſcribit᷑ ꝑ ae diphthongu.ſ̊ eques ꝑ.e. ſolã ⁊ coꝛ.pꝛimã. Oñ. Ne ſi ſolus eques tibi me ꝑ equũ pcoꝛ eques. Eradico.cas.aui.a.p.i.euellere.deſtruere⸗⸗ dẽ ab ea radico.cas. Iñ eradicans parti/ cipiũ. Hñ ꝓob./ʒi?Dia eradicãs genimia Erigo.gisxi.ctũ.i.ex imo ſurſũ regere. Cro ras.raui.re.n.p.i.linire· ſparare.⁊ dẽ ab es en. Et cõponit᷑ deero. as.i.ęs auferre lvalde ęrare.inęro.as.obęro.as.i.hcio vel gre conducere.ſubęro.as.i.latent᷑ pcio ſcilicet ęre conducere. Erodo.dis.ſi.ſũ.a.t.i.exulł valde rodere. Erogo.gas.gaui.gare.a.p.i.darediſtri/ buere. ? ꝓpꝛie ĩ elemoſynas. Erro.as.are.aui.n.p.i.exoꝛbitarequaſi ex rem ire. Et hinc verbalia.⁊ hͥ erratus.tus. tui.⁊ hoc erratũ.ti.ambo ꝓ delicto.⁊ h̊ er/ roꝛ.or.. Iñ erroneus.a.ũ.i.erroꝛe plenꝰ.et errabũdus. da. on: erratic. a.ũ bic ⁊2 BH erratilis.⁊ hocle.oĩa in eodem ſenſu. Eructo. as.aui.i. emittere · vel pfere ulex⸗ pꝛimereuł ructũ facere. Et eructuo.as.in eodẽ ſenſu. Et ſunt ambo ge.nen/ p ructuz Etymologi lacẽ. In alijs aut ſigtionibo ſũt ge actiui Erudero. ras.are.ui.n. p.i.purgarerudera eijcere dꝛ ab e.⁊ rudus· vel ruder ruder Erudio.dis.diui.ditũ.a.q.i.inſtruere.q̃ſi extra rudere vel ruditatẽ ꝑonere.⁊ dẽ ab * e rudo.dis: coꝛripit ru. Erugino.as.are.pe.coꝛ.⁊ derinat᷑ ab erugo ginis·ſicut rubigino.as.a rubigo.⁊c eru⸗ ginem wel rubigineʒ coꝛrũpe · deuaſtare · Et ↄpoĩt᷑ Erubigino.as. DPerubigino.as Erugino.as. DPerugino.as.i.rubiginẽ uł eruginẽ auferre.⁊ ſunt actian. Eruo.ris.ui.tũ.a.t.i.euertẽ. ab e.⁊ ruo ruis. Eruſco.cas.caui.n.p.i.eęra in vnũ colligere. ſicut numularij faciũt.⁊ d ab ęs eris. E ante B Eſco eſcas.aui.n.p.i.eſcã tribuere.vel eſcis paſcere. Et cõponit᷑ adeſco.as.i.ad eſcam vocare · vel valde eſcare. Ineſco. cas.i.in eſca impinguare · vel decipere eſcis. Eſtiuo.as.i.ad vmbꝛã in ęſtate ſedere. tuo.uas.aui.n.p.i.feruere·bullirecalere Et componit᷑ Ineſtuo.as.exęſtuo.as. Eſurio.r.riui.n.q/i.meditari edere.⁊ dĩab edo eſẽ. Et habet eſuriui ĩ terito.vt pa/ tet Matthęi.25“. Eſuriui enĩ nõ dediſt mihi mãducare.qð tamẽ eſt cõtra naturã verbi meditatiui. Merba eni meditatiua carent ſteritis.põnit᷑ enĩ eſuriui p famui ſiue famã habui. Iñ hęc eſuries. ei.. E gnte T uel B Eteſticulo.las.aui.a.p.i.teſticulos auferre el valde teſticulare. mologixo. as.are.eſt vnũ vocabulũ ꝑ aliud exponere. Euagino.as.are.ui.n.p.i.ex̃ vaginã trabẽ Euangelixo.as.are.i.euangeliuʒ anũciare. Euiro.as.aui.a.p.i.debilitare/enernare.et dr ab e.⁊ viroꝛ.Etiã põt componi ab e.. vir.⁊ tunc idẽ ẽ qð caſtraredebilitare. Euito.tas.tare.taui.a.p.i.valde vitare.uł euidenter vitare. Iñ hic⁊ hęc euitabilis. ⁊ hoc le.Et euitatus.a.ũ.i.valde vitatus. el euidenter vitat.qð etiã põt cõponi ab e. vita.i. vita pꝛinatus Oñ Hapias Euitatus vita pꝛiuatus.i.pterritus. Eunuchito · cas: eunucho. chal.i.eunuchũ facere. . Euo. as.are.aui.n.p.i.inſanire.etiã inuenit᷑ ꝓ euacuare ⁊ fugere.⁊ dẽ ab euan.tis. CE gognte „ I geinſe Eueert gere⸗· quod Exacen xige gttole lic⸗ etucb⸗ autntn Crllota Cumno. cam⸗ nncken Corcocn Crumcoor ni di Cvunmo. Unit⸗ eranin Cöſtenn gnunete Ctuns lmoat Euulaous. rirom Worere Eunnuoas feAp PO nanosar Auto:aton oſitns: Gobius nnng Cpungeſo. Cpanice te N Thjonent ftmuoug kanhonzer Grdlotzg gatii Momln Hceni ſnen; de,rnic Eibeng Wricn wnſten igndi nbignit 1womis: Coligene Sms. Binddon. ſtoin eces teſecee ulliple lſtnoss leredidb n py. nö dli mmani imedenm muipfmu mess. P suſen big iint n mion nl wn tütne. evtne l cCitts potci Dibru Mian 4 ainmt . 1UV,KO Excandeſco.ſcis Exacerbo. as. are. a. p.i. vuas acerbas colli⸗ gere. ex aſperre.? vꝛ ab ex. ⁊ acerbo. bas. quod non eſt in vſn. P Exacero.as.aui.a.p.i.ab acere purgare. Eraggero.ras.raui.a.p.i.valde aggerare. attollere· maiꝰ facere.ſicut ẽ illud euãge/ lij. Et tu capharnaũ ꝗᷓ vſq; ad cęlũ exal- tata es.Mõ qͥdẽvſq; ad cęlũ capharnaũ exaltata eratſ̊ enimiã ſupbiã exaggeat EExalto.tas.taui.a.p.i.in altum tollere. Examino.nas.naui.a.p.i/pbare·.qualiter iudicare· wel oiſcuterea diligent inqrere. inueſtigare. Exxanclo. clas.aui.a.p.i.Dhaurie. Exancoꝛo.ras.raui.a.p.i.ancoꝛã euellere· nauẽ diſſoluere.⁊ dẽ ab ex.⁊ ancoꝛo.ras. Exanimo.mas.aui.mare.a.p.i.debilitare ꝑterrefacere.⁊ vꝛ ab ex.⁊ animo mas.Jnñ exanimatus.a.ũ.i.debilitat. ꝑterrefactꝰ. cõſternatus. Mñ Veſter.i. Et pene ex⸗ animata eſt. Exaro. as.are.a.p.i.valde arareulł dðſcribẽ Exartuo.as.aui.a.p.i.diuidere. Exaſcio.as.ani.a.p.i.dolare. Exaſpero.ras. raui.a. p.i. xacerbare vel cõ/ mouere.vel facere aſperũ. Exautoꝛo.as.aui.a.p.i.extra autoꝛitatem facere vel ponere.⁊ dẽ ab ex.⁊ autoꝛo.as. VPVñ Quintilianus de cauſis.Exautoꝛat manus aruis agreſti laboꝛe ſubegit. Ex/ autoꝛatus ponit᷑ hic ꝓ extra autoꝛitatem poſitus. Ttccipit᷑ eti p delere. Hñ Ma/ crobius de ſaturnalibo. Exautoꝛata tamẽ ſequenti etate. Excaturico.as.aui.a.p.i.ꝑ aquã ſcaturien/ teʒ vel ebullientẽ plumã ani auferre.ODñ legit in ſidonio. Allij excaturicabãt aues Alij exenteriabãt piſces.⁊ ꝓdu.v.añ.r. Excauo.nas.aui.a/p.pe.coꝛ.i.valde cauare Dñ Job. Lapiges excauantaquę. Excedo vis.exceſſi exceſſũ.a.t.i.exire/extra cedere.Et excedo.i.excello vel traſcendo vel ſupero.⁊ pꝛoducit ce. Excello.is.excellere.i.eminere valde cellẽ. vt: Ille excellit illũ ĩ dignitate Del vicit ſuperare· quaſi extra alios cello.i.leuo.et habet excellui vel exculi in pꝛeterito.⁊ ex/ culſũ in ſupino vel excelſuʒ.⁊ qñq; regit actm̃.ᷣvt:ille excellit Olatonẽ.qñq;ʒ dtm̃. vt: Plato excellit illi. Inde excellentia. VDñ. Excellit ſuperat excelſus dicitur alt Excelleo.les.idem. Excendo. dis.dere.di.a,.t.i.valde accendo inchoatiuũ.i.ĩcipio cãdẽ. extrahere.⁊ dĩ ab ex.⁊ carpo.pis. l deſtruere · vel euertere. ⁊ vꝛ ab exa cę⸗ do. dis. ceęcidi. pducit.ci.vbiqʒ. Itẽ ex⸗ cido.dis.cidi.poteſt cõponi ab ex.⁊ cado dis.iK tunc caret ſupino.⁊ coꝛ.ci.vbiq;.et ſigt extra cadere vel ex aliquo cadere. Excieo.es.ciui.citũ.i puocare:cõmouerea Excerpo.pis.pſi.ptũ.i.ex carpere· eligere · Excido.dis.di.ſũ.i.extra vel valde cedere . or ab ex cieo.es.⁊ coꝛ.pe.hoc ſupinum excitũ. Inde verbũ fre.excito.tas.pe. coꝛ. Itẽ dꝛ excio.cis.ciui.citũ: tunc excitũ.tu pe pdu·q; H cieo citũ nõ wnit imo citum ⁊tuũc ab eo deriuat᷑ excito.tas.pꝑe pducta. Excillare.i.cum vxoꝛe eſſe. Excindo.dis.i.valde ſcindere vel deſtru. Excio.cis.dꝛ ab ex: cio q vide Si excieo. Excipio.pis.excepi.a.t.i.eligere.extrahẽ· extra capere · ſuꝑ alia caꝑe recipe.latẽter caꝑeiuadere.⁊ ꝑtinet ad inſidiatoꝛes. Excito.tas.aui.a.p.vide s.in excieo Exclamo.as.are.i.eleuare vocẽ:vel valida intẽtione gᷣces effundere.⁊ damare.i.vo/ ce inſonare. Excludo.disa.t.i.extra claudere vel extra dauſuram emittere. ”M Excodico.as.aui.a.p.i.circa codicc.i.crun/ cum apꝑire terrã velut lacum efficere. Excolo.las.laui.a.p.i.purgare.emittere Vel viſcutere.⁊ vꝛ ab ex.⁊ colo.las.Inde excolans.tis.oĩs ge.i.purgans vel emit/ tens· diſcutiens. Inuenit᷑ etiã excolo.lis. lere.tertie cõiugationis: d ab ex.⁊ colo lis.i. diligẽt colẽ. Et ꝓquẽ (o. exco lo qñ e pꝛime cõiugatiõis · ᷣ qñ ẽ ttie cõiug. coꝛ. Excoĩco:cas.caui.care.a/p.i.ex coĩonẽ facẽ cõmunione pꝛiuare.⁊ dꝛ ab exa comuni/ co. cas. Inde excoĩcatus.a.ũ. Excreo.as.aui.are.i.expuere vel ꝓijcere.et diĩ ab ex.⁊ creo.as.⁊ abijcit᷑s.pcedẽtex. Excreſco.ſcis.i.extra vel valde creſcere. Excubo.bas.bare.excubui vel ſᷣm aliquos excubaui · excubatũ vel excubitũ.i. vigi/ lare · cuſtodire · q̃ſi eẽ cubare· qð faciũt qͥ ciuitates · vel caſtella vel caſtra cuſtodiũt de nocte.⁊ vꝛ ab ex.⁊ cubo.bas.Hõt etiã dici excũbo bisab ex.⁊ cũbo.bis.in eodẽ ſenſu.coꝛ.cu. Excubare etiã 'm Papiã dẽ pꝛę foꝛibus inuigilare. (cudere. Excudo.dis.di.ſũ.a.t.i.feriẽdo eijcere.i.e Excurſo.ſas.are.i.frequenter curreer. Excuſo.as.are.aui.a.p.i.ex cuſionẽ ponere q̃ᷓi nõ cudere· vel excudere diqſi frequẽt cudẽ. vt ille q excuſat ſit exẽ malã famam. 5„ Execro.cras.ſed frequẽtius ĩienit execroꝛ aris. in deponenti.i. maledicere excoĩcare extra ſacu facere. Et coꝛripit e. Exemplo.as.are.aui.a.p.i.ad ſimilitudinẽ alicuius aliqͥd ponere. Exentero.ras.aui.rare.a.p.quaſi exintera/ re dꝛ.i.ꝗ intra ſũt extrahere.Exentera eni dicunt inteſtina ꝗ ſic dicunt · quaſi ex in tera. coꝛ.pe. exentero. Exęquo.as.aui.are.a.p.i. valde vel iuxta eæquũ facere.⁊ dẽ ab ex.⁊ ęquo ęquas. Exequoꝛ.ris.excutus ſũ.d.t.i.extra alia ſeqͥ aliquid ꝑficere ad effectũ ducereinſtare ad aliqͥd faciendũ. Iñ executio vꝛ effect᷑ꝰ ⁊ abijcit.S.Rcedente.x.⁊ coꝛ. Exerceo.ces.cui.citũ.a.s.i.operari:experiri extra arcere dẽ ab ex.⁊ arceo.ces. Exercito · asare.i.frequent᷑ exercere. Inde exercitat.a.n. Et nota ꝙ exercitus vicit ꝓpꝛie defatigatus. Sʒ exercitatus artibo aſſuetus ⁊ inſtructus. Et ab exerceo.ces. dẽ h exercitus.tus.tui.i.collectio hoĩuʒ in expeditione. Iñ v h̊ exercitiũ.citij.⁊ ad/ iectiue exercit ta.tũ.⁊ dꝛ ꝓpe defatigat᷑. Exero.ris.rui.exertũ.i.foꝛas emittere.vel nudare ułmanifeſtare. Iñ exerto tas.fre. Et exertusa.ũ.Et coꝛ.pe. Exhalo.las.lui.re.n.p.i.foꝛas emittere.re/ dolere · vel de vita recedere.⁊ vꝛ ab ex.et halo. las. ꝓpducit ha. Exhaurio.ris.rire.exhauſi exhauſium in ſupino.a.q.i.valde haurireeuacuare.ex/ tenuare.⁊ ẽ ab ex.⁊ haurio.ris. Exberedo.das.a.p.i.ex hęreditatẽ ponere· bereditatem auferre. E xhibeo. bes.bui.a.S.i.oſtẽdere/ vel pᷣſen/ tare· vel vare dẽ ab ex.⁊ habe. Exhoꝛtoꝛ.taris.atus.ſũ.verbũ cõe.i.valde hoꝛtari. Inde exhoꝛtatoꝛ.tio.⁊ hic exhoꝛ⸗ tatoꝛius.ria.riũ. Exigo.is.ire.exegi exactuʒ.a.t.quiq; ſiꝗt. Naã exigere.i. expellere. Et exigere.i. pficẽ Et exige.i. iuſte petere. Et exigere qñqʒ ſimplicit᷑ ponit᷑ p reqͥrere uł petere. Et ex/ igere.i. extra vel vltra agere. Et exigere. i. viuidẽ. Iñ exact᷑.a.ũ. Dñ.2. Machab. vltimo. Sicut eni vinũ ſempꝑ bibere aut ſemꝑ aquã.cõtraniũ eſt alterius autẽ vti delectabile · ita legentibus ſi ſemꝑ exact ſit ſermo. non erit gratus. Exilio.lis.liui.vel lui.exultũ.n.q.i.extra uł valde ſalire. Iñ exulto.tas.i.frequẽt᷑ exi/ lire · qð ꝓpꝛie fit cum letamur. Et ponitur exultare pꝛo letari. Exiĩmutuo.asaui.are.i.depauperare.pau/ perẽ ſacerea dꝛ ab ex.⁊ imutuo.as. Eximo.mis.mi.emptũ.a.t.i.anuferre· ulex/ trahere dr eximo q̃i er emo.i.traho. Exinanio.inanis.niui.a.q.i.anihilare· dep⸗ mere euacuare diminue: dẽ ab ex.⁊ ina/ nio. nis. Oñ aplłs ad Obił.2. Exianiuit ſemetipſũ · foꝛmã ſerui accipiens. Exiſtimo.as.are.aui.a.p.i.putare.⁊ dꝛ ab ex ⁊ eſtimo. Iñ exiſtimatio.i.putatio vel illeſeę dignitatis ſtatus· fama moꝛibus adquiſitus. Exiſto.ſtis.extiti.n.t.i.pmanereerſtare. Exoccupo.pas.i.expedire.⁊ dẽ ab ex.⁊ oc/ cupo: coꝛripit can. Exoleo.les.leui.vel lui exoletũ vel exolitũ n. S.i.creſcere.⁊ dꝛ ab ex.⁊ oleo.les.DPap. vo dicit: Exoleuit.i. in obliuioneʒ venit deficit · coꝛruptus eſt.⁊ coꝛripit.o.ante.l. Exoꝛcico.ſas.qui.a.p.i.adiurareĩcrepare. Exoꝛdioꝛ.diris.exoꝛditus ſũ.vel exoꝛſus ſũ.d.q.i.incipe ułloqui.Inde exoꝛſus.ſa. ſũ.i.locutus:inceptuis. Exoſſo.ſas.aui.a.p.i.laniare:diſcindẽoſſa extrahere⸗ dꝛ ab ex.⁊oſſo.ſas. Ponitur etiã ꝓ debilitare vel infirmare. Cum eniʒ oſſa ſint coꝛpoꝛis robur:qui ea aufert coꝛ/ pus debilitat. Expãdo.dis.di.paſſũ.a.t.i.extẽdere.Dñ illud: Expaſſis in cruce manibo.i.extẽſis. Inuenit᷑ etiã expanſis:qð ſuſtinendũ eſt Sʒ ſᷣm Nꝛiſcianũ:Pando pateo patioꝛ faciũt ſupinũ paſſũa dĩ ab ex pãdo.diſ Expapillo.las.laui.lare.i.exoluere: denu/⸗ dare ꝓpᷣe papillasa vꝛ ab ex? pupilla Expatuloꝛ.laris.latus.lari.d.p.i.ſpatulaʒ auferre nł frãgẽ. dẽ ab ex.⁊ ſpatuloꝛ.ar. Erxpecto.ctas.ctaui.ctare.i.demoꝛari·ſuſti/ nere· pſtolari. Expectat᷑ qui venturus eſt. Spectat᷑ qͥ videt᷑ nłappꝛopiat·bᷣm Pap. Expectoꝛo.ral.raui.a.p.i.exoluẽfinmaculũ a pectoꝛe remonere? di ab ex.⁊ pectus. Erpedio vis.dire.diui.ditũ.a.p.i.liberare explicare · exoluere · quaſi extra pedicam ponere.⁊ dẽ ab ex.⁊ pedica.Iñ expeditus ta.ti.i.erxolutusliber ꝓmptus. Expendo.dis.dere.penſũ.a.t.i.expenſas fa/ cere dẽ ab exa pẽdo dis.Iñ h̊ expeſa ſe. Expergefacio.cis.feci.factũ.a.t.i.excitare· vel facere euigilare dꝛ abex.⁊ pergiſcoꝛ ſceris.⁊ facio facis.⁊ acuitur fa. Expergiſcoꝛ.ris.exꝑrect᷑ ſũi.a ſomno eui⸗/⸗ gilo. ⁊ dĩ ab ex.⁊ pergo.gis.qð cõponit᷑a Per. ⁊ rego.gis.DPñ dic Nꝛiſcian i xꝰ. liꝰ ſpotea pſton tnngng tdiaber⸗ Erpnom Nä Crpoopit Wpeft 1been dotoꝛe Nteſt: epinne httere Erplcn; ping pleop ſmlann cn 6, e ⸗ b. d ramic mnN mabbes ſinr, er 100 adlun ni oantl mie eccink lanchcn 3 Ponnm Cumen; marcor, bi micpäs inmnik R mind wn, nmmli ihmmn un iin ð 1tcms. ollkam mpehn Pagin – , rie⸗ . Erp giſcoꝛ q a pergo eſt exprectũ facit.qð ſailʒ cõ ponit᷑ exper. ⁊ rego:qð facit rectuʒ quãuis · wetuſtiſſimi etiã exꝑgitꝰ dicebãt Experioꝛ.riris.ꝑtusſũ verbũ cõe.i.pbare vel ꝓbari · cognoſcere · tẽptare cognoſci · vel temptari.⁊ vi ab ex.⁊ panio. Iñ hoc exꝑimentũ.ti.⁊ hęc exꝑientia.tię.⁊ exꝑt a.n. Maũt experioꝛ cõponat᷑ a pario·pa/ tet ꝑ Pꝛiſcianũ i.xꝛ liꝰ.oicentẽ. Sũt etiã alia ex hoc ipſo.i.pario cõpoſita deponẽ/ tia· experioꝛ:operioꝛ · quoꝛũ ꝑticipia exꝑ/ tusopertusa pario oſtendũt eſſe cõpoſi/ ta:cuius participium partus eſt. Et vult Niꝛiſcianus vt patet.qð experioꝛ ſit ver/ bũ deponẽs. Sʒ dic ꝙ olim experioꝛ fuit depo.zp nüc eſt cõe · Itẽ experin qñq; po/ nit ꝓ reſpondere ſeu defedere.vt de iudi. c.j.de ꝓcur.c.qͥ generalit᷑ li.vi.qñq; ꝓ agẽ vt de cauſa poſa ꝓpꝛie.c.paſtoꝛalis. Expicoꝛ.carl.d.p.⁊ expico.cas.i.deſpicare 1 dꝛ ab ex.⁊ ſpico.cas.⁊ ꝓducit pi. Expilo.las.lare.a.p.idẽ eſt qd depiloa ex eiſdẽ verbis põt cõponi de qͥbus depilo vñ põt coꝛriꝑe pi.⁊ ꝓducere ſᷣm diuſas cõpoſitiones.vide o.in depilo. Expingo. gis. pegi. pactũ.a. t.i. expellere. — ½ 2 dꝛ ab ex. ⁊ pango. gis. Expino.nas.aui.are.a.p.i.ſpinas auferre- vel echere. ⁊ dꝛ ab exa ſpino.as.⁊ pd.pe. Expio.pias.are.a.p.i.expurgare. ex toto el perfecte piare. Iñ h̊ expiamẽ.pe ꝓd. ⁊ hęc expiatio.i.purgatio:/pia actio·mũ/ datio.⁊ expiabilis expiabile·qð expia/ n poteſt. ꝛ ab ex.⁊ pio. Expiro.ras.raui.rare.n.p.i.moꝛi ex ſpiritũ mittere.⁊ d ab exa ſpiro.ras.⁊ pdu.ſpi. Expiſcoꝛ.ſcaris.d.p.ii.ex toto a piſcibus euacuare. vel adqrere.⁊ dĩ ab ex.⁊ piſcoꝛ Explicit⁊ expliciũt· verbũ defectiuũ i:ter⸗ minat᷑ vel finit· vel terminãt᷑ finiunt᷑nec inuenitur de eo plus. Explico.cas.cui.plicitũ.a.p.inuenit᷑ etiam plicaui.catũ.antiqtus ab ex.⁊ plico.cas. i. oꝛdinare · digerere · diſtendere · ex plicã ponere · ſoluere · aꝑpire. Explodo.dis.ſi.ſu.n.t.i.manꝰrelaxareex/ perire· excutere · vel extra plauſuʒ facere⁊ ponere · vel eijcere · vel explere. Exploꝛo.ras.raui.rare.a.p.i.exqͥrereĩne/ ſtigare.⁊ pd.plo.⁊ dẽ ab ex.⁊ ploꝛo.ras. Pñ in Auroꝛa. DPer quos exploꝛet ple/ bis vrbis opus. . Expompo.paui.pare.a.p.i.vituꝑare · de/ teſtan dẽ ab exa pompo. pos. Expono. nis. ere.a.t.. cõtra ponere.expli⸗ careexoluere. Exponi aũt dicũt᷑ infates bui. liti Iãguidi ſi ſine cura dimittũt᷑ u eis alimenta negant᷑ a parẽtibus a oñis. vel a patronis.vt in.c.vnico.de infan.et lang. Exponi enĩ aliqͥ ſolẽt relegato pie/ tatis officio infantes vel languidos ante eccleſias ponere.vt eos alij miſeratione moti colligant. xxvij. vil.ſi expoſitus. Expꝛimo.mis.ſſi.ſſũ.a.t.i.extra pꝛimere·ef fundere·manifeſtare· repſentare:⁊ dicitur ab ex p̃ᷣmo.mis.⁊ coꝛripit pꝛi. Expꝛobꝛo.bꝛas.bꝛaui.a.p.i.diffamare· in/ creparecõuiciari·ſteritã culpã oppꝛobꝛi/ ole enarrare.⁊ dꝛ ab ex. ꝓbꝛo. bꝛas. Expumo.mas.aui.are.n.p.i.valde vel e ſpumare· vel ſpumas auferre. tũ ſeiptionis ponere ⁊ delere. Expuo.is.pui.putũ.n.t.extra ſpuere. Erxqro. ris.ſiui.ſitũ.a.t.i.iueſtigare· ex ꝗrẽ. Extẽdo.dis.di.tentũ vel extenſũ.n.t.i.ex⸗ plicare extra tendere. HD Extermino.nas.naui.nare.a.p.i.terminuʒ auferre · vel exulẽ facere·quaſi erẽ terminũ ponere ⁊ eijcerea ꝓpꝛie oĩ de exulibus ⁊ ponit᷑ p demoliri.Dñ Matthei. 6e Ext⸗ minãt facies ſuas.i.demoliunt᷑ diſſoluũt deuenuſtant.diſſipantquaſi extra termi ⁊ hęc ext᷑minabilis.⁊ hocle. Exrterno.nas.a.p.i.alienare. nos humanę cõditionis abducũt. Iñ hic Extimo.mas.mare.a.p.i.appciari:vel pu/ tare · quaſi ex mẽete ſic habere.⁊ dꝛ ab exa timo.qð ẽ mẽs. DNel extimareẽ pciũ ali/ cuius rei certũ darea ẽidẽ qð taxare vel certũ pᷣcium viffinire et determinare. Extiguo.guis xi.ctũ.a.t.i.moꝛtificare ⁊ ꝑ/ tinet ad ignẽ dꝛ ab ex.⁊ſtinguo.guis.⁊ abijciturss. HW Extipo.pas.paui.are.a.p.i.emittere:eua/ cuarea dĩ ab ex.et ſtipo.pas.et ꝓdu.ſti. Extirpo.pas.paui.a.p.i.a.radice ſubuer/ tere · a ſtirpe extrahere · deſtruere · ex toto vel euidentſiue extra ſtirpare. Extollo.ris.ere.a.t.i.ſurſũ eleuare. Extremiſco. cis. verbuʒ inchoatiuũ.i. inc pio extremer. Extremo.mas.a.p.i.extremũ facere uł vl/ timũ:vel purgare· auferre extrinſecus de foꝛis · hm Muguitionem. L Extremo.mis.mui.ere.n.t.i.q̃ſi extra tre/ mere.et dicitur ab ex.et tremo.mis. 5 Extrico. cas.care.a.p.i.expedire · exoluere · pꝛoducit tri. Oñ Dirgilius in. o? Cnei. Hic laboꝛ ille domus ⁊ iextricabilis erroꝛ Et Cho. 6“. Fumus eius extricat oẽ oę⸗ monin. Iñ hic ⁊ hęc extricabilis.⁊ hᷣ le. Extringo. gis xi.ctu.a.t.i.extra vel valde ſtringere . vel a ſtrictura remouere. vicit ab ex. ſtringo. gis. Extrudo.ois.ii.ſu.extrudere.a.t.i.valde nł extra trudere· depellerelonge abire · facẽ. 7 dẽ ab exa trudo. ꝓducit tru. Extruo.isxi.ctũ.a.t.i.valde uł ex ſtruere. Extupeo. pes. pui. n. s. caret ſupino/ eſt valde ſtupere · vel a ſtupoꝛe ceſſare· libera/ re. ⁊ coꝛ.ſtu. ⁊ dꝛ ab ex.⁊ ſtupꝑeo. Extupo. pas.pani.are.a.p.i.valde ſtupa/ re· ſtupã remouere.⁊ dꝛ ab ex.⁊ ſtupo.as. ⁊ coꝛripit ſtu. Exubero.ras.aui.are.n. p.i. valde vberare. ſuꝑabundare.et dicitur ab ex.et vbero. Exuco.cas.cani.a.p.i.ſucũ auferre.⁊ dicit᷑ ab ex. ſuco.cas qð nõ ẽ in vſu.? p.bmã. Exudo.das.daui.n.p.i.ſudoꝛem emittere vel extra ſudoꝛẽ ire: dicitur ab ex.⁊ ſuldo das.⁊ pꝛoducit.pe. * Exulcero.ceras.raui.are.a. p.i.extra valde del deoꝛſũ vlcerare· vel vlcera auferre.ex⸗ aceruareeneruare, dĩ ab ex.⁊ vlcero. as et coꝛripit ce. Exulo.las.verbũ neutrũpaſſiuũ.i.ex̃ ſolu,ʒ ſuęterrę poni ·⁊ exterminari. Et debet ſic cõſtrui: Ego exulo a rege.⁊ nõ debet dici Ego exulo illu · vm Hug. VPapias etiam oicit: Exulare.i. extra ſolu ſun habitare. Exulto.as.are.i.requẽt exilire.q pꝛie fit cũ letam. Et ideo ponit᷑ exultare ꝓ letari. BE pꝛie ſaliendo·pm Mug.⁊ dĩ ab exilio. lis.liui.ułlui.ultũ.vltu.i.valde uł ex ſalire Exundo.vaſ.dare.n.p.i.valde abundare vel excreſcere.⁊ dĩ ab ex.⁊ vndo das. Exuo .·.is.exui.exutuʒ.exuere.a.t.i.extrabẽ. expoliare.⁊ ꝛ ab ex.⁊ ſuo.ſuis. Iñ exut ta.tuũ.i.expoliatus/extractusexpulſus. Exupero.as.are.aui.a.p.i.valde ſuperare⸗ Dicitur ab ex ſupero.as. Exuro.ris.exuſſi.exuſtũ.a.t.i.valde vrere. 7 dĩ ab ex.⁊ vro ris. ꝓducit.v. Iñ exu/ F ante Abello lari lanin. p.ĩ loqui. Fabꝛico.· cas. care. n. Pii iſtruẽ. cõponere· munire.⁊ dĩ a faber hai Vider eti poni in deponẽti gnẽ. Dñ̃ illud ꝓpheticũ. Fabꝛicatus ẽ auroꝛã⁊ ſolẽ. Fabuloꝛ.aris.latꝰ ſũ.d.p.i.fabulas dicere vel falſa. JèUMUäs Faceſſo.ſi.ſitũ.verbũ deſideratiuũ.i.deſi⸗ derio facere. Itẽ faceſſere.i.deſinẽ ceſſare· recedere. Et vꝛ faceſſo·quaſi facere ceſſo. Pñ ꝛudẽtius in libꝛo hymnoꝝ. Faceſ- ſite inquit ne noſtram grauet obſequela Facio.cis.ci.ctũ.n.t.i.aliqͥd oꝑari ex ſiacc/ ti materia.̊ creare ex nihilo. Facto.ctas.i.frequent᷑ facere.Iñ deſcendit aliud verbũ frequẽtatiuũ ·ſalʒ factito. tas i. frequenter facere. Facundo.oas.a.p.i.ſacere facundum. Falcito.tas.i.frequent᷑ falcare.⁊ dꝛ a falco. 98. Et põt eſſe nõ frequẽtatiuũ:tũc deri uatur a falx.cis.⁊ idem eſt qð falcare · vel falcem facere⸗e· Falco.cas.aui.a.p.i.curuare:vel falce ſeca Falero faleras.a. p.ioꝛnare.vt Iſte vtitur verbis faleratis.i.oꝛnatis. Ite inuenitur falerare ꝓ ſuꝑbireinaniter ſe iactare. Fallo.lis.fefelli falſũ.a.t.i.fando verbis de/ cipere. dĩ a foꝛ faris. Et a fallo dĩ falſo as. frequentatiuũ·a quo falſito. tas. aliucd frequetatiuũ. Itẽ fallo cõponit᷑ cuʒ re. vt Kefello. lis.li.refellere: caret ſuuß. Falſifico.cas.aui.a.p.i.falſũ facere.⁊ dicit a falſusa facio. Iñ falſificatio.onis. Falſito.ſitas.eſt frequen. defalſo.ſas.i.fre⸗ quenter falſare.⁊ coꝛripit pe. Falſo. as.i.frequẽter fallere.a fallo fefelli ſũ Fameo. es. mui.n. s.i.eſurirehabere famẽ. Iñ fameſco.ſcis.inchoatiuũ. Famino.nas.naui.n. p.i.oqui. ⁊ dĩ a famẽ minis. Et ↄponit᷑ c ad. vt?lffamino.nas Famo.mas.are.a.p.i.famã diuulgarea di a fama. ⸗“èr Famuloꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.obſeqͥobedi/ re. Et famularidebiti eſt. Obſeqͥ volũtat Obedire ad vtrũq; refert᷑. Famuloꝛ cõ/ ponit᷑ cũ con. vt Confamuloꝛ. aris iſimul famulari. Farcino. nas. nani. a. p.i replere. Fartio.ſi.ſuʒ.tũ.a.q.⁊ qñq; inenit᷑ fartiui. titũ. q pbat farcmentu. Itẽ iuenit far/ ſiui. ſitu. bᷣ hoc potius tractu eſt eſta vul / gari quoꝛũdã qͥ vtunt᷑ verbo iſtius litte / raturę ꝑ totãcõiugationẽ ſcilʒ farſio.ſis. Iñ verbalia.artoꝛ.trix.ſartio.onis. an ſatet Gus pbio aplty, Pigt galoon ue temn ſnali. Nooc. golioſ. Gtſeſcd Niunmen tonoan go ſac zamns Eiien tus ſugua Fiteort uuitmn ltuns emurzm Hionlel leoßnela uct wd cg ui gg Ftſcoa rnd⸗ oitr di⸗ Etſat Dunte Rſance faticent tots ltuogs oc inni inre Funns lanaſe Etpan⸗ Hipe urpoor ſwong rezns rfarin e ens Faſcino.nas.a.p.i incãtare.quaſi adulãdo ipetere landando decipe Oñ ad Gal. 3: Quis vos faſcinauit vᷣitati nõ obedire? vbi dicit glo. Quis vos faſcinauit.i. de⸗/ cepit veritati nõ obedire coꝛ.pe. Vnde Virgiliꝰ in bucoł. Neſcio quis teneros oculo mihi faſcinat hedos. Faſtidio.dis.diui.a.q.i.hoꝛrere· ſpemere· contemnere tedere. Iñ verbalia. Et hoc faſtidiũ.ð dij.i.ſupbia vel tediuʒ.⁊ faſtidi/ oſus.a. i.i.ſuꝑbꝰ vel tedioſus.⁊ hic faſti/ dioſus.ſi:⁊ hęc faſtidioſitas.tatis.⁊ deri/ uat᷑ faſtidio a faſtus:q eſt ſupbia. Qui/ dã tamen dicũt faſtidio eſſe pꝛimę ĩpoſi/ tionis.⁊ inde faſtus. Faſtigio.as.a.p.i.exaltare · ſublimare. Iñ faſtigiat. tus. Et faſtigiatus. ta. tũ i. ele⸗ natus ? altus.⁊ dĩ a faſtus.qð eſt ſupbia Et iuenit ꝑ ſyncopã faſtigat.p faſtigia/ tus. Oñ greq Sunt faſtidia tediaſed fa/ ſtigia cella. MMNvẽ Fateoꝛ. teris.ſaſſus.ſum..s.i.manifeſtari · quaſi teneoꝛ fari.Tateri coactionis ẽ ⁊ ne ceſſitatis. Tatemur enĩ coacti. Sʒ confi/ temur manifeſtamꝰ volũtarij. Oꝛodimꝰ Scio· vel aliqᷓ vtilitate ſperata vucti. Itẽ fatem̃ mala manifeſtamus bona: pdimus ãſita. Et coꝛ.fa. fateoꝛ Oñ. Cõſiteoꝛ ſi qͥd pꝛodeſt delicta fateri. Fatigo.gas.gaui.a.p.i.fatim agere: abũ/ Dant᷑.⁊ dẽ a fatimqð eſt abundãt᷑.⁊ ago ag·. Iñ fatigat᷑.a.n.i.ĩ itinẽ laſſat feſſus. Fatiſco.cis. fatiſcere.n.t.i.abũdant hiſtere. ⁊ſcindi.vt Iſte pãn fatiſcit rimis.i.ſcin⸗ Ddita vĩ a fatim· qð eſt abundant᷑.⁊ hiſco cis. Et fatiſcere. i. laſſari· marceſcere abun/ danter aperiri · deſin ere eſſe · deicere. Dñ de ſancto Martino dicitur. ATrtus febꝛe fatiſcenttes. Fato · tas.taui.a.p.i.deſtinare· deſignare. Fatuo.as.ani.a.p.i.fatuũ facere. dꝛa fa⸗ tuus. Et ↄponit cũ oiſ.vt diſfatuo.i.diũ/ ſis modis fatuare vel a fatuitate remouẽ. Infatuo.as.i.valde fatuare. Faueo.nes.ui.fautũ.n.sS.i.ſuffragari:auxi⸗ liari · aſſentire · fauoꝛẽ dare.⁊ ꝓpꝛie ĩmalo Et ꝓdu.ſfa.in pſᷣterito.ᷣ in pᷣſenti coꝛ.eam. tur Hꝛoximus ?x c. Faxo.xis.faxit.verbũ defectiuũ⸗ comich.i facere.⁊ nõ habet ãplius niſipᷣdictas vo/ cesa faxim. ⁊ dẽ a facio.cis. Et faxo faxis faxit.qñq; accipiũt᷑ in vi futuri·qñq; in vi ſᷣſentis tam ſubiunctiui q;ᷓ indicatiui Dñ. Ot legi faueas tibi ſicut amarlame⸗ Faxim ẽ pᷣſentis tẽpoꝛis ſubiũctiui modi accipit᷑ tamen pꝛo futuro. Jante E Febꝛicito.tas.pe.coꝛ.qð ⁊ febꝛicitoꝛ.taris. iuenit᷑ in deponẽti ge.i. fabꝛem habere. Febꝛio.bꝛis.i.febꝛẽ habere.⁊ deriuat᷑ a fe/ bꝛis. Iñ febꝛiſco.ſcis.inchoatiuũ. Febꝛuo.as.i.ſacrificare· vel purgare. Feęco.cas.caui.n.p.i.fcẽ facere.ulł fece infi/ cere. Et cõponit᷑ cũ de. vt defęco.fęcas.i. purgare · quaſi deoꝛſũ a fece ponere. Oñ ꝓpbᷣa. Hindemię defecate ⁊c. Itẽ effeco cas.i. purgare· quaſi extra fcem ponere. Feco.cas.ꝓ fecẽ facere · neu. eſt. p detur⸗ are actiuũ eff. ęcundo.das.a.p.i.fcundũ facere. Fędeo.des.i.fędũ eẽ: dĩa fędo.daſ.daui. Fędero.raſ.a.p.i.pacificareſeędus firmare da fedus.deris. Et cõponit Cõfędero as.i. ↄiñgere · colligare. Iñ verbalia. con/ fęderatoꝛ.trix.tio. Feędo.as.daui.a.p.i.deturpare.Et ↄpo/ nit cã cõ.vt Cõfedo.das.Defędo.das.i. mũdare· vel valde feꝗd are. Diffędo.das.i diuerſis modis fędare · vel mũdare.Effe⸗ do. das.i.valde fedare · vel ex fęditatem ponẽ. Refędo.daſ.i.iterũ fędare.⁊ pd.fę. Pñ.2. Regłiõ? dꝛ Ot cũ audierit iſrael ꝙ fedaueris patrẽ tuuʒ roboꝛent tecũ ⁊c. Et Virgilius in e. Enei. SBemeſã ᷣdam 7 veſtigia feęda relinquũt. Felico.cas.care.a.p.i.fęlicẽ facere.Et deri⸗ uat᷑ a felix. Inde feęlicito tas.frequẽtatm̃. Et ꝑ cõpoſitionẽ Infęlico.cas.i.infęlicem facere? infligere. Infęlicito.tas.frequẽ. Femino.nas.ui.n.p.i.moꝛe fęæmiaꝝ ſe habẽ vel ſęmino.nas.a.p.i.molle·vel femineuʒ facere · debilitare · eneruare · euirare. Et cõ⸗ ponitur Effemino. nas.i. valde feminare. NRndo fendlo no eſt in vſu · ̊ defendo. dis AIßñ defenſo. as. Itẽ cõponit᷑ Infẽdo.dis ſi infenſo.ſas.frequẽtatm̃. Offenſo dis. di.ſũ. ſu. Inde offenſo.ſas.fre. Feneroꝛ.qris.d.p.a fęnus oꝛa in eodẽſen/ ſu iuenit᷑ fenero.ras.i.mutuare · vel mutu⸗ ariſcilʒ dare ad vſurã· vel accipe. Eſt enĩ dantis⁊ accipiẽtis⸗ q dat mutuo.⁊ qui accipit fenerat᷑. Iñ feneratoꝛ.or.qͥ vat ⁊ qui accipit ſenus.quaſi fenoꝛis actoꝛ. Et feneratoꝛi.a.iũ.Et ↄpoĩt᷑ ſenero· ułoꝛ. Confenero.as.vel cõſeneroꝛ.aris.i.ſimul fenerari. Defęnero. as.vel defeneroꝛ.aris i vitare · vel ditari · vel valde fenerari · vel 32 deſeruire vel a fenoꝛe remouere. Kefene/ ro.ras. wel refeneroꝛ. raris.i.iterũ fenerari Itẽ fenero vel fneroꝛ iuenit p cõiungere wl ligare. Fęnero.as.cũ ſuis ↄpoſit:neu/ trũ eſt. Sʒ feneroꝛ.aris.depo.cũ ſi uis com poſitis. Itẽ ſenero.ras.qñ ſtat p cõiungẽ ubligare. ⁊ defenero ꝓp ditareſunt actiua. Feneſtro.as.are.n.p.ifeneſtras facere. vel feneſtras pparare. Ferbeo.beſ. bui.n. . .bullire. ſcatẽ caleſieri. eſtuare. vicitura ferueo. mutata. u. in. b. Ferio. nis. a. q. caret pterito ſupino. mu⸗ tuat ea a ꝑcutio.tis.qð eſt eiuſdẽ ſiẽtiõis ſecũ facit ꝑcuſſi ꝑcuſſũ.i. pcutere. Et cõ/ ponit᷑ c re.vt Referio.ris.iiten ferire ulł retro ferire.⁊ coꝛ.pꝛimã. nde Ouidius. Ipſaq; ceruleis charta fenitur aquis. Et Vꝛati. Mõ ſp feriet qðcũq; miabit ar. AJeno.as.n.p.ulł otius ferioꝛ.aris.d.p.d. leceſſare ab oꝑibus. vel ſolẽnicare. ermento.tas.a.p.i.fermento coꝛrũpere. Fero fers fert. tuli latũverbũ anoꝛmalum. coꝛnipit bmã tã in ſenti q; in pterito. Et 6 ſigt plura. Maã fero.i.cupio. Oñ Ouidiꝰ. In nona fert animꝰ mutatas oicẽ foꝛas. Fero.i.dico. Fero.i.ſuſtineo vel patioꝛ. vel tolero. Et fero. i. woꝛto. Dñ. Fert pa⸗ titur· dicit· fert cupit atq; gerit. Iñ xba⸗ lia. latoꝛ latrix lat. . Ferocio.cis.ciui..q.i.ſeuire· vel deſpicere. vel faſtidire: dꝛ a ferox ferocis. Ferro.ras.raui.a.p.i.ferro aliqͥd pparare. oꝛnare. quẽtare· ſicut ecõtrario frigere p ceſſare. q c locus aliqs frequẽtat calcando· vi / detur calefieri. Et habent idẽ Hteritũ:ſcil,- feruiui/ᷣ frequentius d ꝑ ſyncopa ferui. Itea ferueo mutata. u.b. oĩ ferbeo.bes. bui in eodẽ ſenſu oĩa ſunt neutra. Etab oibiſtis inchos. iit· ſalʒ ferueſco feruiſco ferbeſco. Feſtino.nas.aui. c p. n. p.i.accelerarea oẽ a feſtũ. qð ẽlignũ qdᷣda.vident᷑ enĩtigna ad feſtũ celerareæ ideo tractũ ẽ inde feſti- nare.q̃ſi ad feſtũ nare.Et differt a ꝓpera/ re. Noperat eui qͥ qꝗ ĩcipit mature tranſ⸗ igit. Feſtinat qͥ multa ſimul incipit necꝑ/ ficit. Inde feſtinus.ul. Feſtiuo.a. aui.n. p.i.feſtare. eſto. as. are.i. feſtuʒ celebꝛare. ſolenicare. eteo. es. tui.n. i. eſſe vel fieri fetiduʒ.⁊ dꝛ ℳ— — * „ Ferueo. ues. ⁊ feruo.is.i. bullire. ſcatẽ cale⸗ fieri· ſtuare. Et conit ſepe fernere pꝛo fre⸗ tenet iignẽ. wl aerẽ⸗ etymologia eſt. Et bincfetoꝛ.oꝛis.Et fetidus.a.ũ.i.putridus ⁊ fetoſus.a.ũ.i.fetidus. =S Feto. tas.tare. a. p.i. parere· vel generare. Dꝛr a fętus.ta.tu. i fętatus.a. u.i. genera⸗ tus:vel partus. tfętãs.tant. participiu i.generans. wl panẽs. Et h fetans. tis. i. becus pecudis. Hñ p̃s.Et ſuſtulit eum de gregibo ouiũ de poſt fetates accepit eñ. F ante Fbulo. las laui.a.p. i fibulis ligare. dicit a fibula. Et cõponit᷑ c ad. vt affibulo. ls i. alligare ꝓpꝛie mantellũ. Itẽ cũ con. vt confibulo.las.i.ſimul fibulare. Itẽ cũ viſ. yt diffibr lo. las. Itẽ cũ de dĩ denbulo· i. diſſoluere · diſligare. Itẽ cũ ex.⁊ oẽ effi⸗ bulo. as.i. exoluere. Item cũ in. ⁊ dĩinfi⸗ bulo. las.i.ð illigare. vel fibulas immittere Itẽ cũ pꝛea dʒ pꝛeęfibulo. las.i.ante uł ab anterioꝛi parte fibulare. Itẽ cñ re. vt refi⸗ bulo.i.iteꝝ fib lare. vel diffibulare. Itẽé ci ſub. vĩ ſuffibulo. las i. ſubligare. Fideiubeo. bes iuſſi iuſſũ.a s i. hide paliq Dare iurare /pmittere. Iñ fideiuſſoꝛ. oꝛis q ꝓ alio ſe obligat vel fidẽ oat ul pmittit Vñ Ecda8. Pdeimſſons ne obliuiſcan. dedit eni aiaʒ ſuã p te. Et ſcibũt p gemi⸗ nũ.s.fideiuſſi:ftideiuſſu.⁊ fideiuſſoꝛ. Jido. vis.ᷣ vit. fiſus.ſũ. verbũ neutropaſſi⸗ uũ.i.fiduciã habeo.vel credo.Iñ h H hᷣ fidens. tis. tã nomẽ q; partiap:ũ: m ꝙ nomẽ eſt ↄparat᷑. Iñ fident tius.ſime. et hec fidentia. tie. Fido cõponit cũ con⸗ dẽ confido.vis.cõfiſus/ſũ. Iñ cõfidens.⁊ cõ parat. Iñ cõfidenttius.ſime. aduerbiuʒ. Et h cõligentia. ti.· Et cõponit cũ diſ. vt Diffido.dis.fiſus.ſũ.i.nõ fidere.Fido cu,ʒ ſuis cõpoſitis neutrũ eſt. Et pduẽ fi. DPñ BHuidius de arte. DNiffidet miſere ptinus illa ſibi. Inueit ſidit teritũ de findo. ois ⁊coꝛri.ſi. Oñ ꝓFido panit fidit dat q́ʒ fin⸗ do ſidit. Itẽ fidis etiã ẽ gtũs de fidis dis pꝛo choꝛda.? genitiuus de fides dis.pꝛo virgine quadã. Item fidis ẽ datiuꝰ ab latiuus pluralis de fidus.a.i.⁊ pducit fi. vide ſupᷣ ĩ fides. Et habet tria participia ſcilʒ fidensfiſus.⸗ fiſurus. aunitatẽ · qd vulganit᷑ ſolet dici affidare. Et ↄponit affiducio.as.ad aliquã fiduciã ul ſecuritatẽ dare. Itẽ cõfiducio. as ſimul fiduciaʒ vare. Diffiducio. as. Defiducio. Effiducio.as. Inſiducio.asiipignoꝛare norük iaiß Gtumene fotsne nench ſtces lenge Etbet fimmg mnone Ffüm fmaatl Gnno mome Dfim gnaui loaga Merin, nnii tagk fiinne ffain . ihtla⸗ 4 lwen kongi Wmi Mh — —— ſee. dang Z enn⸗ Mog, tnd Ptei radit hulohe n idi⸗ bnh⸗ Meffi⸗ Wrſ⸗ MmR Menke⸗ . nſars tonmn ulan geni Np ibrbe⸗ glnea rvi to wbin. NN Rhcn npans ne lis dis don dacn tgunt mepu 80 Gftn. in orate ublicare· diffidare. . ₰ Figo.gil.fixi·ſixu.a.t.i.imittere·inferrefoꝛ⸗ titer ⁊ ſtabiliter ĩponere.? pducit fi. Pñ Ouidius in epi. Figit in iuſſo noſtra ſa/ ann oo. iguro.as.ani.a.p.i.figurã facere. Filaxo. vel philaxo. as. aui. a. p. i. ſeruare. lio. as. are. n. P. i.filiũ facere. vel parere. Filo. las.lare.n. p.i.filũ a colo ꝑ quãdaʒ te nuationẽ deducere. -— Fimbꝛio.as.are.a.p.i.fimbꝛijs aptare. Findo. vis. i. fiſſu.a.t.i.ſcindere: coꝛri.fi. Vñ. Fido parit fidit· dat q̃; findo fidit. Fingo.gis.xi.ctũ.a.t.i.oꝛnarecõponere·fa⸗ cere.foꝛmare.plaſmareexcogitare.⁊ cõ⸗ ponere qð verũ non eſt.i.ſimulare. Item menit᷑ fingo. gis.i.nitidareextergere. Finio.nis.niui.nitũ.a.q.i.terminare · cõſũ⸗ mare · pficere.⁊ dꝛ a finis.Et cõponit᷑ cum viſ.vt diffinio.is.i.diuerſis modis finire determingre · oſtẽdere qͥd ſit vel quale uł quantũ. Iñ hęc diffinitio. Itẽ cõponitur c de. vt definio.i.valde finire. Iñ delini⸗ tus.a.uũ. Oñ Cct. 2. DHũc deſinito cõſilio Itẽ cũ h̊.vt pᷣfinio.is.i.ante finire · ſfigẽ · ſtatuere/ſdeſtinne. . Fio.ſis.fſactus.ſũ.i.inciꝑe eẽ·de nõ eſſe trãſ/ ire adeſſe. Qð enĩſit· nõ eſt: qð eſt.non fit. Et eſt neutropaſſiuuʒ quãtum ad vo/ cem· neutrũpaſſiuũ quantũ ad ſigtionem Et habet tna particpia · ſalʒ fiens· faet futurus·̊ fiens nõ eſt in vſu. Firmo.as.aui./p.iroboꝛare. dĩa finnus Iñ firmatoꝛiũ.rij.quo aliqͥd firmat.EtHh̊ firmaculũ.li.p eodẽ.Et ↄponit᷑ cũ con. vt cõfirmo.⁊ cũ ad.vt affirmo.cũ in.vt infir mo.mas.i.debilitarefalſiſicare.eneruare Offirmo.as. ODñ VPꝛoũ.2ie. Dir impius pꝛocaciter offirmat vultũ ſuũ. Fiſco. as.are.a.p.i.publicare ad fiſcum re. ducere · in fiſco reponere.Et cõponit᷑ cum con.vt cõfiſco.cas.i.ſimul fiſcare.cũ in.vt infiſco.csgs. Fiſiculo.as.a.p.i.dinarevel ꝓnũciare. Iñ fiſiculatus.a.ũ.i.diuinat·velꝓnũciatus. Fiſtuloꝛ.ar o.p.i.ſibilare.ułcũ ſi F ante tis.particpiũ.i.marcens.Dñ ꝑ tranſſa/ tionẽ: Flactentes dicunt᷑ qͥ in peccatiset iniqtatibo marcent ꝑſeuerãt.⁊ quia qð 4 õ T canẽ Flacteo.tes.tui.n.s.i.marcere. Iñ hic flac· toꝛ.oꝛis.i.marcoꝛ.Et h̊ ⁊ hęc⁊ hoc flactẽs. marcet exiccat᷑ areſcit: Ideo etiã qñq; tonit flactere p arere Hñ Jſa.igꝛ Erunt urrigua eius flactentia.i.arentia. Flagito.ta.taui.a. p.i.poſtulare.ꝗqrere.ro⸗ gare/ petere cũ clamoꝛe poſcere.⁊ dẽ a flo flas. Oñ ⁊ flagito.tas.ꝛ q̃ſi flatũ gero vel ago.⁊ eſt etymologia. Et cõponit᷑ ef/ flagito. tas.i.valde flagitare. Flagro.gas.n.p.i.ęſtuare:fernere:ardere. Sʒ fragro.gral.i.redolere.Dñ.Fla facit ardoꝛemſ̊ fra largit odoꝛem. D Flãmeo.es.mui.n.s.i.flãmã emittere.vel calere· vxl etiã ardere.⁊ dĩ a flãmo.mas. Flãmeſco.ſcis.inchoatiuũ.⁊ foꝛmatur a flã/ meo.es. Dñ in hymno: Flãmeſcat igne charitas. Quidã tamẽ dicũt Flamaſcat. qð eſt inchoatiuũ huiꝰ vbi flãmo.as.vt ſit ſenſus: Flãmaſcat.i.incipiat flãmare.i. incendere. Sʒ ut dicẽ Huguitio: Flãme/⸗ ſcat ibi debetdici:ĩchoatm̃ a flämeo. mes. Flãmo.mas.n.p.i.incendere.⁊ dꝛ a flma. Et cõponit᷑ cũ in.vt inflãmo.mas.i.incẽ/ vere inaiare. Inuenit᷑ tamẽ aliquando ꝓ flãmare. vel reſplendere.⁊ eſt actiuũ. Flaueo.ues.ui.n.S.i.eſſe vel fieri flauũ. Iñ flaueſco.ſcis.inchoa.⁊ pducit fla. Hnde VDir gilius in bucoł. Molle paulatiʒ fla/ ueſcit tempus ariſta. Flecto.ctisxixũ.a.t.i.curuare.ceſſare·mu/ tare. Iñ hęc flexura rę.⁊ hic flexus.us.ui. Et cõponit᷑ Conflecto. Circũflecto.tis. Deflecto.tis.i.valde vel de vno loco ad aliũ flectere. Inflecto.tis.i.valde ułĩtro Vl intus flectere. Reflecto.ctis.i.iterum flectere. Flegmatixo. as.a.p.i.flegmate abundare.· vel flegma eijcẽmultũ ſaliuare ⁊ ſpnere. Fleo. fles.fleui.fletũ.n.s.i.vbertim lachꝛy⸗/ mas fundere/quaſi fluere dẽ a fluo fluis Sʒ ploꝛare eſt cũ voce flere. Plangere ẽ ci lachꝛymis pectus aut faciẽ tũdere. Lu⸗ gere · eſt cũ aliqbus dictis miſerabilibus habitus mutatione flere. Merere · ẽ cãũ ſilentio dolere. DPnde ⁊ męrere dꝛ ·quaſi mente carere. Et lugere · quaſi luce egere. Et a fleo oꝛ hic fletus.tus.tui.⁊ hic et hec flebilis bocle. Et flebiliter nanebini Et bec flebilitas.atis Oñ Ouidius.ꝓFle bile pꝛincipiuʒ melioꝛ foꝛtuna ſecuta eſt. Fleo componit᷑. Defleo fles.Efſfleo fles. i.valde flere. DPerfleo fles.i.pfecte flere. Aefleo fles ·i.iterũ flere. Fligo.gis xi.ctũ.a.ta fligo.gas.ĩ eodẽ ſen / ſui.cuciore · diſſipare· deſtruẽ · deuaſtare. 55 go. gis. ⁊ affligo.gas.i.valde fligere. Et ßͦ nõ eſt in vſu. Et vtrüq; cõponit. Affli⸗ confligo. gas. confligo.gis.i.ſimul fli/ gere.· wl pugnare. Et defligo. gis. 1 defli/ go.gas.i.valdevel deoꝛſũ fligere · ul pu/ gnare. Et infligo. gis. infligo.gas. Mꝛo/ fligo.gis.⁊ pꝛofligo. gas.Et fuigo actiuũ eſt c ſuis cõpoſitis ꝗ deſinũt in.o.pꝛęter tus.tui.Et componit᷑ Afflo.as.i.flare ad galiquid.vel flatu venenare · vel interficere vVel tangere. Conflo.as.i.flare vel fũdere aurũ aliud metallũ ad aliqͥd facienduʒ. Etiã inenit᷑ ↄflare metaphoꝛice ꝓ mutua/ rea ꝓ conſumere. QNã q conſumit? q mu/ tuat: de vna foꝛma quaſi fundit᷑ in aliam. Item efflo. eſtlas.i.extra flare. vel flando emittere. Iẽ inflo.flas.i.intus flareflatũ pellere. Itẽ ꝑflo perflas.i.flare ꝑfecte. vel * „ poſita actiua. M Nloclizio don ti par extimarecõtem/ nere p anupendere. ꝛ a floccus.⁊ facio. quia floccus lanę parũ valeta fere nulliꝰ 1o ccipendo.dis.idẽ qð flocci/l(pꝛecij eſt. facio dĩ a floccus.⁊ pendo. dis. Flocco. as. are. n. p. werbũ ſoli deo cõueni/ ens. Tũc deus floccat cũ floccãdo ningit. Floꝛeo.res.floꝛui.n.S.i.virerereſplendere floꝛidũ eſſe al ficri. Et cõponit᷑ confloꝛeo relſ.i.ſimul floꝛẽ. Effloꝛeo.es. Refloꝛeo.es. i.iterũ floꝛerereſplenderereuirere. Et ab hbis inchoatiua. Floꝛeſco.cis. Effloꝛeſco. cis. Cõfloꝛeſco.cis. Refloꝛeſco.cis. Fluctuo 8.aui.9.p.i.cõmouere· vaallare · fluctibꝰ iundare.⁊ ponit᷑ etiã ꝓ dubitare. Floꝛo.as.aui.a.p.i.floꝛes creare·vel floꝛibo ſpargere. implere. dĩa flos. Et cõponit defloꝛo. ras. Et pꝛoducit flo. Iñ fluctuatus.a.i.i.fluctuans. vel quod fluctuauit. Et hęc fluctuatio.onis. Fluito.tas.taui.n. p.i.iſſolui:fatiſcere. fre quenter fluere · vacillare. ⁊ ponit ꝓ onbi⸗ tare. eſt frequen.de flno.is. Fluo.is xixu.vel fluctum.n.t.i. decurrere. Et cõpoĩt᷑ cũ ad.vt affluo.is.ↄfluo.is.i. ſimul fluere. Iñ confluus.a.ũ. Item cir/ cuũfluo.is. Iſ circũfluus.a. ũ. Itẽ defluo is.i.deoꝛſũul cito fluere ul decurrere. Et nota ꝙ defluit qo eętate vel vetuſtate vil⸗ ſoluitur. vt Ctas hoĩs. Folia arboꝑ. Fuuit P naturalit decurrit. vt Humoꝛ aquę. Fluere aũt tribꝰmodis dĩ. Mumoꝛe rerũ * S0 oen defligo·ꝗ nentra ſũt ꝓ pugnare Flo.as.aui.n.p.i.ſatũ.emittere.ñ h̊ flat valde. Ie ſufflo. as. Flo neutru eſt · BH cõ⸗/ rere.? tunc eſt actiuũ. Foꝛnacio.cis.ciui.n.q.i.foꝛnacẽ‚ Sanie viuoꝝ. Tabe moꝛtuoꝝ. Itẽ dil⸗ fluo.is.i.diuerſis modis. vel in diuerſas partes fluere. Itẽ effluo.is.i.extra fluere. exercere.quod ↄponit᷑ Pereffluo.is.i.ꝑ/ fecte fuere. Pn ad Hebᷣ.2. Me foꝛte ꝑ/ effluamus. tem influo.is.i. in aliqua.vel intro fluere. Iñ influus.a. ũ. Itẽ interfluo ig.i.int᷑ aliqᷓ fluere. vel intro fluere. Inde interfluꝰ.a.i. Itẽ ꝓfluo.is.i ꝓcul fluere. Iñn ꝓfluꝰ.a. i. Iteʒ ᷣfluo.is.i. ante fluere Hcurrere Iteʒ pꝛęterfluo.is. iuxta fluere. Itẽ ꝑfluo.is.i.ꝑfecte fluere. Itẽ reſluo.is. 1i.retro fluere. Iñ refluus.a.i.Itẽ ſuꝑfluo is.i.ſuꝑpabundare. Iñ ſuꝑfluꝰ.a.ũ.Et ſuꝑ/ flue aduerbiũ.Et hęc ſuꝑfluitas.atis. Fluuio.as.qð etiã flunioꝛ.ar.dẽ i.abũdare oante HO Jocillo.las.laui.a.p.i.nutrire: vel reficere. fouere.⁊ dĩ a focus. Iñ ꝑ cõpoſitionem. refocillo.las.i.reficere iterũfocillare. Iñ Foculo.as.are.n.p.i.nutrire· vel ignem fa/ cerea coꝛripit cu. FJodico. cas.caui.a. p. i.leuiter parũſũma/ tim fodere.⁊ dicitur a fodio.dis.Et poĩt qñq; ꝓ leuit᷑ tãgere·pm Mug. Vñ Bꝛa/ tius. Qui fodicet latus? cogat tranſpen/ dere dextrü. Fodio.dis.di.ſoſſũ.n.t.i.ſoueaʒ facereq̃ſi fouere dicit᷑ a fouea. Itẽ foueo traſfert ad cauare· vel foꝛare. vel tangere ſeu ꝑcu/ 4 Folleo.les.lui.n.S.i.inflare d a follis. Folleſco. ſcis. n. t. i. eſſe vel fieri follẽ. i. ſtul⸗ tũ vl vgnuz. 7 dꝛa folleo. es. vel poteſt deriuari a follis.lis. Foꝛ.faris.fatus.ſũ.d.p.i.loqui.⁊ deficit in pꝛima ꝑpſonaſm vſum. pducit fa. VPñ Hꝛoſp.Maã fari recte miſeꝑ? viuẽ pꝛaue. Foꝛifacio.cis.n.t.i.offendere:nocerequaſi facere foꝛis.i.extra rationẽ. Foꝛmido.as.n.p.i.trepidare.fſoꝛmidinẽ habere. qð fit c phoꝛmon.i.ſanguis ad fEcoꝛdia fugiẽsacute ſe cõtrahit: dicit᷑ a phoꝛmon.qð ẽ ignis· ul caloꝛ. Et cõpoĩt c re.vt Refoꝛmido.quaſi quadã foꝛmi/ dine retrabi.Et coꝛnipit mim. Foꝛmo.as.aui.a.p.i.inſtituerealicuius foꝛ mã facere.⁊ dicitura foꝛma. 7 * — nacẽ facere · vel ĩ foꝛnace coqᷓrea d a foꝛnax. Iñ foꝛnacitꝰ g.uũ.i.in foꝛnace coctus. Foꝛnicoꝛ. aris. atus.ſũ.d.p.i.meretricari in Pom fam nenn ſceac Fortn cere. ſottu to⸗ ſan, ueve⸗ ceit whim ſone Gecce nnerepd wos ſewe dirin fohn. ſanin nißo⸗ Nie Fugan duote/ mng Kanlan Nagn enum Gdaſtl ſeannce Mogan wola⸗ Uloren. naco N in in Nege lafi e ler ſher. lois o kſug⸗ icare hrſeen lncen lr on , ſüma, tpoit Der⸗ ipen⸗ nde⸗ Ape l iiu N l micine⸗ l undictn troͤt gdifom i jengal ſnc 4 ſecreto ſępe libido ſoꝛat. H Foꝛtuno.as.ui.a.p.i.fecundare:pſperũ fa⸗ cere. Hñ Dꝛatius.Cu quãcũq; deus tibi foꝛnice.⁊ dĩ a foꝛnix. In foꝛnicans.antis. ge. ola. Er H fo:nicatio.q̃ſi phos uł phoꝛ/⸗ me.i.aĩę necatio. Et componitur fo:nicoꝛ cõfoꝛnicoꝛ.aris.i.ſimul foꝛnican.onitur etiã foꝛnicari ꝓ negociari:q; multotiens negociatoꝛes ſpnaliter foꝛnicant᷑quia ex cupiditate lucrãdi fraudẽ ⁊ vſurã cõmit/ tũt.⁊ ſic aia a ſuo vo ſponſo Jeſu chꝛiſto ſepat᷑ ꝑ moꝛtale peccatu. Et ſic ſumit IJa⸗ iꝑ. 25½⁰0. Boſt ſeptuaginta annos viſitabit dominus Cyruũ reducet eã ad mercedes ſuas. Et rurſum ſoenicabitur cum regnis vniuer ſis terrę. Glo. Foꝛnicabit᷑.i.nego⸗ ciabit ſicut ante. 7 .* Foꝛo.ras.raui.a.p.d a foꝛis·qꝛ qð foꝛis ẽ foꝛatur. Ct inde hęc foꝛatio.onisa h̊ foꝛa/ men. nis. Et coꝛ.fo. Oñ Ruroꝛa. Inguine foꝛtunauerit hoꝛã. Grata ſume manu ⁊c. Et cõponit᷑ infoꝛtuno.nas.i.inſoꝛtunatuʒ facere. Foueo. es. ui. tũ. a. S..i. nutrire calefacẽ refi cere vel ꝑ abũ vel ꝑ caloꝛẽ vel ꝑ requiem vel ꝑ amplexũ vel ꝑ tecturã vel ꝑ defen/ eſſe quocũ · ſ̊ tamen eius ſigtionẽ expꝛi⸗ mere nõ poſſum ꝓpꝛio vulgari. uł ꝑ aliqð ꝓbũ.̊ dicat᷑: Fouerei.reficere.refocilla/ re velꝑ abum vel ꝑ caloꝛẽ vel alia re. vt diximus. Foueo ↄponit᷑ cõfoueo.nes.ui. fotuʒ.i.ſimul fouere. Itẽ refoueo.ues.ui. fotũ.i. recreareiterũ fouere.⁊ coꝛ.ſo.ĩ pꝛ·⸗ ſentib pducit in pterito Oñ Auroꝛa ſuꝑ Job. Eſt etas fragił ꝗ nõ niſi lacte fonet. gnte ₰ Fragoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.q& nõ eſt in vſu. dicit᷑ a fragus.gi.Et cõponii cũ re.vt re⸗ fragoꝛ. ganis.i.reſiſtẽ. Et cũ ſub. vt ſuffra goꝛ. arl.i.auxiliari: ppeĩ xbiſ. ſcilʒ pcibo. Fragro.gras.graui.n. S.i.redolere.⁊ dicit᷑ a frago.gis.q; fracteę ſpecies maioꝛẽ odoꝛẽ emittũt. Et ſcribit᷑ ragro ꝑ.r.in pᷣma⁊ ſe/ cũda ſyllabis.ſ̊ flagro ꝑ.lin pꝛima ⁊.riin ſecunda. Oñ dicit Papias: Fragrat ꝑp.xr ad odoꝛẽ refert᷑ qᷣ fit fracta ſpecie Flagrat x ꝑ.l.ad flãmã.ꝗ flatu fit Oñ ꝓla faut ardoꝛem ſed fra largitur odoꝛem. Frncixo · cas. n. p.i.moꝛe frãcoꝛũ ſe habere vel lingua coꝝ loqui. Frango.gis.gi.ctu.a.t.i.deſtruẽ. Iñ frac J·ñ. hęc fractio. onis. ⁊ hęc fractura. ryet arboꝛe coſtas. Frigido.as.a.p.i Ißñ frigdeo.des.vui.i.frigẽ.Et binc frig/ veſco.ſcis.inchoatiuũ.i.frigeſcere. Frigeo.ges.gui: vel frixi.rrictu. frictu.n.s. Frigido.das.aui. du facẽ/ Frygio uł phꝛygio.as.a.p.i.phꝛygiu ap/ Hiᷣ fragmen.minis hoc fragmentũ ti. Frateo.tes.ui.n.S.i.ſoꝛdẽdiſplicẽ uł tergẽ Fraudo.das.oaui.a.p.i.deciꝑeſurripere. Iñ bęc fraus fraudis.Itẽ fraudo ↄponit᷑ (ñ de. mutato au. oiphthongo in. v. lon⸗ gam dicit defrudo.dis.i.valde defrau/ Dare.licʒ ineniat᷑ nõ mutare.ᷣm ug. Fremo.mis.mui.itũ.n.t.i.murmuraretu/ multuanfuroꝛẽ mentiſ vſq; ad vocis tu/ multũ excitare. Iñ hic fremoꝛ.oꝛis. Et h fremitus.tus.tui.ᷣ̊ fremoꝛ eſt murm̃ hoĩuʒ Fremitus feraꝑ. Frendeo.des.dui.a.t.i.dentes cõpꝛimere ul cõcutere ⁊ collidere.⁊ caret ſupino.qñ frendeſco:inchoatiuũ. Inuenit᷑ etiã frẽdo Dis. dere. tertie coniugationis. De quo dicit ꝛiſcianus in. x.libꝛo. Frendo.dis caret ꝑterito ⁊ ſupino. Quidã tamen di/ cunt frendiquod nondũ iueni. Freno.nas.aui.a.p.i.renũ oꝛi ĩponere. Frequẽto.tas.are.a.p.i.aliqd frequet᷑ facẽ Frico.caſ.cui.a.p.i.vnã rem ſuꝑadducẽdo exaſperare cũ alia · ſicut fit cũ ſal quadam vi ſuꝑadducit᷑ carnia coꝛ.fri. Oñ Dirgi- lius ĩ geoꝛ. Et pede ꝓſubijgit terrã fricat „ frigere ukfngdoꝛe iple i. algere vel toꝛpere. Vñ vꝛ frigeo · quaſi phos egeo.⁊ ẽ etymologia.Et ſepe ponit ꝓ ceſſare · ſicut ecõtrario feruere ꝓ frequẽ/ tare. Mñ Cerentius in Enu. Bine cerere ⁊ baccho venus friget. Iñ h̊ frigus.goꝛis. Frigeo cõponit᷑ ꝑfrigeo.ges.frixi· vel fri⸗ gui frictũ.i. ꝑfecte frigẽ. Itẽ refrigeo.ges. frixi ul gui frictũ. DHñ in euãgelio.Refri/ guit charitas multoꝝ. Et ab iſtis inchoa. Frigeſco.ſq Oerfrigeſco.cis.Refrigeſco cis.? ꝓducit hãc ſyllabã fri. Oñ Ouidius in epi. Frigidius glacie pect' amanijerat. Frigero.ras.raui.a.p.i.recreare.⁊ dꝛ a fni- geo. ges.Et cõponit᷑ cñ re.⁊ vꝛ refrigero. a. p.i.frigidũ facẽa p.fri. ponere · vel phꝛygio oꝛnare. tella ſine aq̃· uł vino cũ oleo ułſagimine. Inrigutio.tis.ui.tire.n.q.i.ſubtilitaggarri/ re· vel frigide ſe oucere buc ⁊illuc ꝓpter frigus · ſicut catulus facit qñ habet ſngus Fritinio.nis ꝓpꝛie eſt hirüdinũ.⁊ vt oicũt 54 2 oĩiuʒ auiũ.⁊ ſcipue ꝑuaꝑ. Onde inuenit AXues fritiniũt.i.cantant. Frondeo.des.duiin.s.i.frondes habere·ulł emittere/uł ꝓducere.Et deriuat᷑ a frondo das. Et cõponit᷑ confrondeo. des.i. ſimul frõdere. Defrondeo. desi. frondes amit- tere · vel ꝑdere. Itẽ refrondeo.des.i.iterũ frondere. Et hinc inchoatiua:frondeſco. ſcis. confrondeſco.ſcis.refrondeſco. Frondo.das.ↄaui.n.p.i.frondatũ facere frondes ᷣbere.⁊ dꝛa frons.is.Et cõpo/ nit· defrondo. das.i.frondes euellere. Fructifico.as.aui.a.p.i.multiplicare. Frumentoꝛ.tar..p.i.frumentũ colligere. Fuoꝛ.enis itus ſũ.vel fruct ſi.o.p.i.vtoꝛ Differũt tamẽ.· qꝛ fruimur rebo qbo vtim̃ ꝓpter illas · H̊ vtimur illis qbus vtim ꝓpt nos. Eſt eni re aliqua frui ·ei inberere pr ſe ⁊ eã diligere. Fruimur ergo deo. DNti/ mur mũdo ceat in eo Oñn Tug. Vte/ dũ eſt h̊ mũdo.nõ fruendũ. vt ĩuiſibilia deiꝑ ea g facta ſunt intellecta cõſpiciant. i. vt de tẽpoꝛalibus ęterna capiant᷑. tem fruimur quodãmodo cęleſtibus vᷣtutibꝰ ⁊ ſcientia. NHtimur mũdanis diuitijs· ci/ bis. veſtibo ſimilibo. Fũgim̃ auũt officio. Fruſtroꝛ traris.atus.ſũ.d.p.ſuit tamẽ oli,- cõe.i.fallere ·deciꝑe. Iñ fruſtratus dicit᷑ laboꝛis fructu euacuatus:illuſus. Et ſcri/ bitur fruſtra ⁊ fruſtroꝛ per.r.in pꝛima? ſe/ cunda ſyllabis. Fuſto ſtas.ſtaui.a.x i. in fruſta diuidere· 1 vl fruſta facere. Inde fruſtatim aduer⸗ biũ.i.iuiſim· vel ꝑticulatim. Fruticoꝛ.aris.v.p.i.frutices emittere·mul- tiplicari·abundarepullulare:creſcere ad modũ fruticũ.⁊ coꝛ.ti. DPñ Juuenal. Sʒ fruticãtę pilo neglecta⁊ ſe . ualida cura. Fuco.cas.aui.a.p.i.coloꝛarefucũ ſupꝑponẽ 7 dia fucus m Mug. Et inde fucatus.xꝛ. i. Et vt dicit Papias: Fucata depicta.· tincta· adult᷑ie cõtamiĩata·ficta· nõ vera. viuerſi coloꝛis. Fucare:depingere:mẽda/ cijs ſuboꝛnarea ꝓducit fu. . „ ℳ— extrahere. Iñ hic fugillatoꝛ.toꝛis. Et hinc figurã · Fugillatoꝛes dicunt᷑ vmbꝛę de/ monũ qui ignem ferunt. Fugio. gis.gi.tũ.a.t.i.fugã accipio. Et coꝛ. fu.in pſenti. Oñ Facetus.Nõ facias ſolꝰ S fugit oĩis homo.Sʒ in ſterito eã ꝓd. ndeà;daʒ. Micmodo iure fugit. hen Fugillo.laſ.laui.n.p.i.ignẽ de petra fugillo cur dic mihi fugit. Fugito.tas.are.i.rrequenter fugio·vel fre⸗ quẽt᷑ fugoꝛ.a fugio.gis.vel a fugo.gas.et coꝛnipit g. Fugo.gas.auia.p.i.expellere· in fugã con/ uertere. coꝛ. hanc ſyllabã fu. ODñ. Oictoꝛ quippe fugat · victus ab hoſte fugit. Fulco.cis.ciui.a.qi.uſtentare/ſuppoꝛtare ſpᷣleuare.ſubmunire.firmare-adiuuare.X facit teritũ fulſi vel fulſciui. Inde fultum uł fulcitũ ·. Oe fulciui faciatpbat᷑ ꝑ H̊ no/ men fulcimentũ: Mã noĩa deſinẽtia ĩmen tũ a verbis veniẽtia:ſolent foꝛmari a ſte/ rito ꝑfecto vi mutata in mentũ. Et inde fultus. a. . Et H̊ fulcimẽ. Et H fulcimẽtũ ti. Fulgeo.ges.fulſi.fulſu.n.s.i.reſplẽdere.Et qꝛ ſplendoꝛ ferit? ꝑcutit oculos intuẽtiũ: Ideo ponit᷑ fulgere p ferire ⁊ ꝑcutere. Fulgido.das.vare.n.p.i.fulgidũ facẽ. Fulgoꝛo. ras.n. p.i.ſplendere. Fulguro. raſ.n. P.i.fulgere · vel fulgure peu⸗ terea ĩ a fulgur.⁊ ſm hoc eſt ranſitiunũ. Inde fulguratus.a.ũ.i.fulgidus: vel ful⸗ gure ꝑcuſſus.Nota ꝙ fulguro.ras.⁊ ful⸗ mino.nas.hm ꝙ ſunt verba excepte acti/ onisneutra ſunt. ꝓpꝛie non habent niſi tertias ꝑſonas.Et ᷣm hoc fulminare? ful gurare· eſt fulmina vel fulgura emittere. Traſilatiue tamẽ accepta ad hoĩeſ actiua ſunt.i. fulgure· vel fulmine. vel aliquo q̃ſi fulmine aliquẽ ferire. Et ᷣm hãc ſigtionẽ cnicũq; attribuant᷑ſũt actiua.⁊ eoꝑ ↄpo/ ſita ſimilit᷑. Fulgurare ꝓ ſplendere neu.ẽ. ⁊coꝛri.gn VMñ in pᷣs.vꝛ.Fulgura coꝛuſca/ tiones. Dicit glo. Fulgura· vel fulgoꝛa· uł coꝛuſca.i.clanſica coꝛuſcationes.i.mira/ cula fac crebꝛeſcere. Fuligino.nas.i.denigrare? ppᷣe fuligine. Fulino.nalſ.aui.n.p.i.coqͥnare.in fulina co/ quere.Et pꝛoducit li. Fullo/as.laui.a.p.i.pulcrare· decoꝛare de/ mergere vel lenit᷑ tangere. Et cõponitur Affullo.as.i.iuxta fullare valde fullare. leniter tangre. Fulueo.ues.n.s.i.eſſe l feri fuluũ. Inde fulueſco.ſcis.inchoatiuũu. Fumeo.mes.mui.n.S.i.eſſe vel fieri fumoſũ vel fumũ emittẽ. Iñ fumeſco.ſcis.inchoa. Jumido. das.vare.a.p.i.fumidum facere. infumare. Et coꝛripit mi. FJumigo.gas.a.p.i.infumare⁊ dꝛ a ſumus Iñ fumigabũdus.a.ũ.i.ſimilis fumigãti. Fumo.mas.maui.a.p.i.fumo ĩplere · ulfu⸗ mũ emittere. oẽ a fumus. Et componit. g 49 ſo⸗ humt bfün⸗ nco gufn wiaf⸗ ſere: domus fundn Funde Funen ſet ſoatt begte ſun Wluen eſoß — W e⸗ igeot Fot Nols dl Crct tipns⸗ vĩ tipol linſde⸗ tenti/ uide⸗ d ich Fih ctn Aws no⸗ rer Puſcan hird⸗ ümn ng Wir e Gicn Wan . ume fiem kobro⸗ minen napte⸗ Einde nitüͤt. lee Et nmini: Wo. pr mtni merhi mitere, ane cpoiſ iu. a nmn finnd⸗ , Gwontur efuland i. e rin R n olin po Infumo.as.iint/ fumare. Itẽrefumo. as i.iterũ fumare. Itẽ ſuffumo.as.i.paꝝ vel ſubtus fumare. Fumo.mas,/p fumũ emit/ tere.neutrũ eſt. Et cõpoſita ab eo ßm häẽc ſiẽtionẽ neutra ſũt. ꝓducũt hãc ſyllabã fu. Dñ VPbiſiologus. Deq; pilis eiꝰ fiat ſub domate fumus. M Fundito.tas.i.frequẽt᷑ fundarea dẽ a füdo as. Itẽ fundito põt eſſe frequentatiuũ a füdo. dis.i.frequẽt füdere. Dñ Olautus in amphitrione. Cũ cruciatu tuo iſta ver/ ba funditts. M Jundo.vas.daui.datũ.a.p.i.cũ fũda iacẽ vel in funda lapidẽ mittẽ cauſa pijcẽdi. 7 dĩa funda.oę.Itẽ fũdare.i.fũdamentũ facere.⁊ dẽ a fundus.di.Cũc en fundat domus · cũ eiꝰ füdamentũ fit· qð domui ẽ fundus. Iñ ̊ füdamen.minis ꝓdu. da. Fundo.ois.di.ſũ.a.t.i.ſgẽemittẽ·fugare Funero.ras.raui.a.p.i.ſepelire · officiare.vt Iſte funerat coꝛpus.i.officiat coꝛpꝰ. ſcilʒ facit exequias funeris.⁊ funeroſa officia pꝑagit. Et deriuat a funus: coꝛ ne. Item a funꝰ oꝛ funeroſus.a.ũ·i.plenus funere. vel luctuoſus: vel ꝑtinens ad funus. Funeſto. ſtas. i funere innare ponit ſim/ Süele pꝛo inquinare. ungoꝛ. geris. ctus. ſũ. d. t. i. vti. Itẽ cõpo/ nit᷑ defungoꝛ. geris.i.deoꝛſũ a fuctione eẽ Vñ qꝛ qͥ moꝛi᷑ deoꝛſũ fit a functione vitę ideo dẽ defungi.i.moꝛi. Itẽ cõponit᷑ ꝑfũ/ goꝛ. geris.i.vti vel deſtruere · vel deſtrui. Iñ pfunctus.a.ũ.⁊ hęc ꝑfunctio. Fno.is.it.fuiſti.fuit.fuerat.fuere.fuiſſe.fnẽ/ di.do.dũ.futũ.futu.fuens.⁊ futurꝰ.i.eſſe. Et eſt modo defectinũ.Cm̃ enĩ pterituʒ tẽpus ⁊ ꝗ foꝛmant᷑ a pſterito ſũt modo in vſu. Inuenit᷑ tamẽ qñq; H̊ verbũ in alijs tẽpoꝛibus m antiquos.Et qꝛ fuo⁊ ſũ ſũt eiuſdẽ ſiꝗtionis.⁊ ſum caret pterito.⁊ p/ teritũ huiꝰ verbi fuo non habet pᷣſens in vſu.ideo ſũes:ẽaccipit illud pᷣteritũ mu/ tuo.ita ex ſum es eſt ⁊ ex hoc ſterito fui factũ eſt quaſi vnũ verbum. Furcillo. las.a.p.i.ſuſpendereulłlconcutere Et cõponit᷑ cũ ad.⁊ d affurcillo.las.i.iux uł valde· uł ad aliqͥd ſuſpẽdẽ uł cõcutere. Furio.furis.verbũ neutrũa abſolutũ.i.ĩſa⸗ nire. ⁊ dĩ a furia. DHñ.j. Reg.21? Intro⸗ duxiſt iſtũ vt furẽt me pᷣſẽte. Et vt vult Pꝛiſcianꝰ. Pꝛima ꝑſona nõ ẽ multũ ĩ vſu ſcilʒ furo· vel furio.⁊ caret pterito ſupi/ no. ſed mutuat᷑ tam p̃teritũ q; ſupinũ ab iſanio. nis.qð eſt eiuſdẽ ſiẽtionis cũ illo. facit ſteritũ inſaniui ſupinũ inſanitũ. Furno.nas.a.p.i.in.furnũ mittere.ułĩi fur/ no coq̃re. Et cõponit cũ de.⁊ dꝛ defurno nal.i.a furno extrahere. Itẽ cũ in. vt infur no. nas.i.in furnũ mittere· vel in eo coq̃re Furoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.rẽ alienã inſcio ⁊ iuito dño cõtrectare vel ſubtrahere.⁊ dẽ a fura ꝓdu.fu.̊ furoꝛ nomẽ coꝛ.eã. Dnde Eſt in coꝛde furoꝛſocioꝝ tegmina furoꝛ. Furueo.ues.ui.uiſti.n.s.i.nigrere:fuſcũ vel obſcurũ eſſe vel fieri.⁊ dẽ a furnus.a. um. Inde furueſco.ſcis.inchoatiuũ. Fuſco.cas.caui.a.p.i.obumbꝛare· denigra⸗ re/obfuſcare. Inde h̊ fuſcatoꝛ.toꝛis.⁊ fu/ ſcarius.a. ſ. qð fuſcat.vel qð aptuʒ eſt ad fuſcandũ.⁊ fuſcus.a.ũn.i.niger. Fuſco com/ nit᷑ Confuſco. Infuſco. Obfuſco.cas. ſtigo · gas. a. p. l.verberare.q̃ſi fuſte agẽ ex qbo videt᷑ eẽ ↄpoſitũ vel ẽ etymologia Futio.tis.tiui.n.q.i.vana loqͥ vel fundere. d a futis.Et ↄponit᷑ effutio.tis.i.valde vana loqͥ· vel ex toto ſundere.⁊ ꝓduẽ fu. Vñ Dꝛatius in wetria. Effutire lenes in/ digna tragedia verſus. D Juto.tas.taui.a.p.i.arguere conuincere · confundere · repꝛehendere. Et componit᷑ confuto.tas.i.arguerecõuincere· confun/ dere. Item refuto.as.i.renuererecuſare. Et deſcendit futo a futis·qꝛ qͥ futat verbũ vel verba füdit ·ſicut illud fundebat᷑ qð ĩ fute.i. in illo vaſe ponebat᷑. Jutuo.is.ui.tuitũ.penuł.in ſupino ꝓducta qð eſt verbũ ſatis cõe per qð iactura hu/ mani generis reſtauratſcilʒ coire.⁊ dicit᷑ a futis. Qui enĩ talẽ actũ exercet aliquid fundit. Et coꝛripit.fu.bᷣm HMuguitionem. G ante 2l Aleo.al.are.a.p.i.galea arma⸗ g re. 7 dĩ a galea ꝓ caſſide. Et cõ ponit᷑ cum de. vt degaleo. as. i. galea ſpoliare.? deoꝛnare. Ganio.nis.niui.n.q.i.intẽdere.vel nutrire latrare· irridere · vulpiũ eſt. hoc en ꝓpꝛie agũt. vulpes. Hna vulpes ganit alia og⸗ ganit Et trãſlatiue tranſfert ad hoĩeslec/⸗ catoꝛes leccatrices:qui ĩutilit᷑ multa ga⸗ niunt. maxime cũ ſe puocant adluxuniã. Ganio cõponit᷑ cũ ob. vt ogganio.nis.i. ganiẽtẽ ganire · vel garrirea qñq; ponit᷑ ꝓ reſpongeaafa; ſtulte loqᷣ. qñqʒ p inculcare. VHnde in greciſmo dꝛ. Minnit equusgrunit poꝛc pipat quoq;ʒ niſus. Frẽdit aper · vulpes q̊ʒ ganitrudit aſelłꝰ. 5 § Garrio.ris.ui.n.q.i.verboſari·gaudẽblã⸗/ iriiocari ꝓpꝛie tamẽ eſt multa vba vi/ cere · ſoꝛdide loqͥ. Ille eni garrit qͥ multa verba dicit·aut qͥ ſoꝛdide loquit᷑. Sʒ ille loquit᷑ qͥ recte teperate vicit. Iñ garrit tus.tui.penlł.ſcilʒ ni pdu. Iñ gamulo.las. verbum diminutiuũ. Gaudeo.des.gauiſus.ſũ.vᷣbũ neutropaſ- ſiuũ.i.leętari in aĩoa facit ſupinũ gauiſum: deberet tamẽ facere gauſũ.Dñ in doctri/ nali. Gaudeo gauiſu pꝛebet · vult regula gauſũ. Et a gaudeo h̊ ⁊ hc⁊ H̊ gaudens tis.⁊ gauiſus.a.ñ.⁊ gauiſurus.a.um.oĩa eius participia.Et a gaudeo hoc gaudiũ gaudij. Et eſt hm Hapiã: Gaudiũ leticia aĩ. Exultatio vo verboꝝ atq; mẽbꝛoꝛum. G onte E Gelo.las.laui.a.p.i.ſtringere terrã gelup⸗ pꝛie.⁊ dicitur a gelu. Gemino.nas.naui.a.p.i:ouplicare dicit᷑ a geminus. Et cõponit᷑ congemino.nas. Item ingemino.nas.⁊ coꝛripit mi. emmo.mas.aui.n.p.i.reſplendere. Itẽ gẽmare.i.gẽmis oꝛnare⸗ ſic eſt geactiui. Gemo.mis.gemui.gemitũ.n.t.i.ſuſpirare. dolere · vel triſtari. Iñ hic gemit.tus.tui. Et gemendus.a.ũ.i.dignus gemi. Hnde beatus Gregoꝰ. Quiſqͥs talis gemenduſ eſt. qꝛ nõ gemit. Et gemebundus.a. ũ. Et coꝛ. hanc ſyllabã ge.VPñ in Turoꝛa vicit. Suſpirando gemat ? coꝛ ad alta leuet. Genero.as.aui.a.p.ꝑtinet ad patrẽ dꝛa genꝰ. Vñ. Femina ſola paritgenerat vir gignit vterca. “ Geniculoꝛ.ar.d.p.i.genua inclinare.flexis genibo adoꝛare.⁊ vicit᷑ a genu. Iñ geni⸗ culatimaduerbiũ. Inuenit᷑ etiã geniculo las. DPñ MTug in quodã ſermone dicit: Qualis eſt iſte magnitudinis ſuꝑnęglo⸗ rięad cuius pannos angeli excubantre/ ges trepidãt·vel tripudiant .ſidera obſe⸗/ cundant.⁊ ſectatoꝛes ſapietię geniculãt: eographo. phas.a.p.i.terrã deſcnibere. ermino.nas.aui.a.p.i.emittere germen vel ꝓducere· gignere · generare creare. Et cõponit᷑ cũ con.vt cõgermino.nas.i.ſimul erminare. Cũ ꝓa dꝛ ꝓgermino.nas. BGero. ris. geſſi.geſtũ. a. t. i.facere · vel ferre · vel aminiſtrare. Et differt gerere a ferre. q; gerimus noſtra velut naturalia aliq̃· anatura ĩ nobis ſũt.ſ ferimꝰ ipoſita nob. Gerſo. ſas.are.dĩ a gerſa.ſę. Et cõponit᷑in/ gerſo. ſas.i. infuſcare faciem. Geſticuloꝛ.ariſ.atus.ſũ.Et in neutro gene/ re geſticulo.las.idẽ qð geſtio.ſtis.Et de/ riuatur a geſtus: coꝛripituu. Geſtio.ſtis.ſtiui.ſtire.n.q.i.cupꝑe.Et geſti/ re.i. geſtꝰ facere · ſcilʒ diuerſis modis agi⸗ tare· gaudereluxuriarilaſciuire· viffluẽ. t geſtire ꝓpꝛie maloꝝ eſt. gaudere bonoꝑ Geſtito. tas.i.frequent᷑ geſtare. Geſto.ſtas.ſtaui.i.frequent᷑ gerere. G ante 3 Gigno. gignis. genui. genitũ. a.t.i. parere dẽa ge:qð ẽ terra:qꝛ ex fra oĩia gignüt. 5 antiqͥ dicebant geno genis · quã lit/ teraturã adhuc ſeruamus in pterito.⁊ in oĩbo ab eo foꝛmatis.Gigno cõponit᷑ cum pꝛo.vt pꝛogigno.nis. Gymnologico. cis. ci. eſti. i. nude loqui. uł nude ratiocinari.⁊ ðꝛ a gynnos:qð eſt nudus: logos ſermo⸗vel ratio. Gipſo. as.are.a. p.i. gipſo linire. Giro.ras.raui.a.p.i.in girũ voluere.ułcir/ cũdare.⁊ dẽ a girus. Et cõponit᷑ congiro. ras. Regiro. ras. pduc gi. Oñ Phiſio/ logꝰ. Mat nõ vigilat oũ ſol ſe t᷑tio girat. Girouagoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.circucirca vggari.⁊ dĩ a girus.⁊ vagoꝛ.garis. Iñ girouagus.ga.gu.i.erroneus.inſtabilis. circucirca vagansa coꝛripit va. G ante T† Glacio.as.are.a.p.i.glacie ſtringere. Gladio.dias.are.i.gladijs dimicare.⁊ oi a gladius. Iñ h gladiatoꝛ.oꝛis.qͥ gladio Oimicat. Itẽ gladio.as.cõponit᷑ congla/ dio.as.i.ſimul gladiare. Pigladio.asi. iũſis modis gladiare. Itẽ gladio ĩ hac ſigtione cũ ſuis cõpoſitis neutru eſt. Sʒ gladio.as.i.gladio interficene cũ ſuis cõ⸗ poſitis eſt acctiDuul. dlandeo. des. oui. n. .. i. glandes habere el emittere. Iñ glandeſco.ſcis.inchoa. Gliſco.ſcis.gliſcere.i.cnꝑe vel deſiderare. reſplendere· creſcere · ardeſcere · pingueſcẽ tumeſcere. ſuperbire · vel indignari. ⁊ dꝛa glyci. qð eſt oulce. Gliſco· neute eſt. ſed pꝓ deſiderare actiuũ eſt.⁊ caret ꝑterito ſupino · hm vſum. deberet tamẽ bᷣm ana⸗ logiam facere gliui glitum. Globo.bas.bani.a.p.i.aceruare:cumulare facere.⁊ vĩ a globus. Iñ globatim adũ. i. cumulatim.ſpiſſin. Globo cõponit᷑ ag⸗ globo.bas.Cõglobo.bas. Iñ cõglobatiʒ rotundare.ſ eus gicie globoſum l w. iun We⸗ st⸗ ⸗ towr „ lpame Konüͤt gnälit⸗ to. in taum ocdi⸗ wod rdan Phio⸗ vgn. Fiarer ns Ji ſudis⸗ rg, . Mi cdſns ulr⸗ itot. idenme, .10 Genm mi ſn unne 1 un bemnadli ipſikag — aduerbin.i.ſppiſſim·cumulatim.⁊ coꝛ.glo. Dñ. Minc globata pila fertur glomera/ taq; fila. Glomero.ras.raui.a.p.i.cumulare/aduna/ re· aceruare. Iñ glomeratim · aduer.i.cu/ mulatimadunatim. Et ↄponit᷑ agglome⸗ ro.ras. Cõglomero.as. Heglomeroras. i. deuoluere glomos veſtruere. Eglome⸗ ro.ras.in eodẽ ſenſu. Itẽ inglomero.ras. i.intus vel valde glomerare. Et coꝛri. pe. Vñ in greciſ.dĩ. Cõgeries lapidũ tibi ſit cornerati⸗ fili. Lignoꝑ pbe dr eẽ ſtrues loꝛioꝛ.aris.atus.d.p.i.triũphare·ułſuꝑ⸗ bire. Iñ ꝑ cõpoſitionẽ congloꝛioꝛ.aris.i. ſimul gloꝛiari. Gloꝛifico.cas.caui.a.pi.gloꝛioſum facere. Gloſo.ſas.area gloſulo.las.are.ãbo.a.p.i. exponere litteras: vel ipſius ſententias. Glunio.nis.niui.i.lamare vt poꝛcus. Iñhᷣ glunitus.tus.tui.poꝛcoꝛũ clamoꝛ eſt.⁊ ꝓ/ ducit glu. Hñ. Minnit equus· glunit poꝛ/ cus pipiat quoq; niſus. Glutino.nas.a.p.i.cõiungereglutino col ligare. Iñ glutinant aduerbiũ. glutina/ tim.i. cõiunctiʒ. Et cõponit agglutino. as. adiun gerealligare. Itẽ cõglutino.nas. iterũ cõiungere. ₰ i. cõiũgere glutino. Itẽ reglutino.nas.i. 3 Glutio. tis. tui. vel glutij ſyncop amn. i. abſoꝛbere. voꝛare· comedere. ꝓd.glu. G ante BP Gradioꝛ. deris. greſſus.ſũ.d.t.i.vado. Grado.das.daui.a.p.i.gradibus oꝛnare. vel ꝑ gradus vucere.⁊ dẽ a gradus. Grãmatixo.as.a.p.i.grãmaticę loqui.Et ſcribitur ꝑ duplex.m. Gramino.nas.naui.n.p.i.gramina colligẽ vel gramine iplere.⁊ dĩ a gramen. Et cõ⸗ ponit᷑ cõgramino.nasa degramino.nas. i.gramina euellere. Itẽ ingramino.nas.i. gramine iplere. Et a gramino.nas.dicit᷑ gramineo.nes.nui.i.eſſe vel fieri grami/ ₰ noſũ. Et hinc gramineſco. ſci „ . Et coꝛripiũt omnia mi. Inde grandeſco.ſcis.inchoatiuũ. Grandeo.des.dui.n.s.ieẽ vel fieri grandẽ Grandino.nas.n.p.i.grandinẽ emittere.· vl grandine ꝑcutere deuaſtare.⁊ coꝛ.di. „ Pñ in Auroꝛa vi. Carnis luxuriã gran⸗ dinat ira dei. ßV Graneo.nes.nui.n.s.i.haberevel emittere grana. Inde graneſco.cis.inchoatiuũ. Grano.nas.naui.a.p.i.granis implere. s. inchoatn. Grapho. as.aui.a. p.i.ſerilo. Et cõponitur apud gręcos:Catagphło.as.i.tranſcribo. tranſcripſi. Et ſunt viuerſe ſᷣoſitiones cata ⁊ cate.⁊ita eſt alia cõpoſitio in ſte/ rito alia ĩpſenti. Alit eni iunctura ↄpo ſitionis nõ maneret imobilis·qð ꝛilci/ anus aſſerit aꝑte. Graſſoꝛ.aris.ſatus.ii.d.p.i.ĩuadere.ꝑpe trare latrocinari.pdari:ipugnare Popᷣe graſſanieſt cudelit gradi.et oꝛ ſic ab ĩpe/ tu gradiendi.vt dicat᷑ graſſari.quaſi cum ipetu gradi ad crudeliter agendũ. Inde graſſatoꝛ.qͥ crudeliter agitlatro·ſᷣdatoꝛ ſeuiens cudelit: homicida. Etia ponitur graſſari qñq; ꝓ niti uł conani. Dide ꝙne ponas graſſariꝓ craſſari.⁊ ecõuerſo.Vñ 2. Reg vlt. oꝛz. Ot ceſſet indignatio quę gſſat i plo.i.ꝗ deuaſtat/uł cudelit ꝗdit᷑ Gratificoꝛ. aris. atus.ſuũ.d.p.i.gaudereuł gras agereuł gratũ facẽ.vel eqꝑare.⁊ di a gtus.a.ũ facio. Iñ gtiſic.a. .i.grat.u gratũ faciẽs ꝓpꝛie aũt dꝛ gratificus qͥ fac bonũ grans. rattol us qͥ plus vnicuiq; q; mereat᷑ tribuit. Gratuſ tm̃ aio.Grati⸗ ſicus⁊ aĩo ⁊ coꝛꝑe ĩ coꝛ.pe.ſcilʒ fi. Gratuloꝛ. aris. atus.ſũ. gratoꝛ. aris. in eo/ doem ſenſu.i. gaudere. vel gras agere. JIñ hoc gratulamẽ.minis gratulabundus.a ii.i.letus vel letabũdus.⁊ gratulant᷑adu. i. letan ter. Et coꝛripittu. rauo.as.are.a.p.i.onerare. Iñ graueo. es.i.eſſe vel fieri grauẽ.Et hinc graueſco. cis.ichoa. Et grauido· das.daui.i.facere guẽ coꝛ.pe.HPñ Hꝛoſper. Nulla aĩa eſt quęnon moꝛtali a carne granetur. Græcoꝛ.caris.d.p.i.loqui ul habere ſe mo/ re grecoꝝ. M aliter dꝛ grecico. cas. ſiue grecgoꝛ cariis. HGrego. gis.a.p.i.vnare.b nõ eſt in vſu. Gremio.as.a.p.i. gremio acciꝑe:ułlocare Groſſo.as.aui.a.p.i.facẽ groſſũ. Iñ groſ⸗ ſeo. ſes.i. eſſe uł fieri groſſũ. Iñ groſſeſco ſcis. inchoatiuũ. ̃ð Grumo.as.i.dinigẽ uł eqͥtare ułtumere. Grũdo.vas.i.grũdũ facẽ uła grũda gut/ tas aꝗ fũdẽ uła gruda cadẽ guttati Iñ hᷣ grũdatoꝛiũ. rij.idẽ q; grunna. Grunio.nis.niui.ꝓpꝛie ſuis ẽ. Iñ hic gru/ nitus.tus.tui.ipſa vox ſuisa pꝛoducit pe. Vnde quidã.Hinnit equusgrunit poꝛ/ cus · pipat quoq; niſus. Et nota ꝙ Si⸗/ donius in libꝛo de naturis reꝝ ponit pꝛo/ pꝛia verba aĩaliũ pᷣm vocẽ· ꝗ hic in parte ponemus: Baulare· latrare ẽ pꝛie canũ Leonũ·ẽ rugire.Cigridũrecanare. Par⸗ dop ·felire. Hanterarũ·caurire. Orſoꝛum. vrcare. vel ſeuire. AWpꝛũ · frendere. Lincũ· lincare. Aupoꝝ · vlulare. Berpentũ · ſibi⸗⸗ lare. Onagroꝝmugilare. Ceruoꝝ· rugire Boum . mugire. Equoꝝ binnire. Aſinoꝝ rudere.Poꝛcoꝝ· grunire. Oerriscurrica/ re. AWrietũ· loꝛectare. Ouiũ· balare. Hir/ coꝝ miclire. Medoꝝbebare. Dulpiũ · ga nire. Catuloꝝglatilare. Lepoꝝ ⁊ pueoꝝ· vagire. Muſtelaꝑ dꝛinolare. Murium. pipicare. Soꝛicũ · deſticare. Elephantũ barrire. Ranaꝝcoaxare. Coꝛuoꝝ croci/ tare. ITqͥlaꝝclangere. IEccipitrũ · pipia/ re Multuru·pulpare. Miluoꝛumlipire. Holoꝝ· oꝛẽſare. Gruũ · gruere. Ciconiaꝑ crocolare. Inſerũ·ſicingere. vnatum · re⸗ ſtriſſitare. Oauonũ/paupulare. Galloꝝ⸗ cucurrire. Crambunoꝝfringulire. Noc/⸗ tuaꝝ · cucubire. Cuculoꝝcuculare. Mern loꝑ: xinciare.Curdoptrutilare· vel ſurci⸗ tare. Sturno:ũ/pallicare. Mirundinum- fritinire. vel minurrire. Dicũt tamẽ qͥdã minurrire eſt oiuʒ minutiſſimarũ auicu/ larü. Gallinaꝝeſt cnipſare. Paſſerũ · cin/ ciare. pum bombicare · al bombilare. Cicadarũ.frinicare. Gruo.uis.ui.n.t.i.cõuenire:cõcoꝛdare.ſed nõ eſt in vſu. Et eſt tractũ a gruibo.vñ a grus vĩ:q; maxime in volatu cõcoꝛdiam ſeruant. Dñ vicunt᷑: dedicatę concoꝛdię. Vel ideo tractũ eſt a gruibo· q; de tibijs gruũ ſolent fieri fiſtule ꝗq maximã reddũt cõuenientiãcõſonantiã. ⁊ cõcoꝛdiã. Dñ ponitur gruere pꝛo conuenire. G ante Guadio.as.are.n.p.i.guadiã conſtituere uł guadiã firmare. Et cõponit᷑ deguadio as.i. guadiam frangere. Inguadio. as.i. valde guadiare. 4 Guberno.nas.naui.a.p.i.regere:cuſtodire Et ꝓpꝛie ꝑtinet ad nautas.⁊ dĩ a cohibeo hiberna.Dñ dẽ gubnare.i.cohiberna⸗/ re.i.cohibere hiberna.i.tempeſtates mar. Iñ gubernatoꝛ.oꝛis.q̃ſi cohibernatoꝛ:q; cohibeat pꝛudentia ſua hibemna.i.tempe⸗ ſtates maris hoc gubernaculũ.li.cũ quo aliquid gubernatur · Gulo.las.lani.a.p.i.deuoꝛarea dẽa gula. Gurgito.as.are.a.p.i.voꝛareimplere· vel deuoꝛare. Guſtito.tas.pe.coꝛ.i.frequent᷑ guſtare. Guſto.as.aui.n.p.i.libare.qð vnlgo dicit aſſacare. Gutto.tas.n.p.i.guttatim caderevel gut⸗ tatim fundere:vel guttis ꝑfunderea dꝛs gutta. Inde hoc guttamen. minis. H ante NT Abeno.nas.nani.n.p.i.habenã regere · vel habenã pꝑare ⁊ oꝛ/ nare. Et pꝛoducit be. abeo. bes. bui. bitũ. a...i. pol/ ſidere· vel tenere. .,— Habito. as.are.n.p.i.moꝛari.Et ↄponitur cohabito. as. are.i.ſimul habitare.⁊ iba- bito. tas.i.colere· intus habitare. Halo.as.are.n.p.i.ſpirarehalitũ mittere l redolere. Inde halitꝰ.tus.i.odoꝛ. Et cõponit᷑ cũ ex.vt exhalo.las.i.foꝛas emit/ tere . vel de vita recedere. Haſtiludioꝛ.aris.d.p.i.haſtiludiũ exercẽ. 14 — Haurio.ris.hauſi.ſtu.a.q.i.attrahẽ.ꝛ phe aquã de puteo.Et ponit᷑ qñq; ꝓ euacua/ re.qñq; ꝓ extenuarea cõſumere.qñq; p/ bibere. qñq; ꝓ ꝑcutere · vel ferire. Inde hauſtus.a.ũ.participiũ.⁊ ſ̊ hauſtus.tus. i. attractio· euacuatio · vel bibitio. Inde hauſtim ꝗqguerbium. H ante E grere obtundi·obſerari.obſcurari. Inde bebeſco.cischoatiuũ.ꝓpꝛie tamen hebe/ ſcit qui naturę vſu tepeſcit. Et hebeo caret ſupinis.⁊ coꝛripithe. Hebeto.tas.taui.a.p.i.ſuffocare/obſerare. obſcurare · hebetẽ lacere. Iñ hebeteo.tes . idẽ ꝙ hebere · ſcllʒ eſſe vel fieri hebetẽ. Iñ hebeteſco. ſcis. inchoatiuũ · in eodẽ ſenſu. Pꝛopꝛie tamẽ hebeteſcit · à amittit aciem. Hebeſai vy · naturę vſu tepeſcit · Et oĩa pꝛędicta coꝛripiũtb. DPerbo.as.aui.a.p.i.herbã paſcere · vel her⸗ ba oꝛnari· induere · Et cõpoĩtnr abherbo. bas. Coherbo. as. Deherbo. as.i. ab herba remouere. Inherbo. bas. Herbeo. bes.bui.n. S.i.eſſe vel fieri herboſũ uł viridem. ab herbo. bas. Inde herbeſco. ſcis ichoa VBñ Aug de ciuitate dei in. Similit᷑ herbeſcũtfaueſcũtpubeſcũt. Merciſco. ſcis. ui. tũ. n. t. i. diuidere. ꝓpꝛie hereditatẽ int hęredes: ab hereditate 7ſcindo uł cedo. Iñ h̊ ⁊ B 2 B herciſcens. i. diuidens. Et herciſcendus.i.diuidẽdus Et bm antiqᷓs. e mutataĩ.u.vꝛ herciſcũdꝰ. da.ũ.i:diuidẽdus.Et h̊ herciſcunda.dę lit din Per olt yn nas. erh Hyv⸗ un⸗ Hito hhoh bh ilc hiwbi⸗ st Won Mor ſns Hie hilen Hymn n Hluro⸗ 1dinbil wnka edem Hlaror Gddin fent d valge ilens labi vie. ſtstri, Pmni luuden mnnio⸗ mmneſ nrcbe nhe tcir ſtney e hiit E laniby ingel oas 0 b H enn Nllm 1i wi or, in iba⸗ tere⸗ eng⸗ nn ⸗ e ans Ide e n nonder mwan e o Wenr. munn. irro wilfn binto. bted⸗ Et heralcunde indecliuenit᷑ in legibusii iuiſio hęreditatis inter hęredes. HVeredo.vaſ.a.p.i.hęredẽ facere. vel here⸗ itatẽ dare. Iñ heredito.tas.frequẽ.Et tas. Exheęredo. das vel exbeęredito. tas..i ex hęreditatẽ ponere:hęreditatẽ auferre. initi· dubitare moꝛari ſiuemanere. HVeſito.tas.tani.verbnʒ frequentatiuũ:ab heſo beęſas qð ſepius ꝓ oubitare iuenit᷑. Iñ h̊ heſitatio.onis.Et hec heſitatiuncu/ la. lę. Et hic ⁊ hec hęſitabilis.⁊ Hᷓ le.i.u/ bitabilis. Et heſitatiuus. a. n. i. vnbitati⸗/ uus. heſitabũdus.a.ũ.i.ſimilis hęſitanti vel dubitanti. eſo peſas ifrequẽt bererea dĩab bereo ſed nõ eſt in vſu. — H ante J Hiberno.nas.idẽẽ quod byemare· velin hibernis moꝛari. 9 Hyemo.mas.aui.n.p.iin hyeme demoꝛa/ ri · vel in tempeſtate moꝛe hyemis ſęuire. Hilarco.res.rui.n.S.i.eſſe vel fieri hilarem dĩ a hilaro.ras.ñ hilareſco.as.fre.Et ↄponit᷑ exhilareo.res.Iñ exhilareſco.cis. inchoatiun.⁊ coꝛripit la. Oilaro.ras.raui.a.p.i.letificare. Oñ Ma crobius. Derba nõ minus q; vinũ hila/ rent cõuiuiũ.Et cõponit᷑ exhilaro.ras.i. valde hilarare.Iñ h̊ ⁊ hęc hilaris.⁊ Hͥ re. i. letus.iocudus. Iñ hilarit᷑rius.ſime.ad/ uerbiũ.⁊ hęc hilaritas.atis.Et coꝛripitla VDñ Dꝛatius in epi.derũt hilarem tri ſtes · triſtemq; iocoſi. Hymnio.nis nirea bymnixo. cas. ambo p laudare · vel hymnos cantare. innio. nis. niui. nitũ.n. q.pR geminũ.n. eq/ rum eſt. Hñ Hieremię.S? DVnuſqͥſq; ad vxoꝛẽ ꝓximi ſui hinniebat.Et cõponitur cũ ad⁊ con.vt adhinnio.nis.i.valde hin/⸗ nirea cohinnio.nis.i.ſimul hinnire. Hio.as.hiaui.hĩiare.n.p.i.os aperire.Et ẽ tractũ a ferl q̃n auiditas oꝛis aptiõe mõ/ ſtrat. DHñ poit᷑ qᷓñq; pꝓ deſiderarea qñq; ꝓ deſicẽ.⁊ẽ tractũ a canibꝰ qͥ qñ deſiciut hiãt. Et ꝓ fatigari etiã poĩtſimilit᷑ tractũ a canibo. Et p rüpi etiã woĩt· uł p ſcindi:u apiri ꝗcũq; res ſit. Et ↄpoĩt vt Inbio.as Niſco.ſcis.inchoatiuũ qð deberet facẽ hi/ aſco ab hio/ſᷣ cauſa vitãdi hiatũ fac hiſco Et ↄponit᷑ cũde · vt dehiſco. ſqi. valge vell deoꝛſum hiſcere. Inde dehiſcens. tis. Hero.heres.heſi.hęſuʒ.n.s.tria ſigtſcilicet Hiſtoꝛiographo.phas.a.p.i.hiſtoꝛiã de/ ſcribere vel depingere. deſignare. Et bi⸗/ ſtoꝛioas.in eodem ſenſu. P ante O Honeſto. as.a. p.i.·honeſtũ facere vel red/ dere. Et ↄpõit᷑ dehoneſto.ſtas. Inbone⸗ ſto.ſtas.i.valde honeſtare· vel potiꝰ oif/ famare· vituperare ab honeſtate remouẽ Honoꝛifico.cas.n.p.i.honoꝛare/honoꝛem ipendere dꝛ ab honoꝛ. facio. Iñ hono⸗/ rificus.a.ũ. Et hic⁊ hęc ⁊ hoc honoꝛificẽs tis.̊nõ ẽĩ vſu. Iñ honoꝛiſicẽtia.tięi.ho⸗ noꝛabilitas. Itẽ ab honoꝛifico. cas.bic et hec honoꝛificabilisa hᷣ le. Iñ bęc honoꝛi/ ficabilitas.tatis.⁊ Hͥ honoꝛificabilitundo. vinis. Iñ honoꝛificabilitudinitas.⁊ ẽ lõ/ giſſima dictio.vt patet in hoc vᷣſu. Ful⸗ get honoꝛificabilitudinitatibus. Hono:o.ras.aui.a.p.i.honoꝛẽ impendere Inde honoꝛatus.a.ũ.qui recipit ⁊ qͥ ĩẽ᷑/ it honoꝛẽ.Et cõꝑat᷑ honoꝛatus.tioꝛ. ſi/ mus. Inde honoꝛate.ti.ſime.aduerbiiꝗʒ. ECt honoꝛatoꝛius.a.ũ.qͥ ſpendit honoꝛem vel qð ẽ honoꝛi.Et hic ⁊ hęc honoꝛabił. ⁊ hoc le.vignus honoꝛari.vel aptus ho/ noꝛare. Et vꝛ honoꝛabilis·q̃i honoꝛe ha/ bilis.i.aptus vt recipiat vel tribuat ho/ noꝛẽa ↄꝑat᷑. Inde honoꝛabilit.lius.ſime aduer.Et hęc honoꝛabilitas.tatis.Et cõ/ ponit᷑ inbonoꝛabilis.i.nõ honoꝛabilis. Hoꝛreo.res.rui.n.s.i.hoꝛroꝛẽ habere/timẽ vel tremere. Pꝛopꝛie quidẽ ille hoꝛret qͥ tremit ⁊ cuius pili rigeſcunt.i.ſurrigunt᷑ ꝓpter frigus: vel ꝓpt᷑ timoꝛẽſicut in nocte c homo vadit ſolus. Hoꝛrifico.cas.care.i.terrefacerre. Hoꝛtoꝛ.arlatus.ſũ.ᷣbũ cõe.i.ſuaderecõ/ foꝛtareinſtigare. vel inſtigari. Inde hic hoꝛtatoꝛ.toꝛis. Et hoꝛtatoꝛi.a.u. Et hec hoꝛtatio.onis. Et hic hoꝛtatus.tus.tui. Et hoc hoꝛtamen.minis.Et hͥ hoꝛtatoꝛiũ rij.i. palmatoꝛiũ · ulloc' vbi fiũt hoꝛtamĩa Hoſpitoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.in hoſpitiuʒ reciꝑpeuł recipi Oñ ſi attribuat᷑ recipiẽti ſenſus eſt. Ego hoſpitoꝛ te.i.in hoſpitiuʒ te recipio. Si autẽ attribuat᷑ ei qͥ recipit᷑: ſenſus ẽ: Hoſpitoꝛ tecũ.i.in hoſpitio tuo tecũ maneo:ułin alio. Si ãt attribuat᷑ ei q recipit cõſtruat᷑ cũ actõſenſus ẽ. Ho⸗/ ſpitoꝛ te.ii hoſpitiũ a te recipioꝛ.Nñ oli erat cõe.⁊ ↄſtruebat᷑ ſic.· Ego hoſpitoꝛ te nni MYVUß oſtilo.las.lare.n.p.i.imolare·vel incẽdẽ OQuod aũt vicit᷑ hoſtilare. quaſi hoſtias litare. vel qſi hoſtias libare. vel qſi vſtu⸗ lare. etymologia eſt. Et ſcas ꝙ H littera ſiuenit᷑ in multis biblijs. Et ſuper ſacrariũ holocauſtomata hoſtilare qͥtiqie. SGed in aliqᷣbus ant:iqs biblijs iuenit᷑ vſtulare Hoſtio.ſtis.ſtiui.hoſtitu.a.qi.quare. Humanò. as. are.a. p.i.hũanitatẽ induere. Iñ hũanat.a.ũ. Gñ ꝗYeſus chꝛiſtus ẽ hu manat i.hũanitate indut huũana natura veſtitus.Et h̊ huanatio.onis.i.hũanitaij ſuſceptio · indutio: ꝓducit pꝛimãa. Humeccto.as.are.a.p.i.madidũ facere. Humeo.es.mui.n.s.i.madefieri.⁊ dicitur ab humus. Inñ humeſco. ſcis.inchoatiuũ. Et ꝓducit pꝛimã humeo.ſ̊ humo.as.eaʒ coꝛ.Oñ.Coꝛpoꝛa nullus humet vbi terra liquoꝛibus humet. Humido.al.a.p.i.humidũ facere:/made/ facere.⁊ pꝛoducit hu. S= Humilio.as.aui.a.p.i.humilem facere. Mumo.as.aui.a.p.i.in terra ponere·.humo tegere.i.ſepelire. Jñ humatus.a.ũ.terra tectus ? ſepultus.Et cõponit᷑ inbumatus a.n.i.inſepultus.Et humatimaduerbiũ. i.ſepultim.vel viliter ⁊ abiecte. 3 onte 1 Aceo.ces.cui.n. S.ſupino caret. i iqͥeſcere. coꝛ.ia. Oñ Qucanus in 4. Fęlix qui potuit mundi veitare ruinaʒ. Quo iaceat iam ſcire loco. “ Jacio.cis.ieci.iactũ.a.t.i.pijcere.Mñ. Si iactus.tus.tui. S Jacto.as.verbũ frequẽtatm̃ a iaciocis.c¶ qͥ aliud verbũ frequẽ. ſcilʒ iactito. ctas.i. frequent᷑ iacere. Itẽ iactare vel iactitare onit᷑ p gloꝛiari · laudare· gloꝛiando va/ nitare· arrogare · vel inanit pferre. Inde neſcis iacere. lapid em tu mitte iacere. Iñ iactans ſiue arrogans ĩ qͥ ſe vanitat et maioꝝ inſtitutis nõ adqᷣeſcit.ſed ꝓpꝛiam quãdã viã iuſticię⁊ ſanctitat inqͥrit. Oñ. Miui iacit h̊ iactat qͥ landat ſe qͥʒ iactat. Jaculoꝛ. laris.d.p.i.iaculũ mittereet iacu/⸗ lo.toꝛq̃re. Iñ iaculatoꝛ.torl. Et iaculato/ rius.a.ũ.aliqͥ q iaculatoꝛis· vel qð ẽ aptũ ad toꝛquendũ.vel qð ꝑtinet ad iaculãduũ Itẽ iaculoꝛ ↄponit᷑ cũ cõ.vt cõiaculoꝛ.ar. Jantaculo.as.aui.n.p.⁊ iantaculoꝛ.ar.v. piidẽ qdð ianto.tas.Et ſcias ꝙ q d coꝛru/ pte ſolẽt pferre h̊ vocabula.ꝑ ge.in pᷣma ſyllaba·ſcilʒ gẽto.tas.Et gentaculo.las. Janto.tas.taui.n.p.⁊ Jantoꝛ.taris.d.p.i. 7oĩa Jano deo pꝛincipioꝝ· ᷣm Bug. Bapias ctiã vicit:· Jantare.i. viſnare dĩ vulgo. Janto etiã guſto ante pꝛandium. VBñ. Jantam mane cenamꝰ veſpe facto. Jante CTuel O 7 — Icocis.ici.icere.ictũ.a.t.i. pcutere.Iñ ic a. ñ.i pcuſſus. Oñ Momerus. Icta petit cęlũ t᷑ris citharea relictis. Et Qumeri.ʒ 5?2 Icx occubuerit.Et h ictio.onis.i.ꝑcuſſio Et h ictus.tus.tui.idẽ.Et icto.ictas.freq qð frequentius iuenit᷑ ictuo. ctuasã eodẽ ſenſn.i.frequenter ꝑcutere. Idolatro.tras.n.p.i.idolum colere. Iduo.vuas.i.diuidere.vel ſeparare. Bante E uei G Jeuno.nas.naui.n.p.a.cibis abſtinere. Ignio.ignis.igniui.ignitũ.a.qi.inflãma⸗/ recalefacerei dĩ ab igne. Iñ ignitus.a.i⸗ i.inflamatusvel ardens⸗ tũc eſt nomen. Et ab igne deniuat igneo ignes.i.inflam/ mari· calere. Iñ igneſco.ſcis. inchoatiuũ. Ignio cõponit᷑ cũ ad.vt adignio.ignis.i. inflãmare. Et ab ignio.gnis.igniſco.ſcis. inchoatiuũ. Ignoꝛo ras.raui.a.p.i.neſcire vel obliuiſci 7 dẽ ab ignarus. Et ſcias ꝙ ignoꝛamꝰ ea quoꝝ noticiã habuimus.ſ̊ obliti ſumus. vel g ſciredebemus.ᷣ quodã vitio pigri tię neſcimus:Ca xo neſamus ꝗ nuquam ſcuuimus. Inde ignoꝛant᷑ aduerbiũ.Et H ignoꝛantia. tię. õm Hug. ODñ Job. ig?ꝛ oꝛ Si ignoꝛaui:mecũ erit ignoꝛantia mea. Ignoſco.ſcis.ignoui.ignotũ.n.t.i.remittẽ. indulgere·⁊ eſt. in. pꝛiuatiuu: Qam illud ignoſcimusqð amplius noſcere nolumꝰ t põt cõponi ex in.⁊ noſco.⁊ facit par/ ticipiũ futuri ignoturus. Inuenit᷑ tamen etia ignoſciturus. ante è2 Illachꝛymõꝛ.aris.atus.o.p.i.intus lachꝛy mari.vel condolere⸗ olim erat neutrum. Vngde Boetius in ſecũdo de cõſolatione Alius ꝓle letatus filij filieue derelictus meſtus illachꝛymat. llaqueo.queas.a.p.i.intus laquesre. llecebꝛo.bꝛas.bꝛaui.n.p.i.illecebꝛis attra *4 here ſeducere·illicere.⁊ coꝛ. ce. naturalit. lect oua i 701 A! TPunm c ninur Toig Ingn weki gias Abſen lequ imngi Woo zung lkrul. balunrt Ibno.s riſſen M Untpen tomoa piini⸗ Pi1 ſonnot tanpcſit Innemo oc⸗ nme⸗ ſupſtan Maneo⸗ ninent uce Pnoloen ſilgen nclhe Ulinnen Paline molegle uo⸗ dia mſvltn inolen mmical laf Ntig Diinte Muen. nlins⸗, sai vonen. flam⸗ atini. Wis Nd ls gum4 nins Npn inmn ibs in un Unemne und wum atpar/ umen nshi Mut ins ureit Allecto tas i frequenter illicere. Illicio.cis xi. ctũ a.t.i. illaqᷣare· in fraudem ucere.⁊ dẽ ab ina licio licis.⁊ coꝛ.li. Illido.dis.ſi.ũi.a.t.i.intus vxl valde ledẽ. 7 dĩ ab ina lędo.dis. Iñ illiſus.a.ũ.i.int Vel valde leſus: ꝓpducit li. — Jllumino.nas. aui. p. i.clarificare. lumine illuſtrare.⁊ dẽ ab in æ lumino.as. Illuſtro.as.are.a.p.i.valde luſtrare illu⸗ minare · circudare purgare. Auo ucre. dtrmacalare: gnte Buagtee Pniemd. p.i. obſente rẽ a; pere ułimaginẽ rei abſentis.X ðꝛ ab ima/ gine · Iñ hec imaginatio.onis.vis animę qua qͥs cõpꝛehendit foꝛas cũ materia re abſente. Et bic ⁊ hec imaginabilis.⁊ hoc le .quod aptu eſti imaginatione ꝑcipi. Et imaginatin .g.ũ· q ima ginatione pcipit vel ꝑcipit᷑ulqð ꝑtinet adi imaginationẽ. ⁊imaginatoꝛius.ria.riũ. Imbecll lo. ag. aui. a. P. i. debilitare. Iñ ver⸗ balia.⁊ dicit᷑ ab imbecillis. Znbno iu. uere.a. t.i pfundereĩplere · do⸗/ ere inſtruere. Inde imbutus. Aimirozanlo atieſn i. d. pi. ſequi. Inde hic imitatoꝛ.toꝛis⸗ imitatnx. Et Hh ̊ imitãs tant.participin. Oñ Exech. 2i? Dabba⸗ toꝛũ ocũ imitans.Et coꝛ.mi.ſiue pꝑe.⁊ etiã pꝛimã. Dñ patet qð ſcribit᷑ p vnum.m. Dñ Lucanus in p. Et qui te laxis imitãt᷑ ſarmata bꝛachiſ. Et ĩ Nuroꝛa. QNuas imi/ tans ſſul · bis ſex fert pectoꝛe gemmas. Immemoꝛo. as.aui. a. P. i obliuiſci non re/ cognoſcẽ Inuẽit etiã imemoꝛoꝛ.ar.depo. Immineo.nes.nui.n.s.i.impendere.ĩgruẽ · ſuꝑſtare · inſtare · pſens eſſe.⁊ dꝛ ab in. et maneo.nes.Iñ iminẽs nentis.oĩs.ge. Et iminent. tius. ſt ime. aduerbiũ. Et Bn iminẽ/ tia.tig. Et coꝛripit mi. Immolo. as. aui a. p..ſacriñcare. qſimolã infũdere vel mola ꝑfundere? dꝛ ab in.et mola.lęqð eſt puls ex farina⁊ aq̃⁊ ſale·q̃ olim victimę inter coꝛnua bfndgebanur. Del imolare ↄponit ab in.⁊ moles ·q̃ſi in mole altaris victimã conere. Pñ imo/ latio victa eſt ab antiqseo ꝙ in mole al/ tar xoſita victima cęderet Oñ mactatio pꝰ imolationẽ eratᷣ nũc ĩmolatio panis vini calici cõuenit. Iñ imolaticius.a.ũ. i. ſacrificatiuꝰ.ſcilʒ qͥ imolat᷑. Et coꝛ.mo. Impedio is.iui.a.q.i.retinere/quaſi in pe vicã itralbere wili in recic wonere. diab in æpedica. Iſ deſpedimentiti =ðð Ampello. lis.puli.ĩpulſuʒ. a. t. . intus vel valde pellere dꝛ ab in. pello.lis. Inde ipulſus:a. ũ, Et ipulſiuus.a. ũ. Impendeo. del. oi ſũ n. si. iminere igruere inſtare· ſuſpendere di ab in. pẽdeo.des Vñ Heſter. iʒ? Eo ꝙ eis certa moꝛs ipen⸗ deret.i.imineret · vel inſtaret. Impendo.dis.di.ſũ.a.t.i.donare.exbibere 2 dicitur ab in.⁊ pendo.dis. Iñ impenſo as. are.i.frequent impendere. MM Imperito.tas.i.frequenter imperare. Impero.as.are.a.p.i.ᷣcipio.⁊ di ab in. et paro.ras.Et coꝛripitte. Imꝑtioꝛ.tiris.⁊ imptio. tis i tribuere. do⸗ nare· partẽ dare.⁊ dẽ ab ina partioꝛ.tu· Wl partio.tis.ᷣm antiquos.⁊ facit ſupi/ nũ inꝑtitũ ꝓducit pe. Impetro.as.are.a.p.i.exoꝛarequod petit obtinere · in petitione effectũ habere. di ab in.⁊ patro.tras. Et coꝛ.pe Inpingo Ro. Kapeln dreobt in. 7 pan⸗ L go. gis.qð eſt iungo · vel ipello. Et ſcias ꝙ ipingere iuenit p ceſt Ppitare. Eti. in hac ſig⸗ ig, tione eſt neutru. Hñ Pꝛon.ʒ. Et pes tu⸗ nõ ĩpinget. Inuenit etiã p ipellere.⁊ ſicẽ actiuũ. ñ Ecq.iʒꝰ.Nõ impꝛobus ſis ne ipingaris. Inuenit e etiã impinguo.guas. ĩpinguaui.⁊ ſcribit᷑ ꝑ.u. in vltima ſyllaba Impio.as.aui.a.p.i.iĩpie agere:vel impiũ lacere. DPñ Vꝛudẽtius in libꝛo hymnoꝝ. At q inqnatũ vitijs coꝛ ĩpiauit. Implano.nas.naui.a.p.i.decipꝑe·veli in er⸗ roꝛẽ vucere. Oñ Ecqisꝰ. Mon dicas ille meiplanauit. vĩ ab in. 1 planos quod eſt erroꝛ: vel vagatio. Inploꝛo. ras.raui.a. p.i.r. ogare. ꝗ rere vel ĩpetrarea pd. plo.ᷣm Mug. Pap. vo oic Imploꝛat cũ fletu iuocat ułrogat inqrit. Impono.nis.ipoſui.a.t.i.iungere uł incul/ pare vel iputare ul ponerea tũc fac ſupi⸗ nũ in ſitum. Itẽ ĩponẽ.i.ecipe.⁊ tũc con/ ſtruit᷑ cuʒ dtõ.vt Jmꝑpono tibii. decipio te. Oñ Geñ/ 292 Quare ipoſuiſtim: Cuc facit ſupinũ in ſtũ.ſcilʒ ĩono.ſui.ſtum. Impoꝛto.tas.a.p.i.itroulł valde· vłcõtra poꝛtare dicitur ab ina poꝛto. Impoꝛtuno. nas n p.i.infeſtare · i inqetare. Impotio.t. tiui. a.qei. diueſtire.vt Impo/ tiatis eũ pᷣbenda ſua.i.oiueſtiatis. Impꝛ:ecoꝛ.aris.ari.d. p.i.exeq ari:maledi/ cere. dꝛ ab in.? ſcoꝛ. Ponit᷑ etia aliqñ ĩ bona ſigtione.vt Iſte impcatur illi bona. nvalde ro Serul adoptat. In ſpꝛecagat⸗ „ Impꝛimo.mis.ĩpꝛeſſi.ĩpꝛeſſũ.a.t.i. valde mere. Del impᷣmere .i. infigere.⁊ dict ab in.?⁊ pꝛemo.misa coꝛripit pi.. Impꝛopero.ras.raui.are.a.p.i.conuitiari· deridereiiuriari.⁊ dicitur ab ina pꝛope/ ro.ras. Iñ hoc ĩpꝛoperiiũ.rij.i.conuitium dedecuunia· vel deriſio. Hñ in pᷣs. Im/ pꝛoperia ĩpꝛoperantiũ tibi ceciderũt ſuꝑ me. Et Jacobi pᷣ̊. Qui dat oĩbus abun/ ant. deus dat eſt bo/ nitatis. oibuscoĩcatis. abundãt᷑ dant⁊ nõ ipꝛoperat. largitatis. non ĩpꝛoperat· eſt ſummę curialitaits.. Jnpulzo an gelerr pudico.caſ.a.p.iipudicũ facẽĩceſtare. Impuro.ras.a.p.i.puꝝ facere.⁊ ꝓdu.pu. Jante £D Inalto.as.aui.a.p.i.in altũ extollere. Inaĩo.as.aui.a.p.i.valde aĩiare. Inarro.ras.raui.a.p.i.ĩarrã p aliquo da/ re.⁊ vicitur ab inz ara. Incarcero.as.aui.a.p.i.in carcerẽ ponerea Dicitur ab in.⁊ carcer.ceris. Incarno.nas.naui.a.p.i.induere carnem. Iñ incamatus.a.u.Et incarnatio.onis. Incedo.vis.ceſſi.inceſſũ.n.t.i.ire. Etẽ no⸗ biliũ. regit pꝰ ſe ntm̃.vt Incedo ſupmꝰ. Incendo.ois.di.ſũ.a.t.i.valde accendere · 7 dicitur ab in.⁊ candeo.des. Inceſſo.ſis.ſiui.ſitũ.a.q.i puocare.⁊ vicit ab incedo.dis. Onde Boetius.Tu ſole⸗ bas inceſſire ſſentem foꝛtunã. Inceſto.ſtasſtaui.a.p.i.luxuriari· vel per inceſti impudicare bm Hug. * 2 Inchoo.as.aui.a.p.i.inciꝑe.ñ inchoatus * a.i.i.inceptus. Et inchoatio.onis.i.ince ptio. Et inchoatiuus. a. i. i. inceptiuus. cido:dis.incidi.ſuß.caret.i.in aliq̃ cadẽ Dñ Auqx? Incidit in latrones.⁊ dicitur ab in.⁊ cado.dis.⁊ coꝛ.ci. Inuenit᷑ etiam incido. dis.ſi.ſũũ.qð cõponit᷑ ab in.⁊ cędo disa pꝛoducit ci. vbiq;. Vñ. Qui putat inciditincidit ille cadens. Incieo.cies.ciui.citũ.a.s.ivocare.cõmouẽ ꝓuocare.⁊ d ab in.⁊ cieo.cies. Itẽ dicit᷑ Incio.cis.ciui.citũ.ab in.⁊ co.ces. Incipio.pis.incepi.inceptũ.a.t.iichoare. 1 di ab in. ⁊ capio.pis.⁊ coꝝci. Inuenit etiã Incipit verbũ impſonale. Incto.tas.taui.a.p.i.cõmouerepuocare· inſtigne. Incdlino.nas.naui.a.p.quaſi intus cdlinare. ireflectere.? dz ab in. ⁊ dino.nas.Jñ h ⁊ hec indinis.⁊ h̊ ne.Et indlinus.a.q. Et in. dinatoꝛiũ. toꝛij. Et pd.cdli. Oñ in Auroꝛa di. Cuc caput inclinat emiſſus ſpũs exit. Incudo. is.ſi.ſũ.a.t.i.intus caudere. Incdunioꝛ.aris incluniatũ.d.p.i.cõcubitũ pati.⁊ dĩ ab in.⁊ dunis. Inuenit᷑ etiã iclu nio.as.a.p.i.ꝑ clunes ĩcuruare:ulł eleuare. Incolo.lis.lui.n.t.i.habitare. Incomitio.tias.aui.a.p.i.comitiũ celebꝛa/ re · vel eligere · vel intronixare · in comitio cõuentu loquũ. ””M Incõmodo.das.a.p.i.offendere:incõmo/ Ditatẽ alicuius facere.⁊ cõſtruit᷑ cũ dtõ. Increpo.pas.puin.p.iredarguererepꝛe/ hẽdere:vituperarea dẽ ab ina cepo. pas. Et coꝛripit cre. Incubo.bas.n.p.i.minereinſtare· vel rem alienã iuadere vi poſſidere. Inculco.cas.cani.a.p.i.valde calcare.int calcare · ꝓᷣba iterãdo multiplicareiactare Incurſo.as.i.frequenter incurreeer. Incuſo.as.aui.a.p.i.accuſare:vel valde cu/ ſare dicit ab in.⁊ cuſo. Indago.gas.gaui.a.p.i.inqͥrere:ĩneſtiga/ re. Iñ becidago. ginis..iueſtigatio· inq ſitio. Et ꝓduẽ̃ da. Dñ Cheodolus. Mec cuiq; hoiuz dedit indagare ſepulcũ. Et vigert in hoc verſu. h. vim habere litterę. Indemno.nas.naui.natũ.a.t.i.nõ dãnare · indemnẽ facere· vel oſtendere.⁊ dꝛ ab in. 7 dãno.nas. Iñ indemnatus.a.ũ. Et bic hęc indemnis.⁊ hᷓ̊ nei.ſine dãno uł dã/ nationeſcilʒ non dãnatus. Iñ indemnit᷑ agduerbiũ. Et hec idemnitas.atis. Vnde Pꝛoſp. Indẽenis ꝓpuʒ ſeruat ſapia cenſũ Indico.cas.aui.a.p.i.oſtẽdereſigre· inſi nuare · vel inoteſcere dꝛ ab in.⁊ dico. Indico.cis xi.ctũ.a.t.i.dciꝑe vel ãnũciare · Et ẽ ſacerdotũ qͥ feſta indicũt plis ieiu/ nia. Hñ.Edicũt reges ĩdic feſta ſacerdos Indigeo.ges.gui.n.g.i.valde egẽ ul intus egerea dꝛ ab in egeo. Jũ indigens.ent. Et hec indigentia.i.pauꝑtasegeſtas. Indigito.gitas.a.p.i.digitos inducre· vel demonſtrare vel nominne. Indipiſcoꝛ.ſceris.indept.ſũ.d.t.i.adqͥrẽ. Indo.ois.idi.vitũ.a.t.i.iĩponereimittẽ · inſerere · inferre· ĩidicere.inducẽ· ſiue foꝛas emittẽ. Et vꝛ indere:quaſi intus dare. Indoꝛſo. ſas.ſaui.a. p.i.ſup doꝛſũ ponẽ· qð vulgo ſolet vici interſellanan. Indutio.as.aui.n.p.i.differre p indutias vel indutias facere conſtituere. Induco.cisxictũ.a.t.i.introducere. lin di e be 1 ol int e vſte tti cho⸗ ſtod⸗ iſle gemn gwn M b hi gbin eo. ſuenn eptt ſuarn nipet Tmnon lerrdi nlarbn Ihin Slio Tcgooi Ilende luegein iyfmnin eſeinin haafen Fenot obinei nſenoe ſewin mirn⸗ Uoni. 9 nſſton niü Eibnde nfenrie enieſigs tonil mmno⸗⸗ glont ſtod ſiſſtn nnl 7btnng Kin⸗ lu isnt e. ahi Küir ceun. uchn Onn ono⸗, dto. epe⸗ wpas. Men lar ir⸗ Weinan r. Nceo⸗ eſtgn, oinc⸗ 8 Nec zWe⸗ mcn. i Eibe diold . Mer r nin n. imian ploren bants giA uchi chus. Docrede orn ß⸗ ſo . ae⸗ Ingqdulgeo. ges. oulſi.ſũ. vel indultũ⸗habet diuerſas ligtiones. Indulgẽ enĩ accpit Pꝓ gratis cõcedere.vt: Hapa ĩdulſit mibi hãc ptãtẽ.Itẽ indulgere.i.operã dare.vt Hiutes Indulgere gulenoli ꝗ ventris amica. . i. noli operã dare · ul cõſ. entire. Itẽ indulgẽ i.remittẽ. vt: Indulge nobi coſtea ceſſare a noticaa meoꝛia foꝛefacti. Et ĩ ᷣma ſigtiõe ẽ actiuũin alijs p neu. Induo ·is.ere.a.t. ꝛab in.⁊ duo.is.qd idẽ eſt qð ſoluo. Doſtq; enĩ indutus ẽ alis q̃ſi ſolutus expeditus eſt vel ad aliquid operandũ: vel vt ſe totũ videndũ beat. quod non eſt c ſitnndus. Induſio.as.a.p.i.induere.⁊ di ab iduo.is Iñ h̊ induſiamẽ.minis.i.indumentum. Inebꝛio. as aui.a.p i. ualde ebꝛiare: dicit ab in ebꝛio.as.⁊ põt eſſe intẽtiuũ ibi.in. Ineo.inis.iniui.ũtũ.a.q.i.intrareincipere· iuenire· cõcumbere vẽ ab in. eo.iis. Inepto.tas.taui.a.p.i.infatuare. Ineptũ facere vel fieri.⁊ tunc eſt neutrũ. Inuenit etiã ieptio. ptis.ptiui. ptire.ĩ eodẽ ſenſu. Infamo.mas.maui.a.p.i.fſamã bonã depo/ nere dꝛ ab in.⁊ famo.mas. Iñ h̊ B ifa/ mis: h me.i.ſine bono noĩeuł famęmalę. In hec infamia.mię.⁊ ꝓducit fa. Infelico.cas.a.p.i.infligereinfęlicẽ facere. Aquo infęliato.tas.frequẽtatiũu. Infendo. dis.ᷣ di. ſi. a.ti. valde offendere. facere iraſci.⁊ dꝛ ab in fendo.dis.Inde infenſus.a.iũ.i.offenſusvel iratus.⸗ Epłe eſſe infenſũ ; offenſu wel iratu. Etinfen⸗ ſo.as.frequentatiuu. Infertio.tis.inferſi. infertũ i implere.⁊ dẽ ab in. ⁊ fartio. tis. Inde infertus.a.ũ.Et — inferto. as. frequentatiuũ. J Infero.infers.intuli.illati.i.intro ferre.vel imitterea oꝛ ab ina fero fers MHñ oñsad Thomã ait: Infer digitũ tuũ buc. Et in⸗ fene eſt contra ferre irogare. ꝑtinet ad malũ. Mala enĩ inferunti cõtra feruntur Et bm hanc ſigtionẽ ĩuenit᷑ in dialectica inferre.i. cõcludere. Illatio.i.cõcluſio. Cũ enĩ aliqͥd ↄduditur infert᷑ i. cõtra oppoſi⸗/ tionẽ. vel opinionẽ alicuius fer. Dñ cõ/ iunctio ꝗ eſt ſignũ cõcluſionis dr illatiua quaſi contra poꝛtatiua. “́ð Infeſto.ſtas.ſtaui.a.p.i.moleſtareaduer/ ſari· infeſtum eſſe alicui. ficio. cig. eci.ctu. a. t.i. deturpare. tingere repellere infoꝛmare. dẽ ab in. ⁊ facio. cis ꝑtinet ad ꝓpᷣetates intrinſecas.⁊ coꝛ.fi. . vt: In & peccata nra dñe. Et tũc dꝛ indulgereq̃ſi inde algẽ. i. Inſicioꝛ. aris.atus.ſi.·d. pi. quaſi nõ fac·· nõ eſſe factũ.co ntendere.i.nega re. ꝓpꝛie qð verũ eſt.quaſi nõ fateri factũ:̊ contra Vntatẽ mendacio nitia oꝛ ab in.a facio. Eſt etiã ꝓpꝛie inficiani rem debitaʒ dene⸗ gare cnʒ a qeditoꝛe depoſcit ꝗdem⸗ ab/ iunatio.irei cedite abnegatio. Oñ. Jnfi at intingens.qui denegat inficiatur. Et ab inficioꝛ. heinfici. aꝑ.i.negationes. — Inſimo.mas.maui.a.p.i.depꝛimere.ſhtus ponerea vĩ ab infimus. Iñ ifimatus.a. ñ. Infio. infis.i. dicere.⁊ orexĩ.⸗ fio.ᷣ modo nõ eſt in vſu. ODñ Ariſtoteles in de ge⸗ tãgere nos nõ noſ en. Plato etiã hlo neratione. Infimus triſtantẽ aliquando vtit. Infimus ergo.i.vicimus. pduẽ fi. Papias vo dic· Infit ceęteris delicit. Fln tiqui tamẽ infit dicebãt. i incipit fari. Infirmoꝛ. aris.d.p.i.eſſe vel fieri infirmũ. BDñ Haulus.2. Corxi: Quis infinnatz ego nõ inſirmoꝛ? Inuenit᷑ etiã ĩfirmo.as ani.a. P.i. debilitare · falſificare eneruare æ dicit᷑ ab ina firmo.mas. Inſiſco.ſcas.ſcani.a.p.iĩ fiſcũ mittere.Oñ illud: Et res eius infiſcent᷑ i.in publicum „ deuenianta dẽ ab in.⁊ fiſco.ſcas. Infligo.gis.xi.ctũ.a.t.2 ifligo. gas.ĩ eode ſenſu. i.inſerere · irrogare introfligẽ. pd. fli.infligo. ð Inſlo.flas.flaui.a.p.i.intus flare.flatum impeller. Infringo. gis. gi. ctũ. a. t.. intus frangere. Vl infringendo illudere. Inſuro. nas. a. p. i. in furnũ mittere. vel in eo coquere. Infuſo. ſas.ſaui.a. p.i.fuſo ĩnuoluere.⁊ dicit ab in. fuſus.ſi.⁊ pꝛoducitfu. Ingenioꝛ.ariſ..p.i.ingeniũ exercere in/ genioſe ſe habere. Et ponit᷑ p deciꝑea tũc eſt tranſitiuũ. Ingerſo. ſas. ſaui.q.p.i.infuſcare faciem. Ingredioꝛ. eris ingreſſus.ſũ. .t.i. intrare. di ab ina gradioꝛ. deris.⁊ coꝛ. gre. Ingruo.is.ingrui.n.t.i.maturare iminere· ipendereinſtare. Et ꝓpꝛie dẽ de malo ma/ lum ingruit· quaſi cõtra cõgruũ.Et bonũ eſt qðſimpendet.i.cõtra cõgruitatẽ venit. Inguadio ias.are. a. p.i. valde guadiare Inbereo. es. heſi.inbęſũ.n. s.ði.inniti· intus herere: dicitur ab in.⁊ hereo.res. Inde hic⁊ hęc⁊ hoc inherens.tis. Et inberenter aduerbiuʒ. Et hec inherentia. tie. Et pꝛo⸗ ducit hę. Inhibeo. bes. buiitu. a.g.i phibẽ cobibẽ· Eſt eni inhibere nõ habere. ⁊ vꝛ ab in. et babeo. bes. In b inhibitoꝛ. torl. coꝛ hi. Initioꝛ.aris.d.p.iinchoare · cõſ. ecrare ſan⸗ ctificare troducereſacrificare. Oñ ꝓphᷣa Initiati ſũt beelphęgoꝛ.i.ſacriſcauerunt vel cõſecrauerũt. Et nota qð quidã vtũt hoc verbo in actiuo genere. Initio. as. Inigo. giſ.inegi.inactu.a.t.i.pecus a paſtu in tectu agere. Abigere poeſt pec' a te ⸗ cto in paſcua agere.Et coꝛ.pe. — * Inimico.cas.verbũ actiuũ.⸗ ſimicoꝛ.aris. depo. in viuerſis ſigtionibo. vt Inimico illũ tibi.ifacio illũ imicũ tibi.? Inimicoꝛ tibi.i ſum iimicus tibi. . Iniungo.gis.xi.ctũ.⸗ t.i. pꝛecipere.? dicit ab in: iungo. gis. ſicut vult Hug.Mul⸗ tũ tamẽ ꝓbabiliꝰ videt᷑ꝙ iiunctio minus ipoꝛtat q; pꝛęceptũ:q qñ pᷣlatus vult ali⸗ quid inqrere wel iuenire · pꝛiue iniũ git · et ſtmodũ facit ceptum. Iniurioꝛ.aris.atus.ſu.d.p.i.iiuriam facere cõſtruit᷑ c datiuo.vt Iniurioꝛ tibi. Innuo.is.ui.tũ.n.t.inutũ facere· vel ſignũ are intelligendi.⁊ oicit᷑ ab in.⁊ nuo.is. Inqͥno.nas.naui.a.p.i.maculo deturpo. et oicit᷑ ab in.⁊ cunio.nis.vel ab in.⁊ coqna Et coꝛ.ꝗͥ ñ in Auroꝛa dĩ Hetra q̃ gra/ Oitur virus non inquinat anguis. Inquio quisſᷣm Hug.defectiuũ eſt.⁊ eſft tertie ↄiugationis:idẽ eſt qð dico Dñ Tertia vult inqᷣt· quartaq; ſumit ait. Ex ſ colligit ꝙ inmus coꝛ penultimaʒ ſicut legimus gimus pducit.jſicut andimus Tſcribit᷑ inqᷣt ꝑ.t.non ꝑ.d.q; nullũ verbũ in. o. deſinit in tertia pſona pſentis indi/ catiui modi· Scom aut analo giã fere to⸗/ ta eius dedinatio iuenitu. Inqͥro.ris.inqᷣ iui.inqſitũ.a.t.i.inueſtiga⸗ re· vel intus ꝗqrere.⁊ dẽ ab in.?⁊ quęrro. Inſanio.ſanis.ſaniui.n.qi.furere.Et ponit qñe pꝛo ſcribere xerſus.⁊ facere vel can/ tare. q; olim poetę credebant᷑ inſanire cuʒ verſus faciebãt.? ſtudio vacabant. Dñ Vir gilius. Inſanire libet qñq; tibi. Inſcibo.ſcribis..ci. lingere. deputare. ul iĩpꝛimere · vel int ſcribere. Del inſeribere eſt ſe obligare ſi nõ ꝓbauerit ad eã pęnã quã reus debet pati vel quã accuſando inferre tendit.ſi ꝓbauerit accuſatoꝛ.vt in c ſuꝑ his.de accu.ĩ glo. et. c.ij. . vii q̃ſqͥs. Inlſeruio.uis.n.qi valde buire ukobedire. Seruimꝰ ofuis. Inbuimꝰ cuiuſq; ſᷣcept. Inſeto.tas.ui.re.q.p.i.filo ſetã adaptare. Inſidioꝛ.ar.d.pi.inſidias tẽdẽ ⁊ ppꝑare. Inſignio.nis.niui.nitũ.a.qi.nobilitare oꝛ nare exaltare inſignẽ facrer. Inſilio.ſilis. lire.a.qi.ſalire ð· vel inſit ilire. iſultu facere. iuadereimpetere· ⁊ aggredi. Inde hic inſultus.tus.tui. Inſimulo.as.aui.a.p.i.accuſare.uł incuſare q; accuſatoꝛis ẽ ſimulare ĩ aduſariũ qcqᷣd põt. Et ĩſimuloꝛ. ar. iuenit ĩ eodẽ ſenſu in . gnẽ depo. bm Mug. Itẽ inſimulo i.nõ ſi⸗ mulo · nõ fingo. Iñ inſimulat.ta.tũ.i.non fictus. Oñ Saß. i. Inſimulatũ imꝑiũ tuũ poꝛtans.i.nõ fictũ. Inſinuo. as.are.a. pi. denũciare. ſignare. q̃ſi in ſinũ mittẽ intimare. Itẽ inſinuare. latent᷑ ꝑſuadere⁊ diſſimulareoꝛare· dicẽ diſſimulatoꝛie.vt cũ rephẽdimꝰ dãnamꝰ 6 maxie defendẽ intẽdimꝰ. Eſt iſinuare aliqd aliud ĩtendẽ. q; vᷣba videat᷑ ſonare. Zitzre inſinuatio.i.callida ⁊ latens oꝛo. ñ qdã ſolẽt exoꝛdiri ꝑ pꝛincipiũ · vt cñ cã ẽ turpis⁊ aĩ auditoꝝ ſunt alienati.Eſt enĩ inſinuatio oꝛo qᷓdã diſſimulatione et circnitiõe obſcure ſbijciẽs auditorlaĩuʒ. R pꝛincipiũ ẽoĩo ꝑſpicua ⁊ ptinꝰ ꝑficiẽs auditoꝛẽ beniuolũ vel attentũ vel docilẽ. Inſiſto.ſtis.a.t.i.vacareinſtare.iĩuigilare· operam dare. Inſero. ris. ſiui.ſitu. n.t. idẽ ẽ qð plãtare. Et eſt ppꝛie inſerere · plantare ꝑ imiſſionẽra⸗ monꝝ adiuicẽ. Sʒ inſero.ris.rui.a.t. i.imiſ⸗ cere imittẽ. ppe violẽt. Iñ ißto. tas. fre. Inſoleo. les inſolit ſũ. verbũ neutropaſſi⸗ uñ.i valde ſolere · wel alit cõtinere q; alij. el qᷓ ſit ſolitũ · ſupbire · dementẽ eſſe vel fieri. Iñ inſolẽs.ent. ge. oĩs.i. ſupbo· fat. moꝛibus nõ cõueniẽs.⁊ cõꝑat᷑ Inde ĩſo/ lent᷑ tiꝰ. ſime.aduerbiũ. Et hec inſolentia tię.i. ſupbia· fatuitas. “ Inſoleſco.ſcis.i.incipio ſolere.ab inſoleo. Inſt picio. cis xi.ctü. a. t. i.· qᷓi int cõſiderare. Inſtauro.ras.raui.a.p.i.facere ſimile poꝛi· reſtituere· reficere· ad pꝛioꝛẽ ſimilitudinẽ aliqd facererepare. dĩ ab inſtar. qð cõ⸗ õnit cñ re. vt Reſtauro.ras.⁊ ẽ ppe ttio repare. Et dĩ inſtaurare · qſi ĩſtatũ bſtinũ reducere.⁊ eſt etymologia. Inſtigo.gas.aui.a.p.ivalde ſtigare. dẽ ab ina ſtigo. gas. qð ẽ ſtimulare. N aũt dĩ inſtigare · quaſi iſtinctũ agere· etymo⸗/ logia eſt. pdu.ſti. Dñ in c¶uroꝛara d. Inſtigans pceres voce minante ſuos. Inſtinguo. guis xi.ctũ.a.ti iſtigare. Ppſua⸗ dere · vel moꝛtificare. dꝛ ab ina ſtinguo⸗ Gin ſoo 104 honn ſ⸗ iſnti ſich ni Nted uun⸗ gi ahlu Rtbeen Chtſuca b uͤt 7 n luui⸗ viſ tich, a biln t ünon ſunere Pege nonen gs lege nd lulin beſ⸗ nnunn ncto⸗ lline enieſt llumn ſunus onnn Gote Ethee tusnn Ctirte ult ſocle. Nleen ans. egi tan Nn ne Ged naln i Kin dlnoß tiien inpii gnare⸗ nuarei d dice Wnm nan itſon püä mn rec iün. ies lwcli. iglare⸗ ſunct ien utüünd ftsin unpiß niqheh itſe wl wpfnd. phoſe mdonn bbile, citrare, inlepon niumne rc mighen⸗ ſtniſn enn 10. aut rraſmmn 6 te ſuos⸗ greſſ⸗ naſinp⸗ Inſtituo.is.a.t.i. decernere· oꝛdinare.⁊ dẽ ab in ſtatuo. Iñ h̊ iſtitutũ.ti.Et hj inſti/ tio.onis.i.moꝝ infſoꝛmatio. DPonit᷑ etiam pꝛo quodã libꝛo legali tm̃ in plurali.hę inſtitutiones inſtitutionũ: hęc inſtituta. hoꝛũ inſtitutoꝛũ dicitur. Inſto.ſtas.inſtiti.ſtitũ.pe.coꝛ.n.p.⁊ etiam iſtatũ.pe coꝛ.i.cõtra ſtareiĩuigilare · inſiſtẽ inſudarez. dꝛ ab in. ⁊ ſto.ſtas. Iñ inſtans partiapiũ ⁊ nomen. Et inſtant.tius.ſime aduerbiũ.Et hec inſtantia.tię. Et hocin⸗ ſtans.tis.dẽ tẽpus ſimplex.⁊ ſic deſcribit qò cũ ſit finis ꝑteniti pꝛincipiũ futuri/ulł cuʒ inapit ſtatim eſſe deſinit.vel inſtans eſt bꝛeuiſſima pars tẽpoꝛis· quęnõ expe-/ cctat ſucceſſionem. Inſubulo.las.a.p.i.inſuere cum ſubula. Inſulto.tas.tare.a.p.ẽquadã cauillatiõe 7 deriſiõe hoſtẽ repellẽ? dr ab inſilio.lis. liui. vel. lij. vel lui. Oñ de beato Laurẽtio dẽ. Et ſubijciẽtibus pꝛunas inſultat leui/ ta chniſti. vt cũ dicebat: Girate ⁊ verſate ad aliã partẽ. Quidã tamẽ idiotę legũt ibi. Exultat. ita vicit Mugl. Papias vo dicit. Inſultare.i.inſilire ⁊ de alterius in/ iuria gaudere. Inſumo.mis.in ſumerevel contra ſumrer. Integro.gras.graui.a.p.i.integrũ facere. nouare. Et cõponit cũ re. vt Reintegro. gras.⁊ interpoſita.d.frequentiꝰ oꝛ redin/ tegro.gras. Iñ integraſco.ſcis.redinte/ graſco.ſcis.inchoatiua.Et ſcias ꝙ aliter ẽ lu iſto inchoatiuo.qᷓ; in alijs.Clia enĩ ha⸗ bent ſigtionẽ eãdẽ quã habent ⁊ ſua pꝛi mitiua. vt ſi ſua pᷣmitiua ſignt actũ⁊ eoꝝ inchoatiua.Nã integro.gras.ſigt actũ.Eᷣ eiꝰ inchoatiuũ ſigt paſſionẽ. Integraſco enĩ eſt incipio integrari.Et coꝛ.te.Dñ in uroꝛa vꝛ. Integrat imponens oĩbo ille manus. Intelligo. gis. lexi. intellectũ.a.ti.qſi int legeren oꝛ ab inter. ⁊ lego.gis. Iñ intelli⸗ gens.tis.ge.oĩs. Et intelligent᷑ aduerbiũ Et hec intelligẽtia. tię. Et bic intellectus. tus.tui. Et hic ⁊ hęc intellectualis.⁊ h̊ le. Et intellectualiter aduerb. Et hec intelle⸗ ctualitas.atis. Et hic ⁊ heęc intellectibilis ⁊ hocle.i.in intellectu cõpꝛehenſibilis. Et intellectibilit᷑ aduer. Et hęc intellectibili/ tas.atis. Atẽ hic ⁊ heęc intelligibilis. hoc le. q intelligi põt. Et hec intelligibilitas tatis: intelligibiliter.aduerbium. Intendo.dis.di.ſi.ſũ.vel tentũ a.taugere ſũpſi.a.cii. intus vel valde wel adiũgere.vt Deus intẽdit albedineʒ arca iſtu, bm H̊ habet intẽſu.ſu. Et dĩ ab ina tendo. dis. Iñ h̊ intenſio.i.adauctio. Intẽdere etiã ẽ oꝑaʒ dare · dirigẽ· intẽtũ lacere · itelligere· cõſiderare.vt Iſte itẽdit aiuʒ ſuũ. Et m H ꝓpꝛie ſacit ĩtentũ.tu. Iñ B ĩtẽtio.onis.i.abſtractio.ↄſideratio. Itẽ ſtẽtio qñq; ꝓ volũtate: Intdũ p fine ac/ pit᷑. Iñ itẽtiuꝰ.a.ũ.⁊ H ⁊ Gᷓ̊ itẽtionalł.̊ᷣ le. Intento.tas.a.p.dꝛ ab in.⁊ tento.tas.Et vt dicit Hapias. Intẽtat.i.itẽdit·multũ minat· obijcit· impugnat · imponit · infert. Itẽ intẽto.tas.põt eſſe frequentatiuũ.et tunc foꝛmat᷑ ab intendo.ois. Intealo.las.aui.a.p.i.intponẽ.⁊ dꝛ ab int᷑. calo.las. Iñ h ⁊ hęc intcalaris.⁊ G̊ re.i. interpoſitiuũ · vel interpoſiturũ· ſcilicʒ q int᷑ponit᷑.vt: vſus intcalar ꝛ · qͥ ſee int/ ponit.⁊ hęc intcalaritas.at.i.intpoſitio. Intercedo.is.ceſſi.n.t.i.ꝓ aliquo ad ali/ uos pᷣces facere.⁊ dẽ ab int᷑.⁊ cedo.dis. t ẽ intcedere.i. int aliq̃s cedere eẽ me/ Diatoꝛẽ.⁊ ꝓpꝛie inter minoꝛẽ ⁊ maioꝛẽ.vt maioꝛ cõdeſcẽdat minoꝛi pᷣcibꝰmediaton Hñ ſa dicunt᷑ nri intceſſoꝛes apud deũ. Sũt eni mediatoꝛeſ int᷑ nos deũſingu/ lis diebꝰ ꝓ nobis deũ oꝛates ·qͥꝝ intceſſi one qᷣ renes ſcrutat᷑ ⁊ coꝛda.nobᷣ auxiliet vt opꝰ inceptũ ad finẽ laudabilẽ ꝑduca/ mus.⁊ pꝛoducit.e. H Intercido.ilſ.cidi.n.t.⁊ ſupino caret.i.int aliqua cadere.⁊ d ab int᷑.et cado.dis.ce/ cidi. Itẽ iueit᷑ intcido.dis.cidi.ciſũ.i.int᷑- polatim cędere· vel int᷑ aliq̃ ce.dere. Dñ beat Jacobo maioꝛ dict᷑ ẽ intciſus · qꝛ ꝑ ſingula mẽbꝛa fuit cęſus.et ꝓdu.ci.vbiq;. et dꝛ ab int. et cędo.dis.cęcidi. Intercipio.pis.et intcapio.pis.a.t.ĩ eodẽ ſenſu.i.int᷑aliqua uł in medio caꝑe.et dĩ ab in vel int et capio.pis. * „ Intclino.as.aui.a.p.i.int aliq̃ clinare.et dĩ ab int᷑. et clino.nas.et pd.cli. Iñ h̊ et hec interdinis.et ̊ ne.et interdinus.a. ñ. Inteludo. ois.ſi.ſu. . t.. int aliqᷓ daudẽuł auferre. et dꝛ ab intet daudo.dis. Iñ h̊ intcludo. oinis.idẽ qð intcluſio pd. clu. Intercurſo.ſas.i.frequenter inturrere. Intdico xictü.a.t.i phibẽ.q̃ſi interĩ dicẽ. Interduco.cisxi.ctũ.iinter aliqͥs vucere. et dici ab inter. et duco. 991 Intereo interis interiui el interij · verbuʒ abſolutũ.i.moꝛi et ꝓpꝛie in itiuere.et dicit Et interitus. ta. tũ./i⸗ moꝛtuus. ab int 7. eo. is. Iñ h̊ interitus.tus.i.moꝛs Interficio.cis.interfeci interfectũ.a.t.i.oc⸗ cidere. vꝛ ab inter.⁊ facio.⁊ coꝛ.fi. Interiaceo.ces.n. S.i.inter aliq̃ iacere.⁊ di/ cit᷑ ab intera iaceo.ces. Intermitto.tis.a.t.i. inter aliqua mittere. vel intpolare · vel interim ounittere · vel relinquere· hm Mug. Papias vvo vicit: Intermittere ad tẽpus dimittere.⁊ iterũ ad idem reuerti. Interneco.cas.aui.a.p.i.int aliqua necare Vl interpolati necare· vel interim dũ ali/ quis ẽ ĩitinere necare.⁊ dꝛ ab int et neco. cas. Iñ hęc internecatio.onis.i.moꝛs:quę cõtingit alicui vũ eſt in itinere. Itẽ inter · ponit ſexe p.e. vt Denim mare int᷑ bibẽ. .ebibere. Et m hoc dẽ interneco.cas.i. enecare.⁊ coꝛ.ne.interneco. Intero.teris.triui.trituʒ.a.t.i.intus terere. minutare · vel valde terere Oñ Danielis vltio oꝛ de Rbachuc.qð ĩtriuerat panes ĩalueolo. Et ꝛ ab ĩa tero.let coꝛripit te · Interpello. las.aui.a.p.i.interrogare: inter gliqua vacare⸗ alloqui: pꝛo alio pꝛeces fundere. Oñ ad Ro. 8e Qui etiaʒ intpel/ lat pꝛo nobis.⁊ dꝛ ab inter.⁊ pello.las.Et ſcribitur per duo.l. Interpolo.las.aui.a.p.i.obſcurareinqͥna/ re.impedire· vel interrumꝑe · coꝛrũꝑe· va/⸗ riarenõ ↄtinuare.⁊ vĩ ab int.⁊ poꝰ. Mñ in hymno. Qð nulla nox intpolet fideq; iugi luceat. Iñ intlus.a.ñ.i.interrupt variatus·nõ cõtinuus.Et hęc int᷑ola.le. quędã veſtis:ꝗᷓ vũ ſit vetusad nouã ſpe/ ciem reducit᷑.⁊ fit quaſi noua.⁊ coꝛnpiũt hecomnia.o. . Interpꝛetoꝛ.taris.tatus.ſũ.verbum cõe.i. exponere vel exponi vnã linguã ꝑ aliam Inñ hic ⁊ hęc interpᷣtabilisa hoc.le.i.aptũ ad interpꝛetandum. L Interſũ · interes. inteſt. intfui. inteſſe.i.inter aliqua eſſe.⁊ cõſtruit᷑ c otõ.vt int᷑fui tali negocio. Tamen eius pꝑſonale · ſcilʒ inteſt ↄſtruit᷑ cũ gtõ. Iſta eni imꝑſonalia inter⸗ eſt refert cõſtruũt᷑ cũ gtis oiuʒ oictionũ caſualiũ.vt Inteſt ſocatſlegere: Refert platonis diſputare.Pꝛeter iſtos quiq; gtõs ꝓnoĩuʒ pꝛimitiuoꝝ·ſcilʒ mei · tui · ſui noſtri · veſtri· loco quoꝝ conſtruunt᷑ cim ablatiuis pnoĩuʒ poſſeſſiuoꝑ in ſingulari nuero ⁊ in fqmino ge.tm̃vt mea/tuaſua. nrᷣa.⁊ veſtra. vt Mea inteſt legẽ. Cua refert viſputare. Si aũt ſunt gti poſſeſſi/ uoꝝ.tuc ↄſtruũt᷑ cũ illis gtis.vt Meifris inteſt legere. Cui patris refert oiſpu⸗ inculcare imittere·bm Mugj. tare. Itẽ cõſtruũt᷑ dicta verba cum iſto gtõ cnius.vt Cuius intereſt facere hoc. Interuallo.las.a.p.i.ꝑ intualla dicere· vel facere aliqᷣd. vel interponere: ſcibiturg geminũ.l. 7 2 Interuenio.nis.n.qi.intercedere·int aliq;s venire · ⁊ mediatoꝛẽ eſſeꝓ aliqͥ oꝛare. Iñ hic interuẽtus.tus.i.interceſſio. Inthꝛonixo. nixas.a. p.i.ĩ thꝛono ułĩ ſede onere ſeu collocare d ab in. ⁊ thꝛonus timo.mas.aui.a.p.i.demonſtrareindi⸗/ care.nuũciare/notificare oꝛ ab intimꝰ. vel di ab in.⁊ timos.qð eſt mens·q̃ſ in mẽte Bel dꝛ ab in? time/qð eſt aĩavel mens· bm Papiã. Introeo.is.iui.n.q.i.intus intrare.⁊ dꝛ ab intro.⁊ eo is. Iñ h̊ ĩtroit.tus.tui.pe.coꝛ. Intromitto.tis.miſi.miſſũ.a.ti.ĩmittere.⁊. dẽ ab intro.⁊ mitto. Itẽ intromittere eſt idẽ qð vulgo vꝛ intra mearequaſi inr ſe mittere.vt de ea curet ⁊ tractet. Inuado.is.ſi.ſũ.a.t.i.impetere·aggredi arripe: dĩ ab in vado.vis. Inualeo.les.lui.n.s.i.valde valere.creſcẽ. abundare.? vẽ ab in. ⁊ valeo.les. Pnde Geñ 322e Jacob vꝛ. Inualuit ↄtra an/ gelũ. Inde inualeſco.ſcis.inchoatiuũ. Inubero.as.n.p.i.valde vberare.⁊ dꝛ ab ubero.as.ꝓ abundare · vel ẽ lactare.⁊ tũc dĩ ab vbero. as · m ꝙ venit ab vber pꝛo maãma.⁊ ſic eſt actiuũu. Inueho. his.iuexi.a.t.i.cõtra vel intro we/ here. dꝛ ab ĩ.⁊ veho.is. Nñ vĩ. Iſte in⸗ uehit in illu.i. vituperat illũ ⁊ repᷣhendit. Differũt tamẽqꝛ ꝓpꝛie vituperare· ẽ ma/ lefactum alicuius iocoſe narrare.qð facit Niꝛatiꝰ in odis.Rephendere vo eſtma/ lefacta alicuiꝰ ſub ſpecie coꝛrectiõis enar/ rare·qð facit Oꝛatius in ſermonibꝰ. Sʒ inuehereeſt malefacta alicuius maligno aĩo.⁊ lingua detractoꝛia repſentare ·qð OPꝛatiꝰ videt᷑ facere in epodo.̊ nõ facit. Inñ iuectiuus.a.ũ.i.detractoꝛius malign hoc iuectiuũ: hęc ĩuectiua.uę. Et iuecto tas.frequentatiuũ. Inuenit᷑ tamẽ iuehoꝛ in deponenti gener. Inuenio.is.a.q.i.vnire in id qdð cipimus vel grimus. Inuenim ꝗſita. Repenimus vltro ocoirrentia.⁊ dẽ ab in.⁊ venio.Et componitur cũ ad. vt adiuenio. nis.i.val/ de · vel iuxta.vel ad vtilitatẽ: uład dam/ nũ alicuius venire.⁊ coꝛ.ve.ĩ pꝛeſenti.ſed in pꝛęterito pꝛoducit. * Inueſtigo.gas.a.p.i.inqͥrere.⁊ d ab in.et N G ute nbi bone vent t vn ſen ote⸗ lceot nivt cnli Nrb⸗ ulol zwieb mule Pund ſug unde s: oh⸗ igoes trrdi ds noan cron Po erere beioe woylnr cꝛ⸗ Zſcnir Sin ſungen Dloebi New ſoecl tots ſcie usnig Ingog Drend Inirre og ſiimni heſn len . cſten We⸗ dſeie⸗ n Nin ind biti⸗ ſan Muliſed 1athons mnind ntun inman nPapi wadih e. inmene wnmni aln Mrt. l geſce. s Drde thtman oauui. t.1 Rn acnne 1 tbrup wür jnien min DRNN üsen Vn G inn köͤfnel. enig Küͤen wmiien wopnn . Kenmmns insipl . ℳdanm nen.ſ Nüni eſtigo.gas. Et pdu.ſti. Oñ Cheodolus Gręcoꝝ pꝛimꝰ væſtigat grãmata Cadmꝰ Inuideo.des.n.s.i.nõ videre.vt Inuideo tibi.i.non video tibi.i.non fero videre te bene agentẽ.⁊ dĩ ab in.⁊ video.des. In/ uenit᷑ etiã in paſſiuo ĩ pᷣma ꝑſona.Et etiã ipſe Nꝛiſcianus dicit:illud eſſe actiuũſed boc ideo fitqꝛ qñq; exigit actm̃· q; xbuʒ qð exigit actm in eo elliglurvt Inui/⸗ deo te facere H.i.p iuidiã ꝓhibeo te.⁊ In/ nideo tibi amicitiã regis.i.ꝑ inuidiã ſub/ trabho tibi amicitiam regis.⁊ qñʒ exigit actm̃ ſigntem cauſam rei verbi. vt Inui⸗ deo tibi ſapiẽtiã.i.ꝓpt᷑ ſapientiiꝗ. Inuiſo.ſis.li.ſũ.n.t.i.intus viſere:viſitare. dẽ ab ĩa viſo.ſis. Juxta illud Judidqis⸗ Inuiſere volens vxoꝛẽ ſuuaaam. Inundo.oas.aui.n.p.i.abũdarereplere ſtagnare. Si iuenit᷑ cũ actõ/ſenſus ẽ: In/ undare.i.facẽ abũdare.⁊ dꝛ ab in.⁊ vndo das In inndar .a i.e pd. Dñ. 2 Betni 2 ⁰. Mundus aqua iundatus perijt. Inuolo.las.laui.lare.n.p.i.furari:ułi uola aliqͥd cõtinere: vel ponere.vel ĩ uolã imit/ tere.⁊ dꝛ a vola/qð eſt media pars manꝰ uł pedis. Itẽ põt ↄponi ex in⁊ uolo.las.ſᷣ in alio ſenſu.i.intus vel valde volare. Innoluo.uis.ui.iuolutũ.a.t.i.int voluere. Jante O uel *☚ Jocoꝛ.caris.atus.ſũ.d.p.i.ludere vel iocũ exercere. Iñ iocatoꝛ.toꝛis.⁊ hęc iocatrixa bec iocatio.onis.⁊ iocatoꝛiꝰ.a.ũ. Et com / tponitur Mdiocoꝛ.caris. Coniocoꝛ. caris, Eiocoꝛ. caris.Et coꝛnipit io. Iraſcoꝛ.iraſceris.iratus.ſũ.d.t.i.cõmoueri Iñ iracundus.a.ũ.facile iraſcẽs:qꝛ accẽſo ſanguine in furoꝛẽ cõpellit᷑.⁊ hęciracũdia. Dię. ⁊ hic ⁊ H̊ iraſcibilis.⁊ ̊ le. Et vt dicit Hieronymus. Jraſci hoĩs eſt. ſed irã non ꝑficere chꝛiſtiani. Irretio.tis.tiui.titũ.a.q.i.illaq̃are:ipedire reti iuoluere.⁊ dꝛ ab in.⁊ retio. Iñ irreti/ tus.a.ũ.pe.pꝛoducta. Irngo.gas.gani.a.p.i.intus vel valde rni⸗ are.⁊ dꝛ ab inango.asa coꝛ.pe. rripere. i. atenter iualeſcere. Inito.as.are.a.p.me,pdu.i.puocareq̃ſi cõtra ritũ alicuius facere⸗ dꝛ a ritus Dñ s. Irritat aduerſarius nomẽ tuũ in finẽ. Itẽ irrito põt cõponia ratus.⁊ tunc irri⸗ tare eſt euacuare· vanũ facere · debilitare · deſtruere.⁊ coꝛmediã. DHñ.rritet hunc Jante vñs qͥ nos irritat ad irj. Irntat enacuat imitat puocat iram. Iñ ̊ irritamẽ. minis hocirritamẽtũ.ti. Et iritans.tis.ge. oĩs Zuitus.. ũ.ievanus.caſſusnõ firmꝰ. Et irritus ꝓ intatus ꝑ ſyncopã pm Hug. Irrogo.as.are.a.p.i.inferre.vt Irrogauit m cõtumelias.i.intulit.⁊ dꝛ ab in rogo. Irrugio.rugis.giui.n.q.i.ad modũ leonis damare.Oñ Oeñ.27. Frrugijt clamoꝛe magno. uel T Iſagogo.iſagògas.i.introducere.Et pꝛo/ Ducit pe.ſellʒ. go. Itero.ras.qui.a.p.i.ire vel reetere. Inde ꝓ̈balia · iteratoꝛ iteratnix.iteratio.⁊ iterũ aduer.oꝛdinis vel tẽpoꝛis.Et cõponit᷑ re/ itero.as.i.iteꝝ repetere. Iñ reiteratiʒ re/ iterato poſitum aduerbialiter. Jubeo.iubes.iuſſi.iuſſũ.a.s.i.ĩxerare.Sed inbere eſt· vbi eſt volũtatis obſequium. Imperare.eſt debitũ · Igẽ ẽ ⁊ papere. Et cõponit᷑ fideiubeo.bes.Et coꝛri.iu Onde CThobias. Hoc pᷣcoꝛ: hoc iubeo·toto co/ namie tota Ex aĩa·toto vilige deũ coꝛde Jubilo as.laui.n.p.i.cantare/gaudẽ.qͥdã voce cõfuſa p̊ gaudio cantare ⁊ exultari. Judęico.as.aui.n.p.i.iudęũ facere.uł iu/ eoꝛũʒ moꝛe ſe habere.⁊ dꝛ a iuda vel iu/ Oęa.Et hinc iudęiſmus.mi.i.cõſuetudo ⁊ ritus iudęoꝝ· vel gens iudęoꝛum. Judico.cas.caui.a.p.i.iure diſceptareius dicere:detminare cauſam.vel iudicio dã/ nare. Iñ iudicatoꝛiuſ.a.ũ⸗ hoc iudicato⸗/ niürij.locus vbi iudicat᷑. hic ⁊ hęc iudi⸗/ cabilis.⁊ hocle. Et coꝛripit. di. Jugo. gal. gaui.a.p.i copulare · igere · ſub iugo ponere.⁊ dicitur a iugum. Jugulo.las.laui.a.p.i.ingulũ incidere.et dꝛ a iugulłꝰ. Iſñ iugulatoꝛ.trix.tio⸗ iugu/⸗ latoꝛius.a.ũ.⁊ Gqͥ iungulamẽ.minis.⁊ Hͥ in- gulamentũ.ti. Et coꝛ.gu. DHñ Mꝛatius in epi. Ot iugulent hoĩes ſurgunt de nocte latrones. Et AQucanꝰ in. 42 Dincit᷑ haud ratis iugulo q puocat hoſtem. ng 1s. xi. ctũ. a. t. . ↄponẽ · ul annectẽ. urgo.as.are.a.p.i.iure agereułiure gar/ rirea dẽ a ius:⁊ garrio · vel ago.qꝛ hi qui cauſam dicũt · iure viſceptant.Et accipit iurgare in vuabo ſigtionibus. Jurgare enĩ ẽ rixarilitigare ꝓpꝛie in cauſisagen/ dis. Et iurgare eſt rephengere · caſtigare. coꝛriꝑe · coꝛrigere:culpare, ⁊ impugnare. 4 verbis · vel litigando verberare. Etbm h cõſtruit cñ actõ. Et cõponit cñ ob. vt ob⸗ iurgo. gas.i.) aliquẽ vel foꝛtiter iurgare. Et ſt neutra? abſoluta ꝓ litigare.In alia ſigtione ſũt actiua. Et nota qð in eodem ſenſu ineniunt᷑ deponẽtia: Jurgoꝛ.arl iur/ gatus.ſũ.⁊ obiurgoꝛ.obiurganis.obiur/ gatus.ſũ. Itẽ nota qð iurgamꝰ.⁊ obiur/ gamus verbis. ̊ caſtigam oũ̃ cęcidimꝰ. Juro.iuras.aui.iuratiũ.n.p.i.iuramentum facere dĩ a iure. 7 Juſtiſico.cas.caui.a.p.i.iuſtum faco. Juueneo.nes. inuenui.n.s.i.eẽ vel fieri iu/ uenẽ uł virere efloꝛere· ſiue ſplẽdere · quę ſũt ꝓpꝛietates iuuenũ⸗ dꝛ a iuuenis. Pñ Enſis dꝛ inuenere cñ purgatus reſplẽdet Et ↄpoit cñ re.vt reiuueneo.nes.Et hinc iuueneſco.ſcis.⁊ reiuueneſco.ſcis.inchoa. Juuenoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.moꝛe iuuenũ ſe habere dr a iuuenis. Oñ in dialectica „* * argumẽtatione ille vꝛ iuuenari:qͥ bis vl ter vel quat᷑ vei ſepius idẽ repetitneſciẽs pꝛocedreee. Juuo.iuuas.iuui.iutũ.a.p.i.auxiliari·dele/ ctari. Iñ hoc iuuamẽ. inis: hoc iuuamen/ tũ.ti. Et hec exigunt vt in ſterito vicatur regularit᷑ iuuauia ĩ ſupino iuuatũ. Item Juuo ↄponit᷑ adiuuo.as.Coadiuno.uas Et coꝛri.iu.in pſenti:ſ̊ in ſterito⁊ ſupino eã ꝓdu MHñ Pꝛoſper. Quid iuuat in lon/ gũ cauſas ꝓducẽ moꝛbi. Et facit ex ſe ver/ bũ ĩpſonale vt Me iuutt. Juxto.tas.taui.n.p.i.aſpꝛo iuxta eſſe. dẽ a iuxta aduerbio. A. ante 1ꝛ currereferire facere labare. vel A bi ⁊ facio. Itẽ labefacio cis.idẽ eſt qð maculare.⁊ dẽa labes.⁊ facio. Labefacto.tas.ẽ frequẽtatiuũ iſtiꝰ vbi la/ befacio. Etiã põt eſſe fre.huiꝰ ꝓbi labefio Labefio.fis..labi:xllabare. vꝛa labare. vll labia fio. Itẽ labefio.is.idẽ eſt quod maculari.⁊ tũc cõponit᷑ a labes fio.ſis. Labo.as.are.aui.n.p.i.titubare.vacillare.: - tremere. labi. Iñ labaſco.cis.inchoatiuũ. Et labo. as.pꝛimitiuũ eſt.vt vult Mug. ab eo deriuat᷑ laboꝛ.laberis.llij dicint ꝙ labo. bas. deriuat᷑ a laboꝛ.beris. Et coꝛ. pꝛimã labo.as. DHñ Duidi in epi.Et ſat in vubio pectoꝛa noſtra labant. Sʒ labes Junat.⁊ conſtruit᷑ cum actõ. imare. adeſſe Abefacio.cis.n.t.i.cõuellere cõ labi. Et ↄponit᷑ a labare:vel la⸗ nomẽ pducit mã Oñ. Siꝑ vina labes non vini ſed tua labes. Laboꝛ. beris.lapſus.ſũ.d.t.i.cadere. Inde lapſus.ſus.ſui.Et ̊ lapſio.onis.Etlaboꝛ beris.ꝓducit hãc ſyllabã la. Vnde Cato Labit᷑ exiguo qð partũ eſt tẽpoꝛe longo. Laboꝛo.as.aui.n.p.i.laboꝛẽ ferre.Et labo/ rarelaboꝛe aliqͥd facere. Et ſᷣm hoc inenit eius paſſiuũ in tertia ꝑſona.vt Meſtis la/ boꝛat. Et hinc laboꝛatus. a. u. participiũ. Itẽ Aaboꝛo ↄꝑonit collaboꝛo.as.i.ſumul laboꝛare. Itẽ elaboꝛo.as.i.valde laboꝛare Et ab iſtis oĩbo deſcendũt paſſiua in t᷑tia ꝑſona ·ſᷣm ꝙ ponũt᷑ trãſitiue.Et inde par/ ticipia teriti tẽpoꝛiſ. collaboꝛatus elabo/ ratus. Et ꝓd.bo. Oñ Duidi in epi. ARrte laboꝛate mergunt᷑ quoꝛe puppes. Lacero.as.aui.a.p.i.ſcindere:frangere.Iñ hoc laceramen.nis.⁊ hoc laceramentũ.et lacer.ra.ru.i.laceratus.⁊ laceroſus.a.ũ.in eodem ſenſu. Laceſſo.ſis.iui.ſitũ.verbũ deſideratiuũ/qi ciũ deſiderio lacerare:vel ꝓuocare· uł irn/ tare.⁊ habet ᷣteritũ⁊ ſupinũ ad modum quarte cõingationis. acinio. as. aui.a. p.qð ⁊ lacino.ss.inuenit᷑ i. cõnellerelacerarebellicare. Lachꝛymoꝛ ar.atus.ſũ.d.p.i.ploꝛare.fle⸗ re. Iñ v̈baliaa hoc lachꝛymatoꝛiũrij. lo/ cus lachꝛymaꝝ.⁊ lachꝛymatoꝛius.ria.riũ. qᷓi triſtis lachꝛymas cõmouẽs.Et ↄponit᷑ illachꝛ ymoꝛ.aris.i.valde lachꝛymari· vel iuxta · vel c lachꝛymante lachꝛymari. vel intus lachꝛymariul cõdolere. Collachꝛy⸗ moꝛ.i.ſimul lachꝛymari. Sed bᷣm antiqͥs lachꝛymo.as.re.eſt verbũ neutrũ. VPnde Soetius in. 2˙.de conſolatione. Meſtus illachꝛymat. “ Lacteſco.cis.incho.i.incipio lactere. Lacto.taſ.taui.a.p.ilac pꝛebere.Iñ lacteo tes.i.lac ſugẽ. Oñ.Aacteo lac ſugolacto lacp̃beo nato.Infans vũ lactet·huncnu/ trix ſedula lactat. Et a lacto venit lactans tis.i.lac ẽbes. Et a lacteo venit lactẽs.tis. i. cui ᷣbetur lac. Itẽ lactare.i.lacte ĩplere. vt Deus lactat iſtã· vel vbera eius.i.lacte implet. Et inde lacteo. tes.i. habere · vel emittere uł inciꝑe habere lac. Iñ lacteſco cis. Tücſeges lacteſcit cũ graneſcit. Item lactare ponit qñq; ꝓ deciꝑe.Et eſt tractũ ab ĩfatibo./qꝛ multotiẽs ꝑ lacſolẽt deepi. Lacuno.nas.naui.a.p.iad modum lacune curuare. Et pꝛoducit cau. Lallo.las.laui.n.p.i.doꝛmire·vel lacſugere ld Etlin deen Nlong Etlar⸗ Msl 161 ſ elon Unintn cepar i Ate 8 e mmnenäit CNNN NAANN GFncht ne ſle mün, bjw lch, nunads Rre Ns icK Pemmcnu Btlacs ackors lactare.⁊ eſt verbuʒ ficticiũ.i.de ſono tra⸗ ctũ.Cũ enĩ nutrices pueris ploꝛãtibo pci iũt doꝛmire vel lactere:dicũtla.la.la.la⸗ a. i. doꝛmi vel lacte. Et eſt tractũ a ſono. ꝗ fiit in oꝛe pueri lactantis .ſcilʒla.lala. Et inde tractũ eſt lallare.i lactere. ODñ Ber/ ſius. Jratus mãmeęlallare recuſas. Lambo. bis.bi. bitu.a.tilingẽ lingua ↄtin gere. Et cõponit᷑ cũ con.vt collambo.bis. i. ſimul lambere. Itẽ cũ vi.vt dilambo.i. diuerſis modis lambere.Lambo ⁊ eiꝰ cõ/ poſita faciũt pteritũ in bia ſupinũ in bitũ Et coꝛ pe. Inuenit᷑ tamẽ Judiq.q? Aam/ buerint · qð ſᷣm artẽ deberet did lãberint qð antiqͥtati vel autoꝛitati attribuimus. l foꝛte littera coꝛrupta ẽ vitio ſcriptoꝝ Dñ Aucilius.242 Jocudaſq; puer qͥ la⸗ berat oꝛe placentas. mentoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.flere· dolere· voce triſti doloꝛẽ expꝛimere· vel cõqueri. Inde verbalia. lamẽtatoꝛ.trix.tio. ⁊hoc lamentatũ.⁊ ꝑ ſyncopã hoc lamentũ.La/ mentoꝛ cõponit᷑ cũ con.⁊ dẽ collamentoꝛ. aris. Et inde verbalia. Iancino.nas.naui.n.p.i.-anceis ludere · vel confligere · vel lancea ꝑcutere· vel lãceare· 7 dia lancea. Et cõponit᷑ dilancino. nas.i diuerſis modis lancinare. Et coꝛripit. ci. Langueo.eſ.gui.ſupino caret.n.Siifirma⸗ ri egere· vel delicere · vel ſtupere · ul pigrẽ · Iñ languidus.a.ñ.i.infirmus· wel excoꝛs ſtupidus· vel deficiẽs.Iñ h languiditas. tatis. Itẽ a langueo dvicit᷑ langueſco.ſcis. „ inchoatiuũ. Lanifico.cas.n.pii lanã facio⸗ dẽ a lana.⁊ facio. Iñ hoc lanificiũ.cij.i.lanę operatio. Et coꝛripit e. nio.as.aui.a.p.i.ſcindẽ.lacerare.Et cõ/ fonit᷑ Collanio.as. Dilanio.nias. Rela/ mo. 38. Zapido.vas.dare.a.p.i.lapidibus ꝑcutẽ ⁊ obꝛuere.Et ↄpoit᷑ dilapido as.i.diſper/ gere · diſſipare · deſtruere. Et coꝛripit pi. apſo.ſas.i.frequẽt᷑ labere. Et aliqñ reꝑit in deponenti ge.vt Qapſoꝛ. aris. atus.ſũ. Laqueo. as. are. aui. a. p. i. laqueo capere ut ligare.⁊ dꝛ a laqueus. Iñ laqueatoꝛ.torj. ⁊ deſignat officiũ ludendi·pᷣm Mug. Aargioꝛ.giris.git.ſũ.vᷣbũ cõe.i.donare uł donani· pᷣbere vel beri. Iñ largitus.ta. tũ Et h largitoꝛ. toꝛis.i.donatoꝛ.Et cõponit cn con. vt collargioꝛ. giris.i.ſimul largiri. Itẽ cũ di.ut dilargioꝛ.ir.i.diũſis modis largiri. Itẽ cũ e. vt elargioꝛ.irli.valdeuł᷑ exlargiri.Et Largioꝛ cũ oĩbus ſuis cõpo/ ſitj ẽcõe ⁊ quarte cõiugationis. Et habet qᷓttuoꝛ participia· ſcilʒ largiens largitu/ rus. largitus: largiendus. Lamo.as.aui.a.p.i.laruã induere. Et hinc laruatus.a..i.larua indutus vel a oemo ne poſſeſſus · hm Hug. aſciuio.uis.uiui.n.q.i.luxuriariludẽ· ve/ terari.laſciue ſe gerere. aſſaſco. ſcis.i.icipio laſſariinfirmoꝛ. vᷣbũ inchoa. a laſſo. Laſſo laſſas.aui.a.p.i.fatigare. Iñ laſſus. a.ñ.i.fatigatus/grauat.Et laſſitudo.di/ nis.i.fatigatio. ateo. tes.tui.n.S.⁊ caret ſupino.i.abſcõdi Wl eſſe in abſcondito. Mabet adhuc aliã ſiꝗtionẽ ſᷣm quã cõſtruit᷑ cĩ actõ.⁊ ꝓpꝛie rei aĩate. vt Hoc cõſiliũ latet me.i.igno/ ratura me. Si vo dicat᷑: Ego lateo hoc conſiliũ · aut nihil eſt dictũaut falſũ ẽ.qð Di.nec latine dꝛ.⁊ ↄſtruit᷑ cũ tali actõ trã/ ſitiue. Nateo ↄponit᷑ cũ de.vt deliteo.tes tui.i. deoꝛſũ latere. Reliteo. tes.tui.i.iteꝝ Vel retro latere.Et coꝛ.la. Dñ Duidiꝰ de arte. Nocte latent mẽte vitioq; ignoſci·- omni. Quidã tamen dicũt.qð ſupinũ fa. ciat latitũ ·pm vſũ. Et inde latito.tas.ſre. Latero.as.aui.a.p.i.iũgere aliquid/ alicui lateri aponere.⁊ dꝛ a latus lateris.Et cõ/ ponit᷑ cũ ad. vt allatero.tas.i.iux laterare. Collatero.as.i.ſimul laterare. Dilatero. as.i.a latere remouere. Lateſco.ſcisinchoatiuũ.i.incipio latere. Zatinoꝛ.latinan.atus.ſũ d.p.⁊latinico.as i. moꝛe latinoꝝ ſe habere vel loqͥ. Eñ ex/⸗ cellent ꝓpꝛie dꝛ latinari.q cõgrue loquit latinis litteris. MNã laici etiã italici quaſi barbari ſunt reſpectu litteratoꝝ. Latito.tas.taui.i.frequẽtlatere. Obłlatita/ re · eſt ſe malicioſeoccultare:aĩo fraudãadi ceditoꝛes ſuos agere volẽtes.ff.quibus cauſis in poſſelſ.l.fuleimꝰ.S.qͥd ſit latitare. Lato.tas.taui tatũ.a.p.iin latũ extendere T ampliare. Et deriuat᷑ a latus.ða. ũ. Jtem lato.tas.põt eſſe fre.a fero fers.i.frequẽt᷑ fero Lato cõponit᷑ cũ con. vt collato.tas. i. ſimul latare. Itẽ cũ di. vt dilato.tas.i. extendere · vel differre. Iñ dilatatus.a.ũ i. extenſus· diues factus. Et poſſunt eẽ fre. iſtoꝝ verboꝝConfero/contuli:collatum. Et Differo · diſtuli:dilatum. Zatro.tras.traui.n.p.eſt ꝓpꝛie canũ.Et per tranſlationẽ. latrare dꝛ foꝛtit᷑ garrire.vel ↄtra rationẽ aliqua dicere.Et coꝛ.la. Oñ 42 Nat canis ĩ põto·latrat ex·fulget in alto. tudinis. Nenio cõpoĩt᷑ delinio linis Ob⸗ n Latrocinoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.pꝛędari la⸗ linio.nis.i.placarelenẽ ⁊ dulcẽ facereob hu trociniũ exercere.Et coꝛripit.c. aliqͥd lenire. Et ꝓducit lenio hãcſyllabãa n Laudo.das.daui.datũ.a.p.i.cõmendare. le·quã ſua compoſita mutãt ĩli pꝛoductã. hu Iñ h̊ laudatoꝛ. toꝛis.⁊ hęclaudatio.onis. Vñ fit quędã cõcidentia int᷑ hęc ↄpoſita der ⁊5 laudatus.a.i. Laudo cõponit᷑ cũ con. ⁊cõpoſita a linonis. lenio: pdu.pᷣmã. i . vt collaudo.das.i.ſimul laudare. patet ꝑ Ouidiũ de arte dicentẽ. Leniet n incipiens oĩa ſentit amoꝛ. Et Oꝛatius in epi. Lenioꝛ ⁊ melioꝛ ſis accedẽte ſenecta. Ienocinoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.leccacit᷑ vi/ uere · vel meretricari·ulł illud officiũ exer/ Ut Lauo.nas.laui.lautũ·vel lotũ. Imuenit tñ qñq; lauaui lanatũ·ſm antiquos:quodẽ regularius.i.mũdare · purificare · abluere · Inñ lauo.lauis.ui.nere.i.humectareaſper/ aduer.⁊ hęc lenitas.atis.⁊ heclenitudo. verbalia · ſcilicʒ leuatoꝛ/leuatrixleuatio gere. madefacere. Lauo. lauas. lauo.uis cere · ſcilʒ ſtupꝛi ambulatione famulari. et noco ſunt actiua cũ ſuis cõpoſitis ſi qua habent dĩẽa leno lenonis. Iñ hoclenociniũ.nij.i. code Et habet idẽ ſteritũ ⁊ ſupinũ.⁊ coꝛ.la.in leccacitas. vel lenitudo. vel actus/vel offi⸗ bunm pſenti. ĩ tento eã ꝓducũt.Oñ. Olcera ciũ lenonis. Et coꝛripit ci. iti cilpap lauet aut lauat vlto: earũ. Item. Aenteo testui. n. S.i. eſſe vel fieri lentũ: dꝛ l Qui niqgat ille lauit qͥ mũdauit bñ lauit. a lento.tas. Inde lenteſco.ſcis.inchoꝛ. lie⸗ Lauſo.ſas.a.p.i.laudarea dĩ alaudo.das ento.tas.taui.a.p.i.curuare vel flectere iſimm Iñ lauſans.lauſant/i.laudãs.Lauſantes ultardare lentũ facẽ m Hug. iqh i.laudantes. Leo. les.leui.letũ.a.S.i.deſtruere · delere.ſed fatel Laxare i.ampliare.ſoluere · vm Hug. Iñ non eſt in vſu. Et cõponit᷑ deleo. les. leui. Olue laxus.a.u. Hñ in bymno ſancti Yoannis letum.i.deſtruere. .S ln. baptiſte Ot qant laxis reſonare fibꝛis. Aętifico.cas.caui.catũ.a.p.i.lętum facere.⁊⸗ wnn N. ante E dĩa letus.a. .⁊ facio. Et coꝛripit i. iſmull . . Letoꝛ.tanis.atus.ii.d.p.i.gaudere.Et cõo⸗⸗ bn Lectito.tas.i.frequent᷑ legere.⁊ dĩ a lecto tonit collętoꝛ. aris.i.ſimul gaudere. great tas· qd; eſt frequẽtatiuũ a lego legiis euigo. as.aui. a.p.i.planarelimpidare. Pe Lecturio.ris.i.legere volo⁊ d a lecto.tas leuem.i.palnũ facere.⁊ dẽ a leuis:quod ẽ norn⸗ meditationẽ ſignat planus.Del poteſt cõponi a leuis.⁊ ago. iuns Ledo.ois.lęſi.lęſũ.a.t.i.rrangere.terrere· ul agis . R potius eſt etymologia · Leuigo. i. bibn vulnerare/necare. Et vꝛ ledo ·qſi late edo leuẽ ago · q; cõpoſitionis oſtenſio. Inde vins ⁊eſt etymologia. Iñ h̊ ⁊ Hͥ ledibilis.⁊ H leuigatus.a.iñ.i.planatus/politus. Vnde geſt le. vel hic ⁊ hec leſibilis.⁊ hoc le. Geñ.6“. Fecit arcam de lignis leuigatis. Bl * Zegito.tas.pe.coꝛ.i.frequent᷑ legere. Itẽ a leuigo.hęc leuiga.gę.i.inſtrumẽtu,3 elt Lego.legas.a.p.i.mittere.vt Rex legauit ſeuigãdi · qð etiã cõplanatoꝛiũ vocatur. barlb Petrũ in Tuſciã.Et legare eſt ĩ teſtamẽ/ euio.as.aui.a.p.i.leuẽ facere· vel exoneny enit to aliquid alicui oimittere. ꝓpꝛie ꝑ ma/ rare pondus auferre/uł oiminuere quod bagil nũ hęredis. Et pꝛoducit.le. vulgo vꝛ allebiare.⁊ dĩa leuis p nõ pon/ busf Legolegis.a.t.eqͥuocũ eſt. Legere enĩ eſt deroſo. Et ↄpoĩt᷑ alleuio.as. Colleuio.as. Tihol furari. colligere. Hnde ꝓſaię. 7? Dpicas ZLeuiſcoꝛ.ſceris.d.t.dꝛ a leo.les.quod ẽ de chuan leget. Itẽ legere.i. tranſire · ſiue nauigare. leo deles . nõ eſt in vſu. Inde ꝑ cõpoſiti/ VDñ ct. 27 Legebãt Cretã. Iẽlegere · onem obliuiſcoꝛ.ſceris. u eſtſeiptaꝑꝝ figurarũ ſonos pferre· vel er Leuo. uas. uaui.a.p. equocum eſt. Leuare lin ſcriptis figuris ꝓnũciabilia colligere. Et nãc;.i.ſubleuare · vel leuẽ facere:quaſi ex/ ita legere eſt fuꝑ? virginũ/ nautarum. onerare. Et leuare. i. planare · Sʒ differũt N viatoꝝ clericoꝝ. DHñ. Fur aurũ· virgo in tẽpoꝛe · q; in pꝛima ſigtione leuo coꝛri. floꝛes mare nauta · libꝛoſqʒ Clericusqᷣ/ pꝛimã & in ſecudaſcilʒ p planare ꝓducit lcn noce · ſingula quiſq; legit. Redde ſingula pꝛimã. Oñ. &llleuat extollit· alleuat coꝛ⸗ an⸗ ſingulis. diſtingue ſignificationes. poꝛa planat. Itẽ leuo.uas.quãdo ꝑtinet un Lenio.lenis.leniui.lenitu.a.qi.placare.hu ad leuitatẽ coꝛ.pꝛimã. Sʒ leuus.a.i.i.ſi/ miliare · lenẽ facere. Inde h̊ lenitio. onis. niſter ꝓducit le.Oñ.Mõ ego ſpõᷣte leuo luc ⁊ hoclenimẽ.inisa hoc lenimentũ.ti.⁊ hic pondus qðs ſit graue leuo.i.bꝛachio ſini/ u⸗ ⁊ bęclenis.⁊ hoclene.Et lenitleniꝰ.ſime. ſtro. Et a leno. uas. ᷣm vtrãq; ſigtionem mi . Thabe ⸗ end dhci wn auöni ler ugin Cece. gaeyi⸗ hexer⸗ lunner Woſu Uenmiad nie N niuee⸗ Eto⸗ g. mne. iocnodi igag. i Me n zuni wad. Lae⸗ NNdid slo (euo Haſpl⸗ Mon cil laoen munp un R—R/ met uil. ſörlen ahio ſinn zihion leuamen. hocleuatoni. toꝛij.locus in qͥ leuatuł planat᷑ aliqᷣd. Itẽ a leuo.uas.pᷣm vtrãq; ipſius ſigtionẽ deriuat᷑ hic ⁊ hc leuis.⁊ hoc leue. Et ponit ꝓ agili: nõ põ/ deroſo/ſalʒ qð pilis ⁊ aſperitate caret· HKẽ ibi differẽtia ĩ tẽoꝛe. Pñ. Pꝛo plano le/ uis pꝛo leuitate leuis. Iteʒ. Dꝛo ſuppoꝛto leuo pꝛo plano dicito leu. Aante Libeo.bes.bhui.bitũ.n.s.olim erat in vſu.ſ̊ modo non eſt in vſu:niſi libet imꝑſonale a eo deriuatũ.i.placẽ. Iñ libeſco.ſqĩchoa. Et antiqͥ dicebãt lubet⁊ lubeſco pꝛo libet ⁊libeſco ñ nos vtimur ↄpoſito:allubet ⁊ allubeſco.i.obedire · vel cõſentire.Item Libeo ⁊ libet cõponit᷑ collibeo · ul collibet i.ſimul libere · vel obedire· vel conſentire. Et cõpoiut᷑ perlibeo.libes: vel ꝑlibet.i.p/ fecte libere. Et coꝛ.li ñ Facetꝰ. Memo olacet ſtulto niſi dicat qð libat illi. ibero.ras.raui.a.p.i.redimere. Iñ libera/ toꝛ.trix.Et ↄponit᷑ cũ con.vt collibero.as i. ſimul liberare. Et cũ de.vt delibero.as. ibo. bas.baui.a.p.i.ſacrificare·fundere.et Pie calicis eſt:⁊ oꝛ a liber liberiꝓ baccho ibare ꝓpꝛie erat· qñ pateras mero ple⸗/ nas aris infnndebant.Nam libare ꝓpꝛie eſt fundere. HPñ. Panẽ imolamꝰ.calicem bibimus. Et eſt ſumptũ a Libero · q vſuʒ vitis iuenit. Et libare ponit᷑ ꝓ parũꝑ de/ geſtare · cõtingere etiã p imolari.⁊pd.li Sʒ libeo.bes: libẽs eã coꝛ Oñ.Sic gau dere libet vt amans mea gaudia libet.Li/ bia libens libo libando libẽtius ibv.Etiã iuenit᷑ liboꝛ. Libo cõponit᷑ cũ cõ.vt collibo bas.i.ſimul libare. Delibo.bas.Pꝛęlibo. bas. Relibo. bas.i.iteꝑ ſacrificare. Libꝛo.bꝛas.aui.a.p.i.ponderare vibꝛare. eꝓquare: di a libꝛa.Et ꝓdu.li.Et cõponit cñ cõ. vt collibꝛo. bꝛaſ.i.ſimul libꝛare.Re/ libꝛo. bꝛas.i.iteꝝ libꝛare. Libꝛillo. las.aui.a.p.i.cũ ĩſtrumẽto libꝛilla pꝓijcere. vel pcutere. vel infeſtare. centio.as.a.p.i.vulgo cõmeatare. Aiceo.ces.cui.n.s.eſt ꝓqͥnocũ:Nã licẽ ẽ eſſe licituʒ. In hac ſigtione raro iuenit᷑ mode perſonale:tamen Paulus ad Con..ponit iltud. Dia mihi licẽt· ſ̊ nõ oĩa expediunt. Et Lucanus. Din vũ liceãt nobis nil eſſe recuſo. Sʒ ipſonale ab eo deriuatũ ·ſcilʒ licet ẽ ĩ frequẽti vſu. Itẽ Liceo.ces.cui.i. extminari appᷣciari. Itẽ ĩuenit᷑ liceoꝛ.cer T habet ↄriã ſiẽtionẽ ad liceo: Maʒ liceo WSä S l in actiua voce ſiãt paſſionẽ ab alio illat⸗ i.apſᷣciari.⁊ ↄſtruit᷑ c ablatiuo int᷑oſita a vel ab ad modũ paſſiuoꝝ. Itẽ liceoꝛ ſp ſigt actionẽ trãſeũtẽ.i.appᷣciare.⁊ ↄſtruit cũ actõ ad modũ actiuoꝝ. Itẽ vtruq; cõ/ ſtruit᷑ cũ ablatino vel gtõ deſignate pciũ. vt Aiceo a te tribus obolis vel triũ obo⸗ loꝝ.Et liceoꝛ te tribus obolisni tni obo/ loꝝ. Et coꝛri.li. Dñ Bin hia. Multa licet ſapias re ſine nullus eris. eſt in vſu.i.trabere. Et cõponit᷑ c ad.⁊ vi allicio.ois.i.attratbere:quada delectatiõe ꝓuocare ad ſe. Iñ allecto.tas.i.frequent᷑ allicere. Itẽ cũ.e.vt elicio.cis.i.cxtrahere· ex vocare.⁊ educere. Iñ electo.tas.i.fre/ quent elicerefoꝛas emittere. Et cuʒ. in. vt illicio.cis.i.illaqare/in fraudẽ ducere. Iñ illecto. tas.req. Et pellicio. as.i.decpere. Pꝛolicio.cis.i pcul elicere. Et coꝛripit.li. Licitoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.appᷣciari:uład/ dere · ſiue diminuere pci rei ꝗ vedit᷑. Mt ſi qs dicat ſe dare velle ꝓ re aliq decẽ ſo/ lidos/ alius ſuꝑueniẽs dicat: ego dalbo vndecim· vll vnus dicat:iſte equꝰ valet decẽ ſolidos.⁊ alius:imo valet vndecim. Licitari ponit᷑ etiam ꝓ ſimplicit᷑ vendere. Inde hic licitatoꝛ. toꝛis.Et coꝛripit eii. Aigo.gaſ.aui.a.p.i.nectẽuł nodare.X coꝛ.li igonico. cas.a.P.i.ſarpeligone tã vᷣtẽ. igulo.las.laui.i.ligulis ligare.⁊ coꝛ.gu. Ligurio.ris.riui.ritũ.n.qi.parũꝑ cibũ at/ tingere· latent.⁊ cito denoꝛare deglutire ⁊ẽ glutonũ. Et ponit᷑ qñq; ꝓ ſimpliciter deuoꝛare · vel lingere. Et cõpoint ligurio abligurio.ris.i.abſumere:deuaſtare.De/⸗ ligurio.rli.valde vel deoꝛſũ ligurire. Pꝛeę ligurio· ris.i. ante ligurire. Et ꝓd.gu. Dñ Hꝛati in ſermo. Tractauit calicẽ manibo dum furga ligurit. Limo.mas.aui.a.p.i.purgare ·polire·ul di⸗ minuere.⁊ dĩ a lima:nã lima ferrũ dimi/ nuit. OMellimo.as.deriuat᷑ a limꝰ. Et tũc li- mare.i.limo ĩplere Alipinuare Er cõ/ Ponit᷑ collimo. mas.i.ſimul limare. Deli/ mo.mas.i.valde limare· vel limũ auferre. Elimo. limas.i.purgare.Oblimo.mas.i. limpidare · wolire ; vel deterrere · demolire coꝛrodere·vel limo cooperire. Et pdu.li. Aimbo.as.aui.a.p.i.limbo oꝛnare. imino. nas.naui.n. p.i.limina pparare. imito. as.aui.a.p.i.tininare.⁊ dẽ a limes. Et cõponit᷑ collumito.tas.Delimito.tas.i viſterminare vel valde limitare. Elimito † 5 — as. in eodem ſenſu. Et coꝛripitmmi. Lymphoꝛ.arlatus.ſi.d.p.i.aquã imiſcere. vel inſanire. Iñ ymphata. u. participiũ Ynuenit etiã lympho.al.ĩeodẽ ſenſu. Oñ Statius in. 7? Qymphatus.·i.aq̃ mixtus ⁊lymphatus.i.inſanus. Aumpido.das:a.p.i.limpidũ facerepuri/ ficareclarificne. Lineo: as. aui. . p. i ꝓtrahere.lineas facere Inde lineatim aduer.uꝑ lineas ꝓtractim Ainguo.gis.xi.ctũ.a.t..lambere:linguam alicui rei ſuꝑducere. Et oponit᷑ co llinguo gis. Pꝛelinguo. gis. Qelinguo.gis. Tinifico.as.n.p.i.inũ facere. . 7 — –= — 4 Ainio.nis.niui.nitu.a.qi.iungere.et dici a lino. linis. Et pꝛoducit li. Et ſcias e licʒ linio.nis.quarte cõiugationis.⁊ lino.nis ttie cõiugatiõis.viuerſa ſiant ſᷣm gram/ maticos: tamen in ſacra pagina:vt vicit Papias: Ainio fere idẽ ſigt qð lino.Et S patet in Ecech. iʒ? Et in Amos. 6“. Et in mo:alibus Gregoꝛij. ⁊ in multis alijs di/ uinę paginę locis. Quidã tamẽ putãt h ſcriptoꝝ vitio accidiſe. Qino.linis.lini.vel magis cauſa vifferentię ad nomẽ linũ.lini.lem.qð a leo qͥʒ ſimpli⸗ ci naſcit᷑. qð in vlu nõ c ex qͥ deleo deleui. Netuſſimi tamen etiã liui in terito ꝓtu/ liſſe iuneniunt. Et ẽ linere oꝛi dolij oꝑculuʒ opponere . cooꝑirea obturare doliũ. Et li⸗ nere. eſt inficẽ· deturpare· glutinare ꝓpbei hac ſigtione dꝛ linere cũ vna res q̃ſi inſi- ciendo ſupponit alij.Cũc par es linit᷑ cuʒ calx ſuꝑducit᷑ lutu. Itẽ linere.i.deſtruẽ. delere. Inde litura. rę. Et coꝛripit. li. Ainquo.qᷣs.qͥ.a.t.i.peccare ul oimittere.Et cõꝑonit᷑ delinqͥ.qs.i.pecco·cõmitto. Inde hoc delictũ.i.eccatũ.Relinquo.quis.qð cõponit᷑ YBerelinquo.quis. . „ . . . 4 Apien 8.Piui.p tũ. n. q.i. ec ulfieri lippũ. Inge lippiens.tis.participiũ oĩs ge.Eta lippio Aippiſco.ſcis.inchoatiuũ. Liqueo.ques.n.s.idẽ qð liqᷣ.queri.fluere decurrere· oiſſolui. Itẽ liq̃re ponit᷑ ꝓ appa rere:manifeſtũ ec. Nã cũ maſſa liqſcit·q H pꝛiꝰ erat occultũ· fit maniſeſtũ. Itẽ liqre ponit᷑ p deficere:q; cũ nix liquet defic · Itẽ a liqo dꝛ Liq̃t ĩpſonale.i.apparet · certü ẽ. manifeſtũ eſt. Et liq̃ſco.ſcis.inchoa.⁊ ac/ cipit᷑ in eodẽ ſenſu.in qͥ liqueo.⁊ inde li/ queſcit imꝑſonale.⁊ liqueſcens.Et coꝛ.li. Aiqͥdo. das.a. p.i.liqdũ facere. Et coꝛ.q. Liquo.quas.quaui.a.p.i.liq dũ facẽ·decur rere · l defluere · vel liquoꝛẽ emittere · vel Liquoꝛ.qᷓris.deponẽs verbũ cõiungere. purgare. Iñ hicliquatoꝛ. oꝛis. liq̃tio. onis. Oñ Perſius. Et liquat ? tenoꝛ ſup/ plantat verba palato. uũ caret ſupple/ tione pteriti ⁊ vltimi ſupini.i.fluere· de/ currere· oiſſolui. Et pꝛoducit pꝛimã. Niro.ras.n.p.i.arareſulcare dꝛ a lira. Littero.ras.aui.a.p.illitteras inſtruere·vel lrãs cõiũgẽ · cõbinare. Sic ſyllabicare · ſyl labas cinngeree dictionare· dictiones liuioni tradere.ꝗnde oblitteratus.a.ũ. itigo. gas. gaui. a. p. i. tendere- litẽ age. Inde hic litigatoꝛ.oꝛis.⁊ H litigatrix.⁊ H litigatio.onis.⁊ ̊ litigiũ.gij.i.ls.vel liti/ gatio · vel lit actio.i.altercatio. Et inde li/ tigioſus.a. u. qͥ litigat/uł poti de q litigat vt ager. Et ꝓducit pᷣmã. pe. coꝛripit. Lito. tas.tam.a.p.i.ſacrificare.differunt tñ NHã ſacriſicat qͥ ſacrificiũ facit.Litat qͥ ſa/ crificiũ facit.K qð ſacrificio petit impetrat. Iñ vxᷣbalia. Aitamẽlitatiolitatoꝛ.trix. Liueo.ues.liui.liuere.n.s.i.nigrereeſſe vel fieri liuidũ.Et ponit᷑ p inidere. Iñ liueſco ſas.inchoa. Et liuiqus.a. ũ. Et liuide diꝰ. me.adu.⁊ hęc liuiditas.atis.⁊ H̊ ⁊ hec ⁊ B liuẽs.tis.i.niger liuidꝰiuidus. Queo cõ/ ponit᷑ colliueo.es.i.ſimul liuere Inde col⸗ liueſco.cis.inchoatiuũ. Aixeo xes.lixui.n.s.i.lixare·vel poti lixan. 7 oĩ a lixo. xas· Et cõponitur Elixeoxes. Aclirxreoxes. Iixo.as.are.a.p.i.in aqua ſola coq̃re.⁊ d a lixen. Iñ ̊ lxatura. rę.i. coctio ĩ aq̃.ꝛ H lixamẽ.inis. h̊ lixamentũ.ti.⁊ lixus.a.dᷣ. ixo cõponit᷑ collixo.as.i.ſił lixare.Elixo — co eert iteewen locare. oco.cas.caui.a.p.i.ſtatuere.ſtabilire·vel collocare. Aocare etiã dẽ ĩ reſpectu ad cõ/ oucẽ. Cõducit qͥ hoſpitiũ ꝓ eo pᷣciũ dat. as.i. valde lixare. Relixo.as.i.iteꝑ lixare. Locat. / eo pᷣaũ accipit. Dñ. Qui ca⸗ pit ille locat. onducit qui pciuz vat. Io⸗ care tamẽ qñq; ponit᷑ p cõducere. Iñ hic locatoꝛ.⁊ hęc locatrix.⁊ hęc locatio.⁊ hic ⁊ heęclocabilisa hocle. Et coꝛripit lo. ocupleto.tas.aui.a.p.i.ditare. ꝓd.ple. ongo.gas.aui.a.p.i.lõgũ facẽ/ul vifferre Ioquoꝛ.eris. ocutus ſi i. d. t. . lari · ul vbis aliqͥd expmẽ. Iñ locutoꝛ.anis.⁊ hęclocu/ tid.onis. Et coꝛ.lo. Oñ JFacetus. Pauca igere. Et cõponit collittero. ras. i.ſi- mul litterare. Oblittero.ras.i.delereob⸗ lo ſon ub P. ſb. uar M 1e ſſchy Pon Nun i⸗ fandi Luado D Zuan⸗ anar niurl ſentun othe uautſ ai. giaila ucd.G Puema ſont⸗ trelua ctan⸗ ucno Luabe⸗ burec⸗ ur⸗ bett lualen Ludſfe 1 oge luuifa lde Ahel innd⸗ nndurk luchnt loqui debet qui vult vrbanus haberi. illuſtrare. Inde luminat.a. ũ. Et coꝛ.mi. n Aoꝛico.cag.aul.a.p.i.loꝛicã induẽ.⁊ pꝛo.ri. unoaarenpi. curuare. Hñ ODuidiꝰ „ * meta. Lunauit gẽma fumoſũ foꝛtiter arcũ upe⸗ .— T gnte Ahorioilar.t⸗nceſt ęquiuocũ ad qͥnq;: nã Vd Aubꝛico.caſ.n. p.i. labi· vacillare. Et coꝛ. bꝛi luere.i. deturpare ułmaculare. Et luere.i ñ Pꝛudẽtiꝰ. Lubꝛicat incertus dubia purgare · ul delere. Et luẽ.i. punire. Et luẽ in ſub magine viſus. i. ꝑpſoluere.vel ſuſtinere. vt Iſte luit penã Auceo.ces xi.n.s.⁊ caret ſupino.i.ſplẽdere i. pſoluit. Dñ. Ere uo pigncruce pęnas aegt Iñ luceſco.ſq.vᷣbũ ĩchoa.Et hicvᷣba imꝑ⸗/ luce tenebꝛas. Et luere ſpectat vel ꝑtinet nes nlc⸗ lerch⸗ qñq; ꝓ certũ eẽ· vel aparẽ ·tã ꝑſonalit᷑ qᷓ; feruent. Et ꝓdu.lu. Iuo ſᷣm qð ꝑtinet ad gai. iꝑſonalit᷑. Itẽ lucere ponit᷑ p eẽ ꝑuiũ luci · actum veruecũeſt neutrũ. trage Vl viſui.vt SGepes iſta lucet.i.ꝑuia luci⁊ Aurco.cas.aui.a.p.i.multũ⁊ turpit᷑ voꝛare nrarb viſui ẽ. Et pd.hanc ſyllaba lu. OHn in Lu⸗ Auſo.ſas.ſaui.vbũ fre.a ludo.a qͥ luſito.as Aliu⸗ roꝛa ꝛ. Angelico lucet ſepe coloꝛe ſathan aliud verbũ freq.i.bꝛeuit᷑ vel ſępꝑe · ſiue fre⸗ andel⸗ Lucido.as.aui.a.p.i.lucidũ facere·aꝑire · quenter luderer. täing exponere · declarare manifeſtare. ⁊ coꝛ.ci. Auſtro.ti as.aui.ſtratũ.a.p.i.purgare:pia/ mt. Aucino.nas.a.p.i.ſuadere· uł quaſi luci vi/ re. Et luſtrare.i.circũire· circũdare. Et lu/ fnmi cinareæ ẽ a luce. Et ↄponit allucino.nas ſtrare.i.luminareſerenare. Oñ.Auſtro cir/ lrriß i. ux lucinare. vłblucino.nas.i.a luce ab⸗ cũdo deſignat ſiue ſereno. Ourgo circum/ tnntt ſentare· alienare. Et coꝛripit ſ. . eo lumino ſiue pio.Et pꝛoducitlu. nnt Qucrifacio.cis.i.adqrere dia lucx ⁊ facio Auto.tas.a.p.i.inqͥnare· obuoluere dĩ a hrd T acuit fa.in pᷣma ſecũda.⁊ ttia ꝑſona ꝑñd lutũ. Et ↄponit᷑ alluto.tas.Colluto.tas. iluti Aucriſio.fis.i.adri. di a lucruũa fio. Auxurioꝛ.ar.at.ſũ.d.p.qð antiq dixerũt .„—K Lucroꝛ ar..atus.ſũ.d.p 1. adᷣ rere. Iñ Hßͤ lu⸗ Auxurio as.i.meretricariluxuriã exercẽ. herz6 qu.cri.i.adſitio. Et lucroſus.a..i.plenꝰ ponit᷑ ꝓ ſuꝑfluẽ:ul ſuꝑabũdare. uł pin/ mncd, lucro. Et ↄponit᷑ collucroꝛ.ani.ſił lucrar. gueſcere. DHñ. Non cupidũ ſaciat aliena Plecd⸗ ctoꝛ. aris. atus.ſ..p.i.pugnare. Et cõ⸗ pecunia nullu.Pãnis altꝰ luxuriare decet . ponit᷑ colluctoꝛ.ar..i.ſił luctani. Obluctoꝛ. Et Duidi in epi. Auxuriat frigido ſan⸗ 8 ⁊ reluctoꝛ.aris.in eodẽ ſenſu.ſcilʒ cõtra lu/ guine pinguis humus. wa'Nn „Pir . Brors ctani. ? reſiſtere. gante A Iuctuo.as.n.p.i.flerea dicitura luctus. e e Aucibꝛo.bꝛas.n.p.i.vigilare.Et ꝓpᷣe lucu⸗ Acello.laſ.i.mactaretrucidare N⸗ bꝛare ẽ ad lucubꝝ.i.ad lucernã ĩ nocte vi/ m Maceo.ces.cui.n.S.i.eẽ uł fieri diun⸗ gilare. Itẽ lucubꝛare ẽ paꝑ lucẽ. Iñ hᷣ lu⸗ macũ. Iñ maceſco.cis.inchoa. wa⸗ cubꝛatio. onis, hęc lucubꝛatiũcula.dimi. Macero.ras.raui.a.p.i.cõterẽ vnkin uculento.tas.n.p.i.luculentũ facere. Dilaniare.frangẽ · debilitare. mollificare. uunlyn udificoꝛ. ar..atus.ſi. v. p.i.ludẽdo deridẽ Et cõpoĩt᷑ Cõ macero.ras.DHimacero.as. P modeſte.⁊ dẽ a ludꝰ. Sʒ antiqͥ dicebãt Aemacero. as. Et ꝓd. ma. Dñ Duidius Audiſico.cas. in actiua voce. in epi. Maceroꝛ intdũ q; ſũ tibi cã dolor: 1 Iudo.dis.ſi.ſum.nn.t.i.iocari. Itẽ ludere in Machinoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.machinas lie N auibo celi vꝛ venatiõibo indulgere · ul di⸗ facere · vel parare · cõſtruere · vel cogitare nndi uinationẽ ꝑ volatũ auiũ ꝗqrere.Ita expo/ malũ uł aliqͥd aliud cogitare· ꝓpᷣe malũ and nitur Baruth? vbi vꝛ. QNui i auibo ccli vel aſtute inſidiari.⁊ dꝛ a machina.Inde ludunt. Iñ h̊ luſoꝛ.oꝛis:i h̊ͥ ludus.dia lu/ xbalia. Et ↄpoĩt᷑ cõmachinoꝛ.rl coꝛ.chi. mrl⸗ dens.tis.Et ꝓd.lu. Hñ Oꝛatiꝰ in poetria Macto.taſ.taui.a.p.di ĩmolare ·trucidare e Phl Audere qͥ neſcit cãpeſtribo abſtinet armis interficere. Hñ. Mactat ſigt necat imo/ ammtli Qugeo. gesxi.ctũ.n.s.i.flere.Et ẽ lugere cũ lat atq; trucidat. . rptb. aliqͥbo dictis miſerabilibo habit muta Maculo.las.aui.a.p.i.deturpare·inqnare r pple tione flere. Iñ lugeſco.ſd inchoa.⁊ ꝓd.lu. coꝛũꝑe.⁊ dẽ a macies. Iñ maculatus.a.ũ. olfent Vnde Ouidius in epi. Infęlix quę pᷣma Et componit᷑ imaculatus.a.ũᷣ. Maculo ut por virũ lugebat adeptum. cõponit᷑ cõmaculo.i.ſił maculare coꝛ.au. ſonalia actiue vocis.vt Qucet luceſcit. Et q; qð lucidũ eſt aꝑtũ eſt:iõ lucere ponit Aumino.nas.aui.a.p.i.clarificare· lumine ad actũ veruecũ cũ ſũt in amoꝛe coeundi. DVerueces luũt qñ coeũt ułamoꝛe coeũdi Madeo,.des.dui.n.S.i.eẽ nł fieri madidu. + — Iñ madidus.a.ũ.i.humidus.⁊ madeſco. ſas inchoa.i.incipio madere. Et madeo caret ſuß.⁊ coꝛ.ma. Oñ Aucanus in pᷣmo Fraterno pᷣmi maduerũt ſanguine muri. Et cõponit᷑ madeo cũ facio dꝛ Made⸗/ facio.cis.i.humefacere.Et cũ fio.vtMa/ defio.i.humefieri. Itẽ cũ cõ vt cõmadeo Itẽ cũ de.vt demadeo.i.valde deoꝛſum madere. Itẽ cũ di.⁊ cõa.in.pa re. Madido.das.daui.a.p.i.madidũ facere. Magiſtro.tras.aui.a.p.i.docẽ.⁊ coꝛ.pmã. Vñ Cato. Inuenies aliqͥd qð te vitare Magnifico.as.aui.a.p.i.magnũ facereex⸗ altarecollaudare. dẽ a magnus.⁊ fado. Maioꝛo. as.qui.a.p.i.maioꝛẽ facẽ.⁊ ꝓd.io Malefacio.cis.feci.ctũ.n.t.i.male agere. Maligno.nas.aui.n.p.i.maligne facere· ul potius malignũ facere.⁊ moſeſtare.Etin eodẽ ſenſu iuenit᷑ malignoꝛ.arl depo. Malleo.as.aui.q.p.i.malleo ꝑcutere. Iñ malleatoꝛ vr faber ferrarius. Malo.mauis.manult.malui.malle.neutri ge.i. magis velle. Et cõponit᷑ ab aduerbio magis: volo.vis. Mancipo.pas.paui.a.p.i.ſeruire uł in ſer/ uitutẽ redigereuł mãcipiũ facere. Et ma⸗ cipare.i.manu trahere · vel vare · ul oucẽ. Et ponit᷑ ſimplicit᷑ p oare. vel ꝓ oucere: &ẽ ſic actiuũ · h ſeruire eſt neutꝑ.⁊ coꝛ.pe. Mando. das.daui.a.p.i.pcipere.Et man/ dare.i.mittere Oñ. Qu mittit mãdatqͥ Hcipit h̊ qͥʒ madat. Et nõ ꝙ mãdo aliqñ in cõpoſitione mutat a.in. evt mnendo Das: cõmendo. das. Aliquando retinet a.vt remando.das.ñ Jſa. 28. Man⸗ Mãdo. dis.i.ſũ.n.t.i.comedẽ. NHñ Job — 5o. Mandebat herbas ⁊ arboꝝ coꝛtices. Inge hic ⁊ hc mãdibilis.⁊ hocle. Manduco.cas.caui.a.p.i.comedere.⁊ dẽ amanducn pꝛodupe. Oññ. Manducare potes foꝛmicã ſi capnut aufers. Maneo.nesſſi.n.s.i.moꝛari.Et manẽ.i.ex⸗ pectare. ſic ↄſtruit᷑ cũ actõ. Oñ Ilct. 20. Picula? tbulatiões me manẽt.Oñ.Qui manet expectat:⁊ qͥ manet ille moꝛat᷑. Manico.cas.caui.n.p.i.feſtinare:mane ire mane cõſurgere· vel mane cõuenire.⁊ dẽ a mane. Quędã glo.dicit ſuꝑ lllud Audq. 2i Dis ꝓpłs manicabat ad eu.i.mane ve mire accelerabat. Et pꝛoducit pꝛimã. Manifeſto.tas.a.p.i.publicare. Iñ mani/ feſtarius. a. ñ.q manifeſtat vel ꝗͥ manife⸗ ſtatur.vel manifeſte? aꝑte aliqͥd faciens. Mano.nas.naui.n.p.i.fluere:decurrẽ.Et cõponit᷑ cõmano.as. Hemano.as. Ema⸗/ no. as. Hermano. as. Et ꝓducitma Dñ NHꝛatius in poetria.Dẽ ſuꝑuacuũ pleno de coꝛpe manat. Sʒ maneo.nes.coꝛ.ma. Vñ. Si vitiũ remanet lachꝛymę tibi gut ta remanet. Fac bene qð manet quę tibi plaga manet. Manſito.tas.i.frequẽter manere⸗ dicita manſo.ſas.⁊ coꝛ.ſi.ᷣm Mug.DNapias xo dicit: Manſitat.i.frrequent manet. Manſo.ſas.i.requenter manere. Pan uecoekeketd placare pnicere⸗ anſueo.ſues.ſueui.n.s.i.eẽ vel fieri mã/ ſuetũ·ſiue mitẽdomari. Inde manſueſco. ſcis. inchoatiuu. Manſueto.tas.aui.a.p.i.mitigo·q̃i manu ſueſco.i.cõſueſco nde Saß iõ? Man „ ſuetabatur ignis. . Manticulo.las.a.p.i.fraudare.furari. Manubꝛio.as.i.manubꝛia alicui rei facere Manumitto.tis.ſi.ſũ.a.t.i.manu emittere- l liberare. Iñ h̊ manumiſſio.onis.⁊ ma numiſſus.a.u.q̃ſi manu emiſſus. IUntiqᷣt eni quotiẽs manumittebãteos alapa ꝑ/ cuſſos circiagebãt ad modũ monachoꝝꝑ ⁊ lios ↄfirmabãt.Oñ ⁊ ſic moumiſſi dci ſüt·qſi manu emiſſi:eo ꝙ manu emittent. Marceo.ces.cui.n.s.i.putrere:areſcere.⁊ ẽ floꝝ: caret ſup. Iñ marceſco.ſq. inchoa· Martyrio.asa martyrico. xas.a.p.i.mar/ tyrem facere· vel cruciare: vel teſtificari. W ſtico.cas.aui.a.p.i.comedereul potiꝰ int᷑ dentes oucere. cõterea dĩa maſtix. Et ponit᷑ qñq; ꝓ veliberare · vel excutere. Et cõponit᷑ cõmaſtico.cas.⁊ Demaſtico. cas.i.ſimul. vel valde demaſticare. Materio.as.a.p.i.materiã conſtruere.ñ hic ⁊ hęc materialis.⁊ hocle. Matrixo.cas.i.matrẽ in victis vel in fact imitari matri aſſimilani. ñ. Si bene ma trigas luxurioſus eris.⁊ dĩg matre.⁊ eſt verbum moꝛale · ſiue imitatiuũ. Maturo.ras.a.p.i.maturũ facẽ.Iñ matu/⸗ reo.res.ruii.eẽ uł fieri matuꝑ. Hñ Joelis 5 Maturuit meſſis. Quedaʒ biblię ba/ bent ibi Maturauit meſſis. Hnde Dui/ dius meta.xiꝰ. Cepit ⁊ vt pꝛimuʒ pleno maturuit anno.Et ↄponit᷑ ꝑmatureo.res i ꝑpfecte maturare. Iñ matureſco.cis. DMer matureſco.ſcis. Et nota ꝙ hm Rdictã ſig/ tionẽ maturare ponit p diſcedere cũ tr/ quillitate? quiete.vt IAlle maturat hᷣ. q̃ſi Mt. Neioe Cmedl tuen⸗ nuliou Gnger zned Omedin Nedtto mot tarend⸗ ſimu mnecltan Nedito eitto ont; Paeng Maois deg in nfew Agone Mia Wenbo mare t boobens bwo rag eminin ſenore ſſenn * ung m n ma Di C htbigt gnthi rnite pus het. nule. fenma⸗ nſueſeo. Pmen e N uaſee N Mi galepap⸗ ? umulſi dal nonman. cei pinn, rupt ndr⸗ Nnndc. hd Bibmema at. . cũ maturitatetranqᷣllitatea lenitate factt hoc. ODñ Virgilius. Maturate fugã no⸗/ ſtroq; hoc dicite regi · quaſi dicatcũ tra/ qllitate recedite. Iteʒ maturo.ras.i.feſti/ nare.⁊ d a matur ꝓ feſtiuꝰa tũc ẽneutꝑ. Inuenit᷑ etiã maturio.ris.riui.pꝛo matu/ rare ſᷣm vtrãq; ſignificationem. W ante E Mechoꝛ.aris.atus.ſij.d.p.i.adulterari.Et largiꝰ intelligit᷑. vñ etia carnalis cogita/ tio ꝗ ſubtrabit mentẽ a deo.⁊ oĩs libidi/ noſa cõ cupiſcẽtia·⁊ oĩs adulterina actio 7 oĩs illicita cupiditas põt dici męchatio Et cõponit᷑ cõmęchoꝛ.⁊ ꝓducit.mę. Megeoꝛ. eris.n.s.⁊ caret ſupino.⁊ ſupple⸗ tiõe pteriti·ꝓ quo vtimur medicat᷑ ſu.i. medicari.Et dꝛ a modo.i.tẽperamento ·qꝛ cim modo quis debet mederi· pſm Hug Medeoꝛ cõponit᷑ remedeoꝛ.deris.Inde hH remediũ.dij.Et vt oꝛ in greciſmo. I¶cc/ cuſatiuũ medico:medeoꝛq; dtm̃ Exigit · acmedicoꝛ hunc caſum ſcit⁊ illum. Medicoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.medicinã do. Et in eodẽ ſenſu dꝛ medico.cas.actiuũ. Medio.as.are.a.p.i.in medio locare:ułꝑ mediũ viuidere: vel medietatẽ auferreuł cõiungere· vel pacificare int aliquos o=: a medi.Et cõponit᷑ dimidio.as.i.oiuidẽ ꝑ mediũ uł medietatẽ auferre. Et coꝛ. di. Meditoꝛ.arl. at.ſũ.d.p.i.q̃i meloditari.i. modulari oulcita qbuſdã melodijs decã/ tarea oĩ a melos.DNDñ PVirgilius. Silue/ ſtrã muſam tenui meditaris auena. Item meditari.i.putareexcogitaredeliberare. Meditoꝛ cõponit᷑ cõmeditoꝛ.aris.Pꝛe/⸗ meditoꝛ. aris. Iñ ſmeditatus.a.ũ.⁊ com/ ponit᷑ Imp̃meditatus. Et coꝛ.di. Vnde. Peruigili cura ſemꝑ meditare futura. Meio.is.meiere.i.mingere.⁊ẽ defectiuũa imꝑfecto indicatiui modi. Melioꝛo.ras.raui.a.p.i.melioꝛẽ facere. Mellifico.as.n.p.i.mel facere.Et coꝛ.fi. Membꝛo. bꝛas.bꝛaui.a.p.i.mẽbꝛis cõfoꝛ/ mare. Et cõponit᷑ dimebꝛo.bꝛas.⁊ demẽ/ bꝛo. bꝛas.in eodem ſenſu. bꝛo. bꝛas.i.mẽbꝛa diuidere/ſepare. Emẽ/ Memini.niſti.minit.i.recoꝛdarirecolere. memoꝛare.⁊ẽ defectiuũ in ſ̊ſenti ⁊ foꝛatʒ a ſſenti · niſi ꝙ in futuro imꝑatiui iuenit᷑: memẽto ⁊ memẽtote. Sed pteritũ quę foꝛmant᷑ a pſterito habet.Et ſũt quattuoꝛ Dñ.SBis duo ſũtodinouicępi· memiq; vꝛ a mingo.gis.Et deficit oĩo ĩ pꝛęterito Qus retinent ſenſũ pᷣſent pteritiq;. Qug foꝛmant ab his parit᷑ ſenſu ouplicabunt. Memoꝛo.as.qui.a.p.i.recoꝛdari.Et ↄpoĩt cõmemoꝛo. as. ARememo: o. as ꝓmmeoꝛ0 ras. Inueniũt᷑ tamẽ ⁊ deponẽtia in eodẽ ſenſu·ſcilʒ memoꝛoꝛ.rarl. Cõmemoroꝛ.ar.. ARememoꝛoꝛ.aris. Immemoꝛoꝛ.ar. DHñ ĩ p̃s. Rememoꝛati ſt· q; de adiutoꝛ eoꝝ ẽ. Et nota ꝙ memoꝛãt᷑ pauca.Cõmemoꝛãt multa. Et coꝛ.mo.cũ oĩbus ſuis ↄpoſitis. Mendico.cas.caui.n.p.i.oſtiati cibũ ꝗrẽ uł quocũq; alio modo· Sʒ ponit᷑ ſimpli⸗/ citer ꝓ acqͥrere. Mẽdico in pma ſigtione eſt neutꝝ 8̊ trãſſlatiue acceptũ eſt actiuũ. Meęnio.nis.niui.a.q.i.męnia ↄſtruerevel męnibus circudare.⁊ ſꝑare.⁊ dꝛ a męnia Menſuro.ras.raui.a.p.i.ponderare. Mentioꝛ.tiris.titus.ſũ.d.q.i.cõtra mentẽ ire dicere·ſcilʒ alit᷑ oicere q; in mẽte ex/ iſtimare.ſiue weꝝ dicat. ſiue falſũ. Dñ et veꝝ dicẽdo põt aliqͥs mentiria dicendo falſum poteſt non mentiri. Meo.as.aui.n.p.i.manare:decurrere. Mercoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.vedere uł emẽ. nundinare.⁊ dicitur a merx. Merdo. das. dare.a.p.i.merda inqnare. ſtercoꝛare. MM Merẽdo.das.daui.n.p.i.merẽdã ſumere. quaſi poſt merediẽ edere.Et eſt tractuʒ a nona .qͥ tẽcoꝛe romani vocabãt᷑ ad cibos. Mereo. res.n.s.i.dolereflere. Sed ꝓpꝛie meęrere · eſt cũ ſilẽtio dolere caret ſterito ⁊ ſuppletione pᷣteriti⁊ ſup. Itẽ iuenit᷑ me⸗ reo.res.rui.ritum mereoꝛ.reris.depo.in eadem ſigtiõe · ſcilʒ merito adquirere lu/ crari. Et atiq dicebãt Mereo res rui. vbi nos dicimus modo Mereoꝛ mereris.Et ita mereo.res.mi:a męreo ꝓ dolere coin/ cidebãt in eãdẽ vocẽ in ſenti· q;uis difſ⸗ ferentia eſſet ibi in tẽpoꝛe:qꝛ męrere ꝓ do/ lere pmã ꝓd. Sʒ aliud merere pᷣmã coꝛ. Vnde. Me mea merentem faciunt mala plura merentem. am qꝛ illa differẽtia nõ erat nota oĩbo:ideo grãmatici moder nioꝛes cã vifferẽtię ad męreo ꝓ dolere ta⸗/ cuerũt mereop adqrere in ꝑñti ⁊ tẽpoꝛibꝰ foꝛmatla pᷣſenti:a mutauerũt illud in ꝓᷣbũ depo⸗ dederũt ei ſuplletionẽ ſteritiaæ di xerũt mereoꝛ.reris.rit.ſũ · Rteritũ vᷣo re/ tinuerũt ſcilʒ merui/q; ĩ terito nulla erat coincidentia.Nã męreo pꝛo dolere caret ſuppletionẽ ſteriti.pꝛo quo quidã dicũt meęſtus ſũſed nõ apparetquia męſtus tm̃ eſt nomen.⁊ non particpiũ. Weretricoꝛ. aris atus. ſũ..p.i.luxuriari. Mergo.gis.ſi.ſij.a.t.Et cõponit᷑ cõmergo gis. DHemergo.gis. Emergo.gis.i.ex mer geẽ. Immergo. g. Remergo. Bbmergo. Meridioꝛ.ar.atus.ſu.d.p.i.in meridie re/ qeſcerea oꝛ a meridies. DHnde Job. 24 Inter aceruos eoꝝ meridiati ſunt. Merſito.tas.are.i.rrequẽt᷑ mergẽ.⁊ coꝛ.pe. Merſo.as.aui.i.requenter mergere. Meſtifico.cas.a.p.i.męſtũ facere: dici᷑a meęſtus. Et coꝛ. pe. Iñ męſtificus.a.ið. Metioꝛ.tiris.titus.ſũ.vel menſus.ſũ.d.qʒ.i menſurare. Iñ mẽeſus.a.ñ.qð aliqñ acci/ pitur in paſſiua ſigtiõe ꝓ meſurat. Me⸗ tioꝛ cõponit᷑ cõmetioꝛ.tiris. DHimetioꝛ.tin Emetioꝛ.tir.. Iñ emenſus.a. ũ. Qemetioꝛ. tiris. Et metioꝛ ꝓducit pmã. Dñ Dꝛatiꝰ? ĩ epi. Metiri ſe quẽq; ſuo modulo ac pede ven eſt. i. cõueniẽs. Sʒ meto.tis.eã coꝛri. VBñ metit᷑ qñ venit a metioꝛ.tiris.pꝛimãa coꝛ.ᷣpe ꝓd. Sʒ qñ venit a metoꝛ.terl.coꝛ. pmãa mediã. Mñ. Dic metoꝛ? metitme/ tit᷑ metioꝛ affert. Et futuꝑ idicatiuide me/ tioꝛ iuenit᷑ i boꝛ. Dñ Bs Tetato Ptiboꝛ ſicima? conuallẽ tabernaculoꝝ mentiboꝛ. Meto.tis.meſſui.meſſũ.a.t.i.ſecare.⁊ ppe ſegetes collige: dĩ a metioꝛ.tiris. Meto cõponit᷑ demeto.tis.ñ oñs ꝑ ꝓphetam. Demetã ꝑ poſtioꝛa tua. Emeto.til.ĩ eodẽ ſenſu.i.deſtruẽ· abſcindere.⁊ deſecare. Et coꝛri.me. Mnde ꝛoſper. Quod ſerimus metimus:quod damus accipimus. Metoꝛ.tar..d.p.i.cminari:t᷑minũ ponere.⁊⸗ metã cõſtitue vel locare⸗ vĩa meta. Itẽ metari idẽ ẽ ꝙ metiri. Sʒ metan t᷑re con/⸗ uenit. Metin alijs rebo. Et ꝓpꝛie metariẽ viuidere caſtra.⁊ aſſignare loca mil tibo⸗ in caſtris· vel ponẽ caſtra:uł mutare.⁊ tũc deriuat᷑ a metioꝛ: vel moneo. autẽ dĩ metioꝛ.qſi metã ago:etymologia ẽ. ꝓd. me Bfi Ancan i p. Audax heſpereos ve/ niã metat᷑ ĩ agros. Et ↄpoĩt᷑ caſtrametoꝛ. Metuo.is.tui.a.t.i.timere.⁊ caret ſup.bᷣm vſü · deberet tñ facere metutũ:vel metuitũ coꝛ.pmã. Dñ Pꝛoſꝑp.Pauperiẽ chꝛiſto „ „ viuite non metuam. M ante Mico.cas.cui.n.p.ſup.caret.Et accipit᷑ in uabo ſigtionibo · ſcilʒ ꝓ ſplẽdere ſalire. aſcẽdere:vel tremere.Et cõponit᷑ dimico cas. caui. a.p. Emico. cas. cui.i. valde. vel ſurſũ · vel extra micare.i. ſplendere · ſalire aſcendere. Pñ Hieronymus in eplaad Haulinũ.⁊7? Scintillę inquit emicant. Miculoꝛ.anis.d.p.i.fabulair. Micturio.riſ.vbũ medi.i.mingẽ.Et coꝛ.v ante rni. Oñ Juuenalis.MNoctibo h̊ ponüt 4 lecticas micturiunt hic. Migro.gras.graui.a.p.i. plſiciſci · ire. Milito.tas.n.p.i.ſub ſtipendijs agere ar/ ma poꝛtare: eſt militũ. Põt tamen etiaʒ ꝑtinere ad amantem.vterq; enim exercet militiã · liq; ille nocturnã.⁊ iſte de die. Et vtriq; incũbit caſtrũ expugnãdũ. Hnde Duidiꝰ.Militat oiſ amãs: habet ſua ca/ ſtra cupido.Et cõponit᷑ cõmilito.tas. Millo Dolamaßp 1i. ſuere.⁊ dẽ a milleus. Iñ h̊ millus.li.i.collare circa collũ canis. Mingo. gis.xi.ctũ.n.t.i.vrinare.vrinam emittẽ. Iñ mictim adu.Et h mict tus.tui ⁊micto.tas.rre. M qqͥ mictito.as.aliud fre. Miniculoꝛ.aris.atus.ſum.d.p.i.auxiliari. adminiſtrare. Et per cõpoſitionẽ admini/ culoꝛ. aris. Et coꝛripitau. Miniographo.pꝓhas.i.minio ſcribere. Miniſtro.tras.traui.a.p.i.ſeruire: dicit᷑ a miniſter. Et cõponit᷑ cõminiſtro.as.⁊ ſũ/ miniſtro. as. Itẽ a miniſtrante obſequiũ reddit᷑. H ſũminiſtrãte ſubſidiũ ſ̃rogat᷑. Minitoꝛ.taris.i.rrequentminari. Minio.aſ.i.minio ppareul minio ſceribere. Mino.nas.naui.a.p.i.cõpellere.uł ducere- Vñ CTereñ.ʒ. Me minauit ⁊ abduxit in tenebꝛas ⁊ nõ in lucẽ. Iñ h̊ ⁊ B ⁊ R minãs tis. Et ꝓd.mi.ᷣ̊ minoꝛ.aris.coꝛ.mi. Rnde Ri grex minat᷑ lupus illi dente minatur. Itẽ Gaius. CTroia minans cecidit non ſe bene minann. Minoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.minas iponere vel facere dĩ a miniũ. Oñ Mala mina/ mur. Bona ꝓmittimus. Iñ minatoꝛ.oꝛis q nũciat aduſa. Monitoꝛ vo qͥ pꝛomittit bona. Iñ heęc mina.nę.ſᷣ raro iuenitniſi in pluraliſcilʒ hę minę.arũ. Et: ninabũdus. a.ũ.ſimilis minãti. Et coꝛ.mi.pę minęaꝑ. ſ mino. as.verbũ ꝓdu.Dñ.Nolo timere minas vũ me ſine vimine minas. Minoꝛ aris. cõponit᷑ cõminoꝛ.aris.i.ſimul minani l increpare. Minoꝛo.ras.raui.a.p.i.minoꝛẽ facere.Iñ Hᷣ ⁊ bęc ⁊ ̊ minoꝛãs.tis.⁊ ꝓd.pe.Onde in Auroꝛa vꝛ. Maieſtate pꝛi pꝛe mioꝛat eũ Minſo. ſas.i.frequẽt᷑ mingẽa dẽa mingo. Itẽ a minſo.ſas.minſito.tas.aliud fre. Minuo.nuis.nui.nutũ.a.t.i.minꝰ facẽ. Iñ minut. a. ñ. Iñ minute. tius.tiſſime.adu. Et cõponit cũ cõ.vt cõminuo.is.⁊ cũ diſ. . n. ichy wnit . e, geng aaet et Mee aing, 1s, nilens aanis omnam ustu Wäfe. m ndnnn nim erdict Neqnii joget⸗ ahe. Adu baun ibnns i ryium rt ſnee⸗ Amd n zpontet iun intils⸗ mrik. omele NNN Gahmon ifam oMen rninen nhe ., hii g ſneadt 3101 — 1 dicit᷑ diminno ꝑ duo. m ꝓ diſminuo.- mutat᷑.s.in.m. Hõt etiã cõponi cuʒ di.vt viminuo ꝑ vnũ.m. Itẽ cõpoĩt᷑ ĩminuo.is. Sanguiminuo.is.i.ſanguinẽ minuere. Minurno.ris.riui.n.q.i.minutiʒ cantare.: ? eſt oĩuʒ minutiſſimaꝝ auiculaꝝ.⁊ dicit᷑ a minuo. Iñ hęc minurritio.onis.i.cantile/ na minutiſſimaꝝ auiculaꝝ. Miniſico.cas.caui.a.p.i.miꝝ facere.⁊ dꝛa mirus.a. ia facio. cis. Iñ mirificus.a.. ꝗ mira facit.⁊ mirificens.tis.in eodẽ ſenſu. Miroꝛ.raris.ratus.ſũ.d.p.i.pſpicere · vel laudare:vel ꝓ miro habere. Et ponit ſepe pꝛo cuꝑe c ſuis cõpoſitis qͥbuſdã ·ſcilʒ ꝓ ſuo ↄſequẽti antecedẽs. Pꝛimitꝰ enĩ mi/ ramurpoſtea mirata cupimus. Miſceo.ces.cere.i.turbare:cõfũdere·ſimul fundere. Et mucere.i.potare.vinũ bibere Et ẽ tractũ inde ꝙ antiqͥ miſcebãt calida frigidis.⁊ frigida calidis in calice. Miſereoꝛ.eris.miſertus.ſũ.d.s.i.ſuꝑ miſe/ riã alicuius cõdolere compati.Et con/ ſtruit᷑ cũ gtõ⁊ dtõ qñq;.ſ̊ raro cũ accuſa/ tiuo ĩ eodẽ ſẽſu Et miſereo.res.qð ãtiqͥt ſuit ĩvſu⁊ nõ habebat ſᷣteritũ. Iñ miſeret miſeret᷑ ĩpſonalia. Hñ miſeret cõſtruit cũ actõ⁊ gtõ.vt Miſeret me tui. Similit᷑ etiã cõſtruit· miſeret. vt Me miſeret᷑ tui. me miſertũ eſt tui. Miſereſco.ſcis.inchoatiuũ.de miſereo.res. Miſeroꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.idẽ eſt qð miſe/ reri. ſed miſereri tm̃ coꝛdis eſt.⁊ ſi ſubue/ nire nõ poſſumꝰ. Sʒ miſerari ex oꝑe cõ/ pꝛobat. Et dꝛ a miſer. vel miſereoꝛ.⁊ cõO/ ſtruitur cũ actõ.vt Miſeroꝛ te.i.ſignuʒ ⁊ opus miſericoꝛdiętibi exhibeo. Miſſo.ſas.i.frequent᷑ mittere: eſt freq.de mitto. qͥ miſſito.tas.are.fre.i.frequent᷑ mittẽ. Dñ Macrobiꝰ. Placẽtas mutuo miſſitãt. Itẽ ĩuenit᷑ miſſo.ſas.ſaui.i.miſſã canere.⁊ tũc deriuat᷑ a miſſa. I qͥ miſſito. tas.i.frequenter miſſam canere. Miteo. tel.tui.n.S.i.eẽ ułfieri mitẽ. IJñ mi/ teſco.ſcis.inchoꝛo. Mitifico.cas.a.p.i.mitem facio. Mitigo. al. aui.imollire · tẽperarehũiliare videt᷑ ꝓbũ ſimplex. e aũt dꝛ mitigo· quaſi mitẽ ago·potiꝰ videt᷑ eẽ etymolo/ gia qᷓ;ᷓ cõpoſitio.Et ↄpoĩt᷑ demitigo.gas i.demulcere. ul ꝑcutere. Et coꝛ.pe. Et põt deriuari a mitis. . Mitto.tis.ſi.ſũ.mittere.a.t.i.intromittere Et mittẽ. i. mãdare. Sʒ mittimꝰ res aĩa/ tas.Mãdamus inaĩtas.ſed hęc ꝓpꝛietas Mollio. liui.litũ.a.q.i.tẽperare. Brgee. ſepe confunditnrr. Mittere in poſſeſſionẽẽ poſſeſſoꝛẽ facere aut ĩ poſſeſſionẽ oucere.vtrẽ cuſtodiat. Miuttere in poſſeſſionẽ noĩe ventris ·ẽ mit/ tere in poſſeſſionẽ noĩe eius qͥ ẽ in veétre. vt cũ mulier pꝛegnãs mittit᷑ ĩ poſſeſſionẽ noie filij vel filię hęredis quẽ vel quã ha/ bet in vtero ex marito ᷣmoꝛtuo. W agante B Mogeroꝛ.arlat ſũ..p.i.regẽ gubermare dicit᷑a modus.Et ↄſtruit᷑ ci otõ⁊ actõ. Modico.cas.a.p.i.teperare:modiſicare. Mogdiſico.cas.i.tẽpare/alicui modi facere Moduloꝛ.ar..atus.ſũ.d.p.i.cãtaredulcit᷑ melodias facẽa dẽ a modulus:qð ẽ ctus Inuenit᷑ etiã modulo.las.in eodẽ ſenſu. Moleſto. as.are. a. D.i. moleſtũ vel mole/ ſtiã facere · inquietare. Molioꝛ.iris.litus.ſũ.d.q.i.cũ difficultate conari.⁊ dẽ ꝓpꝛie de magnis rebusa dĩa moles. Del moliri.i.machinari:parare· fabꝛicare· excogitare:diſponere.uł cũ dit/ ficultate:uł igenioſe aliqͥd facẽ pd.pmã ⁊ ſcribit᷑ ꝑ vnũ..Oñ Aucanus in.Sꝰ.Heu quãtũ foꝛtuna humeris iã põdere feſſis molit᷑ onus ⁊c. Molleo.les.lui.n.s.i.eſſe vel fieri mollẽ.et dr a mollio.lis.Et ↄponit᷑ emolleo.es.Et hinc molleſco.cisichoa.Et emolleſco.cis. inchoa. Remolleo.les.i.iterũ mollere.Et inde remolleſco.ſd. Et ſcribũt᷑ ꝑ geminũ.l. Mollifico.cas.caui.a.p.i.mollẽ facere. blãdire eneruare:mollẽ reddẽe DHñ ꝗgJob. 235² De molliuit coꝛ meũ. Molo. lis.lui.n.t.caret ſuß.aut facit multũ uł molitũ pe.coꝛ.i.acuere.⁊ ꝓpꝛie ferrũ.Et molere.i.terere.ſicut triticũ uł aliã ãnonã. Et molẽ.i. hagitareul coire.⁊ ſic ẽ actiuũ. Vñ Judiqiõ?dꝛ. Sanſonẽ dauſũ ĩ car/ cere molẽ fecerũt.vbi dicẽ mgr ĩ hiſtoꝛijs: Molere fecerũt q̃ſi oꝑe ſeruili eũ affligẽ/ teſ. Hebꝛei tñ vicũt ꝙ philiſtęi fecerũt eũ doꝛmire cũ mulieribo robuſi.vt ex eo ꝓlẽ robuſtã ſuſciperẽt. Et ẽ tracta hec ſigtio ex ßdicta. Qui eni coit quaſi molere? terere videt᷑. Et coꝛ.mo. Sed moles pꝛoducit. Vnde. Quę frumẽta molit mola:moles ſit tibi pondus. . Moneo.nes.nui.tũ.a.S.i.ſollicitare.Et cõ/ oĩt admoneo.nes.net. Monet qᷣ pcipit Admonet qͥ cqͥd acciderat mẽoꝛie reducit Itẽ monemus futura.admonem pᷣſentia Itẽ cõponit᷑ cõmoneo.nes.i.ſimnl monẽ. Mauenn minoꝛes. Comonemus pares. ogamꝰ maioꝛes. Itẽ cõponit᷑ Pꝛemo⸗/ neo.nes.Remoneo.es.Submoneo.es.i. latẽt᷑ vel paꝝ vel poſt monere.Et coꝛ. hac ſyllabã mo. Dñ Duidius de arte. Piſce bonas artes moneo romona inuentus. Monſtro.tras.traui.a.p.i.oſtendere.Et componit᷑ cum. de.et pꝛ. Moꝛdeo.des.momoꝛdi.moꝛſũ.a.S.i.den-,/ tibo ledẽ. Et ↄpoĩt cũ.cõ.de.e.in.p.re.⁊ ꝑ. Moꝛigeroꝛ.ar.at.ᷣſũ.d.p.i.moꝛes bonos gererea dꝛ a mos.⁊ gero.ris.Et monge⸗/ rari.i.moꝛẽ gerereobedire·ſubijcere · facẽ voluntatẽ alicuius. Ille enĩ gerit moꝛem 1 alicuius.qͥ facit volutatẽ eius. Inde mo/ riger.ra.rũ.i.obediens. Moꝛioꝛ.rerisvel moꝛioꝛ.iris.ſᷣm tertia, xꝰ quartã cõiugationẽ iuenit᷑ fere vbiq;. Et caret ſupino. Deberet tamẽ facẽ moꝛtuiu moꝛtuu:qð exigit moꝛtuus.vel moꝛitum tu.qð exigit moꝛiturꝰ.ra.ru.i.legẽ carnis ſoluere.vel obire.⁊ dĩa moꝛs.tis.Et coꝛ. mo. Bʒ mos.oꝛis ꝓdu. Mñ. Eſt in amoꝛe moꝛi veneris ſe ſubdere moꝛi. „ Moꝛoꝛ.aris.atus.ſũ.vᷣbũ cõe.i.impedire tardare.detinere:vel ipediri·tardari·deti/ neri.Honit᷑ tamẽ qñq; abſolute ꝓ conſi- ſtere. vel moꝛã facere.Et ↄponit᷑ cõmoꝛoꝛ aris. DHemoꝛoꝛ.aris. Immoꝛoꝛ. aris.i.int moꝛari· vel valde moꝛari.Remoꝛoꝛ. aris. i.iteꝝ moꝛari. Et ſüt fere eiuſdẽ ſigtionis cũ moꝛoꝛ.Et coꝛ.mo. Oñ Ouidiꝰ de arte. Errat⁊ in nulla parte moꝛatur amoꝛ. Moꝛſito.tas.taui.i.frequẽt᷑ moꝛdẽ⸗a coꝛ.ſi. Moꝛſo.ſas.freq.de moꝛdeo.des. qͥ moꝛ ſito.tas.aliud freq.Inuenit᷑ etiã in eodeʒ ſenſu.moꝛſico.cas.Et a moꝛſo.ſas.d h̊ E moꝛſatilis.⁊ ̊ le.i.ad moꝛdẽdũ habilis. Moꝛtifico.cas.aui.a.p.i.occidere⸗ dicit᷑ a moꝛs.ul potius a moꝛtuꝰa facio.⁊ coꝛ.pe. Moto.tas.i.frequent᷑ mouere.⁊ ꝓdu.mo. Moueo.aes.moui.motũ.n.s.i.voluerecu rare· contractare. Et coꝛ.mo.in pſenti. in p̃terito ⁊ ſupino eã ꝓducit. Pñ Pꝛoſper Sed ꝙ leſerunt oulcia amara mouent. M ante B Mucido.das.vaui.a.p.i.mucidũ facere. Mugillo.las.n.p.i.clamare.onagroꝝ eſt. Mugio.gis.giui.gitũ.n.qi.boareſtridere ⁊eſt boum. Et pꝛoducit mu. . Mulceo.ceſ.mulſi.mulſũ.a.s.i.lenire·miti/ gare · delectare · vel blandiri. Mulcto.tal.a.p.i.mulcere.lenire.mitigare blandis verbis ſeducere/curuare· wxare · Vel verberare · litigare · ul pugnis · ſiue cal cibus tunderea dẽ a mulceo.ces. Multo.tas.aui.a.p.i.vᷣberarepunire:oã/ nare ꝓpꝛie ꝓ pecuniaa aliquando ponit᷑ ꝓ abbꝛeuiare.⁊ dẽ a multus.a.ũ. Inde H̊ malta.tę.i.vindicta·pęna. Miũdo.oas.a.p.i.purificare/uł puꝝ facẽ. Et cõponit᷑ emũdo.das.i.valde mũdare Munero.ras.a.p.i.donare:munue alicui vare aliqͥ ſeruitio · vel ꝓ aliq̃ re. Et com ponit᷑ remunero.as.Et ꝓduc.mu. Hnde Homexr᷑ꝰ. Et pꝛius MTiacẽ exaurato mu/ nerat enſe. Mungo.gi xi.ctuʒ.a.t.i.purgare.⁊ ſoꝛdes auferre. Et ꝓpꝛie eſt mucũ de naſo exhere 1 pijcere.⁊ qð remanet de cõbuſtione cã/ dele auferre. Et ſexe ponit p decipere · vel decipiendo auferre aliqͥd vel expoliare. Munifico.cas.care.a.p.i.muneribo hono/ rare· munersa alicui facere. Munio.nis.niui.nitũ.a.qi.firmare.valla/ re. defenſaculũ facere.Et ꝓdu.mu. MHnde Copꝰ. DOñ ꝑire qas hoſtẽ munire caueto Murmuro.ras.n.p.i.cum ſilentio loqui.?X? dr a murmur. Et coꝛripitmu. Muro.ras.a.p.i.muro oꝛnare:mun facere Inde hic muratoꝛ.oꝛis.i.faciens murũ. Muſcipuloꝛ.aris.d.p.i.deciꝑe.Iñ h̊ muſ/ cipulatoꝛ.i.deceptoꝛ.: Muſſito.tas.taui.i.frequenter muſſare. Muſſo.ſas.ſaui.n.p.i.dubitare.Et muſſa/ re.i.ſilẽtio mĩmurare.Hñ. Muſſat qͥ ou/ bitat · muſſat qͥ murmurat idẽ. Itẽ inenit muſo.ſas.i.ſcio.⁊ tũc ſeibit᷑ ꝑ vnũ.s. Muteo. ctes.n.S.i.eẽ uł fieri mutũ.tacẽ. Iñ muteſco.ſd.inchoa.⁊ ꝓd.mu.Oñ Macer de ceępis. Juuabit illos ſubitus quos fa- cit obmuteſcere moꝛbus. Mutilo.las.a.p.i.minuerevellere·trücare vt hoĩs caputuł aliud mẽbꝝ ãputare. vel partẽ arbon auferre.uł boũ coꝛnua detrũ/ care. coꝛ. pe. Oñ Onidi de arte. Curpe pecus mutilũ turpis ſine gramine cãpus. Mutio.i.tiui.n.q.i.murmurare ad modũ mutoꝝ velleloqͥ nõ audere.Et eſt ꝓpꝛiũ mutoꝑ ·vel loqui non audentiũ. Et dicit aà mutus.a.ũ. Et pdudt mu. Oñ Cſopus. Supplicat ille nimis mutitq; timoꝛe ſilẽ/ do. Et mutio iuenit p mutereſed raro. Muto.tas.tani.a.p.i.mouere. vel in aliuʒ ſtatũ vꝓtere· vel ad aliũ locũ ducere· ułid eanen n⸗ Bnm. Gnul⸗ 4 . finit ð babem oare ꝓp eo qð nõ habemꝰ: vt cũ damꝰ denarios ꝓ vino/mutamus de/ narios ꝓ vino nõ vinũ pdu.mu. Dñ Dꝛatius in epi.Collũ nõ aluʒ mutãt qui tranſ mare curutt. Mutuo.as.are.a.p.⁊ mutuoꝛ.ar.d.p.diſ/ ferũt·qꝛ mutuo.as.dantis ẽ quaſi mutuo dare.vt Mutuo tibi denarios.i.mutuo do tibi. Sʒ mutuoꝛ recipiẽtis eſt·q̃ſi mu/ tuo accipio a te. vt Mutuoꝛ denarios a te. Oñ illud. Mutuabit᷑ ccatoꝛ⁊ nõ ſol/ uet. Et Exo. i2? dicit.· Eꝛęcepit oñs filijs iſrael vt mutuarent᷑ vaſa a vicinis ſuis/ et ſpoliarẽt ęgyptũ. Quilibet ergo caueat abuti iſtis Ybis. Pñ. Mutuno vult dãtẽ ̊ mutuoꝛ accipientẽ. Itẽ mutuo credẽtis eſt· S̊ mutuoꝛ accipientis. Iteʒ mutuo.as etiã differt a cõmodo.as.vel accõmodo as. qꝛ cõmodamꝰ vel accõmodamꝰillas res ꝗ eędẽ in eſſentia debent reddiſcilʒ ꝗ nõ tranſeunt in poſſeſſionẽ recipiẽtis.vt equꝰ.mantellũ.⁊ huiuſmodi.Sʒ mutua/ mus illas res ꝗ tranſeũt in coſſeſſionẽ re/ cipientis.vt denarios.vt ccõmodo uł cõmodo tibi equũ.i.nõppꝛietatẽſᷣ ad cõ/ modũ ⁊ vtilitatẽ: ſimilit᷑ vſũ ei quẽ ego habeo tibi do.i. ad equitandũ · non vt ſit tuus. Sed mutuo denarios tibi.i.cũ ſint mei vando fiunt tui. Incio.cis. nancini. Dicebant ſcoꝛ.ceris.nacx.ſũ.d.t.i.acqͥrẽ adipiſci:inuenire Mñ.2. Ma⸗/ chab. i tię ſuę nactus. Nario.naris.nariui.n.qi.bᷣſannarenares fricare, dicitura naris. Narrito.tas.i.rrequenter narro. Marro.ras.raui.a.p.i.dicere. Maſcoꝛ.ſceris.natus.ſũ.v.it.i.de vtero exi/ re· decidere. Et ſigt paſſionẽ ab alio illa/ tã.i ꝓuenientẽ ex paſſione ſcedente circa aliud ſuppoſitũ.i.circa matrem. Nato.tas.taui.n.p.i.frequẽter no ułme ex aqua leuoa dẽ a no.nas.nare. Naucifacio.cis.n.t.i.paꝝ uł nihil appciari MNaucipendo.dis.n.t.i.vilipendo. Naufragoꝛ.gar..d.p.i.periclitari·pati fra- ctionẽ nauis. Inuenit᷑ etiã naufrago.gas in eodem ſenſu. Onde. Maufragiuũ faciẽs naubfragat illa files. Nauigo.gas.gaui.a.p.i.nauẽ agere.⁊ coꝛ. antiqͥ. Iñ nos dicimꝰ. Nanci/ i. Tẽpus aũt opoꝛtunũ demẽ/ vi. DVnde Dirgilius Cnei. §. Nauigat Eneas ſiculas defertur ad oꝛs. Nauſeo.as.n.p.i.vomere.⁊ ꝓpꝛie in mari vel in naui: ad vomitũ ꝓuocari.⁊ volũ/ tatẽ vomendi habere ſine effectu⸗ ꝓpꝛiei naui. Onde Mꝛatius in epi.Nauſeat lo cuples quẽ ducit pꝛima triremis. Item nauſeo ponit᷑ ꝓ faſtidire.vt Iſte nauſeat ſuꝑ hac re.i.faſtidit. Nauo.nauas.a.p.i.cõpellere.foꝛtit᷑ exequi vel operam dare. Waante EGE Neco.necas.caui.uł necui.necatũ.ułnectũ a.p.i.occidere. Sed necaui ferro perimi. Necui alia vi. Dñ. Mecat᷑ ferro/ſᷣ nectꝰ alia vi ꝑẽptus Et coꝛ.ne. Mñ. E neco dic gui lerronecui reliq̃ vi. Et Cobias. Mãc afflige fauet/huic famulare necat. Mecto.ctis.nexi.uł nexui nexũ.a.t.i.ligare adiungere · vel inſerere. ułl nodare · qdð etiã faceret nectũ:niſi eſſet differẽtia huiꝰ ꝓᷣbi neco.cas.necui.ctũ. Iñ ̊ nexio.onis.Et ↄponit᷑ cõnecto.ct. Innecto. Subnecto. Negligo.gis xi.ctũ.a.t.i.contẽnere. dere/ linqre.q̃ſi nõ legere. vel quaſi nõ eligere. Mego.gas.aui.a.p.i.qð obijcit᷑ nõ cõcedẽ lnõ eẽ vencõtẽdere· cõtradicere. Me/ go cõponit᷑ abnego. gas. Benego. gas. i. valde negare.⁊ coꝛ.ne.Oñ. Inficit intin/ gens · qui denegat inficiatur. Negodoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.mercari. MNenioꝛ.anis.at.ſũ.d.p.i.vana loqͥᷣuł can/ tilenã ſuꝑ moꝛtuũ facere- vel lamentari. Neo.nes.neui.tũ.n.s.i.filare·p quãdã du/ ctionẽ filũ a colo trabẽ. Et ↄpoit ꝑneo. es Mequeo.neqͥs.qͥui.qᷣtũ.pe.coꝛ.i.nõ queo.i. nõ poſſũ. Et ↄoĩt᷑ a nõ.⁊ qo. Et nõ ꝙ tm̃ tria vba ↄponũt᷑ cũ nõſalʒ neqo · neſcio nolo. Et coꝛ. ne. Onde Eſopus. Tẽpoꝛe deleri · gratia firma nequit. Nequito.qᷣtas.n.pi nequitoꝛ.aris.d.p.i. nequã eſſe· vel potius nequit᷑ agere. Neruo.as.a.p.i.neruis cõiungere· vel ner/ uos alicui dare. Et cõponit᷑ deneruo.as. i. diſſoluere debilitare· ul valde neruare. Meſcio.ſcis.ſciui.ſcitũ.q̃ſi nõ ſcire.i.grare. Mexo xis xuixũ.i.nectere.ſ̊ nexo.as.xui. nexũ.i.frequenter nectere 2 agnte Nihilo.las.a.p.i.in nihilũ redigere.⁊ dĩa nihilum. Et cõponitur adnihilo.as.i.an/ nullare. deſtruere · ad nihilum redigere. 6 = ”́”ÿ”Mẽ Hihiliſacio. cis.⁊ nihilipẽdo dis.in eodeʒ ſenſu. i. vilipẽdere.uł nulli pcij extimare. Nycito.tas.a.p.i.vigilo uł palpebꝛaſ mo/⸗ ueo. Iñ annycito.tas.ꝑ cõpoſitionẽ. Nyctuoꝛ.aris.fre.a nyctoꝛ.aris.Jnuenitur etiã in neutro ge.ĩ eodẽ ſenſu:nycto.ctas. Znyctito.tas.i.frequẽt᷑ nocte vigilare. Nycto.ctis.nyctere.⁊ nyctio.ctis.ctiui.ny⸗ ctituũ.n.q.i.glatire.qð pꝛie canũ ẽ.qñ be/ ſtiaꝝ weſtigia ĩſequũt᷑ acute ganiũt.RDñ Cediiꝰde qͥdã carne dic.BGñ nyctit oletq; Nyctoꝛ. aris.i.nocte vigilare.⁊ vꝛ anyctoſ qð ẽ nox. Iñ nyctantadũ.i.vigilant.⁊ H nyctamẽ.nis.i.vigilamẽ.⁊ h nyctat tus. Iuenit etiã in neutro ge. in eodẽ ſenſu Mycto.tas.Nycto vel nyctoꝛ cõponitur ann yctoꝛ.aris.vel annycto.tas.Innyctoꝛ aris. vel Innycto. tas. Nideo.des.dui.n.s.i.ſplẽdere⸗ eſt tractũ a nido /ſcilʒ cĩ pulli mri adueniẽti cũ qͥdã alaꝝ applauſu occurrũt.⁊ tũc ẽ ꝓbᷣe nidẽ. Itẽ ndere.ẽ redolere. ꝓpꝛie dꝛ de carne aſſata:.vel oum aſſat᷑. Et pꝛoducit ni. Nigdifico.cas.pe. coꝛ.i.nidũ facee. Migro.gras.a.p.i.nigrũ facere.Et ↄponit venigro. gras. Enigro. gras.i. valde nig/ re/uł nigredinẽ auferre.⁊ ꝓd.ni.poſitione & naturalit᷑ eã coꝛ.Et a nigro.gras.deſcen dit nigreo.gres.qð cõponit᷑ denigreo.es Et hinc nigreſco.ſcis.⁊ denigreſco.ſcis: inchoa. Et coꝛ. ni. naturalit. Oñĩ Curoꝛa. Actio ſi mala ſitoẽ nigreſcit opus. Ningo. gis.xi.i.niuẽ mittere·⁊ ẽ vꝓbũ exce/ pte actiõis.⁊ ꝓpᷣe habet tm̃ ttias ꝑſonas Niteo.tes.tui.n.s.i.plẽderelucere.candẽ 7 dẽ niteo · quaſi niuẽ teneo.⁊ eſt etymo/ logia. Iñ niteſco.ſcis.Et niteo.caret ſupi no ⁊ coꝛ.ni. Vnde greciſmꝰ. Gẽma nitet · ſidus fulget.candelaq; lucet. Nitido.voas.a.p.i.nitidũ facere:⁊ coꝛ.ti. Mitoꝛ.ter..niſus.vel nix ſũ.d.p.i.laboꝛare gradi:conari.⁊ parere:Maã in partu ma/ xim laboꝛ⁊ conat c.⁊ ꝓpꝛie ꝓ parere fac nixusa pd.ni.Oñ Duidi de ſine titulo. Mitimur in vetidũ ſemꝑ cupimuſq; ne/ gata. Et facit ſupinũ tã in ſũ· qᷓ; in xũ ſᷣm vtrãq; ſigtionẽlic; ꝓ parere frequẽtixũ Et nitoꝛ babet quiq; participia · ſcilʒ ni⸗ tens niſusnixus/niſurusnixurus. Niuo.as.aui.n.p.i.ningerea dꝛ a niue.Iñ niuaſco.ſcis.inchoatiuu. N gnte O No nas.nani.atũ. n. pi.natare. Et ↄponit anno. nas. Inno. nas.i.int nare. Craſno. Nobilito. tas.i.nobilẽ facẽ· honeſtare. Et nobilitare.i.moꝛe nobiliũ ſe habere.no/ biles imitaria dĩa nobilis.Et cõponitur denobilito.tas.i.valde nobilitare.vel de ſit pꝛiuatiuũ· ſm vtrãq; ſiẽtionẽ ſui ſim / plid. Denobilitare.i. deoꝛſũ a nobilitate ſtatuere · ſclʒ vitupare · dehoneſtarea de⸗ nobilitare · degenerare · nõ moꝛe nobiliuʒ ſe habere.Mobilito in pᷣma ſigtione cum ſuis cõꝑoſit eſt actiuũ.In ſecũda ẽ neutꝝ ⁊ coꝛ.l. DPnde Eſopus. Mobilitat viles frons generoſa dapes. Noceo.ces.cui.citũ.n.s.i.offendere. Inde nocet᷑.Noceo ↄpoĩt᷑ ꝑnoceo.ces.i.valde vel pfecte noceo.Et coꝛ.no. DHñ Pꝛoſper. VBelle magis facinꝰ q; tolerare nocet. Et hoc verbũ Noceo olim cõſtruebat᷑ cuom actõ· qð adhuc in multis loq iuenit. Oñ Marci vli. Si moꝛtiferuʒ quid biberint non eos nocebit. Mocto.tas.taui.a.p.i.nocte vigilare.⁊ cõ/ õ odo. das.daui.a.p.i.ligare.⁊ ꝓdu.no. NMolo.nõuis.nõuult.nolui.nolite.nolle.i. nõ velle.⁊ vꝛ a non.⁊ volo. Et differunt nolle ⁊ nõ velle· qꝛ nolo ĩpoꝛtat ſciſe re/ ſiſtentiã·cõtemptũ: oĩmodã cõtraditio⸗ nẽ· vel repudiationẽ.⁊ nõ ſolũ abſentiam volũtat. Sʒ nõ volo tm̃ aliqualẽ non oĩmodã ipoꝛtat cõtraditionẽ. vt no.Jo. an. de offi. dele. c. pꝛudentiã.S.ſexta.ſuper x.non velit.Et ĩ ipatiuo bʒ noli nolite. Momino.nas.ani.a.p.i.noĩe vocare/appel lare. Iñ noĩatus.a.ũ.i.valde opinatus.⸗ noĩatus.⁊ noĩate.tius.tiſſime.aduer. Noſcito.tas.i.frequenter noſcere. Moſco.cis. noni.notũ.a.t.i.intelligere · vel cognoſcere.Et nõ ꝙ noui nouiſti ſᷣm ali⸗ q̃s ẽ bũ deſfectm̃ aliud a noſco.Et ſihoc veꝑ ẽ nõ potit ibi eẽ alia diſcretio niſi noui defectm̃ habet vim qñqʒ ꝑñiᷣ qñq; ſteriti. Oñ. Bis vuo ſũt odi:nouicꝓpi. memĩq;. Que retinẽt ſenſũ ꝑñt ſteritiq; Moteo.tes.notui.n.S.i.eſſe vel fieri notũ⸗ ꝓducit pꝛimã. Et cõponit ĩnoteo.tes.tui Et hinc noteſco.ſq.⁊ inoteſco.ſcis.inhoa. Notifico.cas.caui.a.p.i.notũ facere. Noto.tas.tare.i.frequẽt᷑ noſcere · vel deſi⸗ gnare · demõſtrare · ſigre · vel reßhendere. dẽ a noſco.cis.Et coꝛ.pꝛimãliq; ſupinũ a quo deriuat᷑ eã ꝓꝑd. Oñ. Mocin amoꝛe noto ꝙ eo careo m noto. Noto.tas põt nocnus.a.na nociuus.ai.i.nocens uł cui not Not ſeh⸗ Noue b usc Pef Abl⸗ ec nlure ſ⸗ inm ſcns büt Ytn ſſtocnt ceo⸗ Anude Po⸗ want Du deee Nug⸗ Crey luget todg⸗ Alo. ptan Aume Aunen poftia hune⸗ e⸗ Ounc a p⸗ ſt ni ſen wnr An⸗ gen⸗ 2 a K29 etiã deriuari a nota.tę.tũc notare ẽ notts cupo.q̃inoĩe capioa ẽ etymologia.IJnñ h e facere· notis deſignare. Itẽ a noto.i.rep/ nũcupatoꝛ.oꝛis: nũcupatrir. vn hendo.notoꝛius.a.i.qð debet notari vel uũdino.nas.i.vendẽ ul emere:ułmercari. N rephendi.Et h̊ ⁊ B notabilis.⁊ hocle. An Nuo.is.nui.nutũ.n.t.i.annuerecõſentire· ſin notabiliter aduerbuu. pꝛomittere · vel nutũ facre. gl Nouercoꝛ.ar.atus.ſũ.d.p.i.moꝛe noueræ Nuto · tas. caui.i.frequẽt nuere · ſignare · ſicẽ ⸗ ſe habere ſeuitiã nouercę exerceer. fat qs qñ cũ vigitloquit᷑a vĩ a nuo.is. li Nouo.uas.are.a.p.inouũ facio dĩ ano Et ↄponit annuto.tas. Itẽ nutare.i.ou/ ran uus. Et cõponitur Annouo.as. Immono. bitare vaglllare tremere moueri· ulicpe un uas. Aenono. uas. Et coꝛnpit no. Onde. cadere. Iſñ nutabũdus.a. . ⁊ pꝛodu.nu. his Pꝛoficit h nunqᷓ ii ſemp eca nonant. Bñ AQucam. Felix qͥ potuit mudi nutãte . ” gnte * ·= ruina. Quo iaceat iã ſcire lo. Jd 7 NW E Autrico. as. . nutnire. 7 oi anutrio tris. u an Qubilo. las. larea.P:iobſcurareſpiſſũ fa⸗/ nutrico. i. appareo nutrire · ſicut albico.. ipie cere. Et cõponit cñ ad.con. . in et. . appareo albere. Et nutnicoꝛ inenit. Vnde Perr Qubo.nubis.pſi.ptũ.oli erat actiuũpma Cicero. Nutricat cõtinet. pꝛo nutricat ?ꝰ uu ntane B in eus galo. Qeq; nuteined pot via bu' appannun ate Chayſoltoo⸗ es nubent. Mattha.22. Sʒ mõ eſt neuth nmus in omek ſancti Step hani vicit. O. unibi paſſiuũ. ꝓpꝛie pertinet ad mulieres. vt eccleſia? i baptiſmo ad ſe veniẽtes gene⸗ anrhi Nulo tibi.i.maritoꝛ tibi.vel ducoꝛ a te rat ⁊ in ſermone nutriaat. Palen in nuptã. Itẽ nubere.i.tegere.Et ab hac Nutrio.tris.triui.a.q.quaſi nutu erudire. e, ſigtiõe tracta ẽ pma ſigtio · qꝛ tůc c femie 7 dẽ a nut.Nutrio cõponit᷑ enutrio.tris. ics nubũt. bᷣmũ capita eaꝑ tegũt. QNubo ßᷣm i. extra vel valde nutrio S coꝛ.nu. natu/ ꝙ ꝑtinet ad mulieres:eſt neutꝑ.ᷣ p tege· raliter. Oñ Claudianus· Vepe nutrit ou/ Wun. eſt actiuũ.Et ꝓdu.nu Hñ Ouidiꝰ in ebi. citq; manu refouetq; leonen. polei. Siqᷓ voles apte nubere nube pꝛai. HZ 1 5 WM ſſenmt Nucddleo.as.a.p.i.claudere vel tegere.⁊ oꝛ — gnte 0 ieen⸗ a nudeus.Et cõponitur enucleoss. Haudio. il. a. q. i male audire md Qudo.das.dare.a.p.i.expoliare.detegẽ· o vel cõtra· vel quaſi de mete de⸗/ binun manifeſtarea di anudus. Et ꝓd.nu. Oñ Ooncere. dĩ ab oba audio. dis im Duidius de ſine titulo oicit. Non mibi IAInrnuenit etiã p obedio:ſ raroæ n deceptę nudant tua facta tabellz. ex eiſdem cõponit᷑ obedſio. mi Nugoꝛ.ar.atus.ſũ.d.p.i.nugas facẽuł oi Obecęco.cas.pe.pꝛo.a.p.i.valde cęcare. vle cere · vel frequẽt iutilit ige dicere. Jñhᷣ Obdo.vis.vidi.tũ.n.t.i.opponere:claude . npe nugatoꝛ. oꝛis.⁊ hęcnugatio.onisa nuga/ occulere · ſupponẽ. ↄculcare. Inñ obdit a.d uns! tonꝰa.ñ: pd. nu. Et ↄpoĩt c ad.cõ ꝓpa re Obduco.cisxi.ctũ.a.t.i.otradicere·delere . Nullo.as.are.a.p.i.adnihilare.Et ↄponi obubꝛare obuelare · m Papß.⁊ vĩ ab ob. . vt annullo. las.i. debilitare· adnibilane. 7 duco. cis. Inde obductus. 4. i.i.ſecretũ · lant Numello. las.i.numella ligare. Iñ numel⸗ l obuelatũ · vel opꝑuu. nOH latus.a. i.i.numella ligatus. OPbedio. ois. oiui. n. q. .circiaudio vel vn, albe Numero.ras.aui.a.p.eſt vnitates plures dicqʒ audio. Qui en obedit paratus eſi nenliqy pꝛoſuſas in vnũ colligere ⁊ aceruare. Iñſf audire. Iñ obediẽs.ent oĩs ge.Et obe⸗/ ſ̃ H numeratoꝛ. oꝛis.?2 57 hec numerabilis. Dient.tius.ſime.adu.⁊ H obediẽtia.ti·. guͤcp le. Iñ numerabilit᷑ adu.⁊ coꝛ.me. Pbelo. las.a. p.i. ſagittare· ul ſagitta ꝑ cu⸗ Nuncio.as.aui.a. p.i.ĩtimare uł notificare tere.vel tali virgula denotare.cõſignare. nn, Et cõponit᷑ denũcio.as.i.valde nunciare. reſtituere. oĩ ab obelus. W linn vel pꝛohibẽ. Annũcio.aſ. Sʒ annũcio de Obeo. obis.obiui.n.q.plura ſigt. Mã ob ai futuro. Nücio.de lõginqͥ. Penũcio ĩꝑñſti irei cõtra ire.⁊ obire.i.circũire.⁊ obire.i. . Enũcio.as.Pꝛęnuncio.as.Dꝛonũcio.as. ꝑficerea obire.i.frequentare. Item obire imn Renuncio.as.iiteꝝ nũciare vel renuẽ. Et i.moꝛi. ̊ oifferũt. Obire eni eſt in itinere 1 ↄponit᷑ abrenũcio.as.Subnũcio.as.ila⸗/ Moꝛi vbicũq;. Itẽ moꝛi cõe eſt beſtiſsa inder, tenter vel poſt vel parũ nunciare. hoĩbus bonis ⁊ malis.̊ͥ obire conuenit M Nuncupo. pas.a.p.i.palã noĩare· wel vo⸗ m hominibus. tm bonis. Eſt eni obire – care cõfirmare.⁊ d? anomẽ. Et dĩ nun· qusſi obuiam ire. Honi ergo obeunt.i.tin diſſolutõe aĩę⁊ coꝛpor obuiã ent chꝛiſto in aera. ODñ in kalendano iuenit᷑: Obit beati Martini.⁊ nõ moꝛs beati Martini Obero.ras.i.pᷣcio·ſcilʒ eęre cõducere.Inde obeęratus.a.ij.i.gre cõ ductus. Oñ in vita ſancti Martini: Oberatos babet meos. ſeiptoꝛes · ꝑ quos tibi meę ineptię pu/ blicãt. Et oberare ẽ vndiq; ere crcudare Obiecto.tas.i.frequẽt obijcẽ.ab obijcio.q OPbijcio.cis.obied.ctu.a.t.i.opponere· im pꝛoperare. dicit ab ob iaco.cis. Inde obiectus.a. ñ hęc obiectio. onis. biurgo.gas.n.pa obiurgoꝛ.aris.d.p.in eodẽ ſenſu.i.ↄtra aliquẽulł foꝛtit᷑ iurgare. DOblecto.tas.a.p.i.delectare. Bblege. gas. gaui.a.p.i.cõtra legare· vel ꝑ cõtrariũ uł cõtradicẽ uł cõtra leges ve/ nire uł dicẽa dꝛ ab oba lego.gas: ꝓd.le Oblido. is.ſi. ſũ.a.t.i. cõtra ulł circa ledere Obligo. gas.gaui.gare.a.p.i.ipignerare. quaſi ob.i. ꝓpt aliqd ĩpigneraredare. uk nectere.⁊ dꝛ ab ob.⁊ ligo.gas.Et coꝛ. li. Bblimo. mas.a. p.i.limpidare volire · vel deterrẽ · demolire · coꝛrodere: vel limo co/ operire.⁊ dĩ ab oba limo.mas.Et ꝓd.li· VBñ Aucanꝰ. Pene gener craſſis oblimat echinades vndis. Oblinio.nis.niui.a.q.i.placarelenẽ⁊ dul/ cẽ facerea dẽ ab ob.⁊ linio.mns · NMel ob/ linere.i.ĩungere. Iñ oblinit a.ũ.i.linitus ſiue iunctus. Dicit etiã oblinitus.i.placa/ tus·lenis factus. Oblino.nis.obleui.oblitũ.a.t.i.ificere· de/ turpare ·qð vulgo vicitur empegaxare. DObliq.quas.aui.a.p.i.trãſuerſu facere·vel nõ rectũſiue nõ ęꝓquũ facẽa dꝛ ab oba li⸗/ quo.quas. Iñ obliquus.a.iũ.i.nõ rectum cõtrani· curuũ. Oñ dicit Papias. Obli⸗ quat tranſuerſũ facit. Obliq̃.i.nõ directa cõtraria·curua.Et ꝓducit li. Põt etiã ob/ liquo cõponi ex ob.⁊ liquo.quas: tũc ẽ obliquare ob vel cõtra liquare. Et coꝛ. li. Oblittero.as.a.p.i.delere · obliuioni tra⸗ dere · Et inde oblitteratus.a.d. Obliuiſcoꝛ.eris.oblitus.ſũ.d.t.i.memoꝛiã alicuius rei amittere.⁊ cõſtruitur cũ gtõ Iactõ.vt Obliuiſcoꝛ tui · vel te. Inde hęc obliuio.onis.Et inde obliuioſus.a.um.i. obliuione plenns · qᷓ facile obliuiſcitur. DObnitoꝛ.teris.d.t.i.obſiſtere·obluctari ·cõ tradicere.vel renuere. Del obniti.i.circũ quaq; niti ad obſequin. DObradio.as.n.p.i.arcũcirca ulłõ ſplendẽ. Pbrepo. pis.n. ti. vndiq; vel cötra repere ðD el quaſi latent᷑ ſubintrare.xj.diſ.nullus initus. d ab oba repo.pis. Obꝛuo.is.q.t.i.ſternẽ.⁊ dicit᷑ab oba ruo. Obſcuro.ras.raui.a.p.i.facere obſcurũ.et dꝛ ab ob. ⁊ cura curę. “ DObſecundo.das.n.p.i.obedire/obtẽpare. Obſero.ris.obſeui.obſitũ.n.s.i.cõtra vel vndiq; ſeminare· vel plantare· ultegere. Vñ Aucanna. Obſita funera celat pur/ pura lana. Gʒ obſero.ris.rui. obſertu a.t. i. tra ſerere:contra mittere:cõmiſcere. Bbſerno. as.are.a.p.ĩuenit i vuabo ſigtio/ nibo. In bons ſigtione.i.qi vndiqʒ; ſerua/ re ⁊ adiplẽ.ut aſte obſeruat ſcepta oñi In mala ſigtione obſeruare.i.quaſi cõtra ſeruare · vt Obſemuabit peccatoꝛ iuſtuʒ.i. ſeruat ? inſidiat᷑. Iñ obſeruans.antis.ge. oĩs.Et bic obſeruatia.tię. Et obſeruatio· onis.Et eſt obſeruãtia·cultus religionis. Sʒ obſeruatio · eſt cure ⁊ doctrinę ⁊ artis Obſideo.des.a.S.uł obſido. vis.i.circa ſe/ dere⁊ engere vndiqʒ circũdare.et ꝓpꝛie expugnãdi cauſa. Inde h̊ͥ obſidio.onis. . X . iobſidendi actio. Obſoleo. les.obſoleui. vel obſolui. obſo/ letũ.vel obſolitũ.i.diſſueſcere·ab vſu re/ cedere: in obliuionẽ venire · vileſcẽ · ꝓpt fetoꝛẽ deſeri. vt AIſte locus obſoleti.ab vſu recedit·vileſcit: ꝓpt᷑ fetoꝛẽ deſerit.ſᷣm Hugł Vꝛiſaanus vvo in.? libꝛo ſic vicit. Obſoleo q̃ʒ obſoleui facit.Nõ ẽ enia ſo/ leo.qð ſolitus ſũ facit ſiue ſolui eteritum. bim Saluſtiũ·ab obs ⁊ oleo/ſicut obſce⸗/ nus.ab obs.⁊ canendo/vel ceno.⁊ coꝛ.ſo. obſoleo. Inde obſoletus.a. u. Obſono.nas.pe.pꝛo.i.cenare.q; cena con/ tra ſomnũ ſolet ſumi. Sʒ liq; ita obſona/ re iueniat᷑ ſimplicit ꝓ cqnare. ꝓpꝛie tamen obſonare eſt poſt cenã ↄtra ſomnũ aliqᷣd comedere.⁊ dẽ ab oba ſomnus. Inde h̊ obſoniũ.i.puus cibus.⁊ delicatus qͥ poſt cęnam contra ſomnum ſumitur. nde quilibet modicus⁊ delicatus abus inter alios ſumptus d obſoniũ ·qð vulgo cõ/ panaticũ dicit᷑. Et ab obſoniũ dꝛ hic ob⸗ ſonatus.tus.i.actus obſonandi: vxl ipſa cena · vel obſoniñ · vel ſumpt qui expen/ ditur in cena ſiue obſonio. Inuenit etiaʒ obſonoꝛ.aris.d.p.in eodẽ ſenſu. Itẽ iue/ nitur obſono.nas.i.cõtra ſonare.⁊ dꝛ ab oba ſononas.Et coꝛ.lo.ᷣ qñ cõponitura ſomnus ꝓducit ſo. Onde. Obſono cno tamen obſono de ſono fertur. bſtei ererca ſinr Job⸗ lgei⸗ glcotn Hoſane re bob⸗ iumalo⸗ Crobſtn tente⸗ penelit hu⸗ Pbſupo⸗ Pocoſt ſtare Pbſire ſtrepe⸗ Pbſtnn Obſtma nciqn Pbſtmon nummreobe Pbrero ſcuwdin Pbanedn Areee⸗ obteus Obtngo tunger go jen tinitſoꝛ ache Mliqzt Pbtundo ndiqe drerip bumere⸗ tligai⸗ Endchand hmnn diatebo cis ⸗ obmumnte Mntnga. otlern Pou⸗ Uimnorn Dtnme Anl obam. brin. önN Akhe, Gnide. uulhſin cepta dſi uſcö Wwuſtuz. rut b⸗ NSeis ncbſenuand r ud⸗ mnagpre ons. in obſo/ abwre⸗ gitd⸗ worebla⸗ n oncbon nsioſ nun n es in es gob⸗ Gend ui tt n 71, „17 Obſtetrico. cas..p.iofficinuiobſtetrics exercere Oñ Exo. p. Obſtetricãdi habet ſciam. Iñ obſtetricãs.ant.ge.oĩs. Vnde Job. 26 Et obſtetricãte manu e educt eſt coluber toꝛtuoſus. Obſtetricãte intel lige.i. leuit᷑ educẽtea ſuauit᷑ ↄtractãte ſine ai cõturbatione. Et ꝓducit pe. Obſtino.nas.aui.a.p.i.in malo durare.fa cere.⁊ in malo pſeuerare intendere.⁊ dĩ ab ob. ⁊ teneo.nes. Iñ obſtinatus.a.ũ.i. in malo induratus/obfirmatus:nuł intent᷑ Et obſtinate · adu.i.in malo ꝑſeuerant. u intente. Inuenit᷑ etiã obſtinatus in bona parte.i.bono ꝓpoſito firmꝰ⁊ ſtabil Vñ Auth. ̊. Didens q obſtinato eſſet aĩo. Obſtipo.ꝓas.a.p.i.inclinre. Obſto. ſſtas.ſtiti.ſtitũ.n.p.i.nocẽipedire. ſtare.⁊ dẽ ab oba ſto.ſtas. Obſtrepo.pis.pui. pitũ.n.t.i.ob vel ↄtra ſtrepẽ.⁊ dꝛ ab ob ſtrepo.pis.⁊ coꝛ.ſtre. Obſtringo.xi.a.t.i.vndiq; ulõ ſtringẽ. Obſtrudo.ois.a.t.i.cõtra.vel ob aliqd/uł vndiq; trudere:indudere/abſcondere. Obſtruo.is.a.t.i.otra ſtruẽuł vndiq; ob/ turare· obijcẽ iĩpedire· caudere· abſcõdẽ. Obtẽpero. as.n.p.i.obedire · cõſentire · ob⸗ ſequi:vel iuſſu iudicis cõparere. Obtineo.nes.nui.obtentũ.a.S.iampetrare adqrere.⁊ dĩ ab ob.⁊ teneo.nes. Indehᷣ obtẽtus.tus.i.iĩpetratio adſitio.⁊ coꝛ.ti. Obtingo · gis tigi. a.t. i vndiq; · vel contra tangere · vel accidere.⁊ dĩ ab ob.⁊ tango gis. Item accidit malũ. Euenit caſu Ob⸗ tingit ſoꝛte· Contingit fatto. Obtrudo.is.a.t.i.cõtra · vel ob aliqd · vel vndiq; trudere:includere:abſcondere. Obtundo.dis.obtudi.obtuſũ.a.t.i.ð vel vndiq; tundẽobturarein anguſtia clau/ dere · ul ꝓphibereobſerare obſurdare op/ pꝛimere.⁊ di ab obq tundo.dis. Iñ ob⸗/ tuſus.a.ũ. , . Obtueoꝛ. eris. obtutus.ſũ.v·s.vel obtuo eris. obtuitus. ſũ.d.t.i.cõtra vel vndiq;· vel ob aliquid tueri. Obturo.ras.raui.a.p.i.claudereſtipare.⁊ dicit᷑ ab obtundo.dis. Iñ obturans.tis. ge.oĩs. Oñ ꝓphᷣa. Sicut aſpidis ſurdę ⁊ obturantis aures ſuas.i.claudẽtis. Et ob turatus.a.ũ. Et ꝓducit tu. Oñ in TRuroꝛa dicit ex ait oꝛa boui nõ obtures opãti. Vñ Hꝛoũ.2ꝛi? Qui obturat aures ſuas ad damoꝛem pauperum. Pbuerſoꝛ. aris. atus.ſũ.d.p.i.conuerſari. Obuio.as.aui.n.p.i.eſſe obuiũ alicuiĩ via cõtrairea di ab ob. vio.as. Iñ obnius a.u. Iñ obuie adũ/ꝓ qͥ ſꝑ ponit᷑ obuiam aduerbalitqñq; loco aduerbij loci.qñq ʒ loco aduerbij qualitatis. Obumbꝛo. bꝛas.a.p.i.vndiq; vmbꝛarere/ frigerare.⁊ dꝛ ab ob.⁊ vmbꝛo. bꝛas. VDñ Lud.pᷣ.Angelus ad Mariã virginẽ ait. Virtus altiſſimi obumbꝛabit tibi. D gnte Occalleo.les.lui.n.s.i.obdurare:indurere· callũ facere· vt Ouln occalleſcit cũ ĩcipit ſanari.⁊ dẽ ab ob.et calleo.les. Iñ occal- leſco. ſcs. inchoatiuũ. Dccano.nis.nui.n.t/idẽ qð occino.nis. DOccco.cas.care.a.p.i.valde cęcare. DOccẽto.tas.i.frrequẽt᷑ occinẽ.ab occino.nis DOccido.dis.di.occaſũ.n.t.i.cõtra ulł ſimul cadere moꝛi.⁊ dĩ ab ob cado. Et coꝛ.ci. ĩpᷣſenti ⁊ ĩ tito.Et ſic ſumit᷑ Ecclaſtes.pᷣ. Dꝛit᷑ ſol⁊ occidit. Et ab aplo.Sol nõ oc/ cidat ſuꝑ iracundiã weſtrã. Iñ occiduus. a.ũ.i.cadens.Itẽ occido.dis.vi.occiſũ.⁊⸗. tunc ꝓduot ci. vbiq;.et componit᷑ ab ob ⁊cędo.dis.cęcidi.Et ſic ſumit᷑ Sap.pmo Ds qð mẽtit᷑ occidit aĩam. Pñ ĩ gred.Oꝛ Occido perimo.̊ denotat occido labvꝛo. vndiq; canere· vel cõcinare· vel cõcatare · vel infamię carmẽ ci certo noĩe dicere.et dꝛ ab oba cano.nis. “ VDcco.cas.caui.a.p.i.ſecareſcindere trun/⸗ care.ſemina terra oꝑire. Oꝛopꝛie quidem occare· eſt cũ ruſtici aratione? ſatione fa/ cta· dimiſſis bobus grãdes glebas cedũt ⁊ligonibo frangũt.Et dẽ occare·q̃ſi occę/ care:qꝛ operiat ſemina. Et tũc eſt occatio· quaſi occęcatio ·̊ ponit᷑ p ſcinderevel ſe/ care.vel truncare.ſicut oixi.Onde.Cloco coluʒ baiulat lacheſis· trahit/atropos oc/ cat. Iñ hͥ occa occęquoddà inſtrumentũ ad terrã ſcindendãſicut raſtrũ. Occo cõ/ ponit᷑ cũ ex.vt exocco.cas.i.valde occare Reocco.cas.i.iterũ occare. Vcculo. lis.lui.cultũ.a.t.i.abſcõdere· tegẽ clauderecelare dẽ ab ob.⁊ colo-lis. Pñ DOuidius in pꝛima epi.Oſſa ruinoſas oc/ culit herba domos. Iñ occulto.tas.i.fre/ quent᷑ occultare.Itẽ ab occulo vꝛ occult a.ũ.i.abſcõſus: tectꝰclauſus.Et ꝓd.pᷣmã poſitione. Oñ Dꝛatius in pꝛima epi.Oc/ cultũ viſus decurrit piſcis ad hamũ. Occumbo. bis.n.t.i.cõtra aliqd cũbere.Et occubo. bas/ ꝓ eodẽ.⁊ ãbo faciũt ſᷣteritũ ĩ aubui. ſupinũ in cubitũ. Dccupo. pas.pare.a.p.i.ĩuadere:quaſi ex ſpuiſo · vel ante capere.⁊ dꝛ ab oba capio pis.Et inde cõponit᷑ occupo/pas.i.ante occupare.Itẽ exoccupo.pas.i.expedirea coꝛ. cu. Itẽ occupare capit᷑ qñq; in mala ſigtione: qñq; in bona.Et ꝓpꝛie mobilia occupant.⁊ imobilia iuadunt᷑.vt in glo. ſupꝑ h̊ vᷣbo ĩ.c. generali.de elec.l.vj..ↄtoꝛ. Dccurſo.ſas.i.frequent᷑ ocure. Dcioꝛ. aris..p.i.ocio vacare. Iñ ociabũ/⸗ Dus.a.ũ.i.ocloſus/vel ſimilis ocianti. Dcreo. as.a.p.i.calciare ocreis. Et cõponit᷑ cũ ex.vt exocreo.al.i.ocreas extrahẽ.n/ ocreo.as.i.ocreas induere. . Dctuplo.plas.a.p.i.octuplũ facereocties multiplicare. Et coꝛripit. tu. Dculo.lal.lare.a.p.i.oculos dare.vt Deus oculauit iſtũ.i.dedit ei oculos.Et ↄponit cũ ex.vt exoculo.as.i.oculos extrahere. Odio. odiſ.odiuioditũ.a.qiodio habere Vñ ꝓphᷣa.Odiui ecdleſiã malignãtiũ.ꝗñ Ddi.odiſti.odit.oſũ.verbũ defectiuũin eodẽ ſẽſu Oñ ꝓpha. Derfecto odio ode ram illos. Itẽ ðlmos.Sꝰ. Odi ⁊ ꝓieci fe/ ſtiuitates veſtras. Et habet tm̃ Htentu. et ea ꝗᷓ foꝛmant᷑ a ſterito.Et accipit᷑ in ſenſu ſſentis⁊ ſteriti.Et ſũt quattuoꝛ:ſicut pa/ tet S. in memini. Et ab odiodis dẽ h̊ ⁊ B odibilis⸗ h̊ le.i.odio habitus uł habilis. Et hoc odiũ odij.i.ineterata uimicitia de Vvltione cogitans.Et odioſus.a.ũ.i.odio lenusodio habitus.⁊ qñq; ſic dꝛ odio abens. Et in eodẽ ſenſu dꝛ odioſicꝰ.a.u. Ddi odiſti neutꝝ eſt tertie cõiugationis Sʒ odio odis actiuũ eſt cũ ſuis cõpoſitj. Itẽ odi odiſti ꝓducit pꝛimã. Sed odio odis coꝛ.pꝛimã.⁊ ẽ quarte cõiugationis. Vñ Dꝛatiꝰ in epi.Pꝛodigꝰ ⁊ ſtultus do⸗ nat ꝗ ſpernit odit. Itẽ Duidius de arte Ddimus accipitrẽ q; ſemꝑ viuit ĩ armis. HPñ quidã. Actiuũ fit odit neutꝑ ꝓducit odit. Et odio odis oliʒ faciebat futuꝝ in/ Dicatiui in bo. Oñ Hꝛoũn.pᷣ.Et impꝛudẽ⸗ tes odibunt ſcientia.F̊ modo facit in am. vt odiam. Ddoꝛo.ras. a. P. 1 odozꝛoꝛ. rar.., p. in eodẽ ſenſu.i.odoꝛẽ ꝑcipere· vel odoꝛẽ accipere vel olfacere. VPñ Geñ. de. Odoꝛatus eſt Oñs odoꝛẽ ſuauitat. Iñ odoꝛat.tus.tui. i.act vel paſſio odoꝛandi. Et oꝛ odoꝛat quaſi odoꝛis aeris tactus. vel tractus.⁊ ẽ etymologia. Iñ odoꝛabilis. le: odoꝛabi liter aduerbiũ.Et hęc odoꝛantia. ante F Offendo. dis.di.ſũ.a.t.i.alique facẽ iraſci Wl iuenire. Cũ enĩ ad lapide offendimus illũ iuenimus. Iñ bęc offenſio. onis.⁊ hęc offenſa ſę.i.culpa foꝛe factuʒ.⁊ H̊ offendi⸗ culum. li. SDffenſo. ſas. ſare i. frequent offendere. IAñ Hᷣ offenſaculi.li.i.ſcandalũvel ira.vel ipe⸗ dimentum. Offero.offers.obtuli.oblatũ.i.vltro iᷣbẽ· uł obuiã recipieti ferre.⁊ di ab ob.⁊ fero fers. Inde hęc oblatio.onis. Dfficio.cis.a.t.i.nocẽ.⁊ dꝛ ab ob.⁊ facio.q. Offundo.di.offudi.ſũ.a.t.i.circa fundere. vel circufundere. wel garrire. Honit etiã qñq; ꝓ reſpondẽ qñq; ꝓ ſtulte loqui:qñq; ꝓ inculcare. Olefacio.cis.i.olere facio. 2 ↄponit᷑ a fa/ cdo.? oleo oles. Olefio.ſis.i.fetere.vel incipe fetere. Dleo.oles.oliui.vel oleui.olitũ.vel oletuʒ n. S.i.fetẽ. Et nota qð redolere dꝛ tm̃ de bono odoꝛe.Dlerevo tm̃ de malo odoꝛe hſᷣim Hug. Sed NPapias magis ampliat eius ſigtionẽ. Dicit enĩ: Olent res valde male vel bonę. Redolẽt tm̃ bonę.⁊ coꝛ.o. Vñ. Mõ redolet ſᷣ olet piſcis douanus et hoſpes. Inuenit᷑ etiam Olo.lis.lere.tertie cõiugationis m autiquos. Dlero. ras.n.p.i.plantare oleraul olerib⸗ vtia ab oleo.les.Et cõponit᷑ deolero as. Exolero.as.i.valde deolerareuł ole⸗/ ra auferre. . Olfacio.q.ſyncopat᷑⁊ oꝛ olfaciop olefacio i.odoꝛo. Itẽ olfacere:ẽ naſũ ad cnlũ ponẽ Ita exponit glo.in.v.olfacit ĩ.l. ¶gaxo. ff.ſi qᷓ. pau.fe. vi. vbi Agaxo vuxit equũ ad tabernã qͥ mulę olfecit ꝗ calcitrauit et Gamnte . gnte Uel 3 Omologare vel emologareeſt iqẽ qð cõ/ firmare · vel ratificare.Et ſic di NLrbitriuʒ omologat᷑ vel emologat᷑.i.cõfirmat ſilen tio decẽ dieꝑ tacite nułexpꝛeſſe· bm Goff. in ſi.de arbi.S.effectus. Dminoꝛ.ar.atus.ſũ.d.pi.anguroꝛ. Hmitto.tis.tere.ſi.miſſũ.a.t.i.Rtermittere. D gante G uel J. gganio.nis.n.q.i.cõtra ganientẽ ganire ððð ftoo Quẽ Onero anare ro./4s. Püi Ppone eſt 40 Oluſto. lſto⸗ Ppuooß Perons oprmus⸗ Pboe 1hocop ſneope allo⸗hn allli li nioo Ppnor⸗ pcatp Pin nbyuu Natage Ppmann lmning Cnponn cmna⸗ Opico digbot focitr dens ſocebant Dhpinom melrp Ppinma mare ii rie nublltan chonehr openblt Etde Panatp los oce Gatu⸗ Ppipoy wougren oöninio Anlon⸗ Abint opiclne . n ſhniine hoſtn⸗ nn Un Nrwii vob.ſe Naſtao⸗ muſdere dd ti nnn Nenſnd Wnreft, n Woletn; nömd de RRðZ rni Krtm müde ntdoen an in iNe ilpc. da darnt 44 eillpd img idintſlen N. unm Et coꝛripit pꝛimã. Hnde Hꝛatius in epi. Quẽ ſua culpa pᷣmit decept᷑ omitte tm̃. Onero.as.are.a.p.i.grauare/onuſtareſar/ cinare. Et componit᷑ deonero.aſ. Exone⸗ ro.as.i.valde onerare· vel onus auferre. Vñ in greciſmo di. Iccuſat ſemꝑ onero & pondero ꝑ ſe. IMccuſat ĩtellige.i.actiuũ eſt.⁊ accuſatiuũ caſum regit. Onuſto.as.a.p.i.ſarcinare.Et ↄponit᷑ de- onuſto.aſ.i.valde onuſtare/ulł on auferre Opaco.opacas.a.p.i.obſcurarecõdẽſare. Operio.ris.operui.oꝑtũ.a.q/i.tegẽ. Inde opertus.a.ñ.⁊ hoc operimen.inis.tegime Iñ h̊ operimentu.ti: hoc opertoꝛiũ.toꝛij ⁊ hoc opericulũ.li Oñ Numeri.i? Das ſine opericulo imundũ erit Nel ſine oper/ culo· ᷣm aliaʒ litterã:q; dicitur hoc oper/ culuũ.liꝑ ſyncopã.Et cõponit᷑ Cooperio ris.qð vlterius ↄponit᷑ diſcooperio.ris. HOperioꝛ.iris.opert.ſũ.d.q.i.expectare.Et ꝓducit pꝛimã · ̊ operioꝛ paſſiuũ eã coꝛri. Dñ Oꝛatius.Mec tardu operioꝛ nec ſůce dentibo iuſto. Itẽ Ouidius. Stantibus extat aquis oꝑit᷑ ab ꝓquoꝛe moto. Operoꝛ. arlatus ſuũ..p.ioꝑãdo facẽ·auxi/ liariĩuigiliare.⁊ d ab opus: vel oꝑa. Et componitur cooperoꝛ. raris.i.coauxiliari cum alio operari. Opico.cas.a.p.i.coꝛrodere ⁊ diminuerea dr ab ops opis:qð ẽ terra.q; oĩa tra coꝛ⸗ rodit ⁊ diminuit. Iñ opicus.a.ũ.i.coꝛro/ dens. Oñ Juuenalis ait. Et viuina opici rodebant carmina mures. Opimo.mas.aui.a.p.i.fcundare·opulen⸗ tare. Et pꝛoducit pe. DOpinoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.putareexiſti ⸗ mare. Iñ h̊ opinatoꝛ.oꝛis.⁊ opinatoꝛius a. ũ.⁊ hic⁊ hęc opinabilis.⁊ hoc le.⁊ opi/ nabilit᷑ aduer.⁊ hęc opinabilitas.atis.Et cõponit᷑ hic ⁊ q iopinabilis.⁊ hoc le. Et ĩopinabilitaduer.⁊ inopinabilitas.atis. Et ab opinoꝛ h̊ ⁊ hęc ⁊ H opinãs.antis.⁊ ꝓducit pi Oñ quidã. Abſit opinari pꝛa/ uos peccata lucrari. Et in Turoꝛa. DHnde qð attineat ad ius Herodis opinans. nouare · vel recõponere aut poſt planctũ in cõuiuio gaudere.⁊ dꝛ ab oxe. Opituloꝛ.aris.d.p.i.auxilari:opem ferre. 7 d ab opis.⁊ tulo.lis. Iñ opitulanter.i auxiliant· aduer. opitulatim idẽ.⁊ hoc opitulamen.minis.⁊ hęc opitulantia.tię. ⁊ opitulat.tus.tui.⁊ Hͥ opitulatio.onis. i.auxiliũ ſuſtentatio. ODñ apls.j.Corliꝛ⸗? Opitulatiões gubernatiões poſuit dueus in eccleſia. Et coꝛripit pe. opituloꝛ. Opoꝛteo.tes.tui.n.s.i.cõuenire·uł oxoꝛtu/ nũ eſſea dĩ ab opis.⁊ poꝛto.tas. Etiã dĩ opoꝛtere ·quaſi opẽ poꝛtare·ſᷣ̊ modo nõ ẽ in vſu · niſi imꝑſonale ab eo deriuatũ ·ſcilʒ opoꝛtet. Iñ opoꝛtunus.a.ũ.i.cõueniens: vtilis·neceſſariꝰ. Iñ opoꝛtune.nius.ſime aduerbium.⁊ hęc opoꝛtunitas.atis Oppando. dis. di.a.t.i. vndiq; pandere. extendere dicitur ab oba pando.vis. Oppedo.is.i.n.t.i.cõtra pedentẽ pedere Et qꝛ qͥ cõtra ꝑedentẽ pedit quodãmodo ei cõtradicit: ideo oppedere ponit p con/ tradicere. Itẽ qꝛ qui oppedit qð pedens facit ⁊ ipſe facit:ideo ponit᷑ p cõſentire. Vpello.lis.oppuli.pulſũ.a.t.i.vndiq; vel cõtra pellere dĩ ab ob.⁊ pello.lis. Oppeto.tis.oppetiui.a.t.i.contra petere.⁊ oꝛ ab ob.⁊ peto.tis.vel dꝛ ab os oꝛis.et peto. Et tunc oppetere.i.oꝛe terram petere moꝛdere.⁊ ponitur pꝛo moꝛi. Oppignero.as.a.p.i.cõtra·vel ꝓpt᷑ aliquid pignerare · vel ſbarrare . vel cõfimare. et dr ab oba pignero.as. Npiilo.las.pe.pꝛo.a.p.i.os obturare ob/ ſtruere · occludere· obtundere.⁊ ꝓpꝛie os: quaſi pilare os.x dꝛ ab os.⁊ pilo.as.NPñ ꝓphᷣa. Dis iniquitas oppilabit os ſuum. ̊ ponit᷑ ſimplicit᷑ p obturare· pm Hug. VPpleo. pleſ.eui.tũ. a. S.i.implẽ uł obtura/ re.⁊ dꝛ ab ob.⁊ pleo ples.qð nõ ẽ in vſu. Vñ Tereñ. Mulier lachꝛymis opplet os Opono.ñnis.oppoſui.oppoſitũ.a.t.i.inter/ ponere· obijcere.⁊ d ab ob.⁊ pono.nis. Iſ oppoſitus.a.ũ.⁊ hęc oppoſitio.onis. Opugno.nas.a.p.i.cõtra xxl vndiq; pu/ gnare· vel expugnare: vel impugnare. Bpto.tas.taui.a.p.i.deſiderare ⁊ eligere. Iñ hęc optatio.onis.i.deſideriũ vel ele/ ctio.⁊ optatus.a.ũ.participiũ nomen. Opto cõponitur. adopto.tas. Coopto tas.i.ſimul optare. Exopto.tas.i.valde optare. Oeropto.tas.i.ꝑfecte optare. Opulẽto.tas.i.oiuitẽ facere.uł ſęcũdare. D gnte RB½ Hꝛbo.bas.baui.a.p.i.viduarepꝛiuare.et AYVpꝛie filijs ·q̃ſi oꝛbũ facere. Iñ oꝛbus.ba. bũ.i. pꝛiuatus/cęcus. Sʒ oꝛbus qui filios amiſit.quaſi amiſſis oculis.ᷣ cęcusqͥ ocu⸗ los ꝑdidit.ſ ſeępe ponit᷑ oꝛbus ꝓ cęcus. Dꝛdino.nas.naui.a.p.i.ſtruere· coponere. iſponerea vẽ ab oꝛdo oꝛdinis. Iñ oꝛdi/ natus.a.i.⁊ oꝛdinate.tius.tiſſime.aduer. Dꝛdioꝛ. oꝛdiris. oꝛditus.vel oꝛſus.ſũ.d.qi. conere telã. Et q; cũ quis oꝛdit telã.tũc eã incipit:ideo oꝛdiri ponit᷑ p inciꝑe:Et qꝛ qͥ loquit ponit verbu poſt verbũ ·ſicut qᷣ oꝛ/ ditur telaʒ ponit ſilu poſt filũ:ideo oꝛdiri conit᷑ ꝓ loqui:Sʒ cũ ad telã ꝑtinet ꝓpꝛie facit oꝛditus.Cũ vo ad locutionẽ vel ĩce/ ptionẽ facit oꝛſus. Iñ h̊ oꝛditus.tus.tui. ⁊ hicoꝛſus.ſus.ſui.i.actus oꝛdinandi telaʒ vel locutio · vel pꝛincipiũ locutionis.⁊ H dꝛſü. ſi/ p eodẽ/ſcilʒ ꝓ pꝛincipio loquendi el locutione. Dꝛganixo. as.i.oꝛgand cantare. Dꝛioꝛ.reris.vel riris.i.naſci.⁊ pfert᷑ ſᷣm ter/⸗ tiã.⁊ quartã cõiugationẽ. In ĩfinitiuo tm ꝓfert᷑ ᷣm quart ã · ſcilʒ oꝛiri ⁊ nũqᷓ oꝛi.E habet duplex ſupinũ ·ſcilʒ oꝛtũ oꝛtu: inde oꝛtus.a.ũ.Et oꝛitũ oꝛitu:inde oꝛiturꝰ.a.ũ. Dꝛno.nas.naui.a.p.i.colere. decoꝛare.Et deriuat ab os oꝛisquaſi oꝛa vultus de/ coꝛare. Iñ oꝛnamentũ.ti.dẽ:q; eius cultu Z vultus ⁊ os decoꝛant. Et ab oꝛno.nas. dã h̊ oꝛnatus.tul.i.cultus.habitus:veſtiũ decoꝛatio.Et oꝛnatus.a.ũ.i.nitidus.luci⸗ dDus. cultus luculentus. DHꝛno bᷣm Mug. cõpoĩt᷑ adoꝛno.nas. Deoꝛno.nas.i.valde oꝛnare. vel oꝛnatũ auferre. Exoꝛno. nas. in eodem ſenn. Dꝛo. oꝛas.oꝛaui.a.p.i.dicẽ· rogare.dꝛe ra⸗ tiocinariq dẽ ab os.oꝛis. Et cõponit᷑ vld/ oꝛo.ras. Exoꝛo.ras. Peroꝛo.ras.i.valde oꝛare. vwel ꝑpfecte oꝛare. Et pꝛoducit o.bᷣm Hug. Vñ. Supplicat ĩploꝛat petit obſe/ crat hęc notat oꝛo. D ante B uel B Nſcito.tas.taui.n.p.i.os aꝑire/oꝛe hiare- baradare.⁊ dẽ ab os oꝛis.⁊ cito.tas.qð ẽ moueo ñ Perſius. Oſcitat heſternum diſſut vndiq; malis. Iñ h̊ oſcitatio. onis 7h oſcitatus.tus.⁊ H̊ oſcitamen.minis.i. baracdatio/imoderata oꝛis ap-rtio. Dſculoꝛ.aris.cõe.p.i.oſculũ dare· vel vari. Dſo. oſas.a.p.i.oſis calciare.⁊ deriuat᷑ ab oſa oſe. Dſillo. las.i.verberare· vel ſcindere. Dſſo.as.aui.a.p.i.oſſa darevel oſſe pcutẽ vel oſſa ᷣpare.Et comꝑonit exoſſo.ſas.i. oſſa auferre. Inoſſo.ſas.i.oſſa imittere. Dſtendo. vis.oi.oſtentũ. vel oſtenſũ.i. de⸗ monſtareapire.⁊ dꝛ ab os.⁊ tendo.dis. 4 Inge oſtenſim.i.aperten h̊ oſtentus.tus. tui. m Mug!. Oꝛiſcianus vo dicit: Cedo facit tenſũ·qð tamẽ facit tentũ.⁊ vtrũq; retinet cñ oibus ſuis cõpoſitis.vt exteſu. ⁊ extentũ. Dñ oſtendo ⁊ ab eo cõpoſita facit oſtentũ ⁊ oſtenſũ.Oſtẽtũ quoq; qñ moõſtrũ ſigt nomẽ ẽ participiale· quõ fa⸗ ctũ· dictũ/ viſũ· ab oſtendo futura victũ. Dſtento.tas.i.frequent᷑ oſtẽdere:vanitare iactare· videri: pcurare. Inde h̊ oſtẽtamẽ minis: h oſtẽtaculi.li.i.demonſtratio. Duo.uas.uaui.a.p.i.letari. Et pꝛie eſt vi⸗ ctoꝝ dĩ ab ouũ oni.Et eſt tractũ a puen qꝛ tunc lętant᷑ cũ eis dant᷑ oua. Iñ ouant᷑ ouatiʒ aduer.bᷣm Hug..Alij dicũt ouo ouas deriuat᷑ ab one.⁊ nõ ab ouo. ante A buloꝛ.aris.d.p.i.paſcere.uł pabulũ colligere. Et coꝛ. bu. Paciſico.cas.caui.a.p.i.pacem cus.a. ũͥ.⁊ pacificatus.a.ũ. Paciſcoꝛ.ſceris.pacx ſũ.d.t.diuerſas ha/ bet ſiãtiones.Nã paciſci/eſt in pactũ aci- cipere. Itẽ paciſci:eſt in pactũ ponereuł dvare ꝓmittere· vel in pactü ꝑetere. Item paciſci·eſt pactũ facere/amicitiã firmare- Vl reĩtegrare. Haciſcoꝛ ↄpoĩt᷑ ↄpaciſcoꝛ ceris.i.ſi? paciſci. depaciſcoꝛ. ſcer.i. valde paciſci: faciũt ſupinũ depactũa ↄpactũ Et participiũ cõpactus.⁊ depactus.Si ineniat᷑ cõpectus ⁊ depꝑectuslittera coꝛru/ pta eſt. Haciſcoꝛ pꝛimã coꝛ.Et vt quidã dicunt cõpeſco.ſas.cõponit᷑ a con.⁊ pa/ ciſcoꝛ.⁊ diſpeſco.ſcis.a dis.⁊ paciſcoꝛ.vt naratgongg. NPaco.cas.caui.a.p.i.pacificarea dĩa pax pacis.Iñ pacatus.a.ũ.i.pacificatus· q̃ſi pacẽ tenens.⁊ ẽ etymologia.Et cõparat ſm qð eſt nomen.pacat.tioꝛ.ſimus. Vñ Heb.iꝛ? Fructũ pacatiſſimũ exercitatis ꝑ eã reddet iuſticię. Et pacate.tiꝰ.tiſſime. agnerbiũ.⁊ hic ⁊ H̊ pacalisa hoc le.Inde pacaliter aduerbium. . Paganixo.as.i.ritũ paganoꝝ colere vel moꝛe pàganoꝑ ſe babere. Pagino.nas.n.p.i.paginas cõiungere·vel ceſiderare. Et coꝛnipit gi. Paleſtrico.as.i.luctari.⁊ dꝛa paleſtra. Palleo.les.lui.n.s.i.eſſe ul fieri pallidũ.Et q; ex timoꝛeꝝ amoꝛe ſequitur palloꝛ:ideo pallere ponitur qñq; p timereqñq; pꝛo amare.ſiqp ſuo antecedẽte ñ Ouidins facere:cõcoꝛdare. Inde paciſi Atare enob⸗ mmannc 1hpel temen papor⸗ pus dib Mpe turanhe Ntq;mo. Vocatur⸗ npin dipingi Mipin Pmendl Mhben Pananag ſubiay SBan ogil Nmanun o dis ſinnemn ngne crdih⸗ g nmi Naͤpin chog cgit mndici, npmne iune Wünno. wreſtn⸗ Ncngpue Nionm dicito N pinen Etcabe. Meoah dienſas be npacia . iponeont nere Ien nifmnare⸗ teahen npmn Ginnen Gngus 1* N arrun uim hi miamutats Et'tſint. w. Id orCrr nuli rideo oo. ncſichß⸗ HiPudn Pallet dĩs amans nam hic coloꝛ aptus amanti. Itẽ pallere ponit ſepe p ęgrotare q; palloꝛ eſt ſignũ ęgritudinis.Iñ h̊ pal⸗ loꝛ. oꝛis. ⁊ pallidus. a. i“58. tare· vel palliũ induerevel pallio oꝛnare. Et ꝓducit bmã poſitione ñ in Turoꝛa diĩ. Sʒ pꝛauũ tanq;ᷓ palliat iſtud opus. Palmo.mas.maui.a.p.i.coꝛonare. vicit᷑ a palma. Inde palmatus. a. .i. coꝛonatus. Palo.las.laui.in duabo ſigtionibo iuenit᷑. Mã palare.i.manifeſtare apire dẽ a pa lin. qð ẽ motꝰ. Et palare.i. vagari. Plus ta mẽ eſt palare q; vagari. Nã vagatur q aliquantulũ huc ⁊ illuc diſcurrit. Sed palat qͥ in nullo loco ꝓpꝛiã habet ſedẽ.vñ vag dꝛ q cñq; aliquãtulũ vagat᷑ de loco ad locũ. Sed palans vicit᷑ qui nunqᷓ; in aliq; loco certa habet manſionẽ. Et palo cõponit᷑ depalo.as.i.valde palare:decla⸗/ rare.reſerare. Dꝛopalo.las.pꝛo eodẽ. Re palo.las. Halo /ꝓ manifeſtare actiuũ eſt. Hallio.lias.a.p.i.pallio resee vel occul⸗ PHꝛo vagari neutꝑ.Et ꝓdu.pꝛimã Vnde Dirgilius inxiꝰ.Enei.Et nuc palãtes vi⸗ demus gemitũq; cadentũ. Palpito.pitas.taui.i.frequenter palpare. Et coꝛripit pi. Halpo.pas.a.p.i.tremere· mouen · lalire anhelare · ſic qͥ aĩiaʒ trabita dꝛ a palin qð ẽ mot᷑. Itẽ palpare.i.adulari.blandiriuł manu cõtrectare·ſicut facit ccus.Inde hᷣ hᷓ̊ palpabilisa hoc le. Halꝑo ꝓ ſalire tñ ⁊ tremere neute eſt. Et antiqui vicebant palpoꝛ.aris. deo. p adulari. Itẽ a palpo p as dẽ hic palpo.onis.qͥ palpat.vt cæcꝰ. Pñ.Halpat contrectat manibo blandi⸗/ tur anhelat. Halpat adulat᷑ ſalit ac tremit atq; mouet᷑. Dalꝑo manu tractãs palpo vocatur adulans. WU Pampino.nas.a.p.i.pãpinos emittereuł pãpinis ĩplẽ. Et cõponit᷑ depãpino.nas. DZiſpãpino.as.Expãpino.as.oĩa p pã/ pinos euellere. Et coꝛ. pi. DHñ Ouidius. Mõ hic pãpineis amittit᷑ vitibꝰ vlmus. Pancracioꝛ.arl.d.p.i.flagellis aut toꝛmẽt ſubijci. ODñ equo aĩo tolerãtes coꝛonant Iñ Dancraciũ.i.toꝛmentũvel flagelluʒ. vel qdã ludus qͥ fit ſubtrahendo aliquid de manu in manum. Pando.dis.di.paſſũ.a.t.i.ettendere:dicẽ referre· manifeſtare· aꝑire. Et nota ꝙg hec tria verba · ſcilʒ pandopateo/patioꝛ:idẽ faciũt ſupinũ.Dñ. Hando facit paſſum· pateo/patioꝛ q̊ʒ paſſuʒ.Hoꝝ rite tnium paſſum dic eſſe ſupinũ ·ita vicit Mug. Hanegoꝛixo. as.ſuſtetare.⁊ d a pane. Hangito.t᷑as.i.ſepe vel frequent᷑ canere.et Dicit᷑ a pango.gis.pꝛo cantare. Haãgo. gis.n. t.i. canere facit teritũ pãxi. Tcaret ſus NHãgo.gis.i.paciſci·ſiue pactũ facere. facit ſᷣteritũ pepigi.⁊ ſuß.pactũ. Itẽ pãgo.gis.i.iĩpellere·vel iũgere.⁊ facit Rteritũ pegi.⁊ ſuß.pactũ. VPnde.Hanxi dic cecini:cõiunxi dic bene pegi.Cuq; pa⸗ ctũ feci dicito tunc ꝑepigi. Inuenit᷑ etiaz pango.xi.p palũ figere.uł plantare. Itẽ pango actiuũ eſt ĩ duobo ſigtis.Rᷣ p can/ tare ſimpliciter eſt neuru. Panifico.cas.a.p.i.panẽ facio dꝛ a panii facio.Et coꝛ.fi. Iñ h̊ ⁊ hęc panifex.ficis. q vel ꝗ panẽ fadit. Idẽ ⁊ panificus.a. um Pñ..· Aeg. Se. Filias q; veſtral faciet ſibi vnguẽtarias focarias⁊ paniſicas. Rarv pas panin pi comnedere quod tim̃ ad pueros ꝑtinet.⁊ dĩa popa.Et ponit qñq; pꝛo noĩe.Onde Perſius.Eſt ſimilis regũuũ pueris papare minutũ. Sed man/ Ducare ad viros ꝑtinet Paragoꝛico. gas.a. p. i mitigarelenire· ob⸗ lectare · tẽperare. Iñ h̊ paragoꝛia.rię.i.mi/ tigatio. Et qdã medicina ſic vꝛ:q; lenit. Paralogico. gas.a. p.i.paralogiſmũ facẽ. vel paralogiſtice loqui:vel paralogiſmno cõdudere vel decipere. Harco.cis.peperci.vel parſi.ſũ.n.t.i.cõdo⸗/ nare· nõ multũ expẽderemiſereri:dimittẽ Parento.taſ.a.p.i.patrẽ vel matrẽ imitari vel ſacrificare vmbꝛis parentũ. tunc de⸗ riuat᷑ a parens. Inuenit᷑ etiã parentare.i. ſacrificare moꝛtuis. pꝛima ꝓd.Et tunc de⸗ riuat᷑ a pareo.es.vt Harẽtare vmbꝛis ul tumulis moꝛtuoꝝ frequent parere.i.ob/ ſequi- vel miniſtrare. Par eo.es.rui.n.S.i.obedire.Et parẽ.i.ap/ parere.Parere ꝓ obedire caret ſupino.p apparere iuenit᷑ paritũ.tu.̊ raro. In hac ſigtione Pareo cõponit᷑ appareo.res.rui. nitũ Mñ apls.alpparuit gratia ſaluatoꝛis noſtri. Cõpareo.es.rui.i.ſimul parẽ. Dñ Geñ.ʒ72 Puer nõ cõparet ego q̊ ibo?ꝛ pꝛodu.pa. Oñ Duidiꝰ de reme. Quęni⸗ mis apparẽt retia vitat auis. Et in greciſ. Apaarens paret⁊ qni bene paret obedit. Parere quãdo eſt infinitiuꝰ de pario.ris tertie ↄiugationis.coꝛ.pe. ñ xvo ẽ inſi⸗ nitiuus de pareo. res. ſecũdę cõiugatiõis i. obedire. vel aparere pꝛoducit penult.. Harieto.tas.a.p.i.parietes aptare. Inde 5 ꝓpoſitionẽ deparieto.tas⸗ diſparieto. tas exparieto. tas.in eodem ſenſu ſcilʒ parietes auferre. Et coꝛnipit. e. ante.t. Pario.ris.peperi. partum.vel paritũ.n.t.i. partũ facelaboꝛare· adqͥrere. Et h ſigtio tracta ẽ ex alia· qꝛ c mulier parit: adqrit in laboꝛe eſt· liqʒ poſtea non meminerit laboꝛis ꝓpter gaudiũ.Et erat oliʒ quarte cõiugationis. Oñ Ouidius. Oua parire ſolet genus pennis condecoꝛatũ. Haro.ras.raui.a.p.i.pꝑareoꝛnare. Inde paratr.a. n.nome cõꝑat᷑.Et parate tius tiſſime aduer. paratus.tus.tui.Et coꝛri. pa. Vñ Duidius ð reme. Bella mibi vi ⸗/ deo bella parantur ait. Harticipo.pas.a.p.i.partẽ caꝑe· vel dare. 7 di a parciceps.Et coꝛripit ci. PHartioꝛ.tiris.titus.ſũ.d.q.i.diuidere· di/ ſtribuere · ſepare. Iñ h ꝑtitoꝛ.oꝛis.Et an/ tiqui dicebant partio. tis.tiui. Oñ ⁊ cõ⸗ poſita ĩueniũt᷑ tã depo.ſᷣim nos q; actiua Sm antiqs · in eodẽ ſenſu. vt Biꝑtioꝛ.nis. biꝑtio.tis.i.in duas partes dinidere. Triꝑtioꝛ.ris.uł triptio.tis. Quadniꝑtio: ris. vel quadriꝑtio.tis. Quiquipꝑtioꝛ.nis. vel qͥnquiꝑtio.tis.i.in tres ułquattuo::n quiq; partes oiuidere. Imptioꝛ. tiris. et imꝑtio.tis.Et partioꝛ debet ſcribi ꝑ.t. Parturio. ris. vbũ meditatiuũ.a pario.nis nmnitur qñq; ꝓ ſuo pᷣmitiuo.vt ibi. Partu/ nẽt mõtes naſcet ridiculus mus.i.pariẽt. Haruipendo.dis.dere.i.paꝝ appᷣcaricõ⸗ temnere nullius ponderis · vel valoꝛis ex⸗ timare. vꝛ a paruo.⁊ pendere. Nota ꝙ; paruipendo· vilipendo· floccipenqo· et naucipendo nihilipendo.idem ſignificãt. Paſco.ſcas.care.i.paſca celebꝛare. Paſco.cis.paui:paſtũ.a.t.i.dare paſtũ.vt Paſtoꝛ paſcit oues.i.dat paſtũ ouibus. Ponit etiaʒ qñq; ꝓ depaſcere.vt Ouis pauit pꝛatũ.i. depauit ⁊ coꝛroſit. Haſco cõponit᷑ depaſco.depaui.depaſtũ.i.val⸗ de palcere · vel coꝛrodere. Paſtino.nas.aui.a.p.i.colereſodereplan tare. ꝓpꝛie ꝑtinet vineis plantandis.et diĩ a paſco.tis.uł paſtus. Iñ G̊ paſtinatũ ti. i. vinea nouella. Paſtinatũ etiã vocãt agricolę ferramẽtũ biſulcũ cũ quo ſemina aptant᷑ infodiunt᷑. Daſtino.nas.ↄponit᷑ Nepaſtino.nas.i.iten paſtinare. Hope qgem repaſtinari dicunt᷑ vineę veteres ꝗq refodiunt᷑.Et coꝛripit ſit. Pateo. tes. tui.ſũ. n. S.i.aperiri·videri· ma⸗/ nifeſtari· vl manifeſtũ eſſe · vel diffundi. Et vĩ patet ·qſi palã teneta eſt etymolo/ gia. Iñ patens.tis.oĩs.ge.⁊ patent᷑.tius. ſime h̊ patẽtia.tię. Itẽ a pateo·pateſco 1 inchoa. Et coꝛ. pꝛimã. Oñ Pꝛoſper. Non pateant fadles ſenis rumoꝛibo aures. Patioꝛ. teriſ.paſſus.ſũ.pati.d.t.i.ſuſtinẽ 7 dĩ a pathos gręce qũ latine dẽ deſfectꝰ. Vel paſſio.Et ↄponit cõpatioꝛ.ter· Der ,⸗ petioꝛ.teris.ppeſſus ſũ.Et coꝛ.pa.Hnde Cſopꝰ. Vulnera ne facias quępotes ipſe pati. imitari in victis vel in factis.⁊ dꝛ a pater ſicut a mater dicit᷑ matrico. cas. Et poſſüt dici hmõi vᷣba:vᷣba moꝛalia.uł imitatia. Patro.tras.traui.a.p.i.facere· pficere·vel cõmittere · vel generare.⁊ dꝛ a pat. Bicit tamẽ Seruius ꝙ patrare eſt opus vene/ reũ cõſũmare. Iñ q̊ patratio.onis.oꝑis Patrico. cas.n. p.i.patri aſſimilani·patrẽ venerei conſũmatio.⁊ hĩc volũt vici pa/ trẽ.qꝛ patratio ne oꝑis venereiꝓcret filiũ Et ↄponit᷑ repatro.tras. Itẽ ipetro.tras. Perpetro.tras.Et coꝛ.pmã. Vñ Facet De faali longa ſine freno culpa patrat. Hatrocinoꝛ.aris.atus.ſũ..p.i.defendere. Et oↄſtruit cn otõ. Iñ H̊ patrociniu.nij.i. defenſio. Et coꝛ. c. Dñ Facer. Sic ꝓhi/ bent legesfraudẽ nõ patrocinari. Haueo.ues.paui.n.s.i.timere:pauoꝛẽ ba⸗ berea dĩ a pauoꝛ. oꝛis. Et cõponit᷑ expa/ ueo. ues. Inde expaueſco.ſcis.inchoa.Et coꝛ.pa. Hñ Omidius in epi. Coꝛ pauet qmonitu temerate ſanguine noctis. Hauimento.tas.a.p.i.pamimentũ facere vel pauimento oꝛnare. 7 * * — Pauio.pauis.uiui.uitũ.a.qi.ferire· peren tere. cedere. Pauito.tas.i.frequent᷑ pauere.X dia pa- ueo. es.vel a pauoꝛ oꝛis. „ .„ Paupero ·ras.raui.n.p.i perẽ.⁊ dicit᷑ 1 paup. Iñ pauperaſco.ſas. inchoa. Bñ Chꝛyſoſtom. In rebo ſecula⸗ ndbus alter pauperaſcit · alter viteſat. Itẽ paupare.i.pauperẽ facere. ſic eſt actiuũ Et cõponit᷑ depaupero.as.i.valde pau/ perare. vel de pauptate remouere. Et ex/ paupero.aſ.in eodem ſenſu. „. Pauſo.ſas.iaaui.n.p.i.requieſcere.Et cõpo/ nitur repauſo.ſas.i.iteꝝ pauſare. 6Sß onte E Pecco. cas.caui.n.p.i.peccatũ cõmittere vel delinqre.⁊ dicita pelex. Iñ peccatoꝛ. eſſe vel ſien pau⸗ oultu⸗ Peao.o taizdl Ußſenr. ſno. 4 ſedin HKH Pe durge Peien Gont vhe. Pi Moh Peoo ons Pelic⸗ ellaii G enolo Ctan „In Peloer hyoge aclcen ſegnen lnd Wlds Gm⸗ Plſieee Püini. etn⸗ Nenta dpateſe ſer Aon dung tln dii u Per⸗ ehee lwripe diapate Erpoſſät Aimnatin und ie Diin kopnsz prpenr. wingar niini site lapm nus ntiſftr Nrdi Mal e 4 n, N . inin Hüpem Z toꝛis. Et hoc feccatum. ti. Pectino.nas.a.p.i.pectere.⁊ dꝛ a pecten. Pecto.tis.xui.ułpexi.vel etiam pectui.bᷣm antiquos:ᷣ hoc p̃terito modo nõ vtimur ⁊raro pexia facit ſupinũ pexũ ·vel pectum a.t.l.pectinare/pectine oꝛnare. PHeculioꝛ.aris.d.p.i.peculiũ facere:vel col/ ligere.⁊ vꝛa peculiũ.Et cõponit᷑ depecu⸗ lioꝛ. aris.i.deuaſtaredilapidare. Peculoꝛ.aris.d.p.i.rẽpublicã furari.⁊ dẽ a pecus. Iñ h̊ peculatoꝛ.toꝛis.i.reipublicę defraudatoꝛ.⁊ furatoꝛ. Et hic peculatus tus.tui.i.furtũ de cõi pecoꝛe.⁊ generaliter de cõi re.Et pecularius.a.ũ.Et hic pecula⸗ rius larij.i.armẽtarius.qͥ cuſtodit pecua vel ad pecua pertinens. nere.⁊ dicitur a pes. DPedito.tas.n.p.i.pꝑedibo ire· vel tranſire. . Dicit᷑ a pedes peditis. Et coꝛ.di.Etut dic beatus Greg. Sacra ſcriptura eſt quaſi qdã fluuius planus ⁊ altus:i quo agnus peditat.⁊ elephas natttt. PHedo.dis.pepedi.n.t.i.pedoꝛẽ facere ulłfe/ toꝛẽz dicit᷑ a pedoꝛ.oꝛis.Et pᷣmã ꝓducit in pᷣſentia penuł.ĩ ſterito. Dñ Dꝛati ĩpᷣ ſermo.Nõ diſploſa ſonat quãtũ veſica pepedit. Et Facetus. Heęres poſt moꝛtem pedit amoꝛe ſuo· Sʒ pes pedis coꝛ.pꝛimã. Vnge. Creimus eſſe pedis ſtrepitũ cuʒ turgide pedis. Peiero.ras.n.p.i.piuriũ ↄmittere.Et nota Yanti oicebat piuro.· vhi nosmutam⸗ v.in.e.ſubtracta.r.⁊ dicim peiero/peieras Pñ Aucanus in. ẽ“ Dos eſtis ſup iſtige- 1. . nas qui peierant vndas. DNeioꝛo.ras.a.p.i.peioꝛẽ facere:⁊ dꝛ a peioꝛ oꝛis. Et coꝛripit penu-. Pellicio.cis.pellexi.vel licui li. NRð aũt vr pellicere · q̃ſi pelle decipere. etymologia eſt· m HMug. Pellito.tas.i.frequẽt pellẽ.⁊ dꝛ a pello.lis. Pello.las.aui.a.p.i.vocare.⁊ dꝛ a pello.lis Et componit᷑ appello.las. Compello.las. Interpello. las. Sello. pellis. pepuli. pulſũ ul pultũ ſm an⸗ *₰ 6⁶ % excludere · deijcere. Inde pulto.tas.tare i.requenter pellere. . Pendeo.des.pependi.penſũ.n.s.dicitura pendo.ois.⁊ habet idẽ pſteritũ.⁊ idẽ ſuß. qð pendo.disſcilʒ pependi ⁊ penſũ.⁊ ſigt paſſionẽ intrinſec natã.i.eſſe nł fieri pᷣſũ Pedano.nas.a.p.i pedanas caligis appo/ 1c10. 8.el pellectum. vel pellicitũ.i.deciꝑe.⁊ dẽ a per.⁊ licio.Et coꝛ. tiquos.a.t.i.rem violent᷑ ante ſe mouere · VBñ. Pẽgeo ſuſpẽſuspendo dũ ſubleuo ponqus. Del alit᷑. Oendo do pęnã dum pendeo ſuffero pęnã Itẽ pendere ſecundę cõiugationis coꝛ.pe. Hnde. ẽedere vult iuſtus.ſed nõ vult pendere malignus. Pendo. dis.pependi.penſũ.a.t.i.ſuſpẽdere vel trutinare. Itẽ pendere.i.exoluere/red dere · retribuere · vel ſuſtinre. Penetro.tras.traui.a.p.i.ptranſire·pfoꝛa re·penitus intrare. Et cõponit᷑ ĩpenetro. tras· Suppenetro.tras.Et coꝛ pꝛimãſed penulł.habet cõem.vt patet in illo verſu: Quod leuit᷑ penetrare põt penetrabile dics.k Peniteo.tes.penituidi quaſi pęnã tenere ⁊ẽ etymologia·q; pęna agit vt penitea/ mus. Et cõſtruit cũ gtõ. vt Pgnueo pec⸗ cati. Iñ penitet impſonale. Et cõſtruitur cũ actõ? gtõ. vt Penitet me peccati i. pg nitẽtia peccati habet me.Sʒ qñ ponit᷑ cũ infinitiuo/reqͥrit tm̃ actm̃. vt Oęnitet me peccare. Penno.nas.a.p.i.pennis tegere:ułloꝛnare Et cõponit᷑ depeno.nas.Expenno.nas. ipennas auferre. Inpẽno.nas.i.pẽnas imittere · vel pennis implre. Penſo.ſas.ſaui.frequẽtiuũ a pendo.i.fre quẽt᷑ pẽdere vel quare. ¶ qͥ pẽſito.tas. Itẽ pẽſo.ſas.põt deriuari a pẽſũ.ſi.⁊ tũc pẽſo idẽ eſt qð cogitare·deliberare.· Del õderare · trutinare · eq̃re.ſ̊ pᷣm hãc ſigni / ficationẽ põt eẽ frequẽtatm̃ a pẽdo.dis. Perago.ꝑagis.ꝑegi.ꝑactũ.a.t.i.ꝑficere.⁊. Dicitur a per ago.gis. ́ÿMU Peragro.gras.a.p.i.ſine mãſiõe certa huc Tillucire.⁊ dꝛ ab agro.agras.qð non eſt in vſu. Iñ h̊ ꝑpagratoꝛ.oꝛis.peragratrix peragratio.onis.Et coꝛri.penultimã. Percello.lis.ꝑculi.pculſũ.n.t.i.pcutere·vel potius terrefacere. Percutere eniʒ ꝑtinet ad coꝛpꝰ.Hercellere ad aiam· pm Mug. Papias etiã dicit: Hercellooccido · ob/ ruo· elido· pcutio ·amputo. PHercipio.pis.a.t.ipłecte caꝑe·vel intelli/ gerez dꝛ a pera capio.pis. Et coꝛripit.ci. Percontoꝛ.an.d.p.i.inquirẽ vel ꝑquirẽ interrogare. Et debet ſcribi po. Percutio.tis.ſſi.ſſũ.a.t.i.ferire.⁊ dꝛ a per.⁊ cutio.tis.vel quatio.tis.Et ſcribitur pert. in penultima ſyllaba. HMꝰG Perdo.dis.didi.a.t.i.amittere.delere·vel deſtruere dẽa ꝑa do.das.Hñ.?lmitto perdo · deſtruo perdo notat. P 52 N 2 cõiugationis pdu.pe. Sʒ pendere tertie Pereffluo. is. n. t. i. pfecte flucre. ndead Aud. 6: Et erat pnoctas in oꝛatione. Et Hebᷣ.2*. Me foꝛte pereffluamus. Heregrinoꝛ.ar...p.i.exulare. pdu.gri. Perendino.nas.n.p.i.moꝛari ꝑ vnũ viem ſalʒ vſq; ĩ tertiũ diẽ. Ponit᷑ tũ qñq; ſim⸗/ plicit᷑ p moꝛani. Et trãſitiue poſitũ iuenit pꝛo ꝓlongare. Itẽ perendinare.i. vnum diẽ vel plures in ocium trahere. Pereo.is.iui.vel perij.peritũ.a.q.i.interire deficere. deſtruere. 1 vicit᷑ a ꝑ.⁊ eo · is. Et coꝛ.pe. Mñ. Deſtiboꝛ peris fumine petre peris. Et Ouidius in epi. Optima non vllo cauſa tnente perit. Perficio.cis.pfeci.ctũ.a.t.i.ꝑfecte facẽ · ad finẽ ducere, dᷣ a ꝑa facio. cis. Et coꝛ.fi. Iñ ꝑfectus.a.ũa hęc ꝑfectio.onis. Perfodio.dis.di.foſſu.a.t.i.pfecte fodere VBnde Exkech. Ze. Fode pietẽ.⁊ cũ ꝑfodiſ/⸗ ſem parietẽ.i.pfecte· uł valde fodiſſem.⁊⸗ coꝛ.ſo. in pſentiſed in terito pꝛoducit. Perfringo.gis.egi.ctũ.a.t.i.ꝑfecte frangẽ PBerfugio.gis.a.t.i.ꝑfecte fugere⸗ vict a ꝑ ⁊ fugio.gis.Et coꝛipitſu. vel deſtrui.⁊ dĩ a ꝑa fungoꝛ.geris. Inde ꝑfunctus.a. ũ. Et hęc ꝑfunctio.onis. Pergo.gis.prexi.ꝑrectü.a.t.iire.⁊ dꝛ a p. ⁊rego.ꝗ. BWel cõponit᷑ a ꝑede.⁊ rego. Jñ dĩ ꝑgo quaſi pedẽ rego.ſᷣ poti etymo.ẽ. Perbibeo . bes.bui.bitum.a.s.i.oſtendere. vare. afferre dĩ a ꝑa habeo.besX coꝛ.hi Periclitoꝛ.arl.atus.ſũ.d.p i. exꝑiri. nde Plautus in amphitrio ne. Periclitat ſuʒ aiuʒ tun. Itẽ periclitari.i.piculũ· uł oiſcri/ men incurrere · vm Huguitionẽ. occidere.⁊ dẽ a pera emo.mis. Et coꝛ.ri. PHerio.ris.riui.peritũ.a.q.i.docere · inſtruẽ · appꝛobare. Et coꝛripit p.e Herito.tas.taui.i.rrequenter perire. Herlego.gis.gi.a.t.i ꝑfecte legere bꝛab. Zlego.gis.Et coꝛ.le.iĩ ꝑñti. i pᷣterito pd. PHerlido.dis.a.t.iꝑfecte lędere.⁊ dicitura pera ledo. vis. * Permitto.tis.a.t.i.cõcedre:conſentire.Et aliqͥd trib modis ꝑmittit᷑.pᷣ ꝙ nullo iure ꝓhibet᷑.2 q cõtra humanas cõſtitutiões iudulget᷑. illicitũ vt magillicitũ vitet. vt in glo.ij. c.oĩs. diſij. „ „ Pernitoꝛ.ter. d.p.i pfecte niti ambulare. Pernocto.tas.taui.n.p.i.qſi ꝑx totaʒ noctẽ vigilare · k ponit᷑ ſimplicit᷑ ꝓ vigilare · vel vigilare nocte. Iñ ꝑnoctas.antis. DHnde ꝑnoctanteraduerbiũ.i.vigilanter. Heroꝛo.ras.raui.a.p.i.ualde oꝛareuł potiꝰ fecte oꝛare.⁊ cũ ꝑfectione ⁊ effectu · ſcilʒ oꝛatione ipetrare· qð petit᷑ ad effectů deꝛ dDucere.⁊ ꝓdu.pe. Perpello. lis. ppuli. ppulſum.ati. pfecte pellere. ⁊ dꝛ a ꝑa pello. ls. Herpendo dis. di. a. c.i. intelligere · conſi / derare· aiaduertere · ꝑcipere· trutinare. et dĩa ꝑa pendo. dis. Herpetioꝛ.teris.ꝑpeſſus.ſũ.d.t.i.iu vel valde patioꝛ.⁊ dꝛ a ꝑ.⁊ patioꝛ.teris. Perpetro.tras.traui.a.p.i.ꝑagẽcõmitte. Z ꝓpꝛie in malo accipit᷑.⁊ dẽ a per.⁊ patro tras.⁊ coꝛ.pe. rere dĩ a ꝑa quęro.ris.⁊ ꝓdu.e. Herſcrutoꝛan.d.p.i.pfecte ſcrutari. Inde ꝑſcrutãs.ant.ge.oĩs.i.pfecte ſcrutãsſbti/ ſiter inſpicens inqrens · ineſtigãs. Et ꝓ. ſcru. Oñ.j. Machab. ʒ? Perſcrutãs eos. Herſeuero.as.a.p.i.ꝑſiſtere ⁊ ĩ ꝓpoſito ꝑ/⸗ manerea dẽa ꝑa ſeuero. as. Et pꝛod.pe. Iñ h̊ H F ꝑſeuerans.antis. ꝑſenerir aduerbium ꝑſeuerantia. ti. Perſoleo. les.n. .i. vale ſolereaſſiduare. aſſiduũ eſſe.⁊ dꝛ a ꝑ.⁊ ſoleo.les. Iñ ꝑſo/ ꝑſolus.a.ũ.i.aſſiduus. Perſpicio.cis.ꝑſpexi.ctũ.a.t.i.ꝑfecte ĩtel/ ligere aſpicere · ppẽderea dĩa ꝑa ſpecio cis. Iñ ꝑſpectim/adũ.i.viſibilit dare.et ꝓꝑſpicuus.a.ũ.i.dlaruslucidus. PHerſpicoꝛ.ar.atus.ſũ.d.p.i.ꝑſpicenre.· Herſtringo. gis xi.ctũ.a.t.i fecte ſtringẽ · leniter tangere ſumatim diceer. 1o fis.i. facio lent i. aſſidue adu. Et hęc ꝑſolentia.tię. et Perterrefacio.cis.n.t: ꝑterreſio ꝑterrere· vel fio ꝑterritus. .„ F,.„ — * Herterreo.eſ.rui ritũ.a.i pfecteuł val de terreo. dĩ a ꝑ terreo.res. Inde ꝑfritus a. ũ. Et cõponit᷑ Imꝑterritus.a.u. Hertineo nes. nui.n. S.i. attinere · vel ꝑfecte vel valde tenere: za per. teneo. es. gere. Et ꝓdu.tu. Iñ ꝑtuſus.a.i.pfecte.cõ⸗ fractus. Oñ Aggei.p. In ſacculũ ptuſuʒ. vertere peruerſum faceerr. . 2 SGeſſimo.mas.mani.atũ.a.p.i.peſſimũ fa/ cere· deterioꝛarepeſſime tractare. Pnde Ecdq ʒ8: Teipſuʒ peſſimabis. Et coꝛri. ſi. Helſſũdo.aſ.dare.a.p.i/ſub pedibo dare vel cõculcare· pſternẽ ſupponẽ. bm Pug .· — — wo⸗ uſc; gkene Cſi eſt dN 8 itti pan lege⸗ istn wwae. ei ſigo⸗ Pitrin nun Unins Acnecr. „ 7 ſkcö igſtt Cligenn, Guni Güft⸗ e Dnoe Bapias dictt: Peſſudare pedes ſurſum dare vũ qͥs caditretro mergẽ.depmere. DPeto. tis.tiui.titũ.a.t.. qrere. oſtulare·Et coꝛ.pe. Pñ Pꝛoſper. vlInguſto virt limi⸗ . te celſa pettt. Petuloꝛ.arl.atus.ſũ.v.p.i.ipoꝛtune petere 1, ppe coitũ/ſcilʒ luxuriari laſciuie animũ dare. Iñ pꝑetulas.antis.ge.oĩs.i.luxurio/ ſus·laſciuusĩpoꝛtune petens: plus petens Et petulanter. tius.ſime.aduer. Pexo.as.i.rrequent᷑ pectere.i.pectinare.?l¶ quo pexito.tas.aliud frequentatiuũu. P ante ₰ Piceo.ceas.aui.a.p.i.pice aliquid linire⸗ Vel obſcuarar. NPicturo.ras.n.p.i.picturam facerevel pi⸗ ctura variare. .— Pigeo.ges.pigui.dicebat᷑ antiqͥtus· ſ iaʒ aboluit. Iñ piget ĩpſonale.i.pudere:pę⸗ nitere · grauare offendere ·qð vulgo vict peſare. Et cõſtruit᷑ cũ actõ ⁊ genitiuo.vt Viget me tui.Et coꝛ.pᷣmã.ñ Ouidius de reme. Si piget in p̃ limite fige pedẽ. Dignoꝛo.ras.p. o.ĩ media ſyllaba.a. p.i.cõ emrccs umare amoꝛẽ inter aliquos. Szʒ pignero.ras.ꝑ.e.in media ſyllaba.i. pignere ponere.MHel pignerare eſt rem aliquã ꝓ debito ponẽ creditoꝛi· vt certioꝛ ſit de ſolutione debiti. vel eſt facere ↄtra-⸗ ctũ ſic dictũ. Oñ.Dignero rem ſoluo.ſed pignoꝛo fędera firmo. Et cõponit᷑ cõpi⸗ gnero.ras.i.ſimul pignerareuł de pignẽ extrahere ul i pignere reciꝑe.Oppignero ras.icõtra vel ꝓpt aliqͥd pignerareuł ſub arrare.vel confirmare. Repignero. as.i. iten pignerare· vel depignerare.Et a pi- gnero. ras. dĩ pignerat'. a. ũ. Dñ Imos 2 Duꝑ veſtimetis pigneratis accubue⸗ runt. Iñ pigneraticius.a.ũ: pigneraticꝰ a.i.qð p pignẽ woĩt᷑ uł accipitpm Mug. * * pigreſco.cis.inchoatiuũ. Pigreo.gres.n.s.i.eſſe vel fieri pigruʒ. Iñ Pigritoꝛ. aris.d.p.i.pigrere.⁊ oꝛ a piger. Et cõponit᷑ repigritoꝛ.taris. Et coꝛri.pi. naturaliter.⁊ gri. Pilleo.as.aui.leatũ.a.p.i.pilleũ induere.⁊ Dẽ a pilleus. Et cõponit᷑ depilleo.las. Ex iceo aa hillenm aufere. ilo. las. a. P. i pilos auferre. ⁊ dẽ a piuius ꝓ capillo. Et cõponit᷑ ↄꝓpilo.lasi.ſil pila⸗/ re. DPepilo.las.Expilo.las.Et coꝛri.hane ſyllabã pi.Et a pila.lę p inſtrumẽto con⸗ c(auo in quo frumẽtũ terit᷑ vel aliudderi- uat᷑ pilo. las.i. in pila tundere.· batare te⸗ rere. Del pilare.i.rape. Et ↄponit cõpilo las.i. aliena victa ſuis intmiſcere. Depi⸗ lo. las. Oſpilo. las. Repilo. las.i. iterũ pi⸗ lare. Suppilo. las. Et coꝛ. pi.bᷣm. Mug.. Et vt qda dicũt:Dilo deriuat᷑ a pilũ.li. Pingo.gis.pinxi.ctũ.a.t.i.depingere· pi/ ccurã facere· vel picturã repſentare. Inde H pictoꝛ.oꝛis: hęc pictura.rę.i.imago ex⸗ pꝛimẽs ſxecẽ alicuiꝰ rei. Oingo cõponit cõpingo.gis.i.ſimul pingere. Depingo. gis.i.valde veldeoꝛſu pingereuł picturã delere. Repingo.gis.i.iteꝝ pingẽ. Inde freq.picto.tas.⁊ ꝑ cõpoſitionẽ compicto tas.⁊ ab his alia frequẽtatia.pictito as. ⁊ compictito.tas. . Pinguo. as.a.p.i.pingueʒ facere. Iñ pin/ gueo. es.i.eſſe vel fieri pinguẽ. Et ↄponit ipigueo. es. Repigueo.es. Et hĩc pigue⸗ ſco.cis.⁊ ꝑ ↄpoſitionẽ Impingueico.cis. Repingueſco.ſcis.inchoa. Pinguo ↄpo/⸗ nitur impinguo.as. Repinguo. as. Pinguefacio.cis.dicit᷑ a pinguis: facio. pinguelio fis.a pinguis.⁊ ſio. Pinſo.ſis.ſui.piſtu.vel pinſũ.a.ct.i.panem facere.paſtã deducere.ułterere. Iñ pinſo ſas.fre. qͥ pinſito.tas.aliud fre. Itema pinſo.pinſis Pido. vis.i.ſũ.i.pilo tun/ dere terere · hm Hug. Oꝛiſcianꝰ aũt oicit in xꝛ libꝛo.ꝙ a piuſo.ſis.ſui.piſtum debet elſe ſupinu. Iñ piſtoꝛ nomẽ vbale · ſicut a paſtũ paſtoꝛ. Itẽ ſm aliquos pinſo.ſis. eſt deſideratiuũ. de pindo. dis. Papias etiã oicit: Dinſo.ſis.ſui.ſtũ.qð eſt cõmi/ nuo. Inde piſtare. . ₰ „ Pio.pias.piaui.a.p.i.mundare purgare. Et deriuat᷑ a pius.Et cõponit᷑ cũ ex. vt ex Pipio.as.aui.a.p.i.reſonare:clamareacci⸗ pitrũẽ. vel pulloꝝ colibaꝑ. Iñ h̊ͥ pipio depelageſbes rn pifemoi ⁊ hęc pipiuncula.lę.i.accipiter. Et coꝛ.cu. DPiſcoꝛ.ar..piſcatus.ſũ.d.p.i.piſces capere. 7 dꝛa pilq. vñ Mado piſcari.i.ad piſces capiendos. Iñ piſcatoꝛius.a.ũ.⁊ h ⁊ hęc iſcabilis: ᷣ le.⁊ H̊ ⁊ hęc piſcatilis.⁊ hoe e.e. coꝛ. Et ↄponit᷑ expiſcoꝛ.aris.i.exto/ to a piſcibo euacuare.vel acquirere.. NPiſtrio.ſtris.ſtriui.n.q.i.panẽ facere·pa⸗/ ſtam deducere.⁊ dicitur a piſtrix.cis. Pitiſſo.as.n.p.i.parum bibexę. „P ante M Placeo.ces.cui.n.s.i.eſſe vel fieri plaachi, 55 vilplacitũ. Inde placet imperſonale Et placit.a.i. qð placet uł placuit. Placeo cõponit᷑ cõplaceo.es. Iñ cõplacet verbu ipſonale. Gerplaceo.ces.⁊ ꝑplacet ĩpſo⸗ nale. Et coꝛ. pla. Bnde Ouidius de arte. Heſſima ſic nulli nõ ſua foꝛma placet. Placo.cas.caui.a.p.i.humiliare:mitigare · exoꝛarepacificareſedare.lenire· ꝓpitiari- Et ↄponit᷑ cõplaco.cas.Replaco.cas.Et ꝓducit pla·ſᷣ placeo.ces.eaʒ coꝛri. Pnde SGScoꝛto nemo placet niſi dexterã muneę blacet. Itẽ Guidiꝰ de arte. lacat donis ab teripſe datis. Plago.gas.gaui.vel plagio.gas.i.verbe/ rare. vulnerare plagis aftligere. Vlango. gis.xi.ctũ.a.t.i.cũ lachꝛymis pec/ ctus aut faciẽ tundẽ ploꝛare lamẽtari·ge⸗ mere. Iñ h planct.tuſ.tui.i.tunſio pecton aut faciei cum lachꝛymarũ effuſione. Planto.tas.taui.a.p.i.plãtas vel planta/ ria ponere. plantis inſerẽ iplere. Et plãto tas.p plantã deciꝑe.Et cõponit᷑ deplãto tas. Cõplanto. tas.i. valde plantare vel plantas auferre. Replanto. tas. Suppla/ to. tas.i.decipe.⁊ ꝓpꝛie ꝑ plantã.qð ſit cũẽ litent᷑ planta ex traſuerſo iacim int plan tas alteriꝰ Vñ Eſan diẽ de Jacob Geñ. 27 En ſupplantauit me altera vice. Plaſmo.mas.maui.a.p.i.fſoꝛmare.⁊ dicit᷑ a plaſmos grece · qð latine dicit᷑ foꝛmare. Iñ plaſmatoꝛ.oꝛis.⁊ hęc plaſmatura.rę⁊⸗ ſoc plaſma.mat..pe.coꝛ.gti.i.factura· foꝛ⸗/ maturaſcilʒ qð eſt foꝛmatũvel foꝛma. Plaudo.dis.ſi.ſuʒ.n.t.i.manus repcutere· man ex leticia daudere ⁊ inſimul iũgere. manibo ſonũ facẽ· gaudere. Et ponit ſepe ꝓ iũgere.vel reꝑcutere.Et ꝓp au poſita.o. ↄꝛ plodo.dis.ploſi·plodere.ꝓ plaudo. Inde ploſus.a.ũ ꝓ plauſus.i.reꝑcuſſus. el dauſus ⁊ cõiunct. Olaudere: plodẽ ꝓ gaudere manꝰ repcutiendoneutra ſüt Bʒ p coniũgere · vel caudere vel reꝑci⸗ tere· actiua ſunt. Elauſtrio.ſtr.n.qieſonare ꝑ modũ plau ſtri · vel reſonare plauſtro·m Hug. Plebeo. be .bui. n. . i. plebẽ imitari wel al⸗ loqui: dꝛ a plebs plebis. Pilebeſco. ſcis.inchoa.i.incipio plebere. Plebiſcito.tas.i.plebẽ incitari·vel alloqui vel vocare· ul cõmouere.⁊ dꝛ a plebs.et cito.tas. Plecto. ctis. plexi.plexui.xi a.ti. punirne. verbemre · ſupplicio affligere. vel flectere. vel ex virgis aliqͥd ↄponere.qñ h̊ ⁊ B 2 B plectẽs.ent. Dñ Joãnil.igy. Et plectẽtel coꝛonã de ſpinis. Plectetesi.cõponẽtes flectendo circucirca ſpinas. Plecto cum ſuis cõpoſitᷣ in. o. ẽ actiuũ ſi q̃ habet.lm plect oꝛ cõe eſt.ↄplectoꝛ dexo. m Hugꝗg Prꝛiſcanꝰ aut dicit: ꝙ plecto facit plexi antique · nuc cũ cõpoſitis fit cõe. antẽ dicit MHugꝗ. ꝙ plecto facit plexi in h cõ⸗ coꝛdat cũ Pꝛilciano. vo dicit: ꝙ etiã facit plexui·hoc verũ ẽ ſᷣm antiquos.Dñ Judiq iõ? Cum licio plexueris. Plemino.nas.aui.a.p.i.replere·pᷣm ang. Et Bapias dicit: Oleminare.i.replere· plenane⁊ ꝑfecte complere. „ . Pleo. ples.pleui.pletũ.a.S.i. implerenõ eſt in vſu in ſimplici. Plico. cas.cui.vel plicaui.citũ. uł. catũ. a. p. i. plicas facereuł plicis aptare. Iñ plica. Ploꝛ:o. ras. raui.ratij.n. P.. cn voce flere · et lachꝛymas fundere. Dñ ploꝛo vꝛ quaſi ꝑ lumina roꝛo eſt etymologia. Et ↄpo/ nit᷑ deploꝛo.al.i. valde ploꝛareulł explo/ rando aliqͥd petere acqͥrere· Exploꝛo. ras i. inqrereinueſtigare. Imploꝛo. ras.i.ro/⸗ gare. ꝗrere · vel ipetrare. Ploꝛo neutrũ eſt cñ ſuis ↄpoſitis ꝗ retinent eius ſigtionẽ. alit᷑ ſunt actiua.Et ꝓd.plo ñ Juuenal Ploꝛat᷑ lachꝛymis amiſſa pecunia veris. fpm Huguitionemn. Pluito. tas.pe. coꝛ.i.frequenter pluere. Plumeo.meſ.mui.n.s.i.plumas babereuk emittere. Iñ plumeſco.ſcis. inchoatiuũu. Plumo.maſ.maui.a. p.itegere pluma.vel pingere. vel omare. Et ↄponit᷑ deplumo mas. Explumo.mas.i.plumas auferre.et pꝛoducit plu. SPluo.is.plui.verbuʒ defectiuũ excepte actionis. n.t.dꝛ a fluo.is. Et huiuſmodi vba excepte actõis oia ſũt ppevefectiua in pꝛima ? ſecũda ꝑſonis.⁊ in qualibet in piurali.Et or pluere/.quaſi fluere.⁊ caret ſuß. in frequẽti vſu. Sʒ iuenit plutũ. Et debet ſic exponi in ſtructiõe. Pluit aqua ſubintelligit᷑ veus. Inuenit᷑ tamẽ ꝑ ĩpꝛo/ pꝛietatẽ: Mq̃ pluit. Et ẽ ſenſus.i.pluẽdo cadit. Oluo cõponit cõpluo.is.quod eſt actiun.i. pluuia irrigare. Iñ hH cõplutio. onis. Et compluoꝛ. eris. in paſſiuo.Inde complutus.a. um. Pluuicino. nas. verbũ excepte actionis. za pluuia. „ minutatim parũper pluere d 8.laui.i. poculũ vare ppinare. lüns d e t ti Di 6. unds n pu. elere nigui pe po/ wns glro⸗ mieſt none. Hodio.as.are.i.initi:ułbaculo ſe ſuſtẽtare Et cõponit᷑ apodio.as. Cõpodio.dias Supodio.as.oĩa ꝓ valde ĩnitia ſᷣm hoc ſũt neutra? abſoluta. Itẽ poſſũt eſſe tran itiua ⁊ actiua.vt Hodio te:podio illũ Suppodio iſtũ ·qᷓi pdiũ ſupponere illi uł podio ſuſtentare/uł podio facere initi. Hoetoꝛ.ar...p.i.carmia vel ppoemata facẽ vel cõponere moꝛe wetea vꝛa weta. Hoio.is.iui.ire.itũ.i.fingo.gis.vel facio. Holio.lis.liui.litũ.a.q.i.ſculpere uł planare vVel oꝛnare. Iñ h̊ politoꝛ.oꝛis.⁊ politoꝛius a.i. Et cõponit᷑ depolio.i.valde uł deoꝛſũ polire. Repolio.ls.Et coꝛ.po. Vñ Cſo/ pus.Mẽ gen peſtis ſuꝑat mens viſſona ybis. Ceſentes aĩuʒ floꝛida lingua polit. Holleo.les.lui.n.s.i.ſplẽdere/floꝛere:valẽ excellere. Et ↄponit ęqpolleo.les.i.ęqui/ ualere. ppolleo.les. Et ꝓdu.bpmã poſi/ tione. caret ſup. Onde vᷣlvrte ſua medic pollet cunctis venerandus. Polliceoꝛ.eris.cit.ſũ.d.s.i pmittere.⁊ dẽ a poꝛro vel poſt. ⁊ liceoꝛ. Iñ pollicit.a.ũ VBñ Ouidius de arte. Hollicitj diues qͥ/ libet eſſe põt.i pmiſſionibo.Sʒ pollicem̃ ſpõte/ ꝓmittimꝰ rogati.NHñ.Pollicemur ſcriptura.pꝛomittimus vᷣbo. DPñ qͥdam. Dltro polliceoꝛ pmitto ſępe rogatus.Iñ h̊ ⁊ hęc pollicens.centis.i.pmittens. Pollicitoꝛ.tarłi.frequẽter polliceri. Pollingo.gis.xi.ctũ.n.t.i.cadauera ſepeli/ re· vel cremare.⁊ dꝛ a polluo.⁊ vngo · q̃ſi pollutos vngere.i.cremare moꝛtuos.Hñ Plautus. Sicut pollinctoꝛ dixit qui euʒ pollinxerat. Polluceo.ces.luxi.n.s.i.dono pꝛomitto·qi ꝓmiſſis ſolemꝰ polliceri ⁊ donis. Oł pol/ licere·ẽ offerre·qꝛ poſt ſacrificiũ ſolẽt fieri oblationes · vel oblatiõibo lucem. Et dr a poſt.vel ꝓcul. vel poꝛro. In h ⁊ B pol/ lucibilis:⁊ Hᷣ le.i.facilis ad donandum vel pꝛomittendum. Polluo.luis.lui.tũ.a.t.i.deturpare· inqui/ nare.⁊ dꝛ a pꝛo.vel poꝛro.⁊luo.is. Inde pollutus.a.ũ.i.deturpatus/inqͥnatus. Iñ pollutio.onis.deturpatio· inqͥnatio:ma/ culatio · ꝗ accidit aliqũ qñ qͥs coꝛrumpit᷑ in ſommo. Hompo.pas.paui.n.p.i.ſuꝑbire/gloꝛiari. dĩa pompa.Et cõponit᷑ depõpo.pas ivitupare · deteſtari. IJdẽ ex pompo. Et 4 Hompo vagwi hH̊ pompatoꝛ.toꝛis.qui aliquid ſuperbe· vel ꝑſumptuoſe agit. Hongdero.ras.a.p.i.trutinare:ul grauarea dia pondus.Et componit eqpondero. ras.i. eque ponderare Pꝛepondero.ras. i.hualere grauare excellere. alijs pon derare. Et coꝛ. de. PHono. nis.ſui.ſitu.a.t.i.ſtatuẽ locareplã⸗/ tare. Inde poſitiuus.a.u. Hontiſico.cas.n.p.i.pontẽvel pontatum facere. Iñ h ⁊ Bᷓ põtifex.cis.i.epiſcopus. vVel ſacerdos:quaſi pontẽ· vel iter alijs fa- ciens. Et h pontificatus. tus.tui.i.eiꝰ di/ gnitas· vel officiũ⸗ Et hic⁊ H̊ pontificalis. hoc le. Et põtificoꝛ.ar.i.põtificatũ regẽ vel habere · vel moꝛe pontificis ſe habere. Ponto.tas.tare.n.p.i.põteʒ facere:uł põ/ tem ppararecolligare. DPopuloꝛ.arlatus.ſu.d.p.i.pplo replereuł deſtruẽ viſſipare. dꝛ a ppłs. Et ↄoponit depopuloꝛ.ar.i.valde populari · vel de/ ſtruere· m Mug. Dapias vo vicit: Po-/ pulari.i.vaſtare· pdari· diuulgare. Inde populatio.onis.i.deuaſtatio· ꝓpli vaſti⸗ tasexpugnatio·ruina:grãdis ſolitudo. Poꝛco.cas.a.p.i.poꝛcas facere:vel poꝛcas diſtinguere.Et cõponit᷑ impoꝛco.cas.in codẽ ſenſu.vel aquã in agros voucere. PHoꝛrigo.gis.rexi.ctü.a.t.i.quaſi ꝓcul ex/ tedere ⁊ regerea dꝛ a poꝛro:qð eſt longe ⁊ rego.Et ↄponit᷑ cũ ex ut expoꝛrigo.nis Et cu ob? vꝛ oppoꝛrigo.gis.i.ex ułiuxta poꝛrigere. Poꝛrigo etiaʒ ſyncopat.⁊ dẽ poꝛgo.gis.ꝓ poꝛrigo.gis.Et coꝛripit ri. et facit ᷣteritum poꝛrexi. Hoꝛtendo.dis.i.tẽtuũ. tenſũ.n.t.i.poꝛro vel lõge tendere · ſigre aliquid deſfuturis. uł deſtinare· longe poſt oſtendere dꝛa poꝛroa tendo Iñ poꝛtendens.tis.ge.oĩs. Vñ Zach. ʒe. Diri woꝛtedẽtes ſũt. Glo⸗ ſa.i.poſiti in ſignum futuroꝛu. Hoꝛto.tas.taui.a.p.i.ſuſtentare.vehere·a terra leuare · auferre · referre· ius vicẽ. Iñ poꝛtito.tas.i.frequẽt cpꝛtarre. PBoſco.ſcis.popoſci.ſcitũ.a.t.i.petere/qrẽ. Et cõponit᷑ depoſco. ſcis. Expoſco. ſcis. ⁊c plus q; poſcere:q; poſcunt qᷣ ſimpliciter petunt. Expoſcit q deſiderat. Aepoſco. ſ PHoſſideo.des.ſedi.ſeſſũ.a.s.i.tendere:po/⸗ tiri in ptãte habendo tenerea dꝛa poſt⸗a ſedeo. Inde h̊ poſſeſſio.ouis. Et h̊ poſ/ ſeſſoꝛ.oꝛis.⁊ poſſeſſiuus.a.;..l. PHoſſidere naturalit: oꝛ qͥs cũ ẽ in reułeius ꝑte · vel ſaltẽ cũ res eſt in cõſpectu eius.vt ipſam videat · vel partẽ eius · hm A¶xo. C. de acqui.⁊ certi.poo. Poſſidere ciuiliteroꝛ qͥs cũ necẽ in re· nec 54 res in cõſpectu eius· ᷣ poſſeſſionẽ ſolo aio habet. ⁊ rem de iure tenet · ſcllʒ ꝙᷓ talis ſit pſona ĩ quã cadere poſſit hmoi poſſeſſio. vt no. Jo.an.ĩ regulaſine poſſeſſiõe.li.vy PHoſſidere clameſt abſente oño ⁊ fructua/ rio exduſo cdanculo poſſeſſioneʒ ingredni vt dñm poſſeſſione pꝛiuet. PHoſſidere vreſt violenter poſſidere. Hoſſidere ſᷣcario eſt rẽ ad petitiones. vel ſces meas mihi cõceſſaʒ ad vſũ poſſidẽ q́;diu patit᷑ is qui conceſſit. Poſſidere p indiuiſoeſt aliquã rẽ ita poſ/ ſidere:vt nullaʒ ꝑtẽ in ea habeat ab alijs diuiſam. vel vt nulla ſit pars quã poſſi ⸗ deat ſeparatim/ſiue diuiſin. . Poſſidere pꝛo heęredeeſt ita poſſidere·qñ putat ſe eſſe heredẽ verũ cũ nõ ſit. Boſſidẽ ꝓ poſſeſſoꝛe · oꝛ ille qͥ ita poſſidet ꝙ ſe ſcit nullã canſã iuſtã poſſidedi habẽ vt ſiimterrogatus fueritqre poſſideat uł quõnullã rationẽ ſtendit · quare poſſi/ deat · ſed dicit poſſideo. Poſſideri ꝓpꝛie vicunt᷑ mobilia · eo ꝙ eis pedibo quis inſiſtit· vnde a planta venit iſta coſſeſſio. Po ſſidet᷑ aut hoc iure. qð iuſte⸗B iuſte ·.qð bene quod aũt male poſſidet᷑ · alienũ eſt. Male aut poſſidet qui male ſuis vtit· xel aliena pᷣſumit. de v. ſige ius dictum eſt. Poſſum.potes.potuii.valere · ſalʒ ↄſtãtia vel ſanitate.⁊ dꝛa potis noĩea ſ esẽ.Et coꝛripit · potes · a poſſũ pᷣmã. Bʒ potes cũ deſcendit a poto.tas/pdu.po. Pñ.Egro⸗ tare potes niſi vinũ poſt pira potes. Hoſtulo.las.lani.a.p.i.petereexigere· ro/⸗ garea dĩ a poſco.ſcis. Iñ hic poſtulatoꝛi rogatoꝛ.⁊ inde poſtulatrix.tricis poſtu latim ad.i.roganter.⁊ poſtulaticius.cia. ciũ ·q frequent᷑ poſtulat vel poſtulat. Po⸗/⸗ ſtulo cõponit᷑ vepoſtulo.las.Et coꝛ.ſtu. Potiono.nas.vel potionoꝛ.naris.i.potio⸗ nem dare.⁊ dicitur a potio.onis. Potioꝛ.tiris.d.qi.rrui·vti.⁊ dꝛ a pot.tis. noĩe.Et cõſtruit᷑ cũ actõ ⁊ gtõ ⁊ ablatiuo. vt Hotioꝛ illius rei· vel illã re· vel illa re. Et iuenit hm antiquosſm tertiã ⁊ q̃rta,ʒ cõiugationẽ: potioꝛ ·tiris. vel teris.ſed in infinitiuo ſemꝑ ſᷣm quartã iuenit᷑.potiri. fupinũ ĩ itũ.potitũ.pe pd. Iñ potit.a.ũ. Potiſſo.ſas.laui.i.frequent᷑ ⁊ paꝝ bibere. Et ĩ eodẽ ſenſu vicebat᷑ ãtiqͥ potaſſo.as PHoto.tas.taui.a.p.i.potũ dare. Ondepᷣs Hotauerũt me aceto. Et potare.i.bibere. Et ſupinũ eius ſyncopat᷑. Dꝛe potuʒ. tu. Iñh pot toꝛ.oꝛis.uł potoꝛ. Et potato⸗ rius.a,ũ. vel potoꝛius.a.ũ.Et h̊ potatrix. l potrix. Iñ hęc potatricula.le.vel po/ tricula.lę.oimi: potatus.a.ũ h̊ potat. tus.tui.⁊ potus.tus.tui.actus vel paſſio potandi.Et inde potito.tas.fre.Hotoꝓ bibere neutrũ eſt.? pdu.po.Sʒ p potuʒ dare · actiuũ eſt. Et bibere naturę eſt. Po/ tare vo luxurię eſft. P ante ₰ Piꝛandeo.des.i.vel pꝛaſus.ſũ.n.S.i.pꝛan diũ ſumere · in tertia hoꝛa comedere.⁊ dĩ a pꝛandiu. Et cõponit᷑ cõpꝛãdeo.des. di vel cõpꝛanſus.ſu.⁊ẽ neu ·cũ ſuis cõpoſit. Pꝛanſo.ſas.i.frequenter pꝛandere.l᷑ quo pꝛanſito.tas.aliud frequentatiuũ. Hꝛauo.uas.a.p.i.pꝛauũ facere.Et ↄponit᷑ depꝛauo.uas.i.valde pꝛauare.Et ꝓducit pꝛa. Mñn. Opto placere bonis pᷣuis odi/- oſus haberi. Quis nili ſit· pꝛauis nemo placere poteſt. PHꝛebeo · bes. n. .i.dareexhibere largiri. NPꝛeęcaueo.ues.n.S.i.ante vel p alijs vel fu/ tura ꝑicula cauẽ ⁊ vꝛ a ̊.⁊ caueo.ues. Et coꝛ.ca. Oñ Geñ. 7? Pꝛecauens ĩfuturũ. Pꝛeęcedo.dis.ſſi.ſſũ.n.t.ante ire.Et aliq d dr ſcedere qᷓ̃ttuoꝛ modis.ſcilʒ ternitate · ſicutdeus oĩa.Cẽpoꝛe· vt flos fructũ. Ele/ ctiõe · ſiẽ fruct floꝛẽ. Oꝛigine · vt ſon cãti. PHꝛecello.lis.pculi.vel cellui.culſũ.ul pcelſũ ack. i. ſupare.⁊ dicit᷑ a ha cello. Pꝛęcendo. dis.a.t.i.ante vel valde accen/ dere. dicitura p.⁊ cundeo.des. Pꝛeęcido.cis.cidi.ciſũ.a.t.i.antecedẽ.⁊ dꝛa ha cędo. dis. ccidi. Et ꝓduci. vbiq;. ITtẽ pcido.is.ſcidi.ſupino caret.i.ante cadẽ Vl in anterioꝛẽ ꝑte. Et coꝛ ci. vbiq;.⁊ vꝛ apᷣa cado.dis. Pꝛęcino.niſ.cinui.centi.n.t.i.valde canere vel ante. Et coꝛ. ci.?⁊ vẽ a .⁊ cano.nis. Hꝛecioꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.extimare.⁊ dẽꝛ a pciũ.Et cõponit᷑ appꝛecioꝛ.aris.⁊ depꝛe⸗/ cioꝛ. aris. Sʒ antiqui dicebãt pᷣcio. pcias appꝛecio.as.in actino genere. Nꝛecipio.pᷣcepiceptũ.a.t.i.Rceptu dare· imꝑarepoccupare.⁊ dĩ a .⁊ capio.pis Ite iuẽit᷑ ſcapio.pis.a ha eapio.pis.Et eſt cape antecape. in quo ſenſu etiã iue⸗/ nitur pcpio.pis. Et coꝛ.ci. vxelcc. Pꝛeęcipito.tas.taui.a.p.i.pcipitent aliqͥd obꝛuere · de alto ducere temere feſtinare. ⁊ dĩa pᷣceps.pitis.Et coꝛ.pi. NPꝛecluo.is.clui.ſuß. caret.i. valde defenG d unr. Ape⸗ aſo o pony ſpo⸗ l e1 . di poſi. 4 1pont kpdn Dusi ugn. gswn s (i Kalad minte⸗ nde⸗ lfaäi. Enia aR ſihin NN. me. 1 e coen pooe egu cis mtuiat uuare⸗ wian el valde reſplendere.⁊ dĩa ſ.⁊ cuo.is. Iñ hic ⁊ hec dliuis. Pꝛecluo ꝓ defendẽ· actiuũ eſt. Oꝛo reſplendere:neutrum. Pꝛ cõtrecto.tas.a.p.i.ante cõtrectare vel ante ↄtrectationẽ delectari:conſueta ma/ nibus palpare. NPꝛecoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.rogare. Iñ pᷣca⸗ toꝛius.a.ũ.⁊ H̊ ⁊ hęc pᷣcabilis.⁊ ̊ lea pᷣca/ bundus.a.ũ.i.ſimilis pᷣcanti /q̃ſi ad pᷣcan⸗ „ coꝛ.ꝗris.Et coꝛ.pꝛe. dũ habilis. Et cõponit᷑ depcoꝛ.an. Imp⸗ NPꝛecurro.ris.pcucurri.a.t.i.ante currere·ñ/ uenire ⁊ ? a ꝑa curro. Iñ ſcurſus.us.ui. Pꝛędeſtino.nas.naui.a.p.i.ante uł ab ęt᷑no deſtinare · Puidere/pᷣſcire· Et oꝛ a pꝛeæ de⸗ ſtino.nas.Sʒ pᷣſciuntur boni⁊ mali.Pꝛæę⸗ deſtinantur tm boni. pm Mug..⁊coꝛ.ſti. Pꝛędico.cas.caui.a.p.i.admonereulł ãnũ/ ciare bona.vt Ego pᷣdico:q̃ſi ß.i.ſuꝑ alia bona enũcio. Nñ tranſumptũ eſt ̊ voca/ bulũ in logica·cũ oꝛ: Genus pᷣdicatur de ſcie · Species pdicat᷑ de ſuo indiuiduo. i. enũciat· vel inberet. Inde verbalia. Pꝛedo.is.didi.tũ.a.t.i.ᷣ alijs dare: ho/ noꝛare:progare.pᷣponereoꝛnare.Et com ponitur a p.⁊ do · das. Pꝛeędoꝛ.ar-atus.ſũ.d.p.i.pdã facere.diſſi/ pare.⁊ dẽ a kda. Iñ h̊ ſdatoꝛ.⁊ ſdatoꝛiꝰ a.h.? pᷣdabundus.a.u.i.habilis ad dan⸗/⸗ oũ · vel ſimilis pᷣdanti.Et hic hęc ᷣdabi⸗ lis: hoc le. Et datus.a.ũ.qð accipitur in paſſiua ſigtione· ſm qð antiqͥ vicebant: do. vas. Et cõponit᷑ impdat.a.ũ. Mꝛeę⸗ doꝛ cõppuit᷑ compᷣdoꝛ.dar. Dep̃ᷣdoꝛ.aris. Et cõſtruit᷑ cĩ actõa ꝓpdu.h̊.Hñ Dꝛatius in epi. Singula de vobis ani ſᷣdãt᷑ eũtes Hꝛęficio.cis.feci.fectiũ.a.ti.ſponere.⁊ dĩa ⁊ facio.cis.Et coꝛ.fi. Iñ verbalia. Pꝛęfoco.cas.caui.a.p.i.ꝑſtringere:ſtrãgu/⸗ lare.q̃i ſauces ab antioꝛi ꝑte caꝑe ⁊ ſtrin/ ere.? di a h.⁊ faux.cis.Et pd.fo.Hnde uidiꝰ in Jbim. Hꝛęfocẽt aĩę noxia mel⸗ „ la viam. Pꝛegno.nas.aui.a.p.i.grauidare. Iñ pꝛe⸗ gnãs.nant.partidpin. Inuenit᷑ etiã pꝛe/ gnans pꝛo grauida. Sʒ pᷣgnans eſt quę pcepit. Grauida quã vteri grauedo pxi⸗ mã partui oſtendit. Et cõponit᷑ impᷣgno gnas. Repꝛegno nas. * — Pꝛęgredioꝛ.den.greſſus.ſũ.v.tii.ſcedere: . — vtrũq; a pꝛęa gradioꝛ. ſire qð ⁊ egradioꝛ.dirniĩuenit.Et dicitur PHꝛehendo.dis.ſimplex verbũ.⁊ babet. b. toſt. ea facit phendipᷣhenſũ in ſup.i.tenẽ inuadere.manus inijcere. Et cõponit᷑ ap/ pᷣhendo.dis.Compſendo ois.Dephẽdo dis.Repꝛehendo.ois. Pꝛeiudico.cas.caui.a.p.i.ſ̊ alijs iudicare.i iudiciũ alioꝝ depᷣmere⁊ dãnare· q̃ſi ſup⸗ iudicare.⁊ dicit᷑ a p̊a iudico.cas. NPꝛelibo. bas.baui.batũ.a.p.i.hcõtingere· psuſtare · vel ante ſacrificareleuit tãgere· paꝝ guſtarea dicit᷑a p.⁊ libo.bas. Pꝛelido.dis.liſi.liſũ.a.t.i.cᷣ alijs uł ante lę⸗ dere. Et dꝛ a .⁊ lędo.dis.Et pducit.li. Pꝛeligo.gis.legi.ctũ.a.t.i.ante legere dĩ a pᷣ lego.gis.Et coꝛ.li. Pꝛeęlioꝛ.arlliatus.ſũ.o.p.i.bellare.Rliũ cõ/ mittere armis viſceptare pugnare. Pꝛęludo.is.luſi.ſũ.n.t.i.ante ludẽ. ppꝛie ante maioꝛẽ ludũludulũ exercere nde Statius achilleidos.Cibi pꝛęludit ma⸗ gnus Achilles. Pꝛęluſtro.tras.a.p.i.p aſijs luſtrare. Pꝛęmineo.nes.nui.n.s.i.ſuꝑmanere.pᷣua/ lere·ſtare:Rcellere: dẽ a pꝛę.⁊ maneo. Pꝛemo. mis.pꝛeſſi.pꝛeſſuʒ.a.t.i.ſtringere· cohibere · refrenare · vrgere · depmere · vel flectere. Iñ pꝛeſſimadũ.i.ſtrictim.⁊ coꝛ. p.Nñ Pꝛudetiꝰ. Magna caduntinflata crepanttumefacta pmunr. Pꝛendo.vis.di.ſũ.a.t.i.caꝑe⸗ ꝓpꝛie piſces Vñ Aucanꝰ Qð pꝛẽderat heęſit. Inuenit tamẽ in diuina pagina in euangelio Jo/ ãnis.2i? Mihil pꝛẽdiderũt. Idẽ. Afferte de piſcibo q̊s pꝛẽdidiſtis nüũc. Sʒ h̊ nõ ẽ regulare:Naã nullũ vybũ t᷑tie cõiugatiõis habet finalẽ gemiationẽ in eterito·niſi ſit oↄpoſitũ a do daspꝛẽdo aũt nõ ẽ ↄpoſitũ imo ſimplex. facit g ſteritũ in di.⁊ ſup.in ſũ · m Mug..⁊ iſtud tenẽt grãmatici coĩt: Quidã tamẽ vicũt ꝙ pꝛẽdo.dis.cõpoĩt a do das.⁊ ſic facit pꝛẽdidi:pꝛẽditum. Pꝛenoio.as.are.a.p.i.pꝛenoĩe uocare:vel pꝛenomen imponere. ? Pꝛępedio.dis.diui.ditũ.a.t.i.impedire·uł deturpare · deuaſtare · qſi H.i. ante pedicaʒ ponere.⁊ dꝛ a h.⁊ pꝑedica.cę.⁊ coꝛ.pe. PHꝛeępeto.tis.a.t.i.pꝛę alijs petrer. Pꝛeępolleo.les.lui.n.s.i.valde pollẽ.⁊ ful/ gere · pſtare · excellere. pcelleeeer. NPꝛępono.nis.Rpoſui.ſitũ.a.t.i.ante vel pꝛę alijs ponere.⁊ dꝛa ᷣa pono.nis.Indehᷣ⸗ coſitus.a.ũ.i.ante poſitus. ꝛępoſtero.aſ.a.p.i.oꝛdinẽ ꝑuertẽ.vłtrãſ- uertere ſclʒ qð debet eẽ poſteri facẽ pmũ Pꝛerogo.gas.a.p.pcellereexcellẽ.ſuꝑare· ułpponẽ. Iñ hęc ꝑrogatiua.uę.i.ſingulan 5 5 excellentia. Et ſꝛo gatiuus.ua.uũ.i.excel/ lens.vel ad pꝛogatiuã ꝑtinens. Nꝛerumpo. pi. ptu.a.t.i. ante rüpere · vel ab anterioꝛi parte rumpere. Pꝛeęſagio.gis.n.qi.diuinarefutura nũcia/ — re.⁊ dĩ a ꝑſagiũ.gij. Iñ pꝛeęſagus.ga.ꝗl. i. ſciꝰ futuroꝑꝝ. In hiago. gas. ide quod pꝛeſagio. gKis. Piꝛeſcindo.is.ſcidi.ſciſſũ.a.t.i.ante uł pꝛ?ę pe. teriti·q; ſcidi babet pꝛimã bꝛeuẽ. Vñ Duidius meta. Maã cęlo terras ? fras ab cedis. ceæcidi. Oñ Duidi meta. xij? Abſ/⸗ adit iugulo pectuſq; humerũq; ſiniſtr. Pꝛeſcio.ſcis.ſciui.a.qi.ante ſcire. Iñ Rſciꝰ a. u. Et cõſtruit tã cũ gtõ q; cum actõ. vt Pꝛeſcius huiꝰ rei.⁊ ꝑſcius hanc rẽ. Item a pꝛęſcio · ſſcitus.a.u.et ſſciẽs.tis.ge.oĩis Inde bec pꝛęſcientia tię. Pꝛeſcribo.bis.a.t.i.ante ſcribere· ꝓcedere. ſtruere· vel ab aliqͥ ſpacio tẽpoꝛis aliqd poſſidendo adqᷣrere. Iñ pſcriptus.a. um. Et hec pſcniptio.onis.i.adqſitio dominij ſuꝑ aliquã rem aliquo certo ſpacio tem/ poꝛis poſſidendo. Pꝛeęſeco.cas.ſecui.ctũ.a.p.i.hᷣ alijs ſecare. Pꝛeſento.tas.taui.a.p.i.ad ſſentiã ducere 7 dẽ a pꝛeſens. Et cõponit᷑ reßᷣſento.tas. NPꝛeſepio.pis.ſepſi.ſeptũ.a.q.i.ſeexem pꝛe⸗ tendereante ſepire. Et pꝛodu.ſe. Hnde Vallamus ꝓpꝛie caſtrũ ſepimus ouile. Pꝛeſideo.des.n.S.i.ſuper alios ſedere.⁊ p/ eſſe · defendere. Pꝛeęſero.ris.a.t.i.ante emittere · ulł ſupꝛa· uł pꝛę alijs ſerere. Hꝛeſſo.ſas.ſaui.i.frequent᷑ pᷣmere.?¶quo aliud frequẽtatiuũ·ſcilʒ pſſito. tas: coꝛ.ſi. Pꝛeſtigio.as.a.p.i.ludificare·pſtigio aciezʒ oculoꝛum obſcurare. Pꝛeſto. tal.ſtiti. titi:: raro ſtatũ n. p.ãte ſtare . vel ßeſſe· vel cellere.⁊ d a ꝑ.⁊ ſto. Et Hſtare.i. exhibere · vare · vel ſtatuere. Inuenit etiã pſto.ſtas.ſtaui.ſtatum.i.cõ/⸗ modare. vel mutuare ⁊ eſt actiuũ ⁊ ſim/ plex. Iñ pᷣſtans.antis.i.multũ ſcellens alijs valens. Et pſtantia. tię. Et hic⸗ 5B ſtabilis. hoc le.i multũa p̊ alijs valẽs. Itẽ a pꝛeſto.ſta s.dꝛ pᷣſto·adu.tẽporł vel loci.i.in pſentia ſum.q̃ſi ſto p̊ alijs. Onde greciſmus.ꝛeualeo pꝛęſto vicas pꝛeſto * 5 cõmodo ſigniſicare. quoq; dono. Heſto quoq; ſepe ſolet ac· So⸗ r alijs ſcndẽ, oĩ a p. ⁊ ſcindo. dis. Et coꝛ. ſcidit vndas. Inuenit᷑ etiaʒ abſcido.dis. abſcidi me ꝓd.⁊ tũc ↄpoĩt᷑ ab abs ⁊ cdo Pꝛeſtoloꝛ.aris.atusſu.d.p.i.expectare.et dicit᷑ a pꝛea ſtolon. opꝛie ille vꝛ pſto⸗ lari·qͥ ᷣmiſſus expectat.licʒ generalit᷑ po/ natur pꝛo expectare.Sʒ cũ eſtoloꝛ pdu- penul.miꝝ videt ſi cõponat᷑ a ſtolon cum epiſtola ab eo cõpoſitũ pe.coꝛ. IAdeo alij vicũt ꝙ ſſtoloꝛ cõponit᷑a pꝛeſto.⁊ olim. qꝛ qui ꝑſtolat᷑ aliũexpectat eũ dum pſto eſt. Et ſtoloꝛ in eodẽ ſenſu coſtruit᷑ cim dtõ⁊ actõ. Idẽ enĩẽ pꝛeſtoloꝛ tibi:quod pſtoloꝛ te· ita dicit Huguitio. Multi tñ dicũt. pᷣſtoloꝛ poteſt vltima coꝛnipere ꝓducẽ diᷣſis ſigtionibo. Oñ ĩ greciſmo dẽ·Pꝛęſtoloꝛ expecto pſtoloꝛ ꝗqrere dico. Et hoc cõtigit ex diuerſa cõpoſitione · õm iſtos: Mã pſtoloꝛ.i.expecto cõponit a pꝛe ⁊ ſtolon. qð eſt miſſio. Sʒ pᷣſtoloꝛ.i.ꝗro cõponit᷑ a pꝛę.⁊ telon:quod eſtlongum. Pꝛeſulo.las.laui.a.p.i.pꝛęeſſe alicui ſolo. ⁊ dã a pꝛęa ſolũ.Sʒ ponit᷑ ſimpliciter pꝛo pꝛęeſſe ⁊ dominari. Iñ hic⁊ hęc pꝛeęſul.lis coĩs generis.qui vel quę pꝛęeſt. . — PHꝛeęſumo.mis.pſi.ſumptũ.a.t.i.ante velß alns ſumere non audenda facere. Iñ pꝛe⸗ ſumptuoſus.a.ñ.qui peſannt. lfſu⸗ mituraudax impudens.⁊ cõꝑat᷑.Et hec pſumptuoſitas.atis: pꝛęſũptio.Et pꝛe ſumptiu. a. ũ.i.hſumptuoſus.⁊ hic ⁊ hęc Hſumptibilis.⁊ B.le. Et pꝛeęſumptibiliter aduerbiũ. Et bec pꝛeſumptibilitas. tatis. Hꝛęgtereo.is.iui.n.qi.iuxta ire·vel tranſire. ⁊ dicitur a pꝛętera eo is. PHꝛętergredioꝛ.deris.htergreſſus.ſũ.d.t.i. iuxta gradi · vel tranſire pꝛeęterire. dicit a pꝛęter.⁊ gradioꝛ. Pꝛetexo.is.xui.textũ 36 Qui ptexut cũcta deſup. In H Ptexa i.qdã veſtis nobiliũ romanoꝝ. Et dꝛ ſic· quia pꝛętexebat eiqui ea vtebat. Pꝛęetoꝛqueo.ques.toꝛſ. i.ſũ. vel pꝛętoꝛtũ. .S i. ante vel pꝛę alijs toꝛquere. Pꝛeualeo.les.n.s.i.Rſtare ſcellẽ plus valẽ Piꝛeuaricoꝛ. ar. uł pꝛeuarico.caſ.itrãſgredi infringere. 1 o a pꝛęa varico · vel varicoꝛ Inde pꝛęuaricatoꝛ.toꝛis.i.tranſgrediẽs. ⁊ bec pꝛeuarica trix. tricis. Et vicunt᷑ ua/ ricatoꝛes legis.i.trãſgreſſoꝛes legis:quia pꝛeę alijs ? pluſq; debeant in lege varicãt i. daudicant. vel ambulant. Et coꝛ. ri. NPꝛeuertoꝛ. teris.verſus.ſũ.d.tx.i.pꝛguenire. ꝛeterire tranſire. *„ eincipoꝛ. aris. atus. ſi. . ·.i. dominoꝛ. Et coꝛ. pe. Et conſtruit cũ vtõ. vt Pincipo⸗ ⁰ Am. textu.n. ti. Pee alijs Vel ãte texere dꝛ a .⁊ texo.is Hñ Job. er uſno dieo. neßm a onn. nſoo. une Püls Fio Nß Erbe bipe⸗ ane snns – niß ni⸗s esvie Giged ym Vſgenis Nnt tibi. i. dominoꝛ. tum facere. Pꝛiuilegio. as.a.pi.pꝛerogare. puilegia⸗ Pꝛiuo.nas.uaui.a.p.i.fraudarealienare. ſubtrahere· remouerepuatũ facere. Inde pꝛiuatus.a.i.i.alienatus ab aliqᷣbus reb wel honoꝛe⁊ dignitate. Et pᷣnatim.i.ppe ſingulatim.adu.viſcretiuũ.Et ꝓdu.pmã pꝛiuo. Onde in Turoꝛa.Mõ me luce tiua pꝛiuares ſicut iniqdun. Pꝛobo. bas. baui pbatũ a. p..laudarevel cõfirmare· vel certificare· Iñ pꝛobaticꝰ.a. ñ.qui pꝛobat. vel ꝓbat᷑. Et hic⁊ hęc pꝛo⸗/ babilis.⁊ hocle. Et ꝓbabilit ad. pba/ bilitas.atis.Et coꝛ.hanc ſyllabam pꝛo. Pꝛobꝛo.bꝛaſ.bꝛaui.bꝛatũ.a.p.i.vituperare redarguẽiiuriari. Et cõponit᷑ ex pbꝛo as. Pꝛocedo.dis.ceſſi.ceſſũ.n.t.i.paulatim in anterioꝛẽ partẽ ire.⁊ eſt ꝓpꝛiũ ferentiũ ſa/ cra. dꝛ a pꝛo cedo.dis.ceſſi. Iñ H̊ͥ pio⸗- ceſſio. Oꝛocedit qui in anterioꝛẽ partẽiit. Pꝛęcedit qͥ ſequentẽ ante it. Itẽ pꝛocedẽ i.pꝛoſperea ad bonũ cedere. Iñ h pceſſus ſus.ſui.i.pꝛoſper euentus: vel augmentũ. Pꝛocello.lis.culi.culſum.a.t.i.pcutere. Pꝛocido.dis.di.ſupino caret.i.pꝛocul vel ante cado.⁊ dẽ a pꝛo.⁊ cado.dis. Iñ pꝛo/ cidens.tis. ge. oĩs. Et coꝛ. ci. tam in pñti q;ᷓ in terito. Oñ Matthei. 2⁰. Et pꝛocidẽé/ tes adoꝛauerũt eũ. Pꝛocio.cis.ciuia pꝛoco.cas.ĩeodẽ ſenſu.i. nouã cõiugẽ · vel nuptã ꝑetere · vel gene⸗ raliter mulierẽ. Et ponũt᷑ ſimpliciter pꝛo petere. Itẽ pꝛocireuł pꝛocare ẽ ꝗqð vulgo dicit domare · aliquẽ deſcoꝛtare. Pꝛocito.tas.frequẽtatm̃.i.ſꝓe petere ·ſicut pꝛoci faciũt · vel ſepe pꝛolõgare· ſicut mu/ lieres faciunt ſuis pꝛocis.Et coꝛ.. NPꝛocoꝛ.aris.atus.ſũ..p.i.impoꝛtune pe tere. Iñ pꝛoc.a.ũ. Et hic pꝛocus.ci.i.pe/ titoꝛ.⁊ ꝓpꝛie mulieꝝ · vel nouę coniugis nuptiarum. Nꝛodeo.dis.dij.vel diui.ditũ.n.qi.deue nire.⁊ in antea ire.⁊ dĩ a pꝛo.⁊ eo.is.int᷑/ poſita.d. ODñ Dꝛatius. Eſt q̃dã pꝛodire tenus ſi non datur vltra. Et coꝛri. pe. ſuß. ſcilʒ pꝛo ditum. NPꝛodigo.gis.degi.a.t.i.vaſtare· dilapi⸗ dare⁊ ðꝛ a pꝛo.⁊ ago.gis. Iñ pꝛodigus a..i.diffuſus· vltra modũ largus ⁊ efſfſun dens hm Huguitionẽ. Pꝛodo.iſ.didi.ditũ.a.t.i.tradere.ułma/ nifeſtare· vel pꝛocul dareexpellere dĩ a pꝛoa do das. Oñ PHirgilius. Nodimur atq; malis lõge diſiigimur horl. Iñ pꝛo/ Ditus.a.ũ.pe.coꝛ.Oñ. Impoꝛtat fraudem pꝛodit ſine fraude reuelat. r Pꝛoduco.cis.a.t.i.pꝛoculducẽ⁊ abſentare ul extendere · vel pꝛolõgare ul in cõſpectu Ducere · vel in aꝑtü· vel extra vucere. Pꝛophano.nas.a.p.i.execrari:cõtamiĩare. vel polluẽ Et ꝓphanareẽ in ꝓphanis an/ nũciareuł venerari. Mñ legit ꝙ btã Ma⸗ ria erat ꝓphanata.i.in ꝓphanis venerata vel annuũciata. Et pꝛod.pha. MOñ Mꝛatiꝰ-. PHone deos⁊ ꝗ tangẽdo ſaca ꝓphanas. S a ed fers.tuli.latu.i.differre· ꝓlõgare · Oel pꝛoferre.i.manifeſtare:uł offerre. Et pꝓfere·q̃ſi pcul ferrea ſᷣm h̊ ꝑtiet ad xᷣba: Maã vꝓ̈ba pꝛoferunt᷑· quaſi pꝛocul.i.extra ferũtur. vel emittunt. Iñ pꝛolatus.ta.tũ. Pꝛofſicio.cis.feci.fectũ.n.t.i.valde facẽ.vel incremẽtũ ſumẽ coꝛ.ci.Oñ qͥda. Nꝛoficit h̊ nũq; cui ſꝑ leta nouãt᷑. Itẽ comedẽtib⸗ ꝓpꝛie non eſt dicendũ pꝛoſiciat:quando op tamus eis cibũ ꝓdeſſe.ſ̊ pꝛoſit. Inue/ nit᷑ t in q̃dã collecta:Hꝛoficiat nobis ad ſalutẽ ⁊c.qð autoꝛitati aſcribendum eſt. Pꝛoficiſcoꝛ.ceris.fectus.ſũ.d.t.i.ire. Pꝛofiteoꝛ.ter.feſſus.ſũ.v.s.i pcul ab ĩten/ tiõe fateri.i.aliud ĩ coꝛde habẽ⁊ aliud oꝛe fateri. Del ꝓfiteri.i.pᷣ fateri: uł̃ alijs fa- teri. Nel ꝓfiteri.i.reddẽ/uł ſoluere debitũ Qui eni ſoluit debitũ:illud pꝛofitet᷑ Hñ Aud.2? Ybãt oẽs vt ꝓfiterẽt᷑ ſinguli in c/ uitatẽ ſuãꝗ. Inde hic pꝛofeſſoꝛ.oꝛꝛisss. Hꝛofligo.gis.⁊ ꝓfligo.gas.i.deſtruẽcru/ ciare · deuaſtare · diſſipare· q̃i pꝛocul agẽ? ⁊ diſpgẽ. Inuenit᷑ etiã in eodẽe ſenſu ꝓfii/ goꝛ.ar...p.Et hinc pꝛofligatus.a.ũ.Et ẽ Pꝓfligat hm Pap̃·pꝛoiectꝰ.deuiꝰ.ꝑũᷣſus afflict· ſceleratintſectus. Et pꝛodu.fli. NHꝛoſoꝛar..d.p.i pcul ab ĩtentiõe fari/ſcilʒ aliud vᷣbũ ꝓferre: aliud aĩo habere Hñ cęſar.cũ ſui volebãt recedẽ.illos ꝓſabat᷑. videbar᷑ enĩ illis dare licẽtiã recedendi.? tamẽ intẽdebat eos dehoꝛtari a receſſiõe · Item pꝛoſari.i.pꝛędicere·vel pꝛęfar. Nꝛofugio.g..n.t.i ꝓcul fugẽ. I pfuga. i. pe. coꝛ.i pcul fugiens. Hofug pꝛie dꝛ qͥ ꝓcul a ſedibo ſuis vagatqᷓi poꝛro fugat. Hꝛofundo.is.fudi.fuſũ.a.t.i.pcul funde diſpꝑgerediſſipare/de uoꝛare/pꝛoijcere 7dĩ a pꝛo fũdo.vis. Iñ pꝛofundus.oa ↄũ.i.pꝛodiguslargus · diſſipatoꝛ·qui nimis pꝛofundit. Inde pꝛofunde.dius. diſſimeadũ.Et H̊ pfũditas.atis.i pdiga litas. Sʒ /pfũdo.das.i.effũdẽ· diſpgere · — dilapidare. Equocatio eni ẽ in ſdict. Fu/ vare enim deſcendit a funda ⁊ a fundus. Similiter pꝛofundus deſcendit a fundus ⁊a pꝛofundo.dis. Itẽ pꝛofſundo.das de⸗ ſcendit a pꝛofũdus.Et ſcias ꝙ fundus cõ/ conit᷑ cũ pꝛo.et dĩ ꝓfundus.a.ũ.q̃ſi pcula fũdo habens ſuꝑficiẽ. vel qſi pcul babeat funduũ. Oñ h pfundũ di mare altũ: pꝛo/ füditas alicui rei. Iñ pꝛofũditas.tatis.X pꝛofũdo.das.i.in pꝛofũdũ demergere. Hꝛogigno.gnis.nui.genitũ.a.t.i.pꝛocul uł ante gignere. Del ꝓgigno ·q̃ſi ꝓlẽ gigno ⁊ẽ etymologia. Iñ hic pꝛogenitoꝛ.toꝛis. Pꝛogredioꝛ.der..greſſus.ſũ.v.t.i.pꝛocedẽ q̃ſi pꝛo.i.ante gdi:uł pꝛocul gdia coꝛ.gre. Pꝛoemio.mias.n.p.i.inciꝑe·vel ꝓꝓemiũ fa cere vel vicere. Pꝛohibeo.bes.bui.itũ.a.s.i.vetareint᷑dicc gdicere.⁊ dꝛ a p.⁊ habeo.bes. Iñ ꝓhibẽs tis.oĩs.ge.⁊ Hꝓhibitio.onis.Et ſciasqð peccata moꝛtalia pꝛohibentſᷣ peccata ve/ nialia cohibentur. Pꝛoijcio.cis.ieci.iectũ.a.t.i.pꝛocul.vel añ iacere dẽ a pꝛo: iacio. Ite iuenit᷑ pꝛicio cis.reci.rectũ.⁊ ẽ idẽ qð pꝛoijcio. Et ſiir ẽ ↄpoſitũ a ꝓ.⁊ iacio.Et ẽ ꝓᷣbũ ſacriſicãtiũ. Pꝛolicio.cis.a.t.i.pꝛocul elicere. Pꝛologixo.as.n.p.i.pꝛologũ facere.pfa⸗ ri ploqui ante natura. Et coꝛlooo. Pꝛomineo.nes.n.s.i.qᷓi pꝛocul manẽ⸗ ap⸗/ parere · ſupſtare⸗Reſſe⸗ dꝛ a pꝛouł pꝛocul ⁊maneo. Iñ pꝛominẽs.tis.ge.oĩs.Et hęc ꝓminẽtia.tię. Et pꝛominẽtadu.⁊ coꝛ mi. Sꝛomiſceo. ſces.ſcui.a.s.i.pꝛocul:vel ante vel pꝛo aliquo miſcere. Pꝛomo.mis.pſi.ptũ.a.t.i.pꝛoferre:manife ſtare · apire· exhere · oꝛe vicere. Et cõponit depꝛomo.mis.i.valde pꝛomere.Exp:o/⸗ mo.mis.i.e uł valde piomẽ⸗a pꝛod.pꝛo. Vñ in Auroꝛa vꝛ. Sed partẽ iecorn pꝛo/ mens de capſide ſupꝛa. Hꝛomoueo.ues.moui.motũ.a.s.i.pꝛocul mouerea abſentare. Et pꝛomouere.q̃ſi in anteriorẽ ꝑtẽ mouere.Et pꝛomouẽ · ſubli⸗ mare ad oꝛdinẽ vel honoꝛem mouere.Et pꝛomouere.i.pꝛoſicere.Et coꝛmo. PHꝛomulco.cas.caui.n.p.i.nauem ducere.⁊ pꝛopꝛie cum pꝛomulco. 7 SPHꝛomulgo.gas.gaui.n.p.i.pꝛonunciare· manifeſtare. Et vꝛ pꝛomulgare. qᷓi pꝛom/ ptũ ⁊ maifeſtũ multjagẽ.⁊ ẽ etymologia. NPiꝛonoſco.ſcis.i ꝓcul ãte noſcere dĩ a pꝛo ⁊noſco.cis.Iñ h̊ ꝓnoſticũ.ci.i.ſignũ futu/ ri. Et pnoſtic.a. u.qᷣ ſcogſcit uł ante ſigt. NPꝛopagino.nas.a.p.i ptẽdere:ꝓpagines extẽdere · flagellũ vitis trę ſubmerſu ſter ⸗/ nere quaſi poꝛro pandere. Et coꝛ.gi. Et pnoſtico. cas.i pnoſtic ꝑppẽdẽ pᷣnoſcẽ . Haꝛopago.gas.gaui.a.p.i.pꝛotẽdere ⁊ ex-/ extẽſio · flagellũ vit extẽſũ ſub tra.⁊ ꝓduc pe. pꝛopago vᷣbũ nomẽ ĩ oĩ ſua ſigtiõe. tñ in pᷣma ſyllaba ẽ vifferẽtia · qꝛ H ꝓpago ginis pꝛo extẽſiõe vitj.et ꝓpago.gas.ci ad pꝛotẽſionẽ vitis ꝑtinetpꝛodu.pmã.PD Pe ꝓpago qñ ꝑtinet ad ſapiaʒ coꝛ.pmã. Hnñ. 4 tendere. Iñ H̊ ꝓpago.ginis.i.linea·oꝛigo . Ditem pago libet infinita ꝓpago. 1 Pꝛopello.li.puli.pulſũ.a.t.i.pꝛocul u(l ante w pelle. Et ↄponit a pꝛo.⁊ pello. lis. er PHꝛopẽdo.dis.a.t.i.extẽdere· dilatare.⁊ dꝛẽꝛ b a pꝛoa pẽdo.dis. Iñ ꝓpẽſus.a.ũ.i.extẽſꝰ 19 dilatat. Et inde ꝓpeſius adu.qſi extẽſiꝰ. t⸗ Pꝛopero.ras.raui.n.p.i.feſtinare.Sʒ ꝓpe⸗ n rat q vnũqðq; mature trãſigit. Feſtinat de q multa ſiłicipit: nõ ꝑficit. Et ↄpoĩt ap/ 2 ꝓpero.ras.i.valde ꝓperarea deppero as. aaln Pꝛopheto.tas: ꝓphetio. cas:ĩ eodẽ ſenſnu Hol i. futura pꝛędicere. ſunt neura. doſ Pꝛopitioꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.eſſe vel fieri l ꝓpitiũ. Iñ hęc ꝓpitiatio.onis.i.placatio V miſericoꝛdia. Et ꝓpitiatoꝛius.a.ũ.Et ꝓpi⸗ 1 tiarius.a. i. Et cõponit᷑ repꝛopitioꝛ.aris. Po Pꝛopino.nas.a.p.i.vinũ miſcere potũ ad miniſtrare. Iñ ꝓpinatoꝛ.or.qͥ potũ admi/ pi niſtrat ñ Duidiꝰ. Inde ꝓpinatoꝛ nimi / nn um qͥ vinũ ꝓpinat. Et ĩ Auroꝛa dicit᷑. De Pr qbo angelici ciues bona ſũma ꝓpinãt. Itẽ· a a ꝓpino.nas.dꝛ h ꝓpinatoꝛiũ.toꝛij.domus Koag vel locus vnde ꝓpinatur.vel vbi ꝓpinak. pe⸗ Pꝛopinito.tas.i.frequenter ꝓpinne. pß⸗ Pꝛopinqͥ.quas.ipximare ꝓpe eſſe.Et co⸗ t⸗ ponit᷑ appꝛopinquo.quas.i.appꝛoximanr. Po Pꝛopio.as.n.p.i.pꝛoximare ꝓpinquare. do Et cõponit᷑ appꝛopio.as. Iñ appꝛopians pltn antis.genens omnis. OO ſoen Piopugiocpinnün facre. W ꝛopudio.as.a.p.i.inhoneſte cõtinere u bon repellere·vel iiuriari·vel ſcrutari. In ꝓpu-⸗ eii vioſus.a.i.i.igẽminioſus:ũiurioſus:turpis P ipudibũdus:iuerecũdus.iĩpudẽs: irreue⸗ ben rens. infrontuoſus. Inde ꝓpudioſeadu. Po Et heęc ꝓpudioſitas.tattis. V⸗ Pꝛopugno.nas.n.p.i ꝓcnl. vel ꝓ aliqͥ pu⸗ du gnare. ul valde defendere · ſuccurrere. en Pꝛopulſo.ſas.i.frrequent᷑ ꝓpelle pmouere. Pꝛorito.tas.a.p.i.puocare.vel exctare. ut ꝛoꝛogo.gas.are.a. p.i.differrediſtẽdere pꝛolõgare pꝛotrahere/pꝛoducẽ xlpᷣmüů m. die uri ſieni Mn tp Medts 4 cno Epi⸗ zmans. änd wuün RK nit N ni ens gint . oq. gus Eyimn . 0W Pbfpo l⸗ pouelt. ſtidn pnl oCℳℳ tẽpextẽdẽ ff ð iudul.j. offi.dele p. et.g Pꝛoꝛũpo.pis.a.t.i.emittẽ/floꝛere exigere. DPꝛoꝛuo.is.ercn.t.i.pꝛocul ruere· ex ruere. impetũ facerepoꝛro cadere. tumelia increpare. Pꝛoſipo.ſipas.a.p.i.pcul ſipare ⁊ ſogere. Iñ h. ꝓſapia.pię.⁊ hęc ꝓſapies.ei.i pge/ nies generatio ·qꝛ ꝓcul ſipat᷑ ⁊ ſpargitur vſq; in poſteros. Pꝛoſo.ſas.a.p.i,pducere. Pꝛoſaico.caſ.n.p.i.pſaice ſcribẽ uł oictare PHꝛoſcribo.bis.a.t.i,pcul a ſcriptura remo/ uere.⁊ dẽ a pa ſcribo.bis. Iñ ꝓpſcript.a.ũ Et dicebant᷑ ꝓſcripti quoꝝ noĩa de enea tabnla delebant᷑· qð erat cũ vãnabantur ꝓ aliqͥ ſcelere. Iteʒ pſcribere.i.damnare · Et ꝓſcriptus.i.damnatus.ſed ꝓpꝛie cum aliqs ita dãnat᷑ ꝙ nomen eius pſcribitur de conſoꝛtio oꝛdinis eiuſdem· ſᷣm Hug. Sʒ Papias dicit: Poſcriptus dãnatꝰ cuius bona palã ⁊ aꝑte ſcribũt.i.exulat. Pꝛoſeco.cas.a.p.i.pcul vel ante ſecare.JIñ ꝛoſectum.cti.i.extum. . Poloquor Miodecurns ſi. o. t. Pcnlſeck. l quę reſtant ſequi: pcedere. Inde boc pꝛoſequiũ.quij.i.ſeruitiũ. Hꝛoſerpo.pis.n.t.i.pcul ſerpere· vel pꝛoxe ſerpe: etiã in ante ſerꝑe: Daheſergo pis. Iñ ꝓſerpina.nę.filia Cerer/ſcilʒ na.vñ⁊ dẽ ꝓpſerpinaq; ꝓpe nos ſerpat. Pꝛoſeucoꝛ.aris.d.p.i.mendicare·wel deß/ cari pꝛoſeucam.g Pꝛoſiſto.ſtis.n.t.i ꝓſtare.⁊ p pᷣcio ſtare. et meretricari. Itẽ ꝓſiſto.ſtis.i.pſtituere.i. ꝓ ſᷣcio ſtatuere ad meretricãdũ ułaliud. Et eſt vᷣbu meretricale in vtraq; ſigtiõe. Pꝛoſpecto.tas.verbũ fre.a ꝓſpicio.cis.IN quo pꝛoſpectans.antis.ols.ge. Dnde in vita beati Nicolai legit᷑. Deus ex alto ꝓp/ ſpectans. Et vt vicit Papias: MHꝛoſpecto deſuper aſpicio · vel pꝛocul. Pꝛoſpero.as.a.p.i.pſperũ facere. Inuenit᷑ etiã pꝛoſperoꝛ.ar..d.p.i.pꝛoſpere agere. Pñ ꝓpheta. O vñe ſaluuʒ me faco vñe bene pꝛoſperare. Pꝛoſpicio.cis.a.t.i.pꝛocul aſpicere.:longe videre.⁊ dꝛ a pꝛo.⁊ ſpecio.cis. Pꝛoſtituo.is.a.t.id eſt pꝛo pᷣcio ſtatuere· pponerea dẽa pꝛo.⁊ ſtatuo.Et eſt verbũ meretricũ: ꝗ pꝛoſtituũtur.i.pꝛo pꝛecioſe ſupponũt. Iñ ̊ pꝛoſtibulũ.li.õm HNHug. Pꝛoſto.tas. ſtiti.ſtitum.n.p.i.ante ſtare⁊ dꝛ a pꝛoa ſto.ſtas. Del pꝛoſtareii p pꝛe⸗ cio ſtare · vel cõmiſcere ſe cũ meretrice. Et eſt verbũ meretricũ·ꝗ pꝛoſtãt.i.pꝛo pᷣcio ſtant.⁊ meretricant᷑. Iñ h̊ pꝛoſtibulũ.li. NHꝛoſũ.pꝛodes.deſt.i.pꝛoficere/pꝛoficuum cõferre. Iñ pꝛofuturus.a.ũ. Et oꝛa pꝛo. ⁊ſũ·eseſt.⁊ interponitur.d. NPꝛotelo.as.a.p.i.diſtendere:pꝛolongare differre· pꝛouocare.dilatare.Et ꝓdu.te. PHꝛotero.ris.a.t.i.ante vel ꝑedibus terere. Pꝛotraho.is.here.a.t.i.dilatare.in mediuʒ trahere · vifferre· ampliare:moꝛari:pducæe. Pꝛoteruio.uis.uiui.uitũ.n.q.i.eſſe vel fieri pꝛoteruũ ·ſuꝑbirecrudereferocire. HHiꝛoueho.his.pꝛouexi.ctũ.a.t.i.pꝛocul vel ante vehere ꝓmouẽextollere· ſublimare. Iñ pꝛouecto.as.fre: ꝓuect.a.ũ.i.pꝛocul ul ante vectuspꝛomot᷑ſublimat᷑.auctꝰ. 7cumulata. Pꝛouenio.nis.pꝛouentuʒ.n.q.i.pꝛocul vel cumulat᷑. Oñ ꝓuecta ętas dꝛ qnis aucta ante venire · vel abundare ⁊ creſcere pul/ lulare.⁊ dꝛ a pꝛo.⁊ venio.nis. Iñ h̊ pꝛo/ uentus.tus.tui.i.abundantia. PHꝛouerbioꝛ.aris.d.p.i.pꝛouerbia dicere· vl pꝛouerbijs vitupare · bm Mug. Pꝛouideo.des.pꝛouidi.uiſuʒ.a.S.i.pꝛocul videre·/ꝓcurare ⁊ dꝛ a pꝛo.⁊ video.des. Iñ pꝛouidens.Et hęc pꝛouidentia.tię. Pꝛouoco.uocas.care.a.p.i.irritarepoꝛro vel ante vocaread irã vel bellũ mouere. Pꝛoximo.as.are.n.p.i.appꝛopinquare. ꝛurio.ris.riui.ritũ.n.q.i.mollit᷑ effluere pꝛurituʒ habere· libidine cõmoueri. dele⸗ ctando vri.Et pꝛo faſtidire inenit᷑. Inde pꝛuriens. entis. ois. ge. Onde. 2. TCimoj. 4² Coaceruabũt ſibi mgros pꝛurientes auribus. Iñ pꝛurit.tus.tui.et h̊ pꝛurigo ginis.in eodeʒ ſenſuſcilʒ ardoꝛ ⁊ exuſtio carnis.vel auriũ cogens ad ſcalpendum. Plſallo. lis.· pſalli.n.t.i.exultare· iubilare.õ gaudere· vel cantare. Hꝛopꝛie eni pſallẽ. eſt geſtu coꝛꝑis expmere gaudiũ mentis ⁊ hoc q̃dã digna q̃litate vod.⁊ caret ſuß. Plſalmographo.phas.i.deſcribẽ pſalmos Pante B Hubero.ras.n.p.i.creſcere pubereiuuenẽ. dĩ a puber. Et cõponit᷑ repubero.ras. Et hinc puberaſco.ſcis.Repuberaſco.ſd. inchoatiua. Et coꝛ. be. Puberto.tas.tare.n.p.i.foꝛere.⁊ in puber/ tate eſſe. Et pꝛoducit pu. barbere Mel pubere.i. pubẽ emittere. Et binc pubeſco.ſq.inchoa.i.barbeſcere · cre⸗ ſcere · Del pubere ⁊ pubeſcere.i. tali ctate eſſe · talẽ etatẽ habere · vel vucere. Et com/ ponit᷑ impubeo.bes. Iñ impubeſco.ſeis. Sußppubeo. bes. Inde Suppubeſco. cis. Pubeto. tas.⁊ pubedo.das.n.p.i.pubere vel puberare. Publico.cas.licaui.a.p.i.dinulgare·cõem facere.vel diffidare: diffamare. Pudeo.des.n.s.i.pudoꝛẽ habereverecun / — varia nõ ẽ in vſu. Iñ pudet ĩꝑſonale ·qð ↄſtruit᷑ cũ actõ⁊ gtõ.vt Pudet me tui.Et hinc pudẽs.tis.ge.oĩs: cõꝑat᷑.Et pudẽt᷑ tius.ſime.adu:i G̊ pudẽtia.tię.i.vecũdia. Puero.ras.n.p.i.eſſe uł fieri pueꝝuł creſcc ad modũ pueri. Et ↄponit᷑ repuero.ras.i iteꝝ redire ad pueritiã. Et hinc pueraſco ſcis. Repueraſco.ſcis. inchoatiua. quedã ludũ exercere·ſalʒ pãcraciũ facere i. de mann in manũ aliqͥd ſubtrahere. Iñ hic pugillatoꝛ.i.pugnatoꝛ:pugil.Sʒ pu/ gil ex ꝓpᷣa foꝛtitudie. Ougillatoꝛ ex arte. Pubeo. bes. bui.n. s.i. creſcere· crementare · Naugilloꝛ.aris.v.p.i.pugnare· certare · vel Hugno.nas.aui.n.p.i.bellarelaboꝛare:re/⸗ ſiſtere· certare· cõtendere: ꝓpꝛie pugnis. Iñ hᷣꝛ Hͥ pugnax.cis.qͥ ſepꝑe ⁊ aſſique pu- gnat. Iñ pugnacit.cius.ſime.adu. Et hęc pugnacitas.atis.⁊ pugnaculus.a.ũ.i.ali⸗/ quantulum pugnans. plicit creſcere· multiplicari: Facta traſla/ tione a pullis qͥ ꝓducunt᷑ ex ouis multi- plicit. Et ↄponit᷑ repullulo.as.i.iteꝑ poſt caſũ pullulare ⁊ recreſcere.Et coꝛ.pe.Dñ obias Pullulat ex guſtu multiplicata ame. PHulſo.ſas.aui.i.frequẽt᷑ ꝑellere · rogare.p/ cutere cedere. . ͥ pulſito. tas. aliud fre. Et cõponit᷑ ↄpulſo.ſas.Et pꝛopulſo.ſas. Pullulo lulas. lauin. p.i genminare multi⸗/ Impulſo.ſas.quę poſſunt deriuatiua eſſe a cõpoſitis a pelo. Pulto.tas.eſt frequẽtatiuũ.a pello.lis. Pumico.cas.pe.coꝛ.a.p.i.pumice aptare. Puncto.tas.i.a.p.picta facẽuł puncij di/ ſtinguẽ. Iñ pũctatim adũ.i.ꝑ pũcta di/ ſtinctiʒ. Et cõponit᷑ depũcto.tas.i.pũcta remouere. Diſpũcto.taſ. Repũcto. tas.i. iteꝝ pũctare. Itẽ pnctare põt etiam eſſe fre.huiꝰ verbi pungo.i.frequent᷑ pũgere. AMquo punctito.tas.aliud frequẽetatinũ. Pungito.tas.a pũgo.gi.frequet᷑ pũgere. Pungo.gisxi.uł pupugi.a.t.i.puctũ facẽ 1* vt in libꝛo. Et tuc ppᷣe facit punxi in ſte/ rito. Item pũgere.i.ſtimulare·cõfigerea. tunc ꝓpꝛie facit pupugi.vt Ego punxili/ bꝛum pupugiillum. 7 — PHunio.nis.niui.a.q.i.pęnã irrogare. Inde punit.a.ũ. Et cõponit᷑ ĩpunit᷑. ta.tu. Et ꝓdu.pu.Mñ. Nil magis ingratũ qᷓ; non punire reatum. =ò Purgito. tas.i.frequenter purgare. Purgo.gas.a.p.i.mũdarepurificare·⁊ dĩ a purus·qſi puꝑ ago.Et videt eſſe potiꝰ etymologia q; cõpoſitio Purgo cõpoĩt expurgo. gas.i.extra cijciẽdo purgare. Purifico.cas.caui.a.p.i.mũdiſicare.puruʒ facere:⁊ dẽ a purus.⁊ facio.Et coꝛ.fi. SPuro.ras.raui.a.p.i.mũdare:puꝝ facere. Puteo.tes.tui.n.s.i.fetere. Inde puteſco. ſcis.inchoatiuũ.⁊ caret ſuß.et ꝓducit hãc ſyllabã pu.ſ̊ᷣ puto.taſ.eã coꝛ Hñ.Nõ liq; iſta putẽt meretricũ coꝛpoꝛa putent. PHuto.Ctas.taui.a.p.i.cogitare/opinari.Et putare.i.ſcinderẽulł purgare · vgã ex vite ſuꝑfluã reſecare· Iñ putat.a.u. Et ↄwĩr ſemiputatꝰ.Et coꝛ.hãc ſyllabã pu.Hnde Conſcius ipſe ſibi deeſt putat oĩa dici. Putreo.tres.n.s.i.eſſe vel fieri putrem. Putrido.das.i.putridũ facer. NPadripꝑtioꝛ.tiris.titus.ſũ.d.q. q i.in q̃ttuoꝛ ꝑtes oiuidẽ. Et an / tiqͥ olim dicebãt q̃driꝑtio.tis. „ „ tiui.in actiua voce. Quadruplo. plas. plaui⸗ q̃druplico. cas. caui.i.ĩ qᷓttuoꝛ ꝑtes explicare·vel diuidẽ vel q̃druplex ſiue q̃druplũ facere. Vñ et quadruplatoꝛes ⁊ quadruplicatoꝛes di/ cunt᷑ vſurarij ĩ qnuadruplũ ſua reapiẽtes Quadruplatoꝛ etiã dꝛ ſenex n ↄtractus qͥ vuobo pedibo? duobo baculis ſuſtẽta- tus ꝑ plãtas ĩcedit. Et coꝛ.dꝛu.naturalit᷑. Quadro. ꝛas.a.p.ii q̃ttuoꝛ ꝑtes diuidẽ Quaſſo.ſas.ſaui.i.rrequẽt᷑ q̃tere.a q̃tio.tis Iñ h⁊ h quaſſibilis h̊ le: quaſiabũdus a.ñ.i.facilis ad quaſſãdũ/ułſimilis q̃ſſãti. Et quaſſito.tas.fre.Et quaſſo cõponitur cõquaſſo.ſas.i.ſimul quaſſrnrer. Quatno.nas.n.p.i.qtnos facẽ· ulłquatnũ. uł q̃ternis diſtinguẽ uł oꝛdiare.Et ↄpoĩt cõquat᷑no.nas.i.ſimul q̃temos cõiungẽ. Diſquat᷑no.nas.i.quaternos·vel ꝑ quat᷑⸗ nos viſtinguere · ul viſligare. ſeu viſiun / gere. Requatno. nas.i.itexꝑ quaternare· vel viſquaternare. ni N mul, e ue Sö 4 nR ſepor⸗ Cöpoit wre⸗ pong . er. nco. cuatbi⸗ Wig nen. me gierpt tipr D vno. n. Gld ruide Die esd opĩn ymms mmnit. dinic rots ſchio⸗ hlsiſin cöh unge, onnt diltan gtermant Quatio.tis.quaſfſi.ſũ.a.t.i.cõmouere:con/ cutere · ꝑterrere ꝑcutere · vexare.⁊ ſctiibi .t.qð vinoſci põt ad ſecũdã ꝑſonã q̃tis B.t. accipit ſonũ de.c.in quatio. Et coꝛ.q. Vnde Sedulius.DOerti᷑ ⁊ trepidã qua/ tiunt vada falſa Pianaam. Quaxare. vel quaſſare dicũt᷑ ranę cũ vocẽ emittũt· ᷣm Mug..Et Pap.dic. Quaxat ꝓ rana vicitſicut pꝛo coꝛuo crocitat. Queo.quis.quiui.vel quij.quitũ.qre.n.q. i. poſſe. Et cõponit᷑ c nõ.⁊ dĩ nequeo.qͥs. nequi.quitũ.neqᷣre.i.nõ poſſe.Et coꝛ.qui ĩ ſup.vt qtũ.neqᷣtũ.⁊ ſcribũt᷑ qͥt ⁊ neqᷣt ꝑ.t. Queruloꝛ.ar..d.p.i.lamẽtari.⁊ dꝛ a qroꝛ. Querimonioꝛ·aris.d.p.i.lamentari. Querito.tas.i.frequenter queęrere. Qugęro.ris.ꝗſiui.qſitũ.a.t.i.ineſtigare·ro⸗ l interrogare. Queroꝛ.reris.qſtns.ſũ..t.i.lamentari:et dẽ a gro.nis. Qui eni conq̃rit᷑ aliqͥd qrit vt fiatſcilʒ vindicta uł aliud. Iñ queſtoꝛ qſtrixqueſtio·queſtꝰ. Nide ergo qiſta ſyncopata deſcẽdũt a ꝗqro:̊ integra de/ ſcendũt a qroꝛ.reris.Et qᷓroꝛ depnẽs eſff cũ ſuis cõpoſitis. coꝛ.qa retinet.e.in cõ/ tolitis.vt qᷓroꝛ qreris.Cõqueroꝛ reris.D quęro ꝓdu.pꝛimã. Mñ. Quęrit argẽtu,ʒ querit᷑ ꝑcuſſus ab hoſte.¶bſit ab illa qri quę conſtant turpia quęri. Queſo.ſis.verbũ deſideratiuũ.a.qro ꝗris i.cñ deſiderio ꝗrererogare· obſecrare. Et declinabatur olim integre ⁊ regulariter ⁊ faciebat ſteritũ queſi· vel qſini.⁊ ſup. lſitũ pe ꝓd.̊ modo eſt defectiuũqꝛ non vtim̃ niſi duabo eiꝰ vocibo pᷣſent tepoꝛis ſcilʒ qſo.⁊ qſumꝰ Et ẽ anoꝛmalũ.¶ qͥ qſi/ to. tas.pe. coꝛ.⁊ẽ vbũ fre.Et ꝓd.pᷣmã qſo. VBñ Ouidius de ponto. Va veniã quęſo nimioq; ignoſce timoꝛi. „ 1* — Quęſtionoꝛ.ar.v.p.i.iqͥrere:qſtionẽ fſacẽ. mieo.es.qᷣeni.vel qetus.iũ.i.eſſe vel fieri quietũ.Et ↄponit᷑ adquieo.es.eui.adqe/⸗ tuũ.i.aſſentire. Jñ adqͥ et.aiũ. Itẽ conqᷣ eo es. Requieo.es. I requietusa.i.quod cõponit᷑ irreqͥ etus.a.ũ.Et tã a quieo ⁊ ei cõpoſitj deſcẽdũt qͥ eſco adqᷣeſco·cõq eſco reqᷣeſco·ꝗ babẽt vocẽ ĩichoatiuoꝝ.Quieo ⁊ eius cõpoſita neutra ſunt⁊ abſoluta:ſed nõ ſũt iu vſu in pſentiſed in pſterito. Qnuieto.tas.taui.a.p.i.quietũ facẽ. Et po/ nitur qñq; ꝓ abſoluere a debito/ułreddẽ debitů. Quidã tamẽ ĩ hac ſigtiõe ſubtra / hunt.ea dicũt quito.tas.taui:qð magis to. ta s. i. moleſtare inqetuʒ facere. Quinito. tas.n. p. i. romanigareułmoꝛe q; i.populũ alloqui.Et pꝛoducit ri. Bante N MRadico.cal.caui.n. p.i.radices ⁊ dĩa radix.cis.Et cõponit᷑ abradico.cas i.a radice euellẽ.Et arradico.cas.i.valde uł ad aliqͥd radicare. Piradico. cas.i.di-¶ uellere. Eradico. cas.i.euellere·deſtruere. Iſ eradicans ge. oĩis. Dñ Job. ʒi? DHia gare pſcrutari·requirere · cõſulere· petere⸗ eradicans genimina. Madico ꝓ radices emittere· neutꝝ eſt. In alia ſigtione cum ꝛ0 ducit di. NRadio.as.aui.i.ſplendere.Et cõponit ir radio. dias.i.intꝰvel valde radiare.DHꝛę⸗ radio.as. Obradio.as.i.circũcirca vel cõ tra ſplendere. Aadio⁊ cõpoſita neutraa abſoluta ſüt · licʒ qñq; ponãt᷑ trãſitiue· vel ꝓillumĩare · vel ꝓ illuſtrare. Et coꝛ. ra. Dñ in Tobia oꝛ. Pꝛęeradiat pꝛoles plis ho noꝛe pater. Iñ raſim. adu.Et ꝓd.ra. Dñ in Aurora ↄr. Crimia moꝛtis hñs de libꝛo radit᷑iſto Nanceo.ces.cui.n.S.i.iraſci:indignari:fetẽ eſſe vel fieri rancidũ.⁊ vĩ a rancidus. Aapio.rapis.rapui.a.t.i.violent auferre. 7 dꝛ a rüpo.pis. Qui eni rapit.q̃ſi rũpit. Iñ raptim . adu.i.feſtinant᷑violenter ·q̃ſi trahere. . qͥ raptito.tas.aliud fre.⁊ coꝛri. ra. Dñ Pꝛoſper. Inuitus chꝛiſti munera nemo rapit. rareſco.ſcis.inchoatiuũ.Et pꝛoducit ra. Kaſo. ſas. eſt frequentatiuũ. de rado. dis. nabiliter loqui:cõtractare.⁊ dicitur a ra/ tio. Et coꝛripit.ci. NRaucio.cis.rauſi.rauſuʒ.n.q.i.eſſe vel fieri raucũ:pauca loqui.⁊ dĩ a raucus. Aaueo.ues.ui.n.S.i.eſſe vel fieri raun. IJñ raueſco.ſcis.inchoatiuũ·bm Mugg. Nauio.as.n.p.i, raucũ eſſe vel fieri.⁊ dicit᷑ vulgareẽch regulare. Et c Pnit inquie nitũ ſe habere. ul ad modi quiritũ eqᷣtare Et dicit᷑ a quiris. vel qritis. Oel ntare vlcemoꝛ. anln. p.i ſparſas vuas vVel racemos colligẽ. Et pd.ce. emittere· vel radicibo firmare. ſuis cõpoſitis actiuna in vtraq; ſigtione Rado.iſ.raſi.a.t.i.interſecare.ſupꝑficiẽ re mouere. vel paꝝ oiminuẽdo applanare. ruptim. Et rapto.taſ.taui.i.frequẽt᷑raꝑe: Kareo. res.rui.n.S.i.eſſe vel fieri raruʒ. Iñ Aqᷣ aliud frequẽtatiuũ.raſito.tas.pe. coꝛ. Katiocinoꝛ.nariſ.d.p.i.ratione vtiratio/ „ 7 rauiatio.onis.i.raucitas. BB onte E Kebello. las. aui.n. p.i.reſiſtere·repugnare cõtradicere:contendere. Aeboo.as.aui.n.p.i.reſonare remugire.et dꝛa re.⁊ boo.as. Iñh reboat tus.tui. Recalcitro.tras.tani.a.p.ẽ ꝑcutere ułre/ ſiſtere retro pedẽ iacereſicut faciunt equi q ꝑcutiũt tranſeũtes iuxta ſe.⁊ vꝛ a re vel retro.⁊ calcitro.tras. Et coꝛ.Ci. Recedo.is.dere.n.Cc.i.retro cedere reſluẽ ſeparare abſcedere. Recento.tas.a.p.i.ad recentiam reducere. Recenlſeo.ſes.ſui.ſũ.ſecũdę cõiugationis. Et receẽſo.ſis.ſiui.ſitũ.tertie cõingatiõis. Et recenſio.ſis.ſiui.ſitũ.q̃rte cõiugatiõis oia ĩ eodẽ ſeſu.i.numerareiteꝑ numerare· recitarerecolere· rememoꝛare:reuenera⸗ ri recognoſcere.⁊ ſunt actiua. arauia. Iñ rauiatus.a.ũ.i.raucus.Et hec Aecepto.tas.taui.i.rrequent᷑ reciꝑe· ulre⸗ colligere in domo ſua.⁊ dꝛ a recipio.pis. Necidiuo.uas.pe.pꝛo.a.p.i.renouare/poſt caſũ reparare. Item recidiuant illi ĩfirmi ꝗq in cõualeſcentia ſũt.⁊ poſtea cadunt in infirmitatẽ. Oñ ſᷣm hoc: Recidiuare.i.in infirmitatẽ iteꝝ cadere. Recido dis.n.t.i.iteꝑ uł retro cadere.⁊ dẽ a re.⁊ cado.dis.⁊ caret ſuß.Et coꝛ.ci. JItẽ recido.dis.di.reciſũ.i.retro cędẽ· vel teꝑ Vl exoĩ parte.Et ↄponit a rea cędo.dis cęcidi. Et pꝛoducit d. Recino.nis.niui.centũ.n.t.i.iterũ vel retro canere:vel recitare.⁊ vi a re.⁊ cano.nis. NRecipio.pis.recepi.ptũ.a.t.i.iterũ vel re/ tro capere.⁊ dẽ a rea capio.pis. Inde h receptus.tus.tui.Et coꝛ.ci. ecipꝛoco. cas. a. P. i. iten petere· nuicem ſe ponere · vel cõuertere · vel reflectere. Et cõponit᷑ a reci· qð eſt iteruʒ ⁊ pꝛoco.cas. Iñ recipꝛocus.a.ũ.i.iteꝝ cõuerſiuusrepe/ titiuus. OHñ Recipꝛoca di cõſtrnctio in qua eadẽ ꝑſona iteꝝ repetit· vel in qᷓ eadẽ ꝑſona videt᷑ agere ⁊ pativt Ego diligo me. Tu dilig te. AUlbert oiligit ſeæ coꝛ p. Neclamo.mas.aui.a.p.i.poſt aliquem vel iten damare· m Hugl. Del ſᷣm Papiã: Aeclamatrecuſat.ↄdic inficiata pd.cla. Recino.nas.naui.a.p.i.iterũ dinareſiue iterũ flectere:ulł curnarea ponit᷑ aliquãdo ſimplicit᷑ pꝛo flectere.⁊ appodiarevel de/ vnere. 2 d? are. cino.nas. Dñ Auq. 92 Vulpes foneas habẽt ⁊ volucres cęli ni/ xos ·filius aut hoĩs non habet vbi caput ſuũ recinet. Recogito.tas.n.p.i.aĩo repetere. Recolo.lis.a.t.i.rememoꝛari/recoꝛdariad memoꝛiã reducere· vel iten colere. Necõpenſo. ſas.ſaui. a. p.ixreddere/pſoluẽ. remunerare · vel iten trutinare· quare. Et cõponit᷑ a re. cõpenſo.ſas.qð eſt cõpoſi⸗/ tum ex con.⁊ pꝑenſo.ſas. = AReconcilio.as.are.a.p.i.epacilicare. KRecondo.dis · di.vel.didi.ſũ.et.ditũ.a.t. i abſcõdere. vel rexonere.? vi a rea cõdo Dis. Iñ reconditus.a.ũ.⁊ reconſus.a.ũj. Necoꝛdoꝛ.arlat.ſũ.d.p.i.reminiſci:aĩo re/ petere. Et cõſtruit᷑ c actõ ⁊ gtõ:tñ diffe/ rent᷑qꝛ recoꝛdoꝛ lectionẽ.i.firmouł recito vel narro · vel de ea mẽtionẽ facioſed re/ coꝛdoꝛ lectiõis.i.memoꝛit᷑ teneo lectionẽ. In vtraq; tamẽ cõſtructõe inenit᷑ modo hunc modo illũ ſenſũ expᷣmere. Et vꝛre⸗ coꝛdariquaſi ea ꝗ retro ſũt⁊ pterita ite ad coꝛ reducere·ſm Hug. Conſtruit᷑ etii cũ ablatiuo:Qã verba ꝗ ꝑtinẽt ad recoꝛ/ vationẽ vel obliuionẽ regũt gtm̃ ex na/ tura trãſitionis. Et ſimiliter conſtruit᷑ cuʒ accuſatiuo ablatuuuo. Recraſtino. nas.n. p.iteꝑ craſtinare vel p/ longare dĩ a re caſtino.nas. Inde re/ craſtinans.tis.ge. oĩs. Et coꝛ. ſti. Dñ Hie ronymus in epła ad Vaulinũ.SD? Niſi tu ſemꝑ recraſtinans. NRecubv. bas.n.p.eſt pꝛopꝛie in eubiculo iacere ſic recubat lãguidus. Itẽ recubare i.ſedere vel iacere ad comeſtionẽ. Neculco.cas.a.p.i.iterum calcare. Necupero.as.are.a.p.i.reſtauraredeꝑdi/⸗ ta adipiſci. Necuſo.ſas i.reſutareꝑuixẽdere nolle· q̃ſi frequẽt᷑ cudẽe.ut fiat re.i.retroq̃i poſtpõat ARedamo.mas.a.p.i.rurſũ amo.⁊ int onit .cauſa enphonię. Redardeſco.ſcis.i.cõ burerea re vardeſco interpoſita. v. Oñ ODuidiꝰ de reme. Flã⸗ ma redardeſcit quę modo nulla fnit. Redarguo.guis.gui.gutũ.n.p.i.iteruʒ ar/ guere · vel rephendere.⁊ dĩa re.⁊ arguo. guis. interponit᷑.v.cauſa euphonię. Reddo.vis.vidi.redditũ.a.t.i.reſtituere. ipſi cnius erat varea dẽ a re.⁊ do das. Redeo.redis.vire.pe.ꝓd.n.q.i.remeare. reuenire. vel recurrere: vel regredi. Sed reddo.ois.reddidi pe.coꝛ.p geminuʒ. v. i.xreſtituẽ . Redditur ex reddo redeo dis inde reditur. dian n R. Neholi ne ctͤpw, . iet 1en4 “ latiok dn diſe wAreait nadſehre Noladi antnee e Ernir lömmnin onintai. etndneen tn ann n pinnhe Redibeo. bes. bui. bitũ. n. . i rurſũ debereæ Dicitur a re.⁊ debeo. bes. Et coꝛripit di. Nediſico.cas.caui.a.p.iliteꝝ ędificareꝛ a re.⁊ ędifico.cas. Et coꝛ.fi.⁊ ſubtrahit.e. Redigo.gis.degi.redactũ.a.t.i.pſentare · reducerereuocareretro vel iteꝝ agere.⁊ Oꝛ a re · ago. gis. intponit. v. Et coꝛ. di. NRedimio.mis.miui.mitũ.a.q.i.coꝛonare oꝛnare.⁊ dẽ a re.⁊ diadema. Et coꝛri.di. vbiq;. Oñ Ouidius in epi. Gacchꝰanus bacchi cõiunx redimita coꝛona. Inuenit etiã Redimo.mis.qð cõponit᷑ a rea emo emis.Et coꝛ.di.⁊ eſt tertie cõiugationis Vñ̃. Eſt redimit quarte de ſe faciẽs redi -/ mire. & redimo redimis ĩflectio t᷑tia dic Iñ redimitus.a.ũ.i.oꝛnatuscoꝛonatꝰ.ſecldd ꝓducit mi.Oñ redimitis caſus oti ablti nũeri pluralis ꝓdu.pe. Sʒ redimit vbũ 9 redimo.mis. coꝛri.mi. Oñ Danielis.22 . Tempus redimitis. 9 NRedimo.mis.redemi.redemptũ.a.t.i.eri⸗/ pere.ſaluare· iteꝝ emere· vel qð ſuũ fuerat retro emere recuꝑarea dĩa re.⁊ emo.is Zintponit᷑.v. Qui eniʒ emit ·alienũ emit. Qui redimit id redimit ꝓpꝛie qð ſuũ fuit ⁊ ſuũ eſſe deſijt. Dñ Jeſus chꝛiſtus dict eſt ꝓpꝛie redẽptoꝛ bumani generis.qꝛ cuʒ pꝛius ſuũ fuiſſet illud amiſerat ĩ traſgreſ/ ſione pᷣcepti eius.Et coꝛripit ii. Redocreo.creas.aui.a.p.i.iten ocreare· et Dẽq re.⁊ ocreo.as.interpoſita.sd. Redoleo.les.leui.vel lui.letũ. ułlitũ.n.S.. bonũ odoꝛẽ emittere · bene olere · ſuauiter ſpirare. dẽ a re oleointpoſita.o.Et dꝛ t redolẽ ꝓ bono odoꝛe. Sʒ olere tm̃ de malo. Itẽ redolere accipit᷑ trãſitiue qᷓ̃dã trãſlatiõe ut Hec victio redolet ſigtionẽ illiꝰ.i.hʒ ułretiet.⁊ q̃i qͥdã odoꝛe reꝑñtat Nedoꝛſo.as.ani.a.p.i.retro ⁊ a poſterioꝛi doꝛſũ ſcindere.⁊ dꝛ a re.⁊ doꝛſũ.Dnde ꝛ Equus redoꝛſatus eſt a poſterioꝛi. Reduco.cis aliqñ coꝛ.pmã ⁊ ſcibit᷑ ꝑ vnũ d. aliqñ ꝓd.eã: tũc gemiat. o. Et ẽ redu⸗ cere retro ułiteꝝ vucẽ reuocaread ſe re/ ſtituere Oñ DBirgily in. 4. Cnei · ANmiſſã cdaſſem ſocios a moꝛte reduc-dt. Hedundo.das.daui.n.p.i.retro vndare exuberareabũdarereùtere/redire.⁊ int᷑/ ponit᷑.o: dẽ a re.⁊ vndo.das.Et ꝓd/oa vt redundabisredundare-redundatus. Kefello. lis.li.a.t.i.repellẽ. falſificare.⁊ ßm vſũ caret ſuß. ̊ bm artẽ deberet facere re/ felſũ·ſicfallo.fefelli. falſũ. Et vt diẽ Haß. Kefellit. i. impugnat refutat· redarguit. reuincit. MUé Keferbeo.hes.n.s.i.iteꝝ calerer. Kefero.referſ.tuli.latu.i.recitare renũciare dicere · repoꝛtare Okreferre· retro ul iten ferre. Itẽ ferre.i.diſtare.bᷣm h̊ ſępe tener ipſonalit᷑. vt Refert an facias ᷣ vel illud. Itẽ refert.i pdeſtuł ꝑtinet ad officiũ⸗vel vtilitatẽ alicui a ſᷣm pᷣ ſꝑ ẽ ĩpſonale refert 1 ſpꝑ cõſtruit᷑ cũ gtõ cniuſſlibet caſualisex/ cepigtis pᷣncipaliũ ꝓnoiuʒ cũ qͥbo nõ cõ ſtruit᷑ cã coĩcidentięRᷣ p illis cõſtruit cam abltis femis ſuoꝝ poſſeſſiuoꝝ. vt Refert ſocrat-uł mea · uł tua ułſua· uł illiꝰ.i, pdeſt ſocratiuł tibi ułm · uł ſibi:ułilli · ul ꝑtinet ad officiũ· ulvtilitatẽ ſocrat/uł meã/uł tuã ubſuã · vm Mug.. Et ſcias ꝙ refert p diſtat ꝓd.pᷣmã.Dñ qͥdã. Stult ſi q̃ refert ꝗ ſint ea nõ puto refert.Itẽ Pꝛudẽtiꝰ. Nil re. fert armis palma cõtingat doliſve. Et iõ Dicũt qͥdã ꝙ h̊ ꝑpoſitio re ꝓducit᷑ ĩ refert imperſonali · vel foꝛte ꝓducit᷑ poſitione. Kefertio.tis.ſi.tũ.a.q.i.replere·inſpiſſare. ta· obeſa. craſſa ẽꝛc. Keficio.cis.eci.ctũ.a.t.i.reſtituererecreare Mefiteoꝛ.terlſſus.ſũ.d.S.i.iterum vel retro fateri.vel negare. M Refleo.fles.n.s.i.iteꝝ flere.exuberare. Refloꝛeo.res.n.s.i.iten floꝛerereſplẽdere. Tenrere. NKefocillo.las.a.p.i.reficere· iteꝝ focillare. NRefoꝛmido.das.n.p.eſt quaſi cĩ quadam foꝛmidine retrahi. ßM Mefoꝛmo.as.a.p.i.iteꝝ vel denuo foꝛmare I pbeẽ poſtlapſũułi pᷣſtinã foꝛaʒ redigẽ Refragoꝛ.gar.gat.ſũ.d.p.i.reſiſtẽ·repu/⸗ Papias v̈ vicit: Refecta plena bñ far- gnare:contradicererecuſare. B RKefrico.cas.care.a.p.i.iten vel reuerſe fr/ carea põnit᷑ ꝓ reſiſtere· vel cõtradicere. Kefrigeo.esxi.vel gui.frictũ.n.s.i.iten fri / gere. Oñ in euãgelio. Refriguit charits multoꝝ. Iñ refngeſco.ſcis.inchoatiuu. KRefrigero.ras.aui.a. p.i.releuare·cõſolari · refrigeriũ dare.⁊ vꝛ a rea frigero.ras. NRefringo.gis.fregi.fractum.a.t.i.iterũ vel retro frangerea dĩa rea frango.gis. Kefugio.gis.fugi.gitũ.a.t.i iteꝝ vel retro fugere · vel ad aliquẽ fugere cĩ euadendi ⁊ habendi auxiliũa dĩ a rea fugio.gis. NRefundo.dis.a.t.i.iteꝝ fundereretribu?. Reſuto.aſ.a.p.i.renuẽ recuſarerepꝛobare ARegero.ris.ſi.a.t.i.iten gererevel deſtruz geſtũ · vel reputare. vel relegare. Negno.naſ.naui.n.p.i.regnu obtinere.Et componit᷑ conregno.nas.i.ſimul regnare. NRegno eius cõpoſita neutra ſũt ⁊ abſo- luta· q;uis qñq; ponãt᷑ tranſitiue.vt Iſte regnat hanc terram.i.regnando obtinet · Nego. gis. rexi.rectũ.a.t.i.gubernare mi/ niſtrare· hm Mug DPapias dicit: Regit· coꝛrigit. gubernat adminiſtrat. Et oꝛ re/ gere · quaſi recte agere.⁊ eſt etymologia. Iñ rectus.a.ũ.⁊ cõpat᷑. Iñ recte.ti.ſime. aduũ.Et rectitudo.oinis. Et coꝛ.pꝛimã re/ go.gis.ſᷣ rex regis ꝓdu.pᷣmã.Dñ.Si bñ regna regises dignus noĩe regis. Megredioꝛ.deris.greſſus.ſũ.d.p.i.redire retro gradi. =B Aehabeo.dbes. bui.bitũ.a.S.i.iterũ habere qð iã habuimꝰ⸗ hẽre deſiuimꝰ.Et coꝛ.ha. Reijcio. cis.ieci.iectũ.a.t.i.iteꝝ vel retro ia⸗ cere.⁊ dꝛ a re.⁊ iacio.cis. Inde reiect᷑.a.ũ Et reiecto.tas.frequentatiuun. „ „ E Reiuueneſco. ſcis.i.frequent reiuuenere ul floꝛere · ſiue ſplendere. Kelego. gas. gaui. a. p.i.remi. legare eſt vãnare in exiliũ mittere · ſcilʒ in aliquã inſulã · vel aliũ locũ·ut ibi pt᷑ deli⸗ ctũ aliqð qð cõmiſit moꝛã ad tẽpꝰ faciat· ſcilʒ ꝑ quiquẽniũ.⁊ eſt q̃ſi bannire.⁊ dꝛa re.⁊ lego.gas. Iñ ̊ relegatio.onis.qd/ vã genus vãanationis · cũ aliqs ꝓ aliquo cõmiſſo intdicebat᷑ a patria.⁊ puatiʒ vi/ debat᷑ recedẽ.⁊ ſua non amittebat.⁊ ſpem habebat reuertendi. Iñ relegatus.a.ũ.ſic dãnatus.Et dĩ relegare ſic dãnare:qꝛ re/ legat᷑ ſp habebat ſpem vtretro legaret. i. vt reuteret. Itẽ relego.gis.põt cõponi a re.⁊ lego.gis.⁊ tũc declinat relego.gis. tertie cõiugationis.i.iten vel retro legere Tretinet.e.in pᷣſenti:qð mutat᷑ in.j.in alijs cõpoſit. Et relego. gas ꝓd. le. Sʒ relego gis.coꝛ.le. Vnde.Aectoꝛ ſic releges vitiũ qð ab arte releges. Quiſq; relegatus ſua cũ remeabit habehbit. Aelido.dis.a.t.i.retro vel iteꝝ ledere. dze a rea ledo.dis.Et ꝓducit.li.Iñ reliſus. a. ü.i.retro vel iteꝝ leſus. —w— NRelino.nis.releui.reletũ.a.t.i.iteꝝ linire et diſcooꝑire · ſcilʒ ab oꝛe dolij operculuʒ re⸗/ mouere.⁊ fit q eſt euacuatũ. Et coꝛ.li. Nelinquo.quis.qui.relictũ.a.t.i.deſerẽ. Et Pa litelii Hteritũ. Sʒ reliqͥ nomẽ plura⸗ 1* de reliquus. a. . coꝛ. pe. OHñ̃. Gut hoĩes eliqui memoꝛãs quos mente reliqui. 27. .. ttere. Et re⸗ Keliteo. tes. n. ..i.iteꝝ vel retro latere. Keluctoꝛ. aris.d.p.i.cõtra luctari ⁊ reſiſtẽ. Iñ reluctãs.tis.i.cõtra luctãs:reſiſtẽs.re⸗ Anonas incetus Pyſe ha pendena. eluo.is.a.t.i.retro vel iten luere · vel dela uare . vel reſolurnre. Remando.das. daui.a. p.i.iteꝑ vel retro mãdare.Dñ aię.282 Manda remãda ARemedeoꝛ.deris.d.s.i.iteꝑ remederi⸗a ca⸗ ret ſuppletiõe teriti ſupini. qͥ dicimꝰ remedicatus ſũ. Iñ h̊ remediũ.dij.medi⸗/ cina ꝗᷓ poſt lapſu ſuccurrit. Et hinc reme⸗ NRemedioꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.remediũ cõ/ ferre:mederi dicitur a remediũ. MRememoꝛoꝛ.anl atus.ſũ.d.p.i.iten memo rari Oñ pᷣs. Rememoꝛati ſunt · quia deꝰ eoꝛum adiutoꝛ et. Remeo.as.aui.a.p.i.redireretro meareul iteꝑ meare uł reuenire.⁊ dꝛ are.⁊ meo.as Remetioꝛ.tir titus.ſũ.uł remeſus.ſũ.d.q.i iteꝝ metiri · vel reddẽdo metiri⸗ dẽ a rea melepdms Auneni tñ in paſſiua ſi⸗ gnificatiõe.Dñ Aucę õ?Eadẽ qpe men/ ſura q̃ menſi fuerit remetiet᷑ vobis. Remigo. gas · gaui.a. p.i.remũ agere.⁊ dĩ a remꝰ. Et ↄponit᷑ arremigo.gas.i.ad lit remigare. Coꝛremigo.gas.i.ſimul.vel ciʒ alio remigare. Diremigo. gas. i. diuerſis modis.ulłi diũſas ꝑtes ulł diſſonãt᷑ remi/ gare. M aũt vꝛ remigo · qᷓi remũ ago · po⸗ tius videt᷑ eẽ etymo.q; ↄpoſitio⸗ coꝛ.mi. MReminiſcoꝛ.ſceris..t.i.recoꝛdari:ad mẽo⸗ riã reducererecolere.⁊ caret ſup.⁊ ſupple/ tiõe pteriti ·qꝛ caret participio ñteriti tẽ/ poꝛis · ⁊ hoc ven ẽſᷣm vſũ.nã bᷣm artẽ de⸗ beret facere remẽtũ ⁊ remẽtus. Dñ Pꝛiſ. in libꝛo. x? dicit. IA¶ reminiſcoꝛ ſupinũ vel participiũ ſteriti ułfuturi ĩ vſu nõ iueni: q́;uis ratio quoq; remẽtũ quomodo cõ/ mentum exigat dici. ARemitto.tis.a.t.i.retro vel iteꝝ mittere· ul dimittere ⁊ cõdonare· ul oiſſoluere · ulle⸗ nire · nõ ex toto ĩtẽdẽ.⁊ d a re mitto Iñ remiſſuſ.a. ũ. qð retro mittit vel qð nõ ex toto ĩtẽdit ſᷣ parũꝑ lenit Oñ qðdã adũ⸗/ biũ dẽ remiſſiuũ qð deſigt remiſſionẽ ali/ cuiꝰ rei ·bm Mug. Pap. vo vic: Aemiſſꝰ feſſus·benignꝰſimplexĩdulgẽſ.dimiſſus Remoꝛdeo. des.a.S.i.cruciare:ſollicitare· ſepe mouere· de medio tollereſepare. NRemoꝛoꝛ.arisatus.ſũ.d.p.i.iteꝑ moꝛari · retardare. Iñ remoꝛa. rę.i.moꝛa/ipedimẽ/ tũ. Oñ Liuus. M nam nox greſſui meo long inen Plon Ranm 1 %, gn ugt ſt g ſepen dupie nitte niſe or bed lep binczene⸗ neuii i mmem wneen enee nadin Epaſuah cen bis e 1i iadl? Alao dugſs ſnütnenn mmͦ goſ mali Pötnuti Dih nuninn co⸗ ineren une Ucgnin i⸗ mſoii NZN vlaure⸗ , nnom mirine nimd 7 remoꝛam facit. Et coꝛriptim. »„ „„ Remoueo.ues.remoui.a.S.i.iteꝝ monere vel ſeꝑare. Inde remotusa.ũ.Et remote remotim adũ.i.ſeparatim. Keniteo.tes.n.S.i:reſplendere. Kenitoꝛ. teris. reniſus.vel renixus.ſũ..ti. reſiſtere· reluctari·cõtradicere.⁊ dicitura re.⁊ nitoꝛ.teris. Kenouo.as.a.p.i.reſtaurare· vel inouare. Renuo.is.a.t.i.refutarerecuſare:denegare KRenũcio. as. a. p.i.iten nũciareuł renuere. Vl remittere · vel negare. Dñ vĩ · lben eſt vnicuiq; iuri ſuo renũciare.i.remittẽ ius ſuũ · negare eo ſe velle vti. Keoꝛreris.vᷣbũ depo.i.extimare· putare · opinari. Inde ratus.a.ũ. participiũ. Repando. dis.di.ſum.a.t.i.recuruare · ve claudere · vel recudere. Reparo.ras.xraui.a.p.iterũ vel retro pa/ rare.⁊ dẽ a re.⁊ paro.as. DZZZ Kepatrio.as.aui.n.p.i.ad patriã remeare NRepedo.das.repedaui.n.p.i.retro pedem dare · remeare.⁊ da re.⁊ ꝑes. Vñ equus dẽ repedare cuʒ retro pedẽ iaut ⁊ ꝑcutit. Vñ. Retro pedem iaciens rexedatrepe datq; reuertens. Innenit᷑ etiã repedo pe/ dis. Et tunc ꝓducit pe.ſiceut ꝑedopedis. Pñ. ⁊ᷣl pedo dicrepedo · ſ̊ dat tibi pedo repedo. Iñ repedito.tas.pe.coꝛ. vbũ fre. Repello.lis.repuli ·repulſũ.a.t.iretro pel/ lere · ꝓpulſare.⁊ dẽ a re pello.lis.Et pel⸗ lo habet vbiq; vnũ.p.vnde pᷣmã coꝛ.vt Repuli repulſũ:tamẽ autoꝛes geminant in tertia ꝑſona pteriti vt fadat pꝛimã ongã. Hnde Aucanus. NReppulit a libit imenſũ ſirtibo ęquoꝛ.Sʒ Ouidiꝰ in pᷣma ꝑſona recte coꝛripit.dicẽs. Quęq; feros repuli doctis medicantibus ignes. Repenſo.ſas.a.p.i.vicẽ reddereretribuẽ. NRependo.dis.di.a.t.i.reddẽ remunerare. J dẽ a re.⁊ pendo.dis. ß Neperio.ris.ri.reꝑtũ.a.q.i.iuenireEt ſcias ꝙ reꝑimus vltro occurrentia. Inuenimꝰ quęſita. Del repire ẽ ſcire de re ꝑdita vbi ſit. Inuenire aut ẽ rẽ ꝑditã rehabere · Pᷣm NHug. In greq aũt oꝛ. Quęſita inuenio reperis quod ſoꝛs parat vltro. Et reperio ouplicat p ĩpterito.ſed in ſᷣſenti ⁊ ꝗ ve⸗ niũt a pſenti nõ geminat. Et ſic pᷣmã coꝛ. in pſenti. in pꝛęterito ꝓducit. Supinũ vo ꝑ vnũ.p.ſcribit᷑. Et coꝛ.pᷣmã.vt reꝑtũ. MRepeto.tis.a.t.i.recolere·vel retrouł iteꝝ Petere · vel iterare · repoſcere. . ₰ 4 Kepignero.ras.a.p.i.pignus recipere· vel iterum pignerare. vel depignerare Repilo.las.a.p.i.iteꝝ pilare dicit᷑ a re ilo.Et pꝛoducit pi. epingo. gis.repegi. ctũ.a.t.i.itex vel re tro ipellere vꝛa re.⁊ pango.gis.qð eſt cõiungere· vl ipellere. Del dꝛa re.⁊ pin/ go. gis: Et eſt repingere iten pingere. Kepleo.ples.pleui.a.S.i.complere.· Beplico.cas. care.a.p.i.reuoluere.repetẽ aliquid multotiens. H Nepo. pis.repſi.reptũ.n.t.i.latent᷑ intrare· vel ventre iuxta terraʒ ire.vt faciunt ſer⸗/ pentes ⁊ piſces.⁊ ꝗcũq; in bꝛachijs non eleuantur ſed coꝛpoꝛe rapiunt terraʒ. Et pꝛoducit.re. Pnde Duidius in epi. Sʒ mouet obrepens ſomnus amie caput. NRepono.nis.a.t.i.collocare· cõpetent᷑ ſta⸗ tuere · in remoto ponere. NRephendo.dis.dere.a.t.i.arguere·ĩcrepa⸗ re· detrahere. ́MßDßUd KReßſento. tas. tare. a. p.i. aſſimilare · effigiẽ figurare. „* „ 6⁶ Nepꝛimo.mis.a.t.ixrefrenarecõpeſcere. NRepꝛobo. bas.i.iteꝑꝝ ꝓbare uł vituꝑare. Nepto. tas. taui.i.frequent repere. Inde reptito.tas.aliud frequentatiuũ. Repudio. as. aui. a. p.i. repellere reſutare · ſpernere · vel dedignari reſpuere Repugno.nas.nare.n.p.i.reſiſtere· reluc- tari· vel iterum pugnare. Aepullulo.las.laui.n.p.i.iterũ poſt caſum pullulare recreſcene. epungo. gis. a. t. i. iteꝝ vel retro punge/ re·ſalʒ viceuerſa pungentẽ pungere. NRequieo.es.eui.etũ.n.q.i.iteꝝ qeſcere re/ quiem babere.⁊ dr a re.⁊ quieo.es. Inde requieſco·ſcis.inchoatiuũ. Requiro. ris. ſiui. ſitũ. a. t. i iten querere . ul ieſtigare · vel inquirere. Keſartio.tis.tire.a.q.i.viſſuere.vel iterum ſartire· reficereułreſtaurareuł reſtituere. Keſero.as.are.a.p.i.aꝑire:pãdereuł iterũ ſerarerecludẽ.q̃i retro ſerã facẽ remouẽ. Keſedo. cras.craui.a. p.i.ſacrare·. vel exe/ gare vel exoluere . vel liberare · oimit ere. Keſideo.des.n. s.i.pigrerequaſi retro ſe/ dereremanẽretro moꝛari. Iñ reſideſco. ſcis. inchoatiuũ. dĩ a re.⁊ ſedeo.des. Relſigno.nas.naui.a.p.i.iterum ſignareuł ſignũ auferre ⁊ aperire · vel retro ſignare · reddere.reſtituere. Reſilio.lis.liui.ułlij.n.q.i.iten ułretro ſa/ lire ñ ⁊ dẽ ille reſilire a pacto qͥ dimit⸗ tit pactũ ⁊ ceſſat retro. In reſulto.tas.tre. Reſipio. pis n.t.i iten ſaperedire ad ſape Pꝛope ille reſipit qͥ pęnitens fo.æfacti re/ it ad ſatiſfactione ad ſaꝑe qð vimiſe-/ rat foꝛefaciẽdo. Iñ reſipiſco.eis.inchoa. Neſiſto.ſt.i.reluctari refragari repugnare Meſoluo.nis.a.t.i.iteꝝ ſoluere· vel retro li/ gamen deducedo ſoluere ⁊ ſeparare. eſono. as. n. p.i.iteꝑ vel retro ſonare vel ad ſonũ alterius ſonare. Reſpicio.cis.ðxi.ctũ.a.t.i.rerto aſpicẽ.Jñ reſpecto.tas. vᷣbũ fre.i.frequẽter reſpicio. Reſpiro.as.n.p.i.retro vel iteꝝ ſpirare· uł quieſcere.pauſare a laboꝛe. Reſpondeo.des.di.n.s.i.recro petẽti vocẽ mittere · vel reddere vel ↄſonare. vel reſi⸗ ſtere contradicere. Iñ reſponſo.ſas.i.fre⸗ quent᷑ reſponderereſiſtere· contradicere Iñ hᷣ reſponſũ.ſi.Et h̊ reſponſoꝛiü.rij. Sʒ reſponſũ qð dat᷑. Reſponſoꝛiũ:verbũ· vel verſus qͥ ſęe iterat᷑.Et vꝛ ſic· qꝛ vno deſi⸗ nente id alter reſwondeat Inde reſponſi- uus. a. u. ⁊ reſponſoꝛius.a. u. Reſpuo.is.ſpui.ſputũ.n.t.i.iteꝝ vel retro ſpuere. vel recuſare renuere· vilipendere. Keſtauro.ras.raui.a.p.eſt pꝛopꝛie tertio repare renouareredintegrare. Aeſtinguo.guis.xi.ctũ.a.t.i.extinguere iterũ moꝛtificare· delere. Keſtituo.is.a.t.i.retro vel ite; ſtatuere. et dꝛ a re.⁊ ſtatuo. Item reſtituere impoꝛ/ tat redditionẽ illiꝰ rei ꝗ iuſte ablata eſt. KReſto. ſtas.ſtare.n.p.i.reſiſtere ⁊ obſtare. Itẽ reſtare.i.ſuꝑeſſe: ſuꝑfluẽ. Itẽ reſtare eſta motu ſtare ⁊ ceſſare. Iñ eſtito.tas i. frequẽtareſepe ĩ viuerſis locis reſtare. Keſtringo.gis.a.t.i.iteꝑ vel retro ſtringe/ re · vel ampliare. vel a ſtrictura remouere. Keſulto.tas.taui.a.p.i.cõtradicerereſilire reluctarirecamare.vñ ſplendoꝛ ſolis vel ſpeculũ reſultat cũ in oppoſito reꝑeriunt. Keſumo. is. ere. a.t. iiteꝝ ſumere. Re urgo. gis. n.t. i. iteꝝ vel retro ſurgere. Keſuſcto.tas. tare. a. p.i.iteꝑ ſuſcitare. Netardo. vas.a. p.i.moꝛani cohibere. Netego. gis.i.a.t.iten tegẽ · ulł diſcooꝑire Retendo. dis.a.t.i. iten tendere vela ten⸗ ſura remouere. RKetento. tas. taui. ꝓbũ frequẽtatm̃.iitenã tentare. ul frequẽt᷑ retinere. 3 Netexo. is.a.t. iiten texere vel texturã de⸗ ſtwere · remouere·omiſſa de nono referre apire⸗ decarare. (lare. Leticeo. ces. n. g.i. tacere. ſupſedẽ diſſimu⸗ Retineo. nes. retinui.retentu.a &.i: tenere conſeruare. Et cõponit᷑ a re. teneo nes. Et coꝛ. ti. Oñ FJFacetus. Quęritur euentu ſocius t arte tenet᷑. Res bꝛeuis eſt quęri ſed retinere laldnꝛ. NRetio. tis retiui.a.qi.reti capea dia rete. Et cõponit᷑ irretio.tis.iillaqareĩpedire. Et pꝛoducit re. NRetracto. tas.a.p.i.iteꝝ tractare tractata- repetere omiſſa:.quod⁊ retrecto iuenir. Ketnbuo. buis.buere.a.t.i. iteꝝ tribuere. Retrogradoꝛ. aris.d.p.i.retro ire · gradi retro. dia retro grado.das coꝛ.gra. Iñ retrogradus.va.di.i.retroiẽs:ułre/⸗ tro gradiens. ut Cancer d retrogradus. Et planeta eſt qñq; retrogradus.qñq; eſt ꝓceſſiuus.qñq; ſtationarius. Et mu⸗ lus vitioſus ſimilit᷑ qñq; eſt retrogdus. quãdoq; ꝓceſſiuusqñq; ſtationanus. Retrudo.dis.dere.a.t.i.intro trudere.vel claudere · Del retrudere.i.retro trudere vl extra trudere. Retundo.dis.retudi.retuſũ.a.t.i.retro tũ⸗ dere · vel tundẽdo retro oppꝛimere.⁊ acu/⸗ men ferri deſtruere. eueho. his.a.t.irepoꝛtarereducere. Reuelo. las. a. p. i. detegere apire· vel ma⸗ nileſtare. Renereoꝛ. reris.verit.ſũ.d.s.i.valde ve⸗ reri· verecũdari ·timere.⁊ ꝓpꝛie cũ exhibi⸗ tione reuerentię. Keuerſo. ſas.a.p.i.retro verſare.⁊ dĩare ⁊2 Verſo. ſas. Neuertoꝛ.teris.reuerſus.ſũ.d.t.i.retro tẽ x redire: qd antiqͥ dicebãt reuerto.tis. ⁊ dicit a rea verto.tis. NReuiuo.uis.reuixi.n.t.i.iteꝝ viuere.Inde euiuiſco.ſcis.inchoatiuũ.i.reſurgere. Aeumatixo. as. caui.n. p.i.reuma pati·uł emittere. ðꝛ a reuma. Reuoco. as.a. p.i.iteꝑ vocare. Itẽ reuoca/ re domũ. eſt allegare⁊ vicere ſe nõ poſſe cõpelli eo loco quo cõuenit᷑ ad litẽ ſuſci/ piendã.̊ remitti ad locũ in qͥ domiciliuʒ babet. Inde vicũt legatos qàͥ Romã mit/ tunt᷑ nõ debere cõueniri ipſis ĩuitis ̊ ha⸗ vnt ius reuocandi domũ.c.fi.de.fo ↄpe. Reuoluo.uis.reuolui.reuolutũ.a.t.i.iterũ voluere. R ante 3 Rigeo.des.ſi.ſũ.n.S.i.gaudere.leętari.⁊ dẽ aradio. dias. Qui eni nidet · dẽtibo videt᷑ quaſi radiare. Inde hᷣ riſus.ſus.ſui.⁊ h et hęcniſibils.⁊ hᷣ le.i.aptũ natũ ridere. Iñ ni⸗ . len ig lal⸗ lep n ſip igi ctoo ſgure iol gnot Pi ngutl Kuno⸗ gore⸗ ten wnt ſunal niner alno. gern lingo⸗ finuran ⸗ 53 Rrd dee 1 le⸗ Kob⸗ nno⸗ wo⸗ Rodo llbis lcpol ſmult boch. Mtn oa re ß Etno⸗ noͤr mnutut ſuso ſponi Nene nnit nif⸗ zhe ſebah mian wi n, z 0gn, ekre⸗ wls. WNI Nulce womaer imi ler. vN me,/ e wien CN mhi . *RL üme lbiſtſt Cliſic⸗ Wiciun nbe, niuin . 5 glube ileey niſibiliter aduerbiũ. Et riſibilitas ta. Et ꝓduc.ri. NHñ Oꝛatiꝰ epi.Nocturnos lemures poꝛtẽta theſala ride. Nigeo ges. rigui.n. s.i.eſſe vel fieri nigidũ ſalʒ ourere · algere · toꝛpere · hoꝛrere · ſic cũ capilli erigut᷑. Inde rigeſco.cis.icho.⁊ ca/ ret ſupa coꝛ.ri. Pñ. uidiꝰ epi.Oltima Brupta coꝛnua molle niget. Rigigovag vanid Pingidumn facere. Aigo.gas.aui.a.p.i.madefacẽ·humectare. Et cõponit᷑ Nrrigo gas.i.iuxta uł valde rigare. Coꝛrigo.gas.i.ſił rigare. Irrigo gas.i.intus vel valde rigare. Inde irri/ gans.tis.ge.oĩs.Et ririguꝰ.a.ũ.Et coꝛ.ri. Vñ C heodolus.¶ddictus moꝛti faciem rigat imbre ſalubri. ARumoꝛ.aris.atus ſũ.d.p.i.ſcrutari.inueſti/ gare · inqrere.⁊ eſt tractũ a poꝛq qͥ ꝑ rimã terrę ſiliquas ⁊ radices inquirunt.Et cõ⸗/ ponit᷑ DPerrimoꝛ.aris.i.ꝑfecte vel ſubtilit rimari. Et ꝓdu.ri. ñ Proſꝑp. Moꝛbida rimet᷑ penetralia dextra ſalutis. Et ĩ grę/ ciſmo. Scrutoꝛ vt experiar vt ſanem vul nera rimoꝛ:. Ringo.ring.rinxi.rictũ.n.t.i.iraſci·indigri mmurare.vel nictũ facẽ.⁊ d a rideo esEt cõpõit᷑ arringo.gis.Coꝛrĩgo.gis. Obꝛigo gis. Inuenit᷑ etiã in deponẽtivt ringoꝛ. MRixoꝛ.arisatus ſũ.d.p.i.rixã facere cõtẽ/ dere. Iñ nixabũdꝰ.a.ũ.i.rixãti ſimilis· vel q facile mouet᷑ ad nxam. B ante D AKoboꝛo.as.are.a.p.i.ↄfoꝛtare:confirmare maioꝛes vires dare.Et cõponit᷑ Coꝛro/ boꝛo.as.are.Et.coꝛ.bo·· Kodo.roſi ·roſũ.a.t.i.ledere.detrabẽden/ tibus atterere. Et cõponit᷑ Nlrrodo.dis. i.valde vel iuxta rodere. Coꝛrodo.dis.i. ſimul rodẽ Circũrodo/dis. Perodo.dis. Erodo.dis.i.extra ul valde rodere.Et p/⸗ ducht. ro. Rogo. as.aui.a.p.i.petereoꝛareimploꝛa/ re. Iñ h̊ rogatoꝛ.or.Et h̊ rogitatio.onis. Et rogito.tas.frequẽ.Et rogo habet plu ra cõpoſita · ⁊ im diuerſas cõpoſitiones mutat ſigniſicationẽ. Et ẽ actiuũ cũ oĩbo ſuis compoſitis.⁊ coꝛ.hanc ſyllabã ro.Et cõponit᷑ cũ.e ꝓ.ſub.?c. Oñ.Si rogat ad/ dideris:con cõgregat:e dat · in infert. De minuit · ſub ſbſtituit ꝓ ꝓtrahit · iter Qu⸗⸗ rit· ſuperat· ab deſtruitadq; ſuꝑbit. Rhomanico. as.are.n. p.i.rhomano moꝛe ſe habere· vel loqui. Et rbomanixo. cas.i. toꝛmẽtarecrudaare· affligere· trucidare.· pꝛoducit rho. Roꝛo.ras.raui.n.p.i.roꝛem emittere.vł hu moꝛe ſtillare.vel aſpergere ad modũ ron Inde ꝑ cõpoſitionẽ Irroro.ras.i.aſper/ gere· infundere. Itẽ roro ꝓ aſꝑgereacti / uũ ẽ.⁊ producit ro. ARoto.tas.taui.a.p.i.girarecircũire.circũ/ Ducere · ſeu rotã voluere. Inde verbalia Et coꝛ.ro. Dñ Birgilius enei.pᷣ Pertur/ bant inſtarnõ ſegnius ac rotat enſeʒ. Itẽ a rota dicit᷑ rotudus.da.diũ.Et rotũdo. das.i.rotundũ facere. B uonte A Aubeo.ves.bui.n.s.i.eſſe uł fieri rubeũ Jñ ruber. bra. bruũ.i.rubeus. Et a rubeo dicit᷑ rubeſco ſcis.inchoa · Rubeo cõponit᷑ eru- beo. bes.i.valde rubere.vel verecundari. Iñ erubeſco ſcis inchoa · Et nota ꝙg rube re ideo ponit᷑ pro wrecũdari:qꝛ ruboꝛ ſi/ gnũ verecũdięẽ Dñ Boeti de ↄſolatio ne dic· Et cõfeſſus verecundiã ruboꝛe.Et rubeo ſupinis careta coꝛripit.ru Dndeĩ Auroꝛa dicit᷑. Hos eſt rufa crucem paſſa cruoꝛe rubens. Aubigino. nas.a.p.i.eruginẽ uł rubiginẽ coꝛrũꝑe·deuaſtare. Et vicitura rubigo. ginis. Et cõponitur Derubigino. nas. Kubꝛico.cas.a.p.i.dirigere cũ rubca.⁊ rec tũ facere.vel cũ rubꝛica deſigre · vel rubrũ facere. Iñ rubꝛicatus.a.i.i.rubrefact.vel rubꝛica tinctus. Aucto.tas.n.p.i.ructũ facerevel emittere. ⁊expmere. Inde ructuo.as.in eodẽ ſenſu Et vtrũq; cõponit᷑. Coꝛructo.ctas.⁊ coꝛ/ ructuo.as. Eructo.tasa eructuo asa ſunt neutra ꝓ ructũ facere.ĩ alia ſigniſicatione ſunt actiug. Inuenit᷑ etiã in deponẽti ge · AKuctoꝛ.aris.Dnde ꝛatius.Hec vũ ſb/ limis vᷣſus ructat᷑ ⁊ errat. Anudeo.des.n.sS.i.eſſe vel fieri rudem.⁊ dĩ a rudis. ARugeſco.ſcis.i.incipio rudere · vbũ incho. de rudeo rudes. Inuenit᷑ etiam ꝓ matu/ reſcer. ARudio vis.diui.vitũ.cõmune ad camare oĩuz aĩialin.Et dꝛ a rudo dis.vel a rudis. vis.Inde h̊ ruditus.tus.tui.talis clamoꝛ ſcilicet aſini uł alterius animalis Et com/ ponitur. Erudio. ois.i.inſtruere·quaſi ex̃ rudem vel ruditatẽ ponere. Quidaʒ xpo cõponunt hᷣ ab ea rudi. Inde hoc erudi/ mentũ.ti.i.documẽti. Et emmjitns. ti⸗ AKudo. ois. rudi. ruſũ.deberet facẽ· p caret ſupß. bm vſiũ. Et eſt rudẽ ꝓpꝛie damare ad modũ aſinoꝝ. Et habet pꝛimã bꝛeuẽ. OHñ Duidius.Ecce rudẽs rauco ſimilẽ vectoꝛ aſellꝰ. Intẽpeſtiuos edidit oꝛe ſonos. Si eni pꝛima eſſet longafaceret pteritũ ĩ ruſi ut rudo ruſi:qð nihil ẽ ſ facit rudi. Derſi tamẽ cauſa metricę neceſſitat pducit pᷣmã icẽs. Clamat vt achaide pecuaria rudẽ cedas. Oñ rudo. dis⸗ rudis nomẽ.⁊ ru- dens ſiue nomen ſiue participiũ coꝛ.pᷣmã Vñ qdaʒ. Dtilis eſt rudibo pᷣſentis cura libelli. &rudo. dis. vꝛ ha bęc rudibilis. hoc le ꝓpꝛie aſinoꝝ. Iñ rudibiliter aduer. Et hec rudibilitas.tatis. Augio.gis.giui.vel gij.gitũ.n.q.ppꝛie eſt leonũ. Iñ hic⁊ hęc rugibilis: hᷣ̊ le.Et cõ/ ponit᷑ c in.vt Irrugio.gis/gire.i.ad mo/ Duzʒ leonis clamare. Dñ Geñ. 27 Jrru⸗ gijt clamoꝛe magno.Et pꝛoducitru. Augo. gas. gaui. a. p. ix rugas vel rugoſum facere.aliqͥd in vnuũ colligere⁊ plicare.Et ꝓducit ru. Hñ Mirgilius enei.j22 Cõpo/ nent ciũ iam leges? fſędera rugent. AKRumifico. cas. a. p. pæ. coꝛ.i. rumoꝛes facere- afferre: vel vicẽ rumoꝛẽ:a rumoꝛe ⁊ facio. Aumigero.ris.a.t.pe.coꝛ.i.rumoꝛes gerere 7 da rumoꝛ.⁊ gero.ris. Inde rumigeru/ lus la.lũ.qui rumoꝛes gerit. ARumino. nas.naui.a. p.i.cibũ ad rumẽ re uocare. dꝛ a rumes. Seda rumavꝛ ru/ mo.mas.Iñ rumito.tal.fre.Et põit᷑ qñq; ruminare uł rumare ꝓviligẽt᷑ examinare. Rumorumas.a.p.i.rumoꝛes facereuł al ferre.⁊ dẽ a rumoꝛ.mori.Et cõponit᷑ Alr/ rumo. mas.i.rumoꝛes afferre. Coꝛrumo. mas.i.ſimul rumoꝛes dicere.⁊ ab his fre/ uentatiua. Aumito. tas. ¶Xrrumito. tas. Coꝛrumito.tas. L Aumpo.pis.rupi.ruptũ.a.t.i.frangere vel ſoluere. Iñ hec ruptura.ręa ruptim adũ. Itẽ a rumpo · dꝛ rupto.taſ.frequẽ.l¶ quo ruptito. tas.aliud frequẽtatiun. ARunco.cas.a.p.i.herbas a terra euellere.⸗ d a rus. Mam terra rus dicit. Auo.is.rui.rutu.vel ruitũ.n.t.i.cadere.Iñ ruiturus. ra. ru. Dñ ad HPaulinũ.? Auituram domũ ⁊c. Auſpoꝛ. aris.atus.ſum..p.i.inqͥrere.⁊eſt gallinarũ quę pedibꝰ eſcã quęrũt in terra. Et videt᷑ cõponi a rus, ppees. Autilo. las.n. .i.ſplẽdẽfulgẽ.⁊ oꝛa rutilꝰ B gnte A Hieronym in epłla Abbatico. gas. n. p.i.req eſcere vel ſabbaͤtu obſeruare. Inde h ſabbatiſmus.mi.i. requies. Sacco. ſaccas.a.p.i.in ſaccũ mittere.⁊ per ſaccũ colare expmẽ.Et cõponit᷑ Inſacco cas.i.in ſaccũ mittere uł cõſümare.Exac/ co. cas. Deſacco. cas.i.extra ſaccũ ponere. Sacrifico.cas.a.p.pe.coꝛ.i.ſacrificiũ facere Vl offerre dĩa ſacera facio. Iñ ſacrificꝰ ca.cũ.i.ſacrificinʒ faciens vel offerens. Et binchoc ſacrificiũ/quaſi ſacrũ factu. Et H ſacrificia.cię.locus in quo ſacrificat᷑. Sacro.ſacas.aui.a.p.i.ſanctiſficare: dedi/ care. vel conſecrare. coꝛ.ſa. agino.nalſ.naui.a.p.i.impiguarecraſſũ facerenutrire. Iñ hoc ſagimen.inis.pin/ guedo.Et hoc ſagimentũ.ti: hoc ſagina/ mentũ.ti.pinguedo.Et pꝛoducit gi. Sagio.gis.giui.gitũ.n.q.i.igenioſe agere vel viuinare. Et cõponit᷑ Pꝛeſagio. gis.i. diuinare vel pꝛędiuinare. De quo in ſuo loco habes. Et pꝛoducitſa. Sagitto.tas.a.p·i.ſagittas mittereuł ſa/ gittis pcutere. vel apetere. Salio.ſalis.lui.vel ſaliui.vel ſalij.ſaltum.i. facere ſaltũ.⁊ tunc eſt neutrü? abſolutuʒ. Et ſalire qð vulgare eſt amoꝛare pertinet dad ailalia irrationabilia.a tunc eſt actiuũ. Vñ Ouidiꝰ.QLeęta ſalit ouis tauro qʒ leta iumenta. Iſñ ſaltoꝛ.trix. Et hᷣ ſaltricula.lę. imi. Et a ſalio ſalis·ſalto.tas.fre. Sallo.ſallis.ſalli.ſalliſti.ſũ.a.t.Et ſallio.lis liui.litum.a.q.in eodem ſenſu.i.imponere ſalem. aſpergere ſale · condire. autem Dicit᷑ ſallo vel ſallio.i.ſale aſpergo· etymo⸗ logia eſt. Mic nõ ꝙ ĩuenit ſalio.lis.ᷣliui.uł lui.vel lij facit ſupinũ ſaltũ.⁊ coꝛ.pꝛimã. vnge ꝑ vnũ.:l.ſcribit᷑. Itẽ iuenit᷑ ſallio.lis. linui. wel lij ꝑ ſyncopam. ⁊ facit ſupinũ ſal/ litũ.⁊ ſenbit᷑ ꝑ vuo.l.Item inuenit᷑ ſallo lis. lere. tertię cõiugationis? facit ſupinũ ſalſũ/in eodem ſenſu cũ ſallio.Et ẽ ſallo ſa le condirea ſcribitur per duo.l.cum faciat ſupinũ in ſum · ſicut vello vulſum. Nam ſi ſcriberet᷑ ꝑ vnũ.ñ.faceret ſupinũ in tũ.vt colo cultuʒ. Inuenit᷑ etiam pſallo pſallis plalli. lere.tertię cõiugationis.⁊ ſcribitur per. ps.⁊ caret ſupino. Dñ ꝓpheta. Plal/ lite vño in cithara. De pꝛedictis conſue/ uit dici.Sallio ſallo cibũ.ſalio pede/can/ tica pſallo. Sallio ſallitũ · dat ſalſuʒ ſallo ſupinuʒ. Dat ſaltum ſalio/pꝛiuat᷑ pſallo ſupino. Sallo ſac ſalliſallini ſallio· pſal/ lo Vat plalli·ſalio ſaluiſalijq;ſaliui. ninnen Sug Ann Sin ne Wr nde⸗ ues, e ice rbn wrer. Miſger flunce ſonsk r e di⸗ ecealſi mnpin Mnn uctg. ſgogs! eqnonir meakſ⸗ Wolung. rpatnet Raund. mdien Ee Unwra amno/ inmnti Ctilloſt Lunfaan Sallo facit ſalſũ · ſallitũ ſallio/ſaltũ Dat ſalio .pſallo tamen manet abſq; ſupino. Et nõ ꝙ ſalis genitiu de lal vtrãq; ſylla⸗ bã coꝛripit.Sallis vo ſecũda ꝑſona huiꝰ werbi ſallo ꝓ cõdire cibũ ſale· vtrãq; ſyl⸗ labaʒ ꝓducit. Salis autẽ ſecunda ꝑſona huius verbi ſalio ꝓ ſaltuʒ facere · coꝛripit pᷣmã./ꝓpduc vltimã. Sed plſallis ꝑ.p.ſe/ cũda perſona huius verbi pſallo. pſallis. ducit pꝛimã.⁊ coꝛripit vltimã. aluo.ſaluas.a.p.i.eſſe vel fieri ſaluũ⸗ dĩ a ſalusquia ſalus ſaluatvel quia tali ver/ bo vtumur in ſalutatione. Inde ſaluus.ua uũ. Inde hęcſaluitas.tatis. Et ſalue · ſal⸗ uete · ſalueto· ſaluetote · ꝓbũ defectiuũ. Et ſaluatoꝛiũ.Et ſaluio.uis.ſaluire.in eodeʒ ſenſu.i.eſſe vel fieri ſaluu. Pnde Vꝛatius Vrbis amatoꝛẽ fuſcum ſaluire iubemus. Legit ibi tñ ſaluere. Saluto.tas.a.p.i.ſalutem nunciare · vel optare: d a ſalus. Sancio.ſancis.ſanxi.vel ſancini/ſanctũuł ſancitum.i.ſtatuere conſecrare·ſanctũ fa/⸗ cere:confirmare.⁊ irrogare/pene ab omni iiuria defendere.⁊ dict᷑ a ſanguis. Sic ⁊ leges ſanctęq moꝛes ſancti vicunta hoĩes confirmati infideſancti dicunt.Et vicit ſancire a ſanguine hoſtię.⁊ hoc de veteri conſuetudine.Nihil vo ſanctũ apud ve/ teres dicebat᷑· niſi quod ſanguine hoſtię eſſet conſecratũ vel reſperſu. Dñ hi qͥ pu/ rificari volebantſanguine hoſtię vnge⸗ bant᷑. Inde ſancti poſtea dicebant᷑quaſi ſangnine vncti. Sed modo ſanctus dicit qui in fide chꝛiſti eſt cõfirmatꝰ.Et ſanctũ quod violare⁊ coꝛrüpere nefas eſt. Inde ſancitus.ta.tũ. Onde ad Hebᷣ.R: Quod in melioꝛibus repꝛomiſſionibo ſancitum Ebm Hug.Mõ tñ ꝙ; ſᷣm modernos ſan/ cio ſanqᷣ ſacit ᷣteritũ ſanxi. Netuſtiſſimi tamen etiam ſanciui vel ſancij ꝓferebant. Et ſupinũ facit ſanctũ.xi.mutata in.ctuʒ. vt ſanxi·ſanctum. Inuenitur etiam aput vetuſtiſſimos ſanciui.ſancitũů.Dñ Aucre cius.Qð poꝛro neq; ſancitũ qͥdem extat. BGSsanctifico.cas.a.p.i.cõſecrare:cõfirmare. vel mũdarevel ſequeſtrare.⁊ dicit᷑ a ſan/ ctus:i facio. . . Sanguiminuo.ſnuis.nui.a.t.i.ſanguinem minuere. oĩ a ſunguis ⁊ minuo. Sanguino.nas.a.p.i.ſanguinẽ emittere vel minuere · vel ſanguinẽ inquinare. amno.nas.a.p.i.deridere.⁊ dicit᷑ a ſam/ na.nę.quod idem eſt qð deriſio/ſed non eſt in vſu in ſimplici. ſed ĩ cõpoſitoſcilicʒ ſubſamno.nas.vide.j.ſubſamno. Sano.nas.ſanaui.a.p.i.mederi.Etcõpo⸗ nit᷑ cuʒ re.vt reſano.nas.i.iteruũ ſanare.Et ꝓducit ſa. Pnde Duidius de reme. Qui poterit ſanũ fingere ſanus erit.Diſcite ſa/ nari ꝑ quẽ vidiciſtis amare. Sapio.pis.ſapui.vel ſapiuiułſapij.itũ. n.t habet pteritũ atq; ſupinũ ad moduũn quartę coniugationis. Et ſignificat ono. Sapere.i.habere ſapoꝛẽ.vt Iſte cibo be⸗ ne ſapit.⁊ eſt abſolutũ ſᷣm hoc. Inuenit᷑ tamen cõſtructũ cũ actõ.vel quia tunc per accuſatiuũ deſignat᷑ cauſa.⁊ ponit ꝓ ab/ latiuo. vt Iſte abus ſapit ſapoꝛẽ.i.lſapoꝛe Del quia in eo intelligit᷑ verbũ qð exigit accuſatiuũ.vt Iſte abꝰ ſapit carnes aſi/ ninas.i.ſapoꝛẽ reßſentatvel imitatur vel ſimilat illas. Itẽ lapere.i.habere ſapiẽtiã Et hec ſignificatio tracta ẽ ex pꝛima.Si/ cut per ſapoꝛẽ cibos diſcernimus · ſic ꝑ ſa/ piẽtiã res. Et ſic guſtꝰaptusẽ ad viſcre/ tionẽ ſapor ciboꝝſic ⁊ ſapia ad oiſcernẽ/ das cauſas reꝝ. Iñ ſapidqꝰ.da.dũ.i.ſaꝑo/ rem habẽs ſapoꝛi datus.Et cõꝑatur. Iñ ſapiditas.tatis. Sapio componit᷑ Deſi⸗ pio.pis.i.delirare·ſeoꝛſũ a ſaxvꝛe eſſe · vel facere neqͥtare. Iñ deſipiſco.ſcis. inchoa. Keſipio.pis.i.redire ad ſapere.Et ꝓpꝛie ille reſipit qui pęnitens foꝛefacti redit ad ſatiſſactione⁊ ad ſapere qð dimiſerat fo⸗ refaciendo. Inde reſipiſco.ſcis.inchoatiñ Et coꝛ.ſa. Vnde Pꝛoſper. Non pꝛodeſt quicq; recte ſapuiſſe malignis. Sapoꝛo.ras.raui.a.p.i.ſapoꝛatũ facere. Saracenixo.cas.n.p.i.moꝛe ſaracenoꝛũ ſe habere. ⁊ ꝛ a ſaracenus. Sarcino.nas.a.p.i.onerarę.⁊ coꝛci. Sartio.tis.ſarſi.ſartiũ.a.q.Et ſᷣm atiquos iuenit᷑ ſartiui ſartitũ.i.ſuere. Inde ſarto/ res dicunt᷑ ſutoꝛes vel veſtiũ reꝑatoꝛes. Quod autẽ dꝛ ſartio/quaſi ſetis coꝛcoꝝ filo inſertis ſuo · etymologia eſt. Sartio cõponit᷑ Cõſartio.tis. Piſſartio.tis.ſRe/ ſartio.tis.i.diſſuẽ·vel iteꝝ ſartire ⁊ reficẽ. Sario.ris.riui.ritũ.a.q.i.purgarecircũfo/ dereherbas nociuas euellere. Inde hoc ſarculũ.li. DNel hic ſarculus.li.inſtrumẽtũ ſariendi Onde Yſaię.7? Et oẽs montes qui in ſarculo ſanient᷑.Et hinc ſarculo. las. laui.i.ſarculis aptare:purgareſicut miliũ huiuſmodi. ardo. das.dani.a.p.i.intelligere.⁊ dĩa ſardis ciuitate vel inſulaquia wles illi 2 loci ſubtiles ſunt ad intelligendin. BGarmento.tas.taui.n.p.i.ſarmenta vitiũ colligere amputata vel amputare ea· eal ſarmenta facere. Sarpo.pis.pſi.ptum.a.t.i.aliquid ſarpis euellere · vel herbas ſarire · vel extirpare el eligere. SGatago.gis.ſategi.n.t.ſupinis caret ſᷣm vſu.i.ſatis agere ꝓcurare. feſtinare ·oĩa ꝑ/ agere dicit᷑ a ſat vel ſatis ago coꝛ.ta. Pñ. Amplex ſatagit ingeminare pat. Satio.as.aui.atuʒ.a.p.i.ſaturare.vel cibo uł ſpectaculo implere.⁊ dicit a ſatisquia qð ſatis eſt ſatiat. Iñ hic ⁊ bęc ſatiabilis ⁊ hocle. Et ſatiabiliter adu. Et hec ſatia⸗ bilitas.taſj.Et ꝑ cõpoſitionẽ inſatiabilis. le. Inſatiabiliter. Et hec inſatiabilitas.ad Et ſatio componit᷑ Reſatio.as.Et coꝛ.ſa. Vnde. Hno me ſatio ſaturat me fercula multa. SS Satiſdareeſt ſecuritatem per fideiuſſoꝛes Oare ff. qui ſatiſda. co.l.j. Vel bmn xo. ẽ alicuius voluntatẽ implere. Satiſfacio.cis.cere.i.ſatagere.vel ſoluere. Saturo.ras.xraui.ratũ.a.p.vꝛ a ſatis.Bñ ſaturat᷑ quis cibo. Satiat ſpectaculo. Itẽ ſatiatur qͥs vno cibo Gaturat᷑ diuſis.Iñ hica hec ſaturabilis.⁊ hoc le.Et hec ſatu/⸗ rabilitas.tatis. Et cõponit᷑ inſaturabilis. Inſaturabilitas. tatj. Inſaturabilit. Itẽ aſaturo dicit᷑ ſaturus.ra.rũ.i.ſaturatus. Inñ bec ſaturitas tatis. Saturo cõponit CTonſaturo.ras. Reſaturo. ras. Etcoꝛ. tu. Vngde Ouidius in.xi.eplła. Ipſe gerã ſa⸗ turatas mirifice vſtes. Et Lucan. Ba⸗/ turũ cũ obſidet hoſtẽ. Itẽ qͥda. OHno me ſatio · ſaturant me fercula multa. Saucio.as.aui.a.p.i.vulnerare.cutere. Inge ſaudiatus.ta.tũ. Et ꝑ ſyncopã ſau/ cius.cia. ciu.i. ſauciatus. Ged ſauci ſemel ſauciatus ſepius. DHel ſᷣm quoſdã:Sau/ cius vulneratus uł ętate cõſũptus:quaſi ſanguine hauſtus. B agante Scabo.bis.ſcabi.bitũ.a.t.i.gratare. Inde ſcaber. bꝛa. bꝛũ. Et ſcabioſus. ſa. ſũ Et ſca⸗ bidus.da.dũ.i.aſper:vitioſus. Iñ ſcabi⸗ Oulus.la.lũ.i.aliquãtulũ ſcabiduſ.Et coꝛ. ſca.: in pᷣſenti · ſ̊ in ſterito eã ꝓducit. DPñ. Pꝛeſens pone ſcabitnõ p̃teritũ bñ ſcabit. Et ſcabitũ ſu.coꝛ.bi.ſicut bibitũ. Scalpo.pis. pſi.ptuʒ.a.t.i. gratare.Et eſt Apꝛie ſcalpere cũ vno vigito vel duobus caput gratare. Et ẽ ꝓpꝛie ſimiarũ ułluxu/ rioſoꝛum. Et inde ſcalpto. tas.fre. Et ſcal⸗ ptuno.ris.meditatiuun. Scandalio. cas.a.p.i.offẽdere vel le'dere vel occaſionem riunę dare. Scando.is.ſcandi.ſcanſũ.n.t.i.aſcẽdere. Et etiã adverſus ꝑtinet ꝓpter ſcanſiones edi Oñ Aſcenes ſcandit oiſtinguẽs carmina ſcandit. Itẽ ſcando cõponit᷑ cim ad.⁊ dicit᷑ aſcendo.dis.aſcendiaſcenſũ.i. ad aliquid ſcandere. Iñ hic aſcenſus.ſus. Itẽ conſcendo.dis. Itẽ deſcendo.dis.i. deoꝛſü ſcandere ſubire. Inde h deſcenſus buius deſcenſus.Item tranſcendo.dis.i. vltra ſcandere. SGScateo.tes.tui.n.ſ.i.ebullire·feruere·ema/ nare. erũpere · ſicut facit aqua dũ decurrit inter anguſta.⁊ dũ emanat ĩ locis humi⸗/ dis ⁊ balneis. Inde ſateſco.ſcis.inchoa. Et carẽt ſupino.⁊ coꝛ.ſca. Scaturio.ris.riui.a.q.i.catere.⁊ vĩ a ſca/ teo. Iñ ſcaturigo. cas. Bel ſcaturixo. gas. poteſt deriuari a ſcateo.Et ẽ ſcaturico · idẽ qð ſcaturire· vel ſcaturiẽtẽ imitari. Er cõ/ fonit᷑ excaturico.cas.i.ꝑ aquã ſcaturiẽtẽ vel ebullientẽ plumã aui auferre. DPñ le/ git᷑ Sidonio. Alij excaturiabãt aues · alij exenteni cabaͤt piſces. Et pduc ſcatu⸗ rico. v.ante.xr. ſicut ⁊ ſcaturio.ris. Pnde Pꝛudenti.Petra dei iuſſu potũ largita ſcaturit. Scelero.ᷣras.raui.a.p.i.peccare. Inde ſcele roꝛ.aris. Iñ ſceleratus.ta.tũ.ĩ qͥ fit ſcelus. Sʒ ſceleſtus.ta.tũ.ꝑ quẽ fit. Sceleroſus xo qui facit. Eſt et ckeroſus pluſq; ſce/ leratus. Et ſceleroſus comparat᷑. Siliter ⁊ſceleratus cõꝑat᷑. Iñ ſceleroſe.ſius.ſime. Et ſcelerate.tius.ſime.adu. Item ſcelero cõponit᷑ conſcelero.ras.Et coꝛ.le. Scęnofacio.cis.feci factũ.i.facere funes.⁊ dĩ a ſcęnosqð eſt funis.⁊ facio. Inde h̊ ſcęnofactoꝛ. ctoꝛis.funiũ factoꝛ. Et hic ſce⸗ nofactoꝛius.ria.riũ.ad ſcenofactionẽvel ad ſcenofauendũ ꝑtinens. Mñ dicit᷑ ars ſcęnofactoꝛia DHñ Mct.j8: vicit᷑ de Pau/ lo. Et erat ſcenofactoꝛię artis. Scindo.dis.di.ſſũ.a.t.i.ſepare frangere. Et componit · abſcindo.dis.i.ab vno ad aliud ſandere.Conſcindo.vis.Circuũſcin/ wo. dis. Diſcindo. dis. Excindo. dis.i. valde ſcindere:deſtruere.ꝛęſcindo.dis Pꝛoſcindo.vis.Reſcido. dis. Et ſũt oĩa actiua. abij ciũt. n. i. hterito. ſupino. Et oĩa coꝛripiũt pe.ſtenti·ut cõſcidiabſcidi ſ pee llb⸗ we: A Ad Aß ſehr non Mones ſi Mkan Manii. Mninsins odsi⸗ eenſis lo digi Mema, üdani dasbund⸗ Gnch. vinſo⸗ mnns m. bo⸗ atmit Pile⸗ itnnes. i⸗ Dr Nülnge Peſc⸗ Gür, lnſan Iß ebeſe⸗ N ditn txerr , pnen di⸗ tſtes mo. iil Vnge Aucan in.ʒ: Aut ſcidit ⁊ medias fecit ſibi litoꝛa terras. Detuſtiſſimi etiam ſcindi dicebant. Et oĩa geminãt.s.in ſu/ pino. vt abſciſſũ. Sed a cęedo compoſita per vnũ.s.ſcribunt᷑ vt conciſus inaſus. Scintillo.las.n.p.i.fulgere vel ſcintillas emittrte. Scio · ſcis.ſciui.ſcitũ.a.qi.ſapere · ſcientiaʒ habere · vel cognoſcẽ. Et eſt ꝓpꝛie ſare red dere rationẽ eoꝛũ ꝗ nouerl. Noſſe vᷣo tm̃ ꝗqaudieris.¶ ſcio dꝛ ſciſco.cis.inchoatm. Scio actiuũ eſt· ſm ꝙ accipit ꝓ cogno ſcere· ̊ ſᷣm aliã ſignificationẽneutrũ eſt. SGSciſco.ſcis.verbu inchoatiuũ eſt · a ſcio.ſq. Et a ſecũda eius ꝑſona·ſubtracta.s.⁊ ad/ Dita.toꝛ.Fit ſciſcitoꝛ.tarlidẽ qð ſcitari:fre. irregulare ẽ ſm foꝛmationẽ.⁊ ſᷣm ſigtio/ nẽ.vt dic̃ Hꝛiſcianꝰ in. Sꝰ libꝛo.Notadũ ſcitoꝛ.ſcitar ſciſcitoꝛ.tarlnata a pmitiuo actiuo · deponẽtia ſũt. Et ſaſcitoꝛ coꝛ.pe. Saſmatico.cas.n.p.i.ſciſmata facere· xel ſciſma · q ⁊ ſaſmatiare dicit. Scitoꝛ.ar.d.p.i.inquirere · iueſtigare · int/ rogare·quęrere· ſcrutari. Et eſt frequẽta/ tiuũ irregulare ſᷣm foꝛmationẽa ſᷣm ſigni/ ficationẽ.vide.S.in ſciſco. Scobo.bis.bi.bitũ.n.t.i.mnudare.⁊ ꝓpꝛie domũ.⁊ dicit᷑ a ſcobs. Scopo.pis.ſcopui.ſuß.caret · deberet tñ fa cere ſcopitũ.i.mnudare:purgare.⁊ ꝓpꝛie domũ.⁊ dĩa ſcobo.bis. Cranſumit etiaʒ ad alia. Pñ ꝓphᷣa.Scopebã ſpiritũ meü. Scopo.pas.a.p.i.purgare/verberare. Scoꝛtoꝛ.tar.d.p.i.meretricari. Inde ſcoꝛ/ tatoꝛ ſcoꝛtatoꝛius.ria.rni. Et ſcoꝛtato/ nium. rij. lupanar · domus ſcoꝛtantiũ. Scqeo.ſcreas.aui.n.p.i.ſcreã ꝓijcere.Pñ quidã. Jactãs ſputa ſcreat· res deus ipſe creat. Et cõponit᷑ cũ ex.vt excreo · creas.. extra ſcreare·⁊ ſcream eijcere. Scqibo.bis.pſi.ptũ.a. t.i.cõponẽ litterarũ figuras Mel ſcribere ẽ figuris viſibilibus ante inuentis ⁊ vſitatis aliqͥd repᷣſentare. Itẽ ſcribere idẽ eſt quod viſponere · ſiue pꝛęoꝛdinare. Onde Exo.52 Bele me de libꝛo tuo quẽ ſcripſiſti.i.in qͥ ad vitã ęcnã me viſpoſuiſti:uł poꝛdinaſti.Et ẽ ſenſus. Si nõ deles me: vimitte eis.Scribi aũt vel deleri de libꝛo vite · oꝛ quis oupliat. vel ᷣm ſᷣſciẽtiã.ułſᷣm pᷣſente iuſticiã. Itẽ ſcribere idẽẽ qð memoꝛię cõmẽdare.Vñ Apoqjꝗ.Scribe · beati moꝛtui quiĩ dño moꝛit᷑. Itẽ ſcibere idẽẽ qð inferre.Pñ Job.iʒꝰ Scribis eni cõtra me amanitu/ dines. Itẽ ſcenbere idẽ eſt qð lr̃as ꝓtrabẽ Bñ Hieremię.ʒce Et ego ſcnibebã ĩ vo⸗ lumine attrameto.tẽ ſcribẽ idẽ ẽ qð ſci pto rehſentare. Dñ Oꝛiſcianus in pꝛimo maio. Littera eſt vox indiuidua.ꝗ ſcribi poteſt. Dnde. Scribo· diſpono· memo/ roq;· vel infero· trabo. Scribo reſentãs ſcripto vel grãmata foꝛmãs.Et ꝓdu.ſcri. Et cõpõit᷑ ſcribo cũ ad.vt aſcribo·bis· ab/ iecta.d.i.aſſerere: addicẽ deputare · deſti⸗/ nare. AWbſcribo. bis.i.a ſcriptura remouẽ delere. Cõſcribo.bis.i.ſimul ſcribere.VPñ patres cõſepti dicebãt᷑ quoꝝ noĩa ſil in gnea tabula aureis litteris ſcenpta erant ꝓpter maieſtatẽ ⁊ ꝑpetuitatẽ imperij inſi/ nuandã Mihil eni ẽ ꝑẽniꝰ gre. Circũſcribo. bis.i.circa ſcribere · cingere · circuire. con/ dudere:indudere vel ſtringere· vel remo/ uere. Heſcribo. deſcribis.i.deoꝛſũ.vel val/ de ſcribere.vel a ſcriptura remouere.vel ſcripturã delere. Inſcribo.bis.i.uiungere · deputare.vel inpᷣmere · vel intus ſcribere. Interſcribo.bis.i.int᷑ aliqua ſcribere· int/ ponere · vel de medio ſcripturę aliqͥd au/ ferre. Derſcribo.bis.i.ꝑfecte ſcibere.Pꝛe⸗/ ſcribo.bis.i.ante ſcribere·pdicerepſtruere vel ab aliquo ſpacio tempoꝛis aliqͥd poſ-/ ſidendo adquirere. Inde hęc pꝛęſcriptio onis. Reſcribo.bis.i.iteruʒ vel retro circa ſcriptum ſcribere. Quip̃ mittit epiſtolaʒ ſcribit. Qui remittit reſcribit. Subſcribo bis.i.paruʒ · vel poſt · vel ſubtus ſcribere. Cranſcribo.bis.i.vltra ſcribere· uł pꝛeęſcri/ bere. Nꝛoſcribo.bis.vide.S.loco ſuo.Oñ Exulat a patria ſine ſpe redituſq; reiq;. Quiſq; relegatus ſua cum remeabit ha/ bebit. Rmittit pꝛoſcriptus opes nõ poſſe reuerti. Inſcriptus manet in patria ſᷣ re ſpoliatus. Aſcribit iactans deſcribit rem manifeſtans. Inſcribit ſignans ꝓſcribit crimina vãnans. Scriptito.tas.pe.coꝛ.eſt frequentatiuũ a ſcripto · tas.tare. Sqipto.tas.i.frequẽt᷑ ſcibo · a ſcnibo.bis. Scrupulo.las.a.p.i.ſollicdtaremoleſtare. Scrutoꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.inquirereĩue/ ſtigare · ſubtiliter inſpicere. Inde hic ⁊2 5 ſcrutabilis. ⁊ hoc le.i.aptũ vel habile ad ſcrutandũ. Et ſcrutabiliter adnerbiuʒ. Et ꝑ cõpoſitionẽ inſcrutabilis. Item a ſcru/ toꝛ dicit᷑ ſerutabundus.da.vũ.i.ad ſcru/ tandũ habilis ułſcrutanti ſimilis. Scru/ toꝛ cõponit᷑ Herſcrutoꝛ. taris.i ꝑfecteſeru tari. Iñ ꝑſcrutãs.tis. DPñ.j. Machab.3½ Perſcrutans eosEt coꝛ.ſcru.Oñ Nꝛatiꝰ epi. lrcanũ neq; tu ſcrutaben vlliꝰ vnq;. Scul.pis.pſi.ptum.a.t.i.cęlare. Iñ ſcul/ ptim aduerbiũ. Et hec ſculptura. Et h et hec ſculptilisa hocle. penł.coꝛ. Et hic et H ſculptibilis.⁊ hoc le.pe.coꝛ. Inde ſculpti/ biliter aduerbin. Itẽ a ſculpo vicit hᷣ ſcul⸗ ptile. lis. ſimulacꝑ in foꝛma ⁊ ſimilitudinẽ alicnius ſculptuʒ. Et ſculpto. tas.fre. q́ ſculpito.tas.aliud frequetatiuũ.pe.coꝛ. Scurroꝛ.aris.atus.ſum. d.p.i.eſſe vel fieri ſcurraʒ·vel tale officiũ exercere · diſſolute viuere vicitur a ſcurra. B gnte E Sebibo.bis.n.t.i.ſeoꝛſum bibo.⁊ dicitur a ſe.⁊ bibo⸗ coꝛ.bi. Secedo. dis.ſeceſſi.ſeceſſuʒ.n.t.i.ſeoꝛſum cedere·ſeparari.⁊ dicit᷑ a ſe poſitione.et cedo. dis.⁊/ pducit.ce. Secerno.nis.a.t.i.ſeparo.⁊ dꝛ a ſe ſpoſi/ tiõe cerno. Et differt a diſcerno.nis.Di⸗ ſcernit qui in duas partes diuidit. Se/d cernit qͥ ex multis aliquid ſeoꝛſũ eligit. Seco.cal.ſecui.ſectũ.a.p.i.diuidere.ſepa/⸗ rare ſecernere. Inde ſectim aduerbiũ. Et hic ⁊ hęc ſectilis.⁊ hoc le.ad ſecandũ ha⸗/ bile · vel qð leuiter ſecari ⁊ ſcindi poteſt:⸗⸗ coꝛ.pe. Et hm antiqͥs iuenit etiaʒ ſeco. cas. caui.catũ. Oñ in TRuroꝛa dꝛ. Qui chꝛiſti gladio dogmata falſa ſecauit. Sectoꝛ.taris.tatus.ſũ.frequẽtatiuũ/a ſeqᷣr queris.⁊ deberet foꝛmari bm regulã ab ᷣ ſupino ſecutu.u.in. oꝛ.ů̊ ad vifferẽtiã ſecu toꝛ qð eſt nomẽ · dicimus ſectoꝛ ꝑ ſynco/ pam ꝓlatũ. Et cõponit᷑ 7lſſectoꝛ.taris.i. ſequendo adipiſciaſſequi. Conſectoꝛ.arl. Inge conſectaneus. nea. neũ. Secũdo.das.a.p.i.pſperari:pꝛoſperũ fa/ cere· vel ſecũdo loco ſeqͥ. Et ↄponit᷑ obſe/ cũdo. vas.i.obedire obtẽperare. Securo.ras.a.p.i.ſeecurũ facere. Sedeo. ſedes.ſedi.ſeſſum.n.s. Inde hęc ſeſſio. onis. Et hec ſedes ſedis. Et ꝓdu.ſe. licʒ ſedeo ſedes eam coꝛ NHnde.Dũ ſuper alta ſedes:caſum pꝛębet tibi ſedes DHnde pꝛopheta. Illic ſederunt ſedes ĩ iudicio. Iteʒ a ſedeo.des. dicit ſido.ſidis.idẽ qdð ſedeo.⁊ caret ſᷣterito ⁊ ſupino.ſ̊ mutuat ea a ſedeo.des.Et ponit᷑ aliquãdo ſedere ꝓ placere vt Hoc nomẽ ſedet mihi. edo. das. oaui. a. p.i. mulcere.tranquil- lare·lenire.compeſcere. 7 quaſi ſedentes. paciſicos facerea oicit᷑ a ſedeo.ſedes. Et Pꝓducit ſe. Sed ſedeo. des. coꝛ ſe. Dnde. Quge mea mente ſedet mentis mihi vul⸗ nera ſedet. Itẽ in Turoꝛa. Nõ iram vñi pſes bonis vltio ſedat. Et a ſedeo vaſ oẽ ſedatus.ta.tũ.⁊ habet eaſdẽ ſignificatio⸗/ nes quas? ſedo ſedas. Seduco.cis.ſeduxi.ſeductu. a.C.i. decpere qdualſi ſeoꝛſum a bono ducerea dicit᷑ a / poſitione ſea duco.cis. Item ſeducere dꝛ ſeoꝛſum ducere/ſeparareſicut fit quando cauſa cõſiliandi aliquis ducit᷑ extra con/ gregationẽ. Et ponit᷑ ſeducere p decipere pꝛodere: ſeparare. Iteʒ ſeducere poteſt foni in bona ſignificatiõe.i.a malo ad bo/ nũ vucere.Et ſic põt accipi illud Hiere/ mię. 20. Seduxiſti me vñe.a ſeduct ſũ. Alia littera habet. Cenuiſti me ⁊ pauiſti me. Et ſic ſeductoꝛ ẽ bonus malus. Fre/ quẽtius tamen ponit᷑ in mala parte. Segrego.gas.gaui.a.p.i.ſepararequaſi ſeoꝛſum a grege ponere.⁊ dꝛ a ſe.⁊ grego. gas.qð eſt vnare. Inde ſegregatim adũ. Seiugo.gas.a.p.i.leparare.diuidere:ſm. Hapᷣa dꝛa ſe.⁊ iugo.gas: coꝛ.iu. Seiungo.gis.a.ti.ſeoꝛſum iũgereulłſeoꝛ/ ſum a iunctura facere.i.diſiungere. Seligo. gis. ſ. elegi. ctuʒ. a.t. i. eligere · quaſi ſeoꝛſũ ab alijs legere dꝛ a ſe.⁊ lego.gis. Moe ſelectus.ta.tũ.i.ab alijs elect. NVñ Lug in. 6? li. de ciui. Deos iunctos ⁊ ſe/ Sello. las.a.p.i.ſellam rexonere.Et cõpo/ nit᷑ Diſſello.las.i.oiuerſis modis ſellare Vl ſellam retinere · vel a ſella remouere ul a ſella pijcere. Inſello. las. Meſello. las.i. iterũ ſellare.vel ſellam remouere. Semino.nas.n.p.i.ſemen ſpargere.⁊ dĩa ſemen. Et cõponit᷑ Cõſemino.nas. Diſſe/ mino. nas. Inſemino. nas. Reſemino. as. Semento.tas.taui.n.p.i.ſeminare.ſemen⸗/ tem facere. Seminſtulo.lal.a.p.i.ex ꝑte vrere.uł incẽ/ dere. Inde ſemiuſtulatus.ta. tũ. Oñ dicit Nug de ciui.dei. Pontifex ſuę ſalutj ob/ litus.irruens in ignem ſeminſtulatus eſt. Semo.mas.a.p.i.imꝑfectũ facerealiquã/ tulü diminuẽ· euacuare.Et ꝓduẽ̃ pᷣmã. Vnge. Semam ſemideus ſtemꝰ flemus quoq; ſemo. Semoneo.ues.a.S.i.ſeoꝛſũ mouere.vel ſe/ parare Inde ſemotim.i.ſeparatim. Et ſe⸗ Seneo.nes.nui.n...i.eſſe vel fieri ſenem.⁊ Dicit᷑ a ſenex Iñ ſenectus.ta.tũ.ꝑticipiũ. ðs bint⸗ bm antiquos.Et hinc ſeneſco.ſcis.ĩchoa/ oſtium firmareclaudere.⁊ oꝛ a ſera rę. nmtß tiuũ. Et lſeneo caret ſupino·qᷓ;uis ſᷣm an/ Sero · ſeris · ſerere · duplex habet pᷣteritũa ddſd tiquos faciat ſupinũ in nectum. Et coꝛ.ſe. duplex ſupinuʒ. ⁊ ſm hoc habet viuerſa lncgt⸗ Vñ Juuenalis.Nerpetuo męroꝛe⁊ nigra ſigta. Sero · ris · ſeui · ſatũ.i.ſeminare. Sʒ veſte ſeneſcant. ſero. ris. ſerni.ptũ.i.plãtare. Hec tñ ſigtio Wr Sentino.nas.n.p.i.animo aliquid ſenſim tracta eſt ab alia. Qui enĩ arboꝛes platat th, diiudicare. . qdamodo ſemĩariũ eis ↄfert. Et qꝛ ſemĩa/ ri Sentio.tis.ſenſi.ſenſum.a.q.i.aliquid ſen/⸗ tio plãtatio oꝛdine ſolent eſſe:ideo ſero gund ſu ꝑcipere · ſcilʒ auditu·viſu.⁊c. Itẽ ſẽtire.i. ſeui qñq; ponit᷑ ꝓ oꝛdinare. Itẽ ſero. ris. moy⸗ intelligere · vel habere ſenſum. i.intellectũ. ſerui.ſertũ.i.imittere u ↄiũgere. Inuenir wire ⁊ hm h eſt neutrũ.Inde ſenſus.ſa.ſum.Et tñ ⁊ ſerui p oꝛdinaui ⁊ ꝓ ſeui· ſm antiqᷣs. epoth nõ · ꝙ ſenſus.ſa.ſũ.ẽ pticipiũ pteniti tẽpo/ Iteʒ ſero qñ facit pteritũ in ſeuia ſupinũ dab ris de ſentio · quis qdã ſimplices dixerũt in ſatũ.neutrũ eſt. Sed ſero ꝗñ facit pꝛe W ſentitus.ta. tu. quod nibil eſt. Dñ Rug tentũ in ſerui · ſupinũ in ſertu. actiuũ eſt. ucſi de ciui. dei. Senſa ẽ moꝛiẽs· quis animaʒ Itẽ ſero ĩpᷣſenti coꝛ. hãc ſyllabã ſe · h in ß/ uit deſeruit deus. H terito eã ꝓd. Onde Pꝛoſper. Quod ſeri/ Ala Separo.ras.a.p.i.diuidere.ſeoꝛſũ ꝑare. mus metimus:quod oamus accipimus. . Sepelio. lis ·liui.vel per ſyncopã ſepelij · ſe⸗ Serotino.nas.itardare·ſ. erotinũ facere. a pultũ · licet ſm antiquos ĩneniat᷑ ſepelitũ. Serpo.pis.pſi.ptũ.n.p.i.latent ire:uł coꝛ/ * a.q.i.moꝛtuũ condere. Iñ ſepultus.ta tũ. poꝛe⁊ ventre reꝑe.Et cõponit᷑ Cõſerpo Eage Itẽ ſepelio cõponit᷑ Cõſepelio.lis.i.ſimul pis.i.ſimul ſerꝑe.Inſerpo.pis.i.intro ſer/ Eonnu ſepelire. Diſſepelio.lis.i.ſimul diũſis mo/ pere.Pꝛoſerpo.pis.i.pcul ſerpere · vel ꝓpe ießn dis ſepelire· vel a ſepulcro remouere? en/ ſerpere.⁊ etiã in ante ſerpere. 1. cere. Et coꝛ. hãc ſyllabaʒ pe.⁊ facit ſupinũ Serro.ras.i.ſerra ſecare Iñ ſerrãs.ant.ge. ralenn, ſepultũ. Oñ Ouidius ĩ j2. epla. Et ſepeli oĩs. Oñ Jſa.ꝗiꝛ Ego poſui te q̃i plauſtꝝ lachꝛymis pfuſa fidelibo ofſfa. triturãs nouũ· habens roſtra ſerrantia. mqnaſt Sepio.pis.ſepſi.ſeptũ.a.q.licet inueniat Seruio.uil.uini.ſeruitũ.n.q.i.famulari.Et . ſepiuiſepitum.̊ maglapud ãtiquos.Et componitur Conſeruio.uis.i.ſimul ſerui/ eſt ſepire · circũdare · ſepe crcũdudere· Et re. Diſſeruio.uis.i.diuerſis modis ſeruire nanst ꝓd.ſe. DPñ. Nallam ꝓpꝛie caſtrũ · ſepimꝰ ul offendere. Inſeruio. uis.i.valde ſerni/ al ouile. Item Virgilius. Religio vetuit ſe⸗ re ul obedire. Seruimus tm̃ dñis. Inſer Eiſ geti pꝛetendere ſepem. uimus cuiuſq; ſce pt.Reſeruio.uis.i.ite ellne Seꝑono.nis.ſui.a.t.i.ſeoꝛſum ponereſepa ſeruire. ula ſeruitio ceſſare. Subbuio. uis . erdl rare.et dĩ a ſe ⁊ pono.nis.et ꝓdu.po. i. obedire · uł ſatiſfacere·cõſonare latenter lsi. Septuplo plas.plaui.a.p.i.ſepties mul⸗ vl poſt · vel parũ ſernnre. 1 tiplicare.⁊ coꝛ.tu.naturaliter. . Seruo.nas.uani.a.p.i.cuſtodire·retinere· erdi Seqſtro ſtras.a.p.i.ſeparare.et ꝓpꝛie cer/ vl ĩ aiſtodia ponere · vel ꝓſpicere. Et cõ⸗ Tin tãtes pacificare. Onde. Diuido pacifico ponit. Cõſeruo. uas.i.ſimul ſeruare. Item M nmoed Diic deſigre ſequeſtro. bbobblſeruo. as. qꝗ& i bono ⁊ malo ſumit.vt in Welmner Sequoꝛ.ſequeris.ſecutus ſũ.d.t.i.imitari. ſuo loco dĩ. Itẽ reſeruo.uas.i.retinere. . Inge ſecutus.ta.tũ.qð ſequitur. Et ſecu/ Seto.tas.taui.n.p.i.caput⁊ crineſ purga/ Nalincd tiuus.tiua.tiuũ.qdð ſequit᷑ · vel qð ẽ ſignũ re cum ſeta. Et cõponit inſeto.tas. Pdiet ſecutionis. Et h̊ ⁊ B h ſequax· diligẽs ſe/ Setacio.as.ſetaciaui.i.farinã purgare. utob⸗ cutoꝛ.q ſecutarius di. I ſequaciter ad/ Seuero.rag.i.firmare. aſſerere. nõ ẽ mul⸗ tlnsck ubiũ. Et hec ſequacitas.atis. Et coꝛ. ſe. tũ in vſu. Sʒ cõponit᷑ vᷣlſſuero.ras.i.affir d Sereno.nas.naui.a.p.i.exhilarareletiſica mare aſſerere. Et pſeuero.ras.i.pdurare. mi, re/illuminareillucidare: du.re. Scęuio.uis.uiui.uitũ.n.q.i.inſanirefurere e Serico.cas.a.p.i.ſerico oꝛnare.vel intexẽ. ſenũ eſſe Vel fieri. Et ꝓd.ſę. Pñ Nꝛoſper. 4 ⁊coꝛripit ri. . Impia cõſuſo ſęuit diſcoꝛdia mundo. e⸗ Serio.as.a.p.i.oꝛdinare·in oꝛdineʒ ⁊ ſeriẽ B gnte Erſ diſponere coꝛ.ſſe. . deE y8 Sermocinoꝛ.aris.d.p.i.ſermonem facere. Sibilo. las.n.p.ſerpentũ ẽ ꝓpꝛie iñ boĩes , 7 dicit᷑ a ſermo.⁊ coꝛ.oi. ſibilant Inde hic ſibilus.li. ĩ plurali ·ſi⸗ nen. Sero.ras.raui.a.p.i.ſeraʒ oſtio apponere. bila.loꝛum.⁊ ſibulus.la.lij.i.ſibulans.Itẽ Sibilo ponit qñq; ꝓ deridere:q ſibilare ſolemus poſt en quem deridemus. Onde Mꝛatiꝰ in hmo.Populus me ſibilat.i.de/ ridet.Et coꝛripit.bi. Sicco.ſiccas.a.p.i.ſiccũ facere.Et cõponit᷑ cũ dea vꝛ deſicco.cas. Itẽ cũ ex.⁊ dꝛ exic/ co.cas. Itẽ cij re.⁊ dicitur reſicco.cas. SGiderd.ras.a.p.in ſimplici nõ ẽĩ vſu · Sʒ componit᷑ Conſidero.ras.i.pꝛoſpicereet piꝛopꝛie cęleſtia. Peſidero.ras.i.cupere. pꝛopꝛie celeſtia. . Sido.dis.ſidere.n.t.vide.S.in ſedeo. Sigillo.las.a.p.i.ſigillũ facere.vel ſigillo deſignare.firmare claudere. BVignifico.cas.caui.i.facere ſignũ. manile/ ſtarenotificare expmẽ. Iñ H̊ ſigntia.tię. i. exp̃ſſio·ſigtio deſigtio ſuppoſiti expᷣſſa Et ſigniſicãt᷑ adu.i.expᷣſſe aꝑte. Iñ ſign/⸗ nus.i.expᷣſſius.Et foꝛte iuenit᷑ ſignificans tioꝛ. tiſſimꝰ.i.expᷣſſus.ſioꝛ.ſimꝰ.Et hinc ſi/ gmificãt᷑.ti.ſimeaduũ.Et h̊ ſignificãtia.tię Et ſignifico ↄpoᷣit᷑ Cõſignifico.cas.i.hter pncipalẽ ſigtionẽ ſecundario aliqͥd vare intelligiquõ xbũ cõſignificat tẽpus. Itẽ cõſigniſicare.i.ſimul ſigre idẽ. Itẽ cõſigre i. ex adiũcto ⁊ nõ ꝑ ſigtionẽ cõtrahere. q̃ſi cũ alio non ꝑ ſe ſigre:quẽadmodum con/ iũctio adubiũa ppoſitio ↄſigniſicãt. Et coꝛ. ſi. Et videt᷑ cõponi:a ſignũ: facio.cis. Signo.gnas.gnaui.a.p.i.ſignũ facere.vel ſigno deſigre· expmere · oſtẽdere dĩa ſi⸗ gnũ:qð ẽ notaoſtẽtũ.vexillũ. Iñ ſignant᷑ Sileo.les.lui.n.sS.i.tacere.ᷣ ſilere re/ (adũ. fert᷑ advocẽ ĩarticulatã vel mutã.tacẽ xpo ad articulatã.Et inde hoc ſilentiũ.tij: vt Dicunt · ſilentiũ nihil eſt. ſed vbi vox nul/ la eſt· oꝛ eſſe ſilẽtiũ. Gimilit tenebꝛę nihil ſunt.h̊ vbi lux nõ ceſt tenebꝛęeſſe vicunt᷑. Iteʒ a ſileo dĩ ſileſco.ſcis.inchoa.Et coꝛ. hãc ſyllabã ſi. Oñ Duidiꝰ de reme. Nui ſilet eſt firmus.qui dicit multa puellꝗ. Syllabico.cas.a.p.i.facere ſyllabas:ułcõ⸗ in gere litteras.⁊ dãa ſyllabicꝰ.ca.cũ. Itẽ a ſyllaba vĩ ſyllabo. bas.i.ſyllabicare. Iñ ſyllabatim.i.ſyllabicatim aduerbiũ. Syllogico · cas. i. concludere.: ꝓpꝛie ſyllo/ icando. vel ſyllogiſmos facerr. imilo.las.a.p.i.facere ſimilẽ.vel eſſe⸗/vel repſẽtare.Et cõponit᷑ 'lſſimilo.las.i.val/⸗ de ſimilare. Abſimilo.las.i.viſſimilare. Conſimilo. las. Diſſimilo. las. Inſimilo. las.i.valde ſimilare. Inuenit᷑ etiã aſſimi/ loꝛ. laris. d. p. in eode ſeſu in q aſſimilo. Symp bonixo. cas n. pi cum ſymphonia „● canere. acuit.nin. “ Simulo.las.a.p.i.repᷣſentare.⁊ ꝓpꝛie ſalio fingere:: ꝓpꝛie fingere ſe ſcire qð neſcituł eſſe qð no eſt.⁊ oꝛ a ſiłis vel ſimul. Et cõ/ põit᷑ aſſimulo.las.i.valde ſimulare.lb/ ſimulo. las.i.diſſimulare. Cõſimulo.las. Ziſſimulo.las.i.diffiteri: negare.inſiciari ſe ſcire vel eſſe quod ſcit vel eſt. Dñ ſolet dici:Simulo quod neſcio vel quod non ſũ.Viſſimulo qð ſcio ułqð ſũ. Inſimulo. las.Et inſimuloꝛ.larl.iuenit᷑ ĩ eodẽ ſenſuĩ depo. ge. Oñ ĩ gręciſmo vi. Nð nõ ſũ ſi/ mulo.ᷣ diſſimulo qð ego ſũ. Et Map vic Simulamus ignota. Diſſimulamꝰnota. 7 anhelitũ cũ difficultate. Et deberet facẽ ſupinũ ſingultitũ· facit autẽ ſingultũ. Iñ ſingulto.tas. fre. Et h̊ ſingult.tus/ ptrac/ tio anhelitus cum difficultate. Siniſtro.ſtras.i.ꝑ ſiniſtrã vucere. vel ad ſiniſtrã viutere: vel ſiniſtra vti ꝓ dextra. Sino.nis.ſiui.vel ſij.ſitũ.Sinoꝛ.ſinen.ſit ſü.i.ſinere:pmittere:uł dimittẽ. Et ſinere i. finiri terminari. Et ſinere.i.ceſſare. Iñ h ſitus. Ginere ꝓ dimittere. vel ꝑmittere actiuũ eſt. Et in alijs ſigtionibus neutrũ. Et coꝛ. ſi. in ᷣſenti⁊ in ſup.Sʒ in pterito eam ꝓducit. Onde.?lrs hoĩeʒ foꝛmatnec ſinit eſſe malum. Sinuo.nuas.aui.a.p.i.ampliare: vel pli/ care. vel curuare. Et dꝛ a ſinꝰ. Et cõponit᷑ Inſinuo.nuas.i.denũciareſignare.quaſi in ſinu mittere-intimare. Et inſinuo.as.i. latẽter ꝑſuadere.⁊ diſſimulareoꝛare:di/ cere diſſimulatoꝛie.vt cũ rerhendimus ⁊ damnam quęmaxime defendere inten/ dimus. Eſt ergo inſinuare aliquid aliud intendere·q; vrba videant ſonare. Iñ h inſinuatioita callida latens oꝛõ. Pñ qͥ/ vũ ſolẽt exoꝛdiri ꝑ pꝛincipiũ. vt cũ cauſa ẽturpis.⁊ aĩ auditoꝝ ſũt alienati. Eſt eni inſinuatio/oꝛõ q̃dã diſſimulatiõe⁊ circũ/ itiõe obſcure ſbᷣijcẽs auditoꝛis aiuʒ. Sʒ pncipiuʒ eſt oĩo ꝑſpicua.⁊ ꝓti nus ꝑfio/ ens auditoꝛẽ beniuolũ ⁊ attẽtũuł dodillẽ. SGyn ugo. gas. a. p. i. cõiũgẽ vel cõiugore. Sipo.pas.paui.a.p.i.ſarinaʒ ad faciendũ pultem imittere. Et ſipare. i. ſpargere . et ꝓpꝛie eſcam gallinis.Et ſipare.i.cõminuẽ Et cõponit᷑ Conſipo. pas.i.ſimul ſipare Diſſipo.pas.i.diſpergere· diminuere · deſtruere. Pꝛoſipo. pas.i.pꝛocul ſipare ⁊ ſpargere. Obſipo. pas.i.vndiq;.vel con/ tra · yel obuiaʒ lipare, Et coꝛſi. BPñ⸗Qui . —— — — — — = = bol van s ſo⸗ eſli⸗ artt T ian e hndnen inei Laori pnot. Kſpiniä etfne nson e Nl npurn alnen ſt biſer eſue Fi⸗ omtren sneutri⸗ Romkſel nnd un tſen tornanid oong Aunni ſn tmwee c W ———ã ſipat bic paſcit voluqes diſſipat inde. Siſto.ſiſtis.caret pterito ⁊ ſupino·ſed ac/ cipit mutuo a diuerſis ſᷣm diuerſas eius ſigniſicationes:Nam ſiſto abſolutuʒ eſt ⁊ tranſitiuũ. Quãdo eſt abſolutũ ſignat idem quod ſto vel maneo: ſiſto· quaſi cũ pꝛius irem modo ſto·ſᷣm hoc acupit pꝛę⸗ teritũ ⁊ ſupinũ a ſto.⁊ facit ſiſto ſteti ſta/ tum. Siſto quando eſt tranſitiuũ ſignat ideʒ qð ſtatuo.vt Iſte ſiſtit męnia.i.ſta ,/ tuit. vłccipitur etiam ꝑꝛo firmare· vel re/ tinere ułſtabilire.vt Siſte equũ.Dnde Duidi de faſtis. Siſte puer lachꝛymas Nꝛotheus tua damna leuabit. Silſtere.i. pꝛeſentare.· Bnde Aud.2: Bt ſiſterẽt eũ vño.i.pꝛęſentaret.Et hm hoc eſt tranſiti/ un.⁊ accipit ſᷣteritũ ⁊ ſupinũ a ſtatuo.vt SGiſto ſtatui ſtatutum. Siſto pꝛo ſtare neutrũ eſt.⁊ caret ſterito⁊ ſupino.⁊ acci/ pit mutuoa ſto ſtas.Item ſiſto in alia ſi/ gniſicatione · actiuũ eſt caret pꝛęterito ⁊ ſupiuo.⁊ accipit ea mntuo·a ſtatuo ſta/ tuis.bᷣm Hug.In gręciſmo⁊ ĩ doctrinali dẽ.Siſto facit ſtatui ſi trãſeat atq; ſtatu/ tũ. Sʒ ſi neutrale oat ſteti nullũq; ſuß. Sitio.litis.ſitiui.ſitituʒ.n.q.i.cotum deſi/ derare. Et ponit᷑ ſimpliciter pꝛo deſidera/ re. Inde ſitibundus. va. duʒ.i ſitienti ſi/ milis. Item ſitio cõponit᷑ Relitio. tis. Et coꝛ.ſi. Onde. Incupidas ſitit ebꝛietas h/ ſentia delnnunt. Socio.ſocias.a.p.i.ſocios iungere.vel ſo⸗/ cios facere.⁊ dicit᷑ a ſocius. Et cõponitur Alſſocio.as.Abſocio.as.i.abiũgere.Cõ/ ſocio.as. Diſſocio.as. Et coꝛ. pꝛimã. Solennico. cas.i. celebꝛare. feſtinare. Soleo.ſoles.ſolitus ſum. verbum neutro/ paſſiuũ.i.alicui rei aſſueſcerevel in cõſue/ tudinem vucere. Inde ſolitus.ta.tii.i.fre/ quensaſſuetus/aſſiduꝰ. vſitatus. Et coꝛ. ſo. Pude Ouidius de arte.Carda ſolet magnis rebus ineſſe fides. Sed ſol ſolis hi ſoles ꝓducũt.ſo. Dnde. Qui rẽ noſſe ſoles oic ſolem gignere ſoles. Solero.ras.i.ſoleas face:vel ſoleis aptare Itẽ ſolerare.i.ſolũ vel ſolidũ facere. Sollicito.tas.a.p.i.pſuadere.exſuo loco mouere · quaſi ex toto ⁊ multũ citare⁊ cõ/ mouere. Iñ ſollicitus.ta.tum.i.ourioſus anxius⸗ cõmotus. Iñ ſollicite.citiꝰ ſime. adu. Et h̊ ſollicitudo. dinis.i.curioſitas. uxietas. Inde ſollicitudinari.ria.riũ. Et Soluo.uis.ui.ſolutum.a.t.i. be rare Iñ h̊ ſolutoꝛ.oꝛis.Et hic⁊ G̊ ſolubilis ee ., ꝓdu.ſo.Vnde Duidius.Aſes eſt ſolliciti plena timoꝛis amoꝛ. Et coꝛ.penlł:. Solido.das.i.firmareintegrare.⁊ dicit᷑a ſolum. Inde hoc ſolidamen. minis.penł- pꝛoducta hoc ſolidamentũ.ti: ſolidus. va.dũu.i.integer/firmus.quaſi ſolo oat᷑. Inde ſolide.dius.diſſime.Et h̊ ſoliditas tatis. Et cõponit · conſolido.das. Meſo⸗/ lido.das⁊ coꝛ.ſo. Solęcico. cas. n. p.i.ſoleciſtice loqᷣ· Itẽ ſo⸗ leciſtico.cas.in eodem ſenſu. Soloꝛ.aris.atus.ſũ.d.p.i.pꝛeębere ſolatiũ · alloqui vnum derelictuʒ. ⁊ dicitura ſo⸗ lus. Qui enĩ ſolatur.ſoli ſe applicat vũ lo/ quit᷑ ſolitudineʒ leuat alloquio ſuo. Iñ hoc ſolamẽ.inis.i.ſolatiũ. Dndeĩ Ruro/ ra: Solamen matris ancoꝛa ſpeſq; pris. Et h ſolatiũ.tij. Et cõponit᷑ ſoloꝛ cuʒ con · 1 dicit᷑ conſoloꝛ aris. Inde hic⁊ hęc con/ ſolabilis.⁊ hoc le.⁊ cõſolabiliter. Et H cõ/ ſolabilitas. tatis. Et conſolãs. antis.oĩs ge. Et cõſolatoꝛius.ria.riũ.Itẽ cũ dea dꝛ deſoloꝛ. aris. SGoloꝛ⁊ eius compoſita ſüt dexo. licʒ antiqͥ fecerintſolo ſolas actiuũ. VBñ ⁊ pꝛędicta vba adhuc ſępe iueniunt polſita in paſſiua ſignificatione. Et ꝓd.ſo. Vngde Dꝛatius in epi. Inſtruit exeplis inopem ſolat᷑ egenum. 5* * enodare.libe/ ⁊ hoc le. Et hec ſolubilitas. tatis. Somnio.as.a.p.i.in ſomnio:vel ꝑ ſomniũ aliquid videre · vel ppedere.Iñ ſomnito. tas.fre. Del ſomnito deriuat᷑ a ſomnus.? ſomnitare.i.frequenter doꝛmire. Somnio.nis.niui. bũ neutrũ.i.ſomnum habere doꝛmitare. Sono.nas.ſonui.nitũ.n.p. Inde ſonitus tus/ipſa actio ſonandi.uł ſtrepitus⁊ ſo/ nus.⁊ ꝓpꝛie confuſę vocis. Et hic ſon.ni. quicqͥd aure audit᷑. vel auditu ꝑcipit᷑.Et coꝛ. ſo. Hnde Pꝛoſper. i pia mens ha⸗ beat qð bene lingua ſonet. Et fac ſteritũ in vi diuiſas.⁊ ſupinũ ĩ itũ.licqʒ ſueniatur qñq; facere ſteritũ in aui.⁊⸗ ſupinũ ĩ atũ. Sopbiſmatico.as.i.p ſophiſmata decipe Sophiſtico.cas.i.deciꝑe vboꝝ inolutiõe. Sopio.pis.piui.vel ſopij.pitũ.a.p.i.facẽ doꝛmire . ſedare extinguere · terminare · cõ/ peſcere. facere qeſcere. Inde ſopit᷑.ta.tũ. Et hic? hbec ſopibilis.⁊ hocle.Et ꝓd.ſo. Vnde Duidius in xj.epła. Qui me non poſſum potui ſopire dꝛaconem. Similit ſopitusta.tũ pducit tñ pmã/ſic ſuũ ꝓbũ ð Vñ Duidius. Dũ petis amplexus ſopi/ taq; bꝛachia iactos.Camen ſemiſopitus coꝛ.o.ante.p. Pnde Ouidius in. 9.epła. Theſes hꝛeſſuras ſemiſopita manus. Sopoꝛo.ras.a.p.i.ſopire.facere doꝛmirea ꝓpꝛie cũ ſopoꝛe. Iñ hic ⁊ hęc ſopoꝛabilisa⸗ hocle. Et ſopoꝛabiliter aduerbiũ. Et cõ/⸗ ponitur Conſopoꝛo.ras· Et a ſopoꝛo dicit ſopoꝛatus.ta.tũ.i.ſopitus.et coꝛ.pꝛima· Soꝛbeo. bes.bui.vel ſoꝛbo.bis.ſoꝛbui.vel ſoꝛpſi ·ſoꝛptũ.ptu.n.s.i.deuoꝛarealiquid molle deglutire. vt oua mollia. Inde hic ⁊ hęc ſoꝛbilis.⁊ hoc bile·facilis vel mollis ad ſoꝛbendũ. Et coꝛ. penł DOñ in Nurora. Soꝛbilis vt fiat inde polenta ligat. Eta ſoꝛbeo ſoꝛbeſco ſcis. inchoatiuũ. Soꝛbillo.las.n.p.i.aliquantuluʒ vel pau/ latim ſoꝛbere.⁊ dicit᷑ a ſoꝛbeo.bes. Soꝛdeo.des.dni.n.s.i.eſſe vel fieri ſoꝛdi⸗ vi ·putrere.viſplicẽ.fetere·hoꝛrere. Hñ Soꝛdet vt actoꝛi ficiat᷑ opus. Soꝛdet i. turpe eſt:indecenshoꝛribile. Soꝛdido.das.a.p.i.ſoꝛdidũ facere. Soꝛoꝛiſſo.ſas.vel ſoꝛoꝛico.as .i.imitari moꝛem ſoꝛoꝛis:vel aſſimilari ſoꝛoꝛi. Soꝛtioꝛ.tiris.ſoꝛtitus:ſum.d.q.i.ꝑ ſoꝛtes vininare · vel tribuere.⁊ ſubminiſtrareuł vinidere.⁊ adipiſci.⁊ dĩa ſoꝛs.Et cõpo/ nit᷑ Cõſoꝛtioꝛ.tiris.Reſoꝛtioꝛ.tiris. Soſpito.tas.a.p.i.ſanareexhilarare · vel bona ſpe afficere. vel bona ſpe non fallere. Et in eodẽ ſenſu ĩuenit te Spacioꝛ. aris. atus ſũ.d.p.i.ire vel deam/ bulare.huc illuc ire cauſa recreãdi.Et cõ Dricterie Cicſpadoꝛe. eſpacioꝛ.aris.i.deoꝛſũ uł valde vel de vno loco ad aliuʒ ſpaciari · vel a ſpaciari ceſſare. Expacioꝛ.aris.extra ſpaciari.et euagari. . Spargo.gis.ſi.ſũ.a.t.diffũderediſſipa⸗/ re · vll reſpergere · viſtanter operire · ſiue ꝑfundere. Iñ ſparſim aduerbiũ.Et ſpar/ ſo. ſas.fre. H quo ſparſito.tas.aliud fre. Spatuloꝛ.laris.d.p.i.delicioꝛ.aris.vlin ſpatula diuinare.Et ↄponit᷑ cũ exa dicit expatuloꝛ.aris. Scpecifico. cas.a.p.ſegregare.diuidere.ſe/ parare · deſignare · ul ſpeciẽ facere. Iñ ſxeci fic.ca.cũ.i.ſpãlis · oiuiſus.uł facies ſpem. Specio.cis.ſpexi.ctüa.t.i.cõſiderare.Sed nõ ẽĩ vſu.⁊ nũq; dicẽdũ ẽ ſpicio·ſᷣ ſpecio qð ꝓbat᷑ ꝑ deriuata ·ſcilʒ ſpecies · ſpecimẽ · ſpeculũ ⁊c. Et ↄponit᷑ A¶ſpicio.cis.Reſpi/ cio.cis. Cõſpido.cis.Circũſpicio.cis.Ve ſpicio.cis.Piſpicio.q. Inſpicio.cis.Pꝛo/ ſpicio.cis. Perſpicio.cis. Guſpicio.cis. Et nõ ꝙ videm natura.¶ſpicmꝰ volũ/ tate. Intuem̃ cura. A¶ſpicim añ nos.Re⸗/ ſpicimꝰ retro · Suſpicimꝰ ſurſũ. DPeſpici⸗ mus deoꝛſum. Inſpicimus introꝛſũ. Cõ/ ſpicimus circquaq;. Eꝛoſpicimꝰ longe. Specto.tas.xbũ fre.a ſpecio.cis.Iñ h ſpe⸗ ctamẽ. inis. Et h̊ ſectaculũ.li p eodeʒ. Et H 2 h ſpectabił.⁊ H le. Iñ ſpectabilit᷑ adu. Speculoꝛ.aris..p.i.videreinſpicereiĩue/ ſtigare · exploꝛare · de alto inſpicere. Iñ Hh ſpecular.uł h̊ ſpeculare.ris.locus altus vñ qs ſpeculari põt. MHñ ⁊ feneſtrę⁊ vehicu/ la de qbo ſpeculam̃· ſpecula dicũt᷑. Et coꝛ. cu. Vnde Juuenalis. Qui vehit᷑ dauſo latis ſpecularibus antro. Spermatico. cas.i.ſperma emittere. Spermo.nis.ſpꝛeui.ſpꝛetũ.a.t.i.cõtẽnere vilipẽdere. Et cõponit᷑ Mſꝑno.nis. Inde aſpnoꝛ.ar..v.p.Cõſpno.nis.i.ſiłſpne. Iñ cõſpꝛet.ta.tũ.Et cõponit᷑ Incõſpꝛetus. ta.tũ.i.laudatus ꝓbatus. Spero.ras.n.p.i.ſpem habere·cõfidereex⸗ Rinarrul ſeracho expectare · uł crederea ꝓpꝛie bona. Bona qͥde ſperamusmala ti/ memꝰ. Sepe tñ ſperare ponit᷑ p timere · et ecõnerſo ·ᷣ ipꝛopᷣe.Pñ dicẽ VPonat᷑ ; cũ r. Hüc ego ſi potui tantũ ſperare doloꝛrẽ perare dicẽ̃ ꝓ timẽ.⁊ ẽ ibi achirologia. Et a ſpero deriuat᷑ ſperat.ta.tũ.tã in actia q; paſſiua ſigtione⸗ cõpõit᷑ inſperatta.tũ Itẽ ſpero cõpõit᷑ Deſpero.ras.i.a ſpe ceſ/ ſare. Iñ h̊⁊ ̊ deſꝑpabilis.⁊ h̊ le.Iñ deſpe⸗ rabilit adũ. Itẽ ſpero pᷣmã ꝓd.ᷣ ſꝑare eã Spico.cas.n.p.i.ſpicas emittẽ vel (coꝛ. colligẽ· vel vare:vel ad modũ ſpicę acuẽ · vel findere.⁊ ꝓducit ſpi. piculoꝛ.ar..o.p.i.iaculari·vel ſpiculo oc cidere. Inde hic ſpiculatoꝛ. or.i.carnifex q poꝛtat ſpiculũ ad occidendũ. Spino.nas.n.p.i.pungere· vel daudere. Spiro·ras.ſpiraui.n.p.i.viuereulſpiritũ vucere · ul ſuſpirare · ul flare · ulolere ſiue redolere. Iñ hoc ſpiramen.minis. Splendeo. des.n.S.i.lucere. Iñ h ſplẽdoꝛ · dor. Et ſplẽdidus.da.dũ.Jũ ſplendeſco Gilhootlin, enmnawſwll lio. as.aui.q.p.i.denudare/ſpolia au/ kee Ji H̊ ſpoliatoꝛiũ.rij.locꝰ ſpoliãdi.Et ſpoliũ. lij. Et ſũt ſpolia puatoꝝ· exuuię du cũ ⁊ viuitũ. Iñ ſpoliariũ/loc vbi ſpolia liß node Pe tocs hi⸗ ahe⸗ 165 . iſr e tn. Meine re n lusyi Wo⸗ ben ne iin u ſi i lrer nige Ndad une up ga medoe wge Hinanit miuti uſec⸗ Fnſe iperei . enae ninoo Hcwnie Adund neolſpen lavli⸗ iiin etti⸗ reponũt᷑.vel exterioꝛ balneoꝛũ cellula.Et componit᷑ vt cõ.de. diſ erx. SGõdeo. des. ſopõdi.ſpõſi a. s i. fideiu⸗/ bere · vel ꝓmittere. vel velle. Spumo.mas.i.ſpuma fluere:ułſpumam habere· vel emittere uł auferre.⁊ pd.ſpu. Vñ Juuenalis.Et pꝛofuſa mero ſpumãt vnguẽta faleo. Spuo.is.ſpui.ſputũ.i.ſputũ emittere.ve ſputo reſpgere ꝑfundere.Et inde ſputus ta.tũ. Et H̊ ſputũ.ti. Spuẽ/ſputũ emittẽ neutrũ ẽ. Sʒ in alia ſigtione · actiuũ eſt · et ꝛoducit ſpu puto.tas.i.frrequent᷑ ſpuerea ſpuo.is. B ante Quel T Squaleo.les.ſqualui.et caret ſupino.n.s. i.ſoꝛdereeſſe uł fieri ſqualidũ vel aſpſũ. vel ſplendere.Iñ ſqualeſco.cis.incho.Et ſqualid.da.du.i.aſperſoꝛdidꝰ. Iñ ſqua/ lidulus.la.li.i.aliquãtulũ ſqualidus.Et ſqualiditas.atis:/ ꝓducitſqua. Squamo.mas.a.p.i.ſquamas auferre/ ul dare.⁊ ꝓducit ſqua. Stabilio.lis.ſtabiliui.litum.a.q.i.firmare ſtatuere. Et componit᷑ Conſtabilio.lis. Stabuloꝛ laris..p.i.collocare.hoc anti⸗/ qui dixerunt ſtabulo.las.n.p.⁊ ẽ abſolu/ tu· ut Hic ſtabulantur equi mei. Stagno.nas.n.p.i.ad modũ ſtagni inun/ dare · abundare/creſcre. Stãno.nas.i.ſtanno aliquid aptare.ppa/ rare· omare· oꝛdinare· Statuo. ſtatuis.ſtatui.ſtatutũ.a.t.i.oꝛdi⸗/ nare · cenſere · fabꝛicare· edificare· cõſtitue re · Ponere. Stello. las.n. p.i.ſplendere ad modũ ſtel⸗ larũ. ſtellis circidare ⁊ oꝛnare vel ſtellis diuinare aliquid ꝑpendere.Et cõponit᷑ Cõſtello.las. Inde hęc cõſtellatio.onis. qð ſęꝑe ponit᷑ pꝛo ipſo ſigno ſtellarü. Stercoꝛo.ras.raui.n.p.i.ſtercoꝛe inquina/ re vel impinguare.⁊ dĩ a ſter.⁊ coꝛ.co. Sterno.nis.ſtraui.ſtratũ.a.t.i.pacificare pᷣparare inſellare· obꝛuere. Vnde in grę⸗/ caiſmo dã. Sternit᷑ quiuoce:mare.lectus aſellus? hoſtis. Sternuto.tas.i.ſternutũ facere. Sterto.tis.ſtertui.ſupino caret.i.naribus doꝛmiendo reſonare. vnde ſępe ponit᷑ p doꝛmire. Stigo.gas.a.p.i.ſtimulare: ꝓducit ſti. Stillo.las.n.p.i.guttare/vel ſtillã ĩmittere Vel fundere. Stilo.lasa.p.i.ſtilo aptareuł deſignare ⁊Z coꝛnipit.ſii. Stimulo.las.a.p.i.pungere.titillareinci⸗ tare. co gere · vrgere. inflamare. Et compo nit᷑ Inſtimulo.las.⁊ coꝛmu. Stinguo.guis.ſtixi.ctuʒ.a.t.i.ſignare. vel extinguere:moꝛtificare: vel inſtigare.ſed nõ eſt in vſu. Et ↄponit᷑ Diſtinguo. guis Diſtinxi. ctuʒ. Quod cõponit᷑ ſubdiſtin/ guo.guis. Item ſtinguo ↄponit᷑ Exſtin/ guo.guis.Inſtinguo.guis.ſtinxi.inſtin/ ctũ · Reſtinguo.guis.i.extinguereiteruʒ moꝛtificare.Et ſtiguo ⁊ eius cõpoſita ha bent. u. inter.g.⁊ ſequẽtem vocalem. Stipo.pas.paui.a.p.i.cõdenſarecõfęde/ rare· conuallarecircundare congregare replere/pꝛotegere: componere fulcire. et diꝛ a ſtips.pis. Inde ſtipatim aduerbiũ. Et ꝓducit ſtiq hnde Lucanus in pᷣ. Sti/ Sant dulci diſtentãt nectare cellas. Stipuloꝛ. aris. d. p.i. interro gare⸗querere 1 dĩa ſtip ulus.la.li.i.ſirmꝰ. Pꝛo pꝛie qͥ/ dẽ ſtipulare eſt ĩterrogare:ꝗrere petitiue cũ reſponſione facta ꝓmiſſiue.vt ſi intro/ gaãs.dic· Dabis mihi equũ.⁊ ille rñdeat. dDabo · hoc eſt ſtipulari.Inde hęc ſtipula/ tio ꝓpꝛie di interrogatio petitiua.adiũcta reſponſione ꝓmiſſiua· ſic ꝓmiſſa:DPabis mihi hoc. dabo. Et vꝛ ſtipulari:a ſtipulũ. qð ẽ firmũqꝛ ſtipulatio debet eſſe fima. Vnge tenet᷑ ꝑſolui:qð ſtipulatione pꝛo/ miſſũ eſt Mel vt dicũta ſtipula d ſtipn loꝛ.qꝛ in ſtipulatione veteres ſtipulã frã⸗ gebant · quã iteꝝ iungẽtesſtipulã ſuã re/ cognoſcebant.Et q; in ſtipulatione cõti/ net᷑ introgatio ⁊ ꝓmiſſio:.ideo ſtipnlare ſepe ponit᷑ ſimpliciter ꝓ ꝓmittere:⁊ ꝓ int/ rogare · vel petere · ſiue grere. Et ſtipuloꝛ antiqͥt erat cõe·ſ̊ modo eſt depo. Et cõ/ ſtruit᷑ cũ actõ ⁊ ablatiuointerpoſita.a.uł ab Hᷣpoſitione.vt Stipuloꝛ a te decẽ ſo/ lidos.i.quęro.⁊ coꝛ.pſu. Stirpo.pas.i.euellere/eradicarea ſtirps trunco dr. Et cõponit᷑ Extirpo. pas.i.a radice ſubuertere. Sto. ſtas.ſteti.ſtatũ.n.p.i.manere: non moneri:moꝛari: Pꝛopꝛie ſtare eſt erectũ moꝛari.Onde dicit᷑. Si qͥs ſtat.nõ ſedet. ⁊ ecõuerſo. Inde bic ſtatus.tus.tui. Stomachoꝛ.aris.d.p.dicit᷑ furereiraſci· indignari. Stoꝛio·as.a.p.ſtoꝛijs oꝛnare Inde ſtoꝛia/ tus.ta.tum.i.ſtoꝛijs oꝛnatus. Stragulo. las. ſtragulaui. a. p. i. iugulare⸗ E- ſuggillare · vel interſicere. Streno.nas.i.enceniareũtiare ſtrenaʒ ali⸗ cui dare.ſtrena aliquẽ exhilarare. Strepo.pis.pui.pitu.n.t.i.ſonũ facere.JIñ hic ſtrepitus.tus.tui.Et hic ſtrepoꝛ.oꝛis. Et ſtrepito · tas.frequẽtatm̃.Et coꝛ.ſtre. BDñ in Auroꝛa dr. Auns loquax hereſun ſignat · ſtrepit hec/ ſtrepit illa. Strideo.des.ve ſtrido.dis.ſtridi.i.oꝛtit ſonare · dentes ↄcutere· frẽdere. Iñ hᷣ ſtri⸗ doꝛ.oꝛis. Et ſtridoſus.a.ũ.i.ſtridoꝛe ple/ nus.Strideo⁊ ſtridoneutra ſũt.⁊ faciꝛt ſteritũ ſtridi·licet hm antiqͥs iueniat ſtri dui·⁊ carẽt ſup·⁊ ꝓdu.ſtri. OPñ QLucanus in o: Turibꝰ incertis feralis ſtrideat vm/ bꝛa. Et ſtrideo.des.eſt ſecũdę cõiugatio⸗ nis: Strido.vis.t᷑tię Mnde DHꝛatius in ſermo · Stridere ſecreta viuiſos aure ſu/ Stringo.gis.ſtrinxi·ſtrictũ.a.t.i. (ſurros. coartare · aliqͥd foꝛtit᷑ tenere· ul pᷣmere Struo.is.ſtruxi.ſtructü.a.t.i.õponẽędiſi care· oꝛdinare.ſparare. Iñ ſtructi aduer/ biü. Et hec ſtructura. ro. Studeo.des.ſtudui ·ſup.caret.n.s.i.oꝑam dare· vacare diſciplinę · inuigilare. ꝓpꝛie quidẽ ſtudere eſt cĩ magna volũtate ve/ hemẽter aĩuʒ applicare ad aliquid ꝑficien/ ouʒzʒ. Inde hoc ſtudiũ.dij.vehemens ap/ plicatio aĩ ad aliquid ꝑagendũ ſũma cuʒ voluntate. Inde ſtudioſus.ſa.ſũ Itẽ ſtu/ deo cõponit᷑ Inſtudeo.des.i.valde ſtu/ dere. Reſtudeo.des.i.iterum ſtudere.Et coꝛ.pꝛimã. Hñ Cſopus.Diſplicet impꝛu/ dens vnde placere ſtudet. Et Oꝛatius in epi. Non tua laudabis ſtudia aut aliena repꝛendes. L Stultixo. cas.n. p.i ſtulte ſe habere. Stupꝑo.paàs.a.p.i.aliqͥd ſtupa obturare. Stupeo.pes.ſtupui.n.s.i.mirari ·terreri ·ti/ mere.eſſe vel fieri ſtupiduʒ·q̃ſi ſine ſenſu. nde ſtupidus. va.dũ.i.ępius ſtupens. ide ſtupido. oas.i.ſtupiduʒ facere vel ſtupere. Et a ſtupeo.pes.ſtupeſco.ſcis.in/ choatiuũ. Et componit᷑ ſtupefacio.cis. Et ſtupefio.fis.Et ſtupeo caret ſup.ſᷣm vſuʒ. Et coꝛ. ſtu. nde Ouidius de reme. Nõ ſtupeant multo coꝛda ſepulta mero. Itẽ. Fle miſer atq; ſtupe cõbureris q̃ſi ſtupę. Stupꝛoꝛ.pꝛaris.d.p.i.ſtupꝛũ cõmittere· vel ſtupꝛo coꝛrupere. Iñ hoc ſtupꝛatoꝛiũ. toꝛij· locus ſtupꝛandi. Et cõponit᷑ Cõſtu/ pꝛoꝛ:aris. Et eſt ſtupꝛoꝛ. d.p.m Hugj. Inuenit᷑ tamẽ Hieremię.22 Filij quoq; mempheos 7 thaneos cõſtupꝛauerũt te vſq; ad verticem. B ante B Suadeo.des.ſuaſi.ſuaſũ.a.S.i.hoꝛtari:cõ/ ſulere· monere. Quod aũt dicit ſuader⸗e qᷓſi ſuauia dare.i.dicere.vel fuadere.i.in ſuã ſoꝛtem trahere.vel ſuaſoꝛ in ſuã partẽ tratens· etymologia eſt. Iñ bic ſuaſoꝛ et ſuaſoꝛius.ria.riu.Et hic⁊ hęc ſuadibilis.⁊ hoc le. Inde ſuadibiliter aduerbiũ.Et H̊ ſuadibilitas.tatis.Et hica heęc ſuaſibilis. 1 cH le. Et ſuaſibiliter· aduerbiũ. Et H ſua⸗ ſibilitas.tatis.Et hęc ſuadela.lę.i.ſuaſio· aſſenſus. Onde &uidius in epi. At bene numatũ decoꝛat ſuadela venuſq;. JItem ſuadeo cõponit.Piſſuadeo.des.i.dehoꝛ/ tari. Perſuadeo.des.i.ꝑfecte ſuadẽ effe/ ctũ ſuaſionis obtinere · in ſuadendo effe/ ctũ habere. Et ſuadeo eſt quattuoꝛ ſylla/ baꝑ ĩ pſa · licʒ ĩ vſu iueniat tri ſyllabaꝝ. uauio. uias.⁊ ſuauioꝛ.aris.i.oſculari cũ ſuauio.⁊ dẽ a ſuauiũ. Subagito. tas.a. p.qð ⁊ ſubigito.tas.dẽꝛ i.ſubtus agere · vel ſubducere. DVnde Te⸗/ rentius in tertia comędia. Hęæc quidẽ cõ/ tumelia eſt/amicũ ad te reciꝑea eius ami/ cam ſubagitare. Subarro.ras.raui.a.p.i.quaſi latent᷑ arrã dare.i dicitur a ſub.⁊ arra. Vnde beata Agnes dixit: Anulo ſuo ſubarrauit me oñs meus Jeſus chꝛiſtus. Subanerixo. cas.n.p.i.ſub cinere coquẽ. Subdo. vis.didi.ſubditũ.n.t.i.ſuppone⸗/ re ſubiugare.⁊ dicit᷑ a ſub.⁊ do.das.Et inde ſubditus.ta.tũ.pe.co. Subduco.cis.a.t.i.ſeduecre: vel ſubt du/ cere · vel ſubtrahere. Et eſt ꝓpꝛie ſubducẽ naues de aqͥs ad terrã trahere vel vucere. Subeo.is.ſubiui.vel ſubij ꝑ ſyncopaʒ.i. ſubtus ire · vel poſt. vel paꝑꝝ.⁊ vꝛa ſub.et eo.is. Itẽ iuenit᷑ ſheo.is.i.ſurſũ eo.Et ita ſumit᷑ Jodnis.? Bubijt ergo Jeſus in montẽ.i.ſurſũ abijt.⁊ dĩ a ſurlum eo.is. Subero. ras.i.latent᷑ pcio ſcilʒ ęre cõducẽ. Et ſuberare eſt ſub auro · vel argento· vel alio metallo· vel alia re gs ponere. Pñ et aurũ dꝛ ſubęratũ · qꝛ ſub ſe ęs habetquaſi deauratũ ęs. Dñ Perſius. Neqʒ ſubau⸗ rato mendoſũ terminat auro. Subigo.gis.egi.actũ.a.t.habet quattuoꝛ: ſigtiones · ſcilicʒ cogere · impellere · acuere ſupponere · vl biugare · qſi ſubtus agere. Subijdo.cis.ſubieci.ſubiectuʒ.a.t.i.ſubt iacere· vel poſt · vel ſubiungere reſpõdere · ſee ubi itu Gubi one it diat. Gille Olatu luente Glbiun Wela atori Gubyen Nonos neno⸗ eone⸗ Gubn 1 Wſi Oub. pꝛo⸗ more Gubole ii ln ſoplen. Oblamn naresſab ſomnon Er die Gubſer tet vl Jubſid dren Lectene Gubſig ſogap losſub Qubſli pani nitenia cntka/ Dcn ſunder Bubſto ſubtus ſto ſta Vubte ditur Atmn niere lltie Ahni tceo. Dbin nnnd, HWK if acien ctuibln tdin gl ſunſo Ken Ien aind gon. Mrec⸗ ueco⸗ eusanni mtni Dlban ſubanmut ne anoroi⸗ llvre⸗ wer dun eſnupg⸗ trinhie igg Pnsn Giomatn e n ⸗ sbalung . 8 al ngeN vpannn WRn,. 9 reddere.⁊ dicitur a ſub.⁊ iacio.cis. Inde ſubiecto.tas.fre.Et etiã ſubijcito.tas.iue/ nitur in eodẽ ſenſu:ſcilʒ pꝛo ſuponere. BSubinugo. gas. a. p.i. debellare · ſub ingo ponere.⁊ dicit᷑ a ſub⁊ ingo.gas. Subligo.gas.a.p.quaſi ſubtus ligare.et Dicit᷑ a ſuba ligo.gas. Subligo.gis.legi.ſublectuʒ.a.t.i.furari. dicitur a ſub lego.gis.quaſi ſubtusvel latenter legere.⁊ coꝛ.li. Sublimo. mas.a.p.i.ſublimem uł altũ fa/ cere.exaltare.⁊ dicit᷑ a ſublimis. Iñ ſubli/ matoꝛ/ſublimatrixſublimatio/ſublimat. Subneruo.uas.ſubneruaui.uatuʒ.a.p.i. neruos poplicũ ſuccindere: dicit᷑ a ſub.⁊ neruo.uas.Cunc enĩ equi ſubneruant᷑ qñ eis nerui poplicũ pꝛęſcindunt᷑. Subnitoꝛ.teris.d.t.i.ſubt niti·appodiari vel ſũminiſtrare: dĩ a ſub: nitoꝛ.teris. Subo.bas.baui.n.p.i.coire/libidinare.⁊ ẽ poꝛcoꝛũ. Vnde ſues ſubant.i.coeunt: vel amoꝛe coeundi ferunt᷑. Suboleo.les.ſuboleui.ułſubolui:ſuboli/ tũ.vel ſuboletũ.n.S.i.ſuccreſcere. Inde ſoboles. H Subſamno.nas.a.p.i.deridere· inſultare. nares ſubmouere deridẽdo.⁊ dĩa ſubet ſamno.nas.qð nõ eſt in vſu. Onde ꝓphᷣa Et oñs ſubſamnauit eos.⁊ ſcribit᷑ ꝑ.mn. Subſequoꝛ.er.d.t.i.ſubtus vel poſt ulł la/ tẽt᷑ vel paꝝ ſeqͥ. Iñ h̊ ſſequiũ.i.ſeruitiũ. Subſideo.des.⁊ ſubſido.dis.i.ſubtus ſe/ dere. inferius eſſe. Oñ Duidius. Juſſit ⁊ extendit campos ſubſidere valles. Subſignare · ẽ ſubſcribere. vt teſtes in chi⸗ rographo ſolent ſignare.⁊ quaſdã notu/ las ſubſcribere. Subſilio.lis.n.q.i.ſi. ubt' ſalire. ul poſt· vel parũ. Inde ſpᷣſiliens.entis.ge.oĩs Inue/ nit᷑ etia·ſubſilio.lis.i.ſurſũ ſalire.⁊ tũc cõ/ ponit᷑ a lurſũ.⁊ ſalio. Subſtituo.is.a.t.i.ſubtꝰ vel poſt ſtatuere ſurrogarein loco moꝛtui eligere? ponere Subſto ſtas. Bſtiti. ſubſtitũ. n. p. i. ſubeſſe ſubtus ſtare·vel ſubſiſtere.⁊ dicit᷑ a ſub.⁊. ſto.ſtas. Inde ſubſtans.antis.ge.oĩs. Subtego. gis.a.t.i.ſubt.vel poſt tegerea icitur a ſub tego.gis. Subterro.ras.n.p.i.ſbᷣ terra ſepelire terrę infodere dicit᷑ a ſub.⁊ terra. Subticeo.ces.ſubticui.ticitũ.n.s.i.ſubtus vel parũ·vel poſt tacere.⁊ dicitura ſub. taceo. Et coꝛ.ti · Iñ ſubticeſco.ſcis.inchoa. Subtinnio. nis.i.parũ vel ſubtus tinire·ul ab inferioꝛi parte tinnitũ reddere.⁊ ꝓpꝛie dĩ de pſalterio vbi aliquid ſupponit᷑ vt melius tinniat. Subtraho. his.a. t.i.maledicere. vel ſubtꝰ. vel latẽt ul paꝝuł poſt trahbere.diminuẽ. aukerre. Subueho. his.i. ſubtus · vel ſurſuʒ poꝛtare. Inde ſubuecto.tas.fre. U Subuenio e n i. ſuccurrre. ubuerto. tis.a.t. deſtruere · q̃ſi ꝗ ſubtus ſunt vertere.⁊ ecõuerſouł deciꝑe ſeducẽ. Subulo. las. a. p.i.ſuere ſubula:v coꝛ.bu. Subuolo.las.n.p.i.ſubtꝰ.vel poſt· vel pa/ rum volare.⁊ dicit᷑ a ſub ⁊ volo.las. Subuoluo.uis.i.ſubtvel paꝝ voluere. Succedo.is.ceſſi.n.C.i.ſubt vel poſt ce/ dere.⁊ dꝛ a ſuba cedo.dis. Iñ h̊ ſucceſſoꝛ oꝛis.dicit᷑qui locũ gcedẽtiũ occupat.Et ſuccedere vꝛ ꝓſꝑe euenire. Iñ h ſucceſſus ſus.ſui.i pſper.⁊ bonus euentus. Succendo.dis.ſuccendi.cenſũ.a.t.i.latent accenderea dĩ a ſuba candeo.des.cãdui. Succenturio.as.n.p.i.ſuccurrere:vel potiꝰ in ſuccurſuʒ pꝛimoꝝ poſt illos oꝛdinare. Hꝛopꝛie enĩ ſuccẽtuarij vicũt᷑ qͥ poſt pmã aciem ſunt oꝛdinati vt ei ſuccurrant ſi ne/ ceſſe fuerit.⁊ dicit᷑ a ſub ⁊ cẽturio.rias. Succibo.bas.a.p.i.latenter:vel paruʒ· vel ſubtus cibare.⁊ di a ſub. ⁊ co.bas. Succido.dis.di.ſũ.i.ſubt cędere/ſicut fſit cũ poꝛri inter duas tras cędũt᷑.⁊ dꝛ a ſub ⁊cędo.dis.cecidi.Et ꝓd.ci.Itẽ ſuccidere eſt q̃ſi ſubtus cadere. Et vĩa ſub. ⁊ cado- vis.⁊ coꝛ.ci.tam in pᷣſenti q;ᷓ in ſterito. Succingo.gis xi.ctu.a.t.i.ſubtus cingere. Et nota ꝙ accingimur bellaturi.ſcingim̃ ituri.ſuccingimur miniſtratuſii. Succino.nis.ſuccinui.centũ.n.t.i.parũ vel ſubtus · vel voce remiſſa: vel poſt canere. 7 dĩ a ſuba cano.nis.⁊ coꝛ.ci. BSuccũbo.bis.⁊ ſuccubo.bas.in eodẽ ſenſu i. ceſſare· uł ſupariul ſubt cubẽ. ul cubare Succuſſo.ſas.vᷣbũ fre.a ſuceutio.tis.i.tro/ tare. Iñ ̊ͥ ſuccuſſatura.rę.i.trotatura.Et H ſuccuſſatoꝛ. toꝛis.i.trotatoꝛ.vt equus. Succutio.tis.n.t.i.ſubtus: vel ab inferioꝛi parte quatereſicut faciũt trotatoꝛes.Et ſuccutere eſt ſubtus vel ſurſũ quatere.Et dicit᷑ a ſubq cutio.tis.q;tuʒ ad vocem.E᷑ a ſub.⁊ quatio q;tum ad ſignificationẽ. Suco.cas.qð nõ eſt in vſu: Sed inde cõ/ conit᷑ exuco.caſ.i.ſuccũ auferre:/pd.pmã Sudo. oas.aui.n.p.i.ſudoꝛẽ emittere.et dicit᷑ a ſudus quia magis in ſereno q;ᷓ in nubilo ſudoꝛ emittit᷑.vel quia tunchomo habet ſubudum. Iñ hicſudoꝛ.oꝛisa hinc ſudoſus.ſa.ſuʒ.⁊ ſudoꝛoſus.ſa.ſũ.i.ſudoꝛe plenus.Et ꝓducit ſu. Sed ſudes nomen eam coꝛripit. DHnde.Ce mars ferre ſudes iubet vt per pꝛelia ſudes. . Sueo. es. non eſt in vſu in pſenti · h in pte⸗ rito ſueui.⁊ in ſupino ſuetu.n.S.i.vſitare. Inde ſuetus.ta.tũ.i.viſitatusaſſiduus quotidianus. Inde ſueſco.cis.inchoatm̃. Suffarcino.nas.a.p.i.ſuccingere/quaſi ab inferioꝛi ſunſuʒ veſtes attrahere.⁊ ſubtus cingere:quod faciunt qui ſub veſte aliqͥd latenter poꝛtant. vt ſit ſuffarcinare · quaſi ſub veſte quãdà farcinationẽ faciẽdo ali/ quid latenter deferre.⁊ coꝛ.penl. Suffertio.tis.ſufferſi.ſuffertũ.a.t.i.paruʒ vel ſubtus · wel poſt fartire.⁊ vicit᷑ a ſub.⁊ fartio.tis. Inde ſuffertus.ta.tü, ſufferto tas.frequentatiuũ. BSuffero.ſuffers.ſuſtuli.ſublatũ.i.pati vel ſuſtinere · vel ſurſum ſerre ⁊ eleuare. Suffibulo.las.a.p.i.ſubligare.⁊ dꝛ a ſub.⸗ fibulo.las. Inde hoc ſuffibulatoꝛiũ.toꝛij. i.ſubligatoꝛiũ. Sufficio.ſufficis.ſuffeci.ſuffectũ.n.t.i.ſatis eſſe ·qð in vulgari lombardoꝝ dicit᷑ ba/ ſtare. Onde.2. Cor..j22 Bufficit tibi gra⸗ tia mea. Et bᷣm hanc ſignificationẽ iuenit ſufficit. ꝓbũ imꝑſonale. Oñ.2. Aeg.24 2* ait angelo oñs ꝑcutienti. Sufficit.i.ſatis eſt · vel baſta · cõtine manũ tuã. Iteʒ ſuffi⸗ cere.i.ſũminiſtrare.vt Iſte ſufficit mihi neceſſaria.i.miniſtrat. Itẽ ſufficere.i.ſub/ rogare · ſubſtituere. Pñ dꝛ Epũs vel cõ/ ſul ſuffectus.i.loco moꝛtui ſubſtitutus.i. ſubꝛogatꝰ in loco decedent. Pñ.2. Ma⸗/ chab. 42 Buffecto vno ex comitibo ſuis Andronico.Et vr ſuffect·a ſufficio.cis. Suffio.ſfis.fiui.fitũ.i.ſubfumigare.vel ad/ miniſtrare. Sufflo.ſufflas.flani.a.p.i.ſubtus flare.vel poſt· vel parũ · vel ſurſũ flare· vel ſpirare. Et ſuſtlare.i. appodiarefulcire·appodia/ men ſuponere. Inde hoc ſufflamen. miĩs. i.appodiamen . ſalicʒ cui aliquid initit᷑ vt ſuſtentetur. Suffoco.cas.caui.a.p.i.ſub fance capere ſtrangulare.⁊ vꝛ a ſub.⁊ faux. Iñ ſuffoca/ tus.ta. tũ. Et hic⁊ hęc⁊ hoc ſuffocans.cãt. Vnge Exech. ʒcꝛ Et ſuffocãs gentẽ tua. Itẽ Marth. jʒ? Fallacia viuitiaꝝ ſuffo/ cat verbuʒ. Item Marci. 42 Suffocant verbũ. Et Aud.d Suffocant. Dñ vicit Sugo.gis.ſuxi.n.ta caret ſupino.ſᷣm vſũ Gꝛegoꝛius in Omel. Suffocant enim e· impoꝛtunis cogitationibo ſuis gutt᷑ men/ tis ſtrangulant. Item conſuenit vici. Eſt ſollicitudo ſuffocans. Et oĩa pᷣdicta⁊ cõ/ ſimilia ꝓducũt fo. Onde Ouidius. Sulf⸗ focent aĩaʒ dira venena tuã. Itẽ ſm qͥſdã ſuffoco.cas.põt componi a ſub.⁊ focusa tunc ſuffoco.⁊ ſuffocans coꝛri.ſo. VHnde. Suffocat extiguitſuffocat guttura ſtrin/ git · ſed iſta cõpoſitio nõ ab oĩbo recipit. Suffraginoꝛ.aris.d.p.i.flectere genua.⁊ dicit᷑ a ſuffragiens. Inde hic ſuffragina/ toꝛ.ton..⁊ Gͥ ſuffraginatrix. Et ſuffragina⸗ tio.i.curuatio genuũ. Et ſuffraginat.ta. tũ.i.fractis vel curuatis cruribus. Suffragoꝛ.aris.ſuffragatus.ſũ.v.p.i.au/ xiliari:. ꝓpꝛie in verbis· ſellʒ pces effũdẽ. Inde hoc ſuffragiũ.gij. Suffumigo.gas.a.p.i.paruʒ·vel ab infe⸗ rioꝛi parte fumigare Suffundo. dis.fudi.fuſũ.i.parũ vel ſub/ tus fundere. Inde ſuffuſus.ſa.ſũ.i.parum vel ſubtus fuſus. Suggero.geris.ſuggeſti.geſtũ.a.t.i.ſum/ mittere · ſubſternere. ſũminiſtrare · vel idi/ care · dicere/ſuadereq̃i latent aliqͥd alicui cõſulere· ⁊ ꝓpꝛie cauſa decipiẽdi⁊ ei incõ/ moduʒ vandi. nde. Intimat ad men⸗ tem ſed ſuggero ſpectat ad aurem. Suggillo.las.laui.a.p.i.ſuggerere dicit a ſuggero. Et ſuggillare.i. ſuffocare · ſtraã⸗ gulare · vel mann gule dare eã ſtringere Et tunc dꝛ a ſub.⁊ gula:quaſi ſuggulare.i ſub gula capere. Item ſuggillare.i. cõdẽ/ nare. irridere. J Sugguto. tasn. p.iſub vel parũ guttare. „ 7 dicit᷑ a ſub.⁊ gutto.tas. deberet tamẽ facere ſuctũxi.in.ctũ.Et oꝛ puer ſugere oũ lactat Oñ QLuqxj? Btũs Wter qui te oꝛtauit⁊ vbera ꝗ ſuxiſti.Et ſcribit᷑ ꝑR vnũ.g. Et ꝓducit pꝛimã. Dnde Job. 20. Caput aſpidum ſuget. Et Ylaię vlt. Sugatis ⁊ repleamini ab vbere. Sulco.cas.n.p.i.ſulcos facere:ſecare·oiui dere. Et cõponit᷑ Conſulco.cas. Deſulco. cas.i.valde ſulcare.⁊ ſulcos deſtruẽ. Diſ/ ſulco.cas. Inſulco.cas.MReſulco.cas. Sum es eſt · vxrbum ſubſtantiuũ.⁊ caret terito/ſed accipit mutuo a fuo fuisX fac fui fuiſti. Et habet ouo particpia.ens et futurꝰ. Et eſſendi.do.du.gerũdia ficticia. Summiſtro.ſtras.eſt quaſi ſubt. vel ſub minſtrareſeruitiũ vel ſubſidiũ gbere. Suobi apta iwfaſti Glpen ſſurn ſpommn n Wped inchkr ſuper adue xeſn ſuntp Olteni dinit Ntſie encnumt duepe Bupert ſppſtue ſiorſto eAr Eran Gupin pinüͤf ſatus ſpin⸗ luis W ſyns ne Upar beft⸗ duugr terezn⸗ nin nduͤ aaiani, Mng ihrha ee ömt mme gnan udpin wWwoit rig⸗ ni Caligalei nneind mrzdnen Gvenr,n lurloi gmgn andi S miiunſt. mi Vd c er. eſened Gas ii —ZLZ imnint iiglin muebe mufuna win SGummitto.tis.miſi.n.t.i ſupponere.⁊ dĩ a ſub mitto. ßMUNé Summo.mas.i.a.p.ſummã facere vel ſũ/ matim compꝛehendere ? colligere. Inde ſũmatim aduerbiũ/bꝛeuiter/ſtrictim/par/ tim.feſtinanter. Et cõponit᷑ cõſũmo.mas. i. ſimul ſümare uł ꝑficea ſcibit᷑ꝑ duo.m. Summoueo.ues.n.s.i.remouereauferre. dicit᷑ a ſuba moueo.ues. Sumo, mis.ſumpſi.ptũ.a.t.i.accipere. Sʒ ſumimus ipſi:accipimus ab alio. Cũ da/ mus dicendũ eſt accipe · cũ ꝑmittumꝰ ipſi tollere:dicendũ eſt ſume.Itẽ ſumimus ꝑ nos/accipim a nolente.Et ſcribit᷑ ꝑ vnũ m,.ꝓduẽ̃ tñ ſu. DPñ Oꝛatius. Gꝛata ſume manu hęc vulcia differ in anũ. Sʒ ſũmo ſũmas ꝑ duo.m. Dnde. Mſũmare du/ plex ſibi vult.ſed ſumere ſimplex. Suo.ſuis.ſui.ſutum.a.t.i.ſuturã facerevel ſuẽdo vnã rẽ alteri adiũgere vel cõſuere. Supꝑbio. bis.biui.bitũ.n.q.i.ſuꝑioꝛis pꝛeę⸗ cepta inobediẽdo trãſcendere · vel ſuꝑ ſe ire faſtidire· deſpicẽ· dedigri.⁊ dꝛ a ſupbo BGupꝑemineo.nes.nui.n.s.i.hualere· peſſe. ſſtare· ſcellere. dicit᷑ a ſupꝑa emineo.Iñ ſuꝑeminẽs.entis.oĩs ge.Et ſuꝑeminẽtia. tię. Et coꝛripit mi. Supero.as.i.excellere· vincere.Et ſupare i. reſtare.⁊ ſuꝑabundare. Inde bic ⁊ hęc ſuperabilis.⁊ hoc le. Inde ſuperabiliter · aduerbiũ.Et ↄponit᷑ Exupero.ras.i.val/ de ſuperare. Supero⁊ eiꝰ cõpoſita actiua ſunt ꝓ excellere· aliter neutra ſũt⁊ coꝛ.pe. Superſideo.des.ſedi.n.s.i.ſedere ſuper·et imittere.Et cõſtruit᷑ cũ otõ ⁊ ablatiuo. vt ſuperſideo huic reia hacre. Inuenitur etiam ſuꝑer ſedeo/ſuper ſedere.⁊ tunc ſunt duę Partes Superſto.ſtas ſtiti.ſtitum.n.p.i.ſupereſſe ſupꝑfluere. Et cõponit᷑ a ſuꝑa ſto ſtas. R ſuperſto dicit᷑ hic⁊ bęc ſuꝑſtes.ſtitis.i.ſe/ nex· vel remanens viuus/vel vitã oucẽs. Et coꝛ. penul.genitiui. Supino.nas.naui.natũ.a.p.i.verſare· ſu/ pinũ facere. Inde ſupinus.na.nũ.i.reuer/ ſatus. Onde gerundia⁊ participia vicũt᷑ ſupina/qᷓi ſupinata.i.deriuata ⁊ inflexa a ſuis verbis. Et a ſupinus per ſyncopam ſupus.pa.pũ.i.ſupinus. Item Supino ↄponit cũ rea dicit᷑ reſupino.nas.i.retro ſupinare. Inde reſupinus.na.nũ.Et de/⸗ bet ſcribi ꝑ vnũ.pa coꝛ.pꝛimã. Dñ Dui⸗/ dius in.jʒ.epła. Et modo cantabant ve⸗ teres reſupinos amoꝛes. Suppedito.taſ.n.p.i.auxiliare.ſummiſtra⸗/ re ſubſeruire· obſeqͥ· ſupedia dare. coꝛ. di. Et vt dicit Mug. Eſt eliminãda eoꝛũ fatuitas qui ponũt hoc verbũ pꝛo peſſũ/ Dare.⁊ cõculcare ſub pedibus. H Suppello. lis.ſuppuli.a.t.i.ſurriperequaſi ſubtus pellere.⁊ dꝛ a ſub pello.lis. Suppeto.tis.tiui.vel ſuppetij.titum.i.ſum/ miniſtrare: vel ſupabundare.⁊ dicitur a ſub.⁊ peto.tis. DPnde Dꝛatius. Pauper eni nõ eſt cui reꝝ ſupetit vſus. Suppeto pꝛo ſuꝑpabundare neutrũ eſt.⁊ ſm hoc fa- cit ex ſe verbũ imꝑſonale ſuppetit. Sed/p ſũminiſtrare eſt actiuũ. Suppilo.las.a.p.i.con tũdere. vel latenter pilare · vel compellere.⁊ dicit᷑ a ſub pilo las. Et pꝛoducit pi. Suplanto.tas.a.p.i.decixere.⁊ ꝓpꝛie per planta:qð fit cũ latent᷑ plantã ex trãſuer/ ſo iacimus inter plantas alterius. Hnde Eſau dic de Jacob. Geñ. 26: En ſuppla⸗ tauit me altera vice. Suppleo.ꝓles.pleui.tũ.n.s.i.ſuꝑimplere · vel in loco alterius unplere.⁊ dꝛ a ſub.et pleo ples. Inde hoc ſuplemen.inis.Et h̊ ſupplementũ.ti.Et ſuppletus.ta.tum. Suplico.cas.caui.n.p.dꝛ q̃ſi ſubt᷑ ſe pli⸗ care humiliare ad rogãdũ/pces fũdere. dicit᷑ a ſuba plico.Et ↄſtruit᷑ in h̊ ſenſu cum vtõ ⁊ accuſatiuo.vt Supplico tibi · ſupplico te. Inde ſupplicatio.i.humilis de/ pꝛecatio. Supono.inis.a.t.i.ſũmitterepꝛo aliquo ponere. „ Suppꝛimo.mis.ſuppꝛeſſi.ſũ.a.t.i.ſubtꝰ pꝛe/ mere.⁊ dẽa ſuba pꝛemo.is.⁊ coꝛ.pꝛi. Suppoꝛto.tas.a.p.i.ſubt poꝛtare·vel poſt vel latenter poꝛtare · vel ſufferre · vel ſuſtẽ/ tare · vel auxiliari. Suppubeo. bes.n.s.i.ſubtus vel parũ bar/ bere · vel pubem emittere. vel creſcere. Supputo.tas.a.p.i.latenter:vel paruʒ · vel poſt putare vel numerare. Surdeo.des.dui.i.eſſe vel fieri ſurdũ. Sʒ ſurdo. das.i.facere ſurdũ.Et ãbo ↄponũt᷑ Dbſurdo.das/ obſurdeo.des.i.vndiq; ſurdare:vel ↄtra ·ſilit᷑ vndiq; ſurdere.Iñ obſurdeſco.ſcis.ſilit᷑ cõſurdeo.deſco.ſcis. Surdeo neutrũ ẽ. Sʒ ſurdo.das.actm̃. Surgo.gis.rexi.dĩ q̃ſi ſurſum me rego.et icitur a ſurſuʒ.⁊ rego.Et cõponit᷑ cĩ ad vt aſſurgo.gis.i.ad aduẽtũ alicui cã ho/ noꝛis ſurgere.Cõſurgo.gis.i.ſimul ſurgẽ Exurgo.gis.i.extra ſurge.⁊ppᷣe a ſomno Inſurgo.gis.i.cõtra aliquẽ ſurgẽ.i.inua/ dere · vel inpetẽ. ⁊ ↄſtruit᷑ cũ otõ. Itẽ nõ ꝙ ſurgit᷑ a loco.Exurgit᷑ a ſomno. Inſur⸗ gitur ad vindictã. Conſurgit᷑ ad auxiliũ. Itẽ reſurgo.g.i.iteꝝ wel retro ſurgẽ. ñ. Surgo ſedẽs:exurgo iacẽs:a moꝛte reſur go. vłſſurgo onis:iſurgo dirus ĩ hoſtes. Surrepo.pis.repſi.reptum.n.t.i.ſubtus parũ · vel latenter· vel poſt intrare · vel re⸗ perea ꝓducit.ri. Surrideo.des.n.s.i.latenter·vel poſt · vel ſubtus vel remiſſe ridere. Surrigo.gis.rexi.rectũ.a.t.i.quaſi ſurſũ r gere. exigere erigere · vel caput leuare. ⁊ põt ſyncopari ⁊ dici · ſurgo.i.ſurrigo.⁊ ſim h̊ põt ſaluari ꝙ dicit quidã. Surgo aleat nõ eſt extendendn. Surripio. pis. pui. reptũ. a. t.i. latent᷑ raꝑe ſubtrahere. furari: di a ſub.⁊ rapio.pis. Itẽ ꝓ falſo ſuggerere iuenitur Baniel. Oo? Tucbnapes⁊ ſatra pęſurripuerũt regi. Surrogo.gas.a.p.i.ſubſtituẽ Dñ Aug . de ciui.dei. Lucretius qui loco Gꝛuti fue/ rat ſurrogatus. Suſcipio.pis.cepi.ceptũ.a.t.i.quaſi ſurſũ caꝑe dĩ a ſurſu.⁊ capio.pis.Et ad coꝛ/ pus ⁊ ad aĩam refert᷑.⁊ coꝛ.pi. Suſcito.tas.taui.a.p.i.excitare.⁊ ꝓpꝛie de moꝛte.⁊ dĩ a ſurſũ.⁊ cito.tas. Et cõponit reſuſcito.tas.i.iteꝝ ſuſcitare. Suſpendo.dis.i.ſũ.a.t.i.quaſi ſurſũ pen⸗ dere.⁊ dꝛ a ſurſum pendo.dis. Suſpicio.cis.ſpexi.ſpectuʒ.a.t.i.habere ſu⸗/ ſpectũ · timẽ· vel ſurſũ aſpicere. Et ꝓ vene⸗ rari · ſicut deſpicere ꝓ contẽnere·qꝛ quos veneram̃·q̃ſi ſurſũ aſpicimꝰ.Et vꝛ a ſurſũ ⁊ ſpecio. Iñ ſuſpect᷑.tus.Et ſuſpecto.tas. fre. Et ſuſpectꝰ.ta.tũ.Et ſuſpectiuuſ.ua.uũ. Et a ſuſpicio.cis.hęc ſuſpicio.onis.⁊ hec ſuſpectio. onis in eodem ſenſu. Suſpicoꝛ.ar..v.p.i.ſuſpicere.⁊ dĩa ſuſpi/ cio.cis.vl cõponit᷑ ꝑ ſe a ſurſum ſpecio. quaſi ſurſum aſpicere vel arbitrari · exti/ mare. Inuenit etiã ſuſpico.cas.pe.pꝛo.Et tũc dã a ſub. ⁊ ſpico.cas. Et eſt ſuſpicare. latẽt᷑ uł poſt· ul ſubt' ſpicare ẽ ᷣbũ neu. Suſpiro.raſ.raui.ratũ.n.p.i.ſurſũ ſpirare. Vel ſubt ſpiritũ oucẽa dꝛ a ſurſũ⸗ ſpiro. ras. Iñ h̊ ſuſpiriũ.rij.⁊ ſuſpirioſus.ſa.ſũ. Suſtineo.nes.nui.ſtentũ.a. S.i.ſurſũ tenere vel patia d a ſurſum teneo. Iñ ſuſtẽto tas.fre. Iñ hoc ſuſtentamẽ.⁊ ſuſtẽtamen/ tum. hoc ſuſtentaculũ.li. Suſtollo.lis.ſuſtuli ſublatum.a.t.i.ſunſum tollere.⁊ dĩ a ſurſum.⁊ tollo. Et vt dicit Hap. Guſtollit· eleuat · ſuſtinet· Hſidio ẽ. ſuffragatur.patit᷑tolerat. Suſurro.ras.raui.n.p.i.murmurare:ĩ aure glicuius aliqͥd latent᷑ dicere. Et ẽ verbuʒ ficticiũ de ſono locutiõis dictů. Qui eni ſuſurratnõ in facie alicuiusſ̊ in aure loqͥt de altero detrahendo. Et coꝛ.pꝛimã. NPñ Duidius in.jõ? epla. vᷣlut ego cuz chara de te nutrice ſuſurro. Abbeo. bes. bui.n. S.i. putrẽ· pi/ t Frere . delicere. tabe fluere. dĩ a tabes.bis. Inde tabeſco.ſcis. fre. Et caret ſupinis.⁊ pdu.ta. Tabulo. las.laui.a.p.i.tabulas parare.p⸗/ ſternẽ. Et cõponit᷑ Cõtabulo.las. Viſta⸗ bulo.las.i.tabulas remouerea coꝛbu. Taceo.ces.tacui.tacitũ.n.S.i.ſilere. Iñ ta⸗ citus.ta.tu.⁊ taciturnus.na.nũ.qui faale tacet. Et coꝛ.ta. Oñ Duidiꝰde arte. Here pꝛius taceant volucres ęſtate cicade.Int᷑ aũt tacere⁊ ſilere.hoc intereſt ſ̃m quoſdã quia qui tacetloqui nõdũ incepit.qͥ xo ſilet.loqui deſinit. Juxta illud ꝗſaię. Ca/ cui ſilui:ſemꝑ patiens fui. Tamino.nas.naui.i.aduerſari.Et cõponit attamino. nas.i.aduerſari. Itẽ cõtamino nas.i.polluere·deturpare. eſt actiuũ.alia Edicta ſunt neutra.Et nõ ꝙ attamio.nas eſt purgare.vt farinã cñ ſetario · m qͥſdã. Iñ hoc attamen.inis.i.ipſũ ſetaniũ. Tango.gis.tegi.tactũ.i.õtigere · inqetare cõtrectare. Inde h̊ tactus.tus.tui.Et hᷣ ⁊ hęc tangibilis: h̊ le.Et ↄponit᷑ attingo gis.attigiattactũ.i.valde vel iux tãgere. el accidere.Cõtingo.gis.cõtigi cõtactũ Iñ h cõtactus.tus.tui. Obtingo obtigi obtactũ. Cango ⁊ eius ↄpoſito ꝓ tãgere actiua ſunt. Sʒ pꝛo accidere neutra ſunt. Tarataãtario. gas.n. p.i.tuba clangere. vel farinã colare.⁊ eſt ſetaciare. Tardo.das.daui ·datuʒ.a. p.i.moꝛari·vel impedireretinere differre· tardum facere Inde tardus.da.vũu.Et tardito.tas.tare frequẽtatiuũ. Et cõponit᷑ Retardo.das. Taxo. as. are.a.p.i.numerare. Et taxare.i. icere.Et taxare.i.cõfirmare.Et taxare.i. licitũ imponere · ſcilʒ pᷣciũ rei ꝗq vendit᷑. Iñ hec taxatio.onis. ñ.2. DMeſdre.S8 Dia ſine taxatione.i.ſine quãtitatis detmina/ tione. Caxo cõponitur cum con.· pꝛę.⁊ re. Et ꝓducit pꝛimã poſitione. nni Mad⸗ Winm ewh Enni mehoee mip’ cden putd buer o.s Sapdntn Spung ol Nin olbr. fnan⸗ nupirqn ed aGop n ſndil M. nann Et⸗ nuniun permi etrcunſin otbln Derncoti humen t ue odetniin NRNN 1 T onte E Tedeo.des.tędui.n.s.dicebat᷑ antiquitus. ſ̊ modo nõ eſt in vſu.i.faſtidiri:ĩdignari: anxiari·habere tędiũ. Iñ tedet imꝑſona/ le.⁊ cõſtruit᷑ cũ actõ·⁊ gtõ.vt Cędet aiaʒ meã vitę meę.Iñ hoc tędiũ·vij. Itẽ tedet cõponit᷑. Detędet. Diſtędet.i.valde tędet Pertędet.i.valde teędet.Cędeo.⁊ tedet cũ cõpoſitis · neutra ſunt.et carẽt ſuꝑinis. pdu.tę.Oñ Ouidius.Detedet ingenu/ os tedia ferre ſui. Tedioꝛ.aris.tędiatul.ſũ.d.p.i.tedio affici. dicitur a tediũ. „ Cego.texi.ctũ.a.t.i.oꝑire· defendẽ. Et coꝛ. te. in pᷣſenti Oñ Oꝛatius in epła. Cõmiſ⸗ ſumq; teges ⁊ vino toꝛtus ⁊ ir Tegulo.las.n.p.i.tegulas facere · vel tegu⸗ lis operire. Et ꝓducit te. Telo. las.telaui.a. p.i.longare. differre·ſed non eſt in vſu. Et cõponit᷑ Notelo.las.i. diſtẽdere plõgare· differre · ꝓuocare. Et ꝓducit te. Temero.ras.raui.a.p.i.coꝛrũpere:violare polluere. Et coꝛripit me. Temno.nis.pſi.ptũ.a.t.i.vilipendere:dã/ nare. Et cõponit᷑ Cõtẽno.nis.pſi.ptũ.Et nõ ꝙ tẽno habet.m.ante.n.ĩ eadẽ ſyllaba in pᷣſenti ⁊ in tẽpoꝛibo foꝛmatis a pſenti · in pꝛeterito ꝑfecto habet.pa in his quę foꝛmant᷑ a ſterito. M Tempero.ras.raui.a.p.placare · mitigare · lenẽ facere:ęque libꝛare:moderare.⁊ dĩ a tempoꝛo·quia a tempoꝛe pꝛocedit tempe ries. Inde temperatus. ta. tũ. Et cõponit attempero.ras.i.valde vel iuxta tẽperare vel obedire. Cõtempero.ras.Diſtempero ras.i.a tẽperie remonere. Obtẽpero.ras. i. obedirecõſentire. Cempero ⁊ eius com poſita ſunt actiua · pꝛęter obtẽpero ⁊ attẽ/ pero.ras ꝓ obedireꝗ ſunt neutra coꝛ.pꝑe. Tempeſto.ſtas.ſtaui.a.p.i.moleſtare.Et tẽpeſtare. deſtruere · diſſipare ultẽpeſtatẽ facere. Inde tempeſtuoſus.ſa.ſũ.i.tẽpeſta te plenus. Et tempeſtuoſe.ſius.ſime.adũ Et hec tempeſtuoſitas.tatis. . TCempoꝛo.ras.itempus vucere· vel in tem poꝛe viuẽ. dꝛ a tẽpus.Et cõponit.vt at/ tẽpoꝛo. ras. Et cõtẽpoꝛo.ras.i.ſil tẽoꝛare Tendo.dis.tetẽdi.tenſũ.vel tentũ.iiire· di iigere · feſtinare · eleuare . pgere. conari. Et tẽdere dicũt arcũ vineã⁊ bꝛachia.Cẽdo dis./ꝓ ire neutꝝ ẽ· hĩalia ſigẽtione actiuũ. Tenebꝛo.bꝛas.q.p.i.obſcurare· tenebꝛoſũ facere. Inde tenebꝛaſco.ſcis.inchoatiuũ. Teneo.nes.tenui.tentü.a.s.i.habere · poſſi⸗/ dere ſeruare· moꝛari. Et coꝛte. Tenſo.ſas.fre.a tendo.vis.i.defendere.ſe/ curuʒ facere. ⁊ ducẽ. . quo TCenſito.tas. aliud fre. Et ꝑ cõpoſitionẽpꝛotẽſo.ſas.⁊ pꝛotenſito. tas.i.defenderepꝛotegere. Tento.tas.taui.i.frequẽt᷑ tenere.⁊ explo⸗ rare. Et debet h verbũ ſcribi ꝑ.n.⁊ ſine.p. TZnunq; p.m. vel.p.Et cõponit᷑. Pertẽto tas. Retẽto.tas.i.iteꝝ tẽtare. Oel frequẽt retinere.⁊ tũcẽ fre.huiꝰ verbi retineo.es. Tento actiuũ eſt cũ ſuis ↄpoſitisita dicẽ Hug.Multi tamẽ dicũt ꝙ tempto.tas. debet ſcribi per.mp. vt Cemptauit deus Vbꝛaũ.Et deſcẽdit ut dicũt a temno.nis. tempſi.tẽptũ.ptu.v.in.o.fſit tempto.tas. tũc videt᷑ ꝙ mutet ſigtionẽ.vt tẽptare i. frequẽter temnere.i.cõtemnere ⁊ deſpi/ cere. Sʒ tentare a teneo.i.frequẽt᷑ tenere vl exploꝛare.ſᷣ pus dictũ melius placet . TCTenuo.as.aui.a.p.i.ſubtiliare:tenue facere Et cõponitur Attenuo.as.Cõtenuo.as. Extenuo.as.i.extendere dilatare.valde ſubtiliare. Tepefacio.fad.feci.i.facio tepere.⁊ acuit fa. licʒ ſit bꝛeuis ĩ tepefacit ⁊ tepefacio.Et nõ q vbũ nõ põt cũ vᷣbo cõponi niſi cũ infi/ Tepeo.pes.pui.i.eſſe uł fieri tepi/ (nitiuo. vũ · ſcilʒ calere vel frigere.Cũ enĩ res a ni⸗ mio caloꝛe ceſſat dĩ tepere/ſimilit᷑cũ a fri/ goꝛe tranſit in caloꝛem vĩ tepere. HPñ ſee dẽ tepere calere. ſepe frigere. Eſt ů tepere ꝓpꝛie eſſe int caloꝛẽ ⁊ frigiditatẽ tẽperatũ. Iñ bic tepoꝛ.or.. Et tepeſco.ſcis.inchoa. Et tepidus.da.dum.Et tepiditas.tatis. Et tepidulus.la.lũ.i.aliquãtulũ tepidus. Et tepido.das.i.tepidũ facere:⁊ẽ actiuũ. Tepere infinitiuus cõponit᷑.Cepefado. cis. Tepeſio.fis. Cepeo ↄponit᷑.Cõtepeo pes. Diſtepeo pes. Intepeo. pes. Tepeo neutrũ ẽ cũ ſuis cõpoſitis.⁊ caret ſuß. Terebꝛo.bꝛas.a.p.i.ꝑfoꝛare terebꝛo.Et cõ ponit᷑ cõterebꝛo.bꝛas.⁊ coꝛ.naturalit.re. Tergiuerſoꝛ.arl.atus.ſum.d.p.i.in varias ꝑtes ſe vrtere. decipere aĩuʒ ·q̃i tergũ huc Zilluc vertere. Inde hictergiuerſatoꝛ.tor. deceptoꝛ : werſipellis · qꝛ aĩuʒ q̃ſi tergũ huc Zilluc vertit · ne q̃lis ſit intelligat. E hec tergiuerſatio. onis.i.deceptio.Et hᷣ hęc tergiuerſabilis.⁊ hoc le.i.deceptoꝛius et habilis ad decipiendũ. Tergo.gis.terſi.terſũ.i.mũdare · deſiccare· exiccarepurgare. Inde tergeo.ges.terſi. ℳ terſũ· in eodem ſenſu. Et vtrũq; cõponit Betergoꝰ⁊ detergeo.i.valde tergere.Cõö⸗ tergo· contergeo. Extergo· ⁊ extergeo. Pertergo.⁊ ꝑtergeo.Retergo.⁊ retgeo i.iterũ tergere.⁊ ſunt actiua. . Termino.nas.a.p.i.finire· diſtinguere. Iñ Hͥ B terminabilisa h̊ le.Cermino cõpo/ nit᷑ Cõtermino.nas.i.ſimul terminare· uł cõiungere. DPetmino.nas.i.diffinire · vel terminos auferre. VPiſtermino. nas.i.ter/ minũ remouere. Extermino.nas.i.termi/ nũ remouerevel extinguere. Et coꝛ.mi. Tero.ris.triui.tritu.a.t.i.cõminuere:ↄfrin/ gere. Et in pꝛeſenti coꝛ.hãc ſyllabã te. In terito vo ⁊ in ſupino pꝛoducit.tri. Terreo.res.terrui territuʒ.a.S.i.terroꝛẽ in/ ferre. Inde h̊ terroꝛ.oꝛis.Et ſcribit᷑ ꝑ ge- Territo.tas.frequẽtatiuũ.i.fre- (mii.r. quẽter terrere. Et d a terreo.res.⁊ coꝛ.ni. Teſcuo teſcuas.aui.a.p.i.caſtrare. Et hinc teſcuatoꝛes.i.caſtratoꝛes. Iñ teſcuatiões· caſtrationes dicunt. Teſtamentoꝛ.aris.d.p.i.teſtamẽtũ facere. Teſticulo.las.a.p.i.teſticulos dare.⁊ per teſticulos ꝑcutere. Et cõponit᷑ Deteſti⸗ culo.las. eteſticulo. las. Et coꝛ. cu. CTeſtilicoꝛ:caris.v.p.i.teſtẽ facere· vel teſte cõfumare.? coꝛ. fi. (nio Teſtimomio.as.n.p.i.confirmare teſtimo/ Teſtoꝛ anis.teſtatus.ſuʒ..p.i.teſtamẽtũ facere.Et teſtari.i.teſtiicareteſtimoniuʒ are. Et teſtari.i.iurare.vel ↄiurare · uł in teſtẽ adducẽ.vel rogare.Ceſtoꝛ cõponit Atteſtoꝛ.ar.i.valde teſtari Deteſtoꝛ.arl. Conteſtoꝛ aris.i.ſimul teſtari.Pꝛoteſtoꝛ. aris. Obteſtoꝛ.aris.i.vndiq;/ul ob aliqͥd vel cõtra teſtari. Tetrarcho. chas.chare.n.t.i.pꝛincipari. Vñ Oꝛatius ĩ epła. CTetrarchare volẽs · accedet ſiccus ad vnctum. Texo· xis.texui.textñ.a.p.i.coopꝑireoꝛdi9/ nare. cõſtruẽ⁊ ad telã ꝑtinet. Iñ h̊ textu/ ra.rę. Et texto. tas.i.ſlępe texere. Et a texo. is.hic textoꝛ.toꝛis. T ante H CTCheologoꝛ.ariſ.d.p.i.de theologia tracta/ re· vel loqui. Idem ⁊ thologicoꝛ. caris. Et coꝛripitlo. Theoꝛo.ras.a.p.i.videre.⁊ dẽ a theosqꝛ deus oĩa videt. Et theoꝛare ppꝛie eſt cõſi/ derare diuina. Inde hęc theoꝛia. nię. vel theoꝛica. ce. ſcientia ꝗᷓ tractat de iuiſibilibꝰ vel vita cõtẽplatiua.Inde theoꝛicus.cq. ci. cõtẽplatiuꝰ.qͥ tin cõtẽ plationi vacat. Theſauro.ras.n.p.i.facẽ theſaurũtheſaurũ ↄgregare. Idẽ theſaurixo. cas Bñ Pau⸗/ lus ad Ro.2: Theſaun as tibi iram. i.q̃i. eſſet theſaurus quid pcioſum cõgregas tibi iram dei ſine pena. Mã iratus videt᷑ deus quando pęnã iuſte infrer. — Khuriſico.cas.a.p.i.incenſare.vel incenſũ facere: vel ſacrificare.⁊ dã a thus.⁊ facio. Inde h̊ ⁊ hęc thurifex.ficis.ſacerdos vel incenſatoꝛ. Iñ h̊ thurificiũ.i.ſacerdotiũ. Et hec thunificina. cinę locus vbi thus ef/ ficit᷑.vel etiã ſpargit᷑.vel ſacriſicat. T gnte J Ticionoꝛ.aris.d.p.i.ticonibus pᷣparare. Vl eos in ignem mittere. Et componitur Atticionoꝛ.aris.bᷣm Huguitionẽ. Timeo. mes.timui.a. S.i.metuere Iñ timoꝛ oꝛis. Itẽ cõponit᷑ Extimeo. mes. Perti/ meo.mes.Et caret ſupino.i coꝛ.hãc ſylla⸗ bã.ti. On. Qui de moꝛte timet.plurima mente videt. Iñ timeſco.ſcis.inchoatm̃. Tincto.tas.i.frequenter tingere. qͥ tin-/ ctito. tas. aliud frequẽtatiuũ. Tingo.gis xi.ctũ.a.t.i.tinctura inficere:co/ loꝛare.infũdere. Inde tinctus.cta.ctũ.Et tinctim aduerbiũ. Et bic? hęc tingibilis. ⁊ hocle.pe.coꝛ.habile ad tingenduũ.Et hęc tinctura.rę Atẽ tingo cõponit᷑ Cõtingo gis xi.ctũ.i.ſimul tingere. Vetingo.gis. i. tincturã remouere. Intingo.gis.i.in tin/ cturã fũdere.Retingo. gis.iiteꝝ tin gere uł tincturã auferre. SGubtingo.gis.i.ſub/ tus vel parum tingere. Tinnio.nis.iui.itũ.i.liquide ⁊ pure ⁊ lenit᷑ ſonare. Et ꝓpꝛie dꝛ de ęre vel alio metallo Et vt dicit Pꝛiſcianꝰ. deficit in pꝛima et ſecunda ꝑſona ꝓpꝛie.in tertia ſępe ĩuenit᷑. ⁊eſt onomotopęiũ.i.verbũ ficticiũ·ĩuen/ tũ ex qualitate ſoni illius rei cui cõuenit. Impꝛopꝛie tamen qñq; iuenit᷑ in pꝛima 7 ſecunda ꝑſona. Inde hic tinnitus.tus. Et tinnito.tas.fre. Et tinnulus. la. luʒ. Et tinniens. tis. ge. omnis. CTyrocinoꝛ.aris.d.p.i.eſſe uł fieri de nouo militẽ uł facere uł exercẽ officiũ tyronis. Titillo.titillas.i.titubare.vel ad luxuriam icitari· ſtimulare.? dꝛ a titubo. bas. Et in actiua ſignificatione dꝛ titillo.las.i.inflã/ mare · incitare· ſtimulare.cõmouere ad lu⸗ xuriam. Inde hęc titillatio/luxurię incita/ mentũ ·carnis incitatioinflãmatio. Et ti⸗ tillicus,.ca.cũ.pe.coꝛ.i.titillatione plenus. ſecgn nn np Unm ii 1 Wnnmni Gtnc. Wde Mtoti. bicset⸗ r. Biparn rzinm r Tin fan cnaE A, erienn I =. innan Gu ginan gno, Ein⸗ ſcilʒ qͥ ĩcitat· vel qͥ incitatad luxuriã. Et ti⸗ tillariꝰ ria. rin.i.pꝛon ad luxuriã. Titillo. las.iĩ abſoluta.⁊ ĩ paſſius ſigẽtione neutrũ ẽ Et in actiua eſt actiuũ.⁊ ſcribit᷑ ꝑ duo.l. Titubo. bas. baui.n. p.i. vubitare vel v⸗ clllare:tremereꝗæ coꝛ.tu. Tiuulo.las.a.p.i.deſignare titulo/uł titulũ apponere ⁊ dꝛ a titulus.Et cõponit᷑ Inti⸗ tulo.las. Pꝛętitulo.las. Retitulo.las. Et coꝛ.ti. Oñ Ouidiꝰ de reme. Aegerat buiꝰ amoꝛ titulum nomenq; libelii. CTogeo.des.todui.vel todi.n.S.i.moueri: tremere ad modũ todę.⁊ dẽa toda. Tolero.raſ.raui.a.p.i.ſuſtinẽ/pati ·ſufferre Et ſcribi debet ꝑ vnũ.l.habet enĩ pꝛimaʒ bꝛeuẽ. Onde Duidius de arte. Dũ vires aiuʒ q; ſinunt tolerare laboꝛes.Naã veniet tacito curua ſenecta pele. Tollo.lis.i.eleuare.Et tollẽ.i.anferre. Sʒ tollimus a volẽte. Eripimus vi. Euferi/ mus qð dedimus.Et tollere.i.nutrire.Et tollere.i.poꝛtare.vel ſuſtinere.⁊ caret p̃/ terito⁊ ſupino/ſed accipit mutuotuli vel ſuſtuli. Antiqui enĩ oicebãt tulo.lis.tuli. vel tetuli.tultum. Et inde cõponebat ſu⸗ ſtulo.lis.ſuſtuliqdð modo nõ eſt in vſu in pꝛęſenti.⁊ ideo datũ eſt eius ſteritũ huic verbo tollo · quod ſigt auferre vel eleua/ re. Et compoſita ſimiliter poſſunt acciꝑere pꝛęteritũ ·a cõ oſitis illius q;uis non oĩa. Item CTollo cõponit᷑. Ettollo.lis.attuli.i valde tollere.Extollo.extuli. Suſtollo ſuſtuli. i ſurſum tollere. Et eſt actiuũ tollo cum ſuis cõpoſitis· hm Hug. Similiter tuli dat᷑ pꝛo pꝛęterito huic vᷣbo fero. Pꝛi/ ſcian aũt in. x? libꝛo ſic dicit: Tollo tetuli 10 quo nunc in vſu frequenti eſt ſuſtuli. AE tulo qͥʒ de veteribus qð fuit in vſu te/ tuli dicebãt. Tollo q̊ʒ deficit ſupino · R p eo vtimur ſublatũ. Suffero etiã facit ſu/ ſtuli · in alia ſiẽtione De ſigtionibꝰ huiꝰ vꝓbi tollo cõſueuit a quibuſdã vici. Qui remouet tollit·qͥ ſublimat qͥʒ tollit. Et p nutrire tollẽ ſepe dat. Itẽ. Qui tollit re⸗ mouet · gerit · erigit· accipit:aufert. Tondeo.des.totondi.tonſũ.a.S.i.capilloſ ſecare vel aliud diminuẽ in circũitu coꝛ/ rodere. Inde hic tonſoꝛ. Hertinet etiam tõdere ad oues. Dñ.j.Reg..252 Tudiui qꝙ tonderẽt paſtoꝛes tui gregem. Inue/ nit᷑ etiã tũdo.dis.ꝑ.u.tertię cõiugationis Bb aliud ſigẽt. Onde. Condemus barbas vel oues:ſed tundimus herbas. Condeo Dat tonſũ· ſ pbet tundere tuſũ. Dat tũdo tutudi:ſᷣ̊ dat tondere totondi. Tondito.tas.frequẽtatiuũ de tõdeo:des · Tono.tonas.tonui.itũ.i.tonitruũ facerea cõuenit ſoli deo · Dñ ſolũ in tertia ꝑſona dicit᷑ iueniri. Inuenit᷑ tñ in pima? ſecõẽda pꝓſona ꝑ pꝛoſopopęiã.i.per tranſlationẽ.· yvyt tono.i.ſono.vel foꝛtiter clamo.et per apoſtropham. Cono componitur Atto⸗ no.nas.i.ſtupefacere.Cõtono.nas.i.ſimul tonare Intono nas.i.iſonare.Cono neu/ trũ ẽ. cõpoſita.pꝛęter attono quod ẽ ac/ tiuũ. Et oĩa faciut pꝛęteritũ in nui.⁊ ſupi⸗ mü in itu. Licet quàdoq; inueniat᷑ facere ĩ aui.⁊ ĩ atũ ſᷣm antiquos.Et oĩa coꝛ.hanc ſyllabam. to. Et nõ ꝙ tono abſolutü ẽ. vt deus tonat. Inuenit᷑ tamẽ etiã quãdoq; deus tonat aeremquia verbũ tranſitiuũ tüc intelligitur in eo.i.tonare facit.vel to/ nitruo ꝑcutit. mouetet tangit. Similit᷑ EPluet ſuꝑ peccatoꝛes laqueosignis.i.qſi pluẽdo.i.ſubito ⁊ abundãter emittet.Et coꝛ.pmã tono. Oñ Cſopus. Duʒ foꝛtuna tonatfugitiuos terret amicos. Tonſo.ſas.frequẽtatiuũ. ! qͥ tonſito.tas. aliud frequẽtatinun. Toꝛmento. tas.i.toꝛmẽto afficere. Iñ toꝛ⸗ mentuoſus.ſa.ſũ.qð ⁊ toꝛmentoſus dꝛ. Toꝛno.nas.i.toꝛno aptarein girũ mittere vel voluere inſtrumentũ·ſcilʒ toꝛnũ. Toꝛpeo.pes.pui.⁊ caret ſupino.i.languere pigrere ⁊ deficere:ſtupere/mutere quada admiratione · vel timoꝛe affici. Inde hic toꝛpoꝛ. oꝛis: toꝛpeſco.cis inchoatiuũ. Toꝛqueo.ques.toꝛſi.toꝛſum· vxl toꝛtũ.a.s i,cruciare. Et toꝛquere.i. flectere · voluere vel mittere · iaculaarr. Toꝛreo.res.rui.toſtum.a.s.i.vrereaſſare. ſiccarecremare · vel vertere · ſiue ſoluẽ. Oñ CTheodolus. Ethiopũ terras iam feruida toꝛruit eęſtas.Coꝛreo facit toꝛrui ĩ pterito Ztoſtũ ĩ ſuß. Inuenit᷑ etiã toꝛritũ.tu. De ſigtionibus huius verbi ſolet dici. Qui toꝛret voluitſiccat:cremat/aſſat.⁊ vrit. Toꝛreſco.cis.a torreo · verbum inchoatiuũ quod accipit᷑ impꝛopꝛie qñq; in paſſiua ſigtione ⁊ abſoluta.i.areſcrer. Toxico.cas.a.p.i.venenareveneno inſicẽ. Et cõponit᷑ intoxico.cas. CTracto. tas. vb ü fre. trabo. his.qð videt᷑ iſtare a ſignificatione ſui pꝛimitiui:ſed 729 v penitus non diſtat. Nam qui aliqͥd tra/ ctat.quodamodo illud trahit. Eſt eni tra⸗ ctareſententiã frequẽter huc⁊ illuc trabẽ Et tractare eſt ad libitũ trahere.Inde tra ctus.ta.tũ. Et hic tractus.tus.tui.Et tra/⸗ ctim aduerbii.i.lente. Trado.dis.tradidi.traditũ.a.t.i.pꝛodere dare · vel traſferre.⁊ dꝛ a tranſ.⁊ do das:⸗ abijcit᷑ n. s. OHñ. Qui tribuit tradittra⸗/ Dit iniquus hõ. Inde bic traditoꝛ.toꝛis.i. pꝛoditoꝛ.vt Judas eſt traditoꝛ.i.datoꝛ. Craduco.cis.duxi.vuctũ.a.t.i.ad vlterio/ ra vucere· vltra vucẽ publicare.⁊ vicit᷑ a trans. Duco. cis. abijciunt᷑.n.s. DHnde in pſalmo debet vici: Qui traduxit ppłm ſuũ per deſertũ. Et Matth. pᷣ. Joſeph cũ elſſet iuſtꝰ? nollet eã traducere.i pducere ſ̃m gloſam vna.Et gręci habẽt ꝓpalare. ⁊redit in idem. Qð eni manifeſtat/quaſi de tenebꝛis ad lumen traducit. Inde tra/ Ouctus.cta.ctũ.Et ꝓducit du. ampliare educere. Traijcio.cis.ieci.ctuʒ.a.t.i.vltra iacere · vel pfoꝛare.vel tranſfigere. Iñ traiect᷑.ta.tũ. Et h̊ traiectio.onis.i.vltra iactio.Et po/ nitur pꝛo merciũ tranſpoꝛtatione. Vnde Ecdʒ7“. Cuʒ negociatoꝛe de traiectione cum emptoꝛe de venditione tracaa. Trano.nas.naui.n.p.i.vltra nouł nato.uł tranſeo · ſed ꝓpꝛie de mari vicit᷑. CTranſcendo.dis.di.ſũ.n.p.i.vltra ſcãdere. dicitur a trans.⁊ ſcando.dis:iabijcitur s.⁊ ſic ſcribit᷑ ꝑ vnũ.s.qꝛ nec añ cõſonãtẽ nec poſt cõſonantẽ debet fieri geminatio cõſonantis.vt aſto/aſcendo/traſcẽdo/niſi alta illaꝝ fuerit liqͥdaut ſupplico.ſuppmo Tranlſeo.is.iui.itũ.i.vltra ire.⁊ dĩ a tranſ.⁊ eo.is.⁊ eſt.s.de pꝛima ſyllaba.⁊ pᷣpoſitio debet ſyllabicari perſe. Trãſfero.fers.trãſtuli.tranſlatũ.vᷣbũ acti/ uum.i.vltra ferre:vel de vno loco ad aliũ ferre⸗ d a transX fero. Inde tranſſatus. ta.tũ.i.traductus: ſiue vltra ductus.trãſ-/ poꝛtatus.Et hic tranſlatoꝛ.toꝛiss Tranſfiguro.ras.a.p.i.tranſfoꝛmareſcilicʒ Vvltra in aliam figuram mutare. Tranſfreto.tas.taui.a.p.i.vltra fretum ire mare tranſire.⁊ dẽ a trãs.⁊ fretũ.i coꝛ.fre. Trauſſugio.gis.tranſfugi.a.t.i.vltra aliuʒ fugere.⁊ dicit᷑ a trans.⁊ fugio.gis. JInde bic⁊ bęc traſfuga.gę.qui de vno exercitu fu git in alium. 7 coꝛ. fu. Tranſgredioꝛ.deris.d.t.i.vltra gradi/pꝛę⸗ Traho. his.traxi. ctu.a. t.i. extendere rape· 4 uiaricari: dicitur a tranſ.⁊ gradioꝛ. Tranſgulo.las.a.p.i.vltra gulaʒ deoꝛſum imittere.ſcilʒ tranſglutire. Trãſigo.gis.tranſegi.tranſactũ.a.t.i.vltra agere · xel litem decidere· quaſi actionem tranſire. Item tranſigere.i.cõponere. Iñ tranſigensparticipiuʒ· qð capit oẽs ſui verbi ſigtiones. Et hec tranſactio. onis. Tranſmeo.meas.n.p.i.vltra meare.Et dĩ a transa meo.as. Tranſmigro.gras.graui.i.vltra migrare. nãſire.Oñ Pſalmiſta. Crãſmigra i mõtẽ ſicut paſſer. Et coꝛ.pmã naturalit᷑. Hnde trãſmigro.graspenultimã grauatlicet ĩ aliquibo eccleſijs acuat᷑. Onñ Zogimas. de Maria ęgyptiaca Heu inquit· quid tentaui:quo:qualis:⁊ vnde migraui. In vſu tamen migro habet pꝛimam coẽm. Tranſuado.vas.daui.n.p.i.vltra vadare tranſ vadũ ire:vel traſ vadũ oucere.⁊ dĩ ꝗq trans. vado. vas.? coꝛ.vꝗ. „ Trãſuerto.tis.a.t.i.vltra vvtere· vel ad ali/ quid vytere·obliquare. Iñ trãſuſusſa ſũ. Trãſpono.nis.a.t.i.oꝛdinẽ mutare. Tremo.mil.tremui.mitũ.n.t.i.pauere/pal/ pitarenutare. timoꝛẽ monſtrare.Iñ tre⸗ mẽdus.da.dũ. Et tremebũdus.da.dũ.i. ſimilis trementi.Et h̊ tremoꝛ.oꝛis. Et tre/ moꝛoſus.ſa.ſũ. Itẽ tremo ↄꝑonit᷑ cũ facio ⁊ fio.vt Cremefacio.facis.Cremeſio.ſis. Itẽ a tremo cõpõit᷑ Extremo.mis.Cõtre/ mo.mis.Intremo.mis.Et hinc inchoati na Cõtremiſco· Extremiſco· Intremiſco. Tremiſco.cis.inchoatm̃.i.icipio tremere. VDñ Daniel.. Cremiſcat ⁊ paucãt deũ Danielis. Et coꝛ.tre. Pnde ĩ TRcuroꝛa di. Signa decẽ Pharao tremuit ſiccũ mare fluctus. Et coꝛ.penł.infinitiui. Oñ ĩ Plſal/ mo debet coꝛripit me. Qui tangit terrãa facit eã tremere. Item IYſa. 662 Qui tre/ mitis ad verbũ eius.penl.co. Tremulo.las.n.p.i.tremere ⁊ trepidare. Threneo.nes.i.lamentari ·voce triſti dolo rem expꝛimere. flere ˖ dolere · cõqueri. Trepido.das.vaui.n.p.i.foꝛmidare.Vñ Apheta. Jllic trepidauerũt timoꝛe. Iñ tre⸗ pidus.va.dũ.i.timidus. Treugo.gal.n.p.i.ſecurare/pacificare.treu gam facere. pati.Et tribuloꝛ. laris depo.ge.in eodeʒ ſenſu. In hęctribulatio.onis.i.ꝑſecutio/ aduerſitas. Trico·cas.caui.a.p.i.deciꝑe· vel impedire Tribulo.las.a.p.i.tribulationẽ inferre · vel ſ ſe +W= $ — = = n Aun n Wren N n Di tlieerf Ams g ruu d Ln rpa Jic, Wi⸗ Cre nis lir Nwet mio. mnme i⸗ adi * ibe umn Cuns ae. d n. VurP vel demoꝛari. DHñqͥdã ad beatã Mari dicẽtẽ:Nuomodo fiet iſtudquoniã viꝝ nõ cognoſcoinquit: Quidq vitam tricas in mundo? Itẽ tricare.i.tricas capilloni facerea eſt verbũ ꝑtinens ad mulieres · ꝗ tricant crines ſuos.quos in tres partes diuiſos · ſubtiliter cõplicant⸗ iuoluũt · et hmõi inuolutio trica dicit quaſi tria ca/ piens.i.tres partes cinium. Onde Ecd. BP2? Et hoꝛa ſurgendi non te tricesi.non ſis piger.vel non facias moꝛam in cõpo/ nendo capillos.ſicut mulieres faciũtvel nõ ſis mollis effeminat qũ debes ſtre/ nue operari. Alia littera ĩuenit᷑ in biblijs coꝛrectis. Hoꝛa ſurgẽdi nõ te triſtes Oñ Dicit glo. Rabani. ldmonet ne ſimꝰ tri/ ſtes ułtardii viſciplina ⁊ meditatiõe ſa/ pientieꝑ h̊ qð diẽ· Me ſimustriſtes.ex/ Pnit qð dicit · nõ te triſtes. Per hoc vᷣo ꝙ addit. Del tardi videt᷑ innuere ꝙ alia littera ibi iueniat᷑ nõ te trices. Quidã xο dicũt ꝙ; tetrices ẽ ibi vna victio. ut dictũ eſt. S.de noĩbus in tetricꝰ. Itẽ trico cõpo/ nit᷑ Contrico.cas. DNiſtrico.cas.i.diſſoluẽ expedire. Extrico.cas.i. expedire exoluere aꝑire. Intrico. cas.i.impedire· ulł iuoluere velimoꝛari. Retrico. cas.i.iten tricare · ul tricã ſoluere.Et eſt actiuũ cũpibo ſuis cõ/ poſitis. ꝓducit.tri. Oñ ĩ gręciſmo vicit Impedit intricatnecnõ iuoluere ſignat. Erxtricatq; ſapitexpedit aut aperit. Vrniꝑtioꝛ.ris· ⁊ triꝑtio.tis. codẽ videi in partioꝛ tiris. . Triplo.plas.a.p.triplum faccre. Tripudio.as.n.p..tripudio lętaniexulta/ re:gaudere. vel victoꝛiã habere. Enſtor ans. d.gii woleretniſt̃ eſſe. Jnue⸗ nit᷑ etiã triſto.ſtas.i actiuo genere.i.triſtẽ lacere · turbare. Et vtrũq; cõponit᷑ Cõtri⸗ ſto. ſtas. Contriſtoꝛ.aris. Trito.tas.i.frequent terere. Et pdu mã. PDñ Facet. Quos vult ſoꝛs dunt quds nõ vult cum pede tritat. WH Trituro.ras.n.p.i.terere.triturã facere. de palea granũ cõterẽdo eruere.Oñ. Ton. 9 Et qᷣ triturat in ſpe fructus percipiẽdi. Etpan penl.ſicut tritura nomẽ. Onde in Anticlandiano dẽ. Deiectãq; ſolo pedib tritnrat equinis. Triumpho.as.a.p.i.triũphũ habereerul⸗ tare vincere. Inde hic bec triumphalis hoc le. Crucido. das. dania. p.i interficere· iugu⸗ arelecgen ejreglenwi cedẽdo truncare. dẽ a trunco.cas.⁊ cedo vel cede. vnde trucidare·q̃ſi tuncando cedere. pducd. VDñ Hꝛatius in epi. Dinũ ſeupiſcesſeu po:rum? cępe trucidas. Truculo.las.laui.a.p.i.trucidare. Trudo.dis.truſi Pſiarrimpwlcreünpmn- gere. in cuſtodiã in dudere. pducit tru. runco.cas.a.p.i.caput auferre diminue⸗ re. debilitare. dĩ a truncus. Trutannico. Cas.n.P P.ivitã ⁊ moꝛes truta⸗ noꝛũ gerere. Trutino. nas· a pilibꝛare equipendere et dẽ a trutina. Delvt dicit Pap.CTrutinat apenſatextimat.⁊ coꝛ.tru. NHñ Matius in epi. Sariptoꝛes trutina nõ emulta loauamr. ante Caberoass.a p.a. inflare ſupbire. ut ulr⸗ ribus implere. Et cõponit᷑ Cotuberoras Detubero.ras.i purgare vel quare. CTudico.cas.a.p.i.ꝑcutere cũ malleo. Culo.lis.vide.S.in tollo.lis. Cumeo.mes.n.s.i.ſurgere.creſcereinflare. ſuꝑbire. Iñ h̊ tumoꝛ.or..Et tumeſco. ſcis. inchoa. Cumeo neutrũ eſtæ caret ſupino coꝛri.tu. Oñ MHꝛatius in poetria. Deſa⸗ num tetigiſſe tument/fugiantq; poetam. Et in Aurora dꝛ Hic tumet ille timet. fu⸗ git hic hoſtẽ · fugat ille. Tumulo.las.a.p.i.lepelire. Inde tumulati aduerbiũ. Et coꝛ.mu. Tumultuo: aris..p.i.tumultũ beere Zi tumultuarius.ria.riũ. Tundo.dis.tutudi.tuſ. um. a.t.i. percutere. verberare · cõterere · cõfringere. ⁊ coꝛ. tu. Cunico. cas . a. p. i tunicã induere. CTuoꝛ.eris.tuitus.ſum..t.i.inſpicẽ· vel de⸗ fendere/pꝛotegere.Inde tueoꝛ.tueris.tu/ tus.ſum.ſecũdę ↄiugationis.i.inſpicẽde/ fendere/ ꝓtegere. Et hm Piſcianũ·idem ſignt tueoꝛ tuoꝛ. Et ambo ſũt ꝓba depo. Et tuoꝛ fac ſupinũ in tuitũ. Cueoꝛ vo ſe⸗/ cũdę cõiugatiõis.facit tutũ. Et ambo ha⸗ bent tuent in infinitiuo HDñ.ꝛo ſpeculoꝛ dicis p defendo tueri. Dat tutuʒ tueoꝛ· tuitum tuoꝛ ·ãbo tueri. Itẽ nõ ꝙ tuoꝛ raro iuenitur ꝓ defẽdere.⁊ ſępius ꝓ inſpicere. Ecõuerſo· tueoꝛ raro inuenit᷑ ꝓ inſpicere. ⁊ ſepe pꝛo defendere. Turbo bas. baui a. p.i.ſcipitare·õfundẽ: cõmiſcereobſcurare: dicit᷑ a turbo.biniſ. Inde turbidus.da.vũ.Et hęc turbiditaſ tatis. Etetorbiu de natura. Turbulẽtü 7 vHao ſit. Et a turbo. bas. dẽ turbido. das.i. turbidũu facẽ. Et turbat.ta.ti. Et tbatio. Curbulento.tas.i.turbulentũ facere. Turgeo.ges.turſi.turſũ.n.S.i.inflari·tumẽ. Ena turgeſco.ſcis.inchoatiuu. Curꝑo.pas.a.p.i.inqͥnareturpẽ facẽ. Iñ turpeo.es.i.eſſe uł fieri turpẽ· Iñ turpelco cis.ichoa. Curpo cõponit. Deturpo.pas· Tuſſio.ſis.tnſſiui.tuſſitũ.i.toꝛqueri a tuſſi. 1 dicit᷑ a tuſſis. Inde hic tuſſitus.tus.Et tuſſito.tas.frequẽtatiuũ/penł.pꝛoducta. CTutelo.las.a. p.i.defẽdere. Iñ h̊ tutelatio onis. Et h̊ tutelamẽ. mis.Ct hic tutelatus tus. Et h tutelatoꝛ.i.defenſoꝛ. pducitte. Tutoꝛ.tarli.frequent᷑ defendereſeruare.et di a tneoꝛ.eris.Et coponit᷑ Cõtutoꝛ.aris. Vñ antiqͥ dicebãt contuto.tas.Oñ Ba/ ruth. 6? Sacerdotes ſeris oſtia tutãt. AWcillo.las.a.p.i.titubareiſta/ bilem eſſe · tremulare. labare . trepidare.⁊ dẽ a vaco.cas. Jñ è½luvacdillãs ꝑticipiũaꝓd.va.Hũñ DODuidi meta. Spes mea vacillat ſubtili pendula flo. Haco.cas.caui.n.p.i.eſſe uł fieri vacuũ.Et licʒ videat᷑ ad alias ſigtiones trãſferritñ oẽs redolet ilam. VPꝛ enĩ Haco lectioni. i. inſiſto lectioni ⁊ operã do.⁊ Paco a lec· tiõe.i.ceſſo:uł deficio a lectiõe. Haco nu/ mis.i.careo. Sʒ oẽs iſte ſigtiones redolẽt pmã. Cũ enĩ dico: Maco lectioni ·idẽ ẽ ac ſi diceret᷑vaco ab alijs rebus: inſiſto le/ ctioni. Iñ vacat imꝑſonale.i.eſſe vacuũ ułlicitũ eſſe:uł opoꝛtunũ.Nñ.vacat mihi legere.i.oꝑoꝛtunitatẽ legendi habeoa nõ ipedio: ab alio negocio. PHaco neutrũ ẽ. Et coꝛ. va. OHñ Aucan in. S? Jata vacent pꝓcerũ motus hbęc cuncta ſequet᷑. Pap. vo dicit Macat operã vat ul deficita vacuo dDictũ:qui enĩ vacu ẽ a cęter oꝑibꝰ.int᷑dũ vni vacat.i.operã datinterdũ nihil agit. Vachuo.as.aui.a.p.Et ſᷣm Pap.vacuat.i. inanit ·qð intus ẽ aufert. Iñ vacuus.a.iũ.i vanocioſus · deſtitutſine eo qð habuit Et coꝛ. pᷣmã. Wñ Huidiꝰ. Pa vacue mẽti q̊ tueat᷑ opꝰ. Et cõponit᷑ cũ factus.⁊ dicit PDsocuefactus.ta.tũ. VPñ Job.iʒꝰ Et flu⸗ uius vacuefactus areſcat. Padio.as.a.p.i.ĩ uadio ponere:vadiũ vel pignus alicui vare.⁊ coꝛ.va. Et cõponit᷑ Cõuadio· as. Inuadio.as. Obuadio. as. i. gliũ vadiare.Reuadio.as.i.repigno/ 4 rare a vadio recolligere. Subuadio. as. i.poſt vel latenter vadiar. Dado. das.vaui.n.p.i.ꝑ vadũ tranſireuł ꝑ vadũ ducere.vt Dado iſtũ: vel vado equũ.Et cõponit᷑ Peruado.das.Reua/ do. das. Craſuado. das.⁊ ẽ neutꝑ vado cñ ſuis cõpoſitis ꝓ tranſire ꝑ nadũ. In alia ſigtione eſt actiuũ.⁊ coꝛ.va.ſic vadũ. Szʒ vado.dis.pmã pd. Hñ. Mado viã vado q̃drupede.vadio vadiũ do. Et va/ doꝛ illud idẽ ſigre ſolet. ꝛima vado le/ gotertia vado leoeg. NHado.ois.ſi.ſu.i.ire uł ꝑgere.Et cõponit᷑ Cõuado.dis.Euado.dis.i.ex vadereel/ fugereliberari. JAnuado.dis.i.impetere- aggrediarripe.Peruado.vis.i.perfecte vadereułꝑ aliqͥd vadere. Pado ⁊ eius compoſita neutra ſũtpꝛęt᷑ inuado/qð eſt actiuũ. Et ꝓdu.va. Dñ Mamphilus. Et modo vadit eques qui ſolet ire pedes. Vadoꝛ.dar.i.in vadẽ ponere.vadẽ dare. vt Ego vadoꝛ illũ tibi.i.do illũ invadem tibi dĩ a vas.dis.Del vadari.i.vocari ad iudiciũ/ad placitũ.vel fideiubere ułli⸗ tigare: uł polliceri.⁊ erat cõe oli.ſ̊ modo depoa ꝑtinet non ſolũ ad hoiesſ̊ etiã ad agialia bꝛuta.vt Mado tibi equũ meu. Et cõpõit᷑ Cõuadoꝛ.arl.Euadoꝛ.arl.i.poſcæ · flagitare. vel a vadiatiõe liberare remo/ uere. Reuadoꝛ. arli.vadẽ recolligere⸗ eſt depo.cũ ſuis cõpoſitis.⁊ coꝛ.va.ſicut vas dis. Dñ Duidius de reme. Jãq; vada- turus lęticia ꝓdeat inqͥt. » „* DPagino.nas.n.p.i.facere vaginas.Et cõ/ ponit᷑ Euagino.nas.i.extraho de vagina Inuagino.nas.i.in vaginã mittere⸗e· Pagio.gis.giui.uł vagij.itũ.n.q/i.ploꝛare flere. Et ẽ ꝓpꝛie infantin dꝛ a vagus.a.ũ Et inde h̊ vagit᷑.tus.tui.ipſe clamoꝛ ĩfan/ tiũ. Et vagito. tas.i. frequent vagire· vl violenter. pd.penłᷣ vagꝰ eã coꝛ Dnde Nos q̃ſi vagitu deficiente loqͥ. Itẽ. Sil⸗ uis paſce vagis · in cunis tu petre vagis. Dagoꝛ.ar.at.ſũ.d.p.i.ſpaciari errare·huc illuc diſcurrere. Iñ vagabũdus.da.dũ. Et vag. ga. guů. M ant vĩ vag.q̃i avia actus: vagari·qᷓſi a via agi.i.ſine via.vel vagari ·qſi vagũ agi.etymol.ẽ. Iñ h va/ gitas. tat.⁊ coꝛ.va. Oñ Aucanꝰ. Mobili⸗ tas cũ plebe patet lateq; vagat. Item in Auroꝛa. En vag ꝓpuag maledict en. Dagurio.ris.riui.i.p ociũn vagaſ. Vaſeo.les.lui.litũ.n.s.i.vigereſanũ eſſe ulł * poſſea pꝛeciũ denotat.Et valeo.i pereo · 17 — — — —rL- Hv —ð — -ð —— — — KN. 4 8 6 inrtr Apad hen anc pü⸗ E Mle Cöcn deres wexe⸗ poſen oci bungt eſet Med men R fnode Feniad unenEt iſ wrrc lrye R uic⸗ N e⸗ gipen N as NK nannehn sdtn liruß , bl iͦcſel D vel infirmoꝛ. Dñ Cerentius. Daleant jq inter nos viſcidia gqrunt. Et hinc iuenitur qdðdã verbũ defectiuũ qð ꝑtinet ad ſalu/ tationẽ in receſſu·ſcilʒ Hale valete vale⸗ to valetote.i.valere·qð olim ſolebat dici moꝛtuis poſt ꝑactã ſepulturã ab amicis qð erat ſignũ:q; nõ debebant ampliꝰ eos vigere. Et qꝛ tale vale erat ſignũ doloꝛis ⁊ triſticię⁊ męror: Iñ tractũ eſt vt valeo conat᷑ pꝛo perire· vel infirmare. Itẽ a va⸗ leo.les.dꝛ valeſco.cis.inchoa. Et coꝛ.va. Vñ Ouidius de reme.Ht valeas animo quicqᷓ;ᷓ tolerare negabis. Et in greciſmo dr.L ccipit᷑ valeat ꝓ queat⁊ pereat.Qui valet ille põt defectiuũq; ſalutat.Nõ q; valeo quàdo pᷣciũ denotatcõſtruit᷑ cum gliõ denotante pᷣciũ indetermiatũ.vt In digeſto Julius ait. Fundũ tanti valere quãti vedi põt.Et Gꝛegoꝛiꝰ dic. Regnũ cęloꝝ tanti valet quãtũ habes. Cõſtruit etiã cũ actõ denotante pᷣciũ indetmĩatũ. vel determinatũ. ut in Geñ. Terra quam poſtulas trecentos ſiclos argenti valet. Cõſtruit᷑ etiã cum ablatiuo. DVallo.las.a.p.i.circũdarecircũſepireimu/ nire ꝓpꝛie vallo vel vallis: dẽ a vallum Iñ hec vallatio.onis.i.paloꝝ circũdatio in villa.vel in vrbis obſidione. Itẽ vallo cõponit᷑ Cõuallo.las.Circũuallo.las. Vanito.tas.a.p.i.va nitatẽ dicẽ·vel vani⸗ tando laudare.⁊ dicit᷑ a vanus. Daneo.nes.n.sS.i.eſſe uł fieri vanũ·vel de⸗ ficere.⁊ caret ſuß. Iñ vaneſco.cis.inchoa. Et ꝓd.va.Mñ Huidiꝰ ð ſine titulo.Car⸗/ mine leſa teres ſterilẽ vaneſcat in herbã. Dapo:ꝛo.raſ.raui.a.p.i.calefacere·vrere· uł vapoꝛẽ emittere· vel uaꝑoꝛãdo emittere. Iñ h̊ vapoꝛamẽ.mĩs.⁊ hic ⁊ hęc vapoꝛa/ bilisa hoc le. Et hic vapoꝛ.por.i.caloꝛ.fu mus. Itẽ vapoꝛo cõponit᷑. Euaporo.ras. Et ꝓd.po.Hñ Virgilius enei.xi? Suc/ cedunt matres templũ thure vapoꝛãt. Dapulo.las.laui.idẽ eſt qð vᷣberari.⁊ dꝛ a vapoꝛ.Et ẽ verbũ neutrũpaſſiuũ.⁊ ſigt paſſionẽ ab alio illatãa cõſtruit᷑ cũ abltõ intpoſita.a.vel ab. vt Dapulo a te.i.ver⸗/ beroꝛ. Et habet uocẽ actiuia ſenſũ paſſiui. ſicut⁊ veneo ·nubo.exulo.Et ꝓd pmã va⸗ luoa ſcribit᷑ per vnũ.p. Parico.caſ.vel varicoꝛ.arli. tranſire uł am bulare. vel diuertere · vel deflectere ⁊ cur⸗ uare.vel claudicare dẽ a varica ułla va⸗ rix. Et cõponit Diuarico.cas.⁊ diuaricoꝛ caris.i.diſcutere:vel ſeparare· diuerſũ fa⸗ BPBberto. tas.n. p.i.abundare. cere · vel diuerſificare. vel diuerſis modis varicare. Dꝛeugrico.cas. vel potius pꝛeè⸗ uaricoꝛ. caris.i.tranſgredi. .. Dario.as.aui.a.p.i.facere variũ.diuerſifi/ care. Iñ variatim adũ. Et h H̊ variabil. ⁊ Hᷓ le· Iñ variabiliter adu.⁊ ̊ uariabili⸗ tas.tatis. Itẽ vario cõponit᷑ DPiuario.as i.diuerſis modis variare.⁊ coꝛ.va. Vaſto.ſtas.ſtaui.a.p.i.deſtruere· diſſipa/ re · diripe.ſdariſpoliare. Iñ h̊ vaſtatoꝛ. toꝛis. Et h vaſtatio. onis. Et vaſtatoꝛius ria. riũ. Et hic heęc vaſtabilis: Hᷣ le. Et h̊ vaſtamẽ.mis.Et ꝓd.pe.Itẽ vaſto cõpo⸗/ nit Deuaſto.ſtas. Peruaſto.ſtas. Daticinoꝛ·aris.atus.ſũ.d.p.i.diuinarep/⸗ phetare.⁊ dẽ a vatesa cano.nis. Inde h̊ vaticiniũ.nij.i.diuinatio:.ꝓphetatio. Et H vaticinus.ni.deus paganoꝝ.Et coꝛ.ti. OPbero. ras.n.p.i.abundare.⁊ dꝛ ab vber pꝛo abundãtia Et cõponit᷑ Exubero.ras. 1i. valde vberare ſuꝑabundare. Iñ exube⸗ rans.tis.oĩs ge. Iñ exuberãter.tius.tiſſi/ me.adũ.Et h̊ exuberantia.tię.i.abũdãtia/ affluẽtia. JInubero.ras.i.valde vberare. Iteʒ vbero. ras.põt deriuari ab vber ꝓ mãma. Et tũc vberare.i. lactare. inde ex/ uberare.i. ab ubere ſegregare. Et inubero ras.i.lactare.Et ſᷣm hoc vbero eſt actiuũ (iũ ſuis cõpoſitis. B ante Duel E VNVdo. vas.n.p.i.balneo:madefacio ꝓdu. pꝛimã.Mñ Phyſiologus.QNui cum nos vdat ſumpta venena fugat. Pecto.tas.taui.i.frequent᷑ velſępe vehere. 7 dĩ a veho. Iñ vectito.tas.aliud fre. Pegeto.taſ.taui.a.p.i.viuificare/ſuſtẽtare tegere· aliquã vim valitudinẽ cõferre.⁊ dꝛa vegetus. Inde h̊ ⁊ hec vegetabilis,. 1 le. Et hec vegetatio.onis. Et coꝛ. ge.⸗ VPeho.his.vexi.ctũ.a.t.i.poꝛtare.vel mo/ uere· vel ducere. BPelificoꝛ.aris.v.p.i.velis tenſis nauigare uł vela facere uł erigereuł velũ ꝑuũ facẽ. dĩ a velum⁊ facio coꝛ.ſi.Inuenit᷑ etiaʒ Velifico. cas. HMßV Pelitoꝛ.tar.ꝛ.p.i.ad modũ velitũ pugna re · vel Bliũ incipe. Et ponit᷑ ſimpliciter p pugnare vel certare vel altercari. Dellico.cas.caui.a.p.i.ſũmatimulł paulatĩ uł apparẽt vellere,. Iñ vellicãs tis ge.oĩs. Bngde Imos.7? Sʒ armẽtarius ego ſũ vellicãs ſycomoꝛos. Et coꝛ. li. Et eſt ꝓbü apparitiuũ.Et foꝛmat᷑ vellico a vellis ſecũ/ Og ꝑſona de vello lis. is. mutata in.j. coꝛ. Iꝛaddita co.vt vello.lis.vellico.i.appareo ulb videoꝛ vellere. ſicẽ̃ albico.cas.i.appareo albere. ”MM Vellito.tas.i.frequẽt᷑ vellere.Et nõ ꝙ vel/ lIlito. tas.p.t.ſœiptũ ẽ fre. Sʒ vellico.cas.ꝑ c.nõ põt eſſe fre.q; nullũ frequẽtatiuũ de- ſinit in. co. ̊ deſinit in. to. uł in.ſo.uł in. xo. DBello.lis.velli.uł vulſi.vulſũ.a.t.i.eradi⸗ care-carpere. Belo.las.laui.a.p.i.tegereicooꝑire· obũ/ baeꝛare. Iñ h̊ velamẽ. mis. Et h velamentũ ti. Et H velü. li monachaꝝ. Et ꝓpd. v. Bñ Dirgiliꝰ enei. 5? Cetera populea velatur fronde iuuentus. Vendico.cas.a.p.i.acqͥrere. Pel vẽdicare ẽ coꝛã iudice dicere uł intẽdere rẽ eſſe ſuã uł allegare. vt qñ qͥs vicit ſic: Hec res eſt ſolũ intendere vt res dedaretur ſua: ſibi dominiũ applicetur. Bengdito.tas.i.vædẽ cupio/frequẽt᷑ vedo. Hendo.is.idi.ditũ.a.t.i.venũdare.vel rem pꝛo certo pᷣcio dare.vel rẽ ſuã alienã facere pᷣcio valoꝛis eſtimati recepto vel rrecipiendo. di a venũ ſuß. ⁊ do das. Beneſico. cas.a.p.i. venenuʒ facere.⁊ dĩa venenũ.⁊ facio. Iñ veneſic.ca.cij.pel.coꝛ. i. miſcẽs ⁊ faciẽs venenũ.Et hic ⁊ B vene/ ex. cis. in eodẽ ſenſu. 2 Beneno.nas.i.toxicare.ve nenũ facere. vel veneno inficere. Inde venenatus.ta.tũ. Et venenariꝰ ria.riũ.qͥ facit venenũ. De⸗/ nenatũ eſt in qͥ mixtü ẽ venenũ.vt potio. Benenoſũ vo ẽiqͥ natũ ẽ ut herba ſerpẽs NPeneo.ñnis.niui.vel venij ꝑ ſyncopã venũ. 1i.vdi. Oñ.j. Con x? dic aptus. Dẽ qð ĩ macello venit.i.vdit᷑:mãducate.Et ẽ bũ neutrũpaſſiuũ/ſic ⁊ vapulo:exuloæ nubo qꝛ habet vocẽ neutria ſigtionẽ paſſiui · ut xeneo a te.i.vdoꝛ. Et cõponit᷑ ex venũ.⸗ eo. Et ꝓd.pmaſicut venũ. Sʒ venio.nis. coꝛ. ve ĩ ßſenti.Dñ qͥ da. Aetꝰ ſcurra venit lſua cautio eſt bene vnit. Idẽ. Cur miſer iſte venit niſi numis fęmina venit. Et vt Diẽ̃ VHꝛiſcianꝰ in x? libꝛo Neneo ſᷣm ana/ logiam venitũ deberet facẽ ſuß/p qͥ venũ magis in vſu e. Beneroꝛ.ar.verbũ cõe.i.adoꝛari:honoꝛare uł honoꝛari/decoꝛareulł decoꝛari cũ vene/ ratione·q;ꝛ ꝓpt᷑ pulq itudinẽ fit ſexe vene⸗ ratio.⁊ dꝛ a venus.Et coꝛ.penł. Bñ. Quẽ t idẽ eſt quod intẽtareſcilʒ ad hoc xeneroꝛ veco:o/quẽ pulcꝑ reddo decoꝛo. Venio.nis.ni.ti.n.q.i.verſus nos ire. Sʒ vagere a nobis ire quo libet. Et coꝛ. wein Hlenti · in terito ea ꝓd. Oñ. Jam venit hoꝛa veni mea tu venias ego veni. Menit gliqñ eſt imꝑſonale: reqͥrit gtm̃.⁊ ꝑtinet ad recoꝛdationẽ.nõ ſimplicit ̊ ex agiũcto vt Mihi venit ĩ mẽtẽ lectionis quã dixit mgjr.i.recoꝛdoꝛ. Simplicit tñ nõ bene dẽ Platonis venit.i.recoꝛdoꝛ Platonis Benoꝛ.ar.v.p.qð ſepe iuenit᷑ p ülicere· vel deciꝑe · q; in venando ſepe ferę decipiunt Et ꝓd.. VOnde Mꝛati in epi. Mõ ego Vntoſe plebis ſuffragia vnoꝛ. Ventilo.las.laui.a.p.i.ad ventũ diſpgere 1 pijcere · exqͥrere excutere· iueſtigare. Et coꝛ.ti ñ Juuenalis in p̊ libꝛo Mentilet eſtiuũ digitis ſudentibus auru. BPenũdo. vas.venũdedi.vnũdarei. ven/ dere. Et vꝛ a venũ/ do. Et coꝛ penl. venũ/ dedi venũdare:vel venũdatũ Inde venũ ogtus. ta. u. M Venuſto.ſtas.i.decoꝛare · decuſare.Et cõ/ ponit᷑ Cõuenuſto.tas. Beuenuſto.ſtas. i..valde venuſtare· vel venuſtatẽ aufere. Per bero.ras.raui.ratũ.a.p.i.pcutere · fla⸗ gellare. Et coꝛripit. be. BDerboſoꝛ.aris.d.p.i.verboſe ⁊ multũ loqͥ. HBerecundoꝛ.ar.atus.ſũ.d.p.i.erubeſcere. Dereoꝛ. rer.veritus.ſũ..s.i:verecũdari:uł timere. ꝓpꝛie cũ exhibitione reuerentig · qꝛ veroꝛũ e vereri. Mereoꝛ cõponit᷑ Reue reoꝛ.ris.ritus.ſũ. Iñ reuerendus.oa.vũ. Et coꝛ.ve. Dñ quidã.Cũ dicit de ſe nõ ſe tamen eſſe weret. Dergito. tas.i.frequẽt᷑ vergere. Et coꝛ. gi. Dergo.gis.verſi.verſũ.i.declinareuł infũ/ dere · vel verſare. Iñ vergito. tas. ⁊ verſo ſas.fre. Iteʒ vergo componit᷑ Conuergo gis · cõuerſi.cõuerſũ.i.infundere.Hergo⁊ eius cõpoſita ſunt actiua· liq; ſepꝑe ineniãt in abſoluta⁊ paſſiua ſigtione.vt vergit.i inclinatur. Vermiculo.las.a.p.i.ſcaturire ad modum vermiũ effluere. Derno.nas.naui.n.p.i.darereſplẽdere uł delectari:floꝛereſicut in vere.⁊ dꝛ a ꝓnus vernans.tis.ge.oĩs.Et vernant᷑adũ. Et hęc vernantia. ti. Perrito.tas.i.frequent᷑ verrere.Et coꝛri.ri. VBerro.ris:verri.vᷣſüũ.a.t.i.verrẽ trahere· ul tergere· purgareradereſcopere. Berſificoꝛ.arlatus ſu.O.p.i.vwerſus facerea dia verſus.⁊ facio. Iñ hic vᷣſiſicatoꝛ.ton. Et vᷣſificatoꝛius.ria.riũ.Et h̊ ⁊ H ꝓᷣjifica/ — ðõõßõ — W⸗ R nw n Met i idet weri W kapene oe ſoge nt Ner . M . 7 a. , ſto. . Paukje. core ſla⸗ N W „ rhar reenöſe *RK Cn imi WN Unodrn 19 . 9 ſe 49 tu. bilis 1 le. Et v̈ſificus.ca.cu. Et coꝛ. xenk. Perſito.tas.i.requenter verſare. Derſo.ſas.i.frequent᷑ vertere:vel frequent᷑ vergẽ· vel frequent verrere.MNaã ẽ frequẽ/ tatiuũ ſdictoꝛũ triũ vboꝛũ:ꝗ faciũt ſupi/ nũ ĩ vyſ · ſcilʒ vergo.gis.verſi.vᷣſũ.verto. tis. vti. verſũ. verro.ris.verri.verſuũ. Pñ. VBerto facit verſũ. verro· vergo q́ʒ verſũ. HBerto.tis,.ti.ſũ.a.t.i.ꝑmutaretranſmutare volurer. ðMD Deſcoꝛ.ſcen.væſci.v.C.i.comedęæulł vti cibo Et cõponit᷑ Cõueſcoꝛ.ſceris.Eueſcoꝛ.cer Et caret ſupinoa etiã ſuppletione pteriti. deberet tamen facere veſcitũ.penl.coꝛłâ.⸗ Beſpero.ras.i.veſpeꝝ facere · ꝓbũ excepte actionis ſoli deo cõueniẽs.⁊ dĩa veſpera Iñ veſperaſco.ſcis.inchoa.i.veſꝑ incipit. ſero fit. Et cõponit᷑ Adueſpero.ras. Inde adueſperaſco.ſcis.inchoa.Et ſunt oĩa iſta ꝓ̈ba exceptę actionis ſoli deo cõueniẽtia Poõt etiã dici:dies adueſperatuł adueſpe ralſcit.i.tẽdituł incipit tẽdere ad veſperã. Et adueſperaſcit imperſonalit᷑i.veſpera appꝛopinquare incipit. Beſtigio.as.a.p.i.veſtigijs inqrere.Et ꝑ ſyncopam · veſtigo.gas.i.inqrere/explo/ rare. Et v veſtigare · quaſi veſtem agere. Et cõponit᷑ Inueſtigo. gas.i.inquirere. Et ꝓdu.ſti. DHnde Cheodulus. Gꝛęcoꝛũ puimus veſtigat grãmata Cadmus. Peſtio.ſtis.ſtiui.ſtitũ.a.q.i.induere.ñ h̊ Veſtitus.tus.tui. Et itelligit latius cultus 6e; veſtitus. Itẽ habit ad naturã ꝑtinet, ult' ad hoies. Itez veſtio cõponit Cõ⸗/ ueſtio.ſtis. Peueſtio.ſtis.i. veſtes aufer⸗ re. eſt ↄtrariũ ad iueſtire. Inueſtio.ſtis. Petero.ras.raui.n.p.i.antiqre·ſenere: eſt abſolutü· licʒ ineniat᷑ tranſitiue poſitũ.vt Peteraui capã meã.⁊ dꝛa vetus.Iñ ve⸗ teraſco.ſcis.inchoa. Itẽ vetero componit Cõnetero.ras. Inuetero.ras. Dñ Plſal/⸗ miſta. Inueteraui int᷑ oẽs iimicos meos/ Et coꝛ.te. Itẽ a veterodẽ veterat.ta.tũ. i. antiquus. Peto.tas.vetui.vetitũ.a.p.i/phibere.Lq̊ cõponit᷑ Eueto.tas.Deueto.tas.⁊ coꝛ.ve. Duidi de reme. Quin etiã accẽdas vitia irritaſq; vetando. Inuenit᷑ etiã ve⸗ tatus.ta. tum. DHñ lctj. j6: Detati ſunta ſpiritu ſancto loqui verbũ dei in aſia. Pexo.as.aui.a.p.i.oꝛtaremoleſtare.tur/ bare. dicita veho. his. Vibꝛo. bꝛas. bꝛaui. bꝛatü. n. p. i. reſplẽdere vVl qiſpare· cõcutere ad iaculanduũ.ułia/ clari · ſicut ſolemꝰ facere de minuta vir/ gaa dicit᷑ a vibix. Bicino.nas.n.p.iimoꝛe vicini ſe gerere· ul ꝓpinqre uł iungere.Et cõponit᷑ ¶Nuicino. nas.i.diſiungere. Aduicino. nas.i.adiun/ gere vel appꝛo pinq̃re. Picino ꝓ iũgere. J eius cõpoſita ſᷣm hanc ſignificationem actiua ſunt. Aliter neurrr. NVictimo.mas.a.p.i.ſacrificare.imolare. Dicto.ctas.i.victũ quęrere.Iñ victãs.ant oĩs ge.i.victũ ꝗrens.Et victito.tas.penl. coꝛ.Fre. Poſſunt iſta etiam eſſe frequẽta/ tiua. Be viuo viuis. Hnde DPapias vic: BVictantes viuentes.. Pideo.des.vidi.viſũ.a.s.DNidemꝰnatura Aſpicimus volũtate. Intuemur cura. Et coꝛ.vi.in pſenti ·ſᷣ in pᷣterito ⁊ ſupino eam pꝓd.Dñ. Multi vidẽ ꝗ nõ licuere videre Pido.is.a.t.i.videre.⁊ d a video.des. Vnge Cato. Mic vide ne rurſus leuita/ tis crimine damnes. In hoc verſu nõ põt eſſe vide imꝑatiuus ſecũdęcõiugationis q:: imꝑatiuꝰ ſecũdę cõiugationis deſinit in. e, pd̊ h·de·coꝛ. Et cõpõit᷑ Piuido.is. Nieo.es.e ui.etũ.n.s.i.vincireligare.⁊ dĩ a vi.⁊ eo.is.Et cõponit᷑ Nuieo. es.i.alli⸗/ gare.valde ligare.Et eſt neutꝝ vieo ſolo defectu. Nã ſᷣm vſũ nõ habet pſteritũ nec ſupinũ.vnde eſt defectiuũ verbũ· licʒ bᷣm artem exigat ratio vieui.etü. Pigeo.ges.vigui.i.eſſe in vigoꝛevel hꝛe vigoꝛẽ poſſe viuere. valere roboꝛare. foꝛ/ tẽ eſſe.Et videt᷑ deſcendere:a vireo/quia viridis ⁊ iuuenilis ętas ſolet vigoꝛẽ con/ fexrre. Inde vigens.tis.oĩs ge. Et vicunt᷑ vigentes virtute plenifloꝛidi:quaſi vim agentes. Et coꝛ. vi. Oñ quidaʒ. Doctrineę pater ẽ vſus· doctrina ſcholaris. Interciſa peritcontinuata viget. Bigilo.las.laui.n.p.i.a ſõno abſtinere.va care· ſtudere/cuſtodiã adhibere· circũſpi/ cere. Inde vigilans. antis. ge. oĩs. Inde hec vigilantia.tię. Et coꝛripit gi. PHileo.les.lui.n.S.i.eſſe vel fieri vilem. Iñ vileſco.ſcis.ĩchoa.Et caret ſupino.Et ꝓd. vi. ODñ Copus. Mobilitat viles frons generoſa dapes. Itẽ Tuianꝰ. Scire ſuũ vilet qui ſapit atq; ſilet.⁊ ſcribit᷑ ꝑ vnũ.l. Sed villa.lę.per vuo. Dillico.cas.caui.n.p.vel ᷣm modernos. potius in deponẽti genere· villicoꝛ. caris i. ville curam gerere.? generaliter omniũ * poſſeſſionũ familiariũ rerũ. Et villicare ſen villicari· officiũ villici exercẽ. vñ Aud o⸗ enĩ nõ poteris villicare. Et coꝛ. li. bm Huguitionẽ.Pꝛiſcianꝰ vo diẽc:· Wuil⸗ licus etiã villico uł villicoꝛ· dicebãt ãtiqͥ. Vincio. cis. vinxi ctuʒ.a. q.i. ligare. pud antiquos tñ iuenit᷑ uinciui.cttu. Dinco.cis.ci.ctũ.a.t.i.ſuperare:uictoꝛiam habere. è añt vicit᷑ uiucere quaſi vi ca- pere· etymologia eſt. S DPinculoꝛ.aris.i.ligare.⁊ dĩ a vinculum. Dindemio.as.a.p.i.uites putare· vel po/ tius uuas a uinea auferre. Pindico.cas.caui.a.p.i.ulciſci. Sʒ diffe⸗ runt .q uindicat aliqs cũ a ꝑiculo liberat. Plciſcit᷑.cũ ille mala paſſus eſt. DHel vlci/ ſcoꝛ ũiuriã factã. NHindico ne fiat. Itẽ uin/ Dico illũ qui ũnriã ſuſtinuit. Olciſcoꝛ illũ qui intulit.i.punio.Et coꝛ.di. Pio.as.aui.i.iter facere.ĩuia ire⁊ dĩ a uia Et cõponit᷑ Cõuio.as.i.ſimul uiare.vel ꝑ viã aliquẽ conducere.Peuio.as.i.errare. DObuio as. Dio eiꝰ cõpoſita neutra ſũt nter Conuio ·qð eſt actiuũ pꝛo cõducere. Piolo.las.laui.a.p.i.uim inferrecoꝛrũpere cõtaminare·polluere· ꝑcutere.⁊ dꝛ a uis. Direo.res.rui.n.s.i.eſſe vel fieri uiridẽ.hꝛe uiriditatẽ. Iñ uireſco.ſcis.inchoa.⁊ caret ſuß.⁊ coꝛ.vi.Sʒ hę uires ꝓd.ui. ñ Nõ pꝛobitate nires niſi ſint animi tibiuires. Pirgino.nas.a.p.i.caſte uiuere · in vꝓᷣgini/ tate degere· moꝛe nirginis ſe habere. Itẽ uirginare · eſt fricare ⁊ fſacẽ hmõi ꝗ poſſũt fieri · ſalua uirginitate.⁊ dicit᷑ a uirgo Et cõponitur Peuirgino.nas.i.uirginitatẽ auferre. ⁊ coꝛ.gi. Viriſſo.ſas.i.niriliter agerevel uiriliter ſu/ PViſcero.ras.ĩ ſimplici nõ ẽ in uſu. (perare. quo cõponit᷑ Cõuiſcero.ras.i.ſimul in uiſcere aliquid ponẽ. Deuiſcero.ras Eui⸗ ſcero.ras.in eodẽ ſenſu.i.aliquid extra ui/ nere.⁊ ſunt actiua. Et coꝛ.ſce. NPiſco.cas.a.p.i.uiſco ĩplicare· uiſco aliqͥd capere. et dicit᷑ a uiſcusſci. Vilo.ſas.i.frequenter uidẽ. ¶l qͥ uiſito.tas. gliud fre.i. frequenter uiſare. DPiſo.ſis.ſi.ↄbũ deſideratiuũ.i.cũ deſide/ rio uidere. Et deberet facẽ ſupinũ in ſitũ. ꝓdu.ſicut faceſſo.ſis.faceſſi.ſitũ/ſᷣ non eſt ĩuſu. Et foꝛmat᷑ uiſo a uiſu ſup de nideo. Pitio.as.aui.a.p.i. coꝛrüpere·q; uitia coꝛ rũpũt.⁊ dĩ a mtiũ. Et cõponit᷑ Cõuitioꝛ. anis. Item deuitio. as.i,.nalde uitiare. vel ſcera ponẽ. Inuiſcero.ras.i.in uiſcere po/ vitia· uł moꝛes malos auferre. Itẽ iuitio. as.i.ualde uitiare. Meuitio.as.i.iterũ vi/ tiare vel uitia aufere. . Vito.tas.taui.a.p.i.cauere/effugereqͥcqͥd contra uitã eſt dedinare dꝛ a uita. Inde hic ⁊ hęc uitabilis.⁊ hoc le. Et uitabũdus da.dũ.Et cõpõit᷑ Veuito.tas Euito.tas. i. ualde uitare. Inuito.tas. q̃ſi nõ vitare i. ad ſe trahere allicere. Et ꝓdu.vi. NPñ Duidius de reme. Quę nimis apparent retia uitat auis. Item. Ot tibi ſit nita pꝛo poſſe ꝑicula uita. Itẽ uitto.tas.i.uitta oꝛ⸗ nare.Et tunc dicit᷑ a uitta.tę.pꝛo infula. Pituloꝛ.laris.i.lętari uoce.⁊ dicit᷑ a uitula quadã dea · ſalʒ leticię vel uictoꝛię. JItem uituloꝛ. aris.i.cũ uitula cantare.⁊ tũc di a uitula quodã inſtrumento muſico. Ditupero.as.i.in uitã alicuius aliqͥd turpe pare · contumelijs afficere · aliqd turpe ob/ ijcere.⁊ dẽ a uita⸗ paro.ras.qñ hic ⁊ hc vituperabilis. hoc le. Et vituperabiliter adũu. Et h̊ vituperiũ. Et vitupoſus.ſa. ſũ. VDiuo . uisxi.ctũ.n.t.dĩ a vireo.res. Iñ vi/ uus. ua. uũ. ꝓd.vi. Dñ. Miuo facit vixi · vici vinco · vincio vinxi. gnte . Plcero.ras.raui.a.p.i.vulnerare vlcus fa/ cere · vlceribo implere. Et vꝛ ab ulcus Et cõponit᷑ Deulcero · ras.i.valde vel deoꝛſũ vlcerare. vel vlcera auferre Exulcero. ras. in eodẽ ſenſu.et coꝛ.ce. . VPlciſcoꝛ.ſceris.vltus ſum..t.i.punire.vel vindicare. Iñ h̊ vltoꝛ oꝛsa h̊ vltrix.cis. Vlno.nas.a.p.i.vlna mẽſurare. Vlulo.las.laui.n.p.i.flere·vel foꝛtit᷑ lama/ re/ululatũ facere.⁊ ẽ luxoꝛũ.⁊ feminarum. Iñ h̊ ululat.i.lamentũmęroꝛ:fletus.Et ulula.lę. qdã auiſꝗ flere uidet. Olulo ſcri/ bit᷑ ꝑ unũ.l.⁊ coꝛ.pmã.⁊ penl. Hhñ Duidiꝰ epi.Hꝛonuba cteſiphone thalamis ulula uit in illis. Vmbꝛ:o. bꝛas.bꝛaui.a.p.i.obſcurare:coope rire · Et cõponit᷑ Adumbꝛo.bꝛas.i.ualde umbꝛare. Inũbꝛo.bꝛas.i.contra ułualde umbꝛare. Obũbꝛo.bꝛas.i.undiq; ũbꝛare. Vncio.cias.a.p.i.uncia ułuncijs menſura/ re. et dicitur ab uncis. Vncio.cis.cire.a.q.i.alligare:unco capere. et vicitur ab vncus. Vnco. cas.caui.a.p.i.curuare.Et cõponit᷑ Abũco.cas.I¶dunco. cas.Redunco.cas. — — NN — —b — ——— I d e hüch nt ne nen tugo nd, ſul. huitul cdi ienh Fin r Vosf⸗ nast warok mngt m. ume mmm, jid nsalula eoſ giut Nultuick igibn inn t. coni s, -ðð — — — Bubũco.cas.i.poſt vel parũ vncare. Vncto.tas.frequẽtatm̃ ab vnguo. ᷣl quo vnctito.tas.aliud frequẽtatiuũ. VBndo.das.daui.n.p.non ẽ in vſu. Sʒ ab eo cõponit᷑ eElbundo.das. Exũdo.das. Inũdo.das.Redũdo.das.Et ꝓd.penlł. vndabitvndabã.vndare⸗ conſilia.Del ſim quoſdam pᷣdicta verba cõponunt᷑ ab vnda· ⁊ ppoſitionibꝰ.⁊ ẽ vndare/abun/ dare · bullire. in cumulos ſurgere. Vnguo.gisxi.ctũ.a.t. Iñ vncxꝰ.ta.tũ.Et componit᷑ dunguo.gis. Inunguo.gis Perunguo.gis. Et vnguo in pma ꝑſona habet. v. poſt. g. in alijs non. Vnifico.cas.caui.i.vnũ facere·vnire⸗e· Vnio.vnis.vniui.et vno.vnas.aui.i.con/ gregare · cõiũgere. Gʒ vnare. i. ogregare ita vt ex cõgregatis nõ efficiat᷑ vnũ. Sʒ vnire ẽ ita cõingere uł ↄgregare ꝙ ex cõ⸗/ iũctis efficiat᷑ vnũ · q̃ſi vnũ ex ouobo vel pluribo facere. Et cõponit᷑ Aldunio.nis. Counio.nis.Et ſilit cõponit᷑ Aduno.as. Couno.nas. Onio ⁊ vno actiua ſunt euʒ ſuis cõ oſitis. Et ꝓducũt.v. B ante O Vo. vis.vi.vere.i.humere·uł potiꝰ made/ facere.⁊ dĩ ab vua.⁊ eſt.v.vocalis in vo. vis.nõ eſt in vſu. Et inde bᷣm quoſdam interpoſita b/cõponit᷑ cum in.⁊ dꝛ imbuo imbuis. Et cũ con. vt combuo cõbuis. Vociferoꝛ.rarl.at.ſũ.d.p.i.damare vocẽ ferã emittere. Et conit qñq; ſimpliciter ꝓ loqͥ. Iñ vociferans.tis.ge.oĩs.⁊ coꝛ.fe. Hocito.tas.i.frrequẽt vocare.⁊ dꝛ a voco. Dñ. Plena dolis mulij vocitat ſubdola vulpes. SJ Voco.cas.caui.a.p.i.appellarenoĩare/cla-⸗ mare. Et cõponit᷑ duoco.cas.i.ad ſe vo care. Cõuoco. cas.i.ſimul cũ alio vocare. Euoco.cas.i.extra vocare. Jnuoco.cas.i. in auxiliũ vocare. Aduocat᷑ patrociniũ daturꝰ. Inuocat᷑ eſtiturus auxiliũ.· Euo⸗ cat᷑ ſtiturus obſequiũ. Hꝛouoco.cas.i. irritare poꝛro vocare. Reuoco. cas. De/ uoco.cas.i.ſeoiſũ vocareq coꝛ.vo. Volito.tas.i.frequenter volare. Volo.las.n.p.eſt q̃ſi volas mouere.⁊ dĩa vola. qð eſt media pars alaꝝ in auibus. Et coꝛ. vo. Dñ Facetus. Nam cito ſepe ruit qͥ ſupꝛa aſtra volat. Molo. vis.vult. Et ẽ volo min qᷓ; opto.⁊ opto minus q; cupio.Et cõponit Malo mauis manult. Nolo nõuis nõuult. Do/ lo ⁊ eius cõpoſita neutra ſũt ⁊ irregularia carẽt ſupinis: faciũt pteritũ in luia ca⸗ rent imꝑatiuisſter nolo qð habet noli ⁊ nolite. Et coꝛ. pᷣmã volo:Eᷣ pduc eã nolo. Bngde. Longet᷑ nolo ſᷣ bꝛeuiat o volo. Et Juuenał.Sicvolo ſic iubeo ſit ꝓ ratione Voluo.uis.lui.a.t.i.girare.vel circũdare. Voluto.tas.i.frequet᷑ voluerea ꝓduẽlu. Vomo.mis.mui.mitũ.n.t.i.emittere cibũ acceptũ vel aliud ꝑ os. r Hoꝛo. ras. raui. a. P.i. deſtruere· vel ↄſume/ re edendo vel bibendoſuꝑflue bona ſua diſſipare. Inde voꝛax.ads.oĩs ge. Et h voꝛago.inis.i.edacitas: guloſitas. Itẽ a voꝛo dĩ h̊ voꝛatoꝛ.G̊ voꝛatrix.⁊ coꝛ.pmã voꝛo. Oñ in Nuroꝛa. Quos ꝓpe foꝛnacẽ ſentit adeſſe vog0tt. Voſo.ſas.dꝛ a vos.ſicut tuo.as.a tu. DPñ. Vnũ voſamus falſo vereq; tuumus. Hoto. tas.i.frequenter vouere.?l quo vo tito.tas.aliud frequẽtatiunu. Houeo. ues.voni.votũ.a.s.i.ſponte ꝓmit/ tere deſtinare. Etcõponit᷑ Cõuoueo ues. Deuoueo ues.i.valde vel deoꝛſũ vonẽ · ul maledicẽ.execrari. Qeuoueo· ues.i.iterũ vouere. Et coꝛ. vo. Dñ Juuenalis in 4 Alt vo ſi comedas mactare vouebat. VB ante RRB uel B Vꝛgeo. ges.vꝛſi.vꝛſũ.a.S.i.ſtringẽ· coercẽ· ſtimulare. Iñ vꝛgeſco.ſcis.inchoatm. Nꝛino.nas.i.vꝛinã facẽmingere:ꝓd.ri. Hꝛo.ris.vſſi vſtũ.a.t.i.incẽdere· cõburere. Et ꝓd.v. Dñ Hꝛati in epła. Nec furtũ feci nec fugi ſi mihi dicat· Seruus habet ꝛeciũ loꝛis nõ vꝛeris aio. VBſito. tas. taui. atũ i.ĩ vſu habẽ. In vſita⸗ tus.ta.tũ.⁊ ꝑ cõpoſitionẽ ĩuſitatus ta.tũ. Vſtrino.nas.i.comburere.⁊ dꝛ ab vſtrina Vſtulo.las.a.p.i.vꝛere.incẽdere.Et oꝛ ab Vvꝛo. vꝛis. Et coꝛ. ſiu. ⸗ Vſucapio.pis.i.vſu uł cõſuetudine rei do/ minin acqᷣrere. Et cõponit᷑ ab vſus ⁊ ca/ pio acuit᷑ calicʒ ſit breuis. Et vſucapio· aliud ẽ ꝑ cõpoſitionẽ.⁊ aliud ſine cõpoſi/ tione · q; ꝑ cõpoſitionem ꝑtinet ad quod/ dã ius.Sed ſine compoſitione ꝑtinet ad quẽcũq; capiẽdi vſum. Vluro.ras.n.p.i.vſurã facere:vel ad vſurã dare · bm Huguitionẽ. VHſurpo.pas.a.p.i.contra vſũ raꝑeſiue in vſu habere.vel illicite vti. Et dꝛ ab vtoꝛ · vel vſus ⁊ rapio. Del vſurpare· eſt cõtra rationẽius: vſũ: vel cõſuetudinẽ capere · inuadere· vel pꝛeſumere. Vtoꝛ. vteris.vſus.ſũ.d.t.i.vſũ alicuius rei Habere · potiri. Iñ hic ⁊ hec vſualis.⁊ hoc le. Et vlualiter aduer. Et Hh vſualitas.tati. Itẽ Vtoꝛ cõponit᷑ butoꝛ.ter..i.valde xel cõtra rationẽ vti. Coutoꝛ.ter.i.ſimul vti. Et ꝓduc.v.ñ ODꝛatiꝰ in epi. Quo mihi foꝛtuna eſt ſi non concedit᷑ vti. Bueo.es. vni.i.humere. vel pingueſcere. ⁊ dꝛ ab vua.Inde vueſco.cisichoatiuũ. Huido.das.i.vuidũ vel humidũ facere. Bulgo. gas.a.p.i.vulgo publicare.⁊ oia vulgus. Et cõponit᷑ DHiuulgo.gas.i.diũ/ ſis modis vulgare.Deruulgo.gas.i.pfe/ cte vulgare. DBulnero.ras.a.p.i.ſauciare:vulnus facere Et cõponit᷑ Cõuulnero.ras. Et coꝛ.penlł. VBnde Hamphilus. Hulneroꝛ clauſum poꝛto ſub pectoꝛe telum. Pxoꝛo.ras.i.vxoꝛi cõiungere. ſuſpicionẽ habere/7 vꝛ a Lelo/ tctrypus.Et põt poni tranſitiue t Iſte celotypat vxoꝛẽ ſuam i. habet ſuſpicionem de ea. 2DM Xelo.las.a.p.i.amare:vel iuidere vel emu lari·ſiue ſequi ꝑ iuidiã · ſiue ꝑ amoꝛẽ. nñ Plalmiſta. Lelaui ſuꝑ iniquos:pacem peccatoꝛũ vidẽs. Et celoꝛ.ar..v.p.in eodẽ ſenſu.ſ.amare.vel inidereuł ęmulari/ſiue ſequi ꝑ iuidiãſiue ꝑ amoꝛẽ. Dñ.ʒ. Aeg. j9: dixit Melias.Xelo celatus ſum. ⸗ Explicit ſecunda pars huius vocabularij. videlicʒ de v̈bis 3 Finis. Z ante Elotypo.pas.n.p.i.iuidere/uł Bum de nomini bus ac uerbis cete riſq; declinabilibo partibo· ouplici alpha/ beto ſatis cõmode tractauerimus: viſũ eſt q;utile foꝛe/ſi partes qͥʒ idedinabiles nõ minoꝛi cura expediremꝰ: Iduerbia:videlʒ pꝛeępoſitionescõiunctiones.⁊ interiectio/ nes/quas quidẽ partesita vt ſupꝛa fecimꝰ itidem ĩ oꝛdinem alphabeti redigimus · vt earum facilioꝛ fiat inq uiſitio — . De poſitio ẽa interiectioq no/ men. Hꝛępoſitio.vt & ſũmo ad imũ. Interiectio. Oñ Dirgili in bucoł. tibi ne teneras gla/ cies ſecet aſpera plãtas. Et nos poſſumus addere illud Mieremieę vbi a eſt intiectio doletis · videlʒ: A.a. a. oñe deus ecce ne⸗ ſcio loqui. Item nomen eſt ipſius litterę. A · ab· abs.e· ex. eandẽ fere ſigtionẽ habet· na diſpoſitiões locales.tẽpoꝛales. oꝛdi/ nales ſignt ·ᷣ in ̊ differũt.qꝛ.a.e.oↄſonãte ſequẽte/plerũq; ſᷣponũt᷑. ¶b voz ex· vo/⸗ cali⁊ alijs nõ aſperis cõſonãtibo.I¶lbs aũt c.q.t.ſequẽtibus:pᷣconit᷑ tã in appoſitione ; in cõpoſitine. Ab · ppoſitio · oĩibus in cõpoſitione pᷣconit litteris · abſq;.c.uł.q.uł.t.Oñ. Ab ſi com-/ ponis elemeta quęq; ſequũtur. C·qt.tm̃ ſimul hę tres excpiunt. Abgregratim.i.viſperſim. 6 27 . . Abiecte adu.i.viliter contemptibiliter. Abinteſtatoadu.i.ſine teſtamẽto.vt Iſte moꝛtuus eſt abinteſtato.i.ſine teſtamẽto Abuſine.adu.qualitat:.i.impꝛopꝛie quod ab vſu recedit·bhm DPapiam. Accentuatimaduerbiũ.i. ꝑ accentus. T 1 71 nſ Ve In (e ib⸗ ic ncs mnnd no Nn DNDH nog⸗ ns ian⸗ ne um er . Nir Na Tuüt ove eiſof Pion (ℳN nis. O 5S Acceleranter.i.feſtinant᷑:velocitercito. Accurate:adu.i.diligentſtudioſecurialit᷑. AVcriter:aduerbiũ.i.ſoꝛtiter:crudeliter. cidioſe.i.tedioſe:moleſtetriſte Ac.atq;· etq; idem ſunt. (moꝛi. Ncſi.i.tanq;.vt Ille eſt viſpoſit᷑ acſi vellet Actenus·adũ.i.hucuſq;:vſq; nũca ↄponit ex ac aduerbio.⁊ tenus:caret aſpiratiõe ⁊coꝛ.penł.Quando aũt ſunt duę partes aſpiratur ⁊ acuit᷑ te. AIcutim/aduerbiũ.i.acute. Ad eſt pcoſitio.⁊ ſiẽt diſas circũſtãtias. Qñq; notat circũſtãtiã localẽ.vt Pado ad eccleſiã. Qñq; tẽpoꝛalẽ.vt &d paſca. ñq; ꝑſonalem. vt Denio ad te. Nñq; nüerale. vt Ille expedit denarios vſq; ad vnũ.Qñq; ꝓximitatẽ.⁊ tũc ponit᷑ ꝓ iux. CQñq; cauſalẽ.vt cuʒ vꝛ. FRld qͥd veniſti. Itẽ notat ſilitudinis circũſtãtiã.vt Nos habet ad poꝛcos.i.ad ſiłitudinẽ poꝛcoꝛuʒ. Itẽ ſigt arcũſtãtiã cauſę finalis.⁊ tũc eſt idẽ qð ꝓpt vt Ille pugt ad palmã.i.ꝓpt palmã.i ꝓpt᷑ victoꝛiã.Itẽ ponit p contra. vt ibi Ferit ad petrã coquꝰ ollã.i. petrã Itẽ ponit᷑ pꝛo ſuꝑ.vt eld ripaʒ ioꝛdanis. Item ponit᷑ ꝓ ꝓpe.vt Mic iacet ad poꝛtã i ꝓpe. Et nõ ꝙ ad ſpoſitio ſequẽtib his nouẽ litterin cõpoſitione mutat.v.i illas ſcilʒ · c. . g·l.n·p.r.s/t. Dñ. Coꝛfla grãs · e · nis·pirra.lal. ta:adſibi mutat.ollitur inde tamen ſi ſequit᷑ conſona poſt.s. Adeo ·adũ.penł.coꝛ. Onde gręciſmus.Dic adeo tm̃ dicas adeo q́ʒ certe. Affirmati/ ne q̃ʒ dicas quãtitatiue. PHap.võ dic: Ad eo.i.valdeintantũ/ſtereacerte. Adhbucaduerbiũ:ĩlocutione affirmatiua notat cõtinuationẽ ſteriti ſtatus.⁊ pᷣuat urationẽ.vt Soꝛtes ẽ albo adhuc.i.añ Hᷓ tẽpus fuit albo nõ ẽ in albedine oura/ tiuus. Nñq; vo ponit᷑ in locutiõe nega/ tiua.⁊ notat remotionẽ pſentis ſtatus · et ponit futurũ eſſe.vt Antichꝛiſtus nõ eſt adhuch erit i futuroa ſic põit᷑ expectatiue Admoduʒ.adũ.penłcoꝛ.i.valde.Et nõ q/ ppoſitio cuʒ caſuali loco aduerbijj reꝑit. vt admodumamodo. Aduerſus adſũ ponũt᷑ ꝓ aduerbijs qᷣli⸗ tatis vel loci.vt aduerſus uł aduerſũ illu. ⁊ ponunt᷑ indifferent᷑. M Aduſq; tribus modis exponit᷑.pᷣ.iſepe.vt Feci h̊ aduſq;.i.ſępꝑe·2* ẽ detinĩatinũ tpis ⁊tunc idẽ eſt qð donec.vt Expectauit ad/ uſq; feci.i.donec.ʒ? determinat locum. vt Volo currere aduſq;.i.ad iſtum locum. Agfabꝛe.i.valde caute ingenioſe. Aſatin. i. abunde. largiꝰ adubiũ intentiuũ ⁊ coꝛ. fa. Et dĩ ab afatos.ſᷣm Pap.⁊ ſcri/ bit ꝑ.n.⁊ vnũ.fa acuit᷑ ĩ fine. Inuenit᷑ etiã affatim pel.acuta.⁊ ſcribit ꝑma geminũ ff. non acuit᷑ vltima. et dꝛ ab affatus.ta. tũ.licʒ regularius eſſet affatuatim.⁊ tãtũ valet quantũ facide.Oñ in gręciſmo drꝛ. Si dicas afatin tibi ſigbit abunde.Di/ cas affatim facunde ſignificabis. Eſt afa/ tos pꝛimi caputaffatuſq; ſecundi. (rãt᷑. Affectuoſe.ſius.ſime.aqũ.i.upide:delide/ Affoꝛis · aduerbiũ loci penl.coꝛ.ſigẽt de loco in locoa cõponit᷑ ex ad ⁊ foꝛis. Age . adu.hoꝛtãtis ſßm Pap. Vel põt eſſe verbũ.i. dic. fac. incipe. Et ſcias q age et agite nõ diſcernũt nũerũ quãdo ſuntad/ uerbia.ſᷣ idifferẽt᷑ oꝛ agite vni uł pluribo. AVggeratim.i.cumulatun/augmentatim. Aggeſtim/adu.i.cumulatim/adunati.HDſñni 2. Machab. iz? Alggeſtim vndiq; habẽs Aglliter.i.velocit· cito.mobilit. (cineris. AMWlias.i.ĩ alio tẽpoꝛeadũ.tẽpor. Dłalias i.in alio loco adũ.loci. DHel alias.i.aliter qduerbiũ qualitatis. AXlibi.i.in alio locoaduerbiũ loi. Alicu bi aduũ.locale.⁊ ſigẽt in loco⁊ ↄponit ab aliꝰ vbi· intpoſita.c.deberet enĩ vici aliubi. Et vt diẽ Pap.alicubi.i.vſpiã.in Alicundeadi.ᷣloci.i.de aliq̃ ꝑte.(alio loco AXlio.aduerbiũ loci.ab alius.⁊ acuit᷑ ĩ fine- Alioqͥᷣn.i.alit.adu.q̃litatm.⁊ dz ab alius.⁊⸗ qn· ᷣm Hug DPap.dic. Alioqͥn· ꝙ ſi minꝰ. ꝙ ſi nõ· uł alit᷑ſi alio modo fecer/cõiũctio rationalis · vel collectiua · ita dicit Papᷣ. ꝓducit penł. DPñ Dꝛatiꝰ in.S ſermonũ mechus feret aut ſicariꝰ aut alioqͥn. AVElioꝛſum/adũ.loci:ſiẽt ad locũ.i.vᷣſus aliã artẽi dẽ ab alio ad.⁊ ↄſus vel oꝛſum. Aliquãdiu. i. aliquãtiſꝑ. ⁊ cõponit ab ali⸗ uantũ:⁊ diu⸗pᷣm MMug. 2 liquãdo/adũ.tẽpon.i.intdũ.a. dĩ ab aliꝰ ⁊ qñ.⁊ acuit li/liq; penułſitlonga. .„ vYliquantiſper.i Paß. aut dicẽ: ATliquãtiſꝑ.i.aliquãdiu·p aliquãtulũ tempoꝛis. △ Tlliqͥ ſᷣm antiq aduerbialiter.⁊ ſignificat ad locum. AXliquotiẽs aduᷣ.numeri.i.ſpꝑ. AEliquoꝛſum.i.verſus aliquã partẽ. Aliunde.i.de alio loco. AIlterne ⁊ altnatim.adũ.i.viciſſitudinarie. Altutꝝ ·adũ.i.mutuo. Hñ Jacobi.?Con/ fitemini altutrũ. JInuenit᷑ etiaʒ alterutrim in eodem ſenſu. aliquantulum. bm Dug. tiqͥs ẽ adu.loci: accẽtuat᷑i fine Del ſm alios iſte ablatiuus quo ponitur Alltrinſecus.pe.coꝛ.i.alt᷑.⁊ altrinſecus.i.ecõ/ trario:vtrũq;. Bñ Nꝛudenti.in hymno. Reſpodet ille altrinſecus. Del hm Paß. Altrinſecus dextra lęuaq; altutrü. LPnñ Geñ.] 5 Et vtraſq; partes ↄtra ſe altrin/ Amaricoſe·amareidem. (ſecus poſuit. Am.· ppoſitio ſemꝑ iuenit᷑ in cõpoſitione Amatim.i. amanter diligenter. AXmodo.i.deinceps. (vel oubium. Ainphi ·gręca pᷣpoſitio/latine vicitur circũ Ampleximaduerbiũ.i.cõiunctim. AMna·gręce·ſurſu latine.Eſt aũt hm Hapiã interiectio depꝛecantis: accetuat᷑ in fine. Ana enã di re. I anapeęſtꝰ.pes metricꝰ Angenter.i. cõſtringent. (q̊ſi reꝑcuſſus. Aniculoſe.i.ridiculoſe:fſabuloſe. Annuatimaduerbii.i.ſingulis annis. Ante. aduerbiũ eſt.⁊ ſigt locũ⁊ tempus. Anteaadu.tẽpor.⁊ ſolũ tempus ſigt. Anti.i. cont. M Antiqͥtusadu.i.ab antiquo/olim/quõdã. Antonomaſice.i. excellenter. Anxiatim anxieaduer.i.tiſte. Apage ⁊ apagite·vidẽt᷑ aduerbia magis qᷓ; verba.niſi qꝛ vidẽt᷑ diſcretionẽ nume⸗/ rop habere. qꝛ apage.i.recede:vadead Vvnũ refert᷑. Apagite.i.recedite:vadite ad prlures refert᷑ ſᷣ foꝛte h̊ cõtingit non ex vi aaduerbij· h̊ ex vi verboꝝ · quã habet in ſe. Apagelis.i.ſta in pace·vel habeas pacem aduerbiũ comicũ. Oñ Cerẽtiꝰ.Obſecro mi homo apageſis. Pap. vᷣo dict:'¶pa⸗ Aperte. tius.tiſſime.i.manifeſte. Aoſtatice.i.puerſe/ſuaricant᷑puaricoſe. Appꝛime.aduerbiũ.i.valde . Apud.i.circa.⁊ debet ſcribi per. d. AIrcuatim adu.i.curuatimcameratim. Argutim? argute.adũi.diſerteefficacit. Arreptim.i.raptim. Arroganter. tius. tiſſime.aduũ.i.ſuꝑbe. AIrtice.i. artificioſe·ingenioſe. Artuatimaduerbiũa. mẽbꝛatim. Vrte.tius.ſime artim aduer.i.ſtrictum. Aſciatim· aduᷣ.i.dolaticeſiʒcarpti.diuiſiʒ. Aſſidue.i.frequenter. S is.irecede.ſis ſanus ſis pacific.i. tace. Aſpere.rnius.aſꝑnime. adu.i.dure: truculẽt Ilſt.i. ſed. AIlt contra.duę partes ſunt. AEtrociter.i.crudeliter. Attamen ↄiunctio.i.ſed coꝛ.ta Mñ Gui⸗/ ñ. Mil mihi reſcribas attamẽ ipſe veni Attat · intiectio timẽtis uł expaueſcentis. Alt vbi ouę victiones ſuntet dnobus ac/ centibus regendę Pnde ad. Gal. 42 At vbi wnit plenitudo tẽpoꝛis miſit deꝰ. xc. i. ſed poſtq;. Aliqñ tñ atvbi ⁊ aſtubi·ẽ g/ dã irregularis vocũ congeries.nõ ꝓpꝛie cõpoſitio·ᷣ fugit᷑ loco vni dictiõis.⁊ tuc ſub vno accẽtu ꝓfert ⁊ grauat penł. Atq; idem eſt qd ·et.qñq; ponit pꝛo q;. Atqui.i.certe.⁊ eſt qdã irregular cõgenies vocũ. Oñ Boetius in. 22 de cõſolatione. Ltqui viget incolumis.lłtqui.i.certe. Auctim. i.creſcenter. Audaciter ⁊ andacteraduũ.i.fſoꝛtiter. Auide.dius.oiſſime. aduerbiu.i.cupide. Auſpicato · adu.i.opoꝛtuneoĩo. Oñ Terẽ/ ti i andria. Maud auſpicato huc me ap/ Nuſtere vel auſteriter.i. aſpere. oure. puli. Aut pꝑ.t.ↄiũctio.i.uł. Sʒ Maud ꝑ.d.adu. ——‧ Alutem. cõiunctio.i ſed. (negandi. „. Gaſilice.i inuicte· foꝛtiter. BGene aquerbiũ qualitatis. BGenigne aduerbii.i.gratuite. Bis · adnnũeri ſũptũ ẽ anoꝛmalea duobo. Bilarie.i duobo modis ułi vuabo ꝑtibo. Blange.i.adulatoꝛie leniter. oulciter. De Calculatim aduerbiũ.inumeratim. CL.allide ꝑ duo.l.aduerbiu.i.aſtute. Ceandide aduerbin i,ſplendide, Carptim. adu.i.ſꝑſim. diſtinctim. diuiſim. Caſte.ſtius.tiſſime.adũi.pureincoꝛrupte Cata ſᷣpoſitio gręca eſt qñq; tantũ valet Etũ trãs.ut Catagpho.i. traſcribo. Qñq; taãtũ quãtũ.ꝑ. vt Cata ãtifraſim.i.ꝑ anti⸗ fraſim Qñq; tantũ quãtũ ſupᷣ.vel iux̃. vt cata Mattheũ. i. iux vel ſup Mattheũ. Et ponit ꝓ bꝛeui etiã.vt in catalogus. Cateruatim·adũ.i.multiplicit ul gregatim 6àevl ꝑ cateruas ul de caternain cateruam. Catbolice.i.vniuerſaliter.vel coĩter. Cauponatim adũ.i.fraudatim. admxtim vl adulteratim wel alternatim. Caute vel cautim adu.i.callideaſtute nłſe⸗/ Celebꝛiter. adũ.i.ſolennit᷑. (cure·pꝛudent. Cęlitus adũ. loci.pe.coꝛ.i.de cęlo vel deo· ul dinitus vt Gabꝛiel miſſus eſt celitus.i. a cęlo vel deo vel diuinitus · Celſe.i.ſublime vel alte. Cencies aduerbiũ.i.centũ vicibus. Cgnoſe · adu.i.fetidelutulenter/hircoſe. Ceruicoſe.i.arro ganter.ſuꝑbe. Certe· aduerbiũ· affirmãdi.i.qnimo. Ceſim.adu.i.diuiſim/artuatim.⁊ dia cędo dis cecidi. 'm Hug. Pap. vo dic: Celim ledi khii öͤgr adi ore. An. . lapick. Piei⸗ ceng melpll Wd.da 4 merdecn wur. Wn. At. n diuin. nmn gnnie iniene⸗ iiin ri n, an W. ſurch opurch 9 ias Me⸗ rincc miliin cedes:quomodoviciſſix·ꝑ vices quali limate· vel dolate · vel gradatim. Ceſſim aduerbiũ.i.cedẽdo:vel gradatim. Cęterũcõiũctio adũſatiua tãtũ valet q;tũ ſed. Onde Hꝛoſper. Cęteꝑ iniquus igno/ rat ſe puniri. Mel cęterũ.i.nam. Ceu·adũ.ſilłitudis/ſic q̃i quẽadmodũtãq; Cinctim·aduerbiũ.i.ſtrictim.conſertim. Circa⁊ circu dicũt a circus.Circa refert ad locũ⁊ ad tẽpus. Oñ tẽpoꝛaliter iuenitur vt Circa viginti annos. Et localiter. vt Circa eccleſiã. Circũ vvo eſt tm̃ locale. q̃ſi vndiq;.vt Circũ montẽ. Curca ꝑ cõpoſi/ tionẽ.· vel potius ꝑ quãdã irregularitatt iungit᷑ c iſtis: Quocirca: ꝓ cõiunctione cauſali vel illatiua Circũcircapꝛo aduer. loci Et ſimiliter circiquaq;. W Circiter dẽ a circus.⁊ refert᷑ ad nũerũ.⁊ ad tẽpus · Et ẽ tm̃ tẽpoꝛale reſpectu numeri vt Circit vigiti ãnos Circit᷑ nonas decẽ/ bꝛis. Licet qñq; ĩueniat᷑ ⁊ localeſ ixpꝛie vt in Saluſtio. Pepꝛeſſus humi circiter viginti pedes.ſ̊ ̊ nõ ſit niſi ꝓpt᷑ numeꝝ. Circh.adu.c/et qñq; ſxoſitio hm Donatũ. ⁊ſeruit actõ caſui.⁊ ẽ tm̃ locale.vide.S.in circa. Et nõ ꝙ circũ ·qñ ↄponit᷑ cũ dictiõe incipiente a vocali.m. debet ſcribi· ſed nõ ꝓferri.vt Circũago circũamictus circũeo circũitus Mñ.Circũ cõpoſita vocalis ſic comitet᷑. Mnõ ꝓfert· bᷣ ſola figura tenet Circũquaq;.i.ex oĩ parte.vndiq;ʒ. „ Circũſcriptoꝛie adu·i.callide.vſute· ſurre . ptiue. J Circũſcripte aduerbiũ.i argute. caute · vel Kricte. Circũſpecteidem. Cis· adu.loci.i.ex iſta ꝑte. Oñ cis⁊ citra ſũt eiuſdeʒ ſiãtionis ·niſi ꝗꝙ cis · eſt tm̃ locale · citra qñq; tẽpoꝛale:qñq; locale.ut Citra definitũ tẽpꝰ. Itẽ cis ꝓpꝛie pᷣponit ꝓpꝛijs noĩbo mõtiũ⁊ fluuioꝝ.vt Cis rhenn.Cis alpes. Sʒ citra ꝓpe appellatiuis noibꝰ lo/ coꝝ ut Citra foꝝ. Sʒ qñq; ꝑ imppꝛietatẽ cis pꝛęꝓponit᷑ appellatiuis· Citra ꝓpꝛijs. Et citra cõꝑat᷑ citerioꝛ:terrimꝰ.uł᷑ citimꝰ. Et ẽ aierioꝛ idẽ qð ĩterioꝛ ꝓpe·exiſta ꝑte. Sʒ citimꝰ.i ꝓximus. Itẽ a citra dr citer citra citrũ.i.vicin ꝓximꝰ.ex hac parte ·qð põt eſſe poſitiuꝰ iſtoꝝ·ſcilicʒ citerioꝛ citerrimꝰ. Vñ.Cis ꝓpꝛiũ ſepe · citra cõe requirit. Citate.tius.ſime.⁊ citatim aduer.i.ato mo biliter · agiliter. =ðMDðð Cite.tiꝰ.tiſſime.adũ.i.agiliter· velocit: vi/ Cito · aduerbiũ.i.ſtatim. (uaciter. Clam·aduerbiũ q̃litatis.i.occulte/latenter. Clamdeſtine.iſecretelatenter tacite. Clare.rius.riſſime.adũ.i.ſplendide. Coactim.adu.i.vrgent: violẽt᷑ Coacte id. Coercibiliter aduerbiũ.i.conſtrictim. Collatiueadu.cõferẽdi. Rñ Oꝛiſaan dĩ agere de littera collatiue. vbi oſtendit · ̃ lra cui lr̃e cõfert᷑ ad cõſtitutionẽ ſyllabę. Comstice.i.cõpendioſebꝛeuiter. Comędice.i.delectabiliter. Comiter. mius.ſſime.adui.curialit facete. Cõminꝰ.adu.i.iuxiſine intmiſſione.ſtatim- fere.iĩ hñti·ſil ꝓpe· de ꝓximo. Cui ↄtrariũ ẽ eminꝰ. Comminꝰ cũ vuabꝰ.m.ſcribit᷑.ſᷣm Pap.⁊ cõponit᷑ ex con.⁊ minꝰ. Et ſic vꝛ in gręciſmo. Emin ad lõgeſ cõmin ad ꝓpe Commode.ius.ſſime/adiu.i pfi/ (ſpꝑectat. cue · vtiliter · manſuete. H Coiter.i.gnãliter.pluraliter:.omnifarie. Cõpendioſeaduũ.i.bꝛeuiter vel vtiliter. vt Iſte loquit᷑ cõpendioſe.i.bꝛeuit᷑ ⁊ vtilit. Cõpetent.tius.tiſſime.i.cõuenient᷑cõgrue. Complexim.i.cõiunctim. Compte.tius.tiſſime.i.oꝛnate:polite. Con ·Rpoſitio ſeribit᷑ ꝑ.o.⁊.n.⁊ nũq; iuenit in appoſitione. b in cõpoſitione tm · ſic di⸗ Dis.re.ſe.an. Et mutat qñqʒ.n.i.m.maxiĩe ſequẽte.b.vt cõburo.m.vt cõmitto.p.vt cõpono.Itẽ con ĩ cõpoſitiõe qñq; ꝑdu.n. ſequẽte vocali.vt coeo cois cã euphonię. Cõcito.i.cõfeſtim:mox/ptiuꝰ ilicoſtatim. Concoꝛdit᷑ adu.i.vnanimiter·vno coꝛde. Concretim.i.coagulatimconglobatim. Conditionaliter:adu.i.ſub conditionc. Cõfeſtim. adi. q̃ſi c feſto.a cona feſtũ q ẽlignũ ad qð tigua feſtinãt.Sic eni tigna feſtinat vt ſint c feſto. ſic⁊ nos feſtinamꝰ vt qð facere volum ſine intuallo ſit ↄfe/ ſtim·qi ſtati cũ ſentia ſᷣtereũtis rei ułtẽ/ por. Nel cõfeſtim cõponit᷑ a cona feſtino nas.uła con.⁊ ſtatim.ſ̊ pus dictũ veriꝰẽ. Confidenter.tius.tiſſime.i.audacter vllp/ ſũptiue.⁊ põt accipi in bono⁊ in malo. Congeſtim·aduerbiũ.i.accumulatim. Cõgfue.⁊ cõgruẽter. adi.i.cõuenienter. Coniecturaliter.adũ.i.opinatiue. Cõſtãter.tius.ſime.i.pſeueranter. Conſulte.i.ſa pienter.vel cũ cõſilio. Continuatim.i.cõiunctim · iugiter. Continue.adũ.p quo ſępe ponit cotinnuo i.continuatim-vel ſtatim. r Cõtumaciter.cius.ſime.adũ.ſuperbe·repu/ gnãter negligenter cõtemptibiliter. Copulatimadu.i,.coniunctum/ Coꝛam. poſitio ſeruit ablatiuo · ut Coꝛam deo placet humilitas. Itẽ eſt aduerbiun,z q̃litatisidẽ qd manitfeſte · vel patent᷑. vel — apꝑte.vt Nobis in theatro moꝛãtib q dã coꝛã ſurrexit.⁊ locutus eſt.i.patẽteuidẽt aꝑte. Et vꝛ a coꝛa am ꝑ apoſtrophaʒ.qð enĩ fit coꝛãante coꝛ fit.? ꝓducit pᷣmã.Oñ in Auroꝛa. Coꝛã languor ꝓpulit oẽ genꝰ. Coꝛdate.i.ſapienter:cõuenienter honeſte. Coꝛdicitusaduerbiũ penl.coꝛ.i.coꝛdetenꝰ. Pñ Sidonius. Vꝛudẽtibus inquit coꝛ/ Dicitus inſitum eſt. Coꝛdintime.i.ex toto coꝛde. Crasadubiũ tẽporł ꝑtinet ad futuꝑ tẽpꝰ. Crebꝛe · crebꝛiuscreberrime adubiũ.i.ſepe. Crebꝛo.i.frequent adu.DPõt etiã eſſe nomẽ ⁊ tũc eſt ablatiuus huiꝰ noĩs creber.ra.rũ. Criminoſe.ſius.ſime.i.flagicioſe. Crudelit.lius.ſime.adũ.i.ſęuiter:malignãt. Cũ ·epoſitio·ablatiuo caſui ſeruit.⁊ ſcribit ꝑ. ua. ma venit ſolum ꝑ appoſitionem. Et licʒ in quicũq; ⁊ cuiuſcũq; cuʒ veniat per cõpoſitionẽ· hoc tñ eſt virtute huius con/ oua.na venit tm̃ ꝑ cõpoſitionẽ. Cumulatim aduerbiũ.i.congeſtim. Cuntatim aduerbiũ.i.dubitanter. vel mo/ ranter:vel omnino.ſiue omni modo. Cupide. dius.viſſime.aduerbiũ.i.auare. Curaduerbiũ · id eſt q;obꝛem · quare.⁊ eſt interrogatiuũ relatinau·· Curialit᷑ lius.ſime.adũi.facete·moꝛigerate Curiatim aduerbiũ.i.de curia in curi· vel curiatim.i.curialiter. Curioſe.ſius.ſime.i.facete. Curſim aduerbiũ.i.curſibilitcito· velocit· feſtinanter repente. De Dapatice aduerbiũ.imagnifice vellarge. dapſiliter. vel munificenter. DVapfſiliter. lius.liſſime.adũ.i.large. Hatim aduerbiũ.i.de dato in datũ. De · ppoſitio · regit ſine exigit ablatiuũ caſũ ⁊ dicit qñq; naturã.vt Iſte pãnus eſt de lana. Rliquãdo oꝛiginem.vt Joãnes de Janua.liqñ oꝛdinẽut De mane fit me/ ridies.i.poſt mane. Et creare eſt de nibilo i.poſt nihilũ aliquid facere. DPecenter:adũu.i.honeſte. = PBecętero.i.denuo.deindeiterum. Et ſcias ꝙ non eſt hic cõpoſitio·ſed quędã irregu/ laris vocum congeries. iũctiõis q;. Itẽ Cũ· aliquãdo eſt adubiũ tẽpoꝛis.vt Cũpꝛo quãdo. Inuenit᷑ con ꝑ Vecies adũ.numeri.i.decem vicibus. Decurſum adu.i.fugaciter. vel defluenter. Decuſatim adu.iadoꝛnate. venuſtatim. Dedecoꝛoſe.ſius.ſime.adũ.i.inhoneſte. Defoꝛmiter aduerbiũ.i.turpiter. DPefunctoꝛie.i.tranſitoꝛieleuiter. Deinceps.i.ab hodie in anteaadu tẽpꝛis ułoꝛdinis.⁊ deſinit i ps.Et vt dic Mug. componit᷑ a de ⁊ incepto.⁊ dicit ꝙ penł. acuit · ſicut delonge abintus. DVeinde.i.decętero/iterũ·denuo. Heintegro.i.iterũ. vel rurſus: ſm Papiã. Belonge.i.rremee. Demũ.i.poſtmodum nouiſſime:maxime. voiterum. H Deniq;.i.poſtmodũ/poſtremonouiſſime. cõponit᷑ ex denuo: q;. Et ſcias ꝗ q; cõ⸗ iunctio encletica nõ inclinat hic accentuʒ ſyllabę pcedentis ad ſe:quia ſcedens vo/⸗ calis coꝛrupta ẽita a ſimili dicð vndiq;. PBeo:ꝛſum adũu.loci.⁊ acuit᷑ penl.⁊ cõponit a de oꝛſum. ððð De poſt fetãtes.i.de ouibo.In bac eniʒ lo⸗ cutione · poſterioꝛ pꝛępoſitio regit caſum. Sic etiã dicendum eſt deillis · de ſub pe/ de · de pe fontes.? conſimilibus. Deretro coꝛripit.re. Oñ Baruth. 5? Viſa itaq; turba deretro ⁊ abantea componit a de.⁊ retro.vide a ſimili·in deſuper etiã Deſidioſe.i.pigriter. Peſpecte.ctius.ſime.adũ.i.cõtemptibilit. Deſuper.ſi ſequit᷑ caſus.vt De ſuper terraʒ. duę partes ſunt. Hõt tñ eſſe vna pars. Deterius· deterrime aduer.i.peius/peſſime Dextroꝛſum.i.in dextrã partẽ. vel verſus dextrã partẽa dextraa oꝛſũ:vel verſũ cõ/ ponitur.⁊ eſt aduerbtüuurnW. Dextrouerſũ.i.in dextraʒ partẽ.vel verſus dextrã paDrtren. Di ⁊ dis ſũt ſᷣpoſitionesquęnõ iueniunt p appoſitioneſed in cõpoſitione tm̃. Dia apud gręcos plures ſigtiones habet Scom eni qð ſcribit᷑ ꝑ.y.gręcũ nomẽ eſt eiuſdẽ ſigtionis cuius eſt H̊ nomẽ duo.ſ qñ ſcribit᷑ ꝑ iotã põt eſſe cauſalis ↄiũctio vnde ſępe ponit᷑ ybi nos ponimꝰ cauſaʒ. ⁊ ſõt eſſe pᷣpoſitio gręca eiuſdẽ ſigtionis auꝰẽ de apud latinos. Nam bm Mug. HVya gręce.i.ouo ſcribit᷑ etiã ꝑ.y.gręcũ. Sʒ dia.i. de ſcribitur per.j.latinum. Dietim aduerbiũ.i.de die in diẽvel ꝑ ſin/ gulos diesqð⁊ diatim iuenitur. Difficaciter.tius.ſime.adũubiũ.i.vifficult. . mume wrlne 8900 CM * ng l R 6Ma une Difficiliter vel oifficulter. lius. lime aduer. i. grauit. Et ſcias ꝙ facilit᷑ vtimur facile Et pꝛo difficilit᷑vtim̃ difficile uł difficult Digeſtim·aduerbiũ.i.oꝛdinatim. Diligenter.tius.ſime.adũ.i.accurate. Dilucide·aduerbiũ.i.viſcrete/plano emo⸗ ne.euidenteraperte. clare. Dire i aſpere crudeliter. Dis.⁊ dippoſitiones:ſemꝑ ĩueniuntur in cõpoſitione. Itẽ vis gręce · dꝛ bis latine. Dilerte.i.lucid eſapiẽten facunde eloquẽt. Diſertimidem. Diſiunctim.i.ſeparatim. Diſcurſim. aui.paſſim vel ſpar üm. Diſpẽdioſe.ſiꝰ.ſime.adu.i.largit pdigalit᷑ Diſſenſim/aduerbiũ.i.diſcoꝛdanter. Diſtillatim. i. guttatim. Diſtricte. tius.ſime.aduer.i.ſe ruere auſtere⸗ aſpere · Din.adũ.tẽpoꝛis.2 dĩg dies. 7 accipit pꝛo determinato ſpacio tẽpoꝛis. 1 % indeter/ minato ſicut dies. Inde ⁊ ꝑ cõꝑationem hicxz hęc diutioꝛ.⁊ hoc diutius. diutiſſi⸗ mus.ma.mũ. Et inde viutiꝰ.⁊ viutiſſime aduerbia. ꝗ magis ſunt in vſu qᷓ; pꝛędicta noĩa. Et ꝑ cõpoſitionẽ intdiu.⁊ aliq;diu- Iq;diu. DPñt etiã quã diu eẽ duę voces. OPaßpß.lic diẽ: Diu multo tẽpoꝛe·tarde. Si aũt ẽ vna ps q;diu vʒ ſcribiꝑ.nanõ ꝑ.m õ iuerſumo de.i.varie multipliciter. DPiuiſibiliter. adũi.ſepabiliter. ⁊ ꝑ cõpoſi⸗ tionem indiuiſibiliter.iinſeꝑab ilit. Diuinitus.adu.i.ex dijs/uła deis factum. DPoloſe.i. fraudulenter. Honec. adi.i. ;diu quoaduſq;. Botate.tius.ſime. dotati ĩadui.abũdant- Dum.ponit᷑ pꝛo cũ · vel donec. Dudum.i.longe ante. Dubie mag vubie vubij ſſime acnorbii i ſub dubio. Dubitant᷑ tius.ſime.adũ.⁊ dubitatiue idẽ Ducẽties · adu. numerale.i.ducẽtis vicibo⸗ Pũtaxat aduerbiũ quãtitatis.i.tmmodo Et cõponit a taxo ꝓ licitani qꝛ licitatoꝛes rem in foꝛo cõſi iderãtes · dicũt tãtũ valet Et inde vũtaxat ponit᷑ ꝓ tm̃modo. Del cõponit a taxare · ꝓ dicere· q illud qð dꝛ tunc tm̃ eſt dum dicit. Hel vt vicunt cõ/ ponit᷑ a ta xo ꝓ arboꝛe amariſſimi ſucciex cuius ſucco ſiqs ſemel guſtauenit · ſufficit ei tm̃ ſemel guſtaſſe. Sʒ nõ placet Pꝛi/ ſciano dicenti ꝙ dũtaxat.i.tm̃modo/ab aduerbio vũ.⁊ ꝓbo taxo.taxas cõponit. Pnodecies aduerbii ouodecim vicibo: Dupliciter.tius/ſime.adũ.i.duobo modis Dage tine iinen etiam dountter· aduerbia ſunt qualitatis. De E ßſypoſitio eſt. ⁊ in cõpoſitione pꝛiuatiuũ eſt. vt Eneruis. Del intẽtiuũ vt Enano. Del pꝛo extra ponitur.vt Educo. Ea tenus ſit duępartesſi ubduobusac- centibus pꝛoferunt᷑. Econtraaduerbiũ oꝛdinandi: acuit pent. ſicut decontra. Ecce aduerbiũ demonſtrandi. Ecubi· cõponit᷑ ab en·⁊ vbi mutata.n.in.c. quaſi·ecce vbi. Edaciter edacins. ciſſime. adui i. voꝛaciter. Edepoli.ꝑ ędem pollucis · auerbiũ i iurã⸗ Di.⁊ acuit᷑ in fine. Effeminate.i. rragiliter muliebꝛiter mollit. Efficaciter.tius.ſime.adũ.pontentfoꝛtiter Egre · aduerbiũ.i.diſficul ter.acerbe · mole⸗ ſte · hm Papiam. Egregie magis egregie egregijſſime:adũ. i. excellenter. ſcipuenobiliter/eleganter. Ei interiectio doletis · vnius ſyllabe eſt. Et ei vtũs cum deberet minui vna ſyllaba a gtõ ſicut oĩa in ius facientia gtm̃ ꝑ dięre⸗ li im pfert cauſa differẽtię ei interiectionis Sic igit ei eidemeiſdem. ber diereſim p⸗ feruntur·m Papiam. Eia.i.age · ꝓpꝛie·aduerbiũ hoꝛtandi. Eleganter. tius.ſime. aduerbiũ ·i. egregie · nobiliter/ vrbane. (Qde Elute. tiꝰ ſime. adũ.i. mũde ma dideinſipi/⸗ Elimatim.adũ. icare . purgate pure pul/ cre.electe·euidenter. Emicatim aduerbiũ i.ſplendenter. Eminenter. tius.·ciſſime.aduapparenter. Eminꝰ.i. Pcul. Sʒ cõminꝰ.i.ꝓpea ſũt adũ/ bia loci. Oñ OPꝛiſcianꝰ dic. Eminus cõ/ minus.localia ſũt. Onde qdã. Eminuſad longe . cõminus ad ꝓpe ſpectat. En grece.i. in latine. Ite en eſt aduerbiũ de monſtrandi.i.ecce. Enim · cõiunctio.i.quia. Eniuero cõponit᷑ ex enim⁊ vero.⁊⸗ acnitin penul. vt vicit Paß. Dug.. Eſt eni eni⸗ ero idẽ qð certe/cõiunctio affirmatiua. Enucleatimadũ:uł enucleate.tiꝰſime.aduũ. i. clare · vel aꝑte· manifeſte.⁊ coꝛ.nu. Enixe.i.ſtudioſe/humiliter. Eo.i.illucillo. Item eo iseſt verbũ. Eouſq;.i.intantũ.m Papiam. Equidẽ.i.certecõiunctio appꝛobatiua.vel expletiua.licʒ⁊ alia poſſit eſſe. Et coꝛ.pelł. BVngde in Auroꝛa di. Mõ equidẽ ſanctos vt me ſaluẽt pꝛecoꝛ illi.⁊ ẽ figurę ſinpliq. Vñ dicit Pꝛiſcian in.i“.libꝛo. Nuidã eqͥdẽ oiũctionẽ cõpoſitã eſſe extimant ab ego quidẽ/ſ̃ errãtſimplex eni eſt. Onde Dieremię.ʒʒꝰ. Equidem ſemen Jacob. Dauid ſerui mei.ĩQQc. ue ęquius ęquiſſime adũ.i.iuſte·recte. E regione.i.ex oppoſito.ſicẽ vna regio alij oppõit᷑ vt cõtra eã diſtiguit᷑.⁊ ẽ qdã irre/ gularis vocũ cõgeries potiꝰq; cõpoſitio. Erga.i.cõtra:uł notat affectũ in bono.Bñ . Affectü ſp.⁊ nil aliud notat erga. Ergo.i.idcirco. Eſculente.tius.ſime.aduer.i.crapuloſe. Eſto aduerbiũa eſt ꝑſonaliter eſſe·ᷣ eſſen/ tiealiter.i.ſubſtantialiter eſſe. Eternaliter:aduerbiũ.i.eue ppetue. Etiã · ↄiunctio canſalis ẽ.ul copulatiua· u hpm diuerſa adiuncta alter ſpẽi eſſe põt. Ethice.i.moꝛaliter. Eu vox reſpondentisaduerbiũ eſt. Eus vox vocantis adũ.Jnuenit᷑ etiaʒ heu aſpiratum. eſt interiectio dolentis. Euax.· eſt interiectio lęticiã mẽtis ſiẽns. Eueſtigio.i.cito.⁊ cõtinuo.ſtatim.Et cõpo nit ab. e.⁊ veſtigiuʒ ᷣm Mug. ſ̊ oic ꝙꝙ in vritate nõ eſt h̊ cõpoſitio: ſ̊ irregularis vocũ cõgeries⁊ h̊ iõ:qꝛ caſus cũ ſua pᷣpo/ ſitiõe fingit᷑loco aduerbijiuł aduerbialis determiationis. nde poſſunt caſualia (iũ ſuis ppoſitionibo ad interrogationes aduerbioꝛũ reſponderi.vt Quo vadis: ad vrbẽ. quando facies hoc? Eueſtigio. i. cito· vel ſtatim. vel mox. Euge · adu.eſt / põt etiã aliquando eſſe int/⸗ iectio. Et eſt euge aliquando exultatoꝛiũ ubexultãtis. ñ Matth. 25: Euge ſerue bone ⁊ fidełq; ſuꝑ pauca fuiſti fidełſupᷣ multa te cõſtituã:intra in gaudiũ vñi tui Euge.i. bñ tibi ſit· hm Chꝛyſoſtomu. Pel 6pm Rabanũ.Euge vĩ quaſi ad bonũ ge/ nitus ab eu qð eſt bonũ ⁊ genitus.Et vi⸗9 det eſſe cõpoſitio · otiꝰeſt etymolo⸗ ſic eſt exultatoꝛiũ· vel applauſoꝛin. Glo. autẽ Dicit: Gaudẽs vſis in gaudiũ intrare iu/ bet. ſic eſt cõgaudentis. Itẽ euge aliqñ eſt irriſoꝛii.ñ pſalmiſta. Dilatauerunt ſuꝑ me os ſuu: dixerunt mihi euge euge viderũt oculi tui ⁊c.Et ſic eſt euge irriſo/ niũ.vel expbꝛatoꝛiũ ſiue expꝛobꝛant. Itẽ enge eſt exhoꝛtatoꝛiũ. Hnde ꝓphᷣa. Non dicãt in coꝛdibus ſuis en ge euge aignre. nec vicãt ⁊c. Itẽ euge aliqnãdo ẽ adula/ toꝛiũ. DOñ pſalmiſta. Ferant cõfeſtim cõ/ fuſionẽ ſuã q dicũt m euge euge. Inuenit᷑ etiã euge aduerbiũ poſitũ noĩaliter pꝛo adulatione. vel adulatoꝛia laude. Vnde Perſius. Euge tuũ⁊ velle· naʒ velle h ex⸗ cute tuũ:quaſi dicat.excute.i.remoue.tuũ euge.i.tuam adulationẽa tuũ velle. Euidenter.i.aperte manifeſte. Exmodo ꝓ extra ponit.vt excludoexlex. modo pᷣuatiuũ ẽ vt explicoexero.modo intentiuũ vel ꝑfectiuũ ẽ. vt exoꝛoexpleo efficio extendo. Itẽ ex poſitio interduzʒ piꝛo valde accipitſicut excelſus Interdũ pꝛo extra.vt exul pm Pa piam. Exaggerati.i.ualde cumulati :augmẽtati. Examuſſim.qdũi.valde ſine vubitatione 7 oĩo ſine dubitatione.⁊ cõponit᷑ ab exa amuſſis:qð ẽ plübatũ cemetarioꝛũ. Naʒ ppoſitio in hac cõpoſitiõe auget. Ende PHiꝛiſcianꝰ. Mides & leipſã ſyllaba defi⸗ cere pᷣdictoꝝ ratiõenec alit᷑ poſſe examiſ ſim tractari niſi poſita ſit in victione. Exim puiſo nõ ẽ victio ↄpoſita.E ꝗgdã irre Igulan voci cõgeries fuũgẽs loco vniꝰ di/ Erin·exindecxhinc deinde.idẽ· (ctionis. ſunt/ſcilz poſta. Extẽplo· vicẽdũ ẽ nõ extiplo Cractü ẽ enĩ ab antiqoꝝ ↄſuetudine.qͥ audire ſolebãt reſponſa ĩ tẽplis: ↄpleto officio dicebat lſacerdos dara voce extẽplo· ac ſi diceret exite ð tẽplo.m̃ h̊ igit᷑ ſtati audito/ex/ ibãt .· ita ioleuit vſus vt poneret᷑ extẽplo adubialit p ſtati nł ↄfeſtimita dic lex. Huglaüt in libello de accẽtu diẽ q extẽ⸗ plo viccẽdũ ẽ ꝑ.e.non extimplo ꝑ.i. DHap̃. etiq dicit: Extẽplo repetine· exteplo ſubi⸗/ to.i.extra tẽpon aplitudinẽ. Alij gut vi/ cunt ; extemplo nõ eſt vᷣa cõpoſitio ſed potius qda irregularis vocũ congeries: ſicut decetero · defacili. Oñ ppoſitio h̊ nõ venit ꝑ cõpoſitionẽ hᷣ ꝑ appoſitionẽ.Lñ ꝓu. 6. debet dici. Hinc extemplo wniet gditio ſua.licʒ ex vitio ſciptoꝝ inueniat extimplo·ꝑ.j.ſcriptũ, male. Expedite.tiꝰ.ſime.i/ pmpte· libere. exolute. Explicite.i.oꝛdinate.viſtente:manitfeſte. Extra.adu.loci eſt.⁊ dr a ppoſitione cxuł eſt pᷣpoſitio DPñ. Extra ꝓ ꝓpt p ſine di/ co frequẽt᷑. Et qñq; locu denotat ext᷑ioꝛẽ Extrinſec i.deſoꝛisadũ.loci.Põt tñ eſſe nomen-extrinſecusca. cij. Exultanter.i.gaudenter. —— S f — ̈ ⸗ — vo l n 6, pumit po Dee her⸗ otui m di⸗ monis, cs b a o 4 niſt⸗ rul eoi⸗ ice — — — S = ——õq Fabꝛe. adũu.i.caute· ingeniole · pulcre · arti⸗ licioſe · artificialiter. Fabulole:aduerbiũ.i.ꝑ fabulas. Faciliter.lius.lime.i.leuiter.ſine difficulta/ te. Et ꝑ cõpoſitionẽ · difficilit᷑ vel vifficult aduerbia.i.nõ leuit᷑. Et nota ꝙ fadliter vtimur fadle. Oꝛo difficiliter vtimur dil/ ficile· vel difficulter. H Faculent᷑ tius.tiſſime.i.ſplendide/oꝛnate · Facũde.i.eloquenterdiſerte. (lucide. Fallaciter.cius.ſime.adi.i.deceptoꝛie. Falſe.ſius.ſime.i.mendaciter.wel fallacit᷑. Familiariter. rius.ſime.i.domeſtice·amica/ biliter. Faſtuoſe.ſius.ſime.ſuꝑbe.fraudulẽtvᷣſute Fatim/adu.i.multũ:vel abundanter. Fatue mag fatue fatuiſſimeaduũ.i.ſtulte. Fauſteadu.i.pꝛoſpe.fęliciter pie. (tuoſe Fęcũde.vius.ſime.i.fertiliter·abũde fruc/ Fede.vius.iſſime.i.ſoꝛdideturpiter. Feliciter.cius.ciſſime.i ꝓſpere:foꝛtunate. Fere.adũ.i ꝓpe vel iuxta dꝛ a fera.Cũ eni toto coꝛpvꝛe feręferant·ſunt magnę cele/ ritatisquattuoꝛ quippe pedibus vtunt·S celeribus oĩa iuxta ſunt.⁊ ideo fere cõpe/ tenter ponit᷑ ꝓ iuxta vel ꝓpe. Item fere.i. pene. ferme. Ferme.i.quaſi ·pene.fere. Fertilit. tius.ſime. adu. abundãtfructuoſe. Feruide. dius.diſſime.i.calide/iracunde. Feſtinanter.i.accelerant ·cito· velociter. Feſtiue ⁊ feſtiualiter.i.ſolẽniter. Fictimadu erbiũ.i.ficte. * Fideliter.lius.ſime.i.bᷣm ſidem. Et ꝑ cõpo/ ſitionẽ Inſideliter.lius.ſime. Fiducialiter.i.conſidenterfidenter· typice omnia idem. Firme.mius.ſime.et firmiter idem. Flagicioſe.cius.i.ſime.i.vitioſe libidino/ ſe· turpiter. criminoſe. Flexibiliter.i.mobiliter. Fluide.ↄius.ſime.i.madide. Foꝛis.⁊ foꝛas.⁊ vtrũq; eſt adu.loci.Sed Differũt· qꝛ foꝛas ſiẽt ad locũ.vt Laxare veni foꝛas. Foꝛis vo in loco ſiãt.vt For ſum. ⁊ de loco.vt Foꝛis venio. Foꝛis cõ/ ponit.lffoꝛis. Defoꝛis.Effoꝛis.Pꝛefoꝛis ꝛofoꝛis.⁊ oĩa ſiãꝗnt in loco vel de loco: Sicut intro ſigt ad locũ · intus de loco et ĩloco. Oñ. Intro foꝛas ad ſignificatint᷑ Figuraliter · ſigurate · figuratim · figuratiue Foꝛſan·foꝛſitan/foꝛtaſſisfoꝛtaſſe·foꝛſis·foꝛ tuitu ·a foꝛs dicũt:⁊ dubitatiue pꝛoferũt ſicut ⁊ foꝛs dubitabilis eſt. Sed viſtin/ gue: Foꝛtuitu eſt aduerbiũ euentus. Foꝛ/ taſſis ⁊ foꝛtaſſe ſunt aduerbia temeritaj. Foꝛſis:ſoꝛſan.⁊ foꝛſitan/ſũt adubia dubi⸗ tanid. Foꝛtefoꝛtunaeſt adũbiũ euẽt.Et cõponit a foꝛte.⁊ foꝛtuna.⁊ deſigt pſpeꝝ euentũ.i. bono omine bona foꝛtuna. Foꝛtiter.tius.tiſſime.adũ.firme:audacter. Foꝛtuitu/adũ.euẽtuspꝛo qͥ etiã qñq; ĩue/ nit᷑ foꝛtuito ablatiuꝰ poſitus aduerbialit. Fragliliter.lius.liſſime.aduũ.i.debiliter. Fraudulent.tius.ſime.aduer.i.doloſe. Frequenter.tius.ſſime.i.ſepeaſſidue. Fructuoſe.ſius.ſſime.i.fſęcunde. Frugalit᷑.i. vtiliter· ſobꝛie · moderate.tem/ perate· continenter. Fruſtra.aduerbiũ qualitatis.i.incaſſũ :ſine cauia‚ſine effecconn.. Fruſtatimadũ.i.diuiſim vel particulati Fulgide.dius.diſſime:aduerbiuʒ.i.ſplen/ Funditus.i.per totũ/per omnia. (dide Generalit lius.liſſime.i.vniuerſalit coĩter. Generati adũ.viſcretiuũ.i.pꝑ ſingula gnã. Generoſe.ſius.ſime.nobiliter: Geniculatim.i.flexibiliter. Geſtuoſe·adu.i.agiliter.flexibiliter. Globatim· aduũ.i.cumulatim ſpiſſim. Et ꝑ cõpoſitionẽcõglobati.i.cumulati ſpiſſiʒ. Glomeratim/adu.i.cumulatiadunatim. Gloꝛioſe.ſius.ſſime.i.cum gloꝛia. Glutinant᷑ ⁊ glutinatimaduũ.i.cõiunctim. Gꝛadatimadu.i.ꝑ gradusſucceſſiue:pau Gꝛatis:adũ.qualitatis · ſcilʒ ſponte ·ſine cã ſine ſpe remunerationisſine pꝛecio. Gꝛatuite · adu.i.gratis· ſponte. ſine cauſa. PHꝛo quo iĩuenit᷑ qñq; gratuito ablatiuus vel datiuus poſitus aduerbialiter. Gꝛatulanter.i.lętanter. Gꝛate.tius.ſime.adi.i.placite·gratanter. Giꝛauiter.i.ponderoſe:vehemẽt moleſte. Gꝛegatĩ ⁊ aggregati.i.adunati cõiũctim. Guttim. i. guttatim. vel p ſtillas. De H Haud pꝛo nõ eſt adu.negandi.⁊ ſcribit᷑ ꝑ d. aſpirat᷑. Iteʒ hᷣm Pap. Haud.ſecus non aliter. Haud pꝛocul.nõ longe. Item iuenit᷑ aut cõiüuctio ta ſineonſpnogſonc. 2 Heceine ſunt ous partes becz ne grauat penul. Oñ hic nõ inclinat cõiũctio encle/ tica accentũ pcedẽtis ſyllabę ad ſe.i.iuxta ſe qð accidit ꝓpt coꝛruptionẽ ſcedentis vocalis.Nicit᷑ enĩ hęccine· cũ deberet dici heccenecoꝛrupta ẽ ibi ſyllabica adiectio. ce.vide..in tractatu de accentu. Idẽ di / cas de ſiccine. Itẽ cine adiũgit᷑ aliqñ huic ꝓnoĩ hic pꝛo ſyllabica adiectione.⁊ tunc deberet legi · nõ interrogatiue.̊ remiſſiue PBñ Chꝛeñ.2? Plauſerũt ſuꝑ te manibꝰ oẽs trãſeũtes ꝑ viãſibilauerũt ⁊ moue/ runt capita ſua ſuꝑ filiaʒ hieruſalẽ:hęcci/ ne eſt vꝛbs vicẽtes ꝑfecti decon: gaudiũ vniuerſe terrę. Heccine.i.hic. Item Jſaię 20. Heccine erat ſpes noſtra ad quos cõ/ fugim in auxiliũ:vt liberaret nos a facie regis aſſyrioꝝ.⁊ quõ effugere poterimus nos: Et ita aliquando in ſiccine. cine. eſt Fllabica adiectio. Et tunc ſiccine.i.ſic. Hercule · adubiũ iurandi.i.p herculẽ iuro: qui eſt mediſſidius/ſcilʒ ſemidens ſemi/ homo·q ex parte matrisſcilic; Alcmenę homoq ex parte patrisſcilʒ Jouis vicit deus fidius.i.filius.Et ponit᷑ ibi.d.pꝛo.l. Antiqui enĩ ſępius.d.poſuerũt pꝛo.l.vt celda ꝓ cella. Hel medius.i.melius.fide/ liſſimus inter deũ⁊ hoĩeʒ. Vꝛ enĩ hercules Baan reſponſa ab his ad illos. eri aduerbiũ tẽpoꝛis. Et coꝛ.pꝛimã. Dñ Eſopus. Fallere vult hodie ſiqua fefellit Henliter aduerbiũ.i.ñanter. „ Hic.ſeępe ponitur pꝛo tũc.⁊ ſiceſt aduerbiũ temꝑoꝛale.qñq; hic eſt aduerbiũ locale⸗ tunc eſt ſenſus.Mic.i.in H̊ loco.⁊ tunc hic ꝓducit᷑. Sʒ quando eſt ꝓnomẽ coꝛripit᷑. ⁊ ſignificat tãtũ quãtũ ille. Hypo pᷣpoſitio gręca.ſub. Hodieaduer. tempoꝛis.i.hoc vie.Et pꝛo ſemꝑ ponit᷑ cõponit᷑ ex hoc. die. Honeſte.ſtius.ſime/adũ.i.viſcrete.decẽt᷑. Honoꝛatim. honoꝛate.⁊ honoꝛabilit idẽ. Hoꝛno:adũ.tꝑis.i.h̊ ãno⸗ dꝛ ab annꝰ“. Poꝛribilit.lius.liſſime aboĩabilittribilit. Hoꝛſum.aduerbiũ loci.i.in hanc partem. Hoſtiatim.adũ.i.ꝑ hoſtia:quaſi de hoſtio ad hoſtium. Hoſtiliter.i.aduũ:crudeliternmicabiliter. Humane ul humanit. nius.ſſime.⁊ huma, nitusadũ. Et differunt humane ⁊ huma nitus. Sicut diuine ⁊ dĩnitus. Nam di/ uinitus ⁊ humanitus ſignt a deis hoĩbo gliqd fieri. Sʒ diuine ⁊ humane ad ſimi⸗ litudinem deoꝝ vel hoĩuʒ. Si eni vicas: Gabꝛiel miſſus eſt viuinitus:idem eſt ac ſi vicat. Gabꝛiel miſſus ẽa deo. Et iſtud factũ eſt humanitus.i.ab hoibus.Si xpo dicas: Gabꝛiel locutus eſt viuine vel bu ⸗/ mane.i.ad ſimilitudinem deoꝝ vel hoiuz ſiue diuino moꝛe vel hano. Et humane i.maſuete. Et humanit᷑ idẽ ẽ qd humane. Humide.ius.ſſime.adũ.madenter.ma⸗ dide.Humectatim. i/dem. Humatim aduũ.i.ſepultiuł vilit᷑ abiecte De Jactanter.ctiꝰ.ſſimè.adu.i.ſuꝑbęarrogãt᷑. Jam:aduerbiũij eſt tempoꝛis. Ibiadu.loci.Et cõponit᷑ cũ in· vt Inibi.i. in eodẽ loco. Et cũ idẽ.vt ibidẽ.i.in eodẽ loco.⁊ acuit penulł.duo enĩ.j.cõglutinãt᷑ ĩ vnã longã. Iteʒ cõponit᷑ cũ alius.⁊ dicit alibi.i. in alio loco. Et cũ intera vꝛ intibi. i. interiminterea:ĩ illo locoa coꝛ.pmã ibi. Idcirco.i.ideo:ꝓpteaa videt eſſe ſimplex. Isgnaue vel ignauiter. uius.ſſiime.adũbiũ i.pigre inſipienter.ſtulte. Ilicet.pe.coꝛ.i.ire licet. Expleto eni officio ſuo ſacerdos dicebat · ilicetquaſi diceret ire licet. Magis aũt coꝛruptũ ẽ oſtmo/ dũ.⁊ dictũ eſtilico.i.cõtinuo aduerbiũ tẽpoꝛis.vt dicit IRclexander neq;. Et ſci⸗ bit᷑ ꝑ vnũ.lłꝓducit tamen pꝛima. DHndei pꝛotinus ilico ſtatim. M Ilico· aduerbiũ tẽpoꝛis.Et ſm Papiam· Ilico.i.continuo/ſubito·ſtatimiterato. Illo.aduerbiñ locia acuitur in fine.Onde Matth. 22 Cimuit illo ire.i.ad illũ locũ. Immganiter.nius.ſſime.i.crudeliter: ĩman⸗/ ſuete · terribiliter. Immunde. ius.ſſime.i.impure. Imo. eſt adubiũ eligẽdi.⁊ valet tm̃ quãtũ potius. IRliquãdo eſt aduerbiũ affirmã/ oi: valet tm̃ ſicut certe.?liquãdo eſt cõ/ iũctio illatiua.⁊ valet tm̃ ſic· igit᷑. Et imo ſcribi debet ꝑ vnũ.m.⁊ cauſa differentię ad ablatiuũ de imꝰ.ma.mũ.debet eſſe ac/ centꝰ ĩ fine.⁊ debet.m.aliquãtulũ cõpꝛeſſe ſonare cñ.j.licʒ ſit de ſequenti ſyllababm Hug.Quidã tamẽ dicũtꝙ nõ opoꝛtet ꝙ imo aduerbiũ accentuet in fine ad vił/ ferẽtiã ablatiui imo/quia ſatis patet dil/ ferentia inter ea cum ſint diuerſę parteſ/ oꝛationis. Et ꝓducit pmã. Vnde.Spõ/ ſam non cupias quã vuxit ꝓximus imo. Floꝛeat illeſus ꝓximitatis amoꝛ. gręciſmo vicit᷑. Concito confeſtim mox — Pene thid Smnj inch afo ieret wnd⸗/ tiſn⸗ Buri pen⸗ . Mie üba. Winen mni, Go⸗ Eim neſen jip lc Wol o⸗ nd, —KZ 4 IJimpendio aduerbiũ i ſedule intẽte. Jm-· pendioſe·idem. Imperegre.penł.coꝛ.aduerbiũ.⁊ eſt idẽqð inſtabiliter. vel ſine certa maſione.⁊ dicit᷑ ab in. ⁊ pererre. H Imperite.tius.ſſime.iindocte.ignauir. Impie magimpie.impijſſime.aduerbiũ. i.ſine pietatecrudeliter. 1 Impꝛeęſentiaꝑ.i.in pſenti·modo.⁊ poteſt eſſe pars cõpoſita⸗ erit aduerbiũ tẽpoꝛis Vñ Geñ̃.So. Sicut imꝑſentiaꝝ cerni. Hoteſt etiã eſſe aduerbiũ loci·ſm qͥſdaʒ. ⁊tũc impᷣſentiaꝝ idẽ eſt qð in pſentia. Impꝛobe.bius.ſſime.i.impoꝛtune. Impꝛomptu.i.in manifeſto/ſed magis ſũt Impudice.cius.ſime.adu.i.inerecunde. Impune.i.ſine pęna. In tpoſitio aliqñ conſtruit᷑ cũ accuſatiu caſu. &liquando cũ ablatiuo. liquãdo cũ vtroq; ſimul. Septẽ aut modis con/ ſtruit᷑ cũ actõ tm̃. Sex cũ abltõ tm. Crib⸗ cũ vtroq; indifferet᷑a ſic in vniuerſo xvj. modis cõſtruit᷑ c caſibus. Quotiẽs aũt inſignificat motũ de loco ad locumcon/ ſtruit cũ actõ tm̃. vt Mado in vrbẽ. vado in ecdeſiãſi ſum extra.2quotiens in/po mnit᷑ ꝓ ↄtra cõſtruit᷑ cũ actõ tm.vt DHado in hoſtẽ.i. cõtra hoſtẽ. Item In adulteꝑ Dico.i.cõtra adulterũ. quotiens · in · ſigt indeterminatã infinitatẽ cõſtruit᷑ c actõ im̃.vt in pſalmo. Oñis regnauit in ętemũ Et Juſti ĩ ꝑpetuũ viuent.ꝗ quotiẽſcũq; in.cõſignincat diuturnitatẽ cõſtruit᷑ cum actõ tm. vt Viſio quã h̊ vides in lõgos Dies eſt. Et Iſte pheticat ĩ magna tepo/ ra.Et ibi Dt ibabitẽ in lõgitudinẽ dieꝑ. 5S quotienſcũq; ad /in/ſubintelligit vſq;· cõſtruit᷑ cũ actõ tm̃.vt Qui odit aiaʒ ſu/ am in hoc mũdo.in vitã ęternaʒ cuſtodit eam.i.vſq; ad vitã ęternam. Et ibi SGcio cui credidia certus ſũ:q; potẽs eſt dexoſi⸗ tum meũ ſeruare in illu viẽ.i. vſq; ad illũ oiẽ. Et Mado ĩ montẽ.i.vſq; ad montẽ. G quotiẽſcũq; in· ponit᷑ ꝓ iuxta cõſtrui/ tur cũ actõ tm̃.vt Iſti contendebant iu/ xta regẽ in hũc modũ.i.iuxta hucmodũ. Et ibi Miſit ad Egechiã in hec verba i. iuxta hec verba.⁊ quotiẽſcũq; · in · ponik pꝛo ſuꝑ · ↄſtruit᷑ cũ actõ tm̃.qð videt᷑ eſſe tm̃modo.cũ liber oſtẽdit᷑ ab aliqͥ exoni. Pt Beda in Matthęũ.i.ſuꝑ Mattheũ. Et ſicſeptẽ modis cõſtruit in cũ actõ tm. Sex autẽ modis cõſtruitur cũ ablatiuo tm̃. Primoquotiẽſcũqʒinſigt motion? fieri ĩ eodẽ loco/ cõſtruit᷑ cũ ablatiuo tm. vt Milites currũt ĩ cuitate.⁊ ego curo in cãwo. 2 quotiẽſcũq; · in cõſigt pmanẽé/⸗ tiã ĩ eodẽ loco vel in re aliqua/cõſtruit᷑ eG ablatiuo tm̃ ut Dũ ĩ domo. Sũ ĩ lectiöe Sũ ĩ cogitatiõe. Hoꝛmio ĩ lecto.ʒꝰ quo/ tiẽſcũq; inponit᷑ ꝓ intercoſtruit᷑ cũ abla- tiuo tm.vt Genedicta tu in mulieribus.i. inter mulieres. Et ibi Accepiſti bona in hominibo.i. inter homines. Et ibi In qᷣbo vocati eſtis vos.i.inter quos.ꝗ quoti enſcũq;·in·ponit᷑ ꝓ intra·ↄſtruit cũ abla/ tiuo tm̃.vt Oꝛatio mea iĩ ſinu meo conũ/ tet᷑.i.intra ſinũ meũ Et ibi Nec conduſi/ ſti me in manibo inimici.i. intra man. Sꝰ quotieſcnq;in·ponit᷑ ꝓ cum · cõſtruit᷑ tuʒ ablatiuo tm. vt In baculo meo tranſiui ioidanẽ.i.cũ baculo meo.G“e quotiẽſcũq; in · ponit᷑ ꝓ antecõſtruit᷑ cũ ablatiuo tm̃. vt Dirigat᷑ domine oꝛatio mea · ſicut in/ cenſum in ↄſpectu tuo.i.añ conſpectũ tuũ. Et ibi Hocẽ mirabile ĩ oculis noſtris·.i. añ oculos noſtros. Cuʒ vtroq; caſu con/ ſtruitin.indifferent· ꝛimo:quotiẽſcũq; in.ponit᷑ p ſupercõſtruit᷑ cũ actõ.vt Lo⸗ quet᷑ paceʒ in plebẽ ſuã.i.ſuꝑ plebẽ ſuam. Cũ ablatiuo/ut Miſit de filiũ ſuũ in tris i. ſuꝑ terras. Et ibi Jacta cogitatũ tuũ in dño.i.ſuꝑ dñm.2 quotiẽſcuq; in ponit᷑ pꝛo per.conſtruit᷑ qñq; cũ ablatiuoqñq; cũ accuſatiuo. Cũ accuſatiuo·quado ſigt localẽ trãſitionẽ.vt I¶penite mihi poꝛtas iuſticię: ingreſſus in eas.i.x eas.Cuũ ab/ latiuo quãdo notat adminiſtrationẽ. vt Multifarie multiſq; modis/olim deus loquens patribus in ꝓphetis.i.p phetas ʒo quotienſcũq; in· ponit᷑ p ad/conſtruit᷑ qñq; cũ actõ:quãdoc cũ abltõ. Cũ actõ quãdo localẽ motionẽ deſignat. vt Im/ pulit in latus tuũ.i.ad latus tuũ.⁊ Pado in hoſtes.i.ad hoſtes. Cũ abltõ.vt Dñs erit in latere tuo.i.ad latus tuux ita dicit Hug. Scom autẽ Ariſtotelẽ ſic diſtin/ guũt modi dein. Mã pꝛimo modo dicit᷑ aliquid eſſe in aliquo⸗ſicut pars integra/ lis ĩ ſuo toto. ut Digitus in manu/paries in domo. Secũdo modo ſicut totũ inte/ grale eſt in ſuis ꝑtibus.vt Homus eſt in pariete tecto ⁊ fundamento. Tertio autẽ modo ſiẽſpecies in genere. vt Homo in aĩali:⁊ vniuerſaliter qdlibet infer in ſuo ſupioꝛi. Quart modus eſſendi.in. dicit᷑ ſic gen ĩ ſecie vt Kialivie . vna diffiniens in ſuo diffinito. Quintus mo/ vus eſſendi ĩ aliquo eſt ſicut fſoꝛmaĩma⸗/ teria. Et iſte quintus modus ſubdiuidit᷑. q; quęda ẽ ſoꝛma ſubſtantialis: vt anima eſt foꝛma ſubſtãtialis hominis. Tlia aũt eſt accidentalis. vt albedo eſt foꝛma acci- dentalis hominis.⁊ pꝛima earuʒ dicit p/ pꝛie eſſe in homineſicut foꝛma in materia 7 aĩa in coꝛpoꝛe.lia di eſſe in/ſic accidẽs in ſubiecto. vt albedo in pariete · et coloꝛ in coꝛpoꝛe. Sextus modus eſſendi in· eſt ſicut aliquid in Eim cauſa efficiente.vt regnũ ĩ regẽte.Septimus modus eſſen/ Di in · eſt ſicut aliquid in fine·ſicut virt in beatitudine.Octauus modus eſſendi in- eſt ſicut aliquid in vaſe⸗ vniuerſaliter ſi/ cut locatum ĩ loco. Mos autem octo mo/ dos eſſendi in wiſtingnir Vriſtoteles in pꝛędicamentis ſuis. Boetius autem aſſi/ gnat noueʒ · quia ſubdiuidit quintũ mo/ dum in vuos. vt victum eſt. Incaſſumaduerbiũ.i.fruſtra/ſine cauſa.et Dicit᷑ ab in. caſſis quaſi ſine caſſibꝰ.ſine quibus venatio inanis eſt. Mel cõponit᷑ ab in.⁊ caſſu aduerbio q̃litatis hm Hug. NPaßp.etiã vicit: Incaſſum.irritũ:fruſtra. infructuoſeſine cauſa. Incunctanter.adu.i.dubitant:bm Pap. Indeaduerbiũ.⁊ deriuat ab in. Et cõpo/ nit᷑.Deinde. Exinde. Perinde. Pꝛoinde Subinde.Et vifferũt.qꝛ exinde deinde. 2 ſubinde adũu.ſũt loci vel oꝛdinis. Derin/ dve. adubiũ ſimilitudinis vel qualitatis.i. taliter. ꝛoinde eſt coniunctio illatiua.i. igit᷑. Inuenit᷑ tamẽ qñq; adũ.loci vel oi Dinis. Et iſta quandoq; apocopãt᷑exin. pꝛoin.ſubin.perin.dein.ꝓ exinde.deinde. Induſtrie/aduerbiũ.i.ſtudioſe ·ſollert aſſi⸗ Due vigilanter. Infauſte.i.infęliciter. Infra.aduerbiũ loci.Et cõꝑpat᷑. Infra infe/ rius:infime. Et infra ſigniſicat localeʒ de/ pꝛeſſionẽ vel ſupoſitionem cui contrariũ eſt ſupꝛa. Item infra etiã eſt ̃poſitio. Ingenioſe.ſius.ſime.i.artificialiter.aſtute⸗ callide/pꝛudenter/ſubtiliter. Inibi · aduerbiu loci.i.in eodem loco. Ino pinate.inſperareſubito.impꝛouiſe. nſolenter.tius.ſime.i.ſuꝑbęfatue. Anidipſum.i.in vniaduerbiñ cõgregãdi. Del in id ipſũ tres partes ſunt.i.in illud bonũ qð eſt ipſuʒ.i.in ſe manẽsnulla vi/ ciſſitudine cõmutatauu. Inter· adu.loci. Sempꝑ eni ſignificat locuʒ Vl q̃ſi locũ·ſ̊ diſſimiliter. q̃ſi ſex modis. Signiſicat eni qñq; localem poſitionẽ ĩ medio.vt interrupo.quãdoq; trãſitionẽ vnius ad aliũ.vt internũcius.quandoq; localem diſtantiaʒ.vt intercapedo.qñq; diſtantia tempoꝛalẽ: vt interuallũ.qñq; viciſſitudinẽ cũ tranſitione.vt cõnerſiq; oculos inter ſe atq; oꝛa tenebãt.quãdoc; ſignificat permanentiã in medio. vt inter amicos hoc cũ quadã cõtinuationis ſi/ gnificatione. Interdin·cõponit᷑ ab inter.⁊ viu.i.interim dum vieseffff. Interdũ.i.nõnunq;aliquãdo/aliquotiẽs. Interea· ab inter ea componitaduerbiũ tẽpoꝛis. Quidã vo vicut ꝙ ab int᷑ ceri/ uat.interim ⁊ ĩterea.Et cõponit᷑ interea/ loci.aduerbiũ loc.i.interim · vel i eo loco Intra vicitur ab in.⁊ differt ab infra:quia infra ſigt localem depᷣſſione vel ſuppoſi/ tionẽ cui cõtrariũ eſt ſupꝛa:qð ſignificat localẽ ſupꝛapoſitionẽ. vt Sol currit ſup lunã. vel luna infra ſolem. Intra vyo ſigt localem incluſionẽ· cui cõtrariũ eſt extra qð ſigt localem excluſionẽ. vt Ciues ha/ bitant intra muros ciuitatisruſtici extra. Nullꝰ ergo dicat: Ego ſum infra muros quitat/nili eſſet defoſſuſ ſub ipſis muris. Et cõꝑat᷑ Intra interius intime ad. Intro · adi.loci. ſigtad locũ.⁊ acuit᷑ in fine. Intus ⁊ intro dicut᷑ ab intra. Et differunt qquia intro ſigt ad locum Intus ſigt in lo/ co vel de loco.vt Intro vadointus ſum. intus exeo Mñ. Intro foꝛas ad ſigt.ſoꝛis intus · in⁊ de. Et cõpoõit᷑ Deint Abint. Inuicem · debet pferri ſub vno accentu. vt deſignet᷑ poni pꝛo vna parte.vel ꝓ vno aduerbio q̃litatis. Scom enĩ veritatem inuicẽ ſũt duę partes poſitę pꝛo vna ſine cõpoſitione.⁊ poteſt dici qdaʒ irregulan vocũ cõgeries: coꝛ.vi. Jroniceaduerbii.i.derilſoꝛie. Itaq;. dictio cõpoſita:ãtepenł.acuit. Oñ cõòlunctio endletica hic nõ inclinat accẽtũ pꝛęcedeutis ſyllabęad ſe. Item.c adubiũ ſimilitudinis vel oꝛdinis. Iterati adu.oꝛdinis: vel q̃litatis· p qͥ ſepe ponit᷑ iſte abltũs iterato/poſit adubialit᷑ Iterũ.i.altera vice.q̃ſi iter alteꝝ.ᷣm Hap. Itidemcõponit᷑ ab item aduerbio ſimili/ tudinis vel oꝛdinis ꝑ geminationẽ. Et dꝛ itidem vel idẽtidẽ. i.item ⁊ item. iterum T iterũ · vel ſilit. Et ĩ vltimo intponit᷑.t.et deberet dici itẽtidẽ ꝑ.t.ſ᷑ cauſa euphonię „ y .ð f — 5— ,„ .—— ũ nols inni ton Mdo, Lanch ni oc nter nnn notis uebii Dto icpbe * N R ee⸗ ß „ cen Cryb am. mmuros mrnfur msſan. ſors ſe. C.V ow 5 aij MR Aodnns haͤſe RKH” tdt erum Gnit 4 on — ,= — V— — ⸗828 mutat.t.in.d.et.m.in.n.añ.t.⁊ dꝛ idẽtidẽ. Poſſunt etiam ibi identidem ⁊itidẽ eſſe ꝓnoia neutri ge.⁊ tm̃ in ntõ ⁊ accuſatiuo. 7 vtrũq; eſt cõpoſitũ ab idem geminato. Tin vltimo interponit᷑.t tãtũ.valet itidẽ vel identidẽquatũ idem idẽ vel ſimile. Jugiteraduerbiu.i.aſſidue· continueper/ ſeueranter. B Juſum · adu.locii.deoꝛſũ.Et contrarniũ eſt ei quod eſt ſuſum vel ſurſum. Juxta · aduerbiũ loci.⁊ ſignificat localem . inquitatẽ. vt Iſte ſedet iuxta eũ. Iteʒ eſt aduerbiũ ſimilitudinis tũc ſigt accõ/ modationẽ ſimilitudinẽ.vt Hoc eſt vi/ ctũ iuxta illũ magiſtrũ. Itẽ iuxta eſt adu. qualitatis.⁊ tunc ſiẽt .qualitatẽ.vt iuxta i. equaliter. In qua ſignificatione videt᷑ eſſe aduerbiũ ſimilitudinis. De . Lachꝛymoſe · aduerbiũ.i.flebiliter. Laniatim.i.viuiſim. Large vel largiter. gius.ſſime.aduerbiũi. abundanter affluenter. Largiflue · aduerbiũ.i.affluenter. ſaue.uius.ſſime.⁊ laſciuioſe.ſius.ſſime.i luxurioſe· petulanter. Late.tius.ſſime.i.ampleſpacioſe. AZeniter· aduerbiũ.i.molliter. (lenit᷑ aienettateantimn ac pide.dius. diſſime. aduerbiũ.i.facete· oꝛnate/facundecuraliter. LZete.tius.ſſime.adu.i.hilariter.iocunde. Aeuiter. leuius.leuiſſime.i.facilit · agiliter. Libenter · aduerbiũ.i.cum magna volun/⸗ tate? animo. Z Liberaliter lius.ſime.adubiuʒ i large· be/ nigne humaniter. Licet.⁊ licebit:qñq; ponũt᷑ ꝓ cõiunctione aduerſatiua.ſolz.q;uis· nõ tamen eſt vi/ cenduʒ ꝙ licʒ vel licebit ſit cõiunctio·ſed tm̃ verbum. ßVMVv Lympide dius.ſſime.adubiuʒ.i.clare·ma/ nifeſte· lucide. Lineatim aduerbiũ.i.ꝑ lineas ptractim. Liquide.dius.iſſime.aduerbiũ.i.aperte. Locupleter. tius.tiſſimeaduerbiũ.i.plen abundanter. M Longe aduerbiũ.⁊ dicit a longus.Et cõ⸗ pomit Alonge · delonge elonge · oĩa qſi in eodẽ ſenſu: acuũt pel cũ ſit lõga poſitiõe. Aucubꝛate. tius.tiſſime.adũ.i.vigilanter. Lucubꝛe.i.mane vel vigilanter. Et coꝛ.cu. Auculenter.tius.tiſſime.aduerbiũ i.care.· Ludicre.i.ioculariter. . QAugubꝛiter · aduerbiũ.i.flebiliterfuneſte: triſte. Et coꝛ.gu. naturaliter. Mage · ponit᷑ pꝛo magis. ſᷣ hoc oetica li/⸗ centia ᷣm Papiam vtimur. Magis aduerbiũ cõparandi. Magiſpluris.i.multopluris pᷣcij. vel exti/ matiõis.vt habet᷑ Mathei. G“. Pel mag pluris.i.magis magni pc üla. Magnifice.⁊ magniſicent.adubia.i.gene/ roſe · gloꝛiole· HUMUUNw Magnopere.i.ſᷣm magnũ opusuł valde. 7eſt aduerbin. Sed quando habet vuo o. ſunt ouę partes:magno opere. Mane. eſt aduerbiũ temꝑor..⁊ nõ acuit᷑ in fine vicit᷑a manu.qð eſt boni.Et quid melius eſt mane. qñ de tenebꝛis deuenit᷑ ad luceʒ?: Del mane dãa mano.as.qꝛ tũe Dies manare incipit. Et ꝓducit pꝛimam. Poteſt etiã eſſe nomẽ. vt Bonũu mane. Manhuaduerbiũ admirantis apud he/ bꝛeos· quaſi qð ſignũ eſt hoc vel quid eſt hoc. Hnde Exo.iõ“. Dixerunt ad iuicem manbu . qs ſigt · qd eſt hoc.⁊ acuit᷑ in fine. Mature·aduerbiu.i.feſtinantcito. Maximeaduerbiũ.i.pꝛęcipſuuue. Meapte · tuapte · ſuapte · vm qð exponit Pap.i. mea. tua.ſua.cauſa. vel meapte.i. meo vſu vel moꝛe · vt Iſte loqͥt᷑ meapte. i.bm moꝛes vel vſũ uł modũ meę patrię. Meatim·ẽ adubiuʒ ꝑſonalenon tamen ei accidit ꝑſona. Iduerbijs enĩ nec accidit numerus nec ꝑſona · licʒ quędã aduerbia ſint numeralia. vt bis ter. Et quędã ꝑſo/ nalia. ut meatim tuatim.qꝛ nõ habent nu⸗ merũ vel ꝑſonã ꝓ accidente·hp ſigtione. Vnge in gręciſmo vĩ.Nic idioma meum conſiẽre meatim. Oſũ vel moꝛes dic inſi/ nuare meapte. Mediuſfidius aduerbin iurandi.i.p mer/ curiũ ·ͥ mediatoꝛ ẽ.⁊ fidius interpꝛes de/ oꝛũ ⁊ hominũ. Oel dicit᷑ a medius⁊ ſideſ quaſi mediante fide. Medullitꝰadũ.loci:a medulla oꝛ.⁊ coꝛ.pe. Meẽdoſeadũ.i.maculoſeturpit᷑ mẽdacit᷑. Millies aduerbiũ numeri.i.mille vicibo. dicitur a mille. Minimeadubiũ/qð qñq; ponit᷑ pꝛo non quãdoq; ꝓ parũ.Et vꝛa minimus.Oñ. Hanc vocem mime reꝑimus lępe negan/ do.Picas ⁊ minime ſępe ſignare pareu;. 4 5 Mogdo aduerbiũ temporli.nũc.vel aliqn vel pauloante · vel tantũmodo.Et cõco/ nit᷑ vlmodo.i.deĩiceps.Cãtũmodo.So/ lũmodo.⁊ poſtmodũ.i.poſtes. Et admo/ Dum.i.valde. Moꝛditusaduerbiũ.i.moꝛdẽter.vel moꝛ/ ſiliter.vel moꝛdaciter. Et coꝛ.di. Mox.i.ſtatim. Multifarie.adubiũ.i.muli modis multi - pPlici ſermone. Et actũs multifariã iuenit᷑ aduerbialiter poſitus ꝓ multifaie. Multo magis. ſũt duę ꝑtesa duobo accẽ/ tibo regendę. Et nota ꝙ multo eſt nomẽ agubialit poſitũ. ⁊ nõ mutat accentũ. Muſſim.aduerbiuʒ.i.muſſanter.latenter. lente vel leniter. Mutuoaduerbiũ qualitatis.i.iuicẽalter/ utro· viciſſimalterno·pᷣm Papiam,. De 2 Nam. nãq; ponũt᷑ pꝛo quia. Naue ⁊ nauiter.uius.ſime.aduerbia.i.do/ cte · lapiente. Ne.ſm qð vat rationẽ oꝛationis interro/ gatiueeſt cõiunctio encletica.vt vtrũ ne. Ma ſi oꝛatio nõ eſt interrogatina non eſt encletica.vt Mide ne feceris. Et h̊ inuere vigder᷑ Pꝛiſcian qͥ dicit in. iõ“ libꝛo. Me poſtpoſua eſt cõiuctio. Hepoſita vᷣo eſt adubiu. Et ſcias ꝙ ne nõ cõponit᷑ cũ vbo qꝛ nulla cõiunctio cõponit᷑ cũ verbonec etiã cũ noĩe· niſi/ſi ne.vt ſiquis nequis. Neceſſe neceſſario ſęꝑ ponũt᷑ adubialit- . „ Si⸗ neceſſarie. Necdũ.i.nõdũ.nõ adhucvulgariter ·non Nempe. i. certe. nimirũ. “ Nequaq;.i.nullomodo. Meutrobi.i. in neutra parte/ſcilʒ in neutro loco.qð etiã dꝛ neutrobiq;. Eñ Blaut. Neutrobiq; habeo ſtabile ſtabulũ. Mi.i.niſi. Mihilominus · qñ eſt victio cõpoſita debet regi vno acuto accẽtu in antepenul.collo/ catoa eſt coniunctio aduerſatiua.⁊ valet tantum quantũ t. vt Iſte me offendit et ego niblomin bene feci ei. QNñ vo ẽ oĩo ſcilʒ ablatiuus nihilo minus nomen vel aduerbiuʒ d bet ꝓferri duobus accenti- bus.⁊ minus comꝑatiue tenetur.ſiue no/ minalit᷑ ſiue adubialiter accipiat᷑.vt Iſte multũ comedit.⁊ ille nihilo minus iſto. Nexim aduerbiũ.i.cõiunctim. Nimiri.i.ſine vubio pſecto/nec miriũ. Mimis vel nimiũ adu.quantitatis.i.ꝓlus iuſto·vltra volutatẽ.multũ:vel ſatis.bᷣm Hap.Et coꝛ.ni. Bnge Ouidius de reme. Quę nimis apparẽt retia vitat auis. Ho/ nitur etiã nimis ꝓ valde vel ꝑfecte. VPñ Pſalmiſta.Ego aũt humiliat ſu nimis.i. pꝓfecte vel valde.vt exponit Bernardus. Niſi eſt cõiunctio.i.ſinõ. Et coꝛ.bᷣmã. Bñ quidã.Nõ ſunt quiq; niſi oño dare vul/ nera niſi. Nõ ẽ tuta niſi ſine niſo filia niſi. Noctu.i.de nocte ·vel in nocteaduerbinʒ tẽpoꝛis. Et vicit᷑ a nocte. Oñ ꝛiſcianus in. s? libꝛo. In.v.pauca inueniũt᷑ aduůbia denoĩatiua.vt viu ex eo cõpoſitũ.ut in / terdiua a nocte noctu. Non.c aduerbiũ negandi.Et ſ cias bee negatio non/ppoſita noĩ ꝑ compoſitionẽ pꝛiuat tm̃:vt nullus.Sed qñ ꝑ comꝑoſi/ tionẽ adiungit᷑ verbis:ſine dubio pꝛuat ponit.vt nolo/neſcio:nequeo. Hec enĩ ſola verba cõponunt᷑ cum non. vt oſten/ atur pena inflicta hoĩ ꝓpter oꝛiginale pctm̃:qꝛ punitus eſt in voluntateſciẽtia otentia. Si aũt weniat ꝑ infinitatẽtunc habet exilem negationẽq; priuat: ponit vt nõhomo.i.aliquid quod nõ eſt homo. Nonagies· aduerbiũ numeri.i.nonaginta vicibusi dicit᷑ a nonaginta. Nondũ.i.nec adhuc pm Papiam. Monne.i.nunqͥd non m Papiam. Monnun;. i. aliquotiens vel aliquando. Nonies.i.nouẽ vicibꝰadũ.⁊ di a nouem. Nouiſſime.i.vltimo. l Nudiuſtertiꝰ aduerbiũ tẽpoꝛis ẽ vt vult Pꝛiſcianus. Et eſt victio cõpoſita a nunc dies.⁊ tertiusq̃ſi nũc ẽ dies tertius.Et ſimiliter cõponit᷑ nudiuſquartus.i.nüũc eſt dies quartus.Et generaliter cũ quolibet noĩe numerali oꝛdinali·pᷣm Hug.iuenit talis cõpoſitio· ut nudiuſcẽteſim nudiuſ//⸗ milleſimus. Et ſunt oĩa aduerbia temon Vñ vᷣlłcijx: dĩ. N nudiuſquarta vie.i. die quę nũc eſt dies quarta vſq; ad hanc hoꝛam. Itẽ.j. Reg. 4 De nobis nõ eniĩ fuit tanta exultatio heri ⁊ nudiuſtertius. Nullatenus:uł eſt victio cõpoſita.vel po/ tius qda irregularis vocũ cõgeries loco vnius dictionis poſita.⁊ granat penuł. Munc.i.modoaduerbiũ tempoꝛis. MNuncubi:aduerbiũ locia dĩ a nũ.⁊ vbi.⁊ interponit᷑.c. cauſa euphonię. Et. m. mu/ tat᷑ in.n. ſequẽte.c. vt dicit Oꝛiſcianꝰ in pᷣ maio.qð.m. traſit in.n.vt numnuncubi. MNũquã.i.in nullo tẽpoꝛe:adubiũ tempori .,. ..V¾, lans dd W de wwi Deai nwnt o. Andn nrut anune nget ei. wene poi “ nsbo m, 5 .7 au/ 75 Gnp nube. —— ——, — — — acomponit᷑ exnõ ⁊ vnq;.⁊ non remanet de nõ niſi.n. Sʒ nuſq;.i.in nullo loco·cõ/ ponit᷑ exnõ ⁊ vſq;. Dñ Heb.p. Nuſq; angelos appꝛehendit deus. Oñ nun; ꝑp/ tinet ad tpy nuſc; vo ad loci Bñ da Ad tẽpus nunq;· ſ̊ ꝑtinet ad loca nuſq;. Similiter vnq; ꝑtinet ad tempus.vſe; vo ad locim. Nup aduerbiũ tẽpoꝛis. dẽ a nonus ⁊ t/ poꝛe · quaſi nouipꝑ.i.recenti tempꝛe· mo/⸗ wo·paꝝ ante hoc tempus. Auſpiam aduerbiñ loci iin nullo loco. et dicit a non? vſpiam. Nuſq;· vide in nunq;. Mutatim. adu.i . NQutanter.i. vubitanter. O diuerſas ꝑteſoꝛatiõis efficit. Qã intdũ interiectio eſt dolent. vt O de in quãta miſeria. Int᷑dũ admirãtis.vt OQ rem ad/ mirabilẽ. Interduũ optãtis aduerbin. vt O mihi pteriti referãt᷑ cęlitus ani.Exoꝛ/ tãtis qʒ. vt O fugite ⁊c. Vñ in gręciſno dꝛ. Oſtupet·o dubitat· vocat indignat᷑ adoptat. Clamat conqrit᷑ vlut exemplis reperit Ołſic. O dolet/o damatvocitat. mirat optat. dedignat᷑ ſe noĩat utp/ Ob pᷣpoſitio his litteris ſequen/ (hibet. tibus mutat. b. in illas · ſcilʒ. c. vt Hccido. f.vt Offero.g. vt Ogganio.p. vt PHpo⸗/ no. Qñq; ſbtrabit.b. vt Operio. Si aut ſequat m. ſubtrahit᷑.b.vt Omitto. ul mu/ tat in. m. vt Ommitto. ñcq; tamen int⸗ apit. S. cñ dictione incipiente.a.c. vt Ob ſcurus. Oñ qͥdã. Cur fert grex ſo mũ nunc ob mutat᷑ in ilas. H Bbnixe.i. intente · vel humilit· vel multũ. Becius · adu.i.velocius·celeriter.ſtatim. Octies:aduerbiũ.i.octo vicibus. Offatimaduerbiũ.i.particulatim. VOfficiole.i.ſedule. Blim · aliquãdo ſteritũ ſigti.quõdããtea. AXliqñ olim et de ſterito ⁊ de futuro dĩ. ſicut aliquãdo/quãdo vnq;ᷓ· m Papiã. minoſe · aduerbiũ.i.ſoꝛtunge. Hmnino aduerbiuʒ intẽtiuũ.i.penitus. Et ꝓducit penulł.ſm coẽm vſum. Opido/aduerbiũ.i.valde. Dpime.i.abundanteraffluenter. Nptate · adu ꝓ quo inuenit optato.i.deſi/ deranter · vel eleganter. .— „ Opiꝛuliter iurliſter. Opitulatin ide · utat mnutim. lignanter. xel de nutu in nutũ:qñ qͥs ſemꝑ loquit ꝑ nutus. HOpulent ułopulẽte tius. ſime.i. abundãat. Dꝛſũ·adũ.ᷣloci.i.in hãc ꝑtẽ. Iñ deoꝛſum. Oſi · vna victio: adu/optandi.i.vtinã vel illa natiuitas. Oſſim vel oſſatimadũbiũ.i.oſſa frangẽdo el ꝑ oſſa.i.de oſſe in os. Bſtenſim. i.apete. . DOuanter ouatim adu.i.gaudent. Palamadu.qualitatis.i.aperte.manifeſte. 7 dr a palo.las.Rñ Joãnis.j: Ego pa/⸗ lam locutus ſum mudo.Et cõponit cũ in ⁊ dicit᷑ impalam.i.in aꝑto.õt etiã palã eſſe p̃poſitio quãdo regit caſum. vt DHalã illo hoc feci.i. coꝛã illo. Et coꝛ.pꝛimã. Sed palo.las.eaʒ ꝓducit. Oñ Qucanus in. 72 Oꝛincipes fecere palam ciuilia bella. GS5 de vltima ſyllaba grit an debet acui. Et „ 1 „ dicũt quidã ꝙ ſic ad vifferentiã hup acti palam. de pala.lę. palam. Yllij vicunt nona melius:qꝛ hmõi adubia in am deſi/⸗ nẽtia depꝛimũt᷑ ĩ fine. vt mitifariã.ꝑperã. Palanter.i.maniteſte· ul vagant.Del pa/ lanter. i cõpoſite · ut oiſplſe · adũ.qᷓlitatis. Hape interiectio eſt admirantis.Hñ.Ce/ Dit papa papę nõ cedunt munera papę. AEccipe tolle cape · ſũt vba placẽtia papę. Hanegyrice.i.laudanter.laudabiliter. Parenetice.i.interpoſitollte. Paniter aduer.ſimilitudinis.i.ſimul. PHara ſpoſitio greca.i iuxta · vel apud · vel re.vel pꝛęter·vel trans. Partimaduerbiũ.i.diuiſim. Harticulatim.i.diuiſim. vel ꝑ particulas. Parũ.i.modicũ.Et cõpoit᷑ cũ ꝑ · vt Parũ/ per.i. valde parũ. Inuenit etiã parüante HBpotius ſunt duę partes. Haſſim·adũ.i.vbiq;uł gradatim. ukleuit. Haulatimaduerbiũ.i.ſenſim·particulatiʒ pedetentimminutatim. Hauliſper.i.parũꝑ · vel modie. Paulominus qñ; eſt vna victio .i.fere. vt ibi. Haulomin conſũmauerũt me in terra. Qñq; eſt oꝛatio ſiue duę dictiões vt ibi. Minuiſti eũ paulo min ab ãgel.i minus modico. Onde in gręciſmo dꝛ. Gi paulo min eſt oꝛatio comꝑat inde. Eſto fere ſi dictio ſit paulominꝰ vna. Itẽ nota qꝙ; paulo non debet acui in fine in bonle minus qñ ſũt duępartes.tẽ paulo pꝛiꝰ ouse ꝑtes ſunt · Ite paulo rnit hihlo vocãdi Hñ Symeon. Oſi me h̊ iueniret poſt pauloante. vel potius ſunt due ptes poſitę ꝓ vna. Itẽ paululũ ⁊ paulũ⁊ pau/ lo ſunt noĩa.licʒ aliqñ ponãt᷑ aduerbialit. Pauxillatim/aduerbiu.i.parn. NPeculiariter.aduerbiũ.i ꝓpꝛie·familiarit. Pedetentim.i.ſenſim·ſubtiliter.gradatim: caute. cunctant·qſi pede tentãs ßm Paß. Vñ Hieronym in epla ad Paulinũ.Se. Caute.i.pedetentim tuas poſſeſſiunculas vendideis. Dellaciter adu.i.doloſe/fraudulẽter. falla⸗ citer.⁊ dicit᷑ a pellax. Pene.aduerbiũ remiſſiuũ eſt.i.fere. Penes.ſpoſitio.i.apud.iuxta.ꝓpe.Et coꝛ. pe. Hñ Vꝛatius ĩ wetria. Quẽ penes ar/ bitriũ ius ẽ noꝛma loquẽdi.Sʒ h̊ penes nis.i.virile mẽbꝝꝑ.Et ꝓd.pe.Oñ.Ce ſunt damna penes damnat ſi tibi penes. Henitusadũ.intentinũ.i.oinoex toto. DPenſiliter aduerbiũ.i.leuiter. Per pᷣpoſitio aliquãdo puat.vt PHerſidus i. ꝗ nõ habet fidẽ. Itẽ iurat vel adiuratio/ nẽ ſigt. vt Per deũu iuro. Itẽ ꝑ dicit cauſã vt Per ſtudiũ fit homo ſapies.⁊ ꝑ vᷣtutẽ laudabilis.i.canſa ſtudij. cauſa virtutis. S ſigt locũ.vt PHer italiã tranſiui.Et in cano. Bella ꝑ emachios pluſq; ciuilia campos.tẽ ſigt tẽpus.vt Per diẽ lego. Atẽ auget. vt Perpulcer.i.valde pulcer. Peregreaquᷣbiũ.iad peregrinandũ. Vñ in euãgelio.Momo quidã ꝑegre pfectus eſt. Et ſigt de loco·ꝑ locũ.: in loco VPnde diẽ̃ Pꝛiſcian inis. Peregre cõe adu. vt Peregre ſü. pegre abeo. pegre aduenio. ꝑegre trãſeo. Et nõ debet acni in fine. Peremptepẽptoꝛieadi.i.cito.ſine moꝛa. Perendie·adu.tẽporla dĩa pempta ⁊ vna ⁊ die · qſi ꝑẽpta vna die·ſcilʒ iſta.i.in ſero l crasqð nõ credimusimo perendie.i. coſt cras ·ſic enĩ pꝛocedimus.hodie/cras perendiepoſtridie.Et oꝛ perendie·q̃ſi ꝑ/ empta vna die.qð nõ põt dicið hodier/ na die · ci de ea nõ reſtat ſpaciũ vniꝰ diei BSic g̊ de caſtina intelligit᷑. Eſt gᷓ pendie idem qð poſt cras. Hnde Plautus. Quę cras veniet perendie foꝛas efferetur ſoꝛoꝛ. VPñ.j. Reg. 20. DBñe de iſrael ſi ineſtiga⸗ uero ſniaʒ patrmei craſtino vel perendie. Perennit᷑ adũu.ði.iugiter/ppetue·ęternalit᷑ Perfũctoꝛie· adubiũ.i.ianiter.imaginarie. tranſitoꝛie,leuiter. Peri.i.circũ · wel de.⁊ acuit᷑ in ſine.· Perinde.i.taliter.aduerbiũ ſimilitudinis vel qualitatis.⁊ dꝛ a ꝑ.⁊ inde. Nerite.tius.ſime.aduerbiũ.i.dcte.pꝛudẽt᷑ Perpere.adi.q̃litatis.i.ꝑuerſe:male.pꝛaue nõ recte. Pꝛo quo ſępe ponit᷑ ꝑperãquod nõ debet acui in fineſic nec multifariã.nec palã. DOnde.j. Cor.iʒꝰ. Nõ agit ꝑperam. Perpetimaduũ.i.plixe·ppetue/continue. Perpetue· aduerbiii.i.ęternaliter. Perſeępe.i.ſpiſſime ſeꝑe ·pᷣm Pap.Et ꝓd.ſe Perſpectim ·adu.i.viſibilit:vel clare. Et ꝑ. ſpicue perſpicabiliter.aduer.idem. Peſſumadnerbiũ loci.i.ſub pedibo.⁊ dꝛ a pes. vel peſſum.i.deoꝛſumpꝛęceps. Pictin·aduerbiũ.i.pingendo/coloꝛatim. Plerũq;.i.aliqñfrequentaſſidue. Pigre.i.deſidioſetarde·teędioſe. NPHõpatice.i.ſuꝑbelaſciue.Hompoſe idẽ. Poneadũ.loci.i.retro:ułiuxta:poſt tergũ. Vnde Staciꝰ Achilleidos:Hone natãt delẽtq; pꝑedũ veſtigia cauda.Et acuit᷑ vl⸗ timaad vifferẽtiã ꝓᷣbi pone.qð circũfle/ ctit pmã. Hoꝛro/aduerbiũ.oꝛdinis.i.conſequenter. DHoꝛro etiã dĩ certe · vel valde · vel longe· vel ſed.vel vtiq;. Poſt.adi.locilic; qñq; ponat ĩ vi tẽpoꝛis. Et cõpat᷑ poſt poſterio: poſtremus. Doſt cõponit᷑.vt poſtq;. Itẽ vſtheri.i.hodie. Itẽ poſtridie.i.poſt tres dies. Doſtpᷣdie i.hodie. Itẽ⁊ cũ qbuſdaʒ alijs pᷣm Mug. Et ſigt tria poſt · ſcilʒ tẽpus. vt Poſt ãnũ venias ad me.Itẽ loc.vt Iſte latet poſt mõtẽ. Itẽ oꝛdinẽ̃.vt Poſt ſapiẽtiã diui/ tię quęrẽdę ſunt. QNã melius eſt philoſo/ phari qᷓ; vitari · niſi foꝛte indigenti. Dñ. HPic tria poſt poꝛtat quęſũt · tẽpuslocus. ⁊oꝛdo.Et eſt põſt ſpoſitio potius quãdo regit caſum. Poſteaadũ.tẽpoꝛis vel oꝛdinis.i.deinde. Et cõponit poſteaq;.i.poſtq;. Et poſtes locii poſt illũ ſocñ. wl poſtillud tẽpus. PHoſthac qdã vocũ irregularis congeries ſeu aggregatio videtur eſſe:fungẽs loco vniꝰ victionis id eſt poſt. Hñ Heb. 4e Nunq; de alia loqret᷑ poſthac vie. DPel ſit ibi hac ſyllabica adiectio. NPoſtpꝛidie.i.altera die poſt tertiã diem. bm Papß. Vel ᷣm Hug.. Hoſtpꝛidie.i. hodie.⁊ cõponit᷑ a poſt ⁊ pꝛidie. NHoſtremo.i.ad vltimũadũtẽpor ułoꝛdi/ nis.⁊ ꝓduẽ ſtre. Poſtreme.mius.ſime.idẽ. Poſtridie.i.poſt tres dies:a poſt ⁊ tris ⁊ Die. Et pꝛoducitte. Nꝛeę ſpoſitio ponit᷑ p ad.vt JYllũ contẽpſi E me.i.ad cõꝑationẽ mei. Item ꝓ ab. vt . tagi ee WN „ ts lodie. er⸗ 1Ds oſtüni w ninin lo/ 1i. s 1de oſe Ciipes 1000 ieDe⸗ jden⸗ nide⸗ ipi ð — –– Sꝛę amoꝛe hũc exdudit foꝛas. Itẽ ꝓ ſuꝑ vt Pꝛę cunctis laudo beatos.i.ſuꝑ. Itẽ valde · ut Pꝛęcelſus. Itẽ ꝓ ate · ut Pꝛęcio pᷣdico. Item p̊ iuenit aduerbialit. Pꝛecarieaduerbiũ.i.pꝛecabiliter. vel per pꝛeces.Et pꝛo eo ſepꝑe inuenit᷑ pᷣcario.Dñ Terentius in eunucho. Jam vel pꝛecario fac-traas 5 Pręcipue · aduerbiũ.i.ma xime/pꝛęſertim. Pꝛeſerti.i.ſᷣcipue·adũbiũ teſte Piſciano dicit᷑ a pꝛęſortu/ſicut tracti a tractu.Pꝛę⸗ ſertu aũt ẽ ſupinũ huiꝰ vbi ſſero.ris.qð eſt ante vel pꝛęalijs ſerere. Item pᷣſertim i. pꝛęterea· cõiunctio cauſalis. Item pᷣſer/ tim· maxime pꝛime. Dnde dicit Papias Pꝛęſto.aduerbiũ tẽpoꝛis vel loci.i.in pꝛę/ ſentia ſum/quaſi ſto pe. Pꝛęter.i.abſq;. Ponit᷑ etiam pꝛo iuxta/vel tranſ.vt pꝛętereas.i.tranſeas. Pꝛeterea:aduerbiũ eſt.⁊ dicit᷑ a teradũ/ bioq ea ꝓnoĩe.ſᷣpoſitio eni ꝓnoĩ ſicut et ꝛio nomini ꝑ appoſitionẽ loluʒ iungit᷑. duerbiũ aũt potuit cuʒ ꝓnoĩe cõponi. vt Eccuz ⁊ ellů · interea · Rterea. Et veſinit in a ꝓductã ſterea. Et ẽ pꝛęterea adubiũ diſcretiuũ/idẽ quod pꝛęt᷑ iſta q dicta ſũt. PHꝛidemaduerbiũ tempoꝛis.Et comꝑatur pꝛidem pꝛioꝛ pꝛtimiuius. Pꝛidie·aduerbiũ tẽpoꝛis.i.pꝛimo vel pᷣoꝛi die. ⁊ dicit᷑ a pꝛimus vel pꝛioꝛ ⁊ die.Et inde pꝛidianꝰ.na.nũ. Et vt vicit Pꝛiſcia/ nus:a noĩbus quitę declinationis cõpo/ ſita ꝓducũt.e.vt pᷣdie.hodie.poſthodie poſtridie. Et adiungit᷑ pᷣdie moꝛe pᷣpoſi⸗ tionis accuſatiuis · vt pꝛidie khalendas ia/ nuarij· pꝛidie nonas/pꝛidie idus.i.a pᷣma die onte idus. Pnde. 2. Machab. vlt. NPꝛidie mardochei die. H Pꝛimitusaduerbiũ oꝛdinis.i.pꝛimo vel in pꝛincipio. Et coꝛ.mi. NPꝛincipaliter.i.pꝛimo:⁊ maximeaduer. Pꝛincipanter.i.imperioſe·adũ.a pꝛicipoꝛ. NPꝛioꝛſumaduerbiñ locii.verſus pꝛioꝛem partem.Et componit᷑ a pꝛioꝛ⁊ oꝛſum vel verſum. 2 „ „ — „ „ „ Prꝛiuatim · aduerbiũ diſcretiuũ.i. pꝛie · ſin⸗ Pꝛiſce.i antique longeue vetuſte . . PHꝛo pᷣpoſitio ſigt cauſã.vt ꝓ te.i.cauſa tui Itẽ hciũ.vtꝓ ſex ſolidis. Itẽ ꝓ iuxta.vt Ille cantauit ꝓ viribꝰ.i.iuxta vires. Itẽ pꝓ ſpoſitio greca · ſigt ante ᷣpoſition. SHꝛocul.aduerbiũ locii.longe.vel ꝓpe · ⁊ dꝛ * a pꝛo vel pꝛę ⁊ oculus. Nicit᷑ eni pcul.qſi pꝛo vel ꝓpe oculis. Sed id qð pꝛę oculis eſt · poteſt eſſe longe · vel põt eſſe pe. Et ideo dicit᷑ aliquando pꝛocullongealiqñ pꝛope. Hnde dvicit᷑ pcul.quaſi poꝛro ab oculis vel quaſi ꝓpe oculos.⁊ eſtetymo/ logia bm Hug. Et vt oiẽ Baß. Pꝛocul eminus. longe internallo. Pꝛocula longe Pe dicit · Mocul nec nimiuʒ longe:nec iuxta. Oꝛoculdubio.i.lõge a vubitatiõe. NHꝛohdoloꝛ:interiectio dolentis:cũ aliquis in doloꝛe loquitſicut vult Pap. Rlij oi⸗ cunt ꝙ pꝛohdoloꝛ ſunt duę ꝑtes.⁊ duo/ bus accentibus regendęa pꝛoh eſt inter/ iectio.? doloꝛ eſt nomen. Nam ſicut dicit Pꝛiſcianus in.S? libꝛo.vbi agit de figura cõpoſita. Figura in oibus partibuſoꝛa/ tionis iueniturexcepta interiectione quę ſemꝑ eſt figurę ſinplicis. =ð Hꝛofecto. aduerbiũ affirmandi.i.ꝓculdu/ bio· vtiq;· pꝛo facto ſcilʒ qð habeas:adů/ biũ affirmandi. Dꝛoinde. cõiunctio illatiua.i.igit᷑. Inuenit᷑ tamen quãdoq; pꝛo aduerbio loci vel tẽ- poꝛis. Et apocopat quãdoq; a dĩ pioin pꝛo ꝓinde.⁊ acuit᷑ añpenul.ſicut alia com/ poſita ab inge. MMVM NHꝛolixe.i.longe:extẽſe:cumulate·co pioſe. Pꝛompte.tius.tiſſime.aduerbiũ.i.expedi/ te. velo citer. eꝛope · aduerbiũ loci.i.ᷣ iuxta·ſecus.⁊ dicit a pꝛo. Et cõꝑat᷑ ꝓpe ꝓpius ꝓxime.aduer. Et cõponit᷑ Depꝛope.Et coꝛ.pꝛo. Pꝛopenſiusaduerbiũ.i.extenſiuus. PHꝛopere.adũ.i.velociter.celerit⁊ coꝛ.penl. Pꝛopt᷑adũ.loci.i.iuxtacõminꝰa dĩ a pꝛio. Ponit᷑ etiam pꝛo cõiunctione cauſali.vt PHꝛopter te factum eſt ho. Pꝛopterea.i.idcirco/ideocõiũctio cauſał. Pꝛohpudoꝛ:ẽ interiectio vituꝑani uł do/ lentis· cũ aliqs pudoꝛẽ.i.cõfuſionẽ alicui adijcit. vt videt᷑ dicere Pap. AUlij vicũt ꝓh pudoꝛ ſũt vuę ꝑtes.⁊ vnobo accẽ/ tibꝰ regẽdę ꝓh intiectio pudoꝛ nomẽ. ꝙ intiectio cõponi nõ põt.Ratioq pbu paſſiõis ẽ deſtruẽ.⁊ cũ intiectio deſignet affectionẽ paſſionis:naturã habet cõpo⸗ ſitioni ↄtrariã.⁊ ꝓpt᷑ ̊ cõſueuit abſcõdita voce ꝓferri. Cum dĩ pꝛobpudo: piob doloꝛ ſunt interiectiones · expone.i.loco interiectionũ vident᷑ poni. MVU NPHꝛoꝛſus.i.penitoĩno/ꝓculdubio:pfecto. Pꝛoſeutice.i.humiliatice.⁊ depꝛecatoꝛie.et depꝛecatiue. ” Hꝛotenusadũ.locia eſt cõpoſitũ a ꝓpe vel ꝓcula tenus ſigt longe.vt vicat ptenuſ qſi pꝛocul a ten.i.pꝛocul a ꝓpe.ñ Vir/ gilius in. v. enei. Cartare intendit vocẽ qua ꝓtenus omne Contremuit nemus. NPꝛotinus· aduerbiũ tẽpoꝛis vel oꝛdinis.i. cito · ſtati. cõtinuo · ul cõſequent. Et coꝛ. pe. Vnde Duidius epi.Pꝛotinus abductis ſonuerunt pectoꝛa palmis. Sube tenuſ . oue partes ſunt.i. vſq; ad pu/ Publicitusadubiũ.i.publicea dicit᷑ g pu blicus. Et coꝛcc. Pulſim. aduerbiũ a ꝑello.lis. Qua.eſt intro Auaeſt introgatiuũ ꝑ locũ. vt Qua traſ/⸗ iſti. Aeſponſiua eius hac illac iſtac. Qusg e re.i.ꝓpter quã rẽcurquõ:q̃ rõne. Quadragiesaduũ.nũeri.i.q̃dragita vicibo Qualiter: aduerbiũ interrogatiuũ. uaeſt cõiunctio viſcretiua vel electiua. ut DBiues eſſe volo q; pauper.vel Honũ eſt ſperare in domino qᷓ; ſperare in pꝛinci/ pibus. Etiã eſt adu.ſimilitudinis.vt Cã Plato q; Soꝛtes legit.Etia ẽ adu.cõpa/ rãdi. vt Ille ẽ maioꝛ ꝙ; ille. Et ẽ adu.quã/ titatis. vt Iſte q; põt legit.Et ſᷣm hac ſi⸗ gnikicationẽ põt quãtus deriuani a q;. Et qᷓ; cõponitur ꝑ geminationẽ.⁊ dicit q; qᷓ i.quãuiscõiunctio aduerſatiuag. Quãlibet.i.q;uis.⁊ acuit᷑ penł. Pñ Gꝛegꝰ Multũ reliquit qͥ q;libet paꝝ tm̃ dehuit. Quãobrem. adu.interogãdi hᷣm Donatũ. Et acuit penłſm quoſdãa videt eſſe qdã irregularis aggregatio dictionũ ꝗ ponit᷑ loco vniꝰ dictionis potiꝰ qᷓ; ꝓa cõpoſitio. Quãuis.i.qᷓ;q; vel liq;· tamen:coniunctio aduerſatiua? acuit᷑ enraul. Quanã.i.i q̃ ꝑte· ſyllabice hʒ nã.bᷣm Pap. Quãdiu:quado eſt vna pars acuit᷑ penul. vige etiã. S. in oiu. Et eſt q;diu· vſq; ad quẽ finẽ.vel vſq; ad qð tẽpꝰ.ſm Papiã. Quãdo ·deriuat᷑a q;.⁊ eſt adu.tẽpoꝛis.Et eſt interrogatiuũ · iufinitũ relatiuũ.Et cõ/ ſonit᷑ vel ſyllabicata dĩ quãdoq;.⁊ quã/ docũq;.⁊ quãdoqͥ dẽ.i.q;. Et coꝛ.qui. Itẽ ſiquãdo/nequãdoaliquãdo añpeł acuũt Et nõ ꝙ quando/habet ſex cõpoſitiones tm̃ ſᷣm aliquos.vt Siquãdo/nequando aliquando·qñq; quãdoqñ·qñcũq;. Ex hoc patet ꝙ quãdoqͥ dẽ non eſt cõpoſitio xera·̊ ponit᷑ aliquãdo loco vnius parti. Et eſt potius gdã vocũ cõgeries irregu/ laris q; cõpoſitio.⁊ tũc accentuatur acſi eſſet vna victio.vt Extẽplo· defacili.de/ cetero eximpꝛouiſo cętera cõſimilia. Cuanq;i. ᷓuis licʒ. Et nota ꝙ q;q; ⁊ ſi⸗ milia habentia. m. ante.q.p. n. ſnbuntur. Quantiſper.i.quãtũ.vt Quantiſper valet res iſta. Cantiſper. 2 . – Quantotius.adu.i.quãto ocius· velocius citiis. Et cõponita quãto⸗ oc adubio. Quãto minus · vuę ꝑtes ſũt/ſicut ⁊ quãůto magis:iita ſub duobo accẽtibus ſüt ꝓfe/ reẽdę·bm Hug. in libꝛo de dubio accẽtu. Quaxꝓpter.i.q;obꝛẽ ꝓpterea:quo pacto. Qusſi.i.ſicutianq;ᷓ· velut. Et ponitur q̃ſi aliquũdo ꝓ ſimilitudine · aliquando pꝛo writate Pꝛo ſimilitudine. Onde Paulꝰ. Quaſi triſtes ſp aũt gaudẽtes.ꝛo veri tate vt in euãgelio Joãnis. Pidim glo⸗ riã eius gloꝛia q̃ſi vnigeniti a patre.Lli/ quando nihil differt vtrũ ꝓ ſimilitudine an pꝛo veritate ponatur.vt Job. Quali impios ꝑcuſſit eos in loco videntin. Sʒ ibi. Gicut impius imicus meus aduer⸗/ ſarius meus quaſi iniquus:Gicut⁊ quaſi vt vult Gꝛeg· pꝛo affirmatione poti q; ꝛ0o ſimilitudine victü vider. uatenus.vide.j.in quatinus. Muater.adũ.numeri:a quatuoꝛ deriuat᷑.⸗ ſcribit᷑ ꝑ vnũ.t.Et bꝛemiat᷑ qua Oñ Vꝛa/ tius in ᷣma epła. Me quater vndenos ſcias impleuiſſe decẽbꝛis. Quattuoꝛ aũt nomen ꝑ ouplex.t. cribitur. dicit᷑ a quaternnus. Quatinus/pꝛo vt eſt cõiunctio cauſalis ꝑ lj.ſcribita deriuat᷑ a qua.Põt etiã eſſe cõ/ iunctio adiũctiua. Sʒ qua tenus ꝑ.eę.ſunt Duęg ꝑtesa acuit᷑ te. Oñ in greciſmo dicit᷑ Dictio quatinus ẽoꝛatio qua tenus eſto Dictio ſub media bꝛeuis eſtoꝛatio lõga Si fiat pꝛoſa:bꝛeuiat tñ vtraq; metꝝꝑ.Et nota ꝙ vtq- vquatinus:cõiũctiones ad iuicem ĩ hoc differũt. qꝛ vt cauſam remo/ tioꝛẽ. Sʒ quatinus recipit cauſam ꝓpin/ quioꝛẽ. zæ vo ꝑtinet ad vtrũq;. ndei cõgrue vꝛ. Dolo quatinꝰ legas.ſᷣ bñ dꝛ. Volo vtlegas:qꝛ volũtas lõgiſſima c.⁊⸗ nimiũ infinita. Hoſt quatinꝰ ergo vel ꝙ; recte ſequit᷑ hęc comiũctiovt hoc modo. RKogo vos vt quatinus mihi veſtrum auxiliuz impendatis. Del ſic. Hoſtulo ꝙ mihi dignemini pꝛouidere vt poſſim in ſtudio cõmoꝛari. Sed nõ adeo bene di/ citur. Rogo vos vt bene mihi lacatis ꝙ Quaternatimaduerbiũ.i.p quatemos.⁊ — —VV——158 l Pundr. Wwyl d is Paco. rl wtope⸗ be low bu LBiber achos mortit enos, uuſils nücſec⸗ 7 ;= did ese mrond lung, bi Cku oſimmn rn vlquatinus poſſim in ſtudio ꝑmanere. Que cõiunctio copulatiua ꝑ.e.ſolã ſcribit ⁊ idẽ eſt qð.⁊. Quando eſt nomẽ ſcribit ꝑ.ae. diphthongon quę: in ſingulari fę⸗ minino.⁊ ĩ plurali neutro. Et eſt interro⸗ gatuũrelatiuũ.⁊ infinitũ. Euia ⁊ quoniãin eodẽ ſenſu. Sed quo/ niã ꝓpꝛie pponit᷑.⁊ ſic ſequentẽ ſenſũ alli/ gat.vt Quoniã diſcis diſco· Quia qͥpe poſtponit᷑ ⁊ ſuꝑioꝛem ſenſũ cõfinmat.vt Scio qͥa didicia q; ſyllabicat dvꝛ quia/ nã.i.quia vel cur. GBnde Hirgilius. Heu quianam tanti tinxerũt cthera nimbi. Cuidem cõiunctio affirmatiua.⁊ coꝛripit pꝛimã. Hnde Facetus. Mente qᷣde leta decoꝛat᷑ floꝛida vita. Et inde cõponit᷑ ſi/ quidem. Equidem aũt ſimplex eſt.vide 3. in ſuo loco in.e.littera. Qui diu duę partes/pꝛo vno affirmatiuo aduerbio.i.certe· vere. Quin.i.vt non/vel vt cõiunctio adiũctiua Muin.i.ergo · cõiũctio ẽ collectiua. Nuin i.potius aduerbiũ eligendi. Quini.cur nõ.vel curaduerbiũ interrogandi.uin i. certe. adubiũ affirmandi. Quin.i.inſuꝑ aduerbiũ oꝛdinis.Et cõponit᷑ Quinetiã i. inſuꝑ. aduerbiũ oꝛdimis.ᷣm Mug. Itẽ iuenit᷑ qnimo.i.potius vl certe aduerbiũ affirmandi vel eigendi· vel poſſunt eſſe duę partes· Et ſdas ꝙ in Lucę euãgelio vbi vicit᷑: Quũimo.beati qui audiũt ver/ bum dei ⁊ cuſtodiũt illud. Ita diſtinguẽ/ dum eſſe videt᷑. Quũimo beati.⁊ deinde beati qͥ audiũt vbũ dei ⁊ cuſtodiũt illud Et ꝓducit penułqnimo·quia imo habet pꝛimã longoam. W Quindecies: aduerbiũ.i.qͥndecim vicibꝰ. Quinetiã:aduerbiũ oꝛdinis.i.inſuꝑ.⁊ dẽ g quin. 7 etiDim. Quinimo.vide in qun. Quinpotius.i.magisſm Hapiam. Quiquageſies/adu.numeri.i.qnquagĩta vicibus. vĩ a qnquagintaſᷣm Pap. Quĩquies.i.quĩq; vicibus. Quippe.i.nimirũ/ſine dubio·certe confir/ matiuũ adubiũ.Eſt enĩ ſicut· ſcilʒ · videlʒ Et ꝓducit pꝛimã poſitione. Quo.interrogatiuũ ad locũ.vt Quo va/ dis.Aeſponſiua eiushuc illuciſtuc. Quocirca:ẽ cõpoſituʒ a quo ⁊ circa.Et nõ ꝙ; circa ꝑ cõpoſitionẽ vel poti ꝑ quãdã irregularitatẽ iungit᷑ cum iſtis · ſeiʒ quo/ circa.pꝛo cõiunctione cauſali vel illatiua. Circucirca vel circũquaq;⸗ Quodã modo vuępartes ſunt.vñ duobo accentibus regendę ſunt. Quidã tamen grauãt moꝗ tuc dicemus ꝙ nõ eſt ibi cõ/ poſitio· ᷣ̊ quedã irregularis vocũ cõge/ ries fungens loco vnius victionnis. Quo minus· duę dictiones ſunt. Hapias tamen dic quominus.i.aliter non ꝓ vna Dictione ſumen. Uẽ Muo modo/duępartes ſunt in euangelio Aud. ut Quo modo fiet iſtud qm̃ viꝑ nõ cognoſco: Aliqñ quomodo videt᷑ eſſe di ctio cõpoſita·̊ potiꝰ ẽibi ꝗdã irregulari vocũ cõgeries: ponit᷑ loco vniꝰ dictio/ nis.vt quõ.i.q̃lit⁊ tüc accẽtuat᷑ ac ſi eſſet Vnga dictio acuit᷑ quo:mo/grauat᷑. Quondaʒaduerbiũ tempoꝛis.ꝑ.q.ſcribit quia deriuata quando. . Muoniã cõiũctio caſualisul ſhᷣcõtinnati/ ua. Cauſalis. vt Quoniã ꝓdeſt tibi lege. Subcõtinuatiua · vt Quoniã ambulat mouetur. Sic quoq;· quia vel ergo vna ꝑs eſt m Pap. Et viffert qm̃.a quia·ſic habes in quia. Muoniãquidẽ.i.quia· vel ergo·vna pars ẽ cõpoſita a quoniã ⁊ quidẽa tũc graua/ tur qui.⁊ acuit᷑ an. Hoſſunt etiaʒ eſſe duę ꝑtes.⁊ tũc duobo accẽtibo regunt᷑⁊ acui⸗ tur qui.⁊ ſcibit᷑ tuncqm̃ ꝑ.ma tunc quo- niã quidẽidẽ eſt qd·qꝛ certe. Et ſic ſumit D GCon. F. Qm quidẽe ꝑ hoĩeʒ moꝛs c. uoq; eſt cõiunctio copulatiua. WMcopit᷑ enĩ pꝛo et.vel etiã.⁊ notat qñq; ſimilitu/ Dinẽ.vt Cn quoq; fac ſimile.tamen loco aduerbij inuenitur/p:o certe. H Quoꝛſum.i.verſus quã ꝑtem. Et cõponit a quo⁊ verſum.⁊ ſyllabicat᷑ quoꝛlũet dꝛ quo:ſũcunq;.i.verſus quãcũq; partẽſᷣm Huguitionem. Muotidie· aduerbiũ tempoꝛis: dici a qt dies quod vitioſe ſeribit᷑ per.c.vt vult HDug/ MNam ꝑ.q.ſcribi debet. Hoc etiam vult Dap. Et a q̃tidie oẽ q̃tidianus.na. ni. ſicut a meridie:meridianꝰ.na.nũ. Oñ qStidianũ debet ſeibi in pater noſter ꝑ.q. Muotiens· aduerbiũ numeri.i.frequenter multotiens. Quotiens.i.quot vicibo.cui reſpõdet᷑ ſemel bis ter.⁊ ſimilia.⁊ deriuat a quotus.⁊ ſyllabicat᷑ quotienſcũq;. Quouſq; i.q;diuadubiuʒ tẽpoꝛis.Quo⸗/ uſc;.i.ad quẽ locũ · aduerbiũ loci. Dnde. Tẽpus ſiue locũ dic ſignificare quouſq;. Quuraduerbiũ interrogãdi põt deriuari a quia ſcribit᷑ ꝑ.qa geminũ.u. vel poteſt veriuari a gtõ cuius de quis: tunc debet ſcribi ꝑ.ca vnũ.v.ſicut cur.⁊ ita coĩter ſcri bitur bm modernos. Kacha . eſt interiectio affectũ indignantis oſtendens:ſicut ci dolemus:dicimus heu cum letamur vah.⁊ ſimilit᷑ cuʒ indigna/ mur dicimus racha. Del racha.i.inanis.i⸗ vacuus quẽ vulgata iiuria abſq; ſenſu uł abſq; cerebꝛo vicere poſſumus ẽ hebꝛeũ ⁊ acuit᷑ in fine. Sʒ pꝛiꝰ oictũ meliꝰ valet. Radicatus aduerbiuũ.i.funditus vſq; ad radicem. Kancoꝛditeraduerbiũ.i.iraſcibiliter. Raptim· aduerbiu.i.feſtinanter. violenter quaſi ruptin. Karo.qduerbii.i.interdũaliquando. NRe. ppoſitio inſeꝑabilis aliquando notat reiterationẽ. Bnde.Meęæc tria re ſigt · ſurſũ retroq; contra. Repente.i.cito· ſubito. Neuera.i.certe· veracitadũ.⁊ eſt cõpoſitũ: vel ſunt ouę partes poſitę pꝛo vna. Retro· aduerbiñ loci. Et cõponit cũ ve. vt Deretro.Et coꝛri.re.naturaliter. Onde in Auroꝛa dicit᷑. DPeretro reſpiciat aĩo qui/ cunq; reliquit. Retroꝛſum .i.de ſũmo vſq; ad infimũ · de/ oꝛſum.vel tergotenus. Aite.i.recte bm Pꝛiſcianũ: dicitur a ritu. PHapias vo oicit: Rite · recte· iuxta moꝛẽ legitime pꝛobe 7 . * AKipatim · adu.i.ꝑ ripas·vel de ripa ĩripã 7 deſigt locũ riparũ · ſic oſtiatim oſtioꝛũ. Roſim aduerbiu.i.moꝛdacit᷑: a rodo.ois. AKurſus vel rurſum.i.denuoiterum. De Sagaciter.i.pꝛudenter.ingenioſe. Saltem ·cõiunctio aduſatiuacũ oiminu/ tione ꝑ ſyncopã fit a ſalutẽ.⁊ eſt tractum a captiuis·:q quãdo capti erant ex timo/ renon valentes loqui integre dicebant: Saltem ſaltemſaltem.quaſi vicerẽt· vt vitã ⁊ ſalutẽ nõ amitterent. Item ĩuenit ſaltim ꝑ.i.⁊ dẽ a ſaltu. Dñ vicit Pꝛiſcianꝰ in.i“. libꝛo: Saltu/ſaltuatim vel ſaltim.i. ſaltando.⁊ eſt aduerbiũ qualitatis. Dñ Salti ſaltando/ſed ſaltem diminuendo. Sane.i.certe.benerecte. Sat · aduerbiũꝑ aꝑocopã fit aſatis.⁊ po/ nit᷑ loco noĩs.vt ſat eſt.i.ſufficit.bõm Paßᷣ Satyrice.i.repꝛehenſoꝛie. Satis · adu erbiuʒ qualitatis. Sed ponit᷑ W qñq; pꝛo ſufficiens. VPñ Aucanꝰ. Cu ſa⸗ tis ad vires romana in carmina vandas. Et inde ꝑ axocopam ſat. Satius.i.melius:aduerbiũ cõꝑadi.⁊ dẽ a ſatis. DHnde vicit Hꝛiſcianus in tractatu aduerbioꝝ · Satius ꝓ melius. Oñ Aug⸗ SBSatius e moꝛi fame q; veſci idolotitbo Et lcribit᷑ ꝑ.t.qð accipit ſonũ de.c. Qui⸗/ do legũt ibi ſaucꝰ ꝑ.v.̊ male⁊ coꝛupte. Scilicʒ.i.ſcire lic; nimirũ .adubiũ eſt affir/ mandi:vel cõiũctio copulatiua uł expoſi/ tiua ᷣm quoſdam. Se·pᷣpoſitio ẽ.⁊ iuenit᷑ ſolũ ꝑ cõpoſitionẽ Serx eni ſunt pᷣpoſitiones ꝗ nõ iueniunt niſi in cõpoſitiõe·ſcilʒ di.dis.re.ſe.an.con Et ſigt ſe aliquãdo ſine.vt ſegnisq̃ſi ſine igne. Et ſedulus. ſine dolo. Rliqñ ſeoꝛſuʒ vt ſeduco/quaſi ſeoꝛſum duco. Itẽ ſe etiã eſt pꝛionomẽ.⁊ geminat ſeſe. Seckerimlicreto e! ſecrete.i.occulte. Becundũillud nomẽ ponit᷑ loco aduerbij loci· vel q̃litatis:vel potius ſimilitudinis Cũ vꝛ Scom Aucã.vbi gręci vicũt Cata Iucam. Secus a ſe ſoſitione deriuat᷑.⁊ deſeruit actõ caſui · vt Secus Petrũ.i.iuxta Pe/ trũ. Põt etiã eſſe adubiũ,⁊ ẽ ſecus idẽ qð alit᷑ vel alias vel ꝓpe vel iux. Et bm q̊ſdã idẽ dꝛ ſecius. Itẽ i gręciſmo dꝛ. Dic ſecus eſſe aliter iuxtaq; localit᷑ vnũ. Dices aſt aliud tu oices qualitatiue. Sed cõiunctio eſt aduerſatiua: debet ſcri bi pꝑ.o.Antiqui enĩ vicebãt ſedũ:pꝛo ſed Nos v duas litteras vltimas abſcin/ vimus.⁊ dicimus ſed ꝑ apocopam. Sedecies.i.ſedecim vicibus. Sedenim. vna pars ił loco vnius partis eſt. Oñ in verſibus Sibyllelegit. San/ ctoꝝ ſedeni cunctęlux libera carni.Dñ.2. Machab. 7*. Dedeni mundi creatoꝛ c. Sedtamen.i.atcontra ·aliquando ſũt duę partesaliquando eſt dictio cõpoſita.et tunc grauat᷑ ta. vel eſt quędã irregularis vocũ congeries.ꝗ ponit᷑ ꝓ vna dictione Sedulo.aduerbiuʒ.i.inceſſanter iterato/ frequenteraſſidue. Segniter:aduerbin.i.pigriter. Segregatim.i.diuiſimſeparatim. Semeladuerbiũ numeri.i.vna vice. Semperaduerbiñ tẽpoꝛis.i.oĩ tempoꝛe. Senſim.i.paulati.adi.remiſſiuũ vꝛa ſen ſus. Mã ꝗ moꝛãt᷑? paulatim tẽdũtſenſũ faciũt ⁊ cũ ſenſu fiũt. Iteʒ ſenſim.i.ſenſibi liter.xel ad ſenſum conſtantertimide. — — —— — — — — — — — eS— —DW. — +—— 2 — ASe ☛ 2 2NNNA⸗5— f— — 2—☚ – 22 — — — --ð 9 Tith nce rdin M Gatp A⸗ ſachr⸗ „* law, inon⸗ lenlune mcon ß Hi ka 1Mr Dias vletſn poſel oblan/ m. Epens 1Sn m Mdu vſta. Vm R eN . inſen SGoeoꝛſum adũ. diſcretiuũ.i.ſepatimſegre/ gatim·ſemotim.Et deriuat᷑ a ſe ſpoſitio/ ne inſeꝑabili:quę ſeꝑationẽ conſignat. Sępe.adu.i.multotiẽs.a ſepio.pis.Et cõ/ ꝑat᷑ ſeꝑe.pius.ſime. Inuenit᷑ enã ſᷣm anti/ quos ſępioꝛ.pius.ſimus.ma.mũ.quaſia ſepus.pa.pu.poſitiuoEt cõponit᷑ Aſepe pꝑſepe.q;ſepe.ſępenũero.i.multotiẽs. Sepiuſculedicit᷑ a ſępiusaddita cule. vt ſepiuſcule.aliquãtulũ ſępiꝰ.Et ſępicule.i ſępea videt᷑ eſſe dimi.Hnde Plautus in caſſia. Sępicule peccas inquit. Et coꝛ. cu. Septiesaduerbiũ numeri.i.ſeptẽ vicibo. 1 dicit᷑ a ſeptẽ Onde ꝓpheta. Septies in Die laudem dixi tibi. H Sero·adu.hoꝛã ſignificat: tarditatem.Et ſero tẽpus noci ꝓſundũ.vt Sero ad lu/ cub:andũ ſurrexi.licʒ aliquãdo noĩaliter ineniat.vt obſcurũ ſero/pulcrũ mane. Sere. ſerius.ſime.adu.i.tardeextreme. Serie.aduerbiũ:a ſerius.i.vtiliter:intente ſedulo· ſtudioſe/ex aĩio. Inuenit᷑ etiaʒ ſe⸗ rio ablatiuus poſitus ꝓ illo adũ.ſerie. Seu·cõiunctio diſiunctiua.i. lll. Sexageſies:aduerbiũ numeri.i.ſexaginta viabus. BSexies adũ.numeri.i.ſex vicibus.⁊ dicit a ſex Dnde.4. Regliʒꝰ. Si pcuſſiſſes qͥn quies·ant ſexiesaut ſepttes. Si · cõiunctio ponit᷑ affirmatiue vel oubi⸗ tatiue.vt Meſcio ſi faciã.vel adiũctiue.vt Si veneris faciã. Itẽ negatiue pꝛo non. vt ſi Dauid mentiar. Item optatiue.vt Si ram iſte daret aurea poma.i.vtinã Vnde. IFlffirmat ·dubitatcõiungit ·ſi ne/ Sic quãdoq; tenet᷑ ſimilitudinarie· qñq; demonſtratiuequãdoq; ãmiratiue. Siccine.i.ſic ne.⁊ eſt ci ſyllabica adiectio. Tnõ inclinat hic necõiuctio encletica ac/ centũ pꝛęcedentis ſyllabęad ſe.i.iuxta ſe. VBngde pꝛincipalis accentus eſt ſuꝑ pᷣma ſyllaba.⁊ media grauat᷑ſic hęcc nequia accentus pꝛincipalis nõ põt poni ſuꝑ ſyl labica adictione.vide in hęccine. Dñ.j. Reg.ise oẽ. Siccine ſeꝑpat amara moꝛs. Et in TAuroꝛa dicit. Siccine rex Oharao paſcali vincit᷑ agno. Hoſſet tamẽ iĩ ſiccine ibi cine eẽ ſyllabica adiectio·⁊ legi debẽt remiſſiue · ſiccine.i.ſic ſepat amara moꝛs. Sicub in vbi vide. Sigillatim i.expꝛeſſea ſigillũ dꝛ.⁊ pd.la. Signanteraduerbiũ.i.euidenterapertea dicit᷑ a ſigno.nas. Simul.aduerbiũ cõgregandi.i.vna parit᷑ in eodẽ loco.vel in eodẽ tempoꝛe.Simul etiam quãdoq; ponit᷑ pꝛo poſtq;. Onde Qucanus. Stat ſimul a pꝛima deſcendit oꝛigine mundi. Cauſarũ ſeries. Simulat.i.poſtq;. Hnde Huidius de fa/ ſtis li.2? Quę ſimulat tenuit intne ſtagna ſmoꝛoꝛis. Itẽ Oꝛati ĩ libꝛo hmo. Jupiter exclamat ſimulat audiuit. Sin cõiũctio caſualis vel cõfirmatiua. Itẽ ſyn grece · latine con vel ſimul ſigt. Sinautem pꝛo ſed vel ſinon. Sincere vwel ſinceriter.i.pure. Sine pᷣpoſitio.i.abſq; extra.⁊ viffert ſine quãdo pᷣwnit poſtponit᷑ caſuali.ꝛępo/ ſita eni grauant᷑ vtręq; ſyllabe. vt Bine timoꝛe.Poſtpoſita vo penułacuit. ut Te ſine nil altum. Ex h̊ patet ꝙ oꝛetenus pu/ betenusa conſimilia acuunt te. Singillatim.i.ſingulariter. ꝑ ſingulas vi/ ces ꝑ vnũquẽq; ſeꝑatim. Et dicit᷑ ſingil/ latim. quaſi ſingulatim. a ſingulus. la.lũ. ð eſt vnus· vel a ſingulus.qð eſt vnicus uguitio vvo vicit. ꝙ a ſingulus dꝛ ſin/ gulatiʒ·aduerbiũ diſcretiuũ.i.ꝑ ſingulos pꝛo quo quidã vicunt ſingillatim.᷑̊ male bᷣm eum. DPꝛiſcianus etiam in tractatu de· aduerbijs vic a ſingulus ſingulatim. d hoc dico ꝙ hᷣm foꝛmationẽ vidert eſſe di/ cendũ ſingulatimſicut ab oſtio oſtiatim. Poteſt nihilominus dici ſingillatim pꝛo ſingulatim hoc coĩs vſus appꝛobat.Dñ ꝓpheta. Qui finxit ſingillatim coꝛda eoꝝ i.aias. Itẽ in ſymbolo Athanaſij · Quia ſicut ſingillatim vnã ⁊c. Siniſtroꝛſum.i.aduerſus ſiniſtrã partẽ.et Dicit᷑ a ſiniſtra verſum. Siquidem.i.certeex ſi ⁊ quidẽ cõponit.et coꝛ.qui. Aliqñ autẽ ſũt duę partes.⁊ tũc qui acuit᷑.⁊ ſic ſumit᷑ 2. Machab. vlt. Et ſiquidẽ bene.⁊ vt hiſtoꝛię cõpetit h ⁊ ipſe velim. Item Matthei x: Et ſiquidẽ fue/ rit dom illa digna.veniet pax veſtra ſuꝑ eam. Itẽ Aud.iʒe Et ſiqdeʒ fecerit fructũ · ſinautẽ· in futurũ ſuccides eã. Iteʒ Mebᷣ. 6eEt hec faciemus ſiquidẽ ꝑmiſerit deus Item Neuitiʒꝰ Et ſiquidẽ lepꝛavltra nõ creuerit ⁊c. Siquominus ſᷣm Huglin roſario ſũt tres dictiones Joannis.iꝗꝰ Siquo minus vixiſſem vobisqꝛ vado parare vobis locuʒ. Et ſub tribus accentibus ꝓferedę. Si ẽ cõiunctio:minꝰ ponit pꝑ adu.negãdi ſcilicʒ non· quo eſt nomen.⁊ ibi ſuperfluit xel ponit adubialit᷑ quo.i.aliq̊ modo. Et Eſenſus. SGi nõ eſſent vel aliqͥ modo non eſſent in domo pris mei manliões multę· oixiſſem vobilq; vado ꝑare vobis locũ Alij oicunt ꝙ ſunt onę victiones ſcilicʒ ablatiu ſiq min adubiũ.i.ſi ĩ aliq̊ minꝰ Et bᷣm vtraq; opinionẽ minacuit penl. Sodes aduerbiñ blandiẽtis vel obſecrã/ tis. Dñ Pꝛiſcianus: Inueniũt᷑ aduerbia terminãtia in.es ꝓductã vt ſodes.llibi tamẽ cõnumerat ſodes inter verba defe/ cciua·ſ̊ ibi ſecut ẽ opinionẽ eoꝛũ qͥ dixe runt ꝙ ſodes ẽ verbũ comicũ.vt Sodes i.ſi audes.⁊ eſt ſine dubio vox blãdieni 7obſecrantis. Solũmodo/adũ.quãtitatis.i.tãtumodo. 7 dꝛ a ſolus.⁊ modo.⁊ ſunt duę ꝑtes po/ ſitę pꝛo vna grauat᷑ penlł.ſiue mm. Soꝛtito/adu.i.ꝑ ſoꝛtes/penł.pꝛod. Hnde Exkech. 45 Cüq; ceperitis terrã Diuidere ſoꝛtito ſeparate pꝛimitias vño. Sppõte. aduerbiũ qualitatis.i.vltrovolũ tarie dĩ a ſodeo.des.Monit etiã qñqʒ noĩalit vt Mea ſpõte hoc feci. Sʒ meliꝰ eſt vt dicamus nomẽ eſſe tm̃ ablti caſus. nõ aduerbiũlicʒ qñq; ponat᷑ adubialit᷑ Bi eni eſſet adubiũ/cũ poneret᷑ noĩalit᷑ nõ adiungeret ſibi adiectiuũ niſi in neu.ge. Generale quidẽ eſt ꝙ quãdo aliq̃ dictio nõ noialis ponit᷑ noialiter in neu. ge. po/ nitur tm̃a ſuſcpit adiectiuũ in neu.ge.vt Tuü legere· Cuũ euge.· Cuũ ergo. Stati.i.ilico/adũ.tẽpora ſto ula ſtatu vẽ. tirpitus/adu.i. radicitus.⁊ dꝛ a ſtirps. Sub ſoſitio ẽ deleruit vtriq; caſui. Et nota ꝙ quotienſcunq; ſub ſigt ad locum conſtruit᷑ ci accuſatiuo tm̃.vt Mirgilius Mitunt᷑ ſub ipſos poſtes.i.ad ipſos po/ ſtes. Itẽ qñq; ponit᷑ ꝓ ante.vt Nirgilius in geoꝛg. Gub lucem expoꝛtant calatũ.i. ante luce. Itẽ qñq; ponit pꝛo p.vt Sub noctẽ curã reculat.i.ꝑ noctẽ. ¶libi videt᷑ ſigre in loco vel quaſi in loco.⁊ conſtruit tunc cuʒ ablatiuo tm̃.vt Sub vomo.Et ſcias ꝙ ſub his litteris ſequentibꝰmutat. b. in illas · ſcilʒ:c fg m.p.r.vt Guccumbo. ſuffero:ſuggero.ſuũmoueoſuppono .ſurri/ Subito· aduerbiũ.i.cito·velocit · (pio. repente. inſperate. Et vt vicit Dionyſiꝰ ſpem. nõ ex aparente ad manifeſtũ ad/ Ductü. . S Subter ſubtus aduerbia.⁊ deriuantura ſub. Et vifferũt · quia ſubter eſt qð re ali⸗ in epla ad Gaiũ. Gubito eſt qd eſt pꝛet qua ſuꝑioꝛi depꝛimit᷑ conculcat᷑. Sub/⸗ tus qð demiſſionẽ alterius nõ contingit. Item ſubtus nõ exigit caſum. ̊ ſubter ex/ igit qñq; accuſatiuũ:quandoqʒ ablatiuũ Muotiens ſubter ſignat eſſe in loco vel qſi in loco·conſtruit᷑ cũ ablatiuo tmalibi terioꝛ:ſuꝑlatiuo caret. vo cum accuſatiuo· Et cõpat ſubter· ſub⸗ Super.aduerbiũ loci. Onde ſupꝛa welſu⸗, pera vicebat antiqui. Inde ſuꝑ ꝑ axoco/ pam.⁊ ſupꝛa ꝑ ſyncopã. Sed differunt- quia ſuꝑ eſt qð iminet. Supꝛa qð ſub ſe aliquid habet ſtratũ. Item ſupꝛa ↄſtrui cũ ſolo actõ.ſuꝑxvo qñq; cũ actõ:qñq; cũ ablatiuo. Qnñ eni ſuꝑ ponitur pꝛo de vel in· cõſtruit᷑ cũ abltõ tm.vt Suꝑ Vꝛiamo i. de Hꝛiamo.⁊ Suꝑ vinidi fronde.i.in viridi frõde aliter cõſtruit cũ accuſatiuo Itẽ ſupꝛa ponit᷑ pꝛo poſitiuo.⁊ cõꝑatur ſupꝛa ſuꝑioꝛ ſupꝛemus vel fſüimus. Inde ſuperius ſup:eme vel ſũme aduer. Et hec ſupꝛemitas.tatis. Et ſuperus.ra.ruũ.Et h ſuperus.ri.deus cęleſtis.Et coꝛ.pꝛimã ſuꝑ Et cõponit᷑ Veſuper ⁊ inſuper. Et woſſunt eſſe vuę partes.de ſuper: in ſupa tunc ſu acuit᷑. vt De ſuper terram x ꝛc. Surſum vel ſuſũ:aduerbia loci pᷣm Hug. Et vt dicit Pap. Suſum in ſuꝑioꝛi ꝑte in loco ſigt/ſurſum ad locum. De Tam. aquerbiũ quantitatiſvel cõparãdi Vel ſimilitudinis. Tameneſt cõiunctio aduerſatiua. Tametſi/ponit᷑ pꝛo q;uis.⁊ eſt coniunctio aduerſatiua. Et ↄponit᷑ a tam. ? etſi. Del eſt quędã irregularis cõgeries vocũ/quę ponit᷑ pꝛo vna parte Mnde Meb. 6* dĩ Tametlſi ita loquimur. Oel ſm aliã lr̃am Tamen etſi ita loquimr. Tandem.i.aliquando. in fine. Tantiſper.i.tm̃vel interea.⁊ videtur com/ poſitum/a tantis.⁊ per. Thau dicit᷑ eſſe aduerbiũ admirantis. Temere · aduerbiu.i.ſũptuoſe fatue . ſtul⸗ te.ſine cauſa:.ſine conſilio. Tenus.:ẽ ſpoſitio ablatiuo caſui deſerui⸗ ens. Boteſt etiã eſſe adu.⁊ eſt tenus idẽ quod ꝓpe veliuxa. Typice:aduerbin.i.figuratine. Totiensadũ.numeri: dĩa tot. Trãs.i.vltra Etut dic Vꝛiſcian i tractatu Epoſitionũ:qñ trans cõponit᷑ ci dictio/ ne incipiente a.d.vel.n. vel.j.conſonante · — — —— — — — ——W ðGU —,,— ———0 erer v nab Nib⸗ wo, int⸗ wie ſi ſichid NW Prum ncir s Ne mic piniic⸗ Ewdin uni N hn golge iprrid⸗ uncho eibel a r umm ⸗ jmcutt iden⸗ cur. abijcit.n.S.vt Traduco.trado.trano.tra⸗ ijcio. In alijs aut cõpoſitionibo remanet integra. Onde. Si cõponat᷑ trans littera nulla mouet᷑ · Crano ·traijcio· trado· tra/ ouco remotis. Triciesaduerbiũ numeri.i.triginta vicibꝰ ⁊ dicit᷑ a triginta. Tridieaduerbiũ/a triduũ dicin. Trigies· aduerbiũ nũeri.i.triginta vicibo. a triginta dicitur. Cuatimadũ.ꝑſonale.i.tuo moꝛe·vel moꝛe tuę gentis · vel patrię. Similiter diſtin/ guemeatim ⁊ ſuatim. Et ſcias ꝙ adubijs non accidit numerus neq; ꝑſona. vt dixi nmeatein. Cunſim·adũ.i.minutim/ↄciſim· uł ꝑcuſſim ⁊ dicitur a tundo.vis. ₰- Hab quandoq; ſigt gaudiuʒ.⁊ eſt interie/ ctio gaudentis. Dnde aſaię. 44*Dab calefactus ſum. vidi vocũ. Et Tuguſtinꝰ Dicit. Cũ delectamur dicimus vah. Iteʒ quãdoq; denotat denſionẽ.vel increpa/ nonẽ. nde Matthei. 272 Dah qui de⸗ ſtruit templũ dei.⁊c. Palde.i.foꝛtitnimis:vehementa dꝛa va/ lidus ꝑ ſyncopã ꝓ valide.pᷣm Nꝛiſcianũ. Hau. eſt aduerbiũ admirantis vel iurãtis. Hau etiã nomen ẽ cuiuſdã elemẽti apud hebꝛęos.ſcilʒ.v.cõſonantis. Pbertim aduerbi.i.abundant. Pbi eſt aduerbiũ loci interrogandi.⁊ſi/ gnificat interrogat in loco. Iteʒ eſt ad/ uerbiñ tẽpoꝛis· vt Pbi.i.poſtq; vel qñ. Item eſt aduerbiuʒ qualitatis. vt vbi.i. qualiter. Et quãtitatis.vt vbi.i.quantũ. Et ſimilitudinis.vt vbi.i.ſicut.Eſt etiam quaãdoq; aduerbiũ increptis vel admi/ rantis. Oñ Geñ.ʒ? Idam vbi es · quaſi Dicat in quãta miſeria esa in quanta an/ guſtia es. Mer quid feciſtiiin quantum peccatũ cecidiſti.Bene enĩ ſciebat de vbi eſſet.ſᷣ̊ quaſi admirando increpat eũ ꝙ in tantũ peccatũ delapſus erat.Et nõ ꝙ vbi recipit vndecim intercõpoſitiones ⁊ ſyl/ labicas adiectiones.vt Sicubi.Necubi Xlicubi.Nuncubi. Ecubi ex ena vbi cõ/ coſituʒ. Obiq;.vbiubi.vbiuis.vbilibet. vbicũ q; vbinã. Inueniunt᷑ etiã ꝗdã alia quę vidẽt᷑ eſſe cõpoſita ab vbi.vt ltubi. Aſtubi. Hoſtubi. bᷣ poti ſũt ꝗdã irregu/ lares vocũ cõgeriesa fungũt᷑ loco vnius dictionis aliquando. Item vbi tam ſim/ plex q; cõpoſita eius poſſunt exigere ge⸗ nitiuũ ex vi diſtributionis.vt Obiq; lo/ coꝝ.i.in quolibet locoꝝ.⁊ vbi locoꝝ.i.in quo locoꝝ.Similit᷑ ⁊ vbiuis locoꝝ:vbi/ cũq; locoꝝ vel gentiũ. Del dic ꝙ cu dicit VOVbicq; locoꝝ vel terrarũ.i.in quolibet lo/ coꝛũ·illi genitiui regunt᷑ ex natura ꝑtitio/ nis. Et coꝛ· pmã vbi. Hnde Duidiꝰ epi. Jura fides vbi ſunt commiſſaq; dextera dextrę. Item nota ꝙ in pdictis quando vbi poſtponit · tic ẽ cõpoſitio. vt Sicubi alicui· vel quãdo geminat. ut vbiubi. Sʒ quãdo vbi pᷣponit·tũc eſt ſyllabica adie/ ctio. vt vbiuis vbicũq; ⁊c. VPeinteriectio dolentis vel execrantis vel maledicentis.vt Mę illi ꝑ quẽ ſcandaluʒ venit. Item veſiãt ęternã dãnationem ĩ ſacra ſcriptura.⁊ ſcribit᷑ ꝑ.ae.diphthon⸗/ gon. Itẽ ve.i. ſine. Inde ꝑ cõpoſitionem veſanus bm Mug. Iteʒ ve eſt cõiunctio endetica p vel ponit᷑.⁊ tũc ſcribitur ꝑ e Hehemẽter. tius.ſime.i.foꝛtit. (ſimplex. Pel aliquando eſt cõiunctio diſiunctiua. vt quando ponit᷑ int᷑ duo quęnõ poſſũt ſimul eſſe vera. vt Homo eſt rationale xl irrationale. Iliquando eſt ſubdiſiũ/ ctiua.vt quado ponit᷑ inter vuo queę ſũt ſimul vera. vt amauerunt vel amauere. Aliquando etiã ponit᷑ vel pꝛo ſaltem. BHBelociteraduerbiũ.i.cito.repente. VBeluti ·a vel ⁊ vti cõiunctione componit᷑. idem eſt quod quẽadmodũ:quomodo ſicut. ſm Pap. Et coꝛ.penuł. Bnde Pir- gilius gnei. 9? At weluti pleno lupus in/ ſidiat᷑ ouili.Et inde ꝑ apxocopaʒ fit.velut aduerbiũ ſimilitudinis.i.ſicutquaſi ·⁊ eſt t. finalis littera non.v. Derbbo tenus verbi gratia verbi cauſa duę ꝑtes ⁊ ſub duobus accentibus regendę Venuſte.i.honeſte. VYerlſute.i.callide. Vero./ſepe cõponit᷑ ꝓ cõiunctione copula/ tiua.⁊ lępe pꝛo affirmatiua.i.certe.⁊ ſepe pꝛo expletiua. Item verũ ſepe ponit᷑ pio ſed.vel pꝛo certe. 6M Vicatimadũbiuʒ/penł.pꝛod. poteſt deri/ nari a vicus:quaſi ꝑ vicos vel de vico in vicum Mel poteſt deriuari a vice.i. viciſ⸗ ſim/ ꝑ ſingulas vices. NViciſſimadũ.i.alternatim·mutuo/ꝑ viceſ. Vidgelicʒaduerbiũ affirmandi.i.nimirum certe · ſcilʒ vero· videre licʒ.⁊ cõponitur a viderea licet. DNel eſt cõiunctio copula/ tiua vel expoſitius.ſᷣm Muguitionẽ. / Vigies wl vicies aduer numenii viginti vicibus.⁊ dꝛ a viginti. Dnde poꝗ.9: Vigies millies dena milia. DNiritim.adũ.iꝑ ſingulos viros · vel de vi⸗ ro in virum. di a vir. Pltra· adu.loci.⁊ cõpat᷑vltra · vlterioꝛ · vl⸗ timus.DPõt etiã eſſe poſitio qñ regitea ca/ ſum. vt vltra rhenum. Vltro.i.vltra.vel ſponte. VHncatim adũi.ꝑ vncias ul de vna vncia in aliam dicit᷑ ab vncia. Vngde adubiũ loci.i.a quo vel ex quo loco Vl ex qua re vel caula · võm Papiam. Vndecdiesadũbiũ numeri.i. vndecim vi⸗ cibus.⁊ dicit ab vndecim. Vndiq; adu.i.ex oĩ parte.⸗ grauat penut. Vngde q; cõiũctio encletica nõ inclinat h accentũ ᷣcedentis ſyllabę ad ſe.i.iuxta ſe · quia ſcedẽs vocalis coꝛrupta eſt in vn/ diq;. Nã vndiq; cõponit᷑ ex vnde. 1 3. Et ſimiliter cõtingit in deniq; · qd cõpo⸗/ inr er denuoqa q;. VBnq;.i aliq uanoaſoche huetil te⸗ poꝛis · vide in nuncß. Voluptuarieadũ.i.ᷣm volup tatem. Vſpiam.i.in aliquo locoalicubi· aduᷣbiuʒ loci· di abvllus.⁊ eſt ibi piam ſyllabica adiectio.vñ nõ acuit᷑ in fine·quia accẽtus pꝛincipalis non debet poni in ſyllabica adiectione. VPſq;.ii aliquo loco.adi. locia dĩ abyllus Vſqueq̃q;i.x oĩa nimis · ex toto omnino. Zacuit penul. Nſqquo .i. nadiu quouſq; ad quẽ finem Hm Paß. Mel pleniuſ põt vici ſic Oſq;/ quo.i.aliquãtulũ.aduerbiũ eſt quãtitatis VBñ in plalmo. Cõuertere oñe vſc;quo i. aliquatulũ. ẽ vſq; quo.i.vndiq;adũ. eſt loc. Pñ Lach. S: VNſq; quo veniant populi.i. vndiq;. Item vſq;quo.i.quo/ uſq;· vel quãdiu·aduerbiũ eſt tẽwꝛis. vt ibi. Oſq;qͥ oñe obliuiſcer me in finẽ. Itẽ qñq; ponit ꝓ doneca ẽ aguͦbiũ tẽpor. Vſi 2. Machab. . Sacerdotes plallebant bymnos vſq;quo cõſumptũ eſſet ſacrifi/ cii.i.donec.⁊ acuit vltima ſᷣm vſũ vſq;ʒq́. Vt multa ſigt. Nã vt.i.coſtq;. Dt.i.ſicut. Pt.i. quis. Ot.i. ſimul. Onde de qbuſdã Eᷣdictoꝝ · dicit quida. Ht poſtq; dicas. ut quãuis· vt quoq; ſimul. Nti aduerbiũ ſimilitudinis.i.ſic. Et inde cõponit᷑ Sicuti · veluti. Et coꝛ. v. Sed vti wverbũ ꝓducit pꝛima. VHnde. Quiſc; do⸗ cetur vir veler virtntibus vti · 3 Vinnam aduerbiũ optandi.. vt fiat opto Et cõponit᷑ ab vt vel vtia nam. Et coꝛ. ti. NPtiq; quãdo eſt dictio cõpoſita·tũc acuit antepenl.H quãdo ſine ↄpoſitione accipit᷑ vtiq;· tüc accentũ habet ſuꝑ penł.ſeruata nata ipſius endeſis.⁊ ſic cauſa vifferẽtig amittit vim ſuã cõiũctio encletica ĩ vtiq; dictione com foſita⸗ ſimiliter intelligen/ dum eſt de itaq;. Ptpote.i.tanq penl.coꝛ. Et cõ cõponit ab vt Tote ablatiuo de pot. vel pos potis. Vtputa.i.verbigratiaiicut.adu.Et videt᷑ ibi puta eſſe ſyllabica adiectio.⁊ ſic erit ſimplicis figuręa deriuabit᷑ ab vta acuet pꝛima:.q; accentus pꝛincipalis non debet poni ſuꝑ ſyllabica adiectione.Oñ.j.Con. S Non coꝛpus qð futuꝝ eſt ſeminas.R nudum granum.vtputa tritic. VPtrin ꝙ; adu.i.ex vtraq; ꝑte.Vñ Ecech. 4o. Finis vtrinq;. ſm vnã littera Vtrobiq;adu.i.in vtraq; ꝑte: acuitpel. Vtrũ · dialectica interrogatio habes ſe ad vtrũq;.i. ad affirmationẽ ? negationẽ.vt cũ dico.vtrũ cęlũ ſit rotundũpõt reſpõ/ deri · celũ eſt rotunducęlũ nõ eſt rotundũ 5 Item vtrũ aliquaãdo eſt nomen.⁊ ponit᷑ pꝛio quis. Onde quidã. Nomen dic vtꝑ coniunctio dicit᷑ vtu. Ptrülibet.i. qſi ex his placet. Et coꝛli. Et eſt libet ſyllabica adiectio. Vtrũnam · interrogatiuũ eſt.⁊ habet nam “ yllabice. acuit penut. S Finit vocabnlarins bieniloqnus ti⸗ plici alpha beto diuerſis ex autoꝛibꝰ necnõ coꝛpoꝛe vtriuſ⸗ q; iuris collectus: dad latinũ ſermonẽ capeſſendũ vtiliſſi / mus: Impꝛeſſus Baliler · ꝛlnno oñi. E S Cccc xx viij. Taus weo. weße 1 Kopeo n 1 . nſeri A lic; 4 NN ee „ e V een wpcws Atnide W rſcent tbmmget R„ * ”ñ ——R mobtsk „ Ab 8 „ . . Ean M.⸗ * 7 RIN oefp lpo/ . ? 6 ⸗ aw, Wee e “ ℳ , E 3 L . † 11 . RE 820 . . meon 9 5äs urH/NRer . WDNI * „ 7. „- 1 /, IU. – 42 eAe. „ℳ AP . „ 9 ẽ «1 — Archlivflim „ rhanden VOα * . i. extra cõtextũ.i.in alia cauſula.tũc acut in illa ſyllaba ad quã ꝑtinet accẽt regular. vt Soꝛtes currit qͥ mouet᷑i.Soꝛtes currit ⁊ipſe mouet᷑.Et ſic ſumit᷑ in Auca:qui fuit Jacob · qͥ fuit Heli. Sunt enĩ hmõi noĩa⸗ aduerbia inceptiua uſularũ.⁊ tüc faciũt relationẽ explic cũc acuũt᷑ ad oſtẽden / dũ hanc vim. E. q; aũt inſerunt᷑ dauſule ſui antecedẽtis.⁊ tũc facũt relationẽ ĩpli/ citã. ⁊ tunc trahunt᷑ a ſuo ãtecedẽci.⁊ ideo amittũt naturalẽ accentũ: regũt᷑ graui.Et habet locũ ſdicta viſtinctio in oibꝰ noĩb⸗ interrogatiuis adbijs·ꝗᷓ relatiue acipi poſſunt:vt qualis:quãtus:quotiens:quot · cuius cuias/quo/qua· vnde.⁊ vbi:quãdo cũ·quãtũqualiter.quotẽnis.¶¶ Elc quoc Diſtinctio cauſa q̃re ↄpoſita abinde acuũt antepenł.vt exinde· deide/ſubinde.cũ penlł. q ẽ lõga poſitione · acui deberet hm regulã. Hꝛiſtianus autẽ vicit hoc ꝑ greciſmũ fieri qꝛ ſic accidit in aliqbus aduerbijs gręcis. hocfit ne ſᷣoſitio videat᷑ venire ꝑ appoſi/ tionẽ. Sed eadẽ ratione cõpoſita/ab intus ⁊a lõge⁊ ab oꝛſũ.vt deoꝛſũ · ſic deberent p/⸗ ferri.¶ Dicendũ q oẽs cõcoꝛdãt qꝙ in de⸗ inde· ſbᷣindepinde: cęterl cõpoſiſjab inde/ añpenł.acuat᷑.Et ſilłit᷑ a quando cõpoſita· vt ſiquãdo:/nequãdo.⁊ aliquãdo.In alijs aũt nõ oẽs ↄcoꝛdant.vt abintus:deintus alonge . delõge · deoꝛſu · 1 deſurſũ · deinceps decontra. Ideo de quãdo et inde indubi/ tanter teneamus/ꝙ ab eis cõpoſita debent in antepenł.acui.cetera aũt ſunt regularit ꝓferẽda/tamẽ ꝓpt᷑ cõfoꝛmitatẽ tenendãꝑ/ ſuadet᷑ ſuꝑ bibliã vt talia etiã in antepentł. acuant. Qui aüut coꝛigit nõ multũ inſtet · potiꝰ oiſſimulet.qꝛ H̊ nõ videt᷑ autoꝛi ſcilʒ Pꝛiſtiano.niſi de cõpoſitisa quando.⁊ ab inde. Dt etiã aduerbia a noĩbꝰ diſtin/ guãt᷑contra quartã regulã.q̊ aduerbia vl/ timo acnunt᷑· alioaliquo alias. ¶ Cauſa etiã diſtinguẽdi pᷣpoſitiones variãt accẽt ſuos:de qͥbus tres regulę dant᷑.¶ VHꝛima eſt · ꝙ Hpoſitiones ꝑ ſe pꝛolatę acuũt᷑ ĩ fine quando ſcilʒ ponunt᷑ materialiter.vt ad pars eſt. ¶ Secũda regula eſt. ꝙ ptoſite ſuo caſuali.vt extra domũ ·iuxta poꝛtã.vel interpoſitę ſuis caſualibus. vt domũ extra tuã.vel ppoſite caſui relato ad ſuũ caluale. vt extra mundi terminos:grauãt᷑ in oibus ſyllabis.¶ Tertia regula eſt· ꝙ poſitio/ nes poſtpoſitę caſibꝰ quos exigũt · vel poſi/ te ꝑ defectũ vᷣboꝝ.vt tu mihi de mult nat ſolus ſup.i. ſuꝑ es.vel poſitęĩ fine. vt mille hdĩes venere ſup.ſuãt generalẽ regulã.vt ſcilʒ monoſyllaba acuat᷑ ⁊ viſſyllaba vi/ ctio acnat pᷣmã.⁊ triſſyllaba med pdu.Et ſi med.ẽ bꝛeuis/acuit antepentł.ſaluis exce/ ptionibo ſupꝛadictł ¶ ec ſpoſitio verſus poſtpoſita accuſatiuo trahit ipſũ ad facien dum vnũ aduerbiũ locale.pm quoſdã. vt italiã ꝓᷣſusa tũc acuit᷑ penł.vel dicat᷑ ꝙ ſũt duę ꝑtes.⁊ verſus inclinat acentũ ſcedẽt dictionis ad hanc ſyllabam.ver.⁊ oẽs alię grauant᷑ illa ſola acuit᷑ ſiue circũflectit᷑ & encleſis. ¶¶Siunctiones cã viſtinctionis variãt accenli·nã poſitę grauant᷑ in oĩbo ſyllabis ſuis.vt Soꝛtes curritigit᷑ mouet᷑. poſtpoſitę vᷣo ſeruãt accentũ regularẽ.vt SBSoꝛtes currit:mouet᷑ igit᷑a hocſter ende⸗/ ticas ꝗᷓ poſtpoſite granant᷑quẽadmodũ ſi Hronerent.¶ Diſtinctio regularis accẽt cogit accẽtũ in alijs ſyllabis qñq; coꝛripi vt meimet granat me.q;uis ſit lõga ꝓoter pꝛincipalẽ accẽtũ qui erat ſupꝑ pmã.qñ di cebat᷑ mei:quẽ nõ potuit mutare ſyllabica adiectio.Et ſic tene ð ſiłibo.ut egometille⸗ met. Sic ĩ imꝑatiuo dicimꝰ.bñfac calefac ponẽtes accentũ ſuꝑ vltimã.qꝛ pncipalis accentus in integro erat ſuꝑ eã. Sic vultei Hompei ⁊ Dirgili.⁊ tepefit ⁊ caleſit.e qͥ bus victũ ẽ. ¶ Itẽ accẽtũ ponimꝰ ſuꝑ hac ſyllabã.li.in ̊ dtõ alicui:quo metrici vtũt tanq; triſſyllabo·vñ deberet acui antepenlł. H pꝛoſaici eo vtũt᷑ tanq; tetraſyllabo:ideo ponũt accentũ ſuꝑ eã quã habent ꝓ añpet. ¶ Deſteriectionibo·nõ põt vari certũ do/ cumẽtũ · nec de barbanr. niſi Hᷣ Dis bar⸗ bara vox nõ declinata latine. alcc centũ ſuꝑ extrema ſeruabit acutũ. Intiectiões q́ʒ in fine ſępiꝰ acuũt᷑. In.c.t᷑minata vicũt qͥdã in fine acui.vt allec.leq. De beneſacpdic.⁊ itroduca ſilibonõ ẽ dubiũ.de allec ſat ap⸗/ pꝛobat vſus.de donec nõ foꝛte ſic. Interea loci ꝓ vna dictiõe cõputat᷑.⁊ vt tollat᷑ oĩs ãabiguitas a ſermone ꝓferat᷑ ſub vno accẽ/ tu.⁊ ponat᷑ ſuꝑ añpenł. In libꝛo accẽtuũ qͥ dꝛ VPꝛiſtiani:dẽ/q; adubia in.e.termiata bꝛeuiant in penł.vt hodie/ſedule.ꝗᷓ a ꝓpꝛio noĩe veniũt ꝓducũt᷑.vt Tulliane Marti/ ane. Si in.m. ꝓducũt᷑. vt meatim tuatim. Si in i.bꝛeuiant᷑vt veſperi. Si in. o. cauſa differẽtię in vltimo ſeruãt accẽtũ.vt falſo. BSi in. a. ſiliter. vt vna ne putet᷑ eſſe nomẽ Si in.as.in vltimo/vt aliaſ.ne nomen eſſe videat᷑.Si in. r. bꝛeuiãt᷑. vt bꝛeuiter. Si in ol.ſilit. vt e.depol.Si in.c.in vltimo ſeruãt accẽtũ. vt illic iſtic. Si ĩ.bꝛeuiãt. vt füditꝰ R Balancde Q N Focus O 1 K VierfarbSelector Standard“ Euroskala Offset Copyright 4/7/1999 VxVMaster GmbH wwwW.yXyVMaster. Com